1960.12.07

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 35η

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.30 μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Γιαννούσης ζητεῖ 10ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ παρὰ τῷ Ἐλεγκτικῷ Συνεδρίῳ Γενικὸς Ἐπίτροπος τῆς Ἐπικρατείας ἀπέστειλεν ἀντίγραφον τῆς ὑπ’ ἀριθ. 33) 1950 πράξεως τοῦ Αʹ Τμήματος τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, δι’ ἧς ἐθεωρήθησαν ὑπὸ εὐθύνην τοῦ τέως Ὑφυπουργοῦ Οἰκισμοῦ κ. Ε. Κεφαλογιάννη τὰ ὑπ’ ἀριθ. 1250, διὰ δραχμὰς 7.298,50, τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1395, διὰ δραχμὰς 28.383,30 καὶ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1411, διὰ δραχμὰς 1444,60 οἰκον. ἔτους 1960 χρηματικὰ ἐντάλματα ἐπ’ ὀνόματι ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου τούτου ἀπεσπασμένων εἰς Θήραν διὰ τὴν πληρωμὴν ἡμερησίας ἐκτὸς ἕδρας ἀποζημιώσεώς των καὶ ζητεῖται ἡ ἔγκρισις τῆς Βουλῆς.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐγκρίνει. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Βολουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Γ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ κυρώσεως πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου α) ὑπ’ ἀριθ. 380) 28.2.1957 περὶ ἀναθέσεως εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος τῆς διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου συγκεντρώσεως τῶν εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν ἀπωλήτων καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως ἐσοδείας 1955, β) ὑπ’ ἀριθ. 655) 11.4.1957 περὶ τροποποιήσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 380) 28.2.1957 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ὅσον ἀφορᾷ τὴν τιμὴν ἐξαγορᾶς τῶν καπνῶν, γ) ὑπ’ ἀριθ. 935) 21.5.1957 περὶ συμπληρώσεως τῆς ὑπὸ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 380) 28.2.1957 προβλεπομένης Ἐπιτροπῆς διαχειρίσεως τῶν καπνῶν, δ) ὑπ’ ἀριθ. 1495) 12.8.1957 περὶ τρόπου διαθέσεως εἰς Ἀγροτικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος τῶν ἀναγκαίων διὰ τὴν συγκέντρωσιν τῶν καπνῶν κεφαλαίων, ε) ὑπ’ ἀριθ. 998) 27.5.1957 περὶ ρυθμιστικῆς παρεμβάσεως τοῦ Δημοσίου εἰς τὴν ἀγορὰν καπνῶν ἐσοδείας 1956 μέχρι ποσότητος 1.500.000 ὀκάδων, στ) ὑπ’ ἀριθ. 118) 24.1.57 περὶ ρυθμίσεως τῆς καπνοκαλλιεργείας κατὰ τὸ ἔτος 1957, ζ) ὑπ’ ἀριθ. 261) 9.2.57 περὶ συμπληρώσεως καὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τῆς ὑπ’ ἀριθ. 118) 9.2.1957 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, η) ὑπ’ ἀριθ. 425) 6.3.1957 περὶ συμπληρώσεως καὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τῆς ὑπ’ ἀριθ. 118) 9.2.1957 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, θ) ὑπ’ ἀριθ. 916) 16.5.1957 περὶ ἀπαλλαγῆς ἐκ τῶν ὑπὲρ τοῦ Μετοχικοῦ Ταμείου Πολιτικῶν Ὑπαλλήλων κρατήσεων ἐπὶ τῶν πωλήσεων πρὸς τὸ Δημόσιον τῶν ἀγορασθέντων καπνῶν, ι) ὑπ’ ἀριθ. 1089) 20.6.1957 περὶ συστάσεως Ἀναθεωρητικῆς Ἐπιτροπῆς παραλαβῆς κρατικῶν καπνῶν, ια) ὑπ’ ἀριθ. 1494) 12.8.57 περὶ τρόπου διαθέσεως τῶν ἀναγκαίων κεφαλαίων διὰ τὴν ἀγοράν, ἀποθήκευσιν, συντήρησιν καὶ ἐν γένει διαχείρισιν τῶν ἀγορασθέντων διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου καπνῶν». 2) «Περὶ παροχῆς προθεσμίας μεταβιβάσεως εἰς τοὺς πρώην δικαιούχους τῶν εἰς τὸ Δημόσιον περιελθόντων Γερμανικῶν σημάτων», καὶ 3) «Περὶ κυρώσεως πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου α) ὑπ’ ἀριθ. 578) 12.4.56 «περὶ ἀναθέσεως εἰς τὴν Σ.Ε.Κ.Ε. καὶ τὸ καπνεμπόριον τῆς διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου συγκεντρώσεως 8 ἑκατ. ὀκάδων καπνῶν ἐσοδείας 1955», β) τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1044)23.6.1956 «περὶ τροποποιήσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 578)12.4.1956 πράξεως Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ὅσον ἀφορᾷ τὴν συγκεντρωθησομένην διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου ποσότητα καπνῶν αὐξανομένης ἀπὸ 8 ἑκατ. εἰς 10 ἑκατ. ὀκάδας, γ) τῆς ὑπ’ ἀριθ. 327)12.2.56 «περὶ ρυθμίσεως τῆς καπνοκαλλιεργείας κατὰ τὸ ἔτος 1956» καὶ δ) τῆς ὑπ’ ἀριθ. 524)30.3.55 «περὶ τρόπου καθορισμοῦ ἀκαταλλήλων πρὸς καπνοκαλλιέργειαν ἐδαφῶν καὶ ἄρσεως τῆς ἀπαγορεύσεως καπνοκαλλιεργείας εἰς τὰς περιφερείας Ν. Θάσου καὶ Ὀρεστιάδος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Ἰατρίδης, Δ. Ἰωάννου, Κ. Φρόντζος, Κ. Παπαγεωργίου, Δ. Χατζηδημητρίου, Π. Πινάτσης, Κ. Βενέτης, Ι. Πωλιουδάκης, Σ. Πολυζωγόπουλος, Α. Ψάρρης, Α. Ἀηδονᾶς καὶ Ι. Τζαμπάζης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ γεωργικῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων». Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν Ὁμοσπονδίας Παντοπωλῶν–Ἐδωδιμοπωλῶν καὶ Οἰνοπαντοπωλῶν Ἑλλάδος, αἰτουμένων ρύθμισιν ὑπερεπαγγελματισμοῦ, λύσιν θεμάτων Ἀγορανομικοῦ Κώδικος κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἐμπορ. Συλλ. Κυπαρισσίας, αἰτοῦντος ταχεῖαν ἀντικατάστασιν τῆς βλαβείσης μηχανῆς παραγωγῆς ἠλεκτρικοῦ ρεύματος καὶ ἀποκατάστασιν τῆς ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης διακοπείσης ἠλεκτροδοτήσεως τῆς πόλεως. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Κοινότητος Φιλία–Μεσσηνίας, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν παράλειψιν ἐπεκτάσεως κατὰ τὸ ἔτος 1960 ὑπὸ τῆς ΔΕΗ τοῦ ἐξηλεκτρισμοῦ τῆς Κοινότητός των καὶ αἰτουμένων, ὅπως καταβληθῇ πᾶσα δυνατὴ προσπάθεια διὰ τὸν ἐξηλεκτρισμὸν τῆς ἐντὸς τοῦ 1960. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν Δημοτικῶν–Κοινοτικῶν εἰσπρακτόρων Γαργαλιάνων–Τριφυλίας, αἰτουμένων κατοχύρωσιν τῆς θέσεώς των ἢ τὴν ἔνταξίν των εἰς τὸν νέον Ὀργανισμὸν Ἀγροτικῶν Ἀσφαλίσεων. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν Ἐθνικῆς Συνομοσπονδίας Παντοπωλῶν Ἑλλάδος, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν κρίσιν ἣν ἀντιμετωπίζει ὁ κλάδος των, λόγῳ τοῦ ὑπερεπαγγελματισμοῦ καὶ τῶν γυρολόγων ἐμπόρων καὶ αἰτουμένων λῆψιν μέτρων προστασίας τοῦ κλάδου των. Ὁ βουλευτὴς Χανίων κ. Π. Πολυχρονίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ἐλαιουργικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ρεθύμνης τοῦ Σωματείου Ἐλαιοπαραγωγῶν Πλωμαρίου καὶ τοῦ Ἐλαιουργικοῦ Συνεταιρισμοῦ Πλωμαρίου, αἰτουμένων ἐλευθέραν πώλησιν ἐλαίου. Ὁ βουλευτὴς Χανίων κ. Π. Πολυχρονίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κεντρικῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Χανίων, διαμαρτυρομένης διὰ τῶν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ληφθέντων μέτρων ἀγορᾶς ἐλαιολάδου. Ὁ βουλευτὴς Χανίων κ. Π. Πολυχρονίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἐλαιοπαραγωγῶν Μυτιλήνης, αἰτουμένου ἐλευθέραν πώλησιν ἐλαίου. Ὁ Μ. Μπούφαλης, Πρόεδρος Ἐθνικοῦ Ἀναμορφωτικοῦ Κοινωνικοῦ Ἐξωραϊστικοῦ Συλλόγου «Ο ΚΟΔΡΟΣ» διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἀντίδρασιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διὰ τὴν μὴ ψήφισιν νομοσχεδίου ἐξυγιαντικῶν ἔργων, ὡς τῆς ἀποχετεύσεως κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Κιτσίκης, Π. Καπνίσης καὶ Ι. Εὐαγγελίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Γενικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἑλλάδος, διαμαρτυρομένου διὰ τὸ ἀποδοθὲν εἰς αὐτὸ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι διετύπωσε γνώμην ἐπὶ τῶν ὅρων συμβάσεως, περὶ ἱδρύσεως βιομηχανίας ἀλουμινίου, καθὼς καὶ διὰ τὸν ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ διατυπωθέντα ἀπαράδεκτον χαρακτηρισμὸν τοῦ Τ. Ε.Ε., ὡς Συνελεύσεως ἀνευθύνων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Θ. Κεραμιτσιόγλου καὶ Ο. Ἀντώνογλου, διαμαρτύρονται δι’ ἀφαίρεσιν καὶ ἐξαφάνισιν ἐπιγραφῆς Γραφείων Κόμματος ΕΔΑ Διδυμοτείχου καὶ αἰτοῦσι τὴν ἀνακάλυψιν καὶ τιμωρίαν τῶν δραστῶν. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Τζιτζικώστας καὶ Ι. Σπαθάρης, καταθέτουν ἀναφορὰν ἀποστράτων καὶ ἐφέδρων ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς ἀπολυθέντων ἐπὶ κατοχῆς καὶ μὴ λαβόντων τὸ ἐκ τοῦ Τ.Α.Ο.Χ. βοήθημα, συμφώνως τῷ Νόμῳ 884)27 ἄρθρ. 10 ἐδ. 1, αἰτουμένων τροποποίησιν καὶ συμπλήρωσιν τοῦ Ν. 1583)50, ἐπὶ τῷ τέλει καταβολῆς τοῦ ὑπὸ τοῦ νόμου προβλεπομένου βοηθήματος. Οἱ Δ. Μάρκος, Ι. Μάρκος κλπ., γεωργοκτηνοτρόφοι συνοικισμοῦ Τσουκαλάδων–Λεβαδείας, αἰτοῦν νέαν ἀπαλλοτρίωσιν ἐκτάσεως 11.000 στρεμμάτων ἀνηκόντων εἰς Μονὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ τῷ τέλει διαβιώσεως οἰκογενειῶν καὶ ποιμνίων τῶν ἐν λόγῳ γεωργοκτηνοτρόφων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Κακογιάννης, Γ. Παπαγεωργίου καὶ Δ. Σπυρίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Φαρμακευτικοῦ Συλλόγου, αἰτουμένου προστασίαν τῶν φαρμακοποιῶν ἐκ τοῦ ἀθεμίτου ἀνταγωνισμοῦ καὶ ἐπαναφορὰν τῶν καταργηθεισῶν διατάξεων τοῦ Α. Ν. 1935 «περὶ διατιμήσεως φαρμάκων κλπ». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Μ. Σβώλου, Ι. Εὐαγγελίδης, Ν. Κιτσίκης, Σ. Ἡλιόπουλος καὶ Δ. Γιαχνῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐξωραϊστικῶν Ἐκπολιτιστικῶν Συλλόγων Ἀθηνῶν–Προαστίων, αἰτουμένης ἀνάκλησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 111)60 Π.Υ.Σ., ὡς μέτρου ἀντιπροσφυγικοῦ κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Σπηλιόπουλος, Δ. Παπαθανασόπουλος καὶ Α. Κολαμπᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑταιρείας Προστασίας Ἀνηλίκων Πατρῶν, αἰτουμένης θέσπισιν κυρώσεων κατὰ παραβατῶν κινηματογραφικῶν ἀκαταλλήλων ταινιῶν κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Κελτεμλίδης, Γ. Εὐαγγέλου, Ε. Γιαρένης καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν ἀνέργων ὁδηγῶν αὐτοκινήτων Θεσσαλονίκης, αἰτουμένων μείωσιν τοῦ ὁρίου συνταξιοδοτήσεως εἰς τὸ 55ον ἔτος, ἀποσυμφόρησιν τοῦ κλάδου κ.ἄ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν ἐξυγιαντικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν καὶ Προαστίων, αἰτουμένων κάλυψιν ρεμάτων Ποδονίφτη, Κηφισσοῦ κ.λ.π. Ὁ Δ. Οἰκονόμου, τέως βουλευτής, ὑποβάλλει στοιχεῖα διὰ ἀναληθῆ καὶ συκοφαντικὴν ὁμιλίαν κατ’ αὐτοῦ ἐν τῇ Βουλῇ τὴν 15ην Ὀκτωβρίου, τοῦ βουλευτοῦ Π. Καλιγκάτση. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Παπαθανασόπουλος, Γ. Σπηλιόπουλος, Α. Μπριλλάκης καὶ Α. Κολαμπᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰν κατοίκων Ρωγῶν Ἀχαΐας θυμάτων τῆς Γερμανικῆς Κατοχῆς καὶ αἰτουμένων ἀποζημίωσιν ὅλων τῶν θυμάτων τῆς ναζιστικῆς θηριωδίας ἐκ τοῦ ὑπὸ τῆς Δυτικῆς Γερμανίας, κατὰ τὴν πρὸ ἔτους περίπου ὑπογραφεῖσαν συμφωνίαν, παρασχεθέντος ὑπὲρ αὐτῶν ποσοῦ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν Ἐθνικῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Τραυματιῶν Πολεμιστῶν Ἑλλάδος Ν. 751–1836, αἰτουμένης τὴν μὴ κατάργησιν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν μελῶν της διὰ τοῦ ὑπὸ κατάρτισιν σχετικοῦ νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Μ. Χριστογεῶργος, διαμαρτύρεται δι’ ἀφαίρεσιν ἐντύπου κομματικοῦ ὑλικοῦ ἀπὸ Γραφεῖα ΕΔΑ Λευκάδος, κατόπιν χρησιμοποιήσεως ἀντικλείδων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Γ. Μπακατσέλος, καταθέτει ἀναφορὰν ἀποστράτων καὶ ἐφέδρων ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς, ἀπολυθέντων ἐπὶ Κατοχῆς καὶ μὴ λαβόντων τὸ ἐκ τοῦ Τ.Α.Ο.Χ. βοήθημα, συμφώνως τῷ Ν. 884)1927 ἄρθρ. 10 ἐδάφ. 1, αἰτουμένων τροποποίησιν καὶ συμπλήρωσιν Ν. 1583)50 ἐπὶ τῷ τέλει καταβολῆς καὶ εἰς αὐτοὺς τοῦ βοηθήματος τοῦ ὑπὸ τοῦ νόμου προβλεπομένου. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν Ἐθνικῆς Ὁμοσπονδίας Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου Θεσσαλίας, αἰτουμένης διὰ μίαν τετραετίαν ἀναστολὴν ἐπιστροφῆς στεγαστικῶν δανείων. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ι. Ὀρφανός, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν λεμβούχων Ὕδρας, αἰτουμένων ἀποζημίωσιν λόγῳ καταργήσεως τοῦ ἐπαγγέλματός των, κατόπιν τοῦ πλευρίσματος τῶν ἀτμοπλοίων. Ὁ Νικόλαος Σωτηρίου, Δήμαρχος Ἡρακλείας, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Συνεδρίου Ἑνώσεως Δήμων καὶ Κοινοτήτων Σερρῶν, διερμηνεύει τὰς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν εὐχαριστίας τοῦ ἐν λόγῳ Συνεδρίου, διὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ νομοσχεδίου ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§8Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνεχίζεται ἡ συζήτησις τῶν πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων ἀπευθυνομένων ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν κ. κ. Παπαδημητρίου, Μπενᾶ, Καρακουλουξῆ καὶ Μπριλλάκη, σχετικῶς μὲ τὴν ἀπαγόρευσιν ἀποθηκεύσεως εὐφλέκτων ὑλῶν εἰς τὴν περιοχὴν Κερατσινίου, ὁ κ. Ι. Παπαδημητρίου ἔχει τὸν λόγον.

§10Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Δῆμος Κερατσινίου, οἱ Ἐξωραϊστικοὶ Σύλλογοι, τὰ Φιλανθρωπικὰ καὶ ἄλλα Σωματεῖα τοῦ Δήμου Κερατσινίου, διαμαρτύρονται, διότι ὁ ΟΛΠ ἐπιμένει νὰ τοποθετήσῃ εὐφλέκτους καὶ ἐκρηκτικὰς ὕλας εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Δήμου Κερατσινίου. Ἡ ἐπιμονὴ αὕτη τοῦ ΟΛΠ ἔχει προκαλέσει μεγάλην ἀνησυχίαν καὶ ἀγανάκτησιν εἰς τοὺς κατοίκους Κερατσινίου, λόγῳ τῶν σοβαρῶν κινδύνων ἐκ τῆς τοιαύτης ἐναποθηκεύσεως. Βεβαίως, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων, εἶχε δώσει τὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι δὲν θὰ τοποθετηθοῦν ἐκεῖ ἐκρηκτικαὶ ὕλαι. Ἐν τούτοις, ὅμως, ὁ ΟΛΠ ἐνεργεῖ καὶ πάλιν διὰ τὴν τοποθέτησιν ἐκρηκτικῶν ὑλῶν εἰς τὴν περὶ ἧς ὁ λόγος περιοχήν, γεγονὸς τὸ ὁποῖον εὐλόγως ἀνησυχεῖ τοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς. Θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ διαβεβαιώσῃ τοὺς ἐνδιαφερομένους κατοίκους, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐναποθηκευθοῦν εὔφλεκτοι καὶ ἐκρηκτικαὶ ὕλαι, αἱ ὁποῖαι εἶναι φυσικὸν νὰ θέσουν εἰς κίνδυνον τὴν ὅλην περιοχήν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ἡ κ. Ε. Μπενᾶ.

§12Ε. ΜΠΕΝΑ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι φυσικόν, ἡ πληροφορία περὶ ἐναποθηκεύσεως ἐκρηκτικῶν καὶ εὐφλέκτων ὑλῶν εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Κερατσινίου νὰ ἐμβάλῃ εἰς ζωηρὰν ἀνησυχίαν τοὺς κατοίκους τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς, διότι ἐνθυμοῦνται τὴν πρὸ διετίας γενομένην ἔκρηξιν εἰς τὸ Πέραμα. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ πρέπει νὰ ἐπαναλάβῃ τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν εἶχε δώσει πέρυσιν εἰς τοὺς κατοίκους, νὰ λάβῃ τὰ ἀναγκαῖα μέτρα, καὶ νὰ ὑποδείξῃ εἰς τὸν ΟΛΠ νὰ μὴ ἐφαρμόσῃ τὴν ἀπόφασίν του περὶ ἐναποθηκεύσεως εὐφλέκτων ὑλῶν εἰς τὴν ἐν λόγῳ περιοχήν.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Δ. Καρακουλουξῆς.

§14Δ. ΚΑΡΑΚΟΥΛΟΥΞΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ καὶ ἐγὼ τὴν ἀναφορὰν καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, ὅπως εὑρεθῇ κατάλληλον μέρος διὰ τὴν ἐναποθήκευσιν τῶν ὑλῶν αὐτῶν, ὥστε νὰ ἀποφεύγωνται τὰ ἐνδεχόμενα δυστυχήματα.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς Συγκοιν. καὶ Δημοσίων Ἔργων, ἔχει τὸν λόγον.

