1963.04.04

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 79η

Πέμπτη 4 Ἀπριλίου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.20′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Κεφαλογιάννης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§2Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. (Γραμμ.). (Ἀναγινώσκει). Οἱ κ.κ. Π. Πιπινέλης (Ὑπουργὸς Ἐμπορίου), Ε. Ἀβέρωφ–Τοσίτσας (Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν) καὶ Σ. Ι. Θεοτόκης (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ α) προσχωρήσεως τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν ἀπὸ 20 Μαρτίου 1883 Διεθνῆ Σύμβασιν Παρισίων «περὶ συστάσεως Ἑνώσεως πρὸς προστασίαν τῆς Βιομηχανικῆς Ἰδιοκτησίας» ὡς ἀνεθεωρήθη ἐν Λισσαβῶνι τὴν 31ην Ὀκτωβρίου 1958 καὶ κυρώσεως τοῦ κειμένου ταύτης καὶ β) τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Α. Ν. 1998)1939 «περὶ σημάτων» ὡς ἐτροποποιήθη καὶ συνεπληρώθη διὰ τοῦ Ν. 3205)1955». Ὁ κ. Ε. Ἀβέρωφ–Τοσίτσας (Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν) ἀποσύρει τὸ κατὰ τὴν συνεδρίασιν ΝΣΤʹ 27.2.1963 κατατεθὲν σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 16 τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν (Κ. Ν. 4952)1931) περὶ ὁρίου ἡλικίας ὑπαλλήλων εἰδικῶν θέσεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Στεφανόπουλος, Η. Τσιριμῶκος, Σ. Κωστόπουλος, Ι. Τούμπας, Ν. Ζορμπᾶς, Δ. Παπασπύρου, Ε. Μαλαμίδας, Ν. Ἔξαρχος, Ν. Ἰντζές, Τ. Γεωργίου, Ζ. Παπαλαζάρου, Ε. Κοθρῆς, Ι. Διαμαντόπουλος, Θ. Δεσύλλας, Ι. Μελᾶς, Χ. Παπασταύρου, Ε. Μπακλατζῆς, Κ. Δημόπουλος, Χ. Βασματζίδης, Θ. Παπαπαναγιώτου, Ε. Ζαπάρτας, Ε. Δενδρινός, Δ. Θεοχαρίδης, Α. Ἀγγελούσης, Κ. Ταλιαδούρης, Γ. Βασιλᾶτος, Ε. Ζαννῆς καὶ Ε. Σαββόπουλος καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 4263)62 «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 107)1962 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ τῶν εἰσιτηρίων διαγωνισμῶν εἰς ἅπαντα τὰ Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικὰ Ἱδρύματα καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Παπαρρηγόπουλος, Ι. Τούμπας, Ε. Ζαπάρτας, Ζ. Ζησάκης, Ν. Ἰντζές, Α. Καλαντζάκος, Ε. Κοθρῆς, Π. Ξενοδοχειάρης καὶ Α. Ἀγγελούσης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 3627)1956 «περὶ ὀργανώσεως τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος» καὶ κυρώσεως: α) τοῦ ἀπὸ 7)30.10.1958 Β. Δ. «περὶ διενεργείας: α) γεωργικῆς ἀπογραφῆς καὶ β) ἀπογραφῆς τοῦ πληθυσμοῦ καὶ οἰκοδομῶν» καὶ β) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 137)60 Β. Δ. «περὶ ἀναβολῆς τῆς ἀπογραφῆς γεωργίας καὶ κτηνοτροφίας καὶ διενεργείας ταύτης συγχρόνως μετὰ τῆς τοιαύτης πληθυσμοῦ καὶ οἰκοδομῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Παπαγεωργίου, Γ. Παπαγεωργίου καὶ Ε. Κωστελίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3395)1955 περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι Ἀτμηλάτων Σιδηροδρόμων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Πολυζωγόπουλος, Ν. Ζορμπᾶς καὶ Μ. Γαληνός, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνταξιοδοτήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3395)1955 «περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι Ἀτμηλάτων Σιδηροδρόμων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Γρηγοριάδης καὶ Ν. Στειρόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3395)1955 «περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι Ἀτμηλάτων Σιδηροδρόμων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ἀθανασίου, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν ἀρτοποιείων, μεταφορᾶς τῶν ἀρτοποιητικῶν ἀδειῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων σχετικῶν μὲ τὴν ἐξυγίανσιν τοῦ ἀρτοποιητικοῦ ἐπαγγέλματος». Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Π. Κατσώτας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3395) 1955 «περὶ συνταξιοδοτήσεως προσωπικοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι Ἀτμηλάτων Σιδηροδρόμων». Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Λαρίσης διαμαρτυρομένης δι’ ἐπιχειρουμένην ἀνασύστασιν Κοινῶν Ταμείων Φορτηγῶν Αὐτοκινήτων. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Α. Μητακίδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Συνεταιρισμοῦ πωλήσεως ὀπωρῶν Νομοῦ Σερρῶν, διαμαρτυρομένου διὰ μὴ ἀποζημίωσιν παρ’ Ο.Γ.Α. τῶν ἐκ παγετοῦ πληγέντων ὀπωροπαραγωγῶν. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας καὶ Ἰθάκης κ. Χ. Ρουχωτᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Πολιτικῶν Μηχανικῶν διαμαρτυρομένου διὰ κατάθεσιν τροπολογίας ἀσχέτου εἰς τὸ ἄρθρον 3 διὰ προσθήκης παραγράφου 9 εἰς τὸ Νομοσχέδιον «περὶ κλάδου ὑγείας Τεχνικῶν». Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ἐξυγιαντικοῦ Συλλόγου Ν. Καλλιπόλεως–Πειραιῶς διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ὑπὸ μελέτην κατασκευὴν ἀποχετευτικοῦ ἀγωγοῦ τὸ στόμιον τοῦ ὁποίου ἔχει τοποθετηθῆ εἰς τὸ Κέντρον τῆς ἀκτῆς τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακαγιάννης καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Παραρτημάτων Παλαιοημερολογιτῶν Καρυᾶς– Ὀλύμπου, Ἁγίου Κωνσταντίνου Φαρσάλων καὶ Βερδικούσης–Λαρίσης διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ εἰσέτι ἐπίλυσιν παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Κ. Βοβολίνης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Χανσενικῶν τοῦ Δημοσίου Νοσοκομείου Λοιμωδῶν Νόσων αἰτουμένων αὐτοτέλειαν Ἀντιλεπρικοῦ σταθμοῦ, βελτίωσιν τροφοδοσίας καὶ ὑγειονομικῆς περιθάλψεως ἀσθενῶν, ἐπαναλειτουργίαν κινηματογραφικοῦ μηχανήματος ἐπαγγελματικὴν ἀποκατάστασιν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας καὶ Ἰθάκης κ. Χ. Ρουχωτᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Ληξουρίου αἰτουμένου ὑπαγωγὴν ἐπαγγελματικῶν δανείων προσωρινῆς στεγάσεως εἰς ρύθμισιν 55 πράξεως καὶ οὐχὶ 56. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἐπιτροπῆς Καλλιεργητῶν ἀρακάδων Κοινότητος Μερόπης πληγέντων ἐκ τῶν θεομηνιῶν αἰτουμένων χορήγησιν ἐκτιμηθείσης ἀποζημιώσεως. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Μεσσήνης, αἰτουμένου τὴν παρὰ τῆς Δ.Ε.Η. συμπλήρωσιν τοῦ ἠλεκτροφωτισμοῦ τῆς ἐν λόγῳ πόλεως. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Κ. Βοβολίνης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κοινότητος Καρβουνάδων Κυθήρων, αἰτουμένων ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου ἠλεκτρικοῦ ρεύματος ΔΕΗ εἰς τὴν ἐν λόγῳ Κοινότητα. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ε. Σκορδίλης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Καρβουνάδων Κυθήρων, αἰτουμένου ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου ἠλεκτρικοῦ ρεύματος (ΔΕΗ) μέχρι τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Γιάννου, Σ. Ἠλιόπουλος, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Θ. Γιαννόπουλος, διὰ τηλεγραφήματός των διαμαρτύρονται διὰ κερδοσκοπικὴν στάσιν καπνεμπόρων ἔναντι κατοίκων χωρίου Κορμίτσα Παγγαίου. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Λ. Κύρκος καὶ Κ. Χιωτάκης διὰ τηλεγραφήματός των αἰτοῦσι συμπλήρωσιν κενῶν θέσεων Βʹ Γυμνασίου ἀρρένων Ἡρακλείου διὰ διδακτικοῦ προσωπικοῦ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Λ. Κύρκος καὶ Κ. Χιωτάκης, διὰ τηλεγραφήματός των αἰτοῦσι χορήγησιν φυτοφαρμάκων ἐπὶ πιστώσει καὶ ἄνευ προϋποθέσεων εἰς παραγωγοὺς κηπευτικῶν καὶ εἰς ἀμπελουργοὺς πρὸς ἀποτελεσματικὴν ἀντιμετώπισιν περονοσπόρου. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Γ. Μπακατσέλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου τῶν ἐπ’ ἐνοικίῳ ἀναποκαταστάτων ἀστῶν προσφύγων Θεσσαλονίκης, αἰτουμένου στεγαστικὴν ἀποκατάστασιν τῶν μελῶν του. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας κ. Χ. Παπασταύρου καταθέτει ἀναφορὰν κτηνοτρόφων Θεσπρωτίας, διαμαρτυρομένων δι’ ἐξευτελιστικὴν τιμὴν ἀσφαλείας γάλακτος. Ὁ βουλευτὴς Δωδεκανήσου κ. Ε. Ζαννῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Οἰκοδόμων Ρόδου, αἰτουμένου μείωσιν ὁρίου ἡλικίας τῶν ἐργατοτεχνιτῶν οἰκοδόμων εἰς τὸ 60ὸν ἔτος διὰ πλήρη σύνταξιν καὶ εἰς τὸ 55ον διὰ μειωμένην τοιαύτην. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ε. Σαββόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Λουτροπόλεως Μεθάνων, αἰτουμένου ἀνάκλησιν ἀποφάσεως ἐπεκτάσεως τοῦ ΙΚΑ εἰς τὸν ἐν λόγῳ Δῆμον. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ε. Σαββόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Συνεργαζομένων Σωματείων τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, αἰτουμένων κατάργησιν ἢ τροποποίησιν τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. 552)1949 ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως ὁ μισθὸς καὶ τὰ ἡμερομίσθια τῶν ἐργατοϋπαλλήλων τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ καθορίζωνται ὑπὸ τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐργασίας καὶ οὐχὶ ὑπὸ τοῦ Συμβουλίου τοῦ Ε.Ε.Σ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Τσόχας καὶ Ε. Σακελλάρης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Νέων Παγασσῶν–Βόλου, αἰτουμένων ὅπως διαταχθῇ ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία Βόλου καὶ ἐπιτρέψῃ τὴν ἀποπεράτωσιν τῶν οἰκιῶν των. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Μ. Σβώλου, Σ. Ἡλιόπουλος, Ι. Εὐαγγελίδης καὶ Γ. Αὐγερόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἐργατοτεχνιτῶν Κλωστοϋφαντουργίας Ν. Ἰωνίας, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Σακελλάρης, Ν. Τσόχας, Γ. Αὐγερόπουλος, Β. Ἐφραιμίδης, Δ. Κελτεμλίδης, Ε. Μπενᾶ, Κ. Χιωτάκης καὶ Λ. Κύρκος, καταθέτουν ἀναφορὰς τῶν κατοίκων Κοινότητος Μορφοβουνίου–Καρδίτσης, τῶν κατοίκων Κοινότητος Καρδίας–Θεσσαλονίκης κλπ. αἰτουμένων ἀπόλυσιν πολιτικῶν κρατουμένων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Στεργίου, Α. Γιάννου, Σ. Ἡλιόπουλος, Γ. Αὐγερόπουλος, Μ. Σβώλου, Ι. Εὐαγγελίδης, Δ. Κελτεμλίδης, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Ε. Μπενᾶ, καταθέτουν ἀναφορὰς τοῦ Συνδέσμου Ἀρτεργατῶν Ἀθηνῶν–Προαστίων, Δημοτικῶν Συμβουλίων Δάφνης κλπ., διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος. Παλαιοημερολογῖται παραρτήματος Ραψάνης καὶ ἡ Ἕνωσις γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἁγίου Κωνσταντίνου Φαρσάλων αἰτοῦσιν ἐπίλυσιν παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος. Συνταξιοῦχοι Μέσοι Γεωπόνοι, δασικοὶ ὑπάλληλοι, αἰτοῦσι τακτοποίησίν των δι’ ἐπαναφορᾶς των εἰς τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν πρὸς κρίσιν παρὰ τοῦ Πειθαρχικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἔνταξίν των εἰς ἀναλόγους βαθμοὺς καὶ ἄμεσον ἀπόλυσίν των. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Κύρκου καὶ Κ. Χιωτάκη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3135)2182)63 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 1555)15.2.63 ἐρωτήσεως τῶν ἐν θέματι βουλευτῶν περὶ τῆς στεγαστικῆς ἀποκαταστάσεως τῶν πολεμοπαθῶν καὶ ἀστέγων ἐν γένει κατοίκων τῆς Ἐπαρχίας Βιάννου Ἡρακλείου Κρήτης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι ἐπὶ τῶν ἐν αὐτῇ διατυπουμένων ἐρωτημάτων. 1. Ἀπὸ τοῦ ἔτους 1958 καὶ ἐντεῦθεν συνεπείᾳ τῆς ἐπιβληθείσης ἐκ τῶν πραγμάτων ἀνάγκης, συνισταμένης εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς στεγαστικῆς ἀποκαταστάσεως σεισμοπαθῶν, πλημμυροπαθῶν, πληττομένων ἐκ κατολισθήσεων καὶ ἐκ θεομηνιῶν ἐν γένει, δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ διάθεσις πιστώσεων διὰ τὴν συνέχισιν τοῦ προγράμματος στεγαστικῆς ἀποκαταστάσεως τῶν μὴ ἀποκατασταθέντων εἰσέτι πολεμοπαθῶν ὁλοκλήρου τῆς χώρας μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβάνονται καὶ οἱ τοιοῦτοι τῆς Ἐπαρχίας Βιάννου. 2. Οἱ μὴ ἀποκατασταθέντες εἰσέτι πολεμοπαθεῖς τῶν ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερομένων οἰκισμῶν τῆς Ἐπαρχίας Βιάννου Ἡρακλείου, ἀνέρχονται διὰ τὸν οἰκισμὸν Πεύκου εἰς 22, διὰ τὴν Σύμην 58, διὰ τὸν τοῦ Συκολόγου 57 καὶ διὰ τὸν οἰκισμὸν Κρεββατᾶ Κεφαλόβρυση εἰς 54 ἤτοι ἐν συνόλῳ 191. 3. Διὰ τὴν στεγαστικὴν ἀποκατάστασιν τῶν διαμενόντων εἰς τρώγλας καὶ πρόχειρα κτίσματα κατοίκων τῆς Νήσου Κρήτης γνωρίζομεν ὅτι ἀπεφασίσθη καὶ ἤρχισεν ἤδη ἡ ἐφαρμογὴ προγράμματος στεγάσεως 552 οἰκογενειῶν τοῦ Νομοῦ Ἡρακλείου, 89 οἰκογενειῶν τοῦ Νομοῦ Χανίων καὶ 21 οἰκογενειῶν τοῦ Νομοῦ Ρεθύμνης. Ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς δαπάνης ἀνεγέρσεως τῶν ὑπὸ τῶν τέως Ὑπηρεσιῶν Ἀνοικοδομήσεως ἀνεγερθέντων οἰκημάτων εἰς τοὺς οἰκισμοὺς Κρεββατᾶ–Κεφαλόβρυσης θὰ γνωρίσῃ ὑμῖν σχετικῶς ἡ Ὑπηρεσία Οἰκισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται οἱ φάκελλοι ἐκκαθαρίσεως τῶν παλαιῶν ἐργολαβιῶν ἐπὶ τοῦ ἐρωτήματος τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν οἰκογενειῶν τῶν ἐπὶ κατοχῆς ἐκτελεσθέντων θὰ ἀπαντήσῃ τὸ καθ’ ὅλα ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Γρίβα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2711)1870)12.2.1963 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Δημητρίου Γρίβα, καταχωρηθεῖσα ὑπ’ αὔξοντα ἀριθμὸν 1500 τοῦ βιβλίου ἐρωτήσεων, σχετικῶς μὲ τὸ ἐν περιλήψει θέμα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. Ζ1α)11)6106)1.9.62 ἡμετέρας διαταγῆς, διετάχθη ὁ Ἐπιθεωρητὴς τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας κ. Ἰωάννης Καμπόλης ὅπως μεταβῇ εἰς τὸ Γενικὸν Νοσοκομεῖον Δράμας καὶ διενεργήσῃ διοικητικὸν καὶ οἰκονομικὸν ἔλεγχον. Τὴν διενέργειαν τοῦ ἐκτάκτου ἐλέγχου τούτου ᾐτήσατο ὁ κ. Νομάρχης Δράμας, ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Γρίβας καὶ ὁ διοικητικὸς Διευθυντὴς τοῦ Ἱδρύματος κ. Ἰωάννης Τσόμπος. Ὁ διοικητικὸς καὶ οἰκονομικὸς ἔλεγχος ἤρχισεν ὑπὸ τοῦ ὡς ἄνω Ἐπιθεωρητοῦ τὴν 17.11.62 καὶ ἐπερατώθη τὴν 28. 11.62. Ὡς προκύπτει ἐκ τῆς ὑποβληθείσης ἡμῖν ἐκθέσεως ὑπὸ τοῦ ὡς ἄνω Ἐπιθεωρητοῦ, εἰς ἣν ἀναλυτικῶς ἀναφέρεται ὁ διενεργηθεὶς διοικητικὸς καὶ οἰκονομικὸς ἔλεγχος τοῦ Νοσοκομείου, οὐδὲν προέκυψεν εἰς βάσιν τοῦ διοικητικοῦ διευθυντοῦ αὐτοῦ. Συγκεκριμένως τὸ ἀναγραφόμενον, ἐν τῇ ἐρωτήσει, ἀορίστως, ὅτι τὸ ἐπιστημονικόν, διοικητικὸν καὶ βοηθητικὸν προσωπικὸν τοῦ Νοσοκομείου ἐκβιάζεται ὑπὸ τῆς διευθύνσεως, χωρὶς ὅμως σαφῶς νὰ καθορίζεται εἰς τί συνίσταται ὁ ἐκβιασμὸς οὗτος, ἐπὶ πλέον δὲ ὅτι τὸ Νοσοκομεῖον διευθύνεται «ἀπὸ μίαν ἁλυσοδεμένην κλίκαν» ἄνευ ὅμως κατονομασίας τῶν ἀποτελούντων ταύτην προσώπων, οὐδόλως διεπιστώθη τόσον ἐκ τῶν καταθέσεων τῶν ἰατρῶν ὅσον καὶ τοῦ λοιποῦ προσωπικοῦ. Ὡς εἶναι φυσικόν, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξακριβωθῇ παρὰ τοῦ Ἐπιθεωρητοῦ ἐάν, οἱ διορισθέντες ἀπὸ ἐτῶν ὑπάλληλοι εἰς τὸ ἐν λόγῳ Ἵδρυμα, συνδέωνται διὰ συγγενικῶν ἢ φιλικῶν δεσμῶν μετὰ τοῦ διευθυντοῦ ἢ μελῶν τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου τοῦ Νοσοκομείου. Ἐν πάσῃ ὅμως περιπτώσει εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι οἱ διενεργηθέντες διορισμοὶ ἐγένοντο ἀμερολήπτως καὶ συμφώνως πρὸς τὰς κειμένας διατάξεις. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐπιθεωρήσεως ἰδιαιτέρως ἠρευνήθη ὑπὸ τοῦ ἐπιθεωρητοῦ τὸ θέμα τῆς καταβολῆς νοσηλείων ὑπὸ τῶν ἀσθενῶν, ἅπαντες δὲ εὑρέθησαν ταμειακῶς τακτοποιημένοι. Εἶναι ἐνδεχόμενον τινὲς ἐκ τῶν ἀσθενῶν νοσηλευθέντες κατὰ τὸ παρελθὸν εἰς τὸ νοσοκομεῖον νὰ μὴ κατέβαλον ἀμέσως καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νοσηλείας των τὰ κεκανονισμένα νοσήλεια. Τοῦτο ὅμως δὲν συνεπάγεται ἀμέλειαν ἢ δόλον τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ νοσοκομείου, δοθέντος ὅτι τὰ ἱδρύματα εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀρνηθοῦν ἰατρικὴν περίθαλψιν εἰς τοὺς ἀσθενεῖς, ἔστω καὶ ἐὰν πρόκειται περὶ εὐπόρων, ἐφ’ ὅσον διαπιστωθῇ ὅτι χρήζουν ἐπειγούσης νοσοκομειακῆς συνδρομῆς. Τὰ ἱδρύματα γενικῶς ἐπὶ ἀδυναμίᾳ τῶν ἀσθενῶν νὰ καταβάλουν ἀμέσως τὰ νοσήλεια προέρχονται εἰς βεβαίωσιν αὐτῶν παρὰ τῷ δημοσίῳ ταμείῳ, ἅτινα καὶ εἰσπράττονται ὡς δημόσια ἔσοδα. Τοῦτ’ αὐτῷ συνέβη καὶ διά τινας περιπτώσεις τοῦ νοσοκομείου Δράμας, αἱ ὁποῖαι ἐν τέλει ἐτακτοποιήθησαν λογιστικῶς. Τὰ περὶ τρομοκρατίας, ἐκβιασμοῦ, ὡς ἐπίσης καὶ περὶ ὑποχρεώσεως τῶν ὑπαλλήλων προσφορᾶς δώρων πρὸς τὸν διοικητικὸν διευθυντὴν τοῦ Ἱδρύματος κ.τ.λ. δὲν ἐξετάσθησαν παρὰ τοῦ Ἐπιθεωρητοῦ, καθ’ ὅσον τὸ πρῶτον καταγγέλονται παρὰ τοῦ ἐρωτῶντος κ. βουλευτοῦ. Ἐφ’ ὅσον ὅμως ὁ κ. βουλευτὴς κατέχει ὡρισμένα ἐνοχοποιητικὰ στοιχεῖα— καὶ πρέπει βεβαίως νὰ ἔχῃ, διότι ἄλλως δὲν θὰ ἔκαμε σχετικὴν μνείαν— ὀφείλει νὰ καταθέσῃ ταῦτα, κατονομάζων καὶ τοὺς ὑπευθύνους, ἵνα ἐνεργηθῇ καὶ περαιτέρω διοικητικὴ ἔρευνα ἢ καὶ δικαστικὴ τοιαύτη, ἐὰν παραστῇ πρὸς τοῦτο ἀνάγκη, διότι δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ ἐκτοξεύωνται καταγγελίαι, ἐνυπογράφως μέν, ἀλλ’ ἀορίστως δέ. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς ἀνωμάλου προμηθείας τῶν πάσης φύσεως ὑλικῶν τοῦ Νοσοκομείου καὶ περὶ ἀτασθαλιῶν ἐν τῇ διαχειρίσει αὐτοῦ, περὶ ὧν ὁ κ. Νομάρχης Δράμας ἐσχημάτισεν εἰδικὸν φάκελλον, ἔχομεν νὰ παρατηρήσωμεν ὅτι ὁ κ. Νομάρχης δὲν ἔθεσεν ὑπ’ ὄψιν τοῦ μεταβάντος εἰς Δράμαν Ἐπιθεωρητοῦ εἰδικόν τινα φάκελλον περὶ τοῦ Νοσοκομείου. Ἁπλῶς κατετόπισεν εἰς τὰ περὶ τοῦ Νοσοκομείου διαδιδόμενα καὶ τοῦ ἐδήλωσεν ὅτι ἐζήτησε τὴν διενέργειαν ἐλέγχου διὰ νὰ ἐξακριβωθῇ ἐὰν τοῦτο λειτουργῇ ὄντως εὐρύθμως καὶ τελικῶς τῷ ἐνεχείρισε σημείωμα περιέχον τὰ ὀνόματα τεσσάρων ἀτόμων, ἰατρῶν καὶ τέως μελῶν τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου, ἵνα καταθέσουν πᾶν ὅ,τι ἐγνώριζον σχετικῶς περὶ τοῦ Ἱδρύματος. Οἱ προταθέντες οὐδὲν τὸ συγκεκριμένον κατέθεσαν ἀλλ’ ἠρκέσθησαν νὰ ἐπαναλάβουν ἀορίστους φήμας περὶ δῆθεν κακῆς διοικήσεως καὶ διαχειρίσεως τοῦ Νοσοκομείου, δι’ ἃς ὅμως δὲν εἶχον ἀποδείξεις. Ἀντιθέτως, ὁ κ. Νομάρχης Δράμας, περὶ τῆς λειτουργίας τοῦ Νοσοκομείου προέβη εἰς ἀνακοίνωσιν δημοσιευθεῖσαν εἰς τὴν τοπικὴν ἐφημερίδα «ΘΑΡΡΟΣ» τῆς 1.8.62 εἰς ἣν μάλιστα ἐκφράζει τὴν πλήρη εὐαρέσκειάν του πρὸς τὸ προσωπικὸν τοῦ Ἱδρύματος, ἐκ παραλλήλου δὲ συγχαίρει τὸν διευθυντὴν αὐτοῦ διὰ τὴν ἄψογον λειτουργίαν τοῦ Νοσοκομείου. Τέλος, ὁ ἐρωτῶν κ. συνάδελφος ἀδιστάκτως καὶ ἀπροκαλύπτως ἐκτοξεύει κατὰ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας βαρυτάτην μομφὴν καθ’ ἥν, οὔτε ὀλίγον οὔτε πολὺ «ἡ Ὑπηρεσία περιωρίσθη εἰς τὸ νὰ στείλῃ εἰς Δράμαν κάποιον Ἐπιθεωρητὴν ὀνόματι Καμπόλην ὅστις, ὡς ἀπεδείχθη ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀποστολὴν εἶχε τὴν συγκάλυψιν καὶ οὐχὶ τὴν ἀποκάλυψιν τῶν σκανδάλων». Ἄς μᾶς ἐπιτραπῇ ἐκ λόγων εὐπρεπείας καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ ἀντιπαρέλθωμεν ἀσχολίαστον τὴν ὡς ἄνω φράσιν, τὴν ὁποίαν θέλομεν νὰ πιστεύωμεν ὅτι ὅλως ἀνεπιγνώτως παρέθεσεν ὁ ἐρωτῶν, καθὼς καὶ τὰς ὑποδείξεις αὐτοῦ περὶ τοῦ τρόπου καθ’ ὃν ἔδει νὰ ἐνεργήσῃ τὸν ἔλεγχον ὁ ἀποσταλεὶς πρὸς τοῦτο Ἐπιθεωρητής, διότι τόσον τὰ δικαιώματα ὅσον καὶ αἱ ὑποχρεώσεις τῶν ἐπιθεωρητῶν καθορίζονται σαφῶς ὑπὸ τῶν νόμων, συμφώνως πρὸς τοὺς ὁποίους ἦτο ὑποχρεωμένος νὰ διεξαγάγῃ οὗτος τὸ ἔργον του καὶ οὐχὶ βάσει τῶν ὑποδείξεων τοπικῆς ἐφημερίδος ὅπως θέσῃ ἐκτὸς ὑπηρεσίας τὸν Διευθυντὴν κλπ., δι’ ἣν ἄλλωστε ἐνέργειαν οὐδὲν δικαίωμα καὶ ἁρμοδιότητα εἶχεν οὗτος. Ἐπὶ τούτοις ἐκπλησσόμεθα μεγάλως μὲ τὸ ἀναφερόμενον ὅτι ἡ ἐφημερὶς «ΘΑΡΡΟΣ» εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 9257 τῆς 4ης Ὀκτωβρίου 1962 φύλλον της, συνιστᾷ εἰς τὸν κ. Νομάρχην Δράμας νὰ ἀποπέμψῃ τὸν ἐν λόγῳ Ἐπιθεωρητὴν ἐκ τῆς περιφερείας τοῦ Νομοῦ του, ἀφοῦ δὲν εἶχεν οὗτος τὴν στοιχειώδη κἂν εὐπρέπειαν νὰ τοῦ κάμῃ ἔστω καὶ τυπικὴν ἐπίσκεψιν, καὶ ὅτι, ἐπίσης, διὰ τὴν παράλειψιν αὐτὴν τοῦ Ἐπιθεωρητοῦ ἀναφέρεται ἡ ἰδία ἐφημερὶς μὲ σχόλιον εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 9259 φύλλον της τῆς 6.10.1962 δεδομένου ὅτι: αʹ) Εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ὁ ἐπιθεωρητὴς Καμπόλης ἀφίχθη εἰς Δράμαν μόνον τὴν 17ην Νοεμβρίου 1962, ἤτοι μετὰ 44 ὁλοκλήρους ἡμέρας ἀπὸ τῆς ἀναφερομένης ὡς ἡμερομηνίας δημοσιεύσεως τοῦ λογικῶς λίαν περιέργου τούτου σχολίου τοῦ «Θάρρους», ἤτοι τὴν 4.10.1962, ὡς τοῦτο σαφῶς προκύπτει καὶ ἐκ τῆς δημοσιευθείσης εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 9302 φύλλον τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος τῆς 28.11.62 εἰδήσεως ὑπὸ τὸν τίτλον «Ἐπιθεωρητὴς τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας ἐνεργεῖ ἔλεγχον τοῦ Νοσοκομείου μας», ἔνθα ἀναγράφονται τὰ ἑξῆς: «Ἀφίκετο εἰς τὴν πόλιν μας ὁ Ἐπιθεωρητὴς τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας κ. Καμπόλης, διὰ τὴν διενέργειαν ἐλέγχου τῆς διοικήσεως καὶ διαχειρίσεως τοῦ ἐνταῦθα Γενικοῦ Νοσοκομείου κλπ.». βʹ) Εἶναι, ἐπίσης, βεβαιωμένον, ὅτι ὁ Ἐπιθεωρητὴς οὗτος ἀφιχθεὶς εἰς Δράμαν τὴν 11ην νυκτερινὴν τῆς 17.11. 1962 ἡμέραν Σάββατον, μετέβη τὴν ἑπομένην, ἡμέραν Κυριακὴν εἰς τὸ Νοσοκομεῖον πρὸς αἰφνιδιαστικὸν ἔλεγχον καὶ τὴν 10ην π.μ. εἰς τὴν Νομαρχίαν πρὸς ἐπίσκεψιν τοῦ κ. Νομάρχου. Ἐκεῖ εὑρίσκετο μόνον ὁ Τμηματάρχης κ. Κορομιχελάκης μετὰ τοῦ συναδέλφου του κ. Ἀναγνώστου παρ’ αὐτῶν δὲ ἐπληροφορήθη ὅτι ὁ μὲν Νομάρχης ἀπουσίαζεν εἰς Ἀθήνας καὶ θὰ ἐπέστρεφε τὴν 25.10.62, ὁ δὲ Διευθυντὴς τῆς Νομαρχίας, ἀσθενῶν, ἐτέλει ἐν ἀδείᾳ, καὶ γʹ) εἶναι ἀπολύτως ἐξηκριβωμένον ὅτι ὁ ὡς ἄνω Ἐπιθεωρητὴς τὴν 25.11.1962 ἐπεσκέφθη τὸν ἐπανελθόντα Νομάρχην καὶ ἐν συνεχείᾳ τὸν ἐπεσκέφθη τὴν 27ην καὶ δὶς τὴν 28ην, ἤτοι συνηντήθη μετ’ αὐτοῦ, συνολικῶς, 4 φοράς. Ἑπομένως ἀποδεικνύεται περιτράνως ὅτι ὁ Ἐπιθεωρητὴς καὶ «συνεβουλεύθη τὸν ἐκπρόσωπον τῆς Κυβερνήσεως κ. Νομάρχην καὶ ἔλαβε πληροφορίας καὶ ὑποδείξεις σχετικὰς μὲ τὸν σκοπὸν τῆς ἀποστολῆς του», δεδομένου ὅτι εὐθὺς ὡς οὗτος ἐπέστρεψεν εἰς Δράμαν συνηντήθη μετ’ αὐτοῦ τετράκις. Κατ’ ἀκολουθίαν, πάντα τὰ ἀναγραφέντα ἐν τῇ ἐρωτήσει περὶ μὴ τυπικῆς ἐπισκέψεως τοῦ Ἐπιθεωρητοῦ πρὸς τὸν κ. Νομάρχην λόγῳ «ἐλλείψεως ἐκ μέρους του καὶ στοιχειώδους κἂν εὐπρεπείας» ἐλέγχονται ὡς τερατωδῶς φανταστικὰ καὶ ἄθλια κατασκευάσματα τῶν πληροφοριοδοτῶν τοῦ ἐρωτῶντος, τῶν ὁποίων ἔπεσεν οὗτος θῦμα καὶ οἵτινες ἀδιαφοροῦντες ἐὰν θὰ τὸν ἐξέθετον εἰς παράθεσιν ἀνακριβειῶν, τῷ παρέσχον ὡς δῆθεν στοιχεῖα, ἀριθμοὺς καὶ ἡμερομηνίας ἐφημερίδος καὶ δημοσιευμάτων αὐτῆς τελείως ἀσχέτων πρὸς τὸν Ἐπιθεωρητὴν Καμπόλην καὶ τὴν ἄφιξίν του εἰς Δράμαν, ἐπὶ τῷ σκοπῷ ὅπως δημιουργήσουν δυσμενεστάτας ἐντυπώσεις εἰς βάρος τοῦ Ἐπιθεωρητοῦ τούτου, κυρίως δὲ κατὰ τῶν προϊσταμένων του, οἵτινες τὸν ἀπέστειλαν δῆθεν εἰς Δράμαν ἐσκεμμένως πρὸς συγκάλυψιν κατ’ ἐπιταγήν των, φοβερῶν σκανδάλων. Ἐξ ὅλων τῶν ἀνωτέρω καταφαίνεται ὅτι αἱ καταγγελίαι τοῦ ἐρωτῶντος κ. βουλευτοῦ στηριχθεῖσαι εἰς ἀορίστους φήμας, διαδόσεις καὶ κακοβούλους πληροφορίας, τὰς ὁποίας ἀτυχῶς υἱοθέτησεν, ἀπεδείχθησαν ἐξ ἐνδελεχοῦς ἐρεύνης ἀβάσιμοι καὶ ἀνυπόστατοι. Τὸ Νοσοκομεῖον Δράμας λειτουργεῖ κατὰ τρόπον ὑποδειγματικὸν καὶ τοῦτο χάρις εἰς τὰς προσπαθείας τὰς ὁποίας καταβάλλει τὸ Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας, ὡς ἄλλωστε ἀναγνωρίζεται ὑπὸ τῆς κοινῆς γνώμης καὶ τοῦ τοπικοῦ τύπου. Ἀνεξαρτήτως τῶν ἀνωτέρω, ἐπειδὴ ἐκ τοῦ ἐνεργηθέντος διοικητικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ ἐλέγχου ἀνέκυψαν εὐθῦναι ἐνίων ὑπαλλήλων τοῦ Ἱδρύματος διετάξαμεν τὴν ἁρμοδίαν ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου ὅπως προβῇ τὸ ταχύτερον εἰς τὴν ἐπιβολὴν τῶν ὑπὸ τῶν κειμένων διατάξεων προβλεπομένων κυρώσεων, τόσον κατ’ αὐτῶν ὅσον καὶ κατὰ παντὸς ἑτέρου ὑπέχοντος τυχὸν εὐθύνας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13197)62 ἐγγράφου σας δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 869)62 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ ἀφορώσης τὸ ἐν ἐπικεφαλίδι θέμα ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τοῦτο ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου τοῦ Κράτους, ὡς προκύπτει ἐκ τοῦ διαβιβαζομένου ὑμῖν συνημμένως ἐν ἀντιγράφῳ ὑπ’ ἀριθ. 329)63 σχετικοῦ ἐγγράφου τῆς Δ.Α.Π. Θεσσαλονίκης δι’ οὗ παρέχονται σχετικαὶ πληροφορίαι διὰ τὸ ἐν τῇ ἐρωτήσει τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ θιγόμενον θέμα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Ἀριθ. πρωτ. 329 Πρὸς Τὸ Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας Εἰς ἀπάντησιν τοῦ πρὸς τὸ ἐνταῦθα Κέντρον Κοιν. Προνοίας ὑμετέρου ὑπ’ ἀριθ. Δ. 5α)33310)2970)19.12.62 ἐγγράφου, διαβιβασθέντος ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Γ3)220) 8.1.1963 ὁμοίου τοῦ ὡς εἴρηται Κέντρου, ἐν σχέσει μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 869)1962 ἐπερώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, διὰ τὰ οἰκόπεδα τῶν κατοίκων συνοικισμοῦ Κηφισιᾶς λαμβάνομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀναφέρωμεν τὰ ἀκόλουθα: Συνεπείᾳ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8)36)9α)26.5.58 ἐγγράφου καταγγελίας τοῦ Σταθμάρχου Χωροφυλακῆς Ἀσυρμάτου Θεσσαλονίκης, ὅτι εἰς τὸν συνοικισμὸν τοῦτον καταπατοῦνται ὑπὸ διαφόρων τρίτων ἀνταλλάξιμα οἰκόπεδα, ἡ Ὑπηρεσία μας προέβη εἰς τὴν ἐξέτασιν τῆς καταγγελίας ταύτης, διαπιστώσασα, ὅτι πράγματι ἔκτασις ἐκ τ.μ. 14.160 ἀνῆκεν εἰς τοὺς ἀνταλλαγέντας Ὀθωμανοὺς Ὀσμὰν Φετάχ, Μεχμὲτ Σαρὴμ καὶ λοιπούς, δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 409,410, 411, 412, μηνὸς Αὐγούστου 1326–1910 τίτλων ἰδιοκτησίας (ταπίων) καὶ προῆλθεν εἰς τὴν κατάληψιν ταύτης, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 817)18.8.1958 πρωτοκόλλου καταλήψεως. Μετὰ τὴν ἀπόρριψιν τῶν κατὰ τοῦ πρωτοκόλλου τούτου ὑποβληθεισῶν ὑπὸ τῶν 25 περίπου κατόχων τῆς ἀνταλλαξίμου ταύτης ἐκτάσεως ἐνστάσεων, διότι οὗτοι ἠγόρασαν κατὰ διαφόρους ἐποχὰς τὰ ἐπὶ μέρους οἰκόπεδα παρὰ μὴ κυρίων, γνωστῶν διὰ τὴν καταπάτησιν ἀνταλλαξίμων κτημάτων κατοίκων Πυλαίας, τὸ κτῆμα τοῦτο κατεχωρήθη εἰς τὸ κτηματολόγιόν μας ὑπὸ τὸν ἀριθμὸν 18451, διαχωρισθὲν εἰς 27 τμήματα, ἤτοι τὰ ὑπ’ ἀριθ. 19605 ἕως 19631. Αἱ ὑποβληθεῖσαι ὑπὸ ἐνίων ἐκ τῶν ἀνωτέρω κατόχων αἰτήσεις ἐνώπιον τοῦ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου ἐπὶ ἀπαιτήσεως κατὰ τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας, ἀπερρίφθησαν δυνάμει σχετικῶν ἀποφάσεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐκ τῶν ὡς ἄνω 25 κατόχων τῆς καταληφθείσης ἐκτάσεως, οἱ 21 ὑπέβαλον ἡμῖν αἰτήσεις ἀπ’ εὐθείας ἐξαγορᾶς τῶν ὑπ’ αὐτῶν κατεχομένων κτημάτων καὶ συνεπείᾳ ἀποφάσεως τῆς παρ’ ἡμῶν Ε.Δ.Α.Π. καὶ Δευτεροβαθμίου Ἐπιτροπῆς, ἐνεκρίθη ἡ ἀπ’ εὐθείας εἰς τούτους πώλησις ἀντὶ τοῦ ἐλαχίστου τιμήματος τῶν 30 δραχ., κατὰ τ.μ., ἐνῷ ἡ πραγματικὴ σημερινὴ ἀξία εἶναι 120 ἕως 150 τὸ μέτρον, ἐκδοθέντων ἤδη καὶ τῶν σχετικῶν τίτλων ἰδιοκτησίας (παραχωρητηρίων) ἀπὸ τῶν ἐτῶν 1960, 1961 καὶ 1962. Εἷς ἐκ τῶν 25 ὡς ἄνω κατόχων, κάτοχος 3 οἰκοπέδων, εἰς ὃν ἐνεκρίθη ἤδη ἡ πώλησις καὶ τῶν τριῶν τούτων οἰκοπέδων ἐκδοθέντων καὶ τῶν σχετικῶν τίτλων ἰδιοκτησίας ἀπὸ τὸ ἔτος 1960, δι’ αἰτήσεώς του ἐζήτησε τὴν δωρεὰν παραχώρησιν τῶν ὡς ἄνω κατεχομένων ὑπ’ αὐτοῦ, οἰκοπέδων, ὡς ἐγένετο καὶ διὰ τοὺς κατόχους τοῦ συνοικισμοῦ Χαριλάου. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ταύτης τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀπήντησεν εἰς τοῦτον διὰ τοῦ συνημμένου ἐν ἀντιγράφῳ ὑπ’ ἀριθ. 120, 121)4079)7.5.62 ἐγγράφου, ὅτι δὲν δύναται νὰ ἱκανοποιηθῇ τὸ αἴτημά του περὶ δωρεὰν παραχωρήσεως ἀνταλλαξίμων κτημάτων, μὴ παρεχομένης πρὸς τοῦτο εὐχερείας ἐκ τῆς κειμένης Νομοθεσίας. Ὡς πρὸς τὰ οἰκόπεδα τοῦ συνοικισμοῦ Χαριλάου, ταῦτα διεγράφησαν ἐκ τοῦ κτηματολογίου μας, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 παρ. 3 τοῦ Δ)τος 3713)57. Κατὰ τὴν διάταξιν ταύτην, ἐκτάσεις ἐφ’ ὧν ἐγένετο μέχρι τῆς 28 Ὀκτωβρίου 1940 ἐφαρμογὴ τίτλων παρὰ τοῦ συνεργείου ἐρεύνης Πυλαίας ἀνταλλαξίμων κτημάτων τοῦ συνοικισμοῦ Χαριλάου, ἐκ τῆς ὁποίας δὲν προέκυψε δικαίωμα τοῦ Δημοσίου ἐπ’ αὐτῶν ὡς ἀνηκουσῶν εἰς ἀνταλλάξιμον ἢ Βούλγαρον μετανάστην, θεωροῦνται ὡς μονίμως περιελθοῦσαι εἰς τοὺς ἐπὶ 10ετίαν τοὐλάχιστον νεμομένους ἀπὸ τῆς ἀρχικῆς κατοχῆς των καὶ ἐφ’ ἑξῆς κατόχους των, συνυπολογιζομένου καὶ τοῦ χρόνου, καὶ τῶν δικαιούχων των, τοῦ Δημοσίου μὴ διατηροῦντος πλέον δικαίωμα ἐπ’ αὐτῶν. Τυχὸν γενόμεναι μέχρι σήμερον καταλήψεις παρὰ τῆς Ὑπηρεσίας ἀνταλλαξίμων κτημάτων Δ.Α.Μ.Κ. καὶ τοῦ Κτηματικοῦ Γραφείου Θεσσαλονίκης, αἴρονται αὐτοδικαίως, ἀφ’ ἧς ἐγένοντο, τὰ δὲ κτήματα, τῇ αἰτήσει τῶν κατόχων, διαγράφονται ἐκ τοῦ κτηματολογίου. Ἐν Θεσσαλονίκῃ τῇ 12 Ἰανουαρίου 1963 Εὐπειθέστατος

Ὁ Προϊστάμενος Γραφ. Δ.Α.Π. Θεσ)νίκης

ΚΩΝ. ΓΚΙΝΑΛΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου. Ἐπὶ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 4444 καὶ 4445)11.3.63 ὑμετέρων ἐγγράφων, δι’ ὧν διεβιβάσθησαν ἡμῖν αἱ ὑπ’ ἀριθ. 1726 καὶ 1727 ἐρωτήσεις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι, διὰ τὰ ἐν αὐτοῖς θέματα ἁρμοδιότητός μας. 1) Συσκευαστήριον ἑσπεριδοειδῶν Χανίων: Ἡ προεργασία πρὸς ἵδρυσιν συσκευαστηρίου ἑσπεριδοειδῶν εἰς τὰ Χανιὰ ἤρχισε κατόπιν καὶ ἡμετέρων ἐνεργειῶν, ἐλπίζομεν δὲ βασίμως, ὅτι θὰ εἶναι τοῦτο ἕτοιμον νὰ λειτουργήσῃ κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ ἑπομένου ἐξαγωγικοῦ ἔτους. Ἤδη ἡ Ε.Τ.Ε.Α.Π., ἥτις εἶναι καὶ ὁ φορεὺς τῆς ἱδρύσεώς του, προέβη εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ οἰκοπέδου. 2) Συσκευαστήριον σταφυλῶν Ἀρχανῶν Ἡρακλείου: Διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 30935)1803)30.3.1963 ἐγγράφου μας πρὸς τὴν Α.Τ.Ε., ἀντίγραφον τοῦ ὁποίου συναποστέλλομεν καὶ ὑμῖν, ἐζητήσαμεν, ὅπως αὕτη ἔλθῃ εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸν Συνεταιρισμὸν Ἀρχανῶν, ἵνα τὸν ἐνισχύσῃ πρὸς ἵδρυσιν συσκευαστηρίου σταφυλῶν, πέραν τοῦ ἤδη λειτουργοῦντος εἰς τὴν ὡς ἄνω Κοινότητα τοιούτου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΓΕΩΡΓΙΑΣ

Ἀριθ. πρωτ. 30935)1803. Πρὸς Τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος Θέμα: Συσκευαστήριον σταφυλῶν Ἀρχανῶν. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ διαβιβάσωμεν ὑμῖν συνημμένως ἐν ἀντιγράφῳ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 88)28.1.63 ἀναφορὰν τοῦ Οἰνοποιητικοῦ Ἐλαιουργικοῦ καὶ Πιστωτικοῦ Συν)σμοῦ Ἀρχανῶν Κρήτης καὶ νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως ἔλθητε εἰς ἐπαφὴν μὲ αὐτὸν πρὸς ἵδρυσιν συσκευαστηρίου σταφυλῶν εἰς Ἀρχάνας, τὸ ὁποῖον καὶ ἡμεῖς θεωροῦμεν χρήσιμον, διευκολύνοντες τὸν ἐν λόγῳ Συν)σμὸν ἐντὸς τῶν πλαισίων τῶν δυνατοτήτων ὑμῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14370)62 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 1023 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. Ε)48419)58 ἀποφάσεως ἡμῶν, διετέθη πρὸς ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν ἐκ τοῦ ἀγροκτήματος Ἄνω–Μπουνίλλα Ἰωαννίνων κοινόχρηστος ἔκτασις 50 περίπου στρεμμάτων. Ἡ ἐκδοθεῖσα ἐν συνεχείᾳ ὑπ’ ἀριθ. 126)58 ἀπόφασις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπαλλοτριώσεων Ἰωαννίνων, δι’ ἧς διετέθη πρὸς ἀκτήμονας ἡ ὡς ἄνω κοινόχρηστος ἔκτασις, ἀνεπέμφθη πρὸς ἀνάκλησιν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 44394)61 ἀποφάσεως τοῦ Νομάρχου Ἰωαννίνων καὶ κατὰ συνέπειαν κατὰ τὴν ἔκδοσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. Ε)28543)62 ἀποφάσεως ἡμῶν, δι’ ἧς ἐξηρέθη τῆς παραχωρήσεως πρὸς ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν τὸ ὑπ’ ἀριθ. 45 ἐκτάσεως 22,563 στρεμμάτων, κοινόχρηστον τεμάχιον, πρὸς ἵδρυσιν Σταθμοῦ Φυτοπαθολογικῶν Ἐρευνῶν, δὲν ὑφίστατο ἀπόφασις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπαλλοτριώσεων περὶ ὁριστικῆς παραχωρήσεως τοῦ ὡς ἄνω τεμαχίου πρὸς ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων. Ἡ ἐπακολουθήσασα ὑπ’ ἀριθ. 85)1962 ἀπόφασις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπαλλοτριώσεων Ἰωαννίνων, ἐξεδόθη μὲν ὡς ὑποστηρίζει ὁ κ. βουλευτής, μετὰ παρέλευσιν τῆς ὑπὸ τῆς παρ. 5 τοῦ ἄρθρου 72 τοῦ Ἀγροτικοῦ Κώδικος τασσομένης τριμήνου προθεσμίας, ἀλλὰ τυγχάνει ἀπολύτως σύννομος, δοθέντος, ὅτι ἡ ὡς ἄνω τρίμηνος προθεσμία εἶχε παραταθῆ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 43565)11.6.62 ἀποφάσεως τοῦ Νομάρχου Ἰωαννίνων. Ἡ ἐπιλογὴ καὶ παραχώρησις τῆς ἐν λόγῳ ἐκτάσεως πρὸς ἵδρυσιν Σταθμοῦ Φυτοπαθολογικῶν Ἐφαρμογῶν, ἐκρίθη ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων πρὸς τοῦτο παρ’ ἡμῖν Ὑπηρεσιῶν, λόγῳ θέσεως κλπ. ὡς ἡ πλέον κατάλληλος διὰ τὸν δι’ ὃν προορίζεται σκοπόν. Ὅσον ἀφορᾶ εἰς τὰ αἰτούμενα ὑπὸ τοῦ ὡς ἄνω βουλευτοῦ στοιχεῖα καὶ πληροφορίας ὡς πρὸς τὰς ἐκτάσεις τοῦ Σταθμοῦ Γεωργικῆς Ἐρεύνης καὶ Γεωργοκτηνοτροφικοῦ Σχολείου Δουρούτσης–Περιστερᾶς–Ἰωαννίνων, ταῦτα ἐμπεριέχονται εἰς τὰ συνημμένως ἀποστελλόμενα ἐν ἀντιγράφῳ ὑπ’ ἀριθ. 52639)1084)15.3.63 καὶ 52638)9.3.63 ἔγγραφα τῶν ἁρμοδίων Διευθύνσεων Κτηνοτροφίας καὶ Γεωργικῶν Ἐφαρμογῶν καὶ Ἐκπαιδεύσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Π. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ζαννῆ. Ἐπὶ τῆς κατατεθείσης εἰς τὴν Βουλὴν ὑπ’ ἀριθ. 1793 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ζαννῆ, σχετικῶς μὲ τὸν ποιοτικὸν ἔλεγχον τοῦ λιπάσματος τοῦ τύπου 6–8–8, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Ἡ διάθεσις εἰς τοὺς παραγωγοὺς τῶν λιπασμάτων γίνεται κατὰ τὸ μέγιστον μέρος μέσω τῶν κατὰ τόπους Γεωργικῶν Συνεταιριστικῶν Ὀργανώσεων ἢ ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τῶν Ὑποκαταστημάτων τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ἐντὸς πάντοτε ἀπαραβιάστων σάκκων. Εἰς ὀλίγας μόνον περιπτώσεις γίνεται διάθεσις εἰς κλάσματα σάκκων. β) Διὰ τὴν σύνδεσιν τοῦ μικτοῦ τύπου λιπάσματος 6–8–8, ὅστις κυκλοφορεῖ ἀπὸ τῆς προπολεμικῆς ἐποχῆς καὶ ἔχει τελείως ἐπιτύχει ἐν τῇ χώρα μας, εἶναι ἀπαραίτητος καὶ κατὰ νόμον ἀνεγνωρισμένη ἡ παρουσία ἀδρανῶν ὑλῶν ὡς συμπληρώματος, διὰ τὴν ἑκατοστιαίαν σύνδεσιν αὐτοῦ. Οὕτω μέχρι 19.12.1961 ὅτε ἐχρησιμοποιεῖτο, ὡς πρώτη ὕλη φωσφορούχου ὑλικοῦ, τὸ ἀραιὸν ὑπερφωσφορικὸν 16% ἀπῃτοῦντο κατὰ τόννον μικτοῦ λιπάσματος 6–8–8.

Ἀπὸ τῆς ἀνωτέρω ἡμερομηνίας καὶ μέχρι 12.3.1962, ὁπότε ἐχρησιμοποιεῖτο διὰ τὴν παρασκευὴν τοῦ μικτοῦ 6–8–8 πλουσιώτερον εἰς λιπαντικὰς μονάδας ὑπερφωσφορικὸν 17)18% εἰς τὴν ἀνωτέρω κατὰ τόννον σύνθεσιν συμμετεῖχον, τὸ μὲν ὑπερφωσφορικὸν 17–18% ἀπὸ 470 ἕως 444 χιλιόγραμμα, αἱ δὲ ἀδρανεῖς ὗλαι ἀπὸ 74–100 χιλιόγραμμα. Ἀπὸ 12.3.1962 καὶ ἐφεξῆς, ὁπότε χρησιμοποιεῖται τὸ ἀκόμη πλουσιώτερον εἰς λιπαντικὰς μονάδας ὑπερφωσφορικὸν 18)20% εἰς τὴν ἀνωτέρω σύνθεσιν κατὰ τόννον τοῦ 6–8–8 συμμετέχει, τὸ μὲν ὑπερφωσφορικὸν 18)20% ἀπὸ 444 ἕως 400 χιλιόγραμμα, αἱ δὲ ἀδρανεῖς ὗλαι ἀπὸ 100 ἕως 144 χιλιόγραμμα. Συνεπῶς, μετὰ τὴν ἀντικατάστασιν εἰς τὴν σύνθεσιν τοῦ μικτοῦ τύπου 6–8–8 τοῦ ἀραιοῦ ὑπερφωσφορικοῦ 16% διὰ τῶν πλουσιωτέρων ὑπερφωσφορικῶν 17)18% καὶ 18)20% κατέστη ἀναπόφευκτος ἡ αὔξησις τῆς ποσοτικῆς ἀναλογίας τῶν ἀδρανῶν ὑλῶν ἀπὸ 4,4% εἰς 7,4% ἕως 10% καὶ 10% ἕως 14,4% ἀντιστοίχως. Κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ἅπασαι αἱ λιπαντικαὶ μονάδες —αἵτινες καὶ μόνον ἐνδιαφέρουν τοῦ ἐν λόγῳ τύπου— ἤτοι 6 ἀζώτου, 8 φωσφόρου καὶ 8 καλίου, περιέχονται εἰς 100 χιλιόγραμμα λιπάσματος. Ἡ τοιαύτη παρασκευὴ εἰς ἀναγωγὴν τῶν λιπαντικῶν μονάδων ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν τοῦ βάρους τῶν μικτῶν λιπασμάτων τυγχάνει κλασικὴ καὶ ἐφαρμόζεται εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Ὡς εἶναι γνωστόν, ἡ εἰς λιπαντικὰς μονάδας περιεκτικότης τῶν λιπασμάτων δὲν ἐλέγχεται μικροσκοπικῶς, ἀλλὰ διὰ χημικῶν ἀναλύσεων, δι’ ὧν προσδιορίζεται ἡ εἰς λιπαντικὰς μονάδας περιεκτικότης τοῦ λιπάσματος καὶ ἡ νοθεία ἑπομένως ἑνὸς λιπάσματος δὲν ἐξακριβοῦται ἐκ τῆς ἀνευρέσεως ἀδρανῶν ὑλῶν, ἀλλὰ διὰ τῆς χημικῆς αὐτοῦ ἀναλύσεως, ἐξ ἧς καὶ μόνης διαπιστοῦται ἡ εἰς τὰς ἠγγυημένας λιπαντικὰς μονάδας περιεκτικότης τοῦ λιπάσματος. Προσθέτως γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι τὰ παραλαμβανόμενα ἐκ τῆς Α.Ε.Ε.Χ.Π. καὶ Λιπασμάτων ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος εἴδη λιπασμάτων δειγματοληπτοῦνται ἀνελλιπῶς ὑπὸ προβλεπομένης Ἐπιτροπῆς (ἐξ ἑνὸς Χημικοῦ τοῦ Γ. Χημείου τοῦ Κράτους, ἑνὸς Γεωπόνου τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ ἑνὸς Γεωπόνου τῆς ΑΤΕ) καὶ ἀναλύονται ὑπὸ τοῦ Γεν. Χημείου τοῦ Κράτους καὶ ἐπὶ μίαν δεκαπενταετίαν καθ’ ἣν ἡ ΑΤΕ παραλαμβάνει μικτὰ λιπάσματα, οὐδέποτε προέκυψε θέμα νοθείας καὶ ἐλαττωματικῆς ποιότητος τῶν παραλαμβανομένων ποσοτήτων. Τέλος σημειοῦμεν, ὅτι τὰ ὑπὸ τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας παραγόμενα ἀνάμικτα καὶ μὴ κοκκώδους μορφῆς λιπάσματα τῶν τύπων 6–8–8 καὶ 4–8–8, ἤρχισαν ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους βαθμιαίως ἀντικαθιστάμενα ὑπὸ τῶν ἀνωτέρων ποιοτικῶς πυκνῶν συνθέτων (COMPLEX) τύπων 11–15–15 καὶ 8–16–16 κοκκώδους μορφῆς, ἅτινα καὶ στεροῦνται ἀδρανῶν οὐσιῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαρτίου 1963.

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη καὶ Ε. Σακελλάρη. Ἐπὶ τῆς κατατεθείσης εἰς τὴν Βουλὴν ὑπ’ ἀριθ. 1787 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη καὶ Ε. Σακελλάρη, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπὸ 16.3.1963 τηλεγραφήματός των, σχετικῶς μὲ τὸν ποιοτικὸν ἔλεγχον τοῦ λιπάσματος τοῦ τύπου 6–8–8, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Ἡ διάθεσις εἰς τοὺς παραγωγοὺς λιπασμάτων γίνεται κατὰ τὸ μέγιστον μέρος μέσῳ τῶν κατὰ τόπους Γεωργικῶν Συνεταιρικῶν Ὀργανώσεων ἢ ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τῶν Ὑποκαταστημάτων τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ἐντὸς πάντοτε ἀπαραβιάστων σάκκων. Εἰς ὀλίγας μόνον περιπτώσεις γίνεται διάθεσις εἰς κλάσματα σάκκων. β) Διὰ τὴν σύνθεσιν τοῦ μικτοῦ τύπου λιπάσματος 6–8–8, ὅστις κυκλοφορεῖ ἀπὸ τῆς προπολεμικῆς ἐποχῆς καὶ ἔχει τελείως ἐπιτύχει ἐν τῇ χώρᾳ μας, εἶναι ἀπαραίτητος καὶ κατὰ νόμον ἀνεγνωρισμένη ἡ παρουσία ἀδρανῶν ὑλῶν ὡς συμπληρώματος, διὰ τὴν ἑκατοστιαίαν σύνθεσιν αὐτοῦ. Οὕτω μέχρι 19.12.1961, ὅτε ἐχρησιμοποιεῖτο, ὡς πρώτη ὕλη φωσφορούχου ὑλικοῦ, τὸ ἀραιὸν ὑπερφωσφορικὸν 16%, ἀπῃτοῦντο κατὰ τόννον μικτοῦ λιπάσματος 6–8–8:

Ἀπὸ τῆς ἀνωτέρω ἡμερομηνίας καὶ μέχρι 12.3.1962, ὁπότε ἐχρησιμοποιεῖτο διὰ τὴν παρασκευὴν τοῦ μικτοῦ τύπου 6–8–8, τὸ πλουσιώτερον εἰς λιπαντικὰς μονάδας ὑπερφωσφορικὸν 17–18% εἰς τὴν ἀνωτέρω κατὰ τόννον σύνθεσιν συμμετεῖχον, τὸ μὲν ὑπερφωσφορικὸν 17–18% ἀπὸ 470 ἕως 444 χιλιόγραμμα, αἱ δὲ ἀδρανεῖς ὗλαι ἀπὸ 74–100 χιλιόγραμμα. Ἀπὸ 12.3.1962 καὶ ἐφεξῆς, ὁπότε χρησιμοποιεῖται τὸ ἀκόμη πλουσιώτερον εἰς λιπαντικὰς μονάδας ὑπερφωσφορικὸν 18)20%, εἰς τὴν ἀνωτέρω σύνθεσιν κατὰ τόννον τοῦ 6–8–8 συμμετέχει τὸ μὲν ὑπερφωσφορικὸν 18)20% ἀπὸ 444 ἕως 400 χιλιόγραμμα, αἱ δὲ ἀδρανεῖς ὗλαι ἀπὸ 100 ἕως 144 χιλιόγραμμα. Συνεπῶς, μετὰ τὴν ἀντικατάστασιν εἰς τὴν σύνθεσιν τοῦ μικτοῦ τύπου 6–8–8 τοῦ ἀραιοῦ ὑπερφωσφορικοῦ 16% διὰ τῶν πλουσιωτέρων ὑπερφωσφορικῶν 17)18% καὶ 18)20% κατέστη ἀναπόφευκτος ἡ αὔξησις τῆς ποσοτικῆς ἀναλογίας τῶν ἀδρανῶν ὑλῶν ἀπὸ 4,4% εἰς 7,4% ἕως 10% καὶ 10% ἕως 14,4% ἀντιστοίχως. Κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ἅπασαι αἱ λιπαντικαὶ μονάδες —αἵτινες καὶ μόνον ἐνδιαφέρουν— τοῦ ἐν λόγῳ τύπου, ἤτοι 6 ἀζώτου, 8 φωσφόρου καὶ 8 καλίου, περιέχονται εἰς 100 χιλιόγραμμα λιπάσματος. Ἡ τοιαύτη παρασκευὴ εἰς ἀναγωγὴν τῶν λιπαντικῶν μονάδων ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν τοῦ βάρους τῶν μικτῶν λιπασμάτων τυγχάνει κλασσικὴ καὶ ἐφαρμόζεται εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Ὡς εἶναι γνωστόν, ἡ εἰς λιπαντικὰς μονάδας περιεκτικότης τῶν λιπασμάτων, δὲν ἐλέγχεται μικροσκοπικῶς, ἀλλὰ διὰ χημικῶν ἀναλύσεων, δι’ ὧν προσδιορίζεται ἡ εἰς λιπαντικὰς μονάδας περιεκτικότης τοῦ λιπάσματος καὶ ἡ νοθεία ἑπομένως ἑνὸς λιπάσματος δὲν ἐξακριβοῦται ἐκ τῆς ἀνευρέσεως ἀδρανῶν ὑλῶν, ἀλλὰ διὰ τῆς χημικῆς αὐτοῦ ἀναλύσεως, ἐξ ἧς καὶ μόνης διαπιστοῦται ἡ εἰς τὰς ἠγγυημένας λιπαντικὰς μονάδας περιεκτικότης τοῦ λιπάσματος. Προσθέτως γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι τὰ παραλαμβανόμενα ἐκ τῆς Α.Ε.Ε.Χ.Π. καὶ Λιπασμάτων ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος εἴδη λιπασμάτων δειγματοληπτοῦνται ἀνελλιπῶς ὑπὸ προβλεπομένης Ἐπιτροπῆς (ἐξ ἑνὸς Χημικοῦ τοῦ Γεν. Χημείου τοῦ Κράτους, ἑνὸς Γεωπόνου τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ ἑνὸς Γεωπόνου τῆς ΑΤΕ) καὶ ἀναλύονται ὑπὸ τοῦ Γενικοῦ Χημείου τοῦ Κράτους καὶ ἐπὶ μίαν δεκαπενταετίαν καθ’ ἣν ἡ ΑΤΕ παραλαμβάνει μικτὰ λιπάσματα, οὐδέποτε προέκυψε θέμα νοθείας καὶ ἐλαττωματικῆς ποιότητος τῶν παραλαμβανομένων ποσοτήτων. Τέλος σημειοῦμεν, ὅτι τὰ ὑπὸ τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας παραγόμενα ἀνάμικτα καὶ μὴ κοκκώδους μορφῆς λιπάσματα τῶν τύπων 6–8–8 καὶ 4–8–8, ἤρχισαν ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους βαθμιαίως ἀντικαθιστάμενα ὑπὸ τῶν ἀνωτέρω ποιοτικῶς πυκνῶν συνθέτων (COMPLEX) τύπων 11–15–15 καὶ 8–16–16 κοκκώδους μορφῆς, ἅτινα καὶ στεροῦνται ἀδρανῶν οὐσιῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαρτίου 1963.

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Μπενᾶ, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1802)63 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Μπενᾶ, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη καὶ ὡς πρὸς τὸ ἐν τῇ ἐρωτήσει ταύτῃ διαλαμβανόμενον θέμα τῆς καθυστερήσεως τῆς καταβολῆς δεδουλευμένων ἀποδοχῶν εἰς τὸ προσωπικὸν τῶν ἐν Ἐδέσσῃ ἐργοστασίων «Γρηγ. Τσίτση καὶ Σία», ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, καθ’ ἃ ἀνέφερεν ἡμῖν ἡ οἰκεία Ἐπιθεώρησις Ἐργασίας, κατὰ τῶν ὡς ἄνω Ἐπιχειρήσεων, διὰ τὴν καθυστέρησιν καταβολῆς δεδουλευμένων ἀποδοχῶν, ὀφειλομένην κατὰ τὸ πλεῖστον εἰς ἔλλειψιν κεφαλαίων τῶν Ἐπιχειρήσεων τούτων, ὑπεβλήθησαν μηνύσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Ἀπριλίου 1963.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

IV) Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5506 ἐ.ἔ. ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ ὧν διεβιβάσθη εἰς ἡμᾶς ἡ ἀπὸ 29.4.1963 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, σχετικῶς μὲ τὸν διορισμὸν κλητῆρος Ἀκροατηρίου παρὰ τῷ Πρωτοδικείῳ Θηβῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἔχει ζητηθῆ ἡ ἔγκρισις τοῦ τοιούτου διορισμοῦ παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς ἐξ Ὑπουργῶν καὶ παρὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Ἀπριλίου 1963.

