1960.11.28

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 27η

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς φραστικῶς διωρθώθησαν ὑπὸ τοῦ κ. Κ. Τσάτσου, Ὑπουργοῦ Προεδρίας Κυβερνήσεως.

§2Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς φραστικῶς διωρθώθησαν ὑπὸ τοῦ κ. Κ. Τσάτσου, Ὑπουργοῦ Προεδρίας Κυβερνήσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Φ. Κατσάμπας ζητεῖ 15θήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου νὰ ἀπουσιάσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Γεροκωστόπουλος ζητεῖ 15θήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου νὰ ταξιδεύσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§8Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ αἰτήσεων διώξεως τῶν βουλευτῶν κ.κ.: 1) Π. Γλιγλῆ, ἐπὶ αἰτήσεως τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν. 2) Μ. Κανιάρη, ἐπὶ αἰτήσεως τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν. 3) Θ. Κεραμιτσιόγλου, ἐπὶ τεσσάρων αἰτήσεων τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Θράκης. 4) Θ. Κεραμιτσιόγλου καὶ Ε. Ρήγα, ἐπὶ αἰτήσεως τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν. 5) Η. Μπρεδήμα, ἐπὶ αἰτήσεως τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν. 6) Η. Μπρεδήμα, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Ι. Παπαδημητρίου, ἐπὶ αἰτήσεως τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν. 7) Ν. Σκοπούλη καὶ Μ. Χριστογεώργου, ἐπὶ δύο αἰτήσεων τοῦ Δικαστικοῦ Γραφείου 8ης Μεραρχίας. Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ τοῦ πόθεν ἔσχες καὶ περὶ ἐρεύνης καὶ ἐλέγχου τοῦ δημοσίου βίου τῶν ἐν Ἑλλάδι πολιτικῶν ἀνδρῶν καὶ κρατικῶν ἐν γένει λειτουργῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Κρῖκος, Α. Γκίλλας, Α. Παυλόπουλος καὶ Θ. Μπάρμπας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς προστασίας ἀναπήρων πολέμου καὶ εἰρηνικῆς περιόδου στρατιωτικῶν Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Καρατζένης, Γ. Βολουδάκης, Κ. Ἀποσκίτης, Ν. Βαρβιτσιώτης, Ε. Ζαννῆς, Γ. Μαῦρος, Ι. Γιαννόπουλος, Ι. Τούμπας, Δ. Λεονάρδος, Α. Κοκκέβης καὶ Ν. Ἔξαρχος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ προστασίας ἀναπήρων πολέμου καὶ εἰρηνικῆς περιόδου στρατιωτικῶν, Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Θ. Μπάρμπας, Π. Τσακιρίδης, Σ. Περτσινίδης καὶ Χ. Τσορλίνης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ προστασίας ἀναπήρων πολέμου καὶ εἰρηνικῆς περιόδου στρατιωτικῶν, Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Παπαδημητρίου, Δ. Καρατζένης καὶ Δ. Ἰωάννου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ προστασίας ἀναπήρων πολέμου καὶ εἰρηνικῆς περιόδου στρατιωτικῶν, Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Ἐφραιμίδης, Κ. Κωνσταντάρας, Γ. Κατσίμπας καὶ Γ. Παπαγεωργίου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ προστασίας ἀναπήρων πολέμου καὶ εἰρηνικῆς περιόδου στρατιωτικῶν, Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Καρασάββας, Β. Μπρακατσούλας, Γ. Κατσίμπας καὶ Κ. Κωνσταντάρας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ προστασίας ἀναπήρων καὶ εἰρηνικῆς περιόδου στρατιωτικῶν, Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Ἐφραιμίδης, Σ. Καρασάββας, Κ. Κωνσταντάρας, Σ. Ἡλιόπουλος, Γ. Κατσίμπας καὶ Μ. Κανιάρης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ προστασίας ἀναπήρων καὶ εἰρηνικῆς περιόδου στρατιωτικῶν, Νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Τσακιρίδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνταξιοδοτικῶν διατάξεων ἀφορωσῶν ἐθελουσίως ἐξερχομένους κ.λ.π. δικαστικοὺς λειτουργούς». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Λαυρεντίδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθμ. 69)1960 καὶ 132)1960 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἀφορωσῶν εἰς τὴν ἀνύψωσιν βαθμῶν ἐκπαιδευτικῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Ἡλιόπουλος, Σ. Καρασάββας, Ε. Πρωϊμάκης, Μ. Σβώλου, Ι. Εὐαγγελίδης, Α. Μπριλλάκης, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Γ. Αὐγερόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 2916)54 «περὶ καταργήσεως εἰσφορᾶς ὑπὲρ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀποχετεύσεως Πρωτευούσης κ.λ.π.», τοῦ Ν. Δ. 2722)53 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων τῶν ἀφορωσῶν τὸν Ὀργανισμὸν Ἀποχετεύσεως τῆς περιοχῆς Πρωτευούσης καὶ παρατάσεως τῆς εἰσπράξεως τῆς ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων τῶν λεωφορείων τοῦ Νομοῦ Ἀττικῆς προσαυξήσεως». Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας κ. Ε. Ἀθανασάκος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Ἁγιᾶς Ἠπείρου, αἰτουμένου τὴν ὑπαγωγὴν τῆς Κοινότητος Ἁγιᾶς διοικητικῶς εἰς τὸν Νομὸν Θεσπρωτίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Βασιλικῆς Παπαγρηγοράκη καὶ Ἀλεξάνδρας Λάμπου, κατοίκων Ἀθηνῶν, αἰτουμένων διακανονισμὸν τῆς συντάξεώς των. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Δ. Γόντικας, καταθέτει ἀναφορὰν γονέων καὶ κηδεμόνων μαθητῶν Γυμνασίου Ἐμπορικοῦ Συλλόγου καὶ κατοίκων πόλεως Πύργου, διαμαρτυρομένων δι’ ἐγκατάλειψιν Γυμνασίου Πύργου καὶ αἰτουμένου τὴν συμπλήρωσιν τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ διὰ δύο φιλολόγων, δύο φυσικῶν, ἑνὸς χημικοῦ, ἑνὸς τεχνικοῦ καὶ καθηγητοῦ ξένων γλωσσῶν. Ἐπιπροσθέτως δέ, τὴν ἵδρυσιν καὶ ἑτέρου Γυμνασίου, λόγῳ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ μαθητῶν. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Συλλόγου Τυφωνοπαθῶν χώρας Τριφυλλίας «Ο ΝΕΣΤΩΡ», αἰτουμένου τὴν ἀναστολὴν πληρωμῆς τῶν ληξιπροθέσμων τοκοχρεωλυτικῶν δόσεων τοῦ χορηγηθέντος πρὸς τὰ μέλη τοῦ στεγαστικοῦ δανείου. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Ι. Τούμπας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Καλλωπιστικοῦ Συλλόγου Συνοικιῶν Ἀεριόφωτος Ροὺφ Καμπᾶ, αἰτουμένου ἀπομάκρυνσιν τοῦ ἀεριόφωτος ἐκ τῆς συνοικίας Ρούφ. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος, καταθέτει τηλεγραφικὴν διαμαρτυρίαν τοῦ Δημάρχου Πύργου, διότι δὲν ὡρίσθη ἡ πόλις τοῦ Πύργου ὡς ἕδρα τῆς ἱδρυθείσης δευτέρας ἐν Πάτραις Ἐκπαιδευτικῆς Ἐπιθεωρήσεως Μέσης Ἐκπαιδεύσεως. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Γ. Βαλοῦρδος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Κοινότητος Ἐρυθραίας Ἀττικῆς, αἰτουμένων κατάργησιν τῆς ἐκ τεσσάρων μέτρων καθιερωθείσης πρασιᾶς εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Συνδέσμου Τυφωνοπλήκτων Γαργαλιάνων–Λεύκης, αἰτουμένου τὴν μετατροπὴν εἰς μακροπρόθεσμα καὶ μὲ μειωμένον τόκον τῶν χορηγηθέντων κατὰ τὸ ἔτος 1958 δανείων ἀνασυγκροτήσεως εἰς τὰ μέλη τοῦ Συνδέσμου. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Λ. Καλλιδόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως ἐργατοτεχνιτῶν οἰκοδομῶν Θεσσαλονίκης, αἰτουμένης ἐπέκτασιν τοῦ Ἐπικουρικοῦ Ταμείου δομικῶν καὶ ξυλουργικῶν ἐργασιῶν τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης καὶ εἰς τὰ μέλη της. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Α. Καλλιδόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν παραπηγματούχων Κάτω Τούμπας Θεσσαλονίκης, αἰτουμένων ὅπως συμπεριληφθῶσιν εἰς τὸν νόμον στεγάσεως προσφύγων κλπ. Ἡ Πανελλήνιος Ὁμοσπονδία Ἠλεκτρισμοῦ καὶ Ἐπιχειρήσεων κοινῆς ὠφελείας, αἰτεῖ τὴν ἀπορρόφησιν 200 τροχιοδρομικῶν εἴτε εἰς τὸν Νέον Ὀργανισμὸν τῶν Συγκοινωνιῶν, εἴτε εἰς ἄλλην παρεμφερῆ ἐργασίαν. Ὁ Σύνδεσμος ἐργατῶν καὶ ἐργατριῶν κλωστοϋφαντουργίας — λαναριστηρίων καὶ βαφείων Λαρίσης αἰτεῖ ἄμεσον ὑπογραφήν, νέων κλαδικῶν συλλογικῶν συμβάσεων δι’ ἀναπροσαρμογὴν ἡμερομισθίων καὶ μισθῶν τῶν μελῶν τοῦ ἐν λόγῳ Συνδέσμου. Ὁ Δημοσθένης Τσιβεριώτης, συνταγματάρχης ἐ.ἀ. Ν. 4191)21 αἰτεῖ ἐπανόρθωσιν προσγενομένης αὐτῷ ἀδικίας, βάσει τοῦ νόμου 1854)51 κλπ.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ γεωργικῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων». Ὁ ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τῆς πλειοψηφίας κ. Δ. Βουρδουμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§10Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλήν, νὰ συμφωνήσῃ νὰ διεξαχθῇ ἡ συζήτησις κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ψήφισις τοῦ νομοσχεδίου πρὸ τῶν ἑορτῶν. Νομίζω, ὅτι, ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου δὲν ὑπάρχουν ἀντιρρήσεις. Ἂν ὑπάρχουν ἐπιφυλάξεις ἐπὶ διαφόρων διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου, θὰ ἦτο δυνατὸν αὗται νὰ διατυπωθοῦν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Θὰ παρεκάλουν, λοιπόν, ἂν συμφωνῇ ἡ Βουλή, προκειμένου περὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, νὰ δεχθῇ νὰ ὁμιλήσουν, εἰ δυνατόν, μόνον οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων ἢ οἱ ἐκπρόσωποί των καὶ ὅταν θὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν νὰ εἶναι δυνατὸν οἱ κ.κ. συνάδελφοι νὰ ἀναπτύξουν τὰς ἀπόψεις των, ἐπιτυγχανομένης οὕτω τῆς ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου, τὴν σοβαρότητα καὶ σημασίαν τοῦ ὁποίου ὅλοι γνωρίζομεν, πρὸ τῶν ἑορτῶν.

§11Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κ. συνάδελφε.

§13Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὸ ἄρθρον 57 τοῦ Συντάγματος ὁρίζει, ὅτι τὰ νομοσχέδια εἰσηγοῦνται οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοί. Ἐπειδὴ τὸ νομοσχέδιον περὶ γεωργικῶν ἀσφαλίσεων περιλαμβάνει διατάξεις ἁρμοδιότητος τῶν ὑπουργῶν Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ Δικαιοσύνης, διότι διὰ τοῦ ἄρθρου 12 χαρακτηρίζονται ἀδικήματα καὶ ἐπιβάλλονται ποιναί, ἀφαιροῦνται ἢ προστίθενται ἁρμοδιότητες τοῦ ὑπουργοῦ Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ ἐπειδὴ οἱ δύο ὑπουργοὶ δὲν ὑπέγραψαν τὸ νομοσχέδιον, ἐπειδὴ εἶναι παρόντες οἱ κ.κ. ὑπουργοί, νομίζω, ὅτι μὲ μίαν προφορικὴν εἰσήγησιν ὅτι θὰ τὸ ὑπογράψουν ἢ μὲ μίαν τακτοποίησιν τοῦ ζητήματος θὰ λυθῇ συνταγματικῶς τὸ θέμα.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζορμπᾶ, ὅταν ἀνεκοίνωσε τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς εἶπεν, ὅτι τὸ καταθέτει ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Συνεπῶς, οὐσιαστικῶς καλύπτονται ὅλα τὰ Ὑπουργεῖα καὶ ὅλοι οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοί. Τώρα, τυπικῶς, θὰ ἐξετασθῇ τὸ θέμα καὶ θὰ ὑπογραφῇ, ἐὰν χρειάζεται. Πάντως, τὸ νομοσχέδιον κατετέθη ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως.

§15Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔκαμε μίαν πρότασιν, ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου νὰ ὁμιλήσουν μόνον οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων. Λυποῦμαι, ὅτι, τοὐλάχιστον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἰδικῆς μου, δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ πρότασις αὐτὴ νὰ γίνῃ δεκτή. Οἱ βουλευταὶ ἔχουν ἐξ ἴσου δικαίωμα μὲ τοὺς Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων νὰ ἐκθέσουν τὰς ἀπόψεις των ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, εἶναι δὲ ἡ ἀρχὴ τοῦ νομοσχεδίου λίαν οὐσιώδης καὶ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἔχωμεν ὅλοι τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλήσωμεν ἐπ’ αὐτῆς.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Κύρκο, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐξέφρασε μίαν εὐχήν. Ἀπόφασις δὲν ἐλήφθη. Ἂν διαφωνῇ κανείς, δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν φιμώσῃ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἄποψις.

§17Α. ΖΑΚΚΑΣ. Πρέπει νὰ διευκρινισθῇ τὶ ἐννοεῖτε μὲ αὐτό. Βεβαίως, ἀσφάλισιν διὰ τοὺς ἀγρότας θέλομεν ὅλοι. Αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι ἠμποροῦμεν νὰ ἐγκρίνωμεν οἱονδήποτε νομοσχέδιον, θεσπίζον ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν θὰ σᾶς ἐμποδίσῃ κανεὶς νὰ λάβετε τὸν λόγον. Ὁ κ. Δ. Βουρδουμπᾶς, εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ἔχει τὸν λόγον.