§16Σ. ΓΚΙΚΑΣ. (Ὑπ. Συγκοιν. καὶ Δημοσίων Ἔργων). Ὡς ἐδήλωσα καὶ πέρυσι, δὲν γεννᾶται θέμα ἀποθηκεύσεως ἐκρηκτικῶν ὑλῶν εἰς τὴν περιοχὴν Κερατσινίου. Δημιουργεῖται μόνον θέμα εὐφλέκτων ὑλῶν καὶ ἐξετάζεται ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων παραγόντων ἡ θέσις καὶ ὁ τόπος τῆς κατασκευῆς τῶν ἀποθηκῶν, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ περίπτωσις κινδύνου ἐκ τῆς ἀποθηκεύσεως τῶν εὐφλέκτων ὑλῶν.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Καθαροσπόρης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, ἀφορώσης αἰτήματα τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Χαλκίδος.

§18Ν. ΚΑΘΑΡΟΣΠΟΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ Δημοτικὸν Συμβούλιον Χαλκίδος δι’ ἐπανειλημμένων ἀποφάσεών του διεμαρτυρήθη διὰ τὴν ἐγκατάλειψιν τῆς Χαλκίδος καὶ γενικώτερον τῆς Εὐβοίας, ἡ ὁποία μαστίζεται ἀπὸ δεινὴν οἰκονομικὴν κρίσιν, ἡ ὁποία πλήττει τόσον τὴν ἐργατικὴν τάξιν, ὅσον καὶ τὴν τάξιν τῶν ἐπαγγελματοβιοτεχνῶν. Μεταξὺ τῶν αἰτημάτων, εἶναι καὶ τὸ περὶ ἀποπερατώσεως τῶν ἐσωτερικῶν ὁδῶν τοῦ Νομοῦ, ὅσον καὶ κυρίως τῆς ἐθνικῆς ἀρτηρίας Χαλκίδος–Λουτρῶν Αἰδηψοῦ, ἥτις ἐξυπηρετεῖ 100 καὶ πλέον Κοινότητας, εὑρισκομένας εἰς τὸ Βόρειον τμῆμα τῆς νήσου καὶ κατὰ μῆκος τῆς ὁδοῦ. Τῆς ἐν λόγῳ ὁδοῦ ἔχει κατασκευασθῆ τμῆμα μόνον μήκους 30 χιλιομέτρων καὶ κατὰ τὸ ὑπόλοιπον ἐγκατελείφθη αὕτη καὶ ἔχει καταστῆ ἀδιάβατος. Κύριε Πρόεδρε, ἡ πόλις τῆς Χαλκίδος εὑρίσκεται σήμερον, οὐσιαστικῶς, ἀποκεκομμένη ἀπὸ τὰ δύο ἄκρα τῆς νήσου (Βόρειον καὶ Νότιον), ἀκριβῶς, λόγῳ τοῦ ἀνυπάρκτου ὁδικοῦ δικτύου καὶ τῆς ἀθλίας καταστάσεως τῆς ἀνωτέρω ἐθνικῆς ὁδοῦ, μὲ σοβαρώτατον ἀντίκτυπον ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως. Ἐπὶ πλέον, ἡ ἀποπεράτωσις τῆς ἐθνικῆς ὁδοῦ Χαλκίδος–Λουτρῶν Αἰδηψοῦ, θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν ἀξιοποίησιν τουριστικῶς τῆς Βορείου Εὐβοίας, ἡ ὁποία ὁμολογουμένως εἶναι ἀπὸ τὰς πλέον ἀξιολόγους τῆς Ἑλλάδος. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν, ἐὰν σκέπτεται καὶ πότε νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν κατασκευὴν τῆς ἐν λόγῳ ὁδοῦ.

§19Μ. ΚΑΝΙΑΡΗΣ. Συνηγορῶ καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε, καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ αἰτήματος τοῦ Δήμου Χαλκιδέων.

§20Σ. ΓΚΙΚΑΣ. (Ὑπ. Συγκοιν. καὶ Δημοσίων Ἔργων). Θὰ ἦτο εὐχῆς ἔργον, ἐὰν εἴχομεν τὴν δυνατότητα τῆς ἐκτελέσεως ὅλων τῶν ἔργων, τῶν ὁποίων πράγματι εἶναι ἀναγκαία ἡ ἐκτέλεσις. Αὐτό, ὅμως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ καὶ δι’ αὐτὸ προχωροῦμεν μὲ γνώμονα νὰ ἱκανοποιοῦνται συμμέτρως αἱ ἀνάγκαι ὅλων τῶν περιφερειῶν. Δὲν δέχομαι, ὅτι ἔγινε δυσμενὴς μεταχείρισις διὰ τὴν Εὔβοιαν. Δύναμαι νὰ εἴπω, ἀντιθέτως, ὅτι ἔχει περατωθῆ ἡ κατασκευὴ τῆς προβλῆτος τῆς Αἰδηψοῦ, ἐδημοπρατήθη ἡ προβλὴς Χαλκίδος, ὡς καὶ γέφυρα Χαλκίδος. Κατασκευάζεται ἡ γέφυρα Λήλαντος, προϋπολογισμοῦ 2.300.000 δραχμῶν. Διὰ τὴν συνέχισιν τῆς κατασκευῆς τῆς ὁδοῦ Χαλκίδος–Αἰδηψοῦ διετέθη ἐφέτος 1½ ἑκατ., οὕτως ὥστε νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ 52ον χιλιόμετρον. Ἀκόμη, διετέθη ἰδιαιτέρα πίστωσις, διὰ τμῆμα τῆς ὁδοῦ Χαλκίδος–Λυκούρων καὶ ὡλοκληρώθη ἡ κατασκευὴ τῶν ὁδῶν πρὸς Κάρυστον καὶ Κύμην καὶ ἐτέθη εἰς λειτουργίαν λεωφορειακὴ γραμμή. Συμπληρωματικῶς σᾶς ἀναφέρω, ὅτι ἡ χάραξις τοῦ αὐτοκινητοδρόμου Ἀθηνῶν–Συνόρων ἐπηρεάσθη ἀπὸ τὰς ἀνάγκας τῆς περιφερείας Χαλκίδος.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Σωτηρίου ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, σχετικῆς μὲ τὴν ὕδρευσιν κωμοπόλεων περιοχῆς Ἀττικῆς.

§22Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, πολλὰ χωρία τῆς Ἀττικῆς καὶ κυρίως τῶν Μεσογείων, ὑποφέρουν ἀπὸ ἔλλειψιν νεροῦ, λόγῳ τῆς παρατηρηθείσης τὸν τελευταῖον καιρὸν μεγάλης ἀνομβρίας. Ἰδιαιτέρως, εἰς τὸ Λιόπεσι, ἡ ἔλλειψις εἶναι τρομακτικὴ καὶ ἐσημειώθησαν καὶ ἀρκετὰ κρούσματα τύφου, ὡς εἶναι φυσικόν, διότι ἐκ τῶν βόθρων ἐμολύνθησαν ὡρισμένα πηγάδια. Ζητοῦν, λοιπόν, οἱ κάτοικοι νὰ τροφοδοτηθοῦν μὲ νερὸ τῆς Οὖλεν, ἡ δὲ Κοινότης διαθέτει ποσὸν 4 ἑκατ. διὰ τὴν ἐγκατάστασιν τῶν σωλήνων. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα μὲ ὅλην τὴν σοβαρότητα ποὺ τοῦ ἀξίζει, διότι ἐπὶ τέλους ἡ Οὖλεν δὲν ἔχει μόνον δικαιώματα, ἀλλὰ καὶ ὑποχρεώσεις.

§23Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Συνιστῶ καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε, τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ αἰτήματος.

§24Σ. ΓΚΙΚΑΣ. (Ὑπ. Συγκοιν. καὶ Δημοσίων Ἔργων). Πράγματι, παρουσιάζεται μείωσις τοῦ ὕδατος εἰς τὰ χωρία, τὰ ὁποῖα ἀνέφερεν ὁ κ. συνάδελφος. Ὡς πρὸς τὸν τύφον, δὲν ἦτο αἰτία, ὡς ἀνέφερε τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας, ἡ μόλυνσις τοῦ ὕδατος. Τὸ θέμα ἐπεκτάσεως τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως προσκόπτει εἰς πολλὰς τεχνικὰς δυσχερείας καὶ τοῦτο, διότι καὶ οἱ τροφοδοτικοὶ ἀγωγοὶ καὶ αἱ ὑδατοδεξαμεναὶ καὶ τὰ ἀντλιοστάσια καὶ τὰ διϋλιστήρια ἔγιναν μὲ σκοπὸν τὴν ὕδρευσιν τῆς περιοχῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης, μέγα τμῆμα τῆς ὁποίας δὲν ἔχει εἰσέτι ὑδρευθῆ. Ἑπομένως, ἐπὶ τοῦ παρόντος δὲν ὑφίστανται προϋποθέσεις ἐπεκτάσεως τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως, διὰ λόγους τεχνικούς.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς

τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

Α) Ἀποφάσεις τῆς Βουλῆς ἐπὶ αἰτήσεων ἄρσεως ἀσυλίας βουλευτῶν. Ἀθανασάκου Ε., κατηγορουμένου ἐπὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει διὰ τοῦ Τύπου. Γιαρένη Ε., κατηγορουμένου ἐπὶ παραβάσει τοῦ ἄρθρου 182 τοῦ Π. Κ. Γλιγλῆ Π., κατηγορουμένου ἐπὶ παραβάσει τῶν ἄρθρων 386 Π. Κ. καὶ 79 τοῦ Ν. 5960 «περὶ ἐπιταγῆς». Δεληγιαννίδη Α., κατηγορουμένου ἐπὶ σωματικαῖς κακώσεσι δι’ αὐτοκινήτου. Ἐφραιμίδη Β., κατηγορουμένου ἐπὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει διὰ τοῦ Τύπου. Κανιάρη Μ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ περιϋβρίσει τῆς Ἀρχῆς. Κεραμιτσιόγλου Θ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ ἐπὶ ἀπειλαῖς. Κεραμιτσιόγλου Θ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει κλπ. Κεραμιτσιόγλου Θ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ ἀπειλῇ. Κεραμιτσιόγλου Θ. καὶ Ρήγα Ε., κατηγορουμένων ἐπὶ ἐξυβρίσει κλπ. Κεραμιτσιόγλου Θ. καὶ Ρήγα Ε., κατηγορουμένων ἐπὶ ἐξυβρίσει κλπ. Μπρεδήμα Η., κατηγορουμένου περὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει καὶ ἐπὶ ἐξαπατήσει τῶν ἐκλογέων. Μπρεδήμα Η., Ἐφραιμίδη Β. καὶ Παπαδημητρίου Ι., κατηγορουμένων ἐπὶ προσβολῇ τοῦ Βασιλέως καὶ τῆς Βασιλίσσης καὶ δυσφημήσει αὐτῶν (ἄρθρον 168 παρ. 2 Π. Κ. καὶ 46 τοῦ Α. Ν. 1092)1938).

§26Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ πρέπει νὰ γίνῃ μία ἀνάπτυξις τῶν ἀπόψεων.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βεβαίως. Ἀλλὰ ἀπὸ μέρους τῶν ἐνδιαφερομένων. Συζήτησις ἐν τῇ Βουλῇ δὲν διεξάγεται. Μόνον οἱ ἐνδιαφερόμενοι δύνανται νὰ λάβουν τὸν λόγον.

§28Η. ΗΛΙΟΥ. Νὰ μὲ συγχωρῆτε, κ. Πρόεδρε, ἀλλὰ διεξάγεται συζήτησις. Ὑπάρχει παγία τακτική, ἀφ’ ἧς ὑπάρχει Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον. Θέλω δὲ νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ὑπὸ τὴν Προεδρίαν σας εἰς τὴν προηγουμένην τετάρτην περίοδον διεξήχθη εὐρυτάτη συζήτησις καὶ ἐπὶ τῆς αἰτήσεως τῆς ἄρσεως ἀσυλίας κατὰ τοῦ ἀειμνήστου Γεωργίου Καρτάλη καὶ τοῦ κ. Τζαννετάκη καὶ ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας κατὰ τῶν κ.κ. Μητσοτάκη καὶ Πιστολάκη, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἡ συζήτησις κατέλαβεν ὁλόκληρον τὴν συνεδρίασιν. Κατὰ τὰς συζητήσεις αὐτὰς ἐξηνέχθησαν γνῶμαι καὶ ἐκ μέρους ἀρχηγῶν Κομμάτων καὶ ἐκ μέρους βουλευτῶν, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐξηγήσεων, τὰς ὁποίας ἐκλήθησαν νὰ δώσουν οἱ ἐνδιαφερόμενοι. Δηλαδή, δὲν ζητῶ κἄτι τι, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ καινοτομίαν. Εἶναι κάτι τι παγίως καθιερωμένον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν φυσικὰ ἡ Βουλὴ νὰ καλῆται νὰ λάβῃ ἀποφάσεις καὶ νὰ ἀποκλείεται ἡ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς συζήτησις περὶ τοῦ περιεχομένου τῶν ἀποφάσεων.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν λέγει τίποτε σχετικῶς ὁ Κανονισμός. Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει καὶ κανεὶς λόγος νὰ γίνῃ ἐξ ὑφαρπαγῆς ψηφοφορία. Τὸ ἄρθρον 42 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς λέγει, ὅτι διεξάγεται ψηφοφορία ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας. Δὲν λέγει, ὅτι γίνεται συζήτησις. Βεβαίως, οἱ ἐνδιαφερόμενοι, νομίζω, ὅτι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλήσουν. Παρ’ ὅλον, ὅτι ἐκ τῆς προσφυγῆς μου εἰς τὰ πρακτικὰ τῶν τελευταίων ἐτῶν, ἀνεῦρον τρεῖς τοὐλάχιστον περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἐγένετο ψηφοφορία ἐπὶ αἰτήσεων τῆς Εἰσαγγελικῆς Ἀρχῆς, περὶ ἀδείας διώξεως χωρὶς νὰ διεξαχθῇ οὐδεμία συζήτησις, μὴ ἐξαιρουμένης οὐδὲ τῆς περιπτώσεως Παπαεμμανουήλ.

§30Η. ΗΛΙΟΥ. Νομίζω, ὅτι ἐφ’ ὅσον μὲν θὰ ἤθελον οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἢ τινὲς ἐξ αὐτῶν νὰ παράσχουν ἐξηγήσεις εἰς τὴν Βουλήν, θὰ ἔπρεπε νὰ προηγηθοῦν, ἄλλως τοιούτου θέματος μὴ ὑπάρχοντος, ζητῶ τὸν λόγον.

§31Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἴσως πρακτικὸν θὰ ἦτο νὰ ἀνεγινώσκοντο μία πρὸς μία αἱ αἰτήσεις, ὥστε νὰ ἴδωμεν ἐπὶ ποίας ὑποθέσεως θὰ γίνῃ συζήτησις καὶ ἐπὶ ποίας δὲν θὰ γίνῃ.

§32ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὑπάρχει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Ἠλιοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ συνέβη μία δύο φοράς. Ἀλλὰ ὡς σᾶς εἶπον, ὑπάρχουν προηγούμενα, κατὰ τὰ ὁποῖα ἐγένετο μόνον ψηφοφορία, ἄνευ οὐδεμιᾶς συζητήσεως. Ἑπομένως, ἐάν τις ἐκ τῶν ἐνδιαφερομένων θέλῃ νὰ λάβῃ τὸν λόγον, θὰ ὁμιλήσῃ πρὸ τῆς ψηφοφορίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα.

§34Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δι’ αὐτὸ σᾶς εἶπον, ὅτι εἶναι πρακτικὸν νὰ ἀναγνωσθοῦν μία πρὸς μία, ἐπειδὴ εἶναι 14. Πιθανὸν ἐκ τῶν 13 νὰ μὴ ὑπάρχῃ θέμα συζητήσεως.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει.

§36Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Μολονότι ἐπί τινων ἐκ τῶν 13 αὐτῶν ὑπάρχει πρότασις παραπεμπτική, διότι ὅταν εἶναι ἀπορριπτικὴ ἡ εἰσήγησις πιθανὸν νὰ μὴ ὑπάρχῃ θέμα συζητήσεως, ἠμπορεῖ ἐπὶ μιᾶς ἢ δύο νὰ ὑπάρχῃ θέμα, διατὶ νὰ μὴ λάβωμεν γνῶσιν αὐτῶν, ὥστε νὰ ἠξεύρωμεν ἐπὶ ποίας θὰ συζητήσωμεν;

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν δύναμαι νὰ τὰς ἀναγνώσω. Δὲν ἀρνοῦμαι, ἀλλὰ δὲν ἠμπορῶ νὰ δικονομήσω. Δὲν τὰς εἰσάγω πρὸς συζήτησιν, διότι δὲν λέγει τοῦτο ὁ Κανονισμός, ἀλλὰ πρὸς ψηφοφορίαν. Θὰ δώσω τὸν λόγον μόνον εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ θελήσῃ νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις ἐπὶ τῆς κατ’ αὐτοῦ κατηγορίας.

§38Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, κ. Πρόεδρε, ἔχω νὰ εἴπω τὰ ἀκόλουθα: Πρῶτον, ἡ παγία πρᾶξις καὶ τῶν Ἑλληνικῶν Βουλῶν, ἀφ’ ὅτου ὑπάρχει Κοινοβουλευτικὸν Πολίτευμα εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ τῶν ἀλλοδαπῶν, ἔχει καθιερώσει ὡρισμένας ἀρχάς, διὰ τὰς ὁποίας θὰ ὁμιλήσω καὶ ἐγὼ ἐν συνεχείᾳ, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἐπειδὴ ὅλη αὐτὴ ἡ εἰδικὴ πρόνοια τοῦ Συνταγματικοῦ Νομοθέτου νὰ προσπαθήσῃ νὰ προστατεύσῃ, ὄχι τὸ πρόσωπον τοῦ βουλευτοῦ, ἀλλὰ τὸν δημόσιον ἔλεγχον, εἴτε τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐξουσίας, εἴτε τῆς διαδικαστικῆς Ἐξουσίας, εἴτε τῆς πλειοψηφίας καὶ ὅλον αὐτὸ τὸ σύστημα τὸ ὁποῖον καθιέρωσε τὴν διαδικασίαν τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας, διὰ τοῦ ἄρθρου 63 τοῦ Συντάγματος, προϋπόθεσιν ἔχει ἕνα ἀποχωρισμὸν τοῦ θέματος τῆς ἄρσεως ἢ μὴ ἄρσεως τῆς ἀσυλίας ἀπὸ οἱανδήποτε βλέψιν, καὶ τοῦτο συνετέλεσεν εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῆς ἀκολούθου διαδικαστικῆς, ἀλλὰ θεμελιώδους ἀρχῆς, ὅτι αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας εἰσάγονται εἰς τὰς Ἐπιτροπὰς πρὸς συζήτησιν καὶ εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ἀπόφασιν, κατὰ τὴν σειρὰν τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας ἐκ μέρους τῶν καταδιωκτικῶν, ἐκ μέρους τῶν Εἰσαγγελικῶν Ἀρχῶν. Δυστυχῶς, κ. Πρόεδρε, εἶναι ὑποχρεωμένη ἡ πλευρὰ αὐτὴ νὰ διαπιστώσῃ, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ εἰσήχθησαν ἐκ τῶν ἐκκρεμουσῶν δύο ἀπορριπτέαι αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας Κυβερνητικῶν βουλευτῶν, διὰ νὰ ἐπιλεγοῦν ὕστερον πολλαὶ μεταγενέστεραι αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας βουλευτῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἰδίως τῆς παρατάξεώς μας, κατὰ κύριον λόγον, ἐνῷ παλαιότεραι αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας βουλευτῶν τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως, αἱ ὁποῖαι εἶναι καταχωρημέναι ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1958, δὲν εἰσήχθησαν. Δὲν θὰ ἤθελον νὰ προχωρήσω πάρα πέρα. Νομίζω, ὅτι ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος, ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Ἐπιτροπῆς, θὰ ἤθελε νὰ διαφωτίσῃ τὸ Σῶμα.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βεβαίως, διὰ τὴν κρίσιν τῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης, ἐπὶ τῆς οὐσίας, δὲν φέρω ἐγὼ τὴν εὐθύνην. Τὸ Προεδρεῖον φέρει τὴν εὐθύνην, μόνον διὰ τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης, ἐκ τῶν 124, νομίζω, ἢ 126, δὲν ἐνθυμοῦμαι ἀκριβῶς, ἐκκρεμῶν δικογραφιῶν, εἶχε διαπέμψει εἰς τὸ Προεδρεῖον 47, μέχρι πρὸ 10 ἡμερῶν, ἀπαλλακτικὰς αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας. Ἐπίσης μᾶς ἀπέστειλεν ἄλλας 10–12, τινὲς τῶν ὁποίων, ἐπληροφορήθην, ὅτι ἐφ’ ὅσον διὰ τὰς 38 ἡ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης εἶναι ὑπὲρ τῆς μὴ ἄρσεως τῆς ἀσυλίας— καὶ εἶχον τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι δι’ ὅλας θὰ ἦτο ἀπορριπτική— νὰ περιμένωμεν νὰ τελειώσῃ ἡ Ἐπιτροπὴ καὶ νὰ τὰς φέρωμεν ὅλας νὰ τὰς διεκπεραιώσωμεν εἰς μίαν συνεδρίασιν. Ὅταν ὅμως ἡ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης ἐγνωμοδότησεν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας εἰς ὡρισμένας δικογραφίας εἶπον νὰ ἐγγραφοῦν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν καὶ αἱ τελευταῖαι αὗται, διότι ἔκρινα σκόπιμον, ὅτι δὲν ἦτο ὀρθὸν νὰ ἀναλάβω τὴν εὐθύνην. Ἑκάστην ἑβδομάδα θὰ ἀναγράφωνται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν μερικαὶ ἐκ τῶν δικογραφιῶν, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ ὑποστοῦν τὴν διαδικασίαν τοῦ Κανονισμοῦ ὅλαι. Αὐτὴ εἶναι ἡ γραμμὴ τοῦ Προεδρείου. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀναλάβῃ τὴν εὐθύνην, ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος, τὸ Προεδρεῖον.

