1956.06.26

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 39η

Τρίτη 26 Ἰουνίου 1956

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10 μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ γραμματεὺς κ. Β. Κρῖκος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Β. ΚΡΙΚΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει) (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, προχθὲς συζητουμένης τῆς ἐρωτήσεως τοῦ συναδέλφου κ. Παπαστεργίου, περὶ ἑτεροδικίας καὶ τερματίσαντος τὸν λόγον τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, κ. Παπανδρέου, ἐζήτησα τὸν λόγον παρ’ ὑμῶν, διὰ νὰ κάμω τὴν δήλωσιν, ἀπουσιάζοντος τοῦ ἀρχηγοῦ μου κ. Βενιζέλου, ὅτι ἡ Φ.Δ.Ε. συμφωνεῖ ἀπολύτως. Παραδόξως, ὅμως, βλέπω ὅτι δὲν ἀνεγράφη εἰς τὰ πρακτικὰ ἡ δήλωσίς μου ἐκείνη. Εἶναι στοιχειώδη πράγματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔπρεπε νὰ συμβαίνουν.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα, κ. Μαλαμίδα, περιῆλθεν εἰς τὴν ἀντίληψίν μου.

§5Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Νὰ διορθωθοῦν τὰ πρακτικά, κ. Πρόεδρε.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βεβαίως.

§7Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρετήρησα εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι διάφοροι βουλευταὶ κατέθεσαν ἀναφοράς. Ἐπανειλημμένως, κ. Πρόεδρε, κατέθεσα πολλὰς ἀναφορὰς πρὸ 10–15 ἡμερῶν, καὶ παρετήρησα, ὅτι οὐδεμία ἀνεγράφη εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικά. Τί συμβαίνει, κ. Πρόεδρε; Ἀναγράφονται, μήπως, αἱ ἀναφοραὶ τῶν βουλευτῶν, κατὰ προτίμησιν; Κύριε Πρόεδρε, διαμαρτύρομαι, ἐντονώτατα, διότι, ἐπαναλαμβάνω, παρετήρησα, ὅτι ἀναφοραί, τὰς ὁποίας ὑπέβαλα πρὸ 10–15 ἡμερῶν, δὲν ἀναγράφονται, οὐδὲ μία, εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ οὔτε ἦλθον πρὸς συζήτησιν. Μήπως αὐτὸ σημαίνει ποῖαι θὰ συζητηθοῦν. Ὑπάρχουν ἀναφοραὶ σοβαρώταται, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ συζητηθοῦν. Τὴν παρατήρησιν αὐτήν, ἤθελον νὰ τὴν κάμω πρὸ πολλῶν ἡμερῶν, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔπραξα, διότι ἤλπιζον ὅτι θὰ ἀναγραφοῦν. Τί συμβαίνει; Διαμαρτύρομαι, διότι τὸ Προεδρεῖον δὲν ἐκτελεῖ τὸ καθῆκον του. Οἱ γραμματεῖς ὀφείλουν, τὰς ἀναφορὰς τῶν βουλευτῶν νὰ τὰς κατατάσσουν κατὰ τὴν σειρὰν ὑποβολῆς των καὶ ὄχι νὰ τὰς ἀναγράφουν κατὰ προτίμησιν. Αὐτὸ εἶναι μεροληψία καταφανής. Τὸ δηλῶ ἐπισήμως ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, ὅλαι αἱ ἀναφοραὶ τὰς ὁποίας ὑπέβαλον, νὰ εἶναι ἀναγεγραμμέναι αὔριον εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικά. Παρακαλῶ καὶ πάλιν, νὰ ἀναγραφοῦν καὶ νὰ συζητηθοῦν. Μὴ θελήσητε, κύριε Πρόεδρε νὰ εὕρετε τὸν ὑπεύθυνον καὶ νὰ καταφύγετε εἰς τὸν κλητῆρα. Σεῖς εἶσθε ὑπεύθυνος. Διαμαρτύρομαι διὰ τὴν μεροληψίαν, κύριε Πρόεδρε τῆς Βουλῆς καὶ παρακαλῶ νὰ μὴ ἐπαναληφθῇ.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε βουλευτὰ ἐκ Πρεβέζης, δύναμαι νὰ σᾶς βεβαιώσω, ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀναγραφὴν τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐγγράφων, τὰ ὁποῖα εἴτε κατατίθενται ὑπὸ τῶν κ.κ. βουλευτῶν εἴτε ἀποστέλλονται ταχυδρομικῶς ὑπὸ πολιτῶν ἢ Ὀργανώσεων, τὸ Προεδρεῖον, ἐν τῇ ἐννοίᾳ τοῦ αἱρετοῦ Προεδρείου καὶ οἱ ἀντιπρόεδροι, δὲν ἔχουν οὐδεμίαν ἀνάμιξιν. Γίνεται αὕτη ὑπηρεσιακῶς, χωρὶς νὰ λαμβάνωμεν γνῶσιν. Θὰ ἐλέγξω πάντως, τὸ πρᾶγμα, μήπως ἐν τῇ διεξαγωγῇ τῆς ὑπηρεσίας, ἔγινε κἄτι, διὰ τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἀμφιβάλλω. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἶναι τόσον σαφὴς ἡ καταγγελία σας, ὥστε εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ κάμω μίαν ἔρευναν.

§9Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, νὰ ἐνθυμῆσθε, ὅτι ἦλθον προσωπικῶς καὶ διεμαρτυρήθην...

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς δηλῶ κατηγορηματικῶς, κ. Χαβίνη, ὅτι ὁ Πρόεδρος καὶ οἱ Ἀντιπρόεδροι, δὲν ἀναμιγνύονται καθόλου. Δύναμαι νὰ σᾶς εἴπω ὅτι δὲν γνωρίζω, ποῦ εὑρίσκεται τό βιβλίον ἀναφορῶν καὶ ἐπερωτήσεων.

§11Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Εἶναι δυνατόν, κ. Πρόεδρε, νὰ μὴ γνωρίζετε, πῶς γίνεται ἡ Ἡμερησία Διάταξις;

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς ταῦτα διωρθώθησαν κατόπιν τῆς ἀνωτέρω παρατηρήσεως, τοῦ κ. Ε. Μαλαμίδα. Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Ἀποσκίτης αἰτῆται τὴν χορήγησιν τριμήνου ἀδείας ἀπουσίας, προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§13ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω συμπληρωματικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τῆς Βουλῆς, χρήσεως 1955–56. Ὁ κ. Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ (Ὑφ. Ἐθν. Ἀμύνης), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς ὑποψηφίους ἐφέδρους ἀξιωματικοὺς ἀμύνης ἀεροδρομίων Βασ. Ἀεροπορίας». Ὁ κ. Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπ. Οἰκον.), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἐλευθέρας εἰσαγωγῆς χρυσοῦ ἄνευ τελωνειακῶν ἢ συναλλαγματικῶν διατυπώσεων κλπ.». Οἱ κ.κ. Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφ. Οἰκ.) καὶ Π. ΛΕΒΑΝ-ΤΗΣ (Ὑπουργ. Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ τοῦ τρόπου διαθέσεως περιουσιακῶν στοιχείων κληροδοτημάτων ὑπὲρ Κεφαλληνίας Μαρίνου Κοργιαλενίου καὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων νόμων ἀφορωσῶν ταῦτα. Οἱ κ.κ. Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ (Ὑφ. Συγκοιν.) καὶ Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπ. Οἰκον.). καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ Διοικήσεως τῶν Σ.Ε.Κ. καὶ Σ.Π.

Α.Π.».

Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συστάσεως πρεσβειῶν ἐν Νέᾳ Δελχῇ καὶ Δαμασκῷ». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Καλαντζάκος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαθέσεως περιουσιακῶν στοιχείων τοῦ Κληροδοτήματος Γεωργίου Οἰκονομοπούλου ὑπὲρ τοῦ Δήμου Πατρέων». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Μαῦρος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καθορισμοῦ τῶν εἰς τὸν φόρον εἰσοδήματος ὑποχρεώσεων κατόπιν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους».

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι κατόπιν συνεννοήσεως μὲ τοὺς κ.κ. Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων, κατήρτισα τὰς διακομματικὰς ἐπιτροπὰς τῆς σταφίδος, τοῦ οἴνου, τῶν ὀπωρῶν καὶ τοῦ καπνοῦ, ὡς ἑξῆς:

ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΤΑΦΙΔΟΣ

1) Ἀδαμόπουλος Κων., 2) Δεκῆς Ἀνδρέας, 3) Κεφαλογιάννης Ἐμμαν., 4) Σαμαρᾶς Γεώργ., 5) Καρὲρ Διον., 6) Μεταξᾶς Γεράσ., 7) Κοντοβράκης Ἰωάν., 8) Γεροκωστόπουλος Ἀχιλλ., 9) Καλαντζάκος Ἀλέξαν., 10) Δημητρᾶτος Ἀριστείδης, 11) Σπέντζας Νικόλ., 12) Κρασαδάκης Νικ. 13) Αὐγερινὸς Νάκης, 14) Χριστόπουλος Κων., 15) Γόντικας Δημήτρ., 16) Λουλακάκης, Ἐμμ. 17) Βουδούρης Κ., 18) Μπριλλάκης Ἀντών., 19) Φιλοσοφόπουλος Βασίλ., 20) Πανούσης Βασίλ.

ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΙΝΟΥ

1) Ἀναστασᾶτος Βασίλειος, 2) Βουρδουμπᾶς Δημήτρ., 3) Χαρίτος Γαβριὴλ, 4) Γαλενιανὸς Ἐμμανουήλ, 5) Ἰωάννου Δημήτριος, 6) Θεμελῆς Γεώργιος, 7) Εὐστρατιάδης Σοφοκλῆς, 8) Καροῦσος Μιχαὴλ, 9) Καρατζένης Δημήτριος, 10) Οἰκονομίδης Πολυζώης, 11) Μπατρῖνος Λεωνίδας, 12) Γουλόπουλος Χρῆστος, 13) Λιαροῦτσος Πάρις, 14) Παπαρτεμίου Ἰωάννης, 15) Καλλίας Κωνσταντῖνος, 16) Οὐστενὲρ Ὀσμάν, 17) Ἀλεξᾶτος Βρασ., 18) Διαμαντόπουλος Ἰάκωβος, 19) Πολυχρονίδης Πολυχρόνης, 20) Σπύρου Ἰωάννης, 21) Χριστόπουλος Κωνσταντῖνος, 22) Γιαννόπουλος Ἰωάννης, 23) Παπαχρήστου Ἀθανάσιος, 24) Τριανταφυλλίδης Ἀνδρέας, 25) Γρηγορίου Γεώργιος, 26) Παλλάσκας Γεώργιος, 28) Πρίφτης Γεράσιμος, 28) Σπηλιόπουλος Γεώργιος, 29) Πέτσος Εὐάγγελος, 30) Καλκάνης Κωνσταντῖνος.

ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΝΩΠΩΝ ΟΠΩΡΩΝ

1) Κοντοβράκης Ἰωάν., 2) Καρατζένης Δημ., 3) Καρασπήλιος Ἀπόστ., 4) Ἰωαννίδης Γεώργ., 5) Κακκαρᾶς Α., 6) Κεφαλογιάννης Ἐμμαν., 7) Πιτούλης Φώτ., 8) Κολιαπίδης Δημ., 9) Ἀνδρεάδης Γεώργ., 10) Λύχνος Γεράσιμος, 11) Μεταξᾶς Γεράσιμος, 12) Μπάρμπας Θωμᾶς, 13) Ἀλιπράντης Εὐστρ., 14) Λύρας Ἰωάν., 15) Μήτρου Νικόλ., 16) Βιτούλιας Γεώργ., 17) Σχινᾶς Ἀπόστ., 18) Σαββόπουλος Εὐάγγ., 19) Προκοπίδης Ἰωάν., 20) Βακάλης Δ., 21) Γλύκας Μιχ., 22) Παπαδόπετρος Γρηγ., 23) Σπαῆς Λεων., 24) Μαρῆς Κων., 25) Παπαδόπουλος Φιλοκτήμων, 26) Κωστόπουλος Σταῦρος, 27) Μητσοτάκης Κων., 28) Παπαδάκης–Στάϊκος Ἰωάν., 29) Μπακόπουλος Νικ., 30) Κοκκέβης Ἀνδρέας, 31) Γαληνὸς Μιχαὴλ– Μίμης, 32) Κρόκος Δημ., 33) Βουδούρης Κων., 34) Πατσιαντᾶς Ἀντ., 35) Τσιγάρας Κων., 36) Πέτσος Εὐάγγελος, 37) Γιαμᾶς Ἰωάν., 38) Πανούσης Βασίλ., 39) Παπαδημητρίου Νικόλ., 40) Ἀνδρεάδης Θωμᾶς.

ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΠΝΟΥ

1) Σταυρόπουλος Παναγιώτης, 2) Γρίβας Δημ., 3) Δερδεμέζης Ἀνδρέας, 4) Ἀηδονᾶς Ἀπόστ., 5) Θανόπουλος Δημ., 6) Γυιόκας Παν., 7) Παπαδόπουλος Κων., 8) Τσακιρίδης Παῦλος, 9) Μιχαηλίδης Τριαντ., 10) Παπαγεωργίου Κωνστ., 11) Λαυρεντίδης Ἰσαάκ, 12) Μακρόπουλος Στέφανος, 13) Ρηγόπουλος Νικ., 14) Σιανίδης Χρῆστος, 15) Οἰκονομόπουλος Γεώργιος, 16) Ἰντζὲς Ἰωάν., 17) Κακαγιάννης Γεώργιος, 18) Μπουρδάρας Γεώργ., 19) Ἰντζὲς Νικόλαος, 20) Παπαηλιάκης Ἰωάν., 21) Μουράτογλου Β., 22) Νικολαΐδης Σταῦρος, 23) Σταμάτης Γεώργιος, 24) Γωνιάδης Ἰωάν., 25) Παπαβασιλείου Βασ., 26) Ἀλλαμανῆς Στέλιος, 27) Λασκαρίδης Ἄγγελος, 28) Ἐφραιμίδης Βασίλειος, 29) Γιαμᾶς Ἰωάν., 30) Λυμπερίδης Θεόδωρος.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεύς, κ. Π. Κηπουρὸς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§17Π. ΚΗΠΟΥΡΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης–Πρεβέζης–Λευκάδος κ. Θ. Χαβίνης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐθνικοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου Πρεβέζης ζητοῦντος ματαίωσιν τῆς μελετωμένης δεσμεύσεως τῶν ἀποθεματικῶν κεφαλαίων τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Δ. Παπασπύρου καταθέτει ἀναφορὰν πυροπαθῶν κατοίκων Ἑλικῶνος Θηβῶν, ζητούντων χορήγησιν πιστώσεως διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν κατὰ τὸ 1943 καταστραφεισῶν ὑπὸ τῶν Ἀρχῶν Κατοχῆς οἰκιῶν των κλπ. Ὁ βουλευτὴς Κυκλάδων κ. Α. Μπαρότσης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γεωργικοῦ Πιστωτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Πλάκα–Τρυπητῆς Μήλου διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ἀθρόαν εἰσαγωγὴν σκόρδων ἐξ Αἰγύπτου εἰς βάρος τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς πτωχῶν καλλιεργητῶν καὶ διὰ τοὺς φόρους ἐπὶ τῆς βύνης, οἱ ὁποῖοι συντελοῦν εἰς τὴν μείωσιν τῆς τιμῆς τῆς κριθῆς ἡ ὁποία πληρώνεται εἰς τοὺς Ἕλληνας παραγωγούς. Ὁ βουλευτὴς Κυκλάδων κ. Α. Μπαρότσης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ἑνώσεων Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Σύρου καὶ Πάρου διαμαρτυρομένων διὰ τὴν προμήθειαν κριθῆς προελεύσεως Ἀμερικῆς ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης εἰς βάρος καὶ ἐπὶ ζημίᾳ τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς κριθῆς. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Προσωτσάνης διὰ τὴν μὴ προαγωγὴν τοῦ Ταχυδρομικοῦ Γραφείου τῆς Ἐπαρχίας του ἐξυπηρετοῦντος δέκα μεγάλας Κοινότητας, τῆς Βʹ τάξεως καὶ λειτουργοῦντος ἀπὸ ἐτῶν καὶ μέχρι σήμερον ὑπὸ ἑνὸς καὶ μόνον ὑπαλλήλου, εὑρισκομένου ἤδη καὶ αὐτοῦ εἰς δίμηνον ἀναρρωτικὴν ἄδειαν. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἠλεκτρολόγων Δράμας Δοξάτου–Προσωτσάνης αἰτοῦντος πλήρη κατοχύρωσιν τῆς θέσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἰδιωτικῶν καὶ Δημοτικῶν Ἠλεκτρικῶν ἐπιχειρήσεων παρὰ τῇ Δ.Ε.Η. καὶ τροπολογίαν τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ κατατεθέντος εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ψήφισιν νομοσχεδίου. Οἱ βουλευταὶ Αἰτωλοακαρνανίας καὶ Εὐρυτανίας κ.κ. Γ. Σταμάτης καὶ Σ. Χούτας καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Μυρτιᾶς Τριχωνίδος ζητοῦντος λῆψιν μέτρων διαθέσεως λεμονίων τῆς περιοχῆς. Ὁ βουλευτὴς Φθιώτιδος καὶ Φωκίδος κ. Ε. Μαλαμίδας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ 11ου ΚΤΕΛ Λαμίας ζητοῦντος περιορισμὸν τῆς δι’ ἀστικῶν λεωφορείων συγκοινωνίας ἐντὸς τῆς πόλεως Λαμίας καὶ συνοικισμῶν καταργουμένης πάσης ἀστικῆς λεωφορειακῆς γραμμῆς ἔξω τῆς ἐν λόγῳ πόλεως. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης–Πρεβέζης–Λευκάδος κ. Θ. Χαβίνης, καταθέτει ἀναφορὰν συγγενῶν πολιτικῶν κρατουμένων ζητούντων χορήγησιν γενικῆς πολιτικῆς ἀμνηστίας καὶ ἀπόλυσιν τῶν ἐξορίστων. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης–Πρεβέζης–Λευκάδος κ. Θ. Χαβίνης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Καρτερίου–Θεσπρωτίας ζητοῦντος χορήγησιν πιστώσεων διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ διδακτηρίου τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου καὶ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς κοινότητός του κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης–Πρεβέζης–Λευκάδος κ. Θ. Χαβίνης, καταθέτει ἀναφορὰν μονίμων ὑπαλλήλων τοῦ Τμήματος Ταμείου Γεωργίας κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν Διευθύνσεως Γεωργίας Νομοῦ Πρεβέζης, ζητούντων μονιμοποίησιν αὐτῶν ὡς Δημοσίων ὑπαλλήλων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας κ. Λ. Κουτσοπέταλος, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Μενιδίου παραπονουμένων κατὰ τοῦ Δήμου Μενιδίου ἐπιβαλόντος εἰς αὐτοὺς φορολογίαν τοῦ Ν. Διατάγματος 3033)1954 κατόπιν ἐπεκτάσεως τοῦ σχεδίου πόλεως Μενιδίου χωρὶς νὰ προηγηθῇ σχέδιον ρυμοτομίας τὸ ὁποῖον θὰ καθορίσῃ τὴν τύχην τῶν οἰκοπέδων των μετὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ σχεδίου ρυμοτομίας ἐπὶ τῶν γηπέδων των. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης–Λευκάδος–Πρεβέζης κ. Λ. Σπαῆς καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Σ. Παπαδήμα, Μ. Ράπτη, Σ. Τούρου, Ι. Κωνσταντινίδου κλπ. κατοίκων Πρεβέζης, ζητούντων τὴν λῆξιν τοῦ ἐκτοπισμοῦ τῶν συγγενῶν των πολιτικῶν ἐξορίστων. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν. Ι. Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 488 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ ὁδὸς Νευροκοπίου–Ποταμοῦ–Γέφυρα Παπάδων ἔχει χαρακτηρισθῆ ἤδη ὡς ἐπαρχιακὴ καὶ ἀδύνατος εἶναι ὁ χαρακτηρισμός της ὡς Ἐθνικῆς. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν συντήρησιν τῆς ὁδοῦ, δέον νὰ ἀποταθῶσιν πρὸς τὸ Τ.Ο.Ν. Δράμας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Μαΐου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Ντεντιδάκη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 511 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Ντεντιδάκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ὑπὸ τοῦ Ο.Τ.Ε. Δωδεκανήσου προεβλέφθησαν διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τῆς ὁδοῦ Ποθαίας–Βαθὺ Καλύμνου βάσει τοῦ ἐγκριθέντος πίνακος τετραετοῦς προγράμματος ἐκτελέσεως ἔργων διὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1956–57 καὶ 1957 –58 δραχμαὶ 200.000 καὶ 150.000 ἀντιστοίχως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

3) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Δερτιλῆ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 511 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Δερτιλῆ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ ἐπέκτασις τοῦ τροφοδοτικοῦ ἀγωγοῦ ὑδρεύσεως Γλυφάδας, Βουλιαγμένης κλπ., διαμέτρου τῶν 300 χλστ. ἐγένετο κατόπιν καταβολῆς ὑπὸ τῆς Τουριστικῆς Ἐπιχειρήσεως ΑΣΤΗΡ, ΠΙΚΠΑ καὶ Νοσοκομείου Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ ποσοῦ ἐξ 1.800.000 δραχμῶν ἔναντι τῆς ἀπαιτηθείσης συνολικῆς δαπάνης 2.835.000 δραχμῶν. Εἰς τοὺς ἀνωτέρω ἐγένετο παροχὴ ὕδατος διὰ συνδέσεώς των δι’ ἀγωγῶν μικρᾶς διαμέτρου. Διὰ τὴν ἐγκατάστασιν ἰδιωτικῶν παροχετεύσεων εἰς ἕτερα ἀκίνητα τῆς Γλυφάδας, πρέπει νὰ ἐγκατασταθῇ πρότερον δίκτυον διανομῆς. Κατὰ τὸν Ἀπρίλιον ἐ.ἔ. συνετελέσθη ἡ ἐγκατάστασις δικτύου διανομῆς 1.300 μέτρων περίπου ἀπὸ τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὴ ἡ ἐγκατάστασις ἰδιωτικῶν παροχετεύσεων τῶν ἑκατέρωθεν τῶν ἀγωγῶν διανομῆς εὑρισκομένων ἀκινήτων, πλὴν ὅμως, ἡ Ἑταιρεία Ὑδάτων, ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐγκρίσεως τῶν ἀποφασισθεισῶν ἐπιβαρύνσεων, δὲν ἔκαμε ἔναρξιν ἐγκαταστάσεως νέων παροχετεύσεων, δι’ ὃ ἡ Ὑπηρεσία, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Δ. 52474 ἐ.ἔ. ἐγγράφου της ἐγνώρισεν ὅτι ἡ ἐπιβολὴ ἐπιβαρύνσεων εἶναι θέμα γενικώτερον καὶ ὡς ἐκ τούτου, βάσει τῶν κειμένων διατάξεων δέον νὰ προβαίνῃ εἰς τὴν παροχὴν ὕδατος ὅπου τοῦτο εἶναι τεχνικῶς δυνατόν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

4) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Τσιαπάρα. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 514 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Τσιαπάρα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Κατὰ τὸ ἔτος 1950 ὑπεβλήθη ἡμῖν πρὸς ἔλεγχον ὑπὸ τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης μελέτη ἀντιπλημμυρικῶν ἔργων προστασίας τοῦ ἀνατολικοῦ τμήματος πόλεως Θεσσαλονίκης ἐκ τῶν ὑδάτων πλημμυρῶν τῶν χειμάρρων τῆς ἀνατολικῆς λεκάνης προϋπολογισμοῦ 10 ἑκατομμυρίων περίπου σημερινῶν δραχμῶν. Ἡ μελέτη αὕτη ἐνεκρίθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 5)1.8.1951 πράξεως τοῦ Συμβουλίου Δημ. Ἔργων (Τμῆμα IV) ὑπὸ ὡρισμένους ὅρους καὶ διεβιβάσθη πρὸς τὸν Δῆμον Θεσσαλονίκης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 26351)14.8.51 ἡμετέρου ἐγγράφου διὰ τὰ περαιτέρω. Ἔκτοτε ὅμως οὐδὲν νεώτερον σχετικὸν στοιχεῖον ὑπεβλήθη ἡμῖν ὑπὸ τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης. Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

5) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Λαμπρινάκου. Ἐπὶ τῇ ὑπ’ ἀριθ. 55)489)9.6.56 ἐρωτήσει τοῦ βουλευτοῦ Λακωνίας κ. Ν. Λαμπρινάκου, ἐν σχέσει μὲ τὴν κατάστασιν τῆς ὁδοῦ Ταράψης–Μολάων–Μονεμβασίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τὴν συντήρησιν τῆς ὁδοῦ ταύτης ἐχορηγήθη πίστωσις 400.000 δραχ., διὰ τῆς ὁποίας προβλέπεται νὰ βελτιωθῇ ἡ βατότης ταύτης. Ἐπὶ πλέον διετέθησαν 20 τόννοι ἀσφάλτου διὰ τὴν ἀσφαλτόστρωσιν τοῦ ἐντὸς τῆς Σκάλας τμήματος, ἔνθα ἡ Κοινότης κατεσκεύασε δαπάναις της κράσπεδα, ρεῖθρα καὶ ὑπονόμους. Βραδύτερον καὶ ἀναλόγως πρὸς τὰ διατεθησόμενα διὰ συντηρήσεως ἐθνικῶν ὁδῶν κεφάλαια προβλέπεται ἡ χορήγησις καὶ ἑτέρων πιστώσεων πρὸς βελτίωσιν τῆς καταστάσεως τῆς ἀνωτέρω ὁδοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

6) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Καρασπήλιου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 518 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Καρασπήλιου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ Ὑπηρεσία προέβλεψε σχετικὸν ποσὸν 400.000 δραχμῶν διὰ τὴν συνέχισιν τῆς βελτιώσεως τῆς ὁδοῦ Πατρῶν —Τριπόλεως, μὴ ὑπογραφείσης εἰσέτι τῆς σχετικῆς τριμεροῦς ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

7) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Μητσοτάκη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3320 ἐ.ἔ. ἐγγράφου διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 400 ἀπὸ 2.6.56 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Μητσοτάκη ἐπὶ τοῦ ἐν περιλήψει θέματος ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Ι. Ὁ ΟΤΕ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 995)24.12.55 διακηρύξεώς του προεκήρυξε μειοδοτικὸν διαγωνισμὸν δι’ ἐνσφραγίστων προσφορῶν διὰ τὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ προμήθειαν ἑνὸς φερεσίχνου τηλεφωνικοῦ συστήματος 12 τηλεοδῶν διὰ τὴν ἐπικοινωνίαν Ἀθηνῶν–Χαλκίδος. ΙΙ. Ὁ οἶκος TELETRA ἦτο ὁ τελευταῖος μειοδότης ἑπόμενος δὲ κατὰ σειρὰν ὁ οἶκος SIEMENS. ΙΙΙ. Ἡ προσφορὰ τοῦ οἴκου TELETRA ἐκρίθη ὅτι δὲν πληροῖ τοὺς ὅρους τῆς διακηρύξεως διότι δὲν περιελάμβανε τιμὴν ἐπιβλέψεως ἐγκαταστάσεως καὶ παραδόσεως ἐν λειτουργίᾳ τοῦ συστήματος παρὰ τὸν ρητὸν ἐν τῇ διακηρύξει σχετικὸν ὅρον, μεταγενεστέρα δὲ ἐπ’ αὐτοῦ σχετικὴ προσφορὰ δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν. IV. Ἐξ ἄλλου κατὰ τὴν γνώμην τῶν ἐμπειρογνωμόνων τὸ σύστημα SIEMENS πλεονεκτεῖ τεχνικῶς τοῦ συστήματος TELETRA κατὰ τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά. α) Ἡ συχνότης κλήσεως τοῦ συστήματος SIEMENS κεῖται ἐντὸς τῆς φωνητικῆς ζώνης τούτου ὄντος προτιμητέου. β) Τὸ σύστημα SIEMENS ἔχει τὴν ἱκανότητα μεταδόσεως ραδιοφωνικῶν προγραμμάτων καὶ γ) Χρησιμοποιεῖ μόνον δύο τύπους λυχνιῶν ἔναντι τριῶν τοῦ TELETRA. V. Ἐπὶ πλέον ἡ προσφορὰ τοῦ οἴκου SIEMENS καθώριζε χρόνον παραδόσεως 4 μῆνας ἔναντι 6 μηνῶν τῆς προσφορᾶς τοῦ οἴκου TELETRA, τοῦτο δὲ ἐθεωρήθη ὅτι ἀντισταθμίζει τὴν διαφορὰν τιμῆς ἐκ τῆς κατὰ δύο μῆνας ἐνωρίτερον ἐκμεταλλεύσεως τοῦ συστήματος. Μεταγενεστέρα προσφορὰ τοῦ οἴκου TELETRA μειοῦσα τὸν χρόνον παραδόσεως εἰς 4 μῆνας δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν, ὡς ἀντικειμένη εἰς γενικὸν ὅρον τῆς διακηρύξεως. Συνημμένως ἀποστέλλομεν τὴν ὑπ’ ἀριθ. 995)21.12. 1955 διακήρυξιν τοῦ ΟΤΕ καὶ ἀπόσπασμα τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 338)2.4.56 πρακτικοῦ τοῦ Συμβουλίου Ἀνασυγκροτήσεως τοῦ ΟΤΕ ἐν τῷ ὁποίῳ ἀναγράφεται λεπτομερῶς ἡ γενομένη ἐν τῷ Συμβουλίῳ τούτῳ συζήτησις καθ’ ἣν ἡ δημοπρασία κατεκυρώθη ὑπὲρ τοῦ οἴκου SIEMENS. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

II. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Ἀμύνης. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Καραγκιόζη, Γ. Μπακατσέλου, Ι. Παπαηλιάκη, Κ. Τσιγάρα, Β. Ἐφραιμίδη. Σχετ. ὑμέτερα: α) 2988)2102)5.5.56, β) 3314)2374)5.6.1956, γ) 3317)2377)5.6.1956, δ) 2880)585)2621)9.6.1956. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τῶν ἀνωτέρω ὑμετέρων ἐγγράφων ἀφορώντων ἁπάντων τὴν καταβολὴν τῆς ὀφειλομένης ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῆς ἀπαλλοτριωθείσης ἐκτάσεως τοῦ χωρίου Νέου Ρυσίου Θεσσαλονίκης νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: α) Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς ἱδρύθη ὑπὸ τῶν Γερμανῶν τό Ἀεροδρόμιον Μεγάλης Μίκρας κατασκευασθέντων ἐν αὐτῷ διαδρόμων προσγειώσεως καὶ ὁδῶν τροχοδρομήσεως. β) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4722)28.4.1951 κοινῆς ἀποφάσεως Ὑπουργῶν Δημοσίων Ἔργων καὶ Οἰκονομικῶν ἀπηλλοτριώθησαν διὰ τὴν ἀξιοποίησιν τοῦ ἐν λόγῳ Ἀεροδρομίου ἐκτάσεις συνολικῆς ἐπιφανείας 5.300 στρεμμάτων ὅπερ θὰ ἐξυπηρετῇ τόσον τὴν Πολεμικὴν ὅσον καὶ τὴν Πολιτικὴν Ἀεροπορίαν. γ) Ἁρμόδιον διὰ τὴν καταβολὴν τῆς ἀποζημιώσεως τυγχάνει τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν (Δ)νσις Ἀπαλλοτριώσεων). Ἐπειδὴ διὰ τῆς τακτικῆς διαδικασίας βραδύνει ἡ καταβολὴ τῆς ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς δικαιούχους ἰδιοκτήτας ἐζητήθη ἡ ἔγκρισις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ νόμου 2000)1952 εἰς τὴν προκειμένην ἀπαλλοτρίωσιν ἵνα ἐπισπευθῇ ἡ ἀποζημίωσις τῶν ἰδιοκτητῶν. Πρὸς τοῦτο ἐξεδόθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1423)30.12.1952 πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ διεβιβάσθησαν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν τὰ σχετικά, τῆς ἀπαλλοτριώσεως εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ νόμου 2000)1952 εἰς Θεσσαλονίκην πρὸς ἔκδοσιν ἀποφάσεως ἀναγνωρίσεως δικαιούχων καὶ καθορισμοῦ τοῦ εἰς ἕκαστον καταβλητέου ποσοῦ ἀποζημιώσεως. δ) Ἡ Ἐπιτροπὴ μόλις τὴν 24.3.1955 ἐξέδωσε τὴν ὑπ’ ἀριθ. 1)1955 ἀπόφασίν της καὶ τοῦτο λόγῳ ἀμφισβητήσεων ἐπὶ τῆς κυριότητος ἐκτάσεών τινων τοῦ ἀπαλλοτριωθέντος χώρου καὶ τῶν σοβαρῶν νομικῶν ζητημάτων, ἅτινα ἐτίθεντο πρὸς ἐπίλυσιν. ε) Τὰ πρακτικὰ ἀποδοχῆς τῆς ὡς ἄνω ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ νόμου 2000)1952 ὑπεγράφησαν κατὰ Μάϊον 1955 ὑπὸ τῶν περισσοτέρων ἰδιοκτητῶν τῶν λοιπῶν μὴ ἀποδεχθέντων τὴν ἄνω ἀπόφασιν. στ) Τὸ Δημόσιον (Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν) διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. Θ. 6342)8.10.1955 ἀποφάσεως αὑτοῦ ἔκαμεν ἀποδεκτὴν τὴν ἄνω ἀπόφασιν καὶ ἤρχισεν ἡ σύνταξις τῶν σχετικῶν καταστάσεων διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν ἀποδεχθέντων τὴν ἀπόφασιν ἰδιοκτητῶν. ζ) Πλὴν ὅμως, ἐπειδὴ τὰ πρακτικὰ ἀποδοχῆς δὲν εἶχον πλήρη στοιχεῖα διὰ τὴν σύνταξιν τῶν σχετικῶν καταστάσεων καὶ μέχρι τῆς συμπληρώσεως αὑτῶν παρῆλθε τὸ καθωρισμένον ὑπὸ τοῦ νόμου τρίμηνον χρονικὸν διάστημα καθ’ ὃ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὑπεχρεοῦτο νὰ διατάξῃ τὴν πληρωμήν. η) Ἐκ τοῦ λόγου τούτου οὐδεὶς μέχρι σήμερον ἐπληρώθη καὶ καταβάλλονται ἤδη προσπάθειαι παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Οἰκονομικῶν ὅπως δι’ ἑρμηνευτικῆς διατάξεως νόμου ἐπιτραπῇ ἡ καταβολὴ τῆς ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς δικαιούχους ὡς καὶ εἰς τοὺς μεταγενεστέρους ἀποδεχθησομένους τὴν ἀπόφασιν τῆς Ἐπιτροπῆς. θ) Διὰ τοὺς μὴ ἀποδεχθησομένους τελικῶς τὴν ἀπόφασιν τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ νόμου 2000)1952 ἔχει παραπεμφθῆ ἡ ὑπόθεσις εἰς τὴν τακτικὴν διαδικασίαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΑΒΑΚΗΣ

ΙΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση. Εἰς ἀπάντησιν τῶν ὑπ’ ἀριθ. 3552)2606)8.6.56 καὶ 3473)2656)11.6.56 ὑμετέρων ἐγγράφων, δι’ ὧν διεβιβάσατε ἡμῖν τὴν ὑπ’ ἀριθ. 487 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ Δράμας κ. Π. Πινάτση, ὡς καὶ τὴν ὑπὸ τοῦ ἰδίου βουλευτοῦ κατατεθεῖσαν ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 421)31)5)1956 ἀναφορὰν τῆς Κοινότητος Καλαμῶνος Νομοῦ Δράμας περὶ διαθέσεως Τοπογραφικοῦ Συνεργείου διὰ τὴν ρυμοτομίαν καὶ διανομὴν οἰκοπέδων ἐν τῇ Κοινότητι ταύτῃ ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι εἰς τὸν Νομὸν Δράμας ἔχουν ἀποσταλῆ τέσσαρα (4) Τοπογραφικὰ Συνεργεῖα πρὸς ἐκτέλεσιν Τοπογραφικῶν ἐργασιῶν βάσει καταρτισθέντος προγράμματος περιλαμβάνοντος κυρίως ἐργασίας ἀποτυπώσεως καὶ διανομῆς εἰς ἀκτήμονας ἀπαλλοτριωθέντων κτημάτων αἵτινες ἐργασίαι κρίνονται ὡς ἀπολύτου προτεραιότητος. Μετὰ τὸ πέρας ὅμως τῶν ὡς ἄνω ἐργασιῶν καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπάρξει πρὸς τοῦτο διαθέσιμος χρόνος θὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν ὅπως διατεθῇ Τοπογραφικὸν Συνεργεῖον καὶ διὰ τὴν διανομὴν οἰκοπέδων τοῦ ἐν λόγῳ Συνοικισμοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3699)11.6.56 ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ καταχωρηθεῖσα ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 484 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Οἱ διαχειρισταὶ τῶν εἰδικῶν ἀποθηκῶν Μονοπωλίου εἶναι ὑπάλληλοι τῆς Ἑταιρείας Διαχειρίσεως Ὑπεγγύων Προσόδων, ὡς ἐκ τούτου δέ, διορίζονται ὑπὸ τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Ἑταιρείας ταύτης. Ἡ Ἑταιρεία Διαχειρίσεως Ὑπεγγύων Προσόδων εἶναι Νομικὸν Πρόσωπον Ἰδιωτικοῦ Δικαίου, λειτουργεῖ δὲ αὕτη ὑπὸ τὸν τρόπον τῆς Ἀνωνύμου Ἑταιρείας. Διὰ τὸν διορισμὸν τῶν διαχειριστῶν τούτων δὲν ἀπαιτοῦνται εἰδικὰ τυπικὰ ἢ οὐσιαστικὰ προσόντα, οἱ ὑποψήφιοι δὲ ἐξετάζονται ἀπὸ ἀπόψεως φιλεργίας ἐμπειρίας, τιμιότητος καὶ γραμματικῶν γνώσεων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει γνωρίζομεν ὅτι καθ’ ἃ μᾶς ἀνέφερεν ἡ ὡς ἄνω ἑταιρεία, μέχρι σήμερον οὐδεὶς διορισμὸς τοῦ ἐν τῇ ἐρωτήσει τοῦ κ. βουλευτοῦ ἀναφερομένου προσώπου ἐπραγματοποιήθη ὡς διαχειριστοῦ τῆς ἀποθήκης Μονοπωλίου Ἱστιαίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Παπανδρέου καὶ Ν. Μαλλιάκα. 1. Εἰς τό Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν δὲν ἐτέθη μέχρι σήμερον θέμα ἀναπροσαρμογῆς τοῦ μισθώματος, τοῦ καταβαλλομένου διὰ τὸ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Βουλῆς Μέγαρον τῶν Φ.Κ.Μ. εἰς τὸ ὁποῖον στεγάζεται τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Τ. Τ.Τ, διότι ὡς καὶ οἱ ἐρωτῶντες γνωρίζουσιν, ἡ μίσθωσις αὕτη διέπεται ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ ἐνοικιοστασίου. Ὡς γνωστὸν δὲ πλεῖστα οἰκήματα, εἰς ἃ στεγάζονται δημόσιαι ὑπηρεσίαι ἐν Ἑλλάδι, διέπονται ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ ἐνοικιοστασίου, κατ’ ἀκολουθίαν τὸ θέμα τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῶν μισθωμάτων τῆς κατηγορίας ταύτης τῶν οἰκημάτων εἶναι γενικὸν καὶ τελεῖ ἐν ἀμέσῳ συναρτήσει πρὸς τὴν δυνατότητα τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ σύμπτωσιν, τὸ περὶ οὗ πρόκειται οἴκημα ἀνήκει εἰς κληροδότημα, πρᾶγμα ὅπερ συμβαίνει καὶ εἰς πολλὰς περιπτώσεις ἄλλων κληροδοτημάτων δὲν ἀλλάζει τὴν βάσιν τοῦ θέματος διότι καὶ ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ θὰ πρέπει νὰ ἐξετασθῇ γενικώτερον τό θέμα τῆς ἐξαιρέσεως ὡρισμένων μισθώσεων ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου, ἐφόσον μισθωτὴς εἶναι τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον. 2. Ὡς πρὸς τὸν ἔλεγχον διαχειρίσεως τῶν Φ.Κ.Μ. τοῦ παρελθόντος ἀπαντῶμεν εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ὡς ἐποπτεύουσα ἀρχὴ τῶν Ἐθνικῶν Κληροδοτημάτων, ἔπραξε πᾶν ὅ,τι ἐπεβάλλετο διὰ τὴν ἐνέργειαν εὐρυτάτου ἐλέγχου τῆς ὅλης διαχειρίσεως. Ὡς γνωστόν, ἐν τῇ Βουλῇ ἐκ παλαιοτέρων σχετικῶν ἀνακοινώσεων, τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ὄχι μόνον διέταξε τὴν ἐνέργειαν σχετικοῦ ἐλέγχου ὑπὸ τῶν Οἰκον. Ἐπιθ)τῶν Πιντέρη, Ἀνδρεοπούλου, Μούσχουρα καὶ Ἀϋφαντῆ, ἀλλὰ καὶ διεβίβασε εἰς τὸν Εἰσαγγελέα Πλημμελειοδικῶν Λέσβου τὰ πορίσματα τῶν γενομένων ἐλέγχων. Ἐπειδὴ δὲ ἐθεώρησεν ὅτι ὁ γενόμενος ἔλεγχος ἔδει νὰ συμπληρωθῇ εἰς ὡρισμένα σημεῖα διέταξε συμπληρωματικὸν ἔλεγχον, τὸν ὁποῖον ἐνήργησεν ὁ Ἐπιθεωρητὴς Δημοσίων Ὑπαλλήλων Σ. Σακελλαρίου. Τό πόρισμα καὶ τοῦ συμπληρωματικοῦ τούτου ἐλέγχου, διεβιβάσθη ἁρμοδίως ὡς ἀνωτέρω. 3. Ὡς πρὸς τὴν ἀξιοποίησιν τῆς περιουσίας τῶν ΦΚΜ οἱ κ.κ. ἐρωτῶντες βουλευταί, γνωρίζουσιν ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν δὲν δύναται νὰ ἔχῃ οὐδεμίαν ἀνάμιξιν διότι κατὰ τὴν κειμένην νομοθεσίαν, μόνον ἐποπτεία ἀσκεῖ ἐπὶ τῆς διαχειρίσεως τῶν Φιλανθρωπικῶν Ἱδρυμάτων καὶ Κοινωφελῶν σκοπῶν. Τὴν ἀξιοποίησιν τῆς περιουσίας πρέπει νὰ ἀποφασίσῃ τὸ Δ.Σ. ὡς ὑπευθύνως διαχειριζόμενον τὴν περιουσίαν των, νὰ ὑποβάλῃ δὲ τὰς ληφθησομένας ἀποφάσεις πρὸς ἔγκρισιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν μετὰ γνώμην τοῦ Συμβουλίου Ἐθνικῶν Κληροδοτημάτων, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 2039)39. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

3) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3766)2762 τῆς 12ης Ἰουνίου 1956 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἀντίγραφον τῆς ὑπ’ ἀριθ. 498)12.6.56 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χρ. Παπασταύρου περὶ τοῦ τρόπου καθ’ ὃν ἐκαλύφθησαν αἱ γενόμεναι δαπάναι Φιλοξενίας κατὰ τὴν εἰς Μέτσοβον, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν ἐγκαινίων τοῦ ἐκεῖσε Νοσοκομείου καὶ λοιπῶν κοινωφελῶν ἔργων ἐπίσκεψιν τῶν Α. Α.Μ.Μ. τῶν Βασιλέων, ἄλλων ἐπισήμων, δημοσιογράφων κλπ. ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γνωρίσωμεν ὅτι λόγῳ τῆς μὴ πλήρους εἰσέτι ἐκκαθαρίσεως τοῦ Τοσιτσείου κληροδοτήματος, δὲν ἤρχισαν ὑποβαλλόμενοι ἡμῖν ὑπὸ τῶν διοικητῶν τοῦ Ἱδρύματος, οἱ σχετικοὶ προϋπολογισμοὶ καὶ ἀπολογισμοὶ τούτου. Ἡ ὑπηρεσία ἡμῶν κατὰ τὸ παρὸν στάδιον τῆς ἐκκαθαρίσεως τῆς κληρονομίας, ἀσκεῖ βάσει τοῦ Α.Ν. 2039)1939 ἁπλῶς ἐποπτείαν ἐπὶ τοῦ τρόπου τῆς ἐκκαθαρίσεως καὶ διαχειρίσεως τῆς κληρονομιαίας περιουσίας, προέρχεται δὲ κατὰ περίπτωσιν εἰς τὴν ἔγκρισιν ἢ μὴ τῶν καταβαλλομένων δαπανῶν, ἐξετάζουσα μόνον τὴν νομιμότητα, τῆς ἐνεργείας τούτων, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ἰδίᾳ τῆς καλλιτέρας ἐξυπηρετήσεως τῶν σκοπῶν τοῦ κοινωφελοῦς Ἱδρύματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

V. Τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Σπηλιοπούλου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4137)19.6.66 ὑμετέρου, ἀναφορικῶς μὲ τὴν καταχωρηθεῖσαν ἐν τῷ παρ’ ὑμῖν βιβλίῳ ἐρωτήσεων ὑπ’ ἀριθ. 568 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Σπηλιοπούλου, σχετικῶς μὲ τὴν στέγασιν τῶν σεισμοπαθῶν Κρεσταίνων Ἐπαρχίας Ὀλυμπίας Ν. Ἠλείας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Βάσει τῶν ὑποβληθέντων ἡμῖν στοιχείων ὑπό τῶν οἰκείων Γραφείων Ν)κοῦ τὸ ἀπαιτούμενον ποσὸν διὰ τὴν στέγασιν τῶν σεισμοπαθῶν, πλὴν Ἰονίων νήσων καὶ Θεσσαλίας, ἀνέρχεται περίπου εἰς τὸ ποσὸν τῶν δρχ. 85.000.000. Δοθέντος ὅτι ἡ ἄμεσος καὶ ταὐτόχρονος στέγασις ἁπάντων τούτων καθίσταται ἀδύνατος, ἀπεφασίσθη ὅπως τὸ τεράστιον αὐτὸ θέμα ἀντιμετωπισθῇ ἐντὸς τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῆς χώρας, διὰ τῶν κατ’ ἔτος διατιθεμένων διὰ στεγαστικοὺς σκοποὺς σχετικῶν πιστώσεων. Βάσει τῶν ἀνωτέρω, ἡ στέγασις τῶν πληγέντων τοῦ αὐτοῦ Νομοῦ, θὰ πραγματοποιηθῇ τμηματικῶς κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς στεγάσεως κατὰ πρῶτον λόγον, τῶν βαρύτερον πληγέντων. Διὰ τὴν πιστὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἀνωτέρω χαραχθείσης γραμμῆς, ἡ ἀνὰ οἰκισμὸν κατανομὴ τῶν ἑκάστοτε ἀνὰ Νομὸν διατιθεμένων πρὸς τοῦτο πιστώσεων, ἀνετέθη εἰς τὰς οἰκείας Νομαρχιακὰς Ἐπιτροπάς, αἵτινες ἀποτελοῦνται ἀπὸ τὸν νομάρχην, τὸν νομομηχανικὸν καὶ τὸν προϊστάμενον τοῦ Κέντρου Κοινωνικῆς Προνοίας. Μέχρι τοῦδε διὰ τὴν στέγασιν τῶν σεισμοπαθῶν Ἠλείας διετέθη πίστωσις δρχ. 11.900.000, ἥτις κατενεμήθη ὑπὸ τῆς οἰκείας Νομαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς εἰς 49 οἰκισμοὺς τοῦ Νομοῦ Ἠλείας. Ὁ οἰκισμὸς Κρέσταινα, δὲν συμπεριελήφθη μεταξὺ τῶν προγραμματισθέντων αἰκισμῶν καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν εἶναι δυνατὴ ἐπὶ τοῦ παρόντος ἡ χορήγησις στεγαστικῆς ἐνισχύσεως εἰς τοὺς σεισμοπαθεῖς δικαιούχους τοῦ οἰκισμοῦ τούτου. Ἐπὶ τούτοις γνωρίζομεν ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. Δ. Ο. 5139)23.6.56 Διαταγῆς μας, διεβιβάσαμεν εἰς τὸ Γραφεῖον Νομομηχανικοῦ Ἠλείας σχετικὴν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Κρεσταίνων, μὲ τὴν ἐντολὴν ὅπως θέσῃ ταύτην ὑπ’ ὄψιν τῆς οἰκείας Νομαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς κατὰ τὴν ἀνὰ οἰκισμὸν κατανομὴν τῆς τυχὸν διατεθησομένης νέας συμπληρωματικῆς πιστώσεως διὰ τὴν συνέχισιν τῶν ἔργων στεγάσεως σεισμοπαθῶν Ν. Ἠλείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 523 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, σχετικῶς μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 3487) 1955 «περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν», ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὰ ὑπὸ τοῦ κ. βουλευτοῦ ἀναφερόμενα, «ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ἀνωτέρω νόμου ἤρξατο ἐκ τῶν περιοχῶν ἐκείνων, εἰς ἃς προϋφίστατο ἡ δυνατότης παροχῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως εἰς τοὺς ἀγρότας καὶ οὐχὶ ἐκ τῶν ὀρεινῶν καὶ ἀπομεμακρυσμένων περιοχῶν» δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὴν πραγματικότητα, καθ’ ὅσον τὸ Ὑπουργεῖον κατέβαλλε καὶ καταβάλλει πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν διὰ τὴν ἐπάνδρωσιν δι’ ἰατρῶν, μαιῶν καὶ νοσοκόμων τῶν ἰατρείων ἐκείνων, ἅτινα εὑρίσκονται εἰς ὀρεινάς, δυσπροσίτους καὶ ἀπομεμακρυσμένας περιοχάς, ἐκεῖ ὅπου δὲν ὑπῆρχεν ἰατρός, ἡ δὲ ἰατρικὴ περίθαλψις τῶν κατοίκων τῶν ἐν λόγῳ περιοχῶν ἦτο ἄγνωστος μέχρι τοῦδε δι’ αὐτάς. Σχετικαὶ πρὸς τὸν ὡς ἄνω σκοπὸν εἶναι καὶ αἱ ὑπ’ ἀρ. 133 καὶ 194) 56 ἐγκύκλιοι διαταγαὶ ἡμῶν πρὸς ἅπαντα τὰ Νομαρχιακὰ Συμβούλια Ὑγείας καὶ Ἀσφαλίσεως, διὰ τῶν ὁποίων ρητῶς ἐτονίζετο, ὅτι «ὡς πρὸς τὴν ἐπάνδρωσιν τῶν προγραμματισθέντων καὶ ἱδρυθέντων ἰατρείων καὶ τὴν προτεραιότητα τῆς πληρώσεως τῶν ἰατρικῶν θέσεων, οὐδεμία ἀπόκλισις καὶ ἐξαίρεσις ἐπιτρέπεται καὶ ὅτι κατὰ πρῶτον ἔδει νὰ ἐπανδρωθοῦν τὰ ὀρεινὰ ἰατρεῖα καὶ αἱ ἀπόκεντροι περιοχαὶ ἑκάστου Νομοῦ, εἰς δὲ τοὺς δεχομένους εἰς τὰς ὡς ἄνω περιοχὰς ἰατροὺς νὰ δίδεται τὸ ἀνώτατον ὅριον μισθοῦ καὶ τὰ μεγαλύτερα ἐπιδόματα ὑπερωριακῆς ἐργασίας καὶ ὁδοιπορικὰ ἔξοδα». Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνωτέρω γνωρίζομεν, ὅτι μέχρι σήμερον ἐπρογραμματίσθη ἡ ἵδρυσις 1361 Κοινοτικῶν καὶ Ἀγροτικῶν ἰατρείων, ἐκ τῶν ὁποίων λειτουργοῦσι 365 ὡς Κοινοτικὰ μὲ ἰσαρίθμους ἰατρούς, 102 μαίας καὶ 50 ἀδελφὰς νοσοκόμους καὶ 349 Ἀγροτικὰ ἰατρεῖα μὲ ἰσαρίθμους ἰατρούς, τὰ πλεῖστα τῶν ὁποίων εὑρίσκονται εἰς ὀρεινάς, δυσπροσίτους, ἡμιορεινὰς καὶ ἀπομεμακρυσμένας περιοχάς. Τέλος, ὅσον ἀφορᾷ τὴν μὴ ἐπάνδρωσιν τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν, αὕτη ἐπιδιώκεται καὶ προωθεῖται συνεχῶς, προβλεπομένου δι’ αὐτοὺς ἱκανοποιητικοῦ μισθοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956.

Ἡ Ὑπουργὸς

ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωστοπούλου Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3847)56 ὑμετέρου, ἀναφορικῶς μὲ τὴν καταχωρηθεῖσαν ἐν τῷ παρ’ ὑμῖν βιβλίῳ ἐρωτήσεων ὑπ’ ἀριθ. 508 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωστοπούλου, σχετικῶς μὲ τὴν στέγασιν τῶν πυροπαθῶν οἰκισμῶν Ἁλμυροῦ Ν. Μεσσηνίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Δοθέντος ὅτι ἡ ἄμεσος καὶ ταὐτόχρονος στέγασις τῶν ἐκ τοῦ πολέμου καὶ τοῦ συμμοριτισμοῦ πληγέντων εἶναι ἀδύνατος, ἀπεφασίσθη ὅπως τὸ τεράστιον αὐτὸ θέμα ἀντιμετωπισθῇ τμηματικῶς καὶ ἐν τῷ μέτρῳ τῶν ἑκάστοτε οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῆς Χώρας. Βάσει τῶν ἀνωτέρω ἡ στέγασις τῶν πληγέντων, τοῦ αὐτοῦ Νομοῦ, θὰ πραγματοποιηθῇ τμηματικῶς κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς στεγάσεως κατὰ πρῶτον λόγον τῶν πολεμοπαθῶν κλπ. ὀρεινῶν οἰκισμῶν καὶ τῶν βαρύτερον πληγέντων. Διὰ τὴν πιστὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἀνωτέρω χαραχθείσης γραμμῆς, ἡ ἀνὰ οἰκισμὸν κατανομὴ τῶν ἑκάστοτε ἀνὰ Νομὸν διατιθεμένων πρὸς τοῦτο πιστώσεων, ἀνετέθη εἰς τὰς οἰκείας Νομαρχιακὰς Ἐπιτροπάς, αἵτινες ἀποτελοῦνται ἀπὸ τὸν Νομάρχην, τὸν Νομομηχανικὸν καὶ τὸν προϊστάμενον τοῦ Κέντρου Κοινωνικῆς Προνοίας. Κατὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1954–55 καὶ 1955–56 διετέθη πίστωσις δραχμῶν 300.000 διὰ τὴν χορήγησιν στεγαστικῶν δανείων εἰς τοὺς πολεμοπαθεῖς κλπ. Νομοῦ Μεσσηνίας, ἥτις καὶ κατενεμήθη ὑπὸ τῆς οἰκείας Νομαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς, ὡς ἀκολούθως:

Κατόπιν τούτων, ἐπὶ τοῦ παρόντος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χορηγηθῇ ἐνίσχυσις εἰς τοὺς κατοίκους τοῦ οἰκισμοῦ Ἁλμυροῦ. Κατὰ τὴν ἀνὰ Νομὸν κατανομὴν τῆς τυχὸν τεθησομένης εἰς τὴν διάθεσίν μας πιστώσεως διὰ τὴν συνέχισιν τῶν ἔργων στεγάσεως πολεμοπαθῶν κλπ. θὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν καὶ τὰς στεγαστικὰς ἀνάγκας τοῦ Νομοῦ Μεσσηνίας, κατὰ δὲ τὴν κατανομὴν ἀνὰ οἰκισμὸν τῆς διὰ τὸν Νομὸν Μεσσηνίας διατεθησομένης πιστώσεως, θὰ παρακληθῇ ὁ κ. Νομάρχης ὅπως ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του καὶ τὸν οἰκισμὸν Ἁλμυροῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Ἰουνίου 1956.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

4) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Β. Θανασέκου, Ν. Κιτσίκη καὶ Γ. Σπηλιοπούλου. Σχετικῶς πρὸς τὴν ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Β. Θανασέκου, Ν. Κιτσίκη καὶ Γ. Σπηλιοπούλου ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι, μὲ τὴν ἀποχέτευσιν τῶν Σανατορίων Μελισσίων, τὸ Ὑγειονομικὸν Κέντρον Ἀττικῆς ἀσχολεῖται ἀπὸ μακροῦ, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἤρχισε νὰ δημιουργῆται θέμα ἀποχετεύσεως δι’ ἕκαστον Σανατόριον. Ἐκ τούτων τινὰ συνεμορφώθησαν ἀπολύτως ὡς τὸ Σανατόριον Παπαδημητρίου καὶ τὸ τοιοῦτον τοῦ Παπανικολάου, ἐκ τῶν ὁποίων οὐδὲν ζήτημα δημιουργεῖται. Προκειμένου περὶ τοῦ Σανατορίου Ἐργατῶν Θαλάσσης, εὐθὺς ὡς διεπιστώθη ὅτι τὸ ἔδαφος δὲν εἶχεν ἀπορροφητικὴν ἱκανότητα, τὸ Ὑγειονομικὸν Κέντρον ἐπανήρχετο πολλάκις εὐθὺς ὡς ἐδημιουργοῦντο ζητήματα. Ἐσχάτως κατόπιν ὑποβολῆς παραπόνων πρὸς ἡμᾶς ὑπὸ τῶν κατοίκων, ἐδώσαμεν ἐντολὴν εἰς τὸν Γενικὸν Διευθυντὴν Ὑγιεινῆς τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου, ὡς καὶ τὸν Διευθυντὴν Δημοσίας Ὑγείας καὶ τοῦ Ὑγειονομικοῦ Κέντρου οἱ ὁποῖοι μετέβησαν ἐπὶ τόπου πρὸς διαπίστωσιν τῆς καταστάσεως. Μεθ’ ὃ τὴν 5ην τρέχοντος μηνὸς ἐπέμψαμεν ἐξαιρετικῶς ἐπεῖγον ἔγγραφον πρὸς τὴν Διεύθυνσιν τοῦ Σανατορίου, δι’ οὗ μετ’ αὐστηρότητος συνεστήσαμεν τὴν ἄμεσον λύσιν τοῦ ζητήματος τῆς ἀποχετεύσεως διὰ τοῦ βιολογικοῦ καθαρισμοῦ τῶν λειμμάτων καὶ τῆς χρησιμοποιήσεως εἶτα, τῶν ὑδάτων πρὸς ἄρδευσιν τῶν ἐκτάσεων τοῦ Σανατορίου. Ἐπίσης δι’ ἑτέρας διαταγῆς τῆς 6ης τρέχοντος συνεστήσαμεν τὴν λῆψιν προχείρων μέτρων μέχρι τῆς ἐκτελέσεως τῶν ὁριστικῶν ἔργων. Τὴν 8ην τρέχοντος δι’ ἐγγράφου μας πρὸς τὸ Σανατόριον Μπόμπολα, ἐζητήσαμεν τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ ἀποχετευτικοῦ συστήματος. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐνεργειῶν τὸ Σανατόριον Ἐργατῶν Θαλάσσης ἤρχισε μεταφέρον τὰ λείμματα διὰ βυτιοφόρων αὐτοκινήτων. Τὸ τοιοῦτον διεπιστώσαμεν αὐτοπροσώπως μεταβάντες τὴν πρωΐαν τῆς 18ης τρέχοντος συνοδευόμενοι ὑπὸ ἀνωτάτων ὑγειονομικῶν ὑπαλλήλων. Τὸ ζήτημα τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ ἡμᾶς σοβαρῶς, παρακολουθοῦμεν διὰ τοῦ Ὑγειονομικοῦ Κέντρον Ἀττικῆς καὶ τῶν ἐπιτοπίων Ἀστυνομικῶν Ἀρχῶν. Τὰ σχέδια τοῦ ἔργου τῆς ὁριστικῆς ἐπιλύσεως τῆς ἀποχετεύσεως εὑρισκόμενα παρ’ ἡμῖν, θὰ τεθῶσιν εὐθὺς εἰς ἐφαρμογήν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

5) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωστοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 508 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστοπούλου, σχετικῶς μὲ ἵδρυσιν Ἀγροτικοῦ ἰατρείου εἰς Ἁλμυρὸν πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων τῶν Κοινοτήτων Σελίτσης, Ἁλμυροῦ, Μικρᾶς καὶ Μεγάλης Μαντινείας, Σωτηριανίκων καὶ Τρικοτσόβης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ ἵδρυσις ἰατρείου ἐν Ἁλμυρῷ δὲν καθίσταται δυνατὴ καθόσον ὁ Ἁλμυρὸς τυγχάνει συνοικισμὸς ἐκ 10 περίπου οἰκιῶν τῆς Κοινότητος Σελίτσης ἥτις μετὰ τῶν ἑτέρων Κοινοτήτων Μικρᾶς καὶ Μεγάλης Μαντινείας, ἀπέχουσιν ἐκ τῆς πόλεως τῶν Καλαμῶν περίπου 8 χιλιόμετρα καὶ ὡς ἐκ τούτου οἱ κάτοικοι τῶν ἐν λόγῳ Κοινοτήτων ἐξυπηρετοῦνται ἰατροφαρμακευτικῶς ὑπὸ τοῦ Κρατικοῦ Νοσοκομείου καὶ Ὑγειονομικοῦ Κέντρου τῆς πόλεως ταύτης. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων τῶν Κοινοτήτων Σωτηριανίκων καὶ Τρικοτσόβης, οὗτοι ἐξυπηρετοῦνται ὑπὸ τοῦ ἰατροῦ Σαράβα Βενετσάνου καὶ τῆς μαίας Ἀγγελικῆς Ζέρβα τοῦ ἱδρυθέντος Κοινοτικοῦ ἰατρείου Κάμπου Ἀβίας εἰς ὅ ἔχουσιν ὑπαχθῆ αἱ ἐν λόγῳ Κοινότητες. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956.

Ἡ Ὑπουργὸς

ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ

VI. Τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Τζαννετάκη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὡς ἄνω ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 496 ἀπὸ 11.6.56 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Τζαννετάκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Τὸ πρόγραμμα ἠλεκτρισμοῦ τῆς Χώρας, τοῦ ὁποίου ἡ ἐκτέλεσις ἤρξατο μὲ τὴν ἀρχικὴν συμπαράστασιν τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας διὰ τῆς κατασκευῆς τῶν ἐν λειτουργίᾳ ἤδη εὑρισκομένων ἔργων Ἀλιβερίου, Λάδωνος, Ἄγρα καὶ Λούρου καὶ Ἐθνικοῦ δικτύου μεταφορᾶς διανομῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας εἰς τὰ ὁποῖα προστίθεται ἤδη ἡ κατασκευὴ νέων ἔργων δι’ Ἑλληνικῶν πόρων ὡς τὰ τοῦ Μέγδοβα καὶ τῆς Πτολεμαΐδος καὶ ἡ μελέτη ἑτέρων, εἶχε περιορισθῆ ἐκ γεωγραφικῶν τεχνικῶν λόγων εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῆς ἠπειρωτικῆς Ἑλλάδος. Ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπουσα ὅπως ἡ μέριμνα διὰ τὸν ἐξηλεκτρισμὸν περιλάβῃ καὶ τὰς νήσους, ἐνέκρινεν ἐν ἔτει 1955 πίστωσιν πέντε ἑκατομμυρίων δραχμῶν διὰ τὴν ἐκπόνησιν ὁριστικῶν γενικῶν μελετῶν πρὸς ἐκμετάλλευσιν τῶν ὑδρονομικῶν δυνατοτήτων τῆς νήσου Κρήτης δι’ ἅς ὑπῆρχον ἐνθαρρυντικὰ στοιχεῖα ἐκ προηγουμένων ἀναγνωρίσεων. Αἱ μελέται αὗται ἤρχισαν παραδιδόμενα ὑπὸ τῶν ἀναδόχων. Διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3485)1955 νόμου «περὶ προωθήσεως τοῦ ἐξηλεκτρισμοῦ τῶν Νήσων καὶ παραμεθορίων περιοχῶν» ἠκυρώθη ἡ πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου δι’ ἧς εἶχε γίνει ἡ ἀνάθεσις τῶν ἀνωτέρω μελετῶν Κρήτης καὶ ἐτέθησαν αἱ ἀκόλουθοι βάσεις διὰ τὴν περαιτέρω προώθησιν τοῦ ἐξηλεκτρισμοῦ Κρήτης, τοῦ ἐξηλεκτρισμοῦ τῶν Νήσων, ὡς καὶ τῶν περιοχῶν τῆς Χώρας αἵτινες ἤθελον ἐξαιρεθῆ τῶν προνομίων τῆς Δ.Ε.Η. α) Ἐπιτρέπεται ἡ εἰς τοὺς ἀναδόχους τῶν ὑπὸ ἐκπόνησιν μελετῶν Κρήτης ἀνάθεσις περαιτέρω μελετῶν ἐν Κρήτῃ κατόπιν κοινῆς συμφωνίας. β) Προβλέπεται ἡ δυνατότης κατασκευῆς κυρίων γραμμῶν μεταφορᾶς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας εἰς τὰς Νήσους καὶ παραμεθορίους περιοχὰς πρὸς ἠλεκτροδότησιν αὐτῶν δι’ ἑνιαίου συστήματος. Τὰ ἔργα ταῦτα ἐκτελούμενα ὡς ἔργα Δημοσίων Ἐπενδύσεων μὲ ἐνδεχομένην χρησιμοποίησιν πιστώσεων ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς, θὰ ἐκμισθῶνται ἢ θὰ ἐκποιῶνται πρὸς τὰς ἑκασταχοῦ τῶν Νήσων ἢ περιοχῶν Ὀργανισμοὺς ἢ φυσικὰ ἢ νομικὰ πρόσωπα δημοσίου ἢ ἰδιωτικοῦ δικαίου. Ἐν τῷ πλαισίῳ ὅθεν τοῦ ἀνωτέρω Νόμου προεβλέφθη εἰς τὸ πρόγραμμα Δημοσίων Ἐπενδύσεων ἡ μελέτη καὶ κατασκευὴ μιᾶς γραμμῆς μεταφορᾶς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας διὰ τὸν ἐξηλεκτρισμὸν τῆς νήσου Νάξου. Συμφώνως πρὸς συνταχθεῖσαν προμελέτην, προβλέπεται ἡ κατασκευὴ γραμμῆς ὑψηλῆς τάσεως συνολικοῦ μήκους 30 περίπου χιλιομέτρων διὰ τὴν μεταφορὰν ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας, πρὸς ἐξυπηρέτησιν 11 Κοινοτήτων τῆς νήσου διὰ 8 ὑποσταθμῶν, ἐξ ὑφισταμένου ἐργοστασίου παραγωγῆς τῆς πεδιάδος Νάξου, ὅπερ δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἀξιοποιηθῇ μέχρι σήμερον. Τὸ ἐργοστάσιον τοῦτο διαθέτον ἐγκατεστημένην ἰσχὺν 540 χιλιοβὰτ ἐξυπηρετεῖ σήμερον μὲ τό ὑφιστάμενον δίκτυον τὴν πόλιν Νάξου καὶ μικρὰν περιοχὴν ἑτέρων τριῶν Κοινοτήτων μὲ συνολικὸν πληθυσμὸν 3.600 κατοίκων. Ἡ μεγίστη φόρτισις τῶν μηχανῶν ἀνῆλθε κατὰ τὸ ἔτος 1955 εἰς 130 χιλιοβάτ, ἐνῷ ἡ μέση φόρτισις ἦτο 45–90 χιλιοβάτ, μόνον μὲ ἐτησίαν συνολικὴν κατανάλωσιν 273.000 ὡριαίων χιλιοβάτ. Διὰ τῆς κατασκευῆς τῆς προβλεπομένης νέας γραμμῆς μεταφορᾶς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας θὰ ἐξυπηρετηθοῦν 11 περαιτέρω Κοινότητες μὲ πληθυσμὸν 11.000 κατοίκων καὶ θὰ προστεθῇ ἀντίστοιχος κατανάλωσις ἐκτιμωμένη εἰς 140.000 ὡριαῖα χιλιοβὰτ ἐτησίως (ἄνευ ἀρδεύσεως). Τοιουτρόπως θέλει ἀξιοποιηθῇ τὸ ὑφιστάμενον ἐργοστάσιον παραγωγῆς διὰ τὴν κατασκευὴν τοῦ ὁποίου διετέθη δάνειον 84.000 δολλαρίων ὑπὸ τῆς Κ.Ε.Δ. Τὸ κόστος κατασκευῆς τῆς ἐν λόγῳ γραμμῆς ὑψηλῆς τάσεως μήκους 30 χιλιομέτρων καὶ 8 ὑποσταθμῶν ἐκτιμᾶται εἰς δραχμὰς 1.500.000. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Ἰουνίου 1956.