§19Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Σταθμὸν πράγματι εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς βελτιώσεως τῶν βιοτικῶν συνθηκῶν τοῦ ἀγροτικοῦ μας πληθυσμοῦ ἀπετέλεσεν ἡ ἀπὸ ραδιοφώνου κατὰ τὴν ἑσπέραν τῆς 18ης τρέχοντος μηνὸς ἀναγγελία ἐκ μέρους τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως τῆς ἀποφάσεώς του, ὅπως εἰσαγάγῃ νομοσχέδιον ἐπεκτάσεως τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων εἰς τοὺς ἀγροτικοὺς πληθυσμοὺς καὶ ἱστορικὴν στιγμὴν διὰ τὴν Ἑλληνικὴν Βουλὴν ἡ κατάθεσις τοῦ νομοσχεδίου τούτου, ἡ γενομένη τὴν αὐτὴν ἑσπέραν ὑπὸ τὰ παρατεταμένα χειροκροτήματα τῆς Βουλῆς, ἱστορικὴ καὶ προωρισμένη νὰ ἐπηρεάσῃ αὐτὸ τοῦτο τὸ μέλλον τῆς φυλῆς, ἡ ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπίδρασις ἐκ τοῦ λαμβανομένου μέτρου θὰ εἶναι ἀναμφισβητήτως τεραστία. Ἀναλαμβάνων ἤδη τὴν εἰσήγησιν ἐπὶ τοῦ σημαντικωτάτου τούτου νομοσχεδίου, τοῦ σημαντικωτέρου ἀπὸ κοινωνικῆς τοὐλάχιστον ἀπόψεως τῆς τελευταίας πεντηκονταετίας, θεωρῶ, ὅτι ἔχω πρὸ παντὸς ὑποχρέωσιν νὰ ἐκφράσω τὴν εὐγνωμοσύνην μου, τὴν εὐγνωμοσύνην τῶν πληθυσμῶν ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐκπροσωπῶ καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι καὶ ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, καὶ εἰδικώτερα, τὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος, ὡς εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν, διὰ τῆς ἐνδελεχοῦς, συνεχοῦς, συστηματικῆς καὶ ἐν πᾶσι λεπτομερείᾳ προσωπικῆς παρακολουθήσεως, ἐπεμελήθη ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῆς διεκπεραιώσεως τῆς ὅλης ἀπαιτηθείσης προεργασίας πρὸς ὁλοκλήρωσιν τῶν ὅρων ὑφ’ οὓς κατέστη δυνατὴ ἡ θεμελίωσις τοῦ προτεινομένου συστήματος ἀσφαλίσεως, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῆς καταρτίσεως τοῦ ὑπὸ τὴν κρίσιν ἡμῶν νομοσχεδίου. Θὰ ἤθελον, ἐπίσης, νὰ ἐκφράσω τὴν ἱκανοποίησίν μου, ἱκανοποίησιν τριπλῆν, τὴν ὁποίαν αἰσθάνομαι ἀρχόμενος τῆς εἰσηγήσεώς μου. Πρῶτον, ὡς Ἕλλην πολίτης, διότι τέλος, ἡ Πατρίς μας, ἡ Κοινωνία μας, ἡ οἰκονομία μας ἐν γένει, ἔφθασεν εἰς τὸ σημεῖον ἐκεῖνο τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ἐξ οὗ δύναται νὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ τὴν ὑποχρέωσιν αὐτὴν τὴν ἐπιτακτικήν, τὴν ὁποίαν εἶχε νὰ μεριμνήσῃ διὰ τοὺς πληθυσμοὺς ἐκείνους τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι, ἐνῷ εἶναι οἱ ἐργατικώτεροι, οἱ πλέον μοχθοῦντες, οἱ περισσότερα εἰσφέροντες εἰς τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν, ἐνῷ εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν στήριγμα τῆς ἐθνικῆς μας ὑποστάσεως, διαβιοῦν ἐν τούτοις ὑπὸ δυσχερεστάτας συνθήκας καὶ ἔχουν ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ὑπολειφθῆ τῆς προστασίας, τῆς ὁποίας πλεῖσται ἄλλαι τάξεις τῆς κοινωνίας μας καὶ τῶν πόλεων ἀπὸ πολλοῦ ἔχουν τύχει. Ὕστερα, θὰ ἤθελον, ἐπίσης, νὰ ἐκφράσω τὴν ἱκανοποίησίν μου, διὰ τὴν ὁμόθυμον κατ’ ἀρχὴν τοὐλάχιστον, ἀσχέτως τῶν ἐπὶ τῶν κατὰ μέρους διατάξεων διαφωνιῶν, ἀποδοχὴν τοῦ νομοσχεδίου παρ’ ὅλων τῶν Κομμάτων τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, ἀποδοχὴν ἐκδηλωθεῖσαν καὶ κατὰ τὰς συνεδριάσεις τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ παντοιοτρόπως ἄλλωστε ἐκδηλωθεῖσαν μέχρι σήμερον, ὅπερ ἀποδεικνύει, ὅτι σύσσωμος ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς χώρας συμφωνεῖ ἐπὶ τῆς ἀνάγκης ἐπιβολῆς τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων καὶ τὸ ὁποῖον δίδει τὴν ἐλπίδα τῆς ἐπεξεργασίας τοῦ νομοσχεδίου μὲ ὑπερκομματικὰ κριτήρια. Πέραν τούτου, θὰ ἤθελον καὶ ἐγὼ προσωπικῶς νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλήν, ὅτι αἰσθάνομαι ἑαυτὸν ὑπερήφανον, διότι μοῦ ἔλαχε τὸ προνόμιον νὰ εἶμαι ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τοῦ σπουδαιοτάτου τούτου νομοθετήματος τοῦ ἀφορῶντος ἰδιαιτέρως ἀγαπητοὺς εἰς ἐμὲ πληθυσμούς, ἐξ ὧν καὶ ἐγὼ προέρχομαι. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν νομίζω, ὅτι δικαιοῦμαι, οὔτε ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπεκταθῶ διὰ νὰ ἀναπτύξω τὸ ὅλον θέμα τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις ἐξειλίχθη ἤδη εἰς ὁλόκληρον ἐπιστήμην, εἰς κλάδον τῶν ἐπιστημῶν ἐφ’ οὗ καὶ λεχθῆ καὶ γραφῆ ἔχουν πολλά. Ἐξειλίχθη ἀπὸ τῆς τελευταίας ἀκόμη 25ετίας τοῦ 19ου αἰῶνος εἰς θεσμὸν διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιζητεῖται ἐφαρμογὴ ἑνὸς μεγάλου μέρους τῆς ἐπιστήμης, τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς, ὑπῆρξεν ἀποτέλεσμα ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῆς συναισθήσεως τῆς ὑποχρεώσεως τὴν ὁποίαν ἔχομεν ὡς κοινωνοὶ ἄνθρωποι νὰ ἐπιδεικνύωμεν ἔναντι τῶν δυστυχούντων συνανθρώπων μας, ἀφ’ ἑτέρου δέ, τοῦ συμφέροντος τὸ ὁποῖον ἔχει ἡ κοινωνία νὰ μὴ περιλαμβάνῃ μεταξὺ τῶν μελῶν της δυστυχοῦντας, οὓς ἄγνωστον εἶναι ποῦ ἠμπορεῖ νὰ ὁδηγήσῃ ἡ ἀπόγνωσις. Τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ κράτη, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν Γερμανίαν, ἥτις ἤρχισεν ἐφαρμόζουσα κατὰ τὸ 1883, καθιέρωσαν τὰς κοινωνικὰς ἀσφαλίσεις. Ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλην αἱ ἐπὶ τῶν διαφόρων τομέων ἀσφαλίσεις, εἰσήγοντο ἐπίσης εἰς τὰ πεπολιτισμένα κράτη. Τὴν ἀσφάλισιν ἀσθενείας ἐπηκολούθει ἡ ἀσφάλισις γήρατος καὶ ταύτην ἡ ἀσφάλισις θανάτου, ἀνεργίας, ὑγείας, φαρμακευτικῆς περιθάλψεως ἢ καὶ τἀνάπαλιν, οὕτω δὲ μέχρι τοῦ 1920 ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν εἰς ὅλα τὰ Εὐρωπαϊκὰ Κράτη καὶ εἰς τὴν Ἀμερικὴν αἱ κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις τῶν ἀστικῶν πληθυσμῶν, ἰδίᾳ καὶ τῶν ἐργατικῶν μαζῶν, εἶχον ὁλοκληρωθῆ, μὲ βάσιν πάντοτε τὴν συμμετοχὴν τοῦ μισθωτοῦ, τοῦ ἐργοδότου καὶ ἐν μέρει τοῦ Κράτους, διότι ἐθεωρήθη, ὅτι καὶ οἱ 3 οὗτοι συντελεσταὶ ἐνδιεφέροντο διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ θεσμοῦ. Παρ’ ἡμῖν, ἡ πρώτη ὠργανωμένη μέριμνα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ὑπῆρξεν ὁ νόμος 2868 τοῦ 1922, ὁ ὁποῖος ἀπετέλεσε τὴν βάσιν ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐθεμελιώθη περαιτέρω ἡ ὀργάνωσις τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, ἡ δὲ κατὰ τὸ ἔτος 1934 ἵδρυσις τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων καὶ ἡ κατὰ τὸ 1937 ἔναρξις τῆς λειτουργίας του, ἐδημιούργησε τὸν κεντρικώτατον αὐτὸν φορέα τῶν ἀστικῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, ὁ ὁποῖος τόσον εὐεργετικῶς δρᾷ ἔκτοτε, χωρὶς νὰ περιορίσῃ βέβαια καὶ τὴν παράλληλον δρᾶσιν καὶ λειτουργίαν πλήθους ἄλλων κλαδικῶν Ταμείων Ἀσφαλίσεως. Αἱ ἀγροτικαὶ ὅμως κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις εἶχον καθυστερήσει ἀνὰ τὸν κόσμον ὁλόκληρον, λόγῳ τοῦ ἰδιαιτέρου των χαρακτῆρος, τῆς ποικιλίας τῶν συνθηκῶν ὑφ’ ἃς αἱ ἀγροτικαὶ ἐπιχειρήσεις λειτουργοῦν, τὴν ἔλλειψιν ἀπ’ εὐθείας σχέσεως ἐπιχειρήσεως καὶ ἐργαζομένου, τὴν δυσκολίαν ἐξακριβώσεως τῆς ἀποδόσεως τῆς ἐπιχειρήσεως καὶ ἐν γένει τὴν ἰδιομορφίαν τῆς ἀγροτικῆς ἀπασχολήσεως. Ἡ ἀνάγκη τῆς ἐπεκτάσεως τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως καὶ εἰς τοὺς ἀγροτικοὺς πληθυσμοὺς ἀνεγνωρίζετο πανταχόθεν, δοκιμώτατοι δὲ μελετηταὶ καὶ ἐπιστήμονες ἐπεδόθησαν εἰς τὴν μελέτην τοῦ θέματος. Δὲν ἤρχισεν ὅμως ἡ ἐφαρμογή των εἰμὴ λίαν προσφάτως, ἀσκηθεῖσα ἐν τῷ μεταξὺ ὡς ἰδιωτικὴ προαιρετικὴ ἀσφάλισις ἀπὸ ἰδιωτικὰς ἐπιχειρήσεις καὶ ἔν τινι μέτρῳ παρὰ κρατικῶν ὀργανισμῶν, ὡς καὶ παρ’ ἡμῖν παρὰ τῆς ΑΤΕ καὶ διαφόρων ἄλλων ἀσφαλιστικῶν Ταμείων. Ἡ κίνησις πρὸς ἐπέκτασίν των ἐνετάθη μετὰ τὸν 2ον παγκόσμιον πόλεμον καὶ δὴ μετὰ τὴν παγκόσμιον διακήρυξιν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τὴν γενομένην ὑπὸ τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν κατὰ τὴν 10.12.48, εἰς παράγρ. 1 τοῦ ἄρθρου 25, τῆς ὁποίας ἀναφέρεται ὅτι, ἐπιτρέψατέ μοι, κύριοι βουλευταί, νὰ σᾶς ἀναγνώσω αὐτὴν τὴν περικοπὴν τῆς διακηρύξεως, διότι τοιαῦται ἐπαγγελίαι καὶ ν’ ἀναγινώσκωνται καὶ ν’ ἀναγράφωνται καὶ νὰ διαδίδωνται εἰς πᾶσαν περίπτωσιν πρέπει. Ἀναφέρει, λοιπόν, ἡ διακήρυξις, ὅτι: «Ἕκαστος ἔχει δικαίωμα ἐπὶ ἑνὸς ἐπιπέδου ζωῆς ἱκανοῦ νὰ ἐξασφαλίσῃ ὑγείαν καὶ εὐημερίαν εἰς αὐτὸν καὶ τὴν οἰκογένειάν του, συμπεριλαμβανομένης τῆς τροφῆς, τῆς ἐνδυμασίας, τῆς κατοικίας, τῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως καὶ τῶν ἀναγκαίων κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν». Ἔχει ἐπίσης δικαίωμα ἀσφαλίσεως διὰ τὰς περιπτώσεις ἀνεργίας, ἀσθενείας, ἀνικανότητος πρὸς ἐργασίαν, χηρείας, γήρατος ἢ ἄλλης ἐλλείψεως δυνατοτήτων ζωῆς, αἵτινες ὀφείλονται εἰς περιστάσεις ἀνεξαρτήτως τῆς θελήσεώς του. Οὕτω, κατὰ πρῶτον, ἐφαρμόζεται ἐν Ἀγγλίᾳ ὁ θεσμὸς τῶν γεωργικῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων εἰσαχθεὶς τὸ 1949, εἰς τὴν Γερμανίαν τὸ 1957, μετὰ μελέτην εἰδικὴν διαρκέσασαν ἐπὶ μίαν ὁλόκληρον 7ετίαν, εἰς τὴν Γαλλίαν τὸ 1952, εἰς τὴν Ἰταλίαν τὸ 1958, εἰς τὴν Σουηδίαν λίαν προσφάτως. Εἰς οὐδεμίαν δὲ χώραν τῆς Βαλκανικῆς ἔχουν ἐφαρμοσθῆ αἱ ἀγροτικαὶ ἀσφαλίσεις, πλὴν τῆς Βουλγαρίας, εἰς τὴν ὁποίαν ὅμως καλύπτουν μόνον τοὺς συνεταιρισμένους γεωργούς, ἤτοι τὰ 60% τῶν γεωργικῶν πληθυσμῶν καὶ ἐν παρενθέσει σημειώνω, διότι θὰ μᾶς χρειασθῇ παρακάτω μὲ συμμετοχὴν τῶν ἠσφαλισμένων διὰ μόνον τὴν σύνταξιν γήρατος μὲ 5% τοῦ εἰσοδήματός των. Συγχρόνως μὲ τὰς ἐπεκτάσεις τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων ἀνὰ τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας καὶ εἰς τοὺς ἀγροτικοὺς πληθυσμούς, ἤρχισε καὶ παρ’ ἡμῖν ἡ κίνησις διὰ παρομοίαν ἐπέκτασιν, ἀναγνωριζομένης τῆς ἀνάγκης καὶ τῆς ὑποχρεώσεως, ὡς εἶπον καὶ προηγουμένως, τοῦ Κράτους, ὅπως σπεύσῃ ἰδίως ἐν τῇ χώρᾳ μας ὅπου οἱ ἀγρόται μας, πολυπληθέστεροι ὄντες τῶν ἀγροτῶν πάσης ἄλλης χώρας, ἔχουν καὶ πρόσθετον ἀνάγκην συμπαραστάσεως. Σημειωτέον, ὅτι, παρ’ ἡμῖν ὑπῆρχε καὶ πρόσθετος δυσκολία, ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι τὸ ποσοστὸν τῶν παρ’ ἡμῖν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν εἶναι πολὺ μεγαλύτερον τοῦ ποσοστοῦ τῶν ἄλλων χωρῶν καὶ συνεπῶς ἡ κοινωνικὴ συμπαράστασις τῶν λοιπῶν τάξεων καὶ τοῦ Κράτους πρὸς ἀνάληψιν τῶν κοινωνικῶν βαρῶν ἐκ τῆς ἀσφαλίσεως εἶναι δυσκολωτέρα. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου σχετικὸν πίνακα τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν ὡρισμένων χωρῶν διὰ τὴν περίοδον 1944–1958 κατὰ ποσοστόν. Εἰς τὰς πλείστας, λοιπόν, τῶν χωρῶν, εἰς ἃς ἔχουν ἐπεκταθῆ αἱ ἀγροτικαὶ ἀσφαλίσεις, τὸ ποσοστὸν τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ ἀνέρχεται εἰς 15–20–25 ἐπὶ τοῖς ἑκατόν, εἰς ἐλαχίστας δὲ ὡς ἀνώτερον καὶ δὴ εἰς τὸ 50–60%, εἰς ὃ ἀνέρχεται εἰς τὴν χώραν μας. Οὕτω δέ, ἡ τῶν ἄλλων κοινωνικῶν τάξεων τῶν ἄλλων χωρῶν δυσχέρειαι ὑποβοηθήσεως τοῦ λογαριασμοῦ τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων ἐπιτείνεται πολλαπλασιαζομένη δι’ ἡμᾶς, ὁπότε καλεῖται τὸ 45–50% νὰ ὑποβοηθήσῃ τὸ 50 –55%. Ὡς ἐκ τούτου, πολὺ φυσικὸς θὰ ἦτο ὁ ἐνδοιασμὸς κάθε κυβερνήτου εἰς τὴν χώραν μας εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἐπέκτασιν τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν. Καὶ παρ’ ἡμῖν, λοιπόν, καὶ μελέται συνετάγησαν καὶ ἄρθρα ἐγράφησαν καὶ προγράμματα ἐξετέθησαν καὶ σχέδια νόμων κατηρτίσθησαν, ἀκόμη καὶ παλαιότερον καὶ προσφάτως μάλιστα, ὡς τὰ ὑποβληθέντα σχέδια τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Φιλελευθέρου Δημοκρατικοῦ Κόμματος κ. Παπανδρέου καὶ τῆς ΕΔΑ, ἐφ’ ὧν ἢ μᾶλλον ἐπὶ τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἢ μὴ τῆς συζητήσεως τῶν ὁποίων καὶ ἡ συζήτησις τοῦ παρελθόντος Φεβρουαρίου εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην. Ἡ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ ἀφ’ ἧς ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἀρχὴν καὶ ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς γενικωτέρας μερίμνης, τὴν ὁποίαν κατέβαλε καὶ καταβάλλει ὑπὲρ ἀνορθώσεως γενικώτερον τῆς ὅλης οἰκονομίας τῆς χώρας καὶ εἰδικώτερον τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας, ἔθεσεν ὡς ἐπιδίωξίν της καὶ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ἀνάγκης ἐπεκτάσεως τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων καὶ εἰς τοὺς ἀγροτικοὺς πληθυσμούς. Καὶ ἀφ’ ἑνὸς ἔπαυσε νὰ κάμῃ ἀρχὴν ἄμεσον τούτων διὰ τῆς ἀπὸ τοῦ Δεκεμβρίου 1955 ἐπὶ ὑπουργίας κ. Κατσαφάδου νομοθετήσεως τῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως, βάσει τοῦ νόμου 3487) 1955 καὶ τῆς ἐφαρμογῆς τούτων ἀπὸ τοῦ 1956 ἐπὶ ὑπουργίας κυρίας Λίνας Τσαλδάρη, ἥτις συνεχῶς ἐπεκτεινομένη παρέχεται σήμερον εἰς πλείστας περιοχὰς τῆς χώρας διὰ 1.141 κοινοτικῶν ἢ ἀγροτικῶν ἰατρείων, εἰς ἃ ὑπηρετοῦσιν 1.141 ἰατροί, 436 μαῖαι καὶ 415 νοσοκόμοι. Ἐξ ἄλλου δέ, ἐπεδόθη πρῶτον μὲν εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν πολιτικῶν, κοινωνικῶν καὶ οἰκονομικῶν προϋποθέσεων, αἵτινες θὰ ἀπῃτοῦντο διὰ τὴν δυνατότητα ἀναλήψεως τοῦ οἰκονομικοῦ βάρους, τὸ ὁποῖον συνεπάγονται αἱ κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις, ὕστερα δὲ εἰς τὴν μελέτην τοῦ ὅλου θέματος, βάσει προσφάτων στατιστικῶν στοιχείων, οἰκονομικῶν δεδομένων καὶ προσφάτων μελετῶν ἁρμοδίων ὀργάνων, ὥστε νὰ ἔχῃ ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα, ἅτινα ἀπαιτοῦνται διὰ μίαν σοβαρὰν καὶ ἐν συναισθήσει τῆς σοβαρότητος τοῦ ἔργου, ἐπεξεργασίαν τοῦ ζητήματος. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι ἔργον ἐμοῦ νὰ ἀναπτύξω τὴν στιγμὴν αὐτὴν ποῖαι αἱ οἰκονομικαὶ ἰδίως συνθῆκαι, αἱ ὁποῖαι ἔπρεπε προηγουμένως νὰ διαμορφωθοῦν διὰ νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ἐν συνεχείᾳ λῆψις τῶν ὑπὸ τοῦ νομοσχεδίου προβλεπομένων μέτρων. Οὔτε καὶ ποία εἰς τὸν τομέα τοῦτον ἡ συμβολὴ τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι ἀνάγκη, ἐν τούτοις, νὰ λεχθοῦν ὀλίγα τινὰ καὶ ἐπ’ αὐτοῦ, ἵνα κατανοηθοῦν ὡρισμένα πράγματα, ἅτινα θὰ λεχθοῦν περαιτέρω καὶ ἐφ’ ὧν ἡ ἀπάντησις στηρίζεται εἰς τὰ μέχρι τοῦδε ἐκτελεσθέντα ἐν Ἑλλάδι καὶ εἰς ἐκεῖνα, ποὺ εἶναι ἀκόμη ἀνάγκη νὰ ἐκτελεσθοῦν. Ὑπενθυμίζω, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπέτυχε μέχρι τοῦδε καὶ ἀπὸ πολλοῦ ἤδη πολιτικὴν καὶ οἰκονομικὴν σταθερότητα, σταθεροποίησιν τοῦ νομίσματος. Ἰσοσκέλισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ποὺ ἦτο κἄτι τὸ ἀκατόρθωτον εἰς τὸ παρελθὸν καὶ μάλιστα περισσεύματα ἐν αὐτῷ, ἀνόρθωσιν τῆς πίστεως ἔν τε τῷ ἐξωτερικῷ καὶ ἐν τῷ ἐσωτερικῷ, ἀθρόαν εἰσροὴν ξένου κεφαλαίου καταπλήσσουσαν αὔξησιν τῶν ἰδιωτικῶν καταθέσεων παρὰ Τραπέζαις καὶ λοιποῖς Ὀργανισμοῖς. Αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τοῦ ἀγροτικοῦ τοιούτου ἀπὸ 17–25 δισεκατ. Ὑπενθυμίζω, ἀκόμη, τὴν σωρείαν τῶν ἔργων πάσης φύσεως, τὰ ὁποῖα τοσάκις ἔχει ἀναπτύξει ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Ἔργα ἐπίσης συγκοινωνιακά, τουριστικά. Ἐπιτεύξεις εἰς τὸν ναυτιλιακὸν τομέα καὶ τὴν βιομηχανίαν. Τὴν ἀνέγερσιν ἐργοστασίων βασικῆς ἀνάγκης καὶ βασικῆς ἐθνικῆς ἐξυπηρετήσεως. Ὑπενθυμίζω ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, ὅ,τι ὁλόκληρος ὁ λαὸς γνωρίζει καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι δὲν παραγνωρίζει καὶ οὔτε ἠρνήθη ποτὲ οὔτε ὁ τελευταῖος τῶν ἀντιπάλων πολιτῶν νὰ ἀναγνωρίσῃ· ὅτι τοὐτέστιν ὁλόκληρος ἡ Ἑλλὰς ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον ἀνασκάπτεται. Ἐρευνᾶται, διατρυπᾶται, πρὸς ἀνεύρεσιν τοῦ ὅ,τι δύναται νὰ ἀποδώσῃ ἡ πτωχὴ αὐτή, πλὴν ἔνδοξος γῆ ἡ ἄγονος, ἡ βραχώδης, καὶ ὅτι διατίθενται τεράστια ποσὰ δι’ ὅλας αὐτὰς τὰς ἐργασίας καὶ ὅτι χρειάζονται ἀκόμη καὶ ἄλλα ἔργα καὶ ἄλλα ποσά, διότι καὶ πολλαί, πάμπολλαι εἶναι αἱ ἀνάγκαι τοῦ λαοῦ μας αὐτοῦ ποὺ ζῇ εἰς αὐτὸν ἐδῶ τὸν δοξασμένον βράχον ποὺ λέγεται Ἑλλάς. Γνωρίζει ἀκόμη ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι καὶ πλεῖστα ἀκόμη κεφάλαια τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ διατίθενται καὶ διὰ ἐνίσχυσιν καλλιεργειῶν καὶ δι’ ἐπιδότησιν προϊόντων σίτου, σταφίδος, καπνοῦ, λιπασμάτων καὶ πλείστων ἄλλων καὶ ὅτι πλεῖστα νομοθετήματα προστασίας προϊόντων ἔχουν ψηφισθῆ. Μέσα δὲ εἰς τὸν ὀργασμὸν αὐτὸν ἐργασίας δὲν ἠμέλησεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, προσωπικῶς, ὅπως εἴπομεν, νὰ προωθήσῃ καὶ τὸ θέμα τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων καὶ συνέστησε κατ’ ἀρχὰς μὲν ἀμέσως μετὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1958 ἐπιτροπὴν ἐξ εἰδικῶν, μελέτης τοῦ θέματος, μετὰ ταῦτα μετεκάλεσε Γερμανὸν εἰδικὸν ἐπὶ τῶν ἀσφαλίσεων, τὸν κ. Κρόν, καὶ διέταξε δειγματοληπτικὴν ἀπογραφήν, ἥτις ἐγένετο εἰς 30 Νομοὺς τοῦ Κράτους, ληφθέντων 45.000 δελτίων οἰκογενειακῆς καταστάσεως. Τὰ στοιχεῖα συνελέγησαν καὶ μετὰ μελέτην προσωπικὴν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, καθ’ ἣν ἐλήφθησαν ὑπ’ ὄψιν καὶ αἱ γνῶμαι πλείστων εἰδικῶν καὶ πλείστων μελετητῶν, αἱ γνῶμαι ἰδίως τῶν ἐκπροσώπων τῶν γεωργικῶν Ὀργανώσεων, καὶ μετὰ μελέτην τῶν ἰσχυόντων εἰς ἄλλας χώρας, ὡς καὶ τῶν πορισμάτων ἐκ τῶν εἰς τὰς ἄλλας χώρας ἐφαρμογῶν ἄγεται πλέον σήμερον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, ὅπερ ὑπὸ τοὺς ὅρους τούτους διατυπωθὲν παρέχει βασικῶς τὴν ἐγγύησιν πλήρους ἀρτιότητος καὶ ὡλοκληρωμένης οἰκονομικῆς ὑποστηρίξεως. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τῆς σκοπιμότητος τοῦ λαμβανομένου μέτρου ἐπὶ τῆς ὑποχρεώσεως τὴν ὁποίαν ἔχομεν ὡς κοινωνία καὶ ὡς λαὸς νὰ τὸ λάβωμεν καὶ ἐπὶ τῆς ὠφελείας ἀκόμη ἡ ὁποία προπαντὸς θὰ προκύψῃ διὰ τὴν Κοινωνίαν καὶ τὸ Ἔθνος ἐκ τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν τῆς χώρας. Θὰ ἤμην ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου ἐπὶ θέματος τὸ ὁποῖον οὐδεὶς ἀρνεῖται καὶ τὸ ὁποῖον οἱ πάντες ἐξαίρουν. «Οὐδεὶς ἀγνοεῖ, ἔλεγεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἡ ἐθνική μας ζωὴ στηρίζεται εἰς τὰς ἀρετὰς καὶ εἰς τὰς θυσίας τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου καὶ οὐδεὶς ἀρνεῖται, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξαντλῶμεν ὅλα τὰ περιθώρια, τὰ ὁποῖα παρέχει ἡ ἐθνική μας οἰκονομία διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει εἰς τὰς ἀληθείας αὐτὰς καὶ τὴν πίστην της τὴν ἀπέδειξεν ἐμπράκτως διὰ τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἔλαβε καὶ ἐξακολουθητικῶς λαμβάνει διὰ τὴν ἀνύψωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἀγρότου». Καὶ εἰσέρχομαι ἤδη, κ. συνάδελφοι, εἰς ἐξέτασιν τοῦ σχεδίου Ν. Δ. καὶ τῶν ἐπὶ μέρους αὐτοῦ διατάξεων καὶ τοῦ τρόπου καθ’ ὃν ἐπιδιώκει, τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ εἰς ὃν ἀποβλέπει. Δὲν πρόκειται βέβαια νὰ εἰσέλθω εἰς λεπτομερείας τῶν ἐπὶ μέρους διατάξεων, αὗται θὰ συζητηθοῦν, εἶναι βέβαιον, διὰ μακρῶν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι ἐνταῦθα θὰ ἔχωμεν διαφωνίας μὲ τὴν ἀντιπολίτευσιν. Εἶναι ἀνάγκη ὅμως νὰ ἐκθέσω τὰ κύρια σημεῖα, ἅτινα χαρακτηρίζουν τὸ σχέδιον Ν. Δ. καὶ τὰ ὁποῖα δίδουν τὸ σκελετὸν τῆς συνισταμένης ἀσφαλίσεως, εἶναι τὰ ἑξῆς: 1) Τὸ περιεχόμενον τῆς ἀσφαλίσεως. 2) Ἡ ἐπέκτασις αὐτῆς ὡς πρὸς τὰ περιλαμβανόμενα πρόσωπα καὶ παροχὰς καὶ ποῖαι αἱ προϋποθέσεις παροχῆς. 3) Τὸ ὕψος τῆς παρεχομένης ἀσφαλίσεως. 4) Ἡ συνολικὴ οἰκονομικὴ ἐπιβάρυνσις. 5) Αἱ πηγαὶ ἐξ ὧν θὰ ἀντλοῦνται τὰ ἀπαιτούμενα χρηματικὰ ποσά. 6) Ὁ φορεὺς τῆς ὅλης ἀσφαλίσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις ἠθέλησεν ὅπως τὸ περιεχόμενον τῆς ἀσφαλίσεως εἶναι ὅσον τὸ δυνατὸν εὐρύτερον. Ἐπίσης, θέλουσα νὰ περιορίσῃ καθ’ ὅσον τὸ δυνατὸν τὴν διαφορὰν συμμετοχῆς τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν ἔναντι τῶν ἀστικῶν τοιούτων εἰς τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα προσεπάθησεν, ὅπως διὰ τῆς εὐρύτητος τοῦ περιεχομένου σημαντικὸν ποσὸν ἐκ τῶν πόρων τῶν ἀστικῶν τάξεων διοχετευθῇ πρὸς τὴν ὕπαιθρον. Κατὰ ἕνα λογαριασμόν μου, κ. συνάδελφοι, ἐκ τῶν 75 δισεκατ. εἰς ἃ ἀνέρχεται τὸ ἐθνικόν μας εἰσόδημα τὰ 19 δισεκατομμ. ἀφοροῦν εἰσόδημα τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἐκ τῶν ὑπολοίπων δὲ 66 τὰ 25 ἀντιστοιχοῦν εἰς τὴν τάξιν τῶν ἀγροτῶν καίτοι πολυπληθεστέρα καὶ 41 εἰς τὸν ἀστικὸν πληθυσμόν. Ἡ μεταφορὰ 800 ὅλων ἑκατομμ., ὡς θὰ εἴπω κατωτέρω, τείνει νὰ περιορίσῃ τὴν παρατηρουμένην διαφοράν. Οὕτω, λοιπόν, περιλαμβάνει τὸ σχέδιον Ν. Δ. α) τὴν ἀσφάλειαν γήρατος. Κοινὴ ἦτο ἡ ἀπαίτησις ὅλων τῶν γεωργῶν μας, ὅπως πρὸ πάσης ἄλλης ἀσφαλίσεως, ἀσθενείας, ἀνικανότητος, θανάτου κλπ. ἀσφαλισθοῦν οἱ γέροντες ἀγρόται, οἱ ἀπόμαχοι αὐτοὶ μακρῶν ἀγώνων, τὰ ζωντανὰ αὐτὰ παραδείγματα ἐργατικότητος καὶ προσπαθείας, τὰ ὁποῖα καὶ ὡς παράδειγμα εἰς τοὺς νεωτέρους δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφίνωνται ἀβοήθητα καὶ ἀπροστάτευτα. Ἐκρίθη, ὅτι εἶναι ἀνάγκη πρὸ παντὸς ὁ γέρων ἀγρότης τῆς οἰκογενείας νὰ ἔχῃ καὶ νὰ διατηρήσῃ τὴν ὀντότητά του, τὴν ἀξιοπρέπειάν του, τὸ εἶναι του κατὰ τὴν λαϊκὴν ἔκφρασιν καὶ νὰ δύναται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰς στοιχειωδεστέρας του ἀνάγκας τὰς καθημερινάς. Ἐθεωρήθη, ὅτι ἡ σύνταξις γήρατος ἀποτελεῖ τὴν στοιχειωδεστέραν κοινωνικὴν ὑποχρέωσιν, ἀποτελεῖ χρέος διὰ τὴν ἠθικὴν συνείδησιν τοῦ Ἔθνους, ὅπως λέγει ἡ ἔκθεσις. β) Περιλαμβάνει τὸ νομοσχέδιον, παροχὴν πλήρους ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, ἡ ὁποία, ἐπίσης, ἐκρίθη ἀναγκαία λόγῳ τοῦ ὅτι, οὔτε τὰ οἰκονομικὰ μέσα ἔχει ὁ ἀγρότης, ὅπως προσφέρῃ εἰς τὸν ἰατρόν, οὔτε καὶ τὴν δυνατότητα κἂν τὴν φυσικήν, λόγῳ τῆς μὴ ὑπάρξεως ἰατρῶν εἰς τὰ χωριά. Καὶ ἀφίνετο ἀβοήθητος μακρὰν πάσης ἰατρικῆς ἀντιλήψεως καὶ προλήψεως τῶν ἀσθενειῶν. Διὰ τῶν ἀγροτικῶν ἰατρείων δὲν παρέχεται μόνον ἰατρικὴ βοήθεια εἰς τοὺς ἀσθενοῦντας, ἀλλὰ καὶ ἡ δυνατότης τῆς προσφυγῆς εἰς τὸν ἰατρὸν προληπτικῶς πρὸ τῆς ἀσθενείας ἢ ἔστω ἅμα τῇ ἐκδηλώσει τῶν πρώτων συμπτωμάτων, ὁπότε εἶναι δυνατὴ καὶ ἡ πρόληψις τῶν κακῶν συνεπειῶν τῶν κακῶν ἀσθενειῶν. γ) Τέλος περιελήφθη εἰς τὴν παροῦσαν ἀσφάλισιν καὶ ὁ ἐκ τῶν παγετῶν καὶ τῆς χαλάζης κίνδυνος προκριθέντων οὕτω ὅλων τῶν ἄλλων κινδύνων, πλημμύρας, ξηρασίας, πυρκαϊᾶς, ἀσθενειῶν, κτηνασφαλίσεως κλπ. καὶ διότι λόγῳ τῆς προηγηθείσης ἀσκήσεως τῆς τοιαύτης ἀσφαλίσεως παρὰ τῶν Τραπεζῶν καὶ λοιπῶν ὀργανισμῶν Α.Σ.Ο. κλπ., εἶναι καθωρισμένον τὸ περίπου καὶ κατὰ μέσον ὅρον ὕψος τῶν καταστροφῶν καὶ διότι οἱ περισσότεροι τῶν ἄλλων κινδύνων δὲν ἐξαρτῶνται μόνον ἐκ τυχαίων γεγονότων, ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς ἐπιμελείας τοῦ καλλιεργητοῦ ὅπως π.χ. τῶν πλημμυρῶν, τῶν ἀσθενειῶν, τῆς πυρκαϊᾶς κλπ. καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀμβλύνωμεν τὴν ἐπὶ τῶν κινδύνων τούτων προσοχὴν τῶν ἐνδιαφερομένων. Β) Ὡς πρὸς τὰ περιλαμβανόμενα πρόσωπα, τὸ νομοσχέδιον δὲν κάμνει οὐδεμίαν διάκρισιν ἐκ τῶν ἀπασχολουμένων εἰς τὴν πρωτογενῆ παραγωγήν, δὲν ἀφίνει οὐδὲν ἀνασφάλιστον. Κινούμενος ὁ συντάκτης τοῦ νομοσχεδίου ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀπὸ τὴν ἀρχήν, ἣν περιλαμβάνει ἡ ἔννοια τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ἢ ἐπεκτεινομένη εἰς ὅλα τὰ πρόσωπα τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐξ ἑτέρου ἐκ τῆς ὑποχρεώσεως, τὴν ὁποίαν ἔχομεν ὅπως περιλάβωμεν εἰς τὰ δικαιούμενα πρόσωπα ἐκείνους παρὰ τῶν ὁποίων ζητοῦμεν τὴν ἀσφαλιστικὴν εἰσφοράν, περιέλαβεν ἅπαντας τοὺς ἀσχολουμένους εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, ἐφ’ ὅσον ἐξ αὐτῆς ἀντλοῦν τὸν βιοπορισμόν αὐτόν. Ποῖα τὰ ἀσφαλιζόμενα πρόσωπα ἀναφέρονται λεπτομερῶς εἰς τὴν παράγραφον 2 τοῦ ἄρθρου 2. Περιλαμβανομένων τῶν συζύγων, κατιόντες παντὸς βαθμοῦ, συγγενεῖς δὲ ἐξ αἵματος μέχρι καὶ τρίτου βαθμοῦ ἐκ πλαγίου, ἐφ’ ὅσον ἐργάζονται κατὰ κυρίαν ἀπασχόλησιν εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις τῶν ἀρχηγῶν τῆς οἰκογενείας καὶ ἀποζοῦν ἐξ αὐτῶν. Εἰδικῶς διὰ τῆς παραγράφου 4 τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου καθορίζεται, ὅτι δύναται διὰ τοῦ κανονισμοῦ νὰ ἐπεκταθῇ ἡ ἀσφάλισις καὶ εἰς ἄλλους κλάδους τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς ὡς οἱ ἁλιεῖς καὶ εἰς πρόσωπα διαμένοντα εἰς τὰ χωρία κάτω τῶν 5.000 καὶ ἀσχολούμενα εἰς ἐπάγγελμα σχέσιν ἄμεσον ἔχον μὲ τὴν παραγωγήν. Θὰ ἐπιθυμοῦσα καὶ προέτεινα εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὅπως οἱ ἁλιεῖς τοὐλάχιστον, περιληφθοῦν εἰς τὰ ἀσφαλιζόμενα πρόσωπα, πλὴν ἀνεγνώρισα τὴν δυσκολίαν, τὴν ὁποίαν ἐξέθεσεν ὁ κ. Ὑπουργός, τῆς ἐλλείψεως στοιχείων καὶ ἐλπίζω, ὅτι ταχέως θὰ γίνῃ καὶ ὡς πρὸς αὐτοὺς ἡ ἐπέκτασις, δι’ ἀποφάσεως τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου, ὡς προβλέπει ἡ παράγραφος 4 τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν ἐξαιροῦνται τῆς συντάξεως οἱ εὔποροι, πρῶτον, διότι καλοῦνται νὰ συνεισφέρουν τὰ περισσότερα, δεύτερον, διότι παραμένοντες εἰς τὰ χωρία των καὶ μόνον διὰ τοῦτο εἶναι ἄξιοι νὰ λάβουν σύνταξιν καὶ τρίτον, διότι ἴσως θὰ ἐγένοντο ἀδικίαι, εἴτε ἐντεῦθεν, εἴτε ἐκεῖθεν ὡς πρὸς τὸν προσδιορισμὸν τοῦ εὐπόρου ἢ μή. Προϋπόθεσις διὰ τὴν παροχὴν συντάξεως τίθεται τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας καὶ ἡ ἄσκησις ἐπὶ 25ετίαν τοῦ ἐπαγγέλματος τοῦ ἀγρότου, ἀρχομένη ἀπὸ τοῦ 21ου ἔτους τῆς ἡλικίας του ἐξ ὧν τὰ 10 ἔτη συνεχῶς πρὸ τοῦ 65ου ἔτους δεκαετίαν. Τὸ 65ον ἔτος τίθεται εἰς πᾶσαν περίπτωσιν ἀσφαλίσεως εἰς ὅλας τὰς χώρας καὶ 25ετία περίπου ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὰ ἡμερομίσθια ὅλων τῶν ἠσφαλισμένων ἐργατῶν, διότι ὁ ἀγρότης ἀπασχολεῖται ἐπὶ 365 ἡμέρας τὸ ἔτος, ἐνῷ ὁ ἐργάτης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερβῇ τὰ 200–220 ἡμερομίσθια τὸ ἔτος. Τὸ ὕψος τῆς συντάξεως καθορίζεται εἰς 300 δραχμάς, ἐφ’ ὅσον ἔχει σύζυγον ἄνω τῶν 65 ἐτῶν ἢ ἀνήλικα τέκνα μέχρι 14 ἐτῶν, εἰς 220 δραχμὰς ἐφ’ ὅσον ἔχει σύζυγον μικροτέραν τῶν 65 ἐτῶν καὶ εἰς 180 δραχμὰς διὰ τοὺς μὴ ἔχοντας οἰκογενειακὰ βάρη. Ἀντετάχθη καὶ θ’ ἀντιταχθῇ, ὅτι τὸ ὕψος τῆς συντάξεως εἶναι μικρόν. Ἴσως εἶναι μικρόν, ἀλλὰ πρόκειται περὶ 300.000 δικαιούχων καὶ τὸ ὕψος τῆς δαπάνης εἶναι μεγάλο ὑπερβαῖνον τὰ 80 ἑκατομμύρια. Τὸ σύνολον τῆς δαπάνης ἀνέρχεται εἰς 796.800.000. Δεδομένου, ὅτι αἱ 90.000 δικαιοῦνται συντάξεως 300 δραχμῶν, ἔχομεν ἐπιβάρυνσιν 324.000.000. 