§40Η. ΗΛΙΟΥ. Νομίζω, ὅτι θὰ ἀπαντήσῃ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Ἐπιτροπῆς. Ὡς συνάγεται ἀπὸ ὅσα ἐδηλώσατε, κύριε Πρόεδρε, εἶναι βέβαιον, ὅτι ὑπάρχουν 47 προτάσεις παλαιότεραι, μὴ εἰσαχθεῖσαι καὶ εἶναι βέβαιον, ἐπίσης, ὅτι ἐδῶ γίνεται μία σοφὴ ἐπιλογὴ μεταξὺ αὐτῶν. Νομίζω, ὅτι ἐν συνεχείᾳ μετὰ τὴν ὁμιλίαν μου θὰ ὁμιλήσῃ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Ἐπιτροπῆς διὰ νὰ παράσχῃ καὶ αὐτὸς τὰς ἐξηγήσεις ἐπὶ τῆς παρατηρήσεώς μου. Τώρα, κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελον νὰ εἰσέλθω εἰς πέραν τοῦ διαδικαστικοῦ, εἰς τὸ οὐσιαστικώτερον μέρος. Ὑπάρχει μία παγία τακτικὴ τῆς Βουλῆς, ἡ ὁποία δὲν ἀφίσταται τῆς τακτικῆς καὶ ἄλλων Βουλῶν ἐπὶ τῶν ζητημάτων τῆς ἄρσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς ἀσυλίας. Ἐάν, ὅπως ἀφίνει εἰς ἐμὲ τοὐλάχιστον νὰ ὑποθέσω, ἡ γενομένη ἐπιλογή, ἐὰν πρόκειται νὰ φθάσωμεν εἰς ἀλλαγὴν τῆς παγίας τακτικῆς τῶν θεμελιωδῶν ἀρχῶν, αἱ ὁποῖαι καθιερώθησαν εἰς 115 χρόνια διακεκομμένα, φυσικά, ἐλευθέρου κοινοβουλευτικοῦ βίου, ἐὰν πρόκειται νὰ φθάσωμεν εἰς ἐγκατάλειψιν ἀρχῶν, αἱ ὁποῖαι παγίως κρατοῦν, θὰ πρέπει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα νὰ μὴ προέλθῃ διὰ μιᾶς ξηρᾶς ψηφοφορίας, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς ψυχραίμου καὶ ἐποικοδομητικῆς συζητήσεως. Τὸ ἄρθρον 62 τοῦ Συντάγματος, κύριε Πρόεδρε, εἶναι γνωστόν, ὅτι καθιέρωσε πρῶτα–πρῶτα μίαν ἀσυλίαν, μίαν ἀδυναμίαν τελέσεως ἀδικήματος, τὸ θεμιτὸν καὶ ἀνέκκλητον τοῦ βουλευτοῦ διὰ γνώμη ἢ ψῆφον τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ἐν τῇ ἀσκήσει τῶν βουλευτικῶν του καθηκόντων, κάθε τι, τὸ ὁποῖον ἀνάγεται εἰς τὴν ἐνάσκησιν τῶν βουλευτικῶν καθηκόντων οἱουδήποτε περιεχομένου καὶ ἂν εἶναι ἡ γνώμη καὶ ἡ ψῆφος εἶναι θεμιτὸν καὶ ἀνέκκλητον δὲν ἐξαρτᾶται δηλαδὴ ἀπὸ τὴν χορήγησιν τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας, διότι ἀδίκημα δὲν ὑπάρχει, δὲν εἶναι ζήτημα διώξεως ἢ μή. Τὸ ἄρθρον 63 προχωρεῖ, εἶναι τὸ συναπτόμενον εἰς τὸ ἄρθρον 62 καὶ νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ μίαν προέκτασίν του καὶ μίαν παράλληλον κατοχύρωσιν, παράλληλον κατοχύρωσιν κατὰ τυχὸν καταχρήσεων, εἴτε τῆς ἐκτελεστικῆς, εἴτε τῆς νομοθετικῆς, εἴτε καὶ τῆς κοινοβουλευτικῆς πλειοψηφίας. Διότι, ὡς ἄλλως τε ἀπέδειξε καὶ ἡ παρ’ ἡμῖν ἐφαρμογὴ καὶ ἡ διεθνὴς ἐφαρμογὴ τῶν ἀντιστοίχων ἀρχῶν, δὲν ἔγινε γενικῶς κατὰ κανόνα κατάχρησις ὑπὸ τῶν πλειοψηφιῶν, αἱ ὁποῖαι πάντοτε θὰ ἠμποροῦσαν νὰ παραπέμψουν βουλευτὰς τῆς μειοψηφίας, δὲν ἔγινε κατάχρησις, διότι πρῶτα–πρῶτα ὑπάρχει καὶ μία σοφὴ ἐπίγνωσις περὶ τοῦ παλινδρόμου τῶν πολιτικῶν τυχῶν καὶ τῶν ἐκβάσεων τῶν διαφόρων ἐκλογικῶν ἀναμετρήσεων. Ἡ σημερινὴ πλειοψηφία ἠμπορεῖ χθὲς νὰ μὴ ἦτο πλειοψηφία καὶ αὔριον δὲν θὰ εἶναι πλειοψηφία. Ἀλλὰ πέραν τούτου ἡ μυστικότης, ἀκριβῶς, ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τούτου ζητήματος, ἵνα μὴ πιέζεται ὁ βουλευτὴς εἰς κομματικὴν πειθαρχίαν ἐκεῖ ὅπου πρέπει νὰ ὑπάρχῃ μία ἄνεσις περίπου δικαστικῆς ἐκτιμήσεως, ὄχι δικαστικῆς, ἀλλὰ περίπου δικαστικῆς ἐκτιμήσεως. Ἡ δευτέρα ἀρχὴ ἡ ὁποία καθιερώθη ἀπὸ τὴν 115ετῆ κοινοβουλευτικὴν πρακτικὴν εἶναι, ὅτι τὸ δικαίωμα τῆς ἀσυλίας τοῦ ἄρθρου 63 δὲν εἶναι προσωπικὸν δικαίωμα καὶ ἑπομένως, δὲν εἶναι ἀπαλλοτριωτὸν καὶ δεκτικὸν παραιτήσεως. Πολλάκις, βουλευταί, καὶ ἐδῶ καὶ εἰς τὴν ἀλλοδαπήν, εἶπον, ὅτι προσφέρομαι καὶ παρακαλῶ τοὺς συναδέλφους νὰ ἄρουν τὴν ἀσυλίαν διὰ νὰ δικασθῇ αὐτὴ ἡ διαφορά. Δὲν ἀνήκει τοῦτο εἰς τὸν βουλευτήν, δὲν ἱδρύει φεουδαρχικῆς τάξεως προνόμιον ὑπὲρ μιᾶς κατηγορίας ἀνθρώπων, ἀλλὰ προστασίαν τοῦ δημοσίου ἐλέγχου. Ἡ ἐφαρμογὴ ἀντιθέτου ἀρχῆς θὰ εἶχεν εἰς ψυχολογικῶς δυσμενῆ θέσιν κάθε βουλευτήν, ὁ ὁποῖος ἐκ φόβου μήπως θεωρηθῇ, ὅτι ἀποφεύγει τὴν δικαιοσύνην τῆς πατρίδος του, θὰ ἠναγκάζετο νὰ κάμῃ πράξεις ἐρχομένας εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸ δικαίωμα τῆς ἀσυλίας. Ἡ τρίτη ἀρχή, τὴν ὁποίαν καθιερώσαμεν πάντοτε εἶναι, ὅτι ὅταν ἀποφασίζῃ ἡ Βουλὴ ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας, δὲν δικάζει, δὲν εἰσέρχεται εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῆς οὐσίας καὶ δὲν κρίνει, ἐὰν ἐπιθανολογήθη ἢ ὄχι τὸ ἀδίκημα, ὥστε ἀναλόγως νὰ ἀποφασίζῃ. Τὸ ἀντίθετον θὰ ἦτο τρομερόν, διότι θὰ ἐδημιούργει ἕνα πρόκριμα εἰς βάρος τῶν συναδέλφων χωρὶς νὰ τηρηθοῦν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ αἱ διατάξεις περὶ ἀποδείξεως, περὶ ἐνόρκων ἐξετάσεων, περὶ βασάνου τοῦ ἀκροατηρίου, θὰ ἐδημιούργει ἕνα πρόκριμα, ὅτι ἔκριναν οἱ συνάδελφοί σου κύριε καὶ σὲ ἐθεώρησαν παραπεμπτέον, ἄρα πιθανώτατα ἔνοχον. Ἑπομένως θὰ ἦτο ὄχι κατοχύρωσις τῆς δικαστικῆς λειτουργίας καὶ ἐκ παραλλήλου τῆς ἀνεξαρτησίας γνώμης τῶν βουλευτῶν, ἀλλὰ θὰ ἦτο προνόμιον δυσμενὲς διὰ τοὺς βουλευτὰς τοὺς τυχὸν παραπεμπομένους. Ἑπομένως, ἡ κρίσις περὶ τοῦ ἐὰν πρόκειται νὰ δοθῇ ἢ ὄχι ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας κατὰ τὰς καθιερωθείσας ἀρχάς, δὲν ἀποτελεῖ κρίσιν περὶ ἐνοχῆς ἢ ἀθῳότητος. Ἀλλά, ἐνῷ δὲν εἶναι κρίσις περὶ ἐνοχῆς ἢ ἀθῳότητος, δὲν ἠμποροῦμεν νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ἀντίθετον συμπέρασμα, ὅτι εἶναι ἕνας ἁπλοῦς διαδικαστικὸς τύπος, ὁ ὁποῖος πρέπει κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν νὰ ἀκολουθῆται καὶ νὰ γίνεται δεκτὴ ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας, ὅτι ἡ Βουλὴ μετατρέπεται εἰς αὐτόματον μηχάνημα ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τῶν μελῶν της, εὐθὺς ὡς ζητηθῇ τοῦτο. Χρειάζεται κρίσις. Ἡ κρίσις, ὁποία πρέπει νὰ εἶναι, εἶναι κρίσις ὄχι δικαστική, εἶναι κρίσις πολιτική. Εἶναι φανερόν, ὅτι ἡ ἀσυλία εἶναι μία μορφὴ ἀκροτάτη κατοχυρώσεως τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ βουλευτοῦ ἀπὸ πιέσεων οἱασδήποτε ἄλλης ἐξουσίας μὲ τελικὸν σκοπόν, ὄχι τὴν ἵδρυσιν προνομίων ὑπὲρ προσώπων, ἀλλὰ τὴν κατοχύρωσιν τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἐλέγχου, τεταγμένης κατὰ τὸ πολίτευμα ὑπὲρ τοῦ ἐλέγχου. Ἑπομένως, ὅπου τυχὸν ὑπάρχει ἀδίκημα συναπτόμενον οὕτως ἢ ἄλλως μὲ τὸν πολιτικὸν ἀγῶνα, μὲ τὴν πολιτικὴν μάχην, μὲ τὴν πάλην ὑπὲρ ἰδεῶν, μὲ τὴν σύγκρισιν τῶν πολιτικῶν ἰδεῶν, τὴν ὁποίαν δίδουν συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως τὰ πολιτικὰ πρόσωπα καὶ τὴν ὁποίαν, ἐὰν ἦτο τυχὸν δειλὸς καὶ ἤθελε νὰ περιγραφῇ καὶ νὰ καταστρατηγήσῃ τὸν νόμον ὁ οἱοσδήποτε βουλευτής, θὰ ἠδύνατο νὰ περιβάλῃ διὰ τοῦ τύπου τῆς ἀσκήσεως βουλευτικῶν καθηκόντων καὶ νὰ ἐκφέρῃ ὕβρεις, συκοφαντίας, διαβολὰς ἢ ὅ,τιδήποτε ἄλλο ἀπὸ τοῦ βήματος ἢ δι’ ἐρωτήσεως ἢ ἐπερωτήσεως, ἀλλὰ δὲν τὰ ἔκανεν. Ὅπου ὑπάρχει ἑπομένως οἱονεὶ προέκτασις τοῦ πολιτικοῦ ἐλέγχου, ἄσκησις πολιτικῆς ἀναπτύξεως, πολιτικῶν γνωμῶν διὰ τοῦ τύπου ἢ προφορικῶς, ἐκεῖ ὑπάρχει παγία ἀρχὴ παντοῦ, ὅτι παραπομπὴ δὲν γίνεται. Μὰ ὑπάρχουν περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἡ γλῶσσα ἡ χρησιμοποιουμένη εἶναι ὀξυτέρα τῆς πρεπούσης κατὰ τὴν ὑποκειμενικὴν ἀντίληψιν τοῦ αʹ ἢ βʹ ἢ τοῦ κ. Εἰσαγγελέως. Ὑπάρχουν περιπτώσεις ποὺ εἶναι ὄντως βαρεῖα ἡ χρησιμοποιουμένη ἔκφρασις. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ μέγας Εἰσαγγελεὺς τοῦ αἰῶνος μας, ὁ Τζιβανόπουλος, προκειμένου περὶ ἀδικημάτων τοῦ Τύπου, ἔλεγεν, ὅτι ὅταν ὁ γράφων κυριαρχῆται ἀπὸ τὸ πάθος, ὅτι συντελεῖται κἄποια σοβαρὰ παρανομία ἢ κἄποια σοβαρὰ βλάβη τοῦ δημοσίου συμφέροντος, δὲν εἶναι πάντοτε κυρίαρχος τοῦ αἰσθήματος, τὸ ὁποῖον τὸν κατέχει καὶ τῆς γνώσεως τοῦ ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερβάλῃ εἰς ἔκφρασιν. Ἀλλά, ὅπως γνωρίζομεν πολὺ καλὰ καὶ ὅπως ἡ ἐξέλιξις τῶν πολιτικῶν πραγμάτων παρ’ ἡμῖν ἐδίδαξε παγίως, δὲν κινδυνεύει ἡ χώρα ποτὲ ἀπὸ τὴν τυχὸν ὑπερβολὴν ἐκφράσεως, ἀπὸ τὴν τυχὸν ὀξύτητα ἐκφράσεως, κινδυνεύει καὶ ἐκινδύνευσε πάντοτε, ὁσάκις ὁ ἔλεγχος φιμώνεται. Ἑπομένως, ὅπου συνάπτεται μία αἴτησις ἄρσεως ἀσυλίας, μὲ μίαν ἀπώτατα ἔστω πολιτικὴν συζήτησιν, πολιτικὸν ἀνταγωνισμόν, πολιτικὸν ἔλεγχον, ἡ ἀρχὴ ἡ μέχρι τοῦδε ἰσχύουσα εἶναι, ὅτι δὲν χωρεῖ ἄρσις ἀσυλίας. Πέραν τούτου ἐπὶ ὑποθέσεων, αἱ ὁποῖαι φέρουν τὴν μορφὴν παραβιάσεως κανόνων τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου, εἶναι βέβαιον, ὅτι ὄχι ἡ ἔρευνα τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ ἡ σοβαρότης τῆς ἀποδιδομένης πράξεως εἶναι τὸ κριτήριον μὲ βάσιν τοῦ ὁποίου ἔγιναν ἢ δὲν ἔγιναν παραπομπαὶ, καὶ νομίζω, πλὴν τῆς περιπτώσεως Παπαεμμανουὴλ δὲν ὑπῆρξεν ἄλλη περίπτωσις ἄρσεως ἀσυλίας, τοὐλάχιστον, ἀφ’ ἧς ἐποχῆς εἶμαι εἰς θέσιν νὰ ἐνθυμοῦμαι τὰ πολιτικά μας πράγματα, δὲν ὑπῆρξεν ἄλλη περίπτωσις πλὴν αὐτῆς. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν καὶ ἐν ὄψει καὶ τῶν χαρακτηρισμῶν τῶν δοθέντων, ἀλλὰ καὶ ἐν ὄψει ἐξηγήσεων, τὰς ὁποίας τυχὸν θὰ δώσουν οἱ συνάδελφοι εἰς τὸ Σῶμα, νομίζω, ὅτι δὲν συντρέχει περίπτωσις οὐδεμιᾶς καταφατικῆς ψήφου. Εἰδικώτερον, θὰ ἤθελα νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ὑπ’ ἀριθ. 5) ἀπευθυνομένη κατὰ τοῦ συναδέλφου κ. Ἐφραιμίδη, εἰσήχθη ὡς πρὸς μὴ βουλευτὰς ἐνώπιον τοῦ Μικτοῦ Κακουργοδικείου Λαρίσης καὶ ὑπάρχει ἐν τῷ φακέλλῳ ἀπόφασις ἀθωωτικὴ κατ’ οὐσίαν ἐπὶ τῆς πράξεως. Τὸ ἴδιον καὶ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 4, ὅπου εἰσήχθη καὶ ἔχω τὴν ἀπόφασιν ἐδῶ, ἐνώπιον τοῦ Τριμελοῦς Πλημμελειοδικείου καὶ ἐκηρύχθη ὡς προγεγραμμένη, ὡς πρὸς τοὺς μὴ καλυπτομένους ὑπὸ τῆς ἀσυλίας συντάκτας. Ὡς πρὸς αὐτὴν τὴν τελευταίαν, ὅμως, τὴν ἀναγομένην εἰς δῆθεν ἀδίκημα ἐξυβρίσεως τῶν προσώπων τοῦ Βασιλέως καὶ τῆς Βασιλίσσης, θὰ ἤθελα νὰ ἐπανέλθω εἰς ὅ,τι ἐν ἀρχῇ ὑπηνίχθην, ὅτι δὲν θὰ πρέπει ποτὲ νὰ γίνεται ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ἄρθρου 63 τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας εὐκαιρία πολιτικῶν διωγμῶν. Ἔχω ἐδῶ φακέλλους, τοὺς ὁποίους δὲν θὰ ἤθελα οὔτε κἂν νὰ φυλλομετρήσω καὶ νὰ ἀνοίξω, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προκύπτει, ὅτι ὁλόκληρος ὁ Ἀθηναϊκὸς Τύπος καὶ ὁ Τύπος τῶν ἐπαρχιῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, ἠσχολήθη διὰ μακρῶν μὲ τὸ δημοσίευμα ἐκεῖνο τοῦ βουλευτοῦ κ. Μπρεδήμα, τὸ δημοσιευθὲν καὶ εἰς τὴν ἐφημερίδα «Αὐγή», ὅτι πλεῖσται τῶν ἐφημερίδων αὐτῶν δὲν ἔχουν διευθυντάς, οἱ ὁποῖοι καλύπτονται ὑπὸ βουλευτικῆς ἀσυλίας. Εἶναι ἡ «Ἐλευθερία», τὸ «Βῆμα», ὁ «Ἀνεξάρτητος Τύπος», ἕνα σωρὸ ἐφημερίδες, αἱ ὁποῖαι δριμύτερα καὶ ὀξύτερα ἀνέγραψαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀνέγραψε καὶ ἡ «Αὐγὴ» καὶ δὲν ἐγένετο δίωξις καμμία. Ἐγένετο μόνον κατὰ τῆς «Αὐγῆς» καὶ ἠθωώθη ὁ διευθυντὴς της, ὁ μὴ βουλευτής. Ἑπομένως, ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἄρσεως τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας θὰ ἐπρότεινα καὶ δηλῶ ἐκ μέρους τοῦ κόμματος, τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐκπροσωπῶ, ὅτι ἡ γνώμη μας καὶ ἡ ψῆφος μας θὰ εἶναι ἀπορριπτικὴ δι’ ὅλας τὰς αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Πρόεδρος τῆς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, κ. Β. Παπαρρηγόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§42Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐν πρώτοις ὀφείλω νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸ θιγὲν θέμα τὸ σχετικὸν μὲ τὸν τρόπον εἰσαγωγῆς τῶν αἰτήσεων ἄρσεως ἀσυλίας. Ἔχουν εἰσαχθῆ κατὰ τὸ παρελθὸν ὡς ἠκούσατε καὶ ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς, περίπου 47 αἰτήσεις ἅπασαι ἀπορριπτικαί. Αἱ αἰτήσεις τῆς περυσινῆς καὶ ἐφετεινῆς συνόδου ἀνέρχονται περίπου εἰς 55. Ἐξ αὐτῶν περίπου αἱ 32 ἔχουν εἰσαχθῆ ἤδη εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία συνεχίζει οὕτως ὥστε νὰ εἰσαχθοῦν καὶ ὅλαι αἱ ἄλλαι. Θέμα σειρᾶς δὲν ὑπάρχει, διότι εἰσάγονται κανονικῶς. Ἀπὸ τὰς 32 αἰτήσεις, αἱ 4 ἢ 5 ἐκρίθησαν ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς παραπεμπτικαί, αἱ ἄλλαι εἶναι ἀπορριπτικαί. Σημειωτέον, ὅτι αἱ σήμερον εἰσαγόμεναι εἶναι παλαιαὶ καὶ μεταξὺ αὐτῶν δὲν ὑπάρχουν δικογραφίαι ἄρτι εἰσαχθεῖσαι. Ὡς πρὸς τὸ λεχθὲν ὑπὸ τοῦ κ. Ἠλιοῦ, ὅτι ἀπὸ 105 ἐτῶν μία περίπτωσις ἄρσεως ἀσυλίας ὑπάρχει, τοῦ Παπαεμμανουήλ, τοῦτο δὲν εἶναι ἀκριβές. Ὑπενθυμίζω, ὅτι κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 25ης Αὐγούστου 1927 παρεσχέθη ἡ ἄρσις ἀσυλίας διὰ δύο κομμουνιστὰς βουλευτὰς ἐπὶ ὑποθέσεων ἀναλόγου φύσεως, μὲ τὰς ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ Σώματος τοιαύτας. Ἐπίσης, τὴν 14ην Δεκεμβρίου 1913, ἐγένοντο δεκταὶ ὑπὸ τῆς Βουλῆς, 8 αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας βουλευτῶν. Εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν μάλιστα εἶναι ἄξιαι προσοχῆς αἱ ἀντιλήψεις τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, εἰπόντος, ὅτι δὲν εἶναι νοητὸν νὰ ἀρνηθῇ ἡ Βουλὴ ἄρσιν ἀσυλίας βουλευτῶν. Τὸ ἄρθρον 63 τοῦ Συντάγματος ἔχει τὴν προέλευσίν του ἀπὸ τὰ Συντάγματα τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Ὁ σκοπὸς τῆς διατάξεως αὐτῆς εἶναι ἡ προστασία τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ Σώματος καὶ ἐξασφάλισις τοῦ βουλευτοῦ ἐν τῇ ἐνασκήσει τοῦ λειτουργήματός του. Κατὰ τὴν συζήτησιν περὶ ἄρσεως τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τῶν δύο κομμουνιστῶν βουλευτῶν τὴν 25ην Αὐγούστου 1927, ἀπαντῶν εἰς τὸν εἰσηγητὴν Κυρέλον ὁ τότε ὑπουργὸς Μερλόπουλος, ὑπεστήριξεν ἀκόμη, ὅτι δὲν χορηγεῖται ἄρσις ἀσυλίας, ὅταν δι’ αὐτῆς ἐπιδιώκεται ἡ ἀλλοίωσις τῆς συνθέσεως τῆς Βουλῆς. Σᾶς ἀναγινώσκω τὴν σχετικὴν περικοπήν: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ὡς πρὸς τὴν οὐσίαν βεβαίως ἡ Βουλὴ δὲν ὑπεισέρχεται, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν κατὰ κἄποιον τρόπον ν’ ἀγνοήσῃ τελείως ταύτην, διότι τότε θὰ κατελήγομεν εἰς τὸ συμπέρασμα, εἴτε ὅλαι αἱ αἰτήσεις ν’ ἀπορρίπτωνται, εἴτε πᾶσαι νὰ γίνωνται δεκταί. Ἀμφότεροι εὑρίσκονται ἐκτὸς τοῦ πνεύματος τῆς συνταγματικῆς διατάξεως. Ἡ φύσις τοῦ ἀδικήματος καὶ τὸ ἐκ πρώτης ὄψεως ὑποστατὸν ἢ μὴ τούτου, θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν κρίσιν περὶ τοῦ τυχὸν ὑποκρυπτομένου πολιτικοῦ σκοποῦ τῆς αἰτουμένης διώξεως. Δὲν εἶναι π. χ. δυνατὸν ἡ Βουλὴ νὰ ἄρῃ τὴν ἀσυλίαν, προκειμένου περὶ μηνύσεως ἐξ ἑαυτῆς ἀνυποστάτου ἡ ὁποία, ὡς λέγει ὁ Ν. Ι. Σαρίπολος, ἀποβλέπει μόνον εἰς πολιτικὴν δίωξιν. Τὰ κριτήρια εἶναι α) ἐὰν ἡ αἴτησις ἄρσεως ἀσυλίας ἔχῃ σκοπὸν τὴν παρεμπόδισιν τῆς ἀσκήσεως τῶν καθηκόντων τοῦ βουλευτοῦ, β) ἐὰν ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας εἰς μίαν δεδομένην περίπτωσιν σκοπῇ ν’ ἀλλοιώσῃ τὴν σύνθεσιν τῆς Βουλῆς καὶ γ) ἐὰν θίγεται ἡ ἀνεξαρτησία τοῦ Σώματος. Μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα θὰ πρέπει νὰ ἐξετασθῇ ἡ αἴτησις τῆς δικαστικῆς ἀρχῆς, ἐὰν καταστρατηγῇ τὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον καθιέρωσε τὸ Σύνταγμα. Σκοπὸς τοῦ Συντάγματος δὲν ἦτο νὰ κατοχυρώσῃ τὸ ἀνέγκλητον τῶν βουλευτῶν εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, οὔτε νὰ καλύψῃ τὴν τέλεσιν ἀδικημάτων, διαπραττομένων ὑπὸ βουλευτῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ ἄποψις, ὅτι ὑπὸ τὴν βουλευτικὴν ἀσυλίαν ὁ βουλευτὴς δύναται νὰ ἀσχημονῇ, νὰ διαταράσσῃ τὴν ἔννομον τάξιν ἢ νὰ ὑποπίπτῃ ἀκινδύνως εἰς ἀδικήματα τοῦ Κ.Π.Ν. Πρὸ παντὸς εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ καθιερωθῇ ἡ ἀρχή, ὅτι ὑπὸ τὸν μανδύαν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας, ὡρισμένα ἀδικήματα θὰ παραμένουν ἀκαταδίωκτα. Ἀναφέρομαι εἰς τὸν Ν. Ι. Σαρίπολον, ὁ ὁποῖος γράφει τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, μετὰ μεγίστης προσοχῆς καὶ αὐστηρότητος ἐξήτασε τὰς αἰτήσεις διώξεως βουλευτῶν καὶ κατὰ κανόνα αἱ προτάσεις της ἦσαν ἀπορριπτικαὶ καὶ μόνον εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις ἦσαν παραπεμπτικαί, διότι ἦτο ἀδύνατον νὰ ἀγνοηθῇ ἡ αἴτησις τῆς δικαστικῆς ἀρχῆς εἰς ἀδικήματα προκαλοῦντα τὴν ἐξέγερσιν καὶ αὐτῆς τῆς Κοινῆς Γνώμης.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Κωστόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§44Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι ἄξιος, πράγματι, συγχαρητηρίων ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς Δικαιοσύνης, διότι ἀνεδίφησε τὰ παλαιὰ ἀρχεῖα, ἀρχόμενος ἀπὸ τὸ 1926 καὶ πέραν, ὄχι ἐντεῦθεν, διὰ νὰ ἀνακαλύψῃ προηγουμένας ἄρσεις ἀσυλίας βουλευτῶν. Φοβοῦμαι, ὅμως, ὅτι ἐν τῇ ἐπιστημονικῇ του ἐπιδόσει παρημέλησε τὰς προσφάτους ἀποφάσεις τῆς Βουλῆς ἢ τὴν πρόσφατον νομολογίαν τοῦ Σώματος, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος τὴν ἀπεκάλεσε. Διότι εἶναι βέβαιον, ὅτι ὑπάρχει μία νομολογία εἰς τὸ Σῶμα καὶ συγκεκριμένως ἡ νομολογία ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ 1946 καὶ ἐντεῦθεν. Περιορίζεται δὲ αὕτη εἰς τρεῖς περιπτώσεις παραπομπῆς βουλευτῶν. Καὶ αἱ τρεῖς περιπτώσεις ἀφοροῦν ἀδικήματα καθαρῶς τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου, διὰ νὰ μὴ μεταχειρισθῶ, λόγῳ τῆς τότε ἰδιότητος τῶν βουλευτῶν, ἐκφράσεις χειροτέρας. Συγκεκριμένως, πλὴν τῆς περιπτώσεως τοῦ Παπαεμμανουήλ, ὑπάρχουν καὶ δύο ἄλλαι περιπτώσεις εἰς τὴν Βουλὴν 1946–50, τοῦ βουλευτοῦ Παπαδάκη καὶ τοῦ βουλευτοῦ Μητσιάλη, τοῦ ὁποίου ἀποφεύγω νὰ ὑπενθυμίσω τὸ αἰτιολογικὸν τῆς παραπομπῆς. Ἑπομένως, ἔχομεν τρεῖς συγκεκριμένας περιπτώσεις ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως μέχρι τοῦδε, κατὰ τὰς ὁποίας τὸ Σῶμα ἔλαβε σαφῆ θέσιν παραπομπῆς, ἀγνοοῦσα κατὰ τὸ ἴδιον διάστημα ἀπειρίαν ἄλλων περιπτώσεων, διὰ τὰς ὁποίας ἐζητήθη ἡ δίωξις βουλευτῶν, περιπτώσεων ἀναλόγων μὲ αὐτάς, διὰ τὰς ὁποίας ζητεῖται σήμερον ἡ δίωξις. Δὲν ἔχομεν οὐδεμίαν συμπάθειαν εἰς τὴν πολιτικὴν παράταξιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκουν οἱ κύριοι βουλευταί, τῶν ὁποίων ζητεῖται ἡ παραπομπή. Οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇ, ὅτι ἀπὸ πολιτικὴν συμπάθειαν ἢ ἀλληλεγγύην κινούμενοι, διατυπώνομεν τὰς ἐπιφυλάξεις αὐτάς. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατόν, βάσει τῆς πλειοψηφίας, νὰ καθιερώσωμεν τὸ προηγούμενον τῆς παραπομπῆς βουλευτῶν μόνον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, καὶ πανηγυρικῆς ἀθωώσεως ἢ ἀγνοίας τῶν φακέλλων τῶν βουλευτῶν τῆς Συμπολιτεύσεως. Καὶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κ. Πρόεδρε, διαφωνῶν πρὸς ὅσα ἐλέχθησαν, νὰ κάμω μίαν παρατήρησιν μόνον. Ἐλέχθη καὶ ἀπὸ τὸ Προεδρεῖον καὶ ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον Πρόεδρον τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι 47 ὁλόκληροι φάκελλοι ἐξητάσθησαν ἐκεῖ καὶ ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ ἐργάζεται πυρετωδῶς καὶ ἔχει ἐνημερώσει τὰς ἐργασίας της. Καὶ ἀπὸ τὸ κείμενον τῆς διανεμηθείσης ἐκθέσεως τὶ προκύπτει, κύριοι βουλευταί; Ὅτι ἐκ τῶν 14 αὐτῶν φακέλλων, οἱ ὁποῖοι εἰσάγονται ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς, οἱ μὲν 6 ἀθωωτικοὶ εἶναι τοῦ Φεβρουαρίου 1959, οἱ ὑπόλοιποι δὲ 8 παραπεμπτικοί, τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1960. Δηλαδὴ ἐχρειάσθη 18 ἕως 20 ὁλοκλήρους μῆνας διὰ νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Ἐπιτροπή, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπισπεύσῃ τὸ ἔργον της καὶ μόνον κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 24ης Ἰανουαρίου ψηφίζει κατὰ πλειοψηφίαν τὴν παραπομπήν. Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, εἶναι ἄξιον ἀπορίας διατὶ ἀφῆκε τὰς ἄλλας 47 ἀπαλλακτικὰς περιπτώσεις καὶ εἰσήγαγεν 6 μόνον, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ αὐταὶ τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1959. Θὰ ἤμην περίεργος νὰ ἴδω μεταξὺ τῶν ἄλλων προτάσεων τῆς Ἐπιτροπῆς περὶ μὴ παραπομπῆς, δὲν ὑπάρχουν κατηγορίαι ἐπὶ ἐξυβρίσει ἢ διὰ τοῦ Τύπου ἢ δι’ ἄλλα ἀδικήματα ἀνάλογα πρὸς ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα ζητεῖται ἡ παραπομπή; Κύριοι βουλευταί, ἀπευθύνω μίαν ἔκκλησιν, νὰ χρησιμοποιηθῇ πράγματι ἡ προνομία τοῦ Συντάγματος, καθ’ ὃν τρόπον καὶ δι’ οὓς λόγους αὕτη ἐτέθη. Εἶναι σαφές, ὅτι ἡ προνομία αὕτη ἐχορηγήθη εἰς ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν καὶ ἡ δικαιοσύνη ἦτο εὐαίσθητος εἰς τὰς πιέσεις τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας καὶ ὁ Κανονισμὸς δὲν εἶχε διαμορφωθῆ, καθ’ ὃν τρόπον ἔχει διαμορφωθῆ σήμερον. Αἱ Κοινοβουλευτικαὶ παραδόσεις τοῦ Σώματος, κατὰ τὴν τελευταίαν 15ετίαν, καθιέρωσαν σαφῶς, ὅτι ἡ παραπομπὴ βουλευτοῦ, γίνεται μόνον δι’ ἀτιμωτικὰ ἐγκλήματα καὶ ὄχι δι’ οἱονδήποτε ἔγκλημα. Ἐπιπροσθέτως, ἡ Βουλὴ μὲ ποῖα στοιχεῖα εἶναι δυνατὸν νὰ κρίνῃ, ὅταν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν παρουσιάζεται μία αἴτησις τοῦ Εἰσαγγελέως; Διότι ὁ Εἰσαγγελεύς, βάσει τοῦ Συντάγματος, δὲν ἔχει κάμει οὔτε κἂν προανάκρισιν, οὔτε κἂν ἔχει ἐξετάσει ἐὰν ἠμπορῇ νὰ βασισθῇ ἡ μήνυσις ἐναντίον τοῦ βουλευτοῦ. Ἕνας ἀντίπαλος οἱουδήποτε βουλευτοῦ, ἠμπορεῖ νὰ τὸν μηνύσῃ, ὅτι τὸν ἔκλεψε καὶ παραπέμπεται ἐνώπιον τοῦ Σώματος ἡ αἴτησις τοῦ Εἰσαγγελέως, χωρὶς νὰ ἔχῃ γίνει προανάκρισις. Ἑπομένως, ὑπὸ τοὺς ὅρους αὐτούς, νομίζομεν, ὅτι, συμφώνως μὲ τὸ Σύνταγμα καὶ τὰς παγίας Κοινοβουλευτικὰς παραδόσεις τοῦ Σώματος, ἐπιβάλλεται ὁ περιορισμὸς τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας εἰς καθαρῶς ἀτιμωτικὰς πράξεις ἢ παραβάσεις τοῦ κοινοῦ Ποινικοῦ Δικαίου.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Τσιριμῶκος, ἔχει τὸν λόγον.

