1957.03.19

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 63η

ΤΡΙΤΗ 19 Μαρτίου 1957

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.40′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ἡ ἐπικύρωσις τῶν πρακτικῶν τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως ἀναβάλλεται διότι ταῦτα δὲν διενεμήθησαν. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Βαχλιώτης ζητεῖ δίμηνον ἄδειαν καὶ ὁ βουλευτὴς κ. Π. Βαρδινογιάννης 8 ἡμερῶν προκειμένου ν’ ἀπουσιάσουν εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνονται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρέσχε τὴν ἔγκρισίν της διὰ τὴν χορήγησιν τῶν ἀνωτέρω ἀδειῶν. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Κλῆς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Γ. ΚΛΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Κοντοβράκης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ νόμου περὶ ὀργανώσεως τῆς Γραμματείας τῶν Δικαστηρίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ν. Σπέντζας, Ε. Σαββόπουλος, Α. Μίχας, Β. Ἀλεξᾶτος, Γ. Μεταξᾶς, Ε. Κεφαλογιάννης, Α. Λαμπρόπουλος καὶ Ν. Βαρβιτσιώτης, καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀναστολῆς ἰσχύος ἄρθρων 94 ἕως καὶ 114 νόμου 1811)51 ἀναδιαρθρώσεως τῶν Ὑπηρεσιακῶν Συμβουλίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Δερτιλῆς, Ε. Πέτσος, Γ. Γρηγορίου, Ν. Ἔξαρχος καὶ Β. Ἀναστασᾶτος καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀναστολῆς ἰσχύος ἄρθρων 94 ἕως καὶ 114 νόμου 1811)1951, ἀναδιαρθρώσεως τῶν Ὑπηρεσιακῶν Συμβουλίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Σχινᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Κοντοβράκης, Ι. Ἰντζὲς καὶ Μ. Γλύκας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Οἱ κ. κ. Δ. Θεοχαρίδης καὶ Ε. Πέτσος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ προστασίας καὶ Διοικήσεως τῶν Δημοσίων Κτημάτων κειμένων διατάξεων ὡς καὶ τῶν διεπουσῶν τὸν ἐν Δωδεκανήσῳ ὀργανισμὸν Ν. 2100)1952 κλπ.». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Θεοχαρίδης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Κόρακας, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων ἀφορωσῶν εἰς προσωπικὸν Νοσηλευτικῶν Ἱδρυμάτων Ν. Δ. 2592)53 κλπ.». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Σταυρόπουλος, Α. Καμβύσης καὶ Σ. Εὐστρατιάδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τεχνικοῦ μισθολογίου τοῦ προσωπικοῦ τῶν τεχνικῶν κλάδων τῆς Ὑπηρεσίας Πολιτικῆς Ἀεροπορίας τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημ. Ἔργων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Μεταξᾶς, Ι. Πετροπουλάκος, Ε. Κεφαλογιάννης, Α. Γκελεστάθης καὶ Κ. Γιαννούσης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τεχνικοῦ μισθολογίου τοῦ προσωπικοῦ τῶν τεχνικῶν κλάδων τῆς Ὑπηρεσίας Πολιτικῆς Ἀεροπορίας τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημ. Ἔργων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Κλῆς, Η. Λιαροῦτσος, Ν. Ρηγόπουλος, Θ. Μπάρμπας καὶ Δ. Γρίβας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τοῦ τρόπου καθορισμοῦ τῶν ἀποδοχῶν τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἀτμηλάτων Σιδηροδρόμων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν τούτων». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαβαθμίσεως καὶ ἐντάξεως προσωπικοῦ κατέχοντος προσωρινὰς θέσεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ἀπὸ 3.4.1954 Β. Δ. «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 2500) 1953 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ τακτοποιήσεως ἑτέρων τινῶν κατηγοριῶν προσωπικοῦ» καὶ 2) «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθμὸν 63702) 11.3.55 ἀποφάσεώς του ἀνακοινοῖ ὅτι παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Δημοσίου πρὸς τὸ Ταμεῖον Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων διὰ τὴν ὑπὸ τούτου χορήγησιν δανείου δραχμῶν ἑξήκοντα ἐννέα ἑκατομμυρίων (69.000.000) εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν διὰ τὴν ὑπὸ τούτου προμήθειαν μηχανημάτων ἀναγκαιούντων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθμὸν 52723) 9.3.1957 ἀποφάσεώς του ἀνακοινοῖ ὅτι συμπληροῖ τήν ὑπ’ ἀριθ. 11573) 14.1.1957 ἀπόφασίν του τῆς ἐγγυήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ἰσχυούσης καὶ διὰ τὰς ἀναλήψεις ὑπὸ τοὺς ὅρους τοὺς καθορισθέντας κατὰ τὰς ὑπ’ ἀριθ. 241) 17.1.1953, 252) 21.1.1957 καὶ 252) 18.2.57 συνεδριάσεις τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθμὸν 40759) 9.3.1957 ἀποφάσεώς του ἀνακοινοῖ ὅτι τροποποιοῦν τὴν ὑπ’ ἀριθ. 362836) 21.12.1956 ἀπόφασίν του παρέτεινε τὴν προθεσμίαν ἐνάρξεως ἐξοφλήσεως τοῦ πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν Ταπητουργικὸν Ὀργανισμὸν χορηγηθέντος τῇ ἐγγυήσει τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου δανείου μέχρι τῆς 30 Ἀπριλίου 1957. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 57685) 28.2.57 ἀποφάσεώς του ἀνακοινοῖ ὅτι παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ὑπὸ ταύτης χορήγησιν δανείου δραχμῶν δέκα πέντε ἑκατομμυρίων ἐννεακοσίων πέντε χιλ. (15.905.000) εἰς τὴν Α.Ε. Ἑταιρείαν Πυριτιδοποιείου καὶ Καλυκοποιείου, διαθετέου ὑπὸ ταύτης διὰ τὴν πληρωμὴν τῆς τρίτης δόσεως τοῦ δανείου της τῶν δολλαρίων 2.000.000 παρὰ τῆς First National City Bank of New York. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 57682) 28.2. 57 ἀποφάσεώς του, ἀνακοινοῖ ὅτι παρέσχε τὴν ἀντεγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ὑπὸ ταύτης χορήγησιν ἐγγυήσεως εἰς τὸν οἶκον Extraps μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν δολλαρίων τριακοσίων τεσσαράκοντα τριῶν χιλιάδων πεντακοσίων (343.500) πλέον τόκων ἐκ δολλαρίων 12.215 διὰ τὴν προμήθειαν ὑπὸ τῶν ΣΠΑΠ 150.000 τεμαχίων στρωτήρων μὲ παράδοσιν Fob stowed ὡς ἐπίσης καὶ διὰ τὴν ἀνεπιφύλακτον καὶ ἐντὸς τῶν συμφωνηθεισῶν προθεσμιῶν ἐξόφλησιν ἐπὶ τῇ λήξει των, τῶν ἀναληφθεισῶν ὑπὸ τῶν ΣΠΑΠ συμβατικῶν ὑποχρεώσεων. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Ἰντζὲς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Τερψιθέας, ζητοῦντος ἐπανάληψιν τῶν τηλεφωνικῶν συνδιαλέξεων τοῦ Τηλεφωνικοῦ Γραφείου Τερψιθέας μετὰ τῶν μεγάλων πόλεων κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Λασκαρίδης καὶ Ι. Παπαδημητρίου καταθέτουν ἀναφορὰν κατοίκων Κηπουπόλεως Καβάλας, αἰτούντων αὔξησιν τῶν χορηγουμένων πιστώσεων ὑπὸ μορφὴν δανείων βάσει τοῦ προγράμματος Αὐτοστεγάσεως. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Χ. Ἀγγελοπούλου, ζητοῦντος αὔξησιν τῶν παρὰ τοῦ Ταμείου Συντάξεων Νομικῶν χορηγουμένων συντάξεων κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Στρατῆς, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Π. Πετροπουλάκης καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Κονιαστῶν Πειραιῶς, ζητοῦντος, κατάργησιν τοῦ Ν. 3239)1955 σύναψιν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, ματαίωσιν συγχωνεύσεως τῶν Ἐπικουρικῶν Ταμείων κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Τριανταφυλλίδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἀποστράτων Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ Σαλαμῖνος, ζητοῦντος ἄρσιν τῶν διὰ τοῦ Ν. 1854)51 προσγενομένων εἰς τοὺς συνταξιούχους ἀδικιῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Πολυχρονίδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σοφ. Γεωργακάκη, ζητοῦντος χορήγησιν ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς αὐτοκινητιστὰς ὧν τὰ αὐτοκίνητα ἐπετάχθησαν κατὰ τὸν πόλεμον 1940–41. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Βρανόπουλος καὶ Λ. Σχινᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰς τοῦ Συλλόγου Ὑπαλλήλων Προσκαίρου Νοσοκομείου Ἀθηνῶν, ζητοῦντος βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν καὶ τῶν συνθηκῶν ἐργασίας τῶν μελῶν των. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Θεοχαρίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Διοικητικῶν Συμβουλίων καὶ ἀντιπροσώπων τῶν Σωματείων τῆς δυνάμεως τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Δωδεκανήσου, ζητούντων σύστασιν Γραφείου Ἐπιθεωρήσεως Ἐργασίας Δωδεκανήσου, ἀνέγερσιν ἐργατικῶν κατοικιῶν παρὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἐργατικῆς κατοικίας, τοποθέτησιν ὑπαλλήλων εἰς τὸ Ὑποκατάστημα ΙΚΑ Καλύμνου–Κῶ–Λέρου κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Σαράφης καὶ Λ. Πατσιαντᾶς, διὰ τηλεγραφήματός των ζητοῦν ἐπιβολὴν κυρώσεων κατὰ τῶν ὑπευθύνων ἀστυνομικῶν ὀργάνων, ἅτινα προέβησαν εἰς παρανόμους ἐνεργείας παρακολουθήσεώς των κατὰ τὴν παραμονήν των εἰς Βόλον–Καρδίτσαν–Τρίκαλα. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Μπακατσέλος καὶ Ι. Παπαηλιάκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Γεωργ. Πιστ. Συνεταιρισμοῦ Λαχανοκαλλιεργητῶν Θεσσαλονίκης, ζητοῦντος μείωσιν τοῦ ἐπιβληθέντος φόρου 3% ἐπὶ τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς ὑπὲρ Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Μικροϊδιοκτητῶν Ἀθηνῶν —Πειραιῶς–Περιχώρων, ζητούσης ματαίωσιν πάσης παρατάσεως τοῦ Ἐνοικιοστασίου ἐπὶ τῆς μικροϊδιοκτησίας. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Βασιλικὸς καὶ Ι. Λαμπρόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου ἀκτημόνων καλλιεργητῶν Νέων Μουδανιῶν Χαλκιδικῆς, ζητούντων γεωργικὴν ἀποκατάστασιν τῶν μελῶν του. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν συνταξιούχων ὑπαξιωματικῶν Βασ. Χωροφυλακῆς ἐξελθόντων δυνάμει τοῦ Α. Ν. τῆς 19.11.1935, ζητούντων χορήγησιν καὶ εἰς αὐτοὺς τῶν 10)50, διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν συντάξεών των. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Γ. Κλῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων Ν. Ἕβρου, ζητούντων τροποποίησιν Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος ἐπὶ τῷ τέλει, ὅπως αὐξηθοῦν αἱ συντάξεις κατὰ 50% κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Γόντικας καὶ Θ. Γκουτζουρῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Συνταξιούχων ΙΚΑ Πύργου καὶ Περιχώρων, ζητοῦντος διατήρησιν τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων καὶ ματαίωσιν ἐφαρμογῆς προταθέντων ἀντιασφαλιστικῶν μέτρων. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Κλῆς, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων συνοικισμοῦ πολυκατοικιῶν Ἀλεξανδρουπόλεως, ζητούντων ἀπαλλαγὴν ἐκ τῆς καταβολῆς μισθωμάτων διὰ τὴν χρῆσιν τῶν πολυκατοικιῶν, λόγῳ τῆς δυσχεροῦς οἰκονομικῆς καταστάσεώς των. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Κλῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὀλυμπίας χήρας Κων. Κοσίδου, ζητούσης ἀπαλλαγὴν αὑτῆς ἐκ τῆς καταβολῆς τοῦ καταλογισθέντος ποσοῦ δραχμῶν 21.000 δι’ ἔξοδα τῆς ἐν τῇ Σχολῇ Ναυτοπαίδων φοιτήσεως τοῦ υἱοῦ της, ὅστις ἀπελύθη ἐκ τῆς ἐν λόγῳ Σχολῆς κατὰ τὸ 3ον ἔτος τῶν σπουδῶν του. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Γόντικας καὶ Θ. Γκουτζουρῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Λιμενικῆς Ἐπιτροπῆς Κατακώλου, ζητούσης ὑπαγωγὴν τῶν Ὑπαλλήλων Λιμενικῶν Ταμείων εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Ν. 3363)1955 «περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τοῦ ΙΚΑ». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῆς ὁδοῦ Σαρανταπήχου καὶ λοιπῶν παρυφῶν Λυκαβητοῦ, ζητούντων λῆψιν μέτρων διὰ τὴν τουριστικὴν ἀξιοποίησιν καὶ διαμόρφωσιν τῆς πευκοφύτου περιοχῆς Λυκαβηττοῦ. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης–Μαγνησίας κ. Π. Σκυλλάκος, διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ χορήγησιν γενικῆς ἀμνηστίας, κατάργησιν τῶν διοικητικῶν ἐκτοπίσεων καὶ τῶν τόπων ἐξορίας, κατάργησιν τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ τῶν ἀνελευθέρων νόμων 375, 453 καὶ ΓΜʹ Ψηφισμάτων, διὰ τὴν λήθην τοῦ παρελθόντος. Ὁ βουλευτὴς Φθιωτιδοφωκίδος κ. Γ. Πλατῆς, καταθέτει ἀναφορὰν πολιτικῶν Συνταξιούχων Λαμίας ζητούντων χορήγησιν συμπληρωματικοῦ βοηθήματος ἐκ τοῦ Ταμείου Προνοίας Δημ. Ὑπαλλήλων εἰς τοὺς ἐξελθόντας μετὰ τὸ 1945 δημ. ὑπαλλήλους κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης–Λευκάδος–Πρεβέζης κ. Λ. Σπαῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου «Ράχη» τῆς Πεδιάδος Ἄρτης, ζητούντων ὅπως ὁ παραχωρηθησόμενος κλῆρος ἐκ τῶν ἀποστραγγισθέντων ἑλῶν τῆς «Βίγλας» εἶναι διὰ μὲν τοὺς ἐντελῶς ἀκτήμονας τοὐλάχιστον 50 στρέμματα, ἀναλόγως δὲ διὰ τοὺς ἔχοντας μικρὰν καὶ ἀνεπαρκῆ ἰδιοκτησίαν γῆς. Ὁ βουλευτὴς Φθιωτιδοφωκίδος κ. Γ. Πλατῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ὑπαλλήλων Προσκαίρου Νοσοκομείου Ἀθηνῶν, ζητοῦντος βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν καὶ τῶν συνθηκῶν ἐργασίας τῶν μελῶν του. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Μπακλατζῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἀριστ. Τσιτσάκη, συνταγματάρχου ἐ.ἀ. ζητοῦντος χορήγησιν αὐτῷ συντάξεως βαθμοῦ ὑποστρατήγου καὶ ἄρσιν τῆς προσγενομένης αὐτῷ ἀδικίας. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰν 9 οἰκογενειῶν κατοίκων ἀκριτικοῦ Συν)σμοῦ Τοιχώτας–Παρανεστίου, ἐξωσθέντων τὸ 1952 ἐκ τοῦ κρατικοῦ παραπήγματος καὶ ἐπαναπατρισθέντων αὐτοβούλως εἰς τὰ ἐρείπια καὶ τὰ χαλάσματα τοῦ πυρπολυθέντος ὑπὸ τῶν Βουλγάρων χωρίου των, αἰτούντων τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ των, ὥστε νὰ τύχωσιν αὐτοστεγάσεως. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰν 28 ἀστέγων πυροπαθῶν ἀκριτικοῦ Συνοικισμοῦ Δέλα, ἐνισχυθέντων διὰ τὴν ἐξ 9.000 δραχμῶν κονδυλίου τῆς αὐτοστεγάσεως καὶ αἰτούντων συμπληρωματικὴν ἐνίσχυσιν τῶν 5.000 δραχμῶν ἀκόμη, διὰ τὴν κατασκευὴν θυρῶν καὶ παραθύρων, ἵνα καταστῇ οὕτω δυνατὴ ἡ ἐν αὐτοῖς στέγασίς των. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Λαμπρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν καλλιεργητῶν Ὀρμυλίας ζητούντων παραχώρησιν δασικῶν καὶ ἀκαλλιεργήτων ἐκτάσεων ἀντὶ λογικοῦ τιμήματος μὴ ὑπερβαίνοντος τὰς 300 δραχμὰς κατὰ στρέμμα διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ εἰσοδήματος αὐτῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν Σωματείων Ἑλλήνων Ἠθοποιῶν ζητοῦντος εὐνοϊκὴν ἐπίλυσιν ὅλων τῶν ἀπασχολούντων τοὺς Ἕλληνας Ἠθοποιοὺς ζητημάτων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Στρατῆς, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Α. Πατσιαντᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Λαυρίου, ζητοῦντος λῆψιν μέτρων ἀπαγορεύσεως χρησιμοποιήσεως παρὰ τῆς ἐπιχειρήσεως (Κλωστήρια Λαυρίου Α. Ε.) ἀνειδικεύτων ἐργατῶν ἐκ ξένων περιφερειῶν, κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Πετρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ἀγρινίου ζητούσης μείωσιν τοῦ δασμοῦ ἐπὶ τῶν σιδηροφύλλων. Δημόσιοι ὑπάλληλοι τοῦ Νομοῦ Λαρίσης περιελθόντες εἰς ἀπόγνωσιν λόγῳ τῶν ἐκ σεισμῶν καταστροφῶν ζητοῦν χορήγησιν ἐκτάκτου οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως καὶ ποσὸν 50% ἐπὶ τοῦ μισθοῦ των, μακροπρόθεσμα δάνεια ἓξ μισθῶν ἐκ τοῦ Μ.Τ.Π.Υ. καὶ Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων ἐπίλυσιν τοῦ στεγαστικοῦ προβλήματος καὶ ἐπέκτασιν ἁπάντων τῶν εὐεργετημάτων τῶν ληφθέντων ὑπὲρ τῶν ὑπαλλήλων ἑτέρων σεισμοπλήκτων περιοχῶν. Ὁ Σύλλογος Δημοσίων Ὑπαλλήλων Νομοῦ Μαγνησίας πληγέντων ἐκ τῶν καταστρεπτικῶν σεισμῶν καὶ περιελθόντων εἰς ἀπόγνωσιν ἀπὸ ἀπόψεως στέγης καὶ οἰκονομικῆς ἀντοχῆς ζητεῖ ὅπως χορηγηθῇ εἰς τὰ μέλη του ἐπίδομα σεισμοπαθείας τοὐλάχιστον 50%, δάνεια παρὰ τοῦ Μ.Τ.Π.Υ. καὶ τοῦ Παρακαταθηκῶν καὶ δανείων ἀναστολὴ κρατήσεως φόρου μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν ἐπέκτασιν τοῦ νόμου 3060)54 «περὶ προτεραιότητος μεταθέσεων». Οἱ Δημόσιοι Ὑπάλληλοι Περιφερείας Φαρσάλων ζητοῦν ὅπως τύχωσιν ἴσης μεταχειρίσεως πρὸς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν ἄλλων σεισμοπλήκτων περιοχῶν. Ὁ Δήμαρχος Λαρίσης καὶ Πρόεδρος Ἐπιτροπῆς Περιθάλψεως καὶ Στεγάσεως Σεισμοπλήκτων Νομοῦ Λαρίσης, διαμαρτύρεται διὰ τὴν παρὰ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τοῦ Τύπου ἐκδηλωθεῖσαν ἀδιαφορίαν διὰ τὴν ἐκ τῶν νέων σεισμῶν συμφορὰν τῆς Θεσσαλίας, ἥτις σχεδὸν ἐλησμονήθη ἀπὸ τὴν κοινὴν γνώμην καὶ τὴν ἀλληλεγγύην τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἐξωτερικοῦ. Ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος Μεσολογγίου διαμαρτύρεται διὰ τὴν παρὰ τοῦ Δικηγορικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν σφαλερὰν θέσιν ὑπὲρ χορηγήσεως Γενικῆς Ἀμνηστείας, δι’ ἣν ἁρμοδία νὰ κρίνῃ εἶναι ἡ ἑκάστοτε Κυβέρνησις, ἥτις καὶ τυγχάνει ὑπεύθυνος διὰ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Χώρας. Ἀπαντήσεις τῶν ἑξῆς Ὑπουργείων ἐπὶ σχετικῶν ἐρωτήσεων τῶν κ. κ. βουλευτῶν: Ιʹ. Τῆς Προεδρίας Κυβερνήσεως Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Ταλιαδούρη, Ι. Λαμπροπούλου, Β. Μουράτογλου κλπ. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2804)19.2.1957 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 898)57 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Ταλιαδούρη, Ι. Λαμπροπούλου, Β. Μουράτογλου κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Βορείου Ἑλλάδος, συμφώνως πρὸς τὸ ὑπ’ αὐτοῦ καταρτιζόμενον Πρόγραμμα Ἐπισήμων Δοξολογιῶν καὶ Τελετῶν, καθώρισεν ὅτι οἱ κ. κ. βουλευταὶ θὰ ἔχουν θέσιν εὐθὺς μετὰ τὸν Ὑπουργόν, ὡς τοῦτο εἶναι καθιερωμένον ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ

ΙΙʹ. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πατσιαντᾶ. Ἐν συνεχεία πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. Τ.Α. 178)14.1.57 ἡμέτερον ἔγγραφον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πέμψωμεν ὑμῖν, συνημμένως, ἀντίγραφον τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1296)12.2.1957 ἐγγράφου τοῦ Νομάρχου Μαγνησίας, ἀφορῶντος εἰς τοὺς νεοσυσταθέντας οἰκισμοὺς πρὸς βορρᾶν τῆς πόλεως Βόλου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

Ἀριθ. πρωτ. 1296. Ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πατσιαντᾶ. Εἰς ἐκτέλεσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. Τ. Α. 178 ἐ. ἔ. ὑμετέρας διαταγῆς, λαμβάνομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀναφέρωμεν τὰ κάτωθι: Διὰ τὴν στέγασιν τῶν εἰς καταστραφέντα ἐκ τῶν σεισμῶν οἰκήματα τῆς πόλεως Βόλου ἐνοικιαστῶν ἐχορηγήθησαν ὑπὸ τοῦ Κράτους ἀρωγαὶ πρὸς κατασκευὴν κατοικίας. Οὗτοι ἐπειδὴ τὰ ἐντὸς τῆς πόλεως Βόλου οἰκόπεδα λόγῳ καὶ τῆς παρουσιασθείσης ἀποτόμου αὐξήσεως τῆς ζητήσεως ἦσαν ὑπερτιμημένα, τῇ ἀνοχῇ ἢ ἐγκρίσει κατ’ ἀρχὰς τοῦ στρατηγοῦ κ. Ἰατρίδη ὡς Ἀνωτάτου Συντονιστοῦ Ἀρωγῆς Σεισμοπλήκτων, μετέπειτα δὲ τῇ ἐγκρίσει τοῦ Ὑπουργείου Οἰκισμοῦ ἐπροτίμησαν τὴν ἀγορὰν οἰκοπέδων καὶ ἀνήγειρον οἰκίας εἰς τὰς παρυφὰς τῆς πόλεως. Οὕτω ἐδημιουργήθησαν ἐκτὸς σχεδίων πόλεων, συνοικισμοί, βάσει διαγραμμάτων προχείρων καταρτιζομένων ὑπὸ τῶν ἰδιοκτήτων τῶν ἀγρῶν τοὺς ὁποίους οὗτοι διεχώρησαν καὶ ἐπώλησαν ὡς οἰκόπεδα, μὴ ἐχόντων δὲ κατὰ κανόνα προσανατολισμὸν ἢ ἐξάρτησιν ἀναμεταξύ των ἢ πρὸς ὑφιστάμενα πέριξ σχέδια οἰκισμῶν. Κυριώτεροι τῶν συνοικισμῶν τούτων εἶναι οἱ εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Κοινότητος Ἁγίου Γεωργίου Μπαξέδων δημιουργηθέντες συνοικισμοὶ «Ἐργατικός», ἀνεγερθεὶς ἐκ πιστώσεων τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἐργατικῆς Κατοικίας ἐκ 200 οἰκιῶν ὁ τῆς θέσεως «Χρυσοχοΐδη» τοιοῦτος ἐκ 480 περίπου οἰκιῶν. Οἱ συνοικισμοὶ οὗτοι ὑπάγονται διοικητικῶς εἰς τὴν κοινότητα Ἁγίου Γεωργίου Μπαξέδων. Τοῦτο εἶναι γνωστὸν εἰς τοὺς κατοίκους τούτους καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι ἀκριβὴς ἡ πληροφορία τοῦ κ. βουλευτοῦ ὅτι οὗτοι δὲν ὑπάγονται εἰς διοικητικήν τινα δικαιοδοσίαν. Τοῦτο ἄλλωστε εἶναι καὶ φυσικόν, ἀφοῦ πᾶν τμῆμα τοῦ ἐδάφους τῆς χώρας ἀνήκει εἰς τὴν διοικητικὴν περιφέρειαν Δήμου ἢ Κοινότητός τινος. Ἡ δημιουργία ἐντὸς μιᾶς ἀγροτικῆς κοινότητος μικρᾶς σχετικῶς οἰκονομικῆς ἀντοχῆς ἑνὸς ἀστικοῦ συνοικισμοῦ καὶ δὴ ἄνευ μελέτης ἢ σχεδίου, ἐδημιούργησεν ὡς ἦτο φυσικὸν μεγάλα καὶ δυσεπίβλητα προβλήματα, ὡς ὑδρεύσεως, φωτισμοῦ, καθαριότητος καὶ ὁδοποιΐας. Τὰς δυσχερείας ταύτας ἐπαυξάνει καὶ ἡ ἀνομοιογένεια τοῦ πληθυσμοῦ, διότι οἱ κάτοικοι τῶν συνοικισμῶν θεωροῦντες ἑαυτοὺς κατοίκους πόλεως δὲν πειθαρχοῦσιν εἰς τὰς ἀποφάσεις τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου ὡς ἀποτελουμένου ἀπὸ ἀγρότας. Ἡ Νομαρχία ἐκ τῶν πρώτων στιγμῶν ἐπελήφθη τοῦ θέματος τούτου καὶ προσεπάθησε δι’ ἐπανειλημμένων διαταγῶν καὶ ὁδηγιῶν πρὸς τὸ Κοινοτικὸν Συμβούλιον, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ἄρῃ τὰς παρεξηγήσεις καὶ ἀμβλύνῃ τὰς ἀντιθέσεις, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ἐπιλύσῃ τὰ προβλήματα τῶν συνοικισμῶν ἐντὸς τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῆς Κοινότητος, δεδομένου ὅτι οἱ κάτοικοι τῶν συνοικισμῶν ἀρνοῦνται πᾶσαν συμμετοχὴν εἰς τὰς δαπάνας. Τελευταίως εἰς κοινὴν σύσκεψιν τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου καὶ ἐκπροσώπων τῶν συνοικισμῶν προσκληθεῖσαν ὑφ’ ἡμῶν ὑπὸ τὴν προεδρίαν ἀνωτέρου ὑπαλλήλου τῆς Νομαρχίας, ἐξητάσθησαν ὅλα τὰ ἀπασχολοῦντα τὸν συνοικισμὸν ζητήματα καὶ ἀπεδείχθη πλήρως ἡ καλὴ θέλησις τοῦ κοινοτικοῦ συμβουλίου. Εἰδικώτερον ἐπελύθη τὸ θέμα τῆς καθαριότητος καὶ φωτισμοῦ τῶν ὁδῶν ὡς καὶ ἀποκομιδῆς τῶν ἀπορριμμάτων. Τὸ θέμα τῆς ὑδρεύσεως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιλυθῇ ὑπὸ τῆς Κοινότητος καὶ λόγῳ οἰκονομικῆς ἀδυναμίας, ἀλλὰ κυρίως λόγῳ πλήρους ἀνεπαρκείας τοῦ ὑπάρχοντος μικροῦ ὑδραγωγείου τῆς Κοινότητος. Τὸ θέμα τοῦτο θὰ ἐπιλύσῃ ὁ ἱδρυθησόμενος ὀργανισμὸς ὑδρεύσεως Βόλου ὁμοῦ μὲ τὴν ὕδρευσιν τῆς πόλεως Βόλου ὑπαρχούσης πρὸς τοῦτο σχετικῆς προοπτικῆς. Τὸ πρόβλημα τῆς ὁδοποιΐας ἔχει ἀντιμετωπισθῆ ὑπὸ τοῦ στρατοῦ διὰ τῆς διαμορφώσεως τῶν ὁδῶν ὑπὸ μηχανημάτων του. Μεγαλυτέρα προσπάθεια ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου πρὸς τὸ παρὸν δὲν εἶναι δυνατὴ λόγῳ ἐλλείψεως οἰκονομικῶν μέσων ὑπὸ τῆς Κοινότητος, ἀλλ’ οὔτε καὶ σκόπιμος ἐὰν δὲν ἐπιλυθῶσι τὰ ζητήματα ὑδρεύσεως, ἀποχετεύσεως κλπ. Ἡ Νομαρχία ἐλπίζει νὰ βελτιώσῃ κάπως τὸ ὁδικὸν δίκτυον διὰ τῆς πλήρους διανοίξεως καὶ διαμορφώσεως τῶν ὁδῶν χρησιμοποιοῦσα τὰ ἐσχάτως παραχωρηθέντα εἰς αὐτὴν μηχανήματα. Γενικῶς τόσον ὑπὸ τῆς Νομαρχίας ὅσον καὶ ὑπὸ τῆς Κοινότητος οὐδὲν ἔχει παραλειφθῆ, τὸ δυνάμενον νὰ ἐξυπηρετήσῃ τοὺς κατοίκους τῶν ἀνωτέρω συνοικισμῶν οἱ ὁποῖοι καίτοι μεγάλως ηὐνοήθησαν ὑπὸ τοῦ Κράτους ἐν συγκρίσει μὲ τοὺς ἰδιοκτήτας σεισμοπλήκτους ἐνισχυθέντες ἵνα ἀποκτήσωσιν ἰδιόκτητον οἰκίαν, δυστροποῦσιν, ἤδη εἰς τὴν καταβολὴν τῶν ἐλαχίστων τελῶν καθαριότητος καὶ φωτισμοῦ, δι’ ὑπηρεσίας αἵτινες ἀποκλειστικῶς ἐξυπηρετοῦσιν αὐτοὺς καὶ ἐπιζητοῦσι τὴν χορήγησιν κρατικῶν πιστώσεων διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν καὶ τῶν ὑπηρεσιῶν τούτων, ἐντεῦθεν δὲ καὶ τὰ πρὸς τοὺς πολιτικοὺς διαβήματά των. Ἐν Βόλῳ τῇ 12 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Νομάρχης

Γ. ΠΑΠΑΔΑΚΟΣ

Β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἰ. Ἰντζέ. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3030)2239 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐν ἀντιγράφῳ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 926 βιβλ. ἐρωτήσεων καταχωρηθεῖσα ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἰωάν. Ἰντζέ, σχετικῶς μὲ τὴν καθιέρωσιν ὁρίου ἡλικίας διὰ τοὺς ὑπαλλήλους τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Τοιοῦτον νομοσχέδιον εἶνε καταρτισθῆ παρὰ τῆς καθ’ ἡμᾶς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας ἀπὸ ἐτῶν, πλὴν ὅμως ἡ προώθησις τούτου ἀνεστάλη διὰ τὸν λόγον ὅτι, ἐπειδὴ οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος, διὰ τοῦ τελευταίου καὶ ἰσχύοντος ὑπ’ ἀριθ. 1854 Α. Ν. «περὶ ἀπονομῆς τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων», δὲν ἐξωμοιώθησαν ὅσον ἀφορᾶ τὸ εἰς σύνταξιν δικαίωμα, πρὸς τοὺς ἄνδρας τῶν λοιπῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ τοὺς στρατιωτικοὺς ἐν γένει. Ἡ Ὑπηρεσία ἔκρινεν ὅτι ἔπρεπε νὰ προηγηθῇ ἡ νομοθετικὴ ρύθμισις τοῦ ζητήματος τούτου τῆς συντάξεως, ἥτις τυγχάνει δικαία καὶ ἐπιβεβλημένη, εἰς τρόπον ὥστε οἱ ὑπάλληλοι αὐτοῦ διὰ τῆς ἐξομοιώσεως καὶ τῆς χορηγήσεως εἰς τοὺς κατωτέρους ὑπαλλήλους τῶν 10)50 τῶν χορηγουμένων εἰς τοὺς συναδέλφους των τῶν λοιπῶν κλάδων, καταστῆ δυνατὸν νὰ τύχωσι καὶ οὗτοι μιᾶς ἱκανοποιητικῆς σχετικῶς συντάξεως, ἐξερχόμενοι τοῦ Σώματος, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι οἱ ἀπὸ τῆς συστάσεως τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος, ἤτοι ἀπὸ τοῦ ἔτους 1931, πρῶτοι καταταγέντες εἰς αὐτὸ ἦσαν μεγάλης ἡλικίας, διὰ τῆς καθιερώσεως δὲ τοῦ ὁρίου ἡλικίας θὰ ἐξήρχοντο τῆς Ὑπηρεσίας μὲ ἐλαχίστην σύνταξιν, μὴ δυνάμενοι ν’ ἀντιμετωπίσωσι καὶ τὰς στοιχειώδεις ἀνάγκας τῆς ζωῆς των. Εὐθὺς ὡς ἤθελε τακτοποιηθῆ τὸ ἐν λόγῳ συνταξιοδοτικὸν θέμα, τὴν νομοθετικὴν ρύθμισιν τοῦ ὁποίου ἀπὸ τοῦ ἔτους 1950, δι’ ἐπανειλημμένων ἐγγράφων μας καὶ διὰ τοῦ τελευταίου ὑπ’ ἀριθ............, ἐζητήσαμεν παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, θέλομεν προωθήσῃ καὶ τὸ σχετικὸν νομοσχέδιον περὶ καθιερώσεως ὁρίου ἡλικίας διὰ τοὺς ὑπαλλήλους τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΝΙΚ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Μπριλλάκη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 587 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Μπριλλάκη, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 582) 278) 18.1.57 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι, ὡς μᾶς ἀνέφερεν ὁ Νομάρχης Χανίων, καίτοι αἱ οἰκονομικαὶ δυνατότητες τῆς Κοινότητος «Κόκκινο Χωριὸ» ἦσαν λίαν περιωρισμέναι (ἐτήσια ἔσοδα 5.466 δραχμαί), ἡ Νομαρχία Χανίων ἐπελήφθη τῆς κατασκευῆς δεξαμενῆς, χωρητικότητος 500 μ.κ. πρὸς οὐσιαστικὴν βελτίωσιν τῆς καταστάσεως, δι’ ὃν σκοπὸν διέθεσε δραχ. 42.800 ἐκ τοῦ προγράμματος μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων διὰ δανεισμοῦ τῆς κοινότητος. Ἤδη ὑπολείπεται ἡ κάλυψις τῆς δεξαμενῆς. Λόγῳ τοῦ ὅτι ἡ περαιτέρω δανειακὴ ἐπιβάρυνσις τῆς κοινότητος ἐπὶ τοῦ παρόντος δὲν εἶναι δυνατή, ἡ Νομαρχία ἀποβλέπει εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν ἀναγκαίων προϋποθέσεων διὰ τὸν περαιτέρω δανεισμὸν τῆς Κοινότητος πρὸς ἀποπεράτωσιν τοῦ ἔργου. Διὰ τὴν κατασκευὴν λιμενίσκου εἰς τὴν αὐτὴν Κοινότητα ἐπὶ μίαν τριετίαν, δὲν καθίσταται δυνατὴ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ ἔργου καθόσον ὑπάρχουσι κατεπείγουσαι ἀνάγκαι τῶν ἀνὰ τὸν Νομὸν ἐπιλιμενίων κέντρων καὶ προηγοῦνται εἰς ἀνάγκας μικρῶν λιμενικῶν ἐγκαταστάσεων περὶ τὰς δέκα κοινότητας, δυσχερέστατα δὲ ἀντιμετωπίζονται ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς αἱ ἀνάγκαι αὗται παρὰ τοῦ Λιμενικοῦ Ταμείου Χανίων. Ὁ μικρὸς ἀριθμὸς κατοίκων καὶ ἁλιέων τῆς Κοινότητος «Κόκκινο Χωριὸ» δὲν δικαιολογεῖ ὅπως αὕτη προηγηθῇ εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τῆς ἐν λόγῳ ἀνάγκης, ἑτέρων Κοινοτήτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

ΔΗΜ. ΜΑΚΡΗΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ι. Παπαδημητρίου, Α. Πατσιαντᾶ, Γ. Εὐαγγέλου καὶ Δ. Στρατῆ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2642 ἀπὸ 18.2.1957 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τῶν ἐν τῇ περιλήψει βουλευτῶν, περὶ καταπιέσεως τῶν συνδικαλιστικῶν στελεχῶν Λαυρίου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς, πρὸς ἀνακοίνωσιν εἰς τοὺς ἐρωτήσαντας. 1. Ὁ Δημήτριος Μητσικάκος, πρώην Γραμματεὺς τοῦ Σωματείου Μεταλλωρύχων καὶ ἤδη Πρόεδρος αὐτοῦ δὲν ἐκλήθη οὐδέποτε παρὰ τῶν ἐν Λαυρίῳ Ὑπηρεσιῶν Χωροφυλακῆς. Ἀντιθέτως μετέβη οὗτος κατ’ ἐπανάληψιν εἰς τὴν Ὑποδιοίκησιν καὶ τὸ Ἀστυνομικὸν Τμῆμα Λαυρίου ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του ὡς Γραμματέως τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου Λαυρίου διὰ τὴν τακτοποίησιν διαφόρων θεμάτων ἁρμοδιότητος ἐπόπτου ἐργασίας, εἰς ὃν καὶ παρεπέμπετο οὗτος. 2) Ὁ Πρόεδρος τῶν Κλωστοϋφαντουργῶν Χατζηϊγνατιάδης Εὐστάθιος τὴν 19.1.1957 συμπεριεφέρθη λίαν ἀπρεπῶς πρὸς τὸν Τεχνικὸν Διευθυντὴν τῶν Κλωστηρίων Λαυρίου Αὐστριακῆς ὑπηκοότητος ΒΑΝΔΕΛ. Κατόπιν τούτου ἡ Διεύθυνσις τοῦ ἐργοστασίου τὸν ἀπήλλαξε τῆς ὑποχρεώσεως νὰ προσφέρῃ τὰς ἐργασίας του, τοῦ καταβάλλει κανονικῶς τὰς ἀποδοχάς του καὶ προσέφυγεν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας πρὸς ρύθμισιν τῆς θέσεώς του. Ἐὰν ἐκακοποιήθη οὗτος ὑπὸ τοῦ ἐπιστάτου δὲν εἶναι γνωστὸν εἰς τὴν οἰκείαν Ἀστυνομικὴν Ἀρχήν, καθ’ ὅσον δὲν κατηγγέλθη αὐτῇ τὶ τὸ σχετικόν. 3. Εἶναι ὑποχρέωσις τῆς Ἀστυνομίας νὰ παρακολουθῇ τὰς συνελεύσεις καὶ συγκεντρώσεις πάσης φύσεως διὰ τῆς ἐκτελέσεως ὑπηρεσίας ἐκτὸς τοῦ χώρου τῶν συνελεύσεων πρὸς πρόληψιν ἐπεισοδίων, ὁπότε δέον καὶ ἐπεμβαίνῃ αὕτη κατασταλτικῶς. Νομίζομεν ὅτι εἶναι ἄσκοπον νὰ εἴπωμεν ὅτι τὰ Ἀστυνομικὰ ὄργανα δὲν κάμνουν ὑποδείξεις διὰ τὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν γνώμην τους πρέπει νὰ ψηφισθοῦν καὶ τοῦτο διότι αἱ ψηφοφορίαι εἶναι μυστικαὶ οἱ δὲ ἐργατοϋπάλληλοι σήμερον ἔχουν ἰδίαν γνώμην ἐπὶ θεμάτων ἰδίᾳ τῆς τάξεώς των καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν δύνανται νὰ δεχθοῦν τοιαύτας ὑποδείξεις. 4. Ἐπὶ κηρυχθείσης ἀπεργίας τῶν ἐργατῶν Κεραμευτικῆς Λαυρίου ἐπελήφθη τῆς διαφορᾶς ἐργατῶν καὶ ἐργοδότου ὁ Ὑποδ)τὴς Χωροφυλακῆς Λαυρίου, καθ’ ὅσον ἀπουσίαζεν ὁ ἁρμόδιος Ἐπόπτης ἐργασίας. Πρὸς ἐπίλυσιν τῆς διαφορᾶς προσῆλθον εἰς τὴν Ἀστυνομίαν 6 μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῶν Κεραμευτῶν καὶ 3 μέλη τῆς ἀπεργιακῆς ἐπιτροπῆς καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ἐργοστασίου Σκούρτης Ἐπαμεινώνδας. Κατὰ τὴν συζήτησιν εἷς τῶν ἐργατῶν ἀνέφερεν ὅτι τὸ ἐργοστάσιον ἔχει μηνιαίαν παραγωγὴν 20.000 πιάτων ἀντὶ τῶν 5.000 τοιούτων, ὁπότε ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ἐργοστασίου ἐξεμάνη μὲν πλὴν δὲν ἐξύβρισεν αὐτούς. Τελικῶς, μὴ ἐπιτευχθείσης συμφωνίας, ἀπεσύρθησαν. Αἱ Ἀστυνομικαὶ Ἀρχαὶ Λαυρίου, ἐφαρμόζουν τὰς διατάξεις, περὶ ἐργατικῆς νομοθεσίας καὶ παρέχουν πᾶσαν αἰτουμένην συνδρομὴν εἰς τὸν ἁρμόδιον Ἐπόπτην Ἐργασίας. Συνεπῶς οὐδεμία αὐθαιρεσία ὑπάρχει ἐκ μέρους τῶν ὀργάνων Ἀσφαλείας τῆς πόλεως Λαυρίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3221) 2308 ἀπὸ 26.2.1957 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις ὑπ’ ἀριθ. 950 τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τὴν ἐπαναφορὰν τῆς καταργηθείσης διατάξεως τῶν 10)50 ἐγένοντο σχετικαὶ ἐνέργειαι καὶ πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4668) 268) 3 ἀπὸ 21.5.1954 ἐγγράφου μας καὶ πρὸς τὴν Ἐπιτροπὴν ἐπὶ τῶν συντάξεων παρὰ τῇ Γεν. Διευθύνσει Δημ. Λογιστικοῦ. Διὰ τὴν ἀπονομὴν ἐπιδόματος εὐδοκίμου παραμονῆς ἐν τῷ αὐτῷ βαθμῷ τῶν Ὑπαστυνόμων Αʹ τάξεως ἐντὸς μικροτέρου τοῦ σήμερον καθωρισμένου χρόνου, ἐγένοντο ἐπίσης αἱ σχετικαὶ ἐνέργειαι παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Ἐθνικῆς Ἀμύνης διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 1839) 25) 2 ἀπὸ 19) 11) 1955, 1500) 25) 2 ἀπὸ 26) 10) 56 καὶ 2262) 25) 2 ἀπὸ 29.11.56 ἐγγράφων μας, ἵνα, συμπεριληφθῇ σχετικὴ διάταξις εἰς νομοσχέδιον τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, δεδομένου ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἀποδοχάς, οἱ Ἀξιωματικοὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας ἀκολουθοῦν τὰς διατάξεις τῶν Ἀξιωματικῶν τοῦ Στρατοῦ Ξηρᾶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

στ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Σκυλλάκου. Ἐν σχέσει πρὸς τὴν κατατεθεῖσαν ὑμῖν ἀπὸ 8.2.1957 καὶ καταχωρηθεῖσαν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 858 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἠλία Σκυλλάκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ὡς ἀνέφερεν ἡμῖν ὁ Διευθυντὴς τοῦ Δημοσίου Ταμείου Λαρίσης κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ δεκαοκταμήνου οἰκον. ἔτους 1955–56 ἀπεστάλησαν ὑπὸ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς περιφερείας του πρὸς βεβαίωσιν καὶ εἴσπραξιν φορολογικοὶ κατάλογοι περιλαμβάνοντες 62.809 φορολογουμένους. Ἔναντι τοῦ σημαντικοῦ τούτου ἀριθμοῦ τῶν ὀφειλετῶν τὸ Ταμεῖον μετὰ μακρὰν ἀναμονὴν καὶ πιεζόμενον ἐκ τῶν ἀναγκῶν λειτουργίας τῶν Κοινοτήτων, ἠναγκάσθη νὰ ἐκδώσῃ κατὰ τῶν ἐξ αὐτῶν δυστρόπων ὀφειλετῶν ἑπτὰ χιλιάδας ἑκατὸν ἐντάλματα προσωπικῆς κρατήσεως τὰ ὁποῖα ὅμως, δὲν παρέδωσε πρὸς ἐκτέλεσιν εἰς τοὺς Σταθμοὺς Χωροφυλακῆς, ἀλλὰ εἰς τοὺς Κοινοτικοὺς εἰσπράκτορας, ἀποβλέπον κυρίως εἰς τὴν ἐντονωτέραν εἰδοποίησιν τῶν ὀφειλετῶν πρὸς ἐξόφλησιν τῶν ὀφειλῶν των. Διαπίστωσιν τῆς τοιαύτης ἐνεργείας τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ταμείου ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκ τῶν ἐκδοθέντων ὡς ἄνω ἑπτὰ χιλιάδων ἑκατὸν ἐνταλμάτων δύο μόνον ἐξετελέσθησαν, ἐκ τῶν δύο δὲ φυλακισθέντων ὀφειλετῶν ὁ εἷς ἐκρατήθη μίαν μόνον ἡμέραν, ἀφεθεὶς τὴν ἑπομένην ἐλεύθερος κατόπιν τῆς καταβολῆς μέρους τοῦ χρέους του. Πλὴν τῶν δύο τούτων περιπτώσεων οὐδεὶς ἕτερος ἐκ τῶν ὡς ἄνω, ἑπτὰ χιλιάδων ἑκατὸν ὀφειλετῶν ἐφυλακίσθη, οὔτε, ἐξ ἄλλου, κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν τοὐλάχιστον πρόκειται νὰ ἐπισπευσθῇ ἐκτέλεσις ἄλλων ἐνταλμάτων. Ἐπὶ τούτοις, γνωρίζομεν ὅτι εἰς τοὺς ἐν λόγῳ ὀφειλέτας παρεσχέθη καὶ ἡ εὐχέρεια τῆς τμηματικῆς καταβολῆς τοῦ χρέους των, ἐκ δὲ τῶν κειμένων διατάξεων περὶ τῶν προσόδων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων παρέχεται ἡ δυνατότης ὅπως ἕνεκα ἐξαιρετικῶν λόγων αἰτήσωνται τὸν καθορισμὸν τῆς καταβολῆς τοῦ χρέους των εἰς δόσεις. Πάντως, δὲν πρέπει νὰ διαφεύγῃ τῆς προσοχῆς τινὸς ὅτι συνήθως οἱ δημοτικοὶ καὶ κοινοτικοὶ φόροι συνίστανται εἰς μικροποσά, ὅτι οἱ Δῆμοι καὶ αἱ Κοινότητες εὑρίσκονται εἰς μεγίστην οἰκονομικὴν δυσχέρειαν καὶ ἄνευ τῆς εἰσπράξεως τῶν ἐσόδων των οὗτοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκπληρώσουν τὴν ἀποστολήν των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

ζ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Φιλοσοφοπούλου. Ἐν σχέσει πρὸς τὴν κατατεθεῖσαν ὑπ’ ἀριθ. 791 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Φιλοσοφοπούλου, περὶ προσμετρήσεως εἰς τὴν τακτικὴν ὑπηρεσίαν τῆς πρὸ τῆς ἐντάξεώς των, κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 1826) 1951, ὑπηρεσίας των ὡς φοροτεχνικῶν ὑπαλλήλων, ἀνακοινοῦμεν ὅτι αὕτη προσμετρεῖται ἤδη ἐφ’ ὅσον παρεσχέθη εἰς τοὺς Δήμους καὶ αἱ θέσεις των προεβλέποντο ὑπὸ τῶν εἰδικῶν ὀργανισμῶν τῆς ἐν λόγῳ εἰδικῆς ὑπηρεσίας. Ὅσον ἀφορᾶ εἰς τὴν θέσπισιν διατάξεως βάσει τῆς ὁποίας ὁ κανονισμὸς τῆς συντάξεώς των νὰ γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει ἀνωτέρου τοῦ ὑπ’ αὐτῶν κατεχομένου κατὰ τὴν ἔξοδόν των ἐκ τῆς ὑπηρεσίας βαθμοῦ, δὲν εἶναι ἐφικτή, διότι ἀντιστρατεύεται εἰς βασικὴν συνταξιοδοτικὴν διάταξιν, καθ’ ἣν ἡ σύνταξις τῶν δημοτικῶν ὑπαλλήλων κανονίζεται ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ μισθοῦ τοῦ ἀνήκοντος εἰς τὸν βαθμὸν ὃν φέρει, ἅμα δὲ καὶ ὑφ’ ὃν μισθοδοτεῖται ὁ ὑπάλληλος κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος τῆς ὑπηρεσίας του. Ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει ἡ θέσπισις τοιούτων διατάξεων θὰ ἤθελε φέρει τοὺς περὶ οὗ πρόκειται Ὀργανισμοὺς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως εἰς οἰκονομικὴν δυσχέρειαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

η) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Σκυλλάκου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1588) 1011 ἀπὸ 4.2.57 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐν σχέσει πρὸς τὴν παρὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Σκυλλάκου κατατεθεῖσαν ἐρώτησιν, ἀφορῶσαν εἰς τὴν ἐφ’ ἅπαξ ἐπιστροφήν, εἰς τοὺς ἀποστράτους ἀξιωματικοὺς καὶ ὁπλίτας Χωροφυλακῆς, τῶν κρατήσεων περὶ ὧν τὸ ἄρθρον 7 τοῦ Ν. Δ. 3613) 1956, νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1. Διὰ τῶν Ν. Δ. 663 καὶ 664 τοῦ 1948, προεβλέπετο, ὅτι τόσον οἱ ἀξιωματικοί, ὅσον καὶ οἱ ὁπλίται Χωροφυλακῆς, ἔδει νὰ ἔχωσιν ὑποστῆ ἀπὸ 11ης Νοεμβρίου 1944 καὶ ἐντεῦθεν κρατήσεις 5% ἐπὶ τοῦ βασικοῦ μισθοῦ τοῦ βαθμοῦ οὗτινος ἤθελον τύχει βοηθήματος ἢ ἐπιστροφῆς κρατήσεων παρὰ τῶν ἀσφαλιστικῶν αὐτῶν ταμείων. Ἐν ταὐτῷ καθωρίζετο ὅτι ἡ ἐκ τῶν ἀνωτέρω διατάξεων ὑφισταμένη ὀφειλὴ ἐξεπίπτετο ἐκ τοῦ δικαιουμένου παρὰ τῶν μετόχων βοηθήματος, κατὰ τὴν ἔξοδόν των ἐκ τοῦ Σώματος. 2. Διὰ τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ Ν. Δ. 3399) 1955 κατηργήθησαν αἱ ἀνωτέρω διατάξεις ἀπὸ 1ης Ἰουλίου 1955 καὶ οὕτω οἱ ἀπὸ τῆς χρονολογίας ταύτης καὶ ἐντεῦθεν ἐξερχόμενοι τοῦ Σώματος Ἀξιωματικοὶ καὶ ὁπλίται, ἐλάμβανον εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ δικαιούμενον βοήθημά των παρὰ τοῦ Ταμείου Ἀρωγῆς Ἀξιωματικῶν καὶ Ἀλληλοβοηθείας Ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς, γεγονὸς ὅπερ προεκάλεσε τὰς παραστάσεις καὶ παράπονα τῶν πρὸ τῆς χρονολογίας ταύτης ἐξελθόντων, ἰσχυριζομένων ὅτι ἄνισος ἐπεφυλάχθη αὐτοῖς μεταχείρισις. 3. Μεταγενεστέρως διὰ τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ Ν. Δ. 3617) 1956 προεβλέφθη, ἡ ἐπιστροφὴ εἰς ἅπαντας τοὺς ἐξελθόντας Ἀξιωματικοὺς καὶ ὁπλίτας τῶν κρατήσεων ἃς οὗτοι ὑπέστησαν, κατ’ ἐφαρμογὴν τῶν ἀνωτέρω Ν. Δ. 663 καὶ 664) 1948 οὐχ’ ἧττον, ὅμως, ἐπειδὴ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1948 μέχρι τῆς 30ῆς Ἰουνίου 1955 ἐξελθόντων μετόχων εἶναι μέγας καὶ ἡ ἐντεῦθεν ἐπιβάρυνσις τῶν Ταμείων σοβαρά, καθωρίσθη ἐν ταὐτῷ Ν. Δ. 3613)5, ἡ εἰς πέντε ἐτησίας δόσεις καταβολὴ τοῖς δικαιούχοις τοῦ ἐπιστρεπτέου ποσοῦ, πρὸς ἀποτροπὴν διαταράξεως τῆς οἰκονομικῆς τῶν Ταμείων ἰσορροπίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