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

V) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπ. Ναυτιλίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1649 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν, ὅτι ἐκ τῶν μέχρις στιγμῆς συγκεντρωθέντων στοιχείων ἐπὶ τοῦ ἐπισυμβάντος βορείως τῆς νησίδος Ψαθούρα ναυαγίου τοῦ Ἑλληνικοῦ φορτηγοῦ «Αἴγλη» τὴν νύκτα τῆς 24 πρὸς τὴν 25 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. προκύπτουν τὰ ἑξῆς: Τὸ πλοῖον πρὸ τοῦ κατάπλου του εἰς Θεσσαλονίκην, εἶχε δεξαμενισθῆ καὶ ἐπιθεωρηθῆ εἰς Σῦρον, ἐκτελέσαν ὡρισμένας ἐπισκευὰς ὑπὸ τὴν παρακολούθησιν ἀντιπροσώπου τοῦ διεθνῶς ἀνεγνωρισμένου AMERICAN BUREAU OF SHIPPING, εἰς ὃν τὸ πλοῖον τυγχάνει κατεταγμένον. Ἅμα τῷ κατάπλῳ εἰς τὴν ἐλευθέραν Γιουγκοσλαυϊκὴν ζώνην Θεσσαλονίκης ἠλέγχθη ὑπὸ τοῦ Κ. Λιμ. Θεσσαλονίκης τὸ ἀξιόπλουν τοῦ πλοίου, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπαρουσίαζε κλίσιν τινά. Συγκεκριμένως, τὸ πλοῖον ὂν μεταφορικῆς ἱκανότητος 3400 τόννων, παρέλαβεν 2800 τόννους πυρίτου μόνον, ἀποπλεῦσαν τελείως ἰσολογισμένον καὶ μὲ βύθισμα μικρότερον τοῦ ἀνωτάτου ἐπιτρεπομένου τοιούτου (τῆς γραμμῆς φορτώσεως). Εὐθὺς ὡς ἐλήφθη τὸ σῆμα κινδύνου ὑπὸ τοῦ Παρακτίου Κέντρου Ραδιοτηλεπικοινωνιῶν Ἀθηνῶν (Παρακτίου Λούτσας) τὴν 20.55′ ὥραν τῆς 24.2.63, ἀνεμεταδόθη τοῦτο ἀμέσως ὑπὸ τοῦ ἐν λόγῳ Κέντρου πρὸς ἅπαντα τὰ πλοῖα συγχρόνως δὲ μετεβιβάσθη τὸ προκαθωρισμένον σῆμα ἀνάγκης καὶ εἰδοποιήθησαν τὸ Υ.Ε.Ν., τὸ Κέντρον Συντονισμοῦ Ἐρεύνης καὶ διασώσεως τῆς Ε.Β.Α.Ξ. καὶ τὸ Γ.Ε.Ν. διὰ τὴν ἄμεσον κινητοποίησιν τῶν ἁρμοδίων Ὑπηρεσιῶν Διασώσεως. Ἅμα τῇ λήψει τοῦ σήματος τὸ Υ.Ε.Ν. ἀπέστειλεν ἀμέσως νέον σῆμα πρὸς τὰ παραπλέοντα τὴν περιοχὴν πλοῖα, τὰς Λιμενικὰς Ἀρχὰς τῆς περιοχῆς, τὸ Κέντρον Συντονισμοῦ ἐρεύνης καὶ διασώσεως τῆς Β. Ἀεροπορίας καὶ τὸ Γ.Ε.Ν. περὶ τοῦ κινδυνεύοντος πλοίου, διὰ τὴν παροχὴν ἀμέσου βοηθείας. Εἰς τὸν τόπον τοῦ ναυαγίου ἔσπευσαν ἐκ τῶν πρώτων τὸ ὑπὸ Βρεταννικὴν σημαίαν φορτηγὸν πλοῖον CAVALLO (ὥραν 02.00′ τῆς 25)2 καὶ τὸ ὑπὸ Ρωσικὴν σημαίαν φορτηγὸν πλοῖον LJOBOTIN (ὥραν 03.15′ τῆς 25)2) ἅτινα ἠρεύνησαν τὴν περιοχὴν διὰ προβολέως καὶ ραντὰρ πλὴν ὅμως ἄνευ ἀποτελέσματος καθ’ ὅσον ἤδη τὸ σκάφος εἶχε καταβυθισθῆ οἱ δὲ ναυαγοί του δὲν ἐγένοντο ἀντιληπτοί. Ἐν συνεχείᾳ ἔσπευσαν πρὸς παροχὴν βοηθείας τὰ Ἑλληνικὰ σκάφη πετρελαιοφόρον ΜΟΤΟΛ III καὶ M)S ΕΛΕ-ΝΗ Μ. πλὴν ὅμως καὶ ταῦτα κατέπλευσαν εἰς τὸ στίγμα τοῦ ναυαγίου μετὰ τὴν βύθισιν τοῦ πλοίου. Δυστυχῶς λόγῳ τοῦ ὅτι τὸ ναυάγιον ἔλαβε χώραν κατὰ τὴν νύκτα δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ἀποστολὴ ἀναγνωριστικοῦ ἀεροσκάφους λόγῳ ἀδυναμίας τῶν σκαφῶν τούτων διὰ νυκτερινὴν ἀναγνώρισιν. Τοιοῦτον ἀεροσκάφος ἀπεστάλη τὴν ἑπομένην τὸ ὁποῖον καὶ ἐνήργησεν ἐρεύνας τῆς περιοχῆς τοῦ ναυαγίου, ἐπὶ τρεῖς συνεχεῖς ἡμέρας, πλὴν ἄνευ ἀποτελέσματος. Ὁ μόνος διασωθεὶς ναυαγὸς εἶναι, ὡς γνωστὸν ὁ ἀσυρματιστὴς τοῦ σκάφους ὅστις κατώρθωσε νὰ διαπεραιωθῇ ἐπὶ τῆς νησίδος Ψαθούρα καὶ νὰ ἀνευρεθῇ τὴν πρωΐαν ὑπὸ τῶν ἐκεῖ φαροφυλάκων. Εἰς αὐτὸν παραληφθέντα ὑπὸ τοῦ πλοίου ΕΛΕΝΗ Μ. παρεσχέθησαν αἱ πρῶται βοήθειαι κατὰ τὰς ἰατρικὰς ὁδηγίας τοῦ ἰατροῦ τοῦ Υ.Ε.Ν. δοθείσας ἀπ’ εὐθείας μέσῳ τοῦ Παρακτίου Σταθμοῦ Λούτσας. Τελικῶς ὁ διασωθεὶς παρελήφθη ὑπὸ τοῦ καταπλεύσαντος τὴν ἑπομένην εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ ναυαγίου Β. Π. ΜΑΧΗΤΗΣ, τὸ ὁποῖον τὸν μετέφερεν εἰς Βόλον ἔνθα εἰσήχθη εἰς Νοσοκομεῖον. Τὰ πλοῖα ΜΟΤΟΛ III., ΕΛΕΝΗ Μ. καὶ Β. Π. ΜΑ-ΧΗΤΗΣ παρέμειναν ἐπὶ τετραήμερον ἐρευνῶντα τὴν περιοχήν, πλὴν ὅμως ἄνευ ἀποτελέσματος. Ἡ μὴ ἐπίτευξις τῆς διασώσεως τῶν ναυαγῶν παρὰ τὰς πρὸς τοῦτο καταβληθείσας συντόνους προσπαθείας, ὀφείλεται εἰς τὰς δυσμενεῖς καιρικὰς συνθήκας, αἵτινες ἐπεκράτουν εἰς ὁλόκληρον τὸ Αἰγαῖον καὶ ἰδίᾳ εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ ναυαγίου τὸ γεγονός, ὅτι τὸ ναυάγιον ἔλαβε χώραν κατὰ τὴν νύκτα, ὁπότε, ὡς γνωστόν, ἡ ἔρευνα πρὸς ἀνεύρεσιν ναυαγῶν καθίσταται ἐξαιρετικῶς δυσχερὴς καὶ εἰς τὴν ἔλλειψιν παρὰ ταῖς Λιμενικαῖς Ἀρχαῖς ἐπαρκῶν καὶ συγχρόνων μέσων διασώσεως τὰ ὁποῖα θὰ ἠδύνατο νὰ κινηθοῦν ἐκ τῶν ἐγγὺς περιοχῶν διὰ τὴν ἔγκαιρον ἄφιξίν των εἰς τὸν τόπον τοῦ ναυαγίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΤ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Κύριοι βουλευταί, ἐπειδὴ ἡ ἀποψινὴ συνεδρίασις θὰ εἶναι ἡ τελευταία πρὸ τοῦ Πάσχα, δι’ αὐτὸ θὰ γίνῃ προεκφώνησις τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως καὶ παρακαλῶ νὰ γίνουν δεκτὰ δι’ ὅσα νομοσχέδια δὲν ὑπάρχουν σοβαραὶ ἀντιρρήσεις. Δεκτὰ εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὰ σχέδια νόμων; 1) «Περὶ κυρώσεως τῆς Ἐμπορικῆς Συμφωνίας μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Μεξικοῦ». 2) «Περὶ κυρώσεως τῆς ἐν Παρισίοις ὑπογραφείσης τὴν 21ην Σεπτεμβρίου 1960 Πολυμελοῦς Συμφωνίας «περὶ ἀμοιβαίας διαφυλάξεως τοῦ ἀπορρήτου τῶν ἐφευρέσεων τῶν ἀφορωσῶν τὴν ἄμυναν καὶ αἵτινες ἔχουν ἀποτελέσει ἀντικείμενον αἰτήσεων διπλώματος εὑρεσιτεχνίας». 3) «Περὶ κυρώσεως συμβάσεως, περὶ ἱδρύσεως Διεθνοῦς Κέντρου Ὑπολογισμοῦ». 4) «Περὶ κυρώσεως πρωτοκόλλου μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γαλλίας διὰ τὴν ἐξαγωγὴν οἴνων». 5) «Περὶ κυρώσεως τῶν μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Αἰθιοπίας συμπληρωματικῶν συμφωνιῶν, περὶ ἀεροπορικῶν μεταφορῶν, τῶν ἐτῶν 1959 καὶ 1961»;

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτά, δεκτά.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένοντο δεκτὰ εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὰ σχέδια νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τῆς Ἐμπορικῆς Συμφωνίας μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Μεξικοῦ». 2) «Περὶ κυρώσεως τῆς ἐν Παρισίοις ὑπογραφείσης τὴν 21ην Σεπτεμβρίου 1960 Πολυμελοῦς Συμφωνίας «περὶ ἀμοιβαίας διαφυλάξεως τοῦ ἀπορρήτου τῶν ἐφευρέσεων τῶν ἀφορωσῶν τὴν ἄμυναν καὶ αἵτινες ἔχουν ἀποτελέσει ἀντικείμενον αἰτήσεων διπλώματος εὑρεσιτεχνίας». 3) «Περὶ κυρώσεως συμβάσεως, περὶ ἱδρύσεως Διεθνοῦς Κέντρου Ὑπολογισμοῦ». 4) «Περὶ κυρώσεως πρωτοκόλλου μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γαλλίας διὰ τὴν ἐξαγωγὴν οἴνων». 5) «Περὶ κυρώσεως τῶν μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Αἰθιοπίας συμπληρωματικῶν συμφωνιῶν, περὶ ἀεροπορικῶν μεταφορῶν, τῶν ἐτῶν 1959 καὶ 1961». Δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ συμμετοχῆς τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ὁμολογιακὸν Δάνειον Ἡνωμένων Ἐθνῶν»;

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ συμμετοχῆς τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ὁμολογιακὸν Δάνειον Ἡνωμένων Ἐθνῶν». Δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ρουμανίας συμφωνίας «περὶ τακτικῶν ἐμπορικῶν μεταφορῶν»;

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ρουμανίας συμφωνίας «περὶ τακτικῶν ἐμπορικῶν μεταφορῶν». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως Ἐμπορικῆς Συμφωνίας μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἰράκ».

§10Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ νὰ γίνῃ δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν.

§11ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συμφωνεῖ ἡ Βουλὴ νὰ γίνῃ δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν;

§13ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως Ἐμπορικῆς Συμφωνίας μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἰράκ». Δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως Μορφωτικῆς συμφωνίας μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Οὐραγουάης»;

§15ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως Μορφωτικῆς Συμφωνίας μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Οὐραγουάης». Δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ὁμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας Συμβάσεως περὶ ἀμοιβαίας ἀναγνωρίσεως καὶ ἐκτελέσεως δικαστικῶν ἀποφάσεων»;

§17Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μίαν ἐρώτησιν. Ἀφορᾷ τὸ σχέδιον νόμου αὐτὸ καὶ ποινικὰς ὑποθέσεις;

§18Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Ὄχι δὲν ἀφορᾷ ποινικὰς ὑποθέσεις.

§19ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν, εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας Συμβάσεως περὶ ἀμοιβαίας ἀναγνωρίσεως καὶ ἐκτελέσεως δικαστικῶν ἀποφάσεων». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος 3627)1956 «περὶ ὀργανώσεως τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος» καὶ κυρώσεως α) τοῦ ἀπὸ 7)30.10.1958 Β. Δ. «περὶ διενεργείας α) γεωργικῆς ἀπογραφῆς καὶ β) ἀπογραφῆς τοῦ πληθυσμοῦ καὶ οἰκοδομῶν» καὶ β) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 137)1960 Β. Δ. «περὶ ἀναβολῆς τῆς ἀπογραφῆς γεωργίας καὶ κτηνοτροφίας καὶ διενεργείας ταύτης συγχρόνως μετὰ τῆς τοιαύτης πληθυσμοῦ καὶ οἰκοδομῶν».

§21Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντον.). Παρακαλῶ ἐὰν ἔχετε τὴν καλωσύνην νὰ ἀκούσετε περὶ τίνος πρόκειται. Πρόκειται περὶ τοῦ ἑξῆς: Ὁ νόμος 3627 ἀφορῶν εἰς τὴν διενέργειαν τῶν ἀπογραφῶν περιέχει τὴν ἑξῆς ἐσφαλμένην καὶ ἀδόκιμον διατύπωσιν. Περιέχει διάταξιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἀπογραφὴ ἀφορᾷ εἰς τοὺς παρόντας κατοίκους. Ὅπως ὅλοι σας ἀντιλαμβάνεσθε, ὑπάρχει μία ἀντίφασις μεταξὺ τῶν δύο ἐννοιῶν. Παρὼν σημαίνει, ὅτι ἀπογράφεται πᾶς τις ὁ ὁποῖος εὑρέθη ἐκείνην τὴν ὥραν εἰς τὴν πόλιν, καὶ κάτοικος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶναι πράγματι μόνιμος κάτοικος. Τὰ ἐκδοθέντα εἰς ἐκτέλεσιν τοῦ νόμου διατάγματα, δὲν ἀνεφέρθησαν φυσικὰ εἰς τὸν παρόντα πληθυσμόν, τῶν κατοίκων. Ἐὰν δὲν ψηφισθῇ τὸ νομοθέτημα κινδυνεύουν νὰ συμβοῦν δύο τινά. Πρῶτον ἠθικὴ ἀταξία σημαντική, διότι ἀκυρουμένου διὰ τυπικοὺς ἐντελῶς λόγους τοῦ διατάγματος, διὰ τοῦ ὁποίου ἐνεκρίθη ἡ ἀπογραφή, ἡ τελευταία, ἐπανερχόμεθα εἰς τὴν ἀπογραφὴν τοῦ πραγματικοῦ πληθυσμοῦ τοῦ 1951. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι διάφοροι, οἱ ὁποῖοι εἶχον π.χ. ἀδείας φαρμακείων ἢ ἄλλας τοιαύτας ἀδείας ἀποκτοῦν ἢ δὲν ἀποκτοῦν κατ’ οὐσίαν παρανόμως ὡρισμένα δικαιώματα, τὰ ὁποῖα δὲν θὰ ἔδει, ἄλλως, νὰ ἀποκτήσουν. Ὑπάρχει καὶ ἕνας πρόσθετος κίνδυνος. Καὶ ὁ κίνδυνος αὐτὸς εἶναι ὁ ἑξῆς: Νὰ δοθῇ ἡ ἐσφαλμένη, κατὰ τὴν κρίσιν μου, ἑρμηνεία— ἀλλὰ πάντως δὲν δικάζει οὔτε ἡ Κυβέρνησις οὔτε ἡ Βουλή, ἀλλὰ τὰ δικαστήρια— ἡ ἐσφαλμένη ἑρμηνεία κατὰ τὴν ὁποίαν, κατὰ προέκτασιν τοῦ σχήματος, πρέπει νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ προκειμένου περὶ τοῦ νομίμου πληθυσμοῦ, ἡ ἀπογραφὴ τοῦ 1951. Τοῦτο σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει κατὰ τὰς προσεχεῖς ἐκλογάς, ὁποτεδήποτε καὶ ἐὰν γίνουν αὗται, νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν οὐχὶ ὁ προκύψας νόμιμος πληθυσμὸς τῆς τελευταίας ἀπογραφῆς, ἀλλὰ ὁ νόμιμος πληθυσμὸς ὁ προκύψας ἐκ τῆς ἀπογραφῆς τοῦ 1957. Ὑποθέτω ὅτι οὐδεὶς εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην ἔχει συμφέρον νὰ υἱοθετηθῇ μία ἄποψις, ἡ ὁποία δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν ἀλήθειαν καὶ εἰς τὰ πράγματα. Δευτέρα παρατήρησις. Ἔγινε καὶ ἕνα ἄλλο τυπικὸν σφάλμα, τὸ ἑξῆς: Τὰ ἐκδοθέντα διατάγματα ὑπεβλήθησαν, ὡς ἔδει, εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, τὸ ὁποῖον ἐπήνεγκεν ἐπ’ αὐτῶν τυπικῆς φύσεως παρατηρήσεις. Αἱ παρατηρήσεις αὐταὶ ἐγένοντο, φυσικά, ἀποδεκταὶ ὑπὸ τῆς Ὑπηρεσίας καὶ κατόπιν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐδημοσιεύθησαν τὰ διατάγματα βάσει τῶν ὑποδείξεων τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Ἔγινεν ὅμως μία τυπικὴ παράλειψις, φαίνεται, ἡ ἑξῆς: Τὰ διωρθωμένα καὶ κατὰ τὴν ἄποψιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἀκυρωτικὰ ἁπλῶς διατάγματα τῶν γενομένων ἀπογραφῶν δὲν ἀπεστάλησαν πάλιν εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας. Δύναται καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου νὰ προκύψῃ ἀκυρότης τις. Θὰ παρακαλέσω, συνεπῶς, τὸ Σῶμα, δοθέντος ὅτι τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἀπολύτως τυπικόν, νὰ τὸ ψηφίσῃ. Δέχομαι, φυσικά, τὴν ὑποβληθεῖσαν, φραστικῆς σημασίας, ἄλλωστε, τροπολογίαν τοῦ κ. Ρουσσοπούλου, τὴν γενομένην ἐνώπιον τῆς ἁρμοδίας κοινοβουλευτικῆς ἐπιτροπῆς μὲ μίαν γραμματικὴν καθαρῶς διόρθωσιν μιᾶς ὀνομαστικῆς μεταβαλλομένης εἰς γενικήν, διὰ νὰ εἶναι τὸ κείμενον συντεταγμένον κατὰ τοὺς κανόνας τοῦ συντακτικοῦ. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ τὸ παρὸν νομοσχέδιον χωρὶς συζήτησιν, διότι εἶναι, πράγματι, τυπικόν. Οὐδὲν ἄλλο περιέχει, οὔτε ἰῶτα ἕν, πλὴν αὐτῶν ποὺ σᾶς εἶπον.

§22Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ κατὰ τὴν γνώμην μου ὑπάρχουν οὐσιαστικὰ ζητήματα κρατεῖται.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ τὸ κρατήσω μὲν προσωρινῶς, διὰ νὰ συνεννοηθῆτε μὲ τὸν κ. Ὑπουργόν.

§24Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκ μέρους τῆς παρατάξεώς μας δὲν ὑπάρχει ἀντίρρησις. Πρέπει νὰ γίνῃ δεκτόν, διότι ἐκκαθαρίζει ζητήματα τῆς ἀπογραφῆς.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 174)2.12.61 καὶ 38)25.4. 1962 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ περὶ συμπληρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 4178)61».

§26Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτ.). Θὰ παρακαλέσω τοὺς κυρίους συναδέλφους ὅπως δεχθοῦν νὰ περάσωμεν τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον κυρώνει τὰς ἀποφάσεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, διὰ τὴν παράτασιν τῶν παλαιῶν προθεσμιῶν, διὰ τὴν ὑποβολὴν αἰτήσεων εἰς τὰ θύματα τῶν Ναζί. Θὰ παρακαλέσωμεν δέ, νὰ τὸ ψηφίσωμεν, διότι, ἐὰν τοῦτο δὲν γίνῃ δεκτόν, ὅπως γνωρίζετε, ὡρισμένα Πρωτοδικεῖα δὲν δέχονται νὰ δικάσουν τὰς αἰτήσεις μὲ ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, μὴ ἐπικυρωθεῖσαν ἀπὸ τὴν Βουλήν. Ἄλλα, λοιπόν, δικάζουν καὶ ἄλλα δὲν δικάζουν. Καὶ εὑρισκόμεθα πρὸ τῆς περιέργου καταστάσεως τὰ δικαστήρια νὰ ἐφαρμόζουν ἄλλας προθεσμίας διὰ τοὺς μὲν καὶ ἄλλας διὰ τοὺς δέ. Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, εἶναι ἕνα θέμα πάρα πολὺ ἐπεῖγον, τὸ ὁποῖον κρατεῖ εἰς ἀγωνίαν πολὺ κόσμον. Θὰ παρακαλοῦσα, λοιπόν, νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅπως ἀνέλυσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς πρόκειται περὶ παρατάσεως προθεσμίας τῆς ὑποβολῆς αἰτήσεων.

§28Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν θὰ εἴχομεν ἀντίρρησιν νὰ ψηφισθῇ ἄνευ συζητήσεως τὸ νομοσχέδιον τοῦτο ἐὰν ἐπρόκειτο μόνον περὶ παρατάσεως τῶν προθεσμιῶν καταθέσεως αἰτήσεων ἀποζημιώσεως. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ οὐσιαστικὰ ζητήματα εἰς τὸ νομοσχέδιον, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ συζητηθοῦν διότι ἐπ’ αὐτῶν ὑπάρχουν καὶ ἀντιρρήσεις σοβαραί. Τὸ ἄρθρον 3 ἐπὶ παραδείγματι, ἡμεῖς τὸ θεωροῦμεν ἀπαράδεκτον ὡς ἀφορῶν ἀναθεώρησιν κατ’ αἴτησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐκδοθεισῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων ἀποζημιώσεων. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς δεχθῇ τὴν διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου τούτου, δεχόμεθα νὰ περάσῃ τὸ νομοσχέδιον.

§29Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον εἶναι ἐπεῖγον καὶ πρόκειται περὶ ἀποζημιώσεως πολλῶν θυμάτων τοῦ Ναζισμοῦ, τὰ ὁποῖα εἶναι λίαν συμπαθῆ πρὸς ὅλους ἡμᾶς. Ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν ὡρισμένον χρόνον διὰ νὰ τὸ ἐξετάσωμεν. Νὰ δεχθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ ψηφίσωμεν μόνον τὴν παράτασιν προθεσμίας καὶ νὰ ἀφήσωμεν τὰ ἄλλα θέματα νὰ τὰ συζητήσωμεν.

§30Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτ.). Δὲν δέχομαι. Καὶ θὰ σᾶς εἴπω τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον δὲν δέχομαι. Θὰ ἐνθυμῆται ἡ Βουλὴ ὅτι κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ βασικοῦ νομοσχεδίου, εἶχον ζωηρῶς ἀντιταχθῆ εἰς τὸ νὰ γίνῃ ἡ ἐπιδίκασις τῶν ὑποθέσεων ἀπὸ τὰ δικαστήρια. Ἐνώπιον τῆς ἐπιμονῆς τῆς Βουλῆς τότε, ἐκάμφθην καὶ ἐδέχθην ὅπως ἐκδικασθοῦν ἀπὸ τὰ δικαστήρια. Τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξεν ὅτι μὲ τὴν ἐμφάνισιν πολλῶν μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι εὐκόλως ἐξευρίσκονται— δυστυχῶς— εἰς τὸν τόπον μας, ἐξεδόθησαν πάρα πολλαὶ ἀποφάσεις τοιαῦται, ὥστε ἐφαλκιδεύθησαν τὰ δικαιώματα τῶν πραγματικῶν δικαιούχων κατὰ τρόπον ἀπαράδεκτον. Ἐν ὄψει τῆς φαλκιδεύσεως αὐτῆς, δι’ ἐκείνους τοὺς ὁποίους κατὰ σύμπτωσιν συμβαίνει νὰ ἔχωμεν ἀπὸ παλαιοτέρας ἐκδικάσεις διοικητικὰς δίκας των δηλώσεις ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει ὅτι δὲν εἶναι δικαιοῦχοι, ἐνῷ, διὰ μαρτύρων, ἀπέσπασαν ἀποφάσεις κατὰ τὰς ὁποίας εἶναι δικαιοῦχοι ἐννοοῦμεν εἰς αὐτοὺς νὰ μὴ πληρώσωμεν. Συνδυάζω, λοιπόν, ἀπολύτως τὴν παράτασιν τῆς προθεσμίας μὲ τὸ δικαίωμα τῆς ἀναθεωρήσεως τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐξηπάτησαν εἰς βάρος τῶν πραγματικῶν δικαιούχων.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται διὰ μετὰ τὸ Πάσχα. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3395)55 «περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι ἀτμηλάτων σιδηροδρόμων».

§32Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Συγκοιν.). Δύο λέξεις, κύριε Πρόεδρε.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κύριε Ὑπουργέ.

§34Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Συγκοιν.). Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται περὶ 50–60 συνταξιούχων, ἀπομάχων σιδηροδρομικῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἐν οἰκονομικῇ ἀπαθλιότητι, διὰ τὸν λόγον, ὅτι δὲν συνταξιοδοτοῦνται οὔτε ἀπὸ τὸ Ι.Κ.Α., οὔτε ἀπὸ τὸ Δημόσιον.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐδέχθην καὶ ἐγὼ ἐπιτροπὴν διὰ τὸ θέμα αὐτό. Ἐὰν δὲν ἔχῃ ἀντίρρησιν ἡ Βουλὴ παρακαλῶ νὰ ψηφισθῇ.

§36Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι σοβαρὸν τὸ νομοσχέδιον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ψηφισθῇ ἄνευ συζητήσεως.

§37Δ. ΒΡΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Συγκοιν.). Κύριε Εὐαγγελίδη, θὰ παρεκάλουν νὰ μὴ ἐπιμείνητε. Ἀφῆστε νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον εἰς αʹ συζήτησιν καὶ κάμετε τὰς παρατηρήσεις σας κατὰ τὴν βʹ συζήτησιν.

§38Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κρατεῖται.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς κρατεῖται. Δεκτὰ εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὰ σχέδια νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τῆς διεθνοῦς συμβάσεως περὶ ἐγγράφων ταὐτότητος τῶν ναυτικῶν». 2) «Περὶ κυρώσεως τῆς διεθνοῦς συμβάσεως περὶ πτυχίων μαγείρων τῶν πλοίων» καὶ 3) «Περὶ κυρώσεως τῆς διεθνοῦς συμβάσεως περὶ κατωτάτου ὁρίου ἡλικίας εἰσδοχῆς παίδων εἰς τὸ ναυτικὸν ἐπάγγελμα»;

§40ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτά, δεκτά.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένοντο δεκτὰ εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὰ σχέδια νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως τῆς διεθνοῦς συμβάσεως περὶ ἐγγράφων ταὐτότητος τῶν ναυτικῶν». 2) «Περὶ κυρώσεως τῆς διεθνοῦς συμβάσεως περὶ πτυχίων μαγείρων τῶν πλοίων» καὶ 3) «Περὶ κυρώσεως τῆς διεθνοῦς συμβάσεως περὶ κατωτάτου ὁρίου ἡλικίας εἰσδοχῆς παίδων εἰς τὸ ναυτικὸν ἐπάγγελμα». Ἐπανερχόμεθα εἰς τὸ νομοσχέδιον τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. Κύριοι βουλευταί, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε πρὶν ἢ δώσω τὸν λόγον εἰς τὸν πρῶτον ἐγγεγραμμένον νὰ ὁμιλήσῃ, νὰ εἴπω δύο λόγια. Σᾶς εὐχαριστῶ διότι μὲ ἐβοηθήσατε εἰς τὸ ἔργον μου καὶ ἐψηφίσθησαν πλεῖστα ὅσα ἐν τῇ Ἡμερησίᾳ Διατάξει ἀναγεγραμμένα νομοσχέδια. Θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ σᾶς εὐχηθῶ καλὸν Πάσχα, διότι, ὡς γνωστόν, πρόκειται νὰ διακόψωμεν ἀπόψε, ἐὰν συμφωνήσωμεν, τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος καὶ νὰ συνέλθωμεν ἐκ νέου τὴν 24ην Ἀπριλίου, διότι, ὡς γνωρίζετε, τὴν 23ην Ἀπριλίου εἶναι μεγάλη Θρησκευτικὴ ἑορτή, ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἐπίσης θὰ παρεκάλουν, ὅπως μὲ ἐξουσιοδοτήσητε καὶ ἐπικυρώσω ὑπ’ εὐθύνῃ μου τὰ πρακτικὰ τῆς σημερινῆς καὶ χθεσινῆς συνεδριάσεως, μὴ διανεμηθέντα εἰσέτι.

§42ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῶν δύο συνεδριάσεων.

§44Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ συνέλθωμεν τὴν 24ην Ἀπριλίου, ἀσφαλῶς μὲ κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν γεννᾶται ζήτημα. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχετικοῦ νόμου, «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων τινῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τοῦ προσωπικοῦ τῶν Δικαστηρίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ κ. Σ. Νάτσινας, ἔχει τὸν λόγον.

§46Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς παρελθούσης Πέμπτης, ἐζήτησα τὴν διακοπὴν τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης διὰ νὰ ἀπαντήσωμεν εἰς ὡρισμένας παρατηρήσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, ἐπὶ τμήματος τῆς γενικῆς πολιτικῆς τοῦ Ὑπουργείου τῆς Δικαιοσύνης, ὡς πρὸς τὰ θέματα τῆς Δικαιοσύνης. Ἔπραξα τοῦτο ἀφ’ ἑνὸς διότι αἰσθανόμεθα ὑποχρέωσιν νὰ ἀπαντήσωμεν εἰς ὅσα εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης καὶ ἀφ’ ἑτέρου διότι προεβλέπετο συνεδρίασις μὲ ἀντικείμενον Νομοθετικῆς ἐργασίας καὶ τὴν παρελθοῦσαν Δευτέραν καὶ σήμερον, ὁπότε θὰ ὑπῆρχεν ἄνεσις χρόνου συζητήσεως τοῦ σοβαρωτάτου τούτου νομοθετήματος. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμοῦμεν καὶ ἡμεῖς νὰ ψηφισθῇ τὸ παρὸν νομοθέτημα, διότι ἐξυπηρετεῖ γενικωτέρας ἀνάγκας τῶν δικαστηρίων καὶ διότι ἐξυπηρετεῖ εἰδικώτερα συμφέροντα τῆς συμπαθοῦς τάξεως τῆς γραμματείας τῶν δικαστηρίων. Δηλῶ ὅμως ἐκ μέρους τοῦ Κόμματος εἰς τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω, ὅτι δὲν θεωροῦμεν κλεισθὲν τὸ ζήτημα ἀπὸ πολιτικῆς πλευρᾶς. Πρὸς τοῦτο ὑπάρχει ἡ ἐκκρεμὴς ἐρώτησις τοῦ συναδέλφου, κ. Παπαλαζάρου, διὰ τὸ θέμα τῆς Δικαιοσύνης καὶ ἐπιφυλασσόμεθα ἐκεῖ νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀπόψεις μας. Ἡ διαφωνία μας, δηλαδή, παραμένει ὡς πρὸς τὸ πολιτικὸν θέμα.

§47Σ. ΝΑΤΣΙΝΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 1 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, ἀφορᾷ εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συμβούλων τῆς Ἐπικρατείας, τῶν παρέδρων καὶ εἰσηγητῶν καὶ τῶν γραμματέων τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Ἐν Ἑλλάδι τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας κατὰ πρῶτον ἐλειτούργησεν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1835. Τότε τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας εἶχε διττὴν ἀποστολήν: 1) Συμβουλευτικήν, ἤτοι ἐγνωμοδότει ἐπὶ πάσης σπουδαίας διοικητικῆς ἢ νομοθετικῆς ὑποθέσεως, τὴν ὁποίαν ἔθετεν ὑπ’ ὄψιν αὐτοῦ ὁ Βασιλεύς, καὶ 2) Δικαστικήν, καθ’ ὅσον ἐδίκαζε ὑποθέσεις ἀμφισβητουμένου Διοικητικοῦ. Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας λόγῳ ἐλλείψεως ἀντιπροσωπείας τοῦ λαοῦ καὶ τῆς οὕτω ἐλλείψεως εἰδικοῦ νομοθετικοῦ Σώματος, εἶχε περιβληθῆ σχεδὸν νομοθετικὰ καθήκοντα, διότι ἡ γνώμη του διετυποῦτο σχεδὸν πάντοτε πρὸ πάσης δημοσιεύσεως νέου νόμου, ἢ καταργήσεως ἢ τροποποιήσεως ὑφισταμένου τοιούτου. Οὕτω ἐγνωμοδότει ἐπὶ πάσης σπουδαίας διοικητικῆς ἢ νομοθετικῆς ὑποθέσεως, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἤθελε ζητήσει τὴν γνώμην του ὁ Βασιλεύς. Τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας ἀπετελεῖτο ἀπὸ 20 τακτικοὺς συμβούλους, εἶχεν ὅμως δικαίωμα ὁ Βασιλεὺς νὰ διορίζῃ καὶ ἄλλους συμβούλους εἰς ἔκτακτον ὑπηρεσίαν. Οὕτως ἐλειτούργησε τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας μέχρι τοῦ ἔτους 1844, ὁπότε καὶ κατηργήθη διὰ τοῦ ἄρθρου 102 τοῦ Συντάγματος τοῦ 1844. Κατὰ τὸ ἔτος 1864, κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Συντάγματος τούτου ἐπανιδρύθη καὶ πάλιν τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας. Ἡ ἀποστολή του ὅμως ἦτο νομοπαρασκευαστική. Ἤτοι, ἡ προπαρασκευὴ τῶν νομοσχεδίων τῶν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως εἰσαγομένων εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ψήφισιν ἢ τῶν ὑπὸ τῶν βουλευτῶν τυχὸν προτεινομένων μετὰ τὴν ὑπὸ τῆς Βουλῆς κατ’ ἀρχὴν ἐπιψήφισιν τῶν νομοσχεδίων. Ἐπειδὴ ὅμως ὑπῆρχε τάσις νὰ μὴ παραμείνῃ ὁ θεσμὸς τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, διότι ἐθεωρεῖτο οὐχὶ ὀρθῶς ὅτι ἦτο θεσμὸς τῆς Ἀπολύτου Μοναρχίας, ἐψηφίσθη τὸ ἄρθρον 108 τοῦ Συντάγματος τοῦ 1864, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπετρέπετο ἡ ἀναθεώρησις τῶν περὶ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἄρθρων τοῦ Συντάγματος, κατὰ τὴν προσεχῆ τότε βουλευτικὴν περίοδον, ἐὰν τὸ ἐζήτουν τὰ τρία τέταρτα τῆς Βουλῆς. Κατὰ τὸ ἔτος 1865 ἡ Βουλή, διὰ μεγίστης πλειοψηφίας, ἐψήφισε τὴν κατάργησιν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας διὰ τοῦ νόμου ΡΙΒʹ τῆς 25 Νοεμβρίου 1865. Κατὰ τὸ ἔτος 1911, κατὰ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος τοῦ 1864, ἐθεσπίσθη καὶ πάλιν ὁ θεσμὸς τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας μὲ εὐρυτάτην δικαιοδοσίαν, ὥρισε δὲ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1911 ὅτι οἱ σύμβουλοι τῆς Ἐπικρατείας ἦσαν τακτικοὶ καὶ ἔκτακτοι, ὁ δὲ ἀριθμὸς τῶν συμβούλων τῆς Ἐπικρατείας, τῶν μὲν τακτικῶν ὡρίσθη ὅτι δὲν θὰ ἦτο ἐλάσσων τῶν 7 οὔτε μείζων τῶν 15, τῶν δὲ ἐκτάκτων ὅτι δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι μείζων τῶν 10. Λόγῳ ὅμως τῶν τότε ἐπακολουθησάντων γεγονότων, δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ψήφισις νόμου περὶ ἱδρύσεως τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Τὸ 1927 ἐψηφίσθη τὸ Σύνταγμα τοῦ 1927, διὰ τοῦ ὁποίου ὡρίζετο ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν συμβούλων δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι μεγαλύτερος τοῦ 21. Τὸ ἔτος 1928, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος τοῦ 1927, ἐξεδόθη ὁ νόμος 3713 περὶ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ὁ ὁποῖος καθώριζε τὸν ἀριθμὸν τῶν συμβούλων εἰς 15, δυναμένου νὰ αὐξηθῇ μέχρι τοῦ ἀριθμοῦ 21, ὃν καθώριζε τὸ Σύνταγμα τοῦ 1927, διὰ διατάγματος ἐκδιδομένου προτάσει τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Κατὰ τὸ 1935, ὁπότε ἐπανήλθομεν εἰς τὴν Βασιλευομένην Δημοκρατίαν, διὰ σχετικοῦ ψηφίσματος τῆς τότε Κυβερνήσεως, ἐπανεφέρθη προσωρινῶς ἐν ἰσχύϊ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1911. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ νόμος 3713 τοῦ 1928 περὶ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ψηφισθεὶς συμφώνως μὲ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1927, δὲν προέβλεπεν ἁρμοδιότητα νομοπαρασκευαστικὴν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καὶ οὕτω ὑπῆρχεν ἀντίθεσις τοῦ νόμου 3713 πρὸς τὸ Σύνταγμα τοῦ 1911, ἀμέσως ἐξεδόθη ὑπὸ τῆς τότε Κυβερνήσεως ψήφισμα, διὰ τοῦ ὁποίου μεταξὺ ἄλλων ὡρίσθη, ὅτι διατηροῦνται ἐν ἰσχύϊ αἱ διατάξεις τῶν ἄρθρων 102–105 περὶ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας τοῦ Συντάγματος τοῦ 1927, θεωρούμεναι ὡς οὐδέποτε καταργηθεῖσαι, καταργουμένων τῶν σχετικῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος τοῦ 1911. Οὕτω ἐσυνέχισεν ἐργαζόμενον τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας μέχρι τοῦ 1952, ὁπότε ἐψηφίσθη τὸ Σύνταγμα τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1952, διὰ τοῦ ὁποίου ὡρίσθη ὁ ἀριθμὸς τῶν συμβούλων κατ’ ἀνώτατον ὅριον εἰς 25. Ἐπειδὴ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας εἶχεν ἀποδώσει θαυμάσια ἀποτελέσματα, ἐκρίθη ὅτι ἔδει νὰ αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν παρέδρων καὶ εἰσηγητῶν διὰ τὴν εὐρυθμοτέραν λειτουργίαν αὐτοῦ. Οὕτω, μεταγενεστέρως, ηὐξήθη ὁ ἀριθμὸς τῶν παρέδρων εἰς 20, τῶν εἰσηγητῶν εἰς 20 καὶ ἐπῆλθεν ἀνάλογος αὔξησις τῶν γραμματέων κλπ. Ἐπειδή, συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὡμίλησαν περὶ μεγάλης αὐξήσεως ἐργασίας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, θὰ ἐπεθύμουν νὰ εἴπω, αἱ ἐργασίαι τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας δὲν ηὐξήθησαν τόσον, ὅσον ἰσχυρίζονται οἱ κ.κ. συνάδελφοι. Αἱ ἐργασίαι τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ηὐξήθησαν διὰ δύο λόγους. Πρῶτον, διότι ηὐξήθη ὁ ἀριθμὸς τῶν Κανονιστικῶν Διαταγμάτων, ἅτινα ὑποβάλλονται εἰς αὐτὸ πρὸς ἐπεξεργασίαν καὶ δεύτερον, διότι διὰ τοῦ Συντάγματος τοῦ 1952 καθωρίσθη μεταξὺ τῶν ἁρμοδιοτήτων τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἡ ἁρμοδιότης ἐκδικάσεως αἰτήσεων ἀναιρέσεως τῶν τελεσιδίκων ἀποφάσεων τῶν τακτικῶν διοικητικῶν δικαστηρίων. Ἔχω εἰς χεῖρας μου τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ἀποφάσεων τῶν ἐτῶν 1950–57, τοὺς ὁποίους θὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τοῦ Σώματος, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὴ μία σύγκρισις μὲ τὰ ἔτη 1958 –62, εἰς τὰ ὁποῖα ἀνεφέρθη ὁ κ. συνάδελφος. Οὕτω κατὰ τὸ ἔτος 1950 κατετέθησαν 3.275 προσφυγαί, ἐξεδόθησαν 2.164 ἀποφάσεις, ἐγένοντο δεκταὶ 865, ἀπερρίφθησαν 1.003, διεγράφησαν ἢ ματαιώθησαν 800 καὶ ἐξεδόθησαν καὶ 95 διὰ τῶν ὁποίων ἐθεωρήθη κατηργημένη ἡ δίκη. Κατὰ τὸ 1951 κατετέθησαν 2.950 προσφυγαί.

Οὕτω, τὸ ἔτος 1952 κατετέθησαν εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας 3.581 προσφυγαὶ ἢ αἰτήσεις ἀκυρώσεως, τὸ δὲ ἔτος 1962 κατετέθησαν 3.896, ἑπομένως ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν προσφυγῶν ἢ αἰτήσεων ἀκυρώσεως, δὲν εἶναι τόσον μεγάλη ὡς ἰσχυρίσθησαν συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Εἰδικῶς διὰ τὰς ἀποφάσεις δι’ ὧν ἐθεωρήθη κατηργημένη ἡ δίκη ὁ συνάδελφος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐνδεχομένως νὰ τὰς θεωρῇ ὡς ἀποδεχομένας τὴν προσφυγήν. Ἡ ἀπόφασις ὅμως, διὰ τῆς ὁποίας θεωρεῖται κατηργημένη ἡ δίκη ἀφορᾷ κυρίως περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας ἡ διοίκησις ἔχει ἤδη ἐκδόσει ἀπόφασιν ἀνακλήσεως τῆς προσβαλλομένης ἀποφάσεως, ὁ δὲ αἰτῶν τὴν ἀκύρωσιν ἀντὶ νὰ ματαιώσῃ τὴν προσφυγὴν καὶ νὰ παραιτηθῇ ταύτης ζητεῖ τὴν ἐκδίκησίν της ὁπότε τὸ Δικαστήριον λόγῳ ἐλλείψεως ἀντικειμένου θεωρεῖ κατηργημένην τὴν δίκην.

§48Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Κύριε συνάδελφε, εἶναι γεγονός, ὅτι σπανίως ἀπασχολεῖτε τὴν Βουλὴν καὶ πράγματι ἀναφέρεσθε εἰς στοιχεῖα λίαν ἐνδιαφέροντα. Θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ ὅμως νὰ παρατηρήσω ὅτι ἐπανερχόμεθα ἐκ νέου εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου. Καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἶσθε συνάδελφος τῆς Συμπολιτεύσεως εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ κάμω πρῶτον τὴν παρατήρησιν αὐτὴν προκειμένου περὶ τῆς ὁμιλίας σας.

§49Σ. ΝΑΤΣΙΝΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἤδη ἐτελείωσα. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, μετὰ ὅσα ἐξέθεσα, ὅτι τὸ ἄρθρον 1 πρέπει νὰ γίνῃ δεκτόν, διότι εἶναι ἀπαραίτητος ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συμβούλων τῆς Ἐπικρατείας καὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν παρέδρων, εἰσηγητῶν καὶ γραμματέων.

§50Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε. Συνεννοήθην μετὰ τῶν ἐκπροσώπων τῶν τριῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἐν τῇ αἰθούσῃ καὶ παρακαλῶ ἀπὸ κοινοῦ μετ’ αὐτῶν ὅπως θεωρηθῇ τὸ νομοσχέδιον τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ ὅτι δὲν κρατεῖται. Φυσικά, μὲ τὴν φραστικὴν τροποποίησιν τὴν ὁποίαν διετυπώσαμεν.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «Περὶ τροποποιήσεως τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 3627)1956 «περὶ ὀργανώσεως τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος» καὶ κυρώσεως α) τοῦ ἀπὸ 7)30. 10.1958 Β. Δ)τος «περὶ διενεργείας α) γεωργικῆς ἀπογραφῆς καὶ β) ἀπογραφῆς τοῦ πληθυσμοῦ καὶ οἰκοδομῶν» καὶ β) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 137)1960 Β. Δ)τος «περὶ ἀναβολῆς τῆς ἀπογραφῆς γεωργίας καὶ κτηνοτροφίας καὶ διενεργείας ταύτης συγχρόνως μετὰ τῆς τοιαύτης πληθυσμοῦ καὶ οἰκοδομῶν»;

§52ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «Περὶ τροποποιήσεως τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 3627)1956 «περὶ ὀργανώσεως τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος» καὶ κυρώσεως α) τοῦ ἀπὸ 7)30. 10.1958 Β. Δ)τος «περὶ διενεργείας α) γεωργικῆς ἀπογραφῆς καὶ β) ἀπογραφῆς τοῦ πληθυσμοῦ καὶ οἰκοδομῶν» καὶ β) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 137)1960 Β. Δ)τος «περὶ ἀναβολῆς τῆς ἀπογραφῆς γεωργίας καὶ κτηνοτροφίας καὶ διενεργείας ταύτης συγχρόνως μετὰ τῆς τοιαύτης πληθυσμοῦ καὶ οἰκοδομῶν». Ὁ κ. Θ. Παππᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§54Θ. ΠΑΠΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν εἰς τὸν συνάδελφον κ. Νάτσινα. Ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς ποὺ ἀνέφερε προκύπτει, ὅτι αἱ ἀπορριπτικαὶ ἀποφάσεις κατὰ τὰ ἔτη 1950–52 ἀνέρχονται εἰς 60%, ἐνῷ τῶν μεταγενεστέρων ἐτῶν, ἤτοι ἀπὸ τὸ 1959 καὶ ἐντεῦθεν, αἱ ἀπορριπτικαὶ ἀνέρχονται μόνον εἰς 40%. Καὶ ἀντιστρόφως, αἱ γενόμεναι δεκταὶ διὰ τὴν πρώτην περίοδον ἀνέρχονται εἰς 40%, ἐνῷ διὰ τὰ μεταγενέστερα ἔτη 1959–1962 αἱ γενόμεναι δεκταὶ προσφυγαὶ καὶ ἀκυρώνουσαι πράξεις τῆς Διοικήσεως ἀνέρχονται εἰς 60%. Ἐκ τοῦ γεγονότος τούτου προκύπτει, ὅτι εὐσταθεῖ ἀπολύτως ὁ ἰσχυρισμός μας περὶ τῶν παρανόμων πράξεων τῆς Διοικήσεως κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Εὐαγγελίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§56Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη σημαντικῶς ἔχει αὐξηθῆ ὁ ἀριθμὸς τῶν φερομένων ἐνώπιον τοῦ Σ. Ε. εἴτε κατὰ τὴν ἀκυρωτικὴν εἴτε κατὰ τὴν ἀναιρετικὴν διαδικασίαν ὑποθέσεων. Ἡμεῖς ἐξεθέσαμεν κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς συζήτησιν τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁποίους καὶ ἡ προσφυγὴ εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας αὐξάνει συνεχῶς καὶ ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν κατατιθεμένων προσφυγῶν γίνεται δεκτός. Ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἡ Διοίκησις συνεχῶς παρανομεῖ καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ δὲν συμμορφώνεται μὲ τὰς ἀποφάσεις τοῦ Σ. Ε., πολὺ δ’ ὀλιγώτερον μὲ τὴν νομολογίαν, τὴν ὁποίαν τοῦτο καθιεροῖ διὰ τῶν ἀποφάσεών του. Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, παρατηρεῖται αὐτὸ τὸ φαινόμενον εἶναι φυσικὴ καὶ ἡ αὔξησις τῶν κατατιθεμένων δικογράφων καὶ τῶν συζητουμένων συνεπῶς ὑποθέσεων. Ἐν πάση περιπτώσει ἡ αὔξησις τῆς ὕλης ἐπιβάλλει καὶ τὴν αὔξησιν τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Σ. Ε. Ὡς πρὸς μὲν τοὺς Συμβούλους ὑπάρχει ὁ σχετικὸς περιορισμὸς ἐκ τοῦ Συντάγματος, ὁ ὁποῖος ὁρίζει ὡς ἀνώτατον τὸν ἀριθμὸν τῶν 25, ὥστε ἡ αὔξησις μὴ εἶναι δυνατὴ παρὰ κατὰ τὴν πράγματι προστιθεμένην μίαν θέσιν. Ὡς πρὸς τοὺς Παρέδρους καὶ τοὺς Εἰσηγητὰς ὅμως, δι’ οὓς δὲν ὑπάρχει συνταγματικὸς περιορισμός, εἶναι πράγματι ἀνάγκη μεγαλυτέρας αὐξήσεως, ὥστε τὸ προσωπικὸν νὰ ἀνταποκρίνεται, ἀλλὰ καὶ ἐγκαίρως εἰς τὴν ἐκδίκασιν τῶν ὑποθέσεων. Διότι μὲ τὴν ἔλλειψιν προσωπικοῦ δικαστικοῦ ποὺ ὑπάρχει σήμερον καταλήγομεν αἱ ὑποθέσεις νὰ ἐκδικάζωνται μετὰ ἓν καὶ ἥμισυ ἔτος, ὥστε νὰ εὑρισκώμεθα οὐσιαστικῶς πρὸ ἀρνησιδικίας. Διότι, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψει καὶ τοῦ γεγονότος, ὅτι ἀναστολαὶ προσβληθεισῶν ἀποφάσεων δὲν παρέχονται οὔτε παρὰ τῶν Ὑπουργῶν, μολονότι τὸ ἐπιτρέπει ὁ νόμος, οὔτε παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀναστολῶν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, παρὰ τὰς σπανιωτάτας περιπτώσεις, ἡ ἐκ τῶν ὑστέρων ἀκύρωσις τῶν παρανόμων πράξεων πολλάκις δὲν θεραπεύει τὸ θιγὲν δίκαιον τοῦ προσφεύγοντος. Ἡ Βουλὴ πρέπει νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της ὅτι ἰδίως εἰς τὰς περιπτώσεις τοῦ Βʹ Τμήματος τοῦ Σ. Ε. μία αἴτησις κατατιθεμένη σήμερον θὰ προσδιορισθῇ περὶ τὰ μέσα τοῦ 1964 καὶ ἂν ἀναβληθῇ, ἔστω καὶ μίαν φοράν, θὰ ἐκδικασθῇ τὸ 1965. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς θεωροῦμεν καὶ ἡμεῖς ἀπαραίτητον τὴν αὔξησιν Παρέδρων, Εἰσηγητῶν καὶ τοῦ Προσωπικοῦ τῆς Γραμματείας καὶ δὴ εἰς μεγαλύτερον τοῦ προβλεπομένου ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ νομοσχεδίου ἀριθμόν. Τοῦτο δὲν μειώνει τὴν ἀξίαν τῆς συμβολῆς τοῦ δικαστικοῦ προσωπικοῦ τὸ ὁποῖον καταβάλλει ὑπερανθρώπους προσπαθείας διὰ τὴν ἔγκαιρον καὶ κατὰ τρόπον ἄρτιον προπαρασκευήν, συζήτησιν καὶ κρίσιν τῶν ὑποθέσεων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς πρέπει νὰ ἀποδεχθῇ περαιτέρω αὔξησιν τοῦ προσωπικοῦ εἴτε σήμερον εἴτε ἂν τοῦτο εἶναι ἀδύνατον δι’ ἄλλου νομοθετήματος, συντόμως προσαγομένου. Τὸ μειονέκτημα ποὺ ἐξέθεσα τῆς ἀντικειμενικῆς ἀδυναμίας συντόμου ἐκδικάσεως τῶν ὑποθέσεων εἶναι τὸ μόνον ποὺ ἠμπορεῖ νὰ παρατηρηθῇ ὡς πρὸς τὸν θεσμὸν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ὁ ὁποῖος καὶ ἀρτίως ἐλειτούργησε καὶ μεγίστας ὑπηρεσίας προσέφερεν εἰς τὸν λαὸν καὶ τοὺς κατ’ ἰδίαν πολίτας, κατὰ τὸ διάστημα τῶν τελευταίων 35 ἐτῶν ποὺ λειτουργεῖ. Ὑπῆρξαν πολλαὶ καὶ σοβαρώταται παρανομίαι τῆς Διοικήσεως εἰς τὸ διάστημα αὐτό, ἀλλὰ φαντάζεσθε πόσαι καὶ πόσον μεγάλαι θὰ ἦσαν ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ὁ φραγμὸς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Ἂν μάλιστα, ἡ νομοθεσία συμπληρωθῇ μὲ τὰς δεούσας κυρώσεις κατὰ τῶν μὴ συμμορφουμένων πρὸς τὰς ἀποφάσεις του Ὑπουργῶν καὶ δημοσίων ὑπαλλήλων, πολιτικῶν ἢ στρατιωτικῶν, τότε ὁ θεσμὸς τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας θὰ ἀποδώσῃ ἔτι περισσότερον πρὸς βελτίωσιν τῆς Διοικήσεως καὶ πρὸς προστασίαν τῶν πολιτῶν.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§58Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ μὲ τὰ ὅσα ὀρθὰ εἶπεν ὁ συνάδελφος κ. Εὐαγγελίδης διὰ τὴν εὐρυτέραν αὔξησιν τοῦ Βοηθητικοῦ Δικαστικοῦ προσωπικοῦ τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Εἶναι γνωστὸν ὅτι τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας προσέφερε καὶ προσφέρει ὑπηρεσίας. Ὁ Ὀργανικὸς Νόμος τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας κατηρτίσθη ἐν μέρει κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τοῦ Γαλλικοῦ Νόμου μὲ μεγάλην ἐπιμέλειαν καὶ προσοχὴν ἀπὸ τὸν πρῶτον Πρόεδρον ἀείμνηστον Ρακτιβάν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν ἐπιτρέπεται εἰς ἡμᾶς νὰ κάμωμεν κρίσεις ἐπὶ τοῦ Ὀργανικοῦ Νόμου τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Ἔκτοτε ὅμως ἐδημιουργήθησαν νέαι καταστάσεις ποὺ ἐπιτρέπουν εἰς ἡμᾶς νὰ κρίνωμεν τὸ ἔργον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης ἕνα σοβαρὸν θέμα καὶ τὸν παρακαλῶ νὰ δώσῃ ἰδιαιτέραν προσοχήν. Τὸ Σύνταγμα τῆς Ἀβασιλεύτου Δημοκρατίας καὶ μετέπειτα καὶ τῆς Βασιλευομένης εἶχε περιορίσει τὴν ἐξουσίαν τῶν ἀκυρωτικῶν Δικαστηρίων. Ἔκτοτε ἐδημιουργήθησαν Διοικητικὰ καὶ Φορολογικὰ Δικαστήρια καὶ παρατηρεῖται ἕνας κύκλος Διοικητικῶν Δικαστηρίων καὶ ἔχομεν τὸ ἑξῆς φαινόμενον. Ὁ Εἰρηνοδίκης ἀκολουθῶν τὴν δικαστικὴν ἱεραρχίαν νὰ μετατίθεται συνεχῶς μέχρις ὅτου εἰσέλθῃ εἰς τὸν Ἄρειον Πάγον, ἐνῷ εἰς τὴν Διοικητικὴν Δικαιοσύνην ἔχομεν τὸ ἀντίθετον. Ἔχομεν τοὺς προνομιούχους ὑπαλλήλους οἱ ὁποῖοι εἰσερχόμενοι εἰς τὸν κλάδον ὡς εἰσηγηταί, ὑπηρετοῦν ὅλα τὰ ἔτη τῆς ὑπηρεσίας των εἰς τὸ Μέγαρον τῶν Παλαιῶν Ἀνακτόρων μέχρις ἐξαντλήσεως τῆς ὑπαλληλικῆς ἱεραρχίας. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον εὑρίσκονται εἰς καλυτέραν μοῖραν ἀπὸ τοὺς ὑπηρετοῦντας εἰς τὰ Δικαστήρια οὐσίας. Θὰ ἐπρότεινα εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μελετήσῃ τὸ θέμα τῆς ἐνσωματώσεως τῆς Διοικητικῆς Δικαιοσύνης, νὰ ἑνοποιηθῇ ὁ θεσμὸς τῶν Διοικητικῶν Δικαστῶν, νὰ ὑπάρξῃ ἑνιαῖον σῶμα ἱεραρχημένον πρὸς ὄφελος τῶν Διοικητικῶν Δικαστηρίων.

§59Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐνθυμοῦμαι τὰ πρῶτα ἔτη τῆς λειτουργίας τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας τοὺς φορεῖς τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου καὶ τὴν πνοὴν τῆς ἐργασίας. Μὲ ἐπιβράδυνσιν τῶν ὑποθέσεων πέραν τοῦ τριμήνου, ἐθεωρεῖτο ὅτι δὲν ἐξυπηρετεῖτο ὁ θεσμὸς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας διὰ δύο λόγους. Πρῶτον, χάριν τοῦ διοικουμένου καὶ δεύτερον χάριν τῆς Διοικήσεως. Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θεσμοῦ εἶχε σκοπὸν νὰ θέσῃ κανόνας Δημοσίου Δικαίου, διότι ἡ Διοίκησις θὰ ἐγνώριζεν ποῖον περιθώριον Διοικήσεως εἶχεν καὶ ὁ θεωρῶν ἀδικούμενον τὸν ἑαυτόν του νὰ προσέφευγεν εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας διὰ νὰ εὕρισκε τὸ δίκαιόν του. Ἀλλά, σκοπὸς τῆς προσφυγῆς τοῦ ἀδικουμένου ἦτο ἡ σύντομος ἀπόδοσις τῆς δικαιοσύνης ἐκ μέρους τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου. Τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον δὲν εἶναι Δικαστήριον οὐσίας ποὺ προσφεύγουν δύο ἄτομα διὰ νὰ διεκδικήσουν ἐπὶ περιουσιακῆς διαφορᾶς τὸ δίκαιόν των. Εἰς τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον προσφεύγει ὁ ἀδικούμενος κατὰ τῆς Διοικήσεως. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν ἐπιτρέπεται ἡ καθυστέρησις τῆς ἀποδόσεως δικαιοσύνης τόσον διὰ τὸν διοικούμενον ὅσον καὶ διὰ τὴν Διοίκησιν. Παλαιότερον, τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἐξέδιδε τὰς ἀποφάσεις του τὸ πολὺ ἐντὸς 3μήνου καὶ ἡ ἀναβολὴ ἐκδικάσεως ἐδίδετο μετὰ μεγάλης φειδοῦς. Αὐτὰ ποὺ λέγω, δὲν θίγουν οὐδένα. Ἀλλὰ τὸ ἔργον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας τὸ ἐπηρέασεν κατ’ ἀρχὴν ὁ χρόνος κατὰ δεύτερον λόγον ὅτι εἰσῆλθον πολλοὶ εἰς τὸ Σ. Ἐπικρατείας ἀπὸ τὸ παράθυρον καὶ κατὰ τρίτον λόγον ἡ διαμόρφωσις τῆς πολιτικῆς καταστάσεως. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον παρατηρεῖται τὸ φαινόμενον καθυστερήσεως ἐκδικάσεως τῶν ὑποβαλλομένων αἰτήσεων καὶ τῆς ἐκδόσεως ἀποφάσεων ἓν ἔτος μετὰ τὴν ὑποβολὴν τῶν αἰτήσεων. Νομίζω ὅτι ἡ καθυστέρησις αὐτὴ δὲν ἐξυπηρετεῖ τὸν σκοπόν. Ὑπάρχει τὸ δικαιολογητικὸν ὅτι εἰς τὸ Σύνταγμα περιορίζεται ἡ αὔξησις τῶν Συμβούλων.

§60Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Εἶναι ἀδικαιολόγητος ὁ περιορισμός.

§61Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Πράγματι ὁ φραγμὸς αὐτὸς εἶναι ἀδικαιολόγητος. Ἐφθάσαμεν εἰς τὸν ἀριθμὸν ποὺ ἐπιτρέπει τὸ Σύνταγμα καὶ ποὺ διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, αὐξάνει ὁ ἀριθμὸς καὶ τῶν Παρέδρων. Ὡς γνωρίζομεν ὅμως, οἱ Πάρεδροι, ἀσκοῦν δικαιοσύνην, ἀλλὰ δὲν ψηφίζουν. Εἰς ἰδιαιτέραν μου συνομιλίαν μὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν Δικαιοσύνης, εἶχα προτείνει τὴν μείζονα αὔξησιν τῶν Παρέδρων, διότι τοὺς Συμβούλους δὲν δυνάμεθα νὰ τοὺς αὐξήσωμεν. Ἐὰν αὐξήσωμεν τοὺς Παρέδρους καὶ καταλάβουν τὴν θέσιν τοῦ Παρέδρου πρόσωπα ὅπως οἱ νῦν Πάρεδροι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἄριστοι, καὶ ἐργάζονται μὲ τὴν αὐτὴν ἐπιμέλειαν, καὶ οἱ νέοι οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ καταλάβουν τὴν θέσιν τοῦ Παρέδρου, τότε ἐκπληροῦται ὁ σκοπὸς καὶ θὰ ἀπαλλάξωμεν τοὺς Συμβούλους τῶν ηὐξημένων εἰσηγήσεων τὰς ὁποίας ἔχουν σήμερον, θὰ αὐξηθοῦν αἱ Συνεδριάσεις, καὶ ἡ ἐκδίκασις τῶν ὑποθέσεων θὰ γίνεται ταχύτερον. Ἐν συσχετισμῷ ὅμως μὲ τὰς αὐξήσεις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Παρέδρων, θὰ πρέπει νὰ αὐξηθῇ καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσηγητῶν, ὡς καὶ τοῦ Προσωπικοῦ τῆς Γραμματείας. Ἐπίσης, θέλω νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἓν ἄλλο σοβαρὸν θέμα. Τὴν μὴ ἐπιβολὴν τῶν δικαστικῶν ἐξόδων ἢ ὑπὲρ τοῦ ἀδικουμένου ἢ ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου, ὑπὸ τῶν ἀποφάσεων τοῦ Σ. Ε. κατὰ παράβασιν τῆς κειμένης νομοθεσίας. Διότι ὡς ἔχουν σήμερον τὰ πράγματα πᾶς ὁ νομίζων ὅτι ἀδικεῖται ὑποβάλλει μίαν προσφυγὴν ὡσὰν νὰ εἶναι Εἰρηνοδικεῖον τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Ἐὰν τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἐπεδίκαζε τὰ κατὰ νόμον δικαστικὰ τέλη εἰς βάρος τῶν προσφευγόντων τῶν ὁποίων ἡ προσφυγὴ θὰ ἀπερρίπτετο ἔχω τὴν γνώμην ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν προσφευγόντων θὰ περιωρίζετο καὶ οὕτω θὰ ἠλαφρύνετο ὁ φόρτος ἐργασίας τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Βεβαίως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προτείνωμεν εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου διάταξιν νόμου οὔτε καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν ἀποδεχθῇ διότι ἅπτεται οἰκονομικῶν θεμάτων. Παρακαλῶ καὶ ἐγὼ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ συζητήσῃ τὸ ζήτημα καὶ μετὰ τῶν ἄλλων συναδέλφων του καὶ ἂν νομίσῃ ἡ Κυβέρνησις ὅτι εἶναι ὠφέλιμον νὰ τὸ μελετήσῃ καὶ νὰ φέρῃ τὸ πόρισμα αὐτὸ τῆς ἐργασίας καὶ τῆς μελέτης ὡς νομοσχέδιον πρὸς ψήφισιν.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§63Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου δὲν εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ νομοθετήματα τὰ ὁποῖα σκοποῦν τὴν ἐπίλυσιν προβλημάτων ἢ κατηγορίας πολιτῶν, ἢ θεμάτων κοινωνικῶν ἢ οἰκονομικῶν. Εἶναι ἀπὸ τὰ νομοθετήματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἅπτονται ἑνὸς σπουδαιοτάτου λειτουργήματος τὸ ὁποῖον προβλέπεται ὑπὸ τοῦ Συντάγματος. Τῆς Δικαιοσύνης, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιον τῆς Δημοκρατίας σὲ μιὰ εὐνοουμένη Πολιτεία. Ὅλα τὰ νομοθετήματα, τὰ ὁποῖα ἔφερε πρὸς ψήφισιν μέχρι τοῦδε ἡ Κυβέρνησις προσέκρουσαν εἰς τὴν ἀντίθεσιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διότι περιελάμβανον διατάξεις προσωπικὰς ἢ κομματικάς. Νομοσχέδια τὰ ὁποῖα νὰ ἔχουν χαρακτῆρα καθολικὸν καὶ νὰ ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν ὁλοκλήρου τοῦ Κοινωνικοῦ συνόλου δὲν ἐπέρασαν παρὰ μόνον τὸ προχθεσινὸν νομοσχέδιον τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων περὶ τοῦ Ταμείου Ὑγείας τῶν Τεχνιτῶν, τὸ ὁποῖον ἐχαρακτηρίσθη ὡς κρυστάλλινον ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ συνεκίνησε τὸν Ὑπουργὸν κύριον Γκίκαν. Καὶ δεύτερον εἶναι τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ὑπάρχει καμμία ἐκ μέρους μας ἀντίρρησις διότι πρόκειται περὶ νομοσχεδίου γενικῆς σημασίας. Καὶ ἂν λαμβάνω τὸν λόγον τὸ κάμνω οὐχὶ διότι εὑρίσκομαι ἐν ἀντιθέσει, ἀλλ’ ἐπειδὴ θέλομεν ὅλοι νὰ βοηθήσωμεν εἰς τὸ ἔργον τοῦτο τὴν Κυβέρνησιν. Ἀξίζει τῆς ἐκθύμου συμπαραστάσεως ὅλων μας. Ἐκεῖνο, ὅμως τὸ ὁποῖον ἔχω νὰ παρατηρήσω, κ. Ὑπουργέ, εἶναι ὅτι καὶ ἐν προκειμένῳ φαίνεσθε φειδωλὸς καὶ δὲν τὸ ὁλοκληρώνετε. Δὲν συμπληρώνετε τὰ κενὰ τῶν Δικαστηρίων ἐνῷ γνωρίζετε πολὺ καλῶς ὅτι ἡ ἐπικρατοῦσα κατάστασις ἀπὸ ἀπόψεως ἐπαρκείας ἀριθμοῦ προσωπικοῦ Δικαστηρίων καὶ Δικαστικῶν λειτουργῶν, εἶναι ἀνεπίτρεπτος. Κύριοι συνάδελφοι, τόσον ὁ ἀξιότιμος κ. ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Ὑπουργός, ὅσον καὶ ὁ ἀξιότιμος εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Παπαρρηγόπουλος εἶναι ἔγκριτοι νομικοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἤσκησαν ἀπὸ περιωπῆς ἀλλὰ μαχητικὴν δικηγορίαν καὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὶ θὰ εἴπῃ δικαστηριακὴ ἐργασία καὶ τὶ θὰ εἴπῃ Δικαστήριον. Γνωρίζουν δὲ καλῶς εἰς ποίαν κατάστασιν εὑρίσκονται τὰ ἀνώτατα καὶ κατώτατα Δικαστήριά μας, ἰδίᾳ εἰς τὰς μεγάλας πόλεις. Καὶ ὅμως ἐμφανίζονται φειδωλοὶ εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος. Δέχονται ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει εἰς τὸ πρόγραμμά της τὴν ἐπίλυσιν ὅλων τῶν θεμάτων τῆς χώρας καὶ ἰδιαιτέρως τῶν θεμάτων τῶν ἀφορώντων τὴν δικαιοσύνην καὶ ἐνῷ παραδέχονται ὅτι τὸ παρὸν δὲν ἐπιλύει ὅλας τὰς ἀνάγκας τῶν Δικαστηρίων μας ἐν τούτοις δὲν προχωροῦν εἰς τὴν ὁλοκλήρωσίν του. Καὶ ἐρωτᾶται ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἐξ οὐδεμιᾶς πλευρᾶς τῆς Βουλῆς ἀντίρρησις, ἀφοῦ ἔχει τὴν συμπαράστασιν ὅλων τῶν Κομμάτων διατὶ δὲν προχωρεῖ εἰς τὴν πλήρη κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τῆς Δικαιοσύνης;

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Παπασταύρου, πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας ὅτι συζητεῖται τὸ ἄρθρον 1, νὰ μὴ ἐπανέλθωμεν πάλιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς.