§46Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατὸν βεβαίως νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι ἡ ἀσυλία ἀποτελεῖ μίαν ἀπόλυτον ἔννοιαν καὶ δὲν δύναται νὰ θιγῇ ποτὲ καὶ ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ. Ἀναμφισβητήτως ὄχι. Θὰ ἠδύνατο μάλιστα κανεὶς νὰ δώσῃ καὶ ἄλλην μηχανιστικὴν ἑρμηνείαν εἰς τὸ σχετικὸν ἄρθρον τοῦ Συντάγματος καὶ νὰ ὑποστηρίξῃ, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται κἂν ἡ ἐξέτασις τῆς οὐσίας ὑπὸ τοῦ Σώματος, διότι καὶ αὐτὸ ἔχει ὑποστηριχθῆ. Παρὰ ταῦτα, ἡ πρακτικὴ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μείνῃ εἰς μίαν τοιαύτην ἀντίληψιν. Διότι, πρῶτον, ὡς ὀρθῶς ἐλέχθη, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ὁ βουλευτὴς εἰς τὴν διάθεσιν εἴτε οἱουδήποτε μηνυτοῦ, εἴτε τῆς πλάνης οἱουδήποτε Εἰσαγγελέως. Διότι, ἐπὶ τέλους, ἐὰν ἐξετάσῃ κανεὶς κατὰ τὴν κοινὴν πεῖραν μεταξὺ τῶν ἀδικημάτων τὰ ὁποῖα παραπέμπονται πρὸς ἐκδίκασιν καὶ τῶν καταδικῶν, τὶ ἀπόστασις ὑπάρχει, ἰδίως ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ παραπομπῆς δι’ ἀπ’ εὐθείας κλήσεως, θὰ ἴδῃ ὅτι ἡ ἀπόστασις εἶναι κολοσσιαία, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει, ὅτι μὲ ἄλλα κριτήρια κρίνει ἡ Διωκτικὴ Ἀρχὴ καὶ μὲ ἄλλα οἱ Δικασταί, κρίνοντες τὴν οὐσίαν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, νομίζω, ὅτι αἱ Ἀρχαί, αἱ ὁποῖαι ἴσχυσαν εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, ἦσαν αἱ ἑξῆς: Πρῶτον, βεβαίως, προκειμένου περὶ ἀτιμωτικοῦ ἀδικήματος, δὲν δύναται νὰ γίνῃ λόγος, ὅτι δὲν πρέπει νὰ αἴρεται ἡ ἀσυλία, ἢ ἐν πάσῃ περιπτώσει περὶ ἀδικήματος τὸ ὁποῖον εἶναι προφανές, ὅτι δὲν συνάδει πρὸς τὴν ἰδιότητα τοῦ βουλευτοῦ. Δὲν δύναται οὔτε ὁ ἴδιος ὁ βουλευτὴς νὰ τελῇ ὑπὸ τοιαύτην κατηγορίαν, ἔστω καὶ ἐὰν οἱ συνάδελφοί του τὸ ἐπιθυμοῦν, οὔτε τὸ Σῶμα δύναται νὰ περιλάβῃ μεταξὺ τῶν μελῶν του ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τελοῦν ὑπὸ μίαν κατηγορίαν ἀτιμωτικήν, ἢ πάντως κατηγορίαν, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ διαλευκανθῇ, διὰ νὰ δύναται πράγματι νὰ φέρῃ ὁ βουλευτὴς ὑπερηφάνως τὸν τίτλον τοῦ ἀντιπροσώπου τοῦ Ἔθνους. Θὰ ἠδύνατο ἀκόμη νὰ γίνῃ ἐξαίρεσις, προκειμένου περὶ θιγομένων ἰδιωτικῶν συμφερόντων, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ βουλευτοῦ. Π.χ., βλέπω ἐδῶ μίαν κατηγορίαν ἐπὶ σωματικαῖς βλάβαις ἐξ ἑνὸς αὐτοκινητιστικοῦ ἀτυχήματος. Δὲν θὰ ψηφίσω ὑπὲρ τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας. Δὲν θὰ μοῦ ἔκαμεν ἐντύπωσιν, ὅμως, ἐὰν ἡ Ἐπιτροπὴ ἐπρότεινε τὴν παραπομπήν, διότι οὔτε θίγεται ὁ ἐνδιαφερόμενος, οὔτε θὰ πάθῃ τίποτε τὸ σπουδαῖον, εἶναι ὅμως δυνατὸν ἡ ἐπ’ αὐτοῦ κρίσις νὰ ἔχῃ σημασίαν διὰ τὴν περαιτέρω ἀποζημίωσιν τοῦ παθόντος τὰς σωματικὰς βλάβας. Ἐκεῖνο ὅμως, τὸ ὁποῖον πρέπει κανεὶς νὰ τονίσῃ πέραν τούτου, εἶναι, ὅτι βεβαίως οἱ βουλευταὶ πρέπει νὰ προσέχουν καὶ τὶ λέγουν καὶ τὶ κάνουν. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἀδικήματα ἢ θεωρούμενα ἀδικήματα, σχέσιν ἔχοντα μὲ τὴν ἄσκησιν τοῦ βουλευτικοῦ ἀξιώματος ἢ μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ βουλευτοῦ, ὡς ἐκπροσώπου τοῦ Ἔθνους, ἐκεῖνα τὰ ἀδικήματα πρέπει νὰ ἔχουν τοὐλάχιστον ἕνα βάρος ἐξαιρετικὸν διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαιρεθοῦν τοῦ κανόνος καὶ νὰ ἀρθῇ ἐπ’ αὐτῶν ἡ ἀσυλία. Ἐκ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, κύριοι βουλευταί, δὲν θὰ ὁμιλήσω δι’ ὅλας τὰς ὑποθέσεις, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν ὁ ἀξιότιμος ἐκπρόσωπος τῆς ΕΔΑ, ἀλλὰ διὰ τὴν τελευταίαν, τὴν ἀφορῶσαν τὸν βουλευτὴν τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως κ. Μπρεδήμαν. Ἀνεξαρτήτως τῆς κρίσεως οἱουδήποτε περὶ τῆς οὐσίας, περὶ τίνος πρόκειται; Πρόκειται περὶ ἀνοικτῆς ἐπιστολῆς ἀπευθυνθείσης ἐκ μέρους τοῦ βουλευτοῦ κ. Μπρεδήμα πρὸς τοὺς Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων, ὅπου ὁμιλεῖ περὶ τῆς φημολογηθείσης πρὸ πολλῶν ἡμερῶν καὶ ἀναγραφείσης εἰς ὅλας τὰς ἐφημερίδας, μὲ μεγάλα στοιχεῖα, εἰδήσεως περὶ προικοδοτήσεως τῆς Πριγκηπίσσης Σοφίας, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, καὶ ἐν συνεχείᾳ εἰς τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν ἀναφέρεται καὶ ἡ κρουαζιέρα ἡ ὁποία εἶχεν ὀργανωθῆ πρὸ δύο ἐτῶν ὑπὸ τῶν Βασιλέων. Ἐρωτῶ, ἐὰν αὐτὸ δὲν ἦτο ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων καὶ ἦτο ἐρώτησις πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἦτο δυνατὸν νὰ σκεφθῇ κανεὶς νὰ ἐγκαλέσῃ δι’ ἐρώτησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν εἴτε τὸν βουλευτήν, εἴτε τὴν ἐφημερίδα ποὺ τὴν ἐδημοσίευσε καὶ ὅπως εἶπεν ὁ κ. Ἠλιοῦ, ὅλαι αἱ ἐφημερίδες ἐδημοσίευσαν τὸ κείμενον ἢ περίληψιν τοῦ κειμένου; Βεβαίως ὄχι. Διατί; Διότι εἶναι ἔκφρασις γνώμης τοῦ βουλευτοῦ ὡς βουλευτοῦ, καὶ ἐν τῇ ἐνασκήσει τοῦ καθήκοντός του αὐτοῦ, ἡ ὁποία δύναται νὰ γίνῃ καὶ κατὰ σφαλερὸν τρόπον, ἐκφράζει ὁ βουλευτὴς ὡρισμένας γνώμας, αἱ ὁποῖαι κακῶς κατὰ τὴν κρίσιν μου χαρακτηρίζονται ὡς ἀδίκημα ὡς πρὸς τὴν οὐσίαν, διότι δὲν ἀναφέρεται ἐκεῖ ἡ λέξις «Βασιλεὺς» ἢ ἡ λέξις «Βασίλισσα» εἰς τὸ δημοσίευμα, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ προσβολὴ τιμῆς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, πρόκειται περὶ τῆς ἐκδηλώσεως γνώμης βουλευτοῦ ἀπευθυνθείσης πρὸς τοὺς Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων, εἶναι δηλαδὴ κλασσικὴ περίπτωσις δημοσιεύματος τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ ὅτι ἀποτελεῖ ἀδίκημα ἐξ ἐκείνων διὰ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ αἴρεται ἡ ἀσυλία. Τὸ ὅτι ὁ κ. Εἰσαγγελεὺς ἐν τῷ ζήλῳ του ἐνόμισεν ὅτι ἔπρεπε, διότι δὲν ἀποτελεῖ ἐρώτησιν πρὸς τὴν Βουλήν, ἀλλὰ ἐπιστολὴν δημοσιευθεῖσαν εἰς τὰς ἐφημερίδας νὰ τὴν διώξῃ, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρασυρθῇ τὸ Σῶμα εἰς ἄρσιν τῆς ἀσυλίας διὰ τοιαύτην πρᾶξιν. Κύριοι βουλευταί, ταῦτα ὡς πρὸς τὴν ἀσυλίαν τοῦ βουλευτοῦ. Ἀλλὰ θὰ ἔλεγον καὶ ὡς πρὸς τὸν ἐπιδιωκόμενον σκοπὸν τῆς τιμωρίας τῆς προσβολῆς τῆς τιμῆς τοῦ Βασιλέως καὶ τῆς Βασιλίσσης τὸ σχετικὸν ἄρθρον προβλέπει τοῦ Ποινικοῦ Νόμου ἑξάμηνον παραγραφὴν καὶ τὴν προβλέπει δικαίως, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφήνῃ μίαν δίκην σχέσιν ἔχουσαν μὲ τὸ Στέμμα ἐν ἐκκρεμότητι ἐπ’ ἄπειρον. Καὶ τοῦτο ἀκριβῶς διὰ νὰ προφυλάξῃ τὸ κῦρος τοῦ Στέμματος. Βάσει τῆς διατάξεως αὐτῆς ἡ ἐφημερὶς ἡ ὁποία ἐδημοσίευσε τὸ κείμενον ἀπηλλάγη ἤδη λόγῳ παραγραφῆς τοῦ ἀδικήματος. Σᾶς ἐρωτῶ, θέλετε νὰ παραπέμψετε τὸν βουλευτὴν κ. Μπρεδήμαν ἐνώπιον τοῦ Πλημμελειοδικείου μετὰ 1½ ἢ 2 ἔτη ἀπὸ τῆς τελέσεως αὐτοῦ τοῦ δῆθεν ἀδικήματος διὰ νὰ γίνῃ συζήτησις περὶ τῆς κρουαζιέρας καὶ τῆς προικοδοτήσεως ἐντὸς τοῦ δικαστηρίου, διὰ νὰ ὑπάρξῃ νέος λόγος καὶ ἀντίλογος καὶ δὴ ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν; Εἶναι αὐτὸ προφύλαξις τοῦ κύρους τοῦ Στέμματος; Ἐὰν τὸ νομίζεται, ἔχει καλῶς. Πιστεύω προσωπικῶς, ὅτι οὔτε κατ’ οὐσίαν οὔτε χάριν τοῦ ἐπιδιωκομένου σκοποῦ πρέπει νὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ παραπομπὴ αὐτή. Ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις δηλοῖ, ὅτι θὰ ψηφίσῃ, ὄχι μόνον ἐναντίον τῆς ἄρσεως αὐτῆς τῆς ἀσυλίας, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῆς ἄρσεως εἰς ὅλας τὰς ἄλλας πιριπτώσεις ποὺ ἀναφέρονται ἐν τῇ προτάσει.