Ε. Υ.

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Κ. ΑΣΚΗΤΟΠΟΥΛΟΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκη. Ἐπὶ τῆς συνημμένης, εἰς τὸ ἐν ἐπικεφαλίδι ὑμέτερον ἔγγραφον ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Εὐβοίας κ. Ε. Ἀρβανιτάκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Κατόπιν ἡμετέρων ἐνεργειῶν, εἰς πάντας τοὺς λαβόντας ἁλιευτικὰ δάνεια ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας (A.M. A.G. — Κ.Ε.Δ.) παρεσχέθησαν, ἀπὸ τοῦ 1954, ὑπὸ τοῦ Ο.Χ.Ο.Α. σημαντικαὶ διευκολύνσεις, ὥστε νὰ καταστῇ δι’ αὐτοὺς ὅσον ἔνεστι ἀκοπωτέρα ἡ ἐξυπηρέτησις τῶν ὀφειλῶν των. Οὕτω 1. Ἐκεφαλαιοποιήθησαν πᾶσαι αἱ μέχρι τοῦ 1954 ὑφιστάμεναι καθυστερήσεις ἐπὶ τῶν χορηγηθέντων δανείων. 2. Ἐμειώθη ὁ τόκος τῶν δανείων ἀπό 5% εἰς 3,5%. 3. Ἐπὶ τῶν καθυστερήσεων δὲν ὑπελογίσθη τόκος ὑπερημερίας (12%), ἀλλὰ ὁ ἁπλοῦς συμβατικὸς τόκος, μειωθεὶς ὡς ἄνω, εἰς 3,5%. 4. Ἐπεμηκύνθη ὁ χρόνος ἐξοφλήσεως τῶν δανείων εἰς 12 ἔτη διὰ τὰ συγκροτήματα γρὶ–γρὶ καὶ εἰς 15 ἔτη, διὰ τὰς μηχανότρατας ἀπὸ τοῦ ἔτους 1952 καὶ 5. Ἀπηλλάγησαν οἱ ὀφειλέται τῆς ὑποχρεώσεως, ὅπως ἀσφαλίζωσι τὰ ἐνυπόθηκα εἰς τὸν ΟΧΟΑ σκάφη κατὰ κινδύνων θαλάσσης. Διὰ τῶν ὡς ἄνω μέτρων ἐξουδετερώθη σχεδὸν ἐν τῷ συνόλῳ της ἡ ὑπὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς τιμῆς τοῦ δολλαρίου προκύψασα ἐπιβάρυνσις τῶν ὀφειλετῶν, ὥστε νὰ μὴ δικαιολογῆται καθυστέρησις αὐτῶν εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ληφθέντων παρ’ αὐτῶν δανείων. Προσέτι, καθ’ ἃς ἔχομεν πληροφορίας ὑπὸ τοῦ ΟΧΟΑ καὶ τῆς ΑΤΕ, ὁσάκις συντρέχουν εἰδικοὶ λόγοι αἰτιολογοῦντες τοῦτο, γίνονται καὶ πρόσθετοι διευκολύνσεις διὰ τὴν ἐξόφλησιν τῶν καθυστερουμένων δόσεων, μέτρα δὲ πιεστικὰ λαμβάνονται μόνον διὰ τοὺς ἐπιδείξαντας κακοπιστίαν ὀφειλέτας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Ἰουνίου 1956.

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

VII. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Τριανταφυλλίδη. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2980 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ δι’ αὐτοῦ διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Τριανταφυλλίδη, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς διευκολύνσεως τῶν μηχανοτεχνιτῶν τοῦ κλάδου τῆς Σιδηροβιομηχανίας εἰς τὴν πρακτικὴν καὶ τεχνικὴν ἐκπαίδευσιν, ἔχει ὁρισθῆ ὅτι οὗτοι δικαιοῦνται τοῦ ἡμερομισθίου τοῦ ἀνειδικεύτου ἐργάτου οὐχὶ ἀπὸ τῆς συμπληρώσεως τοῦ 19ου ἔτους τῆς ἡλικίας των, ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον ἔχουν συμπεπληρωμένην ἐν ταὐτῷ καὶ ἐνιαυσίαν τοὐλάχιστον προϋπηρεσίαν. Τοιουτοτρόπως, διευκολύνεται ἡ πρόσληψις τούτων εἰς ἐργασίαν διὰ τὴν τεχνικὴν των ἐκπαίδευσιν καὶ ταὐτοχρόνως ἀποτρέπεται ἡ ἐκμετάλλευσις τούτων ἀπὸ τοὺς ἐργοδότας των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Ἰουνίου 1956.

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Δ. ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

VIII. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Βρανοπούλου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4024 ἀπὸ 16.6.56 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἀντίγραφον τῆς ὑπ’ ἀριθ. 559 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Ἀθηνῶν κ. Βρανοπούλου Δημητρίου ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἔκδοσιν τοῦ νέου τύπου ταὐτοτήτων τῶν πολιτῶν, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Διαπιστωθέντος, ὅτι ὁ τύπος τῶν νῦν ταὐτοτήτων ὑπόκειται εἰς κίνδυνον εὐχεροῦς νοθείας καὶ πλαστότητος, συνεκροτήσαμεν Ἐπιτροπὴν πρὸς μελέτην τοῦ ὅλου ζητήματος τῶν ταὐτοτήτων, μετὰ μελέτην δὲ τῆς ἐκθέσεως ταύτης, ὡς καὶ τῶν γνωμῶν τῶν εἰδικῶν, ἀπεφασίσαμεν τὴν ἐφαρμογὴν νέου συστήματος δελτίων ταὐτότητος. Πρὸς τοῦτο, προήλθομεν εἰς τὴν προμήθειαν τοῦ χάρτου αἰτήσεων, διὰ δὲ τὴν προμήθειαν τῶν ἀπαιτουμένων μηχανημάτων, ζελατίνης, ὡς καὶ τοῦ χάρτου δελτίου ταὐτότητος, ἔχει μεταβιβασθῆ ἡ ἀπαιτουμένη πρὸς τοῦτο πίστωσις εἰς τὴν παρὰ τῇ Ὑπηρεσίᾳ Κρατικῶν Προμηθειῶν, Ὑπηρεσίαν Ἐντελλομένων Ἐξόδων. Ἐπίσης, ἔχουσιν ἀποσταλῆ εἰς τὴν ἀνωτέρω Ὑπηρεσίαν καὶ αἱ σχετικαὶ προδιαγραφαί, αὕτη δὲ ἐνεργήσασα τὰς σχετικὰς προκαταρκτικὰς ἐργασίας, πρόκειται νὰ προέλθῃ εἰς τὴν διακήρυξιν διενεργείας σχετικοῦ μειοδοτικοῦ διαγωνισμοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν πολιτῶν, διὰ τὴν ἔκδοσιν τῶν ἐν λόγῳ δελτίων ταὐτότητος, αὕτη θὰ εἶναι μικρά, δηλαδὴ ἡ ἀξία τριῶν φωτογραφιῶν, ὡς τοῦ ἀναλογοῦντος χαρτοσήμου, πρὸς ἀπόσβεσιν μόνον τοῦ ποσοῦ τῆς δαπάνης προμηθείας τῶν ὑλικῶν, χάρτου, ζελατίνης κλπ. Δὲν παραλείπομεν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι διατηροῦμεν ἐπιφύλαξίν τινα, ὡς πρὸς τὴν προμνησθεῖσαν δαπάνην, δι’ ὃ θέλομεν ἐπανεξετάσει τὸ θέμα τοῦτο, διὰ τὴν ὅσον τὸ δυνατὸν μικροτέραν ἐπιβάρυνσιν τῶν πολιτῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Λαιμοῦ. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3860) 13.6.1955 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀνδρ. Λαιμοῦ, νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ σφράγισις τῶν μέτρων καὶ σταθμῶν ἐνεργεῖται ἐντὸς τῶν χρονικῶν ὁρίων, τῶν καθοριζομένων διὰ τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ ἀπὸ 17.12.1938 Β. Διατάγματος. Ἡ ἐτησία ἐπιβάρυνσις τῶν ἐπαγγελματιῶν εἶναι ἐλαχίστη, ἀνερχομένη, κατὰ μέσον ὅρον, εἰς δέκα ἑπτὰ (17) δραχμὰς δι’ ἕκαστον ἐπαγγελματίαν. Ἡ ἐπιμήκυνσις τῶν χρονικῶν ὁρίων ἐλέγχου τῶν μέτρων καὶ σταθμῶν ἀντεδείκνυται, καθ’ ὅσον ὑφιστάμενα, ὡς ἐκ τῆς χρήσεώς των, φθοράν, παρουσιάζονται κατὰ κανόνα ἐλλιποβαρῆ κατὰ τὸν διενεργούμενον ἔλεγχον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

3) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Παπαπαναγιώτου. Ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 356)8.6.1956 ὑμέτερον ἔγγραφον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι, εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 467)1956 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θεοφ. Παπαπαναγιώτου, ἀφορώσης εἰς τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ θεσμοῦ τῶν εἰδικῶν Παρέδρων. Οἱ εἰδικοὶ Πάρεδροι διωρίζοντο, δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 208 τοῦ προϊσχύσαντος κώδικος τῆς δημοτικῆς καὶ κοινοτικῆς νομοθεσίας ὑπὸ τῆς Διοικήσεως εἰς Συνασπισμοὺς τῶν Νέων Χωρῶν ἀσχολούμενοι εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῶν κρατικῶν καθηκόντων τοῦ δημάρχου ἢ προέδρου τῆς κοινότητος, ὡς ληξιάρχων ἐκδόσεως πιστοποιητικῶν, καταστάσεων τῶν πολιτῶν τῆς περιφερείας τοῦ συνοικισμοῦ. Εἰς τοὺς ἐν λόγῳ παρέδρους, κατεβάλλετο ἀποζημίωσις ἐκ τοῦ δημοτικοῦ ἢ κοινοτικοῦ ταμείου, ὁριζομένη δι’ ἀποφάσεως τοῦ δημοτικοῦ ἢ κοινοτικοῦ συμβουλίου, ἐγκρινομένης ὑπὸ τοῦ Νομάρχου. Ἡ διατήρησις τοῦ θεσμοῦ τῶν εἰδικῶν παρέδρων, ἀπετέλεσε θέμα ἰδιαιτέρας συζητήσεως τῆς Ἐπιτροπῆς, ἐπὶ τῆς συντάξεως τοῦ νέου δημοτικοῦ καὶ κοινοτικοῦ κώδικος, τοῦ ἰσχύοντος ἀπὸ τῆς 11ης Ἰουλίου 1954, ἥτις δὲν ἔκρινε διατηρητέον τὸν θεσμὸν τοῦτον, καθ’ ὅσον ἐδέχθη ὅτι ὑπὸ τὰς ὑφισταμένας σήμερον συγκοινωνιακὰς καὶ λοιπὰς συνθήκας, ἡ ἐξυπηρέτησις τῶν δημοτῶν ἐξασφαλίζεται καὶ εἰς τὰς Νέας Χώρας, ὡς καὶ εἰς τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα, ὑπὸ τῶν δημάρχων καὶ τῶν προέδρων τῶν κοινοτήτων, ὡς καὶ τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν Ὑπηρεσιῶν, αἵτινες ἐν σχέσει πρὸς τὸ παρελθόν, εἶναι ἀρτίως ὠργανωμέναι καὶ λειτουργοῦν λίαν ἱκανοποιητικῶς. Ἐξ ἄλλου, διὰ τοῦ νέου δημοτικοῦ καὶ κοινοτικοῦ κώδικος, κατηργήθησαν αἱ προϊσχύουσαι διατάξεις, αἵτινες διαφοροτρόπως ἐρρύθμιζον τὰ αὐτὰ θέματα διὰ τὰς Νέας Χώρας καὶ τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα καὶ ἐθεσπίσθη ἑνιαῖον δίκαιον δι’ ὅλους τοὺς δήμους καὶ τὰς κοινότητας τῆς Ἐπικρατείας, ὡς ἐκ τούτου δὲν ἐκρίθη καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦτον διατηρητέος διὰ τὰς Νέας Χώρας ὁ θεσμὸς τῶν εἰδικῶν παρέδρων, ὅστις καὶ οἰκονομικὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν δημοτικῶν καὶ κοινοτικῶν ταμείων συνεπήγετο. Διὰ τοὺς ἐκτεθέντας λόγους, τὸ Ὑπουργεῖον δὲν ἐγκρίνει σκόπιμον τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ ὡς ἄνω θεσμοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ΔΕΚΕΛ κ. Γ. Καρτάλης ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως.