§65Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Τὸ γνωρίζω, κ. Πρόεδρε. Ἀνέφερα τὰ ἀνωτέρω διὰ νὰ δώσω τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν του, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀντίρρησις ἐκ μέρους μας νὰ προχωρήσῃ περισσότερον εἰς τὸ νομοσχέδιόν του. Καὶ τώρα εἰσερχόμεθα εἰς τὸ ἄρθρον 1 τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὰς ἐλλείψεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Τὶ ἦτο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἠνάγκασε τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα μὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον; Ἡ ἀδυναμία τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἐλλείψει προσωπικοῦ καὶ ἡ πληθώρα τῶν αἰτήσεων τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν τοῦτο καὶ τὰ ὁποῖα συνεχῶς αὐξάνονται διότι ἐκτὸς τῶν νέων περιπτώσεων τῶν Φορολογικῶν Δικαστηρίων ηὐξήθησαν καὶ τὰ Κανονιστικὰ Διατάγματα καὶ ἄλλαι περιπτώσεις Διοικητικῶν ἐπεμβάσεων καὶ σχέσεων ηὔξησαν τὸν ἔλεγχον καὶ τὰς ἀπασχολήσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας εἰς ἀριθμὸν τὸν ὁποῖον μὲ δυσκολίαν ἀντιμετωπίζουν οἱ σημερινοὶ Δικασταὶ τοῦ Ἀνωτάτου Ἀκυρωτικοῦ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς γνωρίζει τὴν κατάστασιν. Ἐγὼ ἀναφέρω γενικῶς δύο συγκριτικοὺς ἀριθμούς. Τὸ 1948 εἴχομεν 2403 αἰτήσεις ἀκυρώσεως καὶ τὸ 1962 ἐφθάσαμεν εἰς τὸν ἀριθμὸν 3896. Ἔχομεν δηλαδὴ μίαν αὔξησιν 60%, ἡ ὁποία δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καλυφθῇ μὲ προσωπικὸν δικαστικὸν αὐξηθὲν κατὰ 20%, ἤτοι ἀπὸ 52 εἰς 64. Ἔχομεν μίαν διαφορὰν 40%. Αὐτὸ τὸ 40% ἔρχεται τὸ νομοσχέδιον νὰ τὸ καλύψῃ μόνον μὲ ἕνα 20%. Προτείνει δηλαδὴ τὴν αὔξησιν τοῦ δικαστικοῦ προσωπικοῦ κατὰ ἕνα σύμβουλον τῆς Ἐπικρατείας, διότι ἐκ συνταγματικοῦ περιορισμοῦ δὲν δύναται νὰ αὐξήσῃ τὸν ἀριθμὸν πλέον τῶν 25 καὶ κατὰ 5 Παρέδρους καὶ 5 εἰσηγητάς. Ἐνῷ ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ συνιστᾷ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ αὐξήσῃ ἔτι περαιτέρω τὸ δικαστικὸν προσωπικόν, διότι ἡ αὔξησις, τὴν ὁποίαν κάμνει εἶναι δυσανάλογος πρὸς τὴν ἀναφερθεῖσαν αὔξησιν τῶν ὑποθέσεων. Καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς μολονότι ἀναγνωρίζει τὴν ἀνάγκην τῆς αὐξήσεως αὐτῆς διστάζει νὰ τὸ πράξῃ. Νομίζω ὅτι δὲν θὰ βρῇ ἄλλην εὐκαιρίαν ὁμοθύμου συμπαραστάσεως τῆς Βουλῆς διὰ τὴν πραγματοποίησιν μιᾶς τόσον ζωτικῆς ἀνάγκης τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἀπὸ τὴν διδομένην σήμερον. Ἡμεῖς προτείνομεν νὰ αὐξήσῃ τοὺς Παρέδρους κατὰ 5 εἰσέτι καὶ κατὰ 3 τοὺς εἰσηγητάς. Τοῦτο διότι οἱ Πάρεδροι, ὡς ἐτόνισε καὶ ὁ κ. Μπακόπουλος ὡς εἰσηγηταὶ συμβάλλουν σημαντικὰ εἰς τὸ δικαστικὸν ἔργον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Ἐπὶ πλέον θὰ ἐπετάχυνε τὸν προσδιορισμὸν τῶν ὑποβαλλομένων αἰτήσεων, αἱ ὁποῖαι βραδύνουν, διότι τὰ πινάκια εἶναι ὑπερφορτωμένα καὶ οἱ σύμβουλοι δὲν ἐπαρκοῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὸν φόρτον τῶν ὑποθέσεων, αἱ ὁποῖαι ἀπασχολοῦν τούτους εἰς τὰς πέντε δικασίμους τῆς ἑβδομάδος. Ἐκτὸς τοῦ δικαστικοῦ προσωπικοῦ θὰ ἤθελα νὰ ἐξετάσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ τὴν αὔξησιν τοῦ βοηθητικοῦ προσωπικοῦ, διότι καὶ αὐτὸ ἔχει ἀνάγκην συμπληρώσεως μὲ διορισμὸν καὶ νέων ὑπαλλήλων. Ἀνεφέρθη, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἐκδίδονται ἐτησίως 2.500 ἀποφάσεις. Ἐκτὸς αὐτῶν εἶναι τὰ κανονιστικὰ Διατάγματα ποὺ πρέπει καὶ δι’ αὐτὰ νὰ γίνουν τὰ σχετικὰ πρακτικά, ὡς καὶ αἱ παραιτήσεις διότι καὶ δι’ αὐτὰς πρέπει ἐπίσης νὰ γίνουν πρακτικά. Καὶ πλέον τούτων ἡ διοικητικὴ κίνησις μὲ 20.000 ἔγγραφα ἐτησίως. Εἶναι δυνατὸν ὅλη αὐτὴ ἡ ἐργασία νὰ διεξάγεται μὲ τὸ ὀλίγον προσωπικὸν ποὺ προστίθεται τώρα εἰς τὸ ὑπάρχον ἤδη, τὸ ὁποῖον καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς θεωρεῖ ἀνεπαρκές, ἀλλὰ διστάζει νὰ συμπληρώσῃ. Κυρίως, πρέπει νὰ ληφθῇ μέριμνα αὐξήσεως τῶν κλητήρων κατὰ 3 τοὐλάχιστον, διότι οἱ ὑπάρχοντες δὲν ἐπαρκοῦν οὔτε εἰς τὴν ἐσωτερικὴν ὑπηρεσίαν, πολλῷ μᾶλλον εἰς τὰς ἐπιδόσεις τῶν κλήσεων, πρὸς τοὺς διαδίκους καὶ τὴν μεταφορὰν τῶν δικογραφιῶν εἰς τὰ Ὑπουργεῖα. Τέλος, συνιστῶ καὶ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν καθαριστριῶν κατὰ 2, διότι καὶ εἰς αὐτὰς δὲν ὑπάρχει ἐπάρκεια. Συμπληρώσατε, κ. Ὑπουργέ, ὁλόκληρον τὸ προσωπικὸν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, καὶ θὰ μᾶς εὕρητε συμπαραστάτας εἰς τοῦτο. Δὲν ὑπάρχει, ἐπαναλαμβάνω, ἀντίρρησις ἀπὸ τὴν πλευράν μας. Εἰς τὰς καθ’ ἕκαστον παραγράφους, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: Ἡ φράσις «Ἐπικουρικοῦ» Προσωπικοῦ δὲν εἶναι ἡ κατάλληλος. Θὰ προτιμοῦσα νὰ τεθῇ «Εἰσηγητικοῦ» Δικαστικοῦ Προσωπικοῦ. Διότι καὶ οἱ Πάρεδροι καὶ οἱ Εἰσηγηταὶ δὲν ἐπικουροῦν τοὺς Συμβούλους εἰς τὸ ἔργον των. Εἰσηγοῦνται τὰς ὑποθέσεις, οἱ δὲ Πάρεδροι καὶ εἰς τὴν ἕδραν. Εἰς τὴν παράγραφον 2 ἀναφέρεται ὅτι τὸ Ἐπικουρικὸν Δικαστικὸν Προσωπικὸν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἀποτελεῖται ἀπὸ 25 Παρέδρους καὶ 25 Εἰσηγητάς. Διὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν κενῶν προεκηρύξατε διαγωνισμὸν 3 Εἰσηγητῶν. Δὲν ἀναφέρεται ὅμως πῶς θὰ καλυφθοῦν αἱ ὑπόλοιποι θέσεις, ἀπὸ τοὺς ἑπομένους τοῦ πίνακος ἢ διὰ νέου διαγωνισμοῦ.

§66Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Τὸ λέγει τὸ Ἐκτελεστικὸν Διάταγμα.

§67Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἔχει τηρηθῆ ἡ ἀρχὴ οἱ ἐπιτυχόντες εἰς διαγωνισμὸν νὰ συμπληρώνουν τὰ κενά, κατὰ σειρὰν ἐπιτυχίας. Εἰς τὴν παράγραφον 2 ὁρίζεται ὅτι ἡ Γραμματεία τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἀποτελεῖται ἐξ ἑνὸς Γραμματέως, ὅτι ὁ Γραμματεὺς τῆς Ὁλομελείας εἶναι ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς ὅλων τῶν τμημάτων. Πλὴν ὅμως δὲν ὑπάρχει διάταξις, ἡ ὁποία νὰ ἀναφέρῃ ὅτι ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς εἶναι καὶ ὁ συντονιστὴς ὅλων τῶν τμημάτων. Θὰ ἤθελα ἐπ’ αὐτοῦ, ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ τεθῇ ὅτι ὁ γραμματεὺς τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ὁ ὁποῖος σήμερον εἶναι δικηγόρος, θεωρεῖται προϊστάμενος ὅλων τῶν τμημάτων.

§68Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Ὅλα αὐτὰ ὁρίζει τὸ ἄρθρον 16 τοῦ παγίου νόμου.

§69Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἱδρυομένου καὶ 4ου τμήματος, εἶναι ἀνάγκη νὰ τεθῇ ὅτι ἡ Γραμματεία ἀποτελεῖται ἀπὸ 4 προϊσταμένους. Εὐνόητον ὅτι ὁ 4ος προϊστάμενος θὰ ἀναλάβῃ ἀφ’ ἧς ἱδρυθῇ τὸ 4ον τμῆμα. Τέλος, ἔχω νὰ κάμω τὴν ἑξῆς γενικὴν παρατήρησιν. Εἶναι ἀνάγκη νὰ παύσῃ ἡ ἀπασχόλησις Δικαστῶν, εἰς ἐπιτροπὰς καὶ τὰ συμβούλια διαφόρων ὀργανισμῶν καὶ Ὑπουργείων. Διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔχει περιέλθει εἰς κατάστασιν ἀποσυνθέσεως καὶ ἡ δικαστικὴ καὶ ἡ διοικητικὴ δικαιοσύνη. Μὲ τὴν ἀπασχόλησιν αὐτὴν τῶν Δικαστῶν εἰς ἔργα ξένα πρὸς τὴν καθ’ αὑτὸ δικαιοσύνην, μὲ τὸν φόρτον ἐργασίας ποὺ ἔχουν ὡς Δικασταί, ὑποβάλλονται εἰς πρόσθετον κόπον δι’ ἐλαχίστας παροχὰς τῶν διαφόρων ἐπιτροπῶν εἰς τὰς ὁποίας μετέχουν.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ἀλαβᾶνος, ἔχει τὸν λόγον.

§71Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὡς γνωστόν, ὁ θεσμὸς τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ὡς διεμορφώθη ἐπὶ τῇ βάσει τῶν Συνταγμάτων τοῦ 1911 καὶ 1927 δὲν ἔχει οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὸν θεσμὸν τοῦ 1835 καὶ 1864, παρὰ μόνον τὴν συνωνυμίαν. Ὅταν τὸ πρῶτον εἰσήχθη ὁ θεσμὸς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἀπετέλει τοῦτο ἕνα συμβουλευτικὸν Σῶμα παρὰ τῷ Βασιλεῖ. Τὸ 1864 ὑποκατέστησεν οὐσίᾳ τὴν Ὀθωμανικὴν Γερουσίαν. Ἡ θέσις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἀνεμορφώθη κατὰ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος τοῦ 1911, ὅτε ἐτέθη καὶ τὸ ζήτημα τῶν ἁρμοδιοτήτων τούτου καὶ κατὰ συνέπειαν τῆς θέσεως αὐτοῦ ἐν τῇ Πολιτείᾳ. Κατὰ σχέδιον Δραγούμη τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἦτο Σῶμα νομοπαρασκευαστικὸν μὲ ὡρισμένα δικαστικὰ καθήκοντα. Δι’ ἄλλου σχεδίου τοῦ Ράλλη, ἀνετίθεντο εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας καθήκοντα Ἀνωτάτου Διοικητικοῦ Δικαστηρίου καὶ διὰ τοῦ σχεδίου τοῦ ἀειμνήστου Βενιζέλου, ἀνετίθεντο εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας καθήκοντα ἀκυρωτικοῦ δικαστηρίου. Ἔκτοτε ὁ θεσμὸς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἐξασφαλίζει τὴν κυριαρχίαν τοῦ νόμου καὶ τότε ἠκούσθη τὸ πρῶτον ἡ φράσις «Κράτος Δικαίου». Ἡ προέχουσα θεωρία εἶναι, ὅτι τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας εἶναι ἀκυρωτικὸν δικαστήριον ἐκ τῆς τοιαύτης δικαιοδοσίας ἀπορρέει ἡ προέχουσα ἐν τῇ Πολιτείᾳ αὐτοτελὴς τούτου θέσις. Ὁ συνάδελφος κ. Ἠλιοῦ, διετύπωσε τὴν σκέψιν, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπέλθῃ μία ἑνοποίησις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας πρὸς τὰ λοιπὰ διοικητικὰ δικαστήρια, φορολογικά, ἀσφαλιστικά. Δὲν νομίζω, ὅτι δύνανται δικασταὶ τῶν δικαστηρίων αὐτῶν νὰ ὁδεύουν πρὸς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Ἐν συνεχείᾳ ὁ σεβαστὸς συνάδελφος κ. Μπακόπουλος, ὑπεστήριξε τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Παρέδρων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ὡς ἐπίσης καὶ τὴν πύκνωσιν τῶν συνεδριάσεων ἐπὶ τῷ τέλει τῆς ταχυτέρας ἐκδικάσεως τῶν ὑποβαλλομένων ὑποθέσεων. Οὐδεμία ἀντίρρησις ὑπάρχει ἐκ μέρους μας ἐπ’ αὐτοῦ. Θὰ πρέπει ὅμως νὰ προστεθῇ, ὅτι εἶναι ἀναγκαῖον ἡ διοίκησις νὰ εἶναι πλέον προσεκτικὴ εἰς τὴν ἔκδοσιν τῶν ἀποφάσεών της, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ πληθώρα τῶν ἐρχομένων ὑπ’ ὄψει τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ὑποθέσεων, ὀφείλεται εἰς τὰς παρανόμους ἀποφάσεις τῆς Διοικήσεως. Θὰ ἔδει συνεπῶς ἡ Κυβέρνησις νὰ κινηθῇ καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Ἕτερον ἐπίσης θέμα, εἶναι τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἔθιξε καὶ ὁ συνάδελφος κ. Λυκουρέζος, τῆς διασφαλίσεως τῆς ἐκτελέσεως τῶν ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἡ ὑποχρέωσις πρὸς συμμόρφωσιν τῆς Διοικήσεως.

§72Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε δύο λέξεις.

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ἐὰν ἐξακολουθήσῃ ἡ συζήτησις εἰς αὐτὸν τὸν ρυθμὸν νὰ ἐπανερχώμεθα εἰς θέματα ἀρχῆς, δὲν θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ψήφισις τοῦ νομοσχεδίου.

§74Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, διετύπωσα μίαν σκέψιν ἐπὶ τῆς ὁποίας ἀπήντησεν ὁ συνάδελφος κ. Ἀλαβᾶνος. Θὰ ἤθελα νὰ παρατηρήσω, ὅτι βεβαίως τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας εἶναι ἀκυρωτικὸν Δικαστήριον, ἐλέγχει τὴν νομιμότητα. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἄρειος Πάγος ἐλέγχει τὴν νομιμότητα. Θὰ πρέπει νὰ λεχθῇ, ὅτι οἱ 25 Ἀρεοπαγῖται προέρχονται ἀπὸ τοὺς 300 Πρωτοδίκας. Ὀφείλω νὰ δηλώσω, ὅτι δὲν ἔχω καμμίαν αἰχμὴν πρὸς τὸ ὑπηρετοῦν προσωπικὸν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι εὑρίσκεται εἰς ὑψίστην στάθμην. Ὅμως οἱ 25 Σύμβουλοι Ἐπικρατείας τοῦ 1993 θὰ εἶναι οἱ 25 Εἰσηγηταὶ τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας τοῦ 1963. Ἑπομένως, ἡ σκέψις μου δὲν εἶναι πρὸς βλάβην τοῦ θεσμοῦ, ἐὰν ἑνοποιηθοῦν τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας καὶ τὰ ἄλλα Διοικητικὰ Δικαστήρια. Δὲν κάμνω συγκεκριμένην πρότασιν—διότι τὸ θέμα δὲν δύναται προχείρως νὰ συζητηθῇ—ἀλλὰ τὸ θέτω πρὸς μελέτην.

§75Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶμαι σύμφωνος πρὸς τὴν πρότασιν τοῦ κ. Ἡλιοῦ. Δὲν εἶναι τῆς σημερινῆς συζητήσεως τὸ θέμα αὐτό. Σημειώνω μόνον, ὅτι οὐδὲν ἐμποδίζει τὴν εἴσοδον εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας καὶ δικηγόρων ἢ καὶ ἄλλων δικαστῶν.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Ρουχωτᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§77Χ. ΡΟΥΧΩΤΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1 ἔχω ὑπογράψει μετ’ ἄλλων τεσσάρων συναδέλφων μίαν τροπολογίαν ἀναφερομένην εἰς τὴν ἀντιστοιχίαν τῆς στρατιωτικῆς δικαιοσύνης πρὸς τὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἑξῆς: Τὸ δεύτερον ἐδάφιον τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ ὡς ἄνω σχεδίου νόμου ἀντικαθίσταται ὡς ἀκολούθως: «Διατάξεις περὶ βαθμολογικῆς ἢ μισθολογικῆς ἐξομοιώσεως πρὸς τοὺς Δικαστικοὺς Λειτουργούς, ἐξαιρέσει τῶν Συμβούλων, Παρέδρων καὶ Εἰσηγητῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τῶν ἰσοβίων μελῶν τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, τῶν μελῶν τῶν Φορολογικῶν Δικαστηρίων καὶ τῆς Ἐπιτροπείας αὐτῶν καὶ τῶν Δικαστικῶν Συμβούλων τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, ἀποβάλλουν τὴν ἰσχύν των ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ παρόντος». Τὴν τροπολογίαν αὐτὴν συνεζήτησα καὶ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ἐπειδὴ τὸ θέμα εἶναι σοβαρόν, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ τὸ ἀναπτύξω δι’ ὀλίγων, διότι ἀφορᾷ γενικώτερον τὴν ἀπονομὴν τῆς στρατιωτικῆς δικαιοσύνης καὶ γενικώτερον τὴν στρατιωτικὴν πειθαρχίαν. Ἄνω τῶν 150.000 στρατιωτῶν δωσιδικοῦσιν εἰς τὴν στρατιωτικὴν δικαιοσύνην, ὡς ἐπίσης τὸ Λιμενικὸν Σῶμα, τὸ Σῶμα τῆς Χωροφυλακῆς καὶ πάντες οἱ πολῖται εἰς περίπτωσιν καταστάσεως πολιορκίας. Εἶναι συμφέρον τῆς Πολιτείας νὰ ἐμπλουτίσωμεν τὴν στρατιωτικὴν δικαιοσύνην καὶ νὰ προσελκύσωμεν πρόσωπα παρέχοντα ἐχέγγυα τῆς ὀρθῆς ἀπονομῆς αὐτῆς. Ὅ,τι συμβαίνει καὶ ἰσχύει διὰ τὴν ἀπονομὴν τῆς κοινῆς ποινικῆς δικαιοσύνης πρέπει νὰ συμβαίνῃ καὶ μὲ τὴν ἀπονομὴν τῆς στρατιωτικῆς δικαιοσύνης. Δὲν εἶναι ὁ ἀσκῶν τὴν ποινικὴν ἀγωγήν, ἀλλὰ τὸ Στρατιωτικὸν Δικαστικὸν Συμβούλιον, τὸ ὁποῖον ἀπονέμει σήμερον τὴν στρατιωτικὴν δικαιοσύνην, ὅπως καὶ τὰ Συμβούλια Πλημμελειοδικῶν. Τὸ δικαίωμα τοῦ Βασιλικοῦ Ἐπιτρόπου νὰ ἀσκῇ ἔφεσιν εἰς περίπτωσιν ἀθωωτικῆς ἀποφάσεως, ὥστε νὰ ἔρχεται ἡ ὑπόθεσις εἰς τὸ Ἀναθεωρητικὸν Δικαστήριον καὶ νὰ δικάζεται ἀπὸ Ἀνωτάτους Στρατιωτικοὺς Δικαστὰς παρέχοντας τὰ ἐχέγγυα τῆς ὀρθῆς ἀπονομῆς εἶναι μέσον τῆς ὀρθῆς δικαστικῆς κρίσεως. Ἀπὸ τῆς συστάσεως τῆς Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης τὸ 1914, οἱ Στρατιωτικοὶ Δικαστικοὶ Σύμβουλοι εἶχον τὴν ἀντιστοιχίαν τῶν δικαστῶν τῆς τακτικῆς δικαιοσύνης.

§78Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἡ τροπολογία σας θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχῃ θέσιν, ἐὰν δὲν εἶχον ἀπαλειφθῆ τὰ δύο πρῶτα ἄρθρα τοῦ νομοσχεδίου. Τώρα δὲν γίνεται λόγος οὔτε περὶ ἐξομοιώσεως, οὔτε περὶ ἀπαγορεύσεως ἐξομοιώσεως πρὸς τοὺς δικαστικοὺς λειτουργούς. Κατὰ συνέπειαν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ λόγος καὶ περὶ τῆς Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης. Αὐτὰ τὰ δύο ἄρθρα, τὰ πρῶτα τοῦ νομοσχεδίου, τὰ ὁποῖα ἀφεώρουν τὴν ἐξομοίωσιν ἢ τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς ἐξομοιώσεως ἄλλων λειτουργῶν πρὸς τοὺς λειτουργοὺς τῆς δικαιοσύνης, διεγράφησαν. Θὰ ἀποτελέσουν ἀντικείμενον ἄλλου νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπασχολήσῃ, ἐλπίζω, τὴν Βουλήν, διότι εἶναι θέμα σοβαρὸν καὶ ἐνδιαφέρει ἄκρως τὴν δικαιοσύνην καὶ ἰδιαιτέρως τὰ δύο Ἀνώτατα Δικαστήρια, τὸν Ἄρειον Πάγον καὶ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας. Ἀλλὰ εἰς τὸ σημερινὸν νομοσχέδιον, μετὰ τὴν διαγραφὴν τῶν δύο πρώτων ἄρθρων, δὲν ἔχει οὐδεμίαν θέσιν τὸ θέμα, περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλεῖτε.

§79Χ. ΡΟΥΧΩΤΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὸ νομοσχέδιον ὁμιλεῖ περὶ Εἰρηνοδικῶν καὶ Πλημμελειοδικῶν καὶ περιέχει καὶ πολλὰς ἄλλας διατάξεις. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ἀναπτύξω ἕνα σοβαρώτατον θέμα τῆς Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης καὶ τῆς στρατιωτικῆς πειθαρχίας γενικώτερον. Τὸ ἄρθρον 97 τοῦ Συντάγματος, προβλέπει, ὅτι τὰ περὶ Στρατοδικείων καὶ Ναυτοδικείων ρυθμίζονται δι’ εἰδικοῦ νόμου. Τὸ ἄρθρον δὲ τοῦτο περιλαμβάνεται εἰς τὸ κεφάλαιον περὶ Δικαστικῆς Ἐξουσίας. Ἐνῷ ἀντιθέτως δὲν περιλαμβάνονται εἰς τὸ κεφάλαιον αὐτὸ αἱ διατάξεις περὶ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου. Καὶ ἐν τούτοις οἱ μὲν Σύμβουλοι τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου λαμβάνουν τὸ δικαστικὸν ἐπίδομα Βιβλιοθήκης, ἐνῷ στεροῦνται τούτου οἱ Δικαστικοὶ Στρατιωτικοὶ Σύμβουλοι. Εἶμαι εὐτυχής, διότι παρακολουθεῖ τὴν συζήτησιν καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος γνωρίζω πόσον κατέχει τὰ τῆς Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης καὶ ἐνδιαφέρεται δι’ αὐτήν.

§80Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐπαναλαμβάνω, κύριε συνάδελφε, διεγράφησαν τὰ ἄρθρα αὐτά.

§81Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Τὰ δύο πρῶτα ἄρθρα τοῦ νομοσχεδίου διεγράφησαν. Ἐπομένως τὸ θέμα αὐτό, τὸ ὁποῖον θίγετε καὶ τὸ ὁποῖον ὀρθῶς πράττετε νὰ τὸ θίγητε, διότι ξεύρετε πόσον καὶ ἐγὼ—νὰ εἰποῦμεν—τιμῶ τὴν Στρατιωτικὴν Δικαιοσύνην, τὴν ὁποίαν ἄλλως τε σεῖς ὑπηρετήσατε μὲ τόσην ἐπιτυχίαν ἐπὶ μακρὰ ἔτη, τὸ θέμα αὐτὸ δὲν ἔχει ἐπικαιρότητα πλέον.

§82Χ. ΡΟΥΧΩΤΑΣ. Ἐφ’ ὅσον τὸ παρὸν νομοσχέδιον προβλέπει τὴν διαρρύθμισιν θεμάτων ἀφορώντων Εἰρηνοδίκας καὶ Πλημμελειοδίκας, νομίζω, ὅτι εἶναι σχετικὸν καὶ πρέπει νὰ καθορισθῇ ἐὰν καὶ οἱ Στρατιωτικοὶ Δικαστικοὶ Σύμβουλοι εἶναι ἐπὶ τέλους δικασταὶ ἢ ὄχι. Διότι ἤδη ἐμαράνθη ὁ ζῆλος καὶ δὲν προσέρχονται εἰς τοὺς διαγωνισμούς. Συγκεκριμένως, ὅταν ἐγὼ διηγωνίσθην τὸ 1936, συμμετέσχον 46 ὑποψήφιοι δι’ ἐννέα θέσεις. Ἐνῷ προσφάτως ἐνεργήθη διαγωνισμὸς διὰ 6 θέσεις καὶ προσῆλθον μόνον 2 ὑποψήφιοι.

§83Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Περισσότερον παντὸς ἄλλου, πρέπει νὰ μὲ ἀπασχολῇ, ὅπως ἀπασχολεῖ ὅλους τοὺς συναδέλφους, ἡ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου καὶ ὄχι ἡ συζήτησις παντὸς ἄλλου θέματος, τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμπλακῇ εἰς τὸ νομοσχέδιον τοῦτο. Ἡ ὑπηρεσιακὴ κατάστασις, κύριε Πρόεδρε, τοῦ Εἰρηνοδίκου, τοῦ Πταισματοδίκου καὶ τοῦ Πλημμελειοδίκου, ρυθμίζεται ἀπὸ νόμους, οἱ ὁποῖοι εἶναι τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης. Ἐγὼ δὲν ἔχω οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα διὰ τοὺς Στρατοδίκας, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσηγηθῶ νόμον διὰ τὴν κατάστασιν τὴν ὑπηρεσιακὴν τῶν Στρατοδικῶν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ νὰ περιλάβω διατάξεις ρυθμιζούσας τὴν ὑπηρεσιακὴν κατάστασιν τῶν στρατιωτικῶν, οὔτε τὴν ἐξέλιξιν τῶν Στρατοδικῶν καὶ τῶν Ἀεροδικῶν.

§84Χ. ΡΟΥΧΩΤΑΣ. Κύριε Πρόεδρε...

§85Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Ρουχωτᾶ, αἱ ἄλλαι διατάξεις, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ συνδέωνται μὲ τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης. Αὐτὸ τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον συζητεῖτε, γνωρίζετε ἄριστα, ὅτι συνδέεται μὲ τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Δὲν εἶναι δυνατὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον δὲν ὑπεβλήθη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ εἰς τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει συμπράξει ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, νὰ τροποποιηθῇ ἔστω πρὸς τὸ καλὸν τῆς Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης, διότι εἶμαι βέβαιος ὅτι τὸ καλὸν τῆς Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης ἐπιθυμεῖτε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τροποποιηθῇ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον δὲν τὸ ἔχει φέρει ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, τὰς σκέψεις σας, τὰς ὁποίας ὅμως δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ κ. Πρόεδρος νὰ ἐπιτρέψῃ νὰ τὰς ἀναπτύξετε ἀπόψε, τὰς σκέψεις σας, τὰς ὁποίας γνωρίζω, νὰ τὰς συζητήσωμεν μὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ νὰ ἴδωμεν πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ προωθήσωμεν καὶ νὰ θεμελιώσωμεν ἔτι καλύτερον τὴν Στρατιωτικὴν Δικαιοσύνην. Εἶναι γεγονὸς ὅτι εἰς τοὺς διαγωνισμοὺς δὲν προσέρχονται. Κακῶς, κατ’ ἐμέ, διότι ἡ δυνατότης τῆς ἐξελίξεως τῶν στρατιωτικῶν τῆς Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης, εἶναι μεγάλη. Καὶ ἀπορῶ πῶς νεαροὶ νομικοὶ δὲν προσέρχονται, διὰ νὰ γίνουν ἀμέσως λοχαγοὶ τῆς Στρατιωτικῆς Δικαιοσύνης. Ἀλλὰ εἶναι γεγονὸς αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγει ὁ κ. Ρουχωτᾶς; Ἐξετάζεται τὸ θέμα. Τὸ συζητοῦμεν μὲ τὸν συνάδελφόν μου τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ ἐνδεχομένως θὰ φέρωμεν νομοσχέδιον. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν ἐξ ἀφορμῆς αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου, ἀσχέτου τελείως πρὸς τὴν Στρατιωτικὴν Δικαιοσύνην νὰ κάμωμεν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Θὰ σᾶς παρεκάλουν λοιπὸν νὰ μὴν ἐπιμείνετε.

§86ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, κ. συνάδελφε, ὅτι θὰ πρέπει νὰ εἶσθε ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐπιμείνητε περισσότερον.

§87Χ. ΡΟΥΧΩΤΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀρχὴ τοῦ νομοσχεδίου εἶναι περὶ τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων.

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις δὲν γίνεται ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, γίνεται ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1 καὶ παρακαλῶ ὅπως περιωρισθῆτε εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἀπόψεών σας ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1.

§89Χ. ΡΟΥΧΩΤΑΣ. Θὰ ἤθελα νὰ τονίσω ὅτι δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον εἰς ἕνα διαγωνισμὸν νὰ προσέρχωνται μόνον δύο καὶ τοῦτο, διότι δὲν λαμβάνουν τὸ ἐπίδομα Βιβλιοθήκης.

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ρουχωτᾶ, μετὰ τὰς δηλώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, νομίζω ὅτι θὰ πρέπει νὰ εἶσθε ἀπολύτως ἱκανοποιημένος. Δὲν θὰ πρέπει ἑπομένως νὰ συνεχίσητε. Ὁ κ. Γ. Βασιλᾶτος, ἔχει τὸν λόγον.

§91Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ καὶ ἐγὼ ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἔκρινεν ὅτι ἔπρεπε νὰ αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν Παρέδρων, ἔπρεπε νὰ προχωρήσῃ περισσότερον, διότι γνωρίζει κάλλιον παντὸς ἄλλου τὸν φόρτον ἐργασίας τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἀλλὰ καὶ τὴν βραδύτητα μετὰ τῆς ὁποίας ἀπονέμεται ἡ δικαιοσύνη, ἥτις ἰσοδυναμεῖ μὲ ἄρνησιν ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ προσδιορίζωνται δικάσιμοι διὰ τὸ 1964, θὰ πρέπει νὰ ληφθοῦν μέτρα. Βεβαίως διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Συμβούλων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ὑπάρχει συνταγματικὸς περιορισμός, ἀλλὰ διὰ τὸ λοιπὸν προσωπικὸν ἔχομεν τὴν δυνατότητα νὰ τὸ διπλασιάσωμεν ἀφοῦ καὶ ὁ προϋπολογισμὸς ἐδιπλασιάσθη κατὰ τὴν τελευταίαν ἑπταετίαν. Κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, ὑπεστήριξα ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένη ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Ἀρεοπαγιτῶν διὰ τὴν ὁποίαν δὲν ὑπάρχει συνταγματικὸν κώλυμα. Οἱ συνάδελφοι κ.κ. Παπασπύρου καὶ Παπαρρηγόπουλος ἔχουν ὑποβάλει ἐπ’ αὐτοῦ τροπολογίαν καὶ ἑπομένως ἔχουν τὸ προβάδισμα νὰ τὴν ἀναπτύξουν. Ἔχων ὑπ’ ὄψει μου τὴν τροπολογίαν αὐτὴν δὲν ἠθέλησα νὰ καταθέσω ἰδικήν μου, ἀνέπτυξα ὅμως τὸ θέμα εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν. Νομίζω, καίτοι ἀναφέρεται αὕτη εἰς τὸ ἄρθρον 1, ὅτι θὰ πρέπει νὰ συζητηθῇ εἰς τὸ τέλος, ὁπότε καὶ ἐπιφυλάσσομαι νὰ ἀναπτύξω τὸ θέμα.

§92Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν ἔχει θέσιν εἰς τὸ ἄρθρον 1.

§93Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἐπειδὴ ἡ τροπολογία ἀναφέρεται εἰς τὸ ἄρθρον 1 καὶ πιθανὸν νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι ἐψηφίσθη τὸ ἄρθρον 1 δι’ αὐτὸ ἔλαβον τὸν λόγον, συμφωνῶ ὅμως νὰ συζητηθῇ εἰς τὸ τέλος.

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§95Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι παρὰ τὸν Κανονισμὸν διεκόπη ἡ ἀγόρευσις τοῦ συναδέλφου κ. Ρουχωτᾶ.

§96Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσῃ τὴν τροπολογίαν καὶ νὰ ἐξηγήσῃ ποῦ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐνταχθῇ.

§97Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δύναται νὰ ἐνταχθῇ εἰς τὸ ἄρθρον 1 ἢ εἰς τὸ ἄρθρον 3. Ἐὰν ὅμως ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν εἶναι ἀπόψε ἕτοιμος νὰ τὴν δεχθῇ, τὸ θέμα εἶναι σοβαρόν, ἐτέθη ἤδη καὶ ὀφείλει νὰ τὸ ἐξετάσῃ. Πρέπει νὰ ἀναλάβῃ τὴν πρωτοβουλίαν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγῃ ὅτι δὲν ἔχει ἁρμοδιότητα, διότι τὴν εὐθύνην διὰ τὴν λειτουργίαν ὅλης τῆς Δικαιοσύνης ἐν τῇ Χώρᾳ τὴν ἔχει ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης. Νομίζω ὅτι πρέπει ἡ τροπολογία, ὡς τὴν εἰσηγήθη ὁ κ. Ρουχωτᾶς, καὶ τὴν ὁποίαν προσυπέγραψα, νὰ γίνῃ δεκτὴ εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον ἢ εἰς τὸ εἰδικὸν νομοσχέδιον ποὺ θὰ ἐπαναφέρῃ τὰς ἀποσυρθείσας διατάξεις τῶν ἄρθρων 1 καὶ 2 τοῦ κατατεθέντος πρώτου σχεδίου τοῦ παρόντος νομοσχεδίου.

§98Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Εἶναι σαφὴς ἡ διάταξις.

§99Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἡ οἰκονομία τοῦ Κανονισμοῦ ἐπιβάλλει τὸν περιορισμὸν τῆς συζητήσεως εἰς τὰ πλαίσια τοῦ συζητουμένου θέματος. Χαίρω, διότι ἡ Βουλὴ ἐξ ὅλων τῶν πτερύγων ἐπικροτεῖ τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δικαστικῶν μελῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Θὰ προσθέσω ὅτι εἰς τὸ στάδιον τοῦτο εἶναι ἀρκοῦσα ἡ διὰ τοῦ νομοσχεδίου προβλεπομένη αὔξησις. Διὰ τὴν ἐπιδίκασιν τῶν ἐξόδων τῆς ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας διαδικασίας, ἔχουν ἐφαρμογὴν τὰ κρατοῦντα εἰς τὸ Αʹ Τμῆμα τοῦ Ἀρείου Πάγου, κατὰ ρητὴν τοῦ νόμου διάταξιν.

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 1;

§101ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 1 ἐγένετο δεκτόν. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 2, ὁ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§103Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ παράγραφος 1 τοῦ ἄρθρου 2 διατυποῦται κατὰ παρέκκλισιν τῆς θεμελιώδους ἀρχῆς κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Γραμματεὺς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας πρέπει νὰ εἶναι πτυχιούχος τῆς Νομικῆς Σχολῆς. Ἡ διάταξις βεβαίως εἶναι μεταβατική, δὲν διατυποῦται ὅμως σαφῶς ἂν ἡ ὀκταετία θὰ εἶναι πλασματικὴ ἢ πραγματική. Τί ἐννοεῖ;

§104Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν ἐννοεῖ τίποτε ἄλλο, ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἀναγράφεται. Ἐὰν ὑπάρχουν προϊστάμενοι τμημάτων, οἵτινες ἔχουν τὰ προσόντα προαγωγῆς θὰ γίνῃ Γραμματεὺς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ καὶ οὐδεὶς ἔχει πτυχίον Νομικῆς διὰ τὴν κατάληψιν τῆς θέσεως αὐτῆς, τότε εἶναι δυνατόν, μετὰ σύμφωνον γνώμην τῆς Ὁλομελείας τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, νὰ πληρωθῇ ἡ θέσις ἀπὸ προϊστάμενον τμήματος, ἔχοντα συνολικὴν ὑπηρεσίαν 30 ἐτῶν, ἐξ ἧς 8ετῆ εἰς τὸν βαθμὸν Προϊσταμένου Τμήματος εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας.

§105Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Εἶναι σαφὴς ἡ διάταξις.

§106Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι σαφὴς καὶ ὀρθὴ ἡ διάταξις, διότι ὑπάρχουν προϊστάμενοι τμημάτων, οἵτινες εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδώσουν πολὺ περισσότερον εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, λόγῳ τῆς πείρας τὴν ὁποίαν ἔχουν ἀποκτήσει, ἀπὸ ἕνα πτυχιούχον πρωτοδιοριζόμενον.

§107Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Θὰ ἤθελον οἱ προϊστάμενοι τῶν τμημάτων νὰ εἶναι πτυχιούχοι τῆς Νομικῆς, ὥστε ὁ Προϊστάμενος τῆς Γραμματείας τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας νὰ γίνῃ πτυχιούχος. Ἀτυχῶς, σήμερον δὲν ὑπάρχουν πτυχιούχοι καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦτον εἶναι χρήσιμος ἡ διάταξις. Παραλλήλως, διατηρεῖται ἡ εὐχέρεια διορισμοῦ Γραμματέως ἐκ τῆς Γραμματείας τῶν Τακτικῶν Δικαστηρίων.

§108Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγώ, ἐὰν ἤμην Ὑπουργὸς ἐν πλήρει συνειδήσει, θὰ προετίμων τοὺς Προϊσταμένους Τμημάτων μὲ μεγάλην ἐπιτυχῆ πεῖραν, ἀπὸ νεοδιοριζομένους, ἔχοντας πτυχίον Νομικῆς. Θὰ ἐχρειάζετο βεβαίως διάταξις νόμου, ἀλλὰ ἤδη νόμον ψηφίζομεν.

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Εὐαγγελίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§110Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡμεῖς συμφωνοῦμεν ὅτι καλύτερον θὰ ἦτο βεβαίως οἱ προαχθησόμενοι εἰς Γραμματέα τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας νὰ κέκτηνται καὶ πτυχίον Νομικῆς. Πάντως προτιμότερον εἶναι ἡ θέσις τοῦ Γραμματέως νὰ πληρωθῇ ἀπὸ ὑπηρετοῦντας προϊσταμένους τμημάτων ἔστω καὶ μὴ πτυχιούχους—ἐφ’ ὅσον σήμερον δὲν ὑπάρχουν τοιοῦτοι—οἵτινες ὅμως διαθέτουν ἐπαρκῆ πεῖραν διὰ τὴν εἰδικὴν αὐτὴν ἐργασίαν, παρὰ ἀπὸ διοριζομένους τὸ πρῶτον ἢ μετακαλουμένους ἀπὸ ἄλλην δικαστικὴν ὑπηρεσίαν, ἄλλως ὅμως ὠργανωμένην καὶ λειτουργοῦσαν, ἔστω καὶ μετὰ πτυχίου Νομικῆς. Βεβαίως, ὁ κατέχων τὴν θέσιν σήμερον Γραμματεὺς τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἔχει τὰ προσόντα τοῦ πτυχίου Νομικῆς καὶ ἀδείας τοῦ δικηγορεῖν, ἀλλὰ οἱ ἑπόμενοι αὐτοῦ προϊστάμενοι τμημάτων δὲν τὰ ἔχουν, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι ἀναγκαία ἡ διάταξις, ἔστω καὶ ὡς προσωρινή, διότι εἰς τὸ μέλλον, βεβαίως, θὰ ὑπάρξουν καὶ προϊστάμενοι τμημάτων πτυχιούχοι, ἵνα φθάσουν ἐν καιρῷ εἰς τὴν θέσιν τοῦ Γραμματέως.

§111Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἡ διάταξις εἶναι σαφὴς καὶ ὀρθή, οἱ δὲ προϊστάμενοι τῶν τμημάτων ἔχουν οὐσιαστικὰ προσόντα τὰ ὁποῖα, ἐξουδετερώνουν τὴν ἔλλειψιν πτυχίου Νομικῆς.

§112Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Δὲν εἶμαι ἀντίθετος πρὸς τὴν διάταξιν, ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι ἀποτελεῖ παρήγορον φαινόμενον ἡ δημιουργία θέματος ἀρχῆς νὰ ἀγνοῆται τὸ πτυχίον Νομικῆς.

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 2 ὡς ἔχει;

§114ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§115ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 2 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἔχει. Ἄρθρον 3. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§116Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ κάμῃ μίαν διευκρίνισιν ἐπὶ τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 3 κατὰ τὴν ὁποίαν δύναται διὰ Διατάγματος νὰ διορίζηται Πάρεδρος ἢ Σύμβουλος τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ὡς ἀρχηγὸς τοῦ Γραφείου τοῦ Βασιλέως. Γνωρίζομεν ὡς τώρα, ὅτι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν Ἀνακτόρων ἀνήκουν ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Πολιτικοῦ Οἴκου καὶ ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Στρατιωτικοῦ Οἴκου τοῦ Βασιλέως. Ἐὰν ἡ διάταξις ἀφορᾷ τὸν ἀρχηγὸν τῆς διοικητικῆς ὑπηρεσίας τῶν Ἀνακτόρων, εἴμεθα σύμφωνοι. Ἐὰν ὅμως ἀφορᾷ τὸν πολιτικὸν σύμβουλον τοῦ Βασιλέως, νομίζω ὅτι δὲν πρέπει νὰ δεσμεύσωμεν οἱανδήποτε Κυβέρνησιν νὰ ἐπιλέγῃ τὸν τοιοῦτον ἐκ τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας μόνον. Κατὰ τὸ παρελθὸν ὑπηρέτησαν ὡς πολιτικοὶ σύμβουλοι τῶν Βασιλέων ὁ καθηγητὴς Θ. Ἀγγελόπουλος καὶ ὁ ἀείμνηστος Γ. Βεντήρης καὶ δὴ εὐδοκίμως. Δὲν πρέπει, λοιπόν, νὰ διατυπώσωμεν τὰ ὅρια ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὁ Βασιλεὺς δύναται νὰ ἐπιλέγῃ τοὺς πολιτικούς του συμβούλους. Αἰτοῦμαι ἀνάλογον διευκρίνισιν ἢ διόρθωσιν τῆς διατάξεως ταύτης.

§117Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐκθέσω ἐπὶ τοῦ θέματος νομίζω, ὅτι θὰ ἀποτρέψουν τὴν περαιτέρω συζήτησιν. Δὲν θὰ ἀνατρέξω εἰς τὴν περίοδον τοῦ ἀειμνήστου Βασιλέως Γεωργίου τοῦ Βʹ. Ἐπὶ τοῦ σημερινοῦ Βασιλέως διάφορα πρόσωπα ὑπηρέτησαν μὲ τὸν τίτλον τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Γραφείου. Ὁ ὅρος δὲν εἶναι νέος. Νομοθετικὸν Διάταγμα τοῦ 1954 ὁμιλεῖ περὶ θέσεως τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Γραφείου τοῦ Βασιλέως. Ἐπίσης εἰς τὸν νόμον 2346)1953 ἀναγράφεται: «Εἰς τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Γραφείου τῆς Α.Μ. τοῦ Βασιλέως...». Ὡσαύτως εἰς τὸ ἄρθρον 2 τοῦ αὐτοῦ νόμου ἀναγράφεται: «θέσις Ἀρχηγοῦ τοῦ Γραφείου τοῦ Βασιλέως». Πέραν αὐτοῦ ἡ διάταξις δὲν δεσμεύει, διότι εἶναι δυνητική. Καὶ ἡ ἔκδοσις Διατάγματος πληρώσεως τῆς θέσεως δὲν πρόκειται νὰ δημιουργήσῃ δέσμευσιν. Οἱαδήποτε Κυβέρνησις δύναται διὰ νέου Διατάγματος νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Γραφείου τοῦ Βασιλέως ἄνευ περιορισμοῦ. Οὐδείς, ἑπομένως, δεσμεύεται, οὔτε διὰ τὸ παρὸν οὔτε διὰ τὸ μέλλον. Ἡ διάταξις θεραπεύει κατὰ τὸν καλύτερον τρόπον τὴν ἀνάγκην.

§118Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὡς θεσμὸς δὲν εἶναι νέος. Ὁ τίτλος προϋπάρχει. Πάντοτε πλησίον τοῦ Βασιλέως, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ἀπεσπᾶτο εἷς Πάρεδρος ἢ εἷς Σύμβουλος τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ὡς Σύμβουλος τοῦ Βασιλέως, εἰς τὰ νομικὰ θέματα. Καὶ ὄντως ἡ παρουσία τούτου ὑπεβοήθησεν εἰς τὸ νὰ λάβῃ ὀρθὴν ἀπόφασιν ὁ Βασιλεύς, ὡς πρὸς τὰ νομικὰ θέματα. Τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἀπεσπᾶτο, δὲν ἀπεσπᾶτο διὰ χρόνον ὡρισμένον καὶ μακρόν, ὥστε νὰ ἦτο ὁποτεδήποτε εὐχερὴς ἡ ἀνάκλησις τῆς ἀποσπάσεως. Ἀλλὰ ἡ ἀπόσπασις αὐτὴ ἐσήμαινεν ὅτι δὲν ἐξετέλει πλήρως τὴν ὑπηρεσίαν του εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Καὶ διὰ τὸν Πάρεδρον, τὸ πρᾶγμα ἀποτελεῖ μειονέκτημα κατὰ τὴν κρίσιν διὰ τὴν προαγωγήν. Ὁ σήμερον ἀποσπασθεὶς Πάρεδρος, διὰ καθαρῶς ὑπηρεσιακῆς ἐνεργείας, ἔχει πράγματι πολλὰ πλεονεκτήματα. Εἶναι σεμνός, σοβαρός, ἄριστος ἐπιστήμων καὶ ἔχει οἰκογενειακὴν παράδοσιν. Δὲν ὁρίζεται χρόνος ἀποσπάσεως, ὅπερ ἀποτελεῖ μειονέκτημα διὰ τὸν ἀποσπώμενον, διότι ἐφεξῆς καὶ ἐφ’ ὅσον διαρκεῖ ἡ ἀπόσπασις δὲν θὰ προσφέρῃ ὑπηρεσίαν εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Συνεδεόμην διὰ προσωπικῆς φιλίας μὲ τὸν ἀείμνηστον πατέρα του καὶ τοῦ διεμήνυσα τὰς συνεπείας. Ἀπεφάσισε νὰ ὑπηρετήσῃ ἐκεῖ ὅπου ἐτάχθη. Εἶναι κατάλληλος, νομίζω, ὑπὲρ πάντα ἄλλον ἢ ἴσος πρὸς πολλοὺς ἄλλους, ὑπερέχων ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν τίτλον, νομίζω, ὅτι ἐὰν προσθέσωμεν «Ἀρχηγὸς τοῦ Νομικοῦ Γραφείου τοῦ Βασιλέως», ἀποκλείεται ἡ ἀντίδρασις τῶν ἐχόντων ἐπιφύλαξιν, ὡς πρὸς τὸν τίτλον.

§119Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Προσωπικῶς τὸ θέμα τοῦ τίτλου μὲ ἀφήνει ἀδιάφορον. Ἀρκεῖ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ κατέχῃ ἑκάστοτε τὴν θέσιν αὐτὴν νὰ ἔχῃ ὡς γνώμονα ἐν τῇ ἐκπληρώσει τῆς ἀποστολῆς του τὸ συμφέρον τῆς πατρίδος. Ἡ πρότασις τοῦ κ. Μπακοπούλου εἶναι ἀξιόλογος. Ἀξίζει ὑπομνήσεως, ὅτι κατὰ τὸ 1950, καθιερώθη ὁ θεσμὸς τῆς Γενικῆς Γραμματείας τῶν Ἀνακτόρων, καὶ ἀναπολῶ μὲ εὐλάβειαν καὶ βαθύτατον σεβασμὸν μίαν μεγάλην φυσιογνωμίαν, τὸν Γεώργιον Βεντήρην, ὁ ὁποῖος ἐλάμπρυνε καὶ ἐτίμησε τὴν θέσιν καὶ ὑπηρέτησε τὴν πατρίδα καὶ τὴν δυναστείαν μὲ εὐπρέπειαν καὶ ἀνωτερότητα καὶ προσέφερεν εἰς κρίσιμον περίοδον μεγάλας ἐθνικὰς ὑπηρεσίας. Ἐκεῖνο ποὺ θὰ ἤθελα μὲ τὴν σειράν μου νὰ σημειώσω εἶναι, ὅτι ὀρθὸν θὰ ἦτο χάριν τοῦ ἑκάστοτε ἀποσπωμένου, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ κῦρος τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς δικαιοσύνης νὰ προσετίθετο διάταξις, ὅτι ἡ ἀπόσπασις νὰ γίνεται κατόπιν ἀποφάσεως τῆς ὁλομελείας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἥτις θὰ ἀποφαίνεται βάσει ἐρωτήματος ὑποβαλλομένου ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης.

§120Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ ἀπόφασιν τοῦ Σώματος. Γνωρίζετε, ἀπὸ λεπτότητα, τί σημασίαν ἔχει.

§121Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἡ ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραγνωρίσῃ τὴν Βασιλικὴν ἐπιθυμίαν καὶ προτίμησιν. Τὴν ἄποψίν μου ὑποστηρίζω μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ κατοχυροῦται περισσότερον ὁ ἑκάστοτε ἀποσπώμενος καὶ διὰ νὰ περιφρουρῆται ἡ ἀνεξαρτησία τῆς δικαιοσύνης.

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 3, ὡς ἔχει;

§123ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 3 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἔχει. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 4, ὁ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§125Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ ἄρθρον 4 καὶ εἰς τὴν παράγραφον 2, παρέχεται τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ἑκάστοτε Ὑπουργόν, ἐφ’ ἅπαξ, νὰ ἐκδίδῃ Διάταγμα αὐξήσεως τῶν τμημάτων εἰς 4. Ἐνῷ δίδει τὸ δικαίωμα αὐτὸ δὲν ὁρίζεται ἂν θὰ πρέπει τοῦ τετάρτου τμήματος νὰ προΐσταται τέταρτος Ἀντιπρόεδρος. Δὲν γνωρίζω, ποῖον εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ὡδήγησε τὸν κ. Ὑπουργὸν εἰς τὴν σκέψιν αὐτήν. Ἀπὸ τὸ κείμενον τοῦ ἄρθρου παρατηρῶ, ὅτι ὁδηγεῖται τὸ θέμα εἰς μίαν λύσιν, ἡ ὁποία δὲν θὰ εἶναι ἐποικοδομητικὴ καὶ τῆς ἐπιθυμίας, ποὺ ἔχετε νὰ διευκολύνητε τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας καὶ τῆς δυνατότητος νὰ ἀνταποκριθῇ ὁ ὑπάρχων Πρόεδρος καὶ εἰς τοῦτο. Φορτώνεται τὸ τμῆμα αὐτὸ εἰς τὸν Πρόεδρον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Ὡς προκύπτει ἐκ τῆς στατιστικῆς, ἡ ὁλομέλεια, κατὰ τὸ 1962, εἶχεν ἐκδώσει 822 ἀποφάσεις καὶ 250 παραιτήσεις, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔχει σημασίαν. Σημασίαν ἔχει ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων. Ἐὰν ἀναθέσωμεν εἰς τὸν Πρόεδρον τῆς ὁλομελείας καὶ τὸ τέταρτον τμῆμα, ἀντιλαμβάνεσθε πόσον θὰ ἐπιβαρυνθῇ καὶ μὲ τὸ τμῆμα τοῦτο, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ὑπαχθοῦν προφανῶς ὑποθέσεις τῆς ἁρμοδιότητος τῶν ἄλλων τμημάτων. Ἐπίσης, καθήκοντα Γραμματέως ἐν τῷ νέῳ τμήματι θὰ κάμῃ ὁ Γραμματεὺς τῆς ὁλομελείας τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Αὐτὸ ὁρίζει τὸ ἄρθρον 4. Πρέπει, κατὰ τὴν γνώμην μου, νὰ τεθῇ «ἢ ὁ νόμιμος ἀναπληρωτής του». Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνθέξῃ εἰς τὴν διεξαγωγὴν τῆς ἐργασίας καὶ τοῦ τετάρτου τμήματος. Ἐὰν ἐπιμείνετε, νὰ ὁρίσητε τὸν προϊστάμενον τῆς ὁλομελείας, ὡς προϊστάμενον καὶ τοῦ Δʹ τμήματος, θὰ πρέπει νὰ δεχθῆτε ἀναπληρωτήν του. Προστιθεμένης διατάξεως καθ’ ἣν τὸν Γραμματέα θὰ ἀναπληροῖ ὁ νόμιμος ἀναπληρωτὴς ἢ ἄλλος Γραμματεύς.

§126Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, παρεκάλεσα καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοὺς κ. συναδέλφους νὰ πιστεύσουν, ὅτι ἀποδέχομαι τὴν συμβουλήν των, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ τὰς ἀναπτυσσομένας ἀπόψεις, ὡς ἐνίσχυσιν τῆς προσπαθείας τοῦ Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης, διὰ τὴν ρύθμισιν τῶν διαφόρων θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζει ἡ Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη. Καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, εἶμαι ὑποχρεωμένος, νὰ ἐκφράσω καὶ ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς τὰς εὐχαριστίας μου καὶ πρὸς τοὺς εἰσηγητὰς τοῦ νομοσχεδίου καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους ὁμιλητὰς καὶ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ ἐπὶ τῶν ἄρθρων, οἱ ὁποῖοι συνηγοροῦν ἢ λαμβάνουν πρωτοβουλίαν, διὰ τὴν διατύπωσιν ἀπόψεων, περὶ τῆς ἀνάγκης αὐξήσεως τοῦ προσωπικοῦ τοῦ δικαστικοῦ καὶ τοῦ διοικητικοῦ τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Νομίζω ὅμως, ὅτι εἰς τὸ θέμα ἰδίως τοῦ προσωπικοῦ, εἴτε τῆς τακτικῆς δικαιοσύνης, εἴτε τῆς διοικητικῆς, εἶναι φυσικὸν τὴν πρωτοβουλίαν νὰ ἔχῃ ὁ Ὑπουργός, ὁ ὁποῖος εἶναι ὑποχρεωμένος ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψει τὰς ἀνάγκας τῶν δικαστηρίων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ καὶ τὰς δυνατότητας τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἡ διατύπωσις τοῦ ἄρθρου 4 ἐγένετο ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὸν ἀξιότιμον πρόεδρον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Ἐὰν ἐπρόκειτο εἰς τὸ ἱδρυθησόμενον δι’ ἀποφάσεως τῆς ὁλομελείας καὶ ὄχι μόνον διὰ Διατάγματος—πρέπει νὰ προηγηθῇ καὶ ἀπόφασις τῆς ὁλομελείας, διὰ τὸ τέταρτον τμῆμα— νὰ ἐκχωρηθῇ ἁρμοδιότης τῶν τριῶν ἄλλων τμημάτων, ἡ ὠφέλεια θὰ ἦτο ἀσήμαντος. Εἰς τὸ τέταρτον τμῆμα, ἐὰν καὶ ὅταν ἱδρυθῇ, θὰ εἶναι σκόπιμον νὰ περιέλθῃ ἁρμοδιότης, ἡ ὁποία σήμερον ἀνήκει εἰς τὴν ὁλομέλειαν, εἰς τρόπον ὥστε σχηματισμὸς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας μὲ μικροτέραν σύνθεσιν νὰ ἐκδικάζῃ ὑποθέσεις ἥσσονος σημασίας, θὰ ἐξακολουθοῦν ὑπαγόμεναι εἰς τὴν ὁλομέλειαν. Κατὰ ἔναντι ἄλλων ὑποθέσεων μεγαλυτέρας σημασίας, αἱ ὁποῖαι συνέπειαν, ἐκ τῆς λειτουργίας τοῦ τετάρτου τμήματος ἀναμένεται νὰ μειωθῇ ὁ φόρτος ἐργασίας τῆς ὁλομελείας. Καὶ ἀντὶ νὰ ἔχωμεν δύο συνεδριάσεις ἑβδομαδιαίως, θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν μίαν συνεδρίασιν τῆς ὁλομελείας καὶ μίαν τοῦ νέου τμήματος. Σήμερον εἰς τὰς δύο συνεδριάσεις τῆς ὁλομελείας προεδρεύει, κατὰ κανόνα, ὁ πρόεδρος καὶ ἀναπληροῦται ἀπὸ τοὺς ἀναπληρωτάς. Συνεπῶς, καὶ τοῦ τετάρτου τμήματος θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ προεδρεύῃ εἴτε ὁ ἴδιος, εἴτε τὶς τῶν ἀναπληρωτῶν. Διὰ τὸν ἴδιον λόγον, ἐπειδὴ ὁ γραμματεὺς τῆς ὁλομελείας δὲν θὰ ἀπασχολῆται εἰς δύο συνεδριάσεις τῆς ὁλομελείας, ἀλλὰ εἰς μίαν, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν ἐργασίαν τοῦ γραμματέως τοῦ τετάρτου τμήματος. Πέραν αὐτῶν θὰ ἤθελον νὰ προσθέσω ὅτι, εἰδικῶς διὰ τὸν γραμματέα, ἐζήτησα ἀπὸ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον ἔγκρισιν διὰ τὴν προσθήκην μιᾶς θέσεως προϊσταμένου. Τὸ Γεν. Λογιστήριον μοῦ ἀπήντησεν ὅτι δὲν συμφωνεῖ ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας διὰ τὴν ἀνάληψιν τῆς ὑποχρεώσεως αὐτῆς. Νομίζω, ὅμως ὅτι θὰ εἶναι δυνατόν, ὅπως ἔχει διατυπωθῆ τὸ ἄρθρον καὶ εἶπον ὅτι ἡ διατύπωσις ἔγινεν ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὸν πρόεδρον τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, νὰ ἀνταποκριθῇ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας εἰς τὰς ὑποχρεώσεις του. Ἐὰν νομίζῃ ὁ κ. συνάδελφος, καίτοι ὑπάρχει διάταξις εἰς τὸν νόμον, ἡ ὁποία ὁρίζει ὅτι, τὸν γραμματέα, κωλυόμενον, ἀναπληροῦν οἱ γραμματεῖς του, ὅτι ἐπιβάλλεται εἰδικὴ πρόβλεψις, δὲν ἔχω ἀντίρρησιν.

§127Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ πρόκειται περὶ τοῦ τελευταίου ἄρθρου ἐν τῷ νομοσχεδίῳ ποὺ ἀφορᾷ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, θὰ ἤθελα νὰ κάμω μίαν παρατήρησιν. Ἔχει ὑποβληθῆ μία τροπολογία μου, ὑπογραφομένη καὶ ἀπὸ τὸν κ. Μπακόπουλον, ἀφορῶσα τὰς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀπορρίψει αἰτήσεις, διότι δὲν κατετέθησαν ἐμπροθέσμως τὰ παράβολα. Ἡ ἀπόρριψις εἶναι τυπική. Αἱ περισσότεραι τῶν αἰτήσεων εἶναι ἀναιρέσεις κοινοτήτων. Κατετέθη μία τροπολογία μου, διὰ τὴν ὁποίαν οὔτε τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας ἔχει ἀντίρρησιν καὶ νομίζω οὔτε καὶ ὁ κ. Ὑπουργός. Δι’ αὐτῆς προτείνω νὰ ἐπιτραπῇ ἡ ἐπανεξέτασις τῶν τυπικῶς ἀπορριφθεισῶν, λόγῳ μὴ καταβολῆς τοῦ νομίμου παραβόλου, αἰτήσεων, διὰ τῆς ὑποβολῆς νέων αἰτήσεων ἐντὸς τριμήνου ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ παρόντος, ἐφεξῆς δὲ ἡ κατάθεσις τοῦ παραβόλου νὰ γίνεται ἐντὸς μηνὸς ἀπὸ τῆς καταθέσεως τῆς αἰτήσεως. Νομίζω ὅτι εἶναι ὀρθότατον τοῦτο καὶ ἀποκαθιστᾷ μίαν δημιουργηθεῖσαν ἀνωμαλίαν ὄχι ἐξ ὑπαιτιότητος τῶν Κοινοτήτων. Τὸ ἄρθρον 48 τοῦ Ν. 3753 περὶ Συμ. Ἐπικρατείας ὁρίζει ὅτι τὸ παράβολον καταβάλλεται μαζὶ μὲ τὴν αἴτησιν. Τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας μέχρι τοῦ 1960 ἐδέχθη, κατ’ οἰκονομίαν ὅτι τὸ παράβολον ἠδύνατο νὰ ὑποβληθῇ καὶ μετὰ τὴν κατάθεσιν τῆς αἰτήσεως. Ἀπὸ τοῦ 1960 ὅμως καὶ ἐντεῦθεν ἤλλαξε νομολογίαν, καὶ ἐξέφρασε τὴν αὐστηρὰν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ Ν. 3713, ὅτι τὸ παράβολον θὰ κατατίθεται ὁμοῦ μετὰ τῆς αἰτήσεως. Ἐκ τῆς ἀλλαγῆς ταύτης ἐπηκολούθησαν αἱ ἀπορρίψεις τῶν ἀναιρέσεων.

§128Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπανέρχομαι εἰς τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἔθιξαν καὶ ἄλλοι συνάδελφοι, σχετικῶς μὲ τὴν θέσιν τοῦ Γραμματέως εἰς τὸ ὑπὸ ἵδρυσιν Δʹ Τμῆμα τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Διὰ τὴν εὐρυθμοτέραν λειτουργίαν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας φρονῶ ὅτι ταὐτοχρόνως μὲ τὴν ἵδρυσιν τοῦ τετάρτου τμήματος, ἐπιβάλλεται ἡ προσθήκη διατάξεως διὰ τὴν δημιουργίαν θέσεως Γραμματέως εἰς τοῦτο. Ὁ ὑπηρετῶν σήμερον Γραμματεὺς τῆς Ὁλομελείας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας εἶναι κατὰ πάντα ἄξιος καὶ ἔχει πτυχίον νομικῆς. Τὸ λέγω τοῦτο διότι λέγεται ὅτι οὐδεὶς ἐκ τῶν ὑπηρετούντων εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας ἔχει πτυχίον νομικῆς.