40.000 δικαιοῦχοι, 220 δραχμῶν μηνιαίως, δημιουργοῦν ἐπιβάρυνσιν 105.600.000 καὶ 170.000 πρὸς 180 δραχμὰς μηνιαίως, δημιουργοῦν ἐπιβάρυνσιν 367.200.000. Ἔχομεν δηλαδὴ σύνολον 300.000 δικαιούχων μὲ ἐπιβάρυνσιν 796.800.000. Πέραν δὲ αὐτῶν, εἶναι τὰ ἔξοδα διοικήσεως 3%, προβλέπεται δὲ ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου αὔξησις 3% ἐτησίως τῶν ἀπαιτουμένων ἐξόδων διὰ συντάξεις γήρατος. Ὡς πρὸς τὰς πηγὰς ἐκ τῶν ὁποίων θὰ ἀντληθοῦν οἱ πόροι, ἔχω νὰ εἴπω, ὅτι αὗται εἶναι δύο. Ἡ πρώτη πηγὴ εἶναι οἱ κοινωνικοὶ πόροι καὶ ἡ δευτέρα πηγὴ ἡ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορά. Ὑπάρχει καὶ ἡ ἐπιβάρυνσις μὲ 200.000.000 τοῦ Κράτους διὰ τὴν νοσοκομειακὴν περίθαλψιν. Τὴν ἀσφαλιστικὴν εἰσφορὰν διὰ τὴν ὁποίαν εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ ἔχωμεν σοβαρὰς ἀντιρρήσεις, τὴν θεωροῦμεν καὶ ἀναγκαίαν καὶ ἐπιβεβλημένην. Ἀναγκαίαν τὴν θεωροῦμεν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσπορισθῶμεν τοὺς πόρους ἄλλοθι, ἐπιβεβλημένην δέ, διότι αὐτὴ αὕτη ἡ ἔννοια τῆς ἀσφαλίσεως, ἐπιβάλλει ὅπως μετέχουν τῶν πηγῶν ἀπὸ τὰς ὁποίας θὰ ἀντληθοῦν τὰ κεφάλαια καὶ οἱ ἠσφαλισμένοι. Οὕτω ἐφαρμόζεται καὶ εἰς ὅλα τὰ Κράτη καὶ εἰς ὅλας τὰς ἐποχάς. Πέραν τούτου, θεωροῦμεν, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ συνδέσωμεν τοὺς ἠσφαλισμένους ἀγρότας μὲ τὸν Ὀργανισμόν, ὁ ὁποῖος θὰ παρέχῃ τὰς συντάξεις διὰ νὰ ὑπάρχουν καὶ αἱ ἀπόψεις τῶν διδόντων ὅπως θὰ ὑπάρχουν καὶ αἱ ἀπόψεις τῶν λαμβανόντων. Οὕτω θὰ ὑπάρχῃ ὁ ἀντίλογος τοῦ εἰσπράττοντος καὶ τοῦ δίδοντος, καὶ δὲν θὰ δημιουργῆται ἀτμόσφαιρα ἀπαιτήσεων καὶ τάσεων πρὸς ἀνύψωσιν τῶν παροχῶν. Τὸ ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ποσοστὸν μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιβαρυνθοῦν οἱ ἀγρόται διὰ τὰς δαπάνας τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως, καθορίζεται εἰς 2%. Ἂς ἴδωμεν εἰς ποῖον ποσὸν ἀνέρχεται ἡ εἰσφορὰ τῶν ἀγροτῶν εἰς τὰ ἄλλα Κράτη. Εἰς τὴν Γερμανίαν, ὁλόκληρον τὸ ἀπαιτούμενον ποσὸν τὸ καταβάλλουν οἱ ἀγρόται. Εἰς τὴν Γαλλίαν ἰσχύει ἕνα πολύπλοκον σύστημα. Καταβάλλεται καὶ πάγιον ἀσφάλιστρον, ἀλλὰ καὶ ποσοστὸν ἐπὶ τῆς μισθωτικῆς ἀξίας τῶν κτημάτων, καλῦπτον τὸ 10% τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος. Εἰς τὴν Αὐστρίαν, τὸ ποσοστὸν ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ἀνέρχεται εἰς 60%. Εἰς τὸ Βέλγιον, οἱ ἀγρόται συμμετέχουν εἰς τὰ 70% τοῦ συνόλου τῶν ἐξόδων. Εἰς τὴν Ὁλλανδίαν, τὸ ποσοστὸν ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ἀνέρχεται εἰς 6,75%. Εἰς τὴν Ἰταλίαν, ὁλόκληρον τὸ ποσὸν καταβάλλεται ὑπὸ τῶν ἀγροτῶν. Εἴδομεν τώρα τὶ καταβάλλεται εἰς τὰ Κράτη τοῦ Παραπετάσματος. Εἰς τὴν Πολωνίαν, τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα διὰ τὴν αἰτίαν ταύτην, ἐπιβαρύνεται ἀπὸ 5–10%. Εἰς τὴν Βουλγαρίαν, μόνον διὰ τὴν σύνταξιν γήρατος, τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα ἐπιβαρύνεται μὲ 5% καὶ διὰ τὰς λοιπὰς δὲ παροχὰς μὲ 13%. Ἔναντι ὅλων αὐτῶν, τὸ Ἑλληνικὸν ἀγροτικὸν εἰσόδημα ἐπιβαρύνεται μὲ 2%. Δηλαδή, οἱ Ἕλληνες ἀγρόται ἐπιβαρύνονται μὲ τὸ ὀλιγώτερον ποσοστὸν ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ τους εἰσοδήματος, ἀπὸ ὅτι οἱ ἀγρόται ὅλων τῶν ἄλλων χωρῶν. Ἐκ τῶν ἐπαφῶν, τὰς ὁποίας εἶχον μὲ διαφόρους ἀγρότας, διεπίστωσα, κ. βουλευταί, ὅτι ἅπαντες, καὶ οἱ νέοι ἀκόμη, εἶναι πρόθυμοι νὰ συνεισφέρουν διὰ τὴν σύνταξιν γήρατος. Αὐτὸ ἐξ ἄλλου ἀποδεικνύεται καὶ ἐκ τῆς σωρείας τῶν τηλεγραφημάτων, τὰ ὁποῖα ἀποστέλλουν οἱ ἀγρόται πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Παρετηρήθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἐγράφη εἰς τὰς ἐφημερίδας καὶ θὰ ἀντιλεχθῇ ἀσφαλῶς καὶ ἐδῶ, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιβληθῇ ἡ εἰσφορὰ τῶν ἠσφαλισμένων. Σᾶς ὑπενθυμίζω, κ. βουλευταί, ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὴν προαναφερθεῖσαν συζήτησιν τοῦ παρελθόντος Φεβρουαρίου, ρητῶς ἐτόνισεν, ὅτι θεωρεῖ ἀναγκαίαν καὶ τὴν συμβολὴν τῶν ἐνδιαφερομένων. Ἀναγινώσκω τὴν σχετικὴν περικοπὴν ἀπὸ τὰ πρακτικά: Καὶ «τέταρτον, ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ δηλώσῃ ἀπὸ τοῦδε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καθιερωθῇ ὁ θεσμὸς —τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων— χωρὶς τὴν συμβολὴν τῶν ἐνδιαφερομένων». Ταῦτα δὲ πάντα, ἐν συνεχείᾳ τριῶν ἄλλων διακηρύξεών του «.... (ἀναγινώσκει) ....», ὡς εἶπεν καθώριζε τὴν θέσιν τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τρόπον σαφῆ. Δὲν εἶναι νοητή, συνεπῶς, ἡ ἔκπληξις καὶ μάλιστα ἡ κατάπληξις ὡς λέγουν, τῶν ἀντιλεγόντων, διότι δῆθεν τώρα τὸ πρῶτον πληροφοροῦνται περὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς συμβολῆς καὶ τῶν ἀγροτῶν εἰς τὴν ἀσφάλισίν των καθ’ ἣν στιγμὴν τοῦτο εἶχεν ἐξαγγελθῆ τόσον πανηγυρικῶς ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Ἂς κάμωμεν τώρα ἕνα λογαριασμόν, διὰ νὰ ἴδωμεν μὲ τὶ ἐπιβαρύνεται ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμός. Εἴπομεν, κ. βουλευταί, τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα ἐν Ἑλλάδι, ἀνέρχεται εἰς 25 δισεκατομμύρια δραχμάς, ἤτοι οἱ ἀγρόται θὰ ἐπιβαρύνωνται μὲ 500 ἑκατομμύρια. Ἐὰν εἰς αὐτὰ προσθέσωμεν τὸ 1% τοῦ ἄρθρου 22, διὰ τοῦ ὁποίου ἀντικαθίσταται τὸ καταργούμενον 3% ἐπὶ τῶν διακινουμένων σήμερον ἀγροτικῶν προϊόντων, ἔχομεν μίαν ἐπιβάρυνσιν τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ μὲ 750 ἑκατομμύρια ἐν ὅλῳ. Ἐὰν ἐξ αὐτῶν ἀφαιρέσωμεν τὰ 250 ἑκατομμύρια, τὰ ὁποῖα ἤδη καταβάλλουν οἱ ἀγρόται μὲ τὸ 3%, τὰ 45 ἑκατομμύρια τῶν καπνοκαλλιεργητῶν τὰ σήμερον καταβαλλόμενα βάσει τῆς ἰσχυούσης φορολογίας πρὸς 2,8% καὶ τὰ 40 ἑκατομμύρια τὰ καταβαλλόμενα ἤδη διὰ τὴν ἀσφάλισιν κατὰ τῶν παγετώνων καὶ χαλάζης, ἤτοι, ἐὰν ἀφαιρέσωμεν ἐν συνόλῳ 335 ἑκατομμύρια, τὰ ὁποῖα σήμερον καταβάλλουν οἱ ἀγρόται, ἀπομένουν 415 ἑκατομμύρια, μὲ τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς τῆς Χώρας διὰ τὴν ἀσφάλισίν του. Ἔναντι αὐτῶν θὰ δοθοῦν εἰς τοὺς ἀγρότας 1.200 ἑκατομμύρια, ἤτοι 800 περίπου ἑκατομμύρια θὰ εἰσρεύσουν εἰς τὴν ἀγροτικὴν περιφέρειαν ἀπὸ τὸν ἀστικὸν πληθυσμόν τῆς Χώρας. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτά. Σήμερον, τὸ 3% ἐπὶ τῶν διακινουμένων προϊόντων, ἀποδίδει 250 ἑκατομμύρια. Ἐξ αὐτοῦ προκύπτει, ὅτι τὰ διακινούμενα προϊόντα ἀνέρχονται εἰς 8 δισεκατομμύρια δραχμάς. Νομίζω, ὅμως, ὅτι θὰ συμφωνήσητε μαζί μου, ὅτι τὰ διακινούμενα προϊόντα εἶναι πολὺ μεγαλυτέρας ἀξίας καὶ φαίνεται, ὅτι διαφεύγουν ἀρκεταὶ ποσότητες φόρου ἐκ 3%, τὰς ὁποίας ἐν τούτοις καταβάλλουν οἱ ἀγρόται καὶ ἤδη δὲν θὰ τὰς καταβάλλουν. Ὑπεστηρίχθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι δὲν εἶναι μέτρον ἐνδεικνυόμενον ἡ ἐπίρριψις τοῦ βάρους αὐτοῦ ἐπὶ τῆς τεκμαρτῆς παραγωγῆς, καὶ ὅτι θὰ ἦτο ὀρθότερον νὰ ἐπιρρίψωμεν τὸ βάρος ἐπὶ τῶν διακινουμένων προϊόντων, αὐξάνοντες τὸ ποσοστόν. Ἀλλ’ ἐὰν σήμερον ἀπαιτῆται ποσοστὸν 3% διὰ τὴν εἴσπραξιν 250 ἑκατομμυρίων, θὰ ἀπῃτεῖτο τοὐλάχιστον ποσοστὸν 9% διὰ τὴν εἴσπραξιν τῶν 750 ἀπαιτουμένων ἑκατομμυρίων. Λέγω τοὐλάχιστον, διότι ἀσφαλῶς εἰς περίπτωσιν αὐξήσεως τοῦ ποσοστοῦ, θὰ πρέπει νὰ ἀναμένωμεν καὶ μεγαλυτέραν αὔξησιν τῆς διαφυγῆς τοῦ εἰσοδήματος. Ἐκτὸς ὅμως αὐτοῦ δὲν θὰ πρέπει νὰ καταφύγωμεν εἰς τὴν πηγὴν αὐτήν, διότι τὸ σύστημα τῆς φορολογήσεως τῶν 3% ἦτο ἀδικώτερον. Διὰ τῆς ἐπιβολῆς τῆς εἰσφορᾶς εἰς τὰ διακινούμενα προϊόντα θὰ ἐπεβαρύνετο μόνον ἡ διακινουμένη παραγωγὴ καὶ θὰ διέφευγεν ἡ μὴ διακινουμένη καὶ θὰ ἠδικοῦντο οὕτω ὡρισμένοι παραγωγοί. Σήμερον, μὲ τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν διακινουμένων μόνον προϊόντων, ἐπιβαρύνονται π.χ. οἱ καπνοπαραγωγοί, οἱ βαμβακοπαραγωγοί, οἱ σταφιδοπαραγωγοὶ κλπ., οἱ ὁποῖοι διακινοῦν ὁλόκληρον τὸ εἰσόδημά των, ἐνῷ ἄλλοι παραγωγοὶ οἱ ὁποῖοι παράγουν προϊὸν αὐτοκαταναλισκόμενον ἢ διακινούμενον ἐντὸς τῆς περιφερείας των, οὐδὲν καταβάλλουν. Ἑτέρα πηγὴ ἐκ τῆς ὁποίας θὰ ἀντληθοῦν οἱ πόροι εἶναι ἡ κοινωνικὴ εἰσφορά. Ὡς πρὸς αὐτὴν δὲν ὑπῆρξαν ἀντιρρήσεις, ἀλλὰ διετυπώθησαν μόνον ἀντιλήψεις ἐπὶ τοῦ ὅτι εἶναι προτιμότερον δῆθεν νὰ ἀντληθοῦν τὰ αὐτὰ ποσὰ ἐξ ἄλλων κοινωνικῶν πόρων. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ εἰδικώτερον. Θὰ ἀφήσω τὴν εὐχαρίστησιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας νὰ ἀπαντήσῃ, διὰ νὰ ἀποδείξῃ πῶς διὰ τῶν προτάσεων αὐτῶν πλήττονται περισσότερα λαϊκὰ στρώματα καὶ οἱ ἀγροτικοὶ πληθυσμοί. Πέραν τῶν δύο αὐτῶν πόρων συνεισφέρει καὶ τὸ Κράτος 200 ἑκατομμύρια διὰ τὴν νοσοκομειακὴν περίθαλψιν. Ἡ ἔναρξις ἰσχύος ὁρίζεται, διὰ μὲν τὴν ἀσφάλισιν ἀσθενείας καὶ τὴν κατὰ τῶν παγετώνων καὶ τῆς χαλάζης ἡ πρώτη τοῦ ἐρχομένου Ἰανουαρίου, τῆς δὲ συντάξεως γήρατος ἡ πρώτη Ἰουλίου 1962. Κύριοι συνάδελφοι, τρία καὶ τέσσαρα ἔτη εἶχον παρεμβληθῆ μεταξὺ τῆς Νομοθετικῆς τοῦ μέτρου λήψεως καὶ τῆς ἐφαρμογῆς του ἐν τῇ πράξει, εἰς τὰς ἄλλας χώρας. Τρία χρόνια παρενεβλήθησαν εἰς τὴν Γερμανίαν καὶ ἄλλα τρία εἰς τὴν Ἰταλίαν. Διότι εἶναι ἀνάγκη ὁ συνιστώμενος αὐτὸς Ὀργανισμὸς νὰ σχηματίσῃ ἕνα ἀποθεματικόν, νὰ σχηματίσῃ οἰκονομικὴν ὀντότητα, οἰκονομικὴν ἀντοχήν, ἡ ὁποία θὰ τοῦ ἐξασφαλίσῃ τὴν βιωσιμότητα καὶ τὴν δυνατότητα, τὴν ὁποίαν ἐλπίζομεν ὅλοι, ὅτι θὰ τοῦ δώσῃ καὶ ἡ οἰκονομικὴ του εὐρωστία μεθ’ ἧς τὸν ὁπλίζομεν, ἀλλὰ καὶ ἡ πρόοδος τῆς οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως τοῦ τόπου, ἡ ὁποία ἐλπίζομεν, ὅτι θὰ συνεχισθῇ, νὰ ἐπεκτείνῃ, σὺν τῷ χρόνῳ, καὶ εἰς ἄλλους τομεῖς ἀσφαλιστικοὺς τὴν ἐνεργητικότητά του καὶ τὴν δραστηριότητά του. Ἐλέχθη, ἐπίσης, ὅτι ἡ ἐπίσπευσις τῆς ὑποβολῆς τοῦ σχεδίου Ν. Δ. ἀποτελεῖ καὶ προεκλογικὴν ἐνέργειαν. Ἀλλά, αἱ ἐκλογαὶ ἀπέχουν πολὺ ἀκόμη. Ὕστερα αὐτὴ αὕτη ἡ διάταξις, διὰ τὴν ὁποίαν ὁμιλοῦμεν, τῆς ἐφαρμογῆς ἀπὸ πρώτης Ἰουλίου τοῦ 1962 τῆς συντάξεως γήρατος, ἀποκλείει τοιαύτην ἔννοιαν, δοθέντος, ὅτι ἀναμφισβήτητον εἶναι, ὅτι ἡ 1 Ἰουλίου 1961 εἶναι τοποθετημένη μετὰ τὰς ἐκλογάς, καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ θὰ καταβάλλουν κοινωνικὰς εἰσφοράς, χωρὶς νὰ ἀποδίδωνται συντάξεις, κἄθε ἄλλο παρὰ ἐκλογικὴν ὠφέλειαν μᾶς προσπορίζει. Ἀντιθέτως, κύριοι βουλευταί, τὸ παρὸν σχέδιον Ν. Δ. ἀποτελεῖ μίαν πρᾶξιν ἀνδρισμοῦ, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ἀναγνωρίσωμεν, ὅτι εὑρίσκεται μακρὰν πάσης κομματικῆς σκέψεως. Ὡς φορεὺς, τέλος τῆς ἀσφαλίσεως, κύριοι συνάδελφοι, συνιστᾶται ἰδιαίτερος ὀργανισμός. Ἐξητάσθη, λέγει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, καὶ ἡ περίπτωσις ἀναθέσεως εἰς τοὺς δύο ὑπάρχοντας Ὀργανισμούς, τὸ ΙΚΑ ἢ τὴν ΑΤΕ. Ἀπερρίφθησαν ἀμφότεροι, διότι τὸ μὲν ΙΚΑ εἶναι ἄσχετον μὲ τὴν ὕπαιθρον καὶ οὔτε τὴν ψυχολογίαν τῆς ὑπαίθρου γνωρίζει, ἡ δὲ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, διότι δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀπασχοληθῇ πέραν τοῦ κυρίου προορισμοῦ της, τῆς ἀσκήσεως τῆς ἀγροτικῆς πίστεως καὶ τῆς ἐνισχύσεως τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς καὶ δὲν θὰ ἔπρεπεν ἡ ΑΤΕ νὰ κληθῇ νὰ ἀπασχοληθῇ μὲ τὸ μέτρον αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀναλαμβάνει ὁ προβλεπόμενος ὀργανισμός. Ἐκτὸς αὐτοῦ, κ. συνάδελφοι, ὑπάρχουν Ταμεῖα καὶ ὀργανισμοί, οἱ ὁποῖοι ἀσχολοῦνται εἰδικῶς μὲ τὴν ἀσφάλισιν 5–10 χιλ. προσώπων, ὁ φορεὺς ὅμως τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν θὰ ἔχῃ νὰ ἀσχοληθῇ μὲ 400– 3000 χιλ. ἄτομα καὶ θὰ ἦτο ἄδικον ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς νὰ στερηθῇ ἰδίου ὀργανισμοῦ διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἀσκῆται ἡ ἀσφάλισίς του καὶ ὅστις θὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν ἀρτιωτέραν ἐξέλιξιν, δι’ αὐτὸ καὶ ἐπέμεινα ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, ὅτι ὁ φορεὺς πρέπει νὰ εἶναι ἰδιαίτερος ὀργανισμὸς κατὰ σύστημα ἀσφαλιστικόν. Αὐτὴ εἶναι, κ. συνάδελφοι, ἡ σπονδυλικὴ στήλη τοῦ σχεδίου Ν. Δ. Δὲν ἰσχυριζόμεθα, ὅτι διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου δίδομεν εὐτυχίαν εἰς τὸν λαόν, οὔτε ὅτι διὰ τούτου ἐπιλύομεν τὰ ζητήματά του, ἀλλὰ δι’ αὐτοῦ κάμνομεν ἔναρξιν ἐπεκτάσεως ἐν γένει τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων καὶ ἐπιλύομεν τὰ ζητήματά του, ἀλλὰ δι’ αὐτοῦ κάμνομεν ἔναρξιν ἐπεκτάσεως ἐν γένει τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων καὶ ἐπιδεικνύομεν τὴν στοργήν μας, τὸ ἐνδιαφέρον μας, τὴν ἀλληλεγγύην μας. Τοῦ παρέχομεν τὴν θαλπωρὴν τῆς συμπαραστάσεως τῆς ὁποίας τόσον ἔχει ἀνάγκην. Τὴν ἀνόρθωσιν τῆς οἰκονομίας, τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἀναγκῶν των ἐπιδιώκομεν, ἐπιδιώκει ἡ Κυβέρνησις, θὰ τὴν ἐπεδίωκε κἄθε Κυβέρνησις καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι καὶ ἐν τούτῳ εἶσθε ὅλοι σύμφωνοι, κύριοι συνάδελφοι, διὰ τῶν ἔργων, διὰ τῆς ἀξιοποιήσεως τῆς γῆς, διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως καὶ ἐκμεταλλεύσεως ὅλων τῶν δυνατοτήτων ποὺ μᾶς παρέχει ἡ φύσις, ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἡ Ἐπιστήμη καὶ ἡ Τεχνικὴ ἀφ’ ἑτέρου, διὰ τῆς ὀργανώσεως τέλος τῆς παραγωγῆς, διὰ τῆς ἀξιοποιήσεως τῆς παραγωγῆς. Ἐξαίρομεν ὅμως τὸ γεγονός, οὐχὶ ὅμως ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῶν ὠφελουμένων προσώπων, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς γενικωτέρας ὠφελείας τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας καὶ τοῦ χωριοῦ, ἡ πρὸς τὸ ὁποῖον ὡς συνόλου παροχὴ διὰ τῆς μεταφορᾶς 800 ἑκατομμυρίων ἀπὸ τῆς πόλεως πρὸς αὐτό, ἀποτελεῖ κἄτι τὸ σημαντικόν. Δὲν δύναμαι, τελευτῶν, νὰ μὴν ἐκφράσω τὴν πεποίθησίν μου, ὅτι οἱ ἀγροτικοί μας πληθυσμοὶ μετὰ χαρᾶς καὶ ἱκανοποιήσεως ἐδέχθησαν τὴν ἀπὸ ραδιοφώνου ἀναγγελίαν ἐκ μέρους τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, τῆς ἀποφάσεώς του ἐπεκτάσεως καὶ εἰς τὸ τμῆμα τοῦτο τοῦ λαοῦ μας τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, καὶ θὰ ἔχουν ἀντιληφθῆ καὶ τὰς δυσκολίας τὰς ὁποίας ἐνεῖχε τὸ μέτρον καὶ τὴν ἀνάγκην θεμελιώσεώς των ἐπὶ οἰκονομικῶν δεδομένων, ἅτινα ἐγγυῶνται τὴν εὐδοκίμησίν των. Εἶμαι βέβαιος, ἐπίσης, ὅτι ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ αἱ ἐπιβαρυνόμεναι τάξεις μὲ τὴν κοινωνικὴν εἰσφορὰν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ὅτι θὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἐθνικὴν σημασίαν καὶ ὁμοφώνως θὰ ἀποδεχθοῦν τὰ λαμβανόμενα μέτρα. Κύριοι βουλευταί, ὁ Χαρίλαος Τρικούπης, εἶχεν εἴπει, ὅτι «ἡ Ἑλλὰς εἶναι προωρισμένη νὰ ζήσῃ καὶ θὰ ζήσῃ». Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, διὰ νὰ ζήσῃ ἡ Ἑλλάς, πρέπει προπαντὸς ν’ ἀναπνεύσῃ, νὰ συνέλθῃ, νὰ εὐτυχήσῃ ἡ ψυχὴ τῆς Ἑλλάδος, ὁ Ἕλλην Ἀγρότης. (Χειροκροτήματα). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τῆς μειοψηφίας κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§21Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ ἀπόψε δὲν εἶναι οὔτε νέον, οὔτε καὶ διὰ πρώτην φορὰν συζητεῖται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Καὶ δὲν εἶναι, διότι ἀπὸ μακροῦ τὸ θέμα τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων καὶ πρὸ τοῦ τελευταίου πολέμου καὶ μετὰ αὐτὸν ἀπετέλεσεν ἀντικείμενον ἐρεύνης, μελέτης εἰδικῶν ἐπιστημόνων εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Θέλω νὰ ἀναφέρω τὸν παλαιὸν καὶ ἀγαπητὸν ἄλλοτε συνάδελφον, καὶ Καθηγητὴν τῆς Ἀνωτάτης Γεωπονικῆς Σχολῆς, τὸν κ. Χρυσὸν Εὐελπίδην, ὁ ὁποῖος ἐν ἔτει 1936 ἐκυκλοφόρησεν μίαν συστηματικὴν ἐπιστημονικὴν μελέτην ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων. Εἶχε προηγηθῆ μία ἄλλη συνοπτικὴ ἐργασία τοῦ κ. Μπάμπη Ἀλιβιζάτου. Εἶναι ἐπίσης βέβαιον, ὅτι ἔκτοτε κατὰ καιρούς, εἶδον τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος πολλὰ ἄρθρα πολλῶν ἐπιφανῶν ἐπιστημόνων καὶ δημοσίων ἀνδρῶν. Ἠσχολήθησαν μὲ τὸ θέμα τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων κατὰ πάσας τὰς πλευρὰς τὰς ποικίλας αὐτοῦ τοῦ δυσχεροῦς προβλήματος. Ἐξεῦρον τὰς δυσχερείας ποὺ συναντᾶ ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος καὶ ἐτόνισαν πάντες τὴν ἀνάγκην κἄποτε καὶ τὸ ταχύτερον ἡ Ἑλλὰς νὰ θελήσῃ νὰ περιλάβῃ μέσα εἰς τὸν κύκλον τῶν ἠσφαλισμένων πολιτῶν της καὶ αὐτὴν τὴν μεγαλυτέραν καὶ τόσον ἀδικημένην καὶ πτωχὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Ἀπὸ τὸν κύκλον τῶν ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν καὶ τῶν ζυμώσεων ποὺ ἐγένοντο ἠκολούθησαν δύο νομοθετικαὶ ἀπόπειραι, νομοθετικαὶ ρυθμίσεις τοῦ θέματος κατὰ τὰ ἔτη 1951–52. Ἕνα νομοσχέδιον ἔφθασεν εἰς τὴν Βουλὴν φέρον τὴν ὑπογραφὴν ἑνὸς ἀειμνήστου συναδέλφου, τοῦ Ἀνδρέα Λαμπροπούλου, ὡς ὑπουργοῦ Γεωργίας. Ἠκολούθησεν ἕνα ἄλλο νομοσχέδιον τοῦ ὑπουργοῦ Ἐργασίας φέρον τὴν ὑπογραφὴν ἀγαπητοῦ συναδέλφου ἐκ Θεσσαλονίκης, τοῦ κ. Μπακατσέλου, τὸ ὁποῖον ἀπέβλεπεν εἰς τὴν σταδιακὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν κλάδον τῆς ὑγείας. Ἐν ἔτει 1952 τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ἐπεχείρησεν καὶ ἐξεπόνησεν ἕνα νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον δὲν ἔφθασε μέχρι τῆς αἰθούσης αὐτῆς καὶ συνέπεσε τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ ὁμιλῶν νὰ διευθύνῃ τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας. Τὸ 1955, πάλιν τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, τοῦ ὁποίου ἐπὶ κεφαλῆς ἦτο ὁ σημερινὸς ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Παπακωνσταντίνου, ἐξεπόνησε τέταρτον σχέδιον νόμου διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ αὐτοῦ προβλήματος. Ὁ τότε ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Προνοίας, συνάδελφος κ. Κατσαφάδος, ἀνεμόρφωσεν τὸ σχέδιον τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ ἐκεῖνο ἔφθασεν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἐγένετο νόμος τοῦ Κράτους. Εἶναι ὁ πρῶτος νόμος 3487 περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ἀγροτῶν. Θὰ ἦτο παράλειψις, ἐὰν δὲν ἀναφέρω μίαν συστηματικὴν καὶ ὑποδειγματικὴν ἐργασίαν ποὺ ἐγένετο ἐπίσης τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, τὸ 1951, εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας. Τότε τὸ διηύθυνεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος ἐξ Ἀχαΐας κ. Ζαΐμης, καὶ μὲ τὴν ἰδικήν του πρωτοβουλίαν εἶχε διαταχθῆ καὶ διενεργηθῆ μία συστηματικὴ ὑγειονομικὴ ἀπογραφὴ τῆς χώρας διὰ πρώτην φορὰν καθὼς γνωρίζω, καὶ κατηρτίσθη ἕνα σχέδιον γενικῶν κατευθύνσεων διὰ τὴν ὅλην ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τῆς ὑγείας τοῦ λαοῦ. Κύριοι βουλευταί, πράγματι, ἡ 31η Δεκεμβρίου 1955 ὑπῆρξεν ἡ ἡμέρα τῆς δημοσιεύσεως τοῦ πρώτου νόμου, ὁ ὁποῖος τοὐλάχιστον φέρει τὸν τίτλον περὶ κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων τῶν ἀγροτῶν. Ἐγένετο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς πρώτης Κυβερνήσεως Καραμανλῆ, καὶ ἐν ὄψει τότε τῆς διαλύσεως τῆς Βουλῆς ἡ ὁποία εὐθὺς ἀμέσως ἠκολούθησε, διότι προεκηρύχθησαν αἱ βουλευτικαὶ ἐκλογαὶ τῆς ἀνοίξεως τοῦ 1956, εἰς τρόπον ὥστε νὰ μὴ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἐφαρμογή του εἰς χρόνον πάρα πολὺ μεταγενέστερον τῶν ἐκλογῶν ἐκείνων. Ὁ νόμος αὐτὸς 3487, εἶναι γνωστόν, ὅτι παρὰ τὸν φιλόδοξον τίτλον του, καὶ παρὰ τὰς πλήρεις ἐπαγγελίας ποὺ περιείχοντο εἰς τὰς ἐπὶ μέρους διατάξεις του, ὡδήγησεν ἐν τῇ ἐφαρμογῇ εἰς μίαν πολὺ περιωρισμένην περίθαλψιν τῶν κατοίκων τῆς ὑπαίθρου, καὶ φυσικὰ αἱ ἐπαγγελίαι ποὺ περιελαμβάνοντο περὶ φαρμακευτικῆς περιθάλψεως, περὶ ὀδοντιατρικῆς περιθάλψεως, περὶ περιθάλψεως εἰδικοτήτων, παραμένει γράμμα νεκρόν. Ἀκόμη ὁ νόμος ἐκεῖνος, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν νοσοκομειακὴν περίθαλψιν, ἀναφέρεται εἰς προϋφιστάμενον νόμον, καὶ τὸ καθεστὼς ἔχει διατηρηθῆ ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερον ἐλαφρῶς ἐπιδεινωθὲν ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀπόρους ποὺ ἀναζητοῦν νοσοκομειακὴν περίθαλψιν. Βεβαίως ἡ παροχὴ ἐκείνη τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως τὴν ὁποίαν προβλέπει ὁ νόμος 3487, δὲν ἔχει καμμίαν ἀσφαλιστικὴν μορφήν, διότι εἶναι γνωστόν, ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ εἰσφορὰ ποὺ προέβλεπεν ὁ νόμος αὐτὸς διὰ τὴν κατηγορίαν τῶν προδήλως εὐπόρων, δὲν ἔγινε ποτὲ ἀπόπειρα κἂν νὰ ἐπιβληθῇ, πολλῷ μᾶλλον νὰ εἰσπραχθῇ ἀπὸ τοὺς ὑποχρέους εἰς τοῦτο. Καὶ ὀρθῶς ὁ Γερμανὸς ἐμπειρογνώμων Κόργκ, εἰς τοῦ ὁποίου τὰ φῶτα προσέφυγεν ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις διὰ νὰ ἐπιστηριχθῇ εἰς τὰ πορίσματά του προκειμένου νὰ θεσπίσῃ τὸ παρὸν νομοσχέδιον, διαπορεῖ εἰς τὴν ἔκθεσίν του ἐν σελίδι 27, λέγων, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβιβάζεται ὡς ἀγροτικὴ ἀσφάλισις, κἄτι τὸ ὁποῖον προφανῶς ἀποτελεῖ μίαν παροχὴν ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως διὰ κρατικῶν καθαρῶς μέσων; Ἀλλὰ ἐπὶ τοῦ νόμου αὐτοῦ, τοῦ 3487, θὰ ἐπανέλθω, κ. συνάδελφοι, κατ’ ἀνάγκην ὅταν φθάσω εἰς τὸ ἀντίστοιχον κεφάλαιον τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου. Θὰ ἤθελα τώρα νὰ ἐπανέλθω εἰς αὐτὰ ποὺ εἶπον ἀρχόμενος τοῦ λόγου μου, ὅτι τὸ θέμα αὐτό, δὲν συζητεῖται διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Θὰ ἐνθυμῆσθε ὅλοι, ὅτι πρὸ 10μήνου ἀκόμη διετέθησαν συνεδριάσεις ἀλλεπάλληλοι, καὶ μακροτάτη διεξήχθη συζήτησις καὶ κἄπως ζωηρά, πέριξ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἀφορμὴν κυρίως ἔδωσεν εἰς τὴν συζήτησιν ἐκείνην, ἡ γνωστὴ πρότασις νόμου τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, καὶ μία ἄλλη συναφὴς πρότασις προερχομένη ἀπὸ βουλευτὰς τῆς Ε.Δ.