θ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Βουδούρη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1154) 704 ἀπὸ 28.1.57 ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 668 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Βουδούρη, ἐν σχέσει μὲ τὴν λῆψιν μέτρων προστασίας τῆς ζωῆς τῶν αὐτοκινητιστῶν, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Κύριον καθῆκον τῆς Ἀστυνομίας, συμφώνως πρὸς τοὺς διέποντας αὐτὴν κανονισμούς, εἶναι ἡ τήρησις τῆς δημοσίας τάξεως καὶ ἀσφαλείας, αἱ δὲ ἐνέργειαι αὐτῆς εἰς τὸν τομέα τοῦτον ἀνάγονται εἰς τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς πρόληψιν καὶ περιστολὴν τῶν ἀδικημάτων. Πρὸς τοῦτο λαμβάνει πάντα τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα καὶ ἰδιαιτέρως θέτει διὰ τῶν ὀργάνων της ὑπὸ ἐπιτήρησιν πάντα τὰ ὕποπτα πρόσωπα, τοὺς προϋποστάντας καταδίκην, τοὺς ἀέργους, ἀλήτας κ.λ.π., μεριμνῶσα προσέτι μετ’ ἰδιαζούσης ἐπιμελείας διὰ τὴν τήρησιν τῶν περὶ ὁπλοφορίας καὶ κατοχῆς ὅπλων νόμων, πρὸς πρόληψιν διαπράξεως ἀδικημάτων ἐν γένει κατὰ παντὸς καὶ συνεπῶς καὶ τῶν αὐτοκινητιστῶν. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν κυκλοφορίαν τῶν ὀχημάτων, ἔχει συστήσει εἰδικὰς ὑπηρεσίας Τροχαίας Κινήσεως εἰς τὰς κυριωτέρας πόλεις, τὰ ὄργανα τῶν ὁποίων ρυθμίζουν τὴν κυκλοφορίαν καὶ ἐπιβλέπουν γενικῶς διὰ τὴν πρόληψιν δυστυχημάτων καὶ ἀδικημάτων κατὰ τῶν ὁδηγῶν. Ἐκ τῶν παρ’ ἡμῖν τηρουμένων στοιχείων προκύπτει ὅτι τὰ κατὰ τῶν αὐτοκινητιστῶν ἀδικήματα σπανίζουν. Συγκεκριμένως, ἐπὶ συνόλου 544 ἀνθρωποκτονιῶν καὶ ληστειῶν, διαπραχθεισῶν κατὰ τὴν τελευταίαν διετίαν, πέντε μόνον ἀφοροῦν αὐτοκινητιστάς. Πάντως, συνωδᾷ τῶν ἄλλων λαμβανομένων μέτρων ἐζητήθη παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως ἡ διάθεσις τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων ἀφ’ ἑνὸς διὰ τὴν ἵδρυσιν καὶ ἑτέρων ὑπηρεσιῶν Τροχαίας εἰς ὡρισμένας πόλεις καὶ ἐπίκαιρα σημεῖα τῆς ὑπαίθρου, ἀφ’ ἑτέρου, ἵνα τεθῶσιν εἰς κυκλοφορίαν καὶ ἕτερα ὀχήματα ἐκ τῶν ἐν ἐφεδρείᾳ, ἰδίᾳ δίκυκλα, πρὸς ἐνάσκησιν εὐχερεστέρου ἐλέγχου τῶν ὀχημάτων, διὰ τὴν πρόληψιν ἀδικημάτων καὶ δυστυχημάτων ἀλλὰ καὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν τουριστικῶν συμφερόντων τῆς Χώρας. Ἐν τέλει γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι ἀνεκοινώθη εἰς τὴν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν Ἐπαγγελματιῶν Αὐτοκινητιστῶν τῆς Ἑλλάδος, κατόπιν σχετικοῦ ἐγγράφου της, ὅτι δύναται πᾶς αὐτοκινητιστὴς νὰ λάβῃ ἄδειαν ὁπλοφορίας, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὴν κρίσιν τῆς Δικαστικῆς Ἀρχῆς συντρέχει εὔλογος περίπτωσις δικαιολογοῦσα τὴν ὁπλοφορίαν πρὸς ἰδίαν ἄμυναν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ι) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Τσιγάρα καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1712 τῆς 5ης τρέχ. μηνὸς ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ κατατεθεῖσα παρ’ ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 746 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Τσιγάρα καὶ Β. Ἐφραιμίδη, περὶ τοῦ ἐν περιλήψει ἐπιδηλουμένου θέματος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ὡς προκύπτει ἐκ τῆς σχετικῆς ἀναφορᾶς τοῦ Ἀστυνομικοῦ Τμήματος Νέας Ἰωνίας, ὁ αἰτήσας τὴν βεβαίωσιν Γεώργιος Κωνστ. Παπανικολάου, ἀξιωματικὸς ἐν ἀ., δὲν ἦτο μονίμως ἐγκατεστημένος ἐν τῇ περιφερείᾳ τοῦ τμήματος τούτου πρὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1948, ὑφ’ οἵαν ἔννοιαν μονίμου ἐγκαταστάσεως ὁρίζει τὸ ἄρθρον 51 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος. Ὅθεν, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπῆρχον αἱ κατὰ νόμον προϋποθέσεις δὲν ἐδικαιοῦτο οὗτος τῆς αἰτηθείσης βεβαιώσεως. Πάντως, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ὁ εἰρημένος δικαιοῦται νὰ ζητήσῃ τὴν ἐγγραφήν του εἰς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλόγους τῆς Κοινότητος εἰς τὰ μητρῷα τῶν ἀρρένων τῆς ὁποίας φέρεται ἐγγεγραμμένος, ἔστω καὶ ἐὰν δὲν εἶναι κάτοικος τῆς Κοινότητος ταύτης, συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 40 τῆς κωδικοποιημένης νομοθεσίας περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν (Β. Δ. τῆς 13) 14.1.56). Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

ια) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Π. Πετροπουλάκη, Ε. Πρωϊμάκη καὶ Ἀντ. Μπριλλάκη. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ἐν περιλήψει σημειουμένης ἐρωτήσεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν τὰ κάτωθι: Τὸ τακτικὸν προσωπικὸν ὡς καὶ οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Δήμου Πειραιῶς, ὡς καὶ ὅλων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς περιφερείας τῆς πρώην Διοικήσεως Πρωτευούσης εἶναι ἠσφαλισμένοι, ὑποχρεωτικῶς, διὰ τὴν περίπτωσιν ἐπελεύσεως ἀσθενείας, εἰς τὸν Κλάδον Ἀσφαλίσεως κατὰ τῆς ἀσθενείας τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν Ὑπαλλήλων (Κ.Α.Δ.Κ.Υ.), ὅστις ἀποτελεῖ ἴδιον νομικὸν πρόσωπον δημοσίου δικαίου. Ὁ ἀνωτέρω ἀσφαλιστικὸς κλάδος, ἱδρυθείς, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Α. Ν. 796) 1948, παρὰ τῷ Ταμείῳ Ἀσφαλίσεως Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν Ὑπαλλήλων, ἑδρεύει ἐν Ἀθήναις (ὁδὸς Κουμουνδούρου 21) καὶ διοικεῖται κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ἀπὸ 18) 22 Φεβρουαρίου 1950 Β. Διατάγματος. Αἱ ὀργανικαὶ θέσεις τοῦ μονίμου διοικητικοῦ καὶ ὑγειονομικοῦ προσωπικοῦ τοῦ ἐν λόγῳ κλάδου πληροῦνται κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ἀπὸ 23) 24 Δεκεμβρίου 1955 Β. Διατάγματος «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικος ἐπὶ τῶν ὑπαλλήλων τῶν νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου», διὰ τοῦ προσωπικοῦ δὲ τούτου, τὸ ὁποῖον στεγάζεται εἰς τὰ ἐν τῇ ἕδρᾳ τοῦ Κλάδου Γραφεῖα, αὐτοῦ, ἐξυπηρετοῦνται ἅπαντες οἱ ἠσφαλισμένοι, ἀσχέτως τοῦ τόπου τῆς κατοικίας των. Διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἀμέσου παροχῆς ἰατρικῆς, νοσοκομειακῆς καὶ πάσης ἄλλης περιθάλψεως εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους αὐτοῦ, ὁ κλάδος ἔχει συμβληθῆ μετὰ ἰατρῶν, ἰδιωτικῶν κλινικῶν καὶ διαφόρων ὑγειονομικῶν ἱδρυμάτων τῆς περιφερείας τῶν ἠσφαλισμένων. Οὕτω, διὰ τὴν περίθαλψιν τῶν ἠσφαλισμένων τῆς πόλεως τοῦ Πειραιῶς, ὁ κλάδος ἔχει συμβληθῆ μετὰ ἓξ (6) παθολόγων, δύο (2) παιδιάτρων, ἑνὸς (1) ὠτορινολαρυγγολόγου, δύο (2) ὀφθαλμιάτρων, δύο (2) νευρολόγων, τριῶν (3) χειρουργῶν, ἑνὸς (1) γυναικολόγου, ἑνὸς (1) δερματολόγου, πέντε (5) μικροβιολόγων, δύο (2) ἀκτινολόγων, ἑνὸς (1) φυματιολόγου, ἑνὸς (1) καρδιολόγου, ἕνδεκα (11) ὀδοντιάτρων, εἴκοσι τεσσάρων (24) Κλινικῶν καὶ Νοσοκομείων καὶ ἓξ (6) ὀπτικῶν καταστημάτων. Συνημμένως, ἀποστέλλομεν κατάστασιν, ἐμφαίνουσαν τὰ ὀνοματεπώνυμα καὶ τὴν διεύθυνσιν τῆς κατοικίας τῶν συμβεβλημένων μετὰ τοῦ κλάδου ἰατρῶν, διὰ τὴν πόλιν τοῦ Πειραιῶς, ὡς καὶ τὰς διευθύνσεις τῶν συμβεβλημένων κλινικῶν κ.λ.π. Ἐκ τῶν, ὡς ἄνω, στοιχείων βεβαιοῦται ὅτι ἡ παροχὴ περιθάλψεως εἰς τοὺς ἐν Πειραιεῖ ἠσφαλισμένους ἐξασφαλίζεται ὑπὸ ἰατρῶν καὶ κλινικῶν τῆς περιφερείας τοῦ ἰατρικοῦ Συλλόγου Πειραιῶς. Τοῦτο δὲν δύναται, ὅμως, νὰ ἰσχύσῃ διὰ τὸ μόνιμον ὑγειονομικὸν προσωπικὸν (ἀρχίατρον — ὑγειονομικοὺς ἐλεγκτάς), καθ’ ὅσον τοῦτο, ὡς προείρηται, διορίζεται διὰ τὴν παροχὴν ὑπηρεσίας ἐν τῇ ἕδρᾳ τοῦ Κλάδου (Ἀθῆναι) καὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ συνόλου τῶν ἠσφαλισμένων αὐτοῦ. Εἰς τὸν Πειραιᾶ δὲν ὑφίσταται θέσις οὔτε ἀρχιάτρου, οὔτε ἐλεγκτοῦ καὶ εἰς ἐλεγκτήν τινα τοῦ κλάδου τούτου ἀνατίθεται ἡ διεξαγωγὴ ὑπηρεσίας (ἐξέτασις ἀσθενῶν δι’ εἰσαγωγὰς εἰς νοσοκομεῖα, παραπομπὴ ἀσθενῶν εἰς εἰδικὰ ἰατρεῖα κ.λ.π.), ὡς πρὸς τοὺς ἠσφαλισμένους ὑπαλλήλους τῶν Δήμων Πειραιῶς, Νέου Φαλήρου, Κερατσινίου, Δραπετσώνας, Νικαίας, Κορυδαλλοῦ, Ἁγ. Ἰωάννου Ρέντη, Μοσχάτου καὶ Κοινότητος Περάματος. Ἐκ τούτων προκύπτει ὅτι οὐδεμία νομικὴ ὑποχρέωσις ὑφίσταται, ὅπως θέσις ἐλεγκτοῦ πληρωθῇ δι’ ἰατροῦ ἀσκοῦντος τὸ ἐπάγγελμα ἐν Πειραιεῖ ἀλλ’ ἀντιθέτως ὑφίσταται δέσμευσις νομικὴ ὅπως ἡ πλήρωσις τῶν θέσεων ἐλεγκτοῦ τοῦ ἀνωτέρω κλάδου ἐνεργεῖται δι’ ἰατρῶν, ἀσκούντων τὸ ἐπάγγελμα εἰς Ἀθήνας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, οὐδεὶς διωρίσθη εἰς τὴν ἐκ τῆς παραιτήσεως τοῦ ἰατροῦ κ. Μαντουβάλου κενωθεῖσαν θέσιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

ιβ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ι. Παπαδημητρίου καὶ Α. Λασκαρίδη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 835 ἀπὸ 7.2.57 ἐρωτήσεως τῶν ἐν περιλήψει βουλευτῶν, περὶ ἧς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 2630 ἀπὸ 18.2.57 ἔγγραφόν σας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι ὁ Δίπλος Ἐμμανουὴλ συνελήφθη καὶ ἐξετοπίσθη, διότι ἀνέπτυξεν ἐξαιρετικὴν δραστηριότητα διὰ τὴν ἀνασύστασιν ἐν τῇ πόλει καὶ περιοχῇ Καβάλας τοῦ παρανόμου κομμουνιστικοῦ μηχανισμοῦ καταστὰς οὕτως ἐπικίνδυνος εἰς τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Κράτους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Λασκαρίδη καὶ Ι. Παπαδημητρίου. Ἐπὶ τοῦ ὡς ἄνω ἐγγράφου σας ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀποστείλωμεν συνημμένως διὰ τὰ καθ’ ὑμᾶς τὴν ἡμετέραν ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ἐν περιλήψει ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Λασκαρίδου καὶ Ι. Παπαδημητρίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΤ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

1. Τὸ θέμα τῆς ἐξυπηρετήσεως τῶν θαλασσίων τοπικῶν συγκοινωνιῶν διὰ καταλλήλων πλοίων, μᾶς ἔχει ἰδιαιτέρως ἀπασχολήσει. 2. Διὰ τὴν καθ’ ὑποδειγματικὸν τρόπον ρύθμισιν τοῦ ζητήματος τούτου διετάχθη ἡ ἁρμοδία Τεχνικὴ Ὑπηρεσία τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου καὶ ἐσχεδίασε τοὺς καταλλήλους καὶ ἀνταποκρινομένους πρὸς τὰς συνθήκας πλοῦ καὶ κινήσεως τῶν γραμμῶν τούτων τύπους πλοίων, προσαρμοζομένους τεχνικῶς, τουριστικῶς καὶ οἰκονομικῶς εἰς τὰς συγχρόνους ἀπαιτήσεις ἀσφαλείας καὶ ἀνέσεως τοῦ ταξιδεύοντος κοινοῦ. Ἐφεξῆς οὐδὲν σκάφος θὰ ἀναγνωρίζεται καὶ θὰ ἀποκτᾷ τὰ ἐκ τοῦ νόμου πλεονεκτήματα τοῦ ἐπιβατηγοῦ πλοίου πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοπικῆς τινος γραμμῆς ἂν δὲν πληροῖ τὰς προδιαγραφὰς τῶν ἐγκριθέντων τύπων ἐπιβατηγοῦ πλοίου, τοπικῶν συγκοινωνιῶν. 3. Παρὰ ταῦτα, καίτοι ἐγένοντο συστάσεις εἰς τοὺς ἐνδιαφερομένους πλοιοκτήτας πρὸς ἀνανέωσιν πλωτοῦ ὑλικοῦ τῶν διὰ τοιούτων σκαφῶν, δὲν ἐπεδείχθη ἐκ μέρους των προθυμία, κυρίως διότι οὗτοι μεμονωμένως δὲν δύνανται νὰ ἀντιμετωπίσωσι τὰς δαπάνας κατασκευῆς ἑνὸς συγχρονισμένου μικροῦ ἐπιβατηγοῦ σκάφους, συμφώνως πρὸς τὸν κατὰ τ’ ἀνωτέρω ἐγκριθέντα παρ’ ἡμῶν τύπον, ἀνερχομένας εἰς 20.000.000 δραχμὰς περίπου. Τὸ ἐν ἰσχύϊ χαμηλὸν ναυλολόγιον τῶν γραμμῶν τοπικῶν συγκοινωνιῶν δὲν καταλείπει μεγάλα περιθώρια κέρδους διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ σημαντικοῦ ὡς ἄνω κεφαλαίου. 4. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐπεδιώχθη διὰ σειρᾶς ἐντολῶν καὶ ὁδηγιῶν πρὸς τὰς Λιμενικὰς Ἀρχὰς ἡ βελτίωσις τῆς ἐμφανίσεως καὶ ἡ δημιουργία συνθηκῶν σχετικῶν ἀνέσεων ἐπὶ τοῦ ὑπάρχοντος πλωτοῦ ὑλικοῦ. Τὰ κυριώτερα ἐκ τῶν πρὸς τοῦτο ληφθέντων μέτρων ἀναφέρονται εἰς τὰ κάτωθι σημεῖα, ἐνδεικτικῶς μόνον ἀπαριθμούμενα. α) Ἐλαιοχρωματισμὸς τοῦ σκάφους ἐσωτερικῶς καὶ ἐξωτερικῶς καὶ διατήρησις αὐτοῦ εἰς κατάστασιν ἄκρας καθαριότητος καὶ ὑγιεινῆς. β) Εὐπρόσωπος καὶ ὁμοιόμορφος περιβολὴ τῶν ἀνδρῶν τοῦ πληρώματος. γ) Ἀντικατάστασις τῶν ξυλίνων καθισμάτων, δι’ ἑτέρων κεκαλυμμένων ὑπὸ ταπετσαρίας καὶ τοποθέτησις ἐπιστρώματος μετὰ θήκης εἰς τοὺς ξυλίνους πάγκους. δ) Κατασκευὴ χώρου περικλειομένου διὰ κιγκλιδώματος πρὸς ἐναποθήκευσιν τῶν ἀποσκευῶν. ε) Κατασκευὴ ἀποχωρητηρίου εἰς τὸ πρωραῖον μέρος τοῦ πλοίου, ἱκανῶν διαστάσεων, μετὰ σωληνώσεως ἀποχετεύσεως καὶ χειραντλίας. στ) Τοποθέτησις στεγανοῦ δοχείου ἀπορριμμάτων εἰς κατάλληλον σημεῖον τοῦ σκάφους. ζ) Ἐπιθεώρησις ὑπὸ τῶν Λιμενικῶν Ἀρχῶν, τοὐλάχιστον ἅπαξ τοῦ μηνός, πρὸς διαπίστωσιν τῆς συμμορφώσεως εἰς τὰ ἀνωτέρω καὶ γενικῶς πρὸς τὰς ἰσχυούσας διατάξεις περὶ ὅρων ἀσφαλείας, ὑγιεινῆς καὶ ἀνέσεως. 5. Χάρις εἰς τὰ ὡς ἄνω μέτρα, δύναται βασίμως νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι ἡ κατάστασις τῶν ἐκτελούντων τοπικὴν συγκοινωνίαν σκαφῶν παρουσιάζεται αἰσθητῶς βελτιωμένη, κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος, συνεχῶς δὲ προσαρμόζεται πρὸς τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ ταξιδεύοντος κοινοῦ. 6. Εἰδικώτερον, διὰ τὴν τοπικὴν γραμμὴν Καβάλας —Θάσου, ἣν ἀφορᾷ ἡ ἐρώτησις ὑμῶν, γνωρίζομεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: α) Τὰς τουριστικοῦ ἐνδιαφέροντος γραμμὰς Καβάλας, — Λιμένος καὶ Καβάλας–Λιμεναρχῶν, ἐξυπηρετοῦν ὀκτὼ πετρελαιοκίνητα σκάφη, ἡλικίας 10–25 ἐτῶν, ὁλικῆς χωρητικότητος 25–40 κόρων, κρινόμενα ἐπαρκῆ καί, ὑπὸ τὰς ἀνωτέρω προϋποθέσεις, κατάλληλα διὰ τὴν γραμμὴν ταύτην. Εἰς τὰ σκάφη ταῦτα ἐξετελέσθησαν ἤδη αἱ δέουσαι διαρρυθμίσεις καὶ ἐργασίαι, συμφώνως πρὸς τὰς γενομένας εἰς τοὺς πλοιοκτήτας ὑποδείξεις, ὑπολείπονται δὲ ὀλίγαι μόνον εἰσέτι, αἱ ὁποῖαι, συμφώνως πρὸς τὰς γενομένας εἰς τοὺς πλοιοκτήτας ὑποδείξεις, ὑπολείπονται δὲ ὀλίγαι μόνον εἰσέτι αἱ ὁποῖαι, συμφώνως πρὸς σχετικὴν ἀναφορὰν τοῦ Λιμεναρχείου Καβάλας, προβλέπεται νὰ συμπληρωθῶσι μέχρι τῆς προσεχοῦς ἀνοίξεως. β) Τὰς τοπικὰς γραμμὰς Καβάλας–Ραχῶνι–Καβάλας–Καζαβῆτι–Καβάλας–Καλλιράχην, ἐξυπηρετοῦν ἑπτὰ πετρελαιοκίνητα, μικροτέρας χωρητικότητος (7– 35 κόρων) τὰ πλεῖστα ἐξ αὐτῶν μεταπολεμικῆς κατασκευῆς. Τὰ σκάφη ταῦτα, καίτοι δὲν ἐξυπηρετοῦν τουριστικὰς γραμμάς, ὡς τῆς πρώτης κατηγορίας, ἐν τούτοις συνεμορφώθησαν πρὸς τὰς πλείστας ἐκ τῶν ὑποδείξεων καὶ προβλέπεται ὅτι συντόμως θὰ προβῶσι καὶ εἰς ἄλλας βελτιώσεις. 6. Πρὸς πληρεστέραν ἐνημέρωσιν ὑμῶν ἐπὶ τοῦ θέματος, κρίνομεν σκόπιμον νὰ ἐπισυνάψωμεν τῇ παρούσῃ ἀντίγραφα τῶν ὑπ’ ἀριθ. 36394) 1909.65.6 καὶ 2142) 7.6.1956 ἐγκυκλίων διαταγῶν μας, αἵτινες ἔθεσαν τὰς βάσεις τῆς ἐπιτευχθείσης βελτιώσεως. 7. Ἐπὶ τοῦ ἑτέρου σκέλους τῆς ἐρωτήσεως ὑμῶν, ἀφορῶντος τὴν ἔλλειψιν ἀποβαθρῶν καὶ Λιμενικῶν ἔργων εἰς τοὺς ὁρμίσκους τῶν χωρίων προσεγγίσεως τῶν πετρελαιοκινήτων, Ποταμιὰ–Ραχῶνι–Καλλιράχη κ.λ.π., ἁρμόδιος πρὸς παροχὴν πληροφοριῶν, τυγχάνει ὁ κ. Ὑπουργὸς Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων.

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΤ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

ΙΓ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 977 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ ζήτημα τοῦ ἀποστρατευτικοῦ βαθμοῦ συνεζητήθη ἐν πλάτει κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς τῆς 18ης Ἰουνίου 1956, τότε δέ, ἐξ ἀφορμῆς σχετικῆς προτάσεως τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τῆς Φ.Δ.Ε., ὁ ὑπογεγραμμένος ἔλαβον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκθέσω τὰς ἐπὶ τοῦ ζητήματος ἀπόψεις μου, αἵτινες καὶ δὲν μετεβλήθησαν ἔκτοτε. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

ΑΡ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 983 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι θέμα ἀπονομῆς μεταλλίου στρατιωτικῆς ἀξίας εἰς τὸν Σμήναρχον Καρακίτσον δὲν ἤχθη ὑπὸ τῆς Ὑπηρεσίας ἐνώπιον τοῦ ὑποφαινομένου, μέχρι τῆς στιγμῆς, τοὐλάχιστον. Τοῦτο δέ, ἀσχέτως τῆς ἰσχυούσης ἀρχῆς, ὅτι ἅπαντα τὰ θέματα τὰ ἀφορῶντα τὴν ἐπαγγελματικὴν ὑπόστασιν τῶν ἀξιωματικῶν εἶναι ἀπόρρητα καὶ συνεπῶς δὲν ἐπιδέχονται δημοσίαν συζήτησιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

ΑΡ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 676 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: α) Ἡ περιβάλλουσα τὴν Μακρόνησον θαλασσία περιοχὴ δὲν ἔχει χαρακτηρισθῆ ὡς ἐλεγχομένη καὶ δὲν ἔχει περιληφθῆ εἰς τὸ σχετικὸν ἀπὸ 27.9.56 Β. Δ. β) Κατόπιν τούτου ἡ εἰς ταύτην ἁλιεία εἶναι ἐλευθέρα, ἀπὸ πλευρᾶς Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

ΔΗΜ. ΔΑΒΑΚΗΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Γρίβα. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 684 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Γρίβα, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ θέμα τῆς ἀπονομῆς ἢ ἀναθεωρήσεως συντάξεων ἐμπίπτει εἰς τὴν ἀποκλειστικὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν (Γ.Δ.Δ.Λ. καὶ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου), τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου περιοριζομένων εἰς τὸ νὰ συγκεντρώνουν καὶ ὑποβάλλουν τὰ σχετικὰ δικαιολογητικά. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

ΔΗΜ. ΔΑΒΑΚΗΣ

ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Ἀποσκίτη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 646 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Ἀποσκίτη, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: α) Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1108) 17.11.50 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, κυρωθείσης ἐν συνεχείᾳ διὰ τοῦ ν. 2282) 52, ἀπεφασίσθη, ὅπως διὰ τοὺς στρατευσίμους τοὺς συμπληρώσαντας τὸ 21ον ἔτος καὶ ἔχοντας ἐξαιρεθῆ τῆς προσκλήσεως τῆς κλάσεώς των (ὡς περὶ ὧν πρόκειται ὑπόχρεοι ἐκγυμνάσεως κλάσεων 1950 καὶ νεωτέρων), μὴ ἀποτελῇ κώλυμα διὰ τὸν διορισμόν των ἡ μὴ ἐκπλήρωσις τῶν στρατιωτικῶν των ὑποχρεώσεων. β) Εἰς τὸ νέον νομοσχέδιον «περὶ Στρατολογίας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων», ὅπερ συντόμως πρόκειται νὰ κατατεθῇ εἰς τὴν Βουλήν, περιελήφθη διάταξις, δι’ ἧς παρέχεται εἰς τὸν Ὑπουργὸν Ἐθνικῆς Ἀμύνης, τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιτρέπῃ τὴν ἐξαγορὰν εἰς τοὺς περὶ ὧν πρόκειται, ἐφ’ ὅσον ἡ πρόσκλησίς των δὲν κρίνεται ὡς ἐπιβεβλημένη διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ γ) Οἱ κατὰ τὴν προηγουμένην παράγραφον τακτοποιούμενοι δι’ ἐξαγορᾶς θ’ ἀποκτῶσι δικαίωμα διορισμοῦ μόνον μετὰ τὴν ἀπόλυσιν τῶν ὑποχρέων ὁλοκλήρου θητείας τῆς κλάσεώς των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

ΑΡ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

στ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Ἡλιοῦ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ, διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 895 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Ἡλιοῦ, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ ἀπάντησις εἰς ὅλα τὰ ὑπὸ τοῦ κ. βουλευτοῦ τιθέμενα ἐρωτήματα εἶναι ὅτι ἅπαντα τὰ ζητήματα Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἐξετάζονται καὶ αἱ ἐπ’ αὐτῶν ἀποφάσεις λαμβάνονται μὲ μόνους ὁδηγοὺς ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸ συμφέρον τῆς ἐθνικῆς ἀμύνης τῆς Χώρας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὰς πρὸς ἐξυπηρέτησιν τούτου ἀνειλημμένας συμβατικὰς ὑποχρεώσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

ΑΡ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ζ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Μπακλατζῆ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 698 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἐμ. Μπακλατζῆ, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἔχει ἤδη καταρτίσει σχετικὸν νομοσχέδιον, ὅπερ καὶ πρόκειται νὰ καταθέσῃ προσεχῶς εἰς τὴν Βουλήν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

ΑΡ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Γ) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Παπαηλιάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσατε ἡμῖν ἀντίγραφον τῆς κατατεθείσης καὶ καταχωρηθείσης ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρωτ. 967 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Παπαηλιάκη, σχετικῶς μὲ χορηγηθέντα ὑπὸ τῆς Α.Τ.Ε. δάνεια εἰς παρακτίους ἁλιεῖς, τῇ ἐγγυήσει τοῦ Δημοσίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Διὰ τῶν ἀπὸ 30.1.1948 καὶ 30.4.1954 συμβάσεων μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς ὡς ἄνω Τραπέζης, τὸ Δημόσιον παρέσχε τὴν ἐγγύησίν του πρὸς τὴν Τράπεζαν ταύτην διὰ τὴν ὑπὸ ταύτης χορήγησιν δανείων εἰς ἁλιευτικὰ καὶ ναυτιλιακὰ ἐφόδια ἢ εἰς μετρητὰ ἢ καὶ ἀμφότερα πρὸς τοὺς ἁλιεῖς τῆς Χώρας διὰ τὴν ἀξιοποίησιν τῶν ἐφοδίων τούτων ἢ διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς ἁλιευτικῆς αὐτῶν ἐπιχειρήσεως. Τὰ δάνεια ταῦτα ἦσαν ἐξοφλητέα ἐντὸς πενταετίας ἀπὸ τῆς χορηγήσεώς των ἐντόκως πρὸς 7½% ἐτησίως καὶ προήρχοντο ἐκ κεφαλαίων τεθέντων εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Α. Τ.Ε. ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἐντόκως ἐπίσης πρὸς 3% ἐτησίως. Ὅσοι ἐκ τῶν ὀφειλετῶν ἐξώφλησαν ἐμπροθέσμως τὰς ὀφειλάς των ἡ ἐπιβάρυνσίς των περιωρίσθη εἰς τὸν ἁπλοῦν ὡς ἄνω τρόπον τῆς χορηγήσεως καὶ τὰ ἔξοδα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ὑπεγγύων τοῦ δανείου πραγμάτων, ἥτις ἦτο ὑποχρεωτική. Ὅσοι, ὅμως, ἐκ τούτων, κατέστησαν ὑπερήμεροι ἀπὸ τῆς ἡμερομηνίας ἐνάρξεως τῆς ὑπερημερίας, ὁ ἁπλοῦς τόκος τῶν χορηγήσεων μετετράπη εἰς τόκον ὑπερημερίας. Ἡ διόγκωσις τῶν ὀφειλῶν τούτων πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. εἶναι ἀπότοκος κυρίως τῆς ἐπὶ μακρὸν χρόνον παραμονῆς τούτων ἀνεξοφλήτων. Ἀνεξαρτήτως τῶν ἀνωτέρω καὶ ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχεν ἕτερος τρόπος διευκολύνσεως τῶν ὀφειλετῶν ἤχθημεν εἰς τὴν ἀπόφασιν μεταφορᾶς τῶν ὀφειλῶν τῆς πενεστέρας τάξεως τῶν ὀφειλετῶν ἁλιέων, τοὐτέστιν τῶν παρακτίων ἁλιέων, εἰς τὸ Δημόσιον Ταμεῖον ἀπὸ 1.3.57, παρασχόντες ἅμα εἰς τοὺς ὀφειλέτας εὐκολίας ἐξοφλήσεως τῶν ὀφειλῶν των, συνισταμένας εἰς ἐπιμήκυνσιν τοῦ χρόνου τῆς ἐξοφλήσεως ἀπὸ 5 –8 ἔτη ἀναλόγως τοῦ ὕψους αὐτῶν καὶ μείωσιν τοῦ τόκου ἀπὸ τῆς αὐτῆς ὡς ἄνω ἡμερομηνίας εἰς 4% ἐτησίως. Ὁ τόκος οὗτος ἀντικρύζει τὸν κατὰ τὰ ἀνωτέρω καταβλητέον εἰς τὴν χρηματοδότριαν Τράπεζαν Ἑλλάδος ἀντίστοιχον τόκον, τοὐτέστιν ὁ τόκος οὗτος ἀποτελεῖ περίπου τὸ κόστος τῶν χορηγηθέντων χρημάτων. Εὐχέρεια ἀπολείψεως ἢ μειώσεως τῶν ὑπὲρ τῆς Α.Τ.Ε. τόκων κ.λ.π. ἐπιβαρύνσεων ὡς καὶ τὴν ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου τοιαύτην ἐκ 4% ἐτησίως ἀπὸ 1ης τρέχοντος, καὶ ἐπέκεινα, δὲν ὑφίσταται, ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω σαφῶς προκύπτει. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Κοθρῆ, Δ. Βρανοπούλου, Ε. Πέτσου καὶ ἄλλων. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3205) 2292 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 925 ἐ. ἔ. ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Κοθρῆ, Δ. Βρανοπούλου, Ε. Πέτσου κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἀπεφασίσθη ἡ χορήγησις εἰς τοὺς κατωτέρους ὑπαλλήλους τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων καὶ τοὺς ὁπλίτας τῆς Χωροφυλακῆς, τοὺς ὑπηρετοῦντας εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης καὶ εἰς Θεσαλονίκην, ἀποζημιώσεως ἐκ δραχ. ἑκατὸν (100) μηνιαίως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Μπακλατζῆ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 919) 18.2.57 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἐμμ. Μπακλατζῆ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὅπως γνωρίσητε εἰς τὸν κ. βουλευτὴν ὅτι διὰ τοῦ ἐσχάτως ψηφισθέντος ὑπ’ ἀριθ. 3612) 1956 Ν. Δ)τος προβλέπεται ἡ καταβολὴ ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐπιταχθέντων ὑποζυγίων μόνον οὐχὶ δὲ καὶ εἰς ἑτέρας ἐκ τῶν πληγεισῶν κατὰ τὸν πόλεμον τάξεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Τσιαπάρα. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 747)57 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Τσιαπάρα ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν Ἐπαρχιακῶν Ὑποθηκοφυλακείων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι δὲν ἐκκρεμεῖ ἤδη παρὰ τῇ ἡμετέρᾳ Ὑπηρεσίᾳ σχετικὸν νομοσχέδιον τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, ὥστε νὰ εἶχε παρασχεθῆ ἡμῖν ἡ εὐκαιρία μελέτης τούτου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ

ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Γαληνοῦ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2057 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 820 ἐ. ἔ. ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Γαληνοῦ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ ζήτημα τῆς μισθολογικῆς ἐξομοιώσεως τοῦ βοηθητικοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ τῶν Ἀνωτάτων Σχολῶν πρὸς τοὺς κεκτημένους τὰ αὐτὰ προσόντα συναδέλφους των, τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, τελεῖ ὑπὸ μελέτην. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ

στ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Σκυλλάκου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ἐγγράφου σας, σχετικῶς μὲ τὴν κατατεθεῖσαν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἡλ. Σκυλλάκου, δι’ ἧς οὗτος ἐρωτᾷ νὰ πληροφορηθῇ ἐὰν θὰ χορηγηθῇ ἀναστολὴ εἰσπράξεως τῶν πρὸς τὸ Δημόσιον χρεῶν τῶν ὀφειλετῶν τῆς πόλεως Λαρίσης καὶ τῆς περιοχῆς τοῦ νομοῦ Λαρίσης καὶ τὴν ἐν συνεχείᾳ καταβολὴν τῶν χρεῶν των εἰς δόσεις διὰ τὸν λόγον, ὅτι ἡ παραγωγή των (σῖτος καὶ καπνὸς) κατεστράφη ἐν μέρει, λόγῳ τῶν δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν, κατὰ τὴν καλλιεργητικὴν περίοδον τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου, λόγῳ πωλήσεως τῶν ἀνωτέρω προϊόντων των εἰς χαμηλὰς τιμὰς, εὑρέθησαν εἰς πραγματικὴν οἰκονομικὴν ἀδυναμίαν ἐξοφλήσεως τῶν χρεῶν των πρὸς τὸ Δημόσιον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι ἐν συνεχείᾳ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 50426)20.2.57 ἐγγράφου μας δι’ οὗ ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν ἐπὶ ἑτέρας ἐρωτήσεως τοῦ ἀνωτέρω βουλευτοῦ σχετικῶς μὲ τὴν ἀναστολὴν εἰσπράξεως χρεῶν ἐξ εἰσφορᾶς ἀγροφυλακῆς καὶ εἰδικώτερον μὲ τὴν δίωξιν τῶν ὡς εἴρηται ὀφειλετῶν διὰ χρέη ἐν γένει πρὸς τὸ Δημόσιον. Πρὸς διευκόλυνσιν τῶν ὀφειλετῶν, τῆς ἀνωτέρω περιοχῆς, διὰ χρέη ἐν γένει πρὸς τὸ Δημόσιον, κατόπιν ὑποβληθέντος ἡμῖν ψηφίσματος τοῦ Προέδρου τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Λαρίσης–Τυρνάβου καὶ Ἀγυιᾶς ὅστις ᾐτήσατο τὴν ἀναστολὴν εἰσπράξεως τῶν πρὸς τὸ Δημόσιον χρεῶν, ἐγένετο ἡ ὑπ’ ἀριθ. 217305)4.9.56 διαταγή μας πρὸς τοὺς Διευθυντὰς τῶν Ταμείων Λαρίσης–Τυρνάβου καὶ Ἁγυιᾶς δι’ ἧς διετάχθησαν οἱ ἐν λόγῳ Ταμίαι ὅπως χορηγοῦν διευκόλυνσιν καταβολῆς τῶν χρεῶν των εἰς μηνιαίας δόσεις, ἀναλόγως πρὸς τὴν οἰκονομικήν των κατάστασιν. Ἐπὶ τούτοις γνωρίζομεν ὅτι τὰ βεβαιωθέντα ἔσοδα ἐντὸς τοῦ οἰκον. ἔτους 1955–56, ἔδει νὰ εἰσπραχθῶσι μέχρι τῆς 31.12.1956. Παραταθείσης τῆς χρήσεως 1955–56 μέχρι τέλους Φεβρουαρίου ἐ. ἔ., ὑπῆρχε δυνατότης ἐξοφλήσεών των μέχρι τέλους τρέχοντος μηνός. Ἐξαίρεσις ἐγένετο διὰ τὰς βεβαιωθείσας ὀφειλὰς ἐκ φόρου εἰσοδήματος, μετὰ τὴν 1.10.56 καὶ μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1956, δι’ ἃς ὡρίσθη ὅπως αὗται καταβληθῶσιν ἐντὸς τῶν μηνῶν Ἰανουαρίου–Φεβρουαρίου καὶ Μαρτίου 1957. Οὕτω, διὰ τῶν ἀνωτέρω μέτρων, ἐξηντλήθησαν τὰ διευκολυντικὰ μέτρα ὑπὲρ τῶν ὀφειλετῶν διὰ τὰς ὑποχρεώσεις τοῦ λήξαντος οἰκον. ἔτους, μὴ δικαιολογημένης τῆς καθολικῆς ἀναστολῆς εἰσπράξεως τῶν χρεῶν τῶν ὡς εἴρηται ὀφειλετῶν ὑπὸ τὴν ἔκτασιν τὴν ὁποίαν αὕτη ἐζητεῖτο, διότι θὰ εἶχεν ὡς ἐπακόλουθον, ἐκ τῆς μὴ ἐγκαίρου εἰσπράξεως τῶν ὀφειλῶν, τὴν μὴ κανονικὴν ἐκτέλεσιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων. Ληξάσης τῆς παρατάσεως τῆς χρήσεως 1955–56 οἱ ὡς εἴρηται ὀφειλέται δύνανται, ἐφ’ ὅσον πράγματι εὑρίσκονται εἰς οἰκονομικὴν ἀδυναμίαν, ἐξοφλήσεως τῶν χρεῶν των, νὰ αἰτήσωνται διευκόλυνσιν πληρωμῆς παρὰ τοῦ ἁρμοδίου κατὰ περίπτωσιν ὀργάνου, ἤτοι παρὰ τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ταμείου, διὰ χρέη μέχρι ποσοῦ δραχ. 50.000, διὰ χρέη ἀπὸ 50.000 δραχ. καὶ μέχρι ποσοῦ δραχ. 200.000, παρὰ τοῦ Νομάρχου καὶ ἀπὸ ποσοῦ δραχ. 200.000 καὶ ἄνω παρὰ τῆς παρ’ ἡμῖν Ἐπιτροπῆς τοῦ ν. 5940)33. Πάντως, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι καθολικὴ ἀναστολὴ τῶν ἐν λόγῳ χρεῶν δὲν καθίσταται ἐφικτὴ διὰ τοὺς ἀνωτέρω ἀναπτυχθέντας λόγους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ζ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Η. Σκυλλάκου, Μ. Πίσπα, Χ. Κόρακα, Β. Παπαβασιλείου, Κ. Τσιγάρα, Α. Λασκαρίδη, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Α. Πατσιαντᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2622)1917)18.2.57 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρωτήσεων 847 ἀπὸ 8.2.57 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ἠλ. Σκυλλάκου, Μ. Πίσπα, Χρ. Κόρακα, Β. Παπαβασιλείου, Κ. Τσιγάρα, Α. Λασκαρίδη, Ι. Παπαδημητρίου, Α. Πατσιαντᾶ κ.λ.π., ἐν σχέσει μὲ τὴν ὑπαγωγὴν τῶν σωλήνων συγκροτημάτων τεχνητῆς βροχῆς εἰς τὴν δασμολογικὴν κλάσιν 98α, εἰς ἣν ὑπάγονται τὰ γεωργικὰ ἐργαλεῖα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ Ἀνωτάτη Ἐπιτροπὴ Τελωνειακῶν Ἀμφισβητήσεων διὰ νεωτέρας ἀποφάσεώς της ἐγνωμάτευσεν ὅπως οἱ ἀνωτέρω σωλῆνες καὶ τὰ ἐξαρτήματα αὐτῶν ὑπαχθῶσιν εἰς τὴν δασμολογικὴν κλάσιν 98α εἰς ἣν ὑπάγονται τὰ γεωργικὰ ἐργαλεῖα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

η) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Τζαννετάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 1972 ἐ. ἔ. ἐγγράφου ὑμῶν σχετικῶς μὲ ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Τζαννετάκη, καταχωρηθεῖσαν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλίου 800, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι ἡ δαπάνη τῆς ἐπιπλώσεως τῶν Ὑπουργικῶν Γραφείων βαρύνει τὸ Δημόσιον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