§47Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ὑπάρχει θέμα παραγραφῆς.

§48Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Εἶπον, ὅτι ὁ Διευθυντὴς καὶ ὁ ἐκδότης τῆς ἐφημερίδος ἀπηλλάγησαν, λόγῳ παραγραφῆς τοῦ ἀδικήματος.

§49Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ὑπῆρξε παραγραφή.

§50Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Τὸ εἶπεν ὁ κ. Ἠλιοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν ἀπόφασιν, ὅτι διὰ τοὺς βουλευτὰς παρεγράφη.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀθανασιάδης–Νόβας, ἔχει τὸν λόγον.

§52Γ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ–ΝΟΒΑΣ. Μολονότι τὸ θέμα συνεζητήθη ἐξαντλητικῶς, ἐλπίζω, δὲ καὶ ὅτι διεφωτίσθη ἐπαρκῶς, χωρὶς νὰ εἰσέλθω εἰς λεπτομερείας, αἰσθάνομαι τὴν ὑποχρέωσιν νὰ τονίσω καὶ ἐγώ, ὅτι ἡ ἰσχύουσα τὰ τελευταῖα ἔτη Νομολογία τοῦ Σώματος εἶναι, νὰ θεωρῆται παραδεκτὴ ἡ ἄρσις τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας, μόνον δι’ ἀδικήματα καθαπτόμενα τῆς τιμῆς τοῦ βουλευτοῦ ὅταν δὲν εἶναι ἐφικτή, δι’ ἄλλων μέσων, ἡ ἀποκατάστασις αὐτῆς. Ἀπὸ τῆς ἀρχῆς αὐτῆς δὲν εἶναι σκόπιμον νὰ ἀπομακρυνθῶμεν σήμερον, διότι θὰ ὁδηγηθῶμεν εἰς κίνδυνον περιορισμοῦ τῆς ἐλευθέρας ἀσκήσεως τῶν βουλευτικῶν καθηκόντων. Ἐν τῇ πράξει ὁ βουλευτής, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ παρακολουθῇ τὸν δημόσιον βίον ἐξ ἀμέσου ἐπαφῆς ἐν τῇ περιφερείᾳ του καὶ νὰ ἐλέγχῃ, ὄχι μόνον ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἀλλὰ πολλάκις καὶ ἐπὶ τόπου, τὰς ὑπηρεσίας τῶν Κρατικῶν ὀργάνων. Ὅταν οἱ κύριοι βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως ἔχουν τὴν ἐλευθερίαν νὰ ἐπεμβαίνουν καὶ συχνάκις νὰ ἐπηρεάζουν, δυστυχῶς, τὰς ἐνεργείας τῶν περιφερειακῶν ὀργάνων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ περιορισθοῦν τὰ δικαιώματα τῶν βουλευτῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὑποθαλπομένου τοῦ πνεύματος τῆς ὑποβολῆς ἐναντίον των μηνύσεων ἐπὶ ἐξυβρίσει τῶν Ἀρχῶν. Οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ καὶ οὐδεὶς ἀμφιβάλλει, ὅτι οἱ βουλευταὶ πρέπει νὰ ἔχουν καὶ ἔχουν ὑψηλὴν συναίσθησιν καὶ τῶν δικαιωμάτων των καὶ τῶν καθηκόντων των. Ἂς μὴ δώσωμεν ἡμεῖς ἀφορμὴν εἰς περαιτέρω ἐκτράχυνσιν τῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Ἔθνους καὶ τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Κράτους. Καὶ ἂς μὴ μᾶς διαφεύγῃ, ὅτι ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας θεωρεῖται ἀπὸ τὴν κοινὴν γνώμην ὡς ἔνδειξις ἐνοχῆς, ἐφ’ ὅσον οἱ συνάδελφοί του ἐπέτρεψαν τὴν παραπομπὴν του εἰς τὴν δικαιοσύνην. Διὰ τοῦτο, πλὴν τῆς περιπτώσεως, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ βουλευτὴς ζητεῖ τὴν ἄρσιν τῆς ἀσυλίας του, πρέπει νὰ εἴμεθα φειδωλοὶ καὶ νὰ κρίνωμεν αὐστηρῶς ἑκάστην περίπτωσιν, ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς γενικωτέρας σκοπιμότητος, διὰ τὰ καλῶς ἐννοούμενα συμφέροντα τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ καὶ τῆς Χώρας. Εἰδικῶς σήμερον, ὁπότε εἰσερχόμεθα μετ’ ὀλίγον εἰς τὸ τελευταῖον ἔτος τοῦ βίου τῆς Βουλῆς καὶ βαίνομεν πρὸς ἐκλογάς, δὲν θὰ ἦτο καθόλου σκόπιμον νὰ δημιουργήσωμεν περαιτέρω ἔξαψιν τῶν παθῶν εἰς βάρος τῆς γαλήνης τοῦ τόπου, διὰ τῆς ἀθρόας παραπομπῆς συναδέλφων καὶ μάλιστα κατ’ ἐπιλογὴν οὐχί, ὡς ἐλέχθη, ἄμεμπτον. Ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τοῦ Σώματος, ἐν πνεύματι ἐξυπηρετήσεως τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ καὶ τῆς γαλήνης τοῦ τόπου.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§54Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἐσκόπουν, οὔτε καὶ προέβλεπον συζήτησιν ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἐὰν ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, τὸ ἔκαμα κατόπιν τῆς ἐξελίξεως τῆς διεξαχθείσης συζητήσεως. Ἐλέχθη, ὅτι τἄχα ὑπάρχει νομολογία εἰς τὴν Βουλήν, τοιαύτης ἢ ἄλλης φύσεως. Νομολογία εἰς Βουλὰς δὲν ὑπάρχει ποτέ, καὶ πολὺ περισσότερον, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ νομολογία, οὐδὲ ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων, ἀναφορικῶς πρὸς τὰς ἑκάστοτε, ὑπὸ τῆς Δικαστικῆς Ἐξουσίας διώξεις κατὰ διαφόρων προσώπων διὰ διάφορα ἀδικήματα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ δικαστικὴ νομολογία, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ ὡρισμένα ἀδικήματα καὶ ἐκείνη ἡ νομολογία ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι τὰ περιστατικὰ τοῦ λαβόντος χώραν ἀδικήματος εἶναι ταυτόσημα ἢ τοὐλάχιστον παρόμοια. Εἰς τὴν Βουλὴν δὲν πρόκειται περὶ τοιούτου τινος. Οὔτε σήμερον πρόκειται περὶ ταυτότητος ἀδικημάτων. Ὑπάρχει πρότασις πρὸς ἀπόφασιν ἐπὶ αἰτήσεως τῆς Δικαστικῆς Ἐξουσίας, ἄρσεως τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας πλειόνων συναδέλφων κατηγορουμένων διὰ διάφορα ἀδικήματα ἑκάστου. Ἐπομένως, περὶ νομολογίας τοῦ Σώματος, νομίζω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ λόγος. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ, λόγῳ καὶ ἄλλων θεωρητικῶν αἰτίων. Τὸ Κοινοβουλευτικόν μας πολίτευμα στηρίζεται ἐπὶ τῆς γενικῆς ἀρχῆς τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν. Νομοθετικὴ ἐξουσία, Δικαστικὴ ἐξουσία, Ἐκτελεστικὴ ἐξουσία. Ἡ Δικαστικὴ ἐξουσία ἀσκεῖ τὴν ποινικὴν δίωξιν κατὰ παντὸς πολίτου, διὰ παράβασιν νόμου. Καὶ ἡ Δικαστικὴ ἐξουσία ἀσκεῖ τὰ ἀδικήματά της, ἀσκεῖ τὴν ἐξουσίαν της, συμφώνως πρὸς καθοριζόμενον κυρίως ἀπὸ τὸ Σύνταγμα καὶ ἀπὸ τοὺς κειμένους νόμους, ἐπικουρικῶς. Ἐλέχθη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον ἐκπρόσωπον τῆς Ε.Δ.Α., ὅτι τὰ ἄρθρα 62 καὶ 63 τοῦ Συντάγματος εἶναι ἀλληλοσυμπλήρωσις τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸ ἕτερον. Νομίζω, ὅτι τοιαύτη ἐκδοχὴ εἶναι σφαλερά. Ἄλλο τὸ ἄρθρον 62 καὶ ἄλλο τὸ ἄρθρον 63. Ἄλλη ἡ RATIO LEGIS τοῦ 62 καὶ ἄλλος ὁ δικαιολογικὸς λόγος τοῦ 63. Τὸ 62 λέγει, ὅτι ὁ βουλευτὴς δὲν διώκεται, οὐδὲ ἐξετάζεται διὰ τὴν ἐντὸς τοῦ Κοινοβουλίου ἐκδήλωσιν γνώμης του οἱασδήποτε φύσεως. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ βουλευτής, κατ’ ἄλλον ἄρθρον τοῦ Συντάγματος, ἐκπροσωπεῖ γενικῶς τὸ Ἔθνος, ἐκπροσωπεῖ τὸν λαόν. Εἶναι ὁ φορεὺς τῶν αἰσθημάτων τοῦ λαοῦ καὶ κατὰ τὸ Συνταγματικόν μας, πολίτευμα, ἡ ἐκδήλωσις τῶν αἰσθημάτων τοῦ λαοῦ πρέπει νὰ εἶναι ἐλευθέρα καὶ ἀπεριόριστος. Ἀλλοίμονον ἐὰν ὁ βουλευτὴς ὡς φερέφωνον τῶν λαϊκῶν αἰσθημάτων ὑπέκειτο εἰς ποινικὴν δίωξιν, διότι φέρει εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὰ αἰσθήματα τοῦ λαοῦ, τὰ ὁποῖα καταδικάζουν ἢ χλευάζουν τὴν αʹ ἢ βʹ πρᾶξιν οἱουδήποτε προσώπου τῆς οἱασδήποτε Κυβερνήσεως. Τὸ ἄλλο ἄρθρον, τὸ 63, δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν ἐνάσκησιν τῶν βουλευτικῶν καθηκόντων καὶ τῶν βουλευτικῶν δικαιωμάτων. Δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ βουλευτοῦ, ὡς ἐκπροσώπου τοῦ Ἔθνους, ὑφ’ ἣν ἔννοιαν μέχρι τοῦδε ἀσκεῖται. Ἔχει ἁπλῶς τὴν ἔννοιαν τῆς προστασίας τῆς ἰδιότητος τοῦ βουλευτοῦ ἔναντι, εἴτε κυβερνητικῶν αὐθαιρεσιῶν, εἴτε δικαστικῆς διώξεως, ἡ ὁποία ἐὰν ἦτο ἀνεξέλεγκτος καὶ ἀπεριόριστος, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ παρεμποδίσῃ ἔστω καὶ προσωρινῶς, εἴτε ἕνα, εἴτε πλείονας βουλευτὰς ἀπὸ τῆς ἐνασκήσεως τῶν βουλευτικῶν καθηκόντων, διὰ τὴν ἐπιδίωξιν οἱουδήποτε σκοποῦ, μὴ ἀναγομένου εἰς τὴν γενικήν, τὴν θεωρητικήν, τὴν πολιτικὴν τοποθέτησιν. Αὐτὴ εἶναι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 63 καὶ λέγει δύο πράγματα, ὅτι ὁ βουλευτὴς δὲν καταδιώκεται 4 ἑβδομάδας πρὸ τῆς βουλευτικῆς περιόδου καὶ 4 ἑβδομάδας μετὰ τὴν λῆξιν. Καὶ ἐὰν ἔχῃ ἤδη διωχθῆ, καὶ ἐὰν ἔχῃ φυλακισθῆ, ἀποφυλακίζεται 4 ἑβδομάδας, πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς περιόδου, διὰ νὰ εἶναι ἀδέσμευτος, διὰ νὰ εἶναι θεωρητικῶς πλήρης ἡ σύνθεσις τοῦ Κοινοβουλίου. Αὐτὸς εἶναι ὁ δικαιολογητικὸς λόγος τοῦ ἄρθρου 63. Καὶ ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὴν περαιτέρω ἐξέτασιν, θεωρητικῶς πάντοτε τοῦ ζητήματος καὶ ἀνεξαρτήτως τῆς οἱασδήποτε προσωπικῆς περιπτώσεως, τῆς οἱασδήποτε προτάσεως τῆς δικαστικῆς ἀρχῆς διὰ τὸν αʹ ἢ βʹ βουλευτὴν καὶ διὰ τὸ αʹ ἢ βʹ πταῖσμα ἢ ποινικὸν ἀδίκημα. Κύριοι βουλευταί, ἐλέχθησαν παράπονα, μομφαί, ἴσως, ἐπικρίσεις κατὰ τῶν Εἰσαγγελέων, διότι ἀνεξετάστως εἰσήχθησαν εἰς τὴν Βουλὴν προτάσεις ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τῶν βουλευτῶν, χωρὶς ἡ δικογραφία νὰ εἶναι ὥριμος. Ἀλλὰ ὁ Εἰσαγγελεὺς κατὰ τὸ Σύνταγμα, δὲν δύναται νὰ ἐνεργήσῃ ἄλλως. Ὅταν τὸ Σύνταγμα λέγῃ, ὅτι βουλευτὴς δὲν διώκεται ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ Βουλὴ δὲν ἄρῃ τὴν ἀσυλίαν του, ὁ Εἰσαγγελεὺς δὲν δύναται νὰ προβῇ εἰς οἱανδήποτε δικαστικὴν ἐνέργειαν κατὰ τοῦ βουλευτοῦ, ἄρα οὔτε εἰς ἀνάκρισιν. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, κ.κ. βουλευταί, διὰ τὸν ὁποῖον ὁ Εἰσαγγελεὺς ζητεῖ τὴν ἄρσιν τῆς ἀσυλίας. Ὀρθῶς παρετηρήθη καὶ συμφωνῶ καὶ ἐγὼ μὲ τοὺς παρατηρήσαντας, ὅτι τὸ Προεδρεῖον δὲν εἶναι ἐν τάξει εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν. Ὑπάρχουν ἀπὸ μακροῦ χρόνου ὑποβεβλημέναι αἰτήσεις ἄρσεως ἀσυλίας τῶν βουλευτῶν, αἱ ὁποῖαι παρὰ ταῦτα, δὲν ἦλθον πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, διὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν παράλειψιν αὐτὴν εἶπεν, ὅτι τὰς ὑποβληθείσας αἰτήσεις διὰ τὴν ἄρσιν ἀσυλίας βουλευτῶν τὰς διεβίβασεν εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Ἐπιτροπήν, καὶ ὅτι δὲν γνωρίζει περαιτέρω ποία ὑπῆρξεν ἡ τύχη των. Παρατήρησίς μου πρώτη εἶναι, ὅτι ὀφείλει νὰ γνωρίζῃ ὁ κ. Πρόεδρος, καὶ νὰ παρακολουθῇ τὰς ἐργασίας τῶν ἐπιτροπῶν, θὰ ἔλεγον δέ, ὅτι ὡς Πρόεδρος τοῦ Σώματος, θὰ ἠδύνατο ἐπεμβαίνων εἰς τὸ ἔργον τῆς ἐπιτροπῆς νὰ παρατηρήσῃ τὴν βραδύτητα τῆς ὑποχρεώσεώς της πρὸς ταχεῖαν διεκπεραίωσιν τῶν ἐν λόγῳ θεμάτων. Εἶπεν, ἐπίσης, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, ὅτι ἔλαβεν ἀπὸ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς τὰς αἰτήσεις ἐκείνας περὶ τῶν ὁποίων ἡ ἐπιτροπὴ ἀπεφαίνετο, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀρθῇ ἡ αἰτουμένη ἀσυλία καὶ ὡς ὑπέρτατος κριτής, δὲν τὰς εἰσήγαγεν εἰς τὴν Βουλήν, ἐφ’ ὅσον αὐτὴ αὕτη ἡ ἐπιτροπὴ ἀποφαίνεται, ὅτι δὲν συνέτρεχε λόγος ἄρσεως τῆς ἀσυλίας.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγώ, κ. συνάδελφε, δὲν εἶπον, ὅτι εἶμαι κριτὴς τῶν 47 ἀπαλλακτικῶν ἀποφάσεων τῆς Ἐπιτροπῆς, ἀλλ’ εἶπον, ὅτι ἀνέμενα νὰ τελειώσῃ ἡ Ἐπιτροπὴ ὁλόκληρον τὸ ἔργον της, ὥστε εἰς μίαν καὶ μόνην συνεδρίασιν νὰ γίνῃ μία ψηφοφορία διὰ νὰ λήξῃ αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις. Διότι, κύριοι βουλευταί, δὲν θὰ ἤθελα, κἄθε ἑβδομάδα νὰ ἔχωμεν ψηφοφορίαν ἐπὶ θεμάτων διώξεως τῶν βουλευτῶν, ἀλλὰ ἠθέλησα νὰ ἔχω μίαν καὶ μόνην ψηφοφορίαν ἐφ’ ὅλων. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς, ὅμως, ἡ Ἐπιτροπὴ ἐξέδωκεν ἀποφάσεις περὶ ἄρσεως τῆς ἀσυλίας δὲν ἠθέλησα πλέον νὰ ἀναλάβω τὴν εὐθύνην τῆς μὴ θέσεώς των ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ Σώματος, φοβούμενος, μήπως ὑπάρξουν παραγραφαὶ καὶ ἔφερα ἀμέσως ἐνώπιον τῆς Βουλῆς πρὸς λῆψιν ἀποφάσεως, ἐπιφυλαχθείς, ἀφοῦ τελειώσῃ τὸ ἔργον τῆς Ἐπιτροπῆς, νὰ φέρω ὅλας τὰς ἐκκρεμεῖς αἰτήσεις ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Δὲν ἔγινα, λοιπόν, κριτὴς ἐγώ, ἀλλά, ἁπλῶς, ἠθέλησα νὰ μὴ γίνεται συνεχῶς θόρυβος καὶ ἀσκῆται κριτικὴ διὰ τοὺς βουλευτάς. Φαντασθῆτε, τὶ θὰ ἐγένετο ἂν κἄθε ἑβδομάδα εἴχομεν συζήτησιν διὰ 15–20 ἄρσεις ἀσυλίας. Δὲν ἐπεθύμουν τοῦτο, καὶ πιστεύω, ὅτι εἶχον τὸ καθῆκον — ἀναλαμβάνω δὲ καὶ τὴν εὐθύνην— νὰ ἐνεργήσω οὕτως, χάριν τοῦ Σώματος. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὅμως, εἶπον, ὅτι ὑπῆρχε διχογνωμία εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ἀμέσως ἔφερα τὸ θέμα ἐνώπιον τοῦ Σώματος.