Α., τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως καὶ τῆς Νέας Πολιτικῆς Κινήσεως. Ἀπετέλεσαν αἱ προτάσεις αὐταὶ ἀφορμήν, ἐπαναλαμβάνω, συζητήσεων μακρῶν ἀλλὰ καὶ γονίμων, διότι πράγματι ἐδόθη ἀφορμὴ εἰς ὅλα τὰ Κόμματα διὰ τῶν ἀντιπροσώπων των νὰ λάβουν θέσιν ἐπὶ τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ προβλήματος. Διακεκριμένοι συνάδελφοι, ὅλων τῶν πτερύγων, προσεκόμισαν διὰ τῶν ἀγορεύσεών των, πολύτιμα ἐδῶ στοιχεῖα, περὶ τοῦ τί ἐφαρμόζεται εἰς ἄλλας χώρας. Ἀκόμη πολὺ ἐνδιαφέρουσαι ἀπόψεις ἐξετέθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος ἐν σχέσει μὲ τὴν ἠθικήν, τὴν κοινωνικὴν καὶ ἀκόμη, θὰ ἔλεγον, τὴν οἰκονομικὴν θεμελίωσιν τοῦ αἰτήματος αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον ἐπιμόνως μᾶς προβάλλει ὁ ἀγροτικὸς κόσμος τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ἐπέκτασιν καὶ εἰς τὴν ἰδικήν του τάξιν τοῦ θεσμοῦ τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων. Δὲν θὰ εἶναι σκόπιμον, ἄλλωστε μὲ ἀπήλλαξε τοῦ κόπου ὁ ἄρτι κατελθὼν τοῦ βήματος, ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος τῆς πλειοψηφίας, νὰ ἐπαναφέρῃ κανεὶς ὅλα ὅσα τότε ἐδῶ διετυπώθησαν καὶ πρὸ παντὸς προσεκομίσθησαν ὡς στοιχεῖα κατὰ τὴν πρόοδον τῆς συζητήσεως. Τὰ πρακτικὰ ὑπάρχουν πάντοτε διὰ νὰ μαρτυροῦν περὶ τῶν στοιχείων αὐτῶν καὶ τῶν ἐκτεθεισῶν ἀπόψεων. Ἐγὼ θὰ τὰ χρησιμοποιήσω μόνον καθ’ ὃ ἐλάχιστον μέρος μοῦ εἶναι ἀναγκαῖα διὰ νὰ ὑποστηρίξω τὰς ἀπόψεις ποὺ θὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω ἐν συνεχείᾳ, ἐπιθυμῶ μόνον πρὶν περατώσω τὸ κεφάλαιον αὐτό, νὰ διαπιστώσω, ὅτι ἀπὸ τὴν μακρὰν ἐκείνην συζήτησιν, ὑπῆρξε κἄποιο συμπέρασμα, ὑπῆρξε κἄποιο, θὰ ἔλεγον, ἀποτέλεσμα. Ἀπὸ τὰς συζητήσεις αὐτάς, καὶ ἀπὸ ὅσα εἰς τὸν Τύπον κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἀνεγράφησαν, εἴτε ὑπὸ μορφὴν εἰδησεογραφίας εἴτε ὑπὸ μορφὴν ἀρθρογραφίας, καὶ ἀπὸ τὸν ἡμερήσιον Τύπον καὶ τὸν Ἀθηναϊκὸν καὶ τὸν ἐπαρχιακόν, εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἐδημιουργήθη κοινὴ συνείδησις, ὅτι αὐτὸ τὸ αἴτημα τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀπομάχων τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου, ἐπέστη ὁ χρόνος νὰ ἱκανοποιηθῇ. Ἦτο πλέον διὰ τὴν κοινὴν γνώμην, διὰ τὸ κοινὸν αἴσθημα, ἕνα καθῆκον ἀναπόφευκτον, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἠδύνατο καμμία Κυβέρνησις νὰ ἀποφύγῃ νὰ ἐκπληρώσῃ. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, κλείων ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι τὴν συζήτησιν, εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀναλάβῃ μίαν ὑποχρέωσιν ἀπέναντι τοῦ Σώματος καὶ ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅτι ἐντὸς τακτῆς πλέον προθεσμίας θὰ ἐξαγγείλῃ τὰς ἀποφάσεις του περὶ τοῦ ἐὰν καὶ ὑπὸ ποίους ὅρους θὰ εἰσηγεῖτο τὴν θέσπισιν αὐτοῦ τοῦ ἑνὸς αἰτήματος τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων, τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν γερόντων ἀγροτῶν. Δὲν ἀντέχω, κ. συνάδελφοι, εἰς τὸν πειρασμόν, καὶ ἐλπίζω νὰ ἔχω τὴν συγκατάθεσιν τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, νὰ ἐπαναφέρω μίαν περικοπήν, μιᾶς ἐκ τῶν πολλῶν ἀγορεύσεων ποὺ ἔκανε κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, τοῦ Ἰανουαρίου καὶ Φεβρουαρίου λήγοντος ἔτους, ἀναφέρομαι εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον ἀκριβῶς. Τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ συμπέρασμα δηλαδὴ ἐκείνων τῶν συζητήσεων εἶναι σύντομον καὶ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ τὴν ἀναγνώσω. «Πιστεύω —ἔλεγε εἰς τὴν συνεδρίασιν τῆς 2ας Φεβρουαρίου 1960, πρακτικὰ σελὶς 6— ὅτι ἡ συνταξιοδότησις τῶν ἀγροτῶν ἀποτελεῖ γεγονὸς τετελεσμένον, πρὸ τῶν προσεχῶν ἐκλογῶν, θὰ ἤθελα ὅμως νὰ ἀπευθύνω ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως μὴ ἀναβληθῇ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ θεσμοῦ μέχρι τῆς παραμονῆς τῶν ἐκλογῶν, διότι τότε θὰ χάσῃ τὴν ἐθνικήν του ἀκτινοβολίαν καὶ θὰ γίνῃ ἕνα μικρὸν Κομματικόν, τέλος, τέχνασμα». Κύριοι βουλευταί, αἱ προσεχεῖς πολιτικαὶ ἐξελίξεις θὰ κρίνουν ἐὰν αὐτὸς ὁ βαρύτατος χαρακτηρισμὸς προσήκει εἰς τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον. Κύριοι βουλευταί, μετὰ τὴν σύντομον ἀναδρομὴν εἰς τὸ παρελθόν, εἰς ὅσα προηγήθησαν τῆς καταθέσεως αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου καὶ πρὶν εἰσέλθω εἰς τὴν διατύπωσιν τῶν παρατηρήσεών μου ἐπ’ αὐτοῦ, θὰ παρακαλέσω, νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ δι’ ὀλίγων νὰ ἀναφερθῶ καὶ νὰ διατυπώσω γενικὰς σκέψεις ἐπὶ τοῦ προβλήματος τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, ὡς ἐμφανίζεται εἰς παγκόσμιον κλίμακα, ἀλλὰ καὶ παρ’ ἡμῖν. Θὰ εἶμαι πολὺ συντομώτερος ἀπὸ τὸν συνάδελφόν μου τῆς πλειοψηφίας εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον. Ἄλλως τε παρέχει τὴν εὐχέρειαν εἰς μίαν εὐρυτέραν ἀνάπτυξιν τοῦ θέματος ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου, ἡ ὁποία, ἐπωφελουμένη αὐτοῦ τοῦ θέματος τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων, ἀσχολεῖται μὲ ἕνα ἀπολογισμὸν μακρὰν τῆς γενικωτέρας οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως καὶ εἰδικώτερον τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς ἀγροτικῆς. Κύριοι βουλευταί, ὁ θεσμὸς τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, ὡς εἶναι φυσικόν, ἐπέρασεν ἀπὸ διάφορα στάδια ἐξελίξεως καὶ δὲν ὠφελεῖ εἰς τίποτε, ἐὰν ἐπαναλάβω καὶ ἐγὼ μὲ τὴν σειράν μου τὰ ὅσα στάδια διῆλθε, κατὰ τὴν μακράν, ἐπὶ ἕνα περίπου αἰῶνα, ἐξέλιξίν του. Ἐγὼ θὰ σταθῶ εἰς τὰ τελευταῖα 20 ἔτη τῆς ἱστορίας τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ. Διότι, νομίζω, πράγματι, ὅτι ὁ θεσμὸς τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, ἀπὸ τοῦ τέλους ἤδη τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ὑπέστη μίαν ἀπότομον διαστολήν. Ἄλλως τε, ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ πολέμου αὐτοῦ, εἶχον καὶ εἰς ἐπίπεδον ἐπιστημονικόν, ἀλλὰ καὶ πολιτικόν, διατυπωθῆ νέαι θέσεις, νέαι ἀπόψεις ἐπὶ τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ, κατατείνουσαι πάντοτε εἰς τὴν διεύρυνσιν τῆς ἀποστολῆς τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Ἕως τότε ὑπεστηρίζετο, ὅτι ὁ θεσμὸς αὐτὸς ἀναμφισβητήτως καὶ ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς του βοηθεῖ εἰς τὴν κατοχύρωσιν, εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς ὑγείας τῶν ἐργαζομένων, εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς ἀποδόσεως τῆς ἐργασίας των, ἀκόμη, ὅτι ἀποτελεῖ ἕνα ὅπλον πρὸς προάσπισιν τῆς κοινωνικῆς γαλήνης ἐναντίον τοῦ φόβου τοῦ ἀνθρώπου διὰ τὴν αὔριον. Ἀλλά, ἐπαναλαμβάνω, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, διατυπώνονται νέαι ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι θεωροῦν αὐτὸν πλέον τὸν θεσμὸν ὡς ἕνα δραστικὸν μέσον εἰς χεῖρας τοῦ Κράτους, προκειμένου νὰ ἀσκήσῃ ὑγιᾶ οἰκονομικὴν πολιτικήν. Διότι διεπιστώθη ἀπὸ διαπρεπεῖς οἰκονομολόγους καὶ κοινωνιολόγους, ὅτι εἰς χώρας, αἱ ὁποῖαι εἶναι βυθισμέναι εἰς τὴν ἔνδειαν καθ’ ὅσον ἀφορᾶ μεγάλα λαϊκὰ στρώματα αὐτῶν, ἡ περιωρισμένη ἱκανότης τῆς καταναλώσεως ὁδηγεῖ εἰς μείωσιν τῆς παραγωγῆς καὶ κατ’ ἀκολουθίαν εἰς μείωσιν τῆς ἀπασχολήσεως. Αὐτὴ ἡ βασικὴ σκέψις, νομίζω, ὡδήγησεν εἰς τὴν θεμελίωσιν τῆς θεωρίας τῆς γνωστῆς τοῦ οἰκονομολόγου διασήμου Γκέϊτς. Οὗτος ἀπέδωσεν ἰδιαιτέραν σημασίαν εἰς αὐτό, τὸ ὁποῖον ὀνομάζουν οἱ εἰδικοί, «συνολικὴν ἐνεργὸν ζήτησιν τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν ἀφετηρίαν δημιουργίας εἰσοδημάτων, ἐκεῖθεν ἐπενδύσεων καὶ δι’ αὐτῶν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς καὶ αὔξησιν τῆς ἀπασχολήσεως. Αὐτὴ ἡ νέα, ἡ μοντέρνα οἰκονομικὴ θεωρία ἐπηρέασε σοβαρῶς καὶ τὴν πρᾶξιν. Διότι ἔκτοτε πλέον, κ. βουλευταί, ἔπαυσεν ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις νὰ ἀποτελῇ μίαν ὑποχρέωσιν τῆς Πολιτείας ἔναντι τῶν μισθοσυντηρήτων. Ἔκτοτε ἐξηλίχθη, ἀφ’ ὅτου αὗται αἱ νέαι σκέψεις, αἱ ἐπιστημονικαὶ ἐπεκράτησαν, καὶ ἐπεκράτησεν ὁ ὅρος τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, ἡ ὁποία ἔχει ὡς περιεχόμενον, τὸ δικαίωμα παντὸς πολίτου, νὰ ζητῇ ἀπὸ τὴν πολιτείαν του τὴν πλήρη κοινωνικὴν ἀσφάλισίν του. Καὶ νομίζω, ὅτι εἰς αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν βάσιν ἐστηρίχθη πλέον καὶ τὸ γνωστὸν σχέδιον Μπέβεριτς εἰς τὴν Μ. Βρεταννίαν καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἀκριβῶς αἱ Κυβερνήσεις τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀπὸ τοῦ 1944 καὶ ἐντεῦθεν, ἐθεμελίωσαν τὸ ὡλοκληρωμένον σύστημα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλίσεως εἰς τὴν μεγάλην ἐκείνην χώραν, ὁπόθεν καὶ καθοδηγοῦνται, ὅσον ἀφορᾶ αὐτὸν τὸν τομέα, πλεῖσται ἄλλαι χῶραι. Κατὰ τὴν ἰδίαν περίοδον, κύριοι βουλευταί, καὶ πολιτικαὶ πλέον διακηρύξεις πρὸς τὴν αὐτὴν κατεύθυνσιν ὤθησαν τὸν θεσμὸν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Θὰ ἀναφερθῶ, διότι, νομίζω, δὲν ἐμνημονεύθη μέχρι τοῦδε, εἰς τὸ διάγγελμα, τὸ ὁποῖον ἐξέδωκεν ὁ Φραγκλῖνος Ροῦζβελτ, ὅταν αἱ Ἡνωμέναι πολιτεῖαι ἐκήρυξαν τὸν πόλεμον ἐν ἔτει 1941 κατὰ τῆς Ἰαπωνίας καὶ τῶν συμμάχων της. Εἰς τὸ διάγγελμα ἐκεῖνο ἔλεγεν, ὅτι μεταξὺ τῶν ἰδανικῶν τῶν ἐλευθέρων λαῶν περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν φόβον καὶ τὴν ἔνδειαν. Εἶναι ἡ πρώτη φορά, κατὰ τὴν ὁποίαν θεμελιοῦται ἡ ἔννοια τοῦ καθήκοντος τῆς Πολιτείας, νὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν τῶν πολιτῶν της ἀπὸ τὸν φόβον, ἐπαναλαμβάνω, καὶ τὴν ἔνδειαν. Ἐν ἔτει 1942, κύριοι βουλευταί,— καὶ αὐτὸ ἐλέχθη καὶ ἄλλοτε ἀπὸ τοῦ βήματος, ἀλλὰ τὸ θεωρῶ θεμελιῶδες καὶ χρέος, νὰ τὸ ἐπαναλάβω— εἰς Σὰν Τιάγκο τῆς Χιλῆς συνῆλθε διάσκεψις ἐργασίας, ἡ ὁποία ἐθεώρησε τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν, ὡς ἀληθῆ καὶ ὀρθολογικὴν οἰκονομίαν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν καὶ τῶν ἀνθρωπίνων ἀξιῶν, ἡ ὁποία ἀναπτύσσει τὴν ἠθικὴν καὶ ψυχικὴν ὑγείαν τῶν ἐργαζομένων, προπαρασκευάζει τοὺς δρόμους διὰ τὰς μελούσας γενεὰς καὶ ὑποστηρίζει τὴν γενεὰν ἡ ὁποία ἐξῆλθε τῆς παραγωγικῆς ζωῆς καὶ ἠκολούθησε τὸ 1948 ἡ γνωστὴ Οἰκονομικὴ Διακήρυξις τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ ΟΗΕ, τὴν ὁποίαν ἀνέγνωσε πρὸ ὀλίγου ὁ συνάδελφος τῆς πλειοψηφίας καὶ εἶναι περιττὸν νὰ τὴν ἐπαναλάβω. Βέβαιον εἶναι, κύριοι βουλευταί, ὅτι, κατὰ τοὺς χρόνους τοὺς ἰδικούς μας, ὑπὸ τὸ κράτος αὐτῶν τῶν πολιτικῶν διακηρύξεων καὶ ἐπιστημονικῶν κατακτήσεων δύο εἶναι αἱ ἰσχυραὶ τάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπικρατοῦν εἰς τὸν τομέα τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Ἡ μία ὁδηγεῖ εἰς τὴν καθολίκευσιν τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως καὶ ἡ ἄλλη προσπαθεῖ νὰ δώσῃ ὁλονὲν προέχοντα ρόλον εἰς τὸ Κράτος, ὡς ὑπεύθυνον καὶ διὰ τὸν τομέα αὐτόν. Βεβαίως, ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς μορφῆς αὐτῆς, δὲν ἀποκλείει τὴν εἰσφορὰν τῶν ἠσφαλισμένων, ἀλλὰ δὲν τὴν προϋποθέτει πάντοτε. Δίδει —ἐπαναλαμβάνω— προέχοντα ρόλον εἰς τὸ Κράτος, δίδει τὴν εὐθύνην διὰ τὸν τομέα αὐτὸν καὶ φυσικὰ καὶ τὴν συμμετοχὴν του θεωρεῖ ὡς εὔλογον νὰ εἶναι ηὐξημένη, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν δαπανῶν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Αἱ δύο αὐταὶ τάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπικρατοῦν — ἐπαναλαμβάνω— σήμερον παγκοσμίως, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸν θεσμὸν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, δὲν ἔχουν εὕρει ἀκόμη ἀπήχησιν εἰς τὸν τόπον μας. Γνωρίζετε, ὅτι μόλις κἄτι ὀλιγώτερον ἀπὸ τὸ ⅓ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας ἀπολαμβάνει αὐτοῦ τοῦ ἐργατικοῦ θεσμοῦ καὶ ἀκόμη τὸ 10% τῶν δαπανῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν καλύπτονται ἀπὸ κοινωνικοὺς πόρους. Καὶ αὐτὸ τὸ ΙΚΑ ἀκόμη, τὸ ὁποῖον εἶναι ὁ Ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος καλύπτει μίαν τάξιν, ἡ ὁποία, ἐν σχέσει μὲ τὰς ἄλλας τάξεις, εἶναι ἀσθενεστέρα οἰκονομικῶς, δὲν ἔχει, ὡς γνωστόν, κοινωνικοὺς πόρους. Ἡ κατάστασις, ἐξ ἄλλου, τῶν ἰδικῶν μας κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, ἀποτελεῖ —φαντάζομαι— κοινωνικὴν συνείδησιν, εἶναι κάθε ἄλλο παρὰ εὐχάριστος. Διακόσιοι περίπου ἀσφαλιστικοὶ Ὀργανισμοὶ συνωθοῦνται εἰς τὸν στενὸν αὐτὸν χῶρον, διεκδικοῦντες τὴν καθοδήγησιν αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ καὶ τὴν ἀπονομὴν τῶν παροχῶν εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους. Συχνὰ συναντῶμεν περιπτώσεις, ὅπου τὰ κενὰ τῆς ἀσφαλιστικῆς προστασίας εἶναι ἔκδηλα καὶ ἀντιθέτως ἀνακύπτουν περιπτώσεις, ὅπου ὁδηγούμεθα εἰς ὑπερασφάλισιν. Αὐταὶ εἶναι αἱ διαπιστώσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν γίνει καὶ νομίζω, ὅτι καὶ ἐδῶ ἀνεφέρθησαν ἀπὸ τὴν ἐπιτροπὴν προγραμματισμοῦ τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ἀκόμη, συμβαίνουν πράγματα περίεργα εἰς τὸν τομέα τῆς ὑγείας. Ἐκεῖ εἶναι βέβαιον, ὅτι δαπανῶνται τεράστια ποσά διὰ τὸν κλάδον τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως τῶν ἠσφαλισμένων καὶ ὅμως ἡ περίθαλψις, ἡ ὁποία δίδεται, εἶναι πολὺ μακρὰν ἀπὸ τοῦ νὰ θεωρῆται καὶ ἀνεκτὴ ἁπλῶς. Σπαταλῶνται δυνάμεις καὶ κεφάλαια ἄνευ λόγου. Νομίζω, ὅτι κἄποτε, καὶ πρέπει πολὺ σύντομα, νὰ ἀποκτήσωμεν συναίσθησιν τῆς εὐθύνης, τὴν ὁποίαν ὑπέχομεν, οἱ πάντες, δι’ αὐτὸ τὸ κατάντημα ἑνὸς τόσον σοβαροῦ θεσμοῦ. Πρέπει κἄποτε νὰ ὁδηγηθῶμεν εἰς τὴν σκέψιν, ὅτι, μετὰ προηγουμένην βεβαίως μελέτην, θὰ πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα ὡλοκληρωμένον καὶ αἰώνιον σύστημα ἐθνικῆς ἀσφαλίσεως καὶ δὲν φαίνεται πὼς τὰ μέσα τὰ ὁποῖα χρειάζονται εἶναι τόσον μεγάλα, ὥστε νὰ μὴ ἀντέχῃ ἡ ἰδική μας οἰκονομία. Βεβαίως, θὰ χρειασθῇ, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Κράτους, νὰ γίνουν πάντα ταῦτα, καὶ τὴν θέσιν τῶν ἀσφαλιστικῶν Ὀργανώσεων, νὰ τὴν καταλάβουν δύο τὸ πολὺ Ὑπουργεῖα. Θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἕνα νέον Ὑπουργεῖον Ὑγείας, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπωμισθῇ τὴν εὐθύνην διὰ τὴν ὑγειονομικὴν περίθαλψιν καὶ τὴν προστασίαν τῆς ὑγείας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Θὰ ἀναλάβῃ τὴν εὐθύνην τῶν ἐπιδομάτων ἀσθενείας, παραλλήλως δέ, θὰ πρέπει ἓν ἄλλο Ὑπουργεῖον, τὸ ὁποῖον θὰ προκύψῃ ἀπὸ τὸ σημερινὸν Ὑπουργεῖον Προνοίας, ἓν Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Ἀντιλήψεως, νὰ ἀναλάβῃ τὸν τομέα τῶν συντάξεων καὶ τῆς Δημοσίας Ἀντιλήψεως. Φυσικά, αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι ὁ Κρατικὸς Προϋπολογισμὸς θὰ ἀναλάβῃ τὰ βάρη τῶν νέων αὐτῶν Ὑπουργείων. Οἱ ὑφιστάμενοι πόροι, ἀναμορφοῦμενοι, θὰ ἀποτελέσουν ἔσοδον ἰδίων λογαριασμῶν, ἐντὸς τοῦ γενικωτέρου Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ. Ἔχουν γίνει ἀπὸ εἰδικοὺς ἐπιστήμονας ἐκτιμήσεις, ὅτι, φέρ’ εἰπεῖν, διὰ τὴν πλήρη ἀσφάλισιν, ἀπὸ ἀπόψεως συνταξιοδοτήσεως τοῦ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ, θὰ ἤρκει μία εἰσφορὰ 6% τῶν ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀσφάλισιν τῶν μισθοσυντηρήτων, θὰ ἤρκει ἓν ἀσφάλιστρον 9½%, διὰ νὰ δημιουργήσῃ πόρους ἀσφαλίσεως διὰ τὴν πλήρη ἱκανοποίησιν τοῦ κλάδου τῆς συνταξιοδοτήσεως. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, θὰ ὑπῆρχεν ἐξασφάλισις ἑνὸς δεκαετοῦς ἀσφαλιστικοῦ ἰσοζυγίου. Εἰς τὸν τομέα τῆς ὑγείας ὑπολογίζεται σήμερον, ὅτι διατίθεται σήμερον, ὑπὸ μορφὴν Κοινωνικῆς Προνοίας, εἴτε ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας, εἴτε ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς, ἕνα ποσὸν 1.400.000 δραχμῶν. Καὶ σκέπτεται κανείς, ἐὰν αὐτὸ τὸ ποσὸν ἦτο εἰς τὴν διάθεσιν ἑνὸς εἰδικοῦ φορέως, δεδομένου ὅτι δὲν εἶναι περιφρονητέον ποσόν, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν μὲ τὴν ὀρθολογιστικὴν διάθεσιν αὐτοῦ ἀπὸ ὀργάνωσιν ἐξ ἐμψύχου ὑγειονομικοῦ ὑλικοῦ, νὰ καλύψῃ τοὺς κινδύνους τῆς ὑγείας ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἐκ προσφάτων μελετῶν, τὰς ὁποίας ἔχω ὑπ’ ὄψιν, εἰς τὸ ποσὸν τῶν 1.400.000 δραχμῶν, διὰ νὰ ὑπάρξῃ μία πολιτισμένη καὶ ἀνεκτὴ κάλυψις τοῦ κινδύνου τῆς ὑγείας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προστεθοῦν ἕτερα 400 ἑκατ. δραχ., δεδομένου ὅτι ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις, διεκήρυξεν, ὅτι μόνον διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως τῶν ἀρρώστων, χρειάζονται ἄλλα 400 ἑκατ. δραχ. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ νομοσχέδιον. Ὡς ἀνέπτυξε καὶ ὁ προλαλήσας συνάδελφος, τρεῖς εἶναι οἱ κλάδοι τῆς ἀσφαλίσεως, μὲ τοὺς ὁποίους ἀσχολεῖται τὸ νομοσχέδιον. Ὁ κλάδος τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν γερόντων ἀγροτῶν, ὁ κλάδος τῆς ἀσφαλίσεως τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς καὶ ὁ κλάδος τῆς ὑγείας. Θὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὸν τελευταῖον καὶ θὰ ἐπανέλθω εἰς τὸν νόμον τοῦ κ. Κατσαφάδου. Διὰ νὰ ἀναζητήσω μήπως, εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον, θεσπίζονται παροχαὶ μείζονες ἐκείνων, τὰς ὁποίας προέβλεπεν ὁ ἰσχύων νόμος, θὰ σᾶς ἀναγνώσω ὡρισμένα ἄρθρα τοῦ νομοσχεδίου. Τὸ ἄρθρον 7, τὸ ὁποῖον ἀσχολεῖται μὲ τὰς παροχὰς εἰς τὸν τομέα τῆς ὑγείας, ἀναφέρει τὰ ἀκόλουθα: «Παρέχεται εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους ...... (ἀναγινώσκει) .... ... 1) ...... 2) ...... 3) ...... 4) ...... Τὸ ἄρθρον 1 τοῦ νόμου 3387, λέγει: «Ἡ ἀσφάλισις κατὰ τῆς νόσου ...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἐπίσης, εἰς τὸ αὐτὸ ἄρθρον προβλέπεται ἡ προστασία τῆς μητρότητος. Εἰς τὸ ἄρθρον 12 παρέχεται ὀδοντιατρικὴ περίθαλψις: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἐπίσης, τὸ ἄρθρον 13, λέγει: «......... (ἀναγινώσκει) .........». Ὁμοίως, τὸ ἄρθρον 18 λέγει: «...(ἀναγινώσκει) ...». Κύριοι βουλευταί, εἶναι προφανὲς ὅτι, ἐὰν δὲν ἐξεπληρώθησαν αἱ μεγαλόστομοι ἐπαγγελίαι αὐτοῦ τοῦ νόμου, δὲν εὐθύνεται εἰς τοῦτο καθόλου τὸ περιεχόμενόν του. Ἁπλούστατα, ὁ τρόπος καὶ ἡ ἔκτασις τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου καὶ οἱ περιορισμοὶ πιστώσεων δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ὡλοκληρωμένην ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου. Ἔτσι, συμβαίνει, νὰ μὴ γίνεται λόγος περὶ φαρμακευτικῆς περιθάλψεως, ὀδοντιατρικῆς καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Εἶναι γνωστόν, ὅτι εἷς μέγας ἀριθμὸς ἰατρείων, τὰ ὁποῖα εἶχον προγραμματισθῆ, παραμένουν κενὰ μέχρι σήμερον καὶ μάλιστα ἰατρεῖα ὀρεινῶν καὶ δυσπροσίτων περιοχῶν. Δὲν ξεύρω ἐὰν ἔχω πρόχειρον ἕνα σημείωμα, τὸ ὁποῖον προσφάτως ἐζήτησα καὶ ἔλαβον, ἀλλὰ συμβαίνει εἰς τὴν περιφέρειάν μου ἐκ τῶν 35 π.χ. προβλεπομένων ἰατρείων νὰ εἶναι ἐπηνδρωμένα τὰ 13 μόνον καὶ μεταξὺ τῶν 21 κενῶν νὰ περιλαμβάνωνται τὰ κατ’ ἐξοχὴν δυσπρόσιτα, τὸ ἰατρεῖον Ἀνθίμης, Καλῆς Κώμης, Πετράδια καὶ Φραγκιαδῶν τῆς περιοχῆς Ἀργιθέας. Περιττὸν νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἡ νοσοκομειακὴ περίθαλψις παρέχεται βάσει τοῦ νόμου αὐτοῦ δωρεάν, ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ ἀποδείξῃ κανείς, ὄχι τὴν ἀγροτικὴν ἰδιότητα, ἀλλὰ τὴν ἀπορίαν καὶ τελευταίως κἄποιο μικρὸν χαράτσι ἔχει προβλεφθῆ καὶ δι’ αὐτοὺς τοὺς ἀπόρους. Διερωτῶμαι, λοιπόν, κύριοι βουλευταί, ἀφοῦ τόσον πλούσιον εἰς περιεχόμενον ὑπῆρξε τὸ νομοσχέδιον τοῦ 1955, τὶ χρείαν ἔχομεν ἄλλου νόμου; Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, τὸν Φεβρουάριον τοῦ 1960, ὁμιλῶν ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ ἰδίου, ἐξ ἀφορμῆς τῆς γνωστῆς συζητήσεως, ἔλεγε πρὸς τὴν Βουλήν: Συνεδρίασις 22ας Φεβρουαρίου 1960, πρακτικὰ σελὶς 9, προσδιώριζε πρῶτον τὴν διατιθεμένην δαπάνην σήμερον διὰ τὴν ὑγειονομικὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν εἰς 380 ἑκατ. καὶ ὑπελόγιζε τὴν ἀπαιτουμένην πρόσθετον τοιαύτην εἰς 450 ἑκατ. καὶ ἔκρινεν ὡς ἐπεῖγον τὸ πρόβλημα τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως τῶν κατοίκων τῆς ὑπαίθρου. Ἔναντι αὐτῶν τῶν ἀρχῶν, περιέργως, ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου ἐμφανίζει τὴν σημερινὴν δαπάνην διὰ τὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν εἰς 300 ἑκατ. καὶ προγραμματίζει δαπάνην ἑτέρων 175 ἑκατ., ἀντὶ τῶν 450 ἑκατ. διὰ τὴν προσεχῆ τριετίαν. Κύριοι βουλευταί, μεθ’ ὅλα ταῦτα, δὲν νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ θεωρηθῇ κακόπιστος ἢ κακόβουλος ἡ σκέψις, ὅτι ἡ ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως, ὅταν εἶχεν ἕνα τόσον ἄρτιον νόμον καὶ δὲν ἔμενε παρὰ νὰ τὸν ἐφαρμόσῃ διὰ νὰ δώσῃ μίαν ὡλοκληρωμένην περίθαλψιν εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν, ἡ ἀπόφασίς της νὰ καταργήσῃ τὸν νόμον ἐκεῖνον καὶ νὰ ἐμφανίσῃ ἕνα ἄλλον νόμον μὲ περιωρισμένας, μὲ ὀλιγωτέρας παροχάς, δὲν ἔχει ἄλλην ἐξήγησιν παρὰ μίαν, ὅτι ἠθέλησε διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ νὰ μεταφέρῃ τὰ βάρη τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὰ ὁποῖα μέχρι σήμερον ἐπωμίζετο, διὰ τὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν, εἰς τοὺς ὤμους αὐτοῦ τοῦ νέου Ὀργανισμοῦ ποὺ συγκροτεῖ, ποὺ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, σημαίνει νὰ τοὺς μεταφέρῃ εἰς τοὺς ὤμους τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον βαρύνουν οἱ πόροι τοῦ νέου Ὀργανισμοῦ καὶ εἰς τοὺς ὤμους τῆς ἀγροτικῆς τάξεως, ἡ ὁποία καλεῖται ἐπίσης κατὰ τὸ ἥμισυ νὰ στηρίξῃ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ὀργανισμοῦ. Ἄλλη ἐξήγησις δὲν χωρεῖ καὶ ἀναμένω νὰ ἀκούσω, ἐὰν ὑπάρχῃ τυχόν. Θὰ τελειώσω τὸ κεφάλαιον αὐτὸ καὶ νομίζω, ὅτι δὲν ἀπομένει παρὰ νὰ καλέσω τὴν Κυβέρνησιν νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ κειμένου νόμου, νὰ παράσχῃ κατὰ τὴν πρωθυπουργικὴν ἐπαγγελίαν τοῦ παρελθόντος Φεβρουαρίου αὐτὴν τὴν ὡλοκληρωμένην ὑγειονομικὴν περίθαλψιν εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον τῆς Ἑλλάδος καὶ νὰ διατηρήσῃ, ὡς ἕως τοῦδε ἐγένετο, τὰς δαπάνας αὐτῆς τῆς περιθάλψεως εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν. Νομίζω, ὅτι ἐξέλεξε τὴν χειροτέραν στιγμήν, διὰ νὰ μεταφέρῃ δαπάνας τοῦ σημερινοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τοὺς ὤμους τῆς δυσπραγούσης ἀγροτικῆς τάξεως τῆς χώρας. Δι’ ὀλίγων, κύριοι συνάδελφοι, μόνον θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸν δεύτερον τομέα τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ἐδῶ συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Ἡ ἀσφάλισις αὐτή, σημειωτέον, ἀφορᾷ μόνον τοὺς κινδύνους ἐκ τοῦ παγετοῦ καὶ τῆς χαλάζης. Ἀπὸ πολλοὺς συναδέλφους ὅλων τῶν παρατάξεων ἐτονίσθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, πόσον ἀναγκαία εἶναι ἡ κάλυψις καὶ ἄλλων κινδύνων ποὺ κλονίζουν, πραγματοποιούμενοι, τὴν οἰκονομίαν τοῦ ἀγρότου. Αὐτοὶ εἶναι ἔξω τῆς προστασίας τοῦ παρόντος νομοσχεδίου καὶ ἐννοῶ τοὺς κινδύνους ἐκ τῶν πλημμυρῶν, τοῦ ζωϊκοῦ κεφαλαίου κ.ο.κ. Ἀλλὰ διερωτῶμαι, εἶναι κανεὶς ποὺ θὰ ἀμφισβητήσῃ, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ τῆς ἀσφαλίσεως τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς εἶναι καὶ σοβαρόν, ἀλλὰ καὶ ἐξόχως λεπτὸν καὶ δυσχερές; Ἀνεζήτησα μήπως ὑπάρχουν στοιχεῖα ἢ καμμία μελέτη, ὥστε ἡ Κυβέρνησις στηριζομένη εἰς αὐτὴν νὰ μᾶς αἰφνιδιάσῃ μὲ αὐτὸν τὸν θεσμὸν τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Μοῦ παρεδόθη ἕνα φύλλον χάρτου, εἰς τὸ ὁποῖον ὑπάρχουν ἀριθμοὶ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἀναφερόμενον εἰς ζημίας ἐκ παγετοῦ καὶ χαλάζης τῶν τελευταίων ἑπτὰ ἐτῶν καὶ οἱ ὁποῖοι ἀπέχουν ἀλλήλων κατὰ ἀποστάσεις, ποὺ ἐμφανίζουν ἀναλογίαν 1 πρὸς 5, ὅσον ἀφορᾷ τὰς ζημίας ποὺ διεπίστωσεν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ἢ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας. Εἶναι προφανές, ὅτι αὐτὰ τὰ στοιχεῖα δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ στηρίξουν, μὴ ὑπαρχούσης μάλιστα μελέτης, καὶ νὰ θεμελιώσουν ἕνα τόσον εὐαίσθητον καὶ δύσκολον θεσμόν, ὡς εἶναι ὁ θεσμὸς αὐτὸς τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ἡ Κυβέρνησις παρουσιάζει καὶ μίαν ἄλλην περίεργον πλευρὰν εἰς αὐτὸ τὸ θέμα. Ἐπαγγέλλεται νὰ ἀρχίσῃ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ ἀπὸ 1.1.61, δι’ ὃν λόγον καὶ ζητᾷ νὰ βαρύνῃ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ὀργανισμοῦ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς 1.1.61. Διερωτῶμαι, πῶς θὰ γίνῃ αὐτὸ τὸ θαῦμα, ὅταν μὲ πολλὴν προσπάθειαν θὰ χρειασθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ διὰ νὰ φθάσῃ εἰς τὴν ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως νὰ εὑρισκώμεθα εἰς τὰς παραμονὰς τῶν ἑορτῶν, πῶς θὰ γίνῃ εἰς τὰς ὑπολειπομένας ὀλίγας ἡμέρας, ὥστε αὐτὸς ὁ Ὀργανισμὸς νὰ ἀποκτήσῃ κεντρικὴν Διοίκησιν, Διοικητικὸν Συμβούλιον, νὰ ἀποκτήσῃ στοιχειώδη στέγην. Ἐπὶ τέλους, ὁ ἴδιος ὁ νόμος προβλέπει εἰς τὸ ἄρθρον 8, ὅτι κἄποιος κανονισμὸς θὰ ἐκπονηθῇ, ὁ ὁποῖος θὰ διαγράψῃ ὑποχρεώσεις καὶ δικαιώματα τῶν ἠσφαλισμένων. Καὶ ἐρωτῶ, πῶς θὰ συμβοῦν ὅλα αὐτὰ μέχρι τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1961, ὥστε ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ἐὰν συμβῇ θεομηνία τις, παγετὸς ἢ χάλαζα, νὰ λειτουργήσῃ ὁ μηχανισμὸς τοῦ νέου Ὀργανισμοῦ καὶ νὰ σπεύσῃ νὰ παράσχῃ τὴν ἀποζημίωσιν εἰς τὸν ζημιωθέντα ἀγρότην;