θ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2793) 19.2.1957 ἐγγράφου ὑμῶν, ἀφορῶντος τὴν ὑποβληθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκη, σχετικῶς μὲ τὴν λειτουργίαν τῶν ἀμβύκων τῶν διημέρων οἰνοπνευματοποιῶν Αʹ κατηγορίας κ.λ.π., τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Γιάλτρα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1. Ἐπὶ τοῦ πρώτου αἰτήματος τῆς ἀτελοῦς λειτουργίας τῶν ἀμβύκων διὰ τὸ πρῶτον διήμερον καὶ τῆς μειώσεως τοῦ δικαιώματος καταναλώσεως διὰ τὰ ἑπόμενα διήμερα ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅτι οὐδὲν κέρδος ἀπολαμβάνουσι ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τούτων. Ἡ ἀτελὴς ἀπόσταξις τῶν στεμφυλῶν δὲν προβλέπεται ὑπὸ τῶν κειμένων διατάξεων, εἰμὴ μόνον ἐν περιπτώσει θεομηνίας εἰς ποσοστὸν ἀνάλογον τῆς ἐπελθούσης καταστροφῆς ἐπὶ τῶν ἀμπέλων καὶ εἰς περιπτώσεις σοβαρῶν καταστροφῶν ἐκ σεισμῶν, πλημμυρῶν κ.λ.π. Ἐκτὸς τῶν δύο προαναφερθεισῶν συγκεκριμένων περιπτώσεων, δι’ οὐδεμίαν ἑτέραν αἰτίαν προβλέπεται ἀπαλλαγὴ τοῦ δικαιώματος λειτουργίας, ἀλλ’ οὔτε θὰ ἔδει νὰ γίνῃ ἀποδεκτὸν τοιοῦτον αἴτημα διὰ τοὺς κάτωθι λόγους: α) Θὰ ἐπέλθῃ οὐσιώδης μείωσις τῶν ἐσόδων τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐκ τοῦ φόρου καταναλώσεως τοῦ οἰνοπνεύματος καθ’ ὅσον διὰ τῆς ἐπεκτάσεως τῆς ἀτελοῦς ἀποστάξεως τῶν στεμφύλων καὶ εἰς ἄλλας περιφερείας τοῦ Κράτους, ἡ παραχθησομένη ποσότης τοῦ στεμφυλοπνεύματος θὰ εἶναι σημαντικὴ καὶ θὰ ἔχῃ δυσμενῆ ἐπίδρασιν ἐπὶ τοῦ Προϋπολογισμοῦ, διότι θέλει ἐκτοπίσει ἀπὸ τὴν κατανάλωσιν τὰ ἐκ καθαροῦ οἰνοπνεύματος παρασκευαζόμενα ποτὰ λόγῳ τῆς εἰς μικροτέραν τιμὴν πωλήσεως τῶν ἐκ τοῦ στεμφυλοπνεύματος παρασκευαζομένων τοιούτων. β) Ἡ ἐλευθερία τῆς καταναλώσεως τοῦ στεμφυλοπνεύματος, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀκάθαρτον οἰνόπνευμα, ἐπιδρᾷ λίαν ἐπιβλαβῶς ἐπὶ τῆς ὑγείας τοῦ καταναλωτικοῦ κοινοῦ λόγῳ τῶν ζυμελαίων καὶ λοιπῶν ἀκαθαρσιῶν τὰ ὁποῖα περιέχει. Ὁ ἐπιβαλλόμενος φόρος τοῦ οἰνοπνεύματος δὲν ἔχει μόνον ταμιευτικὸν σκοπὸν ἀλλὰ καὶ κοινωνικοπολιτικὸν τοιοῦτον, διὰ τοῦ περιορισμοῦ τῆς καταναλώσεως τοιούτων ἐξ ἀκαθάρτου οἰνοπνεύματος παρασκευαζομένων ποτῶν, πρὸς προστασίαν τῆς δημοσίας ὑγείας. 3) Ἡ αἰτουμένη ἀτέλεια τῆς ἀποστάξεως τῶν στεμφύλων, θὰ ἀποτελέσῃ φορολογικὴν ἀνισότητα ἐπὶ τοῦ ἀντικειμένου τῆς φορολογίας τοῦ οἰνοπνεύματος, διότι τὸ μὲν καθαρὸν οἰνόπνευμα, τὸ ὑπὸ τῶν οἰνοπνευματοποιείων Βʹ κατηγορίας παραγόμενον καὶ τὸ ἀπόσταγμα, θὰ ὑποβάλλωνται εἰς πληρωμὴν τοῦ νομίμου φόρου καταναλώσεως, τὸ δὲ στεμφυλόπνευμα τῶν διημέρων θὰ παραμείνῃ ἀφορολόγητον. 4. Ἡ ἀτέλεια τῆς ἀποστάξεως τῶν στεμφύλων θὰ ἀποτελέσῃ φορολογικὴν ἀνισότητα καὶ διὰ τὴν τάξιν τῶν ποτοποιῶν, οἵτινες διαθέτοντες τὰ ἐκ τοῦ φορολογημένου οἰνοπνεύματος παρασκευαζόμενα ποτὰ καταβάλλουσι ἐκτὸς τοῦ ἐπιτηδεύματος καὶ δικαίωμα ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματος τοῦ ποτοποιοῦ καὶ θὰ ὑφίστανται τὸν ἄνισον συναγωνισμὸν ἐν τῷ ὑπαίθρῳ τοῦ ἐλευθέρως, ἄνευ οὐδεμιᾶς φορολογίας διατεθησομένου στεμφυλοπνεύματος τῶν διημέρων οἰνοπνευματοποιῶν. 5. Ἡ περίπτωσις τῆς ἀτελοῦς λειτουργίας τῶν ἀμβύκων θέλει ἐπιδράσει ἀμέσως λίαν δυσμενῶς ἐπὶ τῶν ἐργασιῶν τῶν οἰνοπνευματοποιείων Βʹ κατηγορίας παραγωγῆς καθαροῦ οἰνοπνεύματος, ἡ παραγωγὴ τῶν ὁποίων θέλει μειωθῆ σημαντικῶς μὲ ἐνδεχόμενον ἀποτέλεσμα τὸ κλείσιμον τινῶν ἐκ τούτων καὶ στέρησιν ἐργασίας τῶν εἰς αὐτὰ ἐργαζομένων. Τὸ ἰσχῦον σήμερον δικαίωμα καταναλώσεως τῆς λειτουργίας τῶν ἀμβύκων εἶναι πολὺ μειωμένον, ἐν συγκρίσει μὲ τὴν φορολογίαν τοῦ οἰνοπνεύματος καὶ συνεπῶς δὲν θὰ ἔδει νὰ γίνῃ δεκτὸν καὶ τὸ αἴτημα τῆς μειώσεως τούτου. Συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ Κ.Ν. Φ.Ο. τὸ ἐν λόγῳ δικαίωμα καθορίζεται ἀναλόγως τῆς χωρητικότητος τῶν ἀμβύκων καὶ τῆς περιεκτικότητος τῶν στεμφύλων εἰς οἰνόπνευμα. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν δεδομένων τούτων, τὸ καταβαλλόμενον δικαίωμα εἶναι πολὺ χαμηλὸν ἐν σχέσει μὲ τὸν φόρον καταναλώσεως τοῦ καθαροῦ οἰνοπνεύματος, ὥστε νὰ ἐξυπηρετῇ τοὺς παραγωγοὺς καὶ νὰ ἀξιοποιῇ τὰς παρ’ αὐτῶν ἀποσταζομένας πρώτας ὕλας. Ἄλλως τε κύριον καὶ βασικὸν προϊόν τῆς ἀμπέλου εἶναι ὁ οἶνος, ἡ δὲ παρασκευὴ στεμφυλοπνεύματος ἐκ τῶν ὑπολειμμάτων τῶν σταφυλῶν (στέμφυλα) ἔχει ἐπιτραπῆ ἀνέκαθεν μόνον πρὸς ἀξιοποίησιν αὐτῶν καὶ διευκόλυνσιν τῶν παραγωγῶν. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω εὐνόητον τυγχάνει ὅτι πᾶσα περαιτέρω μείωσις τοῦ φόρου θὰ ἐπέτεινε τὴν ἤδη ὑφισταμένην φορολογικὴν ἀνισότητα ἔναντι τοῦ φόρου καταναλώσεως τοῦ καθαροῦ οἰνοπνεύματος καὶ θὰ ἐπέδρα δυσμενῶς ἐπὶ τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ. 2. Ἐπὶ τοῦ δευτέρου αἰτήματος αὐτῶν ὅπως ἐπιτραπῇ ἡ ἐλευθέρα διάθεσις τοῦ παραγωμένου στεμφυλοπνεύματος δι’ οἱονδήποτε μέρος τοῦ Κράτους. Συμφώνως πρὸς τὰς ἰσχυούσας σήμερον διατάξεις τοῦ Κώδικος, ἡ ἐλευθέρα διάθεσις τοῦ στεμφυλοπνεύματος ἐπιτρέπεται ἐντὸς τῆς οἰκονομικῆς περιφερείας καὶ τοῦ Νομοῦ, ἐν ᾧ παρήχθη καθὼς καὶ εἰς τοὺς συνορεύοντας Νομοὺς καὶ οὐχὶ ὡς ἴσχυε προηγουμένως ἐντὸς τῆς οἰκονομικῆς περιφερείας καὶ ἑπομένως ἔχει δοθῆ ἤδη ἱκανοποιητικὴ λύσις ἐπὶ τοῦ αἰτήματος τούτου. Δὲν θὰ ἔδει, συνεπῶς, νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ αἴτημα τῆς ἐλευθέρας διαθέσεως τοῦ στεμφυλοπνεύματος καθ’ ὅλην τὴν Ἐπικράτειαν διότι ἡ ἐλευθέρα μεταφορὰ τοῦ στεμφυλοπνεύματος καὶ ἡ ἐκμετάλλευσις τούτου ὑπὸ ἀτόμων ξένων πρὸς τοὺς ἀμπελουργούς, πλήττει τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου διὰ τῆς μειώσεως τῆς καταναλώσεως τῶν ἐκ καθαροῦ οἰνοπνεύματος παρασκευαζομένων ποτῶν, λόγῳ τοῦ συναγωνισμοῦ τῶν ἐκ στεμφυλοπνεύματος τοιούτων, ἑπομένως καὶ τῶν ἐσόδων τοῦ Δημοσίου ἐκ τοῦ ἀντικειμένου τούτου καὶ 3. Ἐπὶ τοῦ τρίτου αἰτήματος ὅπως ἐπιτραπῇ ἡ ἐλευθέρα ἀπόσταξις τοῦ ἠλλοιωμένου μαύρου οἴνου: Τὸ ἀνωτέρω αἴτημα ἀντίκειται πρὸς τὰς ἰσχυούσας σήμερον διατάξεις τοῦ Κώδικος καθ’ ἃς ἀπαγορεύεται ἡ ἀπόσταξις οἴνων ἐν γένει ἠλλοιωμένων ἢ μή. Ὡς ἀνωτέρω ἀνεφέρθη, τὸ καταβαλλόμενον δικαίωμα διὰ τὴν λειτουργίαν τῶν ἀμβύκων εἶναι ἀνάλογον τοῦ ἑκάστοτε ἰσχύοντος φόρου καταναλώσεως ἐπὶ τοῦ καθαροῦ οἰνοπνεύματος μὲ ἀποσταζομένην πρώτην ὕλην τὰ στέμφυλα. Ἑπομένως, ἐὰν ἤθελεν τροποποιηθῇ ἡ ἰσχύουσα νομοθεσία, ὥστε νὰ ἐπιτρέπηται ἡ ἐλευθέρα ἀπόσταξις τῶν οἴνων, ἀνατρέπεται ἡ ἀνωτέρω βάσις καὶ τὸ ποσοστὸν διὰ τὸ δικαίωμα τῆς λειτουργίας τῶν ἀμβύκων θὰ καταστῇ ἔτι χαμηλότερον λόγῳ τῆς παραγωγῆς κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον μεγαλυτέρου ποσοῦ στεμφυλοπνεύματος πρὸς ζημίαν τῶν συμφερόντων τοῦ Δημοσίου. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθειμένων κρίνεται ὅτι δὲν θὰ πρέπει νὰ γίνωσι ἀποδεκτὰ τὰ ἀνωτέρω αἰτήματα τούτων ἄνευ οὐσιώδους ζημίας τῶν συμφερόντων τοῦ Δημοσίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ι) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Σ. Τσιαπάρα καὶ Θ. Ἀνδρεάδη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2812) 2031 τῆς 19ης τρέχοντος μηνὸς ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν καὶ ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 906 καταχωρηθείσης ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Στ. Τσιαπάρα καὶ Θ. Ἀνδρεάδη, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς καπνοκαλλιεργείας κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς τὸ χωρίον Ἀκροπόταμος–Θεσσαλονίκης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 118) 24.1.57 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δι’ ἧς, ἐν ὄψει τῶν ἐξαγωγικῶν εἰς καπνὰ δυνατοτήτων τῆς Χώρας, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὰ ὑφιστάμενα ἀποθέματα, ἐρρυθμίσθησαν τὰ τῆς καπνοκαλλιεργείας τοῦ ἔτους 1957, ὡρίσθη ὅτι ἡ καλλιέργεια καπνοῦ κατὰ τὸ ἔτος 1957 εἶναι ἐλευθέρα εἰς χωρία ἅτινα ἐκαλλιέργησαν νομίμως καπνὰ καὶ κατὰ τὸ ἔτος 1956, ἕκαστος δὲ καλλιεργητὴς δικαιοῦται νὰ καλλιεργήσῃ ἔκτασιν ἴσην μὲ τὴν ἀναγραφεῖσαν εἰς τὴν ἄδειάν του καλλιεργείας τοῦ ἔτους 1956. Εἰς τὸ χωρίον Ἀκροπόταμος–Θεσσαλονίκης, ἐπανελήφθη τὸ πρῶτον μεταπολεμικῶς ἡ καπνοκαλλιέργεια ἀπὸ τοῦ ἔτους 1955 ὅτε καὶ ἐκαλλιέργησαν καπνὰ 23 παραγωγοί, ἐπὶ ἐκτάσεως 68 στρεμμάτων. Τὸ ἔτος 1956 ἐκαλλιέργησαν 13 μόνον παραγωγοὶ ἐπὶ ἐκτάσεως 48 στρεμμάτων. Συνεπῶς, βάσει τῶν διατάξεων τῆς προρρηθείσης πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου οἱ ἀνωτέρω 13 παραγωγοί, οἱ καλλιεργήσαντες καὶ κατὰ τὸ ἔτος 1956, δύνανται νὰ καλλιεργήσωσι καπνὰ καὶ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος καὶ εἰς ἔκτασιν ἴσην μὲ τὴν ἀναγραφεῖσαν εἰς τὴν ἄδειάν των καλλιεργείας τοῦ ἔτους 1956. Ἡ καλλιέργεια καπνοῦ ὑπὸ τῶν λοιπῶν κατοίκων τοῦ χωρίου τούτου, ὡς καὶ τῶν ἄλλων χωρίων, οἵτινες δὲν εἶχον καλλιεργήσει κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτραπῇ, δοθέντος ὅτι τοῦτο ἀντίκειται εἰς τὰς διατάξεις καὶ τοὺς σκοποὺς τῆς περὶ ἧς πρόκειται πράξεως, τοὺς ἀποβλέποντας εἰς τὴν συγκράτησιν τῆς καπνοκαλλιεργείας τοῦ τρέχοντος ἔτους εἰς τὰ ὅρια τοῦ ἔτους 1956, χάριν τοῦ γενικωτέρου συμφέροντος τῶν καπνοπαραγωγῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ια) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Σχινᾶ. Ἐπὶ τῆς κατατεθείσης ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 918 ἐ. ἔ. ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀπ. Σχινᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ μὲν θέμα, τὸ ἀφορῶν εἰς τὴν διὰ νόμου ὀργάνωσιν τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων Ἀποστράτων καὶ παθόντων ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς, ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν, τὸ δὲ ἕτερον, ἤτοι τὸ ἀφορῶν εἰς τὴν τροποποίησιν τοῦ σχετικοῦ νόμου περὶ Νοσηλευτικοῦ Ἱδρύματος Μ.Τ.Σ., ἵνα δύνανται νὰ νοσηλεύωνται εἰς τὸ Ἵδρυμα τοῦτο τόσον οἱ μερισματοῦχοι ἀπόστρατοι συνταξιοῦχοι ὁπλῖται Χωροφυλακῆς, ὅσον καὶ αἱ οἰκογένειαι αὐτῶν, ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῶν Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ Ἐσωτερικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ιβ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Σκυλλάκου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἐπαναφέρωμεν τὴν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 26808) 4.2.57 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν πρότασιν νόμου «περὶ ἀποδόσεως τῶν δημευθεισῶν περιουσιῶν, δυνάμει δικαστικῶν ἀποφάσεων ἐκδοθεισῶν βάσει τοῦ Α. Ν. 533) 1945 καὶ τῶν Μ. Ν. καὶ Γʹ Ψηφισμάτων» καὶ νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι διὰ τοῦ σχεδίου τοῦ νόμου τούτου προβλεπομένη ἀπόδοσις τῶν δημευθεισῶν περιουσιῶν πάσης κατηγορίας δοσιλόγων, συνεπάγεται σημαντικωτάτας οἰκονομικὰς συνεπείας διὰ τὸ Δημόσιον, αἵτινες δὲν δύνανται προχείρως νὰ ὑπολογισθῶσι, διότι αἱ δημευθεῖσαι περιουσίαι καθ’ ἅπαν τὸ Κράτος, καὶ ἰδία εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ προτείνοντος κ. βουλευτοῦ, ἀνέρχονται εἰς πολλὰς χιλιάδας. Ὡς γνωστόν, κατὰ κατηγορίας αἱ δημευθεῖσαι περιουσίαι εἶναι ὡς κάτωθι: 1) Τῶν δοσιλόγων τῆς ὑπ’ ἀριθ. 6) 1935 Συντακτικῆς Πράξεως, ὡς ἐτροποποιήθη, συνεπληρώθη καὶ ἐκωδικοποιήθη διὰ τοῦ Α. Ν. 533) 1945, ἤτοι ἐκείνων, οἵτινες συνειργάσθησαν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον μετὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς Πατρίδος. 2. Τῶν ἐνταχθέντων εἰς τὸν συμμοριακὸν ἀγῶνα ὡς καὶ τῶν ἐνισχυσάντων καθ’ οἱονδήποτε τρόπον αὐτόν, εἴτινες καταδικάσθησαν βάσει τοῦ Γʹ Ψηφίσματος, ὑπὸ τῶν ἐκτάκτων Στρατοδικείων καὶ ἠκολούθησεν ἡ δήμευσις τῶν περιουσιῶν των ὑπὸ τῶν Πρωτοδικείων βάσει τοῦ Μʹ Ψηφίσματος καὶ 3) Τῶν ἐνταχθέντων καὶ ἐνισχυσάντων τὸν συμμοριακὸν ἀγῶνα κληρούχων ἀποκατασταθέντων γεωργικῶς ἢ κτηνοτροφικῶς, οἵτινες ἐξέπεσαν τοῦ κλήρου των (Νʹ Ψήφισμα) κατὰ τὴν διαδικασίαν τοῦ Μʹ Ψηφίσματος. Παρά, ὅμως, τὰς κατὰ τὰ ἀνωτέρω οἰκονομικὰς συνεπείας, διὰ τὸ Δημόσιον, ἐν ὄψει καὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 505) 1945 ἀποφάσεως τοῦ Ἀρείου Πάγου, σκόπιμον θεωροῦμεν, ὅπως, εἰς τοὺς ἀποφυλακισθέντας καὶ ἀποφυλακιζομένους, οἵτινες δὲν ἀπέβαλον τὴν ἐθνικήν των συνείδησιν καὶ ἐπανῆλθον εἰς τὰς λεωφόρους τῶν ἐθνικῶν ἰδεωδῶν καὶ εἰς τοὺς κόλπους τῆς Πατρίδος καὶ διάγουσι τόσον οὗτοι, ὅσον καὶ αἱ οἰκογένειαί των βίον φιλήσυχον καὶ νομοταγῆ, πρὸς δὲ ἔχουσιν ἐπιδοθῆ εἰς τὰ εἰρηνικά των ἔργα, μὴ ἀπασχολοῦντες παντάπασιν τὰς Ἀρχὰς (τούτου διαπιστουμένου ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων) ἀποδοθῶσιν αἱ κατὰ τὰ ἄνω δημευθεῖσαι περιουσίαι των. Ἄλλως τε, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν παρ’ ἡμῖν στοιχείων, αἱ περιουσίαι τῶν ἐνταχθέντων καὶ ἐνισχυσάντων τὸν συμμοριακὸν ἀγῶνα ἐδημεύθησαν κατὰ τὸ πλεῖστον κατὰ μικρὸν ποσοστὸν καὶ σπανίως ἐξ ὁλοκλήρου. Ὅσον ἀφορᾶ, ὅμως, τὰς περιουσίας τῶν δοσιλόγων τῆς 6) 45 Συντακτικῆς Πράξεως (Α. Ν. 533) 45) αἵτινες κατὰ τὰ παρ’ ἡμῖν στοιχεῖα εἶναι σημαντικαί, δὲν συμφωνοῦμεν διὰ τὴν διὰ νομοθετικῆς ὁδοῦ ἀπόδοσίν των, διότι διὰ τούτους συντρέχουσιν εἰδικαὶ ἐπιβαρυντικαὶ περιπτώσεις, καθ’ ὅσον, καταστάντες οὗτοι συνειδητὰ ὄργανα τοῦ ἐχθροῦ ἔβλαψαν παντοιοτρόπως τὴν Πατρίδα καὶ τοὺς Ἕλληνας. Ἄλλωστε τὸ παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Δικαιοσύνης Συμβούλιον Χαρίτων, πρὸς ὃ προσφεύγουσιν οὗτοι, ἐρευνᾷ καὶ κρίνει, ἂν δέον νὰ δοθῇ ἢ ὄχι χάρις εἰς αὐτοὺς καὶ νὰ ἀρθῇ ἢ οὒ ἡ δημευθεῖσα περιουσία των. Πλήν, ὁλόκληρον τὸ θέμα τοῦτο (ὅλων τῶν ἀνωτέρω κατηγοριῶν) ἄκρως σοβαρόν, χρῄζει εὐρείας μελέτης, ἡ ρύθμισις δὲ τούτου νομοθετικῶς θὰ ἠδύνατο νὰ ἀναληφθῇ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου, δι’ ὃ καὶ προτείνομεν νὰ διαβιβασθῇ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο ἡ ἐπιστρεφομένη πρότασις νόμου, ἥτις ἄλλωστε, εἶναι λίαν περιληπτικὴ καὶ ἀτελής. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν νόμον 2781) 1954, καθ’ ὃ μέρος ἀφορᾷ ἀνάληψιν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, διὰ τὴν διάθεσιν, κατὰ τὰς διατάξεις τῆς ἐποικιστικῆς νομοθεσίας εἰς τοὺς ἀκτήμονας καθαρῶς δημοσίων κτημάτων, εἰς ἃ περιλαμβάνονται καὶ τὰ κατὰ τὰ ἀνωτέρω δοσιλογικά, συμφωνοῦμεν, ὅπως καταργηθῇ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Μαρτίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ιγ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Σ. Τσιαπάρα καὶ Θ. Ἀνδρεάδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2819)20.2.1957 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 15.2.1957 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Σ. Τσιαπάρα καὶ Θ. Ἀνδρεάδη περὶ ἐσφαλμένης δασμολογικῆς κατατάξεως εἰσαχθέντων ἐμπορευμάτων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι προκειμένου νὰ ἐξετάσωμεν τὸ ἐν λόγῳ ζήτημα καὶ παράσχωμε σχετικὰς πληροφορίας, εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζωμεν: τὸ ὄνομα τοῦ εἰσαγωγέως, τὸ συγκεκριμένον Τελωνεῖον Πειραιῶς, μέσῳ τοῦ ὁποίου ἐγένετο ἡ εἰσαγωγὴ τῶν περὶ ὧν πρόκειται ἐμπορευμάτων, τὸν ἀριθμὸν καὶ τὴν χρονολογίαν τῆς σχετικῆς διασαφήσεως εἰσαγωγῆς, ὡς ἐπίσης καὶ ἐὰν ὁ ἐνδιαφερόμενος εἰσαγωγεύς, ἤσκησεν ἐν προκειμένῳ τὰ ὑπὸ τοῦ νόμου προβλεπόμενα ἔνδικα μέσα. Ὅθεν, παρακαλοῦμεν ὅπως μεριμνήσητε διὰ τὴν γνωστοποίησιν ἡμῖν τῶν ὡς ἄνω στοιχείων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ιδ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Τ. Βουλοδήμου καὶ Ε. Πέτσου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 2039 ἐ. ἔτους ἐγγράφου ὑμῶν, σχετικῶς μὲ ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Τ. Βουλοδήμου καὶ Ε. Πέτσου, καταχωρηθεῖσαν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλίου 802 καὶ ἀναφερομένην εἰς τὴν στέγασιν τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι διὰ τὴν μεταστέγασιν τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ ρηθέντος Ὑπουργείου εἰς ἕτερον κατάλληλον οἴκημα καταβάλλονται ἤδη ἀπὸ πολλοῦ προσπάθειαι πλὴν τὸ ζήτημα παρουσιάζει δυσχερείας καθ’ ὅσον δὲν προσφέρονται κατάλληλα πρὸς τοῦτο οἰκήματα. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑποδεικνυομένην ἀνωμαλίαν ἐν τῇ στεγάσει τοῦ Ὑπουργείου τούτου, συνεπείᾳ ἀποχετεύσεως ὑδάτων ἐκ τοῦ τετάρτου ὀρόφου τοῦ ἤδη χρησιμοποιουμένου οἰκήματος, ἐν τῷ ὁποίῳ (ὀρόφῳ) παραμένουν στρατιωτικαὶ ὑπηρεσίαι, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἐζητήθη παρ’ ἡμῶν ἡ μεταφορὰ τῶν ὑπηρεσιῶν τούτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

§5Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ ποίου προσωπικοῦ ζητήματος;

§7Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἀνεκοινώθη χθὲς μία ἐπιστολὴ τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία καὶ ἐδημοσιεύθη εἰς τὰς ἐφημερίδας.

§8Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν τὸ Προεδρεῖον νὰ ἐπιτρέψῃ, νὰ ἐπαναληφθῇ μία ἀσχημία, εἰς βάρος Ἀρχηγοῦ Κόμματος, ὁ ὁποῖος συμβαίνει μάλιστα, αὐτὴν στιγμὴν, νὰ ἀπουσιάζῃ καὶ ἐξ Ἀθηνῶν. Τὰ πρακτικὰ περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλεῖ ὁ κ. συνάδελφος δὲν ἔχουν κἂν διανεμηθῆ. Ἀνεγνώσθη, πράγματι, ἐπιστολὴ τοῦ κ. Καρτάλη, τὴν ἠκούσαμεν ὅλοι. Δὲν ἔχει καμμίαν ὕβριν ἐναντίον τοῦ κ. συναδέλφου, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνακύψῃ θέμα προσωπικὸν καὶ νὰ δοθῇ ὁ λόγος. Κατὰ τὸν Κανονισμόν, νομίζω, ὅτι ὁ λόγος δίδεται ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος, ἀφοῦ προηγουμένως ὁ βουλευτὴς ἐξηγήσῃ εἰς τὸ Προεδρεῖον, εἰς τὶ ἔγκειται τὸ προσωπικὸν ζήτημα καὶ τότε νὰ τοῦ δοθῇ ὁ λόγος. Τὸ κείμενον τῆς ἐπιστολῆς δὲν περιέχει ὕβριν τινὰ κατὰ τοῦ συναδέλφου, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ προσωπικὸν ζήτημα, πολλῷ δὲ μᾶλλον δὲν εἶναι δυνατόν, κύριε Πρόεδρε, νὰ ἐπιτρέψητε, ἐν ἀπουσίᾳ Ἀρχηγοῦ Κόμματος νὰ ἐπιχειρηθῇ νέα ἐπίθεσις ἐναντίον του.

§9Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Συμφωνῶ μόνον μὲ τὸν ἀγαπητὸν συνάδελφον, κ. Ἀλλαμανῆν, ὅτι, ἀπουσιάζοντος τοῦ κ. Καρτάλη, δὲν πρέπει ὁ εἰς τὸ βῆμα ἀνελθὼν συνάδελφος κ. Παπαγεωργίου, νὰ ὁμιλήσῃ κατ’ ἐκείνου, κατὰ τοῦ Ἀρχηγοῦ δηλαδὴ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος καὶ θὰ ἔπρεπε, ἐὰν τυχὸν ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του, νὰ εἴπῃ τοιοῦτόν τι, νὰ ἐπιφυλαχθῇ καὶ νὰ ἀναμείνῃ, ὥστε νὰ εἶναι παρὼν καὶ ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος. Δικαιοῦται, ὅμως, ὁ κ. βουλευτὴς Κατερίνης, νὰ ὁμιλήσῃ διὰ τὸ προσωπικὸν ἰδικήν του περίπτωσιν, περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλεῖ ἡ ἐπιστολή, ἡ ἀπευθυνθεῖσα ὑπὸ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος εἰς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς καὶ δημοσιευθεῖσα εἰς ὅλας τὰς ἐφημερίδας. Τὸ ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, ὅτι δὲν διενεμήθησαν ἀκόμη τὰ πρακτικά, ἔχει τυπικὸν χαρακτῆρα. Δὲν ἔχει οὐσιαστικόν. Διότι τὰ πρακτικὰ καὶ ἐδημοσιεύθη εἰς τὰς ἐφημερίδας. Τὸ ἐπιχείρημα ὅτι δημοσιευθὲν εἰς τὰς ἐφημερίδας τὸ ἀνέγνωσεν ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ὁ συνάδελφος Κατερίνης, κ. Παπαγεωργίου, ἔχει δικαίωμα νὰ ὁμιλήσῃ, ἀλλὰ ἔχει ταὐτοχρόνως καὶ τὴν ὑποχρέωσιν, νὰ μὴ ἐπεκταθῇ εἰς οἱανδήποτε κρίσιν σχετικὴν πρὸς τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος.

§10Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Νομίζω, ὅτι ἔχετε προσωπικὴν γνῶσιν, κύριε Πρόεδρε, τοῦ περιεχομένου τῆς ἐπιστολῆς καὶ θὰ ἐπεθύμουν, νὰ γνωρίζω, ποῖον σημεῖον τῆς ἐπιστολῆς δημιουργεῖ τὸ προσωπικὸν θέμα. Ἀναφέρεται ἡ ἐπιστολὴ εἰς δύο ἔγγραφα. Ὁ κ. συνάδελφος, ἐὰν θέλῃ νὰ διευκρινήσῃ τὴν θέσιν του, δὲν ἔχει παρὰ νὰ προσκομίσῃ εἰς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς τὰ δύο αὐτὰ ἔγγραφα καὶ νὰ καταχωρηθοῦν εἰς τὰ πρακτικά, διὰ νὰ λάβῃ γνῶσιν ἡ Βουλὴ καὶ νὰ διευκρινισθῇ ἡ θέσις του. Ἀλλὰ προσωπικὸν θέμα δὲν προκύπτει ἐκ τοῦ περιεχομένου τῆς ἐπιστολῆς, διότι δὲν περιέχει ὕβριν. Κατ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, νομίζω, ὅτι ἀπαραδέκτως ζητεῖ τὸν λόγον.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ προσωπικὸν θέμα ἔγκειται ἀκριβῶς εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον, ὅτι θὰ πρέπει νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλήν, ὅτι τὰ τάδε καὶ τάδε ἔγγραφα, ἀφοροῦν αὐτὸ ἢ δὲν ἠξεύρω ποῖον ζήτημα. Ἔχετε τὸν λόγον, κύριε Παπαγεωργίου, διὰ νὰ δώσετε ἐξηγήσεις, παρακαλῶ μόνον συντόμως καὶ νὰ λάβετε ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος εἶναι ἀπών.

§12Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ὁμολογῶ, ὅτι οὐδεμίαν διάθεσιν εἶχον νὰ ἀνέλθω ἐπὶ τοῦ βήματος τούτου, ἀλλὰ ἡ ἀνάγκη καὶ ἡ ἠθική μου ὑπόστασις, ὡς δημοσίου ἀνδρὸς καὶ ὡς τιμίου Ἕλληνος, μοῦ ἐπιβάλλει νὰ δώσω μίαν ἐξήγησιν εἰς τὴν Βουλὴν διὰ τὸν σκοπόν, τὴν κακοπιστίαν καὶ τὸ κακόβουλον, τοῦ ἀπόντος καὶ λυποῦμαι δι’ αὐτὸ–Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, κ. Καρτάλη. (Θόρυβος ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως —Κωδωνοκρουσίαι). Κύριοι βουλευταί, θὰ σᾶς παρεκάλουν θερμῶς, ἐὰν θέλετε νὰ κάμω τὴν παρένθεσιν αὐτήν, νὰ ὁμιλήσωμεν ὡς κοινοβουλευτικοὶ ἄνδρες, νὰ λογοδοτήσωμεν, νὰ ἀκουσθῶμεν, νὰ κριθῶμεν καί, ἐὰν εἴμεθα ὑπεύθυνοι μιᾶς μομφῆς, νὰ τὴν ἐπωμισθῶμεν ἐξ ὁλοκλήρου. Ἐὰν ὅμως εἴμεθα ἄμοιροι εὐθυνῶν καὶ ἀθῶοι, δὲν πρέπει νὰ ἀφήνωμεν ἴχνη τῆς μομφῆς. Ἐὰν ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, καθ’ στιγμὴν ἔστειλε τὴν ἐπιστολὴν καὶ ἀπειλεῖ θεοὺς καὶ δαίμονας, ἀπουσιάζει ἐξ Ἀθηνῶν, νομίζω ὅτι κατὰ καμμίαν λογικὴν ἔννοιαν εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ μὴ λογοδοτήσω. Ἀπεύχομαι εἰς οἱονδήποτε ἐξ ὑμῶν νὰ εὑρεθῇ εἰς τὴν δύσκολον καὶ λεπτὴν θέσιν μου. Καὶ μὴ νομίζετε ὅτι μὲ ὤθησαν ἄλλα ἐλατήρια νὰ ἀνέλθω ἐπὶ τοῦ βήματος. Τὰ ἐλατήρια, τὰ ὁποῖα μὲ ὤθησαν ἐπὶ τοῦ βήματος, εἶναι καθαρῶς ἀνδρικὰ ἐλατήρια, ἐλατήρια ἠθικῆς ὑποστάσεως. Δὲν ἔχω οὐδένα σκοπὸν νὰ κακίσω ἢ νὰ κακολογήσω τὸν οἱονδήποτε. Εἶπον τὸ τὶ εἶπον. Σήμερον εὑρίσκομαι πρὸ ἑνὸς κειμένου. Ἀνέγνωσα, διότι ἀπουσίαζον χθές, λόγῳ ἀσθενείας καὶ ἐκτὸς τῶν Ἀθηνῶν μάλιστα, ἀνέγνωσα εἰς τὰς ἐφημερίδας, σήμερον, ὅτι κατετέθη ἐπιστολὴ ὑπὸ τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος κ. Καρτάλη, εἰς τὴν ὁποίαν ποιεῖται μνεία, ἑνὸς παραπεμπτικοῦ βουλεύματος, τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5564) 42......... καὶ μιᾶς ἀποφάσεως τοῦ δικαστηρίου, ὅπως ἀναφέρει, ἀπαλλαγῆς, ἐνῶ εἶναι ἀθωωτική, τῆς 309) 50. Βεβαίως, ἴσως ὅλοι σας εἴπητε, ὅτι ἐγὼ «ἠρξάμην χειρῶν ἀδίκων», ἀλλὰ κατωτέρω θὰ ἀναφέρω καὶ τὸ ἄλλο κεφάλαιον. Κύριοι βουλευταί, ὑπηρέτουν ὡς διοικητὴς τῆς Στρατιωτικῆς Ἀστυνομίας Θεσσαλονίκης. Ὅλοι εἶσθε εἰς θέσιν νὰ γνωρίζετε καὶ ὅλοι σας γνωρίζετε, ὅτι ἡ θέσις αὐτὴ εἶναι λεπτὴ καὶ ἄχαρις, διότι ἔρχεσαι εἰς σύγκρουσιν μὲ φίλους, μὲ συναδέλφους καὶ μὲ πολίτας. Προεβαίνομεν εἰς συλλήψεις, εἰς κατασχέσεις, εἰς φυλακίσεις Κατεσχέθησαν μεγάλαι ποσότητες ὑλικοῦ. Ὁ ὑποφαινόμενος παρεπέμφθην εἰς τὸ στρατοδικεῖον καὶ ἂς μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ μὴ ἀναφέρω ὀνόματα ἄλλων οἱ ὁποῖοι κατεδικάσθησαν εἰς βαρυτάτας ποινάς, ὡς πιστὸς καὶ φιλότιμος στρατιώτης, ἐπετέλεσα τὸ καθῆκον μου εἰς τὸ ἀκέραιον. Τὴν 31 Ἰανουαρίου 1949, λόγῳ τραύματος, εἰσῆλθον εἰς τὸ νοσοκομεῖον πρὸς νοσηλείαν καὶ παρέμεινα ἐκεῖ νοσηλευόμενος ἐπὶ τρίμηνον. Τὴν 31ην Ἰανουαρίου τὸ παραπεμπτικὸν βούλευμα, ἐὰν ἦτο εἰς χεῖρας τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος καὶ ἐὰν προήρχετο ἀπὸ τηλεγράφημα ἢ ἀπὸ πληροφορίας ἢ ἀπὸ τὸν Δήμαρχον Θεσσαλονίκης Πατρίκιον ἢ ἀπὸ τὸν τέως βουλευτήν, κ. Δημόπουλον, ἀνέφερε χονδρικῶς. Ἡ ἡμερομηνία ὅμως εἶναι σαφὴς 13 Μαρτίου 1949. Ὁ ὑποφαινόμενος εὑρίσκετο ἐν νοσοκομείῳ. Εἶχε κατασχεθῆ μία ποσότης, διὰ τὴν ὁποίαν ἀνέφερεν, ὅτι κατηγοροῦμαι. Ἴσως, ἡ φαντασία του, πάντοτε προτρέχει καὶ δημιούργησεν ἀποθήκας ὁλοκλήρους μυθώδη ποσά, ὥστε νὰ νομίσετε, ὅτι δῆθεν ὁ Παπαγεωργίου εἶναι διαβεβλημένος καὶ συνεπῶς κλέπτης. Δὲν ἐντρέπομαι. Εἶμαι εὐτυχὴς καὶ ὑπερήφανος, διότι ἐπροικίσθην μὲ τοιοῦτον χαρακτῆρα. Ἀντιμετωπίζω εὐθαρσῶς καὶ μὲ τὸ βλέμμα σταθερὸν πάντας ὑμᾶς, διότι ἔχω τὸ θάρρος τῆς γνώμης μου, διότι ἔχω τὸ θάρρος νὰ ἀναλαμβάνω τὰς εὐθύνας τῶν πράξεών μου, καὶ νὰ λέγω τὴν ἀλήθειαν ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Κύριοι βουλευταί, θὰ προσπαθήσω, νὰ εἶμαι σύντομος. Ἐνῷ εὑρισκόμην εἰς τὸ νοσοκομεῖον καὶ διετέλουν ἐν συνεχείᾳ ὑπὸ ἔνδειξιν ἀναρρωτικῆς ἀδείας μακρᾶς, ἐπληροφορήθην, μετὰ πεντάμηνον ὁλόκληρον, ὅτι ἐνεργοῦνται ἀνακρίσεις διὰ μὴ παράδοσιν μεγάλου ποσοῦ τροφίμων ἀποθηκευμένων. Τὰ τρόφιμα ταῦτα ἦσαν μία κονσέρβα, ἕνα κουτὶ τσάϊ, 14 ὀκάδες ὀρύζης, 12 ὀκάδες ζακχάρεως, 10 ὀκάδες ἀλεύρου καὶ 9 ὀκάδες ἐλαίου καὶ σπορελαίου τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Μετὰ παρέλευσιν ἔτους περίπου, ἐκλήθην ἡμέραν τινὰ ἀπὸ τὸν ἀνακριτὴν τοῦ Στρατοδικείου, ὅστις μοῦ ἀπήγγειλε τὴν κατηγορίαν τῆς ὑπεξαιρέσεως πραγμάτων τοῦ δημοσίου. Ὅταν τοῦ ἀνέφερον, ὅτι εἶμαι ἄμοιρος καὶ ἀμέτοχος πρὸς τὸ θέμα αὐτό, καὶ ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, ἀπεκαλύφθη, ὅτι εἶναι κακὴ ἐνέργεια τοῦ διαχειριστοῦ — δὲν κατεχωρήθησαν αἱ εἰς πενταπλοῦν ἀποδείξεις ὑλικοῦ διὰ παράδοσιν τοῦ ὑλικοῦ τούτου εἰς τὰς ἀποθήκας τμηματικῶν χορηγήσεων τοῦ 1944 — μοῦ εἶπον, ὅτι ὑπάρχει διαταγὴ νὰ παραπεμφθῆτε. Δὲν μὲ ἐνδιέφερε νὰ παραπεμφθῶ καὶ τοῦτο, διότι ἤθελον νὰ ἀποδειχθῇ ἡ ἀλήθεια. Παρεπέμφθην εἰς τὸ στρατοδικεῖον, ἐδικάσθην καὶ ἠθωώθην παμψηφεί.

§13ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Λόγῳ ἐμπράκτου μετανοίας;

§14Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Δὲν εἶμαι νομικὸς καὶ θὰ ἤθελον νὰ εἶναι ἐδῶ ὁ νομικός, κ. Καρτάλης, διὰ νὰ ἑρμηνεύσῃ τὸν νόμον. Ἡ ἀπόφασις ἡ ἀθωωτικὴ τοῦ στρατοδικείου λέγει τὰ ἑξῆς: «Τὸ διαρκὲς στρατοδικεῖον........ ...... (ἀναγινώσκει)......................

§15Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὸ βούλευμα, δὲν θὰ τὸ καταθέσετε;

§16Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Καταθέτω καὶ τὸ βούλευμα, κύριοι, καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλετε, καταθέτω, ἀλλὰ θὰ ἤθελον νὰ εἶναι παρὼν ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος. Κύριοι βουλευταί, ὡς πρὸς τὸ δεύτερον σκέλος τῆς κατηγορίας, εὐτυχῶς δι’ ἐμὲ καὶ δι’ ἐκεῖνον, διότι ὁ Θεὸς μᾶς ἠξίωσε νὰ εὑρισκώμεθα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Τὸ δεύτερον σκέλος ἀφορᾷ τὴν χορήγησιν βενζίνης ἐπὶ ἐπιστροφῇ εἰς τὸν ἔφεδρον ὑπολοχαγὸν τοῦ Πυροβολικοῦ καὶ Διευθυντὴν τοῦ Α2 τοῦ 622 Τάγματος Πεζικοῦ, κ. Ἀποστόλου Ἀηδονᾶ.

§17Α. ΑΗΔΟΝΑΣ. Πόσα γαλλόνια, κύριε συνάδελφε;

§18Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. 30 γαλλόνια, τὰ ὁποῖα ἐπεστράφησαν, ἀλλά, ὅπως ξεύρετε, ὁ Στρατιωτικὸς Κανονισμός, ἐπιβάλλει διὰ τὴν χορήγησιν, ἔστω καὶ ἐπὶ δανεισμῷ εἰς ἄλλην μονάδα, διαταγὴν τῆς προϊσταμένης ἀρχῆς, τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν εἶχον καὶ δι’ αὐτὸ τὸ ἀδίκημα, ἠθωώθην διὰ ψήφων 4 κατὰ 1. Κύριοι βουλευταί, σᾶς εἶπα ὠμὰ καὶ ξηρὰ τὴν ἀλήθειαν. Δὲν εἶμαι ἱκανὸς καὶ δὲν ἔχω τὴν ἱκανότητα ρητορικῶν σχημάτων καὶ τοῦ λόγου, βεβαίως ἴσως καὶ διότι ἐκ συγκινήσεως, ἡ ὁποία μὲ κατέχει καὶ λόγῳ τῆς ἀσθενείας μου δὲν εἶμαι εἰς θέσιν νὰ ἀναπτύξω τὸ θέμα, ὅπως θὰ ἤθελον. Ἀλλά, ἐπιτρέψατέ μου νὰ εἴπω ὅτι εὔκολος εἶναι ἡ διαβολή. Ἐγώ, ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, εἶπον τὰ ὅσα εἶπον εἰς τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ὅτι εἶναι τὸ αʹ ἢ τὸ βʹ, δὲν τὸ εἶπον, διότι παρεκινήθην ἀπὸ πρόθεσιν νὰ τὸν διαβάλω καὶ τὸν παραδώσω εἰς τὸν Λαόν. Ὄχι, διότι ὑπάρχουν ἐδῶ στοιχεῖα, ἐφημερίδες καὶ ἤθελα νὰ εἶναι ἐδῶ νὰ μὲ ἀκούσῃ, ἀλλὰ ἀντιστρέφω τὴν κατηγορίαν πλέον, καὶ ἐγώ, ὁ κακοήθης, ὁ κακόβουλος, ὁ διαβολεύς, ἀποδεικνύομαι ἀθῶος. Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἠθέλησε νὰ μὲ κηλιδώσῃ μὲ ἕνα ζήτημα ἠθικῆς τάξεως καὶ τιμῆς δι’ ἐμέ, διὰ τῆς μομφῆς τῆς κλοπῆς ἀποδεικνύεται περιτράνως, ποῖος εἶναι ὁ κλέπτης, εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶναι φοροφυγάς, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος (θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι........... (δὲν ἠκούσθη) ......... τὰ 800 ἑκατομμύρια.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μέχρι στιγμῆς, κύριε συνάδελφε, καλὰ ἀνεπτύξατε τὸ θέμα. Παρακαλῶ νὰ σταματήσετε. Ἐὰν ἔλθῃ ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος συνεχίζετε.

§20Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Δὲν μπορεῖ νὰ χωρίσωμεν τὴν συζήτησιν.

§21Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἔγινε συζήτησις ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ καλὴ συζήτησις ἐπιβάλλει νὰ λεχθῇ αὐτὸ παρόντος τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος.

§23Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ὄχι, κ. Πρόεδρε, λυποῦμαι πάρα πολύ, σέβομαι τὴν ἱερότητα τοῦ χώρου, ἔχων ἐπίγνωσιν τῆς θέσεώς μου. Πιστεύσατε εἰλικρινὰ δὲν θέλω νὰ θίξω τὸν οἱονδήποτε, δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἐὰν ἀπουσιάζῃ ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ὤφειλε νὰ εἶναι παρών.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καρτάλης εὑρίσκεται εἰς τὰς σεισμοπλήκτους περιοχάς.

§25Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ἐὰν ὁ Πρόεδρος, τῆς Βουλῆς, ἀπουσιάζῃ, εἶσθε σεῖς νὰ τὸν ἀναπληρώσετε, ἐὰν ὁ κ. Πρόεδρος τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος ἀπουσιάζῃ....... .... (Θόρυβος) .....

§26Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ποίαν σημασίαν ἔχει, μὲ τὸ προσωπικὸν ζήτημα τοῦ κ. συναδέλφου, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐπιχειρεῖ νὰ κάμῃ. Ὅ,τι εἶπε μέχρι τῆς στιγμῆς, ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχῃ σχέσιν μὲ τὸ προσωπικὸν θέμα, ἀλλὰ αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐπιχειρεῖ νὰ κάμῃ, δὲν ἔχει σχέσιν. Θέλω νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν κύριον συνάδελφον, ἐὰν ἤθελε νὰ φέρῃ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ νὰ προκαλέσῃ τὴν συζήτησιν αὐτήν, ἔπρεπε νὰ ἦτο παρὼν ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, διὰ νὰ δώσῃ λόγον τῶν πράξεών του ὅπερ ἄλλωστε ἔπραξε ὅταν συνεζητήθη ἡ σχετικὴ ἐπερώτησις καὶ ἀπεδείχθη πανηγυρικῶς ἡ ἀθωότης του.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔγινεν ἐπερώτησις, ἔγινε μακρὰ συζήτησις ἐπ’ αὐτοῦ, ὥστε δὲν ὑπάρχει πλέον θέμα, ἀπόντος μάλιστα τοῦ ἐνδιαφερομένου. Δι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ νὰ σταματήσετε.

§28Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Καὶ ἐγὼ ἀπουσιάζων χθές, καὶ ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν μὲ ἐβοήθει, θὰ ἤμην διὰ πολλὰς ἡμέρας ἀκόμη ἀπών, καὶ ἡ ρετσινιὰ θὰ ἔμενε ἐπὶ τῶν ὤμων μου. Ἐπιτρέψατε καὶ εἰς ἐμὲ τὸν ταπεινόν, νὰ λογοδοτήσω καὶ ἀναπτύξω τὸ θέμα, ὅπως ἐγὼ τὸ ἀντιλαμβάνομαι. Δὲν κατηγορῶ. Ἐὰν θὰ ἀκούσητε κατηγορίας προερχομένας ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας καὶ κακοήθεις, τότε νὰ μὲ χαρακτηρίσητε ὡς τὸν χειρότερον ὑβριστήν.

§29Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δηλαδὴ νὰ μεταφέρητε κατηγορίας ἄλλων.

§30Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ὄχι, ἐπὶ πραγματικῶν γεγονότων.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς ἔδωσα τὸν λόγον, κύριε Παπαγεωργίου, νὰ τακτοποιήσητε ἕνα ἀτομικόν σας ζήτημα. Τὰ ἐπὶ πλέον δὲν ἀφοροῦν τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψιν καὶ τὴν θέσιν τοῦ Προέδρου.

§32Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Λυποῦμαι πάρα πολύ, παρὰ τὸν σεβασμὸν ποὺ τρέφω πρὸς ὑμᾶς, διότι δὲν ἠμπορῶ.... (Θόρυβος).

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, τελειώνετε, χωρὶς νὰ ἀναφέρεσθε εἰς ζητήματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν θέσιν ἐδῶ. Διότι, πράγματι, εἶσθε ὑποχρεωμένος νὰ δικαιολογηθῆτε καὶ πράγματι ἀνεφέρατε τὰ γεγονότα καλῶς καὶ φαντάζομαι ὅτι πρέπει νὰ εἶσθε εὐχαριστημένος. Πέραν τούτου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ συζήτησις ἐπὶ θέματος μὴ ἔχοντος σχέσιν μὲ τὸ προσωπικὸν θέμα, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον ὁ ἐνδιαφερόμενος ἀπουσιάζει.

§34Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ ἐφαρμόσητε τὸν Κανονισμόν. Βάσει ποίας διατάξεως τοῦ Κανονισμοῦ, ἠμπορεῖ ὁ κ. συνάδελφος νὰ ἀναπτύσσῃ θέματα εἰς βάρος ἄλλου συναδέλφου;

§35Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀπορῶ, διατὶ ὡρισμένοι ἐκ τῶν κ.κ. συναδέλφων ἐκνευρίζονται. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πικρά, ἀλλὰ πρέπει νὰ λέγεται.

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἔχει θέσιν αὐτὸ τὸ θέμα, κύριε συνάδελφε, θὰ μὲ ἀναγκάσητε νὰ διακόψω τὴν συνεδρίασιν, ἐὰν προχωρήσητε.

§37Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Διατί, κύριε Πρόεδρε;

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὴ ἡ συζήτησις, ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ὅταν θὰ ἔλθῃ ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος.

§39Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ἐγὼ δὲν εἶμαι οὔτε ἐκνευρισμένος, ἀλλὰ θέλω νὰ εἴπω μίαν ἀλήθειαν.

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Παπαγεωργίου, διὰ νὰ εἶμαι ἐν τάξει καὶ ἐγώ.....

§41Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ ὅλον τὸν σεβασμὸν ποὺ σᾶς ἔχω καὶ ἐνθυμεῖσθε εἰς τὸ παρελθὸν πόσον σεβασμὸν σᾶς ἐδείκνυον, διατὶ δὲν θέλετε νὰ ἔχητε ὀλίγην ἠρεμίαν καὶ νὰ μὲ ἀκούσητε. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§42Κ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ καταθέσητε ἐρώτησιν καὶ νὰ τὴν ἀναπτύξητε. Αὐτὸ λέγει ὁ Κανονισμός.

§43Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος, ὁ κ. Κανελλόπουλος καὶ εἶχε τὴν ἔμπνευσιν δι’ ὀλίγων λέξεων νὰ χαράξῃ τὸ πλαίσιον ἐντὸς τοῦ ὁποίου δύνασθε κατὰ τὸν Κανονισμόν, νὰ ἀναπτύξητε τὸ ζήτημά σας. Ἀπαντήσατε ὅτι δι’ ἐγγράφου ἀπηλλάγητε παμψηφεὶ καὶ δὲν ὑπάρχει ἐναντίον σας καμμία κατηγορία.

§44Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ὄχι, ἀπηλλάγην, ἠθωώθην.

§45Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ἠθωώθητε. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν στιγμήν, κύριε συνάδελφε, εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ κ. Καρτάλης, νὰ ἀπαντήσῃ. Εἶναι, τρόπον τινά, ὑπὸ κατηγορίαν. Σεῖς εἶσθε ἐν τάξει ἀπὸ τὴν στιγμὴν ποὺ ἀπηντήσατε. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα βλάπτετε τὸν ἑαυτόν σας. Διότι ἀδικεῖτε τὸν ἑαυτόν σας. Πιστεύσατε εἰς αὐτὰ τὰ ὁποῖα σᾶς λέγομεν.

§46Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζω καὶ ἐγώ, κύριε Παπαγεωργίου, ὅτι ἀπόψε πρέπει νὰ ἀρκεσθῆτε εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἴπατε καὶ τὰ ὁποῖα, ἀνέτρεψαν, πράγματι, πλήρως, τὰ δημοσιευθέντα εἰς τὰς ἐφημερίδας, δηλαδὴ τὸ περιεχόμενον τῆς καταγγελίας, τὴν ὁποίαν κατέθεσεν εἰς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα. Διότι, ἀφ’ ἑνὸς μέν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν κλοπήν, τὴν ὑπεξαίρεσιν, δὲν ὑπῆρξεν, δὲν ἦτο δυνατόν, βάσει τοῦ Ποινικοῦ νόμου νὰ ἐπιτραπῇ ἔμπρακτος μετάνοια, ἐγένετο δὲ εἰς τὰς ἐφημερίδας, εἰς τὸ δημοσίευμα, μία σκόπιμος σύγχυσις τῆς περιπτώσεως αὐτῆς τῶν διαφόρων εἰδῶν, μὲ τὴν περίπτωσιν τῶν 30 γαλλονίων, τὰ ὁποῖα ἐδανείσατε διὰ μερικὰ ὥρας ἢ διὰ μερικὰς ἡμέρας, ἀφ’ ἑτέρου δέ, ἡ ἀπαλλαγὴ δὲν ἦτο ἀπαλλαγή, ὅπως ὀρθῶς ἐτονίσατε, διότι ὑπάρχει περίπτωσις ἀπαλλαγῆς λόγῳ ἀμφιβολιῶν, ἡ ὁποία δὲν αἴρει καμμιὰ φορὰ οὐσιαστικῶς τὴν κατηγορίαν, ἀλλὰ μόνον τυπικῶς, ἀλλ’ ἠθωώθητε καὶ ἡ ἀπαλλαγὴ ἦτο ἀθώωσις, πράγματι νομικὴ καὶ οὐσιαστική. Λοιπόν, σεῖς, αὐτὴν τὴν στιγμήν, κύριε Παπαγεωργίου, δὲν ἔχετε ἀνάγκην νὰ ἐπιμείνητε, ὅπως ὀρθότατα ἐτόνισεν ὁ κ. Χαβίνης. Ὁ κ. Καρτάλης ἐπανερχόμενος, ἂν νομίσῃ, διότι πιθανὸν νὰ ἔπεσε θῦμα ὡρισμένων πληροφοριῶν, τὰς ὁποίας, ὅπως καὶ σεῖς ἐκάματε σχετικὸν ὑπαινιγμόν, τοῦ ἔδωσαν ἄλλοι, πιθανὸν νὰ μὴ φέρῃ τὸ ζήτημα. Ἀλλά, ἂν τὸ φέρῃ, ἐκεῖνος πλέον πρέπει νὰ σᾶς εἴπῃ διατὶ σᾶς κατηγόρησε καὶ νὰ προσπαθήσῃ νὰ δικαιολογήσῃ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν θὰ πράξῃ, τὴν κατηγορίαν αὐτήν, ἡ ὁποία δὲν στέκεται, ἡ ὁποία δὲν ἔχει βάσιν. Σεῖς, προσωπικῶς, πρέπει νὰ ἀρκεσθῆτε εἰς αὐτά, τὰ ὁποῖα εἴπατε καὶ αὐτὰ ὄχι μόνον ἀρκοῦν, διὰ νὰ φανῆτε ἀπολύτως λευκός, ἐνώπιον τῆς κοινῆς γνώμης, ἀλλά, ἐμμέσως, ἀποτελοῦν, ὅπως εἶπεν ὁ κ. Χαβίνης, καὶ μίαν κατηγορίαν ἀπέναντι τῶν τόσον εὐκόλως υἱοθετησάντων τὰ λεχθέντα ἐναντίον σας καὶ τὰ ὁποῖα δὲν ἀνταποκρίνονται, ὅπως ἀπεδείξατε, πρὸς τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν πραγματικότητα.

§47Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εὐχαριστῶ διὰ τὰ ὡραῖα σας καὶ σοφὰ λόγια. Ἠξεύρετε πόσον σεβασμὸν τρέφω πρὸς ὑμᾶς. Ἠξεύρετε πόσον σᾶς ἐκτιμῶ. Δὲν εἶμαι πείσμων. Νομίζω καὶ βεβαίως ἔχετε ἀπόλυτον δίκαιον, καὶ δίδω τὴν εἰκόνα αὐτὴν τὴν στιγμὴν τοῦ ἀνθρώπου πού, ἂν μή τι ἄλλο, δὲν ἔχει ἐπίγνωσιν τῆς θέσεώς του. Πιστεύσατε, εἰλικρινῶς, καὶ ἐπίγνωσιν τῆς θέσεώς μου ἔχω καὶ τῆς ἀποστολῆς μου καὶ δι’ αὐτό, ἀκριβῶς, ἐπιμένω, διότι εὑρίσκω τὸν ἑαυτόν μου ἐκτεθειμένον. Δι’ ἐμὲ ὁ κ. Καρτάλης, εἶναι ὑπόλογος ἔναντι τοῦ Δημοσίου. Εἶναι φοροφυγὰς ὁλοκλήρων ἑκατομμυρίων. (Θόρυβος —κωδωνοκρουσίαι).

§48Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἔγινε ὁλόκληρος συζήτησις, δι’ αὐτὸ τὸ θέμα.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτεται ἡ συνεδρίασις διὰ πέντε λεπτά.

(Ὥρα 8 μ. μ.)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 8.10′ μ. μ.)