§19Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς συμφωνίας μας μὲ τὴν Κυβέρνησιν, θὰ προσπαθήσω νὰ εἶμαι σύντομος, δεδομένου ὅτι ἡ συζήτησις συνεφωνήθη νὰ μὴ παραταθῇ ἐπὶ μακρόν. Τὸ ἐρώτημα τό ὁποῖον ἀπευθύνω πρῶτον πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, εἶναι ποία θὰ εἶναι ἡ ποσότης τοῦ σίτου ἡ ὁποία θὰ συγκεντρωθῇ καὶ δεύτερον ποία θὰ εἶναι ἡ βασικὴ τιμὴ ἀσφαλείας. Ἡ Κυβέρνησις ἐξήγγειλεν σειρὰν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν ἕνα μέρος τῆς παραγωγῆς τῶν μικρῶν σιτοκαλλιεργητῶν καὶ σᾶς εἶναι γνωστὰ τὰ μέτρα αὐτά. Θὰ τὰ ἐπαναλάβω μόνον ἐν συντομίᾳ. Διὰ τοὺς καλλιεργητάς μέχρι 10 στρεμμάτων, οὐδεμία πρὸς τὸ παρὸν πρόνοια λαμβάνεται, ἐν ἀντιθέσει μὲ ὅ,τι συνέβαινε κατὰ τὸ παρελθόν. Διὰ νὰ ἐκτιμηθῇ ἡ σοβαρότης τοῦ κενοῦ αὐτοῦ, ἀρκεῖ νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸ Σῶμα, ὅτι οἱ σιτοκαλλιεργηταὶ ἐκτάσεως κατωτέρας τῶν 10 στρεμμάτων, καλλιεργοῦν 1.861.146 στρέμματα, ἀνέρχονται δὲ εἰς 376.796 οἰκογενείας, ἐπὶ συνόλου 738.693. Δηλαδὴ ἄνω τοῦ ἡμίσεος τῶν σιτοκαλλιεργητῶν, εἶναι καλλιεργηταὶ ἐκτάσεων ἀπὸ 1–10 στρέμματα. Καὶ ὅμως διὰ τὴν κατηγορίαν αὐτήν, οὐδεμία πρόνοια ἐλήφθη. Διὰ τὰς ἐκτάσεις ἀπὸ 11 μέχρι 40 στρεμμάτων, ἐξαγγέλλονται δύο τιμαὶ συγκεντρώσεως, μία διὰ 1.200 ὀκάδες, δηλαδὴ 40 ὀκάδες τὸ στρέμμα πρὸς 4.30 δρχ. καὶ μία διὰ 600 ὀκάδας πρὸς 3.90 δραχμάς. Καὶ ἡ τρίτη κατηγορία, εἶναι ἡ κατηγορία τῶν καλλιεργητῶν ἀπὸ 400 ἕως 100, διὰ τοὺς ὁποίους λαμβάνεται πρόνοια συγκεντρώσεως διὰ ποσότητα μέχρι 2.500 ὀκάδων πρὸς 3.90 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Αὐτὰ εἶναι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις. Διὰ νὰ ἐξετάσωμεν τὴν σημασίαν τῶν μέτρων, πρέπει νὰ ἀναφερθῶμεν πρῶτον εἰς τὸ πιθανὸν ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ συγκεντρώσῃ ἡ Κυβέρνησις, μὲ τὰς ἀνωτέρω προνομιακὰς τιμάς, ἐν συγκρίσει μὲ τὸ σύνολον τῆς ἐσοδείας. Ὡς πρὸς τὸ σύνολον τῆς ἐσοδείας, ὑπάρχει σοβαρὰ διακύμανσις ἐκτιμήσεως. Τὸ μὲν Ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας, προβαίνει εἰς ἐκτίμησιν τῆς ἐφετεινῆς ἐσοδείας εἰς 1.400.000 τόννους, ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ὁμιλεῖ περὶ 1.250.000 καὶ ἡ Ὁμοσπον. Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν, περὶ 1.050.000. Ἡ διαφορὰ εἶναι τεραστία, διότι μεταξὺ τῆς Ὁμοσπονδίας Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν καὶ τοῦ Ὑπουργείου, εἶναι 250.000 τόννοι, δηλαδὴ μία διαφορὰ ἐκτιμήσεως ἄνω τοῦ 20% τῆς ἐσοδείας. Εἶναι ἀδύνατον καθ’ ἥν στιγμὴν εὑρισκόμεθα σχεδὸν ἐν πλήρει ἁλωνισμῷ, νὰ μὴ γνωρίζῃ τὸ Ὑπουργεῖον ποῖον θὰ εἶναι τὸ ὕψος κατὰ προσέγγισιν τῆς ἐσοδείας. Ὡς ἐκ τούτου, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ὀχυροῦται ὄπισθεν τῆς ἀγνοίας τοῦ συνόλου τῆς ἐσοδείας, ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς πρέπει νὰ δεχθῶμεν ὅτι ὀφείλεται εἰς τὴν κακὴν λειτουργίαν τῶν ὑπηρεσιῶν της. Πέρυσι, διὰ τῶν μέτρων, τῶν προνομιακῶν, ὅπως λέγονται, τιμῶν ὑπέρ τῶν μικρῶν καλλιεργητῶν, συνεκεντρώθη ποσόν, μὲ τὴν τιμὴν μὲν τῶν 4 δρχ. 71.832 ὀκάδων καὶ τὴν τιμὴν τῶν 3,70 δρχ. 38.438.000 ὀκάδων σίτου. Οἱ δύο ἀριθμοὶ δίδουν σύνολον 110.000.000 ὀκάδων, τουθ’ ὅπερ σημαίνει ἕνα ποσοστὸν 135.000 τόννους. Ἐὰν λοιπόν, ἡ στρεμματικὴ ἀπόδοσις, ἡ διαφορὰ τῆς καλλιεργείας καὶ ἡ ἐκτίμησις, εἶναι περίπου οἷαι ἦσαν αἱ περυσιναί (ἡ περυσινὴ ἐκτίμησις τῆς ἐσοδείας παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἦτο εἰς 1.200.000–1.300.000 τόννους), θὰ ἔχῃ συγκεντρώσει ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας μὲ τὰς προνομιακὰς αὐτὰς τιμάς, περὶ τοὺς 120–130 χιλιάδας τόννους, τὶ ὑπολείπεται νὰ συγκεντρωθοῦν, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ὁλοκληρωτικὴ συγκέντρωσις; Ὅπως γνωρίζετε, κ. βουλευταί, 800.000 τόννοι ὑπολογίζεται περίπου ἡ αὐτοκατανάλωσις τῶν σιτοπαραγωγῶν, μαζὶ μὲ τὰς ἀνάγκας τῆς σπορᾶς. Τὸ ποσοστὸν ἄρα τῆς συγκεντρώσεως ὀφείλει νὰ μετρηθῇ ὡς ἐκ τούτου ἀπὸ τὴν διαφορὰν μεταξὺ τῆς συνολικῆς ἐσοδείας καὶ τοῦ ποσοῦ τῶν 800 χιλιάδων τόννων, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ MINIMUM τῶν ἀναγκῶν τῆς αὐτοκαταναλώσεως καὶ τῆς σπορᾶς. Ἐὰν ὑπολογίσω μεταξὺ ὅλων τῶν ἀριθμῶν, τοὺς ὁποίους σᾶς ἔδωσα, μίαν ἐσοδείαν 1.200–1.250, αὐτὸ σημαίνει, ὅτι τὸ ποσὸν πρὸς συγκέντρωσιν, θὰ εἶναι περίπου 450.000 τόννοι. Ἐξ αὐτῶν, διὰ τῶν προνομιακῶν λεγομένων τιμῶν, ἀπέδειξα ὅτι δὲν θὰ εἶναι τὸ ποσὸν μεγαλύτερον τῶν 120–130 ἢ 135 χιλιάδων τόννων. Θὰ ἀπομένουν, λοιπόν, πρὸς διάθεσιν, περίπου 300.000 τόννοι, ὅταν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι μία ποσότης 20–30 χιλιάδων τόννων παραμένουν εἰς χεῖρας ἰσχυρῶν παραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι ἀναβάλλουν συνήθως τὴν διάθεσιν τῆς ἐσοδείας των διὰ τὸν χειμῶνα καὶ παραμένουν, λοιπόν, πέραν τῶν προνομιακῶν μέτρων, 250–300. χιλιάδες τόννοι πρὸς συγκέντρωσιν. Ἐρωτᾶται, ὁ κ. ὑπουργός, εἶναι ἀποφασισμένος νὰ προβῇ εἰς ἀπεριόριστον συγκέντρωσιν, διότι βάσει τῶν ἀνωτέρω ἀριθμῶν ἡ συγκέντρωσις πρέπει νὰ εἶναι μεγάλη; Ἀρκεῖ νὰ σᾶς ἀναφέρω μερικοὺς ἀριθμούς. Ἀπό τὸ 1950 καὶ πέρα ἡ συγκέντρωσις ὑπῆρξε κατὰ τὸ 1951.... ...... (ἀναγινώσκει) ........................... Ὅπως σᾶς εἶπον, τὸ ποσοστὸν τῆς συγκεντρώσεως νὰ μὴ καθορίζεται, ὅπως συνήθως γίνεται, ἐν σχέσει μὲ τὸ σύνολον τῆς παραγωγῆς, ἀλλὰ ἐν σχέσει μὲ τὴν διαφορὰν μεταξὺ τῆς παραγωγῆς καὶ τῶν 800 χιλιάδων τόννων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀναγκαῖοι διὰ τὴν τροφοδότησιν τῶν παραγωγῶν καὶ τὴν σποράν. Ἐὰν παρατηρήσωμεν περαιτέρω τὰς τιμὰς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, δὲν θέλω νὰ σᾶς κουράσω μὲ στατιστικάς, θὰ δῆτε, ὅτι ἡ μικροτέρα διαφορὰ μεταξὺ τιμῆς συγκεντρώσεως καὶ τιμῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, ὑπῆρξε τὸ 1952, ὁπότε ἔγινε συγκέντρωσις 155.000 τόννων ἐπὶ συνολικῆς ἐσοδείας 1.050.000 τόννων, δηλαδὴ ἐὰν ἐφαρμόσωμεν τὸν κανόνα, ποὺ σᾶς ἐπρότεινα, τῆς διαφορᾶς μεταξὺ τῆς συνολικῆς ἐσοδείας καὶ τῆς αὐτοκαταναλώσεως, ἐπὶ προσφερθέντων εἰς ἀγορὰν 350 χιλιάδων τόννων, συνεκεντρώθησαν 155 χιλ. δηλαδή συνεκεντρώθη ἕνα ποσὸν ἄνω τῶν 60%. Ἐὰν ἐφαρμόσωμεν τὸ ὑψηλὸν αὐτὸ ποσοστὸν συγκεντρώσεως εἰς τὴν ἐφετεινὴν συγκέντρωσιν, διὰ τὴν συγκράτησιν τῶν τιμῶν, ὀφείλει ὁ κ. ὑπουργός ἐπὶ τῶν 300 χιλ. τόννων, πέραν τῶν προνομιακῶν, νὰ προβῇ εἰς τὴν συγκέντρωσιν ποσοῦ τοὐλάχιστον, ἐγὼ νομίζω, προσθέτως ἄλλων 180 χιλ. τόννων, δηλαδὴ μίαν συγκέντρωσιν 320 χιλ. τόννων ἐν συνόλῳ, μαζὶ μὲ τὰ προνομιακά. Αὐτὰ κύριοι βουλευταί, ὡς πρὸς τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ συγκεντρωθῇ, διὰ νὰ συγκρατηθοῦν αἱ τιμαὶ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, βάσει τῶν προβλέψεων τῶν σημερινῶν. Ἂς ἔλθωμεν τώρα εἰς τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως. Ἡ βασικὴ τιμὴ εἶναι ἄγνωστος, διότι ἡ Κυβέρνησις δὲν προέβη εἰς τὴν ἀναγγελίαν τῆς γενικῆς τιμῆς συγκεντρώσεως. Δύο τρόποι ὑπολογισμοῦ ὑπάρχουν διὰ τὴν τιμήν. Ὑπάρχει ἡ σύγκρισις μὲ τὰς τιμὰς τοῦ σίτου εἰς τὴν ἐλευθέραν διεθνῆ ἀγοράν καὶ ὑπάρχει ἐπίσης ὁ ὑπολογισμὸς βάσει τῆς κινήσεως τοῦ τιμαρίθμου ἀπὸ τὸ 1953 καὶ ἐντεῦθεν. Ἐὰν ἀκολουθήσωμεν τὴν πρώτην μέθοδον συγκρίσεως, θὰ διαπιστώσωμεν, ὅτι ἡ μέση προστασία, ἡ ὁποία ἐδόθη κατὰ τὰ ἔτη 1950 καὶ 1952, ὅταν ἤρχισε νὰ λειτουργῇ πλέον ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως εἰς μεγάλην κλίμακα, μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ ἐμφυλίου πολέμου, εἶχε τοὺς ἑξῆς συντελεστάς: Ὁ βαθμὸς τῆς προστασίας τῆς κατωτέρας τιμῆς τοῦ σίτου, δηλαδὴ τῆς γενικῆς τιμῆς, ἦτο 33,6%. Ὁ συντελεστὴς τῆς μέσης, δηλαδὴ τῆς τιμῆς τῆς ὀλιγώτερον προνομιακῆς τῶν μεσαίων παραγωγῶν εἶναι 45,6% καὶ ὁ συντελεστὴς τῆς κατωτάτης τιμῆς διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς ἦτο 58%. Ἐάν, λοιπόν, ἐφαρμόσωμεν αὐτοὺς τοὺς συντελεστὰς προστασίας, οἱ ὁποῖοι ἴσχυον κατὰ τὰ ἔτη 1950–52 εἰς τὰς σημερινὰς διεθνεῖς τιμὰς τοῦ σίτου, θὰ ἔχωμεν δύο σειρὰς ἀριθμῶν, τὴν πρώτην ἀναφερομένην εἰς τὴν διεθνῆ τιμὴν σίτου, τοῦ πωλουμένου βάσει τῆς γνωστῆς συμβάσεως, διότι ὑπάρχουν δύο τιμαὶ εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν, μία τιμὴ ὀφειλομένη εἰς μίαν συμφωνίαν σίτου, ἡ ὁποία εἶναι πολὺ κατωτέρα τῆς ἐλευθέρας τιμῆς καὶ ἡ δευτέρα ἐφαρμοζομένη ἐπὶ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς τοῦ σίτου, ἡ ὁποία ἰσχύει διὰ τὰς ποσότητας πέραν τῆς συμβάσεως. Ἂς ἐξετάσωμεν τὰς δύο τιμάς, ἵνα ὑπολογίσωμεν τὴν βασικὴν τιμὴν τοῦ σίτου τῆς συμβάσεως, δηλαδὴ τὴν κατωτέραν τιμὴν εἰς τὴν ὁποίαν ἠμπορεῖ νὰ ἀγοράσῃ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν. Ἡ τιμὴ αὐτή, εἶναι 60 δολλάρια κατὰ τόννον, ἔχομεν διὰ σημερινὸν κόστος μεταφορᾶς γύρω εἰς τὰ 23 δολλάρια, τὸ ὁποῖον σημαίνει, ὅτι ὁ σῖτος τσίφ Πειραιᾶ, χωρὶς δασμολογικὰς ἐπιβαρύνσεις καὶ χωρὶς μεταφορικάς, ὅπως ἔρχεται εἰς τὸ Πειραιᾶ, πρέπει νὰ κοστίζῃ 83 δολλάρια κατὰ τόννον. Αὐτὸ σημαίνει, διὰ νὰ ἐφαρμόσωμεν τοὺς συντελεστὰς προστασίας, τοὺς ὁποίους εἶχον ἀναφέρει προηγουμένως, 33.2 διὰ τὴν κατωτέραν τιμὴν καὶ 45.6 καὶ 58 διὰ τὴν ἀνωτέραν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ δώσῃ ἐφέτος τιμὴν βασικὴν συγκεντρώσεως 4,23, 4,64 διὰ τοὺς παραγωγοὺς μεταξὺ 50–100 στρεμμάτων, 5.03 διὰ τοὺς μικροτέρους παραγωγούς, δηλαδὴ 55 ἐκτάσεις μεταξὺ 10–50 στρεμμάτων. Ὅπως εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀναφέρω, ἡ μὲν γενικὴ τιμὴ συγκεντρώσεως εἶναι ἄγνωστος, ἡ τιμὴ δὲ ἡ ἀνωτέρα ἀντὶ νὰ εἶναι 5,30, εἶναι σήμερον 4.30 διὰ 1.200 ὀκάδες καὶ ἀντὶ νὰ εἶναι ἡ μέση τιμὴ 4,40, εἶναι 3,90 καὶ ἡ γενικὴ τιμὴ συγκεντρώσεως, μᾶς εἶναι ἀκόμη ἄγνωστος. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, λάβωμεν ὡς βάσιν ὑπολογισμοῦ τὰς τιμὰς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς τοῦ σίτου, δηλαδὴ τὰς τιμὰς αἱ ὁποῖαι ἰσχύουν διὰ ποσότητας αἱ ὁποῖαι θὰ ἀγορασθοῦν πέραν τῆς διεθνοῦς συμβάσεως, αἱ τιμαὶ αὗται διεμορφώθησαν τελευταίως ὡς ἑξῆς: Βασικὴ τιμὴ 74,40 δολλάρια, ναῦλα 23, μᾶς ἔρχεται μέσος ὅρος κόστους εἰς τὸν Πειραιᾶ ἄνευ δασμοῦ καὶ μεταφορικῶν 97,43 δολλάρια. Αὐτὸ μᾶς δίδει κατωτάτην τιμὴν 4,97 δρχ., μέσην τιμήν, δηλαδὴ δι’ ἐκτάσεις μεταξὺ 10–50 στρεμμάτων 5,45 ἀντὶ τῆς ὁρισθείσης 3,90 καὶ ἀνωτάτην τιμὴν διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς 5,80 ἀντὶ τῆς ὁρισθείσης 4,30. Βλέπετε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις μὲ τὰς τιμὰς καὶ τὰς ποσότητας τὰς ὁποίας ἀναγγέλλει διὰ τὴν προνομιακὴν μεταχείρισιν τοῦ σίτου, εἶναι ἀφ’ ἑνὸς κάτω τῆς ποσότητος τὴν ὁποίαν ἀπαιτεῖ μία ὁλικὴ συγκέντρωσις καὶ δεύτερον εἶναι πολὺ κατωτέρα τῶν διεθνῶν τιμῶν, καὶ τῶν τιμῶν τῆς συμβάσεως, αἱ ὁποῖαι εἴπομεν εἶναι κατώτεραι καὶ τῶν τιμῶν τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Τὸ δεύτερον μέτρον συγκρίσεως, θὰ ἦτο ἡ κίνησις τοῦ τιμαρίθμου μεταξὺ τοῦ 1953 καὶ ἐντεῦθεν, δηλαδὴ ἐὰν προσηρμόσθη ἡ τιμὴ κατ’ ἀντίστροφον λόγον, μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ τιμαρίθμου. Καὶ ἐὰν ἐφαρμοσθῇ ἡ μέθοδος αὐτή, θὰ ἔχωμεν κ. συνάδελφοι, τὰ ἑξῆς ἀποτελέσματα: Ἐὰν πάρωμεν τὴν δεδομένην αὔξησιν τοῦ τιμαρίθμου κατὰ 38,4, ἥτις πάρα πολὺ συμβατική, διότι ὁ τιμάριθμος αὐτὸς εἶναι ἀστικὸς τιμάριθμος, δὲν εἶναι ἀγροτικὸς τιμάριθμος καὶ ὡς ἐκ τούτου, εἶναι ἐμπλουτισμένος μὲ ἐνοίκια, τὰ ὁποῖα παραμένουν σταθερά, μὲ ὡρισμένα καύσιμα, τὰ ὁποῖα δὲν ηὐξήθησαν κλπ. Ἂς πάρωμεν τὴν αὔξησιν 38,4% τοῦ ἀστικοῦ τιμαρίθμου, ὁ ὁποῖος καὶ δὲν ἀποδίδει τὴν αὔξησιν τοῦ κόστους ζωῆς μιᾶς ἀγροτικῆς οἰκογενείας, ὀφείλομεν νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ἑξῆς ἀποτέλεσμα: Τιμὴ ἀνωτέρα, δηλαδὴ διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς 4,84, ἔναντι τῆς ἐξαγγελθείσης τοιαύτης 4,30, 4,70 διὰ τοὺς μέσους ἔναντι τῆς ἐξαγγελθείσης 3,90 καὶ 4,42 ὡς βασικὴ τιμὴ συγκεντρώσεως ἔναντι τῆς ἀγνώστου τιμῆς τὴν ὁποίαν περιμένομεν ἀπὸ τὸν ὑπουργὸν Γεωργίας. Ἐὰν πάρωμεν μίαν αὔξησιν μισθῶν, τῶν μισθῶν κατὰ 40% περίπου, θὰ ἔχωμεν ἀντιστοίχους ἀριθμοὺς 4,98, 4,89, 4,56. Καὶ ἐὰν πάρωμεν μίαν αὔξησιν ἡμερομισθίων κατὰ 50%, θὰ ἔχωμεν 5.20 ἤ 4.82. Βλέπετε, ὅτι καὶ οἱ δύο αὐτοὶ δεῖκται κινοῦνται περίπου παραλλήλως μὲ τὸν δείκτην τῶν διεθνῶν τιμῶν καὶ ὡς ἐκ τούτου, ἡ ἐπαλήθευσις, ὅτι ἡ μείωσις τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῆς τάξεως τῶν σιτοπαραγωγῶν εἶναι τεραστία, ἐπαληθεύεται διὰ τῶν δύο μεθόδων αὐτῶν, τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐμμένει νὰ συνδέῃ τὸ πρόβλημα τῆς συγκεντρώσεως καὶ τῆς πολιτικῆς τοῦ σίτου, μὲ τὴν τιμὴν καὶ τὴν πολιτικὴν τοῦ ἄρτου. Διότι εἶναι πρόδηλον καὶ σαφές, ὅτι ἡ μείωσις ἡ ἐπερχομένη ἐπὶ τῆς ἀγροτικῆς καὶ τῆς σιτοπαραγωγικῆς οἰκογενείας, εἶναι τεραστία. Θὰ σᾶς ἀναφέρω μερικὰς τιμὰς μόνον λιανικῆς πωλήσεως, αἱ ὁποῖαι θὰ σᾶς δώσουν τὸ μέτρον τῆς μειώσεως αὐτῆς. Τὸ ρύζι, τό ὁποῖον τὸ 1953 εἶχε γύρω ἀπὸ τὰς 7 δρχ., ἔφθασεν εἰς τὰς 12,80. Οἱ ρέγγες ἀπὸ 7 ἔφθασαν 16. Ὁ βακαλάος ἀπὸ 7 ἔφθασε 16 καὶ οἱ ἐληὲς ἀπὸ 7, ἔφθασαν γύρω ἀπὸ τὰς 18–20 δρχ. Τὰ μακαρόνια ἀπὸ 6 ἔφθασαν 11. Περιττὸν νὰ σᾶς ἀναφέρω τὴν αὔξησιν τῶν λοιπῶν εἰδῶν, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν σήμερον τὸν τιμάριθμον τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας, ὅπως τὰ κάμποτ, τὰ σχοινιά, τὰ παπούτσια, τὰ εἴδη τὰ ἀναγκαῖα διὰ τὴν παραγωγήν, λιπάσματα κλπ., τῶν ὁποίων ἡ αὔξησις κυμαίνεται μεταξὺ 60–70%. Ποῖαι ἦσαν αἱ ἀνάγκαι τῶν παραγωγῶν ἐφέτος; Ἀναμφισβητήτως, λόγῳ τῆς κακοκαιρίας ὑπεβλήθησαν οἱ παραγωγοὶ ὁλοκλήρου τῆς χώρας εἰς ἐπιπροσθέτους δαπάνας. Αἱ δαπάναι αὗται ὀφείλονται πρῶτον εἰς τὴν ἐπανασποράν, διότι κατεστράφησαν λόγῳ τῶν βροχῶν πολλαὶ ἐκτάσεις πέρυσι. Δεύτερον, εἰς τὴν ἐγκατάλειψιν ἐσπαρμένων ἐκτάσεων καὶ τρίτον, εἰς τὴν ἀνάγκην ηὐξημένης λιπάνσεως. Ἔναντι λοιπόν, τεραστίας αὐξήσεως τιμαρίθμου κόστους ζωῆς καὶ ἀπὸ πέρυσιν ἕως ἐφέτος, ἔναντι ηὐξημένων δαπανῶν διὰ τὴν περυσινὴν καλλιέργειαν, ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένει εἰς μίαν ἐλαχίστην αὔξησιν τῆς τιμῆς τῆς προνομιακῆς συγκεντρώσεως. Καὶ δὲν μᾶς ἀπεκάλυψεν ἀκόμη τὴν τιμὴν τὴν βασικήν. Εἰς τὶ ὀφείλεται ἡ πολιτική της αὐτή; Εἶχα τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀναφέρω καὶ πρίν, ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ὀφείλεται εἰς μίαν ἐσφαλμένην ἀντίληψιν τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Κυβέρνησις, θέλει νὰ ἐπιδοτήσῃ τὸν ἄρτον. Θέλει νὰ κρατήσῃ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου χαμηλὰ καὶ τοῦτο διὰ λόγους καὶ κοινωνικῆς προνοίας καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ ἀναμφισβητήτως διὰ νὰ κρατήσῃ καὶ τὸν γενικώτερον τιμάριθμον χαμηλά, ὥστε νὰ ἀποφύγῃ τὰς πληθωριστικὰς τάσεις, αὐξήσεις μισθῶν, ἡμερομισθίων καὶ ἄλλα ἔξοδα. Εἶναι σήμερον, μία πολιτική, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖται σέ πολλὰ κράτη. Πολλὰ κράτη, ἀκόμη, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀπολύτως ἐλευθέραν τὴν οἰκονομίαν των σήμερον, ἐπιδοτοῦν ὡρισμένα βασικὰ τρόφιμα. Καὶ εἶναι δικαίωμα —καὶ ἂν νομίζῃ καὶ καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως— νὰ ἐπιδοτήσῃ τὸν ἄρτον καὶ καὶ νὰ τὸν κρατήσῃ εἰς μίαν αʹ ἢ βʹ τιμήν, ἡ ὁποία νὰ εἶναι ἀνάλογος πρὸς τὰ ἔσοδα μιᾶς ἀγροτικῆς ἢ ἐργατικῆς οἰκογενείας, ἡ ὁποία δὲν παράγει ἴδιον ἄρτον. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ πολιτικὴ νὰ ἐφαρμόζεται εἰς βάρος τῶν σιτοκαλλιεργητῶν, εἶναι ἀπολύτως ἀκατανόητον. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις θέλῃ νὰ ἐπιδοτήσῃ τὸν ἄρτον, ἂς τὸν ἐπιδοτήσῃ διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἔχει ἀπέναντί της πηγὰς ἐσόδων, ἔχει πηγὰς ἐξόδων καὶ ὡς ἐκ τούτου ἂς εὕρῃ διὰ τὴν ἐπιδότησιν βασικῶν τροφίμων τὸν τρόπον ἐπιδοτήσεως. Ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἀκολουθεῖται καὶ σήμερον εἰς τὴν Ἀγγλίαν. Οὐδεμία ἐπιβολὴ μικρᾶς τιμῆς εἰς τὴν παραγωγὴν διὰ νὰ ὑπάρξῃ τιμὴ καταναλώσεως οἱουδήποτε ἀγροτικοῦ προϊόντος, ὁπουδήποτε ἐπιδοτεῖται τοῦτο. Ἡ μέθοδος αὐτή, τοῦ νὰ φέρῃ τὸ βάρος τῆς ἐπιδοτήσεως ὁ παραγωγός, εἶναι πρωτάκουστος καὶ πρωτοφανὴς καὶ ἐφαρμόζεται μόνον εἰς τὴν Ἑλλάδα. Εἰς τὴν Ἀγγλίαν ὑπάρχει ἐπιδότησις ὡρισμένων εἰδῶν, βουτύρου, λαδιοῦ, ἀλλὰ ἡ τιμὴ τῶν προϊόντων εἶναι πολὺ ὑψηλοτέρα τῶν τιμῶν τῆς ἀγορᾶς. Τὴν διαφορὰν τὴν ξέρει τὸ Δημόσιον καὶ καλύπτει διὰ τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ τὸ μέτρον τῆς ἐπιδοτήσεως τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ ὡς ἐκ τούτου μειώνεται τὸ κόστος τῆς ζωῆς καὶ τῶν ἀγροτικῶν καὶ τῶν ἐργατικῶν οἰκογενειῶν. Νομίζω, κ. συνάδελφοι, ὅτι αὐτὴ ἡ πρωτοφανὴς ἐπιβάρυνσις τῶν σιτοκαλλιεργητῶν, συμβαίνει μόνον εἰς τὸ εἶδος αὐτό. Διότι ὅλα τὰ εἴδη τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ἔχουν δεχθῆ μίαν ἄνοδον, ἡ ὁποία εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἄνοδον τοῦ σίτου. Καὶ ὡς ἐκ τούτου, περαίνων θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν καὶ νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν εἰς βάρος τῶν σιτοπαραγωγῶν τροφοδότησιν τοῦ πολλοῦ πλουτισμοῦ τῆς χώρας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ἔχει τὸν λόγον.

§21Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι μὲ τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας ἐπὶ τοῦ θέματος ἐκθέσει καὶ ἡ Διακομματικὴ Ἐπιτροπὴ καὶ ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις τῶν Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν. Εἶναι ἐντελῶς διαφωτιστικοὶ καὶ οἱ ἀριθμοί, οἱ ὁποῖοι περιέχονται εἰς τὰς ἐκθέσεις τῶν εἰσηγητῶν καὶ τῆς πλειοψηφίας καὶ τῆς μειοψηφίας. Ἐκ τῶν ἀριθμῶν αὐτῶν διαπιστοῦται κατὰ τρόπον ἀναμφισβήτητον, ὅτι αἱ τιμαὶ συγκεντρώσεως σίτου, αἱ ὁποῖαι ὡρίσθησαν, εἶναι τιμαὶ ἀντιαγροτικαί, αἱ ὁποῖαι δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν ἐπελθοῦσαν αὔξησιν τοῦ τιμαρίθμου. Ἐπίσης, εἶναι πολὺ περιωρισμένον τὸ ποσὸν διὰ τὸ ὁποῖον μέχρι τοῦδε ἀνηγγέλθη συγκέντρωσις. Καὶ δὲν ὡρίσθη ἀκόμη ἡ τιμὴ ἀσφαλείας. Καὶ ἡ καθυστέρησις αὐτὴ παρέχει εὐκαιρίαν ἐκμεταλλεύσεως τῶν σιτοπαραγωγῶν ὑπὸ τῶν κερδοσκόπων. Ἡ ἰδική μας ἄποψις εἶναι ὅτι τὸ ποσὸν διὰ τὸ ὁποῖον ἀνηγγέλθη ἡ συγκέντρωσις, εἶναι ἀπολύτως ἀνεπαρκές, ὅτι αἱ τιμαὶ εἶναι τιμαὶ ἀντιαγροτικαί, πλήττουσαι τὴν πολυάριθμον τάξιν τῶν σιτοπαραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνέρχονται εἰς τὸ ἥμισυ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν δικαιοσύνην διὰ τὸν κόσμον τῶν σιτοπαραγωγῶν. Δὲν ζητοῦμεν προνόμια, ἀλλὰ δικαιοσύνην διὰ μίαν μεγάλην τάξιν ἀγροτῶν–παραγωγῶν τῆς Ἑλλάδος καὶ ἴσην μεταχείρισιν. Ἀναμένομεν ἀπὸ τὴν ἀπάντησιν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ κρίνωμεν, ἐὰν ἐμμένῃ εἰς τὰ ἀντιαγροτικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἀνήγγειλεν, ἢ ἂν θὰ θελήσῃ νὰ προχωρήσῃ εἰς μίαν ἀναθεώρησιν, ἀποδίδουσα δικαιοσύνην. (Χειροκροτήματα).

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τῆς Φ.Δ.Ε. ἔχει τὸν λόγον.