§56Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ δὲν εἶπον, ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τοῦ Σώματος αὐτοεχαρακτηρίσθη ὡς ὑπέρτατος κριτής. Ἡ κρίσις ἦτο ἰδική μου. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, προέταξε τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ γνώμη τῆς Ἐπιτροπῆς ἦτο νὰ μὴ δοθῇ ἡ αἰτουμένη ἔγκρισις διὰ τὴν ἄρσιν τῆς ἀσυλίας, δὲν ἔφερε τὸ ζήτημα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὡς εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ πράξῃ. Ἀλλὰ τὸ θέμα τοῦτο, ἔχει διαφόρους πλευράς. Ὑπάρχει ὁ ὑποκειμενικὸς λόγος εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς αἰτήσεως τῆς ἄρσεως ἀσυλίας βουλευτοῦ, ὑπάρχει καὶ ὁ ἀντικειμενικὸς λόγος. Ὁ ὑποκειμενικὸς λόγος ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι ὁ βουλευτὴς δὲν θεωρεῖ συμφέρον νὰ τελῇ ὑπὸ τὸ βάρος μιᾶς κατηγορίας καὶ ὅτι κατὰ συνέπειαν, θὰ ἦτο προτιμοτέρα ἡ δικαστικὴ ἀπαλλαγή του. Ὁ ἀντικειμενικὸς λόγος εἶναι, ὅτι ἔχει δημιουργηθῆ ἡ κοινὴ συνείδησις, ὅτι ἡ Βουλὴ δὲν παρέχει κατὰ κανόνα τὴν ἔγκρισίν της εἰς τὰς ὑποβαλλομένας αἰτήσεις δι’ ἄρσιν ἀσυλίας βουλευτῶν, εἴτε ἐκ λόγων συναδελφικῆς ἀλληλεγγύης, εἴτε καὶ ἀπὸ τὸν προσωπικὸν φόβον ἑκάστου βουλευτοῦ, ὅτι εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ εὑρεθῇ καὶ οὗτος εἰς τὴν ἰδίαν θέσιν. Ἑπομένως, ἡ ἐπικρατοῦσα ἀντίληψις εἰς τὸ κοινόν, εἶναι, ὅτι ἡμεῖς πράττομεν ὅ,τι θέλομεν. Ἐλέχθη ὀρθῶς, ὅτι ἕκαστος βουλευτὴς διὰ νὰ δώσῃ τὴν ψῆφόν του, πρέπει νὰ ἐξετάσῃ τὸ εἶδος τῆς κατηγορίας καὶ ὅτι κατ’ ἀρχήν, δὲν πρέπει νὰ παρέχεται ἡ ἔγκρισις εἰς τὴν ἄρσιν ἀσυλίας βουλευτοῦ, ὅταν ὁ λόγος δι’ ὃν αὕτη ζητῆται ἔχει καὶ ἔμμεσον ἔστω συνάφειαν μὲ τὴν ἄσκησιν τῶν βουλευτικῶν του καθηκόντων ἢ μὲ τὴν κριτικὴν τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἔθνους. Ἀλλὰ ἐὰν δεχθῶμεν τὴν ἄποψιν αὐτήν, τότε ὀφείλομεν νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν ἀρχὴν τῆς νομολογίας καὶ νὰ ἐξετάσωμεν ἑκάστην περίπτωσιν. Προσωπικῶς τοῦτο θὰ πράξω, ψηφίζων δι’ ἑκάστην συγκεκριμένην περίπτωσιν, ὁ λόγος ὅμως, διὰ τὸν ὁποῖον ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, εἶναι διὰ νὰ ἐκφράσω ἀπόψεις ἐπὶ τοῦ γενικωτέρου θέματος.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γλιγλῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§58Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ζητεῖται ἡ ἄρσις τῆς βουλευτικῆς μου ἀσυλίας, διότι μοὶ ἀπεδόθη ἡ κατηγορία διὰ παράβασιν τῶν ἄρθρων 386 Π. Κ. καὶ 79 τοῦ Ν. 5960 «περὶ ἐπιταγῆς». Δημιουργεῖται κατὰ συνέπειαν θέμα ἠθικῆς τάξεως καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκθέσω δι’ ὀλίγων τὰ πράγματα ἐνώπιον τοῦ Σώματος, διότι δὲν ἐπιθυμῶ νὰ δημιουργηθοῦν ἐκ μέρους τῶν συναδέλφων ἐσφαλμέναι ἐντυπώσεις. Τὴν 24ην Ἰανουαρίου τὸ βράδυ τοῦ 1959 μοὶ ἐζήτησε νὰ συναντηθῶμεν ἐπειγόντως ἡ τέως σύζυγος τοῦ συναδέλφου Κωνσταντίνου Μακρῆ, διὰ νὰ τὴν βοηθήσω σὲ μία δύσκολη περίπτωσιν ποὺ βρισκόταν. Ὅταν τὴν συνήντησα μετὰ τοῦ υἱοῦ της Λάκη Μακρῆ, μοὶ ἀπεκάλυψεν, ὅτι εὑρίσκετο εἰς τραγικὴν θέσιν, διότι, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ ἔφευγε μὲ τὸ ἀεροπλάνον τὴν ἐπαύριον εἰς τὴν Ἀμερικὴ αὐτὴ καὶ ὁ Λάκης Μακρῆς, διὰ νὰ παραστοῦν ἐνώπιον τῶν Ἀμερικανικῶν δικαστηρίων διὰ μίαν ὑπόθεσιν κληρονομικῆς φύσεως, ἡ ὁποία ἐξεδικάζετο τὴν 7ην Φεβρουαρίου 1959 καὶ θὰ ἐλάμβανε δύο εἰσιτήρια μὲ ἐπιστροφὴν ἀπὸ τὸ Γραφεῖον Ταξιδίων τῆς Ὀλύμπιαν Ἐξπρές, τὴν ἀξίαν τῶν ὁποίων θὰ ἐκάλυπτε διὰ τῆς ἐκδόσεως συναλλαγματικῆς μὲ ἐγγύησιν τοῦ Κων. Μακρῆ, οὗτος δὲν εἶχεν ἐπιστρέψει ἐκεῖνο τὸ βράδυ ἐκ Μυτιλήνης εἰς τὸ Πρακτορεῖον, τὸ ὁποῖον ἀπηυθύνθημεν, μοὶ ἐζητήθη νὰ παράσχω τὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι ἡ κυρία ἔχει προσωπικὴν περιουσίαν εἰς Μυτιλήνην καὶ νὰ ἐγγυηθῶ διὰ τὸ ποσὸν ποὺ ἀντεπροσώπευεν ἡ ἀξία τῶν εἰσιτηρίων, ἤτοι διὰ δολλάρια 1.690. Εἰς ἐρώτησίν μου, πῶς μὲ δέχονται ὡς ἐγγυητὴν ἐφ’ ὅσον δὲν εἶμαι, οὔτε ἔμπορος, οὔτε βιομήχανος, οὔτε ἔχω συναλλαγὰς μὲ Τραπέζας, μοὶ ἐδηλώθη, ὅτι στηρίζονται εἰς τὴν φερεγγυότητα τῆς κυρίας καὶ ἡ ὑπογραφή μου θὰ ἦτο ἐντελῶς τυπικὴ καὶ θὰ εἶχε σχέσιν μόνον μὲ τὴν προεξόφλησιν. Εὑρεθεὶς πρὸ διλήμματος, ὑπέγραψα ὡς ἐγγυητὴς ἕνα τσέκ, τὸ ὁποῖον ἐξέδωκεν ἡ κυρία, μὴ γνωρίζων τὴν διαφορὰν μεταξὺ ἐπιταγῆς καὶ συναλλαγματικῆς, ὡς μὴ νομικός. Ὅταν ἀργότερον ἐκλήθην ἀπὸ τὴν Ὀλύμπιαν Ἐξπρὲς καὶ ἔλαβον γνῶσιν, ὅτι ἐπεστράφη ἀνεξόφλητος ἡ ἐπιταγή, ὑπέδειξα εἰς τὴν Ὀλύμπιαν Ἐξπρὲς νὰ ἀκυρώσῃ τὰ εἰσιτήρια τῆς ἐπιστροφῆς, νὰ ὑποβιβασθῇ τὸ ποσὸν εἰς τὰ 750 δολλάρια, νὰ στραφοῦν ἐναντίον της, χωρὶς νὰ ἀρνοῦμαι καὶ τὴν ἰδικήν μου ἀστικὴν εὐθύνην. Ἀντὶ τούτου, ὅμως, ἡ Ὀλύμπιαν ὄχι μόνον κατέθεσε πολιτικὴν ἀγωγὴν ἐναντίον μου καὶ ἐναντίον τῆς κυρίας, ἀλλὰ διὰ νὰ μὲ ἐκβιάσῃ, ἐποινικοποίησε μίαν ἐντελῶς ἀστικὴν ὑπόθεσιν. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν παρέβην τὸν νόμον περὶ ἐπιταγῆς, διότι δὲν ἐξέδωσα ἐγὼ τὴν ἐπιταγήν. Οὔτε συνήργησα εἰς ἀπάτην, διότι δὲν εἶχα κανένα συμφέρον ἀπὸ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν συμφέρον εἶναι ἀφ’ ἑνὸς ἡ Ὀλύμπιαν Ἐξπρὲς ποὺ ἀπέβλεπεν εἰς τὴν εἴσπραξιν τῆς προμηθείας ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ἡ κυρία μὲ τὸν υἱόν της ποὺ θὰ μετέβαινον εἰς τὴν Ἀμερικὴν διὰ νὰ διεκδικήσουν τὰ συμφέροντά των. Ἐγώ, εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, εἶμαι τὸ ἀθῶον θῦμα ποὺ ἐνδέχεται νὰ πληρώσω τὰ σπασμένα. Παραπονοῦμαι, ὅμως, ἐναντίον τῆς Ὀλύμπιαν Ἐξπρὲς διότι, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχεν ἀκυρώσει τὰ εἰσιτήρια τῆς ἐπιστροφῆς, ὄχι μόνον δὲν τὸ ἔκαμεν, ἀλλ’ ἐπὶ πλέον ἐποινικοποίησε τὴν ὑπόθεσιν, διὰ νὰ μὲ ἐκβιάσῃ. Αὐτὸ εἶναι τὸ φοβερὸν ἀδίκημα, τὸ ὁποῖον διέπραξα, κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου καλεῖσθε νὰ ἀποφανθῆτε. Ἀλλὰ διερωτῶμαι, κύριοι συνάδελφοι, ἂν ἡ ἐνέργειά μου αὐτὴ χαρακτηρίζεται ὡς ἔγκλημα, τότε τὶ εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέγεται καλωσύνη καὶ ἀνθρωπίνη ἐξυπηρέτησις; Μὲ ὅσα ἀνέφερον, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἐκλιπαρῶ τὴν ψῆφον σας διὰ τὴν μὴ ἄρσιν τῆς ἀσυλίας μου. Τὸ ἔκαμα μόνον διὰ νὰ ἀποκαταστήσω τὴν ἀλήθειαν καὶ τίποτε ἄλλο.

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Γιαρένης, ἔχει τὸν λόγον.

§60Ε. ΓΙΑΡΕΝΗΣ. Ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ζητεῖται ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας μου, εἶναι, κ. Πρόεδρε, ὀλίγον κωμικός. Ζητεῖται ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας μου, διότι ὑποψήφιος βουλευτὴς ὤν, διέλαθον τῆς προσοχῆς τῶν ἀστυνομικῶν ὀργάνων καὶ ἐξεφώνησα εἰς ἓν καφενεῖον πολιτικὸν λόγον. Ἡ δίωξίς μου ἔλαβε χώραν τὴν 21.5.1958. Δηλαδή, 9 ἡμέρας μετὰ τὴν ἐκλογήν μου ὡς βουλευτοῦ. Ἀφήνω εἰς τὴν κρίσιν τοῦ Σώματος νὰ ἀποφανθῇ περὶ τοῦ τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖον ἐνεργοῦν τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα, τῇ ἐγκρίσει τῆς Κυβερνήσεως. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καλοῦνται ἐπὶ τοῦ καταλόγου οἱ κ.κ. Ἰωάννης Κεφαλογιάννης καὶ Ἰωάννης Δραγονέτης καὶ ἐπὶ τῆς ψηφοδόχου Ἀθανάσιος Παυλόπουλος καὶ Ἀναστάσιος Βουλόδημος. Ἄρχεται ἡ μυστικὴ διὰ ψηφοδελτίων ψηφοφορία. (Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας, ὁ κ. Πρόεδρος λέγει τὰ ἑξῆς): Κηρύσσομεν περαιωμένην τὴν ψηφοφορίαν. Ἄρχεται ἡ διαλογή. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς Νομοθετικῆς Ἐργασίας, διὰ νὰ γίνῃ ἡ ψηφοφορία ἐπὶ τοῦ παραδεκτοῦ ἢ μὴ τοῦ σχεδίου νόμου, περὶ ἀποχετεύσεως. Ὑπάρχει πρότασις νὰ γίνῃ ψηφοφορία, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 79 τοῦ Κανονισμοῦ, δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως.

§62Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, προτοῦ τελειώσῃ ἡ μία ψηφοφορία, εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἄλλην ψηφοφορίαν;

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει τίποτε τέτοιο εἰς τὸν Κανονισμόν. Ἐτελείωσεν ἡ πρώτη ψηφοφορία, γίνεται ἡ διαλογή.

§64Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι δυνατὸν ταὐτοχρόνως νὰ συζητοῦνται δύο θέματα; Εἶναι ἀδύνατον.

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διαλογὴ γίνεται.

§66Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἐτελείωσεν ἀκόμη ἡ πρώτη ψηφοφορία καὶ ἑπομένως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ καὶ ἄλλη δι’ ἄλλο ζήτημα.

§67Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι αὐτό, τὸ ὁποῖον γίνεται, δὲν εἶναι ἐντελῶς, 100%, ὀρθόδοξον. Εἶναι ὅμως ὀρθὸν καὶ σκόπιμον. Καὶ εἰς τὸν Κανονισμόν, τὸν ὁποῖον ἔχομεν ὑπὸ ψήφισιν, τὸ προβλέπομεν. Διότι δὲν βλέπω διά τινα λόγον πρέπει νὰ περιμένωμεν ἐδῶ τρεῖς ὥρας διὰ νὰ γίνῃ ἡ διαλογὴ καὶ μετὰ νὰ κάμωμεν ἄλλην ψηφοφορίαν. Ὀρθόν, λοιπόν, εἶναι νὰ νομολογήσωμεν, ὅτι, ὅταν ἔχῃ γίνει ψηφοφορία καὶ γίνεται ἡ διαλογή, νὰ μὴ ἐμποδίζῃ ἡ διαλογὴ τὴν διεξαγωγὴν δευτέρας ψηφοφορίας.