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίσις. Ὁ κ. Α. Ἀηδονᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§51Α. ΑΗΔΟΝΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὰ ὅσα θὰ σᾶς εἴπω, δὲν ἀποτελοῦν προσπάθειαν συνηγορίας ὑπὲρ τοῦ κ. Παπαγεωργίου, διότι ὁ κ. Παπαγεωργίου δὲν ἔχει ἀνάγκην τοιαύτης συνηγορίας. Θὰ εἴπω, ὅμως, ὀλίγα λόγια, πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἀληθείας. Ὑπῆρξα μάρτυς ὑπερασπίσεως εἰς τὴν πολύκροτον αὐτὴν δίκην κατὰ τοῦ κ. Παπαγεωργίου καὶ εἶμαι γνώστης τῶν πραγμάτων, ἀπολύτως. Τὸ ἔτος 1948 ὑπηρέτουν ὡς Διοικητὴς λόχου εἰς τὸ 622 Τάγμα καὶ Διοικητὴς τοῦ ὁποίου, κατὰ σύμπτωσιν, ἦτο ὁ παρακαθήμενος συνάδελφος κ. Μπάρμπας. Μίαν ἡμέραν, διερχόμενος ἐκ τοῦ Λόχου τῆς Ε.Σ.Α., Διοικητὴς τοῦ ὁποίου ἦτο ὁ κ. Παπαγεωργίου, καὶ πρὸ τῆς ἀναχωρήσεώς μου, διεπίστωσα, ὅτι τὸ αὐτοκίνητόν μου, τὸ τζίπ, ἐστερεῖτο βενζίνης. Παρεκάλεσα τὸν κ. Παπαγεωργίου νὰ μοῦ χορηγήσῃ ἐπὶ ἐπιστροφῇ, ἕνα δοχεῖον βενζίνης, δηλαδὴ 4 γαλλόνια, προκειμένου νὰ πάω εἰς τὴν ἕδραν τοῦ Λόχου μου. Ὄντως, ὁ κ. Παπαγεωργίου, διέταξε τὸν διαχειριστήν του καὶ μοῦ ἐχορήγησε τὰ 4 γαλλόνια. Μετέβην εἰς τὸν Λόχον μου καὶ τὴν ἑπομένην, ἢ μεθεπομένην, τὰ ἐπέστρεψα. Ὁ κ. Παπαγεωργίου δι’ αὐτήν του τὴν συναδελφικὴν πρᾶξιν, κατηγορήθη, ὅτι μοῦ ἐχορήγησε 30 γαλλόνια βενζίνης. Τὸ δικαστήριον διεπίστωσεν ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος τὸ σκηνοθετημένον τῆς ὅλης κατηγορίας καὶ ἠθώωσεν τὸν κ. Παπαγεωργίου. Ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα.

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Θὰ συζητηθοῦν αἱ ἀναφοραὶ καὶ ἐρωτήσεις αἱ ἀπευθυνόμεναι πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας.

§53Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρεκάλουν ὅπως ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων μὴ παραταθῇ πέραν τῶν 5 λεπτῶν, διότι ἀπολέσαμεν ἀρκετὸν χρόνον διὰ νὰ εἰσέλθωμεν ἀμέσως εἰς τὴν συζήτησιν τῶν ἐπερωτήσεων.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Λυμπέρης, ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν κατοίκων Καβάλας, ζητούντων μείωσιν τοῦ καθωρισθέντος τιμήματος διὰ τὴν ἐξαγορὰν τῶν οἰκοπέδων ἐφ’ ὧν ἔχουν ἀνεγείρει οἰκίας. (Διαγράφεται, λόγῳ ἀπουσίας τοῦ ἐγγεγραμμένου ἐπ’ αὐτῆς βουλευτοῦ, κ. Θ. Λυμπέρη). Ὁ κ. Θ. Χαβίνης, ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Ὁμοσπονδίας Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Ἠπείρου κ.λ.π.

§55Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα ἔχει τακτοποιηθῆ.

§56Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Θὰ ἤθελον μίαν ἁπλῆν πληροφορίαν, τὶ ἀκριβῶς ἐγένετο καὶ ποῖον τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἀναφορᾶς, τὴν ὁποίαν ὑπεβάλαμεν.

§57ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ (Ὑπ. Κοιν. Προνοίας). Τὸ θέμα αὐτὸ ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Δὲν εἶναι θέμα τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Κοινων. Προνοίας.

§58Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἀπομένει τὸ θέμα τῶν πολυτέκνων, οἱ ὁποῖοι κατ’ ἐπανάληψιν ἔτυχον μιᾶς ὑποσχέσεως, ὅτι θὰ ἐλύοντο τὰ ζητήματά των, τὰ ὁποῖα ἐκκρεμοῦν ἀπὸ διετίας.

§59ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Τὸ θέμα τῶν πολυτέκνων εἶναι ἓν θέμα πολύπλοκον, ἔχει πολλὰς πλευράς, αἱ ὁποῖαι ἀνάγονται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Κοινων. Προνοίας, ἀλλὰ κυρίως ἀνάγονται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Διότι κάθε θέμα ποὺ ἀφορᾷ προστασίαν, ἔχει μίαν ἀντανάκλασιν ἐπὶ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν. Τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας εἶναι ἀμέριστον διὰ τοὺς πολυτέκνους καὶ τοῦτο παρακολουθεῖ τὰ ζητήματά τους μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον. Τελευταίως εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ἐλήφθη μία ἀπόφασις σχετικῶς μὲ τὴν διευκόλυνσιν εἰς τὰ συγκοινωνιακὰ μέσα διὰ τοὺς πολυτέκνους. Ὅλα αὐτὰ τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα τοὺς ἀφοροῦν τὰ μελετῶμεν μὲ τὴν ὑπηρεσίαν, ἐν σχέσει μὲ τὴν οἰκονομικὴν ἐπιβάρυνσιν.

§60Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Σᾶς εὐχαριστοῦμε διὰ τὰς πληροφορίας σας.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Πατσιαντᾶς, ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Φυματιολογικοῦ Ἰνστιτούτου «Σισμανόγλειον», ζητοῦντος ἄμεσον καταβολὴν τῶν καθυστερουμένων μισθῶν αὐτοῦ καὶ παροχὴν τροφίμων πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῶν οἰκογενειῶν του κ.λ.π.

§62Α. ΠΑΤΣΙΑΝΤΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται περὶ ἀναφορᾶς τοῦ προσωπικοῦ τοῦ «Σισμανογλείου», ποὺ ὑπεβλήθη πρὸ τετραμήνου, πρὸ τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων, καὶ τῆς ὁποίας δὲν γνωρίζω ποία ἦτο ἡ ἔκβασις. Ἐὰν τὸ αἴτημά των ἱκανοποιήθη, δὲν ἔχομεν καμμίαν ἀντίρρησιν, ἐὰν δὲν ἱκανοποιήθη, ἐκφράζομεν τὴν εὐχήν, τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ αἴτημά των, τὸ ὁποῖον εἶναι δικαιώτατον.

§63Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Τὸ θέμα ἔχει χάσει τὴν ἐπικαιρότητά του, ἀνεξαρτήτως τῶν οἰκονομικῶν ἀτασθαλιῶν, αἱ ὁποῖαι παρουσιάσθησαν εἰς τὸ «Σισμανόγλειον». Θὰ παρακαλέσω τὴν κ. Ὑπουργόν, ὅπως ἔλθῃ εἰς συνεννοήσεις μετὰ τῶν κ.κ. Ὑπουργῶν Ἐργασίας καὶ Οἰκονομικῶν, ὥστε νὰ λειτουργήσῃ αὐτὸ τὸ Ἵδρυμα, τὸ ὁποῖον εἶναι χρησιμώτατον, διότι, ἄλλως, θὰ καταστραφῇ καὶ ὁ ἐπιστημονικὸς καὶ ὁ τεχνικὸς ἐξοπλισμός του. Θὰ πρέπει νὰ ἀνοίξῃ τὰς πύλας του τὸ κοινωνικὸν τοῦτο Ἵδρυμα, τὸ ὁποῖον, ὡς εἶναι γνωστόν, προσέφερε πολλὰς ὑπηρεσίας εἰς τὴν κοινωνίαν.

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Τσουκαλᾶς, ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§65Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. Ἐν μέσῳ τῶν συμπληγάδων μεταξὺ Παπαεμμανουὴλ καὶ Κρατικοποιήσεως καὶ μεταξὺ τοῦ ἐὰν τὸ «Σισμανόγλειον», θὰ γίνῃ Γενικὸν Νοσοκομεῖον, ἢ δὲν θὰ γίνῃ, συνθλίβονται 150 οἰκογένειαι ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς κατάστασιν πλήρους ἀπαθλιώσεως, ἀπὸ ἑνὸς καὶ πλέον ἔτους. Ἀνέκυψεν τὸ ζήτημα κατὰ τὰς παραμονὰς τῶν Χριστουγέννων καὶ ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν — διότι αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ θέμα, ὁμολογῶ, δὲν εἶναι τῆς ἰδιαιτέρας ἁρμοδιότητος τῆς κυρίας Ὑπουργοῦ τῆς Προνοίας — ὑπῆρξε μία ἀτελεύτητος σειρὰ νομικῶν συλλογισμῶν, ὅτι τὸ «Σισμανόγλειον» εἶναι ἰδιωτικὴ ἐπιχείρησις, ὅτι δὲν εἶναι ἐκ τῆς αἰτίας αὐτῆς δυνατὸν νὰ παρέμβῃ τὸ Κράτος — ἐνῷ συνεχῶς παρεμβαίνει εἰς ὅλα τὰ ἄλλα θέματα τοῦ «Σισμανογλείου» — κ.ο.κ., ἐνῷ εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ 150 ὑπάλληλοι, πάντως θὰ χρησιμοποιηθοῦν εἰς τὸ μέλλον, διότι δὲν ἐχρησιμοποιούντο ὡς ὑπάλληλοι εἰς τὴν φυματιολογίαν εἰδικευμένοι, ἀλλὰ εἶναι νοσοκόμοι, διοικητικοὶ ὑπάλληλοι κ.λ.π. Εἰσηγήθην, τότε, καὶ προέτεινα, τότε, νὰ ἐκδοθῇ μία πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ ζητήματος καὶ εὑρέθην πρὸ τῆς ἀντιρρήσεως, ὅτι ἐθίγοντο τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια. Πῶς ἦτο δυνατὸν νὰ ἐκδοθῇ ἡ πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἐπὶ τοιούτου θέματος; Λυποῦμαι, ἐὰν παρατηρήσω, ὅτι ἐπὶ ἄλλων θεμάτων πολὺ ὀλιγώτερον κατεπειγόντων, πολὺ ὀλιγώτερον ὀξέων καὶ μὲ πολὺ ὀλιγώτερον κοινωνικὸν περιεχόμενον, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐδοκίμασε κανένα δισταγμόν. Ἀναφέρομαι εἰς μίαν τελευταίαν ἐρώτησιν, σχετιζομένην μὲ τὸ πολύκροτον «Φεστιβάλ», τὴν ὁποίαν ὑπεβάλαμεν μαζὶ μὲ τὸν συνάδελφον κ. Μαῦρον. Ἐκεῖ ἐξεδόθη πρᾶξις τοῦ Ὑπ. Συμβουλίου ἐπὶ θέματος τὸ ὁποῖον δὲν ὑπῆρχε κανεὶς λόγος νὰ μὴ ψηφισθῇ ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ ἐπελήφθη ἐν τούτοις, τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, ὅπως ἐπελήφθη ἐπίσης καὶ ἄλλων δευτερευόντων θεμάτων, μὴ ἐχόντων καμμίαν ἀνάγκην ἐπειγούσης ἐπιλύσεως. Ἐπὶ τοιαύτης περιπτώσεως, ὅπως ἡ προκειμένη, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἦτο ἐκ τῶν προτέρων βεβαία ἡ Κυβέρνησις ὅτι καὶ μὲ πολὺ ὀλιγώτερον κοινωνικὸν περιεχόμενον, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐδοκίμασε κανένα δισταγμόν, ἡ οὐσία εὑρίσκεται ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον, μὲ τὸ μέρος τῶν «θυμάτων, νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῇ ἓν ριζικὸν μέτρον.

§66ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Σχετικῶς μὲ τὸ θέμα αὐτὸ τῶν ὑπαλλήλων τοῦ «Σισμανογλείου», θὰ ἤθελον νὰ ὑπογραμμίσω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι εὐθὺς ὡς τὸ παλαιὸν Συμβούλιον τοῦ «Σισμανογλείου», τὸ παραιτηθὲν τὸν Σεπτέμβριον, ἀνεκοίνωσε τὴν παραίτησίν του εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Κοιν. Προνοίας, μεταξὺ τῶν πρώτων σκέψεων τοῦ Ὑπουργείου ἦτο ἡ ἄμεσος κλῆσις νὰ ὑποβληθοῦν καταστάσεις τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ἐπιστημονικοῦ, τοῦ Διοικητικοῦ καὶ τοῦ κατωτέρου προσωπικοῦ, διὰ νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν μας τὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα εἰργάζοντο εἰς τὸ «Σισμανόγλειον» καὶ τὰ ὁποῖα ἤδη ἀπὸ μερικοὺς μῆνας δὲν εἶχον πληρωθῆ. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἓν ἔτος, ὅπως ἀνέφερεν ὁ κ. Τσουκαλᾶς, ἀλλὰ 4 μῆνες. Καὶ ἔκτοτε διέρρευσαν, μέχρι σήμερον καὶ ἄλλοι ἀρκετοὶ μῆνες.

§67Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. Ἀρκετοί, διὰ νὰ ἐπέλθῃ ὁ ἐξ ἀσιτίας θάνατος.....

§68ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Τὸ θέμα τοῦ προσωπικοῦ μᾶς εἶναι ἰδιαιτέρως προσφιλές, διότι, ὁμολογῶ, ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐταλαιπωρήθησαν πάρα πολύ, ὅπως ἔχει ὑπ’ ὄψει της ἡ Βουλή. Διωρίσθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἐμὲ καὶ τῇ ὑποδείξει τοῦ Συμβουλίου τῶν Κληροδοτημάτων, ἓν νέον Συμβούλιον διὰ τὸ «Σισμανόγλειον», τὸ ὁποῖον ἐπελήφθη ὅλων τῶν θεμάτων τῶν ἀφορώντων τὸ «Σισμανόγλειον». Ἐμελέτησε τὰ ζητήματα, ἐμελέτησε καὶ τὸ ζήτημα τοῦ προσωπικοῦ, δὲν ἠδυνήθη, ὅμως, νὰ καταλήξῃ εἰς τὸ νὰ θέσῃ εἰς ἐνέργειαν τὸ «Σισμανόγλειον». Ὅσον ἀφορᾶ τὰς ἐνεργείας, τὰς ὁποίας ἐκάμαμεν ἀπὸ μὲν τῆς πλευρᾶς τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, ἐδώσαμεν, κατ’ ἐπανάληψιν, ὀλίγα τρόφιμα, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἠδυνήθην νὰ κάμω. Ἀπὸ δὲ τῆς πλευρᾶς τῆς οἰκονομικῆς, ἀφέθη εἰς τοὺς κ.κ. συναδέλφους Οἰκονομικῶν καὶ Ἐργασίας. Καὶ οἱ δύο ἦσαν πρόθυμοι, παρέπεμψα δὲ τοὺς ἐκπροσώπους τῶν ὑπαλλήλων εἰς τοὺς κ. κ. Ὑπουργοὺς Οἰκονομικῶν καὶ Ἐργασίας, ἀλλὰ δὲν ἠθέλησαν κατόπιν, νὰ πάρουν ἓν ποσὸν ἔναντι ἐπιδόματος, διότι μὲ αὐτὸ ἐθεώρησαν, ὅτι θὰ ἐδεσμεύοντο καὶ θὰ ἐθεωροῦντο ὡς ἀπολυθέντες. Αὐτὴ ἡ δυσχέρεια ἀνεφύη, τότε, παρ’ ὅτι καὶ οἱ δύο κ.κ. συνάδελφοι, ἐφάνησαν πρόθυμοι. Τὸ Συμβούλιον, τὸ ὁποῖον εἶχε διορισθῆ, ἐνδιεφέρθη διὰ τοὺς ὑπαλλήλους αὐτούς, τοὺς προσέφερε μίαν μικρὰν ἐνίσχυσιν, συσσίτιον κ.λ. π., ἀκόμη, ὅμως, τὸ θέμα τῶν ὑπαλλήλων εἶναι ἄλυτον. Μοῦ ὑπεβλήθη δέ, σήμερον, νομίζω, ἢ χθές, μία ἀναφορά, ἡ ὁποία ὁμολογουμένως πρέπει νὰ μελετηθῇ καὶ πρέπει νὰ εὕρωμεν μίαν λύσιν — ὅπως καὶ θὰ χρειασθῇ νὰ εὕρωμεν, ὅπως εἶπεν καὶ ὁ συνάδελφος κ. Χλουβεράκης — ἰδιὰ τὸ σύνολον τοῦ ζητήματος, ὥστε νὰ τεθῇ ἐν λειτουργίᾳ τὸ Ἵδρυμα καὶ νὰ δυνηθῶμεν νὰ χρησιμοποιήσωμεν τοὺς ὑπαλλήλους αὐτούς. Ὡς πρὸς τὴν ἀποζημίωσιν, κατ’ ἄλλον τρόπον, ἐὰν θὰ ἐγένετο ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, ἀπὸ τὸ Ταμεῖον Ἀνεργίας, δηλαδή, δὲν θὰ ἦτο εὔκολον, διότι, ὅπως εἶπε καὶ ὁ κ. Τσουκαλᾶς, ὁ κ. Θηβαῖος τὰ ἐξήτασε, ἀλλὰ δεδομένου ὅτι εἶναι ἰδιωτικοῦ Δικαίου, δὲν δύναται νὰ στηριχθῇ πουθενὰ διὰ νὰ καταβάλῃ τοὺς μισθοὺς τοὺς ὀφειλομένους εἰς τοὺς ὑπαλλήλους αὐτούς. Λυποῦμαι ἰδιαιτέρως, διὰ τὴν κατάστασιν τῶν ὑπαλλήλων αὐτῶν, καὶ τὸ θέμα ἀπασχολεῖ, ὁμολογουμένως, τοὺς κ.κ. συναδέλφους πάρα πολύ, ἐλπίζω δὲ ταχέως νὰ εὑρεθῇ λύσις.

§69Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. Ἐὰν καλῶς ἀντελήφθην, ἡ κυρία Ὑπουργὸς εἶπεν ὅτι προσεφέρθη ἓν ποσὸν εἰς τοὺς ὑπαλλήλους αὐτοὺς καὶ ὅτι ἀνέκυψε περαιτέρω ζήτημα ἂν δίδεται ὑπὸ τύπον ἀποζημιώσεως διὰ τὴν ἀπόλυσιν ἢ μή. Δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ διευκρινισθῇ, ἀφοῦ παρεκάμφθη, ἂς εἴπωμεν, ἡ νομικὴ δυσχέρεια ἡ σχετιζομένη μὲ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον καὶ τὸν Προϋπολογισμόν, νὰ διευκρινισθῇ, λέγω, ὅτι δὲν δίδεται λόγῳ ἀπολύσεως; Καί, περαιτέρω, δὲν ἦτο δυνατὸν ἓν θέμα, τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζεται μὲ τόσην συμπάθειαν, νὰ λυθῇ ὡς κατεπεῖγον, διὰ πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἀφοῦ ἡ Κυβέρνησις, καλῶς ἢ κακῶς, ἐχάραξε τὴν τακτικὴν τῶν πράξεων αὐτῶν — κατὰ παράβασιν, βεβαίως, τοῦ γράμματος τοῦ Συντάγματος — ἐπὶ θεμάτων πολὺ ὀλιγώτερον κατεπειγόντων καὶ σοβαρῶν;

§70ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Κύριε συνάδελφε, ἀκριβῶς ἤθελον νὰ σᾶς προλάβω, διὰ νὰ σᾶς εἴπω ὅτι εἶναι ἐδῶ ὁ κ. συνάδελφός μου ἐπὶ τῆς Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπαντήσῃ ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς λύσεως, ὡς πρὸς τὸ Ταμεῖον Ἀνεργίας κ.λ.π. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ θέμα τῶν πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐλαχίστας πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἔκαμε μέχρι τοῦδε, διότι τὸ ἀποφεύγει κατὰ τὸ δυνατόν.

§71Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε, νὰ σᾶς δώσω τὴν πληροφορίαν. Ἀκριβῶς ὁ κατεπείγων χαρακτὴρ τῆς περιπτώσεως, ἐπέτρεψεν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Ἀπασχολήσεως καὶ ἐνήργησε, κατὰ παρέκκλισιν τῶν διατάξεων, καὶ ἔδωσεν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν εἰς τοὺς περὶ ὧν πρόκειται ὑπαλλήλους.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γρίβας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ποῖοι λόγοι ἐπέβαλον τὸν μὴ διορισμὸν εἰς τὰς δύο θέσεις Ἀρχηγῶν Σπιτιῶν Τεχνικῶν Σχολῶν Βασιλίσσης εἰς Δράμαν, κοπελλῶν, καταγομένων ἐκ τῆς περιφερείας τοῦ Νομοῦ Δράμας.

§73Δ. ΓΡΙΒΑΣ. Τὸ θέμα ἔχει ἤδη τακτοποιηθῆ, κύριε Πρόεδρε.

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης, ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Συνδέσμου Ἀστέγων συνοικισμοῦ Τριῶν Ἱεραρχῶν Θεσσαλονίκης, ζητοῦντος ἀναστολὴν διώξεως τῶν μελῶν του δι’ ἐπιβληθείσας ἀποζημιώσεις χρήσεως τῶν παραπηγμάτων των καὶ ἐπίλυσιν τοῦ στεγαστικοῦ προβλήματος αὐτῶν.

§75Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀναφορὰ ἀνάγεται εἰς τὸ κρίσιμον θέμα τῆς λαϊκῆς κατοικίας. Συγκεκριμένως πρόκειται περὶ τοῦ ἑξῆς: Εἰς τὸν συνοικισμὸν Τριῶν Ἱεραρχῶν Θεσσαλονίκης, ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἔχουν ἐγκατασταθῆ εἰς παραπήγματα, μερικαὶ ἑκατοντάδες οἰκογένειαι, κατὰ τὸ πλεῖστον προσφύγων καὶ ὡρισμένων γηγενῶν. Πρόκειται περὶ βιοπαλαιστῶν, πτωχῶν, οἱ ὁποῖοι μόλις εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐξασφαλίσουν τὰ πρὸς τὸ ζῆν. Ἀπὸ τῶν ἡμερῶν, ὅμως, τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἐναντίον τῶν κατοίκων τοῦ συνοικισμοῦ αὐτοῦ, ἀσκεῖται μία πίεσις, μία καταδίκη, ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ κανείς. Συγκεκριμένως αἱ ὑπηρεσίαι κάθε τόσον κοινοποιοῦν ἐντάλματα καὶ ζητοῦν νὰ εἰσπράξουν μισθώματα χρήσεως τῶν παραπηγμάτων αὐτῶν. Οἱ κάτοικοι ἀδυνατοῦν νὰ καταβάλουν τὰ μισθώματα αὐτά. Ἐπὶ πλέον παραμένει ἀνικανοποίητον τὸ ἑξῆς: Ἀπὸ ἐτῶν ὑπέβαλον αἴτημα καὶ ζητοῦν συγκεκριμένως νὰ καθορισθῇ ἡ ἀξία τῶν παραπηγμάτων, τῶν οἰκοπέδων αὐτῶν, νὰ χρεωθοῦν μὲ τὸ ἥμισυ τῆς σημερινῆς ἀξίας, διότι τὰ οἰκόπεδα αὐτὰ δὲν εἶχον καμμίαν ἀξίαν καὶ ἀπέκτησαν κάποιαν ἀξίαν ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι ἐγκατεστάθησαν αὐτοὶ ἐκεῖ, ἀξιοποίησαν τὴν περιοχήν, καὶ ἐδημιούργησαν μίαν κατάστασιν, καὶ ἑπομένως ἔχουν δικαίωμα νὰ ζητήσουν νὰ χρεωθοῦν μὲ τὸ ἥμισυ τῆς ἀξίας, τὴν ὁποίαν θὰ καταβάλουν, εἰς ὡρισμένας δόσεις καὶ νὰ γίνουν κύριοι τῶν οἰκοπέδων καὶ παραπηγμάτων. Οὕτω θὰ εἶναι ἥσυχοι ὅτι ἔχουν, ἐπὶ τέλους, ἰδίαν ἐγκατάστασιν καὶ νὰ λήξῃ αὐτὴ ἡ ἐκκρεμότης, ἡ ὁποία τοὺς κρατεῖ εἰς διαρκῆ ἀγωνίαν. Δι’ αὐτὸ θὰ παρακαλέσω τοὺς ἁρμοδίους κ. κ. Ὑπουργούς, νὰ ἀπαντήσουν συγκεκριμένως καὶ πρὸ παντὸς ὅτι θὰ δώσουν μίαν λύσιν ὅσον δύνανται συντομώτερον διὰ νὰ λήξῃ ἡ ἀγωνία ἑκατοντάδων οἰκογενειῶν ποὺ ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς στεγάσεώς των.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Εὐαγγέλου ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τῆς ἰδίας ἀναφορᾶς.

§77Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει τὸ Σωματεῖον «Τρεῖς Ἱεράρχαι», ἔρχεται ἐπικαίρως, διότι ἅπτεται τοῦ νομοσχεδίου περὶ ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας. Πέραν τοῦ Συλλόγου τῶν «Τριῶν Ἱεραρχῶν», περὶ τὰ 15 ἕτερα Σωματεῖα γηγενῶν καὶ προσφύγων Θεσσαλονίκης, εἶναι κυριολεκτικῶς ἀνάστατα, διότι ἐν ὄψει αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου, ἡ Κτηματικὴ Τράπεζα κοινοποιεῖ ἀθρόως ἐντάλματα διὰ τὴν εἴσπραξιν τέλους χρήσεως διὰ τὰ οἰκόπεδα καὶ τὰ παραπήγματα, τὰ ὁποῖα οἱ πρόσφυγες ἢ οἱ γηγενεῖς ἐδῶ καὶ 30 χρόνια χρησιμοποιοῦν, τὰ ὁποῖα ἐπεσκεύασαν καὶ εἰς τὰ ὁποῖα ἔκτισαν ἕνα κεραμίδι, διὰ νὰ ἠμπορέσουν δι’ ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας νὰ στεγασθοῦν. Νομίζω ὅτι εἶναι ἓν μέτρον ἄδικον καὶ ὅτι θὰ ἔπρεπε, ὅπως καὶ ὁ προλαλήσας συνάδελφος, εἶπε, νὰ λήξῃ αὐτὴ ἡ ἀβεβαιότης, δηλαδὴ νὰ παραχωρηθοῦν αὐτὰ τὰ οἰκόπεδα εἰς τοὺς κατοίκους καὶ νὰ ἠμπορέσουν νὰ βελτιώσουν τὴν θέσιν των ἢ νὰ κάμουν ἕνα σπιτάκι διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ στεγάσουν τὴν οἰκογένειάν των. Νομίζω, ὅτι τώρα ποὺ ἔρχεται τὸ νομοσχέδιον περὶ ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας, εἶναι καιρὸς νὰ τακτοποιηθῇ αὐτὸ τὸ ζήτημα καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν ἀβεβαιότητα.

§78ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Τσιγάρας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§79Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι τὸ στεγαστικὸν πρόβλημα εἶναι ἓν ζωτικώτατον πρόβλημα τῆς Χώρας μας. Εἶναι ἀπαράδεκτον, ὕστερα ἀπὸ δεκάδες ἐτῶν νὰ μένῃ ἄλυτον καὶ νὰ ὑπάρχουν συμπολῖται μας, οἱ ὁποῖοι νὰ μὴ ἔχουν τὸ βασικὸν αὐτὸ καὶ τὸ ἐλάχιστον ἀγαθόν, τῆς στέγης. Δὲν χρειάζεται νὰ ἀναπτύξω περισσότερον τὸ θέμα, διότι οἱ προλαλήσαντες τὸ ἀνέπτυξαν ἐπαρκῶς. Θὰ παρακαλέσω τοὺς ἁρμοδίους κ. κ. Ὑπουργοὺς νὰ προσπαθήσουν νὰ ἐξαντλήσουν κάθε προσπάθειαν εἰς τρόπον ὥστε νὰ λυθῇ τὸ πρόβλημα αὐτὸ ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας.

§80Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφ. Κοιν. Προνοίας). Κύριε Πρόεδρε, ἡ διαχείρισις τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Παρὰ ταῦτα, τὸ τελευταῖον νομοσχέδιον περὶ ρυθμίσεως καὶ διαχειρίσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ ἡ κωδικοποίησις τῆς σχετικῆς νομοθεσίας θὰ θέσουν ὁριστικὸν θέμα εἰς τὴν τακτοποίησιν τοῦ ἐκκρεμοῦς ζητήματος τῶν ἐνδιαφερομένων συνοικισμῶν τῆς Θεσσαλονίκης καὶ λοιπῶν περιοχῶν.

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γρίβας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς ἀστέγων κατοίκων Κοινότητος Ποταμῶν Δράμας, ζητούντων λῆψιν μέτρων στεγάσεώς των.

§82Δ. ΓΡΙΒΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γνωστὸν ἀνὰ τὸ Πανελλήνιον πόσας καταστροφὰς ὑπέστη ἡ Δράμα, τόσον ἐκ τῆς Βουλγαρικῆς κατοχῆς, ὅσον καὶ ἐκ τῶν συμμοριτῶν. Ἰδιαίτατα ὁ ὀρεινὸς ὄγκος τοῦ Νομοῦ Δράμας, ὁ ὁποῖος συνορεύει μὲ τὴν Βουλγαρίαν καὶ εἶναι πυκνότατα κατωκημένος, ὑπέστησαν μίαν ἀφάνταστον καταστροφὴν τὰ σπίτια τῆς περιοχῆς ἐκείνης. Ἐπιστεύομεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις τὸ θέμα αὐτὸ θὰ τὸ εἶχεν ὁριστικῶς ρυθμίσει ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν. Δυστυχῶς, ὅμως, καὶ σήμερον ἀκόμη, ἐξακολουθοῦμεν, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἐγένοντο πολλὰ προγράμματα ἐπαναπατρισμοῦ τῶν χωρίων τῶν συνόρων, τὰ προγράμματα, δυστυχῶς, ἐξακολουθοῦν νὰ μένουν προγράμματα, διότι οὐδεμία μέριμνα ἐλήφθη διὰ τὴν αὐτοστέγασιν τῶν ἐκεῖ ἐγκατασταθέντων προσφύγων. Ὑποβάλλω παράκλησιν εἰς τὴν κυρίαν Ὑπουργὸν τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας, ὅπως μᾶς βοηθήσῃ εἰς τὸν τομέα αὐτὸν καὶ χορηγήσῃ τὰς ἀπαιτουμένας πιστώσεις, τοὐλάχιστον διὰ τὰ χωριὰ τὰ συνορεύοντα μὲ τὴν Βουλγαρίαν. Ἰδιαίτατα δὲ διὰ τὸ θέμα τῆς Κοινότητος τῶν Ποταμῶν. Ἡ Κοινότης τῶν Ποταμῶν κατεστράφη ἐξ ὁλοκλήρου. Ἐγένετο μέχρι σήμερον μία προσπάθεια ἀνοικοδομήσεως καὶ ἀνασυγκροτήσεως τῶν συνοικισμῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπάγονται εἰς τὴν Κοινότητα αὐτήν, ἀλλὰ ἡ προσπάθεια αὐτὴ δὲν ὡλοκληρώθη. Ὑποβάλλω τὴν θερμὴν παράκλησιν πρὸς τὴν κυρίαν Ὑπουργὸν τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας νὰ μᾶς βοηθήσῃ εἰς τὸν τομέα αὐτόν.

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Τριανταφυλλίδης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§84Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχων ἰδίαν γνῶσιν τῆς στεγαστικῆς καταστάσεως τῆς Κοινότητος τῶν Ποταμῶν, συνηγορῶ καὶ ἐγὼ θερμῶς ὑπὲρ τοῦ αἰτήματος τῆς Κοινότητος αὐτῆς καὶ ὑποβάλλω παράκλησιν εἰς τὴν κυρίαν Ὑπουργὸν ὅπως προσέξῃ καλύτερον τοὺς παραμεθορίους συνοικισμούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται τελείως ἐγκαταλελειμμένοι. Δράττομαι, ὅμως, τῆς εὐκαιρίας ἐκ τοῦ αἰτήματος τῆς Κοινότητος Ποταμῶν, νὰ παρακαλέσω τὴν κυρίαν Ὑπουργόν, ὅπως λάβῃ ἰδιαιτέραν μέριμναν διὰ τοὺς ἀστέγους τῶν παραμεθορίων περιοχῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνέρχονται εἰς ἱκανὸν ἀριθμὸν καὶ ἀποτελοῦν τὸ σοβαρώτερον ζήτημα διὰ τὴν ὕπαιθρον. Νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσῃ πλέον τὸ ζήτημα τοῦτο εἴτε διὰ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, χορηγοῦσα εἰς αὐτοὺς ἐφ’ ἅπαξ ἕνα κονδύλιον, νὰ χρησιμοποιηθῇ διὰ τὴν στέγασίν των, εἴτε ἀποφασίζουσα ὅπως χορηγήσῃ εἰς τοὺς ἀστέγους καὶ τοὺς νέους οἰκογενειάρχας, οἱ ὁποῖοι, τέλος πάντων, δικαιοῦνται στεγάσεως, νὰ ἔχουν καὶ αὐτοὶ δικαιώματα ἀπὸ τὸ Κράτος, νὰ τοὺς χορηγήσῃ ἐφ’ ἅπαξ ἕνα δάνειον μακροπρόθεσμον, τὸ ὁποῖον αὐτοὶ θὰ ἐξοφλήσουν σὺν τῷ χρόνῳ, ἀλλὰ καὶ θὰ ἠμπορέσουν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ στεγάσουν τὰς οἰκογενείας των καὶ νὰ λυθῇ τὸ στεγαστικὸν πρόβλημα εἰς τὰς παραμεθορίους περιοχάς.

§85Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφ. Κοιν. Προνοίας). Οἱ κύριοι συνάδελφοι γνωρίζουν ὅτι πάντοτε ἡ Κυβέρνησις ἰδιαιτέρως μετεχειρίσθη τὰς παραμεθορίους περιοχάς, καὶ παρὰ τὰς καταστροφὰς ἐκ τῶν σεισμῶν καὶ τῶν θεομηνιῶν ἡ κατανομὴ ἐφέτος, ἐγένετο εἰδικῶς εἰς τὰς παραμεθορίους περιοχὰς τῆς Μακεδονίας. Ἰδιαιτέρως διὰ τὴν περιοχὴν Ποταμῶν Δράμας, ἐδόθη ἐντολὴ εἰς τὴν Νομαρχιακὴν Ἐπιτροπὴν ὥστε ἐκ τῶν διατεθησομένων πιστώσεων νὰ ληφθῇ ἰδιαιτέρα μέριμνα, ὥστε νὰ γίνῃ ἡ στέγασις τῶν παραμεθορίων αὐτῶν πληθυσμῶν, ἰδιαιτέρως τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Ποταμῶν Δράμας.

§86Δ. ΓΡΙΒΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, λυποῦμαι, ἀλλὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Κοιν. Προνοίας, ὅτι διὰ τὸν Νομὸν Δράμας, ἰδιαιτέρως, ἐφέτος, δὲν διετέθη διὰ τὸ ζήτημα τῆς αὐτοστεγάσεως οὔτε δραχμή. Μὲ ἄλλους Νομούς, οἱ ὁποῖοι, ἐν σχέσει μὲ τὰς καταστροφὰς τὰς ὁποίας ὑπέστη ἡ Δράμα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ σύγκρισις, ὅπως, ἐπὶ παραδείγματι, μὲ τὴν Καβάλαν, τὴν Ξάνθην καὶ τὴν Κομοτηνήν. Ἐπειδὴ δὲ ἔτυχεν, λόγῳ τῆς ἰδιότητός μου, ὡς προερχόμενος ἐκ τοῦ Στρατοῦ, νὰ περιοδεύσω καὶ νὰ ζήσω εἰς τὰς περιοχὰς αὐτάς, σᾶς λέγω, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι ἡ Κομοτηνή, ὄχι ὅτι δὲν ἐνδιαφέρομαι διὰ τὴν περιφέρειαν αὐτήν, δὲν ὑπέστη τὰς καταστροφὰς τὰς ὁποίας ὑπέστη ἡ Δράμα. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἡ Δράμα, ἐπειδὴ ὁ ὀρεινός της ὄγκος κατοικεῖται πυκνότερον, ὑπέστη 2 φορὰς καταστροφήν. Τὴν μίαν λόγῳ τῆς Βουλγαρικῆς κατοχῆς καὶ τὴν δευτέραν ὅταν ἐξεσηκώθη ὅλος ὁ πληθυσμὸς ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἦλθον ὅλοι πρόσφυγες εἰς τὴν Δράμαν καὶ ἐγκατέλειψαν τὰ χωριά των. Λοιπόν, ἦτο φυσικόν, νὰ ἔχῃ μεγαλυτέρας ἀνάγκας ὡς παραμεθόριος περιοχὴ καὶ λυποῦμαι διότι ἐνῷ ὠφελήθησαν ἄλλοι, ἐκεῖ εἰς τὸν Νομὸν Δράμας δὲν ἐδόθη οὔτε δραχμή.

§87Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφ. Κοιν. Προνοίας). Αὐτὸ εἶναι θέμα Ὑπουργείου Συντονισμοῦ καὶ ὄχι Ὑπουργείου Προνοίας. Ἡ κατανομὴ γίνεται παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ.

§88Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ μᾶς εἴπῃ ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τὶ ποσὸν διετέθη διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τῆς στεγάσεως τῶν ἀστέγων τῶν παραμεθορίων περιοχῶν ἀπὸ τὰς πιστώσεις τῶν κονδυλίων τῶν παραμεθορίων περιοχῶν. Ἀτυχῶς, δὲν ἠκούσαμεν αὐτὸ τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον διετέθη. Δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγον τὸ ἀντιμετωπίζει ἡ Κυβέρνησις ὡς Ἐθνικὸν αὐτὸ τὸ ζήτημα. Διότι, δὲν πρέπει νὰ ἀναμένωμεν ἀπὸ αὐτοὺς νὰ εἶναι καλοὶ πολῖται, φρόνιμοι κ.λ.π., καὶ νὰ ἔχουν τὰς οἰκογενείας των ἀστέγους, μέχρι σήμερον. Νομίζω ὅτι πρέπει κἄπως ριζικώτερον νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ οὐχὶ ἀορίστως, εἴτε, ὡς ἐτόνισα καὶ προηγουμένως, διὰ μιᾶς ἐνισχύσεως παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας εἴτε διὰ δανείου μακροπροθέσμου παρὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης.

§89Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφ. Κοιν. Προνοίας). Τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον διετέθη ἐφέτος εἶναι 24 ἑκατομμύρια δραχ.

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Γρηγορίου ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, σχετικῶς μὲ τὸ στεγαστικὸν πρόβλημα τῶν κατοίκων τοῦ Συνοικισμοῦ Ἀξιός, Θεσσαλονίκης.

§91Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, μετὰ τὴν πυρκαϊὰν τῆς Θεσσαλονίκης, τοῦ 1917, ἡ τότε Κυβέρνησις ἐγκατέστησεν τοὺς Ὀθωμανοὺς καὶ Ἰσραηλίτας εἰς τὸν συνοικισμὸν Ἀξιοῦ, ἐπὶ οἰκοπέδων καὶ οἰκημάτων ἀνηκόντων εἰς τὸ Δημόσιον. Τὸν συνοικισμὸν δὲ αὐτόν, διοικοῦσε καὶ διοικεῖ μέχρι σήμερον, μία Ἐπιτροπή, ἀποτελουμένη ἀπὸ ὡρισμένους ὑπαλλήλους, ἕνα Τοῦρκον καὶ ἕνα Ἰσραηλίτην. Ὁ συνοικισμὸς αὐτὸς ἐγκατελείφθη ἀπὸ μὲν τοὺς Ὀθωμανούς, λόγῳ τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν πληθυσμῶν, ἀπὸ δὲ τοὺς Ἰσραηλίτας λόγῳ τῶν γεγονότων τῆς κατοχῆς, ὅπου οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν ἐσφάγησαν καὶ ἐξηφανίσθησαν ἀπὸ τὸν κατακτητήν. Εἰς τὸν συνοικισμὸν αὐτὸν προσέφυγον οἱ πρόσφυγες τῆς Δυτικῆς Θρᾴκης καὶ Ἀνατολικῆς Μακεδονίας, ἰδίως ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κατεδιώχθησαν δι’ ἐθνικὴν δρᾶσιν κ.λ.π. καὶ οἱ ὁποῖοι μέχρι σήμερον εἶναι ἐγκατεστημένοι εἰς τὸν συνοικισμόν. Τὸ περίεργον, κύριε Πρόεδρε, εἶναι τοῦτο, ὅτι τὸν συνοικισμὸν αὐτὸν κατοικοῦν 700 οἰκογένειαι, δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς Ὀθωμανός, οὐδεὶς Ἰσραηλίτης. Καὶ ὅμως, εἰς τὴν Διοίκησιν τοῦ συνοικισμοῦ μετέχει καὶ Ἰσραηλίτης καὶ Ὀθωμανός, μετακαλούμενος ἐκ Ροδόπης, διότι ἡ Θεσσαλονίκη δὲν ἔχει πλέον Ὀθωμανούς. Νομίζω, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ὀρθὸν εἶναι, ὅπως ἐπ’ εὐκαιρίᾳ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ κατατεθῇ ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας, νὰ δοθῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ἡ δυνατότης νὰ ἀγοράσουν ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας, τὰ οἰκήματα αὐτά, καὶ νὰ λήξῃ ἡ ὑπόθεσις αὐτή, διότι, ἐὰν θελήσῃ τὸ Δημόσιον νὰ ἐξώσῃ 700 οἰκογενείας ἀπὸ τὸν συνοικισμὸν Ἀξιοῦ, οὐδέποτε θὰ τὸ κατορθώσῃ καὶ δι’ αὐτό, νομίζω, ὅτι ὀρθὸν καὶ σκόπιμον εἶναι νὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία τῆς ἐξαγορᾶς τῶν οἰκημάτων αὐτῶν μὲ δόσεις καὶ ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας.

§92Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφ. Κοιν. Προνοίας). Ὁ κ. συνάδελφος, θὰ γνωρίζῃ ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Κοιν. Προνοίας ἠσχολήθη κατ’ ἐπανάληψιν μὲ τὸ θέμα τοῦ συνοικισμοῦ αὐτοῦ. Ἤδη, ἐν συνεργασίᾳ τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν καὶ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας καταρτίζεται νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον θὰ δώσῃ ὁριστικὴν λύσιν.

§93Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἐπειδή, κύριε Ὑπουργέ, ἔχομεν ὑποβάλει, ὡρισμένοι συνάδελφοι, σχετικὴν τροπολογίαν εἰς τὸ νομοσχέδιον περὶ διαχειρίσεως ἀνταλλαξίμου περιουσίας ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶπεν ὅτι δὲν εἶναι σχετικὸν τοῦτο. Ἐκάμαμεν νέαν τροπολογίαν, διὰ νὰ τὴν ὑποβάλωμεν εἰς τὸ νομοσχέδιον περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν περὶ δημοσίων κτημάτων. Εἰς αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον, ἐννοεῖτε, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι θὰ τεθῇ ἡ τροπολογία μας ἢ εἰς τὸ ἰδικόν σας;

§94Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ (Ὑφ. Κοιν. Προνοίας). Εἰς εἰδικὸν νομοσχέδιον.

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας τῶν ἀναφορῶν

καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὡς γνωρίζετε, κύριοι βουλευταί, ἔχει προταχθῆ, συνεπείᾳ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς, ἡ ἐπερώτησις περί μέτρων εἰρηνεύσεως. Εἶναι ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1. Ὁ κ. Δ. Παπασπύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§96Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ νὰ συζητηθῇ μαζὶ καὶ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 191 ἐπερώτησίς μου.

§97ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει ἀντίρρησις, ὅτι θὰ συζητηθοῦν ὅλαι αἱ συναφεῖς ἐπερωτήσεις.

§98Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ὑπάρχει θέμα γενικεύσεως;

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι.

§100Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἄλλωστε εἶναι τόσον μέγας ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐγγεγραμμένων, ὥστε δὲν ὑπάρχει λόγος γενικεύσεως.

§101Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπεμείναμεν ἀνενδότως, νὰ μὴ συμπέσῃ ἡ συζήτησις τῆς προκειμένης ἐπερωτήσεως κατὰ τὴν κρίσιμον φάσιν τῶν συζητήσεων εἰς τὸν Ὀργανισμὸν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν ἐπὶ τοῦ μεγάλου Ἐθνικοῦ θέματος τῆς Κύπρου, καὶ ἐπεδιώξαμεν παντὶ σθένει, μετὰ τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ πολιτικοῦ θέματος νὰ ἔλθῃ ἡ συζήτησις τῆς προκειμένης ἐπερωτήσεως διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν μέσα εἰς μίαν ἤρεμον ἀτμόσφαιραν νὰ γίνῃ μία ἐξήγησις μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἔξω τῶν ἀναθυμιάσεων τοῦ πολιτικοῦ πάθους, μὲ μίαν ἔξαρσιν, ἡ ὁποία ἐνδείκνυται ἐπὶ ἑνὸς θέματος, διὰ τὸ ὁποῖον ἐκεῖνοι, τοὐλάχιστον, ποὺ ἔσχον τὴν πρωτοβουλίαν νὰ τὸ ἀνακινήσουν καὶ νὰ τὸ φέρουν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, δὲν ἀπέβλεψαν οὔτε εἰς πολιτικάς, οὔτε εἰς κομματικὰς ἐπιδιώξεις. Ἡ ἐπιθυμία μας καὶ ἡ πρόθεσίς μας εἶναι νὰ τοποθετηθῇ τὸ ὅλον πρόβλημα ἐπὶ ἑνὸς ἀνωτάτου ἐπιπέδου, νὰ ἀκουσθοῦν αἱ ἑκατέρωθεν ἀπόψεις, νὰ φωτισθῇ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ πέραν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἡ δημοσία γνώμη, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἡ Κυβέρνησις, αἰρομένη εἰς τὸ ὕψος τῶν περιστάσεων, θὰ λάβῃ τὰ ἐνδεδειγμένα μέτρα, μακρὰν οἱασδήποτε κομματικῆς ἢ πολιτικῆς σκοπιμότητος. Πρόθεσίς μας δὲν εἶναι οὔτε νὰ ἐπικρίνωμεν, οὔτε νὰ ἐλέγξωμεν, ἀλλὰ νὰ ἐμφανίσωμεν μίαν πραγματικὴν κατάστασιν, ὡς αὕτη ἔχει διαμορφωθῆ, νὰ ἐπισημάνωμεν τοὺς ὑφισταμένους μεγάλους ἐθνικοὺς κινδύνους ἀπὸ τὴν παράτασιν αὐτῆς τῆς ἀνωμαλίας καὶ τῆς ἐκκρεμότητος καὶ νὰ καλέσωμεν τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ ὑψίστου χρέους πρὸς τὴν Πατρίδα. Οὔτε πρόθεσις ἐκείνων ποὺ ἔσχον τὴν πρωτοβουλίαν νὰ φέρουν τὸ κρίσιμον αὐτὸ θέμα ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἦτο νὰ προχωρήσουν εἰς οἱανδήποτε παραχώρησι πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν. Ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ὅταν ἀκόμη εἰσηγεῖτο τὸ νομοσχέδιον περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως, τὸ ὁποῖον ἔγινε νόμος τοῦ Κράτους μὲ τὸν ἀριθμὸν 2058, εἰς τὴν εἰσηγητικήν του ἔκθεσιν ρητῶς καθώρισε καὶ ἐτόνισεν ὅτι τὰ μέτρα τῆς εἰρηνεύσεως δὲν ἀποσκοποῦν οὔτε ἀποβλέπουν εἰς οἱανδήποτε παραχώρησιν πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν, ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἐπιτέλεσιν ἑνὸς Ἐθνικοῦ χρέους τὸ ὁποῖον ἔκτοτε ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ 1950 ὁ Ἐθνικὸς ἡγέτης καὶ μέγας Ἀρχηγός μας, ὁ Νικόλαος Πλαστήρας, εἶχε καθωρίσει. Εἰς ἐπιτέλεσιν αὐτοῦ τοῦ χρέους, προέβημεν κατὰ τρόπον σταδιακὸν εἰς τὴν λῆψιν τῶν μέτρων ἐκείνων, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ ὁμαλότης. Σήμερον ἐν ἔτει 1957 δηλαδὴ 12 ἔτη μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Χώρας ἀπὸ τὸν μαῦρον ξενικὸν ζυγὸν καὶ 8 ἔτη μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἐσωτερικῆς ἀνωμαλίας ὑπάρχουν.....

§102ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Συμπολιτεύσεως). Δὲν ἦτο ἐσωτερικὴ ἀνωμαλία.

§103Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Δὲν πρόκειται, κύριε συνάδελφε, νὰ παίξωμεν μὲ τὰς λέξεις. Τὴν θέλετε ἐσωτερικὴν ἀνωμαλίαν, τὴν θέλετε ἐμφύλιον πόλεμον, τὴν θέλετε συμμοριτοπόλεμον; Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ ὅροι, μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ οὐσία. Ἂς μὴ ταράσσωνται, λοιπόν, αἱ συνειδήσεις σας καὶ αἱ καρδίαι σας, κύριοι συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως. Ἔλεγον, λοιπόν, ὅτι 12 ἔτη μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ξενικῆς κατοχῆς καὶ 8 ἔτη μετὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἀνωμαλίαν, ὑπάρχουν μεγάλα ὑπολείμματα τοῦ κακοῦ παρελθόντος καὶ πέραν ἐκείνων, διὰ τοὺς ὁποίους γίνεται μνεία ἐν τῇ ἐπερωτήσει μας, πέραν τῶν κρατουμένων καὶ τῶν τελούντων ὑπὸ διοικητικὴν ἐκτόπισιν, ὑπάρχει ἕνας σημαντικὸς ἀριθμὸς ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι θίγονται εἴτε ἀμέσως εἴτε ἐμμέσως, ἀπὸ τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα εἰς σκληρὰς ὥρας ἔλαβε τὸ Ἔθνος, πρὸς καταστολὴν μιᾶς ἀνταρσίας. Ἀλλά, πέραν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, ποὺ ἐνδιαφέρουν τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὸ προέχον θέμα εἶναι ἡ ὁμαλὴ καὶ ἱκανοποιητικὴ λειτουργία τῆς Δημοκρατίας, διὰ τὴν ὁποίαν κάθε Ἕλλην, εἰς οἱανδήποτε πτέρυγα καὶ ἐὰν εὑρίσκεται, καὶ ἰδιαιτέρως οἱ ἐκπροσωποῦντες τὸν λαόν, ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς ἀποχρώσεως, ὀφείλουν νὰ ἐνδιαφέρωνται ἐὰν πονοῦν διὰ τὸν τόπον αὐτόν. Εἶπον, κύριοι βουλευταί, περὶ ὑπολειμμάτων τοῦ κακοῦ παρελθόντος, καὶ πρέπει νὰ σημειωθοῦν ὡρισμένοι ἀριθμοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐνδεικτικοὶ καὶ οἱ ὁποῖοι θὰ μᾶς δώσουν καὶ θὰ ἀνοίξουν τὸν δρόμον πρὸς τὴν ὀρθὴν καὶ λελογισμένην ἀντιμετώπισιν τοῦ μεγάλου αὐτοῦ προβλήματος. 1618 κατάδικοι ἀναφερόμενοι εἰς τὰ ἀδικήματα τὰ διαπραχθέντα κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς, κρατοῦνται ἔγκλειστοι, 12 ἔτη μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ 10 τοὐλάχιστον ἔτη μετὰ τὴν καταδίκην των εἰς τὰς φυλακάς. Ἐκ τῶν 1618 καταδίκων οἱ 1449 σημειοῦνται εἰς τὰς σχετικὰς καταστάσεις, ὡς ὀπαδοὶ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, 169 σημειοῦνται ὡς μεταμεληθέντες, 1526 κρατούμενοι σημειοῦνται ὡς ὀπαδοὶ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, καταδικασθέντες διὰ παράβασιν τοῦ Γʹ Ψηφίσματος καὶ τῶν συναφῶν νόμων ποὺ ἴσχυσαν κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἀνταρσίας καὶ 65 μὲ τὴν ἰδίαν κατηγορίαν, μεταμεληθέντες. Σύνολον κρατουμένων 3209. Ἐξ αὐτῶν 2975 σημειοῦνται εἰς τὰς σχετικὰς καταστάσεις τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ὡς ὀπαδοὶ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς καὶ 234 ὡς μεταμεληθέντες.

§104Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Εἰς τὰς καταστάσεις τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, κύριε συνάδελφε, οὐδεὶς σημειοῦται ὡς ἀνήκων εἰς τὴν ἄκραν ἀριστεράν.