§23Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω καὶ ἐγώ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναθεωρήσῃ τὰ ἐξαγγελθέντα μέτρα, τὰ ὁποῖα κάθε ἄλλο παρὰ προστατευτικὰ τῶν ἀγροτῶν εἶναι. Πρῶτον, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι ἡ συγκέντρωσις ἔπρεπε νὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ τὸ ἓν καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ δέκα στρέμματα. Τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι πρέπει νὰ κρατήσῃ ὁ καλλιεργητὴς ἕνα μέρος τῆς ἐσοδείας του διὰ τὴν διατροφήν του, δὲν νομίζω ὅτι εὐσταθεῖ, διότι εἰς τὴν ἀπαθλίωσιν εἰς τὴν ὁποίαν ἔχει περιέλθει ὁ ἀγρότης αὐτὴν τὴν στιγμήν, εἶναι διατεθειμένος ἴσως νὰ πωλήσῃ ὁλόκληρον τὴν πενιχρὰν δυστυχῶς παραγωγήν του, νὰ μὴ κρατήσῃ τίποτε καὶ νὰ ἀναγκασθῇ κατόπιν νὰ φάῃ καλαμπόκι, ποὺ εἶναι εὐθηνότερον. Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἔχωμεν αὐτὸ τὸ δεδομένον, ἡ συγκέντρωσις θὰ ἔπρεπε νὰ ἀρχίσῃ ὄχι ἀπὸ τὰ δέκα, ἀλλὰ καὶ κάτω τῶν δέκα στρεμμάτων, ὥστε οἱ βουλόμενοι νὰ παραδίδουν εἰς τὴν συγκέντρωσιν. Ἐπὶ πλέον εἶναι αὐτὸ ἓν γεγονός, τό ὁποῖον πρέπει νὰ σημειωθῇ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι διὰ πρώτην φορὰν καὶ ἡ Διακομματικὴ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία ὡρίσθη ἀπὸ τὴν Βουλήν, καὶ οἱ Γεωργικοὶ Συνεταιρισμοὶ συμφωνοῦν καὶ συμπίπτουν ἀπόλυτα εἰς τοὺς ἀριθμούς, δηλαδὴ προτείνεται 4,60 μέχρι 40 στρεμμάτων, 4,40 μέχρι 100 καὶ 4,20 ἄνω τῶν 100. Ἐφ’ ὅσον ἔχωμεν διὰ πρώτην φορὰν μίαν τοιαύτην ὁμοφωνίαν, νομίζω ὅτι, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποδεχθῇ τὰς εἰσηγήσεις τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς, μὲ τὰς ὁποίας συμφωνοῦν καὶ οἱ Γεωργικοὶ Συνεταιρισμοί, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον διευκολύνει κατὰ πολὺ τὴν Κυβέρνησιν. (Χειροκροτήματα). Τελευτῶν, κρίνω βασικῶς ἀπαραίτητον τὸν καθορισμὸν τιμῆς ἀσφαλείας. Ἄνευ τοῦ μέτρου τούτου, προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς ἔστω καὶ στοιχειώδης δὲν δύναται νὰ νοηθῇ.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ ἔχει τὸν λόγον.

§25Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω ὅτι πραγματικὰ καθ’ ἣν στιγμὴν ἐπίκειται νὰ δοθῇ εἰς τὴν ζήτησιν μία ποσότης, ἐκτιμωμένη μεταξὺ 400–450.000 τόννων σίτου, τὰ μέτρα ποὺ ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις, διὰ τὴν προστασίαν του εἶναι τελείως ἀνεπαρκῆ. Οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους ἔδωσεν ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, δείχνουν πράγματι, ὅτι μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν ποσοτήτων ποὺ προορίζονται διὰ τὴν αὐτοκατανάλωσιν ἐκ μέρους τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν καὶ τῶν ποσοτήτων ἐκείνων, ποὺ προορίζονται διὰ σποράν, τὸ περιθώριον θὰ εἶναι γύρω στοὺς 450.000 τόννους σίτου, τὸ ὁποῖον ρίπτεται σήμερον εἰς τὴν προσφοράν, ἐνῷ ἀντιστοίχως, τὰ μέτρα εἰδικῆς προστασίας, δὲν καλύπτουν παρὰ περίπου τὸ ¼ ἐξ αὐτῶν.

§26Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Οὔτε κἂν τὸ ἓν τέταρτον.

§27Η. ΗΛΙΟΥ. Μάλιστα. Διὰ νὰ ὑπάρξῃ πραγματικὴ προστασία, πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ ὑπὸ δύο ἐπόψεις καὶ ὑπὸ τὴν ἔποψιν τοῦ ὕψους τῶν τιμῶν τῆς προστασίας καὶ ὑπὸ τὴν ἔποψιν τῆς ἐκτάσεως τῆς συγκεντρώσεως. Τιμαὶ ὁσονδήποτε ἱκανοποιητικαί, ἀλλὰ μὲ προβλεπομένην συγκέντρωσιν μικρὰν κατ’ ἔκτασιν, δὲν καλύπτουν τὰς ἀνάγκας ἐκείνας ποὺ προσδιωρίσθησαν ἤδη ἀπὸ τοῦ 1927 ὡς μόνιμον στοιχεῖον γεωργικῆς πολιτικῆς τῆς ἑκάστοτε Κυβερνήσεως διὰ τὴν προστασίαν τοῦ σίτου. Πραγματικὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ χώρα καὶ γεωργικῶς, ὅπως ἄλλωστε καὶ βιομηχανικῶς, εἶναι ὑποανάπτυκτος, τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει ὑψηλὸν κόστος λιπασμάτων, ὑψηλὸν κόστος καυσίμων, ὅτι ὑπάρχει ὑψηλὸς βαρὺς τοκογλυφικὸς τόκος τόσον τοῦ ἰδιωτικοῦ δανεισμοῦ, ὅσον ἀκόμη καὶ τοῦ ἐπισήμου, τὸ γεγονός, ὅτι λόγῳ τῆς ὑποαναπτύξεως, λόγῳ τῆς καθυστερήσεως, γίνεται περιωρισμένη χρῆσις μηχανικῶν μέσων καλλιεργείας συνθέτει κόστος σίτου ὑψηλότερον τῶν διεθνῶν τιμῶν. Δὲν εἶναι ὁ ἀγρότης τῆς Ἑλλάδος ὑπεύθυνος διὰ τὴν οἰκονομικὴν καθυστέρησιν τοῦ τόπου. Καὶ εἶναι θέμα ἐθνικὸν μέχρις ὅτου ἐπέλθῃ ἐκεῖνος ὁ ἐκσυγχρονισμὸς ὁ ὁποῖος θὰ χαμηλώσῃ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς καὶ θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν αὔξησιν τῆς στρεμματικῆς ἀποδόσεως νὰ ὑπάρχῃ ἡ λελογισμένη προστασία ποὺ ἀντιμετωπίζουσα πλήρως τὸ κόστος τὸ καλλιεργητικὸν καὶ τὸ περιθώριον τὸ ἀπαραίτητον διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν συνέχισιν τῆς σιτοκαλλιεργείας καὶ τὴν ἀνάπτυξίν της. Νομίζω, κύριοι βουλευταὶ, ὅτι εἶναι σωστὸ νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ὡρισμένα ἐπικίνδυνα συμπτώματα ἐν σχέσει μὲ τὸ περυσινὸν καὶ τὸ ἐφετεινὸν ἐπίπεδον τῆς σιτοκαλλιεργείας κατ’ ἔκτασιν. Ἔχομεν μίαν κάμψιν τῆς σιτοκαλλιεργείας κατὰ πεντακόσιες χιλιάδες περίπου στρέμματα, δηλαδὴ κατὰ 5% ἐπὶ τῆς συνολικῆς ἐκτάσεως τῆς καλλιεργουμένης μὲ σιτηρὰ ποὺ εἶναι καὶ αὐτὰ πάλιν ἀντιστοίχως τὸ ἥμισυ τῶν ἐν συνόλῳ καλλιεργουμένων ἐκτάσεων. Ποῦ ὀφείλεται αὐτό; Αὐτὸ ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι τὸ μέσον καλλιεργητικὸν κόστος τῆς παραγωγῆς εἶναι περίπου 400 δραχμὲς κατὰ στρέμμα, ἐνῷ μὲ τὰς τιμὰς τῆς λεγομένης προστασίας τὸ μέσον εἰσόδημα εἶναι 300 δρχ. κατὰ στρέμμα. Διότι πραγματικὰ ἀπὸ τὸ 1953 ἡ προστασία εἶναι μόνον τυπική, εἶναι μόνον εἰκονική, δὲν ὑπάρχει πραγματικὴ προστασία. Ἐγκατελείφθη τὸ μέτρον τῆς ἀπονομῆς τιμῆς καλυτέρας ἀπὸ ἐκείνης τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς εἰς τὸν συγκεντρούμενον σῖτον ἀκόμη καὶ εἰς τὰς μικρὰς ποσότητας, εἰς τὰς ὁποίας γίνεται ἡ συγκέντρωσις ἐν σχέσει πρὸς τὸ σύνολον τῆς προσφορᾶς. Πραγματικὰ τὸ 1953, ὁπότε τὸ πρῶτον ἐφηρμόσθη αὐτὴ ἡ ἐγκατάλειψις τῆς ἀρχῆς τῆς παροχῆς ὑψηλοτέρας τιμῆς ἐνῷ οἱ διεθνεῖς τιμαὶ ἦσαν 3,89, ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως ἔγινε εἰς τὰς 3,35. Ἔκτοτε δίδονται τιμαὶ γύρω εἰς τὰς τιμὰς τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς, ἐφέτος δὲ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀποβλέψωμεν εἰς τὴν οὐσιαστικωτέραν ἀλήθειαν ἡ ὁποία εἶναι αὐτή, ὅτι ὁ μὴ ἐπιδοτούμενος σῖτος εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν, ἔχει κόστος 3,97. Ἐὰν σήμερον προμηθευώμεθα σῖτον μὲ τιμὴν τσὶφ 3,07 λεπτά, ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι χάρις εἰς μέτρα προστατευτικὰ τῆς ἀμερικανικῆς παραγωγῆς, λαμβανόμενα ὑπὸ τῆς ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως δύνανται νὰ προσφέρουν οἱ παραγωγοὶ χαμηλότερον κατὰ 92 λεπτὰ ἀπὸ ὅ,τι τοὺς κοστίζει, διότι τὸ ὑπόλοιπον τὸ καλύπτει ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις. Βλέπομεν, λοιπόν, ὅτι, ὅπως κατ’ ἐπανάληψιν ἐτονίσθη, ὄχι μόνον εἰς τὴν Γαλλικὴν Βουλὴν, ὄχι μόνον εἰς τὴν Ἰταλικὴν Βουλήν, ὄχι μόνον εἰς ἄλλας Βουλὰς χωρῶν, τὰς ὁποίας ἐνισχύει μὲ τὸ λεγόμενον πρόγραμμα οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως ἡ Κυβέρνησις τῶν Ἡν. Πολιτειῶν, ὅτι ἐτονίσθη καὶ εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας. Καὶ εἶναι πολύκροτον ἐκεῖνο, τὸ δημοσιευθὲν εἰς τὴν ἐγκυροτέραν κυβερνητικὴν ἐφημερίδα ἄρθρον τοῦ γνωστοῦ δημοσιολόγου Λίπμαν, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι, ἐὰν ἐξακολουθήσωμεν διὰ τῆς ἐμμονῆς εἰς παροχὰς εἰς γεωργικὰ προϊόντα νὰ ἀσκοῦμεν ντάμπιγκ ἐπὶ τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων τῶν συμμάχων μας χωρῶν δημιουργοῦμεν τόσας ἐχθρότητας ὥστε τὸ Στέϊτ Ντιπάρτμεντ καὶ τὸ Πεντάγωνον εὑρίσκονται εἰς ὀξυτάτην ἀντίθεσιν πρὸς τὸ Ἀμερικανικὸν Ὑπουργεῖον Γεωργίας, τὸ ὁποῖον ἐπιμένει νὰ πριμοδοτῇ τὰ ἐγχώρια, διὰ τοὺς ἀμερικανούς, ἀμερικανικὰ προϊόντα καὶ νὰ ἐπιβάλῃ διὰ διαφόρων δεσμεύσεων αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀπότοκοι τῶν σχέσεων συμμαχίας ἢ ὑποτελείας, δὲν ἠξεύρω τί, τῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν χωρῶν τοῦ ΝΑΤΟ, τὴν ἐξαγωγὴν τῶν ἀμερικανικῶν προϊόντων πρὸς τὰς ἐκτὸς τῆς Ἀμερικῆς δυνάμεις. Ἑπομένως ἐδῶ ἔχομεν τὸ ἑξῆς φαινόμενον, ὅτι ὁ ἀμερικανὸς σιτοπαραγωγὸς ποὺ παράγει μὲ μηχανικὰ μέσα διὰ νὰ ἀνταγωνισθῇ τὸν Ἕλληνα σιτοπαραγωγὸν ποὺ παράγει ἀκριβά, μὲ ἀκριβότατα λιπάσματα ἐπιδοτεῖται ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν μὲ 92 λεπτὰ τὴν ὀκᾶν. Καὶ ἔτσι ὑπάρχει αὐτὸ τὸ μικρὸν περιθώριον τιμῆς, τὸ ὁποῖον ἐπιτρέπει νὰ ἰσχυριζώμεθα ὅτι ἀσκοῦμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα πολιτικὴν προστασίας τοῦ προϊόντος μας. Ποῦ ἀπολήγει αὐτό, κύριοι βουλευταί; Ἀπολήγει εἰς τὸ ὅτι ἐνῷ τὸ καλλιεργητικὸν κόστος κατὰ στρέμμα εἶναι 400 δραχμαί, ἡ μέση ἀπόδοσις μὲ τὰς τιμὰς αὐτὰς τὰς προστατευτικάς, φθάνει τὰς 300 δραχμάς. Καὶ δι’ αὐτὸ ἔχομεν ἐγκατάλειψιν τῶν ὀλιγώτερον εὐφόρων τῶν ὀλιγώτερον ἀποδοτικῶν περιοχῶν, μὲ ἀποτέλεσμα ἀπὸ πέρυσιν ἕως ἐφέτος νὰ σμικρύνῃ κατὰ 500.000 στρέμματα ἡ καλλιεργουμένη διὰ σίτου ἔκτασις εἰς τὴν χώραν μας. Αὐτὸ καὶ μόνον τό γεγονὸς εἶναι ἀποδεικτικὸν τῆς ἰσχνῆς προστασίας. Πέραν τούτου ὅμως ὑπάρχει καὶ ἀπὸ ἄλλης τινὸς ἀπόψεως, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ τιμαρίθμου μία σαφὴς κατάστασις ἐλλείψεως προστασίας. Ἐνῷ ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1938–39, ὁ μέσος τιμάριθμος τῶν προϊόντων γεωργικῆς χρήσεως καὶ καταναλώσεως, κατὰ τὰς ἐπισήμους Κυβερνητικῆς προελεύσεως πηγάς, εἶναι 636, ὁ μέσος τιμάριθμος τοῦ σίτου εἶναι μόνον 407, ἀντιστοίχως δὲ τοῦ ἄρτου τοῦ πιτυρούχου 433 καὶ τοῦ λευκοῦ 551. Βλέπομεν λοιπόν, ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς διὰ τῆς ἀνεπαρκοῦς καὶ κατ’ ἔκτασιν καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὕψος τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως καὶ προστασίας δημιουργοῦνται συνθῆκαι καὶ προϋποθέσεις καταστροφῆς τοῦ ἀγρότου. Θὰ διεκινδύνευα νὰ ἔλεγα, κύριοι βουλευταί, ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς ἕνα στάδιον, εἰς τὸ ὁποῖον δὲν ὑπάρχει ἢ δὲν διαφαίνεται οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ τομέως, ἐὰν ἡ ἀποδειχθεῖσα ἐπανάληψις τοῦ αὐτοῦ φαινομένου κατὰ τὰς συνεδριάσεις τῶν δύο τελευταίων ἑβδομάδων τῆς Βουλῆς, ὅτι ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς συγκομιδῆς, τότε συμπιέζονται δι’ ὅλων τῶν τεχνητῶν μέσων αἱ τιμαί, τότε γίνονται εἰσαγωγαί, τότε γίνονται ἀπαλλαγαὶ δασμολογικαί, τότε πιέζονται οἱ ἀγρόται πρὸς ἄμεσον ἐξόφλησιν προγενεστέρων χρεῶν, ἐὰν ἐκ τῆς σειρᾶς ὅλης, ἡ ὁποία ἐπεβεβαιώθη καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ ἐλαιολάδου καὶ τοῦ βάμβακος καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς πατάτας, δὲν ἐβλέπαμεν ὅτι γίνεται μία πολιτικὴ ἠθελημένη ἢ ἀνεπίγνωτος, δὲν τὸ συζητῶ αὐτό, ἀλλὰ γίνεται μία πολιτικὴ καὶ ἡ πολιτικὴ αὐτὴ εἶναι πολιτικὴ προστασίας τῶν διαμέσων, προστασία ἐμπόρων, προστασία ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν δυνατότητα εἰς στιγμὰς μεγάλης συμπιέσεως τῶν τιμῶν καὶ μεγάλης προσφορᾶς λόγω τῆς συγκομιδῆς καὶ τῶν ἐκκρεμῶν ὑποχρεώσεων τῶν ἀγροτῶν, ἔχουν τὴν εὐκαιρίαν νὰ δημεύσουν εἰς πολὺ χαμηλὰς τιμὰς τό προϊόν των, χωρὶς νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπωφεληθῇ ὁ ἀγρότης. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι εὔλογον εἶναι, ὄχι μόνον ἀπὸ ἀπόψεως ὕψους τιμῶν συγκεντρώσεως νὰ ἐπανεξετάσῃ ἡ Κυβέρνησις τὸ πρᾶγμα. Καὶ νομίζω, ὅτι ἐν ὄψει καὶ τοῦ τιμαρίθμου καὶ τῆς τιμῆς τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς, τῆς μὴ ἐπιδοτουμένης, εὔλογον εἶναι νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ ἄποψις, ὅτι τὰ μέχρι 50 στρεμμάτων πρέπει νὰ συγκεντρώνωνται πρὸς 5,10, τὰ μέχρι 100 πρὸς 4,90 καὶ τὰ ἄνω τῶν 100 πρὸς 4,60. Ἀλλὰ ἀκόμη ἡ συγκέντρωσις νὰ ἐξαγγελθῇ, διότι ἤδη τὰ ἐξαγγελθέντα μέτρα δὲν εἶναι μέτρα συγκεντρώσεως, ἀλλὰ προνομιακῆς μεταχειρίσεως περιωρισμένης ἐκτάσεως καὶ περιωρισμένου ποσοῦ, δι’ ἕκαστον ἀγρότην, νὰ ἐξαγγελθῇ ἡ συγκέντρωσις ἡ ἀπεριόριστος, ἡ ἔγκαιρος καὶ ἡ διὰ καταβολῆς τοῦ ἀντιτίμου τοῖς μετρητοῖς. Ἐπίσης δὲ νὰ ἀναγγελθοῦν, ὅσα συνεζητήθησαν εἰς τὴν Διακομματικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ὅσα ἐζητήθησαν καὶ νὰ γίνῃ ἀκύρωσις τῶν προπωλήσεων, τῶν γενομένων πρὸς τρόπον τινὰ καταδολίευσιν τῶν οἱωνδήποτε μέτρων, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ληφθοῦν πρὸς προστασίαν. Βέβαια, ἀντιτάσσεται, ὅτι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἔχει δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις ἐπὶ τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας τοῦτο, δημιουργεῖ, δηλαδὴ τὰς λεγομένας πληθωριστικὰς πιέσεις. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι καθ’ ἣν στιγμὴν τὰ χρέη τῶν σιτοπαραγωγῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν ἀνέρχονται εἰς 870.000.000 δρχ., δηλαδή, καλύπτουν μὲν τὰς προτεινομένας τιμὰς περίπου 220.000 τόννους, καὶ καθ’ ἣν στιγμὴν εἶναι βεβαιωμένον ἀπὸ τὸ παρελθόν, ὅτι ἐνῷ τὸ ἴδιον πρόσχημα προβάλλεται διὰ τὴν ἄρνησιν τῆς ἐπαρκοῦς συγκεντρώσεως τῆς παραγωγῆς τῶν σιτοπαραγωγῶν, εὑρίσκεται τρόπος νὰ δοθοῦν διευκολύνσεις εἰς τὸ μεγάλο ἐμπόριον, τὸ ὁποῖον πολλὰ καρποῦται, νομίζω, ὅτι εἶναι εὔλογον νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ ζήτημα αὐτό, διότι ὑπάρχουν ὅλα τὰ στοιχεῖα. Ἄλλωστε, ὅπως θὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία καὶ εἰς τὴν παράταξιν τὴν ἰδικήν μας νὰ ἐκθέσῃ κατὰ τὴν ἐπικειμένην συζήτησιν ἐπὶ τῆς γενικῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ προβολὴ ἑκάστοτε, πρὸς ἀποτροπὴν κάθε μέτρου εἴτε συγκεντρώσεως ἀγροτικοῦ προϊόντος, εἴτε κάθε μέτρου πολιτικῆς ἐπενδύσεων, ἡ προβολὴ ἑκάστοτε τοῦ φοβήτρου τῶν πληθωριστικῶν πιέσεων, πρῶτον καταδεικνύει τὴν ἔλλειψιν πολιτικῆς συντονισμένης, σαφοῦς πολιτικῆς ἀπασχολήσεως, σαφοῦς πολιτικῆς τιμῶν, διότι, ἐὰν ὑπάρχῃ πρόβλεψις, εἶναι δυνατὸν πάντα ταῦτα νὰ ἀντιμετωπισθοῦν διὰ τῆς ἐγκαίρου δημιουργίας τῶν ἀπαιτουμένων ἀποθεμάτων τὰ ὁποῖα θὰ ἀντιμετωπίσουν μίαν ἐποχιακὴν ὕψωσιν ζητήσεως. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ἔξω τοῦ στενοῦ αὐτοῦ θέματος. Ἑτέρωθεν ἀντιτάσσεται, κατὰ τῆς ἀνάγκης τῆς προστασίας τοῦ σιτοπαραγωγοῦ, ἀνάγκη, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὸ ἥμισυ τοῦ πληθυσμοῦ, τῆς χώρας, διότι 750.000 οἰκογένειαι, ἤτοι 3.500.000 πολῖται εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀποζοῦν, ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει, ἀπὸ τὸν σῖτον, ἀντιτάσσεται ἡ ἄποψις τῆς μὴ ἐπιβαρύνσεως τῆς καταναλώσεως. Νομίζω, πρῶτον, ὅτι ὀρθῶς εἶχεν ἐξαγγείλει ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ὅτι εἰς καμμίαν περίπτωσιν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ προστασία διὰ δημεύσεως τοῦ μόχθου τοῦ παραγωγοῦ. Ἀλλὰ πέραν τούτου ὑπάρχει ἀπὸ πέρυσι, κ. βουλευταί, μία ἐκκρεμὴς ἀμφισβήτησις, ἐὰν πράγματι αὐτά, τὰ ὁποῖα δίδονται εἰς τὸν παραγωγὸν καὶ πρὸς ἀγορὰν τοῦ σίτου εἰσαγομένου ἔξωθεν καὶ τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου, ἐὰν ἰσοφαρίζουν, ὅσα προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀρτοποίησιν καὶ τὴν κατανάλωσιν, διότι ἡμεῖς ἰσχυριζόμεθα, ὅτι ὑπάρχει εὐρεῖα διάστασις μεταξὺ τῶν τιμῶν αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι δίδονται εἰς τὸν σιτοπαραγωγὸν καὶ τῶν τιμῶν ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι προέρχονται ἀπὸ τὴν συνολικὴν κατανάλωσιν ἄρτου. Νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ πλειοψηφία τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς σίτου, ἀπέκρουσε πρότασιν τῶν ἀρτεργατῶν καὶ τῶν μυλεργατῶν, τὸ γεγονός, ὅτι ἀπέκρουσε πρότασιν τῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, νὰ συσταθῇ εἰδικὴ Ὑποεπιτροπὴ ἐρεύνης καὶ ἐλέγχου τῶν τιμῶν, ἡ ὁποία νὰ βοηθηθῇ καὶ ἀπὸ εἰδικευμένους λογιστὰς καὶ ἀπὸ πρόσωπα προερχόμενα ἀπὸ τὴν τάξιν τῶν μυλεργατῶν τὸ γεγονός, ὅτι ἀπεκρούσθη τοῦτο, ἐνισχύει τὴν ὑποψίαν, ὅτι τὸ ταμεῖον ἄρτου, εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ καλύπτῃ ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει σκοποὺς δημοσιονομικούς, σκοποὺς φορολογικούς. Πέραν τούτου νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐγκαταλειφθῇ ἡ προστασία τοῦ σιτοπαραγωγοῦ, ἢ νὰ τίθεται ὡς δίλημμα, ὅτι πρέπει νὰ ἐπιβαρυνθῇ ἡ κατανάλωσις, καίτοι ἔγινε τοῦτο πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, δι’ αὐξήσεως τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου, τοῦ πιτυρούχου καὶ τοῦ λευκοῦ. Εἰς μίαν χώραν, ὅπου τὸ χαμηλὸν ἐπίπεδον ζωῆς προσδιορίζει ὅτι τὰ 70% τῶν θερμίδων ποὺ καταναλίσκει ὁ Ἑλληνικὸς λαός, προέρχονται ἀπὸ τὴν κατανάλωσιν τοῦ ἄρτου, εἰς μίαν χώραν ὅπου ὁ ἄρτος εἶναι ἡ οὐσιαστικὴ τροφὴ τοῦ περισσοτέρου πληθυσμοῦ, νομίζω, ὅτι ἡ ἀντιμετώπισις τῆς προστασίας τῆς καταναλώσεως πρέπει νὰ ἀποτελῇ εἰδικὸν κοινωνικὸν μέλημα, καλυπτόμενον ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν καὶ ὄχι εὐκαιρία δημεύσεως τοῦ μόχθου τῶν παραγωγῶν, ἡ ὁποία δὲν συντελεῖται κἂν εἰς ὄφελος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, ἀλλὰ συντελεῖται πολλάκις ἢ ὑποβοηθεῖ κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν τοὺς κερδοσκόπους, ἢ τοὺς παρασιτικοὺς διαμέσους εἰς τὸ νὰ καρποῦνται τὰ μεγάλα κέρδη, μεταξὺ τῆς τιμῆς καταναλώσεως καὶ παραγωγῆς, ὥστε νὰ παρουσιάζεται δυσεπίλυτος ἡ ἐξαφάνισις αὐτῶν τῶν διαφορῶν. Διὰ νὰ συνοψίσω δέ, ὅλας αὐτὰς τὰς γενικὰς παρατηρήσεις, ἐκφέρω τὴν γνώμην, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ ἀπεριορίστως ἡ συγκέντρωσις εἰς τὰς τιμάς, τὰς ὁποίας πρὸ ὀλίγου ἐξέθεσα καὶ ὅτι τὸ ζήτημα τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου καὶ τῆς διαφορᾶς μεταξὺ τιμῆς παραγωγῆς καὶ καταναλώσεως πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον εἰδικῆς ἐρεύνης, ἀπὸ Ἐπιτροπὴν τοῦ Κοινοβουλίου. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τῆς Ε.Π.Ε.Κ. ἔχει τὸν λόγον.