§68Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Δὲν ἠμπορεῖ καθ’ ὃν χρόνον γίνεται διαλογή, νὰ γίνῃ ἄλλη ψηφοφορία. Εἶναι ἀπαράδεκτον. Θὰ γίνῃ ἡ διαλογή, θὰ ἀνακοινωθῇ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψηφοφορίας καὶ θὰ προχωρήσωμεν. Ἐρωτᾶται, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως;

§69Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διεξάγωνται ταὐτοχρόνως δύο ψηφοφορίαι, διότι θεωρεῖται, μέχρις ὅτου ἀνακοινωθῇ τὸ ἀποτέλεσμα, κατὰ τὸν Κανονισμόν, ὅτι εὑρισκόμεθα ἐν ψηφοφορίᾳ τοῦ θέματος, διὰ τὸ ὁποῖον γίνεται ἡ διαλογή. Κατ’ ἀκολουθίαν, ἠμποροῦμεν νὰ τροποποιήσωμεν τὸν Κανονισμὸν διὰ τὸ μέλλον καὶ νὰ θέσωμεν ἄλλην διάταξιν, ἡ ὁποία ἄλλως νὰ προβλέπῃ τὸ θέμα, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν σήμερον, ἰσχύοντος τοῦ Κανονισμοῦ αὐτοῦ, νὰ κάμωμεν δευτέραν, ταὐτοχρόνως ψηφοφορίαν, πρὶν γίνῃ ἡ διαλογὴ καὶ ἀνακοινωθῇ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς πρώτης.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ σχετικὸν ἄρθρον τοῦ Κανονισμοῦ λέγει, ὅταν μόνον πρόκειται περὶ μυστικῆς διὰ ψηφοδελτίων ψηφοφορίας, κηρύσσεται περαιωμένη ἡ ψηφοφορία. Δηλαδή, δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα κανεὶς ἄλλος νὰ ψηφίσῃ καὶ ἐπακολουθεῖ ἡ διαλογή. Ἑπομένως, ἐπερατώθη ἡ ψηφοφορία ἐπὶ τῶν ἐρωτημάτων, τὰ ὁποῖα ἐτέθησαν. Ἐναπομένει τὸ θέμα τῆς διαλογῆς καὶ ἡ ἀναγγελία τοῦ ἀποτελέσματος, ἐπὶ τῆς ὁποίας διαλογῆς οὔτε συζήτησις ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ οὔτε κἂν ἔνστασις. Διὰ νὰ μὴ ταλαιπωρῆται ἡ Βουλή, τὸ Προεδρεῖον νομίζει, ὅτι, διαρκούσης τῆς διαλογῆς, ἠμποροῦμεν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἑτέραν ψηφοφορίαν.

§71Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχουν δύο θέματα. Πρῶτον, ἡ ψηφοφορία περαιοῦται μὲ τὴν ἀναγγελίαν τοῦ ἀποτελέσματος τῆς διαλογῆς καὶ ὄχι μόνον μὲ τὸ πέρας τῆς ψηφοφορίας. Εἶναι μία ἑνιαία πρᾶξις. Δεύτερον, εἶναι ἀκατανόητον, κατὰ τὴν διάρκειαν μιᾶς πράξεως, ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ, νὰ παρεμβληθῇ νέα ἐνέργεια. Καὶ ὁ κ. Μαῦρος εἶπεν, ὅτι εἰς τὸν νέον Κανονισμὸν προβλέπεται νέα ἀντιμετώπισις τοῦ ζητήματος, ἐνδεχομένως νὰ εἶναι καὶ ὀρθὸν νὰ γίνῃ, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦμεν μὲ τὴν πρόβλεψιν τοῦ μέλλοντος κατ’ οἰκονομίαν νὰ κρίνωμεν τὸ συζητούμενον. Ἄλλως τε, ὑπάρχει ἄλλον προηγούμενον τοιοῦτον; Ἐὰν ὑπάρχῃ, νὰ τὸ εἴπωμεν.

§72Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Ἀναμφισβητήτως, ἡ ψηφοφορία περαιοῦται μὲ τὴν ἀνακοίνωσιν τοῦ ἀποτελέσματος τῆς ψηφοφορίας. Ἀλλὰ οὐδαμοῦ τοῦ Κανονισμοῦ ὑπάρχει διάταξις, ἡ ὁποία λέγει, ὅτι, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐνεργείας αὐτῆς, ἡ ὁποία λέγεται ψηφοφορία, δὲν εἶναι δυνατὸν ἢ ἀπαγορεύεται, ἐκτὸς ἐὰν DE FACTO ἀπαγορεύεται, ἀλλὰ DE JURE δὲν ἀπαγορεύεται, νὰ κάμῃ οἱανδήποτε ἄλλην ἐνέργειαν ἡ Βουλή. Ὑπάρχει, ἐὰν θέλετε, ἕνα κενὸν εἰς τὸν Κανονισμόν. Δὲν τὸ προβλέπει. Ἐφ’ ὅσον δὲν τὸ προβλέπει, ἐὰν ἡ Βουλὴ συμφωνῇ, ὅτι δὲν κωλύεται ἡ οὐσία, διατὶ νὰ μὴ προχωρήσωμεν εἰς τὴν συζήτησιν;

§73Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ὁμιλῶν ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος εἶχον εἴπει, ὅτι αὐτὸ τὸ ὁποῖον προτείνω δὲν στηρίζεται ἀπολύτως εἰς τὸν ὑπάρχοντα Κανονισμόν, ἀλλὰ ὑπέθεσα, ὅτι θὰ ὑπῆρχε συμφωνία τῶν Κομμάτων. Δὲν εἶναι ἐπαρκὲς τὸ ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν εἶπε πρὸ ὀλίγου, ὅτι ὁ Κανονισμὸς δὲν τὸ λέγει καὶ δὲν εἶναι δυνατόν, πρὶν περατωθῇ ἡ μία πρᾶξις νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἄλλην. Εἶναι, κ. Πρόεδρε, ἀρκετὰ βραδὺς ὁ ρυθμὸς τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος. Ἐὰν δυνάμεθα νὰ θεραπεύσωμεν, ἔστω καὶ πρὸ τοῦ νέου Κανονισμοῦ, αὐτὴν τὴν ἀνωμαλίαν τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος, δηλαδὴ τὴν βραδύτητα, διὰ μιᾶς εὐρυτέρας ἑρμηνείας τῶν διατάξεων τοῦ Κανονισμοῦ, δὲν νομίζω, ὅτι παραβιάζομεν τίποτε. Κύριε Πρόεδρε, ποῦ λέγει ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς, ὅτι οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων ὁμιλοῦν μόνον πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως; Ἐκ τῆς ἀνάγκης τῶν πραγμάτων ἐνομολογήσαμεν ὡρισμένην τακτικήν, ἡ ὁποία δὲν στηρίζεται εἰς τὸν Κανονισμόν. Ἐγὼ εἰσηγοῦμαι καὶ κάμω ἔκκλησιν εἰς τοὺς Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ μὴ ἐπιμείνουν. Διὰ ποῖον λόγον θὰ περιμένωμεν ἐδῶ δύο ὥρας, ἕως ὅτου τερματισθῇ ἡ διαλογὴ τῆς ψηφοφορίας, διὰ τὴν ἄρσιν τῆς ἀσυλίας ἢ μὴ 15 βουλευτῶν καὶ μετὰ νὰ ἀρχίσῃ ἡ ἀνάγνωσις τοῦ καταλόγου ἐπὶ ἄλλης ψηφοφορίας; Δὲν βλέπω κατὰ τὶ ὁ Κανονισμὸς προσβάλλεται.

§74Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Τὰ ὀλίγα, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς Ἀθηνῶν, κ. Μαῦρος, ἔρχονται εἰς ἐπίρρωσιν τῶν ὅσων εἶπον καὶ ἐγὼ προηγουμένως. Διότι ἐπεκαλέσθη ἄλλο προηγούμενον πρακτικὸν καὶ ἐδῶ ὑπάρχει μόνιμον πρακτικόν, ὅταν τελειώσῃ ἡ ψηφοφορία, νὰ ἀνακοινωθῇ τὸ ἀποτέλεσμα καὶ τότε νὰ εἰσέλθῃ εἰς νέον ἔργον ἡ Βουλή. Δεύτερον —καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσω— ὅτι πρέπει οἱαδήποτε σκοπιμότης νὰ ἔρχεται νὰ κρίνῃ τὴν ἑρμηνείαν καὶ διὰ διατάξεως τοῦ Κανονισμοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἑρμηνείαν, ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη, τὸ εἶπεν ὁ ἴδιος ὁ κ. Μαῦρος, ἀφ’ ἧς ἀνεγνώρισεν, ὅτι εἰς τὸν μέλλοντα νὰ ψηφισθῇ Κανονισμὸν ὑπάρχει τοιαύτη πρόβλεψις. Ἄρα ὑπάρχει πρόβλεψις.

§75Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἂς μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν νὰ ἔχω ποιάν τινα ἀμφιβολίαν εἰς ὅσα ὑπεστήριξε, περὶ τοῦ πότε θεωρεῖται περαιωθεῖσα ἡ ψηφοφορία. Μὴ ὑπαρχούσης ἐν προκειμένῳ διατάξεως ρητῆς ἐν τῷ Κανονισμῷ, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ὑποστηρίξωμεν, ὅτι ἡ ψηφοφορία δὲν κηρύσσεται περαιωμένη, ἀφ’ ἧς ἄρχεται ἡ διαλογή. Ἡ διαλογὴ εἶναι δυνατὸν νὰ διακοπῇ δι’ οἱονδήποτε λόγον, ὡς καὶ εἰς πᾶσαν περίπτωσιν ψηφοφορίας. Θὰ ἠδύνατο νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι συνεχίζεται ἡ ψηφοφορία καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν. Ὑποστηρίζω λοιπὸν σαφῶς, ὅτι ἡ ψηφοφορία ἐκηρύχθη περαιωμένη καὶ δὴ διὰ πράξεως. Κατὰ συνέπειαν, ἡ διαλογὴ εἶναι μία χωριστὴ πρᾶξις καὶ ναὶ μὲν ἐπιβάλλεται βεβαίως νὰ γίνεται ἐν συνεχείᾳ, ἀλλὰ τοῦτο δὲν δημιουργεῖ θέμα οὔτε Συντάγματος, οὔτε Κανονισμοῦ.

§76Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀληθῶς ἀπορίας ἄξιον, διατὶ δημιουργοῦμεν ζητήματα ἐκεῖ, ὅπου ὁ Κανονισμὸς εἶναι σαφής. Τὸ ἄρθρον 74, παράγραφος 2, λέγει: «Οὕτω ...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἰδοὺ τὶ ἐπιτάσσει ὁ Κανονισμός. Καὶ θέλετε τώρα σεῖς, ταύτης τῆς διαδικασίας διεξαγομένης, νὰ γίνῃ ἀνάγνωσις καταλόγου. Εἶναι δυνατὰ ποτὲ αὐτὰ τὰ πράγματα;

§77Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τῆς τηρήσεως τοῦ Κανονισμοῦ ἐνδιαφέρει ὁλόκληρον τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ παρεξηγῆται ἡ ἐπιμονή μας εἰς τὴν τήρησιν τοῦ Κανονισμοῦ. Θὰ ἤθελον ὅμως νὰ ἐρωτήσω, ὅταν θὰ ἐκτυπωθοῦν τὰ πρακτικὰ καὶ δὲν θὰ ἀναγράφεται, ὅτι, κατὰ τὴν διάρκειαν μιᾶς ψηφοφορίας ἤρχισεν ἄλλη, δὲν θὰ εἶναι τοῦτο πλαστογράφησις τῶν πρακτικῶν; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι τοῦτο σύμφωνον πρὸς τὸν Κανονισμόν;

§78ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὶ νὰ γίνῃ; Νὰ ἀναβληθῇ ἡ ψηφοφορία;

§79ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. (Ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως). Νὰ διακόψωμεν τὴν ψηφοφορίαν.

§80Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Δὲν ἀναβάλλεται ἡ ψηφοφορία.

§81Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι δύναται νὰ διαχωρισθῇ τὸ θέμα τῆς ψηφοφορίας, ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι εἶναι ἑνιαία ἡ ψηφοφορία, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διακοπῇ αὕτη καὶ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἄλλο θέμα. Τοῦτο, ὅμως, ὄχι μόνον δὲν ἀπαγορεύεται ἀπὸ καμμίαν διάταξιν τοῦ Κανονισμοῦ, ἀλλά, ἀντιθέτως, ὑπάρχει προέκτασις. Κατ’ ἐπανάληψιν συνέβη, συζητουμένου τοῦ Α νομοσχεδίου, νὰ κάμωμεν μίαν διακοπὴν τῆς προόδου τῆς συζητήσεως καὶ νὰ παρεμβληθῇ συζήτησις δευτέρου νομοσχεδίου. Συμβαίνει, ὅταν ὑπάρχῃ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον συνέπεσε νὰ εἶναι τῆς ἀποδοχῆς ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς καὶ μετὰ τὰς ἀγορεύσεις γίνεται δεκτόν, ἐπανερχόμεθα εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ πρώτου νομοσχεδίου. Ἄλλωστε, αὐτὸ εἶναι θέμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου τὸ κυρίαρχον Σῶμα θὰ πρέπει νὰ ἀποφανθῇ. Συνεπῶς, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή, ἐὰν συμφωνῇ.

§82Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Λυποῦμαι, διότι τὰ Κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως δὲν συνεφώνησαν εἰς μίαν πρακτικὴν πρότασιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμα, καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν συμφωνοῦν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ψηφοφορία τώρα, διότι τοῦτο δὲν στηρίζεται εἰς τὸν Κανονισμόν.

§83Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐναντίον τῆς παρεμβολῆς ἄλλης ψηφοφορίας, πρὶν ἀναγγελθῇ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διενεργηθείσης ψηφοφορίας, ὑπάρχει εἷς σοβαρώτατος νομικὸς λόγος, ἀλλὰ καὶ εἷς οὐσιαστικός. Ἐπὶ τοῦ πρώτου θέλω νὰ ἐπιμείνω, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ Κανονισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν πρέπει νὰ λάβῃ τὴν μορφὴν φυσαρμόνικας. Ὁ Κανονισμὸς εἶναι οὐσιαστικὸς νόμος, διευκρινίζων τὰ τῆς λειτουργίας τῆς πρώτης ἱεραρχικῶς ἐξουσίας ἐν τῷ Κράτει. Ἡ ἐπιτροπὴ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, τῆς ὁποίας μετέχει καὶ ὁ κ. Μαῦρος καὶ ἐγώ, προέτεινε τὴν εἰσαγωγὴν διατάξεως ἀναλόγου μὲ τὰ ἐν Γαλλίᾳ κρατοῦντα. Τὸ γεγονός, ὅτι προτείνομεν τὴν τροποποίησιν αὐτὴν τοῦ Κανονισμοῦ, σημαίνει, ὅτι δὲν εὑρίσκεται ἐν τῷ Κανονισμῷ. Πέραν αὐτοῦ τοῦ λόγου ὑπάρχει, ὡς εἶπον, καὶ ἕνας ἄλλος σοβαρώτερος οὐσιαστικὸς λόγος. Δὲν ἠθέλησα νὰ ἀποδώσω εἰς πρόθεσιν, ἀλλὰ εἰς ἀτυχίαν τοῦ ἀξιοτίμου Προεδρείου τὸ γεγονός, ὅτι ἐπὶ διεξαγομένης ψηφοφορίας ἐπὶ ἄρσεως ἀσυλίας συναδέλφων ἐκάλεσεν ὡς ψηφολέκτην συνάδελφον, ὁ ὁποῖος χθὲς κατέθεσεν ἐρώτησιν καὶ σήμερον διετυπώθη κατ’ αὐτοῦ κατηγορία; Τὸ γεγονὸς αὐτό, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ἐπέτρεπε νὰ γίνῃ μία παρεμβολὴ συζητήσεως.

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, μὴ ἀποδίδετε εἰς ὅλας τὰς πράξεις τοῦ Προεδρείου κακοπιστίαν καὶ πρόθεσιν.

§85Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, πρέπει νὰ παρακληθῇ ὁ κ. Ἠλιοῦ, νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ τὰς τελευταίας του φράσεις. Ποίαν σχέσιν ἔχει τὸ συζητούμενον θέμα μὲ τὸ γεγονός, ὅτι ἐκλήθη εἷς βουλευτής, κατὰ τοῦ ὁποίου διετυπώθη εἰς τὸν Τύπον μία κατηγορία ὡς ψηφολέκτης.

§86Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, εἶναι σαφές, ὅτι ὁ Κανονισμὸς θεσπίζει τοὺς ψηφολέκτας, ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, μὲ σκοπὸν νὰ προλάβῃ πᾶσαν διαβολήν. Εἷς ἐκ τῶν συναδέλφων, ἐναντίον τῶν ὁποίων συζητεῖται ἡ ἄρσις ἢ μὴ τῆς ἀσυλίας, εἶναι ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Μπρεδήμας καὶ ὡς ψηφολέκτης ὡρίσθη ὁ κ. Κεφαλογιάννης, βουλευτὴς Ρεθύμνου.

§87ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τότε, κ. συνάδελφε, δὲν θὰ πρέπει νὰ προεδρεύω καὶ ἐγώ, διότι εἷς βουλευτὴς κατέθεσεν ἐρώτησιν εἰς βάρος ἐμοῦ!!

§88Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. Θλίβομαι βαθύτατα, διότι ὄχι ἐξ ἰδικῆς μου πρωτοβουλίας ἐκλήθην εἰς τὸ Προεδρεῖον ὡς ψηφολέκτης.

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγὼ σᾶς ἐκάλεσα.

§90Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. Λυποῦμαι εἰλικρινῶς διὰ τὸν συνάδελφον κ. Ἠλιοῦ, ὁ ὁποῖος διετύπωσε τοιαύτην κατηγορίαν ἐναντίον μου. Λυποῦμαι εἰλικρινῶς καὶ θλίβομαι, διότι ἐκτοξεύονται τοιαῦται κατηγορίαι ὑπὸ συναδέλφων ἐντὸς τῆς Βουλῆς.

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Κεφαλογιάννη, καλεῖσθε ὅπως προσέλθετε ὡς ψηφολέκτης.

§92Ι. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατὸν μετὰ τὰ ὅσα ἐλέχθησαν, νὰ προσέλθω. Θὰ πρέπει νὰ ἀνακαλέσῃ ὁ κ. συνάδελφος τὴν μομφήν, τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ἐναντίον ἐμοῦ.

§93Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, οὔτε ἐμέμφθην, οὔτε ἐκατηγόρησα τὸν κύριον συνάδελφον, ἀλλὰ τὸ Προεδρεῖον, διότι, ὡς εἶπον προηγουμένως, συνέβη αὐτὴ ἡ ἀτυχία. Ὀρθὸν εἶναι νὰ μὴ παραβιάζωμεν τὸν Κανονισμόν, παρεμβάλλοντες ἄλλην ψηφοφορίαν πρὸ τοῦ ἀποτελέσματος τῆς προηγουμένης τοιαύτης.

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Κεφαλογιάννη, νομίζω, ὅτι, κατόπιν τῶν ὅσων εἶπεν ὁ κ. Ἠλιοῦ, δὲν ὑπάρχει θέμα καὶ ἑπομένως δύνασθε νὰ προσέλθετε ὡς ψηφολέκτης. Ὁρίστε, κ. Κεφαλογιάννη, εἶσθε ψηφολέκτης, παρακαλῶ νὰ ἔλθετε εἰς τὴν θέσιν σας. (Γενομένης τῆς διαλογῆς, ὁ κ. Πρόεδρος ἀνακοινοῖ τὰ ἀκόλουθα):

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μετ’ ὀλίγον, κύριοι βουλευταί, θὰ ἀνακοινώσω τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψηφοφορίας. Κατὰ τὸ ἄρθρον 74 τοῦ Κανονισμοῦ, ἂν ὑπάρξῃ ἀσυμφωνία τις μεταξὺ τῶν ψηφολεκτῶν, ὡς πρὸς τὴν καταμέτρησιν τῶν ψήφων, δυναμένη νὰ ἀλλοιώσῃ τὸ ἀποτέλεσμα, ἡ καταμέτρησις ἐπαναλαμβάνεται. Ἡ ἀσυμφωνία ὑπῆρξε κατὰ τὴν διαλογὴν τῶν ψήφων ἐπὶ ἑνὸς ψηφοδελτίου, εἰς αὐτὸ ὑπῆρξεν ἡ ἀσυμφωνία. Διότι εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 11 περίπτωσιν, διὰ τὸν κ. Κεραμιτσιόγλου λέγουν ναί, διὰ τὸν κ. Ρήγαν δὲν ὑπάρχει τίποτε. Ὅσον ἀφορᾷ διὰ τὸν κ. Ρήγαν, δὲν γεννᾶται ζήτημα, οὐδεμίαν ἐπήρειαν δὲν δύναται νὰ ἔχῃ, διότι δὲν συνεκέντρωσε τοὺς 118 ψήφους ποὺ χρειάζονται διὰ τὴν ἄρσιν τῆς ἀσυλίας. Αὐτὴ ἡ ἀσυμφωνία δὲν δύναται ν’ ἀλλοιώσῃ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς γενομένης ψηφοφορίας.