§105Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἡ καταδίκη των ἀνάγεται εἰς ἐγκλήματα.

§106Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Διότι ἡ καταδίκη των ἐγένετο διὰ παραβάσεις τοῦ ποινικοῦ νόμου

§107Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Σημειοῦται ὅτι αἱ καταδίκαι ἐγένοντο διὰ παραβάσεις τοῦ ποινικοῦ νόμου, τὰς ὁποίας ἐπετέλεσαν ὡς ὄργανα τοῦ ΕΑΜ–ΕΛΑΣ.

§108Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Κρατοῦνται 234 διὰ παράβασιν τοῦ ποινικοῦ νόμου, καίτοι δὲν εἶναι ὀπαδοὶ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, ἀλλὰ τοὐναντίον ἐξεδήλωσαν μεταμέλειαν διὰ τὰ ἀδικήματα εἰς τὰ ὁποῖα ὑπέπεσαν, καὶ δὲν ἀπολύονται διότι δὲν ἐθεωρήθη σωστόν, νὰ ἀποδοθοῦν εἰς τὴν κοινωνίαν πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἔκαμαν βαρέα ἀδικήματα.

§109Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὑπάρχει κατηγορία καταδίκων οἱ ὁποῖοι κατεπάτησαν τὸν ποινικὸν νόμον, ἀλλὰ εἰς τὸ δικαστήριον ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἠθωώθησαν, ἀναφέρονται ὅτι ἔδρασαν ὡς μέλη μιᾶς ὀργανώσεως ἀντεθνικῆς κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς. Συνεπῶς, τὰ κυριώτερα ἀφοροῦν ὑποθέσεις, αἱ ὁποῖαι ἐδημιουργήθησαν κατὰ τὴν κατοχικὴν περίοδον. Εἰς ὅλας τὰς καταστάσεις ἀναφέρεται εἰς εἰδικὴν στήλην ἡ κατηγορία τῶν ἐγκληματισάντων.

§110Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἐγκλημάτισαν ἐν ὀνόματι τῆς Δημοκρατίας, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνοι ἐπικαλοῦνται.

§111Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Ἡ μεταμέλεια ἀφορᾷ τὴν ἀποκήρυξιν τῶν πράξεων ἢ τῶν πολιτικῶν φρονημάτων;

§112Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Τῶν πολιτικῶν φρονημάτων. Ἡ διακοπὴ τοῦ ἀξιοτίμου ἐξ Ἀρκαδίας κ. συναδέλφου, μοῦ δίδει τὴν εὐκαιρίαν νὰ κάμω τὴν ἑξῆς δήλωσιν: Μετέχω εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν διὰ τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως καὶ ἐκφράζω τὴν γνώμην ὅτι ἡ ἡγεσία τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, θὰ λάβῃ τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκφράσῃ τὰς ἀπόψεις της ἐπὶ ἑνὸς προβλήματος, τὸ ὁποῖον ἔχει γενικότητα καὶ δὲν εὑρίσκεται εἰς στενὰ κομματικὰ πλαίσια. Καὶ αὐτὴν τὴν γενικότητα ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, παρακολουθεῖ τὴν ἀρξαμένην συζήτησιν, θὰ εὕρῃ τὴν εὐκαιρίαν νὰ τὴν διατυπώσῃ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου.

§113Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πράγματι προωθουμένης τῆς συζητήσεως, θὰ λάβω τὸν λόγον, διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσω ἀπέναντι τοῦ συζητουμένου θέματος, τὴν θέσιν τὴν ὁποίαν ἀνέκαθεν ἔχει λάβει τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, εἰς τὴν ὁποίαν ἐμμένει καὶ τὴν ὁποίαν ἐκ νέου θὰ ἀναπτύξῃ.

§114Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ δι’ αὐτὸ ἐγὼ ἠθέλησα νὰ σημειώσω ὅτι ὑπάρχουν ἐντὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων οἱ διαφωνοῦντες ἐπ’ αὐτοῦ.

§115Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐπιθυμία μας εἶναι, ὅπως ἡ συζήτησις σταθῇ εἰς ἓν ἀνώτερον ἐπίπεδον, ὥστε ἀπὸ τὴν συζήτησιν αὐτὴν νὰ προέλθῃ κἄτι τι ὠφέλιμον, τὸ ὁποῖον νὰ ἱκανοποιήσῃ ὄχι μόνον τὴν δημοσίαν γνώμην, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιτακτικὴν ἀνάγκην διὰ κἄποιαν λύσιν, λύσιν, ὅμως, οὐχὶ προσωρινήν, ἀλλὰ ριζικήν. Διότι, ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ἀπευθύνεται πρὸς ὑμᾶς, πιστεύει ὅτι μετὰ πάροδον τόσων ἐτῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μένῃ ἀνοικτὸν ἓν θέμα, τὸ ὁποῖον δηλητηριάζει τὴν δημοσίαν ζωὴν τοῦ Ἔθνους.

§116Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἄλλωστε τὸ θέτετε τὸ θέμα κατὰ τὴν γνώμην μου, κατὰ τρόπον ἐξαίρετον, διότι ἀπὸ ὅλας τὰς παρατάξεις τῆς Βουλῆς ἀναγνωρίζεται ἡ ἀνάγκη τοῦ κατευνασμοῦ, τῆς λήθης τοῦ παρελθόντος. Πρόκειται κατὰ τὴν συζήτησιν αὐτὴν νὰ διαπιστωθῇ, ποία θὰ εἶναι ἡ ἔκτασις καὶ ἡ λύσις ἑνὸς προβλήματος, ἡ ὁποία ἔχει διαπιστωθῆ ὅτι ἀποτελεῖ ἀνάγκην.

§117Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εὐχαριστῶ διὰ τὴν διακοπὴν καὶ ἔχω κείμενα, διότι πρέπει ὡρισμένα κείμενα νὰ ὑπομνησθοῦν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, κείμενα, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται κατὰ τρόπον σαφῆ καὶ κατηγορηματικόν. Ἀλλὰ ἂς ἐπανέλθω, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ πρῶτον κεφάλαιον τῆς ἐπερωτήσεως, ποὺ ἀφορᾷ τὴν χορήγησιν τῆς ἀμνηστίας. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, εἰς τὴν διακοπὴν ποὺ ἔκαμε πρὸ ὀλίγου, ὅτι πρόκειται περὶ κοινῶν καταδίκων. Κύριοι βουλευταί, θὰ πρέπει νὰ παραγνωρίζῃ κανεὶς τὸ κλῖμα μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ὡρισμέναι ἐκδηλώσεις πραγματοποιοῦνται, ἔστω καὶ ἐὰν δημιουργοῦν ἐγκληματικὸν ἀποτέλεσμα. Ἂς ἀναπολήσωμεν, καίτοι τὸ κάμνω μὲ πολὺ κόπον καὶ ἰδιαιτέραν θλῖψιν, διὰ νὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν σκέψιν ὅλων μας, τὴν μαύρην περίοδον τῆς κατοχῆς. Θὰ πρέπει, ὅμως, πρωταρχικῶς νὰ κάμω τὴν δήλωσιν, καίτοι εἶναι ἐντελῶς περιττή, διότι ἡ συμβίωσίς μας μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἔχει δώσει τὸ μέτρον τῆς προσωπικότητος ἑκάστου ἐξ ἡμῶν, ἀλλὰ θὰ πρέπει καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ νὰ δηλώσω, ὅσον ἀντίθετος εἶμαι καὶ ὡς ἄνθρωπος καὶ ὡς πολίτης καὶ ὡς ἐπιστήμων, ἀλλὰ καὶ ὡς Ἕλλην, πρὸς τὴν ἰδέαν τοῦ ἐγκλήματος, τὸ ἀποτροπιάζομαι καὶ τὸ μάχομαι, δὲν ἕπεται, ὅμως, ἐξ αὐτοῦ, ὅτι ὁ ἀποτροπιασμός μου πρὸς τὸ ἔγκλημα καὶ ἡ ἀντίθεσίς μου πρὸς αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ μὲ κάμῃ νὰ παρίδω ὡρισμένα δεδομένα καὶ ὡρισμένας προϋποθέσεις, ὑπὸ τὰς ὁποίας ἔγιναν ὡρισμένα ἐγκλήματα. Δὲν πρόκειται νὰ ἀναξέσω τὸ θλιβερὸν παρελθόν. Ἴσως θὰ ἦτο χρήσιμον ἀπὸ μιᾶς πλευρᾶς, ἴσως θὰ ἦτο ὁ μεγαλύτερος συνήγορος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν πικρὰν τύχην νὰ φθάσουν μέχρι τοῦ ἑδωλίου τοῦ κατηγορουμένου μὲ τὴν βαρυτάτην κατηγορίαν τῆς ἀνθρωποκτονίας. Δὲν εἶναι, ὅμως, δυνατόν, νὰ ἀναφέρω τὸ παρελθόν, ἀλλὰ ὡρισμένας μόνον γενικότητας, ποὺ ἀφοροῦν τὴν περίοδον ἐκείνην, ποὺ διεπράχθησαν τὰ ἐγκλήματα αὐτά. Δὲν πρέπει οἱ διαχειριζόμενοι κατὰ τρόπον ὑπεύθυνον τὰ πράγματα αὐτὰ νὰ λησμονοῦν......

§118Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ὀφείλομεν νὰ μὴ ὁμιλοῦμεν περὶ ἐγκλημάτων, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς, ὅταν πρόκειται δι’ ἀγωνιστάς, οἱ ὁποῖοι ἐφόνευσαν προδότας, διότι σκεφθῆτε, ἐὰν αὔριον ἐλευθερωθῇ ἡ Κύπρος καὶ διότι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς ὑπὸ τῶν Ἄγγλων, ἐφόνευσεν ἕνας Ἕλληνας προδότην, νὰ πρέπει νὰ θεωρηθῇ ἐγκληματίας αὐτός.

§119Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, νὰ εἴπω καὶ ἐγὼ ἕνα προσωπικὸν θέμα. Δὲν εἶμαι, κύριοι συνάδελφοι, νομικός, καὶ ἔχω ὡρισμένας ἀπορίας. Ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, τοποθετεῖτε τὸ θέμα ὄχι γενικὰ διὰ τοὺς ἐγκληματίσαντας, ἀλλὰ μόνον δι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐγκλημάτισαν καὶ ἦσαν μέλη ὀργανώσεων ἀριστερῶν. Διότι, ἐὰν τὸ τοποθετήσητε γενικὰ καὶ διὰ τοὺς ἄλλους ποὺ ἔσφαξαν κἄποιον, διότι ἐπεινοῦσαν τὰ παιδιά του, διὰ νὰ πάρῃ κἄτι καὶ νὰ θρέψῃ τὰ παιδιά του, τὸ θέμα παίρνει κἄποιαν γενικωτέραν μορφήν. Δὲν ἠξεύρω, τὸ τοποθετεῖτε εἰς τὴν γενικὴν αὐτὴν βάσιν, ἢ μόνον....

§120Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὁ ἀριθμὸς τῶν κρατουμένων, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλῶ, ἀφορᾷ παραβάσεις διατάξεων τοῦ ποινικοῦ νόμου, δι’ ἀνθρωποκτονίας, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς, ὑπὸ μελῶν τῆς ὀργανώσεως ΕΑΜ–

ΕΛΑΣ.

§121Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Καὶ ἐξαιρεῖτε ἐκείνους ποὺ ἐγκλημάτισαν, ἂν καὶ ὑπῆρχε κἄποια δικαιολογία. Ἤθελον, ἐπίσης, ἕνα σημεῖον νὰ θίξω. Εἶπεν ὁ κ. Γρηγορίου δι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐδολοφόνησαν κατὰ τὸ διάστημα τῆς κατοχῆς, ὅτι πρέπει νὰ τοὺς ἡρωποιήσωμεν, διότι ἐδολοφόνησαν προδότας κ.λ.π. Ἔχω ἀδελφόν, τὸν ὁποῖον μοῦ ἔσφαξαν. Σᾶς ἐρωτῶ, εἰς ποίαν κατηγορίαν τοὺς ὑπαγάγητε αὐτούς; Ἐντροπή μας νὰ λέγωμεν τέτοια πράγματα.

§122Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Δολοφόνοι δὲν εἶναι.... (Θόρυβος).

§123ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Γρηγορίου, διακόπτετε διαρκῶς. Μὲ τὰς διακοπάς σας, ὅμως, προκαλεῖται θόρυβος. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι). Κύριε Παπασπύρου, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὴ δεχθῆτε διακοπάς. Συναινοῦντος τοῦ ρήτορος ἀπαγορεύω τὰς διακοπάς.

§124Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐδήλωσα, ὅτι διακοπὰς δὲν δέχομαι. Τὴν ἀφορμὴν τὴν ἔδωσε ἀγαπητὸς συνάδελφος ἐκ Σάμου. Θὰ ἀναγκασθῶ, διὰ νὰ δικαιολογήσω τὰ πράγματα, νὰ εἴπω, ὄχι ὑπὸ τύπον τοῦ συμβιβαστοῦ, ὅτι ἡ ἀλήθεια εὑρίσκεται εἰς τὸ μέσον.

§125Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸ μέσον. Ὁ Ἱερὸς Λόχος ἔδωσε ἐντολὴν εἰς τὴν Σάμον νὰ ἐκτελεσθοῦν 70.

§126Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Ἐντροπή, νὰ παραλληλίζητε αὐτοὺς μὲ τὸν Διγενή.

§127ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Γρηγορίου, τέλος πάντων ὑπάρχει καὶ Προεδρεῖον. Ἡ ὑπομονὴ ἔχει καὶ ὅρια.

§128Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἀπαντῶ καὶ πρὸς τοὺς δύο διακεκριμένους συναδέλφους. Ἐάν, φίλτατε κ. Γρηγορίου, μετέρχεσθε τὸν ὅρον τοῦ ἐγκληματίου, δὲν εἶναι διότι πιστεύετε εἰς αὐτό, ἀλλὰ ἐὰν ἕνας εἶναι πραγματικὰ ἐγκληματίας, ἐὰν οἱ 1618 κατάδικοι εὑρίσκωνται ὡς παραβάται κοινῶν διατάξεων τοῦ ποινικοῦ νόμου, συγκεκριμένως δὲ διὰ ἀνθρωποκτονίας, τὰς ὁποίας κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς ἐξετέλεσαν, ὡς μέλη τῆς ὀργανώσεως ἀντιστάσεως ΕΑΜ–ΕΛΑΣ, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβάλητε τὸν νομικὸν ὅρον. Τοὺς θεωρῶ πολιτικοὺς κρατουμένους, τοὺς θεωρῶ εἰς τὴν συνείδησίν μου ὡς πολιτικοὺς καταδίκους. Ἀλλά, ἐν πάσῃ περιπτώσει, οἱ 1618 κατοχικοὶ κατάδικοι, κρατοῦνται σήμερον διὰ παραβάσεις τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου, εἰς τὰς ὁποίας ὑπέπεσαν ἐκ πολιτικῶν ἐλατηρίων. Αὐτὴ εἶναι ἡ νομικὴ τοποθέτησις. Προχωρῶ τώρα εἰς τὴν ἄλλην πλευρὰν καὶ δίδω μίαν ἀπάντησιν. Ἐγένοντο πρὸς παραδειγματισμὸν καὶ πρὸς τιμωρίαν ἀναξίων Ἑλλήνων καὶ πρὸς συγκράτησιν τοῦ Ἐθνικοῦ φρονήματος, ἐγένοντο ἐνδεχομένως καὶ μὲ κἄποιαν αὐστηρότητα βαρεῖαι κυρώσεις δι’ ὡρισμένους, ἀλλὰ ἦλθεν καὶ ὁ νομοθέτης, ὁ ὁποῖος εἶπεν: «Ἐὰν τυχὸν αἱ ἐκτελέσεις αἱ ὁποῖαι ἔγιναν κατὰ τὴν κατοχὴν ἔγιναν εἰς βάρος προδοτῶν, καλῶς ἐγένοντο καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν κυρώσεις». Μὲ μίαν διαφοράν, ὅμως ὅτι λόγῳ τοῦ κλίματος, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη ἐκ τῆς ἐσωτερικῆς ἀνωμαλίας ἡ διάταξις αὐτὴ οὐδαμοῦ ἐφηρμόσθη.

§129Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ἢ ἐλάχιστα.

§130Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐγώ, τοὐλάχιστον, δὲν ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου, παρὰ ἐλαχιστοτάτας περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας, εἴτε μὲ δικαστικὰ βουλεύματα, εἴτε μὲ δικαστικὰς ἀποφάσεις, ἔγινεν ἡ ἀναγνώρισις, ὅτι αἱ ἐκτελέσεις ἔγιναν εἰς βάρος Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι, κατ’ ἀνάξιον καὶ προδοτικὸν τρόπον, ἐπεχείρησαν νὰ συνεργασθοῦν μὲ Γερμανούς, ἐφόρεσαν γερμανικὰς στολάς, κατεπίεσαν ὡρισμένας περιφερείας καὶ γενικώτερον παρέσχον τὰς ὑπηρεσίας των εἰς τὸν ἐχθρόν. Πέραν, ὅμως, ἐκείνων, ἔναντι τῶν ὁποίων ἐπεβλήθησαν αἱ βαρύταται αὗται κυρώσεις καὶ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακάς, εἴτε ἐκ παρεξηγήσεως, εἴτε ἐκ τυπικῶν ἀντιθέσεων, εἴτε ἐξ ἄλλων πολιτικῶν ἐλατηρίων, καὶ ἐπεξετάθη τὸ θέμα τῶν γενομένων ἀνθρωποκτονιῶν καὶ εἰς ἀνθρώπους ποὺ εἰς οὐδὲν ἔπταισαν. Αὐτὴν τὴν ὥραν ποὺ ὁμιλοῦμεν, καὶ κάμνομεν μίαν ἀνασκόπησιν ὅλου αὐτοῦ τοῦ θλιβεροῦ παρελθόντος, ὀφείλομεν νὰ λέγωμεν καὶ νὰ ὁμολογοῦμεν ὡρισμένας ἀληθείας. Καὶ σεῖς, λοιπόν, ἔχετε δίκαιον δι’ ὡρισμένην ἄποψιν, ὑπάρχει, ὅμως, καὶ τὸ δίκαιον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι πονοῦν διὰ τοὺς ἰδικούς των, πονοῦν διὰ τὸ αἷμα, τὸ ὁποῖον εἰς πολλὰς περιπτώσεις ἐχύθη ἀδίκως. Καὶ ἐπειδή, κύριε Γρηγορίου, ἀνεφέρατε τὴν περίπτωσιν τῆς Κύπρου, ὅπου, ὅπως πληροφορούμεθα ἀπὸ ἀνακοινώσεις καὶ πληροφορίας ποὺ φθάνουν μέχρι τῆς ἐλευθέρας Πατρίδος, εἶναι ἐνδεχόμενον καὶ ἐκεῖ μὲ κἄποιαν ὑπερβολὴν νὰ κριθοῦν ὡρισμένα πράγματα, εἶναι ἐνδεχόμενον ἡ Ε.Ο.Κ.Α. νὰ προβῇ εἰς ὡρισμένας ἀδικοπραγίας, χωρὶς νὰ ὑπάρχουν βάσιμα στοιχεῖα. Εἰς ἕνα ἀγῶνα, ὅμως, ὁ ὁποῖος παίρνει αὐτὴν τὴν γενικότητα καὶ σφάλματα καὶ παρεξηγήσεις καὶ ἐγκλήματα ἀκόμη ἠμποροῦν νὰ γίνουν.

§131Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Κύριε συνάδελφοι, νομίζω ὅτι τὸ θέμα εἶναι τόσον εὐαίσθητον, ὥστε δὲν θὰ πρέπει νὰ παρεμβάλωνται στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα εἶναι δυνατὸν νὰ ὀξύνουν τὴν ἀτμόσφαιραν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ βεβαιωθῆτε, ὅτι εἶναι ἤδη τεταραγμένη καὶ θὰ σᾶς παρακαλέσω, ἐπειδὴ εἶσθε ὑμεῖς κατάλληλος νὰ διαμορφώσητε τὸ κλῖμα, τὸ ὁποῖον χρειάζεται διὰ τὴν συζήτησιν, δι’ αὐτὸ ἀπευθύνομαι πρὸς ὑμᾶς, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ἔχητε ὑπ’ ὄψιν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαμορφωθῇ τὸ κατάλληλον κλῖμα καὶ ἡ ἀτμόσφαιρα τῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητος, ἐὰν συνεχισθῇ ὁ παραλληλισμὸς τοῦ Ἐθνικοῦ κινήματος τῶν ἀγωνιζομένων Κυπρίων, μὲ τὸ ὄργιον, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἐξαπολυθῆ κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς εἰς βάρος ἀθώων, εἰς βάρος ἀόπλων καὶ ἐγκαταλελειμμένων πολιτῶν ἀπὸ κάθε ἔννοιαν Κρατικῆς προστασίας, οἱ ὁποῖοι εὑρέθησαν εἰς τὰς ἀπομεμακρυσμένας περιοχὰς τῆς Ἑλλάδος ἐγκαταλελειμμένοι εἰς τὴν μανίαν καὶ εἰς τὴν θηριωδίαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὑπεκρίνοντο τὰ ὄργανα τῆς Ἐθνικῆς ἀντιστάσεως. Κύριε συνάδελφε, δὲν ὑπῆρξαν εἰς τὸν Φενεόν, δὲν ὑπῆρξαν εἰς τὸν Μελιγαλᾶ, οὔτε ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν προδόται, ὄργανα τοῦ κατακτητοῦ, περιβεβλημένοι τὴν στολὴν τοῦ Γερμανοῦ. Δὲν ὑπῆρχον εἰς τὸ Περιστέρι καὶ εἰς τὰ Διϋλιστήρια, οἱ ἄνθρωποι, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλεῖτε. Εἶναι γνωστοὶ οἱ λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους ἐδημιουργήθη τὸ ὄργιον αὐτό. Εἶναι γνωστὸς ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἡ ἐγκληματικὴ ὀργάνωσις, μὲ τὴν θηριωδίαν ποὺ τὴν διακρίνει, προσεπάθησε νὰ τρομοκρατήσῃ τὴν ὕπαιθρον καὶ νὰ θάψῃ, καὶ νὰ ξεκληρίσῃ κάθε ἕνα, ὁ ὁποῖος θὰ ἦτο δυνατόν, ὅταν ἀπεκαθίστατο ἡ Ἐλευθέρα Ἑλλάς, νὰ εὑρεθῇ ἐμπόδιον εἰς τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον εἶχε χαράξει ἡ ἐγκληματικὴ καὶ προδοτικὴ ὀργάνωσις. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται παραβολὴ τοῦ ἐθνικοῦ ἀγῶνος τῆς Κύπρου μὲ τὸν ἀγῶνα, τὸν ὁποῖον ἔκαμαν ἐκεῖνοι, καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ ἐλευθέρα Ἑλλάς, ἡ ἀγωνιζομένη μὲ τὸν Βασιλέα εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἠγωνίζετο καὶ ἐκεῖνοι συνωμότουν, διὰ νὰ καταστήσουν ἀδύνατον εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν νὰ ἀπολαύσῃ τοὺς καρποὺς τῆς θυσίας καὶ τῆς Ἀλβανίας καὶ τοῦ ἀγῶνος, ὁ ὁποῖος διεξήγετο εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριε Παπασπύρου, νὰ γίνεται παραβολὴ τοῦ ἐθνικοῦ ἀγῶνος τοῦ Διγενῆ μὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον σκοπὸν ὄχι τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος, διότι ἡ Πελοπόννησος καὶ ἡ Στερεὰ Ἑλλάς, ἐκεῖ ὅπου ὠργίασεν ὁ ΕΛΑΣ, δὲν ἐκινδύνευαν νὰ μείνουν ὑπὸ τὸ πέλμα τοῦ Γερμανοῦ. Δὲν εἶχον, λέγω, σκοπὸν τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ εἶχον σκοπὸν νὰ ματαιώσουν τὸ ὄνειρον, τὸ ὁποῖον εἶχε πλάσει εἰς τὴν συνείδησίν του ὁ Ἕλλην ὅταν ἠγωνίζετο εἰς τὴν Ἀλβανίαν καὶ τὴν Μέσην Ἀνατολήν, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον σκοπὸν νὰ παραδώσουν ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸ παραπέτασμα, εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ αἰώνων ἐπιβουλεύονται τὸ ἱερὸν ἔδαφος τῆς Πατρίδος μας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως).

§132Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμμεριζόμενος τὰ ὅσα μὲ εὐγλωττίαν ἀφ’ ἑνός, ἀλλὰ καὶ μὲ βαθύτατον πόνον καὶ μὲ δικαιολογημένην ὀργὴν εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, θεωρῶν, ὅμως, ταὐτοχρόνως ἀπαραίτητον νὰ ἐπικρατήσῃ ἠρεμία καὶ νὰ παύσῃ ὑπάρχουσα ἡ ταραχὴ τῶν πνευμάτων, θὰ διατυπώσω τὴν παράκλησιν πρὸς τὸν κ. Παπασπύρου, ἀντὶ νὰ προσπαθῇ νὰ δικαιώσῃ, βάσει δῆθεν, ἐθνικῶν ἐλατηρίων ἐγκλήματα, νὰ προσπαθήσῃ νὰ ἐπικαλεσθῇ τὴν ἐπιείκειάν μας. Ὁ κ. Παπασπύρου κάμνει κακὴν χρῆσιν, αὐτὴν τὴν στιγμήν, τῆς ἐξουσιοδοτήσεως, τὴν ὁποίαν τοῦ ἔδωσαν, ἐνδεχομένως, οἱ ἐν ταῖς φυλακαῖς εὑρισκόμενοι. Μὲ ἐπιείκειαν εἶναι δυνατὸν νὰ ζητήσωμεν ὄχι δικαίωσιν. Ὁ κ. Παπασπύρου, πρῶτος ὁμιλητής, πιθανὸν νὰ χαντακώσῃ τὴν ὑπόθεσιν αὐτῶν τούτων, ὑπὲρ τῶν ὁποίων συνηγορεῖ, διότι, μὲ τὸν τόνον, τὸν ὁποῖον ἤρχισε νὰ δίδῃ, προσπαθεῖ, δηλαδή, νὰ προβῇ εἰς ἀπολύτως ἀκατάλληλον παρομοίωσιν καὶ παραλληλισμοὺς καὶ προσπαθεῖ νὰ δώσῃ ἕνα ἐθνικὸν χαρακτῆρα εἰς ἐγκλήματα, τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιτρέπῃ εἰς τὸν κ. Παπασπύρου νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἦσαν ἐγκλήματα αὐτὰ ἐθνικοῦ χαρακτῆρος, διότι τόσοι προδόται ἐν Ἑλλάδι εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπῆρχαν. Ὁ τόνος αὐτὸς βλάπτει τὴν ὑπόθεσιν. Τὸν παρακαλῶ, λοιπόν, θερμῶς, νὰ προσπαθήσῃ νὰ ἐπικαλεσθῇ τὴν ἐπιείκειαν τοῦ Ἔθνους καὶ ἡμῶν, τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Ἔθνους καὶ ὄχι νὰ προσπαθῇ νὰ δικαιώσῃ τὰ ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα ἔγιναν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως).

§133Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Κύριε Παπασπύρου, ἠξεύρετε μὲ πόσην ἀγάπην σᾶς περιβάλλω καὶ μὲ ἰδιαίτερον σεβασμόν. Θέλω νὰ ἀποδείξω......

§134ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Κρούων τὸν κώδωνα). Κύριε Ἰωάννου, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τηρήσω ἀπαρεγκλίτως τὴν ἀπόφασίν μου. Θὰ μοῦ κάμητε τὴν χάριν, σᾶς παρακαλῶ, νὰ μὴ διακόπτετε. Ἐδήλωσα πρὸς ἀμφοτέρας τὰς πλευράς, ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψω διακοπάς. Δὲν θὰ διορθωθῇ ἡ συζήτησις, ἐὰν ἀπαντήσητε σεῖς, κύριε Ἰωάννου, καὶ ἀπαντήσῃ καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις. Ἀπαγορεύω τὰς διακοπάς.

§135Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, μόνον μίαν λέξιν.

§136ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἰωάννου, ὁ κ. Κανελλόπουλος καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἔδωσαν τὰς καταλλήλους ἐξηγήσεις. Ἀφήσατε νὰ διεξαχθῇ ἠρέμως ἡ συζήτησις. Δὲν ἐπιτρέπω διακοπάς, κύριε Ἰωάννου.

§137Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, μὲ ἠδίκησαν, κατὰ τρόπον σκληρόν, καὶ οἱ δύο διακεκριμένοι ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι μὲ διέκοψαν καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος μὲ τόσον βίαιον ὕφος ἠθέλησε νὰ ἀντικρούσῃ ὡρισμένας ἀπόψεις μου καὶ νὰ ἀναμοχλεύσῃ τὸ σκληρὸν καὶ ἀπαίσιον παρελθόν, ἀλλὰ καὶ ὁ κ. τέως Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ τόσον προσφιλὴς εἰς ὅλους, βουλευτὴς Πατρῶν κ. Κανελλόπουλος, διότι δὲν ἠθέλησαν, καὶ φαίνεται ὅτι δὲν ἐπρόσεξαν τὴν ἀρχὴν τῆς ὁμιλίας μου, ὅταν ἐδήλωσα ὅτι, ὑπὸ οἱανδήποτε ἐκδοχὴν καὶ μορφὴν ἀποτροπιάζομαι τὸ ἔγκλημα, τὸ ἀποδοκιμάζω, δὲν τὸ ἀποδέχομαι ὡς μέσον πολιτικῆς ἐπικρατήσεως. Ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς ἔχει μίαν ἱστορίαν καὶ ἕνα παρελθόν, εἴτε μικρόν, εἴτε μέγα. Εἰς ὅλην μου τὴν ζωὴν ὑπῆρξα συνεπὴς εἰς αὐτὴν τὴν ἀρχήν. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μεταβάλω τὴν γραμμὴν τὴν ὁποίαν μὲ θρησκευτικὴν εὐλάβειαν ἠκολούθησα εἰς ὁλόκληρον τὴν πολιτικήν μου ζωήν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατόν, ἀξιότιμε κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, καὶ ἀξιότιμε κύριε Κανελλόπουλε, νὰ παραγνωρίσητε ὅτι καὶ διὰ τὰ σκληρότερα ἐγκλήματα καὶ τὰ πλέον ἀπάνθρωπα, ὑπάρχουν οἱ εἰδικοὶ λόγοι, καὶ σεῖς, μάλιστα, ποὺ ἔχετε εἰς τὴν κοινωνιολογίαν τοῦ Δικαίου περισσότερον, ἐξ ὅλων μας, ἐγκύψει, θὰ τὸ γνωρίζετε κάλλιον τοῦ ἔχοντος τὴν τιμὴν νὰ ἀπευθύνεται ἀπὸ τοῦ βήματος σήμερον πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν....

§138Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἑπομένως, ἐπικαλεσθῆτε τὴν ἀτμόσφαιραν τῆς συγχύσεως, μὴ προσπαθῆτε νὰ προβῆτε εἰς δικαίωσιν. Ἔτσι θὰ γίνῃ ἀνετωτέρα ἡ συζήτησις.

§139Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐκράτησα τὴν ἀρχὴν τῆς συζητήσεως εἰς ἕνα ἀνώτερον ἐπίπεδον καὶ εἰς ἕνα ἤρεμον τόνον. Θὰ ἦτο δυνατὸν πολλὰ ἐπιχειρήματα νὰ προβάλλω. Δὲν θὰ τὰ προβάλλω μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ μὴ ἀναξέσω τὸ σκληρὸ καὶ μαῦρο παρελθόν. Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον μοῦ ἐγένετο μία διακοπὴ καὶ μία παραβολή, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ δώσω μίαν ἀπάντησιν καὶ νὰ μὴ ἀντλήσω καὶ ἕνα ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον, μὲ ὅλην τὴν σεμνότητα καὶ ὅλον τὸν σεβασμὸν πρὸς τοὺς ἀδίκως σφαγιασθέντας, εἶχον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ τὰ φέρω ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ.

§140Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Θὰ ἐπεθύμουν νὰ ὑπομνήσω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι τὰ μέτρα ταῦτα εἶχον καθιερωθῆ ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, μὲ Πρωθυπουργὸν τὸν ἀείμνηστον Στρατηγὸν Πλαστήραν, καὶ ἔκτοτε ὠνομάσθησαν ἀπὸ ὑμᾶς μέτρα ἐπιεικείας.

§141Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐγκαινιάσθησαν ὡς μέτρα ἐπιεικείας καὶ σᾶς ἀνήκει, κατὰ μέγα μέρος ἡ τιμὴ αὐτή, διότι πολλὰ προσεφέρατε, μὲ τὸν νόμον περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν Ἐκτάκτων Στρατοδικείων, ὁ ὁποῖος συνεπληρώθη καὶ ὡλοκληρώθη μετέπειτα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν Πλαστήρα...

§142Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. ... καὶ τοῦ ὁποίου ἡ ἐφαρμογὴ ἐξηκολούθησε καὶ εἰς τὴν μεταγενεστέραν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία τὴν διεδέχθη. Ἑπομένως, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῶν μέτρων ἐπιεικείας ἀπὸ τοῦ 1950, ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις θέτουν εἰς ἐφαρμογὴν αὐτοὺς τοὺς νόμους καὶ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῶν νόμων καὶ ἡ σημερινὴ συζήτησις πρόκειται νὰ ἐμβαθύνῃ εἰς τὸ θέμα καὶ νὰ κρίνῃ εἰς τὰ 1957, ὑπὸ τὰς δεδομένας διεθνεῖς καὶ ἐσωτερικὰς συνθήκας ἐπιβάλλεται ἡ διατήρησις τῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία ὑπάρχει, ἢ ἐπιβάλλεται περαιτέρω τροποποίησις; Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα, ὅπως ὀρθῶς τὸ ἐθέσατε, καθαρῶς ἐθνικόν, ἐκτὸς τῆς πάλης τῶν παρατάξεων, μὲ τὴν ἐκτίμησιν τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος, τοῦ συμφέροντος τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ χρέους τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Νομίζω, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ συζήτησις νὰ διεξαχθῇ εἰς τὸ ἴδιον πνεῦμα τοῦ κατευνασμοῦ καὶ τῆς εἰρηνεύσεως.

§143Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Καὶ τῆς εἰρηνεύσεως ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, κύριε Πρόεδρε. Ἀλλὰ θὰ ἤθελον νὰ ὑπομνήσω, κύριε Πρόεδρε καὶ Ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, θὰ ἤθελον νὰ ὑπομνήσω ὅτι μετὰ τὸν πρῶτον κύκλον τῶν μέτρων ἐπιεικείας, ἐπηκολούθησεν ὁ δεύτερος κύκλος τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως, διότι ὅλα τὰ Κόμματα τοῦ Κέντρου καὶ ὑμεῖς, ὁ ὁποῖος ὑπευθύνως ἐχειρίσθητε τὸ θέμα τῶν μέτρων ἐπιεικείας, ἐπῆγαν μὲ μίαν μεθόδευσιν, ἐπῆγαν κατὰ τρόπον σταδιακὸν νὰ κλείσουν μίαν πληγήν, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὸ Σῶμα τῆς Πατρίδος. Ἐπηκολούθησαν, λοιπόν, τὰ μέτρα τῆς ἐπιεικείας, τὰ μέτρα τῆς εἰρηνεύσεως καὶ ἤδη ποὺ ἔκλεισεν ὁ κύκλος τῶν μέτρων τῆς ἐπιεικείας, καλούμεθα ἐδῶ πέρα νὰ συζητήσωμεν καὶ νὰ ἀποφανθῶμεν μὴ τυχὸν εἶναι αὐτὴν τὴν ὥραν ἐνδεδειγμένον καὶ ἐπιβεβλημένον νὰ κλείσῃ ἅπαξ καὶ διὰ παντός, κατὰ τρόπον ὁριστικὸν ὅλο αὐτὸ τὸ μαῦρον παρελθόν, τὸ ὁποῖον σκιάζει τὴν ἐλευθέραν ζωὴν τοῦ τόπου.

§144Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ ὅταν εἰς τὰ 1952 ὁ Συναγερμὸς ἐξήγγειλε τὸ πρόγραμμά του, θεωρῶν ἀνεπαρκῆ τὰ μέτρα, ἐγκρίνων τὰ ὅσα ἐλήφθησαν, ἀλλὰ θεωρῶν ἀνεπαρκῆ τὰ ὅσα ἐλήφθησαν ὡς μέτρα ἐπιεικείας, καὶ μέτρα κατευνασμοῦ ἀπὸ τὴν δευτέραν Κυβέρνησιν, διεκήρυξε τὴν ἀρχὴν τῆς λήθης, ἐντὸς τῆς ὁποίας κατόπιν ἐκινήθη, κατὰ τὸν ἰδικόν του τρόπον. Ἐπιβεβαιοῦται, ἑπομένως, ἀπὸ τοῦ 1950 ὅτι, ὅταν καθιερώθη ἡ ἀναθεώρησις ἡ δικαστική, — διότι τὰ ἰδικά μας μέτρα ἦσαν δικαστικὴ ἀναθεώρησις τῶν ἐκδοθεισῶν ἀποφάσεων — ἀπὸ τοὺς 16.000 καταδίκους παρέμειναν εἰς τὰς φυλακὰς 4.000 κατάδικοι κατόπιν δικαστικῶν ἀποφάσεων ἀναθεωρήσεως. Τοῦτο ἀποδεικνύει ὅτι ὄντως εἰς μίαν περίοδον συγκεχυμένην, ὅπως ἦτο τότε, εὐλόγως ἐξεδόθησαν δικαστικαὶ ἀποφάσεις, ὑπὸ τὸ κράτος ὡρισμένων ἐντυπώσεων καὶ κατόπιν, ψυχραιμότερον καὶ ἀντικειμενικῶς καὶ ἐπὶ τῇ βάσει νέων δεδομένων κρίνοντα τὰ δικαστήρια, ἀπέδωκαν δικαιοσύνην. Ἑπομένως ὑπῆρξαν μέτρα ἐπιεικείας καὶ εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος καὶ αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἄποψις τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὅτι μόνον ἐν τῷ πνεύματι τῆς ἐπιεικείας καὶ τοῦ γενικωτέρου ἐθνικοῦ καὶ δημοκρατικοῦ συμφέροντος θὰ εἶναι σκόπιμον νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ συζήτησις.

§145Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται νὰ κάμω τὸν ἀπολογητὴν ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι βαρύνονται καὶ κρατοῦνται σήμερον εἰς τὰς φυλακὰς δι’ ἀνομήματα, τὰ ὁποῖα ἔγιναν κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραβλέψωμε καὶ νὰ μὴ ἐξετάσωμεν τὰς εἰδικὰς συνθήκας, αἱ ὁποῖαι τοὺς ἀφοροῦν καὶ τὰς εἰδικωτέρας συνθήκας, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλουν αὐτὴν τὴν ὥραν νὰ ὁλοκληρώσωμεν αὐτὸ τὸ θέμα. Νομίζω ὅτι καὶ ἐκ μέρους τοῦ σεβαστοῦ Ἀρχηγοῦ μου καὶ ἐκ μέρους ἐμοῦ, τὸ θέμα τίθεται ἐπὶ τῆς ὀρθῆς βάσεως. Ἂς προχωρήσωμεν, λοιπόν, εἰς τὴν συζήτησιν. Κύριοι βουλευταί, θὰ πρέπει πρὸς στιγμὴν νὰ ἀναπολήσωμεν τὶς μαῦρες στιγμὲς τῆς κατοχῆς καὶ θὰ πρέπει ἀκόμη νὰ ἀναπολήσωμεν ὄχι μόνον τὰ ἐσωτερικὰ αἴτια καὶ ὄχι μόνον τὰ ἐσωτερικὰ κίνητρα, ἀλλὰ τὰ ἐξωτερικὰ καὶ κυρίως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν ὑπεύθυνον διαχείρισιν τοῦ μεγαλυτέρου πολέμου ἀπὸ ὅσους ἐγνώρισεν ἡ ἱστορία καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔκριναν, καλῶς ἢ κακῶς, δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἐξετάσωμεν αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχουν διαφοραὶ ἀπόψεων, πάντως, ὅμως, καὶ ἡ καθολικὴ συνείδησις τοῦ Ἔθνους ἐζήτει τὴν ἐνεργὸν ἀντίστασιν ἐναντίον τῶν κατακτητῶν. Αὐτὸ εἶναι αὐταπόδεικτον. Ὁ καθένας ποὺ ἐπέρασε καὶ ἔζησε τὶς ἡμέρες αὐτές, ἔχει νωπὲς τὶς ἀναμνήσεις. Διότι δὲν ἦτο μόνον ἡ παρακίνησις ἔξωθεν ποὺ μᾶς ἐγένετο, τόσον ἀπὸ Ἑλληνικῆς πλευρᾶς, ποὺ διεχειρίζετο ὑπευθύνως τὴν Ἑλληνικὴν ὑπόθεσιν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ὅσον καὶ ἀπὸ συμμαχικῆς πλευρᾶς, ἀλλὰ καὶ ἡ παρώθησις, ἡ παρότρυνσις καὶ πρὸ παντὸς ἡ παροχὴ ὅλων ἐκείνων τῶν μέσων, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ καὶ νὰ πραγματοποιηθῇ καὶ νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀντίστασις καὶ μέσα εἰς μίαν περίοδον ποὺ τὸ πᾶν εὑρίσκετο εἰς χεῖρας τοῦ κατακτητοῦ καὶ ποὺ ὑπῆρχον, δὲν τὸ λέγω διὰ νὰ ἀναμοχλεύσω ἀντιθέσεις καὶ νὰ ἀναφλέξω τὴν ἤρεμον, εὐτυχῶς, αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀτμόσφαιραν τῆς αἰθούσης, ἀλλὰ πάντως καὶ οἱ ἀριθμοὶ ἀκόμη μᾶς τὸ πιστοποιοῦν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ποὺ ὑπῆρχον Ἕλληνες κακοί, κάκιστοι, οἱ ὁποῖοι εὗρον τὴν εὐκαιρίαν, κατὰ τὴν μαύρην ἐκείνην περίοδον νὰ προσφέρουν τὰς ὑπηρεσίας των εἰς τὸν κατακτητήν. Ἔτσι ξεκίνησε ἡ ὑπόθεσις τῆς ἀντιστάσεως. Νὰ προχωρήσω καὶ κἄπου ἀλλοῦ; Ὑπὸ τὸ πρόσχημα αὐτὸ νὰ εἴπω ὅτι ἔγιναν ὑπερβολαί, νὰ εἴπω ὅτι ἔγιναν ἐγκλήματα, νὰ ἀποδεχθῶ τὸν ἄδικον ἀφανισμὸν μεγάλου ἀριθμοῦ Ἑλλήνων; Ὅλα εἶναι δυνατὰ νὰ τὰ ἀποδεχθῶ, ἕνα, ὅμως, ἀνακύπτει ἀπὸ τὴν συζήτησιν αὐτήν, ὅτι ἡ περίοδος, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀναφέρονται τὰ ἐγκλήματα, διὰ τὰ ὁποῖα κρατοῦνται οἱ 1628 κατάδικοι, ἀνάγονται εἰς μίαν τεταραγμένην ἐποχήν, ὅπου εὐκόλως ἦτο ἡ διαβολὴ καὶ ἡ ὑπονόμευσις. Μὰ καὶ ἂν ἀκόμη συζητήσωμεν τὴν ἄποψιν, τὴν ὁποίαν μὲ τόσην βιαιότητα διετύπωσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, εἰς τὴν πρὸς ἐμὲ διακοπήν...

§146Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Θὰ ηὐχόμην καὶ ἐγὼ νὰ μὴ εἶχον καταβληθῆ ἀπὸ τὴν ὀργὴν καὶ τὸν παροξυσμὸν διὰ νὰ εἴπω βαρύτερα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶπον, διότι, δυστυχῶς, ὁ παροξυσμὸς δὲν μοῦ ἐπέτρεψε νὰ διατυπώσω ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ᾐσθανόμην. Ἡ ὀξύτης τῶν λόγων μου, ὁ παροξυσμὸς καὶ ἡ ὀργὴ καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἐχειρίσθητε τὸ θέμα δὲν ἠμποροῦν νὰ εἶναι μέσα μετρήσεως. Τὸ θέμα μετρᾶται ἐν τῇ οὐσίᾳ ἐξ ἐκείνων τὰ ὁποῖα λέγονται ἠρέμως καὶ ψυχραίμως καὶ ὅταν ἠρέμως καὶ ψυχραίμως διετύπωσε ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα διετύπωσε ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος πρὸ τῆς διακοπῆς τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, ἀποδεικνύουν ὅτι εἶπε ὅτι δικαίως ἔγινε ὁ Δεκέμβριος, ὅτι δικαίως ἔγινε ἡ σφαγὴ τῶν Διϋλιστηρίων, τοῦ Περιστερίου καὶ εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ ὅτι ὁ ΕΛΑΣ καὶ τὸ ΕΑΜ ἦσαν οἱ ἄγγελοι φύλακες τῆς Ἑλλάδος.

§147Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν ὅλων σας, ἐγὼ εἶπον.....

§148Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Εἴπατε ὅτι ἐσφάγησαν οἱ ἄνθρωποι, διότι περιεβλήθησαν Γερμανικὰς στολὰς καὶ διότι ἔγιναν ὄργανα τοῦ κατακτητοῦ.

§149Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δὲν εἶπε........

§150Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Κύριε Βουδούρη, εἶναι ἐπιζήμιος ὁ ρόλος τοῦ εἰρηνοποιοῦ, τὸν ὁποῖον ἀπεδέχθητε τὴν στιγμὴν αὐτὴν καὶ δὲν σᾶς μέμφομαι καθόλου.

§151Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δὲν ἐλέχθησαν τέτοια πράγματα ἀπὸ τὸν ρήτορα.

§152Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Εἶμαι εἰς θέσιν νὰ ἐνθυμοῦμαι ἐπὶ λέξει ὅσα ἐλέχθησαν.

§153Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, μὲ ἀδικεῖτε καὶ ἠξεύρετε πόσον σᾶς ἐκτιμῶ.

§154Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἡ συζήτησις ἀφορᾷ τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἡσυχίαν τοῦ τόπου, ἀφορᾷ τὴν προάσπισιν τοῦ μέλλοντος, τὴν ἐπανάληψιν τῶν ἐγκλημάτων καὶ ἐπὶ τέλους ἀφορᾷ, ἐὰν θέλετε, καὶ τὴν ἱστορίαν τοῦ τόπου, καὶ τὴν δικαιοσύνην καὶ τὸν νόμον καὶ τὴν δικαίωσιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, δυστυχῶς, δὲν ἔχουν φωνὴν καὶ γλῶσσαν διὰ νὰ γίνῃ σεβαστὴ ἡ ἐπιθυμία των, διότι ἐφρόντισαν — ἐκεῖνοι, περὶ ὧν ἡ συζήτησις — νὰ τοὺς ἐξαποστείλουν εἰς τὸν Ἅδην.

§155Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Καὶ ἐπειδὴ ἐγὼ ἐνδιαφέρομαι διὰ προσφιλῆ μου καὶ φίλτατο πρόσωπο, τὰ ὅσα εἶπον εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ κ. Γρηγορίου.....

§156Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Εἰς τὴν ἰδικήν μου περιφέρειαν — εἰς τὴν Κορινθίαν καὶ Ἀργολίδα— ἐσφαγιάσθησαν ἑκατοντάδες πολιτῶν. Εὑρίσκεται εἰς τὰς χεῖρας μου—καὶ τὸ ἔχω κρατήσει — τὸ ἀρχεῖον τῶν δημίων καὶ τῶν ἐγκληματιῶν, οἱ ὁποῖοι ὠργίασαν, ἐξ οὗ προκύπτει πῶς ἐξεδίδοντο αἱ καταδικαστικαὶ ἀποφάσεις καὶ πῶς εἰργάζοντο οἱ ἀλιτήριοι ἐγκληματίαι, οἱ ὁποῖοι ὠργίασαν καὶ ἔβαψαν μὲ αἷμα τὸν τόπον, οἱ δαίμονες, τοὺς ὁποίους διεσκόρπισε ὁ Ἄρης διὰ νὰ καταστρέψουν τὴν ὕπαιθρον.

§157Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἀποδέχομαι ὅτι ἔγιναν ἐγκλήματα, ἀποδέχομαι ὅτι ἐσφάγησαν ἄδικα ἄνθρωποι, σᾶς εἶπον, ὅμως, καὶ σᾶς ἐξήγησα καὶ κἄτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ ἀναιρέσῃ ὅτι μέσα εἰς τὰ τόσα ἐγκλήματα —καὶ συμμερίζομαι τὴν πικρίαν σας διότι ἐγὼ ἔχασα προσφιλῆ πρόσωπα — ὑπῆρχαν καὶ ὡρισμένα θύματα, τὰ ὁποῖα δυστυχῶς ἐλησμόνησαν τὴν θέσιν των ὡς Ἑλλήνων καὶ προσέφερον τὴν συνεργασίαν των, κατὰ τρόπον εἰδεχθῆ εἰς τὸν κατακτητήν, εἰς τρόπον ὥστε ὁ νομοθέτης νὰ λάβῃ μέριμναν, καὶ διὰ διατάξεως νὰ εἴπῃ ὅτι εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἐκτελεσθεὶς ἀποδεδειγμένως εἶχε γίνει ὄργανον τοῦ κατακτητοῦ, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ δίωξις τοῦ δράστου.

§158Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ὑπάρχει πράγματι διάταξις, ἡ ὁποία λέγει ὅτι δὲν τιμωρεῖται ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐφόνευσεν ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἔγιναν ὄργανα τοῦ κατακτητοῦ. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι οἱ ἀτυχεῖς κάτοικοι τῆς ὑπαίθρου, ἦσαν ὑποχρεωμένοι νὰ ὑφίστανται τὴν συμπληγάδα τῆς ἐπιδρομῆς τῶν Γερμανῶν καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν τὴν ἀπελευθερωτικὴν δρᾶσιν τῶν δῆθεν ἐλευθερωτῶν τῆς ὑπαίθρου. Ὑπάρχουν αὐταὶ αἱ ἀποφάσεις αἱ ὁποῖαι ἀπήλλαξαν πάσης ποινῆς καὶ ἐπὶ πλέον ἐλειτούργησεν καὶ τὸ Συμβούλιον Χαρίτων καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως. Καίτοι ἀκόμη τὸ δικαστήριον, δὲν ἐξετίμησεν καλῶς τὰς ἀφορμὰς ὑπὸ τὰς ὁποίας προεκλήθη τὸ ἔγκλημα, ἡ Ἐπιτροπὴ Χαρίτων παρέχει τὸ εὐεργέτημα, τὸ ὁποῖον δὲν παρέσχε τὸ ποινικὸν δικαστήριον. Δύναμαι νὰ σᾶς δώσω τὴν πληροφορίαν, ὅτι ὑπάρχουν ἀποφάσεις τῶν δικαστηρίων, τὰ ὁποῖα ἀπήλλαξαν τοὺς κατηγορουμένους, διὰ τῶν ὁποίων ἀπελύθησαν τῶν φυλακῶν κατάδικοι, διότι διεπιστώθη ὅτι οἱ φονευθέντες ὑπ’ αὐτῶν εἶχον ἀνάμιξιν καὶ σχέσιν μὲ τὸν κατακτητήν. Κατὰ τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν εὑρίσκομαι ἐγὼ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀπολυθέντων τῆς κατηγορίας ἐκείνης, τῆς ὁποίας ἐμνημονεύσατε προηγουμένως, τῶν μεταμεληθέντων διὰ τὸ ἔγκλημα, εἶναι ἀρκετὰ σημαντικός. Σήμερον ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος κρίνει, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ κρίνῃ μεταξὺ τῶν πλέον εἰδεχθῶν ἐγκληματιῶν, οἱ ὁποῖοι βαρύνονται μὲ καταδίκας 30 καὶ 40 φορὰς εἰς θάνατον. Διότι, ἡμεῖς σήμερον δὲν ἔχομεν τὴν τύχην νὰ κρίνωμεν καὶ τοὺς ἠπιωτέρους δράσαντας, οἱ ὁποῖοι εἶχον μίαν καταδίκην εἰς θάνατον, σήμερον ἔχουν μείνει τὰ κατακάθια τῆς κατηγορίας αὐτῆς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οὔτε σεῖς ἐτολμήσατε νὰ ἀπολύσητε κανέναν. Καὶ ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἀπολυθῆ πολλοὶ μέχρι σήμερον καὶ ἐκ τῶν μὴ μεταμεληθέντων. Δύναμαι νὰ σᾶς παράσχω τὴν πληροφορίαν, ὅτι εἰς ποσοστὸν ἀπελύθησαν περισσότεροι — παρὰ τὴν ἀντίθετον γνώμην τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως — διότι ὁ νόμος τὸν ὁποῖον εἰσηγήθη ὁ κ. Ἀδαμόπουλος, δίδει τὴν εὐχέρειαν εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης καὶ παρὰ τὴν ἀντίθετον γνώμην τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως, νὰ ἀπολύῃ καταδικασθέντας. Παρὰ τὰς προσωπικάς μου σκέψεις, διὰ τὸ ὄργιον, τὸ ὁποῖον ἐπετελέσθη τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἔχει ἀπολυθῆ τὸ μεγαλύτερον ποσοστὸν καταδίκων, ἐπὶ τῆς ἰδικῆς μου Ὑπουργίας καὶ παρὰ τὴν ἀντίθετον γνώμην τῆς Ἐπιτροπῆς. Καὶ θὰ ἤθελον νὰ προσθέσω καὶ τοῦτο, διὰ νὰ ξεκαθαρίσω ἐντελῶς τὴν θέσιν μου, ὅτι ὁ μικρότερος καὶ εἰς ποσοστόν, ἀλλὰ καὶ εἰς ἀπόλυτον ἀριθμόν, ὁ μικρότερος ἀριθμὸς δοσιλόγων, ἀπελύθη ἐπὶ τῆς Ὑπουργίας τῆς ἰδικῆς μου, ἐνῷ, ἀντιθέτως, παλαιότερον καὶ κατὰ τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ ν. 2088, εἶχεν ἀπολυθῆ ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς δοσιλόγων. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ ἐθνικὴ συνείδησις πρέπει νὰ ἵσταται ἀντιμέτωπος κατὰ τοῦ ἐγκλήματος, εἴτε τοῦτο ἐπετελέσθη ἀπὸ τὰ ὄργανα τοῦ κατακτητοῦ, εἴτε ἐπετελέσθη ἀπὸ τὰ ὄργανα τοῦ ὑποψηφίου κατακτητοῦ. (Χειροκροτήματα).