§129Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐκ τῶν προϊσταμένων τῶν τμημάτων.

§130Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ἐπιμένω καὶ πάλιν, κ. Ὑπουργέ, νὰ δεχθῆτε τὴν προσθήκην διατάξεως διὰ τὴν θέσπισιν θέσεως Γραμματέως ἐν τῷ τετάρτῳ τμήματι.

§131Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε Πρόεδρε, θὰ ζητήσω προσθήκην εἰς τὸ ἄρθρον 4 παραγράφου, ἡ ὁποία θὰ συμπληρώσῃ, ὄχι ὡς μεταβατικὴ διάταξις, ἀλλὰ ὡς παγία, τὸ ἄρθρον 52 τοῦ κωδικοποιημένου νόμου περὶ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Τὸ ἄρθρον 52 προβλέπει τὴν δυνατότητα καταθέσεως αἰτήσεως ἀκυρώσεως εἰς οἱανδήποτε δημοσίαν ἀρχήν, προσδιορίζει δὲ πότε θεωρεῖται ἡ ἀσκηθεῖσα αἴτησις ἄκυρος. Τὸ ἄρθρον 52 ὁρίζει: «... (ἀναγινώσκει)...». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἰσχύουσα διάταξις καὶ παρακαλῶ νὰ ἀντικατασταθῇ ὡς ἀκολούθως: «... (Ἀναγινώσκει)...». Ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς μέχρι σήμερον δημιουργηθείσης καταστάσεως, προτείνω νὰ προστεθῇ ἡ ἀκόλουθος διάταξις: «... (Ἀναγινώσκει)...».

§132Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἀνοίξετε μεγάλην πληγήν.

§133Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ προθεσμία τοῦ μηνὸς ἀπὸ τῆς περιελεύσεως εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας εἶναι βραχεῖα. Ἀπὸ τῆς στιγμῆς ποὺ θὰ κατατεθῇ ἡ αἴτησις εἰς τὴν Νομαρχίαν ἢ τὸν Εἰσαγγελέα, πῶς θὰ γνωρίζῃ ὁ προσφεύγων πότε θὰ σταλῇ εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Νομίζω ὅτι ἡ προθεσμία αὕτη πρέπει νὰ εἶναι τρίμηνος, δοθέντος ὅτι μόλις τὸ τελευταῖον πρὸ τῆς συζητήσεως 10ήμερον ὁ εἰσηγητὴς ἐπιλαμβάνεται. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου ὑπόθεσιν ἀπὸ τὴν Κέρκυραν ὅπου ὁ προσφεύγων πολίτης ἠρώτησε τὸν Νομάρχην τὶ ὀφείλει διὰ παράβολον καὶ δὲν ἔλαβεν ἀπάντησιν, διότι ἡ Νομαρχία δὲν ἐγνώριζε. Τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἐσχάτως μετέβαλε νομολογίαν. Ἐὰν ὅμως ρωτήσητε, πόσον εἶναι τὸ παράβολον, οὐδεὶς γνωρίζει πλὴν τῶν κλητήρων. Ἀλλὰ τότε διὰ ποῖον λόγον στήνομεν παγίδας εἰς τοὺς πολίτας. Τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἀπὸ τοῦ 1929–1960 ἐδέχετο τὰ παράβολα μέχρι τῆς συζητήσεως. Τὸ 1960 ἀνεγνώρισε τὴν πλάνην του. Ἐθεώρησεν ὅτι ἔσφαλεν. Ἔχει καλῶς. Ἀλλὰ δὲν χρωστάει τίποτε ὁ πολίτης νὰ τοῦ στήνουν παγίδας. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι ἡ προθεσμία εἶναι πολὺ βραχεῖα. Ἐπαναλαμβάνω ἐκ πείρας, ὅτι οἱ εἰσηγηταὶ ἐπιλαμβάνονται ὀλίγον χρόνον πρὸ τῆς δικασίμου καὶ ὄχι ἀπὸ ἀμέλειαν ἀλλὰ λόγω μεγάλου φόρτου τῆς ἐργασίας. Ὡς πρὸς τὴν διάταξιν, ἡ ὁποία λέγει ὅτι χρέη γραμματέως ἐκτελεῖ ὁ Γραμματεὺς τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ὑπάρχει κίνδυνος...

§134Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Νὰ προστεθῇ ὅτι ὁ Γραμματεὺς τοῦ νέου τμήματος, κωλυόμενος ἀναπληροῦται ἀπὸ ἕνα τῶν προϊσταμένων τῶν τμημάτων.

§135Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Συμφωνῶ ὡς πρὸς τὴν ἀνάγκην νὰ εἶναι κάπως μεγαλυτέρα ἡ προθεσμία 2 ἢ 3 μηνῶν, ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ ἤθελον νὰ τονίσω εἶναι, ὅτι ἡ ἀφετηρία τῆς προθεσμίας πρέπει νὰ εἶναι σαφής, ἀπὸ τῆς περιελεύσεως εἶναι ἀσαφής. Νὰ εἴπωμεν ἀπὸ τῆς καταθέσεως, ὥστε νὰ εἶναι σαφὴς ἡ ἔναρξις τῆς προθεσμίας, διότι ὁ πολίτης δὲν δύναται νὰ γνωρίζῃ τὸν χρόνον τῆς περιελεύσεως τῆς αἰτήσεώς του εἰς τὸ Σ. Ε. Προτείνω νὰ τεθῇ 2 ἢ 3 μῆνας ἀπὸ τῆς καταθέσεως.

§136ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§137Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ τὸ ἄρθρον 4 συμπληροῦται ὁ κύκλος τῶν διατάξεων αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν εἰς τὸ Σ. Ε. Δὲν θὰ ἐπιτελέσωμεν καλὸν ἔργον, ἐὰν σταματήσωμεν ἐδῶ. Ὀφείλομεν νὰ προσέξωμεν τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Βασιλάτου. Τὴν σημασίαν τῆς τροπολογίας θὰ τὴν ἀναπτύξῃ ὁ ἴδιος ὁ κ. συνάδελφος. Ἐγὼ συνιστῶ τὴν ἀποδοχήν της διὰ νὰ διαφυλάξωμεν τὸ κῦρος τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, σήμερον τείνει νὰ δημιουργηθῇ κρίσις εἰς τὴν συνείδησιν τῶν πολιτῶν ὡς πρὸς τὴν σκοπιμότητα τῆς προσφυγῆς εἰς τὸ Σ. Ε. Εἶναι πρωτοφανὲς καὶ πρωτάκουστον αὐτό, ποὺ ἐσχάτως συμβαίνει μὲ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ἀξιωματικοὶ ἀποστρατεύονται. Ἀκυροῦνται τὰ Διατάγματα τῆς ἀποστρατείας των δι’ ἀποφάσεων τῶν Σ. Ε. καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἐκδίδει νέα Διατάγματα περὶ νέας ἀποστρατείας των, τὰ ὁποῖα πάλιν ἀκυροῦνται ὑπὸ τοῦ Σ. Ε. καὶ πάλιν ἐπανεκδίδονται καὶ οὕτω εἰς βάρος τοῦ κύρους τοῦ Σ. Ε. καὶ τῶν Ἀξιωματικῶν γίνεται αὐτὸς ὁ φαῦλος κύκλος.

§138Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε συνάδελφε, θὰ παρακαλέσω νὰ συζητηθῇ ἡ τροπολογία εἰς τὸ τέλος ὁμοῦ μὲ τὰς ἄλλας τροπολογίας.

§139Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κλείνομεν τὸν κύκλον τῶν διατάξεων περὶ τοῦ Σ. Ε. καὶ ὀφείλομεν νὰ τὸ προστατεύσωμεν.

§140Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Μήπως, ὁ κ. συνάδελφος, ὀργίζεται διὰ νὰ μὲ πτοήσῃ; Ἐὰν νομίζετε, ὅτι διὰ τῆς ὑψώσεως τοῦ τόνου τῆς φωνῆς πρόκειται νὰ μὲ καταπτοήσητε, πλανᾶσθε.

§141Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὑψώνω τὸν τόνον τῆς φωνῆς μου, διότι μὲ διακόψατε, κ. Ὑπουργέ, καὶ διότι ἀγωνίζομαι διὰ τὸ κῦρος τοῦ Σ. Ε. Νομίζω, ὅτι ἔχει δημιουργηθῆ ἡ ἐντύπωσις, ὅτι τὸ Σ.Ε. καθίσταται θεσμὸς περιττὸς ἢ διακοσμήσεως. Πέραν τῶν 100 ἀποφάσεών του δὲν ἐφηρμόσθησαν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Καὶ δικαίως τίθεται τὸ ἐρώτημα ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων πολιτῶν, τὶ χρειάζεται τὸ Σ. Ε. ὅταν δὲν ἐκτελοῦνται αἱ ἀποφάσεις του; Διὰ νὰ στηρίξωμεν τὸν θεσμὸν ὀφείλομεν νὰ συμπληρώσωμεν τὸ ἄρθρον 4 διὰ παρ. 5 περιλαμβανούσης τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Βασιλάτου ὡς ἔχει αὕτη.

§142Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πολλοὶ συνάδελφοι, εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν καὶ ἰδιαιτέρως ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος κ. Παπασπύρου ὑπεγράμμισαν τὴν σημασίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει ὡς πρὸς τὴν εὔρρυθμον λειτουργίαν τῆς Πολιτείας ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸ κῦρος τῶν ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Κατέθεσα τὴν σχετικὴν τροπολογίαν, κ. Πρόεδρε, διότι εἶναι ἀπαράδεκτον ἔνιοι τῶν Ὑπουργῶν νὰ μὴ σέβωνται τὰς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Ἀναφέρομαι εἰς τὸ παλαιὸν ἄρθρον 6. Καὶ ἐπειδὴ τελειώνει ἡ συζήτησις περὶ Συμβουλίου Ἐπικρατείας πιστεύω, ὅτι ἡ τροπολογία ἐν προκειμένῳ ἔχει τὴν θέσιν της.

§143Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Θὰ παρακαλέσω νὰ τὴν συζητήσωμεν εἰς τὸ τέλος.

§144Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, ζητῶ τὸν λόγον ἐπὶ σοβαροῦ προσωπικοῦ θέματος. Κύριε Πρόεδρε, λαμβάνω τὸν λόγον μὲ αἴσθημα βαθυτάτης ἀηδίας καὶ βαθυτάτης περιφρονήσεως ἐπὶ προσωπικοῦ θέματος. Μόλις αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐπληροφορήθην ὅτι ὑπάρχει τὸ θέμα αὐτό. Προχθές, κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. Βασιλάτου, εἰς μίαν στιγμὴν οὗτος εἶπεν ὅτι «δὲν γνωρίζω ποίας ἀνομολογήτους σχέσεις ἔχετε μὲ τὸν ἐπίτιμον αὐτὸν Πρόξενον καὶ τὸν ὑπεστηρίξατε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον». Ἀπήντησα ὅτι δὲν θίγομαι ἀπὸ τὰς ὕβρεις τοῦ κ. Βασιλάτου καὶ ὅτι δὲν ζητῶ κἂν νὰ ἀνακαλέσῃ. Αὐτὴν ὅμως τὴν στιγμὴν ἐπληροφορήθην ὅτι διοχετεύθησαν εἰς τὸν τύπον ὡς λεχθέντα καὶ πράγματα τὰ ὁποῖα δὲν ἤκουσα καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀκόμη περισσότερον προσβλητικά, καὶ τὰ ὁποῖα δὲν ἀνέμενον ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ λεχθοῦν εἰς τὴν Βουλήν, μὲ σκοπὸν νὰ σπιλωθῇ ἡ ὑπόληψίς μου κατὰ τρόπον ἀπαράδεκτον, κατὰ τρόπον ὁ ὁποῖος εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ γίνῃ δεκτὸς ἀπὸ οἱονδήποτε Ἕλληνα ὡς πρὸς ὅτι ἀφορᾷ ἐμέ, ὄχι μόνον δὲν θέλω νὰ λησμονηθῇ ἡ ὕβρις ἀλλ’ ἐπιθυμῶ νὰ τὴν ἐπισημάνω, ἀφοῦ σχολιάζεται, νὰ τὴν ἐπισημάνω καίτοι δὲν τὴν ἤκουσα κἄν, καὶ καίτοι ἀφορᾷ δῆθεν «ἀνομολογήτους σχέσεις» μὲ πρόσωπον τὸ ὁποῖον οὔτε συνήντησα ποτὲ οὔτε γνωρίζω κατ’ ὄψιν. Οὐδὲν φοβούμενος ἐπιθυμῶ νὰ τὴν ἐπισημάνω καὶ νὰ εἴπω ὅτι εἶναι χαρακτηριστικὸν αὐτὸ τὸ ὁποῖον διεβιβάσθη εἰς ἐφημερίδα τινὰ ὡς λεχθὲν τῆς ποιότητος τῆς κατωτάτης τοῦ συναδέλφου, ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται ὅτι ἐξεστόμισεν αὐτὴν τὴν ὕβριν. Ἐγὼ μὲ ἀηδίαν τὴν ἀντιμετωπίζω καὶ μὲ περιφρόνησιν, βέβαιος ὅτι δὲν δύνανται νὰ μὲ θίξουν αἱ ὕβρεις τοῦ κ. Βασιλάτου.

§145Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἐν πρώτοις, ὁ κ. Ὑπουργός, ὤφειλεν ἀφοῦ ἐδευτερολόγησεν νὰ ἀναπτύξῃ τὰς ἀπόψεις του ἐκείνην τὴν στιγμήν, καὶ λίαν ὀψίμως ἐπανέρχεται διὰ νὰ προστατεύσῃ ἑαυτόν. Δὲν ἀρνοῦμαι τὴν συζήτησιν. Ἐπέμεινα ὅτι ὁ Πρόξενος τυγχάνει προστασίας ἀπαραδέκτου καὶ πράγματι εἰς μίαν στιγμὴν ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου, εἶπον «δὲν γνωρίζω ποῖαι ἀνομολόγητοι σχέσεις». Ἐννοοῦσα σχέσεις κομματικάς, σχέσεις πολιτικάς. Χωρὶς νὰ ζητήσῃ ἐξηγήσεις, ἀπηυθύνθη πρὸς ἐμὲ περιφρονητικῶς, ὅπως συνηθίζει νὰ πράττῃ.....

§146Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Δὲν συνηθίζω δι’ ὅλους, συνηθίζω διὰ σᾶς.

§147Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. .... καὶ εἶπεν, «δὲν ἐντρέπεσθε;» καὶ τότε τοῦ ἀπήντησα, ὅτι ἐγὼ δὲν ἔχω τίποτε νὰ ἐντραπῶ διότι ποτὲ κανεὶς δὲν ἐτόλμησε νὰ εἴπῃ προσβλητικὰς δι’ ἐμὲ φράσεις. Καὶ σήμερον ὅταν ἔρχεται ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ὁμιλῇ περὶ τῆς κατωτέρας ποιότητος τοῦ κ. Βασιλάτου, τοῦ ἀπαντῶ ὅτι δὲν ὑπάρχει κατωτέρας ποιότητος ἄνθρωπος εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν κ. Ἀβέρωφ. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§148ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Βασιλᾶτο, σᾶς προσκαλῶ νὰ ἀνακαλέσητε, διότι ἀποτελεῖ ὕβριν προσωπικὴν κατὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§149Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὴ παραβαίνετε τὸν Κανονισμόν, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ ἐπέμβητε ὅταν ὡμίλει περὶ κατωτέρας ποιότητος ὁ κ. Ὑπουργός.

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀνεφέρθη εἰς πράξεις τὰς ὁποίας ἐχαρακτήρισεν, δὲν ἀνεφέρθη εἰς τὸ πρόσωπόν σας.

§151Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Λέγω ὅτι κατώτερος ἐμοῦ εἶναι ὁ κ. Ὑπουργός.

§152Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Εἶναι ἀνάγκη τὸ Σῶμα καὶ τὸ Κόμμα εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκει ὁ κ. Βασιλᾶτος, νὰ ἀναλάβουν τὰς εὐθύνας των. Ἐπληροφορήθην αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὅτι ἐγράφη εἰς τὰς ἐφημερίδας ὅτι ὁ κ. Βασιλᾶτος ἐξεστόμισε φράσεις θιγούσας καὶ αὐτὴν τὴν τιμήν μου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον οὐδέποτε διενοήθη οἱοσδήποτε Ἕλλην δι’ ἐμέ. Δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ἐρχώμεθα εἰς τὴν Βουλὴν νὰ λέγωμεν ἢ νὰ μὴ λέγωμεν τὶ καὶ ἔπειτα νὰ διαβιβάζωμεν εἰς τὸν τύπον τοιαύτας ἐκφράσεις. Ὅτι δὲν εἶναι κατώτερος ἐμοῦ, ὁ κ. Βασιλᾶτος, δικαιοῦται νὰ τὸ πιστεύῃ. Ἀλλὰ ὁμιλοῦν περὶ ἐμοῦ τὰ συγγράμματα τὰ ὁποῖα ἔγραψα καὶ τὰ βραβεῖα τὰ ὁποῖα ἔλαβα τὰ διεθνῆ καὶ τὰ Ἑλληνικά. Ὁμιλοῦν περὶ ἐμοῦ ἡ δρᾶσις τὴν ὁποίαν εἶχον καθ’ ὅλους τοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνας, καθ’ ὅλας τὰς δυσχερεῖς περιόδους τῆς χώρας. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρχεται ἐδῶ βουλευτής, γνωστὸς ὡς ἀσύδοτος, νὰ ἐκστομίζῃ τοιαύτας ὕβρεις καὶ νὰ μένω ἄνευ ἐπισημάνσεως καὶ διαμαρτυρίας. Ἔσπευσα νὰ ἔλθω ἀμέσως, μόλις ἐπληροφορήθην τὸ δημοσίευμα, διότι θεωρῶ ζήτημα ἠθικῆς τάξεως ὄχι διὰ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ δι’ οἱονδήποτε Ἕλληνα νὰ μὴ μένουν ἀναπάντητοι τοιαῦται κατάπτυστοι ὕβρεις. Ἔχει ὑποχρέωσιν τὸ Σῶμα νὰ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του. Δὲν εἶναι νοητόν, ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ πάνθεον τῆς Ἑλλάδος, ἕνας ἀσύδοτος βουλευτὴς νὰ ἐκστομίζῃ τοιαύτας βδελυρὰς ὕβρεις ἐναντίον συναδέλφου του.

§153Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Περὶ τίνος δημοσιεύματος ὁμιλεῖτε; Πότε ἐλάβατε γνῶσιν καὶ διατὶ τόσον ὀψίμως ἤλθατε νὰ μᾶς αἰφνιδιάσητε;

§154Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. ... (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§155Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Εἶσθε πολὺ μικρός, κ. Παπαρρηγόπουλε.

§156Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πῶς ἐτόλμησεν ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος;

§157ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν θὰ δώσω τὸν λόγον εἰς ἄλλον, πλὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τοῦ κ. Βασιλάτου. Διότι τὸ θέμα εἶναι προσωπικόν.

§158Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ θὰ λάβω τὸν λόγον, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος. Νὰ σέβεσθε τὸν Κανονισμόν, κ. Πρόεδρε.

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Λυκουρέζο, οὔτε ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος σᾶς δίδω τὸ δικαίωμα νὰ λέγετε, ὅτι δὲν σέβομαι τὸν Κανονισμόν. Ἠμπορεῖ νὰ ἀγνοῶ τὸν Κανονισμόν, ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λέγετε, ὅτι δὲν τὸν σέβομαι. Κύριε Βασιλᾶτο, σᾶς προσκαλῶ νὰ ἀνακαλέσητε τὴν ὕβριν, τὴν ὁποίαν ἀπηυθύνατε κατὰ τοῦ προσώπου τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν.

§160Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Περὶ ποίου δημοσιεύματος ὁμιλεῖ; Ποῦ ἐδημοσιεύθη καὶ πότε ἔλαβε γνῶσιν; Τὶ μᾶς ὁμιλεῖ ἀορίστως;

§161Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἐπληροφορήθην σήμερον, ὅτι ἐδημοσιεύθη χθὲς εἰς τὴν «Ἑστίαν», ὅτι ἐξεστομήθη ὕβρις, τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν ἤκουσα, καὶ ἡ ὁποία δὲν πιστεύω ὅτι περιλαμβάνεται εἰς τὰ πρακτικά.

§162Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ποία ὕβρις;

§163Ν. ΛΑΜΠΡΙΝΑΚΟΣ. Τὰ ἀρνεῖσθε; Αὐτὰ ποὺ ἐγράφησαν εἰς τὴν «Ἑστίαν»;

§164Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Τὶ νὰ ἀρνηθῶ; Ἐγὼ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβεβαιώσω οὔτε νὰ ἀρνηθῶ αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐγράφη εἰς τὸν τύπον. Ἐδῶ διεξήχθη μία συζήτησις, τὴν ὀξύτητα τῆς ὁποίας προεκάλεσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅταν εἰς τὴν πρώτην του ἀγόρευσιν ἤρχισε νὰ ὑβρίζῃ καὶ ἠναγκάσθην νὰ ἀπαντήσω. Καὶ διεξήχθη μία ἀτυχὴς συζήτησις, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνος προεκάλεσεν. Ἔρχεται σήμερον καὶ συνεχίζει ὑβρίζων. Ἔχω δικαίωμα νὰ ἀμυνθῶ καὶ νὰ ἐπαναλάβω ὅτι εἰς οὐδένα ἀναγνωρίζω ὕφος οὔτε ἐπιτιμητικόν, οὔτε περιφρονητικόν. Ἄν ἀνακαλέσῃ τὴν φράσιν περὶ κατωτάτης ποιότητος βουλευτοῦ, θὰ ἀνακαλέσω καὶ ἐγώ. Ἄλλως, δὲν ἀνακαλῶ.

§165ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν εἶπεν ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸ πρόσωπόν σας «κατωτάτης ποιότητος». Εἶπεν, ὅτι ἡ πρᾶξις, ἡ ἐνέργεια ἦτο κατωτάτης ποιότητος. Δὲν ἀποτελεῖ ὕβριν προσωπικήν. Ἐνῷ σεῖς ἀπηυθύνθητε εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ εἴπατε «κατωτάτης ποιότητος πρόσωπον». Ὑπάρχει διαφορά. Αὐτὸ ἀποτελεῖ ὕβριν, ἐνῷ τὸ ἄλλο ἀπετέλει χαρακτηρισμὸν πράξεως.

§166Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Αἱ «ἀνομολόγητοι σχέσεις» δὲν ἀποτελοῦν βαρεῖαν ὕβριν; Δὲν ζητῶ τὴν ἀνάκλησιν, διότι τὸν κ. Βασιλᾶτον τὸν συνοδεύει ἡ βαρυτέρα τῶν περιφρονήσεων, τὴν ὁποίαν δύναμαι νὰ αἰσθανθῶ. Ἀλλὰ νὰ ἔχωμεν συνείδησιν. Ὅταν λέγωμεν «ἀνομολόγητοι σχέσεις» δὲν προσβάλλομεν; Προσβάλλομεν κατὰ τρόπον φοβερόν.

§167Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. «Ἀνομολόγητοι σχέσεις» ἐννοοῦσα κομματικὰς καὶ λυποῦμαι πολύ, διότι θὰ μὲ ἀναγκάσῃ νὰ τὰς εἴπω, ἂν τὸ ἐπιθυμῇ. Θέλετε; Ὁ Πρόξενος εἶναι συγγενὴς κυρίας βουλευτοῦ ἐξ Ἰωαννίνων. Δὲν ἤθελα νὰ τὸ εἴπω. Συνεπῶς, αὐτὸ τὸ νόημα εἶχον αἱ ἀνομολόγητοι σχέσεις. Καὶ ἀντὶ νὰ ζητήσῃ ἐξηγήσεις, ἤρχισε μὲ τὸ γνωστόν του ὕφος «δὲν ἐντρέπεσαι»; Καὶ τοῦ ἀπήντησα, δὲν ἔχω τίποτε εἰς τὸ παρελθόν μου, διὰ νὰ ἐντρέπωμαι. Δὲν ἔχω τίποτε εἰς τὴν ἱστορίαν μου, διὰ νὰ ἐντρέπωμαι. Ἐμέ, οὐδεὶς ἐτόλμησε νὰ μὲ προσβάλῃ καὶ νὰ γράψῃ προσβλητικὰ δι’ ἐμέ. Αὐτὴ ἦτο ἡ ἀπάντησις.

§168Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἐπεθύμουν, πρὸ παντός, νὰ λύσωμεν τὸ θέμα τοῦ Κανονισμοῦ, τὸ ὁποῖον ἀνεφύη.

§169ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος; Δὲν ὑπάρχει θέμα.

§170Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε. Καθ’ ἣν ὥραν ὡμίλει ὁ κ. Βασιλᾶτος......

§171Δ. ΚΑΡΑΤΖΕΝΗΣ. Διὰ τῆς βίας θὰ ἀναγκάσετε τὸν κ. Πρόεδρον νὰ σᾶς δώσῃ τὸν λόγον;

§172ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶχε δικαίωμα. Μοῦ ἐζήτησε τὸν λόγον, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος.

§173Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. ...... Καθ’ ἣν ὥραν ὡμίλει ὁ κ. Βασιλᾶτος, ἐπετρέψατε νὰ τὸν διακόψῃ ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος.

§174ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγὼ τὸ ἐπέτρεψα; Ἔκαμε μίαν αὐθαιρεσίαν, ὅπως πολλοὶ τῶν κ.κ. συναδέλφων. Τὸ ἔκαμεν αὐτὸ καὶ ἐγὼ ἤρχισα νὰ κρούω τὸν κώδωνα. Τί ἄλλο ἠμποροῦσα νὰ κάμω;

§175Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι μόνον μὲ τὸν διάλογον διευκρινίζονται τὰ πράγματα. Ἂν θέλετε νὰ μονολογῆτε, νὰ καθήσω καὶ νὰ μονολογήσετε.

§176ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἴσα–ἴσα ἀπαντῶ εἰς αὐτὰ ποὺ λέγετε.

§177Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὴ μὲ διακόπτετε. Θὰ μοῦ ἀπαντήσετε ὅταν τελειώσω. Λοιπόν, ἐπιτρέψατε καὶ ἠνέχθητε, ἂν θέλετε......

§178ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν τὸ δέχομαι, διότι ἤρχισα νὰ κρούω τὸν κώδωνα.

§179Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἠνέχθητε τὸν κ. Παπαρρηγόπουλον.

§180ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν ὅλων τῶν κ.κ. συναδέλφων.

§181Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Καὶ ὅταν ἐγὼ σᾶς ἐζήτησα τὸν λόγον καὶ μάλιστα, μετὰ τὴν πρόκλησιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε, τὸ κόμμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκει ὁ κ. Βασιλᾶτος, νὰ λάβῃ θέσιν —δηλαδή, εἶχα καὶ ὑποχρέωσιν νὰ ζητήσω τὸν λόγον—, ὑμεῖς ἠρνήθητε νὰ μοῦ δώσετε τὸν λόγον. Μετὰ δύο περίπου χρόνια, ποὺ παρακαθήμεθα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς ὑπενθυμίζω ἑκάστοτε, ὅτι ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος, δικαιοῦμαι νὰ ζητήσω τὸν λόγον. Συνεπῶς, πρέπει νὰ τονίσω, ὅτι ὅταν ἐγὼ ἐζήτουν τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ ἀναφυέντος ζητήματος μεταξὺ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τοῦ κ. Βασιλάτου, εὑρισκόμην ἐντὸς τῶν ὁρίων τοῦ Κανονισμοῦ.

§182ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀπαντήσω; Ἠξεύρετε, ὅτι ποτὲ δὲν σᾶς ἠρνήθην τὸν λόγον ὅταν μοῦ τὸν ἐζητήσατε καὶ ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ βουλευτοῦ καὶ πολὺ περισσότερον ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ κόμματος. Ἐδήλωσα, ὅτι εἰς τὸ δημιουργηθὲν προσωπικὸν θέμα ἔχουν δικαίωμα νὰ λάβουν τὸν λόγον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, τὸν ὁποῖον ἀφεώρα ἡ ὕβρις καὶ ὁ κ. Βασιλᾶτος, ὁ ὁποῖος ἔπρεπε νὰ ἀπαντήσῃ καὶ οὐδεὶς ἄλλος. Καὶ ἠξεύρετε, ὅτι αὐτὸ λέγει ὁ Κανονισμός. Αὐτὸ ἐτόνισα. Ἔπρεπε νὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον, ἐὰν μοῦ τὸν ἐζητούσατε ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ κόμματος καὶ ὅταν τὸ ἐπράξατε, σᾶς εἶπον εὐχαρίστως. Ὡς βουλευτὴν ἁπλῶς δὲν θὰ σᾶς τὸν ἔδιδα.

§183Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιτρέψατέ μου νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι αὐταὶ εἶναι ἑρμηνεῖαι, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ λέγωνται ἀπὸ σᾶς, ὁ ὁποῖος εἶσθε ἔγκριτος νομικὸς καὶ γνωρίζετε τὸν Κανονισμὸν καλύτερον ἀπὸ ἐμέ. Ὅταν λείπῃ ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ κόμματος, ἔχω τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ κόμματος καὶ δικαιοῦμαι νὰ ζητήσω τὸν λόγον. Ἐὰν ἦτο παρὼν ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν, δὲν θὰ εἶχον δικαίωμα νὰ ζητήσω τὸν λόγον. Ἀφ’ ἧς ὅμως στιγμῆς ἀπουσιάζει ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσω τὸν λόγον, ὡς ἔχει δικαίωμα, ἀπουσιάζοντος τοῦ κ. Πασαλίδη, νὰ τὸν ζητήσῃ ὁ κ. Ἡλιοῦ καί, ἀπουσιάζοντος τοῦ κ. Παπανδρέου, ὁ κ. Στεφανόπουλος. Συνεπῶς, παραδεχθῆτε, ὅτι ἐκείνην τὴν στιγμὴν —ἄνθρωποι εἴμεθα— ἐλησμονήσατε, ὅτι δικαιοῦμαι νὰ λάβω τὸν λόγον, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος καὶ μοῦ τὸν ἠρνήθητε. Πάντως ὅμως, πρέπει νὰ ὁμολογήσητε, ὅτι ἐντὸς τοῦ Κανονισμοῦ ἐζήτησα τὸν λόγον καὶ εἶχον τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσω τὸν λόγον.

§184ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔπρεπε νὰ ἐξηγηθῶ καὶ ἔναντι τῶν ἄλλων συναδέλφων. Ἔπρεπε νὰ ἀκούσουν οἱ κύριοι βουλευταί, ὅτι ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος, ἔχετε τὸν λόγον.

§185Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, πρέπει νὰ ἐκφράσω τὴν βαθυτάτην μου λύπην διὰ τὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖον προεκλήθη. Εἶναι γνωστὸν καὶ τὸ γνωρίζει ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅτι μὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν μὲ συνδέει προσωπικὴ φιλία καὶ ἐκτίμησις, ἐξ ἴσου δὲ προσωπικὴ φιλία καὶ ἐκτίμησις μὲ συνδέει καὶ μὲ τὸν ἀγαπητὸν συνάδελφόν μου κ. Βασιλᾶτον. Δι’ αὐτό, ὁμολογῶ, ὅτι αἰσθάνομαι βαθεῖαν θλῖψιν, ὅτι προέκυψε ἕνα ζήτημα, τὸ ὁποῖον προσέλαβε μίαν ὀξύτητα ἀπαράδεκτον. Νομίζω, ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν παρεσύρθη καὶ παρενόησεν ὡρισμένα πράγματα. Διότι, ἐγὼ μὲν δὲν παριστάμην κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς παρελθούσης Τρίτης, διότι ἀπουσίαζα εἰς Καλαμάταν, ἀλλ’ ἐξ ὅσων εἶπεν σήμερον ὁ κ. Βασιλᾶτος, προκύπτει τοῦτο, ὅτι διὰ τὴν φράσιν «ἀνομολόγητοι σχέσεις» ἔσπευσεν ἀμέσως νὰ δώσῃ ἐξήγησιν, ὅτι ἀφορᾷ «πολιτικὰς καὶ κομματικὰς σχέσεις». Συνεπῶς, ἀπὸ αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶπεν εἰς τὴν Βουλὴν ὁ κ. Βασιλᾶτος καὶ ἐξ ὅσων ἤκουσα σήμερον, διότι δὲν ἐδιάβασα καὶ τὰ πρακτικὰ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, προκύπτει, ὅτι οὔτε διάθεσιν, οὔτε πρόθεσιν εἶχεν ὁ κ. Βασιλᾶτος νὰ θίξῃ τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐλέχθη, ὅτι ἐδημοσιεύθησαν ὡρισμένα σχόλια προσβλητικὰ διὰ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν εἰς τὴν ἐφημερίδα «Ἑστία». Ὁμολογῶ, ὅτι δὲν ἐνθυμοῦμαι ἀκριβῶς τί ἐγράφη. Ἀλλὰ ἔχει εὐθύνην ὁ κ. Βασιλᾶτος; Πρέπει νὰ ἀναγνωρίσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅτι ἂν δὲν ἔχῃ ἐνδείξεις, ἂν δὲν ἔχῃ ἀποδείξεις, μᾶλλον, ὅτι αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐγράφησαν τὰ ἐνέπνευσεν ἢ τὰ ἔδωσεν εἰς τὰς ἐφημερίδας, διὰ νὰ δημοσιευθοῦν, ὁ κ. Βασιλᾶτος, δὲν δύναται νὰ τοῦ ἀποδίδῃ τὴν εὐθύνην σχολίων ἀναγραφέντων εἰς τὸν Τύπον. Δι’ αὐτό, νομίζω, ὅτι εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον δὲν ἔχει δίκαιον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἡ ἐκτροπὴ δὲ τῆς συζητήσεως ἐπῆλθεν ὅταν ἐδήλωσεν, ὅτι θεωρεῖ κατωτέρας ποιότητος τὸν κ. Βασιλᾶτον. Ἦτο βαρεῖα φράσις, ἡ ὁποία παρέσυρεν τὸν κ. Βασιλᾶτον εἰς τὸ νὰ ἀνταποδώσῃ μίαν βαρυτάτην φράσιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐγὼ θὰ ἐπεθύμουν εἰλικρινῶς νὰ θεωρηθῇ τὸ ἐπεισόδιον λῆξαν, νὰ ἀνακαλέσουν ἀμφότεροι τὰς βαρείας φράσεις. Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Βασιλᾶτος ἔδωκεν ἐξηγήσεις, ὅτι ὅταν ἔλεγε ἀνομολογήτους σχέσεις ἐννοοῦσε «πολιτικὰς» καὶ «κομματικάς», τοῦτο προφανῶς σημαίνει, ὅτι δὲν εἶχε τὴν πρόθεσιν νὰ θίξῃ καὶ νὰ προσβάλῃ τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν. Καὶ ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Βασιλᾶτος δὲν ἔχει τὴν εὐθύνην, καὶ ὀρθῶς, τῶν δημοσιευμάτων, οὔτε ἐπεκαλέσθη δὲ οὔτε ἀπέδειξε τοιαύτην εὐθύνην ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἀναγνωρίσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ὅτι ὁ χαρακτηρισμός του ὑπῆρξεν βαρύς. Αὐταὶ αἱ βαρεῖαι φράσεις πρέπει νὰ ἀνακληθοῦν. Νομίζω, ὅτι αὐτὸ ἐπιβάλλει ἡ τάξις.

§186Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, γνωρίζει ἡ Βουλή, ὅτι θητεύω εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἐπὶ ἀρκετὰ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν. Δυνατὸν νὰ ὑπῆρξα ὀξὺς εἰς συζητήσεις καὶ εἰς τὴν λῆψιν πολιτικῶν θέσεων, ἀλλ’ οὐδέποτε ἔθιξα πρόσωπα. Ἰδιαιτέρως μάλιστα δὲν ἔθιξα ποτὲ πρόσωπα, μὲ τὰ ὁποῖα ἦλθον εἰς πολιτικὰς ἀντιθέσεις. Οὕτω, δὲν δύναται νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι ἠκούσθη ποτέ, ἔστω καὶ μία προσωπικὴ ἐπίθεσις ἐκ μέρους μου ἐναντίον συναδέλφου. Ἀντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, πόσον φυσικὴ ἦτο ἡ ὀργή, τὴν ὁποίαν ᾐσθάνθην ὅταν ἐπληροφορήθην τὴν κακοήθη ἐπέκτασιν, τὴν καθαρῶς προσωπικὴν ἐπίθεσιν ἐναντίον μου καὶ ποίαν ἀνάγκην ᾐσθάνθην νὰ ἔλθω καὶ νὰ μὴ ἀφήσω ἀναπάντητον τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Ἡ ἐξήγησις ἡ ὁποία δίδεται σήμερον περὶ τῆς ἐννοίας τῆς ἐκφράσεως ἀνομολόγητοι σχέσεις, βεβαίως, κατὰ τρόπον στενόν, θέτει τέρμα εἰς τὸ σημερινὸν ἐπεισόδιον. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἐπὶ πλέον τῆς ἐννοίας διηυκρινίσθη καὶ ποῖαι εἶναι αὐταὶ αἱ ἀνομολόγητοι πολιτικαὶ σχέσεις, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω δύο λέξεις περὶ αὐτοῦ. Σᾶς εἶπον καὶ προχθές, ὅταν συνεζητήθη ἡ ἐπερώτησις, ὅτι τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν ἐχειρίσθησαν αἱ ὑπηρεσίαι, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν νὰ χειρίζεται ὅλας τὰς ὑποθέσεις ὅλων τῶν ἐπιτίμων Προξένων. Ἔσπευσα ὅμως καὶ νὰ προσθέσω, ὅτι ὄχι μόνον δὲν ἀποσείω τὴν εὐθύνην διὰ τὸν χειρισμόν, ὄχι μόνον τὴν ἀναλαμβάνω, ὡς τύποις καὶ ὡς οὐσίᾳ προϊστάμενος, ἀλλὰ προσυπογράφω εἰς πᾶσαν ἐνέργειαν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ἡ ὑπηρεσία, διότι ὀρθῶς ἐνήργησε. Καὶ σᾶς ἐξήγησα λεπτομερῶς προχθὲς τὸ διατί. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπασχολήσω καὶ πάλιν τὴν Βουλὴν ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς οὐσίας, ἐπὶ τοῦ ὁποίου, ἐπαναλαμβάνω μετὰ πεποιθήσεως, ὅτι ὀρθῶς ἐνήργησεν. Ἀλλὰ θέλω νὰ παράσχω τὴν κατηγορηματικὴν διαβεβαίωσιν πρὸς τὴν Βουλήν, ὅτι οὐδεμίαν σχέσιν, οὐδὲ τὴν παραμικράν, ἔχει ὁ τρόπος καθ’ ὃν ἐχειρίσθημεν τὸ θέμα μὲ τὴν συγγένειαν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ὁ κ. Πρόξενος μὲ ἕνα βουλευτὴν τῶν Ἰωαννίνων. Μᾶλλον μακρυνὴν ἄλλωστε συγγένειαν, ὡς ἐπληροφορήθην ἐκ τῶν ὑστέρων, διότι ἐκ τῶν ὑστέρων ἦλθεν ὄντως ὁ κ. Παληὸς εἰς τὸ Ὑπουργεῖον καὶ μὲ ηὐχαρίστησε καὶ μὲ συνεχάρη διὰ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἐχειρίσθημεν τὴν ὑπόθεσιν. Ἑπομένως, καὶ αἱ τοιαῦται πολιτικαὶ ἀνομολόγητοι σχέσεις δὲν ὑπῆρξαν.

§187ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τερματίζεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ θέματος καὶ εἰσερχόμεθα εἰς τὴν συνέχισιν τῆς συζητήσεως τῶν ἄρθρων τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Ὁ κ. Β. Παπαρρηγόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§188Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ διευκρινισθῇ, ὅτι πρόκειται περὶ ἀποφάσεων ἐκδοθεισῶν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1960 καὶ ἐντεῦθεν καὶ αἱ ὁποῖαι ἔκριναν ἀντιθέτως.

§189Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Βεβαίως. Ἀφορᾷ ἀποφάσεις ἐκδοθείσας ἀπὸ τοῦ ἔτους 1960 καὶ ἐντεῦθεν.

§190Γ. ΚΑΡΟΤΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. Ὑπουργὸς διὰ τῆς τροπολογίας, τὴν ὁποίαν εἰσήγαγεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, προσπαθεῖ ἢ μᾶλλον θέλει νὰ ἄρῃ ἀδικίας, αἱ ὁποῖαι προσεγένοντο εἰς διαφόρους ἐνδιαφερομένους συνεπείᾳ τῆς μεταβολῆς τῆς νομολογίας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ὅσον ἀφορᾷ τὸν χρόνον καταθέσεως τῶν παραβόλων. Νομίζω, ὅμως, ὅτι διὰ τοῦ κειμένου τῆς τροπολογίας, δὲν ἱκανοποιοῦνται ὅλαι αἱ περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν δημιουργηθῆ καὶ εἶναι ὀρθὴ ἡ ἄποψις τῶν προλαλησάντων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριξαν, ὅτι πρέπει νὰ καθορισθῇ κατὰ τρόπον διάφορον ὁ χρόνος τῆς καταθέσεως τῶν παραβόλων καὶ πρὸ παντὸς μὴ ἐξαρτώμενος ἀπὸ τὸν χρόνον καταθέσεως τοῦ δικογράφου τῆς προσφυγῆς......

§191Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ὁμιλεῖτε διὰ τὰς δημιουργηθείσας ὑποθέσεις ἢ δι’ ἐκείνας, αἵτινες θὰ προκύψουν εἰς τὸ μέλλον;

§192Γ. ΚΑΡΟΤΣΗΣ. Καὶ διὰ κριθείσας καὶ διὰ δημιουργηθησομένας εἰς τὸ μέλλον.

§193Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δι’ αὐτά, εἰδικῶς, τάσσεται προθεσμία τρίμηνος, ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος.

§194Γ. ΚΑΡΟΤΣΗΣ. Εἶναι μεταβατικαὶ διατάξεις; Διὰ πᾶσαν περίπτωσιν; Διότι ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὸ ἑξῆς. Ἐνδιαφερομένη Κοινότης, ἐντὸς τῆς τασσομένης διμήνου προθεσμίας, ἔλαβε τὴν ἀπόφασιν ἀσκήσεως προσφυγῆς. Τὸ δικόγραφον τῆς προσφυγῆς κατετέθη ὑπὸ τοῦ πληρεξουσίου δικηγόρου τῆς Κοινότητος καὶ ἅμα τῇ καταθέσει, κατετέθη καὶ τὸ παράβολον, καὶ ἔπρεπε νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ προσφυγή, δὲν ἐγένετο δεκτὴ μὲ τὴν ἑξῆς αἰτιολογίαν: «Ἐμπροθέσμως μὲν ἠσκήθη ἡ προσφυγή, ἐφ’ ὅσον ἡ σχετικὴ ἀπόφασις τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου εἶχε ληφθῆ ἐντὸς διμήνου, ἀλλὰ ἐκρίθη ἀπαράδεκτος αὕτη, διότι δὲν κατετέθη ἐμπροθέσμως τὸ παράβολον. Νομίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι πρέπει νὰ ληφθῇ πρόνοια ὥστε ἡ περίπτωσις νὰ ρυθμισθῇ καὶ ν’ ἀποδοθῇ τὸ δίκαιον, περιλαμβανομένης καὶ τῆς περιπτώσεως ταύτης.

§195Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Διὰ πάσας τὰς μέχρι τοῦδε δημιουργηθείσας ὑποθέσεις παρέχεται προθεσμία τρίμηνος, ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος. Ἐὰν εἰς τὴν ἰδικήν σας περίπτωσιν δὲν ἠσκήθη καὶ δὲν κατετέθη ἐμπροθέσμως ἡ αἴτησις ἀκυρώσεως, εἰς τὴν οἱανδήποτε δημοσίαν ἀρχήν, τότε βεβαίως δὲν πρόκειται νὰ θεωρηθῇ, οὔτε διὰ τῆς διατάξεως ταύτης, ἐμπρόθεσμος.

§196Γ. ΚΑΡΟΤΣΗΣ. Ἐθεωρήθη ἐμπρόθεσμος ἡ ἀπόφασις τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου.

§197Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Διὰ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου δὲν ἀσκεῖται προσφυγή. Ἡ ἀπόφασις τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου εἶναι ἀπόφασις, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖται διὰ νὰ ἐνεργήσῃ τὸ ὄργανον, τὸ ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ τὴν Κοινότητα. Ἀλλὰ εἰσερχόμεθα εἰς συζήτησιν ξένην πρὸς τὸ νομοσχέδιον.

§198Σ. ΝΑΤΣΙΝΑΣ. Ἔχω ἐνώπιόν μου ἀντίγραφον τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1244)1962 ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἀφορώσης αἴτησιν ἀναιρέσεως τῆς Κοινότητος Πλατανορεύματος, κατὰ ἀποφάσεως τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου Ὁρίων. Τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἔκρινεν, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ ἀπόφασις τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου περὶ ἀσκήσεως τῆς ἀναιρέσεως, ἐλήφθη ἐντὸς τῆς προθεσμίας τῶν 60 ἡμερῶν, θεωρεῖ τὴν αἴτησιν ἀναιρέσεως ὡς ἐμπροθέσμως ἀσκηθεῖσαν, ἀπέρριψεν ὅμως ταύτην λόγῳ μὴ ἐμπροθέσμου καταθέσεως τοῦ παραβόλου. Νομίζω δέ, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἤδη τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας τὴν κατάθεσιν τῆς ἀναιρέσεως τὴν ἔκρινεν ὡς ἐμπρόθεσμον, δὲν μένει πλέον παρὰ ἐντὸς τῆς, διὰ τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὁριζομένης προθεσμίας, νὰ καταβληθῇ τὸ παράβολον καὶ νὰ συζητηθῇ ἡ ἀσκηθεῖσα ὡς ἄνω, ἐμπροθέσμως, αἴτησις ἀναιρέσεως. Σημειωτέον, ὅτι εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν καὶ ἡ ἀπόφασις τοῦ Νομάρχου, δι’ ἧς ἐνεκρίθη ἡ ἀπόφασις τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου περὶ ἀσκήσεως τῆς αἰτήσεως ἀναιρέσεως, ἐξεδόθη ἐντὸς τῆς προθεσμίας τῶν 60 ἡμερῶν. Φρονῶ, ὅμως, ὅτι καλὸν εἶναι νὰ γίνῃ μία διευκρίνισις, διότι ἐν προκειμένῳ εἶχε καταβληθῆ τὸ παράβολον, ἀλλὰ ἐκπροθέσμως.

§199Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν δύναμαι νὰ προβῶ εἰς ἑρμηνείας διὰ περιπτώσεις, αἵτινες ἀφοροῦν ἐκκρεμεῖς ὑποθέσεις.

§200Γ. ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ. Καίτοι νομίζω, ὅτι διὰ τῆς τροπολογίας δὲν ἐξυπηρετεῖται ἡ πραγματικότης, ἐν πάσῃ ὅμως περιπτώσει, ἐκ τυχὸν παρερμηνείας, εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργηθοῦν πλασματικαὶ ἀντιδικίαι. Ἐφ’ ὅσον τὸ ἐδέχθη ὁ κ. Ὑπουργός, θὰ πρέπει ἡ προθεσμία καταθέσεως τοῦ παραβόλου νὰ ἄρχεται συγχρόνως μὲ τὴν ἄσκησιν τοῦ δικαιώματος προσφυγῆς καὶ νὰ παρέχεται ἡ ἐπὶ πλέον 2μηνος προθεσμία διὰ τὴν καταβολὴν παραβόλου. Δηλαδή, αἱ 60 ἡμέραι νὰ γίνουν 120, διότι τώρα εἶναι περίπου 5 μῆνες.

§201Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ὄχι. Εἶναι τρεῖς μῆνες συνολικῶς, ἡ δὲ παγία διάταξις ὁρίζει ὅτι ἐντὸς μηνὸς ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς περιελεύσεως τῆς ἀσκηθείσης προσφυγῆς, εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, πρέπει νὰ κατατεθῇ τὸ παράβολον μετὰ τῶν τελῶν.

§202ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ;

§203ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§204ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 4 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας).

§205ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 5ον. Ὁ κ. Θ. Παππᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§206Θ. ΠΑΠΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὴν προηγουμένην μου ὁμιλίαν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, εἶχον τὴν τιμὴν νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τοῦ Σώματος, τὴν περίπτωσιν τῶν Νήσων τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ τῆς ἀνάγκης δημιουργίας μεταβατικοῦ Ἐφετείου πρὸς ἐκδίκασιν τῶν ὑποθέσεών των. Τὸ αἴτημα αὐτὸ ἀφορᾷ ἐξυπηρέτησιν ἀπὸ ἀπόψεως ἀπονομῆς Δικαιοσύνης 250.000 κατοίκων καὶ νομίζω, ὅτι θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ, κ. Ὑπουργέ, νὰ θέσω ὡρισμένα στατιστικὰ στοιχεῖα ἀποδεικνύοντα, ὅτι τὸ αἴτημα τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς αὐτῆς εἶναι ὀρθόν, δίκαιον καὶ ὀξύτατον καὶ πρέπει νὰ λυθῇ τὸ συντομώτερον. Ὅπως εἶχον εἴπη καὶ κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς παρελθούσης Πέμπτης, τὸ προκείμενον ζήτημα, δηλαδὴ τῆς ἱδρύσεως μεταβατικοῦ Ἐφετείου εἰς τὴν περιοχήν, εἶχεν υἱοθετηθῆ ὑπὸ τοῦ προκατόχου τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης, ὅστις μάλιστα ἐζήτησε καὶ τὴν γνώμην τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου, γνωμοδοτήσαντος διὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ θεσμοῦ τῶν ποινικῶν μεταβατικῶν Ἐφετείων. Καὶ μάλιστα σύμφωνος ἦτο πρὸς τοῦτο καὶ ὁ νῦν Εἰσαγγελεὺς Ἀρείου Πάγου. Διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε πόσον δίκαιον εἶναι τὸ αἴτημα τῶν Λεσβίων καὶ τῶν κατοίκων τῶν ἄλλων νήσων, θὰ σᾶς δώσω ὡρισμένα στατιστικὰ στοιχεῖα τῆς ποινικῆς καὶ πολιτικῆς κινήσεως, τόσον τοῦ Ἐφετείου Αἰγαίου, ὅσον καὶ τῶν Πρωτοδικείων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου καὶ Σύρου, κατὰ τὴν τελευταίαν τετραετίαν (1959–1962) καὶ τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὰς ἀποφάσεις πάσης πολιτικῆς διαδικασίας, ὡς καὶ εἰς τὰς ἀποφάσεις τριμελῶν καὶ μονομελῶν ποινικῶν ἀποφάσεων. Τὰ στοιχεῖα ταῦτα ἔχουν ὡς ἀκολούθως: 1) Πρωτοδικεῖον Σύρου, πολιτικαὶ ἀποφάσεις 2644, ποινικαὶ 2563. 2) Πρωτοδικεῖον Σάμου, πολιτικαὶ ἀποφάσεις 1901, ποινικαὶ 4594. 3) Πρωτοδικεῖον Χίου, πολιτικαὶ ἀποφάσεις 2394, ποινικαὶ 7339. 4) Πρωτοδικεῖον Μυτιλήνης, πολιτικαὶ ἀποφάσεις 6984, ποινικαὶ 14.213. Παρὰ τὴν ἀσυγκρίτως μεγάλην αὐτὴν κίνησιν τοῦ Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, ἐν τούτοις ἠσκήθησαν κατὰ τὴν τετραετίαν αὐτὴν μόνον 342 ἐφέσεις ἐπὶ πολιτικῶν ὑποθέσεων καὶ μόνον 217 ἐπὶ ποινικῶν τοιούτων. Τοῦτο ὀφείλεται ἀναμφισβητήτως εἰς τὴν ἀδυναμίαν τῶν ἐνδιαφερομένων μεταβάσεως εἰς Σῦρον. Ἀντιστοίχως, καθ’ ὅλην τὴν ἀνωτέρω τετραετίαν τὸ Ἐφετεῖον Σύρου ἐξέδωσεν ἐπὶ πολιτικῶν μὲν ὑποθέσεων 375 ἀποφάσεις, ἐπὶ δὲ ποινικῶν 832 ἀποφάσεις. Ἐξ αὐτῶν τὸ 80% περίπου προέρχονται ἀπὸ τὰ Πρωτοδικεῖα Λέσβου καὶ Χίου. Ἐρωτᾶται, λοιπόν, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ἐὰν μετὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα, εἶναι ἐπιτετραμμένον αἱ Νῆσοι τοῦ Αἰγαίου νὰ ὑπάγωνται ἐφετειακῶς εἰς τὴν Σῦρον καὶ νὰ ὑφίστανται τὰς ἐκτεθείσας ἤδη περιπετείας, ταλαιπωρείας καὶ στερήσεις; Θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅπως δώσῃ μίαν διαβεβαίωσιν, ὅτι θὰ ἐκτελεσθῇ ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν ἔδωσεν εἰς μίαν ἐκ Λέσβου πολυμελῆ Ἐπιτροπὴν προσφάτως, ὅτι λίαν προσεχῶς θὰ φέρῃ τὸ θέμα ἐνώπιον τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου διὰ τὴν λύσιν του.

§207Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ εὔρυθμος ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης προϋποθέτει εὐπρεπῆ Δικαστικὰ κτίρια καὶ ἐπαρκῆ ἀριθμὸν δικαστῶν καὶ ὑπαλλήλων. Ἡ μέχρι τοῦδε κατάστασις ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης δὲν παρέχει εἰς ἡμᾶς ἱκανοποίησιν ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν δικαστῶν καὶ τῶν ὑπαλλήλων εἶναι ἐπαρκὴς διὰ τὴν εὔρυθμον ἐξυπηρέτησιν τῆς Δικαιοσύνης. Εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον Ἀθηνῶν, δὲν ὑπάρχει ὁ ἀπαιτούμενος ἀριθμὸς δικαστῶν καὶ ὁ ἀπαιτούμενος ἀριθμὸς δικαστικῶν γραμματέων. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἀπαιτεῖται ἕνα δίμηνον διὰ τὴν κατὰ προτίμησιν καθαρογραφὴν μιᾶς ἀποφάσεως. Παρατηρεῖται ἐπίσης ἔλλειψις δικαστῶν εἰς τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν καθὼς καὶ ἔλλειψις προσωπικοῦ εἰς τὴν Γραμματείαν τοῦ Ἐφετείου. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἴπω ὅτι εἰς τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν ὑπηρετοῦν 44 δικαστικοὶ ὑπάλληλοι ὅταν ὑπῆρχον 25 Ἐφέται καὶ σήμερον μὲ 55 Ἐφέτας ὑπηρετοῦν οἱ 44 ὑπάλληλοι μὲ πολλαπλασίας ὑποθέσεις. Φρονῶ ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης ἀσχολούμενος μὲ τὸ θέμα τῆς Δικαιοσύνης θὰ καταβάλῃ κάθε προσπάθειαν ὥστε νὰ προστεθοῦν 30 Πρωτοδίκαι καὶ ἄλλοι τόσοι Γραμματεῖς εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον Ἀθηνῶν, οἵτινες κρίνονται ἀπαραίτητοι. Ἐπίσης καὶ εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον Πειραιῶς παρατηρεῖται ἔλλειψις Δικαστῶν καὶ Γραμματέων. Ἐκεῖ εἶναι ἀπαραίτητον νὰ προστεθοῦν τοὐλάχιστον 10 δικασταὶ μὲ ἀνάλογον ἀριθμὸν Γραμματέων. Ἐπίσης διὰ τὸ Πρωτοδικεῖον Πειραιῶς θὰ ἔπρεπε νὰ προβλεφθῇ θέσις προϊσταμένου Ἐφέτου. Ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἤθελα μίαν ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν. Ἐπίσης θὰ ἤθελα, κ. Πρόεδρε, νὰ εἴπω καὶ ὀλίγα τινὰ γενικώτερον ἐπὶ τοῦ τρόπου τῆς λειτουργίας τῆς Δικαιοσύνης διότι δὲν μοῦ ἐδόθη εὐκαιρία εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου ν’ ἀναπτύξω τὰς ἀπόψεις μου. Δὲν ἐλέγχομεν τὸν τρόπον ἀπονομῆς τῆς Δικαιοσύνης, διότι εἴμεθα ὅλοι ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὸν τρόπον ἀπονομῆς Δικαιοσύνης. Ἐπιβάλλεται ὅμως νὰ ἀσχοληθῶμεν καὶ μὲ τὸν τρόπον διοικήσεως τῆς Δικαιοσύνης. Θὰ ἤθελα νὰ τονίσω ἓν ἀτόπημα ποὺ γίνεται κατὰ τὴν προαγωγὴν τῶν δικαστῶν. Μέχρι τοῦδε αἱ προαγωγαὶ τῶν Δικαστῶν ἐγένοντο κατ’ ἀρχαιότητα καὶ κατ’ ἐκλογήν. Τώρα προσετέθη καὶ ἡ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν προαγωγή. Νομίζω ὅτι ἡ καθιέρωσις τῆς ἀρχῆς τῆς κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν προαγωγῆς δημιουργεῖ πολλὰ παράπονα μεταξὺ τῶν Δικαστῶν καὶ θὰ ἔχουν τὴν πικρίαν οἱ μὴ προτεινόμενοι πρὸς προαγωγὴν κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν, ὅτι παραλείπονται λόγῳ ὑποκειμενικῆς κρίσεως τῶν προϊσταμένων. Διότι εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ἡ πρότασις προαγωγῆς κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν εἶναι στοιχεῖον κατ’ ἐξοχὴν ὑποκειμενικόν, προκαλοῦν ἐνίοτε ἀδικίας. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἵδρυσιν Ἐφετείου εἰς Λέσβον, ἔχω νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Καὶ ἄλλοτε ἀνέκυψε θέμα ἐὰν θὰ ἔπρεπε τὸ Ἐφετεῖον Σύρου νὰ μεταφερθῇ εἰς Λέσβον. Νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ Πρωτοδικεῖα τῶν Νήσων τοῦ Αἰγαίου καὶ τῶν Κυκλάδων καλύτερον, ἐὰν τὸ Ἐφετεῖον Σύρου μετεφέρετο εἰς Πειραιᾶ καὶ ἐλειτούργει ὡς Ἐφετεῖον Αἰγαίου. Διότι διὰ νὰ μεταβοῦν οἱ πολῖται ἐκ τῶν Νήσων τοῦ Αἰγαίου εἰς Σῦρον, διέρχονται ἐκ Πειραιῶς. Ἡ λύσις αὐτὴ εἶναι μία ἄμβλυνσις εἰς τὴν διάστασιν τῶν δύο περιοχῶν, ἐπὶ πλέον δὲ τὸ Ἐφετεῖον Πειραιῶς θὰ ἀποσυμφορήσῃ καὶ τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν, τὸ ὁποῖον εἶναι λίαν βεβαρημένον. Νομίζω, ὅτι εἶναι μία ἀντικειμενικὴ ἀντιμετώπισις τοῦ θέματος. Αὐτὰ δὲν τὰ λέγω σήμερον, διότι καὶ πρὸ 10ετίας ἠσχολήθην ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τὸ ἀντεμετώπισα. Καταλήγων, θὰ ἤθελα καὶ πάλιν, νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, ὅπως ἀντιμετωπίσῃ μετὰ θάρρους τὸ θέμα τῆς αὐξήσεως τῶν θέσεων τῶν Δικαστικῶν εἰς τὰ Πρωτοδικεῖα Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς καὶ εἰς τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν, ὡς καὶ τῶν ἀπαραιτήτων δικαστικῶν ὑπαλλήλων.

§208ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§209Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, εἶναι μοναδικὴ εὐκαιρία μὲ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 5 νὰ θέσωμεν ὑπ’ ὄψει σας σοβαρὰς ἐλλείψεις τῆς Δικαιοσύνης, τὰς ὁποίας καὶ σεῖς ἀντιμετωπίσατε, ἀλλὰ δὲν γνωρίζω διατὶ διστάζετε νὰ δώσητε καὶ ἐπ’ αὐτῶν ὁλοκληρωτικὴν λύσιν, κυρίως εἰς τὸ θέμα τῆς ἐπανδρώσεως τῶν Δικαστηρίων. Οἱ ἀριθμοὶ ποὺ μᾶς ἐδόθησαν εἶναι καταπληκτικοί, καὶ ὅλοι οἱ ἁρμόδιοι μᾶς συνέστησαν νὰ μὴ διστάσωμεν νὰ συστήσωμεν τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Δικαστῶν. Τὸ Πρωτοδικεῖον Ἀθηνῶν ἐξέδωκεν τὸ 1952 233.672 ποινικὰς καὶ πολιτικὰς ἀποφάσεις. Τὰ προηγούμενα ἔτη σημειώνονται οἱ ἑξῆς ἀριθμοί: Τὸ 1958 ἀποφάσεις 160.848, τὸ 1959 191.115, τὸ 1960 187.707, τὸ 1961 186.683. Ἡ αὔξησις σημειώνεται ἁλματώδης. Καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ ὄγκος τῶν ἀποφάσεων διεκπεραιοῦται ἀπὸ 12 Προέδρους, 116 Πρωτοδίκας, 25 Παρέδρους, 5 Εἰσαγγελεῖς, 17 Ἀντεισαγγελεῖς καὶ 5 ἐμμίσθους Παρέδρους. Οἱ ἀριθμοὶ καὶ μόνον καὶ ἡ προοδευτικὴ αὔξησίς των, δίδουν τὸ μέτρον τῆς ἀνάγκης τῆς αὐξήσεως τοῦ Δικαστικοῦ προσωπικοῦ τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν. Ἡ αὐτὴ κατάστασις καὶ ἡ αὐτὴ σχεδὸν ἀναλογία παρατηρεῖται καὶ εἰς τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν. Τὸ 1952 ἐδίκασε 4.261 ὑποθέσεις ποινικὰς τὸ δὲ 1962, 6.791. Πολιτικὰς δὲ πλὴν τοῦ Ν. 1323 ἐν ὅλῳ 2.400, τὸ δὲ 1962, 3.347. Καὶ ὅλων αὐτῶν τὴν ἐργασίαν διεξήγαγον 5 Πρόεδροι Ἐφετῶν καὶ 54 Ἐφέται. Ἀπὸ δὲ τὸ Προσωπικὸν τῆς Γραμματείας... ὑπάλληλοι. Ἡ ἰδία ἀναλογία αὐξήσεως ὑποθέσεων χωρὶς ἀντίστοιχον αὔξησιν τῶν Δικαστῶν καὶ τοῦ προσωπικοῦ τῆς Γραμματείας παρετηρήθη καὶ εἰς Πειραιᾶ. Καὶ εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον τοῦτο σημειώνεται φόρτος ἐργασίας καὶ ἀνάγκη συμπληρώσεως τοῦ προσωπικοῦ. Ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἀφόρητος ἡ κατάστασις εἶναι τὸ Εἰρηνοδικεῖον Ἀθηνῶν. Τὸ 1953 εἶχεν 19 Εἰρηνοδίκας καὶ 48 ὑπαλλήλους καὶ ἐδίκασεν 13.512 ἀποφάσεις. Τὸ 1958 ἐξέδωκεν 68.121, τὸ 1959 80.390, τὸ 1960 74.611, τὸ 1961 77.632 καὶ τὸ 1962 87.294. Ὁ τεράστιος αὐτὸς ὄγκος ἐργασιῶν διεξήχθη ἀπὸ τὸν ἴδιον ἀριθμὸν τῶν 20 Εἰρηνοδικῶν καὶ 48 ὑπαλλήλων. Σᾶς ἐρωτῶ, κ. Ὑπουργέ, ἐπιτρέπεται αὐτὴ ἡ κατάστασις; Πόσον θὰ ἀνθέξουν, κ. Ὑπουργέ, καὶ οἱ Δικασταὶ καὶ οἱ ὑπάλληλοι τῶν Δικαστηρίων τῶν Ἀθηνῶν; Εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἀνάγκη αὐξήσεως τοῦ προσωπικοῦ των; Ὁ τεράστιος ὄγκος τῶν ἐργασιῶν τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν σημειώνει καὶ ἀποχὴν λόγῳ κοπώσεως καὶ ἀσθενείας. Ἐσταμάτησεν εἰς πολλὰ τμήματα καὶ ἡ καθαρογραφὴ τῶν ἀποφάσεων, διότι δὲν ἀντέχουν οἱ ὑπάλληλοι. Δὲν ἐπαρκοῦν οἱ 255 ὑπάλληλοι καὶ διότι 22 ἐξ αὐτῶν ἔχουν ἀποσπασθῆ ἄλλοι εἰς τὸ Ὑπ. Δικαιοσύνης, Προεδρίαν Κυβερνήσεως, Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ κλπ.

§210Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Εἰς τὴν Δ.Ε.Η. ὑπηρετοῦν ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἐζήτησεν ἡ Ἐξεταστικὴ Ἐπιτροπὴ διὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ ἔργου της.