§96Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Ἡ διαφωνία μας δὲν εἶναι ἐπὶ τοῦ ἑνὸς ψηφοδελτίου, εἰς ὃ σημεῖον ἀνεφέρθητε. Ἐπειδὴ αἴρεται ἡ ἀσυλία ἐπὶ ἑνὸς περιωρισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν διὰ λίαν περιωρισμένου ἀριθμοῦ ψήφων, ἐζητήσαμεν τὴν ἐπανεξέτασιν τῶν ψήφων καὶ τὴν καταμέτρησιν ἐκ νέου. Ἄλλως τε ἡ ἔνστασίς μας δικαιολογεῖται ἐκ τοῦ ἑξῆς γεγονότος; Τοῦ κ. Μπρεδήμα εἰς μὲν τὴν μίαν μήνυσιν δὲν αἴρεται ἡ ἀσυλία, εἰς τὴν ἄλλην αἴρεται. Καὶ τοῦτο, καθ’ ἣν στιγμὴν ἐψήφισαν οἱ ἴδιοι βουλευταί. Συνεπῶς, εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ γίνει λάθος.

§97Α. ΒΟΥΛΟΔΗΜΟΣ. Εἶναι 234 ψηφοδέλτια, εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴ ἔχῃ γίνει λάθος. Ἡ διαφορὰ εἶναι 2 καὶ τρεῖς ψῆφοι. Δὲν νομίζετε, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ γίνει λάθος καὶ νὰ γίνῃ ἕνας ἐπανέλεγχος;

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰς τοὺς κ.κ. βουλευτὰς ποὺ ἦσαν ψηφολέκται ὑπῆρχον καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ δὲν ἐγεννήθη ἀντίρρησις, δι’ οὐδὲν ψηφοδέλτιον, πλὴν αὐτοῦ τὸ ὁποῖον κρατῶ ἐγώ. Συνεπῶς, δὲν ὑπῆρξεν ἀσυμφωνία εἰς τὸ νὰ εἴπουν, ὅτι ἐδῶ λέγει ναὶ ἢ ἐκεῖ ὄχι διὰ τὸν Α ἢ Β.

§99Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ δύο ψηφολέκται, οἱ ὁρισθέντες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διατυπώνουν ἀμφιβολίαν, ὡς πρὸς τὴν δυνατότητα ὑπάρξεως ἐπαρκοῦς προσοχῆς διὰ 15 ἄτομα ἐπὶ 234 ψήφων καὶ τὴν δυνατότητα ὑπάρξεως λάθους καταμετρήσεως. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ ἀμφισβήτησις τῆς ὀρθῆς καταμετρήσεως δὲν τείνει εἰς ἀλλοίωσιν, ἀλλὰ εἰς σεβασμὸν τῆς θελήσεως τοῦ Σώματος. Ἄν ἀποδειχθῇ ἐκ τοῦ ἐλέγχου, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ ἀριθμὸς, τοῦτο θὰ καταστήσῃ ἀδιάβλητον τὴν ψηφοφορίαν καὶ ἀδύνατον τὴν περαιτέρω συζήτησιν. Ἑπομένως οἱ κ.κ. Συνάδελφοι, δὲν εὑρίσκονται ἔξω τοῦ Κανονισμοῦ, ὅταν διατυπώνουν ἀμφιβολίας περὶ τῆς ὀρθῆς καταμετρήσεως.

§100Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὸ ἄρθρον 74 τοῦ Κανονισμοῦ ἐπιτρέπεται ἡ ἀναθεώρησις, ὅπως λέγει, τῶν ψήφων ὅταν ὑπάρχῃ ἀσυμφωνία ἀσκοῦσα ἐπιρροὴν ἐπὶ τοῦ ἀποτελέσματος. Ἡ ἀσυμφωνία διατυποῦται κατὰ τὴν ἐπιλογήν. Δὲν ἠμπορεῖ δὲ νὰ συναχθῇ συμπερασματικῶς ἀπὸ τὸ γεγονὸς, ὅτι ἡ διαφορὰ τῶν ψήφων εἶναι μικρὴ ἢ μεγάλη. Οὔτε ἠμπορεῖ νὰ συζητοῦμεν ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅτι ἀφοῦ εἶναι 234 ψηφοδέλτια κλπ. κλπ. Πόσα θέλετε νὰ εἶναι; Δέκα; Τριακόσιοι βουλευταὶ ὑπάρχουν, 234 ψηφοδέλτια εἶναι. Ἔγινε δὲ ἐπὶ μίαν καὶ ἡμίσειαν ὥραν καταμέτρησις. Ἑπομένως, ὁ μόνος λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ὑποβάλλεται ἡ αἴτησις αὐτὴ εἶναι, διὰ νὰ ταλαιπωρηθῇ ἡ Βουλή. Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον καὶ τυπικῶς καὶ οὐσιαστικῶς.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ Προεδρεῖον, νομίζει, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἀναθεώρησις, ἀνεξαρτήτως τοῦ χρόνου ποὺ ἀπαιτεῖται διὰ τοῦτο, καὶ συνεπῶς, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψηφοφορίας.

§102Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ὑπάρχει εὐαισθησία διὰ συναδέλφους ἐκ μέρους τοῦ Προεδρείου; Ἐφ’ ὅσον ἡ διαφορὰ εἶναι δύο μόνον ψῆφοι καὶ δεδομένου, ὅτι πρόκειται διὰ 14 ἐπὶ 234 εἶναι ἀνθρωπίνως δυνατὸν νὰ ἔχῃ γίνει λάθος. Σεῖς ὡς Πρόεδρος τοῦ Σώματος πρέπει νὰ κάμετε ἐπανέλεγχον. Βιάζεσθε; Ἐὰν βιάζεσθε νὰ μᾶς τὸ πῆτε.

§103Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Ἐὰν ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐξίσωσιν τοῦ ΝΑΙ καὶ ΟΧΙ ἐπὶ παρουσίᾳ πέντε βουλευτῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἔχετε ἀμφιβολίας διατὶ δὲν θὰ ἔχετε ἀμφιβολίας μετὰ τὴν δευτέραν ἀρίθμησιν;

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καλοῦνται οἱ ψηφολέκται κ.κ. Ι. Δραγονέτης καὶ Α. Βουλόδημος νὰ ὑπογράψουν τὰ πρωτόκολλα διαλογῆς.

§105Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ ἐπιμένω ἐπὶ τῆς ἐνστάσεώς μου. Δὲν δύναμαι νὰ ὑπογράψω.

§106ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε ὑποχρέωσιν νὰ ὑπογράψητε τὰ πρωτόκολλα, καὶ κατόπιν θὰ ἀποφασίσῃ ἡ Βουλὴ ἐπὶ τῶν ἐνστάσεών σας. Ὁ κ. Βουλόδημος παρακαλῶ νὰ ἔλθῃ νὰ ὑπογράψῃ τὰ πρωτόκολλα. Παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε τῆς Ε.Δ.Α., πρέπει νὰ ἐπέμβητε. Διότι τοῦτο ἀποτελεῖ ἄρνησιν ὑπηρεσίας.

§107Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὴν ἄρνησιν τῆς ὑπηρεσίας τὴν ἔκανε πρῶτον τὸ Προεδρεῖον. Διότι ὁ Κανονισμὸς λέγει πῶς γίνεται ἡ διαλογή. Λέγει δέ, ὅτι εἷς ἐκ τῶν Ἀντιπροέδρων ἀναγινώσκει δημοσία τὰ ψηφοδέλτια, ὥστε νὰ δύναται πᾶς βουλευτὴς νὰ ἐπαληθεύσῃ τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ψήφων. Αὐτὸ τὸ παραβιάσατε. Ἑπομένως, ἐὰν ὑπάρχῃ κἄποιος ἀρνηθεὶς ὑπηρεσίαν καὶ μὴ πράξας ὅ,τι ὁ Κανονισμὸς ἐπιτάσσει, εἶναι τὸ Προεδρεῖον.

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἠλιοῦ, δύνασθε νὰ μοῦ φέρετε ἕνα παράδειγμα εἰς τὴν πολυετῆ ὑπηρεσίαν ποὺ ἔχετε εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, καθ’ ὅ ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς ἀναγινώσκει ψηφοδέλτια; Ἐὰν ὑπῆρχεν ἔντασις, τότε μάλιστα. Τώρα πῶς ἀρνεῖσθε νὰ ὑπογράψητε τὰ πρωτόκολλα; Κύριε Δραγονέτη, παρακαλῶ μὴ ἐπιμένετε εἰς τὴν ἄρνησίν σας.

§109Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα εἶναι ὑψίστης σημασίας καὶ διὰ τὴν Βουλήν, καὶ διὰ τὰ μέλη της καὶ διὰ ἐμέ, καὶ παρακαλῶ μὴ ἐπιμένετε.

§110ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. (Τῆς Κυβερνητικῆς Παρατάξεως). Κύριε Πρόεδρε νὰ ἀνακοινώσητε τὸ ἀποτέλεσμα.

§111ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως, ἐὰν δὲν ὑπογραφοῦν τὰ πρωτόκολλα δὲν εἶναι ἔγκυρος ἡ ψηφοφορία.

§112Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πάντοτε δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀποτέλεσμα. Εἶναι ἀδύνατον νὰ δεχθῶμεν τὴν ἄποψιν αὐτήν. Ἐφ’ ὅσον ἀρνοῦνται νὰ ὑπογράψουν, θὰ διαπιστώσητε τὴν ἄρνησιν καὶ θὰ προχωρήσητε. Διότι ἄλλως δὲν θὰ τελειώσωμεν ποτέ.

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω τὰ ἀποτελέσματα τῆς γενομένης ψηφοφορίας. Ἐψήφισαν ἐν συνόλῳ 234, ὅσα καὶ τὰ εὑρεθέντα ψηφοδέλτια. Ἐκ τούτων ἐψήφισαν: 1) Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Ἀθανασάκου Ε., κατηγορουμένου ἐπὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει διὰ τοῦ τύπου. Ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας 14, ἐναντίον 214 καὶ 6 ἠρνήθησαν ψῆφον. 2) Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Γιαρένη Ε., κατηγορουμένου ἐπὶ παραβάσει τοῦ ἄρθρου 182 τοῦ Π. Κ. Ἐψήφισαν 140 ἐναντίον, 90 ὑπὲρ καὶ 4 ἠρνήθησαν ψῆφον. 3) Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Γλιγλῆ Π., κατηγορουμένου ἐπὶ παραβάσει τῶν ἄρθρων 386 τοῦ Π. Κ. καὶ 79 τοῦ νόμου 5960 «περὶ ἐπιταγῆς». Ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 128, ὑπὲρ 101 καὶ 5 ἠρνήθησαν ψῆφον. 4) Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Δεληγιαννίδη Α., κατηγορουμένου ἐπὶ σωματικαῖς κακώσεσι δι’ αὐτοκινήτου. Ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας 215, ὑπὲρ 12 καὶ 7 ἠρνήθησαν ψῆφον. 5) Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Ἐφραιμίδη Β., κατηγορουμένου ἐπὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει διὰ τοῦ τύπου. Ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας 123, ὑπὲρ 12 καὶ 7 ἠρνήθησαν ψῆφον. 6) Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Κανιάρη Μ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ περιϋβρίσει τῆς ἀρχῆς. Ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως ἀσυλίας 108, ὑπὲρ 119 καὶ 7 ἠρνήθησαν ψῆφον. 7) Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Κεραμιτσιόγλου Θ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ ἐπὶ ἀπειλαῖς. Ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 118, ὑπὲρ 108 καὶ 8 ἠρνήθησαν ψῆφον. 8) Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Κεραμιτσιόγλου Θ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει κλπ. Ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 110, ὑπὲρ 116 καὶ 8 ἠρνήθησαν ψῆφον. 9) Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Κεραμιτσιόγλου Θ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει κλπ. Ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 108, ὑπὲρ 116 καὶ 10 ἠρνήθησαν ψῆφον. 10) Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ Κεραμιτσιόγλου Θ., κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ ἀπειλῇ. Ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 107, ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 119 καὶ 8 ἠρνήθησαν ψῆφον. 11) Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τῶν βουλευτῶν Κεραμιτσιόγλου Θ. καὶ Ρήγα Ε., κατηγορουμένων ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ ἀπειλῇ. Διὰ μὲν τὸν κ. Κεραμιτσιόγλου Θ. ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 108, ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 121 καὶ 5 ἠρνήθησαν ψῆφον. Διὰ δὲ τὸν κ. Ρήγαν Ε. ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 115, ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 114 καὶ 5 ἠρνήθησαν ψῆφον. 12) Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κεραμιτσιόγλου Θ. καὶ Ρήγα Ε., κατηγορουμένων ἐπὶ ἐξυβρίσει κλπ. Ἐψήφισαν διὰ μὲν τὸν κ. Κεραμιτσιόγλου Θ. ἐναντίον τῆς ἄρσεως 108, ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 118 καὶ 8 ἠρνήθησαν ψῆφον. Διὰ δὲ τὸν κ. Ρήγαν Ε. ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 110, ἐναντίον 116 καὶ 8 ἠρνήθησαν ψῆφον. 14) Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Μπρεδήμα Η., κατηγορουμένου ἐπὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει καὶ ἐπὶ ἐξαπατήσει τῶν ἐκλογέων, ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 122, ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 107 καὶ 5 ἠρνήθησαν ψῆφον. 14) Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μπρεδήμα Η., Ἐφραιμίδη Β. καὶ Παπαδημητρίου Ι., κατηγορουμένων ἐπὶ προσβολῇ τῆς τιμῆς τοῦ Βασιλέως καὶ τῆς Βασιλίσσης καὶ δυσφημήσει Αὐτῶν (ἄρθρον 168 παρ. 2 Π. Κ. καὶ 46 τοῦ Α. Ν. 1092)1938), ἐψήφισαν διὰ τὸν κ. Μπρεδήμαν Η. ἐναντίον τῆς ἄρσεως 110, ὑπὲρ 120 καὶ 4 ἠρνήθησαν ψῆφον. Διὰ τὸν κ. Ἐφραιμίδην Β. ἐψήφισαν 110 ἐναντίον τῆς ἄρσεως, 120 ὑπὲρ τῆς ἄρσεως καὶ 4 ἠρνήθησαν ψῆφον. Διὰ τὸν κ. Παπαδημητρίου Ι. ἐψήφισαν ἐναντίον τῆς ἄρσεως 111, ὑπὲρ 119 καὶ 4 ἠρνήθησαν ψῆφον. Συνεπῶς, ἡ Βουλὴ ἀπεφάνθη ὑπὲρ τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τῶν βουλευτῶν: 1) κ. Μ. Κανιάρη, κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ περιϋβρίσει τῆς ἀρχῆς. 2) κ. Θ. Κεραμιτσιόγλου, κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει καὶ ἀπειλῇ καὶ 3) τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μπρεδήμα Η., Ἐφραιμίδη Β. καὶ Παπαδημητρίου Ι., κατηγορουμένων ἐπὶ προσβολῇ τῆς τιμῆς τοῦ Βασιλέως καὶ τῆς Βασιλίσσης καὶ δυσφημήσει Αὐτῶν.

§114Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Ζήτω ἡ Δημοκρατία. (Φωναὶ ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς πτέρυγος. Ἔξω, ἔξω).

§115Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Τὸ Σῶμα ἐταλαιπωρήθη ἐπὶ τρεῖς ὥρας διὰ τὴν διεξαγωγὴν τῆς ψηφοφορίας καὶ βλέπετε τὰ ἀτυχήματα εἰς τὰ ὁποῖα ὡδηγήθημεν καὶ τὰ ὁποῖα ἀμφισβητοῦν τὸ ἀποτέλεσμα. Δὲν νομίζετε, ὅτι ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων κἄποτε πρέπει νὰ συγχρονισθῇ; Ἡ ψηφοφορία εἰς ὅλα τὰ Κοινοβούλια τοῦ Κόσμου γίνεται διὰ συγχρόνων μηχανημάτων, τὰ ὁποῖα καὶ ταχύτητα ἐξασφαλίζουν καὶ ἀκρίβειαν. Νομίζω, ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ Προεδρεῖον σοβαρῶς τὸ θέμα αὐτό, διὰ νὰ μὴ ἔχωμεν κἄθε φορὰν ποὺ ὑπάρχει θέμα ψηφοφορίας καὶ ταλαιπωρίας καὶ καθυστέρησιν. Ὡς ἐπιμύθιον τῆς παρακλήσεως θὰ ἦτο νὰ μηχανοποιηθῇ καὶ ἡ ὑπηρεσία τῶν πρακτικῶν, διὰ νὰ μὴ ἔχωμεν κἄθε βράδυ τὸ μαρτύριον τῆς διορθώσεως τῶν κειμένων, τὰ ὁποῖα ἀναγκαστικῶς λαμβάνονται πολὺ πλημμελῶς ἀπὸ τοὺς κατὰ πάντα ἀξίους καὶ συμπαθεῖς πρακτικογράφους. Παρακαλῶ τὸ Προεδρεῖον νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν καὶ νὰ δώσῃ εἰς τὸ Σῶμα μίαν ἀπάντησιν.

§116ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Προεδρεῖον προχείρως νὰ ἀπαντήσῃ.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 2916)54 περὶ καταργήσεως εἰσφορᾶς ὑπέρ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀποχετεύσεως Πρωτευούσης κ.λ.π. τοῦ Ν. 2722)1953 περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων τῶν ἀφορωσῶν τὸν Ὀργανισμὸν Ἀποχετεύσεως τῆς περιοχῆς Πρωτευούσης καὶ παρατάσεως τῆς εἰσπράξεως τῆς ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων τῶν λεωφορείων τοῦ Νομοῦ Ἀττικῆς προσαυξήσεως». Κύριοι βουλευταί, ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ἔχει κηρυχθῆ περαιωμένη εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν. Ἐκκρεμεῖ πρότασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν περὶ διενεργείας ψηφοφορίας, δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως, ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου. (Ἀναγινώσκει τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων).

§117Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας). Κύριε Πρόεδρε, ἂς ἐρωτηθοῦν οἱ ὑπογράψαντες, ἐπιμένουν νὰ γίνῃ ψηφοφορία δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ἢ δι’ ἀναστάσεως;

§118Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, προκειμένου περὶ νομοθετήματος, διὰ τοῦ ὁποίου τίθενται φόροι ἑνὸς δισεκατομμυρίου δραχμῶν, θὰ πρέπει νὰ ἀναλάβῃ καθεὶς τὰς εὐθύνας του.

§119ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρισταμένων τῶν ὑποβαλόντων τὴν ἐρώτησιν, προχωροῦμεν εἰς τὴν ψηφοφορίαν. Τὸ ἐρώτημα τίθεται ὡς ἑξῆς: Οἱ παραδεχόμενοι τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου, λέγουσι ναί, οἱ μὴ παραδεχόμενοι, λέγουσιν ὄχι. Παρακαλῶ νὰ προσέλθουν ἐπὶ τοῦ καταλόγου οἱ βουλευταί κ.κ. Ι. Πωλιουδάκης καὶ Γ. Πρίφτης. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα).

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς, προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα).

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 173, εἶπον ΝΑΙ 116,

ΟΧΙ 57.

Συνεπῶς, τὸ ἐν λόγῳ σχέδιον νόμου ἐγένετο δεκτὸν κατ’ ἀρχήν. Κύριοι βουλευταί, ἐπαναλαμβάνω ὅ,τι εἶχον εἴπει, ὅταν ἐκηρύχθη περαιωμένη ἡ ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου συζήτησις, ὅτι οἱ ἐγγεγραμμένοι νὰ ὁμιλήσωσιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, θὰ ἔχουν τὴν εὐχέρειαν νὰ ἀναπτύξωσι κἄπως εὐρύτερον τὰς ἀπόψεις των, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§121ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6 μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 0.55′ π.μ.)