§159Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε μίαν διαφωτιστικὴν ἐρώτησιν;

§160ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ. Διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ κάμω παρέκκλισιν. Ἐδήλωσα ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψω διακοπάς. Δὲν ἠμπορῶ νὰ κάμω παρέκκλισιν ἐκ τῆς ἀρχῆς αὐτῆς.

§161Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Διαφωτιστικὴ θὰ εἶναι ἡ ἐρώτησις. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων εἶπε, προηγουμένως, ὅτι μετὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβεν, ἔμειναν 4.000 κατάδικοι, κατόπιν ἀναθεωρήσεων καὶ ἄλλων, τὰ ὁποῖα συνέβησαν. Ὁ ἐπὶ τοῦ βήματος κ. ἀγορητὴς λέγει, ὅτι οἱ κατάδικοι, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλεῖ, τώρα, εἶναι 3210 καὶ ὅτι 1618 ἀνήκουν εἰς τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς. Ἤθελον νὰ ἐρωτήσω, ἐπειδὴ ἔχετε στατιστικὰ στοιχεῖα πλήρη, οἱ κατάδικοι αὐτοὶ μὲ ποῖα ἐγκλήματα βαρύνονται; Διότι ἐὰν δυνηθῆτε νὰ μᾶς ἀναφέρητε, μὲ ποῖα ἐγκλήματα βαρύνονται, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἴδωμεν καὶ ἡμεῖς, μήπως πρόκειται περὶ καταδίκων, οἱ ὁποῖοι βαρύνονται μὲ ἐλαφρὰ ἐγκλήματα ἢ μήπως πρόκειται περὶ καταδίκων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν εἰς τὸ παθητικόν των φοβερὰ καὶ μεγάλα ἐγκλήματα.

§162Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐὰν ἐκάματε ὀλίγην ὑπομονήν, θὰ τὸ ἠκούατε.

§163Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡ ἀπάντησις, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὅτι καὶ σήμερον ἐξακολουθεῖ ὁ ἴδιος, ἐναντίον τῆς γνώμης τῶν ἁρμοδίων Ἐπιτροπῶν, νὰ προβαίνῃ εἰς ἀποφυλακίσεις, ἀποδεικνύει πόσον καθολικὸν εἶναι σήμερον τὸ αἴτημα μιᾶς ἐπανεξετάσεως, ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῶν σημερινῶν συνθηκῶν τοῦ θέματος. Δημιουργεῖ ἐπίσης τὴν ἀτμόσφαιραν τῆς ἠρεμίας —τὴν ἀπαραίτητον— διὰ τὴν συνέχειαν τῆς συζητήσεως. Δὲν δύναμαι νὰ ἐννοήσω, διατὶ πρέπει νὰ δώσωμεν τὴν ἐντύπωσιν μιᾶς ἀντιδικίας, ὅταν ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἐπιβεβαιώνῃ, προσφέρουσα ἀποδείξεις ὅτι τὸ ἐξετάζει περίπου μὲ παρόμοιον πνεῦμα. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, νομίζω, ὅτι......

§164ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Συμπολιτεύσεως). (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§165Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὁ λόγος τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης τὸ ἐβεβαίωσεν.

§166ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Συμπολιτεύσεως). (Δὲν ἠκούσθη).

§167Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν μοῦ ἐκάματε τὴν εὐχαρίστησιν καὶ τὴν τιμήν, νὰ προσέξητε, προηγουμένως τοὺς λόγους μου. Εἶπον, ὅτι ἡ ἀνάπτυξις τοῦ θέματος θὰ ἐπιτρέψῃ, νὰ ἐκτιμήσωμεν, ἐὰν πρέπει νὰ μείνωμεν εἰς αὐτοὺς τοὺς νόμους, οἱ ὁποῖοι σήμερον ἐφαρμόζονται, ἤ, ἐπειδὴ εὑρισκόμεθα εἰς τὸ 1957, μὲ διαφόρους διεθνεῖς καὶ ἐσωτερικὰς συνθήκας, μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ μία περαιτέρω τροποποίησις τῶν νόμων καὶ μία ἐπανεξέτασις τοῦ θέματος. Δὲν εἶναι περίεργον, ὅτι ἡ πάροδος τοῦ χρόνου ἠμπορεῖ νὰ ἑρμηνευθῇ, ὅτι ἐδημιούργησε διαφόρους συνθήκας, αἱ ὁποῖαι ἠμπορεῖ νὰ ἐπιβάλουν ἐπανεξέτασιν τοῦ θέματος. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, νομίζω, ὅτι εὐλόγως, διαμορφοῦται ἓν πνεῦμα ἀντικειμενικῆς ἐξετάσεως. Ἐφ’ ὅσον καὶ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ὄχι μόνον ἐφήρμοσε τοὺς ὑφισταμένους νόμους, ἀλλὰ ἐναντίον ἀποφάσεων τῶν Ἐπιτροπῶν, ἡ ἰδία ἔλαβεν εὐρύτερα μέτρα εἰρηνεύσεως....

§168Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Καὶ ἔκαμε καὶ ἐπέκτασιν.

§169Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀπευθύνω μίαν ἔκκλησιν εἰς τὴν Βουλήν, νὰ τερματισθῇ ἡ ἀντιδικία, νὰ ἀναπτυχθῇ τὸ θέμα μὲ τὸν ἀντικειμενικὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον ὑπάρχει πρόθεσις, νὰ ἀναπτυχθῇ, διὰ νὰ καταλήξωμεν εἰς τὸ συμπέρασμα, ἐὰν οἱ κείμενοι νόμοι ἔχουν καλῶς ἢ ἐὰν ἐπιβάλλεται ἡ ἐπανεξέτασις τοῦ θέματος ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας καὶ ἡ τροποποίησις τῶν νόμων.

§170Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Πνεῦμα ἀντιδικίας δὲν ὑπάρχει καὶ ἐδημιουργήθη μία ἀδικαιολόγητος συζήτησις. Ἐν τέλει, εἶδον, ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἀπεδέχθη τὴν ἄποψίν μου, διότι εἶπεν, ὅτι, πράγματι, ὑπάρχουν περιπτώσεις ἐγκλημάτων, τὰ ὁποῖα δηλαδὴ ἔχουν ἀνθρωποκτονίαν, τὰ ὁποῖα ἔγιναν εἰς βάρος ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι προσέφερον τὴν συνεργασίαν των πρὸς τὸν κατακτητήν, ἔκαμε μίαν διευκρίνισιν καὶ εἶπεν, ὅτι διὰ τὰς περιπτώσεις αὐτάς, εἴτε τὰ δικαστήρια, εἴτε τὸ Συμβούλιον Χαρίτων ἔλαβε πρόνοιαν. Ἀλλὰ πρέπει νὰ εἴπω — εἶναι μακρὰν ἀπὸ τὰς σκέψεις μου καὶ τὰς προθέσεις μου, νὰ γενικεύσω αὐτὸ τὸ θέμα—ὅτι, διὰ πολλὰς περιπτώσεις οὔτε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐδικαιώθησαν εἶχον πρόχειρα τὰ μέσα, οὔτε τὸ ἔγκλημα, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ μετὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον, ἦτο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον παρεῖχε τὴν εὐχέρειαν εἰς τοὺς ὑπὸ δίωξιν τελοῦντας, νὰ πᾶνε νὰ ἀποδείξουν. Δὲν θέλω νὰ εἴπω, ὅτι δὲν ἔγιναν ἄδικοι σφαγαί, δὲ θέλω νὰ εἴπω ὅτι δὲν ἐχύθη αἷμα ἀδίκως, δὲν θέλω νὰ εἴπω, ὅτι ἐγένετο ἐπιβουλή, δὲν θέλω νὰ εἴπω ὅτι δὲν ὑπῆρξαν πολιτικαὶ ἐπεμβάσεις. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραγνωρίσωμεν, ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀνάγονται εἰς μίαν ἐποχήν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐσωτερικοὶ παράγοντες, ἐξωτερικοὶ παράγοντες, συμμαχικοὶ παράγοντες, ἔδρασαν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν καὶ ἔδρασαν ἔξω ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸν παράγοντα ὡρισμένοι παράγοντες, διὰ τοὺς ὁποίους δὲν εἶναι δυνατὸν ἀκόμη, νὰ εἴπωμεν καὶ νὰ ἀποδεχθῶμεν, ἐὰν τυχὸν ἡ παρέμβασίς των εἰς τὰ θέματά μας, ἦτο, πράγματι, ἀνιδιοτελὴς ἢ ἰδιοτελής. Ἡ ἐξέλιξις τῶν πραγμάτων τῆς Πατρίδος μας καὶ μάλιστα τὰ πρόσφατα γεγονότα, μᾶς δημιουργοῦν βαρείας ὑπονοίας, ὅτι εἰς τὸ γενικώτερον ἐθνικὸν θέμα, ἀπὸ συμμαχικῆς, τοὐλάχιστον, πλευρᾶς, δὲν ἐπεδείχθη τὸ εἰλικρινές, τὸ ἀδιαφιλονίκητον, τὸ πραγματικὸν ἐκεῖνο ἐνδιαφέρον, διὰ τὰ δημόσια πράγματα τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἐθνικῆς της ὑποθέσεως. Τὸ θέμα τῆς παρεμβάσεως τῶν συμμαχικῶν ὀργανώσεων καὶ τὸ θέμα τῆς καθοδηγήσεως, τὴν ὁποίαν, εἴτε ἀπὸ τοῦ ραδιοφώνου, εἴτε μὲ ὡρισμένους πράκτορας, ὁ ἁρμοδιώτερος συμμαχικὸν παράγων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἔκαμε, μᾶς δημιουργεῖ σήμερον, ἔπειτα ἀπὸ τὰς ἐσωτερικὰς ἐξελίξεις, τὰς ὁποίας ἔχομεν, ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ μας θέματος, χίλιες δυὸ ὑπόνοιες, τὰς ὁποίας, ὅμως, παραμερίζω, διότι δὲν εἶναι τῆς στιγμῆς αὐτῆς νὰ ἐρευνήσωμεν καὶ νὰ ἐξετάσωμεν. Ἀλλὰ καὶ κανεὶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραγνωρίσῃ, ἔστω καὶ ἐὰν αὐτὰ τὰ ὁποῖα ὑπηνίχθη εἰς τὴν ἀγόρευσίν του ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ἀνταποκρίνονται πρὸς τὴν ἀλήθειαν, δὲν εἶναι δυνατόν, ἔπειτα ἀπὸ τὴν πάροδον 13 ὁλοκλήρων ἐτῶν, ποὺ ἔχουν ἀποχρωματισθῆ, ὅτι τὰ γεγονότα, ποὺ ἡ πάροδος τῶν ἐτῶν ἔχει ἀμβλύνει τὴν ὀξύτητα καὶ τὰ ἱστορικὰ ἀκόμη δεδομένα καὶ ὅλα τὰ παραδείγματα εἰς ὅλα τὰ γεωγραφικὰ μήκη καὶ πλάτη πιστοποιοῦν, ὅτι ἔπειτα ἀπὸ κάθε ἀνωμαλίαν, πνέει πάντοτε ὁ ἄνεμος τῆς εἰρηνεύσεως, ὁ ἄνεμος τῆς λήθης, ὅταν εἰδικώτερον ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι εἰς μίαν τεταραγμένην περίοδον, ποὺ δὲν ἦτο ἐλευθέρα ἡ λειτουργία τοῦ πολιτεύματος, εὑρισκόμεθα ὑπὸ ἕνα ξένον ζυγόν, μὲ χίλιες δυὸ ἐπιρροές, μὲ χίλιες δυὸ προπαγάνδες, μὲ χίλιες δυὸ παρεμβάσεις ὡρισμένων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ξεκίνησαν ἀπὸ μίαν δικαίαν καὶ καλόπιστον βάσιν, ἀνεξαρτήτως πῶς ἐξειλίχθησαν μεταγενεστέρως καὶ ποῦ ἐνετάχθησαν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καθηλωθῶμεν εἰς τὴν περίοδον ἐκείνην. Καὶ νὰ μὴ λησμονῶμεν κἄτι τι ἄλλο, κύριοι συνάδελφοι. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ὅτι ἔμειναν εἰς τὰς φυλακὰς οἱ σκληροί, οἱ ἀδυσώπητοι ἐγκληματίαι. Θὰ δώσω μίαν πληροφορίαν ὑπεύθυνον πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ ἕνας μικρός, ἕνας ἐλάχιστος ἀριθμός, ποὺ ἀποδεδειγμένως προέβησαν εἰς σκληρὰ ἐγκλήματα. Ἀλλὰ τὰ νομοθετήματα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν εἰς τὸν τόπον αὐτόν, εὐθὺς μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, καθώρισαν τὸν τρόπον τῆς διώξεως καὶ τὸν περιώρισαν μόνον εἰς τὰς σχεδὸν τελευταίας κατηγορίας ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι περιεπλάκησαν εἰς τὴν δίνην αὐτῆς τῆς ἐσωτερικῆς ἀναταραχῆς, προσφερθέντες ἀρχικῶς νὰ μετάσχουν, κατὰ τὸν Πανελλήνιον πόθον, εἰς τὴν ἐθνικὴν ἀντίστασιν, ἡ ὁποία ἀπὸ τοῦ 1942 καὶ μετέπειτα ἤρχισε νὰ ὀργανοῦται εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Διὰ τῆς συμφωνίας τῆς Βαρκίζης, τοῦ νόμου τῆς ἀποσυμφορήσεως, διὰ τῶν μετέπειτα νόμων, οἱ ὁποῖοι ἐθεσπίσθησαν μέχρι τοῦ 1952, ἐκεῖνοι, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποδοθῇ κἄποια εὐθύνη δι’ ἀνομήματα, τὰ ὁποῖα ἔγιναν εἰς τὴν περίοδον ἐκείνην, διέφυγον τοῦ δικαστικοῦ ἐλέγχου. Σήμερον, κύριοι συνάδελφοι, μέσα εἰς τὰς φυλακὰς εἶναι κατὰ τὸ πλεῖστον κάτοικοι τῆς ὑπαίθρου, ἀγρόται, ἐργάται, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐκινήθησαν μὲ τὰς πολιτικὰς ἐπιδιώξεις, τὰς ὁποίας ὑπηνίχθη ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης. Ἠμπορεῖ νὰ ἔγιναν ἀθελήτως καὶ κατὰ τρόπον μὴ συνειδητόν, ὄργανα ὡρισμένων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἄλλα συμφέροντα καὶ ἄλλας πολιτικὰς ἐπιδιώξεις. Σήμερον, ὅμως, κρατοῦνται εἰς τὰς φυλακὰς 1618 ἄτομα διὰ κατοχικὰ ἀδικήματα. Καὶ ὑπομιμνήσκω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι λόγοι, ὑποκειμενικοὶ ἐπέβαλον εἰς τὰς ἑκάστοτε Κυβερνήσεις νὰ λάβουν μέτρα, διὰ νὰ περιορίσουν τὴν δίωξιν μόνον εἰς τούς, ὡς ἀπεκλήθησαν, ἠθικοὺς αὐτουργούς.

§171Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Κύριε συνάδελφε, παρακολουθῶντας μετὰ μεγάλης προσοχῆς, τὰ ὅσα διετύπωσεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, νομίζω ὅτι θὰ διηυκολύνατε ἡμᾶς, ἐὰν ἠθέλατε προσδιορίσει τὴν θέσιν σας, διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἕνας τρόπος, ἐπὶ τέλους, ἵνα εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἐξαιρέσει τῆς παρατάξεως ἐκείνης, ἡ ὁποία εἶναι γνωστὴ ὅτι ἔχει διαφόρους μὲ ἡμᾶς ἀντιλήψεις, περὶ Πατρίδος, περὶ ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας, περὶ Δημοκρατίας καὶ περὶ Κοινοβουλευτισμοῦ, ἐξαιρέσει, ἐπαναλαμβάνω, τῆς μερίδος ἐκείνης, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ, ἐλαχίστην, εὐτυχῶς, μειονότητα, νὰ ὑπάρξῃ ἕνας τρόπος μεταξύ μας, ἵνα διευκολυνώμεθα εἰς τὴν ἀντίληψιν ὡρισμένων βασικῶν ἐννοιῶν, συνυφασμένων μὲ τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κύριε Παπασπύρου, νὰ σᾶς παρακαλέσω, ὅπως μᾶς διαφωτίσητε, προσδιορίζοντες τὴν προσωπικήν σας θέσιν. (Θόρυβος ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ε.Δ.Α.). Κύριοι, δὲν ἔχει ἀνάγκην τῆς προστασίας σας ὁ κ. συνάδελφος. Κύριε Παπασπύρου, δύνασθε νὰ προσδιορίσητε τὴν θέσιν σας κατ’ ἔναντι τῆς κατοχικῆς περιόδου καὶ τὸν ρόλον τὸν ὁποῖον ἐπαίξατε εἰς τὸ Κ.Κ.Ε., κατὰ τὴν περίοδον τοῦ συμμοριτοπολέμου, καθὼς καὶ τὸν ρόλον τὸν ὁποῖον ἔπαιξε τὸ Κ.Κ.Ε. ὡς καὶ τῶν προθέσεών του, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Πατρίδος. Δηλαδὴ ἐὰν θελήσητε νὰ συνομολογήσητε μεθ’ ἡμῶν, ὅτι οὐδὲ κἂν ἐπιτρέπεται εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὴν Ἑλληνικήν, νὰ γίνεται ἡ χρῆσις τῶν λέξεων ἐμφύλιος πόλεμος. Ἐὰν θέλωμεν νὰ εἴμεθα συνεπεῖς πρὸς τὴν ἱστορίαν νὰ γίνεται χρῆσις ἀπὸ ὑμᾶς, οἱ ὁποῖοι πιστεύετε εἰς τὰς αὐτῆς καὶ εὐαίσθητοι πρὸς τὴν ἐθνικὴν συνείδησιν, δὲν ἐπιτρέπεται εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας νὰ γίνεται χρῆσις ἀπὸ ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι πιστεύετε εἰς τὰς αὐτὰς ἐννοίας καὶ εἰς τὴν αὐτὴν Πατρίδα, τῶν λέξεων ἐμφύλιος πόλεμος, διότι μᾶς δίδετε τὸ δικαίωμα νὰ ἀμφιβάλλωμεν καὶ συνομολογῆτε μεθ’ ἡμῶν, ὅτι τὸ Κ.Κ.Ε. καὶ κατὰ τὴν κατοχικὴν περίοδον καὶ κατὰ τὴν περίοδον τοῦ δράματος τοῦ συμμοριτοπολέμου, ὑπῆρξεν πράγματι πρακτορεῖον ξενικῆς δυνάμεως.

§172Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε συνάδελφε, τὴν τύχην μου τὴν προσδιορίζει τὸ Κόμμα εἰς τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω καὶ τὸ Κόμμα ἐξέφρασε τὰς ἀπόψεις του σχετικῶς. Τὰς ἠκούσατε δὲ ταύτας, ἀπὸ τὸν κ. συναρχηγὸν τοῦ Κόμματος, εἰς τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω.

§173Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εἶναι γνωσταί. Καὶ ἠκούσθησαν καὶ πρόκειται νὰ ἐπαναληφθοῦν.

§174Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Λοιπόν, κύριε Παπασπύρου, διατὶ δὲν εὐθυγραμμίζεσθε μὲ τὴν γραμμὴν τοῦ Κόμματός σας; διὰ νὰ μὴ προκαλῆτε ἀμφιβολίας ἢ ἐνδεχομένας διαμαρτυρίας, δι’ ὅσα λέγετε;

§175Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε συνάδελφε, δὲν θὰ κάμητε τὸν πειθαρχικὸν σύμβουλον εἰς τὸ Κόμμα εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκω. Διότι, καὶ μέσα εἰς τὰ Κόμματα, ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ κανεὶς τὰς γνώμας του καὶ τὰς ἀπόψεις του. Αὐτὸ θὰ πῇ Δημοκρατία.

§176Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δημοκρατία εἰς τὸ Κόμμα σημαίνει ἐλευθερία εἰς τὴν γνώμην καὶ πειθαρχία εἰς τὴν ἀπόφασιν.

§177Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Πάντως, ἀξιότιμε κύριε Ἀρχηγὲ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, συζητουμένου θέματος τοιαύτης κρισιμότητος καὶ ἐθνικῆς εὐαισθησίας, ὡς τὸ προκείμενον, καὶ τοῦ ὁποίου οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων, πρέπει νὰ ἔχουν θέσει τὰς θεμελιώδεις ἀρχὰς τοῦ Κόμματός των, εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ ἡ τοποθέτησις τοῦ ἀξιοτίμου κ. συναδέλφου ἐκ Λεβαδείας.

§178Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος ἐκ Φθιώτιδος, ἠθέλησεν διακόπτων νὰ κάμῃ δηλώσεις. Ἐγώ, ὅμως, δὲν ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ προβῶ εἰς δηλώσεις, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μας.

§179Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Εἰς ἐμὲ ἀπαντᾶτε, ἢ εἰς τὰς διαμαρτυρίας, τὰς ὁποίας διετύπωσεν ἐπ’ αὐτοῦ ἡ Ε.Δ.Α.;

§180Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Παρακαλῶ νὰ λήξῃ ἡ περίοδος τῶν διακοπῶν, διὰ νὰ δυνηθῶ νὰ κατέλθω ἀπὸ τοῦ βήματος. Εἶπον, ὅτι οὔτε ἀπὸ πνεῦμα ἀντιπολιτευτικόν, οὔτε ἀπὸ πνεῦμα ἐπικρίσεως, οὔτε ἀπὸ πνεῦμα προσπορισμοῦ πολιτικῶν ὠφελημάτων, προβαίνομεν εἰς τὴν ἐπισκόπησιν αὐτήν, ἀλλὰ προχωροῦμεν εἰς τὴν ἔρευναν τοῦ θέματος αὐτοῦ, μὲ μίαν ἐλπίδα, ὅτι εἶναι δυνατὸν κἄτι νὰ προέλθῃ. Δὲν ἐπανέρχομαι εἰς τὰ αἴτια καὶ τὰς ἀφορμὰς καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς ἀνθρωποκτονίας κατὰ τὴν κατοχήν. Ἔρχομαι εἰς ἓν γενικώτερον θέμα. Ὅτι ἦτο μία τεταραγμένη περίοδος, ἦτο μία περίοδος τόσον ἀπὸ ἀπόψεως ἐσωτερικῆς, ὅσον καὶ ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ἀφόρητος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, μὲ ὡρισμένους νόμους, περιωρίσθη ἡ δίωξις εἰς τοὺς ἀποκληθέντας ἠθικοὺς αὐτουργούς. Καὶ ἔχων παρακολουθήσει τὴν ἐκδίκασιν ὑποθέσεων τῆς κατοχικῆς περιόδου μὲ νομικὴν συνείδησιν τὸ γνωρίζω. Ἀλλὰ δι’ ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ὑπεύθυνον ἔνορκον συνείδησιν, ὅποιος παρηκολούθησε καὶ εἶδε, ἐκτὸς ὡρισμένων ἐξαιρέσεων, τὸ κλῖμα μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ἔγιναν αἱ ἀνακρίσεις καὶ ἐκρίθησαν αἱ ὑποθέσεις αὐταὶ εἴτε ἀπὸ τὰ Συμβούλια εἴτε ἀπὸ τὰ δικαστήρια τῶν ἐνόρκων, δὲν ἦτο ἐκεῖνο τὸ κλῖμα ποὺ ἦτο δυνατὸν νὰ δώσῃ τὴν ἀκριβῆ ἔννοιαν τῆς δικαιοσύνης. Ἔγιναν εἰς μίαν περίοδον τεταραγμένην καὶ μὲ τὴν ἄποψιν ὅτι θὰ εἶναι μία προσωρινὴ κατάστασις, ἡ ὁποία θὰ τερματισθῇ καὶ θὰ ἐξηγήσω καὶ θὰ κάμω καὶ μίαν ἀποκάλυψιν, διὰ ποῖον λόγον δὲν ἐτερματίσθη αὐτὸ τὸ δρᾶμα, τὸ λεγόμενον τῶν κατοχικῶν ὑποθέσεων, μέσα εἰς ἕνα κλῖμα ταραχῆς καὶ ἐκδικήσεως, μιᾶς πικρίας, τὴν ὁποίαν εἴδομεν ὄχι μόνον εἰς τοὺς λόγους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἀλλὰ εἰς τοὺς λόγους τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πένθη διὰ προσφιλῆ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἔχασαν καὶ αἱ ἀνακρίσεις καὶ ἡ διεξαγωγὴ τῶν δικῶν ἐγένετο εἰς αὐτὸ τὸ κλῖμα τῆς καταθλίψεως καὶ τὸ κλῖμα τῆς διεκδικήσεως καὶ τῆς τιμωρίας, ὅταν, μάλιστα, ἡ δικαιοσύνη, εἰδικὰ ἐπὶ τῶν ὑποθέσεων αὐτῶν, δὲν εἶχε ἀφεθῆ εἰς χεῖρας τῶν τακτικῶν δικαστῶν, ἀλλὰ εὑρίσκετο εἰς χεῖρας ἐνόρκων, ποὺ καὶ αὐτοὶ εἶχον ὑποστῆ κατὰ ἕνα ποσοστὸν τὴν δοκιμασίαν τῆς κατοχικῆς περιόδου, εἶχον καὶ αὐτοὶ ἀπωλείας προσφιλῶν προσώπων, φίλων ἢ συγγενῶν. Μέσα εἰς τὸ κλῖμα αὐτὸ ἐξειλίχθη ἡ ἐκδίκασις χιλιάδων ὑποθέσεων, ἐπὶ τῶν ὁποίων οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοί, οἱ συνεργοὶ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν ποινικὸν νόμον ἦσαν.... (δὲν ἠκούσθη), πέραν τῶν φυσικῶν αὐτουργῶν, οἱ ὁποῖοι καὶ διὰ μέσου καὶ προσωπικῆς ἐνεργείας προέβησαν εἰς τὴν ἀνθρωποκτονίαν, ἡ δίωξις ὅλων αὐτῶν εἶχεν ἀποκλεισθῆ καὶ μὲ τὸν νόμον τῆς ἀποσυμφορήσεως καὶ μὲ τοὺς ἄλλους νόμους. Ἔμεινε, λοιπόν, ἕνας περιωρισμένος ἀριθμὸς ὑπευθύνων, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν ἄποψίν μου, δὲν ἐκρίθησαν μὲ ἐκεῖνα τὰ ἐχέγγυα καὶ μὲ τὴν βάσιν ἐκείνην, ἡ ὁποία ἠξεύρει νὰ δρᾷ καὶ νὰ πλήττῃ ἡ Ἑλληνικὴ δικαιοσύνη, διότι ἦσαν αἱ εἰδικαὶ συνθῆκαι. Καὶ θὰ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἔκτοτε ἀπὸ τοῦ 1945, τὸ θέμα τῆς ἀμνηστίας τῶν κατοχικῶν ἀδικημάτων, εἶχε τεθῆ εἰς τὴν πολιτικὴν ἡγεσίαν τῆς Χώρας. Ὅταν εἰς τὰ 1945 συνεκροτήθη ἡ Κυβέρνησις Σοφούλη μὲ Ἀντιπροέδρους τῆς Κυβερνήσεως τοὺς ἀειμνήστους Καφαντάρην καὶ Τσουδερόν, μὲ σύμφωνον τὴν ἄποψιν τῆς συμμαχικῆς πολιτικῆς, διότι οἱ Κοινοβουλευτικοὶ θεσμοὶ δὲν εἶχον ἀποκατασταθῆ εἰς τὸν τόπον καί, μὴ κρυπτόμεθα, τὸ κλῖμα τὸ ὁποῖον εἶχε δημιουργηθῆ εἰς τὸν τόπον μας εἰς τὴν μεταπελευθερωτικὴν περίοδον, ἐπέτρεπε ἡ συμμαχικὴ πολιτικὴ νὰ ἐπηρεάζῃ τὰ δημόσια πράγματα τῆς Χώρας, μὲ σύμφωνον ἄποψιν πρὸ τοῦ κυκεῶνος, ὁ ὁποῖος εἶχε δημιουργηθῆ εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, προεκλήθη θέμα ἀμνηστίας τῶν κατοχικῶν ἀδικημάτων, καὶ ὁ ἀείμνηστος Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, καθ’ ἃς πληροφορίας ἔχω, συνεζήτησε μετὰ τῶν συναδέλφων του ἐν τῷ Ὑπουργικῷ Συμβουλίῳ τὸ θέμα καὶ ἠμπορῶ αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀπὸ πληροφορίας ποὺ μοῦ μετεδόθησαν, νὰ εἴπω — ὑπάρχουν συνάδελφοι ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ποὺ μετεῖχον τὴν ἐποχήν, τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου — ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ κατὰ τρόπον πείσμονα καὶ ἰσχυρὸν ἀντετάχθη εἰς τὴν παροχὴν τῆς ἀμνηστίας, εἰς τὰ κατοχικὰ ἀδικήματα, ἦτο ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως Γεώργιος Καφαντάρης, ὄχι διότι δὲν ἐπίστευε εἰς τὴν ἄποψιν τῆς ἀμνηστίας, ἀλλὰ ἀπὸ μίαν κοινοβουλευτικὴν ὀρθοδοξίαν, ὑποστηρίζων ὅτι τὴν ἀμνηστίαν πρέπει νὰ τὴν δώσῃ ἡ δευτέρα μεταπολεμικὴ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία θὰ προέρχεται ἀπὸ τὸν λαόν. Ἔτσι ἀπεφεύχθη, τότε, δυστυχῶς, καὶ τὸ λέγω αὐτὸ ἐγώ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξα ἕνας ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Καφαντάρη. Αὐτὸς ἦτο ὁ λόγος, ποὺ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον τῆς ἐποχῆς αὐτῆς παρὰ καὶ τὴν συμμαχικὴν ἄποψιν, ἀπέφυγε τὴν παροχὴν τῆς γενικῆς ἀμνηστίας. Ἐπηκολούθησαν, κύριοι συνάδελφοι, τὰ τραγικὰ γεγονότα τῆς περιόδου τοῦ 1947 μὲ 1949. Δὲν ἦτο δυνατὸν μέσα εἰς τὴν δίνην αὐτοῦ τοῦ σπαραγμοῦ ποὺ εἶχε ξεσπάσει εἰς τὸν τόπον μας, νὰ ἀνακινηθῇ καὶ θέμα κατοχικῶν ἀδικημάτων. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπομνήσω τὸ μέγα πλῆθος τῶ διωχθέντων κατὰ τὴν περίοδον τοῦ ἀνταρτοπολέμου. Καὶ ἦτο φυσικὸν καὶ αὐτὸ εἶναι ὑπὲρ τοῦ ἐπιχειρήματός μου, ἦτο φυσικόν, μέσα εἰς τὴν δίνην αὐτὴν νὰ πνεύσῃ ὁ ἄνεμος τῶν διώξεων. Ὁ καθ’ ἕνας σας θὰ γνωρίζῃ ἑκατοντάδες περιπτώσεων μὲ ὁμαδικὰς ἐκτοπίσεις, φυλακίσεις, διατί; Διότι ὑπάρχει μία δικαιολογία τὴν ἐποχὴν αὐτήν, ὅτι ὁ τόπος εὑρισκόμενος εἰς κατάστασιν ἀνταρσίας, ἔλεγαν οἱ ἰθύνοντες, τότε, ὅτι εἶναι μοιραῖον μεταξὺ τῶν ἐνόχων νὰ διωχθοῦν καὶ ἀθῶοι. Καὶ ἀκούσατε, κύριοι, πέραν τῶν ὅσων γνωρίζετε, πέραν τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ ἐκείνων ποὺ κατὰ τρόπον ὁμαδικὸν ἢ καὶ μεμονωμένον συνελήφθησαν καὶ ἐστάλησαν εἰς τὰ κρατητήρια, ἢ εἰς τὴν Μακρόνησον καὶ εἰς τὰ Γιοῦρα καὶ ἐνωρίτερον ἀνεγνωρίσθη ἡ ἀθωότης των, διὰ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὰς οἰκίας των, πέραν ὅλων αὐτῶν ἀκούσατε μίαν στατιστικήν, διὰ νὰ ἰδῆτε ὅτι ὅταν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου μὲ πρωτοβουλίαν εἰς τὸν τομέα αὐτὸν τοῦ συναρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων κ. Γεωργίου Παπανδρέου, ἔλαβε τὸ μέτρον τῆς ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων, οἱ ἀριθμοί, καίτοι ἀκόμη οἱ καπνοὶ τοῦ πολέμου δὲν εἶχον διαλυθῆ, καίτοι ἀκόμη ἡ δηλητηριασθεῖσα ἀτμόσφαιρα κυριαρχοῦσε, λόγῳ τῶν τραγικῶν συμβάντων εἰς τὴν Πατρίδα μας, ἠκούσατε νὰ ἰδῆτε ἀριθμούς, ὄχι εἰς τὰ 1952, ποὺ ἤρχισε μὲ μίαν ὁμαλωτέραν τακτικὴν νὰ γίνεται ἡ ἀναθεώρησις τῶν ἀποφάσεων. Εὐθὺς ἀμέσως, ἀφ’ ἧς ἐγένετο ὁ νόμος, εἰς τὰ 1950, περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν ἐκτάκτων στρατοδικείων. Ἔχω στατιστικὴν ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι ἐπὶ 100 καταδικῶν εἰς θάνατον, ὑπῆρξαν 40 ἀθωωτικαὶ ἀποφάσεις, ὄχι ἀπὸ πολιτικὸν δικαστήριον, ἀπὸ ἀναθεωρητικὸν δικαστήριον, τὸ ὁποῖον σύγκειται ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ στρατιωτικοὺς δικαστάς. Καὶ πρὶν τοῦ 40% ποὺ ὑπῆρξαν ἀθωωτικαὶ ἀποφάσεις, ὑπῆρξε μέγας ἀριθμὸς ἀποφάσεων ποὺ ἀπὸ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἔφθασαν εἰς τὴν ποινὴν τῆς μικρᾶς φυλακίσεως ἢ καὶ τῆς εἱρκτῆς 5–10 ἐτῶν. Ὅλα αὐτὰ τί ἀποδεικνύουν; Ὅτι εἰς τὴν περίοδον τὴν ἀνώμαλον καὶ τὴν περίοδον τῆς ταραχῆς, ὄχι μόνον διώξεις ἐναντίον ἀθώων εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθοῦν, ἀλλὰ καὶ μέχρι τῶν ἐκτελεστικῶν ἀποσπασμάτων νὰ φθάσουν. Θὰ εἴπητε — καὶ ὀρθῶς — ὑπάρχει ἡ δικαιολογία, ἡ τεταραγμένη περίοδος, ἡ κρίσιμος ἀνάγκη νὰ ἀντιμετωπισθῇ κατὰ πρῶτον καὶ κύριον λόγον ἡ σωτηρία τῆς Πατρίδος. Ναί. Ἀλλὰ ἡ τεταραγμένη αὐτὴ περίοδος, ἡ κρίσιμος ἀνάγκη, ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα συνηγοροῦν εἰς τὸ νὰ λησμονήσωμεν τὰς ὑπερβασίας τῆς περιόδου 1947–49, δὲν εἶναι καὶ αὐτὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπέπεσαν εἰς ἐγκλήματα εἴτε ἐκ πολιτικῶν λόγων, εἴτε παρακινηθέντες ἐξ οἱασδήποτε ἄλλης ἐνεργείας, καὶ παρεμβάσεως κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς. Τὰ ἴδια, ἀκριβῶς, ἐπιχειρήματα εἶναι, διότι ὁμιλοῦμεν καὶ μὲ κἄποιαν εὐθύνην νομικὴν αὐτὴν τὴν στιγμὴν καὶ ἀπευθύνομαι ἰδιαιτέρως εἰς τοὺς ἐξ ὑμῶν νομικοὺς διὰ νὰ ἐκτιμήσουν αὐτὰ τὰ μέτρα καὶ διὰ νὰ ἴδητε, κύριοι συνάδελφοι, διὰ ποῖον λόγον ἐγκύπτω εἰς τὸ θέμα, ἰδιαιτέρως τῶν κατοχικῶν διώξεων. Ὀφείλω νὰ κάμω καὶ μίαν ἄλλην ἐξομολόγησιν εἰς τοὺς συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀκούουν. Ὅταν εἰσήγαγον τὸν νόμον περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως, ἀπὸ ὅλους τοὺς συναδέλφους, καὶ τοῦ Κόμματος τῆς ΕΠΕΚ, εἰς τὴν ὁποίαν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω, καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, διετυπώθη ἡ ἔντονος ἀξίωσις τῆς ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν κακουργιοδικείων. Πολλοὶ συνάδελφοι, ποὺ μὲ ἀκούουν αὐτὴν τὴν ὥραν, θὰ ἐνθυμοῦνται μετὰ ποίας πείσμονος ἐπιμονῆς ὑπεστήριξα ὅτι μὲ τὸν νόμον 2058 ἔπρεπε νὰ δώσωμεν τὴν εὐχέρειαν τῆς ἐκκαθαρίσεως τῶν κατοχικῶν ἀδικημάτων. Μὲ ἐβασάνισε πάρα πολὺ ἡ σκέψις. Τὸ ἔθεσα ὑπ’ ὄψει τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχηγοῦ τῆς Ε.Π.Ε.Κ., ὁ ὁποῖος εἶχεν ὅλην τὴν εἰλικρινῆ διάθεσιν νὰ κλείσῃ αὐτὸ τὸ μαῦρο καὶ σκοτεινὸν παρελθόν. Ἀλλ’ ἀνεμέτρησα, κύριοι συνάδελφοι, τὴν εὐθύνην τῆς ἀναμοχλεύσεως ἑνὸς αἱματηροῦ παρελθόντος. Ἐψηφίσαμεν τὸν νόμον 2058. Εἴχομεν καθορίσει ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχῃ οὐδεμία διάκρισις, οὐδεμία προϋπόθεσις διὰ τὴν πλήρη ἐφαρμογήν του καὶ ἐπεβλέψαμεν διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἐντατικῆς, τοῦ νόμου 2058 νὰ κλείσωμεν αὐτὸ τὸ θέμα. Καὶ εἴπομεν, τότε, εἰς τοὺς κ. κ. συναδέλφους: Ἀποδεχόμεθα τὴν ἄποψίν σας. Ὀρθὸν θὰ εἶναι νὰ προχωρήσωμεν, ὅπως γίνῃ ἡ ἀναθεώρησις, διὰ τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ὑπέμνησεν ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἡ ἀναθεώρησις τῶν ἀποφάσεων τῶν στρατιωτικῶν δικαστηρίων. Οἱ ἴδιοι λόγοι, ἐπιβάλλουν νὰ γίνῃ ἐπανάληψις τῶν δικῶν τῶν κακουργιοδικείων, μέσα εἰς μίαν ἠρεμωτέραν ἀτμόσφαιραν μὲ τὴν λῆξιν τοῦ σπαραγμοῦ, ποὺ εἶχεν ἐκσπάσει εἰς τὸν τόπον αὐτὸν καὶ μὲ συνθήκας πολιτικῶς ὁμαλάς, ὁπότε τὰ ἀποτελέσματα θὰ ἦσαν καλύτερα ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα προέκυψαν ἀπὸ τὴν ἀναθεώρησιν τῶν ἀποφάσεων τῶν στρατιωτικῶν δικαστηρίων. Καὶ θὰ σᾶς εἴπω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἂν ἔχετε μίαν στατιστικὴν τῶν ἀποφάσεων τῶν κακουργιοδικείων δι’ ὑπολείμματα κατοχικῶν ὑποθέσεων, θὰ ἴδητε ὅτι σήμερον, πέρυσι, πρὸ 2–3 ἐτῶν, ποὺ ὑπάρχει μία ἀτμόσφαιρα πολιτικῆς ἠρεμίας εἰς τὸν τόπον μας, αἱ ἀποφάσεις τῶν κακουργιοδικείων διὰ τὰ κατοχικὰ ἀδικήματα εὑρίσκονται εἰς πλήρη ἀντίθεσιν μὲ τὰς ἀποφάσεις ποὺ ἐξεδόθησαν εὐθὺς μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐνόπλου συγκρούσεως.

§181Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐπὶ τῶν 3.300, πόσαι εἶναι αἱ ἀποφάσεις κακουργιοδικείων;

§182Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. 1618.

§183Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐκ τῶν κρατουμένων σήμερον;

§184Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐνδεχομένως, εἰς τὴν αὐτὴν ἀπόφασιν εἶναι 5 κρατούμενοι. 3 ἢ 2.

§185Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἑπομένως, μᾶλλον περισσότεροι.

§186Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ μὴ ἔγιναν 1618 δίκαι, νὰ ἔγιναν 1.000 δίκαι, 1.200. Διότι εἰς πολλὰς ὑποθέσεις ὑπάρχει μεγαλύτερος ἀριθμὸς κατηγορουμένων.

§187Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀπὸ κακουργιοδικεῖα, πόσοι;

§188Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἀπὸ κακουργιοδικεῖα, 1618.

§189Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ οἱ λοιποὶ ἀπὸ στρατοδικεῖα;

§190Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Μάλιστα, ἀπὸ στρατοδικεῖα καὶ ἀναθεωρητικὰ δικαστήρια. Αὐταὶ αἱ σκέψεις ὡδήγησαν τὸν ἀείμνηστον Ἀρχηγὸν τῆς Ε.Π.Ε.Κ. καὶ τὸν ἔχοντα τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ, εἰς τὴν μὴ ἀποδοχὴν τοῦ ἐπιμόνου αἰτήματος πολλῶν συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι μὲ πλήρη εὐθύνην τῆς προτάσεώς των ἐζήτησαν μίαν δικαίαν ἄποψιν καὶ τὴν ὑπεστήριξαν ἐντόνως: Νὰ γίνῃ ἡ ἐπανάληψις, ἡ ἀναθεώρησις τῶν ἀποφάσεων τῶν κακουργιοδικείων, ἀπὸ τὰ ἴδια δικαστήρια, διότι τὸ κλῖμα θὰ ἦτο διαφορετικὸν καὶ διότι τὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα θὰ προήρχοντο ἀπὸ τὴν ἐπανάληψιν τῶν δικῶν αὐτῶν, θὰ ἦσαν ἀκόμη πιὸ ἱκανοποιητικὰ ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα προέκυψαν ἀπὸ τὴν ἀναθεώρησιν τῶν ἀποφάσεων τῶν στρατιωτικῶν δικαστηρίων. Τὸ λέγω μετὰ θλίψεως καὶ μεταμελοῦμαι, κύριοι συνάδελφοι, διότι θὰ εἶχεν ἐκλείψει μία ἀφορμὴ ποὺ δηλητηριάζει τὴν δημοσίαν ζωὴν τοῦ τόπου, ἀπὸ τὴν ὕπαρξιν αὐτῶν τῶν ἀποφάσεων καὶ ἀπὸ τὰς καταδίκας. Διότι θὰ ἦτο δυνατὸν μέσα εἰς μίαν ἀτμόσφαιραν ἠρεμίας νὰ γίνῃ ἡ ἐπανάληψις καὶ ἡ ἐπανεκδίκασις αὐτῶν τῶν ὑποθέσεων, ὁπότε δὲν θὰ ὑπῆρχεν οὔτε ψόγος, οὔτε παράπονον, οὔτε διένεξις γύρω ἀπὸ τὰ θέματα αὐτά. Εἶπον, ὅμως, καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι ἕνας βαθύτερος πόνος, διὰ νὰ μὴ ἀναμοχλεύσωμεν, μὲ μίαν σειρὰν δικῶν, ποὺ ἀφεώρα ἀπώλειαν Ἑλλήνων, τὸ σκληρὸν αὐτὸ παρελθόν. Καί, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι, μὲ τὴν εὐρεῖαν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ κλείσωμεν, κατὰ τὸ πλεῖστον, τὸ θέμα αὐτό, δὲν ἀπεδέχθην τὴν τροπολογίαν αὐτήν. Δυστυχῶς, τὰ πράγματα μὲ διέψευσαν. Καὶ πέραν τῶν 1618 καταδίκων ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὰ κατοχικὰ ἀδικήματα, εὑρίσκονται σήμερον εἰς τὰς φυλακὰς 1591 κατάδικοι ὡς παραβάται τοῦ Γʹ Ψηφίσματος, κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἀνταρσίας. Ὀκτὼ ὁλόκληρα ἔτη παρῆλθον ἀπὸ τῆς λήξεως τῆς ἐπαράτου αὐτῆς περιόδου. Παντοῦ, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἐκεῖ ὅπου ἀκόμη ὑπάρχουν, σκληρὰ καθεστῶτα, ὅπου δὲν ὑπάρχουν αἱ προϋποθέσεις τῆς ἐλευθέρας λειτουργίας ἑνὸς πολιτεύματος, παντοῦ ἡ πάροδος τῶν ἐτῶν δημιουργεῖ τὴν ἄμβλυνσιν τῶν ἀντιθέσεων. Καὶ ἔρχεται ἡ ὥρα, ὥστε ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα νὰ ἐπιβάλλεται νὰ λησμονηθοῦν καὶ νὰ λησμονηθοῦν κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε ἡ παρένθεσις ὁσονδήποτε αἱματηρὰ καὶ ἂν εἶναι, νὰ πρέπει, κατὰ κἄποιον τρόπον νὰ κλείσῃ. Δὲν ὑπάρχει περίοδος ἱστορική, ποὺ εἰς οἱονδήποτε Ἔθνος, νὰ ἐδημιουργήθησαν, ἐσωτερικαὶ ταραχαὶ καὶ ἀνωμαλίαι, πού, μετὰ τὴν κατάπαυσιν, νὰ παρῆλθεν ἓν χρονικὸν διάστημα καὶ νὰ μὴ ἐλήφθησαν μέτρα, μὲ τὰ ὁποῖα νὰ ἔκλεισεν ἡ μαύρη καὶ αἱματηρὰ περίοδος.

§191Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Τὸ λέγετε σεῖς αὐτό;

§192Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Διὰ νὰ ἴδητε πόσον δίκαιος εἶμαι εἰς τὴν ἄποψίν μου αὐτήν, δὲν θὰ παραθέσω ἐπιχειρήματα προερχόμενα ἀπὸ τὴν πτέρυγα αὐτήν. Θὰ παραθέσω ἐπιχειρήματα, διὰ νὰ ἴδητε ποία εἶναι ἡ καθολικὴ συνείδησις τοῦ Ἔθνους.

§193Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Ἀναφέρεσθε εἰς ἱστορικὰ γεγονότα τοῦ προσφάτου ἡμίσεος αἰῶνος, σχετικῶς μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴν ἱστορίαν ἢ τὴν παγκόσμιον;

§194Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Καὶ μὲ τὴν παγκόσμιον καὶ μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴν καὶ εἰς ὅλα τὰ καθεστῶτα, ἡ πάροδος τῶν ἐτῶν, ἐπροκάλεσε τὴν ἄμβλυνσιν τῶν παθῶν καὶ τῶν ἀντιθέσεων. Καὶ αἱ αὐστηραὶ κυρώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπεβλήθησαν εἰς μίαν περίοδον ταραχῶν: Ἔρχεται μία στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν λησμονεῖται τὸ παρελθόν. Καὶ θὰ ἤθελον, κύριοι συνάδελφοι, νὰ εἴπω......

§195Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Ἐπειδὴ ἀναφέρεται, ὁ κ. συνάδελφος, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν εἰς γεγονότα τῆς συγχρόνου ἱστορίας.... (Θόρυβος).

§196ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ τὰ εἴπητε ἀργότερα, κύριε Καλαντζῆ.

§197Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Θὰ ἤθελον σαφῶς νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. Παπασπύρου, ἐπειδὴ ὁμιλεῖ διὰ τὴν σύγχρονον ἱστορίαν, νὰ μᾶς εἴπῃ ποίαν ἑρμηνείαν δίδει εἰς τὰς συνεχῶς ἐπαναλαμβανομένας ἐκκαθαρίσεις τοῦ Σοβιετικοῦ καθεστῶτος. Εἴπατε προηγουμένως ὅτι δὲν ὑπάρχει Κράτος εἰς τὸν κόσμον, εἴτε πρόκειται περὶ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος, εἴτε περὶ δημοκρατικοῦ, εἰς τὸ ὁποῖον εἰς βραχὺ χρονικὸν διάστημα... (Θόρυβος).

§198ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, τελειώνετε.

§199Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Θὰ ἤθελον νὰ μᾶς εἴπῃ ὁ κ. Παπασπύρου, ποίαν ἑρμηνείαν δίδει εἰς τὰς συνεχῶς ἐπαναλαμβανομένας ἐκκαθαρίσεις εἰς τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα.

§200Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἐγὼ δὲν ἔχω στατιστικὴν τί γίνεται εἰς τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα, ἐγὼ ἔχω τὴν στατιστικὴν τί γίνεται εἰς τὰ ἐλεύθερα πολιτεύματα, τὶ γίνεται εἰς τὰς Δημοκρατίας.

§201Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Εἴπατε καὶ εἰς τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα.

§202Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἡμεῖς ἀγωνιζόμεθα διὰ τὴν Δημοκρατίαν.

§203Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Εἶμαι εὐτυχής, διότι διὰ τῆς διακοπῆς μου σᾶς ὑπεχρέωσα νὰ προβῆτε εἰς μίαν διάκρισιν μεταξὺ ἐλευθέρου κόσμου καὶ κόσμου δουλεύοντος εἰς τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα.