§22Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, δὲν πρέπει νὰ λησμονῆτε, ὅτι ὁ παγετὸς ἢ ἡ χάλαζα, τὸν Ἰανουάριον καὶ τὸν Φεβρουάριον ἀκόμη ἑκάστου ἔτους δὲν ἠμποροῦν νὰ φέρουν ζημίας. Τὶ νὰ καταστρέψουν;

§23Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὰ δένδρα. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν εἶναι τὸ ἐπιχείρημά σας σοβαρόν. Θεωρητικῶς, εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ζημία καὶ διερωτῶμαι, ἀπὸ ποῖον γραφεῖον καὶ ποῖος ἁρμόδιος θὰ ἀσχοληθῇ ποτὲ μὲ τὴν ἐκτίμησιν τῆς ζημίας καὶ τὴν καταβολὴν τῆς ἀποζημιώσεως εἰς τὸν ζημιωθέντα ἀγρότην;

§24Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἐπαφεθῶμεν εἰς τὴν ἐπιείκειαν τοῦ οὐρανοῦ. Εἶναι προφανές.

§25Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, ἐπειδὴ ἔκαμεν ὑπαινιγμὸν ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Κ.Ε. Α., δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναφερθῆτε εἰς καμμίαν ἐπιείκειαν. Ὑπάρχουν αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, αἱ ὁποῖαι καὶ ἤδη εἰς κἄθε ζημίαν κάμνουν τὴν ἐκτίμησιν καὶ ὄχι γενικῶς, ἀλλὰ ἀτομικῶς, προκειμένου νὰ ἐφαρμοσθοῦν τὰ εἰδικὰ μέτρα, καὶ ἰδίᾳ τὰ πιστωτικὰ μέτρα.

§26Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Βεβαίως, αἱ ὑπηρεσίαι αὐταὶ εἶναι ἁρμόδιαι, κατὰ τὸ νομοσχέδιον, διὰ νὰ ἐκπληρώσουν αὐτὴν τὴν λειτουργίαν. Ὅπως καὶ ἂν εἶναι, βέβαιον εἶναι, ὅτι ἐδῶ παρενεβλήθη εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, τὸ ὁποῖον κυρίως ἀσχολεῖται μὲ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν γερόντων ἀγροτῶν, παρενεβλήθη ὁ θεσμὸς αὐτός, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄσχετος, κατὰ τρόπον σπασμωδικόν, περίεργον, μυστηριώδη. Ἡ ἐξήγησις δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη, κύριοι βουλευταί. Ἀλλὰ διὰ νὰ δικαιολογηθῇ ἡ ἐπιβολὴ ἀπὸ τοῦδε καὶ τῶν φόρων καὶ τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς —διότι αἱ συντάξεις τοποθετοῦνται ἐπὶ τῆς ἀπόψεως τῆς καταβολῆς εἰς μικρὰ ποσὰ— πρέπει νὰ ὑπάρξῃ μία παροχὴ ἀπὸ τοῦδε, δῆθεν. Ὁ κ. ὑπουργὸς μοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρίαν νὰ θεωρήσω, ὅτι καὶ αὐτὸ ἀνήκει εἰς τὸ μέλλον, λόγῳ τῆς ἐποχῆς, καὶ κατὰ συνέπειαν, δικαιολογεῖται ἡ ἐπιβολὴ τῶν φόρων ἀπὸ τῆς 19ης Νοεμβρίου, τῶν ὑπολοίπων ἀπὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1961.

§27Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μοῦ φαίνεται, ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ μία ἐξήγησις εὐθὺς ἀμέσως. Προκειμένου περὶ ἀσφαλίσεως κινδύνου, δὲν εἶναι νοητὴ κοινωνικὴ εἰσφορά. Ἠμπορεῖ τεχνικῶς τὸ νομοσχέδιον νὰ εἶναι διατυπωμένον κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ φαίνεται, ὅτι ἡ κοινωνικὴ εἰσφορὰ καλύπτει κατὰ ἕνα ποσοστὸν καὶ τοὺς κινδύνους τῶν γεωργικῶν παραγωγῶν, ἀλλ’ εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι δὲν τοὺς καλύπτει. Οἱ κίνδυνοι καλύπτονται ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὸ ἀσφάλιστρον. Θὰ ἦτο ἀκατανόητον τὸ νὰ διανοηθῇ κανεὶς τὸ ἀντίθετον. Ἄλλη ἡ τεχνικὴ διατύπωσις τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἄλλη ἡ οὐσία.

§28Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, μὲ ἐπρολάβατε, διότι γνωρίζετε τὰς ἀπόψεις μου ἐκ τῶν ὅσων εἰσηγήθην εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας. Αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι κεχωρισμένον. Ὀφείλετε νὰ τὸ ἀντιμετωπίσετε κατὰ τρόπον σοβαρόν, νὰ φέρετε ἕνα νομοσχέδιον μελετημένον, εἰδικόν, ὅπου, βεβαίως, θὰ προβλέπεται εἰδικὴ ἀσφάλισις. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἄλλως νὰ γίνῃ. Δὲν εἶναι δὲ δυνατόν, παρὰ νὰ ποικίλλῃ κατὰ κλάδον παραγωγῆς, διότι κάθε κλάδος ἔχει τοὺς ἰδικούς του κινδύνους. Ἀλλ’ αὐτὸ προϋποθέτει μελέτην καὶ τοιαύτη δὲν ὑπάρχει, δι’ ὃν λόγον καὶ προώρως τὸ ἐφέρατε ἐδῶ καὶ προφανῶς ἄλλον σκοπὸν δὲν εἶχεν αὐτὴ ἡ ἀνώμαλος παρεισαγωγὴ τοῦ θεσμοῦ εἰς αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον, παρὰ μόνον νὰ δικαιολογήσῃ τὴν ἐπιβολὴν φόρων ἢ τῆς λεγομένης ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. Ἡμεῖς νομίζομεν, ὅτι ἐκτελοῦμεν χρέος ἔναντι τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, ἔστω καὶ ἂν τὸν δυσαρεστήσωμεν αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὑποστηρίζοντες, ὅτι πρέπει νὰ ἀποχωρισθῇ αὐτὸ τὸ κεφάλαιον καὶ νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ἰδιαιτέρου νομοσχεδίου. Καί, ἐπαναλαμβάνω, τότε εὐχαρίστως νὰ θεσπίσωμεν, διότι προσήκει, ἀσφάλιστρον καὶ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος θὰ τὸ ἀποδεχθῇ αὐτό. Καὶ ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὸ θέμα πού, κυρίως, ἀποτελεῖ τὸ περιεχόμενον τοῦ νομοσχεδίου: Τὴν παροχὴν συντάξεως εἰς τοὺς γέροντας ἀγρότας τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι περιττόν, νὰ εἴπω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον δὲν καλύπτει τὸν κίνδυνον τῆς ἀναπηρίας, ὅπως καὶ τὸν κίνδυνον τοῦ θανάτου. Εἶναι περίεργον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐν τούτῳ δὲν ἠκολούθησε τὰς ὑποδείξεις τοῦ Γερμανοῦ ἐμπειρογνώμονος ποὺ τονίζει, ὅτι πρέπει νὰ περιληφθοῦν αἱ κατηγορίαι αὗται καὶ προσδιορίζει τὴν ἀνάγκην εἰς ἓν ὕψος 100 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὰς δύο κατηγορίας. Ὅπως σᾶς εἶπεν ὁ κ. Βουρδουμπᾶς, δὲν περιλαμβάνεται ἐπίσης ἡ κατηγορία τῶν ἁλιέων, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ μίαν ἀγροτικὴν τάξιν, ἀλλὰ προβλέπεται εἰς τὸ μέλλον διὰ Διατάγματος ἡ ἐπέκτασις τοῦ θεσμοῦ. Ἀκόμη, θὰ δώσω μερικοὺς ἀριθμούς, ποὺ δὲν ἔκαμε τὸν κόπον νὰ δώσῃ ὁ κ. Βουρδουμπᾶς, καὶ νὰ πληροφορήσω τὸ Σῶμα, ὅτι ἐκ τῶν 300 χιλιάδων δικαιούχων, θὰ τύχουν συντάξεως εἰς τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 170 χιλιάδες ἐκ τῶν 300 χιλιάδων, κἄτι πλέον τοῦ ἡμίσεος θὰ λάβουν τὴν κατωτέραν σύνταξιν τῶν 180 δραχμῶν. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν ἔχουν προστατευόμενα μέλη. Οἱ χῆροι, αἱ χῆρες καὶ οἱ ἄγαμοι. Ὑπάρχει μία ἄλλη κατηγορία 90 χιλιάδων, οἱ ὁποῖοι θὰ λάβουν σύνταξιν 300 δραχμῶν. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν σύζυγον, ὑπερβᾶσαν τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας. Εἶναι μία μικρὰ κατηγορία 40.000 ποὺ θὰ λάβῃ τὴν μισὴν σύνταξιν τῶν 220 δραχμῶν. Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν γερόντων ποὺ ἔχουν σύζυγον μικροτέραν τῶν 65 ἐτῶν. Ὅσοι λαμβάνουν σύνταξιν ἄλλοθεν, καλοῦνται μόνον νὰ εἰσφέρουν, ἀλλὰ δὲν λαμβάνουν σύνταξιν. Ἀκόμη καὶ αὐτοὶ ποὺ δικαιοῦνται πολεμικῆς συντάξεως, θὰ εἰσφέρουν καὶ αὐτοὶ διὰ τοὺς πόρους τοῦ Ταμείου τοῦ Ὀργανισμοῦ, ἀλλὰ σύνταξιν ἀγροτικὴν θὰ λάβουν κατὰ τὸ ἥμισυ μόνον. Καὶ τώρα φθάνομεν εἰς τὸ κεφάλαιον ποὺ ἐκούρασε καὶ τὸν κ. Βουρδουμπᾶν, τῶν προϋποθέσεων τῶν διαφόρων κατηγοριῶν, ποὺ διετυπώθησαν παρατηρήσεις εἰς τὴν Ἐπιτροπήν. Ἀρκετὰς ἐξ αὐτῶν ἀπεδέχθη ὁ κ. ὑπουργός, μένει ἀκόμη περιθώριον παρατηρήσεων, εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, τῶν δικαιούχων καὶ τῶν προϋποθέσεων ποὺ τάσσονται ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον. Θέλω νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ κατ’ ἐξοχὴν ἐπίμαχον θέμα. Εἰς τὸ θέμα τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς, ὅπως τὸ ἀποκαλεῖ τὸ ἄρθρον 10 τοῦ νομοσχεδίου ποὺ τὴν θεσπίζει. Ὑπολογίζεται ἡ ἀπόδοσις τοῦ 2% — διότι τὸ 1% εἶναι πόρος τοῦ Ὀργανισμοῦ Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως καὶ τῆς Ἀγροφυλακῆς— τὸ 2% προϋπολογίζεται νὰ ἀποδώσῃ 535 ἑκατ. Εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζῃ ἡ Βουλὴ ἐπὶ ποίας φορολογητέας ὕλης θὰ ἐπιβληθῇ αὐτὸ τὸ 2%. Κύριοι βουλευταί, αὐτὸ τὸ 2% ἐπιβάλλεται ἐπὶ τῆς τεκμαρτῆς, ἡ ὁποία θὰ καθορισθῇ ἄνωθεν. Ἀσχέτως ἂν καταστραφῇ, πράγματι, ἐκ θεομηνίας ἢ ἂν ἔχῃ μικρὰν ἀπόδοσιν, αὐτὸ δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν. Ἀνὰ διετίαν θὰ καθορίζεται κατὰ πίνακα ἡ τεκμαρτὴ πρόοδος. Ἐπιβάλλεται, λοιπόν, αὐτὴ ἡ φορολογία ἐπὶ τῆς τεκμαρτῆς συνολικῆς ἀκαθαρίστου προόδου. Πρῶτον τῆς γεωργικῆς, τῆς κτηνοτροφικῆς καὶ τῆς δασικῆς παραγωγῆς. Εἰς τὴν κτηνοτροφίαν περιλαμβάνονται καὶ τὰ προϊόντα τῶν πτηνῶν. Δεύτερον, ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως γεωργικῶν μηχανημάτων, ἐξαιρουμένων μόνον τῶν χρησιμοποιουμένων δι’ ἰδίας ἐπιχειρήσεις. Τεκμαρτὴ πρόοδος διὰ τὰς μηχανὰς τὰς ἁλωνιστικὰς 100 χιλιάδες, διὰ τὰ τρακτὲρ 65 χιλιάδες. Καὶ τρίτον, ἐπιβάλλεται φορολογία 2% ἐπὶ τῶν ἡμερομισθίων τῶν ἀγροτικῶν ἐργατῶν. Καὶ ἀκούσατε. Ὑπολογίζεται τεκμαρτὸν εἰσόδημα ἐτήσιον, κατὰ τοῦ ὁποίου δὲν δύναται νὰ ἀνταποδείξῃ ὁ ἐργάτης, ἔλασσον —ἠμπορεῖ ὁ Ὀργανισμὸς ν’ ἀποδείξῃ μεῖζον— 8.000 δραχμάς, ποὺ σημαίνει περίπου πραγματοποίησιν 200 ἡμερομισθίων κατ’ ἔτος. Καὶ ὀρθῶς ὑπεστηρίχθη ἀπὸ συνάδελφον εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι πρέπει ὁ συντάκτης τοῦ νομοσχεδίου νὰ ζῇ εἰς παραδεισίους χώρας καὶ ὄχι εἰς τὴν χώραν αὐτήν, διὰ νὰ δύναται νὰ προσδιορίζῃ ὡς μίνιμουμ ἡμερομίσθια 200 ἐτησίως διὰ τὸν ἀγροτοεργάτην.

§29Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. «..... (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος) ......».

§30Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Πάντως, θέλω νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ὁ Γερμανὸς ἐμπειρογνώμων διὰ τὴν περίπτωσιν αὐτὴν προτείνει αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀνεφάρμοστον: Τὴν εἰσφορὰν τοῦ ἐργάτου νὰ τὴν καταβάλῃ ὁ ἐργοδότης. Ὅπως συνέβη καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις καὶ εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν νὰ μὴ τὴν καταβάλῃ ὁ ἐργάτης. Θὰ συντάξῃ ἡ Διοίκησις τοῦ Ὀργανισμοῦ ἕνα πίνακα, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ προσδιορίζῃ ἐξ Ἀθηνῶν τὰς ἐτησίας τεκμαρτὰς προσόδους κατὰ μονάδα καὶ εἶδος καλλιεργείας καὶ αὐτὸς ὁ πίναξ πρὸ τῆς παρελεύσεως διετίας δὲν ὑπόκειται εἰς ἀναθεώρησιν. Δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν διὰ νὰ προσδιορισθῇ ἡ ἀξία τῆς παραγωγῆς τὸ ἀντικείμενον, ἡ ἔκτασις τῆς καλλιεργείας, ἐὰν εἶναι ποτιστικὴ ἢ ξερική, εἰς ποίαν ὑψομετρικὴν ζώνην εὑρίσκεται τὸ κτῆμα τοῦ ἀγρότου, ὁ ἀριθμὸς τῶν δένδρων, τῶν παραγωγικῶν κτηνῶν καὶ πτηνῶν κ.τ.λ. Προβλέπεται φυσικὰ καὶ κύρωσις ποινική, ἐὰν καθυστερήσῃ ὁ ἀγρότης τὴν εἰσφοράν. Ἀκόμα, προβλέπεται προσαύξησις τῆς εἰσφορᾶς, ὡς καὶ στέρησις τῶν παροχῶν μερική, νομίζω, τελικῶς ἔγινε μὲ μίαν τροποποίησιν τῆς Ἐπιτροπῆς μας, καὶ ἀκόμα προβλέπεται τὸ δραστικὸν μέτρον τῆς προσωπικῆς κρατήσεως διὰ τὴν εἴσπραξιν τῆς εἰσφορᾶς. Κύριοι βουλευταί, εἰσηγούμενος ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς τὸ νομοσχέδιον, ἀντετάχθην κατὰ τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς καὶ ἐξήγησα τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους μὲ εὑρίσκει αὕτη ἀντίθετον. Θὰ τοὺς ἐπαναλάβω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς μὲ αἴσθημα εὐθύνης καὶ μὲ τὴν βεβαιότητα, ὅτι βοηθῶ τὸν σκοπὸν τοῦ νομοσχεδίου, καὶ εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν δὲν συμβάλλουν εἰς τὴν ματαίωσιν τοῦ σκοποῦ του. Διατὶ δὲν πρέπει νὰ θεσπισθῇ αὐτὴ ἡ εἰσφορά, αὐτὴ ἡ φορολογία; Πρῶτον, εἶναι τὸ θεωρητικὸν ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον προέβαλε κυρίως ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας. Δὲν πρόκειται, κύριοι βουλευταί, περὶ ἀσφαλίσεως κοινωνικῆς. Δὲν πρόκειται περὶ συντάξεως. Θὰ ἠδυνάμην μόνον νὰ ἐπικαλεσθῶ τὸ καθ’ ἡμέραν ἀντιστοιχοῦν ἑξάδραχμον διὰ τὸν γέροντα ἀγρότην, διὰ νὰ ἀντλήσω ἐξ αὐτοῦ καὶ μόνον τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι πρόκειται περὶ βοηθήματος, περὶ ἐπιδόματος, ποτὲ ὅμως περὶ συντάξεως. Ἀλλὰ ἀκόμα, ὑπάρχει καὶ ἓν ἐπιστημονικόν, θὰ ἔλεγον, ἐπιχείρημα. Ποῖον; Ὅτι τὸ ὕψος αὐτῆς τῆς συντάξεως δὲν εὑρίσκεται εἰς οὐδεμίαν συνάρτησιν, εἰς οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὸ ὕψος τῆς εἰσφορᾶς ποὺ καλεῖται νὰ καταβάλῃ ὁ ἠσφαλισμένος. Καὶ ἐκ τοῦ λόγου τούτου, δὲν ἔχει οὔτε τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα ἀσφαλιστικῆς παροχῆς. Ἀλλὰ ὑπάρχει, κύριοι βουλευταί, τὸ βασικόν, οὐσιαστικὸν ἐπιχείρημα. Ποῖος δὲν ἔχει ἀνομολογήσει εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ὑπουργὸς ἢ βουλευτὴς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἢ τῆς Συμπολιτεύσεως εἰς πᾶσαν εὐκαιρίαν, καὶ πρὸ ὀλίγου ὁ κ. Βουρδουμπᾶς, ὅτι, ἐὰν συντελῆται μία ἀδικία μεγάλη εἰς τὸν τόπον αὐτόν, εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα, εἶναι ἡ ἄδικος κατανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἐκ τοῦ ὁποίου, τὸ 60%, τὸ 55% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ Ἕλλην ἀγρότης, εἰσπράττει μόλις τὸ ⅓; Ἀλλὰ μόνον αὐτό; Ποῖος δὲν ἔχει ἀνομολογήσει, ἀπὸ τοὺς ξένους ἢ τοὺς ἰδικούς μας ἐμπειρογνώμονας, ὅτι τὸ εἰσόδημα τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου, ἐν συγκρίσει ὄχι μόνον μὲ τὰς ἄλλας κοινωνικὰς τάξεις, ἀλλὰ καὶ ἐν συγκρίσει μὲ τοὺς ἀγρότας τῶν ἄλλων Κρατῶν, εἶναι εἰς ἀπαράδεκτον, εἰς ἐξαιρετικῶς χαμηλὸν ἐπίπεδον; Ἐὰν ἔχετε τὴν ἐπιμονὴν νὰ ἀναγνώσετε τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γερμανοῦ ἐμπειρογνώμονος καὶ συμβούλου τῆς Κυβερνήσεως, θὰ ἴδητε τὰς ἰδίας του διαπιστώσεις διὰ τὸ χαμηλὸν βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου, διαπιστώσεις μὴ ὀφειλομένας εἰς τὰ στοιχεῖα ποὺ τοῦ ἐδόθησαν, ἀλλά, ὡς τονίζει, ἐξ ἰδίας ἀντιλήψεως ποὺ ἀπεκόμισεν ἐκ τῆς συντόμου ἐπαφῆς του μὲ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἔχουν δοθῆ κατὰ καιροὺς ἀριθμοὶ ὑπεύθυνοι. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ τοὺς ἐπαναλάβω. Ἔχω ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους θὰ δώσω καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν σχέσιν μὲ τὸ θέμα τοῦ χαμηλοῦ εἰσοδήματος. Εἶναι ἡ μελέτη τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1959, ὅπου προσδιορίζεται ὡς μέσος ὅρος ἐτησίας καταναλώσεως κατὰ κάτοικον διὰ τὰς Ἀθήνας καὶ τὰ περίχωρα 16, 787, κατ’ ἄτομον καὶ διὰ τὴν ὕπαιθρον γενικῶς 3, 646, ποὺ σημαίνει 10 δραχμὰς ἡμερησίως. Καὶ αὐτὸ εἶναι ὁ μέσος ὅρος διὰ τὸν κάτοικον τῆς ὑπαίθρου. Ἐξ αὐτοῦ ἠμπορεῖτε νὰ συναγάγητε, ποία εἶναι ἡ ἡμερησία κατανάλωσις τοῦ ὀρεινοῦ Ἕλληνος ἀγρότου. Ἀλλὰ συμβαίνει, κύριοι συνάδελφοι, εἰς αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν περίοδον, νὰ καθίσταται ἔτι μᾶλλον ἀπαράδεκτος, ἡ θέσπισις νέας φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως διὰ τοὺς ἀγρότας. Διότι ἐπίσημα στοιχεῖα ἐμφανίζουν, ὅτι καὶ κατὰ τὸ λῆγον ἔτος, οὐσιαστικὴ μείωσις τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ἐμφανίζεται. Δὲν εἶναι ἀκόμη ὡλοκληρωμένα τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα, ἀλλὰ ἀπὸ ἐπεξεργασίαν ποὺ ἔχει γίνει μέχρι τοῦδε προκύπτει, ὅτι τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα κατὰ τὸ τέλος τοῦ ἔτους θὰ ἔχῃ μίαν μείωσιν, ἐν σχέσει μὲ τὸ παρελθὸν ἔτος, κατὰ 13%. Καὶ ἡ μείωσις, ἐν σχέσει μὲ τὸ 1957, θὰ φθάσῃ τὸ 20% καί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, θὰ εἶναι τὸ χαμηλότερον ἀγροτικὸν εἰσόδημα ἀπὸ τοῦ 1955 καὶ ἐντεῦθεν. Παραπέμπω, ἐκείνους ποὺ ἐνδιαφέρονται, νὰ ἐλέγξουν τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς, εἰς τὰ τελευταῖα τεύχη τοῦ Οἰκονομικοῦ Ταχυδρόμου τῆς 23.11.60 καὶ εἰς τὸ τελευταῖον τεῦχος τῆς Οἰκονομικῆς Πορείας τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1960, σελὶς 535, εἰς τὸ ὁποῖον δίδονται οἱ ἀπόλυτοι ἀριθμοί. Μὲ βάσιν διὰ τὸ 1954 τὸ 100, ἦσαν τὸ 1957, 142, τὸ 1958, 131, τὸ 1959, 131, τὸ 1960, 114, ποὺ σημαίνει ἀκριβῶς μὲ σχετικὴν μαθηματικὴν ἐπεξεργασίαν, ὅτι ἡ μείωσις τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος εἶναι πολὺ μεγάλη κατὰ τὸ τρέχον ἔτος. Ἄλλωστε, τὶ χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; Ζοῦμεν ὅλοι τὴν πρωτοφανῆ δυσπραγίαν, τὴν ὁποίαν διέρχεται ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμός. Θὰ πρέπει ἀκόμα, νὰ ἐπικαλεσθῶ, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀγρόται μαζὶ μὲ τὰς ἄλλας πτωχὰς τάξεις βαστάζουν τὸ μεγαλύτερον βάρος τῶν ἐμμέσων φόρων καὶ ὅτι ἔχουν τὸ προνόμιον οἱ φόροι αὐτοὶ κατ’ ἔτος νὰ διογκώνωνται. Πρὸ πολλοῦ ὑπερέβησαν τὰ 10 δισεκατ. Καὶ ὑπάρχει ἕνας ἄλλος ἀριθμὸς πολὺ ἀνησυχητικός, τὸν ὁποῖον θὰ δώσω εἰς τὸ Σῶμα. Εἶναι αὐτὸς ποὺ προσδιορίζει τὴν κοινωνικὴν πλευρὰν τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς κἄθε Κυβερνήσεως. Ποία εἶναι ἡ συμμετοχὴ τῶν ἀμέσων φόρων εἰς τὸ σύνολον τῶν φόρων μιᾶς χώρας; Αὐτὸ εἶναι τὸ γνώρισμα τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς μιᾶς Κυβερνήσεως. Τὶ συμβαίνει ἐν προκειμένῳ; Ἀπὸ τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα τοῦ δελτίου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος τοῦ Νοεμβρίου 1960, σελὶς 55, προκύπτει, ὅτι αὐτὸ τὸ ποσοστὸν πού, εἰς χρόνους παρωχημένους τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου, εἶχε φθάσει τὸ 25% — 26%, κατῆλθεν εἰς τὸ 1954–55 εἰς 23%, τὸ 1959 εἰς 19,5%, διὰ νὰ κατολισθήσῃ κατὰ τὸ τρέχον σωτήριον ἔτος εἰς 18,4%. Πρόκειται περὶ μιᾶς πρωτοφανοῦς στροφῆς τῆς δημοσιονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία πρέπει ὅλους νὰ μᾶς ἀνησυχήσῃ. Αὐτῆς τῆς ἀνατροπῆς τῆς σχέσεως ἐμμέσων καὶ ἀμέσων φόρων θῦμα πρῶτον πίπτει ὁ Ἕλλην ἀγρότης. Θὰ ὑπενθυμίσω κἄτι, ποὺ διέφυγεν εἰς τὸν εἰσηγητὴν τῆς πλειοψηφίας. Ὅτι εἰς τὰ 550 ἑκατ. τῶν κοινωνικῶν πόρων τῶν ἄλλων ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν προσφέρει τὸ σημαντικόν του μερίδιον ὁ Ἕλλην ἀγρότης. Καὶ εἰς τοὺς νέους φόρους, ποὺ ἐπιβάλλει ἡ Κυβέρνησις, πέραν τῆς εἰσφορᾶς των, καὶ ἐκεῖ θὰ συμβάλλῃ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος τῆς Ἑλλάδος. Εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γερμανοῦ ἐμπειρογνώμονος, θὰ ἴδῃ ὁ ἀναγνώστης νὰ γίνεται μνεία παλαιοτέρας ἐκθέσεως τοῦ Διεθνοῦς Γραφείου Εὑρέσεως Ἐργασίας, μιᾶς μελέτης τὴν ὁποίαν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις τοῦ 1947 ἐζήτησε διὰ τὸ θέμα τῶν ἀσφαλίσεων τῶν ἀγροτικῶν. Καταλήγει ἡ μελέτη τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διεθνοῦς Γραφείου Ἐργασίας εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι πρέπει νὰ συντελεσθῇ βελτίωσις καὶ ἐπέκτασις τῶν ὑπηρεσιῶν δημοσίας ὑγείας καὶ εἰς δεύτερον στάδιον ἡ χορήγησις συντάξεως ἄνευ καταβολῆς εἰσφορᾶς τῶν ἠσφαλισμένων. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν 5μελῆ Ἐπιτροπήν, κατὰ Δεκέμβριον τοῦ 1958, ὑπῆρχον μέλη τὰ ὁποῖα εἶχον διατυπώσει τὴν ἄποψιν, ὅτι δὲν εἶναι ἐπιτρεπτή, οὔτε ἐπιτετραμμένη ἡ εἰσφορὰ ἐπὶ τῶν ἀγροτῶν διὰ τὴν χορήγησιν τῆς μικρᾶς αὐτῆς συντάξεως. Πολὺς λόγος ἐγένετο διὰ τὰ ἰσχύοντα εἰς τὰ ἄλλα Κράτη. Δὲν θὰ σᾶς κουράσω καὶ πολύ, θὰ χρησιμοποιήσω τὰ στοιχεῖα ποὺ ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ τόσον μακρὸν χρόνον ἀνέμενε διὰ νὰ συναγάγῃ τὰ συμπεράσματά της. Τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γερμανοῦ ἐμπειρογνώμονος. Τὶ λέγει, ἐν σχέσει μὲ τὰς δυνατότητας τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου τῆς Ἑλλάδος νὰ συμβάλλῃ εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν πόρων τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως; «Δὲν εἶναι δυνατὴ οὔτε...... (ἀναγινώσκει)......». Αὐτὰ περιλαμβάνονται εἰς ἕνα σχέδιον τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Καὶ συνεχίζει ὁ Γερμανὸς ἐμπειρογνώμων: «...... (ἀναγινώσκει)......». Αὐτὰ λέγει ὁ ὑπεύθυνος σύμβουλος τῆς Κυβερνήσεως καὶ αὐτὰς τὰς συμβουλὰς δὲν φαίνεται νὰ τὰς ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν της ἡ Κυβέρνησις. Προτείνει ἐπιβολὴν ἀσφαλίστρου 1%, ὥστε νὰ προκύψῃ μία εἰσφορὰ 300 ἑκατ., διότι αὐτὸς ὑπολογίζει τὸ μικτὸν ἀγροτικὸν εἰσόδημα τῆς Ἑλλάδος εἰς 30 δισεκατομμύρια.