§211Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Πέραν αὐτῶν, κ. Ὑπουργέ, ὑπάρχουν ἀπεσπασμένοι, ὅπως εἶπον, εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ καὶ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ τονίσω μίαν περίεργον ἐνέργειαν Ὑπουργῶν νὰ ἀποσποῦν ὑπαλλήλους τῶν Ὑπουργείων των εἰς τὰ ἰδιαίτερα γραφεῖα ἢ ἀκόμη καὶ εἰς ἰδιαίτερα γραφεῖα βουλευτῶν. Θὰ ἀναφερθῶ εἰς μίαν ἐπερώτησίν μου, τὴν ὁποίαν πρὸ ἡμερῶν κατέθεσα ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ διὰ τῆς ὁποίας «ἐπερωτῶνται οἱ Ὑπουργοὶ Παιδείας, Προεδρίας Κυβερνήσεως καὶ Ἐξωτερικῶν διότι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 131)15.1.1963 κοινῆς ἀποφάσεώς των ἀπέσπασαν δημοδιδάσκαλον μονοταξίου Σχολείου Σελλάδων Ἄρτης δι’ ὑπηρεσίαν παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἡ ἀπόσπασις αὕτη ἐγένετο διὰ νὰ χρησιμοποιηθῇ καὶ χρησιμοποιεῖται ὁ ἐν λόγῳ διδάσκαλος ὡς ἰδιαίτερος γραμματεὺς τοῦ βουλευτοῦ κ. Σιώζου. Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως τὸ σχολεῖον παραμένει κλειστόν». Θὰ πρέπει νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ τακτική. Συγκεκριμένως διὰ τοὺς δικαστικοὺς ὑπαλλήλους θὰ πρέπει νὰ παύσῃ ἡ ἀπόσπασις ὅσων τυγχάνουν ἀπεσπασμένοι ἐκ τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν καὶ περαιτέρω νὰ αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς τοῦ προσωπικοῦ τοῦ δικαστηρίου τούτου. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ ἀριθμὸς τῶν 59 ὑπαλλήλων νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας ὅλων τῶν δικαστηρίων τοῦ Κράτους, ὅταν τὸ Πρωτοδικεῖον Ἀθηνῶν μόνον ἔχῃ ἀνάγκην τοὐλάχιστον 100 ὑπαλλήλων. Εἴμεθα εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, τὸν ὑποστηρίζομεν καὶ θὰ τὸν βοηθήσωμεν ὅπως αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἰς 150, διότι αἱ ὑποθέσεις τῶν δικαστηρίων αὐξάνουν τὸ δὲ προσωπικὸν παραμένει εἰς τὸν αὐτὸν ἀριθμόν.Δι’ αὐτὸ συνιστῶμεν νὰ αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς εἰς 150, ὥστε νὰ διατεθοῦν διὰ τὸ Πρωτοδικεῖον τῶν Ἀθηνῶν 50 εἰσέτι ὑπάλληλοι οἱ δὲ λοιποὶ 100 νὰ ἐπανδρώσουν τὰ ἄλλα δικαστήρια τοῦ Κράτους, ἰδίᾳ τῶν μεγάλων πόλεων ὅπως ὁ Πειραιεύς, ἡ Θεσσαλονίκη κλπ.

§212Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε Πρόεδρε, μὲ τιμᾶ ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν ἀξιοτίμων κυρίων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ἐνῷ, ὅπως εἶναι φυσικὸν εἰς ὅλα τὰ νομοσχέδια ἀντιτίθενται κατὰ πάσης προτάσεως αὐξήσεως τοῦ προσωπικοῦ, εἰς τὸ συζητούμενον τώρα νομοσχέδιον ὑπερμαχοῦν τῆς αὐξήσεως πέραν τῶν ἀριθμῶν τοὺς ὁποίους προτείνει τὸ νομοσχέδιον. Εἶπον καὶ προηγουμένως ὅτι ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία διεξάγεται ἐδῶ κατὰ πρότασιν τῶν κ. συναδέλφων μὲ βοηθεῖ εἰς τὴν προσπάθειαν τὴν ὁποίαν καταβάλλω διὰ τὰ θέματα τῆς Δικαιοσύνης. Ἐπαναλαμβάνω ὅμως ὅτι διὰ τὰ θέματα τοῦ προσωπικοῦ, πρέπει νὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ πρωτοβουλία εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης. Ὅταν ἐπιστῇ ὁ πρόσφορος χρόνος διὰ τὴν νέαν αὔξησιν τοῦ προσωπικοῦ, ὅσα ἐλέχθησαν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν θὰ μὲ βοηθήσουν ἀποτελεσματικῶς. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι δὲν χρειάζεται περαιτέρω συζήτησις, ἐπὶ θεμάτων τὰ ὁποῖα δὲν πρόκειται νὰ προσθέσουν τίποτε περισσότερον. Διότι εἶναι βεβαίως γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει ὑπάλληλος τῆς Γραμματείας τῶν Δικαστηρίων ἀπεσπασμένος εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τοῦ Συντονισμοῦ, προσφέρων ὑπηρεσίας σχετιζομένας μὲ τὸ ἔργον τῆς Δικαιοσύνης. Ὑπάρχουν ἀπεσπασμένοι ὑπάλληλοι τῆς Γραμματείας τῶν Δικαστηρίων. Εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης, εὗρον ἀπεσπασμένους ὑπαλλήλους. Ἀλλὰ εἶναι ἐπίσης γεγονὸς ὅτι ὑπάλληλοι τῆς Γραμματείας τῶν Δικαστηρίων ἐκ τῶν ἐπαρχιῶν, ἀπὸ δικαστήρια μικροτέρας κινήσεως, ἔχουν ἀποσπασθῆ εἰς τὰ δικαστήρια τῆς πρωτευούσης, ὥστε οἱ προϊστάμενοι τῶν Ὑπηρεσιῶν, οἱ θρηνῳδοῦντες διὰ τὴν μείωσιν τοῦ προσωπικοῦ των λόγῳ τῶν ἀποσπάσεων, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ λησμονοῦν εἰς πᾶσαν περίπτωσιν καὶ τὴν ἀναπλήρωσιν τῶν ἀπεσπασμένων δι’ ἄλλων ἀποσπάσεων.

§213Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, θέλομεν νὰ σᾶς βοηθήσωμεν εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, διότι ἀναγνωρίζομεν τὰς ἀνάγκας, αἱ ὁποῖαι ὑφίστανται ἐνῷ εἰς τὰ ἄλλα νομοσχέδια εἴχομεν ἀντιρρήσεις. Εἰς τὴν παρ. 4 τοῦ νομοσχεδίου προβλέπεται ἡ κατάργησις ὡρισμένων Εἰρηνοδικείων περιωρισμένης κινήσεως. Ἐπισημαίνω, ὅμως, μήπως διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς καταργηθοῦν Εἰρηνοδικεῖα τῶν Παραμεθορίων Περιοχῶν, τὰ ὁποῖα λόγῳ τῆς μετακινήσεως τοῦ πληθυσμοῦ ἐνδέχεται νὰ ἔχουν περιωρισμένην κίνησιν, καὶ τὰ ὁποῖα διὰ λόγους ἐθνικοὺς θὰ πρέπει νὰ μὴ καταργηθοῦν. Ἔχομεν εἰς τὴν Ἤπειρον τὸ Εἰρηνοδικεῖον Ζαγορίου, Μετσόβου, Πωγωνίου, μὲ ἠλαττωμένας ἐργασίας ἐκ τῶν περιπετειῶν τῆς τελευταίας εἰκοσαετίας, ἡ ἐνδεχομένη κατάργησις, τῶν ὁποίων, λόγῳ περιωρισμένης κινήσεως θὰ δημιουργήσῃ προβλήματα. Προσφέρουν καὶ μὲ τὴν ἐλαχίστην ἐργασίαν ποὺ ἔχουν Ἐθνικὴν ὑπηρεσίαν. Εἶναι ἀσύμφορον νὰ καταργοῦμεν ὑπηρεσίας εἰς τὰ σύνορα.

§214ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§215Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὀφείλω νὰ διορθώσω ἕνα ἀριθμόν, τὸν ὁποῖον ἀνέφερεν ὁ κ. Παππᾶς, ὡς πρὸς τὰς ποινικὰς ἀποφάσεις τοῦ Πλημμελειοδικείου Χίου. Εἶπεν ὅτι ἐξεδόθησαν 7.500 ποινικαὶ ἀποφάσεις κατὰ τὰ ἔτη 1961 καὶ 1962. Δὲν εἶναι ἀληθές. Ἐξεδόθησαν μόνον 1705 ἀποφάσεις. Τὸ ἀναφέρω αὐτό, διὰ νὰ μὴ δημιουργηθῇ ἡ ἐντύπωσις ὅτι τὸ 10% τῶν κατοίκων τῆς Χίου παρανομεῖ. Εὐτυχῶς διὰ τὴν περιφέρειαν, οἱ κάτοικοι εἶναι νομιμόφρονες καὶ αἱ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐξεδόθησαν εἶναι λογικαί. Ἀλλὰ δὲν ἔχει σημασίαν ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων. Σημασία ἔχει ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι ἐφεσιβλήθησαν. Λοιπὸν ἐκ τῶν 1705 ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων μόνον αἱ 63 δηλαδὴ οὔτε τὸ 4%. Ἐκ τῶν 100 καταδικαζομένων πολιτῶν τῆς περιφερείας Χίου οἱ 4 κατορθώνουν νὰ κινήσουν τὴν ἐφετειακὴν δικαιοσύνην, διὰ νὰ ἀναζητήσουν καὶ νὰ ἀνεύρουν τὸ δίκαιόν των. Οἱ 96 παραμένουν μὲ τὴν ἀδυναμίαν νὰ προσφύγουν εἰς τὸ Ἐφετεῖον καὶ μὲ τὴν λύπην ὅτι δὲν ἠμποροῦν νὰ ἱκανοποιηθοῦν δικαστικῶς. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον νομίζω ὅτι τὸ ἄρθρον 5 τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου θὰ πρέπει νὰ τὸ συμπληρώσωμεν διὰ διατάξεως, διὰ τῆς ὁποίας θὰ ἐπιτρέπεται ὅπως διὰ Διατάγματος συνιστῶνται μεταβατικὰ ἐφετεῖα κατόπιν προτάσεως τοῦ Ἀρείου Πάγου διὰ τὴν ἐκδίκασιν τῶν ποινικῶν μόνον ὑποθέσεων. Τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἔθεσα ὑπ’ ὄψει σας, εἶναι σοβαρώτατον καὶ ἀπασχολεῖ τοὺς κατοίκους τῆς περιφερείας Χίου. Τοῦτο τὸ ἔθεσα ὄχι μόνον διὰ λόγους τυπικούς, ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικοὺς καὶ ἀνάγκης. Καὶ ἐπὶ τῆς ἀνάγκης αὐτῆς κραυγάζουν οἱ ἀριθμοί. Ὅταν ἐπὶ 1705 καταδικαστικῶν ἀποφάσεων ἐφεσιβλήθησαν μόνον αἱ 63, ἀντιλαμβάνεσθε κατὰ ποῖον τρόπον λειτουργεῖ ἡ Δικαιοσύνη. Ζητοῦμεν λοιπὸν πρὸς προστασίαν τῶν πολιτῶν νὰ παρασχεθῇ ἡ δυνατότης, ἵνα διὰ Διατάγματος κατόπιν προτάσεως τοῦ Ἀρείου Πάγου, ὄχι κατωτέρου Δικαστηρίου, νὰ δύνανται νὰ συνιστῶνται εἰς τὰς περιφερείας τῆς χώρας μεταβατικὰ ἐφετεῖα πρὸς ἐκδίκασιν τῶν ποινικῶν ὑποθέσεων. Παρακαλῶ τοὺς κυρίους συναδέλφους νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἀνάγκην, τὴν ὁποίαν μεταφέρομεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἡ ὁποία εἶναι οὐσιαστικὴ καὶ μᾶς ζητοῦν τὴν ἱκανοποίησίν της ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν οἱ κάτοικοι τῶν περιφερειῶν μας. Παρακαλοῦμεν λοιπὸν τὸ αἴτημα αὐτὸ νὰ ἱκανοποιηθῇ. Πέραν αὐτοῦ, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, θὰ ἤθελον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἐπὶ τῆς παραγράφου 5 τοῦ ἄρθρου 5, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ περὶ συστάσεως καὶ καταργήσεως εἰρηνοδικείων δευτέρας τάξεως. Τελευταίως, νόμοι, οἱ ὁποῖοι ἐψηφίσθησαν ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἀνέθεσαν εἰς τοὺς εἰρηνοδίκας ὅλης τῆς χώρας πολλὰ καθήκοντα διοικητικά. Φερ’ εἰπεῖν, ἡ ἀναθεώρησις τῶν ἐκλογικῶν καταλόγων καὶ ὅλη ἡ διαδικασία τῆς ἐκλογικῆς νομοθεσίας ἔχει ἀνατεθῆ εἰς τοὺς εἰρηνοδίκας, διὰ τὰς συντάξεις τοῦ ΟΓΑ κλπ. Οἱ εἰρηνοδίκαι λοιπὸν τῆς ὑπαίθρου δὲν ἐκτελοῦν μόνον τὸ στενὸν δικαστικόν των ἔργον, ἀλλὰ ἔχουν καὶ καθήκοντα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν τῆς κρατικῆς μηχανῆς εἰς ὅλην τὴν ὕπαιθρον. Πρὸς προστασίαν τῶν κατοίκων τῆς ὑπαίθρου εἶναι ἀπαραίτητον τὰ εἰρηνοδικεῖα δευτέρας τάξεως νὰ παραμείνουν. Δι’ αὐτὸ θὰ ἤθελον νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης ὅταν θὰ ἐφαρμόσῃ τὴν διάταξιν αὐτήν, νὰ τὴν ἐφαρμόσῃ μετὰ περισκέψεως καὶ νὰ μὴ προβῇ εἰς οὐδεμίαν κατάργησιν εἰρηνοδικείου ὑπαίθρου. Θὰ ἤθελον, νὰ προτείνω κατόπιν ἐγκρίσεως τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ ἐδίδετο ἡ εὐχέρεια εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀνάγκη, νὰ συστήσῃ 10 καὶ 15 εἰρηνοδικεῖα καὶ πταισματοδικεῖα.

§216ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Καρατζένης, ἔχει τὸν λόγον.

§217Δ. ΚΑΡΑΤΖΕΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅπως ὀρθῶς παρετήρησε καὶ ὁ κ. Παπασταύρου, ἰδιαιτέρως εἰς τὴν Ἤπειρον κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ὁ πληθυσμὸς ἔχει ἐλαττωθῆ καὶ τὰ χωρία ἔχουν ὀλίγους κατοίκους μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχῃ περιορισθῆ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκδικαζομένων ὑποθέσεων ὑπὸ τῶν Εἰρηνοδικείων. Θὰ ἤθελα ἑπομένως νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν ὅπως ἀπαλείψῃ τὴν διάταξιν, τὴν παρέχουσαν τὴν δυνατότητα καταργήσεως 5 Εἰρηνοδικείων, διότι θὰ πρέπει νὰ δημιουργήσωμεν εἰς τὰ χωρία τὰς προϋποθέσεις παραμονῆς ἐκεῖ τῶν κατοίκων.

§218ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ ἔχει τὸν λόγον.

§219Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης νὰ ἐνθυμηθῇ κάτι, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀρκετὰ παλαιόν. Τὴν πρώτην φορὰν κατὰ τὴν ὁποίαν διετέλεσεν Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, τὸ 1956 εἶχε συζητηθῆ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ ὑπεσχέθη ὅτι θὰ ἐπροχώρει εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος κατόπιν ἐκτιμήσεως τῶν οὐσιαστικῶν δεδομένων. Ἐμεσολάβησε τὸ ἐρώτημα τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης πρὸς τὴν Ὁλομέλειαν τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἥτις ἀπεφάνθη ὑπὲρ τῆς ἱδρύσεως μεταβατικοῦ ἐφετείου. Παρῆλθεν ἔτος καὶ πλέον καὶ δὲν ὑπῆρξε πρόοδος εἰς τὴν ὑπόθεσιν, ἥτις εἶναι πράγματι μεγάλης σημασίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συλλάβῃ τὴν ἔκτασιν τοῦ κακοῦ, τὸ ὁποῖον γίνεται ἰδίως εἰς τὴν Χίον καὶ Λέσβον. Μὴ ὄντος δυνατοῦ εἰς τὴν ἕδραν κάθε Πρωτοδικείου νὰ γίνῃ καὶ Ἐφετεῖον δὲν θέλομεν καὶ δὲν ζητοῦμεν ἡ Μυτιλήνη, τῆς ὁποίας τὸ Πρωτοδικεῖον ἔχει τὸ 60% τῶν ὑποθέσεων τοῦ Ἐφετείου νὰ γίνῃ ἕδρα τοῦ Ἐφετείου, ἀλλὰ ἡ ἀνάγκη τῆς δικαιοσύνης εἶναι ἴση μὲ τὸ ψωμὶ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ στεροῦμεν πληθυσμὸν 250.000 κατοίκων ἀπὸ τὴν δευτεροβάθμιον κρίσιν τῶν ὑποθέσεών του. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφήνωμεν ἀνθρώπους καταδικαζομένους μὲ ἠθικὰ στίγματα καὶ βαρείας οἰκονομικὰς καὶ ἄλλας συνεπείας μὲ τὸ παράπονον ὅτι δὲν εἶναι δι’ αὐτοὺς προσιτὴ ἡ δευτεροβάθμιος κρίσις, ἡ δικαιοσύνη. Τὸ Πρωτοδικεῖον τῆς Λέσβου ἔχει τὰ 60% τῶν ὑποθέσεων, ἡ Λῆμνος συγκοινωνεῖ μὲ τὴν Λέσβον μίαν φορὰν τὴν ἑβδομάδα. Διὰ νὰ πάῃ ἕνα πλημμέλημα θέλει 15 ἡμέρας. Καὶ διὰ τὰς ποινικὰς ὑποθέσεις χρειάζεται νὰ μεταβῇ ὁ μηνυτής, οἱ μάρτυρες καὶ ἀπαιτοῦνται δαπάναι μεγάλαι. Διὰ ἔφεσιν θὰ χάσῃ καὶ τρίτην ἑβδομάδα. Θὰ φθάσῃ εἰς τὸν Πειραιᾶ, ἔξω ἀπὸ τὸ Πρωτοδικεῖον καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ μεταβῇ εἰς Σῦρον. Εἶναι κἄτι καταπληκτικόν. Δὲν γνωρίζω ποῖον πεῖσμα, δὲν ἀναφέρομαι εἰς τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν, διότι αὐτὸ ἰσχύει ἀπὸ μακροῦ, ποῖον πεῖσμα ἐμποδίζει τὴν λύσιν τοῦ θέματος αὐτοῦ. Πάντως ἐφ’ ὅσον ὁ Ἄρειος Πάγος κατόπιν αἰτήσεως τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης ἔχει ἀποφανθῆ διὰ τὴν δημιουργίαν μεταβατικοῦ ἐφετείου ἀπαραιτήτου ἰδίως διὰ τὴν Νησιωτικὴν Ἑλλάδα, νομίζω ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ χαθῇ ἡ λύσις. Εἶναι κάτι τὸ ὁποῖον θὰ ἀποτελέσῃ τίτλον τιμῆς διὰ τὸν Ὑπουργὸν ὁ ὁποῖος θὰ ἔχῃ τὸ θάρρος νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰς σημειουμένας ἀντιδράσεις ἔναντι τοῦ ἀγαθοῦ νὰ καταστῇ προσιτὴ εἰς τοὺς πολίτας ἡ δευτεροβάθμιος κρίσις. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ ὑφισταμένη αὐτὴ ἡ κατάστασις, ἥτις δὲν συνάδει εἰς σύγχρονον κράτος. Ἐφ’ ὅσον τὸ θέμα εἶναι ὥριμον καὶ ὁ Ἄρειος Πάγος ἔχει ἀποφανθῆ δὲν ἀπομένει παρὰ μία τροπολογία διὰ νὰ λυθῇ τὸ θέμα. Σεβόμενος ὅμως τὸ γεγονὸς ὅτι εἰς ζητήματα δικαιοσύνης δὲν πρέπει ἐκ τοῦ προχείρου νὰ ἀποφασίζωμεν, θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ δώσῃ τοὐλάχιστον μίαν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ λύσῃ τὸ θέμα συντόμως.

§220Κ. ΛΙΔΩΡΙΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, παρακαλῶ νὰ δεχθῆτε μίαν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν ἔχω ὑποβάλει διὰ τῆς ὁποίας προτείνεται ὅπως εἰς Εἰρηνοδίκας καὶ Πταισματοδίκας Αʹ τάξεως ἔχοντας συμπληρώσει 15ετῆ ὑπηρεσίαν εἰς τὸν δικαστικὸν κλάδον ἢ 25ετῆ δημοσίαν ὑπηρεσίαν, ἀπονέμεται ὁ μισθὸς τοῦ Πρωτοδίκου.

§221Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τοῦ Ἐφετείου Αἰγαίου ἀπησχόλησε τὴν Βουλὴν κατ’ ἐπανάληψιν ἀπὸ τὸ 1944 καὶ ἐντεῦθεν. Ὁ συνάδελφος κ. Παππᾶς ἀνέφερεν ὡρισμένα στατιστικὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἐκλονίσθησαν ἐκ τῆς παρεμβάσεως τοῦ κ. Ζορμπᾶ. Κατὰ συνέπειαν δὲν δυνάμεθα νὰ βασιζώμεθα ἐπ’ αὐτῶν. Προσέτι ὁ κ. Ἡλιοῦ εἶπεν ὅτι ἡ Σάμος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπαχθῇ εἰς τὴν Λέσβον διότι συγκοινωνιακῶς ἐπικοινωνεῖ μὲ τὴν Σῦρον. Θέλω νὰ προσθέσω ἀκόμη ὅτι τὸ ἀρχικὸν αἴτημα τῶν Λεσβίων ἦτο, νὰ γίνῃ ἐκεῖ τὸ Ἐφετεῖον. Ἤδη πρὸ τῆς δυνάμεως τῶν πραγμάτων ὑπεχώρησαν καὶ ζητοῦν μεταβατικὸν Ἐφετεῖον. Κύριε Πρόεδρε, θέλω νὰ τονίσω ὅτι ἡ ἀναλογία τῶν ἐφεσιβαλλομένων ἀποφάσεων ἐνώπιον τοῦ Ἐφετείου Αἰγαίου δὲν εἶναι ὀλιγωτέρα τῶν ἐφεσιβαλλομένων εἰς τὰ ἄλλα Ἐφετεῖα. Ὅθεν, ἐὰν καθιερωθῇ ὁ θεσμὸς τοῦ μεταβατικοῦ Ἐφετείου, ὁ κάθε Δικηγορικὸς Σύλλογος οἱουδήποτε Πρωτοδικείου τῆς χώρας θὰ ζητῇ καὶ ὀρθῶς νὰ μεταβαίνῃ εἰς τὴν ἕδραν τοῦ Πρωτοδικείου τὸ μεταβατικὸν Ἐφετεῖον. Ἀλλὰ ἡ μεταξύ μας ἔρις θὰ συντελέσῃ ἐξ ἄλλου νὰ ἐπωφεληθοῦν ἄλλαι περιφέρειαι. Ἤδη ὁ κ. Ντάγκας ἐπωφελήθη τῆς εὐκαιρίας διὰ νὰ ὑποστηρίξῃ ὅτι αἱ ἀποφάσεις τῶν Νήσων πρέπει νὰ ἐφεσιβάλλωνται εἰς τὸν Πειραιᾶ. Δὲν εἶναι ὅμως ὀρθὸν νὰ πληγῇ ἀκόμη περισσότερον ἡ Σῦρος, ἡ ἀρχόντισσα αὐτὴ ἡ ὁποία ἀγωνιᾷ καὶ προσπαθεῖ νὰ διατηρηθῇ μὲ τὰ λουκούμια της. Ἡ ἐνδεδειγμένη λύσις θὰ ἦτο νὰ πυκνώσωμεν τὴν συγκοινωνίαν μὲ τὰς νήσους τὰς ὑπαγομένας εἰς τὸ Ἐφετεῖον Σύρου. Ἡ Σῦρος, εὑρίσκεται εἰς τὸ κέντρον τῆς πολυνήσου.

§222Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶχα τὴν ἀξίωσιν εἰς αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον νὰ ἀποφασισθῇ ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δικαστῶν τῆς πρωτευούσης, ἀλλὰ ἐπερίμενα ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ συμμερισθῇ τὴν ἄποψίν μας περὶ τοῦ ἀδυνάτου ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης εἰς τὴν πρωτεύουσαν μὲ τὸν ὑπάρχοντα ἀριθμὸν δικαστῶν. Δὲν εἶναι μόνον ἡ αὔξησις τοῦ πληθυσμοῦ εἰς τὸ λεκανοπέδιον τῆς πρωτευούσης, ἀλλὰ καὶ ἡ σοβαρότης τῶν ὑποθέσεων, ὥστε ἀσυζητητὶ νὰ ἐπιβάλλεται ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δικαστῶν. Δὲν εἶναι δυνατόν, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἐφαρμόζωμεν πολιτικὴν στρουθοκαμήλου. Παρακαλῶ νὰ ἀναθεωρήσητε τὰς ἀπόψεις σας καὶ νὰ δώσητε κατηγορηματικὴν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ μελετήσητε τὸν τρόπον ἐξευρέσεως τῶν πόρων διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δικαστῶν.

§223Μ. ΚΟΤΣΩΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὰ διαβήματα τὰ ὁποῖα ἔγιναν πρὸς τοὺς κ.κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης διὰ τὴν ἐπίλυσιν τοῦ θέματος τοῦ Ἐφετείου Σύρου, παρακαλῶ καὶ τώρα τὸν κ. Ὑπουργὸν ὅπως τὸ ἐξετάσῃ μετὰ πάσης προσοχῆς ὥστε νὰ δοθῇ κἄποια λύσις. Τὰ λεχθέντα ὑπὸ τῶν κ.κ. Ἡλιοῦ καὶ Ἀλαβάνου ὅτι ἡ Σάμος καὶ ἡ Ἰκαρία δὲν ἔχουν τόσην ἀνάγκην ὅσην ἡ Μυτιλήνη καὶ ἡ Χίος, δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὰ πράγματα. Ἔχομεν βεβαίως ἀτμοπλοϊκὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τὴν Σῦρον, ἀλλὰ θέλομεν πλοῦν 12 ὡρῶν. Πέραν αὐτοῦ πρέπει νὰ ὑπολογισθῇ ἡ οἰκονομικὴ στάθμη καὶ οἱ Σάμιοι εἶναι πολὺ πτωχοί, καὶ δι’ αὐτὸ ἀποφεύγουν νὰ ἐφεσιβάλλουν τὰς ἀποφάσεις.

§224Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχω ὑποβάλει μετὰ τοῦ συναδέλφου κ. Παπασπύρου μίαν τροπολογίαν ἀφορῶσαν τὴν αὔξησιν κατὰ 5 τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Ἀρεοπαγιτῶν. Εἰς τὴν εἰσήγησίν μου ἐξήγησα διατί εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη νὰ γίνῃ ἡ αὔξησις αὐτή. Μετὰ τὴν θέσπισιν τῆς ἀκυρωτικῆς διαδικασίας ηὐξήθη ὁ ὄγκος τῶν ἐργασιῶν τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ ἑπομένως εἶναι ἀπαραίτητος ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Ἀρεοπαγιτῶν, ἥτις ὅταν γίνῃ θὰ καταστήσῃ εὐχερεστέραν καὶ τὴν ἄσκησιν τῆς ἐπιθεωρήσεως.

§225Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Μετὰ τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ συναδέλφου κ. Παπαρρηγοπούλου, δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε παρὰ μόνον νὰ συνηγορήσω καὶ ἐγὼ ἐκθύμως ὑπὲρ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Ἀρεοπαγιτῶν, τοὐλάχιστον κατὰ τρεῖς ἐὰν δὲν γίνεται 5, διὰ τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἐξέθεσεν ὁ συνάδελφος κ. Παπαρρηγόπουλος.

§226Θ. ΠΑΠΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ συνάδελφος κ. Ζορμπᾶς, ὁμιλῶν πρὸ ὀλίγου, ὑπεστήριξεν ὅτι τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔδωσα, εἰδικῶς μὲ τὴν ποινικὴν κίνησιν τῆς νήσου Χίου, δὲν ἦσαν ἀκριβῆ. Ὀφείλω νὰ δηλώσω ὅτι ὁ κ. Ζορμπᾶς παρεννόησε, διότι ὅταν ἔδωσα τὸν ἀριθμὸν τῶν ποινικῶν ἀποφάσεων, ἔδωσα τὸν ἀριθμὸν ὅλων γενικῶς τῶν ποινικῶν ἀποφάσεων τόσον τοῦ Τριμελοῦς, ὅσον καὶ τοῦ Μονομελοῦς Πλημμελειοδικείου, ὁ ὁποῖος ἀνέρχεται εἰς 7.339. Τὰ στοιχεῖα τὰ ἔχω πάρει ἀπὸ τὴν Ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. Ὁ κ. Ζορμπᾶς ἀνέφερε μόνον τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀποφάσεων τῶν Τριμελῶν Πλημμελειοδικείων τῆς τελευταίας μόνον τριετίας, ἐνῷ ἐγὼ πέραν αὐτοῦ ἀνέφερον καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν Μονομελῶν Πλημμελειοδικείων καὶ δὴ ὁλοκλήρου τῆς τελευταίας τετραετίας.

§227Σ. ΠΕΡΤΣΙΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Νομὸς Κιλκὶς ἀριθμεῖ 103.000 κατοίκους καὶ στερεῖται Πρωτοδικείου. Εἶναι ὁ μόνος Νομὸς τῆς Πατρίδος μας, χωρὶς Πρωτοδικεῖον. Ἐπίσης ἔχει τρία Εἰρηνοδικεῖα τῶν πόλεων Κιλκίς, Γουμενίτσης καὶ Μουριῶν καὶ εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη, ὅπως συσταθῇ καὶ τέταρτον Εἰρηνοδικεῖον ἐν Πολυκάστρῳ, ἵνα οἱ κάτοικοι μὴ ταλαιπωροῦνται, μεταβαίνοντες εἰς τὸ Εἰρηνοδικεῖον Μουριῶν. Διὰ νὰ μεταβοῦν εἰς τὸ Εἰρηνοδικεῖον Μουριῶν διανύουσιν ἀπόστασιν πέραν τῶν 140 χιλιομέτρων, κατέρχονται εἰς Θεσσαλονίκην καὶ ἐκεῖθεν ἀνέρχονται εἰς Μουριές. Νομίζω, ὅτι ἡ σύστασις Εἰρηνοδικείου ἐν Πολυκάστρῳ θὰ ἀπαλλάξῃ τοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς ἀπὸ ταλαιπωρίας καὶ οἰκονομικὰς ἀφαιμάξεις. Γνωμοδότησις συστάσεως Εἰρηνοδικείου ἐν Πολυκάστρῳ ὑφίσταται τοῦ Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Ἐπίσης, παρακαλῶ, ὅπως συσταθῇ εἰδικὸν Πταισματοδικεῖον ἐν Κιλκὶς. Διότι ἀπὸ τὸ Πρωτοδικεῖον Θεσσαλονίκης στέλλονται χιλιάδες δικογράφων διὰ προανάκρισιν. Καὶ ὁ Εἰρηνοδίκης Κιλκὶς μὲ τὸ ὑπάρχον προσωπικόν, πολλάκις μοὶ παρεπονέθη, ὅτι τὸ Εἰρηνοδικεῖον Κιλκίς, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀνταποκριθῇ πρὸς τὸν τόσον φόρτον τῶν ἐργασιῶν του. Εἶμαι βέβαιος, κ. Ὑπουργέ, ὅτι θὰ ἐξετάσετε τὸ θέμα μετὰ συμπαθείας καὶ ἱδρύοντες ἐν Πολυκάστρῳ Εἰρηνοδικεῖον καὶ ἐν Κιλκὶς Πταισματοδικεῖον θὰ ἱκανοποιήσητε ἕνα παλαιὸν αἴτημα τοῦ λαοῦ Κιλκίς.

§228Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀξιότιμος καὶ φίλτατός μου Ὑπουργὸς ἐζήτησε θυσίας. Θυσίας δυστυχῶς πάντοτε κάνει ὁ Πειραιεὺς ὑπὲρ τοῦ ὑδροκεφάλου, ὁ ὁποῖος λέγεται Πρωτεύουσα. Μία ἀπὸ τὰς πολλὰς θυσίας τὰς ὁποίας κάμει εἶναι ἡ ἀφορῶσα τὴν ἀπονομὴν τῆς δικαιοσύνης. Ὁ Πειραιεύς, ὅπως γνωρίζουν ἅπαντες οἱ παροικοῦντες εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, κατοικεῖται αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀπὸ 500.000 κατοίκους. Δὲν θέλω νὰ ἀναμνησθῶ τὰς πολλὰς καὶ παλαιὰς ὑποσχέσεις, ὄχι μόνον τοῦ σημερινοῦ καὶ φιλτάτου μου Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν προηγηθέντων αὐτοῦ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης Ὑπουργῶν, περὶ τῆς ἀνάγκης δημιουργίας δικαστικοῦ μεγάρου. Δὲν εἶναι τῆς παρούσης στιγμῆς. Ἁπλῶς καὶ μόνον θὰ ὑπομνήσω ὅτι εἰς τὸν Πειραιᾶ, οἱ ἀπονέμοντες τὴν δικαιοσύνην εἶναι καθ’ ὅλα ἱκανοί, καθ’ ὅλα μορφωμένοι, ἀλλ’ ἀριθμητικῶς ἀνεπαρκεῖς. Ἔχω πρόσφατον περίπτωσιν σοβαρωτάτου θέματος, τὸ ὁποῖον σήμερον ἀνέγνωσα εἰς τὰς ἐφημερίδας, τοῦ θέματος τοῦ ἀφορῶντος τὴν κατάχρησιν ἢ μᾶλλον τὰς καταχρήσεις τοῦ Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ, τὰς ὁποίας ἀπὸ ἔτους καὶ πλέον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φέρουν εἰς πέρας, ὄχι διότι πιέζονται, ἀλλὰ διότι δὲν ἐπαρκοῦν. Καὶ ἔχω ἀπάντησιν τοῦ τιμῶντος τὴν ἕδραν τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς λέγει, ὅτι ἀκριβῶς λόγῳ τοῦ φόρτου τῆς ἐργασίας καὶ τοῦ δυσκόλου χειρισμοῦ τοῦ ὅλου θέματος αἱ ἀνακρίσεις θὰ βραδύνουν. Διότι δυστυχῶς οἱ δικασταὶ ἀριθμητικῶς δὲν εἶναι ἐπαρκεῖς, ὥστε ἡ δικαιοσύνη νὰ ἀπονέμεται ταχέως καὶ εὐκόλως, ὅπως ἐπιβάλλει αὐτὴ αὕτη ἡ ἔννοια τῆς δικαιοσύνης. Ζητῶ, λοιπόν, καὶ ἐγὼ τὴν αὔξησιν κατὰ τὸ δυνατὸν τοῦ προσωπικοῦ, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον βεβαίως ὁ μέγας Δαλαϊλάμας τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, καὶ ὑπῆρξεν μέγας Δαλαϊλάμας ὁ ἀξιότιμος σήμερον Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ἐπιτρέψῃ τὴν σχετικὴν δαπάνην. Ὑπενθυμίζω καὶ μίαν ἄλλην ὑπόσχεσιν τὴν ὁποίαν ἀκούω ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν. Τὴν ὑπόσχεσιν δημιουργίας Ἐφετείου εἰς τὸν Πειραιᾶ. Κύριοι συνάδελφοι, χαίρω ἰδιαιτέρως ποὺ ἤκουσα τὸν κ. Παπαρρηγόπουλον γελῶντα. Ὁ γέλως, εἶπεν ἕνας φιλόσοφος εἶναι ζωή. Γελᾶτε διὰ νὰ ζήσητε. Ἤκουσα νὰ γίνεται λόγος περὶ περιοδευόντων Ἐφετείων. Μέχρις σήμερον γνωρίζω μόνον περιοδεύοντα Συμβούλια Ἐπιλογῆς Στρατευσίμων. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι αὐτὴ αὕτη ἡ ἔννοια τῆς Δικαιοσύνης ἀποκλείει τὸν ὅρον περιοδεῦον Ἐφετεῖον. Διετηρήσατε τὸ Ἐφετεῖον Αἰγαίου. Δὲν θὰ εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ζητήσῃ νὰ καταστρέψῃ τὰς τόσας καὶ τόσας προσπαθείας τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Πρωτοπαπαδάκη περὶ τῶν Κυκλάδων. Ἀνήκει μακρὰν ἀπ’ ἐμὲ τοιαύτη σκέψις. Ἀλλὰ θὰ ἐπεθύμουν νὰ εἴπω, ὅτι καὶ αὐτοὶ οἱ 500.000 κάτοικοι τοῦ Πειραιῶς, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ἑαυτοὺς ὡς δευτέρας ποιότητος ἄτομα, θὰ ἔπρεπε νὰ τύχουν ποιᾶς τινος στοργῆς, ἡ ὁποία δὲν θὰ στοιχίσῃ τόσα πολλὰ εἰς τὸ Δημόσιον. Ἂς σκεφθῇ μὲ τὴν χαρακτηρίζουσαν αὐτὸν καλὴν διάθεσιν, ὁ κ. Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης καὶ μὲ ἀντικειμενικότητα, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ὁ Πειραιεὺς πρέπει κάτι νὰ ἴδῃ. Διότι δυστυχῶς, μέχρι σήμερον πλὴν τῶν ἔργων τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν αὐτὰς τὰς ἡμέρας τὰς στήλας τῶν ἐφημερίδων, τῶν ἔργων περὶ Πειραϊκῆς Χερσονήσου ποὺ κατεστράφη μὲ τὴν ἐλπίδα δημιουργίας τουριστικῆς κινήσεως τοῦ Πειραιῶς, ὁ Πειραιεὺς δὲν εἶδεν τίποτε. Ἐπίσης, κ. Ὑπουργέ, παρακαλῶ νὰ ἐνθυμηθῆτε καὶ τοὺς βομβοπλήκτους τοῦ Πειραιῶς. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας, κ. Ὑπουργέ ἠμπορεῖτε νὰ προσφέρετε ὑπηρεσίας εἰς τὴν πόλιν τοῦ Πειραιῶς ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐγὼ προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι διότι ἐκεῖ ἐκλέγομαι, ἀντικειμενικῶς πιστεύω, ὅτι πηγάζουν τὰ κρείττω.

§229Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Τὸ αἴτημα, κ. Πρόεδρε, τῆς ἱδρύσεως Ἐφετείου εἰς τὸν Πειραιᾶ, εἶναι αἴτημα, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ καὶ τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως καὶ τὸν νομικὸν κόσμον αὐτῆς. Ἤκουσα νὰ γίνεται λόγος, ὅτι ὑπάρχουν νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, τὰ ὁποῖα ἐξυπηρετοῦνται ἀπὸ τὸ Ἐφετεῖον τοῦ Αἰγαίου, τῶν ὁποίων οἱ κάτοικοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ταξιδεύσουν εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ ἐκεῖθεν δι’ ἄλλου μέσου εἰς Σῦρον. Δὲν γνωρίζω ἐὰν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα πρέπει νὰ ἐξακολουθῇ νὰ γίνεται. Ἐλέχθη ἐπίσης ἀπὸ προλαλήσαντας συναδέλφους, ὅτι ὁ Πειραιεὺς ἔχει ὑπερβῆ τὰς 500.000 κατοίκους. Δὲν εἶναι μόνον ὁ Πειραιεύς, εἶναι καὶ αἱ νῆσοι τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ, οἱ κάτοικοι, τῶν ὁποίων εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἔλθουν εἰς τὸν Πειραιᾶ. Τὸ αἴτημα, ἐπαναλαμβάνω, τῆς ἱδρύσεως Ἐφετείου εἰς τὸν Πειραιᾶ δὲν εἶναι αἴτημα τῶν βουλευτῶν καὶ τῶν κατοίκων, ἀλλὰ εἶναι αἱ ἀνάγκαι ποὺ τὸ ἀπαιτοῦν, ἡ μεγάλη αὔξησις τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἡ αὔξησις τῶν ὑποθέσεων. Νομίζω, ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης θὰ ἐξετάσῃ τὸ ζήτημα μετὰ τῆς δεούσης προσοχῆς, ὄχι ὡς αἴτημα τῶν βουλευτῶν τῆς περιφερείας τῆς πόλεως τοῦ Πειραιῶς, ἀλλὰ ὡς μίαν ἀναπότρεπτον ἀνάγκην, τὴν ὁποίαν πρέπει, κατὰ τρόπον ἀντικειμενικὸν νὰ ἐπιλύσῃ.

§230Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δύο λέξεις, θὰ ἤθελα μόνον νὰ προσθέσω εἰς ὅσα ἀξιόλογα εἶπεν ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος καὶ νὰ ἀναφερθῶ καὶ ἐγὼ εἰς τὰς εἰσηγήσεις τὰς ὁποίας τόσον ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ὅσον καὶ ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ ἐκάμαμεν. Ἀναφέραμεν κατὰ τὴν προχθεσινὴν συζήτησιν ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐνισχυθῇ διὰ 5 τοὐλάχιστον μελῶν τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου τῆς χώρας. Καὶ ὀρθότατα ἐπεσημάνθη ἡ ἄποψις αὐτή. Τὸ εἴπαμεν καὶ προχθές, ὅτι ὁ ὄγκος τῶν ἐργασιῶν τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ ἐπιπροσθέτως ἡ ἀνάγκη τονώσεως τοῦ θεσμοῦ τῶν ἐπιθεωρητῶν — σήμερον εἶναι 3 μόνον ἐπιθεωρηταὶ— ἐπιβάλλει νὰ ὑπάρξουν μόνιμοι ἐπιθεωρηταὶ δι’ ὁλόκληρον τὸ ἔτος. Ἐπιβάλλεται νὰ γίνουν 5 ἐπιθεωρηταί, οἱ ὁποῖοι νὰ ἀπασχολοῦνται συνεχῶς μὲ τὸν ἔλεγχον καὶ τὴν ἐπιθεώρησιν τῶν δικαστηρίων. Θὰ εἶναι τοῦτο μία μεγάλη προσφορὰ διὰ τὸ καλὸ καὶ τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τῆς Δικαιοσύνης. Θὰ ἤθελον ἀκόμη νὰ προσθέσω, ὅτι ἐὰν παρ’ ἐλπίδα εἶναι θέμα οἰκονομιῶν, ἐγὼ εἶμαι ἐναντίον τῆς καταργήσεως καὶ τοῦ περιορισμοῦ τῶν θέσεων, διότι εἶναι ὁ μόνος κλάδος, ὅπου δὲν ὑπάρχει ἀνάλογος αὔξησις θέσεων. Ἀλλὰ θὰ ἤθελον νὰ προσθέσω καὶ τοῦτο ἐν προκειμένῳ: Νὰ γίνῃ αὔξησις τῶν Ἀρεοπαγιτῶν κατὰ 5. Εἶναι ἀπολύτως ἐπιβεβλημένον.

§231ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ὁμιλητῶν, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 5, τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ὑπουργός.

§232Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Λυποῦμαι, κύριοι συνάδελφοι, διότι δὲν ἀπεδόθη προσοχὴ εἰς τὴν δήλωσιν τὴν ὁποίαν ἔκαμα εἰς τὴν παρελθοῦσαν συνεδρίασιν, κατὰ τὴν ὁποίαν συνεζητήθη τὸ νομοσχέδιον κατ’ ἀρχήν. Καὶ εἶπον τότε ὅτι ᾐσθάνθην ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν διότι ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς δύναμαι νὰ προβῶ εἰς τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ μεγάλου ἔργου, τὸ ὁποῖον προσφέρουν οἱ Ἕλληνες δικασταὶ καὶ εἰς τὴν ἔξαρσιν τῆς προσπαθείας τὴν ὁποίαν καταβάλλουν, δεδομένου, ὅτι ἡ σημερινὴ ἀριθμητικὴ σύνθεσις τῶν δικαστηρίων δὲν εἶναι ἐπαρκὴς διὰ τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ἔχουν ἐπωμισθῆ τὰ δικαστήρια. Καὶ παρέθεσα ὡρισμένους ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι δικαιολογοῦν τὴν αἰσιόδοξον πρόβλεψιν, ὅτι μέχρις ὅτου αἱ περιστάσεις ἐπιτρέψουν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δικαστῶν, ἡ πλήρωσις ὅλων τῶν ὀργανικῶν θέσεων ἐπιτρέπει αἰσιοδοξίαν διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν. Ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δικαστῶν θὰ καταστῇ, ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀναπόφευκτος, ὅταν θὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν ἡ νέα πολιτικὴ Δικονομία. Διότι τότε δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ παραγνωρισθῇ ἡ ἀνάγκη τῆς σημαντικῆς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Πρωτοδικῶν, κυρίως εἰς τὰ μεγάλα Πρωτοδικεῖα καὶ τὰ Δικαστήρια μέσης κινήσεως. Εἶπον, ὅτι ἐὰν ἐχρειάζετο νὰ συμπληρώσω τὴν σκέψιν μου, ἡ ἐφαρμογὴ τῆς νέας Δικονομίας συνδέεται καὶ μὲ τὴν δημιουργίαν νέων δικαστικῶν καταστημάτων, διότι οἱ εἰσηγηταὶ τῶν ὑποθέσεων θὰ πρέπει νὰ ἔχουν τὸ γραφεῖον των, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἐπικοινωνοῦν μετὰ τῶν διαδίκων καὶ τῶν δικηγόρων καὶ θὰ προβαίνουν εἰς τὴν συγκέντρωσιν τῶν στοιχείων διὰ τὴν ἐπίλυσιν τῆς διαφορᾶς. Εἶπον προχθὲς ὅτι πραγματικὴν ἀφαίμαξιν ὑπέστη ἡ Δικαιοσύνη ἐξ αἰτίας ἐκτάκτων περιστατικῶν. Διότι, λόγῳ τῆς ἐθελουσίας ἐξόδου ἀπεχώρησαν 40 Δικασταὶ καὶ Εἰσαγγελεῖς καὶ διὰ τῆς μετατάξεως εἰς τὰ Φορολογικὰ Δικαστήρια ἀπεχώρησαν 34 Δικασταὶ καὶ Εἰσαγγελεῖς καί, ὅτι διὰ τῆς ἐξόδου δικαστῶν ἐκ τῶν συνήθων αἰτίων, ἐδημιουργήθη κατάστασις ἀνησυχητική. Διότι ἀπὸ τοῦ 1961 μέχρι τοῦ τέλους τοῦ 1962 ἐξεκενώθησαν 186 θέσεις εἰς τὴν Τακτικὴν Δικαιοσύνην, περιλαμβανομένης καὶ τῆς Εἰσαγγελικῆς. Τὴν στιγμὴν αὐτὴν αἱ κεναὶ θέσεις εἰς τὰ δικαστήρια ἀνέρχονται ἐν συνόλῳ εἰς 23. Βεβαίως ὑπάρχουν κεναὶ θέσεις 32 Πρωτοδικῶν, μία θέσις Ἀρεοπαγίτου, 6 Προέδρων Πρωτοδικῶν, ἀλλὰ ὑπάρχουν, ἀντιθέτως 17 ὑπεράριθμοι Πάρεδροι, εἰς τρόπον ὥστε εἰς τὸ σύνολον ἔχομεν ἔλλειψιν 23 ἐν συνόλῳ δικαστῶν. Καὶ εἰς τὸν Εἰσαγγελικὸν κλάδον ἔχομεν ἔλλειψιν 9 μόλις προσώπων, εἰς τρόπον ὥστε ἡ συνολικὴ ἔλλειψις τοῦ προσωπικοῦ τῆς Τακτικῆς Δικαιοσύνης ἀνέρχεται τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἰς 32. Ὑπολογίζω, ὅτι μὲ τὸν διαγωνισμὸν ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ διεξαχθῇ τὸν προσεχῆ Ὀκτώβριον, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ καλυφθοῦν ὅλα τὰ κενά, τὰ ὁποῖα ἔχει μέχρι σήμερον ἡ Δικαιοσύνη.

§233Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Τοῦ ὑφισταμένου ὀργανισμοῦ;

§234Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Ἀλλὰ τίνος;

§235Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Διότι ζητοῦμε νὰ αὐξήσετε τὸν ἀριθμόν.

§236Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Κύριε συνάδελφε, ἔχει ἰδιάζουσαν σημασίαν αὐτό, τὸ ὁποῖον ὑποστηρίζω. Διότι οὐδέποτε ἐπληρώθησαν ὅλαι αἱ θέσεις τῶν δικαστῶν. Σημειωτέον, ὅτι τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1963, ἢ τὸν Δεκέμβριον, ὅταν θὰ ἔχῃ λήξει ὁ διαγωνισμὸς καὶ θὰ εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ ἐκδόσωμεν τὸ Διάταγμα τοῦ διορισμοῦ τῶν Παρέδρων, θὰ ἔχουν συμπληρωθῆ ὅλαι αἱ θέσεις καὶ θὰ ἔχῃ ἐπὶ πλέον καλυφθῆ τὸ μέγιστον μέρος τῶν κενῶν θέσεων τῶν Πρωτοδικῶν, διότι ἐν τῷ μεταξὺ, τὸν Ἰούνιον ἢ Ἰούλιον 1963 θὰ συμπληρώσῃ τὸν χρόνον προαγωγῆς μεγάλος ἀριθμὸς Παρέδρων. Τὰ γεγονότα ταῦτα παρέχουν τὴν ἱκανοποίησιν, ὅτι ταχέως ἡ Τακτικὴ Δικαιοσύνη καθίσταται ἀριθμητικῶς ἱκανὴ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰς σημερινὰς ἀνάγκας της, διότι ποιοτικῶς ὑπῆρξε πάντοτε ἱκανὴ καὶ ἀνταξία τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς της. Κύριοι συνάδελφοι, ἤκουσα καὶ ἐγώ, ὅπως ἠκούσθησαν ἀπὸ ὅλους ὑποθέτω μετὰ προσοχῆς, τὰς ἀντιλήψεις αἱ ὁποῖαι ἐξετέθησαν ἐν σχέσει μὲ τὰ περιοδεύοντα γενικώτερα Ἐφετεῖα καὶ εἰδικώτερον μὲ τὸ ζήτημα τὸ ὁποῖον ἀνακύπτει, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν δικαστῶν τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου. Τὸ θέμα ἀπασχολεῖ ἀπὸ μακροῦ τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης. Ὁ κ. Ἠλιοῦ ἴσως δὲν εἶναι κατατοπισμένος εἰς αὐτό, διότι πράγματι ἐμὲ δὲν μὲ εἶχεν ἀποσχολήσει τὸ ζήτημα αὐτὸ κατὰ τὴν πρῶτον μου ὑπουργίαν. Οἱ βουλευταὶ τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου πάντως, μὲ αὐτοπροσώπους παραστάσεις εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, παριστοῦν τὰς ἀνάγκας δημιουργίας Ἐφετείου εἰς τὴν Λέσβον–Μυτιλήνην, ἢ τοὐλάχιστον τὴν ἀνάγκη τῆς καθιερώσεως μεταβατικοῦ 3μελοῦς Ποινικοῦ Δικαστηρίου εἰς ὅλας ἢ μίαν τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου. Καὶ ἐπιτροπαὶ ἀπὸ τὰς νήσους μὲ ἔχουν ἐπισκεφθῆ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης καὶ οἱ συνάδελφοι μὲ τοὺς ὁποίους ἐπικοινωνῶ— ἀπουσιάζουν ἀπόψε— ὁ κ. Βιτούλιας, ὁ κ. Ξενοδοχειάρης, ὁ κ. Μακρῆς καὶ ἄλλοι, μὲ ἐπεσκέφθησαν συνοδευόμενοι καὶ ἀπὸ τὸν Πρόεδρον τοῦ Δικηγορικοῦ Συλλόγου καὶ τοὺς προέδρους τοπικῶν ὀργανώσεων Λέσβου, πρὸ 20–25 ἡμερῶν. Ὑπάρχει ἀναμφισβητήτως ἕνα ζήτημα. Εἶπον, ὅτι τὸ ζήτημα αὐτὸ θὰ μελετηθῇ, διὰ νὰ κριθῇ ποία λύσις θὰ δοθῇ. Διὰ τὴν προπαρασκευὴν τοῦ ζητήματος ἔχουν ζητήσει καὶ συμπληρωματικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὸν Εἰσαγγελέα Ἐφετῶν Αἰγαίου. Ἀνάλογος εἶναι καὶ ἡ ἀπάντησις εἰς ὅσα ὁ ἀξιότιμος ἐκ Κιλκὶς συνάδελφος ὑπεστήριξεν, ἄνευ δὲ ἀναβολῆς θὰ ἐπιδιώξω τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν ἐν ὄψει τῶν σημερινῶν συνθηκῶν συγκοινωνίας. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἀποδεχθῶ τὴν τροπολογίαν τῆς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Ἀρεοπαγιτῶν κατὰ δύο. Νομίζω, καὶ ἔχω συνεννοηθῆ καὶ μὲ τοὺς ὑπευθύνους τῆς λειτουργίας τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου, ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ἐξυπηρετεῖ τὰς ἀνάγκας τοῦ Ἀρείου Πάγου. Καὶ προτιμῶ ἡ σχετικὴ παράγραφος νὰ τεθῇ ὡς πρώτη εἰς τὸ ἄρθρον 5, μεταβαλλομένης τῆς ἀριθμήσεως τῶν ἑπομένων παραγράφων.

§237Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὅταν ὑπεστηρίζατε ἀπὸ τὴν ἰδίαν θέσιν τὸ νομοσχέδιον διὰ τὴν νέαν κυρωτικὴν διαδικασίαν, σᾶς ἐτονίσαμεν, ἀπὸ ὅλας τὰς πλευράς, ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη αὐξήσεως. Εἴπατε τότε, νὰ παρέλθῃ ἡ πρώτη 5ετία τῆς ἐφαρμογῆς καὶ θὰ εἴδωμεν κατὰ ποῖον ποσοστὸν θὰ αὐξήσωμεν τὰς θέσεις. Τὸ θέμα τῆς ἀπασχολήσεως τῶν ἀκυρωτικῶν μὲ τὴν νέαν διαδικασίαν, ἡ ἀνάγκη τῆς τονώσεως τοῦ θεσμοῦ, ἰδιαιτέρως αὐτοῦ, πρέπει νὰ σᾶς πείσῃ νὰ αὐξήσετε κατά τι τὸν ἀριθμόν. Ἐὰν δὲν πᾶτε εἰς τοὺς 5, πᾶτε εἰς τοὺς 3.

§238Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Κύριε συνάδελφε, νομίζω, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν 2 εἶναι ἀπολύτως ἐπαρκής. Δὲν γνωρίζω ἐὰν διαφεύγῃ τὴν ὀξεῖαν ἀντίληψιν τοῦ κ. Παπασπύρου, ὅτι ὅταν ἐψηφίσθη ὁ νόμος τῆς ἀναιρετικῆς διαδικασίας προσετέθησαν 3 θέσεις Ἀρεοπαγιτῶν. Ἤδη, προστίθενται ἄλλαι δύο. Ἐπίσης, ὡς παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 5 θὰ ἠδύνατο νὰ τεθῇ διάταξις τροποποιοῦσα τὴν παράγραφον 4 τοῦ ἄρθρου 23 τοῦ ν. 3461 «περὶ προσόντων δικαστικῶν λειτουργῶν, ἔχουσα οὕτω: «.... (ἀναγινώσκει)...». Διότι, κ. συνάδελφοι, ἔχει κριθῆ τὸ ζήτημα, ὅτι ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ὑπερέβη τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας του, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποβῇ χρήσιμον στοιχεῖον εἰς τὸν Ἄρειον Πάγον, διότι δὲν προλαμβάνει νὰ ἀνέλθῃ εἰς τὴν ἀναιρετικὴν διαδικασίαν. Δὲν παραγνωρίζει κανεὶς τὴν σημασίαν τῆς ἀποστολῆς τοῦ Προέδρου Ἐφετῶν. Τὸ Ἐφετεῖον ἀπονέμει Δικαιοσύνην εἰς τελευταῖον βαθμὸν κατ’ οὐσίαν.

§239Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Εἴπατε προχθές, ὅτι ἰσχύει ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 222 τοῦ ὀργανισμοῦ. Τὸ ἄρθρον αὐτὸ ἀναφέρει, ὅτι ὁ Πρόεδρος Ἐφετῶν ἐξομοιοῦται μὲ Ἀντιπρόεδρον τοῦ Ἀρείου Πάγου, μεταγενεστέρως ὅμως ἔγινε ἡ τροποποίησις. Ὥστε...

§240Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Νομίζω, ὅτι οἱαδήποτε διάταξις, ἡ ὁποία θὰ προσετίθετο τὴν στιγμὴν αὐτὴν περιπτωσιακῶς, χωρὶς ἐναρμόνισιν μὲ ὅλας τὰς διατάξεις τοῦ νόμου, τοὺς ἰσχύοντας, μᾶλλον δυσχέρειαν θὰ δημιουργήσῃ. Ἡ διάταξις, ὅτι ὁ Πρόεδρος Ἐφετῶν διορίζεται Ἀρεοπαγίτης τῇ αἰτήσει του, ἱκανοποιεῖ ἀπολύτως τὴν ἀντίληψιν, ὅτι ὁ Πρόεδρος Ἐφετῶν δὲν ὑπολείπεται τοῦ ἀρεοπαγίτου. Καὶ δύναται, τῇ αἰτήσει του, νὰ διορισθῇ ἀρεοπαγίτης, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχει συμπληρώσει τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας του, πάντοτε δὲ κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Διὰ τὰς νέας θέσεις ἀρεοπαγιτῶν δὲν χρειάζεται περαιτέρω διευκρίνισις. Καὶ ἐγὼ ἐπιθυμῶ τὴν προώθησιν τῶν Ἐφετῶν, ἀλλὰ δύο εἶναι ἀρκετοὶ διὰ τὸ ἔργον τοῦ Ἀρείου Πάγου. Λοιπόν, πρώτη παράγραφος ἡ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀρεοπαγιτῶν. Δευτέρα παράγραφος ἡ θέσις τῶν Προέδρων Ἐφετῶν. Θὰ μεταβληθῇ, ἀναλόγως, ἡ ἀρίθμησις τῶν ἑπομένων παραγράφων καὶ παρακαλῶ νὰ προστεθῇ ὡς 7η παράγραφος διάταξις, ἡ ὁποία θὰ ρυθμίσῃ θέμα, τὸ ὁποῖον ἔχει δημιουργηθῇ εἰς τὸ πειθαρχικὸν δίκαιον τῶν δικαστῶν... Ὅπως εἶναι γνωστόν, πειθαρχικαὶ ποιναί, ἐπιβαλλόμεναι εἰς τοὺς δικαστὰς εἶναι ἡ ἐπίπληξις, τὸ πρόστιμον, ἡ ὑποχρέωσις πρὸς πληρωμὴν... (ἀναγινώσκει)...». Αὐταὶ εἶναι αἱ ποιναί, αἱ ὁποῖαι προβλέπονται παγίως ἀπὸ τὸν Ὀργανισμὸν τῶν Δικαστηρίων. Προπολεμικῶς, τὸ πρόστιμον ὡρίζετο ἀπὸ 25 δρχ. μέχρι 1.000. Μεταπολεμικῶς, διὰ τοῦ νόμου 616)48 τὸ πρόστιμον ὡρίσθη ἀπὸ 5.000 ἕως 100.000 δρχ. Καὶ μετὰ τὴν διαγραφὴν τῶν τριῶν μηδενικῶν, τὸ πρόστιμον ἤδη ἀνέρχεται ἀπὸ 5 δρχ. ἕως 100, ἔναντι 25 μέχρι 1.000 δραχμῶν, ὅπως ἦτο τὸ προπολεμικὸν ὅριον. Προτείνω, λοιπόν, τὴν ἐπαναφορὰν τῆς προπολεμικῆς κλίμακος, διότι τὰ Δικαστικὰ Συμβούλια, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλουν τὰς ποινὰς αὐτάς, εὑρίσκονται συχνὰ εἰς δυσχέρειαν, προκειμένου νὰ τιμωρήσουν παραπτώματα τῶν δικαστῶν, ὑποχρεούμενα νὰ ἐπιβάλλουν ποινὰς προσωρινῆς ἀργίας, διότι πιστεύουν ὅτι πρόστιμον 100 δρχ. εἶναι τελείως ἀνεπαρκὲς διὰ τὸν κολασμὸν τῆς παραβάσεως. Αὐτό, παρακαλῶ, νὰ προστεθῇ ὡς 7η παράγραφος εἰς τὸ ἄρθρον 5.

§241Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ παρ. 5, ἡ ὁποία προβλέπει τὴν ἀντίστοιχον κατάργησιν 5 Εἰρηνοδικείων, ἀντὶ τῶν ἱδρυθησομένων 5 νέων τοιούτων, ἔχει ἤδη προκαλέσει, κ. Ὑπουργέ, ὅπως εἴδατε εἰς τὸ Σῶμα καὶ γενικῶς μίαν ἀνησυχίαν ποῖα θὰ εἶναι ἐκεῖνα τὰ 5 Εἰρηνοδικεῖα τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν τὴν ἀτυχίαν νὰ καταργηθοῦν.

§242Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν δικαιολογεῖται ἡ ἀνησυχία. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δύναμαι νὰ ὑποσχεθῶ καὶ νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλὴν εἶναι ὅτι μετὰ περισκέψεως καὶ μὲ κριτήρια ἀντικειμενικὰ θὰ γίνῃ χρῆσις τῆς διατάξεως αὐτῆς. Προκειμένου δὲ περὶ ἐμοῦ, προσωπικῶς, ἐπειδὴ διετυπώθησαν ἀνησυχίαι ἀπὸ ὡρισμένας πλευράς, θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι κατὰ τὴν πρώτην μου Ὑπουργίαν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης, ὅταν διάταξις νόμου παρεῖχε τὴν εὐχέρειαν δημιουργίας 5 νέων Εἰρηνοδικείων, διὰ διαταγμάτων συνεστήθησαν Εἰρηνοδικεῖα εἰς τὴν Σκύδραν τοῦ Νομοῦ Ἐδέσσης, εἰς τὰ Νέα Μουδανιὰ τῆς Χαλκιδικῆς, εἰς τὸ Θεσπρωτικὸν τοῦ Νομοῦ Πρεβέζης, εἰς τὴν Καλεντίνην τοῦ Νομοῦ Ἄρτης καὶ ἕνα εἰς τὸν Νομὸν Φωκίδος. Αὐτὸς ἦτο ὁ τρόπος, κατὰ τὸν ὁποῖον ἔκαμα χρῆσιν τῆς ἐξουσιοδοτήσεως, τὴν ὁποίαν μοῦ παρεῖχε, τότε, ὁ νόμος. Ἐθεραπεύθησαν ἀνάγκαι, κυρίως, τῆς Βορείου Ἑλλάδος, Θεσπρωτικοῦ, Ἄρτης, Ἐδέσσης καὶ Χαλκιδικῆς. Νομίζω, ὅτι ἡ πεῖρα τοῦ παρελθόντος ἐπιτρέπει τὴν πρόβλεψιν ὅτι κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον θὰ χειρισθῶ τὸ ζήτημα καὶ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν. Ἄν εἶναι δυνατὴ ἡ κατάργησις Εἰρηνοδικείου, χωρὶς γενικωτέραν ζημίαν τοῦ τόπου ἢ τῆς Δικαιοσύνης, θὰ τὸ ἐπιχειρήσω. Ἄν πεισθῶ ὅτι ἡ κατάργησις πρόκειται νὰ προκαλέσῃ μεγαλυτέραν ζημίαν, θὰ τὸ ἀποφύγω. Ἄλλωστε, καὶ πολιτικῶς δὲν ἔχω συμφέρον νὰ δημιουργήσω ζήτημα, ἄνευ λόγου. Καὶ θὰ ἤθελα, συμπληρώνων ὅσα εἶπον, νὰ προσθέσω διὰ τοὺς ἀγαπητοὺς φίλους, κ. βουλευτὰς Πειραιῶς ὅτι, ἀναμφισβητήτως, ἀναγνωρίζω τὴν σημασίαν καὶ τὴν ἀνάγκην τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ Δικαστικοῦ Μεγάρου Πειραιῶς καὶ πρέπει νὰ προσθέσω ὅτι οἱ διοικοῦντες τὸ Εἰδικὸν Ταμεῖον Ἀνεγέρσεως τοῦ Δικ. Μεγάρου Πειραιῶς καταβάλλουν προσπαθείας διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος. Καὶ πρέπει νὰ ἐξάρω τὴν στάσιν τοῦ Προέδρου τοῦ Δικηγορ. Συλλόγου Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἐτῶν ἔχει ζητήσει καὶ ἔχει ἐπιτύχει τὴν αὔξησιν τῶν εἰσφορῶν ὑπὲρ τοῦ Εἰδικοῦ Ταμείου Ἀνεγέρσεως τοῦ Δικαστικοῦ Μεγάρου Πειραιῶς, ἀκριβῶς διὰ τὴν δημιουργίαν τῶν πόρων ἢ ἑνὸς τμήματος τῶν πόρων, πρὸς ἀνέγερσιν τοῦ Δικαστικοῦ Μεγάρου Πειραιῶς. Ὡς Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐσκέφθην, ὅτι ἐπεβάλλετο ἡ τοποθέτησις ἑνὸς ἐκ τῶν 6 Δευτεροβαθμίων Φορολογικῶν Δικαστηρίων εἰς τὸν Πειραιᾶ. Καὶ εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Δικαστηρίου Πειραιῶς περιελήφθη καὶ ἡ περιφέρεια τῆς καταγωγῆς μου.

§243Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ περὶ τοῦ μεταβατικοῦ ἐφετείου Αἰγαίου δὲν μᾶς ἱκανοποίησε. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι θὰ μελετήσῃ τὸ θέμα, θὰ συγκεντρώσῃ ὡρισμένα στοιχεῖα καὶ μετὰ θὰ δώσῃ τὴν σχετικὴν λύσιν. Ἀλλὰ ὡς ἔχομεν πληροφορηθῆ ὁ φάκελλος εἶναι πλήρης ἔχουν συγκεντρωθῆ ὅλα τὰ στοιχεῖα καὶ θὰ ἔπρεπε σήμερον ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ μᾶς ἔδιδεν ἀπάντησιν καὶ νὰ ἔλυε τὸ θέμα. Δυστυχῶς ὅμως ὁ κ. Ὑπουργὸς παραπέμπει τὸ θέμα εἰς τὰς Ἑλληνικὰς καλένδας καὶ περιφρονεῖ τὸν λαὸν τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου. Πληροφοροῦμεν τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης, τὸ ὁποῖον ἔχει ταχθῆ διὰ νὰ ἀποδίδῃ τὴν δικαιοσύνην ὅτι δὲν ἐνεργεῖ καλῶς εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο καὶ ὅτι οἱ κάτοικοι τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου ἔχουν ἀγανακτήσει καὶ δὲν ξεύρω ἐὰν ἡ ἀγανάκτησίς των αὐτὴ ἥτις δὲν ἔχει ὅρια δὲν θὰ προκαλέσῃ δυσαρέστους συνεπείας.