§204Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν περίοδον ἀκόμη τῆς ἀνταρσίας ἐλήφθησαν ὡρισμένα μέτρα καὶ ἦσαν ἐνδεδειγμένα νὰ ληφθοῦν καὶ διότι ἦσαν μέσα εἰς τὰ πλαίσια μὲ τὰ ὁποῖα ἐπεδιώκετο ἡ καταστολή της. Θὰ ἐνθυμῆσθε ὅλοι τὸ ψήφισμα ἐκεῖνο, τὸ ΚΘʹ ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, τοῦ 1947, μὲ τὸ ὁποῖον καθωρίσθη, ὅτι παραδιδόμενοι θὰ ἀμνηστεύωνται καὶ θὰ παύῃ πᾶσα εἰς βάρος των δίωξις καὶ ἐπηκολούθησε σειρὰ ἄλλων νομοθετημάτων.

§205ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. 13 νομοθετήματα.

§206Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Διαδοχικῶς ἀπὸ τὸ 1947, καὶ μετέπειτα καὶ μετὰ τὴν καταστολὴν τῆς ἀνταρσίας, κύριοι βουλευταί, ἦλθεν ὁ νόμος τῆς ἀναθεωρήσεως, ὁ βασικὸς νόμος τῶν ἀποφάσεων τῶν τακτικῶν στρατοδικείων. Συνεπληρώθη ὁ νόμος αὐτὸς τὸ 1952 μὲ τὸν νόμον περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως. Ἐμνημόνευσα προηγουμένως τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα εἰς τὸν τόπον ἀπέδωσαν οἱ νόμοι αὐτοί. Ἀλλὰ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν λόγῳ τοῦ βραχέος χρόνου ποὺ εἶχε παρέλθει ἀπὸ τοῦ χρόνου τῆς ἐνόπλου συγκρούσεως. Δὲν ἦτο δυνατὸν ἐν τῷ συνόλῳ νὰ λυθῇ τὸ θέμα, διότι πράγματι τοιαῦτα θέματα ὅταν ἀφήνουν τόσον βαθείας πληγὰς εἰς ἕνα τόπον, δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ ριζοσπαστικὰ μέτρα νὰ ρυθμισθοῦν, ὅταν, μάλιστα, ὑπάρχουν χίλιες δυὸ ἄλλες ἐπιδράσεις ποὺ πολλὲς φορὲς ἐπιβραδύνουν εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν βασικῶν ἐθνικῶν θεμάτων. Ὑπῆρξε, λοιπόν, σταδιακὴ ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἦλθεν ὁ νόμος περὶ ἀναθεωρήσεως τῶν ἀποφάσεων τῶν ἐκτάκτων στρατοδικείων. Εἰς τὸν νόμον αὐτὸν ἐτέθη καὶ μία διάταξις διὰ τοὺς αὐθορμήτως ἐμφανισθέντας, τῶν ὁποίων ἦτο μετέωρος, ἢ καὶ ἀμφισβητήσιμος ἡ θέσις. Εἰς τὰ 1952 ὁ μεγάλος εἰρηνοποιὸς ποὺ εἶχεν αὐτὸ τὸ ὅραμα νὰ κλείσῃ αὐτὸ τὸ φρικτὸν καὶ αἱματηρὸν παρελθόν, ὁ Ν. Πλαστήρας, μὲ τὴν ἐμφάνισίν του εἰς τὴν πολιτικὴν ζωὴν τοῦ τόπου αὐτοῦ, ἐπέδρασε κατὰ τρόπον ἀποφασιστικόν. Πρέπει νὰ τοῦ ἀποδώσωμεν, κύριοι συνάδελφοι, τὴν ὀφειλομένην τιμήν. Τὸ εἶχε πράξει καὶ ἄλλοτε ὁ ἀξιότιμος κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων. Ἡ κάθοδός του εἰς τὴν πολιτικὴν εἰς τὰ 1950 ὑπῆρξεν εὐεργετικὴ καὶ πρέπει ἡ σκέψις μας καὶ οἱ στοχασμοί μας μὲ εὐλάβειαν νὰ στραφοῦν πρὸς τὸν ἄνδρα ἐκεῖνον, διότι συνέλαβε τὸ μεγάλο αὐτὸ πρόβλημα καὶ μὲ τὸ θάρρος καὶ τὴν δύναμιν μέσα εἰς ποικίλας ἀντιδράσεις, νὰ ὑψώσῃ τὴν φωνὴν ἑνὸς ἀληθινοῦ καὶ ὑπερόχου Ἕλληνος, ὁ ὁποῖος ἀκόμη ὅταν ὑφίσταντο αἱ ἀναθυμιάσεις τοῦ ἐμφυλίου σπαραγμοῦ...

§207Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Ἐμφύλιον πόλεμον ὀνομάζετε τὴν ἀντεθνικὴν ἀνταρσίαν;...

§208ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀφῆστε τὰς διακοπάς, εἶναι ἡ γνώμη τοῦ ρήτορος, τὴν θεωρεῖ ἐμφύλιον πόλεμον.

§209Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Εἰπῆτε την ὅπως θέλετε, ἔχω τὴν δύναμιν νὰ σηκώσω τὴν σημαίαν της. Ἐὰν δὲν προέβη εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ ἔργου αὐτοῦ δὲν εἶναι ἡ στιγμὴ νὰ τὸ ἐξετάσωμε. Ἡ ἱστορία θὰ τὸν δικαιώσῃ μίαν ἡμέραν, τὸν ἔχει ἤδη δικαιώσει, θὰ τὸν δικαιώσῃ δὲ ἀκόμη περισσότερον, διότι μὲ τὴν πάροδον τῶν ἐτῶν ἡ ἀχλὺς τῶν ἀντιθέσεων θὰ παρέλθῃ καὶ τὸ ἔργον καθενὸς θὰ φωτισθῇ καὶ θὰ κριθῇ μὲ ἀνιδιοτέλειαν, μὲ μίαν καλὴν πίστιν, ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τοῦ μέλλοντος καὶ ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ἄνδρας τοῦ τόπου. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἴδητε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὴν ἀντίληψιν τῆς ἐσωτερικῆς εἰρηνεύσεως δὲν τὴν εἶχε μόνον ὁ ἀείμνηστος ἐκεῖνος ἀνήρ, θὰ πρέπει νὰ εἴπω, ὅτι εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς συμπαραστάται εἰς τὴν σημαίαν, τὴν ὁποίαν ὕψωσεν, καὶ οἱ δύο συναρχηγοὶ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων εὑρέθησαν καὶ ἀνέλαβον πολιτικὰς εὐθύνας διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, μὲ τὸ κρατοῦν, τότε, κλῖμα, θὰ πρέπει νὰ κριθοῦν μὲ τὸ μέτρον ποὺ ὑπῆρχε τὴν ἐποχὴν ἐκείνην καὶ μὲ τὸ κλῖμα ποὺ εἶχε ἐπικρατήσει τὸ 1950. Μέσα εἰς αὐτὸ τὸ κλῖμα ποὺ εἶχε δημιουργηθῆ ἀπὸ τὰς ἀντιθέσεις, οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες χειριζόμενοι, τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, τὴν ἐξουσίαν, εἶχον τὴν δύναμιν νὰ ἐπιβάλουν τὰ μέτρα τῆς ἐπιεικείας καὶ περαιτέρω εἶχον τὴν δύναμιν αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου εἰς τὸ 1951 νὰ προχωρήσουν ἔτι περισσότερον. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἰδῆτε, οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες τῆς πλευρᾶς αὐτῆς δὲν ἔμειναν μόνοι, θὰ σᾶς κάμω καὶ ὡρισμένας ὑπομνήσεις, διὰ νὰ ἴδητε, ἀγαπητοὶ κ. συνάδελφοι, ὅτι καὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰν τὴν ἰδικήν σας, ποτὲ δὲν ὑψώθη ἡ φωνὴ κατὰ τρόπον ὑπεύθυνον. Εἰς τὰς ὑπευθύνους διακηρύξεις, τὰς ὁποίας ἡ ἡγεσία σας ἔκαμεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ποτὲ δὲν ὑψώθη φωνὴ εἰς ἀντίθεσιν ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἐπραγματοποίουν οἱ Ἀρχηγοὶ τοῦ Κέντρου. Ἕνας ἐκ τῶν διακεκριμένων Ὑπουργῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος, τότε, εὑρίσκετο εἰς τὴν παράταξιν τὴν ἰδικήν μας, ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς ἄνευ χαρτοφυλακίου, ἐπέκρινεν τὰ περιωρισμένα μέτρα τὰ ὁποῖα εἰσηγήθη ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου εἰς τὰ 1950, ἔλεγε ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ἐκείνους ποὺ κατέκριναν τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὰ μέτρα ἐπιεικείας, διότι ἐνόμιζον ὅτι τὰ μέτρα εἶναι πολὺ ἐκτεταμένα, ὅτι δὲν θὰ εἶναι ἐπαρκῆ καὶ συνιστῶμεν μὲ ὅλας μας τὰς δυνάμεις εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ προχωρήσῃ γενικώτερον καὶ ἀκόμη περισσότερον. Αὐτὰ ἔλεγεν ὁ κ. Γρηγόριος Κασιμάτης, διακεκριμένον μέλος τῆς Κυβερνήσεως, τὴν ἐποχὴν ἐκείνην. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ἕνας ἐκ τῶν πραγματικῶν δημιουργῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ σημερινοῦ Κόμματος τῶν Προοδευτικῶν, ἐκ τῶν θεμελιωτῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, εἰς μίαν σειρὰν ἄρθρων, χωρὶς νὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ποὺ ἐδημοσίευσεν εἰς τὰ φύλλα δύο ἐγκύρων ἐφημερίδων τῆς Ἑλλάδος, διετύπωσεν τὸν ὅρον τῆς λήθης. Δὲν περιωρίσθη εἰς τὸν ὅρον τῆς ἀμνηστίας, ἐπροχώρησεν καὶ εἰς ἕνα ἄρθρον μνημονεύει καὶ ἀναφέρει τὸν ὅρον τῆς λήθης. Ἡ λήθη πρέπει νὰ εἶναι γενική, ἐπικαλεῖται ὁ κ. Σ. Μαρκεζίνης, ἄνευ περιορισμῶν.

§210Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον τὸν ἄφησεν ὁ Λαὸς ἀπ’ ἔξω ἀπὸ τὴν Βουλήν.

§211Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὰ ὁ κ. Μαρκεζίνης τὰ ἔλεγεν, ὅταν ἐδημιούργησε τὴν παράταξίν σας. Ὅταν ἕνα ἐκ τῶν κυριωτέρων στελεχῶν, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ταπεινήν μου ἄποψιν, ἐδημιούργησε τὸν Συναγερμόν, ἐνεφανίσθη ἐνώπιον τοῦ Λαοῦ, ἀπὸ τῶν στηλῶν τῶν ἐφημερίδων καὶ ἔκαμε τὴν διακήρυξιν τῆς γενικῆς λήθης, ἄνευ περιορισμῶν, ἄνευ ἐξαιρέσεων. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ἐπειδὴ μοῦ λέγετε ὅτι ἦτο ὁ κ. Σπ. Μαρκεζίνης — τὸν ὁποῖον, σᾶς ὑπενθυμίζω, εἰς ὡρισμένην ἡμέραν φωταψιῶν κατὰ ποῖον τρόπον τὸν ἐχειροκροτήσατε καὶ πῶς ὑπεκλίνεσθε πρὸ αὐτοῦ καὶ πῶς ἐνεφανίζεσθε εἰς τὰ πρῶτα ἑδώλια διὰ νὰ δείξητε τὴν πίστιν σας πρὸς αὐτὸν — τὸν ἀφήνω, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἔρχομαι εἰς τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, τὸν Στρατάρχην Ἀλ. Παπάγον, ὁ ὁποῖος εἰς τὸ «Συμβόλαιον τῆς Θεσσαλονίκης» ἀνέφερε: «Τὸ παρελθὸν θὰ παύσῃ νὰ καταδιώκῃ τὸ παρόν. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐπικράτησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ σημαίνει ὁριστικὴν εἴσοδον τῆς Χώρας μας εἰς τὴν ὁμαλότητα καὶ τὴν εἰρήνην». Καί, περαιτέρω, εἰς τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις, τὰς ὁποίας ἀνέγνωσεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου: «Χρειάζεται νὰ παύσῃ ταχύτατα νὰ μᾶς καταδιώκῃ τὸ παρελθόν. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν πρόθεσιν νὰ τὸ λησμονήσῃ καὶ θὰ προχωρήσῃ ταχύτατα εἰς τὴν ἔμπρακτον ἀπόδειξιν τῆς προθέσεως αὐτῆς».

§212ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Συμπολιτεύσεως). Παρακάτω τί λέγει;

§213Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὰ ἐλέγοντο εἰς τὰς ἐπισήμους διακηρύξεις. Εἰς τὰς ἰδιαιτέρας, δὲν θέλω νὰ εἴπω κατὰ ποῖον τρόπον διεβλήθησαν τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου ἀπὸ τοῦ 1950 καὶ μετέπειτα ἔλαβον. Ἀλλ’ ὅπως εἶπε προηγουμένως ὁ συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων καὶ ἐφηρμόσθησαν ὅλα τὰ μέτρα τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου καὶ ἐπεξετάθησαν ἀκόμη. Ὁ νόμος «περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως» καθώριζε κατὰ τρόπον σταδιακὸν τὴν παροχὴν τῶν εὐεργετημάτων εἰς τοὺς κρατουμένους. Ἔθεσεν ὡς πρώτην βάσιν τὴν παροχὴν τῶν εὐεργετημάτων εἰς ἐκείνους, ποὺ εἶχον τιμωρηθῆ μὲ κάθειρξιν μέχρι 20 ἐτῶν, εἶχον ἀποκλεισθῆ προσωρινῶς οἱ ἰσοβῖται, εἰς τοὺς ὁποίους θὰ ἦτο δυνατὸν διὰ Διατάγματος νὰ ἐπεκταθῇ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν μέτρων. Καὶ ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ, μὲ Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης τὸν ἐκ Κορινθίας συνάδελφον κ. Κ. Ἀδαμόπουλον, ἤχθη εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου ὄχι μόνον ἐπεξετάθη καὶ εἰς τοὺς ἰσοβίτας ἡ ἐφαρμογὴ τῶν μέτρων, παρὰ τὰς ἐπιθέσεις ποὺ εἶχον γίνει ἀπὸ ὡρισμένους ἐκ τῶν ἐπιτελῶν καὶ τῶν μελῶν τῆς παρατάξεώς σας, ἀλλ’ ἐτέθη καὶ ἄλλη διάταξις: Ἐνῷ, δηλαδή, ὁ νόμος «περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως» εἶχε καθορίσει τὴν «σύμφωνον γνώμην» τῆς Ἐπιτροπῆς, μὲ τὸ νομοθέτημα ἐκεῖνο ἀπεδεσμεύθη ὁ Ὑπουργὸς τῆς συμφώνου γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς μέτρων εἰρηνεύσεως. Καὶ εἰς ἀντίθεσιν ἀποφάσεων τῆς Ἐπιτροπῆς θὰ εἶναι δυνατόν, σύμφωνα μὲ τὸ νομοθέτημα αὐτό, νὰ διατάσσῃ τὴν ἀπόλυσιν τῶν κρατουμένων. Καὶ διὰ νὰ ἰδῆτε ποία ἦτο ἡ δημοσία, ἡ γενικωτέρα, ἡ καθολικὴ ἀπάλειψις τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, θὰ σᾶς εἴπω κάτι τι ἄλλο, τὸ ὁποῖον δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ διαψεύσῃ. Εἰς τὰς 12 Ἰανουαρίου 1955 γίνεται μία ὑπεύθυνος καὶ ἐπίσημος ἀνακοίνωσις ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ: «Ἡ Κυβέρνησις, ἐφαρμόζουσα τὴν πολιτικὴν τῆς λήθης, τὴν ὁποίαν ἐπηγγέλθη προεκλογικῶς, καὶ στηριζομένη εἰς τὸν νόμον «περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως», προῆλθεν εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ ἀπολύσῃ σημαντικὸν ἀριθμὸν κομμουνιστῶν, κρατουμένων εἰς τὰς φυλακάς ....(ἀναγινώσκει)....».

§214ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Συμπολιτεύσεως). Ἐφηρμόσθησαν;

§215Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Δὲν ἐφηρμόσθη τίποτε. Παρὰ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ νόμου, ἡ ἐπίσημος ἐπαγγελία τῆς τότε Κυβερνήσεως καὶ τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης δὲν ἐπραγματοποιήθη. Ἡ ἀπόλυσις τῶν 1.600 κρατουμένων κομμουνιστῶν, τὴν ὁποίαν ἐπηγγέλθη ἡ Κυβέρνησις, ἀνταποκρινομένη ὄχι εἰς ἰδίας ἐπιδιώξεις, ἀλλ’ εἰς καθολικώτερον αἴτημα τοῦ λαοῦ, δὲν ἐπραγματοποιήθη, κύριοι συνάδελφοι. Γίνεται, βέβαια, μεμονωμένη, περιωρισμένη ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου. Νὰ δεχθῶ τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης; Τὴν ἀποδέχομαι. Καὶ πρέπει ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου νὰ τιμήσω τὴν πρόθεσιν, τὴν ὁποίαν ἔχει. Ἀλλ’ ἡ πρόθεσις δὲν εἶναι γενναία, δὲν εἶναι γενική, εἶναι περιωρισμένη. Ἐκτείνεται μόνον εἰς ὡρισμένους κρατουμένους, οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς ὡρισμένην δήλωσιν. Ἀναμφισβητήτως — καὶ τὸ ἀποδέχομαι — ἐπεξετάθη καὶ εἰς ὡρισμένους, μὴ προβάντας εἰς δήλωσιν, ἀλλὰ εἶναι πάρα πολὺ περιωρισμένος ὁ ἀριθμός. Καὶ ἠμπορῶ νὰ εἴπω καὶ νὰ ὑποστηρίξω, ὅτι ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπίσημον ἐπαγγελίαν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς τὰ 1955, ἡ πραγματοποίησις δὲν ἀνάγεται, κύριοι συνάδελφοι, οὔτε εἰς τὸ εἰκοστὸν ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἀναφέρει ἡ ἐπίσημος ἀνακοίνωσις. Τί ἔγινεν εἰς ὅλην αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν; Ἰδοὺ διατὶ ἐφέραμεν τὸ θέμα ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Πέραν τῶν προθέσεων τῆς Κυβερνήσεως, κυριαρχοῦν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ὡρισμέναι ψυχώσεις, ὡρισμέναι προκαταλήψεις, ὡρισμένοι φόβοι. Ἴσως καὶ καλόπιστοι. Ἀλλ’ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν εὐθύνην τῆς διαχειρίσεως τῶν κοινῶν, δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον καὶ δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ὑποτάσσωνται καὶ νὰ δουλεύουν εἰς ψυχώσεις, νὰ ὑποτάσσωνται καὶ νὰ δουλεύουν εἰς ἀορίστους φόβους καὶ νὰ προβάλλουν τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι, ἔπειτα ἀπὸ τὴν πάροδον τόσων ἐτῶν, ἔπειτα ἀπὸ τὴν πραγματοποίησιν τῆς ὁμαλότητος εἰς τὸν δύστυχον αὐτὸν τόπον, πρόκειται τὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας νὰ τὸ διαταράξουν οἱ 3.000 κρατούμενοι καὶ οἱ 600 ὑπὸ διοικητικὴν ἐκτόπισιν τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου. Ἐν πρώτοις πιστεύομεν καὶ κάμνομεν τὴν διακήρυξιν, ὅτι δὲν ὑπάρχει κίνδυνος κανεὶς διὰ τὰ θέματα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Τὴν διαφυλάσσει ἡ καθολικὴ θέλησις τοῦ Ἔθνους. Τὴν διαφυλάσσουν αἱ ὠργανωμέναι δυνάμεις τοῦ Ἔθνους. Καὶ ἓν ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον καταρρίπτει τὴν ἀντίθετον ἄποψιν, εἶναι τοῦτο, κύριοι βουλευταί: Τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1951, ἀνῆλθεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου εἰς τὴν ἀρχήν. Κατέλιπε τὴν ἀρχὴν τὴν 11ην Ὀκτωβρίου 1952. Εἰς τὸ διάστημα τῶν 11½ μηνῶν, μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως, μὲ τὴν εὐρεῖαν παροχὴν χαρίτων καὶ τὸ κλῖμα, ποὺ εἶχε δημιουργηθῆ, μὲ τὴν ἀναθεώρησιν τῶν ἀποφάσεων τῶν στρατιωτικῶν δικαστηρίων, περιωρίσθη ἡ δύναμις τῶν κρατουμένων κατὰ 9.000. Διαμαρτυρίαι καὶ φωναὶ ἠκούοντο, ἴσως καὶ καλόπιστοι ἀπὸ ὡρισμένας πλευράς, ὅτι μὲ τὴν εὐρεῖαν αὐτὴν ἔξοδον ἐκ τῶν φυλακῶν, τῶν κρατουμένων, τὸ θέμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας, τίθεται ἐν κινδύνῳ. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ, κύριοι συνάδελφοι: Οἱ 9.000 κρατούμενοι, οἱ ὁποῖοι ἐξῆλθον ἐκ τῶν φυλακῶν μὲ τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων αὐτῶν, τὰ ὁποῖα ἐμνημόνευσα, οἱ ἑκατοντάδες τῶν ἀπολυθέντων ἀπὸ τὰ στρατόπεδα τῆς ἐξορίας, ἐδημιούργησαν διὰ τὸ Ἔθνος κανένα κίνδυνον; Ὑπῆρξε καὶ ἡ παραμικρὰ αἰτίασις, ἡ ὁποία νὰ ἤχθη μέχρι τῶν δικαστηρίων ἢ μέχρι τῆς δημοσιότητος; Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα, κύριοι συνάδελφοι. Καὶ δι’ αὐτό, τὸ στοιχεῖον καὶ τὸ ἐπιχείρημα αὐτό, μοῦ δίδει τὸ ἐνδόσιμον νὰ ὑποστηρίζω καὶ νὰ πιστεύω ὅτι τὸ θέμα ἐθνικῆς ἀσφαλείας εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν δὲν ὑπάρχει. Ἀρνοῦμαι νὰ δεχθῶ ὅτι μετὰ τὴν πάροδον τόσων ἐτῶν ὑπάρχει καὶ θέμα ἐκδικήσεως. Ἀρνοῦμαι νὰ τὸ δεχθῶ, διότι εἰς τὴν σκέψιν οἱουδήποτε, καὶ τοῦ πλέον πικραμένου ἐξ ἡμῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμφιλοχωρήσῃ ἡ ἄποψις ὅτι ἔπειτα ἀπὸ τὴν πάροδον τόσων ἐτῶν, ὑφίσταται ἀκόμη εἰς τὰς ψυχάς μας καὶ εἰς τὰς καρδίας μας τὸ αἴσθημα τῆς ἐκδικήσεως. Τὸ θέμα τῆς συμφιλιώσεως τοῦ λαοῦ, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι μία πραγματικότης, κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἀρνηθῇ. Ὁ λαός, εἶναι πραγματικὰ συμφιλιωμένος καὶ ὁ λαὸς ἐν συνειδήσει ἐφαρμόζει τὴν διακήρυξιν, τὴν ὁποίαν ἡ ἰδική σας παράταξις ἔκαμε, τῆς λήθης. Ὁ λαός, ἐλησμόνησε καὶ ὅσους προέρχεσθε ἀπὸ περιφερείας τῆς ὑπαίθρου, θὰ εἴδατε ὅτι καὶ ἐκεῖ ποὺ ὑπῆρξαν ἄσβεστα μίση καὶ μεγάλαι ἀντιθέσεις, ὁ κόσμος ἔδωσε τὰ χέρια. Ὁ κόσμος βαρυέστησε ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴν διαταραχήν, ὁ κόσμος ἐνόμισε ὅτι ἦλθε, τέλος πάντων, ἡ στιγμὴ καὶ ἡ ἁγία ὥρα, νὰ λησμονηθῇ τὸ κακὸν παρελθόν, νὰ δημιουργηθῇ μία ἀδιατάρακτος κατάστασις, μὲ τὴν ὁποίαν ἠμποροῦμεν νὰ προχωρήσωμεν. Ἀλλὰ ὑπάρχουν, κύριοι βουλευταί, ὡρισμένα συμφέροντα, τὰ ὁποῖα κινοῦνται κατὰ τρόπον σκοτεινόν, πολὺ μακρὰν ἀπὸ ἡμᾶς καὶ τὰ συμφέροντα αὐτὰ εἰς κάθε ἐποχήν, μὴ τὸ ἀρνούμεθα, ἐπηρεάζουν τὴν δημοσίαν ζωὴν τοῦ τόπου μας. Εἴτε ἠθελημένα, εἴτε ἀθέλητα, εἴτε ἀσυνείδητα, ὁ ἐπηρρεασμὸς ἀπὸ ὡρισμένους παράγοντας καὶ ἀπὸ ὡρισμένα δεδομένα, ἐπιδρᾷ πάντοτε εἰς τὴν ἄσκησιν τῆς γενικωτέρας πολιτικῆς. Ἂν ἐπροκαλέσαμεν τὴν συζήτησιν αὐτήν, δὲν τὴν ἐπροκαλέσαμεν νὰ ζητήσωμε τὰς εὐθύνας ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, τὴν προκαλέσαμεν διὰ νὰ κάμωμεν ὡρισμένας διαπιστώσεις καὶ νὰ τὴν καλέσωμεν νὰ πράξῃ, εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν τὸ ἐθνικόν της καθῆκον. Ἔχει διακηρύξει τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, κύριοι συνάδελφοι, καὶ γενικώτερον, ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις, κατὰ τὴν προεκλογικὴν περίοδον τοῦ 1956, εἰς ἕνα ἀπὸ τὰ ἄρθρα τῆς διακηρύξεώς της τὴν ἀμνήστευσιν τοῦ παρελθόντος. Εἶχε τὸ θάρρος ἡ ἡγεσία ἡ ἰδική μας, νὰ μὴ κρύπτεται ὄπισθεν τοῦ δακτύλου της. Ἐνεφάνισεν ὠμὰ τὴν πολιτικὴν αὐτήν, ἐναντίον τῆς ὁποίας, κατ’ ἐπίσημον τρόπον εἰς τὰς περιοδείας εἰς τὰς ὑπευθύνους διακηρύξεις τῆς ἡγεσίας της δὲν ὑπῆρξε καμμία ἀντίδρασις. Ἀντιθέτως, ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς Κυβερνήσεως ὁμιλῶν — εἰς προεκλογικὸν λόγον εἰς Βόλον καὶ εἰς Καβάλαν, ὑπεσχέθη εἰς τὸν λαὸν τοῦ Βόλου καὶ τὸν λαὸν τῆς Καβάλας λήθην τοῦ παρελθόντος. Εἰς κανένα ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὅλων τῶν ἐπιτελῶν τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως δὲν ἠκούσθη οὐδεὶς λόγος καὶ οὐδεμία ἐναντίωσις εἰς τὴν διακήρυξιν τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ἐναντίον τῆς παροχῆς τῆς γενικῆς ἀμνηστίας. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, εἰς δύο κέντρα ποὺ γνωρίζετε ποῖοι ὑπῆρξαν ἐνδεχομένως καὶ οἱ εἰδικώτεροι λόγοι ἐδανείσθη τὴν λέξιν τῆς λήθης ἀπὸ τὸν ἀντίπαλόν του, τὸν κ. Σπῦρον Μαρκεζίνην. Καὶ τὴν ὑπόσχεσιν τῆς λήθης τὴν ἔφερεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν διὰ τοῦ λαοῦ τῆς Καβάλας καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Βόλου.

§216Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, ἠξεύρετε τὶ εἶπεν ἀκριβῶς ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸν Βόλον; Ἔχω τὴν ἐφημερίδα καὶ θὰ σᾶς διαβάσω: «Εἶναι γνωστόν, λέγει ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι εἶμαι ὁ πλέον μετριοπαθὴς πολιτικός. Οὐδέποτε προέβην εἰς πράξεις ἐμπαθείας. Ἐγὼ δὲν ὡδήγησα ἀνθρώπους εἰς τὰς φυλακάς, ἀντιθέτως ἔβγαλα ἀνθρώπους ἀπὸ τὰς φυλακάς. Θὰ ἠδυνάμην νὰ εἴπω ὅτι οἱ ἀριστεροὶ δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχουν καλύτερον προστάτην ἀπὸ ἐμέ. Ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος ποὺ ἐμπράκτως ἀπέδειξα ὅτι αἰσθάνομαι τὸν πόνον τοῦ λαοῦ. Σᾶς παρέχω τὴν διαβεβαίωσιν ὅτι οἱ ἀριστεροὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ζητήσουν ἀπὸ ἐμὲ στοργὴν καὶ φροντίδα. Ὁ Κομμουνισμὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἀκίνδυνος καὶ θὰ παραμείνῃ ἀκίνδυνος εἰς τὸ μέλλον». Αὐτὰ ἐλέχθησαν.

§217Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Λέγει ἐκεῖ ὅτι καλῶς ἔσφαξαν; Διότι εἴπατε ὅτι καλῶς μᾶς ἔσφαξαν.

§218Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, διερωτῶμαι ἂν ἔχω ἀπέναντί μου τὸν κ. Κωνσταντῖνον Παπακωνσταντίνου, Ὑπουργὸν Δικαιοσύνης, διότι δὲν τὸν ἀναγνωρίζω αὐτὴν τὴν ὥραν. Δὲν εἶπον τοιαῦτα πράγματα, κύριε Ὑπουργέ, διατὶ μὲ ἀδικεῖτε; Ἴδετε ποίαν διευκρίνισιν ἔκαμον, δὲν σᾶς ἀρκεῖ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα;

§219Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Εἶναι ἀκριβολόγος (!) πολὺ ὁ κ. Παπασπύρου. Ἄλλο λήθη καὶ ἄλλο ἀμνηστία.

§220Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ εἴπῃ, ὁ κ. Καλαντζῆς, τὴν ἄποψίν του μετά, διότι κατ’ ἐμέ, ὁ ὅρος λήθη εἶναι 50 φορὲς ἀνώτερος ἀπὸ τὸν ὅρον ἀμνηστία.

§221Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ παρεκάλουν νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας ὅτι ἐγὼ τοὐλάχιστον καί, νομίζω, πολλοὶ ἐκ τῶν κ. κ. συναδέλφων, δὲν συμφωνοῦμεν μὲ τὴν ἑρμηνείαν τὴν ὁποίαν δίδετε εἰς τὴν λέξιν «λήθη». Ἐπειδὴ δὲ ἤμην εἷς ἐκ τῶν ἐπιτελῶν τοῦ Συναγερμοῦ καὶ τῶν στελεχῶν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἡ αὐθεντικὴ ἑρμηνεία τὴν ὁποίαν, ἂν παραδεχθῆτε ὅτι ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τὴν κάμω, δίδω εἰς τὴν λέξιν «λήθη» εἶναι ἄλλη. Ὑπάρχει οὐσιώδης διαφορὰ μεταξὺ «λήθης» καὶ «ἀμνηστίας». Ἀμνηστία εἶναι νομικὸς ὅρος γενικός. Γνωρίζομεν ὅλοι τὶ σημαίνει. «Λήθη», εἶναι ἠθικὸς ὅρος, δὲν σημαίνει δὲ ὅλας τὰς συνεπείας, τὰς ὁποίας ἔχει ἡ «ἀμνηστία». «Λήθη» σημαίνει ἄρσιν ἀπὸ τὴν ψυχήν μας ὡρισμένων πικρῶν συναισθημάτων συνδεομένων μὲ τὸ παρελθόν. Ἑπομένως, δὲν ἔπρεπε κἂν νὰ ὁμιλήσητε περὶ τοῦ ἐνδεχομένου τῆς ὑπάρξεως αἰσθήματος ἐκδικήσεως εἰς τὴν παράταξίν μας. Εἴπατε, βέβαια, ὅτι ἐλπίζετε ὅτι δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ εἴπητε ὄχι ὅτι ἐλπίζετε ὅτι δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ ὅτι οἱ ἐλεύθεροι ἄνθρωποι εἶναι πάντοτε, κατ’ ἀνάγκην, αἰσθηματίαι καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν ἐπὶ μακρὸν νὰ διατηροῦν τοιούτου εἴδους ἰδιωτικὰ καὶ ἀτομικὰ συναισθήματα. «Λήθη», λοιπόν, σημαίνει ἄρσιν αὐτῶν τῶν αἰσθημάτων τῆς πικρίας, δὲν σημαίνει, ὅμως, καὶ γενικὴν ἀμνηστίαν. Δι’ αὐτό, νομίζω, ὅτι δὲν προέβητε εἰς τὴν ὀρθὴν τοποθέτησιν τῆς ἐννοίας, εἰς τὴν ὀρθὴν διευκρίνισιν τῶν δύο ἐννοιῶν, ὅτε εἴπατε ὅτι ἡ «λήθη» εἶναι εὐρυτέρα τῆς «ἀμνηστίας». Ἡ «ἀμνηστία» εἶναι ἀπόλυτος, σημαίνει τὸ πᾶν. Ἡ «λήθη» εἶναι κἄτι τὸ σχετικόν, εἶναι σχετικὴ μὲ τὴν ψυχολογίαν καὶ τὴν συνείδησιν ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ὑπόσχονται ὅτι ὅταν θὰ κυβερνήσουν δὲν θὰ κατέχωνται ἀπὸ αἰσθήματα βαρείας πικρίας καὶ ἐκδικήσεως καὶ ὅτι μὴ κατεχόμενοι ἀπὸ τὰ αἰσθήματα αὐτά, δηλαδὴ ὑπερνικῶντες αὐτὰ μὲ πόνον, δέχονται νὰ προβοῦν εἰς ὡρισμένα μέτρα ἐπιεικείας.

§222Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἐδῶ ὑπάρχει γεγονὸς πραγματικόν. Ἡ ἑρμηνεία ἐδόθη ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν λαόν. 1.600.000 καθαροὶ ψῆφοι ὑπὲρ τοῦ ὅρου «ἀμνηστία» ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ποὺ εἶπεν ὁ κ. Κανελλόπουλος καὶ ἀμφιβάλλω ἐὰν εἰς τὸ 1.500.000 τῶν ψήφων τῶν ὀπαδῶν τῆς Ε.Ρ.Ε. εἶναι ὅλοι κατὰ τῆς ἀμνηστίας. Πέραν τῶν ὅρων αὐτῶν ὑπάρχει ἕνα πραγματικὸ γεγονός, ἕνα δημοψήφισμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§223Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Μίαν σύντομον ἀπάντησιν, πολὺ σύντομον. Πρῶτον, δὲν δικαιοῦμαι νὰ ὁμιλήσω διὰ τὸ τὶ σκέπτεται ἡ μερὶς ἡ ὁποία ἐψήφισεν ὑπὲρ τοῦ συνθήματος αὐτοῦ. Δεύτερον, σεῖς γνωρίζετε κατ’ ἐξοχὴν καὶ πολλοὶ γνωρίζουν ὅτι διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ σύμπραξις, ἡ ὁποία ἀπετέλεσε τὴν βάσιν τοῦ Δημοκρατικοῦ Μετώπου, ἐγένοντο ὡρισμέναι παραχωρήσεις, αἱ ὁποῖαι παραχωρήσεις δὲν σημαίνει ὅτι ἀνταπεκρίνοντο.....

§224Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Οὐδεμία παραχώρησις ἐγένετο.

§225Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν σημαίνει, λέγω, ὅτι ἀνταπεκρίνοντο εἰς τὴν ψυχὴν καὶ τὴν συνείδησιν ὅλων, οἱ ὁποῖοι ἐψήφισαν τὴν δημοκρατικὴν παράταξιν.

§226Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἀμφέβαλα, ὅτι μὲ τὴν δύναμιν τῆς μορφώσεώς σας, ὡς διακεκριμένος κοινωνιολόγος ποὺ εἶσθε, θὰ εὑρίσκατε καὶ τὸν ὡραῖον τρόπον νὰ δικαιολογήσητε τὴν ἔννοιαν τῆς «λήθης» καὶ τῆς «ἀμνηστίας». Ἐπειδὴ ἀναφέρεσθε εἰς τὴν περίοδον τοῦ Συναγερμοῦ, σᾶς ἀπαντῶ ὅτι εἷς τῶν συναδέλφων σας, τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, εἶπεν ὅτι, λήθην γενικῶς, ἄνευ ἐξαιρέσεως, ἄνευ περιορισμοῦ.

§227Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ τὸ εἶπεν ὁ κ. Μαρκεζίνης, πρὶν ἀκόμη ὁ Στρατάρχης Παπάγος διακηρύξῃ προεκλογικῶς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα διεκήρυξε. Ἦτο ἀτομική του σκέψις τοῦ κ. Μαρκεζίνη. Ἐγὼ σᾶς ὁμιλῶ περὶ τῶν γραμμῶν, τὰς ὁποίας ἔθεσεν ὁ Συναγερμός, τὰς ὁποίας διὰ τῶν χειλέων τοῦ Στρατάρχου Παπάγου ἔθεσεν ὁ Συναγερμὸς καὶ διὰ τὴν ἑρμηνείαν ἡ ὁποία ἐδόθη μετὰ ταῦτα. Νομίζω δὲ ὅτι καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ κ. Μαρκεζίνης ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἠννόει τὴν λήθην. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ὁμιλήσω ἐν ὀνόματί του, ὁμιλῶ ἐν ὀνόματι τοῦ Συναγερμοῦ, καὶ τοῦ ἀποθανόντος Ἀρχηγοῦ τοῦ Συναγερμοῦ.

§228ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Ἐν ὀνόματι τοῦ ἐγκεφάλου τοῦ κ. Μαρκεζίνη.

§229Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ παρακαλέσω αὐτοῦ τοῦ εἴδους αἱ παρατηρήσεις καὶ διὰ λόγους ἀκόμη στοιχειώδους κοινοβουλευτικῆς ἁβροφροσύνης νὰ μὴ λέγωνται. Δὲν ὑπῆρξεν ἐγκέφαλος ὁ κ. Μαρκεζίνης, ἄλλως δὲν θὰ ἤμην ἐγὼ μέλος τοῦ Συναγερμοῦ. Αὐτὰ ἠμπορεῖ νὰ λέγωνται δημοσιογραφικῶς, ἀλλὰ ἐν τῇ Βουλῇ, παρακαλῶ, νὰ μὴ λέγωνται.

§230Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ ὑπεύθυνον θέσιν ὁ κ. Μαρκεζίνης εἶπεν ὅτι χρειάζεται νὰ κερδίσωμεν ἐπὶ τέλους τὴν εἰρήνην καὶ διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν αὐτὸ πρέπει νὰ λησμονήσωμεν τὸ κακὸν παρελθόν. Καὶ εἴπατε σεῖς, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὰς Πάτρας: «Ὁ Στρατάρχης Παπάγος, ὡς ἰσχυρὸς Κυβερνήτης, θὰ ἔχῃ αὐτὸ τὸ δικαίωμα νὰ εἶναι γενναιόφρων Κυβερνήτης καὶ εἶναι ἀποφασισμένος νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἀληθινὴν καὶ οὐσιαστικὴν ἰσοπολιτείαν καὶ δημοκρατίαν. Βλέπετε ἐγὼ ἐμφανίζομαι λέξιν πρὸς λέξιν μὲ τὰ κείμενα. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν ἐμφανίζω τὴν ἐπίσημον διακήρυξιν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ τῆς 12ης Ἰανουαρίου 1955, ἡ ὁποία δὲν ἐπραγματοποιήθη οὔτε κατὰ τὸ εἰκοστόν, δικαιοῦμαι νὰ πιστεύω καὶ νὰ ὑποστηρίζω ὅτι ὑπάρχουν παράγοντες, οἱ ὁποῖοι ἐπηρεάζουν τὴν δημοσίαν ζωὴν τοῦ τόπου, καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἀφήνουν τὴν Κυβέρνησιν νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος αὐτοῦ ἄνευ ὅρων, ἄνευ ζυμώσεων, ἄνευ προκαταλήψεων, μὲ βάσιν καὶ μὲ γνώμονα τὸ ἐθνικὸν συμφέρον καὶ τὴν λήθην. Καὶ ἐπειδὴ μὲ διέκοψεν ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος τῆς πλευρᾶς ἐκείνης, τῆς Συμπολιτεύσεως, ἀπαντῶ ὅτι δὲν εἶναι μόνον ἡ πλειοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἡ ὁποία μὲ ἐνθουσιασμὸν ἀπεδέχθη τὴν ἀμνήστευσιν τοῦ παρελθόντος. Ἐὰν τὸ 1.600.000 ἐψήφισαν τὴν ἀμνήστευσιν, τὸ 1.500.000 τῆς ἰδικῆς σας πλευρᾶς ἐψήφισαν τὴν λήθην. Καὶ περαιτέρω δικαιοῦμαι νὰ εἴπω ὅτι εἰς τὴν διακήρυξιν τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, εἰς τὴν ἐπίσημον διακήρυξιν, εἰς τὴν ἀντιδικίαν τὴν προεκλογικήν, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη τότε, δὲν ὑπῆρξε κανεὶς ψόγος, καμμία ἐναντίωσις ἐκ τῆς παρατάξεώς σας, εἰδικὰ διὰ τὸ κεφάλαιον τῆς ἀμνηστίας. Ἀφήσατε καὶ σεῖς μὲ τὴν προβολὴν τοῦ ὅρου τῆς λήθης νὰ πιστευθῇ ἀπὸ τὰ εὐρέα στρώματα τοῦ λαοῦ, ὅτι καὶ σεῖς θὰ προχωρήσητε εἰς τὴν γενναιόφρονα αὐτὴν πολιτικήν. Οὐδεὶς ἀπὸ σᾶς κατὰ τρόπον ὑπεύθυνον καὶ ἐπίσημον ἔθιξε τοιοῦτον πρᾶγμα εἰς τὰς κατ’ ἰδίαν ἐκλογικὰς ὁμιλίας εἰς τὴν περιφέρειάν σας, ὅπου ἀναλόγως ρυθμίζονται ἑκάστοτε αἱ ὁμιλίαι καὶ ἀνάλογα μὲ τὸ ἀκροατήριον τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζει κανείς. Αἱ ὑπεύθυνοι ἀνακοινώσεις εἰς τὰς ὁποίας τὴν ἐποχὴν ἐκείνην προέβη ἡ παράταξίς σας, δὲν ἔχει διατυπώσει οὐδὲ τὴν παραμικρὰν ἐναντίωσιν εἰς τὸ γενικὸν σύνθημα τὸ ὁποῖον ἀπὸ σᾶς τοὺς ἰδίους ἐξαπελύθη, τῆς λήθης τοῦ παρελθόντος.

§231Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Κύριε Παπασπύρου, μίαν φιλικὴν διακοπήν.

§232Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἐπιτρέψητε σεῖς διακοπὰς ὅταν θὰ ὁμιλήσητε;

§233Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Βεβαίως.

§234ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Γαληνέ, ὑποκαθιστᾶτε τὸ Προεδρεῖον.

§235Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ὁ κ. Γαληνὸς φοβεῖται ὅτι ἐγὼ δὲν θὰ δεχθῶ διακοπάς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν τὸν ἐνδιαφέρει νὰ τὸ πληροφορηθῇ ἀπὸ τώρα. Ἀλλὰ ἴσως νὰ ἀνησυχῇ διὰ τὴν διακοπήν μου, τὴν ὁποίαν θὰ κάμω. Ἐὰν ὁ κ. Γαληνὸς ἐνδιαφέρεται τόσον πολὺ διὰ τὴν ἑνότητα τῆς σκέψεως καὶ τῆς διατυπώσεως τῶν νοημάτων τοῦ ρήτορος, νὰ παραιτηθῶ τῆς διακοπῆς αὐτῆς. Ἐάν, ὅμως, πιστεύῃ ὁ κ. Γαληνὸς ὅτι ὁ κ. Παπασπύρου δὲν φοβεῖται τὰς διακοπὰς καὶ ἠμπορεῖ νὰ συνεχίσῃ τὴν ὁμιλίαν του, ἠμπορῶ νὰ κάμω τὴν διακοπήν. Κύριε Παπασπύρου, ἕνα πρᾶγμα ἤθελον νὰ παρατηρήσω εἰς τὴν συζήτησιν αὐτήν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηρίζετε καὶ σεῖς σοβαρῶς καὶ νὰ πιστεύητε ὅτι εἶναι δυνατὸν οἱ βουλευταὶ νὰ ὁμιλοῦν εἰς τὰ ἀκροατήρια τῆς ἰδιαιτέρας των ἐκλογικῆς περιφερείας ἀναλόγως τῆς ἀτμοσφαίρας καὶ τῆς ψυχικῆς καταστάσεως ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ, διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς ἐμφανιζόμεθα ὡς ἀπατεῶνες καὶ ἐξαπατοῦντες τοὺς ψηφοφόρους μας ὅταν λέγωμεν ὅτι ἀναλόγως τῆς ἀτμοσφαίρας ἡ ὁποία ὑπάρχει διαμορφώνομεν καὶ τὸ περιεχόμενον τῆς ὁμιλίας μας. Ἐπειδὴ εἶμαι βέβαιος ὅτι πρῶτος σεῖς δὲν κάμνετε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα καὶ ἐπειδὴ γνωρίζω τοὺς ἀγῶνας σας, νομίζω ὅτι μᾶλλον θὰ σᾶς διέφυγεν αὐτὴ ἡ φράσις καὶ ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ παραμείνῃ ἀναγεγραμμένη εἰς τὰ πρακτικά.