§31Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Διατηρουμένου καὶ τοῦ 3%;

§32Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὸ 3% ἀφορᾷ ἄλλους σκοπούς. Ἀλλὰ θὰ σᾶς εἴπω ἕνα πρακτικὸν λόγον, διὰ τὸν ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσῃ οὐδεὶς μὲ τὰς ἀπόψεις τοῦ νομοσχεδίου. Ὑποστηρίζω, ὅτι δὲν χρειάζεται αὐτὴ ἡ εἰσφορὰ διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ὁ σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου. Οἱ πόροι ποὺ δημιουργοῦνται διὰ τῆς ὑποβολῆς τῶν φόρων τοῦ ἄρθρου 11, εἶναι ἐπαρκεῖς διὰ νὰ καλύψουν τὰς νέας παροχὰς ποὺ δίδει τὸ Κράτος εἰς τὸν Ἕλληνα ἀγρότην. Ἂς μὴ ἐπαναλάβω τὰ περὶ ὑγιεινῆς περιθάλψεως, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηρίξωμεν, ὅτι αὐτοὺς τοὺς πόρους ποὺ φέρει ἕως τώρα ὁ Κρατικὸς Προϋπολογισμὸς ἠμπορεῖ νὰ τοὺς μεταφέρωμεν εἰς βάρος τῶν ἀγροτῶν. Ἡ ὑγιεινὴ περίθαλψις θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ γίνεται, ὡς μέχρι τοῦδε, μὲ φορέα τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας. Τὶ ἀπομένει ὡς δαπάνη διὰ τὴν παρεχομένην σύνταξιν εἰς τὸν γέροντα ἀγρότην, 75 ἑκατ. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν 300 χιλιάδες εἶναι οἱ δικαιοῦχοι κατὰ τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου, ἡ δαπάνη εἶναι 776 ἑκατ., κατὰ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, τὰ ἔσοδα ἀπὸ τὴν ἤδη εἰσπραττομένην φορολογίαν εἶναι 640 ἑκατ. Συνεπῶς, τὸ ἄνοιγμα εἶναι 156 ἑκατ. καὶ θὰ πρέπει νὰ καλυφθῇ, ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως, διὰ τῆς φορολογίας τῶν 535 ἑκατ. Θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ κάμῃ διὰ τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν καὶ διὰ τὴν ἀποκατάστασιν αὐτοῦ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔκαμε διὰ τὸν ἀστικόν. Θὰ πρέπει νὰ γίνεται ἴση μεταχείρισις μεταξὺ ἀστικοῦ καὶ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν προστασίαν τῆς ἀσφαλίσεως τῆς περιουσίας του. Δὲν εἶναι δυνατόν, ὅταν ἀπὸ παντοῦ ὑπευθύνως διακηρύσσεται, ὅτι ὁ Ἕλλην ἀγρότης ἔχει τὸ χαμηλότερον εἰσόδημα, ὅτι ἀδικεῖται, ὅταν διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἰδικῆς του περιουσίας καλεῖται νὰ εἰσφέρῃ ὁ ἴδιος; ὅταν ἡ ἀσφάλισις τοῦ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ καλύπτεται ἀπὸ τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν, δὲν νομίζω, ὅτι ἀπὸ καμμίαν πλευρὰν ἠμφισβητήθη ποτὲ ἡ ὀρθότης τῆς τοιαύτης τοποθετήσεως καὶ ἀπομένει κάποτε νὰ πραγματοποιηθῇ αὐτὸ τὸ ὑπόλοιπον ποὺ ἀπομένει, τῶν 70 ἑκατομμ. ποὺ εἰσφέρει ὁ ἀγρότης. Ὁ κ. Παπανδρέου εἰς τὴν ἔκθεσίν του περιέλαβε ὡς ἔσοδον τῆς συντάξεως τῶν γερόντων καὶ τὸ ἔσοδον αὐτὸ τῶν 70 ἑκατομμ. Πάντως καὶ αὐτὸ τὸ ἔσοδον πρέπει νὰ περιέλθῃ εἰς αὐτὸν τὸν λογαριασμὸν τῆς συντάξεως τῶν γερόντων. Ἐὰν τοῦτο γίνῃ δεκτὸν, ἀπομένει ἕνα ποσὸν τῆς τάξεως τῶν 80 ἑκατομμ. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένῃ, ὅτι δὲν ὑπάρχει περιθώριον εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν διὰ νὰ συνεχίσῃ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν 80 ἑκατομμ., ἐπρότεινα εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν νὰ θεσπίσωμεν εἰς τὴν κειμένην φορολογίαν μίαν αὔξησιν κατὰ 1%, ὁπότε καταργουμένου τοῦ ἐσόδου τῆς ἀγροφυλακῆς, τὰ 2% ἀπὸ τὴν φορολογίαν θὰ ὑπηρετοῦν τὰς ἀνάγκας τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως καὶ τὰ ἄλλα 2% τὰς ἀνάγκας τῶν συντάξεων τῶν γερόντων. Ἔτσι θὰ ἔχῃ ἱκανοποιηθῆ καὶ ἡ γενικὴ ἐκείνη ἀντίληψις κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν πρέπει ὁ Ἕλλην ἀγρότης νὰ εἰσπράττῃ σύνταξιν χωρὶς νὰ εἰσφέρῃ καὶ ὁ ἴδιος, θὰ ὑπάρχῃ περίπου σύνδεσις παροχῆς καὶ εἰσφορᾶς. Τὶ ἀντετάχθη κατὰ τῆς προτάσεώς μου αὐτῆς; Ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς εἶναι ἄδικος, δημιουργεῖ ἀνισότητα, καὶ ὅτι πλήττει τοὺς παραγωγοὺς τῶν ἀγαθῶν ποὺ δὲν αὐτοκαταναλίσκονται καὶ εὐνοεῖ τοὺς παραγωγοὺς ἐκείνους ποὺ αὐτοκαταναλίσκονται κατὰ ἕνα ποσοστόν. Μοῦ φαίνεται ὅτι εἰς τὴν δόξαν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως ἀνήκει ὁ νόμος αὐτὸς. Ἐκείνη κατήργησε τὸ σύστημα τῆς ἀμέσου φορολογίας καὶ ἐθεώρησεν ὡς καλλίτερον, δικαιότερον αὐτὸ τὸ σύστημα τὸ ἰσχῦον σήμερον, καὶ μὲ ἰδικήν της εἰσήγησιν τὸ ἐψήφισεν ἡ Βουλή. Δὲν πρόκειται περὶ συστήματος τὸ ὁποῖον ἐγὼ προτείνω σήμερον νὰ θεσπισθῇ τὸ πρῶτον. Πρόκειται περὶ ὑφισταμένου φορολογικοῦ συστήματος. Ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ ἀπαντήσω εἰς αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀνισότητος. Ὑπενθυμίζω, ὅτι ἐὰν ὑπάρχῃ πράγματι μία μερὶς τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου ποὺ κατὰ μέγα ποσοστὸν αὐτοκαταναλίσκει τὰ παραγόμενα ἀγαθά, αὐτὴ εἶναι ἡ μερὶς ἐκείνη ποὺ κατοικεῖ εἰς τὰ ὄρη καὶ τὰς πτωχὰς νήσους. Πρόκειται κατὰ μίαν μελέτην τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ περὶ 310.000 οἰκογενειῶν κατεσπαρμένων εἰς τοὺς ὀρεινοὺς ὄγκους τῆς Ἑλλάδος καὶ εἰς τὰς πτωχὰς νήσους, αἱ ὁποῖαι ἔχουν τὸ πλέον ἀσήμαντον, τὸ πλέον χαμηλὸν εἰσόδημα ποὺ ἔχει Ἕλλην Πολίτης, ἀλλὰ φοβοῦμαι καὶ πολίτης ἐν τῷ κόσμῳ. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς πληθυσμοὺς σκεπτόμεθα μὴ τυχὸν διὰ τῆς διατηρήσεως τῆς κειμένης φορολογίας, ὑπάρξῃ κάποιο ὄφελος καὶ κάποια διαφυγὴ διὰ τὴν φορολογίαν; Διότι περὶ αὐτοῦ πρόκειται, κύριοι βουλευταί. Πῶς θὰ ἔχετε τὴν ἀξίωσιν, ἀπὸ ἀγρότας, ἀπὸ χωρικοὺς ποὺ δὲν ἔχουν χρηματισμένην οἰκονομίαν, νὰ ἔχουν χρήματα διὰ νὰ δώσουν τὴν εἰσφοράν; Ὁ κ. Ὑπουργὸς εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ὁ κ. Βουρδουμπᾶς πρὸ ὀλίγου, ἀνεφέρθησαν καὶ εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν σιτοπαραγωγῶν. Πράγματι, καὶ ἐκεῖ ὑπάρχει μία αὐτοκατανάλωσις ἑνὸς ποσοστοῦ τῆς παραγωγῆς των, ἀλλὰ αὐτὸ ἀφορᾷ τοὺς μικροὺς παραγωγούς. Οἱ μεγάλοι παραγωγοὶ διαθέτουν τὸ μέγιστον μέρος τῆς παραγωγῆς των καὶ αὐτὸ ποὺ κρατοῦν, εἶναι ἕνα ποσοστὸν μικρὸν τῆς παραγωγῆς των.

§33Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Πόσοι εἶναι αὐτοί;

§34Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐλάχιστοι. Συνεπῶς, ἐπωφελοῦνται τυχὸν αὐτοῦ τοῦ προνομίου αὐτοὶ οἱ πολλοί, ἀλλὰ μικροὶ παραγωγοί.

§35Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Οἱ μέσοι παραγωγοί.

§36Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Καὶ ἐρωτῶ: Εἶναι ἄγνωστον, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἐπὶ 30 συναπτὰ χρόνια, ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶχον θεσπίσει αὐτὴν τὴν ἐξαιρετικὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς, διὰ τὸν προέχοντα λόγον ὅτι αὐτὴ ἡ καλλιέργεια ποὺ εἶναι ἡ πτωχοτέρα καλλιέργεια ποὺ ὑπάρχει εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἔχει τὴν μικροτέραν ἀκαθάριστον στρεμματικὴν ἀπόδοσιν; Καὶ ὅσον μὲν διήρκει αὐτὴ ἡ προστασία θὰ ὑπέθετε κανεὶς ὅτι πλέομεν εἰς πελάγη εὐτυχίας, ἀλλὰ πρὸ 2–3 ἐτῶν, διωγμὸς ἔχει κηρυχθῆ κατὰ τῆς τάξεως τοῦ παραγωγοῦ. Τὶ ἀπομένει λοιπὸν εἰς αὐτὴν τὴν τάξιν διὰ νὰ μὴ τυχὸν τῆς ἐπιτρέψωμεν νὰ ἐπωφεληθῇ μερικῶς, κατὰ ἕνα ποσοστὸν αὐτοῦ τοῦ ὑφισταμένου φορολογικοῦ καθεστῶτος; Ἐγὼ θὰ ἐπρότεινον, ἐὰν αὐτὸ ἀποτελῇ τὸ ὅλον ἐμπόδιον, ἡ Κυβέρνησις νὰ εὕρῃ τὸν τρόπον διὰ νὰ ἐξισώσῃ αὐτὴν τὴν φορολογίαν μεταξὺ τῶν παραγωγῶν ποὺ δὲν αὐτοκαταναλίσκουν, καὶ ἐκείνων ποὺ καίτοι εἶναι εὔποροι αὐτοκαταναλίσκουν, καὶ δὲν εἶναι δύσκολον ἐὰν θελήσῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀπομακρυνθῇ ἀπὸ τὴν ἐσφαλμένην κατεύθυνσιν ποὺ ἀκολουθεῖ, νὰ εὕρῃ τὸν τρόπον. Κύριοι βουλευταί, θὰ τελειώσω μὲ τὸ θέμα τῆς εἰσφορᾶς. Ὑποστηρίζω, ὅτι καὶ ἂν ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπιχειρήματα δὲν ἦσαν βάσιμα, θὰ ἤρκει καὶ μόνον ὅτι εἶναι πρακτικῶς ἀνεφάρμοστον. Θὰ ἤθελα νὰ μεταφερθῆτε εἰς τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ τεθῇ κάποτε εἰς ἐφαρμογὴν ἐὰν ψηφισθῇ ἡ εἰσφορὰ αὐτὴ. Ἕν ἑκατομμύριον καὶ πλέον φορολογικοὺς καταλόγους θὰ ἔχῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ αὐτὸς ὁ ὀργανισμὸς μὲ μίαν ποικιλίαν ἀφάνταστον. Κάθε φάκελλος θὰ ἔχῃ ἰδικήν του φυσιογνωμίαν, κἄθε φάκελλος θὰ περιέχῃ στοιχεῖα διὰ τὰ ζῶα, τὶς κόττες, τὰ δένδρα, τὰ στρέμματα, πῶς καὶ μὲ ποίαν καλλιέργειαν ἐφέτος τὰ καλλιεργεῖ, διότι τοῦ χρόνου ἠμπορεῖ νὰ κάνῃ ἄλλην καλλιέργειαν, ποία εἶναι ἡ ὑψομετρικὴ ζώνη, καὶ ἐὰν εἶναι ποτιστικὰ ἢ ξηρικά, καὶ ποίαν ποικιλίαν προϊόντων παράγει. Καὶ θὰ ἐνθυμοῦνται οἱ καταγόμενοι ἀπὸ τὰς καπνοπαραγωγικὰς περιφερείας, τὶ σημαίνει ποικιλία καπνῶν ἀπὸ ἀπόψεως ἀξίας, τὸ ἐφαντάσθητε, κύριοι βουλευταί, αὐτὸ τὸ καθεστὼς ἐφαρμοζόμενον; Ὄχι 200, ἀλλὰ 20.000 ὑπάλληλοι ἐὰν θελήσουν ἐντίμως καὶ εὐσυνειδήτως νὰ ἐργασθοῦν, δὲν θὰ ἠμπορέσουν ποτὲ στοιχειωδῶς νὰ φέρουν εἰς πέρας τὸν ἆθλον αὐτόν. Ἰδοὺ διατὶ νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει κανένα λόγον νὰ ἐπιμείνῃ εἰς αὐτὸ τὸ σύστημα, οὐδὲν θὰ ἀποδώσῃ καὶ ἀκόμη θὰ ἔχῃ προκαλέσει εὐλόγως βιαίας ψυχολογικὰς ἀντιδράσεις. Τέλος, κύριοι βουλευταί, ἐὰν ἐπιμείνῃ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἐπιβολὴν τῆς εἰσφορᾶς αὐτῆς, νομίζω ὅτι θὰ ἔχῃ ματαιωθῆ ὁ κύριος σκοπός, τὸν ὁποῖον ἄλλωστε μεγαλοστόμως διακηρύσσει εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, τὴν μεταφορὰν εἰσοδήματος ἐκ τῶν πόλεων εἰς τὴν ὕπαιθρον. Ἐάν, κύριοι βουλευταί, ἐπιβληθῇ αὐτὴ ἡ εἰσφορά, τοῦτο σημαίνει, ὅτι τὸ ἰσοζύγιον πόλεως καὶ ὑπαίθρου θὰ διαμορφωθῇ ὡς ἑξῆς: 796 ἑκατομμύρια παροχὴ ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1962, καὶ εἰσφορὰ τῆς ὑπαίθρου 535 ἑκατομμύρια τὸ 3% καὶ ἀκόμη συμμετοχὴν εἰς τοὺς νέους φόρους. Εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ἀνέφερον, καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ ἐδῶ, ὅτι τὸ γνωστὸν ἔγκυρον οἰκονομικὸν ἑβδομαδιαῖον περιοδικόν, «ὁ Ταχυδρόμος» ἐν κυρίῳ ἄρθρῳ προσδιορίζει τὴν συμμετοχὴν τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου εἰς τοὺς φόρους αὐτοὺς εἰς 200 ἑκατομμύρια. Ἐὰν ταῦτα προστεθοῦν εἰς τὴν εἰσφορὰν ποὺ θέλει νὰ ἐπιβάλῃ ἡ Κυβέρνησις, θὰ ἔχετε ὡς ἀποτέλεσμα ἐκ τῆς πόλεως πρὸς τὴν ὕπαιθρον 800 ἑκατομμύρια παροχῆς συντάξεως, ἐκ τῆς ὑπαίθρου πρὸς τὴν πόλιν 735 ἑκατομμύρια, τὶ ἀπομένει; Ἡ μεγάλη αἱμοδότησις τῶν 65 ἑκατομμυρίων καὶ αὐτὰ εἰς τὸ ποσὸν τῶν 2.000 ἑκατομμυρίων μὲ τὰ ὁποῖα ἀπειλεῖ νὰ κατακλύσῃ τὴν ὕπαιθρον ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι πέραν τῆς παροχῆς αὐτῆς θὰ παρέχεται περίθαλψις ὑγειονομική, δὲν εὐσταθεῖ, ἀλλὰ καὶ προκαλεῖ τὴν ἀγανάκτησιν παντὸς καλοπίστου ἀνθρώπου. Ὅταν ὁ ἰσχύων νόμος παρέχῃ τὰ διπλάσια ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἀναγνωρίζει ὁ νέος νόμος, δὲν δύναται νὰ γίνῃ λόγος περὶ νέας παροχῆς, διὰ τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ πληρώσῃ ὁ ἀγρότης. Διατὶ ὅμως, κύριοι βουλευταί, ἡ μὲν συνταξιοδότησις μετατίθεται εἰς τὸν Ἰούλιον τοῦ 1962, οἱ δὲ φόροι ἤρχισαν ἤδη καταβαλλόμενοι; Τὸ ἐπιχείρημα εἶναι ἕνα, ὅτι ὁ χρόνος δὲν ἐπαρκεῖ, διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν ἐνωρίτερον νὰ ἔχωμεν ὅλα τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα θὰ καθορίσωμεν τὴν ἰδιότητα τοῦ συνταξιούχου. Νομίζω, καὶ καλοπίστως δὲ ὑποστηρίζω, ὅτι ἐὰν πράγματι ἡ Κυβέρνησις σοβαρῶς θέλῃ νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν ταχυτέραν χορήγησιν αὐτῆς τῆς μικρᾶς συντάξεως, δύναται ἐντὸς 7μήνου, μέχρι τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1961 νὰ ἔχῃ περατώσει αὐτὴν τὴν ἀπογραφήν. Εἶναι πάρα πολὺ στοιχειώδη αὐτὰ τὰ ὁποῖα τὸ νομοσχέδιον ζητεῖ διὰ τὸν καθορισμὸν ἑνὸς δικαιούχου συντάξεως. Ἀκόμη ἡ Κυβέρνησις προβάλλει, καὶ ἡ ἔκθεσις τὸ ὑποστηρίζει, ὅτι χρειάζεται ἕνα ἀποθεματικὸν, πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας ἀσφαλιστικὸς ὀργανισμὸς νὰ λειτουργήσῃ χωρὶς ἀποθεματικόν; Ἀλλὰ ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις τραυματίζει θανασίμως αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημά της, διατί; Διότι καθιερώνει εἰδικῶς καὶ μόνον δι’ αὐτὸν τὸν ὀργανισμὸν — δὲν ἰσχύει διὰ κανένα ἄλλον ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν ἐν Ἑλλάδι— τὸ διανεμητικὸν σύστημα. Τὶ σημαίνει, κ. συνάδελφοι, αὐτό; Ὅσα εἰσπράττω κατ’ ἔτος, τόσα θὰ δίδω, ἐὰν αἱ εἰσπράξεις πέσουν θὰ μειώσω τὴν παροχήν, ἀλλὰ ἀφοῦ αὕτη πρόκειται νὰ γίνῃ τότε τὶ χρείαν ἔχετε ἀποθεμάτων καὶ δὴ τόσον μεγάλων; Τὰ στοιχεῖα σας εἶναι ἠλεγμένα, τὴν ἀπόδοσιν τῶν ἐσόδων τὴν ἔχετε ἠλεγμένην, ἔχετε καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν δικαιούχων, φαντάζομαι μέ ἀρκετὰ περιθώρια πρὸς τὰ ἄνω, τὶ σᾶς φοβίζει; Ἰδοὺ διατί, πιστεύω, ὅτι πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐκλέξῃ ἕνα ἐκ τῶν δύο δρόμων καὶ πράγματι, πιστεύω, ὅτι ὀργανωτικῶς εἶναι ἀδύνατον νὰ φθάσῃ εἰς σημεῖον, ὥστε πρὸ τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1962 νὰ δώσῃ σύνταξιν, τότε χρέος ἔχει νὰ ἀναβάλῃ καὶ τὴν ἔναρξιν τῆς ἰσχύος τῶν νέων φορολογικῶν βαρῶν. Ἐὰν ὅμως, τὸ ἀντίθετον συμβῇ, τότε πρέπει νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν ταχυτέραν μέχρι τοῦ προσεχοῦς θέρους χορήγησιν τῶν συντάξεων. Ἐφ’ ὅσον φοβοῦμαι, ὅτι θὰ ἐμμείνῃ εἰς τὴν πρώτην ἀντίληψιν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἐνωρίτερον νὰ δώσῃ σύνταξιν, τότε νομίζω, ὅτι δικαίως καὶ βασίμως θὰ κατηγορηθῇ καὶ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ὅτι πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀθῶον καὶ φιλαγροτικὸν νομοσχέδιον κρύπτεται ἄλλος σκοπὸς καθαρῶς δημοσιονομικῆς φύσεως. Καὶ θὰ ἔπρεπε ἡ Κυβέρνησις, αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν περίοδον νὰ ἀποφύγῃ, ἐφ’ ὅσον ἀποχρῶν λόγος δὲν ὑπάρχει κατὰ τὴν ἀντίληψίν της, νὰ ἐπιβάλῃ νέον φόρον. Διερχόμεθα μίαν ἀνήσυχον περίοδον διὰ τὴν οἰκονομικὴν ζωὴν τῆς χώρας. Αὐτὴ ἡ ὕψωσις τῶν τιμῶν, ἡ ἁλματώδης, τῶν εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης, ἡ ἀνατίμησις τῆς λίρας, ἄλλως τε τοῦ τιμαρίθμου ἡ ἄνοδος, δὲν εἶναι σημερινὸν φαινόμενον. Ἀπὸ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχω ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, τοῦτο σημειοῦται ἤδη ἀπὸ πέρυσι, μεταξὺ Ὀκτωβρίου 1959 καὶ Ὀκτωβρίου 1960. Ὑπάρχει μία αὔξησις τοῦ τιμαρίθμου τῆς χονδρικῆς πωλήσεως κατὰ 4%. Δὲν ἦτο ἡ κατάλληλος στιγμή, διὰ νὰ ἐπιβάλῃ τοὺς φόρους. Ἐὰν ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ἀντίληψιν, ὅτι αἱ συντάξεις πρέπει νὰ δοθοῦν ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου τοῦ 1962 καὶ ἐπιμείνῃ μέχρι τέλους καὶ τοὺς φόρους νὰ διατηρήσῃ καὶ τὴν σύνταξιν νὰ ἀναβάλῃ, τότε θεμελιοῦται ἡ κατηγορία καὶ ἡ ὑπόνοια, ὅτι πρὸς ἄλλους σκοποὺς τείνει αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον. Ἀντιτάσσει, ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμβῇ, διότι οἱ πόροι αὐτοῦ ὁδηγοῦνται εὐθέως εἰς τὸ ταμεῖον τοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ αὐτονόμου καὶ ὄχι εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι εὔκολος εἶναι ἡ διαπεραίωσις τῶν ἐσόδων διὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ Δημοσίου Δικαίου, ἐλεγχομένου ἀπὸ τὸ Κράτος εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν, ὑπὸ δανειακὴν φυσικὰ μορφήν. Καὶ φαίνεται, ὅτι οἱ ἀριθμοὶ τὸν τελευταῖον καιρόν, οἱ ἐπίσημοι, δεικνύουν, ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς ἔχει πιεστικὰς ἀνάγκας ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ. Κατὰ τὸ παρελθὸν ὀκτάμηνον τοῦ 1960, ὁ ἐσωτερικὸς δανεισμὸς τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀνῆλθεν εἰς ὕψος ὅσον ὁ δανεισμὸς ὁλόκληρος τοῦ 1959. Κύριοι βουλευταί, σᾶς ἐκούρασα. Ἐνόμισα, ὅμως, ὅτι αὐτὸ τὸ θέμα, ἔπρεπε νὰ τὸ ἐξαντλήσωμεν διὰ νὰ μὴ ὑπάρξῃ ἡ ἐπίκρισις. Ἐγὼ δὲν τὸ δέχομαι, ὅτι δυνατὸν ἡ ἀπόκρουσις τῆς εἰσφορᾶς αὐτῆς, ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι βαρεῖα, ἄδικος καὶ ἀδικαιολόγητος, εἶναι δυνατὸν νὰ ὡδηγήσῃ εἰς τὴν ματαίωσιν τῶν κυρίων σκοπῶν τοῦ νομοσχεδίου. Ἡ εἰσφορὰ αὐτὴ δὲν εἶναι ἄδικος, δὲν εἶναι ἀδικαιολόγητος, εἶναι περιττή, κ. συνάδελφοι. Οἱ πόροι, οἱ νέοι τοὺς ὁποίους καλεῖται νὰ πληρώσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, καὶ μαζὺ μὲ αὐτὸν καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἀγροτικὸς κόσμος, εἶναι ἐπαρκεῖς διὰ νὰ δώσουν τὴν σύνταξιν εἰς τοὺς γέροντας, τοὺς ἀπομάχους τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου. Δύο λέξεις διὰ τὸν φορέα. Δὲν γνωρίζω πῶς ἔχει καταλήξει ἡ Κυβέρνησις. Καθὼς γνωρίζω, οὐδεὶς ἐκ τῶν ὑπευθύνων συμβούλων τῆς ἔδωσε τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Ἀνέγνωσα τὴν ἔκθεσιν αὐτῆς τῆς πενταμελοῦς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, τὴν ὁποίαν συνεκρότησε ὁ κ. Πρωθυπουργός, ἀπὸ τοῦ Δεκεμβρίου 1958. Εἰς τὸ πόρισμά της, συνιστᾷ δημιουργίαν ὀργανισμοῦ, ἀλλὰ χωρὶς ὑπηρεσίας, τὰ πάντα νὰ ἀναθέσῃ εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Ἀνέγνωσα τὴν αἴτησιν τοῦ ἐμπειρογνώμονος, τοῦ Γερμανοῦ, τὰ ἴδια λόγια. Αὐτὸς ὑποστηρίζει ἕνα σκέλος, νὰ δώσῃ ὁ ὀργανισμός, εἰς τὸ ΙΚΑ, τὴν διοίκησιν καὶ τὴν ταμειακὴν καὶ λογιστικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Ἀλλὰ διερωτῶμαι, κ. βουλευταί, αὐτὸ τὸ ἁπλοῦν πρᾶγμα πῶς δὲν τὸ συνέλαβε ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν πράγματι δὲν ἔχῃ ἄλλον σκοπὸν ἀποκρυπτόμενον. Ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ἔχει τὸν τομέα τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς, διατὶ θὰ τὸν παραδώσωμεν εἰς ἕνα νέον ὀργανισμὸν μὴ ἔχοντα πεῖρα ὀργανώσεως, μὴ ἔχοντα στοιχεῖα κἂν; Ἡ ὑγειονομικὴ περίθαλψις ἀσκεῖται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας, τὸ ὁποῖον διαθέτει μακρὰν πεῖραν, τὸ ὁποῖον ἔχει ὀργάνωσιν, φαντάζεσθε, ὅτι εἶναι δυνατὸν ποτὲ αὐτὸς ὁ ὀργανισμός, ὅταν ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοί, ὅπως τὸ ΙΚΑ μὲ τεραστίαν πεῖραν, δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ φέρουν εἰς πέρας αὐτὴν τὴν ἀποστολήν, αὐτὸς ὁ ὀργανισμὸς θὰ φέρῃ εἰς πέρας; Εὐτυχῶς, εἰς τὴν ἀκροτελεύτιον διάταξιν ὁ νομοθέτης τὸ ἐσκέφθη καὶ ἔβαλε τὴν παράδοσιν αὐτῆς τῆς ἁρμοδιότητος εἰς τὸν νέον ὀργανισμὸν καὶ τὴν ἀφήνει πρὸς τὸ παρὸν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας καὶ αὐτὸ θὰ γίνῃ μονίμως. Τὶ ἀπέμεινεν; Ἀπέμεινεν ἡ συνταξιοδότησις, ἀλλά, κ. βουλευταί, τὸ νομοσχέδιον προβλέπει, ὅτι ἡ ταμειακὴ ἢ λογιστικὴ καὶ ἡ διαχειριστικὴ ὑπηρεσία τοῦ νέου ὀργανισμοῦ, θὰ ἐκτελῆται ἀπὸ τὴν Τράπεζαν. Τὶ ἀπομένει διὰ τὸν νέον ὀργανισμόν; Ἀπομένει μία σοβαρὰ ἁρμοδιότης, ἡ ἐξακρίβωσις τῶν προϋποθέσεων, διὰ νὰ γίνῃ κανένας δικαιοῦχος τῆς συντάξεως. Ἀλλὰ δὲν ξεύρω, ἐὰν ἄλλος τις πλὴν τῆς Τραπέζης, εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ στοιχεῖα διὰ νὰ μπορέσῃ νὰ τὰ ἐλέγξῃ καὶ νὰ ἀποφανθῇ ἐὰν δικαιοῦται συντάξεως ὁ γέρων ποὺ ἀπέδειξεν, ὅτι ὑπερέβη τὸ 65ον ἔτος. Δι’ αὐτὴν τὴν ἀποστολὴν θὰ κάμωμεν τὸν ὀργανισμὸν αὐτόν, μὲ Διοικητικὸν συμβούλιον, μὲ Γενικὸν Διευθυντὴν, Ὑποδιοικητὴν καὶ 200 μονίμους ὑπαλλήλους; Ἐσκέφθητε, ἐὰν αὐτοὶ οἱ ὑπάλληλοι πρέπει νὰ διερευνήσουν ὅλον αὐτὸν τὸν πληθυσμόν, διὰ νὰ ἀνεύρουν ἐκεῖ καὶ νὰ ἐλέγξουν τοὺς δικαιούχους συντάξεως; Ὁσονδήποτε καὶ ἂν θέλῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ σεβασθῇ αὐτὸν τὸν αὐτοπεριορισμὸν ποὺ ἔβαλε πέραν τῶν 200 ὑπαλλήλων, τὸ 3% τὸ νὰ μὴ ὑπερβαίνῃ ἡ δαπάνη τῆς διοικήσεως τῶν ἐσόδων, οὐδεὶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν κατηγορήσῃ, δι’ ὅ,τιδήποτε. Εἶναι ἀνθρωπίνως ἀδύνατον, 200 ὑπάλληλοι ἐκ τῶν ὁποίων 50 θὰ εἶναι εἰς τὸ κέντρον, νὰ ἀναλάβουν αὐτὸ τὸ τεράστιον ἔργον. Καὶ ὅλα αὐτά διατί; Ὅταν, ἐπαναλαμβάνω, ὑπάρχῃ ὁ ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ ἐκτελέσῃ αὐτὸ τὸ ἔργον; Ἐγὼ εἶπον καὶ, ἐπαναλαμβάνω, νὰ ὑπάρχῃ ἴδιον πρόσωπον καὶ ἐὰν θέλετε νὰ ἔχῃ καὶ ἕν ὀλιγομελὲς ἐπιτελεῖον, ἀλλὰ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα θὰ ἀναθέσῃ τὴν ὅλην διεξαγωγὴν τῆς ὑπηρεσίας εἰς τὴν ΑΤΕ. Δὲν νομίζω, ὅτι τὸ ΙΚΑ προσφέρεται καλύτερον ἀπὸ τὴν ΑΤΕ. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ μακρὸν ἀνέβαλεν νὰ ἐπικυρώσῃ ἕνα στοιχειῶδες καθῆκον τῆς Πολιτείας ἀπέναντι μιᾶς τάξεως κατ’ ἐξοχὴν συμπαθοῦς καὶ ἀναξιοπαθοῦς, ὅπως εἶναι οἱ γέροντες τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου. Καὶ ὅταν ἀπεφάσισεν ἐπὶ τέλους νὰ ἐκπληρώσῃ τὸ καθῆκον αὐτὸ ἐξέλεξε τὸν χειρότερον τρόπον ἀπὸ ἀπόψεως ἐξευρέσεως πόρων καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ὀργανώσεως τῆς διοικητικῆς λειτουργίας. Ἡμεῖς οἱ ἀνήκοντες εἰς τὴν Ν.Π.Κ., θὰ ψηφίσωμεν παρὰ ταῦτα τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου, ὅπως ἐπράξαμεν εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, διότι ἐπιθυμοῦμεν, δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ διακηρύξωμεν τὴν ἀλληλεγγύην εἰς τὸν ἐπιδιωκόμενον σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἀποβλέπει τὸ νομοσχέδιον. Ὅμως, ὅταν φθάσῃ ἡ κατ’ ἄρθρον συζήτησις θὰ καταψηφίσωμεν ὅλας ἐκείνας τὰς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι κατατείνουν εἰς τὸ νὰ ἐξουδετερώσουν τὴν πραγματοποίησιν τῶν πραγματικῶν σκοπῶν τοῦ νομοσχεδίου. Ἡμεῖς εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ ἀγωνισθῶμεν πράγματι διὰ νὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὸ νομοσχέδιον αὐτό, τροποποιημένον καὶ βελτιωμένον κατὰ τρόπον τοιοῦτον, ὥστε πράγματι νὰ προσφέρῃ ὑπηρεσίαν εἰς τὴν μεγάλην καὶ ἀδικουμένην ταλαίπωρον ἀγροτικὴν τάξιν τῆς Ἑλλάδος (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ἕτερος τῶν εἰσηγητῶν τῆς πλειοψηφίας κ. Α. Ταλιαδοῦρος, ἔχει τὸν λόγον.