§244Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, διὰ τῆς ὁμιλίας σας ἐξεκινήσατε ἀπὸ ἐσφαλμένην βάσιν. Εἴπατε ὅτι 32 κενὰ Δικαστικῶν, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν σήμερον θὰ συμπληρωθοῦν μετὰ τὸν διαγωνισμὸν Παρέδρων τοῦ Ὀκτωβρίου. Φαίνεται ὅτι ἐξεκινήσατε ἀπὸ τὸν ὀργανισμὸν τῶν Δικαστηρίων, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τὸν ἀριθμὸν τῶν Δικαστῶν ὅλων τῶν Πρωτοδικείων. Ἐνῷ ἡ βάσις εἶναι ἄλλη. Αἱ ἐπαρχίαι ἔχουν ὡρισμένον ἀριθμὸν Δικαστῶν, ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ μεταβληθῇ εἴτε αὐξηθοῦν, εἴτε ὄχι αἱ ἐργασίαι των. Τὸ Πρωτοδικεῖον Θεσπρωτίας ἔχει ὀργανικῶς 7 δικαστάς, τὸ Ἰωαννίνων 5 καὶ τὸ Ἄρτης 4. Οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ δὲν ἀλλάζουν. Τῶν Ἀθηνῶν ὅμως ὁ ἀριθμὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ μείνῃ ὅσος γράφει ὁ Ὀργανισμὸς τῶν Δικαστηρίων. Αἱ Ἀθῆναι εἶχον τὸ 1950 1 ἑκατ. πληθυσμὸν καὶ τώρα ἔχουν 2. Ηὐξήθησαν ἐκ τούτου τεραστίως αἱ ἐργασίαι τῶν Δικαστηρίων. Ἠμποροῦμεν νὰ ἔχωμε τοὺς Δικαστὰς τοῦ Ὀργανισμοῦ;

§245Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, ἐτέθη ὑπ’ ὄψει μου ἡ τροπολογία τοῦ κ. Λιδωρίκη, τὴν ὁποίαν λυποῦμαι διότι δὲν δύναμαι νὰ δεχθῶ. Τὶ λέγει ἡ τροπολογία. «... (Ἀναγινώσκει)...». Ἀλλ’ ἴδωμεν τὶ ὁρίζει καὶ ἡ ἰσχύουσα διάταξις. «... (Ἀναγινώσκει). Συνεπῶς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν δεχθῶ διότι ἐνῷ ἀξιοῦμεν ἀπὸ τὸν εἰρηνοδίκην νὰ ἔχῃ 15ετῆ δικαστικὴν ὑπηρεσίαν διὰ νὰ ἀποκτήσῃ τὸν βαθμὸν τοῦ πρωτοδίκου, ἀντιθέτως καλούμεθα νὰ δεχθῶμεν ὅτι ἀρκεῖ βραχεῖα δικαστικὴ ὑπηρεσία διὰ τὴν ἀπονομὴν τοῦ βαθμοῦ τοῦ πρωτοδίκου. Ἐὰν συντρέχῃ ἄλλη δημοσία ὑπηρεσία.

§246ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 5, ὡς ἐτροπολογήθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν;

§247ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§248ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 5 ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἐτροπολογήθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν. Ἄρθρον 6. Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§249Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, διὰ τοῦ ἄρθρου 6 ρυθμίζονται οὐσιώδη θέματα ἀναφερόμενα εἰς τὴν κατάστασιν τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν. Λυποῦμαι διότι θὰ κάμω ὡρισμένας παρατηρήσεις, ἐκ τῶν ὁποίων θὰ καταδειχθῇ ὅτι ἡ ἐπιχειρουμένη ρύθμισις δὲν εἶναι δικαία καὶ δὲν ἐξυπηρετεῖ καὶ δὲν ἐξασφαλίζει πλήρως τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης, τῆς ὁποίας ἐξ ὅλων τῶν πλευρῶν ἀναγνωρίζεται ἡ μεγάλη ἀποστολή, ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἠθικὴ ἀκτινοβολία. Ἡ πρώτη παρατήρησίς μου περὶ ἀδίκου ρυθμίσεως ἀναφέρεται εἰς τὴν παράγραφον 5 τοῦ ἄρθρου 6 δι’ ἧς ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ νόμου 4126)1960 ἔχει ἐφαρμογὴν δι’ ἅπαντας τοὺς ἐπὶ τῇ βάσει τῶν προσόντων τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ αὐτοῦ νόμου διορισθέντας καὶ διοριζομένους ἐμμίσθους παρέδρους μέχρι συμπληρώσεως τοῦ προβλεπομένου χρόνου ὑπηρεσίας των, ὡς παρέδρων. Ὡς γνωστὸν ὑπάρχουν 2 κατηγορίαι ἐμμίσθων παρέδρων, ἐκείνων ποὺ ἔχουν μειωμένα προσόντα, πτυχίον νομικῆς καὶ διετοῦς ἀσκήσεως, καὶ ἐκείνων ποὺ ἔχουν πλήρη τοιαῦτα, ἀδείας δικηγορεῖν καὶ διετοῦς δικηγορίας. Διὰ τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ νόμου 4126)60 ὡρίσθη ὅτι οἱ ἔχοντες τὰ μειωμένα προσόντα θὰ παραμείνουν εἰς θέσιν ἐμμίσθου παρέδρου διπλάσιον χρόνον τῶν ἄλλων, δυνάμενον νὰ μειωθῇ μέχρι τῆς διετίας. Διὰ τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ ἰδίου νόμου ὡρίσθη, ὅτι οἱ ἔχοντες τὰ πλήρη προσόντα θὰ δύνανται νὰ προαχθοῦν εἰς πρωτοδίκας μετὰ ὑπηρεσίαν ἑνὸς ἔτους. Ἤδη ὅμως διὰ τῆς θεσπιζομένης διατάξεως, ἡ πρὸς προαγωγὴν ἀπαιτουμένη προϋπηρεσία ἑνὸς ἔτους ἐμμίσθου παρέδρου, ἀρκεῖ καὶ διὰ τὰς δύο κατηγορίας καὶ οὕτω διὰ τῆς ἐξομοιώσεως αὐτῆς γίνεται μία ἄδικος καὶ ἄνισος μεταχείρισις εἰς βάρος τῶν ἐχόντων πλήρη προσόντα.

§250Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε συνάδελφε, ἡ παλαιὰ διάταξις διατηρεῖται.

§251Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Δὲν διατηρεῖται ἡ παλαιὰ διάταξις, διότι ἡ ὑπὸ κρίσιν νέα λέγει: «... (Ἀναγινώσκει)...».

§252Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Τὸ ἄρθρον 7 ὀρθῶς εἴπατε ὅτι σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρον 6 τοῦ Ν. 4126, τὸν ὁποῖον εἶχεν εἰσηγηθῆ ὁ ἀξιότιμος κ. Καλλίας καθώρισε μειωμένα προσόντα διὰ περίοδον τριῶν ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου ἐκείνου. Τὸ ἄρθρον 7 ὁρίζει τὰ ἑξῆς: «Ἐπὶ τριετίαν ἀπὸ ... (ἀναγινώσκει)...». Ἐπίσης ἡ διάταξις τῆς παραγρ. 3 τοῦ ἄρθρου 6 ὁρίζει ὅτι οἱ διοριζόμενοι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς τριετοῦς ἰσχύος τοῦ νόμου καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτῆς κρινόμενοι δύνανται νὰ τύχουν μειώσεως τοῦ χρόνου τῆς δοκιμαστικῆς ὑπηρεσίας ὡς παρέδρων. Ἤδη, ἡ παράγρ. 5 τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ νομοσχεδίου ὁρίζει ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ ν. 4126 ἔχει ἐφαρμογὴν δι’ ἅπαντας τοὺς ἐπὶ τῇ βάσει τῶν προσόντων: «... (ἀναγινώσκει) ...». Ἡ συμπλήρωσις ἔχει ταύτην τὴν ἔννοιαν. Ἐὰν συμπληρώσουν τὸν χρόνον τὸν ἀπαιτούμενον διὰ τὴν προαγωγὴν αὐτῶν καὶ μετὰ τὴν πάροδον τῆς τριετίας, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ διάταξις ἡ ὁποία ἐπιτρέπει προαγωγὴν μὲ σύντμησιν τοῦ χρόνου τῆς ὑπηρεσίας ὡς Παρέδρου; Ὅπως, ὅμως εἶναι διατυπωμένη ἡ διάταξις, ἐγεννήθη ἀμφιβολία, ἐὰν ἡ μείωσις τοῦ χρόνου ὑπηρεσίας ὡς παρέδρων ἔχῃ ἐφαρμογὴν, ὅταν ἡ συμπλήρωσις τοῦ εἰς ἑκάστην περίπτωσιν ἀπαιτουμένου χρόνου συμπέσῃ μετὰ τὴν παρέλευσιν τριετίας ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ σχετικοῦ νόμου. Καὶ ὑποστηρίζεται ὅτι ἐὰν ὁ πρὸς προαγωγήν, εἰς ἑκάστην περίπτωσιν ἀπαιτούμενος χρόνος συμπληρωθῇ μετὰ τὴν πάροδον τῆς τριετίας, ἐντὸς τῆς ὁποίας προβλέπεται διὰ τοῦ ἀρ. 6 τοῦ ν. 4126 ἡ δυνατότης συμμετοχῆς εἰς τὸν διαγωνισμὸν βάσει μειωμένων προσόντων, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν ἐφαρμογὴν αἱ διατάξεις περὶ μειώσεως εἰς τὸ ἥμισυ τοῦ εἰς ἑκάστην περίπτωσιν ἀπαιτουμένου χρόνου ὑπηρεσίας ὡς παρέδρων.

§253Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, φοβοῦμαι ὅτι κάμνετε λάθος καὶ θὰ ἐξηγήσω, διότι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ νόμου 4126 ἐπιτρέπει τὸ πρῶτον τὸν διορισμὸν ἐμμίσθων παρέδρων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν πτυχίον νομικῆς ἄνευ ἀσκήσεως δικηγορίας, ἐνῷ ἄλλοτε ἀπῃτεῖτο διετὴς δικηγορία. Ἐν συνεχεία διὰ τοῦ ἰδίου ἄρθρου 6 ὁρίζεται ὅτι οἱ μὲ τὰ μειωμένα αὐτὰ προσόντα πτυχιοῦχοι θὰ παραμείνουν εἰς τὴν θέσιν τοῦ παρέδρου διπλάσιον χρόνον τῶν ἄλλων.

§254Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Αὐτὸ τὸ ὁρίζει ἡ παράγραφος 3.

§255Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ὁ χρόνος αὐτὸς δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ μειωθῇ μέχρι τοὐλάχιστον τῶν δύο ἐτῶν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ ἰδίου νόμου ὁρίζετε ὅτι αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἔμμισθοι πάρεδροι καὶ ἔχουν πλήρη τὰ προσόντα, θὰ δύνανται νὰ προαχθοῦν εἰς Πρωτοδίκας μετὰ ὑπηρεσίαν μόνον ἑνὸς ἔτους, δηλαδὴ ἐσμικρύνθη, ἠλαττώθη ὁ χρόνος τῆς προαγωγῆς ἐκείνων ποὺ ἔχουν ηὐξημένα προσόντα. Κύριε Ὑπουργέ, διὰ τῆς παραγράφου 5 τοῦ συζητουμένου ἄρθρου λέγετε: «Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ νόμου 4126 ἔχει ἐφαρμογὴν δι’ ἅπαντας... (ἀναγινώσκει)...». Συνεπῶς αὐτὸ τὶ σημαίνει; Ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 7, δηλαδὴ αὐτοῦ ποὺ ἀφορᾶ τὸ ἕν ἔτος μόνον διὰ τὴν προαγωγὴν εἰς πρωτοδίκας τῶν ηὐξημένων προσόντων, θὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ δι’ αὐτοὺς ποὺ ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 6 καὶ ἐπέρχεται πλήρης ἐξίσωσις. Φαίνεται ἀπὸ τὴν ἀπάντησίν σας ὅτι δὲν ἐπιθυμεῖτε νὰ κάμετε αὐτὴν τὴν διάκρισιν, ἢ μᾶλλον ἐπιθυμεῖτε νὰ διατηρηθῇ ἡ διαφορὰ τοῦ ἔτους καὶ τῆς διετίας. Φοβοῦμαι ὅτι μὲ τὴν διατύπωσιν αὐτὴν θὰ ἐπιτύχητε τὸ ἀντίθετον. Ἐγὼ νομίζω ὅτι πρέπει νὰ διαγραφῇ ἡ διάταξις αὐτὴ διότι τότε θὰ ἰσχύσῃ τὸ ὑφιστάμενον καθεστώς, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ κατοχύρωσιν τῆς διετίας καὶ τοῦ ἔτους, ἔτους διὰ τοὺς ἔχοντας προσόντα. Νομίζω, κύριε Πρόεδρε καὶ κύριε Ὑπουργέ, ὅτι δι’ αὐτῆς τῆς διατάξεως θὰ εὑρεθοῦν οἱ ἔχοντες ηὐξημένα προσόντα εἰς μίαν μειονεκτικὴν θέσιν.

§256Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ πρόθεσίς μας.

§257Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Νομίζω ὅτι τὸ κακὸ θεραπεύεται διὰ τῆς ἀπαλείψεως τῆς διατάξεως.

§258Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Εἶναι χρήσιμος ἡ διάταξις αὐτή.

§259Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Πέραν αὐτοῦ, ἐὰν δὲν διαγραφῇ ὁλόκληρος ἡ παράγραφος 5, τοὐλάχιστον νὰ ἰσχύσῃ διὰ τὸ μέλλον.

§260Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Οὔτε αὐτὸ θέλω.

§261Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 6 ρυθμίζει οὐσιωδέστατα θέματα ἀναφερόμενα εἰς τρεῖς βασικὰς διατάξεις τῆς ἰσχυούσης νομοθεσίας, κατοχυρούσας τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Δικαιοσύνης. Ἤδη ἀνατρέπεται αὐτὸ τὸ καθεστὼς καὶ αἱ διατάξεις αὐταὶ καταργοῦνται. Τρεῖς κατηγορίαι διατάξεων καταργοῦνται διὰ τοῦ ἄρθρου 6. Ἡ πρώτη κατηγορία εἶναι ἡ κατηγορία τῶν διατάξεων ἐκείνων ποὺ ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις ἐθέσπισε καὶ αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς τὴν κατ’ ἐκλογὴν καὶ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν προαγωγὴν τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν. Αἱ διατάξεις αὐταὶ αἱ σχετικαὶ τῶν ἐδαφίων δ), ε) καὶ στ) τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 53 τοῦ νόμου 3641 τοῦ 1957, περὶ κωδικοποιήσεως τῶν διατάξεων περὶ προσόντων τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν, ἐξ ἴσου χρήσιμοι δικαίως δὲν καταργοῦνται. Δευτέρα κατηγορία διατάξεων καταργουμένων μὲ τὸ ἄρθρον αὐτὸ εἶναι ἡ κατηγορία τῆς παρ. 4, ὅπου ὡς γνωστὸν ὑπῆρχεν ἡ πρόβλεψις τοῦ μὴ προακτέος καὶ ἐνδεχομένως ἀποβλητέος ἀπὸ τοῦ Δικαστικοῦ Σώματος. Αἱ διατάξεις ὑπῆρξαν χρήσιμοι καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς γίνεται κατάργησις καὶ ἐπαναφέρεται τὸ προηγούμενον καθεστώς. Ἀλλὰ ἐκεῖ, ποὺ θέλω νὰ ἐπισημάνω ἰδιαιτέρως τὴν προσοχὴν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας χωρὶς νὰ κάμω καταλογισμὸν τῆς εὐθύνης, διότι καὶ αὐτό, θὰ ἠδυνάμην νὰ πράξω, ἀλλὰ ἐπισημαίνω τὴν βλάβην, ἡ ὁποία προσγίγνεται εἰς τὴν δικαιοσύνην καὶ εἰς τὸν τόπον καὶ εἰς τὴν Δημοκρατίαν μὲ τὴν ρύθμισιν ἡ ὁποία γίνεται. Μοῦ ἔκαμε κατάπληξιν, ὅταν ἀνέγνωσα αὐτὸ τὸ ἄρθρον. Ἀλλὰ διὰ τὴν διάταξιν αὐτήν, δὲν παρέχεται καμμία βάσιμος δικαιολογία, εἶναι ἡ κρίσιμος διάταξις τῆς παρ. 6, ἡ ὁποία, κύριοι βουλευταί, εἶναι διάταξις ἀνεπίτρεπτος. Πρέπει ἡ διάταξις αὐτὴ νὰ διαγραφῇ. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις τὸ δηλώσῃ μετὰ τὴν ἔκθεσιν τῶν ἀπόψεών μου, θὰ ἤμην εὐτυχής, διότι θὰ συνομολογηθῇ, ὅτι δὲν ὑπῆρξεν αὐτὴ ἡ πρόθεσίς της, ἄλλως θὰ τῆς καταλογίσω μεγάλην εὐθύνην. Κύριε Πρόεδρε, διὰ τῆς ἰσχυούσης διατάξεως τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ Ν.Δ. 4090)60 περὶ τροποποιήσεων διατάξεων τινῶν τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος, ἐθεσπίσθη μία διαδικασία ἀξιολογήσεως καὶ ἐξυπηρετήσεως τοῦ ἀνωτέρου συμφέροντος τῆς Ἑλληνικῆς Δικαιοσύνης, δηλαδὴ προσδιωρίσθη ὅτι αἱ Ὁλομέλειαι τῶν Ἐφετείων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης καὶ αἱ Ὁλομέλειαι τῶν Πρωτοδικείων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης καὶ Πειραιῶς, κατ’ ἔτος, τὸν Δεκέμβριον, θὰ συνέρχωνται καὶ θὰ προσδιορίζουν τοὺς δικαστὰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ ἑπόμενον δικαστικὸν ἔτος θὰ μετέχουν τοῦ Ποινικοῦ τμήματος. Ἦτο πράγματι, ἓν ἐχέγγυον καὶ ἤμην τότε βουλευτὴς καὶ μὲ εὗρε σύμφωνον ἡ διάταξις αὐτή, διότι αἱ Ὁλομέλειαι καλοῦνται νὰ κρίνουν μὲ κριτήρια ἀντικειμενικὰ ποῖοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ Δικασταὶ οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ μετέχουν τῆς συνθέσεως τῶν Ποινικῶν Δικαστηρίων εἰς πρῶτον ἢ δεύτερον βαθμὸν εἰς τὰς τρεῖς μεγάλας πόλεις τῆς χώρας. Αὐτὸ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ προβλεφθῇ διὰ τὴν ἐπαρχίαν, διότι ὁ ἀριθμὸς τῶν δικαστῶν δὲν θὰ ἐπήρκει. Κύριε Πρόεδρε, αὐτὴ ἡ διάταξις ἡ χρήσιμος καὶ ὠφέλιμος δὲν καταργεῖται, ἀναστέλλεται, λέγει ὅμως ἡ παρ. 4 ὅτι ἀναστέλλεται ἐπ’ ἀόριστον καὶ ἡ Κυβέρνησις διὰ Β.Δ. θὰ κρίνῃ πότε θὰ τὴν ἐπαναφέρῃ ἐν ἰσχύϊ. Εἰς δὲ τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν δὲν παρέχεται καμμία ἱκανοποιητικὴ ἐξήγησις, ἀλλὰ λέγει μόνον «δὲν κρίνεται ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας σκόπιμος ἡ διάταξις». Δι’ αὐτό, ἐπιφυλάσσομαι νὰ δευτερολογήσω, μετὰ τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἀναμένω ἐνδεχομένην διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ. Ἐπισημαίνω τὴν σημασίαν τῆς διατάξεως, διότι ἐφ’ ἑξῆς ἡ σύνθεσις τῶν Δικαστηρίων θὰ γίνεται κατ’ ἄλλον τρόπον ἐνδεχομένως ἀπὸ τοὺς προϊσταμένους καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν Ὁλομέλειαν. Δὲν θέλω νὰ καταλογίσω εὐθύνας αὐτὴν τὴν στιγμὴν καὶ νὰ εἴπω ὅτι εἶναι μία ἐπέμβασις εἰς τὴν δικαιοσύνην. Δὲν τὸ ὑποστηρίζω αὐτό, διότι ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς θὰ ἀποδεχθῇ τὴν διαγραφὴν τῆς διατάξεως αὐτῆς.

§262ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ἀγγελούσης, ἔχει τὸν λόγον.

§263Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὸ ἄρθρον 53 παρ. 1 τοῦ Κ. Ν. 3641)1957 τὸ Ἀνώτατον Δικαστικὸν Συμβούλιον αὐτοῦ περὶ προαγωγῆς κ.λ.π. «...(ἀναγινώσκει)...». Κατὰ τὴν παράγρ. 2 ἐδ. 2ον τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου ἡ προαγωγὴ εἰς θέσεις Προέδρων καὶ Εἰσαγγελέων Ἐφετῶν καὶ τοὺς ἀνωτέρους τούτους βαθμοὺς γίνεται μόνον κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Ἑπομένως τὸ συμπέρασμα, ὅπερ προκύπτει ἐκ τῶν ἄνω, εἶναι ὅτι κατὰ τὰ ἄνω νομοθετήματα ἡ μὲν προαγωγὴ τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Ἐφέτου καὶ τοῦ Ἀντεισαγγελέως Ἐφετῶν γίνεται κατ’ ἐκλογήν, ἡ δὲ προαγωγὴ εἰς τοὺς ἀνωτέρους τούτους βαθμοὺς κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ νόμου 4126)60 ὁλόκληρος ἡ παράγρ. 2 τοῦ ἄνω ἄρθρου 53 ἀντικατεστάθη διὰ τῶν παραγράφων 2–5. Ἡ παράγραφος 2 τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου ἀναφέρει: Ἡ προαγωγὴ εἰς θέσεις Προέδρων καὶ Εἰσαγγελέων Ἐφετῶν καὶ τοὺς ἀνωτέρους τούτων βαθμοὺς γίνεται μόνον κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Παράγρ. 3. Ἡ παράγρ. 3 ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Ἡ προαγωγὴ εἰς θέσεις Ἐφετῶν κλπ....(ἀναγινώσκει)...». Ἐπίσης ἡ παράγραφος 5 λέγει «δικαστικοὶ λειτουργοί, κατὰ τῆς κατ’ ἐκλογὴν προαγωγῆς τῶν ὁποίων ἀπεφάνθη ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Ἀρείου Πάγου κλπ... (ἀναγινώσκει).». Συμπέρασμα ἐκ τῶν ἀνωτέρω εἶναι, ὅτι κατὰ τὸ ἄρθρον 4 τοῦ νόμου 4126)60 ἡ προαγωγὴ εἰς θέσεις προέδρων καὶ Εἰσαγγελέων Ἐφετῶν καὶ τοὺς ἀνωτέρους τούτων βαθμούς, γίνεται μόνον κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Ἡ δὲ προαγωγὴ εἰς κατωτέρους τούτων βαθμοὺς γίνεται κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ κατ’ ἐκλογὴν ἀνὰ μία. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἔχει ἐπιφέρει ἕνα σάλον μεταξὺ τοῦ δικαστικοῦ κόσμου, διότι αἱ διατάξεις τοῦ κώδικος 3641) 1957, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἐπαναλάβει παλαιοτέρας διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἴσχυσαν ἐπὶ σειρὰν δεκαετιῶν, εἶχον ἀποδώσει ἄριστα ἀποτελέσματα, ἐπὶ πλέον δὲ εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον ὅτι συνετέλεσαν εἰς τὸ νὰ ἵσταται λίαν ὑψηλὰ τὸ σῶμα τῶν δικαστῶν καὶ νὰ θεωρῆται ὡς ἓν ἀπὸ τὰ καλύτερα δικαστικὰ σώματα, ὥστε πραγματικὰ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ὅλαι αἱ πτέρυγες τῆς Βουλῆς νὰ τὸ ἐκτιμοῦν καὶ νὰ τὸ σέβωνται. Ἤδη, ὅμως, δημιουργεῖται τρόπον τινα μία ἀνισότης καὶ δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ ἀνισότης αὐτὴ νὰ μὴ διορθωθῇ. Ἐπιχειρεῖται μὲ τὸ νομοσχέδιον καὶ καταργοῦνται ὡρισμέναι περιπτώσεις τῆς παρ. 2 τοῦ ἄρθρου 6, αἱ δὲ περιπτώσεις αὐταὶ εἶναι τῶν ἐδαφίων δʹ, εʹ καὶ στʹ, αἱ ὁποῖαι καταργοῦν ἁπλῶς τὴν ποσοστιαίαν ἀναλογίαν καὶ ὄχι τὸν θεσμόν, ὁ ὁποῖος ἐφηρμόσθη ἐπὶ διετίαν. Νομίζω ὅτι τὸ αἴτημα τοῦ δικαστικοῦ κόσμου, ὄχι διὰ κανένα ἄλλον λόγον, ἀλλὰ διότι ἀκριβῶς δὲν θὰ πρέπει νὰ δημιουργοῦνται ζητήματα εἰς τὴν δικαστικὴν οἰκογένειαν, δὲν ἦτο αὐτὸ τὸ αἴτημα, ἀλλὰ ἦτο νὰ καταργηθῇ ὁλόκληρος ἡ παράγραφος διὰ νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὸ σύστημα τὸ πρὸ τοῦ 1960, διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δημιουργεῖται τὸ παράπονον εἰς ὡρισμένους δικαστὰς ὅτι ἐνδεχομένως παραγκωνίζονται ἢ ἀκόμη καὶ ἡ ὑπόνοια, δὲν θέλω νὰ εἴπω ὅτι ὄντως θὰ γίνῃ χρῆσις τοιαύτης καταχρήσεως ἀπὸ οἱανδήποτε Κυβέρνησιν, διότι ἐγὼ πιστεύω ὅτι οἱαδήποτε Κυβέρνησις Ἑλληνικὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διανοηθῇ ὅτι θὰ παρέμβῃ εἰς τὸ ἔργον τῆς δικαιοσύνης.

§264Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Πῶς συλλαμβάνετε τὴν δυνατότητα νὰ παρέμβῃ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰς προαγωγάς, εἴτε λέγει αὐτὰ ὁ νόμος εἴτε λέγει ἄλλα; Θὰ ἤθελα νὰ μοῦ τὸ ἐξηγήσετε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, πῶς θὰ παρέμβῃ ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ τῇ βάσει τῶν διατάξεων αὐτῶν τῶν διατηρουμένων ἢ τῶν καταργουμένων.

§265Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω εὐθὺς ἀμέσως. Ὑποτίθεται, δὲν λέγω ὅτι θὰ γίνῃ, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ γίνῃ ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχῃ ὑπόνοια εἰς ἕνα ἄνθρωπον διὰ νὰ κλονίσῃ τὰ θεμέλια, τὰ ὁποῖα θέλομεν νὰ τὰ ἔχωμεν στερεά. Ἄνθρωποι εἶναι ὅλοι, εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ σφάλλουν εἰς τὰς κρίσεις των καὶ νὰ μὴ γράψουν τοιαῦτα περιστατικά, ὥστε νὰ κριθῇ ὅτι ὁ ἄλφα ἢ ὁ βῆτα δικαστής, διὰ τὸν ὁποῖον θὰ γίνῃ ἡ σχετικὴ κρίσις, ὅτι πρέπει νὰ περιληφθῇ εἰς τὸν πίνακα τῶν κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν προακτέων. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν καὶ κανένα ἔνδικον μέσον, νὰ μείνῃ πίσω ὁ δικαστὴς αὐτός, ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ μείνῃ καὶ θὰ εἶναι δυνατὸν δικαστής, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν ἄλφα σειράν, εἶναι ὑπ’ ἀριθ. 2 προακτέος, νὰ γίνῃ 13ος. Ἢ εἶναι ἐνδεχόμενον, κατὰ τὸ σύστημα τῆς κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν προαγωγῆς, ἐφ’ ὅσον καταργεῖται καὶ ἡ ποσοστιαία ἀναλογία εἰς τὴν προαγωγήν, συνεχῶς νὰ προάγωνται οἱ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ αὐτὸς ὁ δικαστὴς νὰ μὴ προαχθῇ ποτέ. Ἑπομένως, εἶναι φυσικὸν καὶ εὔλογον νὰ τὸ σκέπτεται κανείς. Ἀλλὰ ἐρωτᾶται, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον ὅτι τὸ παλαιότερον σύστημα τὸ πρὸ τοῦ 1960 εἶχεν ἀποδώσει ἄριστα ἀποτελέσματα καὶ οὐδεὶς ἦτο δυνατὸν οὔτε εὑρέθη κανεὶς νὰ παραπονεθῇ, διατί νὰ διορθώνωμεν ἐπὶ τὰ χείρω πραγματικὰς καταστάσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἀποδώσει. Διότι ἐὰν δεχθῶμεν ὅτι δὲν ἀπέδωσε τὸ μέχρι τοῦ 1960 σύστημα, τότε βεβαίως ὅλοι θὰ βοηθήσωμεν εἰς τὸ νὰ ἀποδώσῃ, διότι πρόκειται περὶ τῆς ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης, ἐὰν ὅμως δεχώμεθα ὅτι ὄντως ἀπέδωσε τὸ σύστημα ἐκεῖνο, διατί νὰ τὸ ἀλλάξωμεν καὶ νὰ δημιουργήσωμεν αὐτὸ τὸ παράνομον εἰς τὴν συνείδησιν τῶν δικαστῶν. Διότι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω ὅτι πλεῖστοι ὅσοι δικασταί, διὰ νὰ μὴ εἴπω τὸ σύνολον τῶν δικαστῶν, δὲν εἶναι εὐχαριστημένοι ἀπὸ τὰς διατάξεις αὐτὰς καὶ νομίζω ὅτι καὶ οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὰ νομικὰ ζητήματα, μὲ τὴν δικηγορίαν καὶ τὴν νομικὴν ἐπιστήμην, αὐτὴν τὴν σκέψιν κάμνουν.

§266Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Τὴν ὑπόνοιαν περὶ παρεμβάσεων τῆς Κυβερνήσεως ἀκόμη ἀναμένω νὰ ἀκούσω, πῶς θὰ τὴν δικαιολογήσῃ κανείς; Δηλαδή, ποία θὰ εἶναι ἡ παρέμβασις τῆς Κυβερνήσεως, αὐτὸ θέλω νὰ ἀκούσω.

§267Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Δὲν εἶπα ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ παρέμβῃ, δὲν θὰ μὲ ἐννοήσατε καλά, κύριε Ὑπουργέ.

§268Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Καὶ σᾶς ἐρωτῶ, ποῦ θὰ βασισθῇ ἡ ὑπόνοια αὐτὴ ὅτι θὰ παρέμβῃ ἡ Κυβέρνησις;

§269Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Ἡ ὑπόνοια αὐτὴ ποὺ λέγετε, ἠμπορεῖ νὰ μὴ ὑπάρχῃ, εἰς τὴν πρᾶξιν, ἀλλὰ εἰς τὴν ψυχὴν ὡρισμένων κρινόντων καὶ κρινομένων θὰ ὑπάρχῃ .....

§270Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Καὶ εἰς τοὺς κρίνοντας θὰ ὑπάρχῃ ἡ ὑπόνοια ὅτι παρεμβαίνει ἡ Κυβέρνησις;

§271Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Βεβαίως.

§272Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Καὶ εἰς τοὺς κρίνοντας θὰ ὑπάρχῃ ἡ ὑπόνοια ὅτι παρεμβαίνει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν συνείδησιν τῶν κρινόντων. Τί λέτε, κ. συνάδελφε; Ὅταν σεῖς δικάζετε καὶ δὲν σᾶς ὁμιλεῖ κανεὶς εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, ἔχετε ὑπόνοια ὅτι σᾶς ἐπηρεάζει κανείς;

§273Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Ἐὰν ὑπάρξῃ περίπτωσις νὰ ὁμιλήσω;

§274Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Μήπως νομίζετε ὅτι ὁμιλοῦμεν εἰς τοὺς Ἀρεοπαγίτας ποὺ κάμνουν τὰς προαγωγάς;

§275Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Δὲν ἀποκλείεται τίποτε.

§276Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ὅταν ἀπὸ τὴν μίαν στιγμὴν εἰς τὴν ἄλλην ἔχομεν αὐτὰς τὰς μεταπτώσεις καὶ λέγομεν ὅτι ἡ Δικαιοσύνη εἶναι ἀγλάϊσμα τοῦ τόπου καὶ ὅτι οἱ δικασταὶ ἵστανται εἰς τὸ ὕψος των καὶ ὅτι οἱ δικασταὶ εἶναι ἀνεξάρτητοι καὶ ἀποτελοῦν τὴν ἐγγύησιν καὶ τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας καὶ λέγετε ὕστερα ἀπὸ λίγα λεπτά, ὅτι ἠμπορεῖ καὶ νὰ μιλιοῦνται, τότε εἶναι ὡσὰν νὰ μὴ πιστεύωμεν τίποτε. Μά, εἶναι συζήτησις αὐτὴ ποὺ κάμνετε;

§277Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Σᾶς ἐρωτῶ, τί ἦτο ἐκεῖνο, ποὺ συνετέλεσεν εἰς τὸ νὰ ἀλλάξῃ τὸ σύστημα τῆς μέχρι τοῦδε κρίσεως; Διότι διὰ νὰ ἀλλάξῃ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχετε συγκεκριμένα περιστατικά, τὰ ὁποῖα θὰ συντελοῦν εἰς τὸ νὰ πιστεύσετε καὶ νὰ πεισθοῦν καὶ ὅλοι οἱ ἁρμόδιοι ὅτι δὲν ἀπέδωσε τὸ σύστημα, ὥστε νὰ μετεβάλετε γνώμην. Ἐὰν ὑπάρχουν τρωτά, θὰ ἐλέγομεν ὅτι θέλετε νὰ ἐπανορθώσετε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρξαν καὶ αὐτὸ εἶναι ἀναμφισβήτητον. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν μαζὶ μὲ ἄλλους συναδέλφους ἔχομεν ὑποβάλει μίαν τροπολογίαν, διὰ τῆς ὁποίας ζητοῦμεν νὰ καταργηθῇ ὁλόκληρος ἡ παράγραφος βʹ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ νόμου τοῦ 1960 καὶ διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς παρακαλοῦμεν νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία αὐτή, ἡ ὁποία ἐπαναφέρει τὸ παλαιὸν σύστημα, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀποδώσει καὶ διὰ τὸ ὁποῖον δὲν εἶχε κανεὶς παράπονα.

§278ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§279Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου δὲν ἐξηγεῖ τοὺς λόγους ἐκείνους διὰ τοὺς ὁποίους εἰς τὴν παράγραφον 6 τοῦ ἄρθρου 6, περιλαμβάνεται διάταξις καθ’ ἣν ἡ ἰσχὺς τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ Ν. Δ. 4010)60 ἀναστέλλεται.

§280Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Τὸ ἀνέπτυξεν ὁ κ. Στεφανίδης.

§281Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἶχον ἐγραφῆ καὶ ἐγὼ κ. Ὑπουργέ. Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἀπηντήσατε ἀκόμη καὶ ἐπειδὴ ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου δὲν λέγει τίποτε, ἐπισημαίνω τὴν διάταξιν αὐτήν, διὰ νὰ σᾶς ἀναγκάσω νὰ μᾶς ἐξηγήσητε τοὺς λόγους. Καὶ παρακαλῶ πολύ, κ. Ὑπουργέ, ὅταν ὁμιλῶ, νὰ μὴ ἐρεθίζεσθε, διότι ἀπὸ προχθὲς ἀρχίσατε νὰ ἐρεθίζεσθε καὶ δὲν νομίζω ὅτι σᾶς πηγαίνει. Νὰ μᾶς δώσετε ἐξηγήσεις διὰ ποῖον λόγον ἐτέθη αὐτὴ ἡ διάταξις.

§282ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Παπασπύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§283Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπῆρχε μεταβατικὴ διάταξις θεσπισθεῖσα διὰ τῆς παραγράφου 7 τοῦ ἄρθρου 18 τοῦ Ν. 3641)52 διὰ τῆς ὁποίας καθιεροῦται ὅτι δύνανται νὰ λάβουν μέρος εἰς διαγωνισμὸν παρέδρων δικηγόροι, κατώτεροι δικαστικοὶ ὑπάλληλοι κλπ. πτυχιούχοι τῆς Νομικῆς. Ἡ μεταβατικὴ αὐτὴ διάταξις παρετάθη διὰ τοῦ νόμου 4126)1960, ἀλλὰ δὲν περιελήφθησαν εἰς αὐτὴν οἱ διατελέσαντες γραμματεῖς πολυμελῶν δικαστηρίων. Πρὸς συμπλήρωσιν τῆς παραλείψεως αὐτῆς, ὁ συνάδελφος κ. Κάβδας διετύπωσε τὴν ἑξῆς τροπολογίαν τὴν ὁποίαν παρακαλῶ ὅπως κάμητε ἀποδεκτὴν «... (ἀναγινώσκει) ...». Ἀφορᾷ δύο δικαστικοὺς λειτουργοὺς οἱ ὁποῖοι ἐπέτυχαν εἰς διαγωνισμὸν καὶ ἐπιβάλλεται ἡ τακτοποίησις τοῦ θέματός των. Ἄλλη περίπτωσις εἶναι ἐκείνη εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφέρεται ἡ τροπολογία, ἡ ὑποβληθεῖσα ὑπ’ ἐμοῦ καὶ τῶν κ.κ. συναδέλφων Ἰντζέ, Ζορμπᾶ κλπ., ἡ ἀφορῶσα δικαστικοὺς λειτουργοὺς ἀπομακρυνθέντας. Ὀρθὸν θὰ ἦτο καὶ ἡ τροπολογία αὐτὴ νὰ γίνῃ δεκτή. Διετυπώθη ἡ παρατήρησις ὅτι διὰ τῆς τροπολογίας συνταξιοδοτικοῦ περιεχομένου ἀπαιτεῖται γνωμοδότησις τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου. Ἐὰν ἡ ἀντίληψις αὐτὴ ἐπικρατήσῃ, τότε εἶναι ἀδύνατος ἡ ὑποβολὴ τροπολογιῶν ἐκ μέρους τῶν βουλευτῶν. Ἡ ἔλλειψις τῆς προϋποθέσεως αὐτῆς φρονῶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐμποδίσῃ τὴν ἀποδοχὴν τῆς δικαίας αὐτῆς τροπολογίας. Ἐπίσης ἐν τέλει τῆς παραγράφου 7 τοῦ ἄρθρου 6 ὁρίζεται ὅτι διὰ Β. Διατάγματος καθορισθήσονται αἱ ἀπονεμόμεναι τιμαὶ καὶ διακρίσεις εἰς τοὺς διατηροῦντας ἰσοβίως ἐπὶ τιμῇ τὸν τίτλον τοῦ βαθμοῦ τῶν Προέδρων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας καὶ Πρόεδρον καὶ Εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου. Ἡ διάταξις εἶναι ὀρθή. Ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὴν διάταξιν αὐτὴν ζητεῖται διὰ τροπολογίας τοῦ κ. Μακροπούλου καὶ ἐμοῦ νὰ διατηροῦν οἱ ἐξερχόμενοι τῆς ὑπηρεσίας δικαστικοὶ τὰ βάσει εἰδικῶν διατάξεων ἐκτὸς τῆς δικαστικῆς των θέσεως ἀνατεθέντα αὐτοῖς καθήκοντα καὶ ὑπηρεσίας τῶν μέχρι λήξεως τῆς θητείας των ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι τοὺς ἀπενεμήθη ἰσοβίως ἡ διατήρησις τοῦ βαθμοῦ των.

§284Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμῶ, καὶ ἐγὼ νὰ συνηγορήσω διὰ τὴν ἀποδοχὴν τῆς τελευταίας τροπολογίας, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος κ. Παπασπύρου.

§285ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἡλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§286Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν θὰ ἤθελα εἰς μίαν συζήτησιν, ἡ ὁποία διεξάγεται μὲ ἠρεμίαν νὰ δώσω τόνον ὀξύτητος καὶ μάλιστα εἰς μίαν τοιαύτην προκεχωρημένην ὥραν, ἀλλὰ φρονῶ, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ πεισθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὅτι μὲ τὸ ὑπάρχον σήμερον πολιτικὸν κλῖμα θὰ ἦτο ὀρθὸν νὰ ἐμμείνῃ εἰς τὴν διάταξιν τῆς παραγράφου 6 τοῦ ἄρθρου 6. Ἡ παράγραφος 6 ὁρίζει ὅτι ἀναστέλλεται ἐπ’ ἀόριστον, ἡ ἔναρξις δὲ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς διατάξεως ταύτης περιορισθῇ διὰ Β. Διατάγματος, θεσμός, ὁ ὁποῖος ἔχει καθιερωθῆ ὑπὸ τῆς Ποινικῆς Δικονομίας κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ πρέπει νὰ ἀποφεύγηται ἡ αὐθαίρετος σύνθεσις τῶν Ποινικῶν Δικαστηρίων. Οἱ Ποινικοὶ Δικασταὶ κατὰ τὴν Ποινικὴν Δικονομίαν ὁρίζονται ἀπὸ τὸν Δεκέμβριον καὶ θὰ δικάζουν καθ’ ὅλον τὸ ἔτος. Θὰ ἀνανεοῦνται δὲ κατὰ τὸ ἥμισυ ἀνὰ 6μηνον. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ὑπάρχῃ ἕνα ἀντικειμενικὸν κριτήριον περὶ τῆς ἀδιαβλήτου συνθέσεως τῶν Ποινικῶν Δικαστηρίων καὶ οὐδεμία θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ καχυποψία. Ἡ ἀναστολὴ τῆς διατάξεως αὐτῆς γεννᾷ πολλὰ ἐρωτηματικά. Δὲν θὰ ἔχωμεν πλέον παγίαν σύνθεσιν τῶν Ποινικῶν Δικαστηρίων, ἀλλὰ θὰ ἔχωμεν εἰδικὴν κατασκευὴν συνθέσεως δι’ ἑκάστην δικάσιμον. Δὲν νομίζω, ὅτι αὐτὴ ἡ στιγμὴ ἦτο ἡ πλέον κατάλληλος καὶ ἐὰν ἀκόμη ὑπῆρχε ἀπόλυτος ἀνάγκη, νὰ ὑπάρξῃ αὐτὴ ἡ μεταβολή. Θέλω νὰ ἐλπίζω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης θὰ διαγράψῃ τὴν ἐν λόγῳ παράγραφον. Δὲν νομίζω ὅτι αὐτὴ ἡ στιγμὴ ἦτο ἡ πλέον κατάλληλος καὶ ἐὰν ἀκόμη ὑπῆρχε ἀπόλυτος ἀνάγκη, νὰ ὑπάρξῃ αὐτὴ ἡ μεταβολή. Θέλω νὰ ἐλπίζω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης θὰ διαγράψῃ τὴν ἐν λόγῳ παράγραφον.

§287Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὴν παράγραφον 6. Δὲν πρόκειται περὶ ἀναστολῆς τῆς ἐφαρμογῆς παλαιᾶς διατάξεως. Αἱ σχετικαὶ διατάξεις καθιερώθησαν ἐν ἔτει 1960 μὲ εἰσήγησιν τοῦ ἀξιοτίμου προκατόχου μου κ. Καλλία. Εἰσήχθη μὲ τὸ Ν. Δ. 4090)60 καὶ ἀποτελεῖ τὸ ἄρθρον 10, τὸ ὁποῖον ὁρίζει: «Ἐν τοῖς Ἐφετείοις Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης... (ἀναγινώσκει)...». Κύριοι συνάδελφοι, ἡ διάταξις αὐτὴ ἀπετέλεσε τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τῆς ἀρχῆς τῆς καθιερώσεως εἰδικῶν ποινικῶν δικαστῶν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι προβάλλεται ὡς αἴτημα ἡ ἵδρυσις Εἰδικῶν Ποινικῶν Δικαστηρίων ἢ κατάστασις εἰδικῶν ποινικῶν Δικαστῶν διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῆς Ποινικῆς Δικονομίας. Καὶ τὸ ἄρθρον 10, τὸ ὁποῖον εἰσηγήθη ὁ κ. Καλλίας, εἶπεν ὅτι ἀντὶ νὰ ἔχωμεν εἰδικοὺς ποινικοὺς δικαστὰς —αὐτὴ εἶναι ἡ προσπάθεια, ἡ ἀξίωσις— θὰ ἔχωμεν κατ’ ἔτος Εἰδικὰ Ποινικὰ Τμήματα πρὸς εἰδίκευσιν τῶν δικαστῶν. Καὶ εἰς τὰ Εἰδικὰ αὐτὰ Ποινικὰ Τμήματα θὰ μετέχῃ ἀριθμὸς Δικαστῶν καὶ Προέδρων, ὁ ὁποῖος θὰ καθορίζεται ἀπὸ τὴν Ὁλομέλειαν τῶν Δικαστηρίων τῶν δύο Ἐφετείων καὶ τῶν 3 Πρωτοδικείων. Ὅτι οἱ δικασταὶ αὐτοὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντικαθίστανται εἰς τὸ τέλος τοῦ ἔτους καὶ ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπηρετήσῃ δικαστὴς πέραν τοῦ δευτέρου ἔτους ἐν συνεχείᾳ. Αὐτὸς ἦτο ὁ σκοπὸς καὶ αὐτὰ ἐπεδίωκεν ἡ διάταξις τοῦ νόμου τοῦ κ. Καλλία τοῦ 1960. Καὶ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ριζοσπαστικῆς Ἑνώσεως καθιέρωσε τὴν διάκρισιν τῶν Ποινικῶν Τμημάτων εἰς τὰ πέντε μεγάλα δικαστήρια. Δὲν ὑπῆρξε διάταξις τῆς Ποινικῆς Δικαιοσύνης, τὴν ὁποίαν ἐπιχειροῦμεν ἡμεῖς τώρα νὰ καταργήσωμεν. Τὶ ἔγινεν εἰς τὴν πρᾶξιν; Ὁ Προϊστάμενος Ἐφέτης τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν, ὁ λαμπρὸς Ἐφέτης, ὁ ὁποῖος διευθύνει τὰς ἐργασίας τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν, κατ’ ἐπανάληψιν μὲ ἐπεσκέφθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον καὶ μοῦ ἐτόνισε τὴν ἀνάγκην τῆς καταργήσεως, ἢ τῆς ἀναστολῆς τῆς διατάξεως. Μοῦ συνέστησε μάλιστα τὴν κατάργησιν τῆς διατάξεως, διότι κατὰ τὴν ἀντίληψίν του δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ διαχωρισμὸς τῶν δικαστῶν εἰς ποινικοὺς καὶ πολιτικούς, διότι παρουσιάζονται ἀνάγκαι, κατὰ τὰς ὁποίας αἱ πολιτικαὶ ἐργασίαι τοῦ Πρωτοδικείου ἔχουν ἀνάγκην τῆς ἐπιδράσεως τῶν Ποινικῶν Δικαστῶν καὶ δὲν δύναται νὰ τοὺς ἀπασχολήσῃ. Εὑρέθην πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Ὁ Προϊστάμενος Πρόεδρος τῶν Ἐφετῶν ὁ κ. Ρετάλης, μοῦ εἶπεν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ τὸ καθεστὼς αὐτὸ τῆς διακρίσεως τῶν Ἐφετῶν εἰς ποινικοὺς καὶ εἰς πολιτικοὺς καὶ ὀρθὸν θὰ ἦτο νὰ λείψῃ ἡ διάκρισις, ἀφοῦ εἰς τὴν Ἑλλάδα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν τὴν πολυτέλειαν εἰδικῶν ποινικῶν δικαστῶν. Σημειωτέον ὅτι ἐκ τῶν δικαστῶν αὐτῶν τῆς συνθέσεως τῶν Ποινικῶν Τμημάτων καὶ εἰς τὰ Ἐφετεῖα καὶ εἰς τὰ Πρωτοδικεῖα, γίνεται ἡ σύνθεσις ὅλων τῶν ποινικῶν δικαστηρίων, ἀπὸ τὸν Προϊστάμενον τοῦ Ποινικοῦ Τμήματος, ὅπως θὰ γίνεται καὶ τώρα, ὅταν τροποποιηθῇ ἡ διάταξις, ἡ σύνθεσις ἀπὸ τὸν Προϊστάμενον τοῦ Πρωτοδικείου. Δὲν δύναμαι νὰ ἐννοήσω, κύριοι συνάδελφοι, ἐκτὸς ἐὰν πρόκειται περὶ πλάνης καὶ περὶ παρεξηγήσεως, διατὶ ἐπεζητήθη νὰ ἀνευρεθῇ εἰς τὴν διάταξιν αὐτήν, διάθεσις τῆς Κυβερνήσεως, διάθεσις τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, ἐπεμβάσεως εἰς τὸ ἔργον τῆς Ποινικῆς Δικαιοσύνης, καθ’ ἣν στιγμὴν ὁ Προϊστάμενος Ἐφέτης, ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν, δηλῶ ὑπευθύνως διὰ νὰ τὸ ἀκούσουν ὅλοι, ἐκεῖνος μοῦ ἐζήτησεν ὄχι ἁπλῶς τὴν ἀναστολὴν τῆς διατάξεως αὐτῆς, ἀλλὰ τὴν κατάργησιν τῆς διατάξεως αὐτῆς. Καὶ ὁ κ. Ρετάλης, ὁ Πρόεδρος Ἐφετῶν, ὁ διευθύνων τὰς ἐργασίας τοῦ Ἐφετείου Θεσσαλονίκης, ἐπίσης μοῦ εἰσηγήθη πρὸ ἑνὸς μηνός, ὅταν εὑρέθην εἰς τὴν Θεσσαλονίκην τὴν τροποποίησιν τῶν διατάξεων αὐτῶν ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λειτουργήσῃ εὐρύθμως τὸ Ἐφετεῖον Θεσσαλονίκης. Λοιπόν, κ. συνάδελφοι, δὲν ὑπάρχει δόλος εἰς τὴν διάταξιν, οὔτε κινδυνεύει ἡ ἀπονομὴ τῆς Δικαιοσύνης. Ἐγὼ ὅμως θὰ τὴν διαγράψω καὶ θὰ εἴπω εἰς τοὺς δικαστὰς καὶ εἰς τοὺς Προέδρους τῶν Δικαστηρίων, ὅτι ἄλλοι εἶναι ὑπεύθυνοι τῆς καταστάσεως ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας δὲν θὰ εἶναι εὐχερὴς ἡ λειτουργία τῶν τριῶν Πρωτοδικείων καὶ τῶν δύο Ἐφετείων.

§288Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Δι’ ἐμέ, αἱ ἐξηγήσεις, τὰς ὁποίας ἐδώσατε, εἶναι ἱκανοποιητικαί.

§289Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν δύναμαι, ἐπίσης, νὰ ἐξηγήσω πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθοῦν αἱ διατάξεις τῶν προηγουμένων παραγράφων, ὡς ἀποτελοῦσαι τάχα παρέμβασιν εἰς τὸ ἔργον τῆς Δικαιοσύνης. Κύριοι συνάδελφοι, εἰλικρινῶς ἀπορῶ, πῶς εἶναι δυνατόν, αἱ διατάξεις αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου νὰ δώσουν λαβὴν εἰς τοιαύτας ὑπονοίας. Τὶ λέγει, κύριοι συνάδελφοι, ἡ πρὸ τοῦ νόμου 4126, ἰσχύουσα διάταξις τοῦ ἄρθρου 53 παρ. 2 τοῦ 3146; Λέγει τὰ ἑξῆς: «...(Ἀναγινώσκει) ...». Ἐπηκολούθησεν ὁ νόμος 4126 μὲ εἰσηγητήν, τὸν ἀξιότιμον προκάτοχόν μου κ. Καλλίαν. Καὶ τὶ καθιέρωσεν ὁ νέος νόμος; Πρῶτον ὅτι: «Ἡ προαγωγὴ εἰς θέσεις ...(Ἀναγινώσκει)...». Τὸ ἄρθρον 53 παρ. 2 τοῦ 3146 ὥριζεν ὅτι ἡ προαγωγὴ γίνεται κατ’ ἐκλογὴν εἰς πάντας τοὺς βαθμοὺς ἀδιακρίτως. Ὁ νέος νόμος 4126 ὁρίζει ὅτι ἡ προαγωγὴ εἰς τὰς θέσεις τῶν Προέδρων καὶ Εἰσαγγελέων Ἐφετῶν καὶ εἰς τοὺς ἀνωτέρους τούτων βαθμοὺς γίνεται μόνον κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Καὶ ἡ παράγραφος αὐτὴ δὲν θίγεται ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον. Καὶ θὰ ἐξακολουθήσῃ καὶ τώρα ἡ προαγωγὴ εἰς τοὺς βαθμοὺς τῶν Προέδρων καὶ τῶν Εἰσαγγελέων Ἐφετῶν καὶ εἰς τοὺς ἀνωτέρους τούτων βαθμούς, δηλ. εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Ἀντεισαγγελέως τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἢ εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Ἀρεοπαγίτου— ἐὰν θεωρηθῇ ὅτι εἶναι ἀνώτερος καὶ εἶναι ἀνώτερος τοῦ Ἐφέτου— νὰ γίνεται κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Λέγει, ἐν συνεχείᾳ ἡ παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ νόμου 4126: «Ἡ προαγωγὴ εἰς θέσεις Ἐφετῶν ... (ἀναγινώσκει)...». Εἰς τὸν παλαιὸν νόμον, εἰς τὸ ἄρθρον 53 παρ. 2, εἴχομεν προαγωγὰς μόνον, κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Ἐδῶ καθιεροῦται προαγωγὴ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ κατ’ ἐκλογήν. Καὶ αἱ διατάξεις αὐταὶ παραμένουν ἐν ἰσχύϊ καὶ δὲν καταργοῦνται ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον. Ἑπομένως ἡ προαγωγὴ εἰς τοὺς βαθμοὺς Προέδρων καὶ Εἰσαγγελέων Ἐφετῶν καὶ εἰς τοὺς ἀνωτέρους τούτων βαθμοὺς θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ γίνεται μόνον κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Ἡ προαγωγὴ εἰς τοὺς βαθμούς, τοῦ Ἐφέτου, τοῦ Ἀντεισαγγελέως, τοῦ Προέδρου Πρωτοδικῶν καὶ τοῦ Ἀντεισαγγελέως Πρωτοδικῶν θὰ γίνεται, εἴτε κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν, εἴτε κατ’ ἐκλογήν. Καὶ ὑπενθυμίζω, ὅτι κατὰ τὸ ἰσχῦσαν καθεστώς, πρὸ τοῦ νόμου 4126 τοῦ 1960 ἐγίνετο μόνον κατ’ ἐκλογήν. Εἶναι ἀνάγκη νὰ προσθέσω, ὅτι δὲν συντάσσονται πίνακες. Καὶ ἀπορῶ πῶς ὑπεστηρίχθη ἀπόψε, ὅτι συντάσσονται πίνακες, ὅτι οἱ πίνακες δὲν ξεύρω κατὰ ποῖον τρόπον ἐλέγχονται, ὅτι εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ οἱ πίνακες νὰ παραποιηθοῦν, ὅτι δὲν θὰ ἐκτελεσθοῦν ἀπὸ τὸ Ἀνώτατον Δικαστικὸν Συμβούλιον. Δὲν συντάσσονται, κύριοι, πίνακες. Τὸ Ἀνώτατον Δικαστικὸν Συμβούλιον, ἔχει τὴν Ἐπετηρίδα εἰς χεῖρας του, ἔχει ὑπ’ ὄψει του τοὺς Δικαστάς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν συμπληρώσει τὸν χρόνον προαγωγῆς, ἢ δὲν ἔχουν τιμωρηθῆ καὶ ἔχουν τὰ τυπικὰ προσόντα προαγωγῆς εἰς τὸν ἀνώτερον βαθμὸν καὶ κρίνει περὶ ἑνὸς ἑκάστου. Ὁ αʹ κρινόμενος ἔχει προσόντα κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν προαγωγῆς τοῦ Ἐφέτου; Δὲν ἔχει. Μήπως ἔχει προσόντα προαγωγῆς κατ’ ἐκλογήν; Ἔχει. Αὐτὸς εἶναι προακτέος κατ’ ἐκλογήν. Ἀλλ’ αὐτὸ γίνεται ἑκάστοτε ὅταν πρόκειται τὸ Δικαστικὸν Συμβούλιον νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν πλήρωσιν μιᾶς οἱασδήποτε θέσεως, χωρὶς νὰ συντάξῃ πίνακα. Τί λέγει ἐν συνεχείᾳ καὶ τί ὁρίζει τὸ ἄρθρον 4 τοῦ νόμου 4126; «Αἱ ἐκκενούμεναι ἑκάστοτε θέσεις... (ἀναγινώσκει)...». Αὐτὰς τὰς διατυπώσεις καὶ αὐτὴν τὴν διαδικασίαν τοῦ 50% καταργεῖ νομοσχέδιον. Διότι πάλιν, κύριοι, ἡ ἡγεσία τῆς Δικαιοσύνης μοῦ παρέστησεν ὅτι τὸ σύστημα ἀπέτυχε καὶ ἔχει δημιουργήσει πολλὰ ζητήματα καὶ προβλήματα εἰς τὴν Δικαιοσύνην. Καὶ οἱ κορυφαῖοι τῆς Δικαιοσύνης ἀπὸ τοῦ θέρους τοῦ παρελθόντος ἔτους εἰσηγήθησαν τὴν διαγραφὴν τῶν ποσοστῶν. Τί καταργεῖται, κ. συνάδελφοι, ἐκ τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι καθιερώθησαν διὰ τοῦ νόμου 4126 τοῦ 1960; Καταργεῖται μόνον ἡ ἀναλογία τοῦ 50% κατ’ ἐκλογὴν καὶ τοῦ 50% κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Καὶ ἐρωτῶ καὶ ἐπαναλαμβάνω: Ποῖος θὰ κρίνῃ καὶ ποῖος ἔκρινε μέχρι σήμερον ἐὰν ὁ ἕνας εἶναι προακτέος κατ’ ἐκλογὴν καὶ ὁ ἄλλος εἶναι προακτέος κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν; Τὸ Ἀνώτατον Δικαστικὸν Συμβούλιον. Καὶ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ αἰτιολογήσῃ τὰς ἀποφάσεις του καὶ νὰ ἐξηγήσῃ, ὅτι ἐπὶ τῶν ἓξ θέσεων Προέδρων Πρωτοδικῶν προκρίνει τοὺς τρεῖς ὡς κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους τρεῖς ὡς κατ’ ἐκλογὴν προακτέους. Τί λέγει ἡ διάταξις τοῦ σχεδίου; Ὅτι καὶ πάλιν τὸ Ἀνώτατον Δικαστικὸν Συμβούλιον θὰ κρίνῃ καὶ θὰ ἀποφασίσῃ νὰ συμπληρώσῃ τὰς κενὰς θέσεις διὰ προαγωγῆς κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν ἢ κατ’ ἐκλογήν, ἐὰν νομίζῃ ὅτι ὑπάρχουν πρόσωπα συγκεντροῦντα τὰ προσόντα καὶ εἶναι ἄξια νὰ προαχθοῦν. Καὶ εἰς τὰς δύο περιπτώσεις θὰ κρίνῃ τὸ Ἀνώτατον Δικαστικὸν Συμβούλιον. Καὶ ἐρωτῶ: Ποία εἶναι ἡ ἀνάμιξις τοῦ Ὑπουργοῦ εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν; Ποῖον ρόλον παίζει εἰς τὰ θέματα αὐτά; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ παρεξηγηθῇ ἡ διάταξις; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διατυπωθῇ ὑπόνοια, ὅτι τάχα ὁ Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης, ἢ οἱοσδήποτε κυβερνητικὸς παράγων, ἐπεμβαίνει καὶ ἐπηρεάζει τὴν κρίσιν τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου εἰς τὴν ἐνέργειαν τῶν προαγωγῶν; Ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι— καὶ πρέπει νὰ λησμονηθοῦν τότε ὅσα λέγονται περὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Δικαιοσύνης—ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ἤθελεν ἀποδειχθῆ ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ παρέμβασις εἰς τὴν δικαιοσύνην μὲ τὴν διὰ τοῦ νομοσχεδίου εἰσαγομένην ρύθμισιν, προφανῶς τὸ αὐτὸ δύναται νὰ λεχθῇ διὰ τὴν ἰσχύουσαν διάταξιν. Ὁρίζει ἡ ἰσχύουσα διάταξις, ὅτι ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου, ὁ Εἰσαγγελεὺς τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ τὰ μέλη τὰ κληρωθέντα τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου, πρέπει νὰ ἐνεργήσουν τὰς προαγωγὰς κατὰ 50% κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ κατὰ 50% κατ’ ἐκλογήν. Ἄρα νὰ προαγάγουν καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐμφανίζονται ὡς λάμποντες ἀστέρες. Διότι ὁ ἰσχύων νόμος ἐπιτρέπει καὶ τὴν κατ’ ἐκλογὴν προαγωγὴν καὶ οὐδεὶς διενοήθη νὰ καταργήσῃ τὰς ἀποφάσεις τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου, ὡς ἀπηχούσας οἱανδήποτε παρέμβασιν εἰς τὴν κρίσιν τῶν Ἀρεοπαγιτῶν. Καὶ εἰς ταῦτα οὐδεμίαν μεταβολὴν ἐπιφέρει τὸ νομοσχέδιον. Ἐλευθερώνει μόνον τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου ἀπὸ τοὺς περιορισμοὺς τῶν ποσοστῶν. Καὶ ὅμως, ὡρισμένοι ὁμιληταὶ δὲν ἐδίστασαν νὰ ἀποδώσουν εἰς τὴν νέαν ρύθμισιν, πρόθεσιν ἐπεμβάσεων εἰς τὸ ἔργον τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου. Ὁμολογῶ, ὅτι δὲν ἀνέμενα τοιαύτην σύγχυσιν. Ἡ ἀξία τῶν νέων διατάξεων πρέπει νὰ κριθῇ ἀπὸ τὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν δύνανται νὰ προσφέρουν εἰς τὸ ἔργον τῆς κρίσεως τῶν δικαστῶν. Ὅσα ἐλέχθησαν περὶ παρεμβάσεων εἰς τὴν κρίσιν ταύτην δὲν χρήζουν κἂν ἀνασκευῆς. Καὶ δὲν ἀντιλαμβάνομαι, κ. συνάδελφοι, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διατυποῦνται τοιαῦται ἀντιλήψεις, νὰ ἐκδηλοῦται δὲ συγχρόνως ὁ ἀπόλυτος σεβασμὸς πρὸς τὴν ἀνεξάρτητον Δικαιοσύνην. Πιστεύομεν εἰς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα λέγομεν ἢ ὑποκρινόμεθα ἐν τοῖς πράγμασι; Κύριοι συνάδελφοι, εἶπον ὅτι τὴν διάταξιν, τὴν ὁποίαν μᾶς ἐζητήθη ἀπὸ τὸν Προϊστάμενον τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν καὶ τὸν Πρόεδρον Ἐφετῶν Θεσσαλονίκης δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ τὴν διαγράψωμεν.

§290ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἡμεῖς, δὲν θέλομεν νὰ διαγραφῇ.

§291Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἄλλοι ἂς ἔχουν τὴν εὐθύνην. Τὸ νομοσχέδιον καθιερώνει, ἐν συμπεράσματι, ὅτι τοῦ λοιποῦ, αἱ προαγωγαὶ εἰς τοὺς ἀνωτάτους βαθμοὺς θὰ γίνωνται μόνον κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ ὅτι αἱ προαγωγαὶ εἰς τοὺς ἄλλους βαθμοὺς θὰ γίνεται ἢ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν ἢ κατ’ ἐκλογήν, ἐνῷ ὁ προηγούμενος νόμος ὥριζεν, ὅτι γίνεται κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ εἶχε καθιερώσει ποσοστὸν μεταξὺ τῶν προαγομένων κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ τῶν προαγομένων κατ’ ἐκλογήν. Διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς παρέχεται ἀπόλυτος ἐλευθερία εἰς τὸ Ἀνώτατον Δικαστικὸν Συμβούλιον καὶ ὑπεδείχθη ἀπὸ τὴν φυσικὴν ἡγεσίαν τῆς Δικαιοσύνης. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ παράγρ. 5 φαίνεται, ὅτι εἰς τὸ τυπογραφεῖον ὑπέστη ἀλλοίωσιν. Καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἔχει δίκαιον ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας. Θὰ παρακαλέσω νὰ τροποποιηθῇ ὡς ἀκολούθως: «Ἡ διάταξις τῆς παραγρ. 3 τοῦ ἄρθρου 6... (Ἀναγινώσκει)...». Κύριοι συνάδελφοι, ἐπιμένω ἰδιαιτέρως εἰς τὰ δύο αὐτὰ σημεῖα τῶν παρατηρήσεων τῶν κ.κ. συναδέλφων. Εἰς τὰς παραγράφους 2 καὶ 6 τοῦ ἄρθρου 6, ὄχι διότι ἀξίζουν ἰδιαιτέρας προσοχῆς, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐκδηλωθῇ κατὰ τρόπον μὴ ἐπιδεχόμενον ἀμφισβήτησιν, ὅτι καὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, ὅτι δὲν δύνανται ἐπὶ τέλους νὰ παρεξηγοῦνται, δὲν θέλω νὰ χρησιμοποιήσω ἄλλην ἔκφρασιν, νὰ παρεξηγοῦνται διατάξεις αἱ ὁποῖαι ἔχουν σαφῆ τὴν ἔννοιαν καὶ τὴν πρόθεσιν καὶ τῶν ὁποίων τὴν ἔννοιαν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ συλλάβῃ κανεὶς εὐχερῶς ἐὰν ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του τὴν ἱστορίαν τῶν διατάξεων. Ὑπῆρχε διάταξις διακρίνουσα τοὺς δικαστὰς εἰς ποινικοὺς καὶ ἀστικοὺς εἰς πάντα τὰ ἀδικήματα. Καθιερώθη τὸ πρῶτον ἐπὶ τῆς ὑπουργείας τοῦ κ. Καλλία. Ἀπεδείχθη ἀνεφάρμοστος εἰς τὴν πρᾶξιν. Καθιερώθη τὸ 1960 ἀπὸ τὸν κ. Καλλίαν ἡ προαγωγὴ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν εἰς τοὺς ἀνωτάτους βαθμοὺς καὶ ἡ προαγωγὴ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ κατ’ ἐκλογὴν κατ’ ἴσον ποσοστὸν εἰς τοὺς κατωτέρους βαθμούς. Διὰ τῆς διατάξεως τοῦ παρόντος νομοσχεδίου οὔτε παρεμβαίνομεν εἰς τὸ ἔργον οὔτε ἐπιθυμοῦμεν νὰ παρέμβωμεν εἰς τὸ ἔργον τῆς Δικαιοσύνης.