§29Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, κ. βουλευταί, τὸ ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν ἐνδιαφέρον ὅλων τῶν βουλευτῶν, ἀνεξαρτήτως παρατάξεως καὶ ἰδίως, ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν καὶ τὴν ἀγροτικὴν καλύβην. Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ ἐνδιαφέρον σας πρόκειται νὰ ἐπικαλεσθῶ, διὰ μίαν πραγματικὴν εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν προστασίαν ὑπὲρ τῶν σιτοπαραγωγῶν. Δὲν δύναται νὰ ἀμφισβητηθῇ, κ. βουλευταί, ὅτι ἡ προστασία τοῦ σίτου ἀποτελεῖ ἀνάγκην ἐθνικὴν καὶ ἑπομένως ἡ πολιτική, ἡ ὁποία θεραπεύει τὴν ἀνάγκην αὐτήν, πρέπει νὰ εἶναι μία ὑγιὴς οἰκονομικὴ πολιτική! Τὸ γεγονός, ὅτι τὸ ἥμισυ καὶ πλέον τῆς καλλιεργουμένης ἐκτάσεως τῆς Ἑλληνικῆς γῆς διατίθεται διὰ τὴν σιτοκαλλιέργειαν καὶ 700.000 καὶ πλέον οἰκογένειαι, ἤτοι 3.500.000 περίπου Ἑλλήνων ἀποζοῦν ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὴν σιτοκαλλιέργειαν, εἶναι ἀρκετόν, διὰ νὰ ἀχθῇ κανεὶς εἰς τὴν ἀντίληψιν ὅτι ἀποτελεῖ ἀνάγκην ἐθνικήν, ὅπως καθορισθῇ μία προστατευτικὴ πολιτική, ὑπὲρ τοῦ ἐθνικοῦ αὐτοῦ προϊόντος, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴν βασικὴν τροφὴν εὐρυτάτων στρωμάτων τῶν λαϊκῶν τάξεων. Παρὰ ταῦτα, κ. βουλευταί, δὲν κατέστη μέχρι σήμερον δυνατὴ μία ριζικὴ καὶ καθολικῆς ἐγκρίσεως σιτικὴ πολιτική. Ἐπὶ ἔτη συζητοῦμεν ἐὰν εἶναι ὀρθὴ καὶ συμφέρουσα οἰκονομικῶς μία πολιτικὴ σιταρκείας καὶ ἑπομένως πολιτικὴ προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς, ἢ ὄχι, χωρὶς μέχρι σήμερον νὰ εἴμεθα σύμφωνοι εἰς τοῦτο. Εἶναι ὅμως τόσον ἐθνικῶς ἐπικίνδυνος ἡ ἄποψις τοῦ νὰ ἀποδεχθῶμεν ὅτι ἠμπορεῖ νὰ ἐξαρτήσῃ ἡ Ἑλλὰς τὸ βασικὸν αὐτὸ προϊὸν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν καὶ τόσον τεράστιον καὶ δύσλυτον τὸ πρόβλημα τῆς ἀντικαταστάσεως τῆς καλλιεργείας τοῦ σίτου, ἀπὸ ἄλλο ὀλιγώτερον παθητικὸν προϊόν, τῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ ἡμίσεος τῆς καλλιεργουμένης ἐκτάσεως καὶ τῆς ἀπασχολήσεως τοῦ ἡμίσεος τῶν Ἑλλήνων εἰς ἄλλην καλλιέργειαν, ὥστε καὶ οἱ πλέον ἀδιάλλακτοι πολέμιοι τῆς πολιτικῆς τῆς σιταρκείας νὰ τρομάζουν. Δὲν γνωρίζω, τὶ φρονεῖ ἡ Κυβέρνησις ἐν προκειμένῳ, καίτοι ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὰς δηλώσεις του τονίζει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀκολουθεῖ πολιτικὴν σιταρκείας, ὅπερ σημαίνει, ὅτι διὰ τὴν Κυβέρνησιν εἶναι κατάστασις ἀνάγκης ἡ προστασία τοῦ σίτου καὶ ὄχι συνείδησις περὶ τῆς ὀρθότητος τῆς πολιτικῆς τῆς σιταρκείας. Καὶ εἰς τὸ παρελθόν, καὶ σήμερον, αἱ Κυβερνήσεις ἐξήρτων τὴν πολιτικήν των, ἔναντι τῆς προστασίας τοῦ σίτου, ἀπὸ τὴν πολιτικὴν ἔναντι τοῦ ἄρτου. Ἡ τιμὴ τοῦ ψωμιοῦ βαρύνει τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ λαοῦ καὶ συνεπῶς εἰς τὴν πολιτικὴν σκέψιν εὐρυτάτων λαϊκῶν στρωμάτων ἐπηρεάζει αἰσθητῶς τὸν τιμάριθμον. Παρὰ ταῦτα δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ πολιτικὴ τῆς προστασίας τῶν σιτοπαραγωγῶν, καὶ μάλιστα τῶν μικρῶν νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν πολιτικὴν ἔναντι τοῦ ἄρτου. Ἀντιθέτως φρονῶ, ὅτι ἡ πολιτικὴ τοῦ ἄρτου, πρέπει νὰ ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν προστασίαν τῆς παραγωγῆς βασικοῦ ἀγαθοῦ τῆς χώρας, ὡς ὁ σῖτος. Ἰδοὺ διατὶ καίτοι ὁ σῖτος ἀποτελεῖ βασικὸν στοιχεῖον τῆς οἰκονομίας μας, δὲν ἔτυχε μέχρι σήμερον μιᾶς ριζικῆς ἀντιμετωπίσεως, ἀλλ’ ἐμφανίζεται κατ’ ἔτος μὲ ἐπίμονον προχειρότητα. Ὅπως εἰς τὸ παρελθόν, οὕτω καὶ ἐφέτος ἡ πολιτικὴ τῆς προστασίας τοῦ σίτου ἐφαρμόζεται ὑπὸ τὸ κράτος διπλῆς φοβίας, Τῆς φοβίας τῆς διογκώσεως τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ ἐπηρεασμοῦ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Νομίζω, ὅμως, ὅτι εἶναι δυνατὸν καὶ τὰ δύο αὐτὰ θέματα νὰ ἀντιμετωπισθοῦν. Ὡς πρὸς τὸ πρῶτον φρονῶ, ὅτι ἐὰν ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν τὰ χρέη πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, καὶ ἐὰν δεχθῶμεν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερβῇ ἡ συγκέντρωσις τὰς 200 χιλ. τόν., φρονῶ, ὅτι τὸ ποσὸν, τὸ ὁποῖον θὰ ἀπαιτηθῇ δὲν εἶναι τόσον τεράστιον, ὥστε νὰ ἐπηρεασθῇ αἰσθητῶς ἡ κυκλοφορία. Ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τοῦ ἐπηρεασμοῦ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου, νομίζω, ὅτι μία ὀρθολογιστικὴ πολιτικὴ παρασκευῆς καὶ κόστους καὶ τοῦ ἄρτου, εἶναι δυνατὸν καὶ τὴν σημερινὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου νὰ μειώσῃ, ἀλλὰ καὶ τὴν διατήρησιν τῆς πολιτικῆς τῆς προστασίας τοῦ σίτου νὰ ἐξασφαλίσῃ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ Κυβέρνησις ἐξήγγειλε τὰς τιμάς, χωρὶς νὰ ἐξαγγείλῃ καὶ τὴν βασικὴν τιμὴν προστασίας, ὅπερ ἀποτελεῖ οὐσιώδη παράλειψιν, δεδομένου ὅτι ἀφήνει τὰς θύρας ἀνοικτὰς εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ ἰδίως τῶν μικρῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν πλειοψηφίαν. Πρέπει νὰ γνωρίζῃ ἡ Κυβέρνησις ὅτι κατὰ τὰ ἔτη 1953 καὶ 1955 ἠναγκάσθησαν οἱ σιτοπαραγωγοὶ νὰ πωλήσουν εἰς πολὺ κατωτέρας τιμάς, ἀπὸ τὰς καθορισθείσας τιμὰς συγκεντρώσεως καὶ συγκεκριμένως ἀπὸ 0,70 –1,40. Δὲν παραλείπει μάλιστα ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, νὰ ἀναφέρῃ τοῦτο, εἰς τὰς δηλώσεις του. Ἐν τούτοις οὐδὲν μέτρον ἐλήφθη, διὰ νὰ ἀποτραπῇ ὁ κίνδυνος τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν παραγωγῶν, διότι οὐδὲν ἐκ τῶν μέτρων της εἶναι προωρισμένον νὰ ἀποτρέψῃ τὴν ἐπανάληψιν τῆς τοιαύτης ἐκμεταλλεύσεως. Ἐφιστῶμεν ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ καταλογίζω ἐν τούτῳ τὴν εὐθύνην της. Διότι ἐάν, κύριοι, δὲν ληφθοῦν τὰ ἀπαραίτητα μέτρα ματαιώσεως τῶν σχεδίων τῶς κερδοσκόπων, ἡ ἐξαγγελθεῖσα προστασία θὰ καταλήξῃ εἰς πραγματικὴν φενάκην, καίτοι φοβοῦμαι ὅτι ἤδη εἶναι πολὺ ἀργά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὁρίσασα τὰς τιμὰς αὐτάς, ἡ Κυβέρνησις, διεκήρυξεν, ὅτι καὶ οἱ παραγωγοὶ πρέπει νὰ εἶναι εὐχαριστημένοι καὶ ὁ καθορισμὸς τῶν τιμῶν ἐγένετο βάσει ὅλων τῶν κοινωνικῶν καὶ οἰκονομικῶν δεδομένων. Ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ, κύριοι, νὰ εἴπω, ὅτι οὔτε εἰς τὸ ἕν, οὔτε εἰς τὸ ἄλλο ἡ Κυβέρνησις δὲν εὑρίσκεται ἐν τῇ ἀληθείᾳ. Διότι ἐὰν ἐξαιρέσῃ τὶς τὰς τιμὰς τοῦ σκληροῦ σίτου, τοῦ ὁποίου ἡ ποσότης εἶναι ἐλαχίστη καὶ ἀφορᾷ ἀσήμαντον ἀριθμὸν σιτοπαραγωγῶν, αἱ ἄλλαι τιμαὶ προνομιακαὶ καὶ λοιπαὶ ἀπέχουν πολὺ ἀπὸ τοῦ νὰ ἀνταποκρίνωνται εἰς τὰς δικαίας ἀξιώσεις τῶν παραγωγῶν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ βασικὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν πρὸς καθορισμὸν τῆς τιμῆς, δὲν ἐλήφθησαν. Δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν τὸ ὕψος τῶν τιμαρίθμων τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, τὸ ὕψος τῶν χρεῶν πρός τὴν Ἀγροτικὴν, ἡ μειωμένη παραγωγὴ καὶ ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου. Τὰ πλεῖστα δὲ τούτων εἶναι ἀναμφισβητήτου βασικῆς σημασίας. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὅμως, καθιστᾶ ἰδιαιτέρως αἰσθητὴν τὴν ἔλλειψιν δικαιοσύνης καὶ πραγματικῆς προστατευτικῆς μερίμνης ὑπὲρ τῶν σιτοπαραγωγῶν, εἶναι ἡ δυσαναλογία, ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξὺ τιμῶν συγκεντρώσεως καὶ τιμαρίθμου, μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1952 ἕως σήμερον. Καὶ βάσει ἀκόμη τούτου ἡ τιμὴ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀνωτέρα τῶν 4,50. Ἀλλὰ ἀνεξαρτήτως καὶ τούτων, ἡ Κυβέρνησις ἔπρεπε νὰ ἐξαγγείλῃ καὶ ἄλλα σύνδρομα μέτρα διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἠδύναντο νὰ ματαιωθοῦν τὰ σχέδια τῶν κερδοσκόπων, εἰς βάρος τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ἡ Κυβέρνησις πέραν τῆς καταβολῆς τοῖς μετρητοῖς τοῦ ἀντιτίμου τῆς παραδιδομένης ποσότητος, δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀποφύγῃ καὶ τὴν δαιδαλώδη διαδικασίαν, ἡ ὁποία δὲν νομίζω, ὅτι ὠφελεῖ τοὺς μικροὺς σιτοπαραγωγούς. Κύριοι βουλευταί, ἐπιθυμῶ πρὶν κατέλθω τοῦ βήματος, νὰ ἐξάρω τὸ ἔργον τῆς διακομματικῆς ἐπιτροπῆς σίτου, τὸ ὁποῖον, πράγματι, ἀποδεικνύει μίαν προσοχὴν, μίαν διορατικότητα καὶ στοργὴν πρὸς τοὺς μοχθοῦντας καὶ πενομένους ἀγρότας μας. Τὰ στοιχεῖα τὰ συμπεράσματα καὶ οἱ ἀριθμοί, οἱ ὁποῖοι περιέχονται καὶ εἰς τὴν ἔκθεσιν τῆς πλειοψηφίας καὶ εἰς τὴν ἔκθεσιν τῆς μειοψηφίας, εἶναι πολύτιμα στοιχεῖα καὶ δύνανται νὰ ἀποτελέσουν ἀσφαλῆ βάθρα θεμελιώσεως μιᾶς ὑγιοῦς πολιτικῆς προστασίας τοῦ σίτου. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις, ἐπιθυμῇ πράγματι, νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει τὰ στοιχεῖα αὐτά, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐπιθυμῇ νὰ ἐφαρμόσῃ μίαν λαϊκὴν πολιτικὴν ἐναντίον τῶν μεγάλων συμφερόντων πρέπει νὰ μεταβάλῃ τὰς ἀπόψεις της ἐπὶ τῆς προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς καὶ γενικώτερον τοῦ προβλήματος τοῦ σίτου καὶ αἱ ἀποφάσεις της νὰ εἶναι σύμφωνοι μὲ τὰς δικαίας ἀξιώσεις τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σήμερον ἀξιοῦμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὀφείλει αὕτη νὰ πράξῃ ἀμέσως ἄνευ ἀναβολῆς εἶναι ἡ ἐξαγγελία τῆς τιμῆς ἀσφαλείας, τιμῆς ἱκανῆς νὰ ματαιώσῃ τὰ σχέδια τῶν κερδοσκόπων. Πέραν τούτου νὰ λάβῃ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα σύνδρομα μέτρα, ὅπως εἶναι ἡ ἀπεριόριστος συγκέντρωσις ἡ μεταβολὴ τῶν ἀναλογιῶν προσμίξεως πρὸς ὄφελος τοῦ ἐγχωρίου σίτου, ὥστε νὰ καταστῇ ἡ συγκέντρωσις πραγματικὸς προστατευτικὸς θεσμὸς, καὶ οὐχὶ εὐκαιρία ἀπαλλοτριώσεως καὶ τῆς λῃστεύσεως τῆς τιμίας ἐργασίας καὶ τοῦ ἱδρῶτος τῶν παραγωγῶν. Νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν μὲ βάσιν, ὡς προανέφερον, τὴν ἐργασίαν αὐτήν, τὴν εὐσυνείδητον τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς σίτου, νὰ προχωρήσωμεν ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ εἰς μίαν πλέον ριζικὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος τῆς σιτοπαραγωγῆς, ὅπως, ἄλλωστε, συμβαίνει καὶ εἰς ἄλλα κράτη. Καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κ. βουλευταί, νὰ σᾶς ἀναφέρω ἐν προκειμένῳ τὶ ἐν Γαλλίᾳ ἀπὸ τοῦ 1953 καθωρίσθη, διὰ διατάγματος τῆς 30)9)53 ὁρίζεται ὅτι: «Ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως σίτου διὰ τὰ ἔτη 1954, 1955, 1956 καὶ 1957, θὰ προσδιορίζεται ὡς ἑξῆς: «Ἡ βασικὴ τιμὴ σίτου τοῦ 1953 (3.600 φρ. τὰ 100 κιλά) θὰ αὐξομειοῦνται ἀναλόγως τῆς αὐξομειώσεως τῶν ἑξῆς δύο τιμαρίθμων: α) τοῦ τιμαρίθμου τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων (μηχαναί, λιπάσματα κλπ.) τὰ ὁποῖα ἀναγκαιοῦν διὰ τὰς γεωργικὰς ἐκμεταλλεύσεις καὶ β) τοῦ τιμαρίθμου λιανικῆς πωλήσεως τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων καὶ τῆς ἀμοιβῆς ὑπηρεσιῶν καὶ γ) ἕνα μικρὸν ποσοστὸν αὐξομειώσεως μέχρι 6% ἐπὶ τῆς τιμῆς ἀναλόγως ἐπιτυχίας τῆς παραγωγῆς». Νομίζω, ὅτι δύναμαι νὰ ἐπικαλεσθῶ τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν στοργὴν ὅλων ὑμῶν, τὸ ὁποῖον ἀπὸ ὅλους μας διακηρύσσεται καὶ προεκλογικῶς καὶ μετεκλογικῶς, πρὸς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν, διὰ νὰ συντελέσωμεν ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ εἰς μίαν ἀναθεώρησιν τῶν ἐξαγγελθέντων μέτρων καὶ εἰς μίαν πραγματικὴν προστασίαν τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ἐλπίζω, κ. βουλευταί, ὅτι ἀνεξαρτήτως πλέον παρατάξεως, θὰ συντελέσητε εἰς τοῦτο, βέβαιοι ὄντες ὅτι βοηθοῦντες τοὺς δυστυχεῖς ἀγρότας, τῶν ὁποίων τὰ ὅρια τῆς ἀντοχῆς καὶ τῆς ὑπομονῆς ἐκάμφθησαν ἤδη, προσφέρετε καὶ εἰς αὐτούς, ὑπηρεσίαν διὰ μίαν ἀνεκτικὴν ζωὴν ἀλλὰ καὶ τεραστίαν ἐθνικὴν ὑπηρεσίαν. (Χειροκροτήματα).

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἔχει τὸν λόγον.