§38Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, μετὰ τὴν ἐμπεριστατωμένην εἰσήγησιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας συνάδελφος κ. Βουρδουμπᾶς, ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου, ἐνόμισα, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ πολύ. Πλὴν ὅμως, ὡρισμένα σημεῖα τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Ἀλλαμανῆ, μὲ ἀναγκάζουν, κ. βουλευταί, νὰ σᾶς ἀπασχολήσω περισσότερον ἀπὸ ὅσον ἐσκεπτόμην. Καὶ πρῶτα πρῶτα, ἐπιθυμῶ νὰ καθησυχάσω τὸν συνάδελφον κ. Ἀλλαμανῆν, ὡς πρὸς τὸν φόβον του, ὅτι οἱ προοριζόμενοι διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν πόροι, θὰ δοθοῦν κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος ὡς δάνειον εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Ὑπενθυμίζω εἰς τὸν κ. Ἀλλαμανῆν, ὅτι τὸ δάνειον τὸ ὁποῖον ἐζήτησε τὸ Κράτος ὅπως ἀσφαλῶς γνωρίζει, ὑπερεκαλύφθη. Ὡς ἐκπρόσωπος, κ. βουλευταί, μιᾶς κατ’ ἐξοχὴν ἀγροτικῆς περιφερείας, νομίζω, ὅτι ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ μεταφέρω καὶ νὰ ἐκφράσω τὰ αἰσθήματα τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Χώρας, τὰ ὁποῖα εἶναι αἰσθήματα χαρᾶς καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ δὴ τὸν Πρόεδρον αὐτῆς, διὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου. Ἐκφράζω καὶ ἐγὼ τὰς εὐχαριστίας μου πρὸς τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ γεγονὸς καὶ ἐπιθυμῶ νὰ ἐπισημάνω, ὅτι τὸ ἔτος τοῦτο θὰ μείνῃ ἱστορικὸν ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ γεγονότος καὶ διὰ τὸ Ἔθνος ὁλόκληρον, ἀλλὰ πρὸ πάντων διὰ τοὺς ἀγρότας. Ὡς γνωστόν, τὸ ἀξίωμα «ἡ γῆ εἰς τοὺς καλλιεργητὰς», ἐφηρμόσθη πολὺ ἐνωρὶς εἰς τὴν Χώραν μας, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερον ἅπασα ἡ γῆ νὰ εὑρίσκεται εἰς χεῖρας τῶν ἀγροτῶν καὶ νὰ καλλιεργῆται σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου ἰδίαις αὐτῶν χερσί. Τοῦτο, κ. βουλευταί, ἔχει μεγίστην σημασίαν διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ εἰσοδήματος. Τοιουτοτρόπως, καὶ σήμερον ἐπιτελεῖται μία τεραστία εἰρηνικὴ ἐπανάστασις, διὰ τῆς ὁποίας συμπληροῦται τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ἀνελήφθη κατὰ τὸ παρελθόν. Θὰ ἦτο παράλειψις, ἐὰν δὲν ἐμνημόνευα ὡς ἱστορικὸν σταθμὸν τὰ ἔτη 1932 καὶ 1934, κατὰ τὰ ὁποῖα ἐψηφίσθησαν οἱ δύο βασικοὶ νόμοι περὶ τοῦ Ι.Κ.Α. Διὰ τῶν νόμων αὐτῶν, χιλιάδες ἐργατοϋπάλληλοι ὑπάγονται σήμερον εἰς τὰς Κοινωνικὰς Ἀσφαλίσεις. Εἰς 1.300.000 ὑπολογίζονται οἱ καλυπτόμενοι μόνον ὑπὸ τοῦ Ι.Κ.Α. Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος ἀπὸ τῆς Παλιγγενεσίας του ἤρχισε νὰ ἐπιλαμβάνεται τοῦ θέματος τῆς ἐξασφαλίσεως τῶν ἐργαζομένων, διὰ τῆς ἱδρύσεως τῶν διαφόρων Κλαδικῶν Ταμείων. Κύριον χαρακτηριστικὸν τῶν Ταμείων τούτων, εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ ὑπαγόμενοι εἰς αὐτά, εἶναι κάτοικοι τῶν πόλεων καὶ μάλιστα δὲν ἀνήκουν πάντοτε εἰς ἀσθενεῖς οἰκονομικὰς τάξεις. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου, σχετικῶς μὲ τὴν ἵδρυσιν τῶν Κλαδικῶν Ταμείων, ἀναγράφει τὰ ἑξῆς: (Ἀναγινώσκει περικοπὴν τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως τοῦ νομοσχεδίου, ἀναφερομένην εἰς τὴν ἵδρυσιν τῶν διαφόρων Κλαδικῶν Ταμείων). Ἐγὼ θὰ ἔλεγον, ὅτι ἡ πρώτη ἀσφάλισις εἶναι ἡ ἱδρυθεῖσα ἐν Πάτραις τὸ 1846 κατὰ τῶν θαλασσίων κινδύνων, ἡ γνωστὴ μὲ τὸ ὄνομα «Ἀχαϊκή». Τὸ ἔτος 1857 ἱδρύθη ἐν Ἑλλάδι ἡ πρώτη Πυρασφαλιστικὴ Ἑταιρεία «Φοῖνιξ». Προηγουμένως ὅμως, τὸ ἔτος 1836 εἶχε δοθῆ τὸ προνόμιον τῆς πυρασφαλίσεως εἰς τὴν Ἑταιρείαν «Μεσογειακήν». Δὲν νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι θὰ πρέπει νὰ εἴπωμεν τὶ ἐγένετο ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλίσεως εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον. Ἡ πρώτη ἀσφάλισις ἐμφανίζεται ἐν Εὐρώπῃ κατὰ τὸν 14ον αἰῶνα μὲ τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτικῶν ζώων. Ἀπὸ παλαιοτάτων χρόνων ὁ ἄνθρωπος ἀσκεῖ τὴν ἀποταμίευσιν διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν ἐκτάκτων ἀναγκῶν τῆς ζωῆς του. Βεβαίως ἀποταμίευσιν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κάμουν οἱ οἰκονομικῶς ἀσθενεῖς καὶ μεταξὺ αὐτῶν τὴν πρώτην, ἴσως, θέσιν κατέχουν οἱ Ἕλληνες ἀγρόται. Ἕνεκα τούτου, τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐκτάκτων ἀναγκῶν, ἔρχονται νὰ τὴν καλύψουν αἱ κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις. Εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους τοὺς νομικούς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ εὐρύτερον κοινόν, ἡ θεωρία τοῦ ἐπαγγελματικοῦ κινδύνου, ἡ ὁποία ἔδωσε τὴν θέσιν της εἰς τὴν θεωρίαν τοῦ κοινωνικοῦ κινδύνου, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ στηρίζονται αἱ κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις. Κατὰ τὴν θεωρίαν τοῦ κοινωνικοῦ κινδύνου τὰ μέλη μιᾶς ὡργανωμένης κοινωνίας, ἔναντι τῶν εὐεργετημάτων ποὺ ἀπολαμβάνουν τὰ μέλη ὑπ’ αὐτῆς, ὑποχρεοῦνται εἰς ἀνόρθωσιν τῶν ζημιῶν τῶν μελῶν της, ὅταν ταῦτα προσβάλλωνται ὑπὸ ἐκτάκτων ζημιῶν ὅπως εἶναι ὁ θάνατος, ἡ ἀναπηρία, ἡ πυρκαϊά, ἡ καταστροφὴ τῆς ἐσοδείας κ.λ.π. Αὐτὴ εἶναι ἡ θεωρία τοῦ κοινωνικοῦ κινδύνου εἰς τὴν ὁποίαν στηρίζονται αἱ κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις καὶ συνεπῶς, καὶ ἡ ἀγροτικὴ ἀσφάλισις. Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν ἡ Κυβέρνησις, κ. βουλευταί, διευρύνει αὐτὴν τὴν θεωρίαν καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ἀκριβῶς νὰ σᾶς ἀναγνώσω τὸ σημεῖον αὐτὸ τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως. Ἡ οἰκονομικὴ ὅμως ἀνάπτυξις δὲν ἀποτελεῖ αὐτοσκοπόν. Ἰδέα, ἥτις δέον νὰ ἐμπνέῃ καὶ νὰ κατευθύνῃ τὴν ὅλην Κυβερνητικὴν προσπάθειαν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως εἶναι τὸ γενικὸν συμφέρον, ἡ εὐημερία τοῦ συνόλου. Κατὰ συνέπειαν, ἡ ἔντασις τῆς προσπαθείας διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν, μὲ τὰς παρεπομένας εἰς ταύτην θυσίας, δὲν θὰ εἶχεν αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν ἱστορικὴν δικαίωσιν ἐάν, ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, δὲν ἐβελτιοῦντο αἱ συνθῆκαι ζωῆς περισσοτέρων Ἑλληνικῶν οἰκογενειῶν καὶ δὴ ἐκ τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων. Διὰ τοῦτο ἡ συμμετοχὴ ὁλονὲν μεγαλυτέρων στρωμάτων τοῦ πληθυσμοῦ εἰς τὸν αὐξηθέντα καὶ αὐξανόμενον ἐθνικὸν πλοῦτον ἀπετέλεσε τὰ ἐξ ἴσου σταθερὸν μέλημα τῆς Κυβερνήσεως. Ἐμφορουμένη, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις, κ. βουλευταί, ἀπὸ τὰς ἀρχὰς αὐτάς, παρέχει διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου κοινωνικὴν ἀσφάλισιν καὶ ὁδηγεῖ εἰς τὰς κοινωνικὰς ἀσφαλίσεις 4.500.000 Ἑλλήνων ἀγροτῶν. 4½ περίπου ἑκατομμ. Ἑλλήνων ἀγροτῶν, ἀσχέτως εὐπορίας ἢ ἀπορίας, θὰ τύχουν ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις συντάξεις γήρατος. Δεύτερον, ὁλόκληρος ἡ παραγωγή, ἡ ἀγροτικὴ παραγωγή, τῆς χώρας μας, ἀσφαλίζεται κατὰ τοῦ κινδύνου παγετοῦ καὶ χαλάζης καὶ εἰς ὁλόκληρον τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν τῆς χώρας ἀνερχόμενον εἰς 4½ ἑκατομμ., ἐπαναλαμβάνω, παρέχεται περίπου περίθαλψις, τόσον ἡ λεγομένη ἀνοικτὴ, διὰ τῶν κέντρων καὶ ἀγροτικῶν ἰατρείων, ὅσον καὶ ἡ λεγομένη κλειστὴ ἢ νοσοκομειακὴ τοιαύτη, τόσον εἰς τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς οἰκογενείας, ὅσον καὶ εἰς τὰ μέλη αὐτῶν. Τὶ μεγαλύτερον, κ. συνάδελφοι, γεγονὸς ἀπὸ αὐτό; Ἀλλὰ πρὶν ἢ εἰσέλθω εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἰδίᾳ εἰς τὸ σημεῖον τῶν πόρων, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἀπασχοληθῶ περισσότερον διὰ νὰ καθησυχάσω τοὺς φόβους τοῦ συναδέλφου κ. Ἀλλαμανῆ, καὶ πιστεύω, ὅτι θὰ πεισθῆτε καὶ θὰ πεισθοῦν πάντες οἱ καλῆς πίστεως συζητηταί, ὅτι κἄθε ἄλλο παρὰ ὑπερβολικὴ ἐπιβάρυνσις τῶν ἀγροτῶν ἔγινε, θὰ ἤθελον νὰ ἐπισημάνω ἕνα γεγονός. Ἤθελον νὰ ἐπισημάνω τὸν ἄθλον τὸν ὁποῖον ἐκτελεῖ σήμερον ἡ Κυβέρνησις καταθέτουσα αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον. Διότι ἐὰν ἀναλογισθῶμεν, ὅτι ἐπὶ 130 ὁλόκληρα χρόνια ποὺ ἔχομεν ἐλεύθερον βίον, καλύπτονται διὰ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ τῶν διαφόρων Κλαδικῶν Ταμείων, καλύπτονται 2½ ἑκατομμύρια πληθυσμοῦ, εἶναι ὄντως ἆθλος τῆς Κυβερνήσεως, διότι διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου πρόκειται νὰ καλυφθοῦν ὑπὸ τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων 4½ ἑκατομμ. Ἑλλήνων ἀγροτῶν. Καὶ ἀκόμη, κ. βουλευταί, πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας τὴν δυσκολίαν τῶν μεγάλων, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ συνήντησεν ἡ Κυβέρνησις, διότι καλούμεθα νὰ ἀσφαλίσωμεν, ἀκριβῶς, τοῦτο τὸ τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει μεγάλους πόρους. Εἶναι γνωστὸν καὶ εἶναι κοινοτυπία νὰ τὸ ἐπαναλάβω, ὅτι ὁ κλῆρος ἐν Ἑλλάδι εἶναι μικρός, εἰς 9 στρέμματα ἀνέρχεται κατὰ κεφαλήν, ἐὰν θελήσωμεν νὰ τὸν διανείμωμεν εἰς ὅλους, ἔναντι 97 στρέμματα ἐν Ἀγγλίᾳ κατὰ κεφαλὴν καὶ 50 κατὰ κεφαλὴν ἀλλαχοῦ. Ὅταν γνωρίζωμεν, ὅτι τὰ ἐδάφη μας δὲν διακρίνονται διὰ τὴν γονιμότητά των, ὅταν γνωρίζωμεν τὰ μειονεκτήματα, τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ γεωργία μας ἀπὸ μακροῦ καὶ τὰ ὁποῖα προέρχονται ἐκ κατατεμαχισμοῦ, δύναμαι νὰ εἴπω, τῆς κονιορτοποιήσεως τῆς γῆς μας, ἀντιλαμβάνεσθε τὸ δύσκολον τοῦ ἔργου. Βλέπετε, λοιπόν, ἡ προσπάθεια πρέπει νὰ καταβληθῇ, ὥστε νὰ στηριχθοῦν αἱ κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις ἐπὶ τῆς εἰσφορᾶς τῶν ἠσφαλισμένων καὶ εἰσφορὰ τῶν ἠσφαλισμένων νὰ εἶναι εἰς ἐκεῖνο τὸ σημεῖον, ὥστε νὰ μὴ κάμπτεται ἡ οἰκονομία των. Καὶ ἀκόμη, κ. βουλευταί, ἡ Ἑλλάς, δυστυχῶς ἀκόμη, ἀπασχολεῖ τὸ 60% περίπου ἢ μεταξὺ 60 καὶ 55%, ὅπως αἱ τελευταῖαι στατιστικαὶ ἀποδεικνύουν, τοῦ πληθυσμοῦ της εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἀντιλαμβάνεται πᾶς τις, ὅτι εἶναι ἀπείρως δυσκολώτερον νὰ ὁδηγήσωμεν εἰς τὴν ἀσφάλισιν τὰ 60% ἑνὸς πληθυσμοῦ, ἐνῷ τὸ 6% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἀγγλίας ἀσχολεῖται μὲ τὴν γεωργίαν εἶναι πολὺ εὐκολώτερον νὰ ὁδηγηθῇ εἰς τὴν ἀσφάλισιν. Καὶ εἶναι σύγκρισις ἀνομοία, πρᾶγμα ποὺ ὅταν λέγωμεν, ὅτι ἐπεξετάθησαν αἱ κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις ἐν Γερμανίᾳ, ὅπου ἡ μὲν Δυτικὴ Γερμανία ἀπασχολεῖ μόνον τὰ 15% τοῦ πληθυσμοῦ της εἰς τὴν γῆν, ἡ δὲ Ἀνατολικὴ τὰ 21% καὶ ὅταν λέγωμεν, ὅτι ἐπεξετάθησαν εἰς τὴν Γαλλίαν, ὅπου μόλις τὸ 20–25% ἀσχολεῖται μὲ τὴν γεωργίαν. Ὅταν εἰς τὴν Ἀμερικὴν μόλις τὸ 11–12% τοῦ πληθυσμοῦ ἀσχολεῖται μὲ τὴν γεωργίαν, εἶναι εὔκολον ἐκεῖ νὰ ἐπεκτείνωμεν τὰς κοινωνικὰς ἀσφαλίσεις. Ἀλλὰ ἀντιλαμβάνεσθε οἱ πάντες, ὅτι εἶναι πολὺ δύσκολον νὰ τὸ κάμωμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅταν τὸ 60% τοῦ πληθυσμοῦ πρέπει νὰ τὸ ὁδηγήσωμεν εἰς τὴν ἀσφάλισιν. Καὶ ἀπείρως εὐκολώτερον θὰ ἦτο καὶ διὰ τὴν χώραν μας, ὅταν τὸ 1–1½ ἑκατομμ. θὰ ἠσχολεῖτο μὲ τὴν γῆν. Κύριοι βουλευταί, τὸ λέγω τοῦτο, διότι θέλω, ἀκριβῶς, νὰ ἐπισημάνω τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ νὰ εἴπω, ὅτι, ὅταν βλέπωμεν, ὅτι αἱ ξέναι χῶραι μὲ τεράστιον καὶ πολλαπλάσιον τοῦ ἰδικοῦ μας ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, μὲ ὀργάνωσιν καὶ μὲ κλῆρον μεγαλύτερον, μετὰ πόσης προσπαθείας καὶ μετὰ πόσης περισκέψεως βαδίζουν εἰς τὴν ἀγροτικὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν, ὅταν ἡμεῖς ἐδῶ μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ μειονεκτήματα τῆς γεωργίας μας ὁδηγούμεθα σήμερον εἰς τὴν ἀσφάλισιν, ἐπιτελοῦμεν πραγματικὸν ἆθλον. Προπολεμικῶς ἀκόμη, κ. συνάδελφοι, ὑπῆρχον πλεῖστοι ὅσοι οἰκονομολόγοι ἀσχολούμενοι μὲ τὰ ἀγροτικὰ θέματα, οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριζον, ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ ἐπέκτασις τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων, λόγῳ τοῦ μεγάλου ἀσφαλίστρου. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω ἀπὸ μίαν ὡραίαν μελέτην τοῦ κ. Εὐελπίδη, προπολεμικήν, τὰς ἀπόψεις αὐτοῦ. «Εἰδικώτερον, λέγει ὁ κ. Εὐελπίδης, διὰ τὰς ἀγροτικὰς ἀσφαλίσεις παρουσιάζεται πολὺ συχνὰ καὶ ἕνα σοβαρὸν διὰ τὸν ἀσφαλιζόμενον μειονέκτημα, τὸ ἀκριβὸν ἀσφάλιστρον». Βλέπετε, λοιπόν, πόσον δύσκολον εἶναι καὶ ἐκ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς τὸ θέμα, διότι ἐδῶ συμπίπτει ἡ ἰδιότης τοῦ ἐργάτου καὶ τοῦ ἐργοδότου καὶ δὲν εἶναι εὔκολον νὰ συλλάβωμεν τὸ εἰσόδημα, ὅπως τὸ συλλαμβάνομεν εἰς τὰς κοινωνικὰς ἀσφαλίσεις. Κύριοι βουλευταί, τὸ νομοσχέδιον διαιρεῖται εἰς τρία κυρίως μέρη. Τὸ πρῶτον μέρος προβλέπει τὴν χορήγησιν συντάξεως γήρατος. Κατὰ τὰς διακρίσεις καὶ διαβαθμίσεις, ἀναλόγως τῶν οἰκογενειακῶν βαρῶν παρέχεται εἰς τοὺς ἀγρότας ἀσχέτως εὐπορίας καὶ ἀπορίας, εἰς τοὺς ἐργαζομένους ἰδίοις χερσὶν ἢ δι’ αὐτεπιστασίας μηνιαία σύνταξις 300 δραχμ. Προβλέπεται μείωσις συντρεχουσῶν ὡρισμένων προϋποθέσεων, ὅταν π.χ. ἡ σύζυγος εἶναι κάτω τῶν 65 ἐτῶν. Εἰς περίπτωσιν θανάτου ἡ σύνταξις μεταβιβάζεται εἰς τὴν χήραν, ἀρκεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ἀγρότις. Ἐπὶ πλέον παρέχεται σύνταξις, ὄχι μόνον εἰς τοὺς ἔχοντας ἰδιοκτησίαν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἀγροτοεργάτας, τῶν ὁποίων τὸ ἐτήσιον τεκμαρτὸν εἰσόδημα ὑπελογίσθη εἰς 8.000. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι διὰ νὰ τύχουν συντάξεως θὰ καταβάλλουν εἰσφορὰν ἐτησίως 160 δραχμῶν, καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ, ὅτι πρόκειται περὶ σημαντικῆς ἐπιβαρύνσεως. Προβλέπεται, ἐπίσης, χορήγησις συντάξεως εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας γεωργικῶν ἑλκυστήρων καὶ ἁλωνιστικῶν συγκροτημάτων, ὡς καὶ ἐπέκτασις τοῦ θεσμοῦ εἰς τοὺς ἁλιεῖς καὶ ἄλλας τάξεις. Τὸ δεύτερον μέρος τοῦ νομοσχεδίου προβλέπει τὴν παροχὴν ἰατρικῆς περιθάλψεως εἰς τοὺς ἀγρότας καὶ τὰς οἰκογενείας των. Ἕως σήμερα παρείχετο ἰατρικὴ περίθαλψις τῶν ἀπόρων ἀγροτῶν, διὰ τὰς ὁποίας ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς κατέβαλε 200 ἑκατομμύρια ἐτησίως, ἅτινα καὶ τώρα θὰ καταβάλῃ καὶ ἀπορῶ, πῶς ὁ συνάδελφος κ. Ἀλλαμανῆς, ὑπεστήριξεν, ὅτι τὸ βάρος αὐτὸ μεταφέρεται εἰς τοὺς ὤμους τῶν ἀγροτῶν. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ διατίθενται καὶ ἕτερα 135 ἑκατομμύρια, ὥστε τὸ ὕψος τῆς δαπάνης διὰ τὴν ἰατρικὴν περίθαλψιν νὰ ἐγγίσῃ τὰ 400 περίπου ἑκατομμ. δραχμῶν. Καὶ εἰσέρχομαι τώρα εἰς τὸ τρίτον κεφάλαιον, εἰς τὸ θέμα τῶν πόρων. Κύριοι συνάδελφοι, ὅλοι οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ στηρίζονται εἰς ἀσφάλιστρον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ καταβάλλουν οἱ ἠσφαλισμένοι. Τὸν κανόνα αὐτὸν ἐπιβεβαιοῖ ἡ ἀσφαλιστικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας μας, καθ’ ἣν ἐπὶ εἰσφορῶν 5 δισεκατομμυρίων, τὰ 9)10 καταβάλλουν οἱ ἠσφαλισμένοι μετὰ τῶν ἐργοδοτῶν καὶ τὸ ⅒ προέρχεται ἐκ κοινωνικῶν πόρων. Ἐκ τῆς γραμμῆς αὐτῆς διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου σημειοῦται παρέκκλισις ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν δοθέντος, ὅτι τὰ ⅔ τῶν ἀσφαλίστρων θὰ προέρχωνται ἐκ κοινωνικῶν πόρων καὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὸ ⅓ μόνον θὰ βαρύνῃ τοὺς ἠσφαλισμένους. Καὶ πολὺ ὀρθῶς. Βεβαίως, τὶ ὡραιότερον θὰ ἦτο νὰ εἶχεν ὁ προϋπολογισμὸς τὴν δυνατότητα νὰ καταβάλῃ ὁλόκληρον τὸ ποσόν, ὁπότε ὅλοι θὰ χειροκροτούσαμεν. Ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ὑποστηριχθῇ τοῦτο σοβαρά, ὅταν ἔχωμεν προϋπολογισμὸν δαπανῶν 14 δισεκατομμυρίων, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 12 δισεκατομμύρια διατίθενται διὰ συντάξεις, μισθοὺς καὶ τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας κλπ. καὶ μόλις τὰ 2 δισεκατομμύρια διὰ τὴν Παιδείαν, Δικαιοσύνην, ἐπενδύσεις κλπ. ἀνάγκας; Θὰ ἦτο παραλογισμὸς νὰ ἐπιβαρύνωμεν τὸν προϋπολογισμὸν μὲ 1,5 ἐπὶ πλέον δισεκατομμύριον διὰ τὰς ἀγροτικὰς ἀσφαλίσεις, τὸ ὁποῖον μετὰ δύο ἔτη θὰ ὑπερβῇ τὰ δύο δισεκατομμύρια, διότι θὰ αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν συνταξιοδοτηθησομένων, ὁσονδήποτε καὶ ἂν εἶναι μέγα καὶ κοινωνικὸν τὸ ἔργον αὐτό. Σήμερον, ἔχομεν ἐπιβάρυνσιν τῶν ἀγροτῶν ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων καὶ ὑπὲρ τῆς Ἀγροφυλακῆς, ἡ ὁποία εἶναι 3% ἐπὶ τῶν διακινουμένων γεωργικῶν προϊόντων. Ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι τὰ διακινούμενα γεωργικὰ προϊόντα καὶ τὰ ἐκχρηματιζόμενα ἀνέρχονται εἰς 15– 19 δισεκατομμύρια, τὸ 3% ἐπ’ αὐτῶν, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε φοροδιαφυγή, θὰ ἀπέδιδε 500–600 ἑκατ. δραχμῶν. Ἀπὸ τοὺς ἀγρότας εἰσπράττονται 250 ἑκατομμύρια. Ἀλλὰ οἱ ἀγρόται πληρώνουν καὶ ἕνα μέγιστον ποσοστόν, τὸ ὁποῖον διαρρέει εἰς τοὺς μεσολαβοῦντας. Ἐὰν δεχθῶμεν αὐτὴν τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν 250 ἑκατομμυρίων, ἥτις εἶναι βεβαία, διότι ἀποδίδεται εἰς τοὺς Δήμους, Κοινότητας καὶ Ἀγροφυλακήν, δέον νὰ προσθέσωμεν εἰς αὐτὰ τὸ ποσοστόν, τὸ ὁποῖον διαρρέει καὶ τὸ ὁποῖον θὰ ἀνέρχεται εἰς δεκάδας ἑκατομμυρίων, καὶ 45 ἑκατομμύρια τὰ ὁποῖα πληρώνουν διὰ τὸν ἔγγειον φόρον τοῦ καπνοῦ, ὁ ὁποῖος καταργεῖται, καὶ 40 ἑκατομμύρια, τὰ ὁποῖα πληρώνουν εἰς τὴν ΑΤΕ διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Ἔναντι τῶν 250 ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα ζητοῦμεν τώρα ἀπὸ τοὺς ἀγρότας, τοὺς παρέχεται ἀσφάλεια διὰ τοὺς κινδύνους τῶν γεωργικῶν προϊόντων, σύνταξις λόγῳ γήρατος καὶ ὑγειονομικὴ καὶ νοσοκομειακὴ περίθαλψις. Νομίζω, ὅτι εἶναι εὐεργεσία πρὸς τοὺς ἀγρότας, ὅταν ἔναντι τῶν 250 ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα θὰ πληρώσουν, τοὺς παρέχονται ἕνα δισεκατομμύριον 400 ἑκατομμύρια. Διότι 800 ἑκατομμύρια ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν κάλυψιν τῆς συντάξεως τοῦ γήρατος, 150 ἑκατομμύρια διὰ τὴν ἀσφάλειαν ἐκ τῆς χαλάζης καὶ τοῦ παγετοῦ καὶ 400 περίπου ἑκατομμύρια διὰ τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν. Νὰ διατὶ οἱ ἀγρόται εἶναι εὐχαριστημένοι. Ὅπως εἶπεν ἡ Κυβέρνησις, ἐκ τῶν πόλεων θὰ διοχετευθοῦν πρὸς τὴν ὕπαιθρον 1 δισεκατ. 400 ἑκατ. περίπου. Δὲν θὰ ἀναφέρω ποῖον ἀσφάλιστρον πληρώνουν οἱ ἀγρόται εἰς ἄλλας χώρας, διότι αὐτὸ τὸ εἶπεν ὁ συνάδελφος κ. Βουρδουμπᾶς. Θὰ εἴπω μόνον τὶ πληρώνουν εἰς τὴν Γερμανίαν, διότι δὲν τὸ ἀνέφερεν ὁ κ. Βουρδουμπᾶς καὶ εἰς ἀντίκρουσιν τοῦ κ. Ἀλλαμανῆ, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι ἐκ τῆς ἐκθέσεως τοῦ Γερμανοῦ ἐμπειρογνώμονος φαίνεται, ὅτι ἐπιβαρύνονται ὑπερμέτρως οἱ ἀγρόται. Εἰς τὴν Γερμανίαν, διὰ τὴν παροχὴν συντάξεως μόνον γήρατος, ὁ Γερμανὸς ἀγρότης καταβάλλει 12 μάρκα μηνιαίως, ἤτοι 1.000 δραχμὰς ἐτησίως, ἔναντι τῆς εἰσφορᾶς τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου, ἡ ὁποία ἀνέρχεται εἰς 225 δραχ. ἐτησίως διὰ τὴν σύνταξιν γήρατος. Βεβαίως, ὁ Γερμανὸς ἀγρότης ἔχει 4πλάσιον εἰσόδημα τοῦ Ἕλληνος καὶ δι’ αὐτὸ ὁ Ἕλλην ἀγρότης ἐπιβαρύνεται κατὰ τὸ ¼ μόνον. Δὲν γνωρίζω τὶ ἄλλο ἀναφέρει ὁ Γερμανὸς ἐμπειρογνώμων, ὁ ὁποῖος ἦλθε, διότι ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ἐν τάχει ἐδιάβασα τὴν ἔκθεσίν του, ἡ ὁποία δὲν διενεμήθη, ἀλλὰ εὑρίσκετο κατατεθειμένη εἰς τὴν Βουλὴν καὶ μόλις κατωρθώσαμεν νὰ πάρωμεν σειρὰν διὰ νὰ τὴν ἀναγνώσωμεν. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγω, τὸ ἐξηκρίβωσα καὶ πράγματι ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτὴ τῶν 12 μάρκων μηνιαίως ἀφορᾷ μόνον τὴν σύνταξιν τοῦ γήρατος, ἐνῷ ἡ ἰδική μας ἐπιβάρυνσις διὰ τὴν σύνταξιν αὐτὴν εἶναι 225 δραχ. ἐτησίως. Ὅπως ἀνέφερεν ὁ κ. Βουρδουμπᾶς, θὰ τὸ θίξω καὶ ἐγώ, εἰς τὴν Πολωνίαν καταβάλλεται ἐκ μέρους τῶν ἠσφαλισμένων ἀγροτῶν 15–25% καὶ εἰς τὴν Τσεχοσλοβακίαν 10 –11%. Κατὰ ὑπολογισμοὺς ποὺ ἔκαμα, ἐὰν θὰ ἠθέλαμεν καὶ ἡμεῖς ἐξ ὁλοκλήρου νὰ ἔχωμεν τὴν ἄντλησιν τῶν πόρων ἐκ τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος, ἄνευ δηλαδὴ τῶν κοινωνικῶν πόρων καὶ ἄνευ τῆς συμμετοχῆς τοῦ Κράτους κατὰ 200 ἑκατ., θὰ ἠθέλαμεν καὶ ἡμεῖς τὸ 9% τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἀγροτῶν νὰ κατεβάλετο. Διότι, εἰς 25 δισεκατομμύρια ἐὰν ὑπολογίσωμεν τὴν γεωργικὴν παραγωγήν, μᾶς δίδει τὸ ἀποτέλεσμα αὐτό. Ἀλλὰ ἡμᾶς εἰς τὴν χώραν μας ἔρχεται ἡ Πολιτεία, ἡ ὁποία διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ψηφιζομένου νομοσχεδίου ἐπιβάλλει κοινωνικὴν εἰσφορὰν τῆς τάξεως τῶν 700 ἑκατ. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, κατὰ τὴν ἐπεξεργασίαν τοῦ νομοσχεδίου ὑπὸ τῆς ΕΔΑ, ἀνεπτύχθησαν ὡρισμέναι ἀπόψεις, ὅτι δηλαδὴ δύναται κατ’ ἄλλον τρόπον νὰ ἐξευρεθοῦν οἱ πόροι. Ἀλλὰ μὲ τοὺς τρόπους, ποὺ ὑπέδειξεν ἡ ΕΔΑ δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο παρὰ μεγαλυτέρα ἐπιβάρυνσις τῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν, διότι μὲ τὴν φορολογίαν τὴν ὑποδειχθεῖσαν ὑπὸ τῆς ΕΔΑ, 10% ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων γεωργικῶν προϊόντων, πάλιν θὰ εἴχομεν ἐπιβάρυνσιν τῶν ἀπορωτέρων τάξεων καὶ δὴ τῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν, διότι οὗτοι καταναλίσκουν ζωοτροφάς, ποὺ εἰσάγονται ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ αἱ ἄποροι τάξεις καταναλίσκουν σπορέλαιον καὶ ἔλαιον, καταναλίσκουν σῖτον κ.ο.κ. Ἐπίσης ἡ ΕΔΑ, ὅπως μᾶς ἀνέγνωσεν ὁ κ. Ἡλιοῦ, ἐπρότεινε πόρους καὶ ἐπιβολὴν φόρων καὶ ἐπὶ τοῦ καπνοῦ καὶ ἐπὶ τοῦ ζύθου καὶ ἐπὶ ὅλων αὐτῶν ποὺ ἀνέφερεν ἡ Κυβέρνησις. Δὲν βλέπω δέ, κατὰ τὶ διαφέρουν οἱ παλαιοὶ φόροι ἐκεῖνοι ἀπὸ τοὺς φόρους, τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλει σήμερον ἡ Κυβέρνησις, εἰ μὴ μόνον, ἐάν, κατὰ μίαν φράσιν, τὴν ὁποίαν πρό τινος ἐδιάβασα, θέλωμεν τὰ πάντα ἀπὸ τοὺς φόρους καὶ τίποτε ἀπὸ τοὺς φορολογουμένους. Κύριοι βουλευταί, εἰσέρχομαι εἰς τὸ θέμα τοῦ φορέως. Ἐλέχθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, διατὶ δὲν ἀναθέτομεν εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν τὴν ὅλην αὐτὴν ἐργασίαν. Ἐγὼ ἀπορῶ, πῶς διατυποῦται τοῦτο. Ἐγώ, ἀντιθέτως, ἀνέμενα νὰ διατυπωθῇ τὸ παράπονον, πῶς εἶναι δυνατὸν μὲ τόσον ὀλίγους ὑπαλλήλους νὰ διεξαχθῇ αὐτὴ ἡ ὑπηρεσία καὶ ἀνέμενα ἀκόμη νὰ διατυπωθῇ ὄχι ἐπίκρισις δι’ αὐτό, ἀλλὰ ἔπαινος πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἐπὶ τέλους, ὅταν κάθε Ταμεῖον καὶ κάθε κλάδος ἔχῃ τὸν ἰδικόν του Ὀργανισμόν, δὲν θὰ πρέπει καὶ τὰ 4½ ἑκατ. τῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν νὰ ἀποκτήσουν ἕνα ἰδικόν τους Ὀργανισμόν, νὰ ἔχουν μίαν ἀκόμη προστασίαν, νὰ ἔχουν τὸ ἰδικόν τους κατάστημα, τὰ ἰδικά τους γραφεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ θέματά των; Καὶ μήπως ὁ Ὀργανισμὸς ὁ νέος, ὁ ὁποῖος θὰ συσταθῇ, πρόκειται ἁπλῶς καὶ μόνον νὰ ἔχῃ ὡς ἔργον τὴν ἐξακρίβωσιν τῶν προϋποθέσεων πρὸς παροχὴν συντάξεως; Θὰ ἔχῃ ἀσφαλῶς καὶ ὡς κύριον ἔργον, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ βελτιωθῇ καὶ νὰ ἐπεκταθοῦν αἱ γεωργικαὶ ἀσφαλίσεις καὶ εἰς ἄλλους ἀκόμη κλάδους, τοὺς ὁποίους δὲν περιλαμβάνομεν εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον καὶ ὀρθῶς δὲν τοὺς περιλαμβάνομεν, διότι σήμερον γίνεται μία ἀπαρχή, ἕνα τεράστιον βῆμα καὶ πρέπει νὰ προχωρήσωμεν σιγὰ–σιγά, ὥστε ἐπὶ βάσεων εὐρέων καὶ στερεῶν νὰ θεμελιωθῇ τὸ ὅλον αὐτὸ ἔργον. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον εὗρε τὸν τρόπον, ὥστε χωρὶς νὰ διακινδυνεύωμεν τὸ μέλλον τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας μας, νὰ ἀντιμετωπίσωμεν καὶ τὸ παρόν. Διότι ἀλλοίμονον ἐὰν διακινδυνεύσωμεν τὸ μέλλον, εἰς τὸ ὁποῖον τρέφομεν ἐλπίδας πρὸς βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὴν ὁμιλίαν του διὰ τὸ πενταετὲς πρόγραμμα εἶπεν, ὅτι μόνον ἐπὶ ἑνὸς ηὐξημένου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ θεμελιωθῇ ἡ μόνιμος ἀντιμετώπισις τῶν κοινωνικῶν προβλημάτων τῆς χώρας. Τελειώνων, κύριοι συνάδελφοι, εἰσηγοῦμαι τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, μὲ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι δίδομεν εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀγρότας μίαν μεγίστην εὐεργεσίαν καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖον δίδομεν δὲν εἶναι ἁπλῶς μία παραχώρησις, ἀλλὰ εἶναι κἄτι τι τὸ ὁποῖον τοὺς τὸ ὀφείλομεν, λόγῳ τῶν μεγάλων θυσιῶν των πρὸς τὸ Ἔθνος καὶ πρὸς ὅλους ἡμᾶς. (Χειροκροτήματα).