§292Ι. ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνηγορῶ ὑπὲρ τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Κάβδα, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξεν ὁ κ. Παπασπύρου. Ἀντὶ ἑρμηνευτικῆς δηλώσεως ὀρθὸν θὰ ἦτο νὰ θέσωμεν θετικὴν διάταξιν.

§293Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἀπονομὴν τιμῶν καὶ διακρίσεων θὰ πρέπει διὰ ρητῆς διατάξεως νὰ καθορισθῇ ποῖαι διακρίσεις θὰ ἀπονέμωνται παγίως. Πέραν δὲ τῆς δικαιοσύνης καὶ εἰς τοὺς ἄλλους κλάδους δὲν πρέπει νὰ γίνωνται καταχρήσεις ἀπονομῆς ἐνῷ ἀντιθέτως ἐθνικοὶ ἥρωες ποὺ ἐδόξασαν τὴν Ἑλλάδα ἐγκατελείφθησαν.

§294Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ καὶ ἐγὼ πρῶτον ὅπως οὐχὶ διὰ διατάγματος, ἀλλὰ διὰ νόμου καθορίζωνται αἱ τιμαὶ καὶ διακρίσεις ποὺ θὰ ἀπονέμωνται εἰς τοὺς ἀποχωροῦντας ἀνωτάτους δικαστικούς. Δεύτερον, ὅπως ἐὰν ἐμμείνωμεν εἰς τὸ Δ)γμα τοῦτο ἐκδοθῇ ἐφ’ ἅπαξ καὶ τρίτον ὅπως διευκρινισθῇ ἐὰν θὰ περιληφθοῦν καὶ οἱ ἀποχωρήσαντες ἤδη τῆς ὑπηρεσίας.

§295Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Θὰ περιλαμβάνωνται καὶ ὅλοι οἱ ἀπελθόντες.

§296Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Θέλω νὰ εἴπω ἀκόμη, ὅτι δὲν συμφωνῶ μὲ τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅστις ὡμίλησε περὶ ἡγέτου τῆς Δικαιοσύνης. Ἡγεσία εἰς τὴν δικαιοσύνην δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχουν μόνον οἱ ἱεραρχικῶς προϊστάμενοι. Δὲν δικαιοῦται ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου νὰ διατάξῃ οἱονδήποτε δικαστὴν νὰ ἐκδώσῃ τὴν αʹ ἢ βʹ ἀπόφασιν. Κάθε ἕνας ἀπερχόμενος τῆς ὑπηρεσίας, ἀνεξαρτήτως ἐὰν ἐπέτυχε διατηρεῖ τὸν τίτλον ἰσοβίως. Ἐνθυμοῦμαι εἰς παλαιοτέραν ἐποχήν, εἰς ἐποχὴν ποὺ ἤσκουν καὶ ἐγὼ τὴν δικηγορίαν, ἀνωτάτους δικαστικοὺς εἰς τοὺς ὁποίους ὅταν ἔφυγαν ἀπὸ τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν τοὺς ἀπενεμήθη ὁ τίτλος τοῦ Προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον θέλω ἐγώ, εἶναι ὁ τίτλος νὰ τηρῇ τὴν ἀξίαν του, καὶ μετὰ τὴν ἀποχώρησιν νὰ ἀπονέμεται εἰς ἐκείνους ποὺ πράγματι διακρίνονται. Δὲν θέλω νὰ δίδεται ὁ τίτλος χωρὶς περιεχόμενον καὶ νὰ καταντᾷ ἄνευ ἀξίας. Παράδειγμα ἔχομεν τὸν τίτλον τοῦ Ὑπουργοῦ, τιμῆς ἕνεκεν ὅσοι ὑπῆρξαν κατὰ τὸ παρελθὸν Ὑπουργοί, νὰ διατηροῦν τὸν τίτλον καὶ νὰ προσφωνοῦνται μὲ αὐτόν. Ὡς γνωστὸν τὸν τίτλον τοῦ Ὑπουργοῦ τὸν ἔχουν φέρει πάρα πολλοὶ εἰς τὴν χώραν μας, ἐγὼ δὲ προσωπικῶς ἀφοῦ τώρα δὲν εἶμαι Ὑπουργὸς ἐντρέπομαι νὰ μὲ ἀποκαλοῦν Ὑπουργόν. Πρέπει νὰ ἀντιληφθῶμεν ὅτι κᾶθε τι τὸ ὁποῖον ἀπονέμεται νὰ ἔχῃ τὴν ἀξίαν του. Καὶ ἐπὶ τούτου θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργὸν πῶς σκέπτεται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα αὐτό. Ἐγὼ δέχομαι τὴν διάταξιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ νομίζω ὅτι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ δώσῃ ἡ πολιτεία, δὲν εἶναι μόνον ἡ διατήρησις τοῦ «τιμῆς ἕνεκεν» καθοριζομένης τῆς καταστάσεως καὶ ἡ διατήρησις τοῦ μισθοῦ των. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἕνας οἰκογενειάρχης αὐτῆς τῆς ἀξίας, ὁ ὁποῖος ἀνῆλθε τὴν ἀνωτάτην βαθμίδα νὰ ζῇ μὲ αὐτὴν τὴν πενιχρὰν σύνταξιν. Δὲν γνωρίζω, ἐπίσης ποίας ἄλλας τιμὰς σκέπτεται ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀπονείμῃ, ἀλλὰ τὸ σπουδαιότερον εἶναι νὰ διατηρηθῇ ὁ μισθός των, ὡς σύνταξις. Ὀρθῶς, τοὺς ἀφαιρεῖτε τὸ αὐτοκίνητον, τὸ ὁποῖον τοὺς διαθέτει ἡ ὑπηρεσία. Δὲν εἶναι ὅμως ὀρθὸν νὰ λαμβάνουν πενιχροτάτας συντάξεις. Αὐτό, κ. Ὑπουργέ, τὸ ἐπισημαίνω καὶ θέλω νὰ τὸ ἀντιμετωπίσετε μὲ ἐνδιαφέρον.

§297ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Ντάγγας, ἔχει τὸν λόγον.

§298Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ συμπληρώσω ὀλίγας λέξεις ἀκόμη. Κύριε Πρόεδρε, ἀνέμενον τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Παπασπύρου. Εἶπεν ὅτι ὀρθὸν εἶναι, ἀναφερόμενος εἰς ἕναν δικαστήν, ὁ ὁποῖος ἀπεχώρησε τῆς ὑπηρεσίας του λόγῳ ὁρίου ἡλικίας νὰ διατηρῇ τὰς θέσεις, τὰς ὁποίας εἶχεν ὅταν ἦτο ἐν ἐνεργῷ ὑπηρεσίᾳ εἰς τὰ διάφορα συμβούλια. Ἐὰν αὐτὴ ἡ ἀρχὴ εἶναι γενικὴ τόσον τὸ χειρότερον. Ὑπάρχουν νόμοι οἱ ὁποῖοι ὁρίζουν ὅτι εἰς τὸ συμβούλιον τῆς τάδε ἐπιχειρήσεως μετέχει ἀρεοπαγίτης ἢ σύμβουλος τῆς Ἐπικρατείας, καὶ ἀποχωρεῖ τῆς θέσως αὐτῆς, ἀποχωρῶν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν του καταλαμβανόμενος ἀπὸ τὸ ὅριον ἡλικίας. Τὸ θέμα εἶναι ὅμως, διατὶ μετὰ τὴν ἀποχώρησίν του νὰ διατηρῇ τὰς θέσεις αὐτάς; Τὰ μέλη τοῦ Ἀρείου Πάγου, τὰ ὁποῖα λόγῳ τῆς ἰδιότητός των μετέχουν εἰς τὰ διάφορα συμβούλια δὲν θὰ πρέπει μετὰ τὴν ἀποχώρησίν των νὰ ἀντικατασταθοῦν; Νομίζω ὅτι τοιαῦται προσωπικαὶ διατάξεις δὲν πρέπει νὰ γίνωνται δεκταὶ διότι δημιουργεῖται πικρία εἰς τοὺς ἄλλους συναδέλφους των. Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ γίνωνται δεκταὶ οὔτε ἀπὸ αὐτοὺς τούτους τοὺς ἐνδιαφερομένους. Τὸ νομοσχέδιον ἀποβλέπει εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῆς ἰδέας τῆς Δικαιοσύνης. Ὅταν ὅμως ἡ ἐξυπηρέτησις αὐτὴ γίνεται εἰς βάρος ἄλλων συναδέλφων των δὲν ὑπάρχει ἐξυπηρέτησις ἀλλὰ δίωξις. Καὶ ἀπὸ τῆς σκέψεως αὐτῆς εἶμαι ἀντίθετος πρὸς τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Παπασπύρου.

§299Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον ὅτι ἡ προσδοκία τῆς προαγωγῆς τῶν δικαστῶν δημιουργεῖ εἰς αὐτοὺς τὴν διάθεσιν τῆς καλυτέρας ἀποδόσεως καὶ τὴν πεποίθησιν τῆς δικαίας ἐξελίξεώς των. Ἡ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν προαγωγὴ καθ’ ἡμᾶς εἶναι ἀπαράδεκτος νὰ ἐφαρμοσθῇ εἰς τὸ δικαστικὸν σῶμα. Ἐτόνισα καὶ ἄλλοτε τὸ ἐπαναλαμβάνω καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὅτι, ὁσονδήποτε καὶ ἂν θέλωμεν νὰ εἴμεθα ἀντικειμενικοὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπιτύχωμεν ἀπόλυτον ἀντικειμενικὴν κρίσιν, διὰ τοὺς προαγομένους. Σκοπὸς εἶναι πῶς θὰ εὕρωμεν τρόπον νὰ ἀντιμετωπίσωμεν αὐτὴν τὴν κρίσιν ἡ ὁποία ἐνίοτε καταντᾷ ἀσύδοτος. Ἐπιμένω εἰς τὴν ἄποψιν νὰ ὑπάρχῃ ὁ ὅρος προαγωγῆς κατ’ ἐκλογὴν καὶ κατ’ ἀρχαιότητα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν δύο εἰδῶν προαγωγὰς κατ’ ἐκλογὴν καὶ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Δὲν φθάνει εἰς τὴν σκέψιν μου ἡ ἰδέα ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ διάκρισις αὕτη νὰ χρησιμοποιηθῇ ἰδιαιτέρως πρὸς ὄφελος τῶν ἡμετέρων. Παρ’ ὅλα ὅμως αὐτά, ζῶμεν εἰς ἕνα κόσμον ὄχι θεϊκὸν καὶ πρέπει νὰ προλαμβάνωμεν τοιούτου εἴδους παρεξηγήσεις αἱ ὁποῖαι θὰ ἔχουν ὡς συνέπειαν τὴν δημιουργίαν πικρίας εἰς τοὺς συναδέλφους τῶν ἐπιλεγομένων. Ἰδοὺ διατὶ ἐπιμένω καὶ δὲν θέλω νὰ φθάσω μέχρι τοῦ σημείου νὰ χαρακτηρίσω ὑπερβολικὴν τὴν ἐπιμονὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Τὸ σύστημα τῆς κατ’ ἐκλογὴν καὶ ἀρχαιότητα προαγωγῆς ἔχει ἀποδόσει ἄριστα ἀποτελέσματα καὶ πρέπει νὰ θεσπισθῇ. Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἡγέτας τῆς Δικαιοσύνης, εἶναι ἀτυχὴς ἡ διατύπωσις, διότι ἡγέτης τῆς Δικαιοσύνης εἶναι ὁ νόμος καὶ ἐποπτεύων εἶναι ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, οἱ πάντες δέ, εἶναι ὑπηρέται τῆς Δικαιοσύνης. Κατὰ συνέπειαν, οὐδεμία διάκρισις εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ. Εἰς τὸν τόπον αὐτόν, νομίζω ὅτι τελευταίως, ἔχει γίνει πάρα πολὺ κατάχρησις αὐτοῦ τοῦ ὅρου «ἡγέτης», ὡς ἐγένετο καὶ μεγάλη χρῆσις τοῦ τρόπου τῆς προαγωγῆς κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Τοὐλάχιστον διὰ τὴν Δικαιοσύνην, θὰ πρέπει νὰ ἀποφευχθῇ ἡ θέσπισις τοῦ ὅρου «ἡγέτης». Ἐπιμένω εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι ἡ δικαιοτέρα λύσις ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν προαγωγῶν τῶν Δικαστῶν εἶναι ἡ λύσις τῆς κατ’ ἐκλογὴν καὶ ἀρχαιότητα προαγωγῆς καὶ ὄχι τῆς κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν προαγωγῆς μόνον.

§300Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰλικρινῶς λυποῦμαι, διότι λόγῳ τοῦ προκεχωρημένου τῆς ὥρας καταπονοῦμεν τὸ Σῶμα μὲ τὰς ἐπὶ μέρους διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Εἶμαι ὅμως ὑποχρεωμένος νὰ ἐπανέλθω, διότι νομίζω ὅτι ἐγένετο μία παρανόησις, ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενον τῆς τροπολογίας. Διὰ τῆς τροπολογίας μας ὑποστηρίζομεν, ὅτι πρέπει νὰ ἐπανέλθῃ τὸ σύστημα τὸ πρὸ τοῦ 1960 ἰσχῦσαν, διότι εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, ὅτι τὸ σύστημα αὐτὸ ἐπέτυχεν καὶ δὲν εἶναι ἐπιτετραμένον νὰ ἀφιστῶμεν ἀπὸ αὐτό. Ὁ νόμος 4126 κακῶς ἦλθεν νὰ ἀνατρέψῃ τὸ προϊσχῦσαν σύστημα τοῦ κώδικος νόμου 3641 τοῦ 1957. Σύμφωνα μὲ τὸν Κώδικα 3641)57, ἡ προαγωγὴ ἐγένετο καθ’ ὃν τρόπον ἀνέφερεν ὁ κ. Ντάγγας. Μὲ τὸν νόμον ὅμως 4126, ἤλλαξε τὸ σύστημα καὶ αἱ προαγωγαὶ γίνονται κατὰ 50% μὲν κατ’ ἐκλογὴν καὶ κατὰ 50% δὲ κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Ἐπομένως, διὰ τῆς καταργήσεως τῶν ἐδαφίων δʹ, εʹ καὶ στʹ δὲν ἐφαρμόζεται τὸ σύστημα τοῦ πρὸ τοῦ 1960, ἀλλὰ ἡ κατάστασις χειροτερεύει, διότι καθιεροῦται σύστημα ἔτι αὐστηρότερον τοῦ νόμου 4126. Δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ καταργηθοῦν καὶ τὰ ἐδάφια αʹ, βʹ καὶ γʹ, διὰ νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὸ παλαιὸν σύστημα. Δὲν ζῶμεν εἰς κοινωνίαν ἀγγέλων καὶ εἶναι δυνατόν, διὰ διαφόρους λόγους, μέλη τινὰ τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου, καὶ χωρὶς νὰ θέλουν, νὰ παραβλάψουν τὴν δικαιοσύνην. Ἐν τούτοις, εἴτε ἐκ λόγων συναισθηματικῶν εἴτε λόγῳ ἰδιαιτέρου τινὸς φιλικοῦ δεσμοῦ πρό τινας κρινόμενον δικαστήν, νὰ κάμουν διάκρισίν τινα πρὸς τοῦτον. Καὶ ἐπειδὴ ὅλοι ἀνεξαιρέτως πιστεύομεν, ὅτι ἀπέδωσε τὸ παλαιὸν σύστημα προαγωγῶν, διὰ τὸν λόγον τοῦτον ἐπιμένομεν εἰς τὴν ἐπαναφοράν του.

§301Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὸ σύστημα τὸ κρατοῦν μέχρι τοῦ 1960, αἱ προαγωγαὶ τῶν δικαστικῶν δὲν ἐγένοντο ποτὲ κατ’ ἀρχαιότητα. Ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τὸν μόλις πρὸ ὀλίγου ὁμιλήσαντα ἀξιότιμον βουλευτὴν καὶ φίλον ἐκ Πειραιῶς, ὅτι αἱ προαγωγαὶ ἐγένοντο κατ’ ἐκλογὴν καὶ κατ’ ἀρχαιότητα. Ἐγένοντο κατ’ ἐκλογὴν καὶ μεταξὺ ἰσοδυνάμων, ὅπου προετιμᾶτο ὁ ἀρχαιότερος. Ἐπαναλαμβάνω, λοιπόν, ὅτι αἱ προαγωγαί, κατὰ τὸ σύστημα τὸ μέχρι τοῦ 1960, ἐγένοντο κατ’ ἐκλογήν. Ὁ νόμος 4126 ὥρισεν ὅτι εἰς τοὺς ἀνωτάτους βαθμοὺς θὰ γίνωνται προαγωγαὶ μόνον κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν, εἰς τοὺς ἄλλους βαθμοὺς θὰ γίνωνται κατ’ ἐκλογὴν καὶ διέγραψε τὴν διαδικασίαν καὶ καθώρισεν ὅτι 50% θὰ προάγωνται κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογὴν καὶ 50% κατ’ ἐκλογήν. Ἐν συνεχείᾳ ὁρίζεται ποῖαι θεωροῦνται προακτέοι, ποῖοι δύνανται νὰ προαχθοῦν κατ’ ἐκλογὴν καὶ ποῖοι κατ’ ἀπόλυτον ἐκλογήν. Τὸ ἔχει διαγράψει ὁ νόμος εἰς τὰ ἐδάφια βʹ καὶ γʹ: «Οἱ συγκεντροῦντες ἐξαιρετικά... (ἀναγινώσκει)...». Καὶ τὸ σύστημα τοῦ 4126 διατηρεῖται. Καταργοῦνται μόνον τὰ ποσοστά. Καὶ δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκουσθῇ φωνὴ συνηγορίας διὰ τὴν καθιέρωσιν τῆς προαγωγῆς εἰς τοὺς δικαστὰς κατ’ ἀρχαιότητα. Τὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη ἐκ τῆς εἰσόδου τῶν δικαστῶν κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς καὶ ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, ἄνευ διαγωνισμοῦ, μᾶς ὡδήγησε τὸ 1960–61 νὰ ἀναζητήσωμεν τρόπον ἐξόδου ἐκ τῆς ὑπηρεσίας διαφόρων προσώπων, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ τερματίσουν τὴν σταδιοδρομίαν των. Καὶ καθιερώθη τότε ἡ ἐθελουσία ἔξοδος τῶν δικαστῶν. Δὲν θὰ ἐπιμείνω περισσότερον ἐπ’ αὐτοῦ, διότι τὰ γεγονότα εἶναι τόσον σαφῆ, ὥστε θὰ ἐθεώρουν ὡς ὕβριν κατὰ τῆς ἐννοίας τῆς Δικαιοσύνης, τὸ νὰ ἐπιμείνω περισσότερον. Λυποῦμαι πάρα πολύ, διότι ἡ πρώτη τροπολογία τοῦ κ. Κάβδα, ἡ ἀναπτυχθεῖσα ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον καὶ σεβαστόν, ἐὰν μοῦ ἐπιτρέπεται, καὶ φίλον βουλευτὴν ἐκ Λεβαδείας, δὲν μὲ εὑρίσκει σύμφωνον. Διότι τὸ ἄρθρον 6 τοῦ 4126 καθώρισε τὰ προσόντα, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων ἔγιναν καὶ γίνονται οἱ διαγωνισμοί. Καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν προσόντων αὐτῶν καὶ ἀναλόγως τῆς κατηγορίας εἰς τὴν ὁποίαν ἐμπίπτουν οἱ διαγωνιζόμενοι καὶ ἐπιτυγχάνοντες, ὑποβάλλονται εἰς τετραετῆ δοκιμασίαν ἢ εἰς διετῆ. Οἱ περὶ ὧν πρόκειται δύο πάρεδροι, ἔλαβον μέρος εἰς τὸν διαγωνισμὸν ἐπὶ τῇ βάσει τῆς διατάξεως ἐκείνης, γνωρίζοντες ὅτι βάσει τῶν προσόντων των θὰ ὑποβληθοῦν εἰς τετραετῆ δοκιμασίαν ὡς πάρεδροι καὶ ὅτι ἡ τετραετὴς αὐτὴ ὑπηρεσία εἶναι δυνατόν, δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου, νὰ περιορισθῇ εἰς διετῆ. Δὲν ἐνθυμοῦμαι τὴν ἄλλην προταθεῖσαν τροπολογίαν.

§302Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Διὰ τὴν ἐπαναφοράν.

§303Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσω, διὰ δύο λόγους. Ὁ εἷς εἶναι οὐσιαστικός. Ὁ νόμος καθιέρωσεν ὡρισμένα πλεονεκτήματα δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπεχώρησαν ἑκουσίως τοῦ Δικαστικοῦ Σώματος. Ἐν ὄψει τῶν πλεονεκτημάτων, τὰ ὁποῖα παρεχώρησεν ὁ νόμος, οὔτε οἱ πρὸ τοῦ νόμου ἐξερχόμενοι, οὔτε οἱ μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου ἔλαβον τὰ πλεονεκτήματα αὐτά. Ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ἔχωμεν ἐπέκτασιν τῶν πλεονεκτημάτων καὶ εἰς ἄλλας κατηγορίας, διατὶ θὰ τὸν ἐφαρμόσωμεν μόνον διὰ τοὺς ἐξελθόντας τὸ 1959 καὶ ὄχι καὶ τὸ 1958 καὶ 1962 καὶ τὸ 1963; Δεύτερον: Εἶναι διάταξις καθαρῶς συνταξιοδοτική. Διότι ὁ νόμος 4126 ἀναγνωρίζει πρόσθετον συντάξιμον χρόνον. Ἀλλά, διατάξεις αἱ ὁποῖαι περιέχουν ἀναγνώρισιν χρόνου ὡς περιέχοντος δικαίωμα εἰς σύνταξιν, ὑποβάλλονται κατὰ τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος μόνον ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ κατόπιν γνωμοδοτήσεως τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου. Παρὰ τὴν συμπάθειάν μου, δὲν δύναμαι νὰ τὴν ἀποδεχθῶ. Τὴν τρίτην τροπολογίαν, τῆς διατηρήσεως τῶν εἰδικῶν θέσεων Γραμματείας εἰς Συμβούλια, Ἐπιτροπὰς κλπ. μέχρι λήξεως τῆς θητείας, τὴν ἀποδέχομαι. Διότι νομίζω, ὅτι δὲν ζημιώνει καὶ δὲν ἀντιστρατεύεται εἰς οὐδεμίαν ἠθικὴν ἀρχήν. Δὲν νομίζω νὰ παρέλειψα ἄλλην τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 6.

§304Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐπὶ τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Κάβδα, μίαν λέξιν. Εἰς τὸν ἀρχικὸν νόμον, οἱ Γραμματεῖς πολυμελῶν Δικαστηρίων εἶχον ἐξομοιωθῆ μὲ δικηγόρους καὶ ἔγινε παράλειψις. «... (Ἀναγινώσκει)...». Ἐδῶ λοιπὸν μὲ τὸν ἀρχικὸν νόμον ἐξομοιοῦνται οἱ γραμματεῖς τῶν πολυμελῶν δικαστηρίων μὲ τοὺς δικηγόρους. Ἔρχεται ὁ μεταγενέστερος νόμος, ὁ ὁποῖος τὸ παραλείπει. Καὶ ὀρθῶς τὸ ὑποστηρίζω, ὅτι ἦτο παράλειψις ἐξ ἀβλεψίας, καὶ ὀρθῶς εἶπεν ὁ κ. Λαυρεντίδης, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν καὶ δι’ ἑρμηνευτικῆς δηλώσεως νὰ τακτοποιηθῇ τὸ θέμα.

§305Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Αἱ διατάξεις αἱ πάγιαι δὲν ἐθίγησαν. Ὁ γραμματεύς, ὁ ὁποῖος συγκεντρώνει ὡρισμένα προσόντα ἐπὶ τῇ βάσει τῶν παγίων διατάξεων λαμβάνει μέρος εἰς τὸν διαγωνισμόν. Τὸ ἄρθρον 6 τοῦ νόμου 4126 ὥρισεν ὅτι «κατ’ ἐξαίρεσιν εἰς τοὺς ἐντὸς ἑξαμήνου κλπ.... (ἀναγινώσκει...)». Ἰσχύουν αἱ πάγιαι διατάξεις, οἱ γραμματεῖς οἱ ὁποῖοι εἶχον κατὰ τὰς παγίας διατάξεις δικαίωμα, ἂν εἶχον, ἐξακολουθοῦν καὶ τώρα νὰ εἶναι δεκτοὶ εἰς τοὺς διαγωνισμούς. Κατ’ ἐξαίρεσιν, εἰς τοὺς διαγωνισμοὺς τοὺς διενεργουμένους ἐντὸς 3ετίας ἀπὸ τῆς εἰσαγωγῆς τῆς διατάξεως αὐτῆς, γίνονται δεκτοὶ καὶ γραμματεῖς, ὑπάλληλοι γενικῶς τῆς Γραμματείας τῶν δικαστηρίων καὶ Εἰσαγγελιῶν καὶ τῶν πολυμελῶν καὶ τῶν μονομελῶν δικαστηρίων, ἄνευ διακρίσεως, οἱ ἔχοντες πτυχίον νομικῆς καὶ ὑπὲρ 5ετῆ ὑπηρεσίαν δικαστικοῦ ὑπαλλήλου. Σημειωτέον ὅτι αὐτὴ ἡ διάταξις δὲν ζητεῖ κἂν ἡ ὑπηρεσία τοῦ δικαστικοῦ ὑπαλλήλου νὰ ἔχῃ διανυθῇ μετὰ τὴν λῆψιν τοῦ πτυχίου. Ζητεῖ ἁπλῶς πτυχίον Νομικῆς καὶ ὑπερπενταετῆ ὑπηρεσίαν δικαστικοῦ ὑπαλλήλου.

§306Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἤθελα νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς ἀποδοχῆς τῆς τροπολογίας, ὅτι θὰ διατηρήσουν τὰς θέσεις τὰς ὁποίας κατέχουν ὡς πρόσωπα, διὰ νὰ συνεχίσουν. Ἀλλὰ ὑπάρχουν περιπτώσεις ὅπου μετέχουν εἰς τὰ συμβούλια ἐξ ὀφίτσιο. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ ἀποχωρῶν Πρόεδρος τῶν Ἐφετῶν νὰ συνεχίσῃ νὰ μετέχῃ εἰς τὸ συμβούλιον, διότι ὁ ἑπόμενος θὰ παραπονεθῇ καὶ θὰ δημιουργηθοῦν προβλήματα ἀκυρότητος τῆς συνθέσεως τοῦ Συμβουλίου.

§307Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν πρόκειται περὶ τῆς θέσεως εἰς τὴν ὁποίαν συμμετέχουν ὡς πρόσωπα. Κατὰ τὴν τροπολογίαν διατηροῦσι τὰ βάσει εἰδικῶν διατάξεων ἀνατεθέντα εἰς αὐτοὺς καθήκοντα, ἐκτὸς τῆς δικαστικῆς ὑπηρεσίας.

§308Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὄχι ἐκεῖνοι, ὅπου εἶναι ἐξ ὀφίτσιο.

§309Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐκεῖ ὅπου ἐπὶ τῇ βάσει εἰδικῶν διατάξεων ἀνετέθησαν καθήκοντα λόγῳ τῆς ἰδικότητος, ἣν εἶχον τότε. Δὲν ἀπήντησα εἰς τὸν κ. Μπακόπουλον διὰ τὰς τιμὰς καὶ τὰς διακρίσεις. Ἀποδέχομαι ὁπωσδήποτε νὰ προστεθῇ, ὅτι διὰ διατάγματος, ἐφ’ ἅπαξ ἐκδιδομένου, θὰ ρυθμισθοῦν αὐτὰ τὰ θέματα. Ἀφορᾷ βεβαίως ἡ διάταξις, ὅπως εἶναι διατυπωμένη μόνον τοὺς Προέδρους τῶν δύο Ἀνωτάτων Δικαστηρίων, τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καὶ τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ τὸν Εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου. Οὔτε Ἀρεοπαγίτας, οὔτε ἀντιπροέδρους τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου δικαστηρίου. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει γίνει εἰς ἄλλους κλάδους ξένους πρὸς τὴν δικαιοσύνην, βάσει τελευταίου νόμου, νομίζω ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν διὰ τοῦ Διατάγματος, τοῦ ἐφ’ ἅπαξ ἐκδοθησομένου, νὰ καθιερωθῇ καὶ διὰ τοὺς ἀνωτάτους δικαστικοὺς περὶ ὧν ἡ διάταξις, οἱ ὁποῖοι, εἴτε τὸ θέλομεν εἴτε δὲν τὸ θέλομεν, νὰ τὸ ἀναγνωρίσωμεν, εἶναι οἱ κριταὶ ὅλων τῶν δικαστῶν ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς εἰσόδου των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν μέχρι τῆς ἡμέρας κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ κριτὴς αὐτὸς θὰ ἀποχωρήσῃ τῆς ὑπηρεσίας. Διότι καὶ ὁ Εἰσαγγελεὺς καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἀποτελοῦν τὰ μόνιμα μέλη τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου καὶ κατὰ συνέπειαν εἶναι οἱ φυσικοὶ κριταὶ πάντων τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν. Βεβαίως, εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν συμβουλίων μετέχουν καὶ οἱ κληρούμενοι, ἀλλὰ ἐκεῖνοι μόνοι εἶναι οἱ ἀντικαταστάται καὶ τὰ μόνιμα μέλη. Ὡς τιμαὶ αἱ ὁποῖαι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπονεμηθοῦν εἶναι ὄχι μόνον ἁπλῶς ἡ προσαγόρευσις διὰ τοῦ τίτλου, ἐπισήμως πλέον καὶ ὄχι λόγῳ φιλοφρονήσεως, ἀλλὰ καὶ ἡ διατήρησις τῆς σειρᾶς προβαδίσματος, μὲ παραχώρησιν μόνον ἔναντι τῶν ἐν ἐνεργείᾳ συναδέλφων, διότι αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐκπροσωποῦν τὴν ἐξουσίαν καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ προβαδίζουν παντὸς ἄλλου, ἡ κλῆσις των εἰς ἁπάσας τὰς τελετὰς ἐπὶ ταῖς ἐθνικαῖς ἑορταῖς, ἡ διάθεσις κρατικοῦ αὐτοκινήτου διὰ τὸν σκοπὸν αὐτόν, ὄχι μονίμως, ὅπως γίνεται καὶ διὰ τοὺς ἀνωτάτους ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι ἐχρημάτισαν ἀρχηγοὶ Ἐπιτελείων κλπ. Ὁμοίως, ἡ πρόσκλησις εἰς ἁπάσας τὰς κρατικὰς ἐκδηλώσεις κλπ. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστὸν ὅτι εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις τὰς ἐπισήμους τῆς Πολιτείας δύναται νὰ συναντᾷ κανεὶς ὅλους τοὺς ἀπομάχους ὅλων τῶν ἄλλων λειτουργιῶν, ἀλλὰ δὲν θὰ ἴδῃ τοὺς Ἀνωτάτους Δικαστικούς, διὰ τοὺς ὁποίους τερματίζεται ὁ δημόσιος βίος ἀπὸ τῆς ἡμέρας καθ’ ἧς ἐκδίδεται τὸ Διάταγμα τῆς ἐξόδου των ἀπὸ τῆς ὑπηρεσίας. Δι’ αὐτὰς τὰς περιπτώσεις νομίζω ὅτι θὰ εἶναι σκόπιμος ἡ πρόνοια τοῦ Διατάγματος τὸ ὁποῖον ἐφ’ ἅπαξ θὰ ἐκδοθῇ.

§310Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ παρακαλέσω νὰ δοθοῦν εἰς τοὺς κριτὰς αὐτοὺς ὡς καλῶς ἐχαρακτηρίσατε ....

§311Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Οἱ κριταὶ εἰς τὴν Π. Διαθήκην ἦσαν οἱ ἡγέται.

§312Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν εἴμεθα εἰς τὸν καιρὸν τῆς Παλ. Διαθήκης. Ἀλλὰ εἰς τοὺς κριτὰς αὐτοὺς ἐφ’ ὅσον διὰ διατάγματος τοὺς δίδετε τιμητικὰς διακρίσεις, ἐγὼ προτείνω νὰ τοὺς δώσητε καὶ τὸν μισθὸν τὸν ὁποῖον ἐλάμβανον ἐν ἐνεργείᾳ ὡς σύνταξιν. Πιθανῶς νὰ μὴ εἶσθε ἕτοιμος, ἀλλὰ δύνασθε νὰ δεχθῆτε ὅπως εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, σᾶς δοθῇ ἐξουσιοδότησις ἡ ὁποία θὰ σᾶς δίδῃ τὸ δικαίωμα νὰ λάβετε ἀπόφασιν διὰ τὴν χορήγησιν τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ μισθοῦ των καὶ ὡς σύνταξιν.

§313Ι. ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μεταξὺ τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 18 καὶ τῆς παραγράφου 7 τοῦ ἄρθρου 18 ὑπάρχει μία ἀντίφασις. Εἰς τὴν παράγραφον 2 τοῦ ἄρθρου 18 ἀναφέρονται 4 περιπτώσεις. Πρῶτον, λέγει ἡ παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 18. Ὅτι: «δεκτοὶ εἰς τὸν διαγωνισμὸν πρὸς κατάληψιν θέσεων ἐμμίσθων Παρέδρων εἶναι ὁ πτυχιούχος τῆς Νομικῆς ὁ ὑπηρετήσας ἐπὶ 3ετίαν μετὰ τὴν λῆψιν τοῦ πτυχίου του ὡς γραμματεὺς πολυμελοῦς δικαστηρίου ἢ Εἰσαγγελίας, ἢ Εἰρηνοδικείου, ἢ Πταισματοδικείου ὅπως καὶ ὁ ἐπὶ 3ετίαν ἀσκήσας τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δικηγόρου ἐνώπιον πολυμελοῦς δικαστηρίου ὁ λαβὼν πτυχίον νομικῆς καὶ ὑπηρετήσας ἐπὶ 3ετίαν ὡς Εἰρηνοδίκης ἢ ὡς δικηγόρος καὶ ἐν τέλει ὁ ἐπὶ 5ετίαν ὑπηρετήσας ὡς γραμματεύς. Διὰ τῆς παραγράφου 7 τοῦ ἄρθρου 18, δεκτοὶ διὰ τὸν ρηθέντα διαγωνισμὸν γίνονται α) δικηγόροι ἔχοντες διετῆ ὑπηρεσίαν, β) Εἰρηνοδίκαι ὡσαύτως, καὶ γ) δικαστικοὶ ὑπάλληλοι γραφεῖς, ὑπογραμματεῖς μὲ 5ετῆ ὑπηρεσίαν ἀνεξαρτήτου χρόνου λήψεως πτυχίου των. Νομίζω, ὅτι λόγῳ ἀβλεψίας ἔγινεν ἡ διατύπωσις αὐτὴ καὶ μὲ ἑρμηνευτικὴν δήλωσιν δύναται νὰ καλυφθῇ τὸ θέμα. Δι’ αὐτὸ προτείνω ὅπως δεχθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τὴν ἑξῆς τροπολογίαν. «Εἰς τὴν παράγραφον 1 τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν. 4126 ἀφ’ ἧς οὗτος ἰσχύει, λογίζονται ὑπαγόμενοι καὶ οἱ πτυχιούχοι τῆς νομικῆς ὑπηρετήσαντες ἐπὶ διετίαν μετὰ τὴν λῆψιν τοῦ πτυχίου των ὡς γραμματεῖς πολυμελῶν δικαστηρίων, ἢ Εἰσαγγελίας, ἢ Εἰρηνοδικείου ἢ Πταισματοδικείου». Ἡ ἀποδοχὴ τῆς τροπολογίας μου θὰ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον καὶ παρακαλῶ, κ. Ὑπουργέ, ὅπως τὴν ἀποδεχθῆτε.

§314Δ. ΚΑΡΑΤΖΕΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τῆς τροπολογίας, τῆς τελευταίας, τὴν ὁποίαν ἀπεδέχθη ὁ κ. Ὑπουργὸς περὶ διατηρήσεως τῶν θέσεών των καὶ μετὰ τὴν ἔξοδόν των ἐκ τῆς ὑπηρεσίας διαφωνῶ πλήρως. Ἀμφιβάλλω περὶ τῶν προσώπων αὐτῶν ἂν ἐξήσκησαν καλῶς τὸ δικαστικὸν λειτούργημα καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον διαφωνῶ.

§315Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, βαρεῖα κατηγορία ἐξεπέμφθη ἐναντίον ἀνωτάτων δικαστικῶν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ πρέπει νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις.

§316ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 6. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον μὲ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ;

§317Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐδέχθην νὰ διαγραφῇ ἡ παράγραφος 6.

§318ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ.

Ὄχι, κ. Πρόεδρε, δὲν δεχόμεθα νὰ διαγραφῇ ἡ παράγραφος 6. Νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή.

§319ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐδήλωσεν ὅτι ἂν νομίζῃ ἡ Βουλὴ ὅτι πρέπει νὰ διαγραφῇ, θὰ διαγραφῇ.

§320Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε τὸ ἑξῆς: Ὅτι διὰ νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ διάταξις αὐτή, τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν τοὺς ἔχει βάλει ὅλους ποινικούς, διότι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐφαρμοσθῇ ἄλλως ἡ διάταξις. Καὶ δι’ αὐτὸ ζητεῖ ὁ προϊστάμενος τοῦ Πρωτοδικείου νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἕνας περιορισμός, ὁπότε εἰς τὴν πρᾶξιν δὲν ἠμπορεῖ νὰ λειτουργήσῃ. Ἂν θέλετε νὰ διαγραφῇ νὰ διαγραφῇ.

§321ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ δέχεται τὸ ἄρθρον 6, ὡς συνεπληρώθη εἰς τὴν παρ. 5 διὰ τῶν δηλώσεων τὰς ὁποίας ἔκαμεν ὁ κ. Ὑπουργός;

§322Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι μεταξὺ τῆς ἐξυπηρετήσεως τοῦ πραγματικοῦ συμφέροντος τῆς δικαιοσύνης —καὶ τὸ πραγματικὸν συμφέρον τῆς δικαιοσύνης ἐξυπηρετεῖται διὰ τῆς παρ. 6, ὅπως ἔχει διατυπωθῆ— μεταξὺ τοῦ πραγματικοῦ συμφέροντος τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς διαβολῆς τοῦ νομοσχεδίου, προτιμῶ τὴν ταλαιπωρίαν τῆς δικαιοσύνης.

§323Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ ἐπιμένω εἰς τὴν μὴ διαγραφὴν τῆς παραγράφου 6.

§324ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπέσυρε τὴν παράγραφον 6, θὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλὴ διὰ νὰ ἀποφασίσῃ, μὲ ἀπόλυτον πλειοψηφίαν, διὰ τὴν διατήρησιν τῆς παραγράφου 6.

§325Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε Πρόεδρε, συνηθίζετο εἰς ἄλλας ἐποχάς, μία δήλωσις οἱουδήποτε Ὑπουργοῦ, ὄχι τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης εἴτε ἄλλου Ὑπουργοῦ, μία δήλωσις ἑνὸς Ὑπουργοῦ, ὑποστηρίζοντος ἕν νομοσχέδιον ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ ἔχει αὐτὸν τὸν σκοπόν, νὰ περιληφθῇ εἰς τὸ νομοσχέδιον, διότι αὐτοὶ οἱ λόγοι ἐπιβάλλουν τὴν ἐγγραφὴν τῆς διατάξεως καὶ διότι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τὴν ἐφαρμόζουν εὑρίσκουν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν μία τοιαύτη βεβαίωσις εἰς ἄλλας ἐποχὰς νὰ συναντήσῃ δυσπιστίαν παρ’ οἱουδήποτε συναδέλφου. Ἐφ’ ὅσον ὁπωσδήποτε, ἐξεδηλώθη ἀμφισβήτησις τῆς εἰλικρινείας αὐτῆς τῆς δηλώσεως, ἐγὼ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὴ ἐπιμείνητε. Ἐμὲ ἀφορᾶ ἡ διάταξις. Ἐγὼ εἶμαι ὑπεύθυνος.

§326ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι δικαίωμα τῆς Βουλῆς νὰ ψηφίσῃ. Ὅταν ὁ κ. Ὑπουργός, διὰ λόγους, τοὺς ὁποίους ἐξέθεσε, δηλοῖ, ὅτι ἀποσύρει τὴν διάταξιν, θὰ ἐρωτήσω τὴν Βουλὴν ἐὰν τὴν δέχεται ὁμοφώνως.

§327Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπέσυρε τὴν διάταξιν, δὲν ὑπάρχει ἀντικείμενον συζητήσεως.

§328Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐδήλωσεν ὅτι τὸ συμφέρον τῆς δικαιοσύνης ἐπιβάλλει τὴν διατήρησιν τῆς παραγράφου αὐτῆς καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἐδήλωσεν ὅτι ὅλοι οἱ δικασταὶ περιλαμβάνονται εἰς τὸ ποινικὸν τμῆμα, ἀπὸ τῆς στιγμῆς αὐτῆς δὲν εἶναι δυνατόν, νὰ δεχθῇ ἡ πλειοψηφία τὴν διαγραφὴν τῆς διατάξεως αὐτῆς. Ἡ διαγραφὴ αὐτὴ δὲν θὰ πείσῃ τὴν δικαιοσύνην καὶ πρέπει οἱ ἀντιλέγοντες νὰ μᾶς πείσουν ὅτι τὸ συμφέρον τῆς δικαιοσύνης ἐπιβάλλει τὴν διαγραφὴν τῆς διατάξεως. Εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν διὰ τὴν διάταξιν αὐτὴν οὐδεμία ὑπῆρχεν ἀντίρρησις νὰ ψηφισθῇ ὑπὸ συμπάσης τῆς Ἀντιπολιτεύσεως.

§329ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ παρακαλέσω τοὺς κ.κ. συναδέλφους, μετὰ τὰς τόσον λεπτομερεῖς ἐξηγήσεις καὶ διευκρινίσεις περὶ τοῦ ἱστορικοῦ τῆς διατάξεως, θὰ παρεκάλουν τὴν Βουλὴν νὰ ψηφίσῃ ὁμοφώνως τὴν διάταξιν αὐτήν.

§330Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Τὸ ὑποστηριζόμενον ὑπὸ τοῦ κ. Παπαρρηγοπούλου, ὅτι τὸ σχέδιον νόμου ἐψηφίσθη ὁμοφώνως ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, δὲν νομίζω ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ δεσμεύσῃ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Σώματος.

§331Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε Πρόεδρε, ἐπαναλαμβάνω καὶ πάλιν ὅτι δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ διαγραφῇ ἡ παράγρ. 6. Παρακαλῶ τοὺς κ. κ. βουλευτὰς νὰ μὴ ἐπιμείνουν διὰ νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου.

§332ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατόπιν τῆς νέας αὐτῆς δηλώσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, παρακαλῶ καὶ ἐγὼ τοὺς κ.κ. συναδέλφους νὰ μὴ ἐπιμείνουν καὶ νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ ἄρθρον διαγραφομένης τῆς παραγρ. 6 τῆς 7ης παραγρ. λαμβανούσης τὸν ἀριθμὸν 6.

§333ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§334ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν τὸ ἄρθρον 6 διαγραφομένης τῆς πραγράφου 6 τῆς 7ης παραγράφου λαμβανούσης τὸν ἀριθμὸν 6. Ὁ κ. Χ. Ἀθανίτης, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 7.

§335Χ. ΑΘΑΝΙΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ μὲ τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀπασχολήσω τὸ Σῶμα. Ἐπιθυμῶ ὅμως νὰ ἀναπτύξω μίαν τροπολογίαν ἀφορῶσαν τοὺς ὑπαλλήλους τῆς Γραμματείας τῶν Δικασηρίων, τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς εἶναι περιωρισμένος. Δίκαιον ὅθεν εἶναι ἐκ τῶν θέσεων Γραμματέων Αʹ τάξεως τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς ἀνέρχεται εἰς 220, ἐξ αὐτῶν 30 νὰ ἐξομοιωθοῦν πρὸς θέσεις Γραμματέων Ἐφετῶν. Οἱ οὕτω προαγόμενοι θὰ παραμείνουν εἰς τὰς θέσεις των δυνάμενοι νὰ προαχθοῦν εἰς ἀνωτέραν θέσιν κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ ἁρμοδίου Συμβουλίου. Ἡ ἀποδοχὴ τῆς τροπολογίας αὐτῆς δὲν πρόκειται παρὰ νὰ ἔχῃ ἀσήμαντον οἰκονομικὴν ἐπίπτωσιν. Ἐπίσης προτείνω ὅπως κατὰ τὴν ἔνταξιν τῶν ὑπαλλήλων μέχρι καὶ τοῦ βαθμοῦ τοῦ γραμματέως Βʹ νὰ προσμετρηθῇ ὁ χρόνος ὑπηρεσίας των ὡς μονίμων ἐθελοντῶν, ὡς ὑπαλλήλων Νομικῶν Προσώπων, Πυροσβεστικοῦ Σώματος κλπ. Ἡ τροπολογία ἔχει οὕτω: «...(ἀναγινώσκει)...». (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς κ. Δ. Θανόπουλος).

§336Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 7 παρακαλῶ νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία τὴν ὁποίαν ὑπογράφουν οἱ συνάδελφοι κ.κ. Ε. Ἀλιπράντης, Σ. Παπαδάκης, Α. Τριανταφύλλου καὶ Ι. Κοντοβράκης, ἀφορῶσα τὴν ἔνταξιν τῶν ὑπαλλήλων τῶν κατεχόντων τὸν βαθμὸν τοῦ δικαστικοῦ γραμματέως Γʹ τάξεως. Ἡ τροπολογία ἔχει οὕτω: «...(ἀναγινώσκει)...».

§337Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, τὴν προταθεῖσαν ὑπὸ τοῦ κ. Ἀθανίτη τροπολογίαν δύνασθε νὰ τὴν δεχθῆτε ὑπὸ τὴν ἑξῆς προϋπόθεσιν. Ἐὰν δώσητε ἐντολὴν ὅπως αἱ ἀποφάσεις τοῦ Δικαστικοῦ Συμβουλίου αἱ ὁποῖαι παραμένουν ἐπὶ μακρὸν χρόνον ἀνεκτέλεστοι, ἐπιταχυνθῇ ἡ διαδικασία καὶ ἐπισπευθῇ ἡ ἐκτέλεσίς των.

§338Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Νομίζω ὅτι δὲν ὑπάρχει κίνδυνος νὰ κατηγορηθῇ τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης ὅτι καθυστερεῖ ἢ ἐπιβραδύνει τὰς προαγωγάς.

§339Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἐγὼ εἶπον νὰ ὑπάρξῃ δυνατότης ἐπισπεύσεως. Ἡ δευτέρα λύσις εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἐφ’ ὅσον οἱ Γραμματεῖς Ἐφετῶν συμπληρώνουν 35ετῆ ὑπηρεσίαν, ἡ δὲ ὑπ’ αὐτῶν ληφθησομένη σύνταξις εἶναι ἀνωτέρα τοῦ μισθοῦ ὃν λαμβάνουν, νὰ ἀπομακρύνωνται ὑποχρεωτικῶς ἐκ τῆς ὑπηρεσίας διὰ νὰ δύνανται νὰ προαχθοῦν οἱ νεώτεροί των. Περαιτέρω ἔχω τροπολογίαν ὑπογραφομένην ὑπὸ τοῦ συναδέλφου κ. Στεφανίδη, ἔχουσα οὕτω: «...(ἀναγινώσκει)...». Πρόκειται περὶ δικαίου αἰτήματος τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ τὴν ἀποδεχθῇ. Γενικώτερον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχω νὰ παρατηρήσω εἶναι τὸ θέμα τῆς πληρώσεως τῶν κενῶν τὰ ὁποῖα δημιουργοῦνται ἐκ τοῦ πληθωρισμοῦ τῶν ὑποθέσεων. Εἶναι ἀνάγκη νὰ συμπληρωθοῦν αἱ θέσεις ἐκτὸς τοῦ ὁρίου τοῦ Ὀργανισμοῦ. Εἰδικῶς διὰ τὰς Ἀθήνας ὁ ἀριθμὸς τῶν διορισθησομένων πρέπει νὰ φθάσῃ τοὺς 100, ἄλλως εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐξασφαλισθῇ εὔρυθμος λειτουργία τῆς Γραμματείας τῶν Δικαστηρίων. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον προέχει εἶναι τὸ θέμα τῆς συμπληρώσεως τῶν μεγάλων ἀναγκῶν τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν. Περαιτέρω θὰ ἤθελα νὰ προτείνω μίαν ἄλλην τροπολογίαν, ἡ ὁποία ἔχει σχέσιν μὲ τὴν ἐντοπιότητα τῶν γραμματέων τῶν Εἰρηνοδικείων. Νομίζω ὅτι ὁ περιορισμὸς αὐτὸς δὲν ἐξυπηρετεῖ κανένα σκοπόν. Καὶ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ περιορισθῇ τοὐλάχιστον εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν πτυχίον νομικῆς. Ἡ παράγραφος 4 θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ διατυπωθῇ διὰ τῆς φράσεως ἀφ’ ἧς συνεπλήρωσαν τὸ 16ον ἔτος.

§340Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 7 δύο παρατηρήσεις ἔχω νὰ κάμω. Πρῶτον εἰς τὴν γραμματείαν τῶν δικαστηρίων ὑπάγονται καὶ οἱ δικαστικοὶ κλητῆρες τῶν Βʹ τάξεως Εἰρηνοδικείων οἱ ὁποῖοι φθάνουν μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ κλητῆρος Αʹ τάξεως. Δίκαιον εἶναι καὶ οἱ κλητῆρες αὐτοὶ νὰ προάγωνται μέχρι τοῦ βαθμοῦ ἀρχικλητῆρος, πρὸς βελτίωσιν τῆς θέσεώς των. Προτείνω ὅθεν ἀνάλογον συμπλήρωσιν τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 7. Δευτέρα παρατήρησις τὴν ὁποίαν ἔχω νὰ κάμω εἶναι ἐπὶ τῆς παραγράφου 6 τοῦ ἄρθρου 7. Ἐνῷ τὸ ἄρθρον 6 ὀρθῶς ἔχει καὶ ἀντιμετωπίζει τὰ θέματα τῶν δικαστικῶν ὑπογραμματέων εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν δικαστικῶν γραμματέων γʹ τάξεως δὲν ἔλαβε ὑπ’ ὄψει του ὁ συντάκτης τοῦ σχεδίου τούτου ὅτι οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ παρέμειναν εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ ὑπογραμματέως Αʹ ἐπὶ 16–18 ὁλόκληρα ἔτη. Τοὐλάχιστον θὰ πρέπει νὰ τοὺς ἐντάξωμεν εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ γραμματέως βʹ ἢ νὰ τοὺς δώσωμεν μίαν ἢ δύο τριετίας λόγῳ παραμονῆς εἰς τὸν αὐτὸν βαθμόν. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἱκανοποιηθοῦν λόγῳ τῆς μακρᾶς παραμονῆς των εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ ὑπογραμματέως Αʹ.

§341ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Βασιλᾶτος, ἔχει τὸν λόγον.

§342Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Διὰ τῆς παραγρ. 2 τοῦ ἄρθρου 7 δημιουργοῦνται 50 νέαι θέσεις. Εἶναι ἐπαινετὴ πράγματι ἡ διάταξις, διότι ὁπωσδήποτε θὰ διευκολύνῃ τὴν ὁμαλωτέραν διεξαγωγὴν τῆς ὑπηρεσίας διὰ τὴν ἀπονομὴν τῆς δικαιοσύνης. Φοβοῦμαι ὅμως ὅτι θὰ δημιουργηθοῦν ἐκ τῶν κενῶν ἐκ τῶν προαγωγῶν ζητήματα μεταθέσεων τόσα, ὥστε ὀρθὸν εἶναι νὰ τὰ προλάβωμεν. Δι’ αὐτὸ μὲ τὸν συνάδελφον κ. Στεφανίδην ἔχομεν ὑποβάλει μίαν τροπολογίαν, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἐκ τῶν ὀργανικῶν θέσεων τῆς Γραμματείας τῶν Δικαστηρίων καὶ Εἰσαγγελιῶν α) εἴκοσι τέσσαρες (24) θέσεις Γραμματέων Εἰρηνοδικείων αʹ τάξεως καὶ Πταισματοδικείων καθορίζονται ἐπὶ μισθῷ Τμηματάρχου αʹ τάξεως καὶ πληροῦνται διὰ προαγωγῆς ἐκ τῶν ἐχόντων τά, διὰ τὴν θέσιν τοῦ Γραμματέως Πρωτοδικῶν προσόντα, Γραμματέων Εἰρηνοδικείων αʹ τάξεως καὶ Πταισματοδικείων ἐπὶ μισθῷ Τμηματάρχου βʹ τάξεως καὶ 6) εἴκοσιν ἓξ (26) θέσεις Δικαστικῶν Εἰρηνοδικείων αʹ τάξεως καὶ Πταισματοδικείων ἐπὶ μισθῷ Τμηματάρχου αʹ τάξεως καὶ πληροῦνται διὰ προαγωγῆς ἐκ τῶν ἐχόντων τά, διὰ τὴν θέσιν τοῦ Γραμματέως Πρωτοδικῶν προσόντα Δικαστικῶν Γραματέων βʹ τάξεως καὶ μισθῷ Τμηματάρχου βʹ τάξεως. Οἱ Γραμματεῖς Εἰρηνοδικείων αʹ τάξεως καὶ Πταισματοδικείων ἐπὶ μισθῷ Τμηματάρχου αʹ τάξεως, ὡς καὶ οἱ Δικαστικοὶ Γραματεῖς βʹ τάξεως ἐπὶ μισθῷ Τμηματάρχου αʹ τάξεως λογίζονται ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπονομὴν τοῦ ἐπιδόματος τριετιῶν καὶ τὴν περαιτέρω προαγωγὴν των ἰσόβαθμοι πρὸς τοὺς Γραμματεῖς Πρωτοδικῶν». Μένομεν μὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν θίγεται τὸ εὐεργέτημα τοῦ ἀμεταθέτου τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ ἀπαντήσῃ, διότι ἡ τροπολογία αὐτὴ συνετάγη κατόπιν συνεργασίας μὲ τοὺς ἁρμοδίους καὶ τὸ Προεδρεῖον τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων καὶ φρονοῦν ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐξυπηρετοῦνται. Ἐπανέρχομαι καὶ λέγω ὅτι ἐπαινῶ τὴν νέαν αὐτὴν διάταξιν, διὰ τῆς ὁποίας δημιουργοῦνται 50 νέαι θέσεις, ἀλλὰ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ προσέξῃ μήπως καταντήσῃ δῶρον ἄδωρον, διότι διὰ τῆς προαγωγῆς ἐὰν ὑποχρεώσωμεν ἕνα πτωχὸν ὑπάλληλον εἰς μετάθεσιν, θὰ καταντήσῃ δῶρον ἄδωρον αὐτὴ ἡ προαγωγή.

§343ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Καρατζένης, ἔχει τὸν λόγον.

§344Δ. ΚΑΡΑΤΖΕΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ μοῖρα τῶν δικαστικῶν γραμματέων εἰς τὴν ἐπαρχίαν εἶναι τραγική. Δὲν ἔχουν οὔτε ἔξοδα κινήσεως, οὔτε ἐπιδόματα λογιστικῶν λαθῶν, ὅπως οἱ ἄλλοι ὑπάλληλοι οἱ ὁμοιόβαθμοί των εἰς τὰς ἄλλας ὑπηρεσίας, οἱ ὁποῖοι πληρώνονται εἰς τὸ διπλάσιον ἀπὸ ὅσα παίρνουν οἱ δικαστικοὶ γραμματεῖς τῶν ἐπαρχιῶν. Ὁ ἀριθμὸς τῶν 59 εἶναι πολὺ ἀνεπαρκὴς καὶ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ αὐξηθῇ. Ἐφ’ ὅσον τὸ Γενικὸν Λογιστήριον ἀπεφάνθη καὶ μᾶς ἔδωσε τὸν δείκτην τῶν ἐξόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ, δύναται πλέον ἡ Βουλὴ νὰ αὐξήσῃ ἢ νὰ περιορίσῃ τὸ σχέδιον αὐτὸ τοῦ νόμου. Τὸ θεωρῶ λίαν ἀναγκαῖον καὶ ἀπαραίτητον, ὅπως ἡ Βουλὴ αὐξήσῃ τὸν ἀριθμὸν εἰς 200 νέους ὑπαλλήλους, τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ προσλάβῃ τὸ Ὑπουργεῖον καὶ νὰ τοὺς κατανείμῃ εἰς τὰ δικαστήρια. Ἔχω καὶ μίαν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν, κ. Ὑπουργέ, παρακαλῶ νὰ προσέξητε. Ὑπάλληλος ὑπεχρεώθη κατὰ τὸν χρόνον τῆς κατοχῆς νὰ ἀπομακρυνθῇ. Ὅταν ἐπανῆλθεν εἶχεν ἀπολυθῆ, ἐπολέμησε κατὰ τὸν συμμοριτοπόλεμον καὶ ἔχει τὰ προσόντα τοῦ νόμου 751. Βάσει τοῦ νόμου 751 ἐπανῆλθε πάλιν εἰς τὸ δικαστικὸν σῶμα καὶ παρακαλεῖ ὅπως γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία καὶ προσμετρηθῇ ὁ χρόνος αὐτὸς τοὐλάχιστον διὰ τὴν σύνταξιν, ὄχι διὰ τὰς ἀποδοχάς του, ὁ χρόνος ἀπὸ τῆς ἀπολύσεώς του μέχρι τῆς ἐπαναπροσλήψεώς του βάσει τοῦ νόμου 751.

§345ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§346Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐθέσαμεν ὑπ’ ὄψιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης ἑπτὰ τροπολογίας, αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς τὸ ἄρθρον αὐτὸ καὶ αἱ ὁποῖαι τροπολογίαι ἀφοροῦν τὴν γραμματείαν τῶν δικαστηρίων. Μίαν ἐκ τῶν τροπολογιῶν αὐτῶν, τὴν σπουδαιοτέραν, τὴν ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος κ. Βασιλᾶτος. Εἰς τὰς τροπολογίας αὐτάς, ἀπὸ καιρὸν ἤδη ὑποβληθείσας καὶ ἐκτυπωθείσας, ὑπάρχει καὶ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τῶν τροπολογιῶν αὐτῶν, ὅπου δικαιολογεῖται ἡ πρότασις ἡ γενομένη ἐκ μέρους ἡμῶν καὶ ἀνταποκρίνεται εἰς κοινὸν αἴτημα τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων τῆς χώρας. Ἐπιγραμματικῶς τονίζω, ὅτι αἱ τροπολογίαι αὐταί, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὸ ἄρθρον 7, εἶναι ἡ τροπολογία τῶν 50 θέσεων, ποὺ γίνεται μία διαφορετικὴ ρύθμισις, δὲν ἀποτελεῖ πρόοδον καὶ ὠφέλειαν, ἀλλὰ κυρίως ἠθικὴν ἱκανοποίησιν τοῦ σώματος τῆς γραμματείας τῶν δικαστηρίων, ἡ γενομένη ρύθμισις διὰ τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὸ ἄρθρον αὐτό. Οἱ δικαστικοὶ ὑπάλληλοι ζητοῦν μίαν διατύπωσιν τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου διὰ νὰ ἀποφευχθῇ ὁ ἄφευκτος κίνδυνος, μὲ τὸν τρόπον ποὺ ρυθμίζει τὸ νομοσχέδιον τὰς μεταθέσεις αὐτῶν τῶν ὑπαλλήλων τῶν προαγομένων, διότι θὰ γίνῃ κατανομὴ εἰς διάφορα Εἰρηνοδικεῖα καὶ Πρωτοδικεῖα τοῦ Κράτους καὶ ὄχι ἀνωνύμως, δηλαδὴ θὰ γίνῃ αὔξησις τῶν θέσεων καὶ δὲν θὰ γίνῃ διὰ διατάγματος καταμερισμός, κατανομὴ τῶν θέσεων αὐτῶν. Πάντως, γίνεται μία πρότασις. Παρόμοιον θέμα εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὑπάρχει μία τυπικὴ παράλειψις, ἀλλὰ οὐσιώδης εἰς τὴν πρᾶξιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ποὺ ὑπάρχει καὶ δὲν ἐπαναλαμβάνεται διὰ λόγους καθαρῶς τάξεως καὶ πληρότητος τοῦ νομοσχεδίου. Προτείνω, ὅπως εἰς τὸ τέλος τῆς σελίδος 2 προστεθῇ «ἐφεξῆς δὲ προάγονται», ἐνῷ εἰς τὴν πρᾶξιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου δὲν τὸ λέγει. Ἐπίσης, εἰς τὴν παράγραφον 3 προβλέπεται διὰ τὴν προαγωγὴν ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. τάδε πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ παρόντος. Ἐπίσης, εἰς τὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου, ὁμιλεῖτε περὶ ἑνδεκαετοῦς ὑπηρεσίας. Μία τροπολογία μας καθορίζει τὸν χρόνον αὐτὸν εἰς ὑπεροκταετῆ ὑπηρεσίαν. Εἶναι μία μικρὰ διαφορά, ἡ ὁποία δικαιολογεῖται. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὑποστηρίζομεν αἰτήματα τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας Δικαστικῶν Ὑπαλλήλων καὶ δὲν ἀποβλέπομεν εἰς ἐξυπηρέτησιν προσώπων μεμονωμένων, ἀλλὰ εἰς γενικὰ θέματα. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιπροσθέτως, ὑπάρχουν δύο συναφῆ θέματα, τὰ ὁποῖα ἐμπίπτουν εἰς αὐτὸ τὸ ἄρθρον. Τὸ ἐπίδομα, δηλαδή, τῶν διαχειριστικῶν λαθῶν, παρέχεται εἰς ὅλους τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ δὲν παρέχεται εἰς τοὺς δικαστικούς. Αὐταὶ αἱ τροπολογίαι, εἶναι τροπολογίαι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὑποβληθῆ καὶ ἔχουν ἐκτυπωθῆ καὶ ἀναφέρονται εἰς τὸ ἄρθρον 7. Εἶναι, ὅπως εἶπα, τὸ ἐπίδομα τῶν διαχειριστικῶν λαθῶν. Ὡς γνωστόν, οἱ δικαστικοὶ ὑπάλληλοι ἀσκοῦν καὶ τὸ ἔργον αὐτό, τὸ διαχειριστικόν, καὶ δὲν λαμβάνουν αὐτὸ τὸ ἐπίδομα. Εἶναι πράγματι μία παράλειψις, ἡ ὁποία θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀντιμετωπισθῇ μὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Ἐπίσης, μία ἄλλη τροπολογία, εἶναι ἡ τροπολογία διὰ τὴν προσμέτρησιν ὡς ὑπηρεσίας τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων τῆς ὑπηρεσίας των ὡς μονίμων στρατιωτικῶν ὑπαλλήλων, ἢ τῆς ὑπηρεσίας των εἰς τὰ σώματα ἀσφαλείας καὶ ἡ ὁποία δὲν ὑπολογίζεται μέχρι τώρα. Ζητοῦν, λοιπόν, τὴν προσμέτρησιν αὐτῆς. Πράγματι, πρόκειται περὶ δικαίων τροπολογιῶν, αἱ πλεῖσται τῶν ὁποίων ὑπεστηρίχθησαν καὶ ὑποστηρίζονται καὶ ἐκ μέρους ἡμῶν.

§347Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἔχετε σεῖς, κ. Ὑπουργέ, μίαν τροπολογίαν καὶ ἐκεῖ θὰ παρεκάλουν νὰ γίνῃ μία προσθήκη. Ἐκεῖ ποὺ προβλέπετε διὰ τὴν προϋπηρεσίαν.

§348Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, αὐταὶ εἶναι αἱ τροπολογίαι μας ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 7. Καὶ ἐπίσης καὶ ἡ 8ετία ἀντὶ τῆς 10ετίας. Παρακαλῶ δὲ τὸν κ. Ὑπουργόν, προκειμένου νὰ ὁμιλήσῃ περὶ τοῦ ἄρθρου 7, νὰ μᾶς εἴπῃ ποίας τροπολογίας δέχεται καὶ ποίας ὄχι. Παρακαλῶ δὲ ἰδιαιτέρως νὰ ἀποδεχθῇ τὰς τροπολογίας αὐτάς, αἱ ὁποῖαι ἀνταποκρίνονται εἰς αἴτημα κοινὸν τῆς μεγάλης των συνδικαλιστικῆς ὀργανώσεως.

§349Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνεπαρκὴς ἡ προβλεπομένη αὔξησις τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῶσιν αἱ ἀνάγκαι τῶν Δικαστηρίων. Θὰ ἤθελα εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅπως καταβάλῃ μελλοντικῶς προσπάθειαν διὰ τὴν πλήρη ἀντιμετώπισιν τοῦ ζητήματος. Περαιτέρω, θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅπως δεχθῇ μίαν τροπολογίαν, διὰ τῆς ὁποίας προτείνεται ἡ ἔνταξις εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ δικαστικοῦ Γραμματέως βʹ μὴ πτυχιούχων δικαστικῶν ὑπαλλήλων ἐχόντων ὑπερεικοσαετῆ ὑπηρεσίαν.

§350Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμῶ καὶ ἐγὼ νὰ ὑποστηρίξω τὴν ὑποστηριχθεῖσαν παρὰ συναδέλφων τροπολογίαν, τὴν ἀναφερομένην εἰς τὴν μείωσιν τῶν ἐτῶν προϋπηρεσίας ἀπὸ 10 ἐτῶν εἰς 8.

§351Α. ΣΧΙΝΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀναφερθῶ εἰς δύο τροπολογίας μου. Ἡ πρώτη ἀναφέρεται εἰς τὴν ἄρσιν τοῦ κωλύματος ἐντοπιότητος διὰ τοὺς Γραμματεῖς Εἰρηνοδικείων Αʹ τάξεως καὶ Πταισματοδικείων. Ἡ τροπολογία αὕτη ἔχει ὡς ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἑτέρα τροπολογία ἀφορᾷ τοὺς δικαστικοὺς ὑπαλλήλους, τῶν ὁποίων καθυστερεῖ ἡ προαγωγή των πέραν τῆς 10ετίας, ἐλλείψει ὀργανικῶν θέσεων. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου παρατηρεῖται τὸ ἄτοπον νὰ ἔχουν προαχθῆ νεώτεροί των. Ἡ προτεινομένη τροπολογία μου ἔχει ὡς ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) ......».