§236Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Καὶ πάλιν κάμνετε μίαν φιλικὴν παρερμηνείαν τῶν ὅσων εἴπατε, διότι ἐδῶ διεπιστώσαμεν ὅτι δύναται κανεὶς νὰ ἔχῃ τὰς ἀτομικάς του πεποιθήσεις, νὰ τὰς ἐμφανίζῃ καὶ νὰ ὑποτάσσεται εἰς τὰς ἀπόψεις τοῦ Κόμματος. Εἰς τὰ διάφορα Κόμματα ὑπάρχουν καὶ διάφοραι ἀπόψεις. Ἠμπορεῖ ὡρισμένοι συνάδελφοι νὰ συμφωνοῦν ἐπὶ γενικῶν θεμάτων μὲ τὴν ἡγεσίαν τοῦ Κόμματος, ἠμπορεῖ, ὅμως, νὰ ἔχουν καὶ ἀντιθέτους ἀπόψεις καὶ ἀναλόγως μὲ τὸ ἀκροατήριον εἰς τὸ ὁποῖον ἀπευθύνονται, διότι καὶ τὰς ἀπόψεις αὐτοῦ τὰς ἀντικατοπτρίζουν μέσα εἰς ὡρισμένον ἐκλογικὸν περιβάλλον. Νομίζω ὅτι συμφωνοῦμεν καὶ νομίζω ὅτι ἡ παρένθεσις αὐτὴ δύναται νὰ κλείσῃ ἔστω καὶ ἄνευ φιλικῆς παρεξηγήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, καὶ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Συνεδρίου, ποὺ ἔγινε κατὰ τὸ ἔτος 1955, ἀλλὰ καὶ μετέπειτα, διεκήρυξεν ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτος ὁ θεσμὸς τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως. Καὶ καθώρισε μὲ προγραμματικὴν διακήρυξιν ὅτι μόνον μὲ δικαστικὴν ἀπόφασιν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐρευνηθῇ τὸ θέμα τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως, μὲ ὑπεύθυνον δικαστικὴν ἀπόφασιν, ὄχι μὲ διοικητικήν, ἔστω καὶ μὲ συμμετοχὴν δικαστικῶν λειτουργῶν, διότι εἶναι διάφορον νὰ ὑπάρχῃ ἡ δικαστικὴ εὐθύνη, ὁπόταν ὁ δικαστὴς κρίνῃ μὲ μίαν δικαστικὴν συνείδησιν καὶ δικαστικὴν ἀντίληψιν καὶ τελείως διάφορον τὸ νὰ συμμετέχῃ εἰς μίαν διοικητικὴν ἐπιτροπὴν περιοριζόμενος εἰς τὴν ἔρευναν ἑνὸς φακέλλου. Γνωρίζετε κατὰ ποῖον τρόπον δημιουργοῦνται τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἄγουν τὰς ἐπιτροπὰς ἀσφαλείας εἰς τὴν διοικητικὴν ἐντύπωσιν. Καὶ πρέπει νὰ ὁμολογήσω ὅτι ἐπῆλθεν κἄποιος περιορισμὸς εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐκτοπισμένων, ἀλλὰ οἱ ἑξακόσιοι Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον, δικαιολογοῦν τὴν προκειμένην συζήτησιν. Καὶ πάλιν θὰ προβληθῇ ἀπὸ τοὺς Κυβερνητικοὺς ρήτορας τὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Πιστεύομεν ὅτι ἡ ἐθνικὴ ἀσφάλεια δὲν ἐξασφαλίζεται οὔτε ἀπὸ τοὺς 600 ἐκτοπισμένους, οὔτε ἀπὸ τοὺς 3.200 φυλακισμένους. Αἱ χιλιάδες τῶν ἀπολυθέντων ἔθεσαν ἐν κινδύνῳ τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν; Εἶναι δυνατὸν εἰς μίαν Δημοκρατικὴν Χώραν, ὅπου λειτουργοῦν οἱ ἐλεύθεροι δημοκρατικοὶ θεσμοί, νὰ λέγωμεν ὅτι τὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν κράτησιν 3.200 καὶ τὸν περιορισμὸν 600 ἀνθρώπων; Ἡ διοικητικὴ ἐκτόπισις εὑρίσκεται ἐντὸς μιᾶς διεθνοῦς συμβάσεως, ἡ ὁποία ἐτηρήθη διὰ νόμου, ἔξω τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν τῶν ἐλευθέρων Κοινοβουλευτικῶν Δημοκρατιῶν. Κάθε Δημοκρατία εἶναι ἱκανὴ νὰ διασφαλίσῃ τὸ κοινωνικὸν καθεστώς. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὸν ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι πρέπει νὰ μένουν εἰς τὴν ἐξορίαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας, ἔπειτα ἀπὸ τὴν παγίωσιν τῆς ὁμαλότητος καὶ τὴν πλήρη ἐξασφάλισιν τοῦ Δημοκρατικοῦ μας πολιτεύματος. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι μόνον ἐντὸς τῶν γραπτῶν νόμων καὶ τῶν διεθνῶν συμβάσεων ἡ τοιαύτη κράτησις ἀνθρώπων εἰς τὰ στρατόπεδα, εἶναι καὶ ἐντὸς αὐτοῦ τούτου τοῦ στοιχειώδους ἀνθρωπισμοῦ. Διατὶ αἱ Δημοκρατίαι νὰ μεταχειρίζωνται τοιαῦτα μέσα; Ἡ δύναμις τῶν Δημοκρατιῶν, κύριοι, εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ ἐξασφαλίζῃ ἀπολύτως τὰ καθεστῶτα. Θὰ ἤθελον, νὰ εἴπουν οἱ Κυβερνητικοὶ ρήτορες εἰς ποίαν περιοχὴν τοῦ κόσμου ἐὰν θέσουν εἰς ἐφαρμογὴν τοιαῦτα μέτρα καὶ πέραν αὐτοῦ νὰ εἴπουν, ἐνῷ εἶναι καθιερωμένον τὸ καθεστὼς τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλονται ὄχι μόνον εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ καταλάβουν Δημοσίαν θέσιν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἐργάτας τῶν Κοινοτήτων. Δὲν εἶναι, κύριοι, μόνον τὸ θέμα τῶν προσώπων τὰ ὁποῖα θίγονται μὲ τὸ ὑφιστάμενον καθεστώς. Δηλητηριάζεται γενικώτερον ἡ Δημοσία ζωή. Γνωρίζετε, κύριοι, ὅτι εἰς τὴν ὕπαιθρον τὰ πάθη ὀξύνονται καὶ δημιουργεῖται ἕνα καθεστὼς γύρω ἀπὸ τὰς διώξεις, ἀπαράδεκτον. Γνωρίζετε κατὰ ποῖον τρόπον γίνεται εἰς τὴν ὕπαιθρον ἐκμετάλλευσις τῶν μέτρων αὐτῶν καὶ κατὰ ποῖον τρόπον αἱ τοπικαὶ ἀντιθέσεις ἱκανοποιοῦνται διὰ τῆς μεθόδου τῶν διώξεων. Πολλὰς μάλιστα φορὰς καὶ καλοπίστως αἱ καταδιωκτικαὶ Ἀρχαὶ παγιδεύονται καὶ δημιουργεῖται ἀποπνικτικὴ ἀτμόσφαιρα, πρὸ τῆς ὁποίας σταματᾷ κάθε ἐκδήλωσις τῆς Δημοσίας ζωῆς. Θὰ πρέπει, κύριοι, νὰ τεθῇ ἓν ὁριστικὸν τέρμα εἰς αὐτὴν τὴν ἀπαράδεκτον κατάστασιν. Θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ ριζικῶς τὸ θέμα. Νὰ παγιωθῇ ἡ Δημοκρατία. Νὰ ἀπολύσωμεν τοὺς κρατουμένους. Νὰ καταργηθῇ ἡ διοικητικὴ ἐκτόπισις καὶ τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων, ἰδιαιτέρως δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν πρόκειται νὰ καταλάβουν ἐμπιστευτικάς, ὑπευθύνους θέσεις. Δὲν δύναται νὰ συνεχισθῇ ἡ κατάστασις αὐτὴ καὶ νὰ ἀπολύωνται Δήμαρχοι, διότι δὲν ἐζήτησαν διὰ τοὺς ἐργάτας τῶν Δήμων πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων. Θὰ πρέπει νὰ ξεκαθαρισθῇ αὐτὴ ἡ κατάστασις. Θὰ ἐπικαλεσθοῦν οἱ Κυβερνητικοὶ ρήτορες, ἴσως διατὶ ἡμεῖς μέχρι τὸ 1952 δὲν ἐφηρμόσαμεν τὴν πολιτικὴν αὐτήν. Ἔδωσα τὴν ἐξήγησιν. Αὐτὸς ἦτο ὁ πόθος μας. Αὐτὸς ἦτο ὁ πόθος ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἐσήκωσε τὸ 1950 τὴν σημαίαν τῆς εἰρηνεύσεως. Αὐτὴ ἦτο καὶ ἡ θέλησις τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος παρεμέρισε καὶ προσωπικὰς ὀφειλάς, τὰς ὁποίας εἶχε καὶ προσωπικοὺς προσανατολισμοὺς καὶ ἐσήκωσε τὴν σημαίαν τῆς ἰσοπολιτείας καὶ τῆς συναδελφώσεως. Ἐὰν δὲν ἐφηρμόσθη δὲν εἶναι διότι αὐτὴ εὑρίσκεται ἔξω τῆς θελήσεως καὶ τῶν ἐπιδιώξεων ἐκείνων ποὺ ἀνέλαβον τὴν ἄσκησιν τῆς πολιτικῆς αὐτῆς. Ἦτο, διότι καθωρίσθη, ὅτι ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀνωμαλίαν ποὺ ἐπεράσαμεν, μόνον κατὰ τρόπον σταδιακὸν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ παρελθόντος. Πιστεύομεν καὶ ὑποστηρίζομεν, ὅτι ἔχει ἐπέλθει τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου. Καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀπόψεως αὐτῆς καθορίζομεν, κύριοι συνάδελφοι, τὴν βαρεῖαν εὐθύνην τῆς Κυβερνήσεως. Τὴν καλοῦμεν καὶ τὴν ὥραν αὐτὴν νὰ πράξῃ τὸ καθῆκον της. Ἡ στιγμὴ εἶναι κρίσιμος. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ ἐμπόριον τοῦ μίσους εἰς τὸν τόπον αὐτὸν νὰ συνεχισθῇ. Πρέπει κατὰ κἄποιον τρόπον νὰ τελειώσῃ, καὶ πρέπει ὁ τόπος αὐτὸς νὰ βαδίσῃ εἰς τὸν ἱστορικόν του προορισμόν. Αἱ πληγαὶ ποὺ χαίνουν εἰς τὸ σῶμα τῆς Πατρίδος εἶναι πάρα πολὺ μεγάλαι. Εἰς τὸν τόπον μας ἔχει ἐκσπάσει μία φοβερὰ ἀνεργία. Ὁ κόσμος ὅλος, ἰδιαιτέρως δὲ αἱ μέσαι τάξεις, εὑρίσκονται εἰς τὸ πέλμα μιᾶς ἀδυσωπήτου καταπιέσεως. Ἐπιχειρήσεις κλείουν. Βιομηχανίαι κλείουν. Ἡ ἀνεργία ἔχει ἁπλωθῆ καὶ τὰ γραφεῖα τῶν βουλευτῶν, εἴτε εὑρίσκονται εἰς τὴν Συμπολίτευσιν, εἴτε εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἔχουν μεταβληθῇ εἰς γραφεῖα εὑρέσεως ἐργασίας. Καὶ ἀντὶ νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν κατάστασιν αὐτὴν ποὺ ἔχει δημιουργηθῆ εἰς τὴν Πατρίδα μας, καταγινόμεθα καὶ διατηροῦμεν τὰς συνθήκας ἐκείνας, μὲ τὰς ὁποίας διαιωνίζεται τὸ ἐμπόριον τοῦ μίσους, ἡ ἀντίθεσις ἡ πολιτικὴ μέχρι τοιούτου σημείου, κύριοι συνάδελφοι, ὥστε ἐνῷ προσωπικότητες, προσωπικότητες ποὺ δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν ἰδικήν μας παράταξιν, ἀλλὰ προσωπικότητες ποὺ ἀνήκουν εἰς τὴν ἰδικήν σας παράταξιν, ταγοὶ τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Πολιτείας, ἀνωτάτων πνευματικῶν ἱδρυμάτων, σπουδαῖοι παράγοντες τῆς πολιτικῆς καὶ ἐμπορικῆς ζωῆς τοῦ τόπου, ἔχουν διατυπώσει καὶ ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἄποψιν τῆς εἰρηνεύσεως, ὀργανώσεις, Δῆμοι, Κοινότητες, Σύλλογοι πρωτοστατοῦντος τοῦ Δικηγορικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν λέγουν, ὅτι πρέπει κατὰ κάποιον τρόπον, πρέπει ὁπωσδήποτε, εἶναι ἐθνικὸν καθῆκον καὶ καλοῦν τὴν Κυβέρνησιν ὅλοι αὐτοὶ διὰ ψηφισμάτων καὶ διὰ δημοσιευμάτων, νὰ κλείσῃ κατὰ κἄποιον τρόπον ὁριστικὸν καὶ πάγιον τὸ παρελθόν. Περιέργως ἀφ’ ἧς διετυπώθη καὶ ἀνεγνωρίσθη ἡ ὑποβολή, ἡ κατάθεσις, τῆς ἐπερωτήσεως ποὺ εἴχομεν σήμερον τὴν τιμὴν νὰ ὑποστηρίξωμεν πρὸς ὑμᾶς, ἐπεχειρήθη ἀπὸ ὑπευθύνους παράγοντας νὰ ἀναμοχλευθῇ πάλιν τὸ παρελθὸν καὶ κινοῦν ὡρισμένους παράγοντας εἰς ἐκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Καὶ ὑποπτεύομαι, κύριοι βουλευταί, ὅτι, ὅταν οἱ ἀξιότιμοι κύριοι ἀντιπρόσωποι τῆς Κυβερνήσεως θὰ παρελάσουν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου διὰ νὰ διατυπώσουν τὰς ἀπόψεις των, εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ φυλλομετρήσουν καὶ ἀριθμὸν τηλεγραφικῶν διαμαρτυριῶν καὶ τηλεγραφήματα, τὰ ὁποῖα δῆθεν ὀργανώσεις διαφόρων ἐπαρχιῶν διατυπώνουν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ἀρνοῦμαι νὰ δεχθῶ, ὅτι ἀπηχοῦν τὰ πραγματικὰ αἰσθήματα καὶ τὰς πραγματικὰς σκέψεις ἐκείνων ποὺ τὰ διετύπωσαν. Πάλιν ἐπιχειρεῖται νὰ δημιουργηθῇ τὸ κλῖμα τῆς φοβίας καὶ τὸ κλῖμα τῆς ψυχώσεως. Ἀλλὰ κάθε ἕνας ἀπὸ ἡμᾶς ποὺ ἔχει ὑπ’ ὄψιν του τὰς ἐκδηλώσεις τῆς ἐπαρχιακῆς ζωῆς, ποὺ ἔχει ὑπ’ ὄψιν του τὴν λαχτάραν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ μίαν πραγματικὴν καὶ καθολικὴν εἰρήνευσιν, ἠμπορεῖ νὰ γνωρίζῃ καὶ πιστεύω, ὅτι γνωρίζετε καὶ οἱ πλεῖστοι ἐξ ὑμῶν ποὺ κατέχετε τὰς ἕδρας τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως, ὅτι σήμερον τὸν λαὸν δὲν τὸν χωρίζει τίποτε ἀπολύτως. Τὸ κάθε τι ποὺ θὰ προβληθῇ θὰ εἶναι ὑποβολιμαῖον. Ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καλόπιστον, ἀλλὰ δὲν ἀπηχεῖ τὰ πραγματικὰ αἰσθήματα ἐκείνων ποὺ τὰ ἀποστέλλουν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς σήμερον λαχταρᾷ τὴν πραγματικὴν εἰρήνην, τὴν δουλειά, πρὸ παντὸς δὲ τὴν ἀνεύρεσιν τῶν μέσων ἐκείνων ποὺ θὰ τοῦ ἐπιτρέψουν νὰ ζήσῃ. Αὐτὸ θέλει ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Καὶ ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἐπιδοθῇ εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν μεγάλων αὐτῶν προβλημάτων ποὺ ἀπασχολοῦν τὸ Ἔθνος καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὁλόκληρον. Αὐτὸ εἶναι τὸ χρέος τῆς Κυβερνήσεως.

§237Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτ.). Ὡμιλήσατε περὶ τηλεγραφημάτων. Ὄντως ἐλάβομεν χιλιάδας τηλεγραφημάτων, ἀλλὰ δὲν θὰ τὰ ἐπικαλεσθῶ, ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα θὰ ὁμιλήσω. Ἀντιθέτως θὰ ἐπικαλεσθῶ ἰδικά σας γραπτά, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται ἐντελῶς τὸ ἀντίθετον: «.... (ἀναγινώσκει)....». Διὰ τὴν Διοικοῦσαν Ἐπιτροπήν, Σαράφης». Ἑπομένως, δὲν προέρχονται ἐντεῦθεν, ἀλλὰ ἐκεῖθεν αἱ ὑποδείξεις διὰ τὴν κινητοποίησιν τῶν δυνάμεων.

§238Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Τὸ νὰ κινητοποιῇ τὰς δυνάμεις του ἵνα κάμῃ.....

§239Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτ.). Μὴ διαστρέφετε τὰ πράγματα. Ὄχι τὰς δυνάμεις του.

§240Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Τὸ νὰ τὰς διατυπώσῃ ἐγγράφως, νὰ καταθέσῃ ἐπερώτησιν μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ κεφάλαια, αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἐπίμεμπτον καὶ λέγεται καὶ ὑποστηρίζεται ἀπὸ πολιτικοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ Ὑπουργούς, τί ἔπρεπε νὰ κάμῃ;

§241Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτ.). Ἐλέχθη ἀπὸ ὑμᾶς, ὅτι δῆθεν θὰ ἐπικαλεσθῶμεν τηλεγραφήματα ὀργανώσεων. Οὔτε τὰ ἐπεκαλέσθημεν, οὔτε θὰ τὰ ἐπικαλεσθῶμεν. Ἀντιθέτως, εἰς χεῖρας μας ἔχομεν ἰδικήν σας ἐπιστολήν, τῶν τεσσάρων ἐπερωτησάντων, ἡ ὁποία ἀπηυθύνετο πρὸς ὅλον τὸν ἐπαρχιακὸν Τύπον, καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἔχομεν διὰ τὴν Διοικοῦσαν Ἐπιτροπὴν τὸν κ. Σαράφην, ἀπευθυνομένην πρὸς τὰς Νομαρχιακὰς Ἐπιτροπάς.

§242Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἀφήσατε τὸν κ. Σαράφην.

§243Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτ.). Ἡ ἐπερώτησις ὑπογράφεται καὶ ἀπὸ τὴν Ε.Δ.Α.

§244Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἠκούσατε, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ἔγκλημά μας ποῖον εἶναι; Κατεθέσαμεν μίαν ἐπερώτησιν τέσσαρες συνάδελφοι καὶ εἴπαμεν: Ἐὰν νομίζετε, ὅτι πρέπει νὰ ὑποστηρίξητε αὐτὸ ποὺ ἀναφέρομεν εἰς τὴν ἐπερώτησίν μας, βοηθήσατέ μας. Ὅταν ἐπικοινωνεῖ κανεὶς μὲ τὴν Βουλήν, ὅταν διὰ τῆς Βουλῆς ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν λαόν, ὑποστηρίζει τὰς ἀπόψεις του;

§245Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτ.). Βεβαίως ναί. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ αἴτημα δὲν εἶναι καθολικόν, δὲν εἶναι Πανελλήνιον. Πρόκειται περὶ ἑνὸς τεχνητοῦ θορύβου, τὸν ὁποῖον προεκαλέσατε σεῖς.

§246Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, καὶ πάλιν ἔχετε ἄδικον, διότι μία ἀπὸ τὰς βασικὰς προεκλογικὰς προκηρύξεις σας, ὑπῆρξεν καὶ τὸ θέμα τῆς ἀμνηστίας καὶ τῶν διοικητικῶν ἐκτοπίσεων καὶ πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Κύριοι συνάδελφοι, χωρὶς νὰ τὸ θέλω, ὁμολογῶ ὅτι ἔκαμα μίαν ἐπιμήκυνσιν τῆς ἀγορεύσεώς μου. Θὰ ἐπεθύμουν νὰ εἶχον μεγαλυτέρας δυνάμεις, διὰ νὰ ἐπεκταθῶ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κεφαλαίων, ποὺ ἀφοροῦν τὴν ἐπερώτησιν ἡμῶν. Ἀλλά, εὐτυχῶς, ὑπάρχουν ἀξιότεροι ἐμοῦ συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι θὰ μὲ ἀκολουθήσουν εἰς τὸ βῆμα καὶ θὰ ἠμπορέσουν καλύτερον, κατὰ τρόπον μεθοδικώτερον νὰ ἀναπτύξουν τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας ὑποστηρίζομεν. Ἤθελον νὰ εἶχον πολὺ μεγαλυτέρας δυνάμεις ἀπὸ αὐτὰς τὰς ὁποίας διαθέτω, διὰ νὰ ἀπασχολήσω περισσότερον τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ νὰ ἐπεκταθῶ περισσότερον εἰς τὸ θέμα. Ἐπὶ τοῦ παρόντος περιορίζομαι εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν αὐτῶν τῶν προβλημάτων, διότι, πιστεύω ὅτι ἐπὶ τέλους εἰς τὰ 1957 ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δικαιοῦται νὰ ἀπολαύσῃ τὴν εἰρήνην καὶ νὰ ἐπιδοθῇ ἀπερίσπαστος εἰς τὰ εἰρηνικά του ἔργα καὶ εἰς τὴν ἐπούλωσιν τῶν πληγῶν ποὺ ἄφησεν ὁ παγκόσμιος πόλεμος. Καὶ δὲν ἠμπορεῖ καμμία Κυβέρνησις ἐὰν δὲν κλείσῃ τὴν ὑπόθεσιν τοῦ παρελθόντος, νὰ προχωρήσῃ. Καὶ θὰ σᾶς εἴπω διὰ νὰ γνωρίζητε πόσον εἶναι τεχνητὸς ὁ θόρυβος. Πολλάκις εἴδομεν εἰς τὰς ἐφημερίδας, ὅτι ὁ κ. Πρωθυπουργὸς ἢ ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἐκάλεσε τοὺς δημοσιογράφους διὰ νὰ κάμῃ δηλώσεις ἐπὶ τῶν προβλημάτων τῆς δημοσίας ἀσφαλείας. Καὶ ἐγένοντο τοιαῦται ἀνακοινώσεις. Καὶ μὲ ἔκπληξιν πληροφορῶ τὴν Βουλήν, ὅτι ἔχει παρέλθει ἀρκετὸν χρονικὸν διάστημα, ὅταν ἐδῶ ἀπεκαλύφθησαν τερατώδη πράγματα καὶ μέχρι τῆς στιγμῆς δὲν ἔφθασεν εἰς τὴν δημοσιότητα καμμία ἀπολύτως ὑπόθεσις. Δὲν γνωρίζω διατί, διότι δὲν ἔχω τὰ μέσα νὰ πληροφορηθῶ. Δὲν γνωρίζω ποῦ κατέληξεν ἡ γνωστὴ ἱστορία τῶν αἱματηρῶν γεγονότων τῆς Ὁμονοίας καὶ ἐὰν αὐτὰ τὰ ὁποῖα διετυπώθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας εἶχον καμμίαν συνέχειαν ἀπὸ πλευρᾶς δικαστικῆς διαπιστώσεως. Διεπίστωσαν καὶ εἶπον, τότε, ὅτι ὄργανα ἀναρχικά, καθοδηγούμενα ἀπὸ τὴν ἀριστεράν, ἀνεμίχθησαν εἰς τὸ πλῆθος καὶ ἔρριψαν τοὺς πυροβολισμοὺς καὶ ἐδημιούργησαν τὰ αἱματηρὰ γεγονότα. Διὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ ἐγένετο ἀνάκρισις ὑπὸ τὴν ἄμεσον παρακολούθησιν ἀνωτάτου δικαστικοῦ. Ἀπὸ τὰς πληροφορίας, τὰς ὁποίας ἔχομεν, μόνον μικροὶ μαθηταὶ παρεπέμφθησαν δι’ ἀπείθειαν εἰς τὸ Πλημμελειοδικεῖον καὶ κἄποιος ἀστυνομικὸς παρεπέμφθη διὰ φόνον ἐξ ἀμελείας καὶ τελικῶς ἠθωώθη. Θὰ ἤθελον νὰ μάθω ἐὰν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐλέχθησαν εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν ἀπὸ βήματος τούτου ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὰ αἱματηρὰ γεγονότα τῆς 9ης Μαΐου ἀνεγνωρίσθησαν καὶ διεπιστώθησαν δικαστικῶς, διότι μέχρι στιγμῆς, ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐλέγοντο ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, δὲν ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου ἐὰν ἔφθασεν ὑπόθεσίς τις μέχρις ἀκροατηρίου ἢ ἐὰν ἐξεδόθη δικαστικὸν βούλευμα. Καὶ ἐὰν τὰ ἀναφέρω αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι διὰ νὰ πιστοποιήσω τὸ κλῆμα, τὸ ὁποῖον ἑκάστοτε δημιουργεῖται, ὄχι ἀπὸ Κυβερνητικῆς πλευρᾶς ἀλλὰ διὰ νὰ πιστοποιήσω τὸ κλῆμα τὸ ὁποῖον ἔχει δημιουργηθῆ εἰς τὸν τόπον μας, ὅτι τὸ κᾶθε τι ἀνάγεται εἰς τὰς ὑπόπτους καὶ σκοτεινὰς καὶ ἀναρχικὰς δυνάμεις. Καὶ θὰ ἤθελον νὰ πληροφορηθῶ τὶ ἔγινε τέλος πάντων διὰ τὴν βόμβαν, ἡ ὁποία εὑρέθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης, διὰ νὰ ἴδωμεν αὐτὸς ὁ μηχανισμὸς ὁ ὁποῖος ἀναστατώνει τὴν Χώραν ἀφοῦ ἑκάστοτε ἀνακαλύπτεται, πῶς δὲν φθάνει μέχρι τῆς δικαιοσύνης διὰ νὰ δώσῃ λόγον τῶν πράξεών του καὶ νὰ διαπιστωθῇ καὶ δικαστικῶς; Κύριοι συνάδελφοι θὰ ἤθελον πάλιν νὰ προσθέσω καὶ τὸ θέμα τοῦ νόμου 375, τοῦ νόμου τῆς Δικτατορίας καὶ ποῖοι οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι συντρέχουν εἰς τὸ νὰ διατηρῆται ἐν ἰσχύϊ.

§247Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Νομίζω ὅτι ὁ νόμος 375 ἰσχύει ἀπὸ τῆς θεσπίσεώς του μέχρι σήμερον. Διερωτῶμαι διὰ τίνα λόγον, ὁ νόμος, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀντιδημοκρατικὸς καὶ ἐμπόδιον τῶν δημοκρατικῶν αἰσθημάτων πάντων τῶν πολιτῶν, διατὶ δὲν ἐφρόντισαν τόσαι Κυβερνήσεις αἱ ὁποῖαι ἐμεσολάβησαν ἀπὸ τὴν κατοχὴν καὶ αἱ ὁποῖαι εἶχον τὴν πλειοψηφίαν, νὰ τὸν καταργήσουν;

§248Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. Γνωρίζετε, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ νόμος αὐτὸς νὰ ἰσχύῃ παράλληλα μὲ τὸν ποινικὸν κώδικα.

§249Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἀνεξαρτήτως τῆς ἰσχύος τοῦ ποινικοῦ κώδικος εἶναι ἀναμφισβήτητον καὶ μέχρι τῆς ἰσχύος τοῦ ποινικοῦ κώδικος αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου εἶχον παραδεχθῆ τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου αὐτοῦ. Ὁ νόμος αὐτός, δὲν κατηργήθη ποτὲ ὄχι μόνον δὲν κατηργήθη ἀλλὰ δὲν εἰσήχθη ποτὲ νομοσχέδιον εἰς τὴν Βουλὴν διὰ τὴν κατάργησιν αὐτοῦ.

§250Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἡ ἀπάντησίς μου, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ὁμιλίας μου. Σᾶς εἶπον ὅτι ὑπῆρχον πράγματα εἰς τὴν σκέψιν μας καὶ εἰς τὴν πρόθεσίν μας νὰ κάμωμεν, ἀλλὰ γενικώτεραι συνθῆκαι δὲν τὸ ἐπέτρεπον. Ἐπροχωρήσαμεν μὲ μεθόδευσιν καὶ σταδιακῶς. Ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Κυβερνήσεως Πλαστήρα–Βενιζέλου, 10.000 κρατούμενοι ἀπελύθησαν. Κατηργήσαμεν τὰ Στρατοδικεῖα ἀνεθεωρήσαμεν τὰς ἀποφάσεις, ἐλυτρώσαμεν τὸν τόπον κατὰ ἕνα ποσοστὸν ἀπὸ ἕνα ἐφιάλτην, προσεπαθήσαμεν νὰ ἐξυψώσωμεν τὰς ψυχὰς καὶ νὰ ἐξαφανίσωμεν τὸν φόβον. Ὅταν γραφῇ τὸ χρονικὸν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων θὰ γίνῃ γνωστὸν ἐν μέσῳ ποίων συμπληγάδων, ἐν μέσῳ ποίων ἀδυναμιῶν καὶ παγίδων ἐπροχωρήσαμεν καὶ θὰ ἀποκαλυφθῇ ἐκεῖνος ποὺ θὰ διαβάσῃ πρὸ τοῦ μεγαλειώδους ἔργου τὸ ὁποῖον ἐπετελέσαμεν. Πρόθεσίς μας ἦτο νὰ προβῶμεν εἰς ἀντιμετώπισιν ἑνὸς θέματος, τὸ ὁποῖον ἐπέβαλεν ἄλλωστε ἡ κοινὴ συνείδησις καὶ ἔχομεν τὴν δύναμιν καὶ τὸ θάρρος νὰ εἴπωμεν ὅτι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην δὲν ἠμπορέσαμεν. Κύριοι συνάδελφοι, εὔχομαι ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία ἐγένετο κατὰ τὴν ἑσπέραν ταύτην νὰ δώσῃ καρπούς.

§251Θ. ΜΠΑΡΜΠΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι.... (Θόρυβος– κωδωνοκρουσίαι).

§252ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, κύριε συνάδελφε, δὲν ἔχετε τὸν λόγον. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§253Θ. ΜΠΑΡΜΠΑΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, μίαν μικρὰν διακοπήν. Ἐθέσαμεν, κύριε συνάδελφε, μερικὰ ἐρωτήματα εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ θὰ ἤθελον νὰ σᾶς ἀπαντήσω διὰ μιᾶς ἐρωτήσεως. Βάσει τῶν ἰσχυόντων σήμερον νόμων καὶ τῶν ἀποφάσεων, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπολυθοῦν οἱ ἐπιθυμοῦντες τοῦτο; Εἶναι δυνατόν, ἔστω καὶ ὑπὸ ὅρον, νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ στρατόπεδον τὸ ὁποῖον εὑρίσκονται; Καὶ σᾶς ἀπαντῶ ἐγώ. Σᾶς λέγω ὅτι εἶναι δυνατόν, ἐὰν οἱ ἴδιοι τὸ θελήσουν. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπολυθοῦν μὲ μίαν φράσιν των, ἐὰν εἴπουν ὅτι δέχονται νὰ ἀπολυθοῦν καὶ ὅτι θὰ κινοῦνται καὶ θὰ δροῦν ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῶν νόμων. Διότι, ἐρωτῶνται οἱ ἐξόριστοι ἐὰν θέλουν νὰ πάρουν ἄδειαν καὶ ἀπαντοῦν, δὲν θέλομεν ἄδειαν, ἀλλ’ ἄρσιν τῆς ἀνωμαλίας. Πῶς κατηγορεῖτε, λοιπόν, τὴν Κυβέρνησιν;

§254Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Θὰ σᾶς δώσω τὴν ἀπάντησιν. Κύριε συνάδελφε, αὐτὸ ποὺ λέτε κατὰ ἕνα ποσοστὸν ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν ἀλήθειαν. Πρέπει, ὅμως, νὰ γνωρίζετε, ὅτι καὶ διὰ τὸ θέμα τῶν κρατουμένων καὶ διὰ τὸ θέμα τῶν ἐκτοπισμένων, ὑπάρχει ἕνα ζήτημα προσωπικῆς ὑπερηφανείας. Τὸ θέμα δὲν εἶναι μεμονωμένον καὶ μὲ τὴν διακοπήν σας μοῦ δίδετε τὴν εὐκαιρίαν νὰ κάμω μίαν ἀναδρομήν. Ὅποιος εὑρεθῇ εἰς τὴν δυσχερῆ αὐτὴν θέσιν, ἀναλόγως μὲ τὴν δύναμιν τῆς ἀντιστάσεως καὶ τοῦ πόθου του νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἐλευθερίαν του, κινεῖται καὶ ἀντιμετωπίζει τὸ θέμα του. Πέραν, λοιπόν, αὐτῶν, τὰ ὁποῖα λέτε, διὰ κάθε ἄνθρωπον, εἰς οἱανδήποτε κοινωνικὴν θέσιν καὶ ἂν ἀνήκῃ, οἱανδήποτε μόρφωσιν καὶ ἂν ἔχῃ, εἶναι τὸ θέμα τῆς προσωπικῆς του ἀξιοπρεπείας καὶ τῆς ὑπερηφανείας. Ἄνθρωποι, τοὺς ὁποίους γνωρίζω ὅτι εἶναι ἔξω ἀπὸ οἱανδήποτε ἔκνομον ἐνέργειαν, ἀντιτάσσουν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξασφαλίσουν καὶ νὰ ἐξαργυρώσουν τὴν ἐλευθερίαν των μὲ μίαν δήλωσιν, διότι δὲν τοὺς τὸ ἐπιτρέπει ἡ προσωπική των ὑπερηφάνεια καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια. Ἐγὼ πιστεύω καὶ τοῦτο, διὰ νὰ ἴδητε ὅτι ἀπὸ ἀπόψεως ἀρχῶν ἠμπορεῖ νὰ ἔχω οἱασδήποτε διαφωνίας, μὲ τὰς πολιτικὰς ἀπόψεις τῶν κ.κ. συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι παρακάθηνται εἰς τὴν πλευρὰν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ σέβομαι τὴν γνώμην καὶ τὴν ἄποψιν καθενός. Εἰς τὰ Κοινοβουλευτικὰ πολιτεύματα, εἰς τὰς Δημοκρατίας, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοιούτων μέτρων δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον ποτὲ νὰ ζητῆται ὡς ἀντάλλαγμα οἱαδήποτε προφορικὴ ἢ γραπτὴ δήλωσις. Ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ὡς Ὑπουργὸς ποὺ ἐφήρμοσα τὸν νόμον 2058, ποτὲ δὲν ἔθεσα τοῦτο ὡς προϋπόθεσιν. Καὶ ἠμπορῶ ἐν τῇ ἐξελίξει τῆς συζητήσεως νὰ φέρω ὡρισμένα ἔγγραφα Διευθυντῶν ὡρισμένων ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐνόμισαν ὅτι ἠμποροῦσαν νὰ δημιουργήσουν μίαν περιστολὴν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων αὐτῶν. Καὶ εἶχα τὸ θάρρος καὶ τὴν δύναμιν νὰ ἀντιταχθῶ εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ νὰ ἀπολυθοῦν οἱ 9.000 κρατούμενοι. Καὶ εἶμαι εὐτυχὴς καὶ ὑπερήφανος σήμερον νὰ πιστοποιήσω ὅτι καὶ οἱ 9.000 αὐτοὶ ἄνθρωποι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καμμία δήλωσις, οὔτε γραπτή, οὔτε προφορικὴ ἐζητήθη, δὲν ἀπησχόλησαν κἂν ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐντεταλμένοι διὰ τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν. Θὰ προχωρήσω, ὅμως, καὶ κἄπου ἀλλοῦ, διὰ νὰ σᾶς εἴπω ὅτι εἰς τὸν τόπον αὐτόν, εἰς ὅλας τὰς ἐποχὰς αἱ πολιτικαὶ ὀξύτητες καὶ αἱ πολιτικαὶ ἀντιθέσεις ἐδημιούργησαν πάντοτε τὰ θύματά των. Δὲν εἶναι μεμονωμένον γεγονὸς τῆς ἐποχῆς τὴν ὁποίαν ἐπεράσαμεν καὶ τὴν ὁποίαν διανύομεν τὰ δραματικὰ αὐτὰ γεγονότα. Ἔχομε πρῶτον τὸν παγκόσμιον πόλεμον.....

§255Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας, κύριε συνάδελφε, οὐδεὶς ἀμετανόητος ἀπελύθη. Οὐδείς. Ἔχω ἐδῶ τὴν ἠλεγμένην κατάστασιν ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης.

§256Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, ἡ διακοπή σας εἶναι ἀτυχής, διότι ἀπελύθησαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου 9.000 ἄνθρωποι, μὲ τὸν νόμον 2058. Μὲ τὴν σύμφωνον γνώμην τῆς Ἐπιτροπῆς ἀπελύθησαν 855.

§257Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ὄχι, λοιπόν, 9.000.

§258Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἀπελύθησαν 9.000 μὲ τὴν κίνησιν τῆς διαδικασίας τοῦ Συμβουλίου Χαρίτων.

§259Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Πρόκειται περὶ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου 2058. Εἴπατε ὅτι δὲν ἐζητήσατε ποτὲ καὶ δὲν ἀπεβλέψατε εἰς τὴν μεταμέλειαν τοῦ ἐγκληματίου καὶ ἀπελύσατε ἀθρόως ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠρωτήθησαν διὰ τὸ ἔγκλημά των. Ὅλα αὐτὰ κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 2058. Καὶ εἶναι ἐξηκριβωμένον καὶ ἀπολύτως βέβαιον καὶ ἀνεπίδεκτον ἀμφισβητήσεως ὅτι κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 2058 ἀπελύσατε μόνον μεταμεληθέντας καὶ δοσιλόγους. Οὐδένα ἀμετανόητον.

§260Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, ἐντοπίζετε τὸ θέμα εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 2058. Ὅταν ἦτο ἡ Κυβέρνησις Πλαστήρα–Βενιζέλου, παρελάβομεν 19.797 κρατουμένους, εἰς τοὺς ὁποίους περιελαμβάνοντο καὶ 3954 τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου καὶ ὅταν ἐγκατελείψαμεν τὴν ἀρχὴν ἔμειναν 11.000. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἀριθμοί. Τότε, κύριε Ὑπουργέ, ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἦτο ὑποχρεωτικὴ ἡ γνώμη τῆς Ἐπιτροπῆς, ἐνῷ τώρα δὲν δεσμεύεται ὁ Ὑπουργός. Τὸ διατί, τότε, ἐγένετο αὐτὴ ἡ δέσμευσις, δὲν εἶναι τῆς παρούσης στιγμῆς νὰ τὸ εἴπωμεν. Αὐτὸ θὰ τὸ γράψῃ ἐκεῖνος ποὺ θὰ γράψῃ τὸ χρονικὸν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Εἶπον ἐν ἀρχῇ τῆς ὁμιλίας μου ὅτι μὲ τὸ κλῖμα, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη, ἠλαττώσαμεν τοὺς κρατουμένους κατὰ 9.000, διότι ἐγκρίναμεν κατὰ τρόπον εὐρύτερον καὶ ἡ διαδικασία τῶν ἀναθεωρητικῶν δικαστηρίων καὶ τῶν πενταμελῶν Ἐφετείων, ἔκαμε εὐρυτάτην χρῆσιν τῆς διατάξεως τοῦ νόμου ποὺ ἐθεσπίσαμεν. Τὸ κλῖμα τὸ ὁποῖον εἶχεν δημιουργηθῆ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπέτρεψε τὴν ἀραίωσιν τῶν φυλακῶν καὶ τὴν ἐλάττωσιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κρατουμένων κατὰ 9.000. Ἐὰν εἶχον αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔχετε σήμερον σεῖς, κύριε Ὑπουργέ, νὰ μὴ δεσμεύεσθε ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως, δὲν θὰ ὑπῆρχε σήμερον θέμα.

§261Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Θὰ πρέπει νὰ συνομολογήσητε καὶ ἕνα ἄλλο, ὅτι ἐὰν εἴχατε ἀφήσει τὰ λουλούδια μεταξὺ τοῦ ὑποκόσμου, ὁ ὁποῖος ἔχει μείνει, τότε καὶ ἐγὼ θὰ ἀπεφυλάκιζα πολλὰς χιλιάδας, ἀλλὰ δυστυχῶς, μοῦ ἀφήσατε ποὺ ἐνομίσατε ἀναξίους νὰ ἀπολυθοῦν.

§262Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ γνωρίζετε ἀσφαλῶς, ὅτι εἰς τὰς φυλακὰς κρατοῦνται τσοπανόπουλα, τὰ ὁποῖα βιαίως ἐστρατολογήθησαν καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι τελείως ἀγράμματα καὶ τὰ ὁποῖα ἐφανατίσθησαν μέσα εἰς τὰς φυλακὰς καὶ ἔχει ἐξεγερθῆ ὁ ψυχικός των κόσμος καὶ ἀρνοῦνται νὰ ὑπογράψουν δήλωσιν ὅτι βιαίως ἐστρατολογήθησαν.

§263Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν;

§264ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Καλαντζῆ, ἐπειδὴ ἐτηρήθη ἡ ἀρχὴ νὰ μὴ διακόπτεται ὁ ρήτωρ διὰ νὰ τελειώσωμεν, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὴ ἐπιμείνητε εἰς τὴν διακοπήν σας, διὰ νὰ τηρηθῇ ἡ ἀρχὴ αὐτή.

§265Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ὅταν γεννῶνται ζητήματα γενικωτέρας μορφῆς, θὰ πρέπει νὰ παρέχεται ἡ εὐχέρεια διευκρινίσεως.

§266ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κανονισμὸς λέγει ὅτι ἡ συζήτησις διεξάγεται μεταξὺ ἐπερωτῶντος καὶ Ὑπουργοῦ. Θὰ ἐφαρμόσω τὸν Κανονισμόν, διὰ νὰ συντομεύσωμεν τὴν συζήτησιν.

§267Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἠμποροῦμεν νὰ παραδειγματισθῶμεν ἀπὸ τὴν πρόσφατον ἱστορίαν μας, ὅτε εἶχε δημιουργηθῆ ἕνα χάσμα τεράστιον.

§268Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἠμποροῦμεν νὰ φθάσωμεν εἰς μίαν ὡραίαν ἐποχὴν τῆς Ἀθηναϊκῆς Πολιτείας, μετὰ τὴν κατάλυσιν τῆς ἀρχῆς τῶν τριάκοντα τυράννων, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν τὸ συμφέρον τῶν Σπαρτιατῶν εἰς τὰς Ἀθήνας. Ἠμπορεῖτε νὰ ἀναζητήσητε συμπεράσματα καὶ παραδείγματα ἀπὸ τοὺς ἀνακτήσαντας τὴν ἐλευθερίαν των Ἀθηναίους, ἔναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἐργασθῆ διὰ λογαριασμὸν τῶν ἐχθρῶν.

§269Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Αὐτὸ εἶναι μία κακὴ θέσις τῆς τότε Δημοκρατίας.

§270Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ νομίζω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, πιθανώτατα πλανᾶται καὶ ἐξέθεσε παράδειγμα, τὸ ὁποῖον δικαιώνει τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας ὑποστηρίζετε. Διότι, πράγματι, τὸ πρῶτον, ὁ θεσμὸς τῆς ἀμνηστίας καθιερώθη μετὰ τὴν ἀνατροπὴν τῶν 30 τυράννων. Εἶναι ἡ πρώτη ἀμνηστία εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ κόσμου. Δυστυχῶς δὲν ἠθέλησα νὰ παρευρεθῶ τρίτος πλάϊ εἰς τὴν συζήτησιν μεταξὺ ὑμῶν καὶ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Κανελλοπούλου. Δυστυχῶς, κατ’ ἐμέ, ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. Κανελλοπούλου, ὅπως καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἦτο ἐσφαλμένος ἀπὸ νομικῆς καὶ κοινωνιολογικῆς ἀπόψεως, διότι γίνεται δεκτὸν καὶ ἀπὸ τὴν ἄποψιν τὴν κοινωνιολογικὴν καὶ ἀπὸ τὴν ἄποψιν τὴν νομικήν, ὅτι πράγματι ἡ λήθη εἶναι εὐρυτέρα καὶ τῆς ἀμνηστίας, διότι ἡ λήθη σημαίνει κατάστασιν πνεύματος, ἐνῷ ἡ ἀμνηστία ἐνέργειαν. Δηλαδή, λήθη σημαίνει ὅτι ἐπῆλθεν ἡ ἀπόσβεσις τοῦ παρελθόντος, ἐνῷ ἀμνηστία σημαίνει ὅτι κἄτι ὑπάρχει, τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο.

§271Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Προσεπάθησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, νὰ μᾶς παρασύρῃ εἰς πολὺ παλαιοτέραν ἐποχήν.

§272Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Περιωρίσθην εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν Θηβῶν.

§273Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἂς ἀνατρέξωμεν εἰς τὴν πρόσφατον ἱστορίαν, τὴν ἱστορίαν, τὴν ὁποίαν ἡμεῖς κατὰ κάποιον τρόπον, ἔστω καὶ εἰς πολὺ νεαρὰν ἡλικίαν, ἐζήσαμεν εἰς τὸν διχασμὸν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ὁ ὁποῖος προῆλθεν ἀπὸ μίαν τεραστίαν διχοστασίαν, ἡ ὁποία προέκυψε μεταξὺ δύο μεγάλων ἀνδρῶν. Καὶ τί ἐπηκολούθησε, κύριοι συνάδελφοι; Ἐπηκολούθησαν κινήματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἦσαν βέβαια, Δεκεμβριανά, ἀλλὰ ἦσαν Ἰουλιανά, Νοεμβριανὰ κ.λ.π.

§274ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰς τὸ θέμα, παρακαλῶ.

§275Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Καὶ ἐκεῖ εἴχομεν διώξεις καὶ ἐκεῖ εἴχομεν ἀρνήσεις ὑπογραφῆς δηλώσεων μετανοίας. Ἔγιναν κινήματα, τὰ ὁποῖα κατεστάλησαν καὶ μάλιστα κατὰ τὰς περιόδους 1923, 1933 καὶ 1935 καὶ κανεὶς δὲν ἐδέχθη νὰ ὑπογράψῃ δήλωσιν καὶ νὰ ἀποκηρύξῃ τὴν πρᾶξιν τὴν ὁποίαν ἔκαμε. Νὰ προχωρήσω, κύριοι συνάδελφοι, περαιτέρω; Ἐξεδόθησαν δικαστικαὶ ἀποφάσεις καὶ εἶπον, ὅτι ὁ Ἐλευθέριος τῆς Ἑλλάδος καταδικάζεται καὶ τιμωρεῖται μὲ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου ὡς προδότης τῆς Πατρίδος. Ὁ δημιουργός, ὁ ἴδιος τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, 2 ἢ 3 φορὰς κατεδικάσθη εἰς θάνατον. Ἤμην μαθητὴς εἰς τὰς Ἀθήνας, διότι δὲν εἴχομεν Γυμνάσιον εἰς Λειβαδιά, καὶ ἐνθυμοῦμαι 800 Φιλελευθέρους σιδηροδεσμίους, νὰ τοὺς κατεβάζουν διὰ τῆς ὁδοῦ Σταδίου, τοὺς ἀνέβασαν Πανεπιστημίου, Χαρ. Τρικούπη καὶ τοὺς ἐπῆγαν εἰς τὰς φυλακάς. Δὲν ἐνθυμοῦμαι, ἐὰν ἦτο καὶ ὁ Κώστας Βουδούρης. Ἐνθυμοῦμαι εἰς τὴν πρώτην ὀκτάδα σιδηροδέσμιον τὸν μετέπειτα Ἐθνικὸν εὐεργέτην, ὁ ὁποῖος ἄφησε τὴν περιουσίαν του εἰς τὴν Ἑλλάδα, τὸν Ἐμμανουὴλ Μπενάκην, νὰ δέρνεται, νὰ πένεται καὶ νὰ ἐξευτελίζεται, μεταφερόμενος εἰς τὰς φυλακὰς Ἀβέρωφ. Καὶ ἔγραφεν εἰς τὴν ἱστορίαν του ὁ Γ. Βεντήρης, ὅτι τοῦ προσεφέρθη ἡ ἐλευθερία, ἀρκεῖ νὰ ἔκαμνε μίαν δήλωσιν ἀποκηρύξεως. Καὶ ὁ γέρων αὐτός, ὁ ὁποῖος ἐπάλαιε μὲ τὸν θάνατον, ἔλεγεν: Δὲν ὑπάρχει ἕνας Ἕλλην νὰ μοῦ ἀφαιρέσῃ τὴν ζωήν, διὰ νὰ παύσῃ αὐτὴ ἡ ζωή; Ἀλλὰ ὁ πολιὸς γέρων δὲν ὑπέκυψε καὶ μόνον ὅταν ἐδόθη ἀμνηστία ἐξῆλθεν ἀπὸ τὰς φυλακάς. Τί νὰ προσθέσω, κύριοι συνάδελφοι; Ὁ προηγούμενος πόλεμος ἐδημιούργησε μίαν ἄνευ προηγουμένου ὀξύτητα.

§276ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶναι πολὺ ἀποτυχημένη ἡ παρεμβολή.

§277Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἡ ὀξύτης τῶν γεγονότων ἐκείνων καὶ φόνους ἐδημιούργησε καὶ κακώσεις καὶ ἐξαφανίσεις ἀνθρώπων. Τὸ δικαστικὸν ἔνταλμα, μὲ τὸ ὁποῖον προεφυλακίσθη, τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὁ Ἐμμ. Μπενάκης ἀνέφερε: «... (ἀναγινώσκει)...». Ἰδοὺ διατί ἡ παρεμβολὴ αὐτή, κύριοι συνάδελφοι. Ὅλη ἡ ὀξύτης, κύριοι συνάδελφοι, εἶχεν ὡς ἔρισμά της τὸ μεγάλο ὄνειρον, τὸ ὁποῖον πρὸς στιγμὴν ἐπραγματοποιήθη καὶ ἀπέληξεν εἰς τὴν διχοστασίαν. Σήμερον κινδυνεύομεν κἄτι τι ἄλλο. Διότι, δὲν εἶναι τὸ θέμα τῆς μεγεθύνσεως τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι τὸ θέμα τῆς ἐπουλώσεως τῶν πληγῶν, εἶναι τὸ θέμα τῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς ζωῆς, ποὺ δὲν ἠμποροῦν σήμερον οἱ Ἕλληνες νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουν. Μόνον ἐὰν γίνῃ ἡ εἰρήνευσις, ἐὰν λησμονηθῇ τὸ παρελθόν, ἐὰν κλείσῃ, τότε θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ προχωρήσωμεν, τότε ὁ τόπος τοῦτος θὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν περαιτέρω ζωήν του καὶ πορείαν του. Τελειώνω, μὲ μίαν εὐχήν: Ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία ἤνοιξεν ἀπόψε, νὰ μὴ μείνῃ πλατωνική, νὰ μὴ μείνῃ μὲ διατύπωσιν εὐχῶν. Ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν προχωρήσῃ εἰς ὡρισμένας πραγματοποιήσεις, ἐὰν ἱκανοποιήσῃ τὸ καθολικὸν αἴτημα τοῦ λαοῦ, θὰ γράψῃ μίαν λαμπρὰν ἱστορίαν εἰς τὸ ἐνεργητικόν της. Δὲν θέλω, αὐτὴν τὴν ὥραν, νὰ ἀσκήσω κριτικήν, ἀλλὰ ἔχει κάποιον παθητικὸν ἡ Κυβέρνησις. Πρέπει νὰ ἀποκτήσῃ καὶ κάποιον ἐνεργητικόν. Τῆς δίδομεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅλην τὴν εὐκαιρίαν, τῆς συμπαριστάμεθα, εἴμεθα δίπλα της, τῆς τὰ βροντοφωνοῦμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἔχομεν ὅλας μας τὰς εὐθύνας καὶ ἐν πλήρει ἐπιγνώσει τῶν εὐθυνῶν αὐτῶν, ἀποβλέποντες εἰς τὸ γενικώτερον συμφέρον τοῦ Ἔθνους, καλοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπιτελέσῃ εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ χρέος της.

§278ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπεβλήθη πρότασις γενικεύσεως τῆς συζητήσεως. Ἐπειδὴ ἡ πρότασις αὕτη φέρει τὰς ὑπογραφὰς τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ἡ συζήτησις γενικεύεται.

§279ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ποῖοι ὑπέγραψαν;

§280ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχουν ὑπογράψει διπλάσιος, τριπλάσιος ἀριθμὸς τοῦ κεκανονισμένου.

§281Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γνωστὴ ἡ διάταξις τοῦ Κανονισμοῦ, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν ἀριθμὸς 10 βουλευτῶν δύναται νὰ ζητήσῃ τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως. Πρόκειται περὶ ζητήματος ἐθνικοῦ, ὅπως ἐτόνισεν ὁ ρήτωρ, ὁ ἄρτι κατελθὼν τοῦ βήματος καὶ πρόκειται καὶ περὶ ζητήματος συγκινοῦντος, ὅπως ἐτόνισεν ὁ αὐτὸς ρήτωρ, καὶ οἱ διακόψαντες αὐτόν, πρόκειται περὶ ζητήματος συγκινοῦντος ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ ἀντίρρησις κατὰ τῆς ἐπιθυμίας ἀριθμοῦ βουλευτῶν, νὰ γενικευθῇ ἡ συζήτησις;

§282ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κανονισμὸς δὲν ὑποχρεώνει νὰ εἶναι παρόντες οἱ ὑπογράψαντες, ὅταν πρόκειται περὶ γενικεύσεως τῆς συζητήσεως. Ἀκούσατε τὶ λέγει ὁ Κανονισμός: «...... (ἀναγινώσκει) ......».

§283Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ζητοῦμεν τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων. Δὲν ὑπάρχει διαφωνία εἰς αὐτό.

§284ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Ἀναγινώσκει τὰ ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων τὴν πρότασιν γενικεύσεως).

§285ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἐκ τῶν ὑστέρων γίνεται ἡ γενίκευσις.

§286ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δικαίωμα εἶναι καὶ τῆς Συμπολιτεύσεως νὰ ὑπογράψῃ πρότασιν γενικεύσεως τῆς συζητήσεως, ὅπως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως.

§287Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἴσως, πιστεύεται, ὅτι, προκειμένου περὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ τῆς ἀμνηστίας, τῆς εἰρηνεύσεως ἢ τῆς ἐπιεικείας, δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀκουσθῇ καὶ ἡ φωνὴ τῶν ἐκπροσώπων τῆς πλειοψηφίας; Ἐὰν νομίσουν, οἱ κύριοι συνάδελφοι, ὅτι θέμα τοσαύτης σημασίας δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ προκαλέσῃ τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τῶν βουλευτῶν τῆς Συμπολιτεύσεως, δὲν βλέπω τὸν λόγον.... (Δὲν ἠκούσθη).

§288Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχω νὰ κάμω τὰς ἑξῆς παρατηρήσεις: Πρῶτον, γενικεύεται ἡ συζήτησις ἐπὶ μιᾶς ἐπερωτήσεως ἀπὸ βουλευτάς, ἀνήκοντας εἰς τὴν Κυβερνητικὴν πτέρυγα ἐξ ὁλοκλήρου, ὅπερ σημαίνει, ὅτι οἱ ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ἐλέγχουν τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν πολιτείαν της ἐπὶ τοῦ θέματος, ταυτίζονται μὲ τοὺς βουλευτὰς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Δευτέρα παρατήρησις εἶναι, ὅτι εἰς τὴν σειρὰν ὁμιλητῶν πρέπει νὰ ἀκολουθηθῇ ἡ σειρὰ τῶν ἐπερωτησάντων καὶ κατόπιν τῶν προτεινάντων τὴν γενίκευσιν. Τοῦτο ὁρίζει ὁ Κανονισμός. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλῇ εἷς ἀπὸ κᾶθε πλευράν. Ἐπιμένω, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν ἑρμηνείαν τοῦ Κανονισμοῦ, ὅτι θὰ ὁμιλήσωμεν πρῶτοι οἱ ἐπερωτήσαντες καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, οἱ γενικεύσαντες νὰ λάβουν τὸν λόγον.

§289ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀπόλυτον δικαίωμα τῶν βουλευτῶν ὅλων τῶν πτερύγων τῆς Βουλῆς νὰ ζητήσουν τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως. Ἑπομένως, ἀποσαφήνισις, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς τοῦ Κανονισμοῦ, δὲν ὑπάρχει. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν σειρὰν τῶν ὁμιλητῶν, θὰ ἐξαντληθῇ πρῶτον ἡ σειρὰ τῶν ἐπερωτώντων καὶ ἀκολούθως ἡ σειρὰ τῶν ἄλλων ρητόρων. Ὅταν, ὅμως, ἀρχίσῃ γενικευομένη ἡ συζήτησις, θὰ διαδέχωνται ὁ εἷς τὸν ἄλλον, οἱ ἐπερωτῶντες, ὅμως, θὰ προηγηθοῦν.

§290Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικ.). Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, κύριε Πρόεδρε, εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι. Τὸ ἄρθρον 10, ἄλλωστε, τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, καθορίζει τὰ τῆς διεξαγωγῆς πάσης συζητήσεως καὶ κατόπιν ἐφαρμογῆς τῆς γενικεύσεως τῆς συζητήσεως.

§291Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅπως εἴπατε, ὑπεβλήθη πρότασις γενικεύσεως τῆς ἐπερωτήσεως καὶ ἡ πρότασις αὐτὴ ὑπεβλήθη ἀπὸ βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις αἰσθάνεται ἀδυναμίαν νὰ ὑποστηρίξῃ τὸ θέμα καὶ ἐπικαλοῦνται τοὺς βουλευτὰς τῆς Συμπολιτεύσεως. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, συμφώνως πρὸς τὸν Κανονισμόν, θὰ ἐξαντληθῇ πρῶτον ὁ κατάλογος τῶν ἐπερωτώντων βουλευτῶν καὶ μετέπειτα θὰ ἀκολουθήσουν αἱ ἀγορεύσεις τῶν βουλευτῶν......

§292ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀπήντησα ἐπ’ αὐτοῦ, κύριε Βαρβούτη, δὲν ὑπάρχει θέμα. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§293ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§294ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις, δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 11.50′ μ. μ.)