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ἕτερος τῶν εἰσηγητῶν τῆς μειοψηφίας κ. Κ. Τσιγάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§40Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Κύριοι βουλευταί, διὰ τῆς καταθέσεως τοῦ ὑπὸ συζήτησιν σχεδίου νόμου, ἐπιχειρεῖται νὰ δοθῇ λύσις εἰς ἓν ἀπὸ τὰ πλέον σοβαρὰ προβλήματα τῆς χώρας, τὴν σοβαρότητα τοῦ ὁποίου ἐπιβεβαιοῖ καὶ ἡ παρουσία πλειάδος ὑπουργῶν, πρᾶγμα οὐχὶ σύνηθες. Ἐν ὄψει τῆς δραματικῆς καταστάσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ζοῦν οἱ ἐργαζόμενοι καὶ ἰδιαιτέρως οἱ ἀγρόται καὶ μάλιστα ὡρισμένων περιοχῶν, τὸ Κόμμα μας κατέθεσεν ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἤδη Ἰανουαρίου τρία σχέδια νόμων, διὰ τῶν ὁποίων ἐλύοντο τρία βασικὰ ζητήματα τῆς ἀγροτικῆς τάξεως. Τὸ πρῶτον ἀφεώρα τὴν προστασίαν τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς, μὲ τιμὰς ἀσφαλείας τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, τὸ δεύτερον τὴν ἀναστολὴν τῶν χρεῶν καὶ τὸ τρίτον τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν. Ἐξ αὐτῶν, ἡ προστασία τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς ἀποτελεῖ βασικὸν πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Εἶναι γνωστὴ ποία εἶναι ἡ τύχη τῶν ἀγροτικῶν μας προϊόντων, εἶναι γνωστὴ ἡ πτῶσις σὲ ἐξευτελιστικὰ ἐπίπεδα τῆς τιμῆς τοῦ σίτου, ἡ τύχη τοῦ ἐλαίου, τοῦ καπνοῦ, τῶν ὀπωροκηπευτικῶν, τῶν ὁποίων ὁ ἐξευτελισμός, λόγῳ τοῦ ὅτι ταῦτα εὐκόλως ἀλλοιοῦνται, εἶναι πολλάκις καταστρεπτικὸς διὰ τοὺς παραγωγούς. Εἶναι ἐπίσης γνωστόν, ὅτι οἱ ἀγρόται μας εἶναι βυθισμένοι εἰς τὰ χρέη εἴτε πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, εἴτε πρὸς τὸ Δημόσιον, εἴτε πρὸς τρίτους. Μέγα μέρος τοῦ μόχθου των ἀπορροφᾶται ἀπὸ τοὺς τόκους τῶν χρεῶν αὐτῶν καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ ληφθοῦν μέτρα. Τέλος, τὸ τρίτον θέμα ἀφορᾷ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν. Ἡ πρότασις νόμου, τὴν ὁποίαν εἶχε καταθέσει ἡ ΕΔΑ περιελάμβανε καὶ τοὺς πόρους, οἱ ὁποῖοι μάλιστα δὲν θὰ ἐπεβάρυναν τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Δηλαδή, προεβλέπετο ἡ ἐπιβολὴ φορολογίας 10% ἐπὶ τῆς ἀξίας παντὸς εἰσαγομένου ἀγροτικοῦ προϊόντος, ὁμοειδοῦς πρὸς τὰ παραγόμενα ἐν ἐπαρκείᾳ εἰς τὴν χώραν μας, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον φαίνεται, ὅτι δὲν ἐπρόσεξεν ὁ κατελθὼν τοῦ βήματος συνάδελφος κ. Ταλιαδοῦρος. Ἐπίσης, ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν Γεωργίας, εἶχεν εἴπει, ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ ἐπιβάλωμεν φορολογίαν ἐπὶ τοῦ κατεψυγμένου κρέατος, τὸ ὁποῖον καταναλίσκουν οἱ ἀγρόται μας. Ἀπαντῶ, ὅτι ἡ πρότασίς μας φορολογίας ἀφορᾷ τὰ εἰσαγόμενα ἀμνοειδῆ μὲ τὰ ἐν ἐπαρκείᾳ παραγόμενα εἰς τὴν χώραν μας ἀγροτικὰ προϊόντα.

§41ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Αἱ ζωοτροφαί;

§42Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐὰν δὲν παράγωμεν ἐν ἐπαρκείᾳ, δὲν θὰ φορολογοῦνται. Μόνον τὰ εἰσαγόμενα προϊόντα, τῶν ὁποίων ὁμοειδῆ παράγονται ἀφθόνως εἰς τὸν τόπον μας, θὰ φορολογοῦνται.

§43Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ποῖα εἶναι;

§44Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Σπορέλαιον, γεώμηλα, ὄρυζα.

§45Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Οὐσιαστικῶς δὲν μοῦ ἀπαντᾶτε.

§46Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Ἐγὼ ἀνέφερα τρία παραδείγματα. Σεῖς πρέπει νὰ γνωρίζετε περισσότερα. Ἕνα παράδειγμα ἐξευτελισμοῦ τῶν προϊόντων μας εἶναι ἡ τιμὴ τῶν μήλων, τὰ ὁποῖα εἰς Βέρροιαν, Νάουσαν κλπ. προσεφέροντο πρὸς 1,80, ἐνῷ εἰς τὴν κατανάλωσιν ἐπωλοῦντο πρὸς 6 δραχ. τὸ κιλόν.

§47Δ. ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Προσεφέροντο πρὸς 3 δραχμάς, κ. συνάδελφε.

§48Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Ἀντὶ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιλύσῃ αὐτὰ τὰ δύο προβλήματα, ἐπεχείρησε νὰ δώσῃ λύσιν εἰς τὸ θέμα πῆς συνταξιοδοτήσεως. Ἡ λύσις τῶν δύο προβλημάτων, βεβαίως δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἐπιφέρῃ τι εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν, ἐνῷ ἡ τρίτη λύσις παρέχει τὴν δυνατότητα εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ χρησιμοποιήσῃ ὡρισμένα ποσά. Οὐσιαστικῶς, παρέχεται ἕνα ἀνάξιον λόγου μελλοντικὸν ἐπίδομα 180 δραχμῶν, ἐνῷ ἐπιβαρύνεται ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἰδιαιτέρως ἡ ἀγροτικὴ τάξις, μὲ τὰ πολλαπλάσια τῶν παροχῶν αὐτῶν. Ἀπὸ τὴν μελέτην τῶν ἀριθμῶν συνάγομεν τὸ συμπέρασμα, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου δὲν λύει τὸ πρόβλημα τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἀποτελεῖ μέτρον, τὸ ὁποῖον ἀποβλέπει εἰς δημοσιονομικοὺς λόγους, τοὐτέστιν εἰς τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος, τὸ ὁποῖον δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ καλυφθῇ ὑπὸ τοῦ ἐκδοθέντος δανείου. Ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις, διὰ νὰ μὴ ἀποκαλυφθῇ ὁ σκοπὸς αὐτός, περιέπλεξε τὸ θέμα τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν μὲ τὰ ἄλλα δύο, δηλαδὴ τὴν ἀσφάλισιν τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς καὶ τὴν ὑγειονομικὴν περίθαλψιν. Κακῶς, διότι ἡ μὲν ἀσφάλισις τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς γίνεται ἀπὸ τὴν ΑΤΕ, ἡ δὲ ὑγιεινὴ περίθαλψις τοῦ πληθυσμοῦ, ἀποτελεῖ στοιχειώδη ὑποχρέωσιν τοῦ Κράτους καὶ πρέπει νὰ βαρύνῃ τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν. Ἄλλωστε, ὁ προηγούμενος νόμος ἐξησφάλιζε τὴν ὑγειονομικὴν περίθαλψιν ἀπὸ τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν καὶ μάλιστα εἰς πολὺ καλύτερον βαθμὸν καὶ πλέον ἀποτελεσματικῶς, παρὰ τὸ ὑπὸ συζήτησιν σχέδιον νόμου. Βεβαίως, ἡ μακροσκελὴς εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, ἡ ὁποία περιέχει τὴν ἱστορίαν τῆς ἀσφαλιστικῆς πολιτικῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ ἀπαριθμεῖ ὅλους τοὺς ἀσφαλιστικοὺς νόμους, καταλήγει μὲ τὴν πολὺ μετριόφρονα ἔκφρασιν, ὅτι τὸ παρὸν σχέδιον θὰ φθάσῃ εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἐξασφαλίσῃ τὰ 4½ ἑκατ. τῶν ἀγροτῶν. Ἰδοὺ τὶ λέγει εἰς τὴν σελίδα 11: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Δηλαδή, μὲ σύνταξιν 180 ἢ 220 ἢ 300 δραχμῶν μηνιαίως θὰ φέρωμεν τὴν εὐημερίαν εἰς ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Κατὰ πόσον αὐτὸ ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν πραγματικότητα θὰ ἀποδειχθῇ ἀπὸ τὰς ἀγορεύσεις τῶν ἄλλων κυρίων συναδέλφων καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸν κοινοβουλευτικὸν ἐκπρόσωπον τῆς ΕΔΑ κ. Ἡλιοῦ. Ἐγὼ δι’ ὀλίγων θὰ διεξέλθω τὰ διάφορα κεφάλαια. Δὲν ἀποκρύπτω, ἐν πρώτοις, ὅτι εἰς ἡμᾶς, ποὺ οἱ ὀπαδοί μας, τὰ μέλη μας, ὁ Τύπος μας, ὑφιστάμεθα τὰ ἀγαθὰ τῆς σημερινῆς κυβερνητικῆς Δημοκρατίας, κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωσιν, ὅτι στὰ Κεφάλαια Αʹ καὶ Βʹ ἑνὸς καθαρὰ οἰκονομικοῦ νομοσχεδίου, τονίζεται κατὰ κόρον «οἱ ἐλεύθεροι δημοκρατικοὶ θεσμοί, τὸ ἐλεύθερον Κράτος κλπ. ἐλεύθερα».

§49Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Μάλιστα, κ. συνάδελφε. Ἡ χώρα μας εἶναι πρότυπον ἐλευθέρου Δημοκρατικοῦ Κράτους.

§50Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Αὐτό, κ. συνάδελφε, τονίζεται ὑπερμέτρως. Καὶ δὲν εἶναι μόνον οἱ ὀπαδοί μας ποὺ ὑφίστανται τὰς συνεπείας, τελευταίως τὰς ὑφίστανται καὶ οἱ ὀπαδοὶ ἄλλων Κομμάτων, ὅπως συνέβη ἐν Ἡρακλείῳ καὶ ἀλλαχοῦ. Περαιτέρω, γίνεται λόγος διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ περὶ τῆς δικαιοτέρας κατανομῆς του. Ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος θὰ πρέπει νὰ γίνεται μὲ μεγαλυτέραν τοιαύτην τοῦ βιομηχανικοῦ, ἐν σχέσει μὲ τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα. Καὶ δι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ φροντίσωμεν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ βιομηχανικοῦ εἰσοδήματος, τὸ ὁποῖον θὰ συνετέλει τὰ μέγιστα εἰς τὴν καλλιτέρευσιν τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, ὅπως συμβαίνει καὶ εἰς τὰς γειτονικάς μας χώρας, τὴν Γιουγκοσλαβίαν, τὴν Βουλγαρίαν κλπ., ὅπου τὸ βιομηχανικὸν εἰσόδημα συμβάλλει κατὰ 75% εἰς τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα καὶ ὅπου τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα, ποὺ ἔχει ἐπίσης αὐξηθῆ μεταπολεμικά, ἀντιπροσωπεύει μόνον τὸ 25% τοῦ ὅλου ἐθνικοῦ προϊόντος. Περαιτέρω ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ὁμιλεῖ διὰ τὴν δικαίαν κατανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Εἰς τὴν χώραν μας εἶναι γνωστὸν καὶ ὁμολογεῖται καὶ ἀπὸ ἐκπροσώπους τῆς βιομηχανικῆς τάξεως, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὑπουργὸν ὅτι τὸ γεγονὸς τῆς ἀνισότητος κατανομῆς τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος εἶναι καταφανές. Ὁ κ. Κατσάμπας ἀναφέρει ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος Ἑλλήνων ἔχει εἰσόδημα 8 μόνον δραχμῶν ἡμερησίως. Μέλος δὲ τῆς Κυβερνήσεως ὡμολόγησεν ὅτι εἰς τὴν χώραν μας ὑπάρχουν 2 ἑκατομμύρια πολιτῶν διάγοντα κτηνώδη βίον. Ἀλλὰ ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ὁμιλεῖ περαιτέρω καὶ διὰ τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν καὶ διὰ τὴν ἀπασχόλησιν καὶ διακηρύσσει ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνέργων παραμένει σταθερὸς κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη. Δὲν ἔχω προχείρους τοὺς ἀριθμούς, ἀλλά, νομίζω, ὅτι ἡ ἀνεργία αὐξάνει καὶ ἡ αὔξησις θὰ ἦτο πολὺ μεγαλυτέρα ἐὰν δὲν μετηνάστευον εἰς ἄλλας χώρας τὰ ὑγιέστερα, τὰ πλέον δραστήρια ἐκ τῶν νεαρῶν μελῶν τῆς χώρας μας. Περαιτέρω ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις στηρίζει τὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος. Ὅπως ὅμως εἶναι γνωστόν, ἄλλο αὔξησις τοῦ ἐκ τοῦ ἀγροτικοῦ τομέως εἰσοδήματος καὶ ἄλλο βελτίωσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἀγροτῶν, ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δικαίαν κατανομὴν τοῦ εἰσοδήματος. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ὁμιλεῖ παρακάτω καὶ γιὰ τὰ εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα τῶν συγκεντρώσεων τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Εἶναι γνωστὰ ὅμως τὰ ἀποτελέσματα. Ἐφέτος π.χ. παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐθεσπίσθη ἡ ὁλοκληρωτικὴ συγκέντρωσις σίτου, συνεκεντρώθησαν μόνον 500.000 τόννοι διὰ τοὺς γνωστοὺς ἀσυμφόρους διὰ τοὺς ἀγρότας λόγους.

§51Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κάμνετε λάθος, κ. συνάδελφε, συνεκεντρώσαμεν 630.000 τόννους σίτου.

§52Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Μάλιστα, κ. Ὑπουργέ, αὐτὸ λέγω καὶ ἐγώ. Ἐπὶ παραγωγῆς 1½ ἑκατομμυρίου τόννων σίτου συνεκεντρώσαμεν 630.000 τόννους. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ καπνοῦ, γνωρίζετε ὅλοι ὅτι αὕτη γίνεται πάντοτε κατόπιν ἑορτῆς. Τὶ νὰ εἴπωμεν διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ ἐλαίου; Ἡ Κυβέρνησις, τὸ ἀπόθεμα τοῦ συγκεντρωθέντος ἐλαίου τὸ διέθεσεν εἰς τὰς ξένας ἀγορὰς πρὸς 11½ δραχμὰς τὸ κιλὸν μὲ συνέπειαν νὰ εἰσάγωμεν τώρα δανεικὸν ἔλαιον ἐκ Μαρόκου. Εἰς τὸ κεφάλαιον γʹ εἶναι ἡ ἱστορικὴ ἀνασκόπησις ὅλων τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Διὰ τὸ θέμα αὐτὸ δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐγώ. Ἔχω νὰ παρατηρήσω μόνον, ὅτι ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἀναφέρει, ὅτι γίνεται ἕνα μεγάλο βῆμα διὰ τὴν ἀσφάλισιν 4 ἑκατ. ἀτόμων. Ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ, δηλαδή, ὡς πλήρη ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν, τὸ γεγονὸς ὅτι, ἔναντι τῶν καταθλιπτικῶν ἐπιβαρύνσεων, ὅπως θὰ ἴδωμεν παρακάτω, δίδει ὡς σύνταξιν μόνον 180 δραχ., διότι ἡ ὑγειονομικὴ ἀσφάλισις καὶ ἡ φαρμακευτικὴ περίθαλψις παρέχεται ἤδη διὰ τῶν ἰσχυόντων νόμων. Παραποιοῦμεν τὴν πραγματικότητα, κύριοι συνάδελφοι, ὅταν τὰς δαπάνας τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως χαρακτηρίζωμεν ὡς εἰσόδημα τῶν ἀγροτῶν. Εἰσόδημα θὰ εἶναι μόνον ἡ σύνταξις καὶ τὸ ποσὸν τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς ἐναντίον παγετοῦ καὶ χαλάζης. Εἰς τὸ κεφάλαιον Εʹ ἀναφέρονται οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι καθιστοῦν ἀναγκαίαν τὴν διὰ τοῦ νομοσχεδίου θεσπιζομένην ἀσφάλισιν καὶ λέγει, ὅτι τὸ σύνολον τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ ἀστικὰ κέντρα ἔχει καλυφθῆ ἀπὸ τὰς Κοινωνικὰς Ἀσφαλίσεις. Ἡμεῖς, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ ΙΚΑ, ἀναφέραμεν πλείστας περιπτώσεις κατηγοριῶν ποὺ δὲν πρόκειται νὰ συνταξιοδοτηθοῦν (καπνεργάτες, ἐμποροϋπάλληλοι, ὑπηρέτριες κλπ.). Καὶ φθάνομεν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ κεφάλαιον, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ περὶ μεταφορᾶς τῶν πόρων ἀπὸ τὰς ἀστικὰς περιοχὰς εἰς τὰς ἀγροτικὰς τοιαύτας. Χίλια πεντακόσια ἑκατομμύρια, λέγει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου, θὰ εἰσρεύσουν ἀπὸ τὰς πόλεις εἰς τὴν ὕπαιθρον καὶ συνεπῶς ἡ ὕπαιθρος θὰ ἀναζωογονηθῇ καὶ ὅτι οἱ ἀγρόται θὰ εἰσπράξουν μεγαλύτερα ποσὰ ἀπὸ ὅ,τι αὐτοὶ εἰσφέρουν. Ἐάν, ὅμως, μελετήσῃ κανεὶς τοὺς ἀριθμούς, ὅπως τοὺς δίδει τὸ νομοσχέδιον, θὰ ἴδῃ ὅτι τὰ ποσά, τὰ ὁποῖα θὰ εἰσπραχθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀγρότας, θὰ εἶναι πολὺ μεγαλύτερα. Πράγματι, ἐνῷ οἱ ἀγρόται θὰ καταβάλουν διὰ τὸ 1961 καὶ 1962, 1070 ἑκατ. ἄμεση εἰσφορὰ καὶ 400 ἑκατ. ἀπὸ τὴν ἀναλογίαν ποὺ πέφτει σ’ αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς νέους ἐμμέσους φόρους, δηλαδὴ ἐν συνόλῳ 1.470 ἑκατ., θὰ εἰσπράξουν μόνον 700, δηλαδὴ 2 ἐτῶν ἀσφάλισις γεωργικῆς παραγωγῆς (χάλαζα, παγετός), 300 ἑκατ. καὶ 400 ἑκατ. διὰ τὸ ἥμισυ ἔτος συντάξεων τοῦ 1962. Ἡ Κυβέρνησις δικαιολογεῖ τὴν χορήγησιν συντάξεως ἀπὸ τὸν Ἰούλιον 1962 διὰ νὰ σχηματισθῇ ἕνα ἀπόθεμα ἐν τῷ μεταξύ. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι τὸ ἀπόθεμα αὐτὸ τὸ θέλει ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ ἐπουλώσῃ τὰς πληγάς, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀνοιχθῆ ἤδη εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Ἐπίσης, θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω συντόμως ὡρισμένας παρατηρήσεις διὰ τοὺς δικαιουμένους ἀσφαλίσεως. Ὑπάρχουν εἰς τὸν νόμον αἱ προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι καθιστοῦν προβληματικὴν τὴν συνταξιοδότησιν, δι’ ὡρισμένον ἀριθμὸν προσώπων. Ἐπίσης, εἶναι ἄξιον παρατηρήσεως, κύριοι συνάδελφοι, τὸ γεγονός, ὅτι διὰ τὶς ἀγρότισσες θεσπίζεται ὅριον ἡλικίας διὰ τὴν λῆψιν συντάξεως τὸ 65ον ἔτος, ἐνῷ εἰς ὅλας τὰς ἄλλας τάξεις, τὸ ὅριον ἡλικίας τῶν γυναικῶν διὰ τὴν λῆψιν συντάξεως εἶναι τὸ 55ον ἕως τὸ 60ὸν ἔτος. Καὶ τὸ γεγονὸς αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι χαρακτηριστικὸν τοῦ δεικνυομένου τάχα ἐνδιαφέροντος τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Διὰ τὸ κεφάλαιον τῶν εἰσφορῶν δὲν θὰ ὁμιλήσω, διότι ἄλλοι συνάδελφοι θὰ ἀσχοληθοῦν μὲ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἐγὼ θὰ κάμω μόνον ἐλαχίστας παρατηρήσεις. Τὸ κεφάλαιον αὐτὸ διαιρεῖται εἰς τὴν ἀσφαλιστικὴν εἰσφορὰν καὶ τὴν κοινωνικὴν εἰσφοράν, καθὼς καὶ εἰς προσόδους ἐκ πάσης νομίμου αἰτίας κτήσεως. Ἡ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορὰ εἶναι βαρυτάτη, διότι ἐπιβάλλεται ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου εἰσοδήματος καὶ θὰ πλήξῃ κατὰ κύριον λόγον τὰς ἀπορωτέρας ἀγροτικὰς τάξεις καὶ γενικῶς ὅλους τοὺς ἀγρότας. Ἡ εἰσφορὰ ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου προσόδου τῶν ἠσφαλισμένων ἀγροτῶν, διὰ νὰ ἐπαναλάβω ἕνα λογοπαίγνιον τοῦ «Οἰκονομικοῦ Ταχυδρόμου» ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Γερμανοῦ πραγματογνώμονος KRON, εἶναι Κρόνος ποὺ θὰ φάῃ τὰ παιδιά του (τοὺς ἀγρότας δηλαδή). Ἔπειτα συμβαίνει πολλὲς φορὲς εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, ἡ πρόσοδος νὰ εἶναι παθητικὴ λόγῳ καιρικῶν συνθηκῶν ἢ ἄλλων θεομηνιῶν καὶ καταστροφῆς τῆς παραγωγῆς. Δι’ αὐτὸ θεωρῶ βαρυτάτην τὴν εἰσφορὰν τοῦ 2% ποὺ θεσπίζει τὸ νομοσχέδιον. Ἀλλὰ τὸ νομοσχέδιον περιλαμβάνει καὶ μίαν ἄλλην τάξιν, τὴν τάξιν τῶν ἀγροτῶν ποὺ δὲν ἔχουν ἰδίαν ἰδιοκτησίαν καὶ οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται ἐπὶ ἡμερομισθίῳ. Ἡ τάξις αὐτή, διὰ τὴν ὁποίαν καθορίζεται κατώτερον ὅριον ἐτησίου εἰσοδήματος 8.000 δραχ., ἐγένετο πρότασις καὶ ἀπὸ κυβερνητικὸν βουλευτήν, κατὰ τὴν συζήτησιν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, νὰ ἀπαλλαγῇ τῆς εἰσφορᾶς. Ἐπίσης καὶ εἰς τὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς εἰσφορᾶς, ἐνῷ ἐπιβάλλεται φορολογία ἐπὶ ὡρισμένων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων προϊόντων, δὲν φορολογοῦνται ἄλλα εἴδη καταναλισκόμενα ἀπὸ τὰς εὐπορωτέρας τάξεις, ὅπως οἱ οἶνοι, τὸ ρύζι πολυτελείας, τὰ τυριά, τὰ μακαρόνια, οἱ καραμέλλες, οἱ τσίκλες, ποὺ εἰσάγονται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν. Ἐνῷ, λοιπόν, φορολογεῖ τὸν καφὲ καὶ τὸ κακάο, τὰ ὁποῖα ἔχουν μεγάλην λαϊκὴν κατανάλωσιν, δὲν φορολογεῖ τὰ ἀνωτέρω εἴδη. Ἐλέχθη, ὅτι ὅλαι αἱ ἐκ τῆς φορολογίας εἰσπράξεις δὲν θὰ εἰσέρχωνται εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν, ἀλλὰ εἰς τὸν Ὀργανισμόν. Καὶ ἑπομένως, διατὶ διαμαρτυρόμεθα; Εἶναι γνωστόν, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ ποῖον γνωστὸν τρόπον εἶναι δυνατὴ ἡ χρησιμοποίησις τῶν κεφαλαίων τῶν διαφόρων Ὀργανισμῶν ὑπὸ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐπίσης, μοῦ ἐγεννήθη μία ἀπορία. Εἰς μίαν παράγραφον τοῦ νομοσχεδίου, περιέχεται ἡ διάταξις τοῦ ἀγροτοσήμου: «...... (ἀναγινώσκει)......». Δὲν κατανοῶ, διατὶ θεσπίζεται τὸ ἀγροτόσημον διά τινας περιπτώσεις, ὡς ἀναγράφει ἡ διάταξις, καὶ ὄχι δι’ ὅλας ἢ διὰ καμμίαν. Εἰσέρχομαι ἤδη εἰς τὸ θέμα τοῦ φορέως. Νομίζω, ὅτι τὸ ἰδεῶδες δι’ ὅλας τὰς ἀσφαλίσεις θὰ ἦτο ὁ φορεὺς νὰ ἦτο ἑνιαῖος. Δηλαδὴ νὰ ἦτο τὸ Κράτος. Ἀλλὰ δὲν θέλω νὰ φθάσωμεν ἀμέσως εἰς τὴν λύσιν αὐτήν. Ἡ δημιουργία, ὅμως, ἑνὸς ἀκόμη φορέως ἀσφαλιστικοῦ, μᾶς προξενεῖ ἀνησυχίας, διότι πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι ὁ φορεὺς αὐτὸς ἀνδρούμενος θὰ ἀποτελέσῃ ἐξυπηρέτησιν κομματικῶν συμφερόντων διὰ τῆς τοποθετήσεως γνωστῶν καὶ φίλων, ὥστε διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ προσωπικοῦ ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος, νὰ ἐξανεμισθῇ τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν προσόδων τοῦ Ὀργανισμοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἰδιαίτερα ὁ ἐργαζόμενος, εἶναι πάρα πολὺ βεβαρημένος μὲ τὴν ἄμεσον καὶ ἔμμεσον φορολογίαν, ὥστε ἡ ἀγροτικὴ τάξις νὰ μὴ ἐπιδέχεται καὶ τὴν ἐπιβάρυνσιν τῆς ἐπιδοτήσεως ποὺ θὰ ἀρχίσῃ τὸ 1962. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι τὸ νομοσχέδιον, θὰ πρέπει νὰ βελτιωθῇ διὰ τροπολογιῶν, διὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὰ καρκινώματα τῆς φορολογίας, τὰ ὁποῖα βαρύνουν τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Βεβαίως, ἡμεῖς θὰ ψηφίσωμεν κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον, διότι ἐπιθυμία μας εἶναι νὰ ἔχουν ἔστω καὶ καθυστερημένα οἱ δυστυχεῖς ἀγρόται εἰς τὸ τέλος τῶν γηρατειῶν τους νὰ λάβουν κἄτι ὡς σύνταξιν. Διὰ τοῦτο, θὰ ἐπιφέρωμεν καὶ θὰ προτείνωμεν τροπολογίας, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ζητοῦμεν τὴν βελτίωσιν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπιβολὴν ἐπιβαρύνσεων εἰς βάρος τῆς ἀγροτικῆς τάξεως. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς).

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὑπεβλήθη εἰς τὸ Προεδρεῖον, ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ἔνστασις ἐλλείψεως ἀπαρτίας. Θὰ ἀναγνώσω, ὡς ἔχω ὑποχρέωσιν τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων τὴν πρότασιν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος ὅμως, νὰ τονίσω, ὅτι ἀλλοίμονον, ἐὰν εἰς τοσαύτης σπουδαιότητος νομοσχέδιον, τοῦ ὁποίου μόλις ἤρχισεν ἡ συζήτησις, νὰ ὑποβάλλεται ἔνστασις ἀπαρτίας.

§54Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἀνεξαρτήτως τῆς ἐνστάσεως ἐλλείψεως ἀπαρτίας, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν συζήτησιν πρὸ κενῶν ἑδωλίων.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἡλιοῦ, αὐτὸ εἶναι ἕτερον θέμα. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ἡ πτέρυξ σας εὑρίσκεται ἐν ἀταξίᾳ ὑποβάλλουσα ἔνστασιν ἐλλείψεως ἀπαρτίας.

§56Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ πτέρυξ μας εἰς οὐδεμίαν εὑρίσκεται ἀταξίαν. Ἄλλως τε ἔχομεν 5 καὶ ἥμισυ ὥρας συνεχῆ ἐργασίαν καὶ ἡ Βουλὴ ἔχει καταπονηθῆ.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρόντων τῶν ὑπογραψάντων τὴν ἔνστασιν ἐλλείψει ἀπαρτίας, θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ καταλόγου. Παρακαλῶ ὅπως προσέλθουν ὡς ψηφολέκται οἱ κ.κ. Α. Ψάρρης καὶ Μ. Κανιάρης. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν ἄρχεται ἡ ἀνάγνωσις τοῦ καταλόγου ὡς κάτωθι).

(Περατωθείσης τῆς ἀναγνώσεως τοῦ καταλόγου προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα).

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εὑρέθησαν παρόντες 76. Κατόπιν τούτου διαπιστῶ ἔλλειψιν ἀπαρτίας. Λύεται ἡ συνεδρίασις ἐλλείψει ἀπαρτίας διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 0.45′ μ.μ.)