§352Ν. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ δηλώσω, ὅπως τὴν τελευταίαν τροπολογίαν τοῦ συναδέλφου κ. Σχινᾶ ὑποστηρίζει καὶ ὁ κ. Λυκουρέζος, ὁ ὁποῖος δὲν παρίσταται αὐτὴν τὴν στιγμήν.

§353Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς μίαν τόσον προκεχωρημένην ὥραν εἰσήλθομεν εἰς τὸ ἄρθρον, τὸ ἀναφερόμενον εἰς τὴν Γραμματείαν τῶν Δικαστηρίων, εἰς ἕνα κλάδον, διὰ τὸν ὁποῖον ὅλοι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκδηλώσωμεν τὴν συμπάθειάν μας. Θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ, κατὰ συνέπειαν, νὰ ἀναπτύξω καὶ ἐγὼ ὡρισμένας δικαίας τροπολογίας. Συμφωνῶ μὲ τὰς τροπολογίας, τὰς ὁποίας ἔχουν ὑπογράψει οἱ κ.κ. Στεφανίδης καὶ Βασιλᾶτος, καὶ τὰς ὁποίας εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐδήλωσεν, ὅτι θὰ τὰς μελετήσῃ καὶ θὰ ἀνακοινώσῃ ποίας ἐξ αὐτῶν ἀποδέχεται. Πέραν αὐτῶν τῶν τροπολογιῶν, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: Εἰς τὴν παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 7 φρονῶ, ὅτι θὰ πρέπει νὰ τεθῇ «ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ παρόντος» καὶ νὰ διαγραφῇ ἡ φράσις «ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 193)1960 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Εἰς τὴν παρ. 4 χρειάζεται μία συμπλήρωσις. Λείπει ἡ λέξις «προάγονται». Εἰς τὴν τελευταίαν παράγραφον τοῦ ἄρθρου 7, ἡ ὑπερδεκαετὴς ὑπηρεσία τὴν ὁποίαν ἔχετε ὁρίσει, θὰ πρέπει νὰ μειωθῇ εἰς 8ετῆ. Ὑπάρχουν 12 ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν 9 ἔτη καὶ 11 μῆνας. Τοὺς λείπει ἕνας μῆνας καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν προσληφθῆ διὰ διαγωνισμοῦ. Δίκαιον εἶναι νὰ ληφθῇ μέριμνα διὰ τοὺς ὑπαλλήλους αὐτούς, ὥστε νὰ δύνανται νὰ δικαιωθοῦν. Πέραν αὐτῶν, ὑπάρχουν διατάξεις καθορίζουσαι ὡρισμένα εὐεργετήματα δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἰσῆλθον εἰς τὴν δικαστικὴν ὑπηρεσίαν, προερχόμενοι ἐξ ἄλλων ὑπηρεσιῶν. Ὑποβάλλεται ἡ παράκλησις, ὅπως τὰ εὐεργετήματα αὐτὰ ἐπεκταθοῦν καὶ διὰ τοὺς δικαστικοὺς ὑπαλλήλους, τοὺς προερχομένους ἀπὸ τὴν Ἀστυνομίαν Πόλεων καὶ Χωροφυλακὴν καὶ οἱ ὁποῖοι διωρίσθησαν μετὰ τὸ ἔτος 1957.

§354Α. ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ. Τῆς Γραμματείας τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν προΐσταται εἷς Γραμματεύς, ἐνῷ εἰς τὴν Γραμματείαν τοῦ Ἐφετείου Ἀθηνῶν ὑπηρετοῦν δύο Γραμματεῖς. Παράκλησις νὰ μεταταγῇ εἷς ἀκόμη Γραμματεὺς εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον Ἀθηνῶν.

§355Ν. ΛΑΜΠΡΙΝΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μία τῶν πολλῶν τροπολογιῶν τοῦ κ. Στεφανίδη, υἱοθετῶ καὶ ἐγώ. Εἰδικώτερον, πρόκειται περὶ τῆς τροπολογίας τῆς ἀφορώσης δικαστικοὺς ὑπογραμματεῖς αʹ τάξεως, προαχθέντας εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ δικαστικοῦ γραμματέως γʹ τάξεως. Διὰ τῆς συζητουμένης τροπολογίας, ζητοῦν ὁ χρόνος τῆς προαγωγῆς νὰ μειωθῇ εἰς ὀκτὼ ἔτη. Ζητοῦν ἀπὸ ὑμᾶς, ἀξιότιμε κ. Ὑπουργέ, νὰ ὁλοκληρώσητε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὑμεῖς ἄλλοτε ἀναγνωρίσατε, καὶ μειώσατε τὸν χρόνον ἀπὸ δωδεκαετῆ εἰς δεκαετῆ. Παρακαλῶ, ὅπως δεχθῆτε τὴν τροπολογίαν αὐτήν.

§356Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ ἄρθρον 7 ἔχω ὑποβάλει τὴν ἑξῆς τροπολογίαν: «Αἱ θέσεις τῶν Γραμματέων Ἀρείου Πάγου καὶ Εἰσαγγελίας αὐτοῦ, αὐξάνονται κατὰ δύο, ἐπὶ ἀντιστοίχῳ μειώσει ἰσαρίθμων θέσεων τῶν Προϊσταμένων Τμημάτων. Ἡ πλήρωσις τῶν θέσεων τούτων γίνεται κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις. Ἡ ἰσχὺς τῆς παρούσης ἄρχεται ἀπὸ τοῦ δικαστικοῦ ἔτους 1963–64». Ἐφ’ ὅσον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μείζων ἡ αὔξησις τῶν θέσεων, παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅπως δεχθῇ τὴν αὔξησιν τῶν θέσεων τῆς Γραμματείας τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ τῆς Εἰσαγγελίας αὐτοῦ κατὰ 2.

§357Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. Λυκουρέζος μὲ παρεκάλεσεν ὅπως ὑποστηρίξω τὴν τροπολογίαν του, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖ, ὅπως μία δακτυλογράφος, ἥτις διωρίσθη ὡς κλητὴρ εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας καὶ ἐκτελεῖ ὑπηρεσίαν δακτυλογράφου ἐπὶ δεκαετίαν, τύχῃ τοῦ δικαιώματος τῆς μετατάξεως, ὡς δακτυλογράφος, ἐφ’ ὅσον ἐκτελεῖ ὑπηρεσίαν δακτυλογράφου.

§358Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἔχει ἀπολυτήριον Γυμνασίου καὶ ἀντὶ νὰ ἐλέγξωμεν πῶς, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχει ἀπολυτήριον Γυμνασίου, ἐκτελεῖ χρέη δακτυλογράφου, ζητοῦμεν σήμερον νὰ γίνῃ δακτυλογράφος. Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ γενικῆς διατάξεως, θὰ ἦτο συζητήσιμον, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ζητεῖται κατ’ ἐξαίρεσιν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ.

§359Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ἐδέχθημεν τὴν θέσιν τοῦ Γραμματέως νὰ δύναται νὰ καταλάβῃ μὴ πτυχιοῦχος τῆς Νομικῆς, διατὶ νὰ μὴ γίνῃ ἐξαίρεσις διὰ μίαν δακτυλογράφον;

§360Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Αἰσθάνομαι ἐξαιρετικὴν λύπην, διότι δὲν δύναμαι νὰ ἀποδεχθῶ πολλὰς τροπολογίας. Ἐν πρώτοις, πρέπει νὰ συμπληρωθοῦν αἱ ἑξῆς παραλείψεις. Εἰς τὴν παρ. 4, εἰς τὸν 6ον στίχον λείπει τὸ ρῆμα. Θὰ πρέπει νὰ προστεθῇ «ἐφεξῆς δὲ προάγονται κλπ.». Εἰς τὴν παρ. 2 ἐδάφ. 2, εἶναι ἀνάγκη νὰ προστεθῇ ἡ φράσις «καὶ Πταισματοδικείων». Εἰς τὴν παρ. 3, κατόπιν τῆς ἀναπτύξεως ἐκ μέρους τοῦ βουλευτοῦ Λεβαδείας καὶ τῶν βουλευτῶν Βοιωτίας κ.κ. Κονίτσα καὶ λοιπῶν, θὰ δεχθῶ τὴν τροπολογίαν: «Ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος». Θὰ δεχθῶ, ἐπίσης, ἄλλην τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν ἔχω προτείνει ὁ ἴδιος εἰς τὸ ἄρθρον 7 παρ. 7, ἥτις ἀποτελεῖ ἀποδοχὴν ὡρισμένων τροπολογιῶν. «...... (ἀναγινώσκει) ......».

§361Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Νὰ προστεθῇ «ἐκτάκτου ἢ δοκίμου».

§362Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ὑπάρχουν, κ. Ὑπουργέ, δόκιμοι καὶ ἔκτακτοι, οἵτινες ἔχουν ὑπηρετήσει εἰς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας καὶ ὑπολογίζεται ὡς προγενεστέρα ὑπηρεσία.

§363Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἔκτακτον εἰς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας δὲν γνωρίζω. Ἐπὶ θητείᾳ εἶναι γνωστοί.

§364Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ὑπάρχουν δόκιμοι ἀστυφύλακες.

§365Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Νὰ προσθέσωμεν «δοκίμους».

§366Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ὑπάρχει καὶ ἡ ἑξῆς περίπτωσις: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἐπὶ 5ετίαν ὑπηρετοῦν ὡς ἄριστοι εἰς τὴν Γραμματείαν τῶν Δικαστηρίων, μεταταγέντες ἀκολούθως εἰς τὸ Ταμεῖον Νομικῶν.

§367Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν ἀφορᾷ πάντως ἡ τροπολογία εἰς τὴν κατάστασιν τῶν ὑπαλλήλων τῆς Γραμματείας τῶν Δικαστηρίων. Ἐὰν προχωρήσωμεν εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ κεφαλαίου «περὶ Ταμείου Συντάξεων Νομικῶν», θὰ τὴν ἐξετάσωμεν. Λυποῦμαι, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶ τροπολογίαν εἰς τὴν παράγραφον 6. Ἡ διάταξις ἔχει ἱστορίαν. Εἰς τὸ σχέδιον Ν. Δ., τὸ ὁποῖον εἶχε κατατεθῆ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ἐζητεῖτο δωδεκαετὴς προϋπηρεσία. Ὅταν ἀντιμετώπισα τὴν κατάθεσιν τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν Βουλήν, κατόπιν συζητήσεως καὶ αἰτήσεως τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν ὑπαλλήλων Γραμματείας Δικαστηρίων, ἦλθον εἰς συνεννόησιν μὲ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον καὶ συνεφωνήσαμεν νὰ περιορισθῇ ὁ χρόνος εἰς δεκαετίαν. Δὲν νομίζω, ὅτι σήμερον δύναμαι νὰ ἀποστῶ τῆς συμφωνίας. Ἀποδέχομαι τὴν τροπολογίαν προσθήκης δύο θέσεων Γραμματέων Ἀρείου Πάγου, μιᾶς εἰς τὸν Ἄρειον Πάγον καὶ μιᾶς εἰς τὴν Εἰσαγγελίαν τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἐπὶ ἀντιστοίχῳ μειώσει τῶν θέσεων Γραμματέων Τμημάτων: «...... (ἀναγινώσκει)......». Ἐπίσης δέχομαι τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Μπασιάκου, ἀλλὰ πρέπει ἡ διάταξις νὰ εἶναι δυνητική. Τὴν δέχομαι διατυπωμένην οὕτω: «..... (ἀναγινώσκει) ......». Εἶναι θέμα καλυτέρας ἐξυπηρετήσεως τῶν ἀναγκῶν. Ἐὰν ἡ δευτέρα θέσις χρειάζεται περισσότερον εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον, θὰ τὴν μεταφέρωμεν ἐκεῖ. Θὰ συνεννοηθῶ μὲ τοὺς προϊσταμένους τοῦ Πρωτοδικείου καὶ τοῦ Ἐφετείου.

§368Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἀφοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ 8ετὴς ἡ προϋπηρεσία, νὰ γίνῃ τοὐλάχιστον 9ετής.

§369Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἦτο ἀρχικῶς 12ετία, ἐπέτυχαν τὴν παραχώρησιν ἀπὸ 12ετία νὰ γίνῃ 10ετία καὶ τὴν συγκατάθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου. Περαιτέρω, εἰς τὴν παράγραφον 2 εἶμαι σύμφωνος νὰ προστεθῇ διάταξις, ἥτις θὰ ἐξυπηρετήσῃ τοὺς σήμερον ὑπηρετοῦντας. Αἱ θέσεις τῶν ὑπαλλήλων τῆς Γραμματείας κατὰ δικαστήρια, καθορίζονται ἀριθμητικῶς καὶ ὄχι κατὰ βαθμούς. Καὶ μὲ τὴν καθιερωθεῖσαν ἑνοποίησιν τῶν θέσεων, εἶναι δυνατὸν ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι μιᾶς Γραμματείας νὰ ἔχουν μεγάλους βαθμούς. Διότι ὁ γραφεὺς βʹ δύναται νὰ σταδιοδρομήσῃ μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ Γραμματέως βʹ, χωρὶς νὰ μετακινηθῇ. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ κατάστασις αὐτὴ νὰ ἐπιδεινωθῇ περαιτέρω, δι’ ἐπεκτάσεως τῆς ἑνοποιήσεως. Δημιουργοῦμεν 50 νέας θέσεις γραμματέων Πρωτοδικῶν καὶ δέχομαι ὅπως οἱ προαγόμενοι καταλαμβάνουν ἀντίστοιχον θέσιν τοῦ Δικαστηρίου ὅπου ὑπηρετοῦν, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει κενόν. Πρέπει νὰ προσθέσω, ὅτι αἱ προαγωγαὶ τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων γίνονται τῇ αἰτήσει των καὶ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἀρνηθοῦν τὴν προαγωγήν. Δὲν δέχομαι τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Στεφανίδη, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσθέσωμεν ὑπεραρίθμους. Οὔτε τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Σχινᾶ, διότι οἱ γραμματεῖς Εἰρηνοδικείου ἀναπληροῦν τοὺς Εἰρηνοδίκας, ἐντεῦθεν δὲ καθιερώθη τὸ κώλυμα τῆς ἐντοπιότητος. Ἐπίσης, δὲν δύναμαι νὰ ἀποδεχθῶ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Κοθρῆ, περὶ προαγωγῆς εἰς τὸν ἀνώτερον βαθμὸν ἄνευ ὑπάρξεως κενῶν θέσεων. Δὲν δέχομαι ὡσαύτως, τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Ζορμπᾶ, περὶ προαγωγῆς τῶν ὑπογραμματέων, ὅπως καὶ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Καρατζένη περὶ προσμετρήσεως χρόνου ἐκτὸς ὑπηρεσίας, διότι ἔχει καὶ συνταξιοδοτικὸν χαρακτῆρα. Προκειμένου περὶ τοῦ ἐπιδόματος διαχειριστικῶν λαθῶν, εἶμαι σύμφωνος νὰ δοθῇ εἰς τοὺς ἔχοντας διαχείρισιν, ἀλλὰ δὲν χρειάζεται, νομίζω, νομοθετικὴ ρύθμισις, διότι μὲ τὸ Ν. Δ. 4242)62 τὰ θέματα αὐτὰ εἶναι δυνατὸν νὰ καθορίζωνται διὰ Διαταγμάτων. Ὡς πρὸς τὴν τροπολογίαν διὰ τοὺς δικαστικοὺς κλητῆρας, εὑρίσκεται ὑπὸ μελέτην καὶ ἐπεξεργασίαν κῶδιξ, ὁ ὁποῖος θὰ ρυθμίσῃ ὅλα τὰ ἀφορῶντα τοὺς δικαστικοὺς κλητῆρας θέματα.

§370Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Εἰς τὴν παράγραφον 7, μετὰ τὴν λέξιν «δοκίμους», νὰ τεθῇ ἡ λέξις «καὶ ἐκτάκτου», τὸ ὁποῖον ἐδέχθη ὁ κ. Ὑπουργός.

§371ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Λαυρεντίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§372Ι. ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μετὰ τὴν διάλυσιν τῆς ΕΦ–ΕΞ, 6 ὑπάλληλοι αὐτῆς διετέθησαν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης καὶ ἀπὸ τοῦ 1953 ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπηρετοῦν ὡς ἔκτακτοι. Δὲν ἔχουν, βεβαίως, τὸ ἀπολυτήριον Γυμνασίου, ἀλλὰ εἶναι ἄριστοι καὶ νομίζω, ὅτι ἡ οὐσιαστικὴ ἐπάρκεια ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ πρέπει νὰ καλύπτῃ καὶ τὸ τυπικὸν προσόν. Οἱ στρατηγοὶ Πλαστῆρας καὶ Κονδύλης δὲν ἀπεφοίτησαν ἀπὸ μεγάλας Σχολὰς καὶ κατ’ οὐδὲν ὑστέρησαν τῶν ἄλλων. Ἐπίσης, ἄπειρα ἔχομεν παραδείγματα ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι εὐδοκίμως κατέλαβον τὰς ἀνωτάτας βαθμίδας τῆς ἱεραρχίας, χωρὶς νὰ ἔχουν σημαντικὰ τυπικὰ προσόντα. Νομίζω, ὅτι ἴδιον εἶναι καὶ τὸ θέμα εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν καὶ ἡ διατύπωσις, τὴν ὁποίαν κάμω εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ μὴ ἀφήνῃ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ Σῶμα τῶν ὑπαλλήλων ἄλλοι ὑπάλληλοι ἄνευ οὐσιαστικῆς κρίσεως. Ἡ τροπολογία μας ἔχει οὕτω: «Ἔκτακτοι ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, διατεθέντες εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης καὶ ὑπηρετοῦντες εἰς τὴν Γραμματείαν τῶν Δικαστηρίων καὶ Εἰσαγγελιῶν τοῦ Κράτους, μονιμοποιοῦνται καὶ ἐντάσσονται ἀναλόγως τῶν οὐσιαστικῶν αὐτῶν προσόντων μέχρι τοῦ Δικαστικοῦ ὑπογραμματέως γʹ τάξεως, κατόπιν ἀποφάσεων τῶν Ὁλομελειῶν τῶν ἁρμοδίων Δικαστηρίων». Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι εἶναι ὑπεραρκεταὶ αἱ λέξεις, κατόπιν ἀποφάσεως τῶν Ὁλομελειῶν τῶν ἁρμοδίων Δικαστηρίων.

§373ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Σαββόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§374Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ κουράσω τὴν Βουλὴν ἐπὶ τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος κ. Λαυρεντίδης. Ἔχω συγκεκριμένον θέμα, ἀφορῶν ὄχι πλέον γραμματεῖς, ἀλλὰ ποινικοὺς κλητῆρας. Ὑπάρχουν εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα δύο μόνον ποινικοὶ κλητῆρες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καὶ τὰ τυπικὰ προσόντα καὶ μ’ ὅλα ταῦτα παραμένουν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν ὡς ἔκτακτοι. Ὅπως διεπίστωσα, ἐπισκεφθεὶς πρὸ ὀλίγου τὸν κ. Δομάζον, ὁ ὁποῖος μοῦ ἐξήγησε ποῖα εἶναι τὰ ἀπαιτούμενα προσόντα, κύριε Πρόεδρε, πέραν τῶν τυπικῶν προσόντων, ὁ εἷς ἐξ αὐτῶν εἶναι καὶ προστατευόμενος τοῦ νόμου 751. Ἀπορῶ, διατὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἀπολαμβάνει τῆς δοθείσης ὑπὸ τοῦ νόμου προστασίας, ὑπηρετῶν μάλιστα ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν τὴν Θέμιδα. Συνηγορῶ ἐκθύμως ὑπὲρ τῆς τροπολογίας τοῦ συναδέλφου κ. Λαυρεντίδη, προστιθεμένης τῆς περιπτώσεως τῶν ποινικῶν κλητήρων, οἱ ὁποῖοι δικαιοῦνται μονιμοποιήσεως. Ἐπὶ πλέον, θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ μιᾶς τροπολογίας, τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος κ. Βασιλᾶτος, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὸ θέμα δοκίμου ἢ ἐκτάκτου ὑπαλλήλου. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς τὸ εὑρίσκῃ ὀρθόν, νὰ προστεθῇ καὶ τῶν γραμματέων. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ ὑπηρεσία τῶν μέν, ἐπειδὴ ὑπῆρξαν ἐθελονταί, νὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν καὶ ἡ ὑπηρεσία τῶν δὲ νὰ πετάγεται εἰς τὸν κάλαθον τῶν ἀχρήστων. Ὑπάρχει, ἐπίσης, ὡρισμένος ἀριθμὸς γραμματέων βʹ τάξεως, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πολλὰ ἔτη εἰς τὸν βαθμὸν ποὺ ἤδη κατέχουν. Θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργόν, ἐὰν δὲν ἀντίκειται πρὸς τὸ συμφέρον τῆς Ὑπηρεσίας, νὰ προαχθοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὥστε νὰ ἱκανοποιηθοῦν καὶ ἅμα τῇ ἐξόδῳ των ἐκ τῆς ὑπηρεσίας νὰ καταργηθοῦν αἱ ἐν λόγῳ θέσεις.

§375Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης καὶ συγκεκριμένως εἰς τὴν Γραμματείαν τῶν Δικαστηρίων καὶ Εἰσαγγελιῶν τοῦ Κράτους, ὑπηρετεῖ ἀπὸ ἐτῶν μικρὸς ἀριθμὸς ὑπαλλήλων, οἵτινες παραμένουσιν εἰσέτι ὡς ἔκτακτοι, ἂν καὶ ἔχουσι πρὸ πολλοῦ διανύσει τὸν πρὸς δοκιμασίαν διὰ τὴν μονιμοποίησίν των χρόνον, ἐν τούτοις ἐξακολουθοῦν ἀκόμη νὰ εἶναι ἔκτακτοι. Ἡ μὴ τακτοποίησίς των ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι στεροῦνται τυπικῶν προσόντων. Ἔχουν, ὅμως, οὐσιαστικὰ προσόντα ὑπερκαλύπτοντα τὰ τοιαῦτα ἄλλων ὑπαλλήλων, ἐχόντων τὰ τυπικὰ προσόντα. Συνηγορῶ καὶ ἐγὼ ὑπὲρ τῆς ἀποδοχῆς τῆς τροπολογίας, τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν ὁ συνάδελφος κ. Λαυρεντίδης, διότι πρόκειται περὶ ἐλαχίστου ἀριθμοῦ ὑπηρετούντων, ἐχόντων ὑπερδεκαετῆ εὐδόκιμον ὑπηρεσίαν καὶ εἶναι δίκαιον, ὅπως μονιμοποιηθῶσιν.

§376Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Αὐτὸ κατὰ τὴν ἀναγνώρισιν τῆς ὑπηρεσίας.

§377ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§378Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἀσχοληθῶ μόνον μὲ ἕνα σημεῖον τῆς ἀπαντήσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, διὰ νὰ ἐπισημάνω τὴν ἀδικίαν, ἡ ὁποία γίνεται εἰς βάρος τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων. Οἱ δικαστικοὶ ὑπάλληλοι τῆς χώρας, διὰ τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας των, ὑπέβαλον μίαν τροπολογίαν, ἡ ὁποία δὲν ἐγένετο δεκτὴ ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐν τῷ συνόλῳ της. Ἡ τροπολογία αὐτὴ ἀναφέρεται εἰς τὴν κατανομὴν τῶν 50–60 θέσεων Γραμματέων αʹ τάξεως, τὰς ὁποίας ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργός. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπενθυμίζω, διότι ἴσως νὰ μὴ ἔγινεν ἀντιληπτὸν ἀπὸ κανένα μέλος τῆς Βουλῆς, ὅτι ἐδημιουργήθησαν πράγματι 50 νέαι θέσεις Γραμματέων αʹ τάξεως, ἀλλὰ κατηργήθησαν ἰσάριθμοι θέσεις δικαστικῶν Γραμματέων βʹ τάξεως καὶ Γραμματέων Εἰρηνοδικείων. Θέλω ν’ ἀναφέρω εἰς τὴν Βουλὴν δύο χαρακτηριστικὰ παραδείγματα, διὰ νὰ ἰδῆτε ποία ἀναστάτωσις θὰ δημιουργηθῇ εἰς τοὺς δικαστικοὺς ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι προτιμοῦν τὴν διαγραφὴν τῆς διατάξεως, διὰ τῆς ὁποίας δημιουργοῦνται αἱ 50 θέσεις ἔναντι τοῦ ἀπειλουμένου κινδύνου τῶν μεταθέσεων καὶ ἀντικαταστάσεων εἰς ὅλην τὴν χώραν. Οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ εἶχον νομίσει, ὅτι βάσει τῶν ἰσχυουσῶν καταστατικῶν διατάξεων θὰ παρέμενον μονίμως εἰς τὸν τόπον ὅπου ὑπηρετοῦν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἰδοὺ τί θὰ προκαλέσῃ μὲ τὴν διάταξιν αὐτήν. Εἰς ἕνα Πρωτοδικεῖον, φερ’ εἰπεῖν, μὲ τὸ διάταγμα τὸ ὁποῖον θὰ ἐκδώσῃ ὁ κ. Ὑπουργός, δημιουργοῦνται τρεῖς νέαι θέσεις Γραμματέων αʹ τάξεως. Εἰς τὸ δικαστήριον, εἰς τὸ ὁποῖον τὰς δημιουργεῖ δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς πρὸς προαγωγήν, ἀλλὰ ὑπάρχουν πρὸς προαγωγὴν δικαστικοὶ Γραμματεῖς Πρωτοδικείων ἄλλων περιφερειῶν. Θὰ μετατεθοῦν εἰς τὸ δικαστήριον αὐτὸ καὶ οἱ 3 Γραμματεῖς οἱ μὴ προαγόμενοι θὰ μετατεθοῦν εἰς ἄλλο δικαστήριον. Εἰς ἕνα ἄλλο Πρωτοδικεῖον δὲν δημιουργεῖται καμμία θέσις, ἐνῷ ὑπάρχει ἕνας γραμματεύς, ὁ ὁποῖος ἔχει τὰ προσόντα προαγωγῆς. Ὁ ἔχων τὰ προσόντα προαγωγῆς θὰ μετατεθῇ εἰς ἄλλο δικαστήριον καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο δικαστήριον θὰ φύγῃ ἕνας Γραμματεύς, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τὰ προσόντα προαγωγῆς διὰ νὰ ἔλθῃ εἰς αὐτὸ τὸ δικαστήριον. Θὰ γίνουν 100 μετακινήσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ δημιουργήσουν τοιαύτην ἀναστάτωσιν, ὥστε οἱ ἴδιοι ζητοῦν νὰ διαγραφῇ αὐτὴ ἡ διάταξις, παρὰ νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἀναστάτωσις. Γνωρίζει ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ὑπάρχουν καταστατικαὶ διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἀποκλείουν τὸ μεταθετόν, παρὰ μόνον εἰς ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις, εἰς περίπτωσιν ἑνὸς πειθαρχικοῦ παραπτώματος κλπ. Συζητῶ ἐκ νέου τὸ θέμα αὐτό, διὰ ν’ ἀπευθυνθῶ κυρίως εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης καὶ νὰ τὸν παρακαλέσω νὰ ἐπανεξετάσῃ τὸ δίκαιον αὐτὸ αἴτημα, διότι πιθανὸν παρὰ τὴν ἀναμφισβήτητον ὀξυδέρκειάν του νὰ μὴ ἔχῃ ἀντιληφθῇ καὶ νὰ μὴ ἔχῃ ἐνημερωθῆ ἐπὶ τοῦ κινδύνου αὐτῆς τῆς ἀναστατώσεως τῶν μεταθέσεων, δηλαδὴ σχεδὸν ὅλων τῶν προαγομένων καὶ μὴ προαγομένων δικαστικῶν ὑπαλλήλων. Ὑπέβαλον καὶ μίαν ἄλλην τροπολογίαν, ἡ ὁποία ἀνεπτύχθη ἀπὸ τὸν κ. Παπασπύρου καὶ ἀπὸ ἐμέ. Ἡ τροπολογία λέγει τὰ ἑξῆς: «Οἱ νῦν ὑπηρετοῦντες ...... (ἀναγινώσκει) ......». Λυποῦμαι, διότι καὶ αὐτὴ ἡ τροπολογία δὲν ἐγένετο δεκτὴ ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα χαρακτηριστικὸν παράδειγμα τοῦ Πρωτοδικείου Λεβαδείας. Ἐκεῖ ὑπηρετεῖ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἕνας Γραμματεύς, ὁ ὁποῖος ἔχει ὅλα τὰ προσόντα διὰ νὰ προαχθῇ ὡς Γραμματεὺς παρ’ Ἐφέταις. Ἐντὸς ὀλίγου καταλαμβάνεται ὑπὸ τοῦ ὁρίου ἡλικίας. Οὗτος ζητεῖ νὰ παραμείνῃ εἰς τὴν θέσιν αὐτὴν ὡς Γραμματεὺς Ἐφετῶν, μὲ μόνην τὴν διαφοράν, ὅτι ἡ θέσις αὐτὴ ἡ δημιουργηθεῖσα προσωρινῶς, ὅταν ἀποχωρήσῃ τῆς ὑπηρεσίας νὰ καταργηθῇ.

§379Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δηλαδή, λέγετε νὰ προαγάγω εἰς Συνταγματάρχην ἕνα Λοχαγὸν καὶ νὰ τὸν κρατήσω εἰς τὴν διοίκησιν τοῦ Λόχου. Ἀλλὰ σᾶς ἐρωτῶ, διατὶ τὸ εὐεργέτημα αὐτὸ θὰ γίνῃ διὰ τὸν σήμερον ὑπηρετοῦντα καὶ ὄχι δι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι θὰ συμπέσῃ νὰ ἐξέλθουν μετὰ 3ετίαν. Καὶ διατὶ νὰ μὴ προαχθῇ καὶ ἐκεῖνος ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ παρακείμενον Πρωτοδικεῖον;

§380Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Πράγματι, ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι δὲν εὑρίσκω ἀπολύτως προσφυῆ τὰ ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός. Εἶναι τελείως διάφορον τὸ πρᾶγμα εἰς τὸν Στρατόν. Εἰς τὸν Στρατὸν ἰσχύουν κανονισμοὶ ὑπηρεσιακοὶ κλπ. Θὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅτι ὑπάρχουν προϊστάμενοι Γραμματεῖς Πρωτοδικῶν μὲ βαθμὸν Γραμματέως Ἐφετῶν.

§381Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐκρίθη ἀπαραίτητον.

§382Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Διατὶ καὶ ἐδῶ νὰ μὴ κριθῇ;

§383Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Εἶναι δυνατὸν νὰ προαχθῇ τις καὶ νὰ παραμείνῃ εἰς τὴν θέσιν τοῦ Πρωτοδικείου εἰς ἣν ὑπηρέτει;

§384Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἶναι μικρὸς ὁ ἀριθμὸς τῶν Γραμματέων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰ προσόντα νὰ προαχθοῦν εἰς Γραμματεῖς Ἐφετῶν. Πρόκειται περὶ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἠνάλωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὰ δικαστήρια καὶ πρέπει νὰ ἀποδεχθῆτε τὸ δίκαιον αἴτημά των. Πράγματι, εἰς τὸ ἄρθρον 7 ἀναφέρονται ὅλαι αἱ τροπολογίαι μας καὶ ὅπως ἀντελήφθητε, δὲν ἠσχολήθην μὲ τὰς τροπολογίας τὰς ὁποίας ἀπέρριψεν ὁ κ. Ὑπουργός. Ἠσχολήθην μόνον μὲ τὰς σπουδαιοτέρας καὶ ἀπέδειξα, ὅτι εἶναι τόσον μεγάλη ἡ βλάβη ἡ ὁποία πρόκειται νὰ γίνῃ εἰς βάρος τῶν ὑπαλλήλων, ὥστε οἱ ἴδιοι ζητοῦν μετὰ τὴν μὴ ἀποδοχὴν τῆς τροπολογίας των νὰ διαγραφῇ ἡ σχετικὴ διάταξις, διὰ τῆς ὁποίας δημιουργοῦνται αἱ 50 θέσεις Γραμματέων αʹ τάξεως.

§385Γ. ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ. Ὑπὲρ τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Λαυρεντίδη ἔχω νὰ προτείνω καὶ ἕνα πρόσθετον ἐπιχείρημα, ὅτι δηλαδὴ ἐμονιμοποιήθησαν ἔκτακτοι ὑπάλληλοι τῶν λοιπῶν Ὑπουργείων, ἀνεξαρτήτως προσόντων καὶ ἑπομένως διὰ λόγους ἴσης μεταχειρίσεως ἡ τροπολογία τοῦ κ. Λαυρεντίδη πρέπει νὰ γίνῃ δεκτή.

§386Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶχον εἴπῃ προηγουμένως διὰ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Βασιλάτου, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ γίνωνται ὑπάλληλοι οἱ μὴ κεκτημένοι ἀπολυτήριον Γυμνασίου. Ὁ κ. Λαυρεντίδης ἐπεκαλέσθη ἐμὲ εἰπών, ὅτι εὑρέθην εἰς ἀντίφασιν...

§387Ι. ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ. Δὲν εἶπον αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.

§388Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. ... καὶ ὅτι ὑπεστήριξα εἰς τὸ ἄρθρον 2, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τίς γραμματεὺς ἄνευ πτυχίου. Τὸ πρᾶγμα δὲν ἔχει οὕτω, διότι τὸ νομοσχέδιον λέγει, ὅτι μόνον εἰς περίπτωσιν μὴ ὑπάρξεως πτυχιούχου θὰ δύναται νὰ διορισθῇ μὴ πτυχιούχος. Ἐδῶ ζητεῖται ἡ ἔνταξις ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου μὲ βάσιν μόνον τὰ οὐσιαστικὰ προσόντα. Τὰ λέγω πάντα αὐτά, ὄχι διὰ νὰ φέρω ἀντίρρησιν, ἀλλὰ διότι ἐπεβάλλετο μία ἐξήγησις, ἐφ’ ὅσον ἐγένετο ἐπίκλησις τοῦ ὀνόματός μου.

§389Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν γεννᾶται ἀμφιβολία, ὅτι ὁ κ. Μπακόπουλος εἶναι συνεπὴς εἰς τὰ ὅσα ὑπεστήριξεν.

§390Ι. ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ. Θὰ παρακαλέσω νὰ γίνῃ σαφές, ὅτι δὲν ἰσχυρίσθην, ὅτι ὁ κ. Μπακόπουλος ὑπεστήριξεν ἄλλα πράγματα. Ἐγὼ εἶπον, ὅτι εἰς ἄλλην περίπτωσιν καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει πτυχιούχος Νομικῆς, ἐδέχθην ὅπως διορισθῇ ὁ μὴ πτυχιούχος. Καὶ αὐτὸ δὲν σημαίνει ἀντίφασιν.

§391Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπειδὴ εἰς ἐμὲ ἐγεννήθη ἡ σκέψις, ὅτι δύναταί τις νὰ μὲ θεωρήσῃ ἀντιφάσκοντα, ἐδικαιολόγησα καὶ τὴν μίαν καὶ τὴν ἄλλην ἄποψιν. Αὐτὸ εἶπα.

§392Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχουν δύο τροπολογίαι, σχετικαὶ μὲ τὸ συζητούμενον θέμα. Ἡ μία ὑπογράφεται ἀπὸ τοὺς κ.κ. Λαυρεντίδην, Ἀθανίτην, Σιανίδην καὶ ἄλλους. Ἀφορᾷ τοὺς ἐκτάκτους ὑπαλλήλους τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, τοὺς διατεθέντας εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης καὶ ὑπηρετοῦντας εἰς τὴν Γραμματείαν τῶν Δικαστηρίων. Ἡ τροπολογία προβλέπει μονιμοποίησιν καὶ ἔνταξιν «..... (ἀναγινώσκει) .....». Πρόκειται ἀσφαλῶς περὶ ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τυπικὰ προσόντα μονιμοποιήσεως, διότι ἐὰν εἶχον τὰ τυπικὰ προσόντα θὰ περιελαμβάνοντο εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου τοῦ 1961 περὶ μονιμοποιήσεως τῶν ἐκτάκτων ὑπαλλήλων. Συναφὴς εἶναι καὶ ἡ τροπολογία τοῦ κ. Κατσιάμπα. Δι’ αὐτῆς προβλέπεται εἰδικῶς ἡ ἐκ τῆς τάξεως τῶν κλητήρων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας μετάταξις εἰς τὴν τάξιν τῶν ὑπαλλήλων τῆς Γραμματείας. Ὑπάρχουν ὑπάλληλοι ἔχοντες ὑπερδεκαεπταετῆ συνολικὴν ὑπηρεσίαν: «..... (ἀναγινώσκει) ......». Ἡ περίπτωσις αὕτη ἀναφέρεται εἰς ὑπαλλήλους προερχομένους ἀπὸ τὴν γνωστὴν ὑπηρεσίαν ΕΦΕΞ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου καὶ ἀσχολουμένους ἀποκλειστικῶς ἐν τῷ Συμβουλίῳ Ἐπικρατείας εἰς ὑπηρεσίαν δακτυλογράφου. Αἱ διατάξεις αὐταὶ ἀφοροῦν τὸ αὐτὸ ἀντικείμενον. Ἡ μία εἶναι γενικωτέρα καὶ ἀφορᾷ τοὺς τοποθετηθέντας εἰς ὅλας τὰς δικαστικὰς ὑπηρεσίας, ἡ ἄλλη, τοῦ κ. Κατσιάμπα, ἀφορᾷ εἰδικῶς ὑπαλλήλους τοποθετηθέντας εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας.

§393Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπάρχει καὶ τρίτη ἀφορῶσα τοὺς δικαστικοὺς κλητῆρας.

§394Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπουρ. Δικαιοσύνης). Θὰ τὴν συζητήσωμεν καὶ αὐτήν. Τοῦ κ. Κατσιάμπα ἡ τροπολογία ἀφορᾷ ὑπάλληλον ἢ ὑπαλλήλους τοποθετηθέντας εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, εἰς τὴν τάξιν τῶν κλητήρων, χρησιμοποιουμένους δὲ ἀποκλειστικῶς ὡς δακτυλογράφων. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπομνησθῇ τοῦτο: Διὰ παλαιοτέρου νόμου ἔχει ἤδη γίνει εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἔνταξις ὑπαλλήλου τῆς Γραμματείας μὴ ἔχοντος τυπικὰ προσόντα καὶ ὁ ὁποῖος νομίζω ὅτι ἤδη ἔχει φθάσει μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ ὑπογραμματέως γʹ τάξεως χωρὶς νὰ δικαιοῦται περαιτέρω ἐξελίξεως. Τοῦτο ὁρίζεται εἰδικῶς περὶ τῶν ὑπαλλήλων τῆς Γραμματείας τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας εἰς τὴν παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 2. Πάντες οἱ κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος ὑπηρετοῦντες εἰς τὴν Γραμματείαν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἐντάσσονται μέχρι τοῦ βαθμοῦ τοῦ ὑπογραμματέως αʹ τάξεως... (Ἀναγινώσκει). Ἐδῶ ἀποκλείεται πλέον νέα περαιτέρω ἔνταξις τοῦ ὑπαλλήλου ἐκείνου, ὁ ὁποῖος βάσει παλαιοτέρου νόμου καὶ μὲ ἀπόφασιν τῆς Ὁλομελείας ἐνετάγη εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ ὑπογραμματέως γʹ. Ἡ θέσις τῶν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τοποθετηθῆ εἰς τὰ τακτικὰ δικαστήρια καὶ τῶν ἄλλων εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας δὲν εἶναι βέβαια εὐχάριστος οὔτε παρέχει ἐλπίδας καλυτέρας σταδιοδρομίας, διότι στεροῦνται τυπικῶν προσόντων οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τὴν Τακτικὴν Δικαιοσύνην δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μονιμοποιηθοῦν κἄν. Ὁ μεταταγεὶς εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἐνετάγη εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ κλητῆρος. Ἀπέκτησε τὴν ἰδιότητα τοῦ μονίμου ὑπαλλήλου ἔστω καὶ τοῦ κλητῆρος. Καὶ αὐτὸς κατά τινα τρόπον ἔχει ἐξασφαλισθῆ, ἐνῷ οἱ ἄλλοι, τοποθετηθέντες εἰς τὰ Τακτικὰ Δικαστήρια, μένουν μετέωροι. Νομίζω ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν κατ’ ἐπιείκειαν καὶ ἐφ’ ὅσον ἔχει δημιουργηθῆ κατάστασις διαταράξεως τῆς Πολιτείας ἀπὸ τῆς ἐποχῆς κατὰ τὴν ὁποίαν ἱδρύθη ἡ ὑπηρεσία ἐμπορίου καὶ οἱ ὑπηρετοῦντες ὑπάλληλοι μετετάγησαν εἰς διαφόρους ἄλλας ὑπηρεσίας, νομίζω ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνουν δεκταὶ καὶ αἱ δύο τροπολογίαι λαμβανομένης προνοίας ἀπαγορεύσεως περαιτέρω προαγωγῆς. Δὲν εἶναι λογικὸν νὰ τοὺς ἀπορρίψωμεν εἰς τὸν δρόμον μετὰ 17ετίαν, ἐπειδὴ ἡ Πολιτεία δὲν ἔλαβε μέτρα μονιμοποιήσεως ἢ ἀπομακρύνσεώς των καὶ δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ δημιουργήσουν ἄλλο ἐπάγγελμα. Σήμερον δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ δημιουργήσουν ἄλλον πόρον ζωῆς. Θὰ εἶναι δυνατόν, μὲ τοὺς βαθμοὺς εἰς τοὺς ὁποίους ὑπηρετοῦν τώρα, ἢ τὸν ἀντίστοιχον τοῦ κατεχομένου, νὰ τακτοποιηθοῦν, περιοριζομένης τῆς περαιτέρω ἐξελίξεώς των. Εἶναι ἀρκετὴ ἡ πρόνοια νὰ γίνουν μόνιμοι ὑπάλληλοι καὶ νὰ συνταξιοδοτηθοῦν. Δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν διατύπωσιν τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Κατσιάμπα. Θὰ πρέπει νὰ ἐνταχθοῦν εἰς κενὰς θέσεις. Καὶ δεδομένου, ὅτι προστίθενται 5 νέαι θέσεις Γραμματέως τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, θὰ εἶναι δυνατὸν καὶ οἱ μετατασσόμενοι σήμερον νὰ καταλάβουν τοιαύτας θέσεις. Δὲν γνωρίζω τοὺς ὑπαλλήλους τῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποσπασθῆ εἰς τὴν δικαστικὴν ὑπηρεσίαν καὶ δύναμαι νὰ σᾶς παράσχω τὴν κατηγορηματικὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι δὲν ἐνδιαφέρομαι δι’ οὐδένα ἐκ τῶν ὑπαλλήλων αὐτῶν. Οὐδὲν μεταξὺ τῶν προσώπων ἐκείνων μὲ ἐνδιαφέρει καθ’ οἱονδήποτε τρόπον.

§395Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Παρακαλῶ, νὰ ἐγγραφῇ εἰς τὰ πρακτικά, ὡς ἑρμηνευτικὴ δήλωσις διατάξεως.

§396Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατὸν διατάξεις τοιαύτης σοβαρότητος νὰ συζητοῦνται εἰς τὰς 5 τὸ πρωῒ μὲ 5 βουλευτάς. Βεβαίως δὲν εἶναι εὐχάριστον νὰ φέρω ἀντιρρήσεις εἰς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἀποκατάστασιν ὑπαλλήλων. Ἀλλά, ἐὰν μονιμοποιοῦνται ὑπάλληλοι μὲ 5 βουλευτὰς καὶ εἰς τὰς 5 τὸ πρωΐ, δὲν νομίζω, ὅτι τὸ πρᾶγμα εἶναι ὀρθὸν καὶ ἀναγκάζομαι νὰ διαμαρτυρηθῶ. Κλητήρ, ὁ ὁποῖος ἔκανε χρέη δακτυλογράφου, θέλομεν νὰ τὸν κάμωμεν ὑπάλληλον. Τώρα μονιμοποιοῦμεν ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὰ τυπικὰ προσόντα.

§397Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε συνάδελφε, δὲν νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ δοθῇ τόσον δραματικὸς τόνος —μὲ συγχωρῆτε, κ. Μπακόπουλε— εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς τακτοποιήσεως ὡρισμένων ἐκτάκτων ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τὸ Κράτος ἀπὸ ὡρισμένων ἐτῶν. Οὔτε καὶ θὰ ἔπρεπε εἰδικῶς ἐπὶ τῆς διατάξεως αὐτῆς νὰ ἐνθυμηθῶμεν, ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς αὐτὴν τὴν ὥραν καὶ ὅτι παρίστανται τόσοι βουλευταί. Ἐψηφίσθησαν κατὰ πολὺ σοβαρώτεραι διατάξεις, χωρὶς νὰ ἐπικαλεσθῶμεν τὴν ἀντίληψιν τοῦ ἐκτὸς τῆς αἰθούσης ταύτης Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Βουλὴ ἐπιτελεῖ τὸ καθῆκον της. Καὶ δὲν εἶναι λογικόν, νομίζω, νὰ δίδωμεν ἡμεῖς τὸν τόνον τῆς μειώσεως τῆς σημασίας τοῦ ἔργου, τὸ ὁποῖον ἐπιτελεῖται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Καὶ δὲν νομίζω, ὅτι ἡ Βουλὴ κατὰ τὴν ὥραν αὐτήν, δὲν ἐπιτελεῖ τὸ καθῆκον της καὶ τὴν ἀποστολήν της.

§398Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι συμπαθὴς ἡ περίπτωσις τῆς μονιμοποιήσεως τῶν 6 ὑπαλλήλων, ἀλλὰ ἐρωτᾶται, εἶναι γνωστὸν ἐὰν εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτῶν τῶν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὰ ἀπαιτούμενα προσόντα, ἐρωτᾶται, λέγω, ἂν εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν δὲν ὑπηρετοῦν καὶ ἄλλοι ὑπάλληλοι εἰς τὴν Γραμματείαν τῶν Δικαστηρίων ἢ εἰς ἄλλα Ὑπουργεῖα; Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι εἶναι συμπαθὴς ἡ περίπτωσις, ἀλλὰ δημιουργεῖται μία κατάστασις, ἡ ὁποία θὰ δημιουργήσῃ εἰς τὸ μέλλον καὶ ἄλλας ἀπαιτήσεις διὰ τὴν μονιμοποίησιν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὰ ἀπαιτούμενα προσόντα.

§399Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. Μπακόπουλον καὶ νὰ τοῦ εἴπω, ὅτι ἡ ἐκδήλωσις στοργῆς δὲν ἔχει ὥρας. Ἡ στοργὴ δύναται νὰ ἐκδηλωθῇ καὶ τὰς πρωϊνὰς καὶ τὰς βραδυνὰς ὥρας. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ, ὅτι συνεδριάζομεν ὀλίγοι, ἔχω νὰ εἴπω τοῦτο τὸ παρήγορον καὶ πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ πρὸς τὸν λαόν. Πρὸ ἡμερῶν ἐπεσκέφθη τὴν Βουλὴν ἀνώτατος ὑπάλληλος ξένης Βουλῆς. Τὴν 9ην νυκτερινὴν τὸν συνώδευσα ἐγὼ καὶ ὁ κ. Βοζίκης εἰς τὰ διπλωματικὰ θεωρεῖα. Ὅταν εἶδε τὴν Βουλὴν συνεδριάζουσαν, μᾶς ἠρώτησε, τόσοι πολλοὶ βουλευταὶ παρευρίσκονται τὴν ὥραν αὐτὴν εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Βουλῆς; Τοῦ ἀπήντησα μάλιστα καὶ τὸν ἠρώτησα διὰ ποῖον λόγον μᾶς ἔκαμε τὴν ἐρώτησιν αὐτήν. Ξεύρετε τί μοῦ ἀπήντησεν; Ὅτι εἰς τὴν ἰδικήν μας Βουλήν, μετὰ τὸ ἡμίωρον ἀπὸ τὴν ἔναρξιν τῆς συνεδριάσεως τῆς Βουλῆς, παραμένουν μόνον 20 βουλευταί. Συνεπῶς, ὁ κ. Μπακόπουλος δὲν ἔπρεπε νὰ κατακρίνῃ τοὺς Ἕλληνας βουλευτὰς καὶ τὸ ἔργον τῆς Βουλῆς. Διότι, ἐν συγκρίσει μὲ τὰς ἄλλας Βουλάς, ἡ προσφερομένη ἐργασία τῶν Ἑλλήνων βουλευτῶν εἶναι πολὺ ἀποδοτικωτέρα. Καὶ εἰσέρχομαι ἐπὶ τῆς ἀναπτυχθείσης τροπολογίας. Καὶ ἐγὼ εἰς ἄλλας περιπτώσεις ὑπεστήριξα, ὅτι ὁ ὑπάλληλος ἐπιβάλλεται νὰ κέκτηται τὰ οὐσιαστικὰ προσόντα, ἀλλὰ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, πρόκειται περὶ δύο προσώπων, τὰ ὁποῖα ὑπηρετοῦν ἐπὶ 18 ἔτη καὶ ἔχουν τὰ ὑπὸ τοῦ νόμου προβλεπόμενα προσόντα. Ὑπεστήριξα διὰ τῆς τροπολογίας μου τὴν ὀρθολογημένην στοργήν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἀποδοθῇ εἰς τὰ πρόσωπα αὐτά.

§400ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, δέχεται τὸ ἄρθρον 7, ὡς συνεπληρώθη, ἐτροποποιήθη καὶ διωρθώθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν;

§401ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§402ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν τὸ ἄρθρον 7, ὡς συνεπληρώθη, ἐτροποποιήθη καὶ διωρθώθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§403Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπάρχει καὶ ἕνα αἴτημα διαγραφῆς μιᾶς διατάξεως ποὺ ἐβάλατε σεῖς διὰ τὴν κατανομὴν τῶν θέσεων κλπ. Μήπως ὑπάρχει διάθεσις νὰ τὴν διαγράψητε;

§404Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ὄχι.

§405ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 8. Ὁ κ. Γ. Παπαγεωργίου, ἔχει τὸν λόγον.

§406Γ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, αἱ διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 3977)1959 «περὶ ἑνοποιήσεως θέσεών τινων τοῦ τακτικοῦ προσωπικοῦ τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν ἡρμηνεύθησαν ἐσφαλμένως διὰ τοὺς κατωτέρους, τοὺς ὁποίους ἀφορᾷ αὕτη ἢ καὶ οὐδόλως ἐφηρμόσθησαν εἰς πολλὰς περιπτώσεις εἰς τρόπον, ὥστε οἱ κατώτεροι ὑπάλληλοι νὰ μὴ προάγωνται ἅμα τῇ συμπληρώσει τοῦ πρὸς προαγωγὴν ἀπαιτουμένου χρόνου, συμφώνως τῷ νόμῳ 1811)1951 καὶ οὕτω νὰ μὴ ἐκπληροῦται ὁ βασικὸς σκοπὸς τῆς ἄνω διατάξεως. Δι’ αὐτό, πρὸς ἄρσιν πάσης ἀμφιβολίας, σᾶς παρακαλῶ, ὅπως προβῆτε εἰς ἑρμηνευτικὴν δήλωσιν, ὥστε οἱ ὑπάλληλοι τῶν κατωτέρων βαθμῶν, ἀφοῦ συμπληρώσουν τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου 1811)1951 προβλεπόμενον χρόνον πρὸς προαγωγὴν καὶ κέκτηνται τὰ τυπικὰ καὶ οὐσιαστικὰ προσόντα, προάγονται μετὰ σύμφωνον γνώμην τοῦ Ὑπηρεσιακοῦ Συμβουλίου. Ἡ τροπολογία μου ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀπόδοσιν τοῦ δικαίου καὶ σᾶς παρακαλῶ, κ. Ὑπουργέ, ὅπως τὴν ἀποδεχθῆτε.

§407Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε συνάδελφε, ἀνέγνωσα τὴν τροπολογίαν σας, ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ δηλώσω, ὅτι δὲν δύναμαι νὰ τὴν δεχθῶ, ὡς παντελῶς ξένην πρὸς τὸ ἀντικείμενον τοῦ νομοσχεδίου.

§408Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἡ τροπολογία μου, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, θὰ συζητηθῇ εἰς τὸ τέλος;

§409Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Μάλιστα, κύριε συνάδελφε.

§410ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 8, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ;

§411ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§412ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 8, ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 9, ὡς ἔχει;

§413ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§414ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν τὸ ἄρθρον 9, ὡς ἔχει. Ἄρθρον 10. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§415Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, μεταπολεμικῶς, κατέστη συνήθεια, οἱ Δικαστικοὶ λειτουργοὶ νὰ χρησιμοποιοῦνται εἰς διοικητικὰ ἔργα. Αὐτὸ νομίζω, ὅτι ὠφελεῖ κἄπως οἰκονομικῶς, τοὺς ἀσχολουμένους εἰς τὰ ἔργα αὐτὰ Δικαστικοὺς λειτουργούς. Τὸ γόητρον, ὅμως, τῆς Δικαιοσύνης, τὸ ἔτρωσεν ἡ συνήθεια αὐτή. Καὶ νομίζω, ὅτι ἡ ἐκδηλωθεῖσα ἀντίδρασις ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον Εἰσαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν μὲ τὴν γνωστὴν ἐγκύκλιον, ἡ ὁποία τόσον ἐσχολιάσθη εἰς τὸν Τύπον, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἐφαρμογῆς αὐτοῦ τοῦ μέτρου, τοῦ νὰ ἀσχολοῦνται οἱ Δικαστικοὶ λειτουργοὶ εἰς ἀλλότρια ἔργα, εἰς ἔργα Διοικητικά. Θὰ ἤθελα ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, νὰ κατανοήσῃ τὴν σημασίαν τῶν λόγων αὐτῶν καὶ νὰ μὴ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 10. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔχῃ ἀνάγκην Συμβούλων, ἐνισχύσεως, καθοδηγήσεως, ἂς εἴπωμεν, διὰ τὴν καλὴν καὶ ὀρθὴν ὀργάνωσιν τῆς Δικαιοσύνης, ἀπὸ τοὺς Δικαστικοὺς λειτουργούς, ὅλοι οἱ Δικαστικοὶ λειτουργοὶ τῆς χώρας εἶναι εἰς τὴν διάθεσίν του, ἠμπορῇ νὰ τοὺς καλέσῃ οἱανδήποτε στιγμὴν καὶ νὰ ζητήσῃ τὴν συμβουλήν των. Δὲν πρέπει νὰ καθιερωθῇ ὁ τύπος αὐτὸς τοῦ Εἰδικοῦ Συμβούλου τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ἀπὸ Δικαστικὸν λειτουργόν. Διότι αὐτοὶ οἱ Δικαστικοὶ λειτουργοί, ἀσχολούμενοι εἰς Διοικητικὰ ἔργα εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης, θὰ ἀποκτήσουν ἄλλας συνηθείας, θὰ φύγουν ἀπὸ τοὺς θώκους τοὺς Δικαστικοὺς καὶ ἐπανερχόμενοι θὰ ἔλθουν εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος συνήθως δὲν ζητεῖ τὰ δίκαια, ἀλλὰ πολλάκις ζητεῖ καὶ τὰ φαῦλα — καὶ περὶ αὐτοῦ γνωρίζομεν καὶ ἡμεῖς— διότι μᾶς ἐπικαλοῦνται συνήθως. Καὶ ἐπανερχόμενοι εἰς τοὺ Δικαστικοὺς θώκους, δὲν ξεύρω ποίαν χρῆσιν θὰ κάμουν τῆς πείρας ποὺ θὰ ἀποκτήσουν ἐπὶ τῶν Διοικητικῶν ἔργων τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ πρέπει νὰ δώσῃ τὸν τόνον καὶ νὰ παραιτηθῇ τῆς διατάξεως αὐτῆς. Καὶ ἐὰν θέλῃ νὰ χρησιμοποιήσῃ Δικαστικοὺς λειτουργούς, ἠμπορεῖ νὰ τοὺς χρησιμοποιήσῃ χωρὶς νὰ νομοθετῇ εἰδικὴν ὑπηρεσίαν, εἰδικὸν Σύμβουλον. Τὸ νὰ καθιερώσῃ ὁ ἴδιος διὰ νόμου τὴν ἀπόσπασιν Δικαστικῶν λειτουργῶν, ὡς Δικαστικῶν Συμβούλων, νομίζω ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ διὰ λόγους γενικωτέρους. Καὶ νὰ ἀφήσωμεν τοὺς Δικαστικοὺς λειτουργοὺς ἀνενοχλήτους εἰς τὴν ἄσκησιν τοῦ ὑψηλοῦ λειτουργήματός των, διὰ νὰ μὴ φθάνῃ ὁ Εἰσαγγελεὺς τοῦ Ἀρείου Πάγου εἰς τὸ σημεῖον νὰ συντάσσῃ καὶ νὰ ἀποστέλλῃ ἐγκυκλίους, αἱ ὁποῖαι, κατὰ τὴν εἰδικήν μου ἀντίληψιν, παρεξηγήθησαν ἴσως, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐξεδόθησαν, ὡς μία ἀντίδρασις ἐναντίον τοῦ πνεύματος, τὸ ὁποῖον ἐπικρατεῖ σήμερον, μεταξὺ τῶν Δικαστικῶν λειτουργῶν. Διὰ νὰ μὴ φθάσωμεν, λοιπόν, εἰς τὴν φθορὰν τῆς Δικαιοσύνης, νομίζω ὅτι πρέπει νὰ κόψωμεν τὴν συνήθειαν αὐτὴν καὶ πρέπει νὰ ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης, ἀπὸ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 10.

§416Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἀναγνωρίζω ὅτι ὁ διοικητικὸς σύμβουλος θὰ εἶναι πολύτιμος συνεργάτης τοῦ Ὑπουργοῦ. Ἀλλὰ κατὰ τὴν γνώμην μου θὰ πρέπει νὰ διορισθῇ διοικητικὸς σύμβουλος συνταξιοῦχος δικαστικὸς καὶ οἱ δικηγόροι οἱ ὁποῖοι θὰ ἐκλεγοῦν νὰ εὑρίσκωνται ἐν ἀναστολῇ τοῦ δικηγορικοῦ λειτουργήματος.

§417Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἤκουσα ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μοῦ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τῆς προταθείσης ἐκ μέρους μου τροπολογίας διὰ τὴν μονιμοποίησιν τῶν ἐκτάκτων ποινικῶν κλητήρων.

§418Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε Σαββόπουλε, δὲν γνωρίζω τὴν κατηγορίαν ταύτην τῶν κλητήρων. Θὰ ἐξετάσω τὴν περίπτωσιν καὶ ἂν ὑπάρχῃ ἀνάγκη εἰδικῆς ρυθμίσεως θὰ ληφθῇ πρόνοια δι’ ἄλλου νομοσχεδίου.

§419Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐλπίζω ὅτι ἡ δήλωσίς σας συντόμως θὰ ἀξιοποιηθῇ.

§420Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε Πρόεδρε, ἡ διάταξις περὶ συμβούλων τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ἀνταποκρίνεται εἰς ἀναμφισβήτητον ἀνάγκην, διετυπώθη δὲ κατὰ τρόπον παρέχοντα πᾶσαν ἐγγύησιν διὰ τὴν κατὰ τὸν σκοπὸν καὶ τὸν προορισμὸν χρησιμοποίησιν αὐτῆς. Καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι ἡ Βουλὴ θὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα μὲ προσοχήν. Διὰ τῆς διατάξεως προβλέπεται ἡ πρόσληψις δύο δικαστικῶν λειτουργῶν ὡς συμβούλων τοῦ Ὑπουργείου. Εἶναι δυνατὸν διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ νὰ ζημιωθῇ ἡ δικαιοσύνη; Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσωμεν ὅπως ἐλέχθη, μέχρι τοῦ ἐκμαυλισμοῦ τῆς δικαιοσύνης, ὅταν μόνον ἰδιότητα συμβούλου θὰ ἔχουν οἱ ἀποσπώμενοι λειτουργοὶ καὶ ὅταν ἡ ἀπόσπασις θὰ γίνεται δι’ ἀποφάσεως τῆς ὁλομελείας τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἢ τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου; Πρέπει ἀκόμη νὰ εἴπω ἐπὶ τῆς ἀξιολόγου παρατηρήσεως τοῦ κ. Βασιλάτου τὰ ἑξῆς. Ἐφ’ ὅσον θὰ ἐπρόκειτο περὶ δικηγόρων καλουμένων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον μὲ τὴν ἐντολὴν τῆς ἀσκήσεως διοικήσεως ὀρθὸν θὰ ἦτο νὰ καθιερωθῇ τὸ ἀσυμβίβαστον τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματος μὲ τὴν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον θέσιν των. Λαμβάνομεν, λοιπόν ὅλας τὰς ἐγγυήσεις, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ συνεργασία προσώπων, τὰ ὁποῖα νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι χρήσιμα καὶ ἀποδοτικά. Πρὸς ἀπάντησιν εἰς τὴν ἀξιοπρόσεκτον παρατήρησιν τοῦ κ. Βασιλάτου ἔχω νὰ εἴπω, ὅτι ἐφ’ ὅσον θὰ ἐπρόκειτο περὶ προσώπων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπρόκειτο νὰ ἀσκήσουν διοίκησιν καὶ νὰ λαμβάνουν ἀποφάσεις, ὀρθὸν θὰ ἦτο νὰ καθιερωθῇ τὸ ἀσυμβίβαστον τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματος μὲ τὴν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον θέσιν των. Θὰ ἔχουν χαρακτῆρα καθαρῶς συμβουλευτικόν. Οὔτε καὶ τὰς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου θὰ δύνανται νὰ τὰς ἐπηρεάζουν, ὅπως ὁ Γεν. Γραμματεὺς τοῦ Ὑπουργείου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἐπὶ κεφαλῆς. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπενθυμίζω, ὅτι μὲ τὸν νόμον 3980 περὶ κωδικοποιήσεως τῆς ποινικῆς νομοθεσίας ἔχει γίνει πρόσκλησις δικηγόρων, ὡς συνεργατῶν καὶ ὡρίζετο ὅτι τὸ ἔργον δὲν εἶναι ἀσυμβίβαστον. Ὑπάρχει, ἐπίσης, καὶ τὸ ἄρθρον 18 τοῦ Β. Δ. τοῦ 1951. «Δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ ....(ἀναγινώσκει)...., διὰ νὰ καταλήξωμεν εἰς τὴν ἀπόφασιν αὐτήν, ὅτι ἡ πρόσκλησις τῶν δικηγόρων δὲν δημιουργεῖ ἀσυμβίβαστον. Ταῦτα, ἐπὶ τῶν παρατηρήσεων, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν ἐπὶ τοῦ κειμένου τοῦ ἄρθρου. Θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ μίαν προσθήκην εἰς τὸ ἄρθρον. Διὰ τοῦ Ν. Δ. 4272, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη τὸ παρελθὸν θέρος κατὰ τὴν τελευταίαν συνεδρίασιν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, περιελήφθη διάταξις, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει τὴν πρόσληψιν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης ὑπαλλήλων ἀπ’ εὐθείας μὲ τὸν βαθμὸν τοῦ εἰσηγητοῦ ἐπὶ βαθμῷ 6ῳ, προερχομένων, ὅμως ἀπὸ ἐπιτυχόντας εἰς τοὺς διαγωνισμοὺς Παρέδρων, εἴτε τῶν τακτικῶν δικαστηρίων, εἴτε τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἢ καὶ ἐκ τῶν ἐπιλαχόντων εἰς τοὺς διαγωνισμούς. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ συνομολογήσω ὅτι μέχρι τῆς στιγμῆς ὑπῆρξεν ἀτυχία εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῆς διατάξεως αὐτῆς, διότι οὐδεὶς ἐκ τῶν ἐπιτυχόντων εἰς τοὺς τελευταίως διενεργηθέντας διαγωνισμούς, οὔτε ἐκ τῶν ἐπιλαχόντων ἐζήτησε νὰ προσληφθῇ, ὡς εἰσηγητὴς εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης. Κατόπιν αὐτοῦ, θέτω ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς τὴν ἀκόλουθον διάταξιν: «Ἡ πλήρωσις τῶν ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 62 «περὶ ἐπεκτάσεως τῶν κατὰ τὸ ἔτος 1961 ληφθέντων ὑπὲρ τῶν ὑποψηφίων δικηγόρων μέτρων καὶ διὰ τὸ ἔτος 1963 καὶ ἄλλων διατάξεων ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δικαιοσύνης» προστεθεισῶν παρὰ τῇ Κεντρικῇ Ὑπηρεσίᾳ τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ὀκτὼ θέσεων 8ου — 6ου βαθμοῦ (Εἰσηγητῶν–Γραμματέων) τῆς Αʹ Κατηγορίας Διοικητικοῦ Κλάδου, δύναται νὰ γίνῃ διὰ διορισμοῦ εἰς τὸν 6ον βαθμὸν κατόπιν διαγωνισμοῦ διεξαγομένου κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑποβάλλονται αἰτήσεις ὑπηρετούντων ἐμμίσθων Παρέδρων ἢ τῶν ἐπιτυχόντων εἰς τοὺς διαγωνισμοὺς ἐμμίσθων Παρέδρων ἢ Εἰσηγητῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας. Εἰς τὸν διαγωνισμὸν εἶναι δεκτοὶ οἱ ἔχοντες τὰ κατὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ παρόντος ἀπαιτούμενα προσόντα διὰ τὴν θέσιν ἐμμίσθου δικαστικοῦ παρέδρου». Παρακαλῶ νὰ τεθῇ ἡ τροπολογία ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς.

§421ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 10, ὡς συνεπληρώθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν;

§422ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§423ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 10 ἐγένετο δεκτόν, ὡς συνεπληρώθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν. (Ἀκολούθως γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 11 καὶ 12 ὡς ἔχουν). Ἄρθρον 13. Ὁ κ. Γ. Βασιλᾶτος, ἔχει τὸν λόγον.

§424Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἤθελα μίαν διασάφησιν. Λέγετε: «Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης δύναται .... (ἀναγινώσκει)....». Τί ἐννοεῖτε; Δηλαδή, μηνύσεις ὑποβληθεῖσαι πρὸ 10ετίας;