§31Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ προσθέσω καὶ ἐγὼ ὀλίγους λόγους ἐπὶ τοῦ σιτικοῦ ζητήματος, μετὰ τὰς εὐρείας ἀναλύσεις τοῦ θέματος, αἱ ὁποῖαι προηγήθησαν τῆς ὁμιλίας μου. Νομίζω, ὅτι αἱ ἀναλύσεις ἦσαν τοιαύτης ἐκτάσεως ὥστε πράγματι ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς νὰ λάβῃ ὅλα τὰ δεδομένα ἐκεῖνα ποὺ ἀπαιτοῦνται, διὰ νὰ προβῇ εἰς μίαν ἀναθεώρησιν τῶν τιμῶν, αἱ ὁποῖαι ἐξηγγέλθησαν. Εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ πρόβλημα εἶναι σύνθετον ἀπολύτως καὶ ἐν συναφείᾳ μὲ τὴν γενικωτέραν οἰκονομικὴν καὶ δημοσιονομικὴν κατάστασιν τῆς χώρας καὶ δὲν δύναται νὰ συζητῆται μόνον καὶ μονομερῶς, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε νὰ συζητῆται εὐρύτερον μέσα εἰς τὰ πλαίσια τῆς γενικῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς. Ἐπίσης ὅμως εἶναι ἀληθές, ὅτι ἔχει πλέον ἐπικρατήσει διάχυτα εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἡ ἐντύπωσις ὅτι ἡ προστασία τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου καὶ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων δὲν τυγχάνουν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῆς δεούσης προσοχῆς. Δὲν θέλω νὰ ἀναφέρω, ὡς ἀνέφερον καὶ οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι, τὰ διάφορα θέματα εἰδικά, εἴτε ἐπὶ τοῦ ἐλαίου, εἴτε ἐπὶ τῆς πατάτας, εἴτε ἐπὶ ἄλλων προϊόντων διὰ νὰ ἀποδείξω, ὅτι τὸ θεώρημα, τὸ ὁποῖον ὑποστηρίζω εἶναι τὸ ἀκριβές. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. ΒΥΖΑΣ). Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, ὅτι ὁ Ἕλλην ἀγρότης αἰσθάνεται τὸν ἑαυτόν του ὑπὸ δίωξιν. Γεγονὸς ἀναμφισβήτητον εἶναι ὅτι αἱ Κυβερνήσεις καὶ κυριώτερον ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἐπιρρίπτει τὰ περισσότερα βάρη εἰς τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων διὰ νὰ εἶναι ἡ κατανομὴ ἠπιωτέρα οἱονεὶ καὶ νὰ μὴ ἔχῃ τὸν ὄγκον τῆς διαμαρτυρίας τὸν ὁποῖον θὰ εἶχεν ἀπὸ ὡρισμένα πρόσωπα προνομιοῦχα ἐν Ἑλλάδι. Καὶ διὰ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ἀφίνει νὰ περνᾷ ὁ καιρὸς διὰ τὸν ὁποῖον νομίζουν, οἱ περισσότεροι ἐξ ἡμῶν, ὅταν εἴμεθα ἐν τῇ Κυβερνήσει, ὅτι ἀποτελεῖ πράγματι τὸ ἀπαραίτητον στοιχεῖον διὰ νὰ σωθῇ ὁ τόπος. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τῆς οὐσίας, ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιαφέρει τὸν ἀγροτικὸν κόσμον, εἶναι νὰ ξεύρῃ ὅτι δὲν θὰ ἀρχίσῃ ἡ διαδικασία τῶν δόσεων, ὅτι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον θὰ ἐκτιμηθῇ θὰ τὸ πάρῃ τοῖς μετρητοῖς, ὅτι ἡ Τράπεζα θὰ κρατήσῃ τὸ χρέος καὶ αὐτὸς θὰ πάρῃ ἀμέσως τό ὑπόλοιπον, ἂν ὑπάρχῃ. Ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν τιμὴν, ἡ ὁποία βεβαίως πρέπει νὰ ἔχῃ ὡς βάσιν τὴν τιμὴν τοῦ 1953 τιμαριθμικῶς ηὐξημένην μὲ ἕνα μικρὸν ποσοστόν, ὅπως ἀνέφερε καὶ ὁ κ. Παπαπολίτης, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, ἀναλόγως τῶν διαφόρων συντρεχόντων περιστατικῶν. Ἡ τιμὴ τοῦ 1953 πρέπει νὰ εἶναι ηὐξημένη τιμαριθμικῶς καὶ ἡ καταβολὴ τοῦ ποσοῦ πρέπει νὰ γίνεται ἀμέσως καὶ νὰ μὴ ταλαιπωρῆται ὁ ἀγρότης. Ἂν τοιαῦτα μέτρα ληφθοῦν ἀνεξαρτήτως τῆς τιμῆς ἡ ὁποία καθωρίσθη, ἐπὶ τῆς ὁποίας δὲν ἐπανέρχομαι διότι πιστεύω ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπείσθη, ὅτι πρέπει νὰ εἰσέλθῃ εἰς μίαν ὁδὸν σχετικῆς ἀναθεωρήσεως τῆς τιμῆς, τὴν ὁποίαν ἐξήγγειλε. Τὰ ποσὰ εἶναι γνωστὰ πλέον αἱ ἀνάγκαι αἱ ὁποῖαι καλύπτονται διὰ τῆς συγκεντρώσεως εἶναι ἐπίσης γνωσταὶ καὶ ἡ πολιτικὴ αὐτὴ, ὡς ἀνέφερον τινὲς τῶν συναδέλφων εἶναι μία πολιτικὴ, ἡ ὁποία ἀρχίζει πάρα πολὺ βαθειὰ εἰς τὰ χρόνια τῆς Ἑλλάδος, εἰς ἐποχὰς ἀκόμη εἰς τὰς ὁποίας ἐπροστατεύετο τὸ σιτάρι εἰς βάρος τῶν ἀστῶν. Καὶ σήμερον ἐφθάσαμεν νὰ ἀνατρέψωμεν αὐτὴν τὴν ἄποψιν καὶ θέλομεν νὰ προστατεύσωμεν τὸν σῖτον ὄχι εἰς βάρος τῶν ἀστῶν, ἀλλὰ εἰς βάρος τῶν ἀγροτῶν. Καὶ τὸ κάμνουν αὐτὸ αἱ Κυβερνήσεις ἐν τῇ ἐννοίᾳ ὅτι δὲν ἀντιλαμβάνονται τὴν ἔκτασιν τὴν ὁποίαν δύναται νὰ ἔχῃ μία τοιαύτη πολιτικὴ ἐπὶ τῆς ἠθικῆς ὑποστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, διωκομένου αἰωνίως. Καὶ ἂν ἐπήγαινον, οἱ κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὰς ἐπαρχίας των, θὰ ἔβλεπον ὅτι ἐξακολουθεῖ ὁ θόρυβος νὰ ὑπάρχῃ ὅπως καὶ παλαιά. Χθὲς ἀκόμη, περιοδεύων τὴν ὀρεινὴν Ὀλυμπίαν καὶ τὴν Γορτυνίαν, δὲν ὑπῆρχεν ἀγρότης, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ διεμαρτυρήθη, ὅτι εὑρίσκεται ὑπὸ κατάστασιν πείνης. Ἐθεώρησα ἀναγκαῖον νὰ εἴπω αὐτὰ τὰ ὀλίγα, ἐφ’ ὅσον ἐπεκράτησεν ἡ ἀρχὴ νὰ ὁμιλοῦν ὅλοι οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων ἐπὶ τῶν αὐτῶν θεμάτων. Ἐπιμένω ἐπὶ τῆς ἀπόψεως, ὅτι πρέπει νὰ φροντίσῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐξυπηρετήσῃ τοὺς πολλοὺς καὶ νὰ μὴ ἐξυπηρετήσῃ μόνον τοὺς ὀλίγους. Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ παρόρμησις, ἡ βασικὴ ἄποψις τὴν ὁποίαν ἐξετάζω καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ θελήσῃ καὶ ἡ Κυβέρνησις νὰ τὴν ἀντιμετωπίσῃ καθ’ ὅλον της τὸ πλάτος.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μπαλτατζῆς ἔχει τὸν λόγον.

§33Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Εἶναι δικαία ἡ συγκίνησις τὴν ὁποίαν αἰσθάνεται ὁ παραγωγικὸς κόσμος μὲ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις. Δὲν εἶναι δὲ μόνον ὁ σιτοπαραγωγικὸς κόσμος, ὁ ὁποῖος παρακολουθεῖ τὴν κυβερνητικὴν πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ σίτου, ἀλλ’ εἶναι ὁλόκληρος ὁ ἀγροτικὸς κόσμος. Διότι ἀπὸ τὴν πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ σίτου διαφαίνεται ἡ γενικωτέρα γραμμή, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ τοῦ μεγάλου, τοῦ κεφαλαιώδους σημασίας προβλήματος ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν ἀγροτικήν μας οἰκονομίαν, τοῦ προβλήματος τῆς προστασίας τῶν γεωργικῶν τιμῶν. Ἡ Κυβέρνησις, μὲ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἐπὶ τοῦ σίτου διαφαίνεται ὅτι εἶναι αἰχμάλωτος τῆς γενικωτέρας οἰκονομικῆς καὶ ἀγροτικῆς πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν ἐξήγγειλε διὰ τῶν προγραμματικῶν της δηλώσεων. Ἡ Κυβέρνησις ὅπως θὰ ἐνθυμῆσθε, κ. συνάδελφοι, ὑπεστήριξεν ὅτι θὰ ἀκολουθήσῃ πολιτικὴν φιλελευθέρας οἰκονομίας, πολιτικὴν ἐλευθερίας τοῦ ἐμπορίου, πολιτικὴν ἀποπαρεμβατισμοῦ. Ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου δικαιολογεῖται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἡ παρέμβασίς της εἰς τὴν προστασίαν τοῦ σίτου δὲν εἶναι καθολική, ἀλλ’ εἶναι μερική. Ἡμεῖς βεβαίως πρὸς αὐτὴν τὴν γραμμὴν ἔχομεν προγραμματικὴν ἀντίθεσιν, διότι πιστεύομεν ὅτι εἰς τὸν τομέα τῆς γεωργικῆς πολιτικῆς καὶ γενικώτερον τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος τῆς χώρας πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν πολιτικὴν διευθυνομένης οἰκονομίας, πολιτικὴν σταθερᾶς προστασίας τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Διότι, δὲν εἶναι δυνατόν, ἰδίως εἰς τὴν ἐποχήν, τὴν ὁποίαν ζῶμεν, καθ’ ἥν στιγμὴν προπολεμικῶς ὑπῆρξεν ἰδίως διὰ τὸ σιτάρι μία καθολικὴ προστασία, σήμερον παρὰ τὴν ἐξέλιξιν τῆς οἰκονομίας μας ν’ ἀφίνωνται αἱ πτωχότεραι λαϊκαὶ τάξεις εἰς τὴν ἐλευθέραν διακίνησιν τῶν προϊόντων εἰς τὸν ἐλεύθεριον ἀνταγωνισμόν, ὅπου τὰς τιμὰς τὰς διαμορφώνει τὸ ἐμπόριον εἰς τὴν ἀγοράν. Σήμερον, ἀκόμη περισσότερον, ἐπιβάλλεται ἡ ἐπέμβασις τοῦ Κράτους εἰς κάθε γεωργικὸν προϊόν, ἀπὸ τὴν πώλησιν τοῦ ὁποίου, ἀπὸ τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν θὰ καθορίσῃ τὸ Κράτος, ἐξαρτᾶται τὸ εἰσόδημα τῆς ἀγροτικῆς τάξεως. Δὲν ἔχει καμμίαν κατοχύρωσιν ὁ ἀγρότης. Δὲν προστατεύομεν τὴν παραγωγήν του, δὲν προστατεύομεν τὸ προϊόν του, καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τὸ εἰσόδημά του ἐξανεμίζεται. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον λέγω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, παρὰ τὰς προσπαθείας, τὰς ὁποίας καταβάλλει καὶ οἱ Κυβερνητικοὶ βουλευταὶ καὶ μέλη τῆς Κυβερνήσεως, ἐπιθυμοῦντα εἰλικρινῶς νὰ ὑποβοηθήσουν τὸν σιτοπαραγωγικὸν κόσμον, διότι προέρχονται καὶ αὐτοὶ ἀπὸ ἀγροτικὰς περιφερείας, ἐν τούτοις δὲν ἦτο δυνατὸν καὶ δὲν ἦσαν εἰς θέσιν νὰ κάμψουν τὴν βασικὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ἡ νέα συγκέντρωσις δὲν εἶναι γενική, εἶναι μερική. Δὲν εἶναι ἑπομένως καθολικὴ ἡ προστασία. Ἐρχόμεθα καὶ διαφοροποιοῦμεν τοὺς παραγωγοὺς εἰς μίαν κατηγορίαν μέχρι 10 στρεμμάτων. Ἀπὸ αὐτοὺς δὲν παίρνομεν τίποτε ἀπολύτως εἰς τὴν συγκέντρωσιν παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι παραγωγοί, οἱ ὁποῖοι παραδίδουν σῖτον, διότι δὲν συντηροῦνται μόνον μὲ τὸ σιτάρι, ἀλλ’ ἔχουν καὶ ἄλλα γεωργικὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα ἐν καιρῷ τὰ διαθέτουν καὶ ἀναπληρώνουν τὸν ἄρτον των κατὰ ἕνα οἰκονομικώτερον τρόπον. Μία ἄλλη κατηγορία παραγωγῶν εἶναι ἀπὸ 10–40 στρέμματα. Ἄλλη κατηγορία μέχρι 100, καὶ ὅλα αὐτὰ γίνονται διὰ νὰ περιορίσωμεν τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως, διὰ νὰ περιορίσωμεν τὸν παρεμβατικὸν ρόλον τοῦ Κράτους. Κύριοι βουλευταί, ἤδη ἐτονίσθη ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς, ὅτι καὶ ἡ Διακομματικὴ Ἐπιτροπὴ καὶ αἱ ὀργανώσεις τοῦ σιτοπαραγωγικοῦ κόσμου, τὰς τελευταίας ἡμέρας ἠσχολήθησαν μὲ τὸ θέμα. Συνεκεντρώθησαν εἰς τὰς Ἀθήνας ἀπὸ ὅλα τὰ σιτοπαραγωγικὰ διαμερίσματα τῆς Χώρας, εἰς τὴν Πανελλήνιον Συνομοσπονδίαν καὶ ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὸν πολιτικὸν κόσμον μὲ βουλευτὰς ὅλων τῶν παρατάξεων ἐπεξειργάσθησαν μὲ πᾶσαν ἀντικειμενικότητα καὶ ἐπιμέλειαν τὸ πρόβλημα τοῦ σίτου, καὶ ἐνεφάνισαν μελετημένας ἀπόψεις εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Εἶναι περιττὸν ἴσως νὰ εἴπωμεν, ὅτι υἱοθετοῦμεν τὰς ἀπόψεις τοῦ σιτοπαραγωγικοῦ κόσμου ποὺ κατανείνουν βασικῶς εἰς τὴν γενικὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου. Ἠμπορεῖ νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ προνομιακῶν τιμῶν, νὰ διαφοροποιοῦμεν τοὺς παραγωγοὺς εἰς κατηγορίας καὶ ταὐτοχρόνως ν’ ἀφήνωμεν τὸ ἐμπόριον ἐλεύθερον ν’ ἀπορροφᾷ τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν πλεονασμάτων τοῦ σίτου, καὶ νὰ διαμορφώνῃ πολὺ χαμηλὰς τιμὰς εἰς τὴν ἀγοράν. Εἶναι ἄνευ σημασίας ὅταν καθορίζωμεν τιμὴν 5 δραχμῶν 4.30 καὶ 3.90 τοὺς παραγωγοὺς τῆς μεντάνας. Εἰς τὴν ἐλευθέραν ὅμως ἀγορὰν διαμορφοῦται τιμὴ 3 δραχμῶν. Ἤδη σήμερον ἔχω τὴν πληροφορίαν, ὅτι εἰς ὡρισμένα σιτοπαραγωγικὰ διαμερίσματα, ὁ σῖτος πωλεῖται μὲ 2.90 καὶ 3 δραχμάς.

§34ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΙΝΕΣ. Δὲν εἶναι ἀκριβὴς ἡ πληροφορία σας.

§35Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Τὴν πληροφορίαν τὴν ἔχω ἀπὸ ὑπεύθυνον πηγήν. Τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον μοῦ ἔδωσεν τὴν πληροφορίαν ἔχει ὑπεύθυνον θέσιν. Σκεφθῆτε τί θὰ γίνῃ ὅταν γενικευθῇ ὁ ἁλωνισμός.

§36Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἠμπορεῖ οὐδεὶς ν’ ἀμφισβητήσῃ, ὅτι ἡ καθυστέρησις ἀνακοινώσεως τῶν τιμῶν ἀσφαλείας, παρέχει εὐκαιρίαν εἰς τὴν κερδοσκοπίαν. Αὐτὸ εἶναι ἀναμφισβήτητον.

§37Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Ὅταν σήμερον δὲν ἐξασφαλίζεται ἡ τιμὴ ἡ βασική, ἡ τιμὴ ἀσφαλείας, εἶναι δυνατὸν νὰ πωληθῇ τὸ σιτάρι καὶ μὲ 3 δραχμάς. Ἐγὼ ἐξακολουθῶ νὰ πιστεύω ὅτι ἐπραγματοποιήθη ἡ τιμὴ αὐτή. Ἑπομένως, ὁ μέσος ὅρος τῆς τιμῆς ποὺ θὰ πραγματοποιήσῃ ὁ σιτοπαραγωγὸς εἶναι οὐσιωδῶς χαμηλοτέρα ἀπὸ τὴν τιμὴν τὴν προνομιακὴν τὴν ὁποίαν ἐπηγγέλθη ἡ Κυβέρνησις. Διότι βεβαίως ἕνας παραγωγὸς ὁ ὁποῖος καλλιεργεῖ 40–50 στρέμματα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθῇ μὲ τὰς 1.800 ὀκάδας ποὺ θὰ παραδώσῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν. Τὰ 1.800 ὀκάδες θὰ πραγματοποιήσουν ἕνα μικρὸ εἰσόδημα μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἐξοφλήσουν τὸ πολὺ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Πέραν τούτου εἶναι ὑποχρεωμένοι οἱ παραγωγοὶ νὰ παραδώσουν καὶ ἕνα πλεόνασμα εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τὸ εἰσόδημα αὐτῶν τῶν μικρῶν παραγωγῶν, παρὰ τὴν καλὴν πρόθεσιν ὅλων τελικῶς φαλκιδεύεται. Ἄλλωστε εἰς τὸ θέμα τῆς τιμῆς τοῦ σίτου, ὅπως ἐλέχθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἡ τιμή, ἡ ὁποία δίδεται εἰς τὸ σιτάρι δὲν ἀπέχει καὶ πολὺ ἀπὸ τὰς διεθνεῖς τιμὰς τοῦ σίτου. Αἱ πληροφορίαι μας εἶναι ὅτι τὸ ξενικὸ σιτάρι εἰς τὸν τόπον μας στοιχίζει 4.02 καὶ ἡ μέση τιμὴ ἡ προνομιακή, ἡ ὁποία προσφέρεται εἰς τὸν σιτοπαραγωγὸν εἶναι 4.15. Βλέπετε, λοιπόν, ἡ ἀπόστασις μεταξὺ τοῦ ντόπιου καὶ τοῦ ξενικοῦ σίτου εἶναι ἐλαχίστη. Ἐὰν δὲν πᾶμε εἰς τὸ σκληρὸ σιτάρι, ἡ ἀπόστασις αὐτὴ ἐκμηδενίζεται, διότι τὸ σκληρὸ στάρι, τὸ ξενικὸ μᾶς στοιχίζει 4.96. Τὸ ἀναφέρω αὐτὸ τὸ πρᾶγμα διότι δὲν ἐτονίσθη ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας κ. κ. συναδέλφους ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου καὶ ἀποτελεῖ συμπλήρωμα εἰς τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία γίνεται. Τὸ σκληρὸ στάρι τὸ ξενικὸ μᾶς στοιχίζει 4.96, ἐνῷ ἡ προνομιακὴ τιμή, τὴν ὁποίαν δίδει τὸ Κράτος εἶναι ἀπὸ 4.40 ἕως 5.10. Ἑπομένως ἡ μέση τιμὴ ἡ προνομιακὴ εἶναι μικροτέρα ἀπὸ τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ ξενικὸ σκληρὸ στάρι. Διὰ τὸ σκληρὸ στάρι πράγματι ἡ Κυβέρνησις ἔκαμε μίαν διαφοροποίησιν, τὴν ὁποίαν εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τὴν σημειώσωμεν. Ἀλλὰ ἡ διαφοροποίησις αὐτή, κατὰ τὴν γνώμην μας, δὲν εἶναι ἐπαρκής, διότι ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ μαλακοῦ σίτου καὶ τοῦ σκληροῦ σίτου εἰς τὸ ἐξωτερικὸ εἶναι μία δραχμή, ἐνῷ εἰς ἡμᾶς εἶναι 80 λεπτά. Πρέπει ἐπαναλαμβάνω, ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ μαλακοῦ καὶ τοῦ σκληροῦ σίτου νὰ εἶναι μία δραχμή, ὅπως εἰς τὸ ἐξωτερικό. Τὸ σκληρὸ στάρι εἶναι πολύτιμο καὶ ἡ καλλιέργειά του εἶναι ἀναγκαία, διότι καλύπτει ἐξόχως σημαντικὰς ἐπισιτιστικὰς ἀνάγκας τοῦ τόπου μας. Βεβαίως εἰς τὸ θέμα τῆς τιμῆς, ἤδη ὑπεστηρίχθη ὅτι πρέπει νὰ δώσωμεν τιμήν, ἡ ὁποία νὰ καλύπτῃ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς καὶ τὸν τιμάριθμον τῆς ζωῆς. Καὶ ἐὰν ἀκολουθήσωμεν αὐτὴν τὴν ἀρχὴν θὰ ἴδωμεν ὅτι πρέπει νὰ φθάσωμεν μέσον ὅρον τιμῆς περίπου 5 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν. Ἄλλωστε εἰς ὅλας τὰς χώρας καὶ τὰς γειτονικὰς ἐφαρμόζεται μία πολιτικὴ πραγματικῆς προστασίας. Εἰς τὴν Ἰταλίαν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν, ὅπως ἀνεφέρθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἡ προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς εἶναι πλήρης. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἐπιτύχουν τὴν προστασίαν αὐτὴν τί γίνεται εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ εἰς τὰς ἄλλας χώρας. Τὸ Κράτος φθάνει εἰς τὸ σημεῖον, σχεδόν, νὰ κρατικοποιήσῃ γενικῶς τὸ προϊόν αὐτό, κατευθύνει ἐξ ὁλοκλήρου τὴν οἰκονομίαν τοῦ σίτου ἀπὸ τοὺς ἀλευροβιομηχάνους, τοὺς ἐμπόρους τὰς συνεταιριστικὰς ὀργανώσεις καὶ μὲ εἰδικοὺς ὀργανισμοὺς προστατεύει τὸ προϊόν. Εἰς τὸν τόπον μας δὲν τολμᾶμε νὰ ζητήσωμεν κἂν στοιχεῖα τί γίνεται μὲ τοὺς ἀλευροβιομηχάνους. Αἱ πληροφορίαι εἶναι καταπληκτικαί, ὅτι οἱ ἀλευροβιομήχανοι εἶναι οὐσιαστικὰ ἀσύδοτοι εἰς τὸν τόπον μας. Δὲν γνωρίζομεν ποῖα εἶναι τὰ κέρδη, πόσον κοστίζει καὶ πῶς παραλαμβάνεται τὸ ξενικὸ στάρι, τὸ ἴδιο μὲ τὸ στάρι τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, πῶς διακινεῖται τὸ σιτάρι ἀπὸ τὰς ἐπαρχίας εἰς ἐπιλιμένια κέντρα. Διὰ ποῖον λόγον μεταφέρεται τὸ στάρι ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν εἰς τὸν Πειραιᾶ, εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, εἰς τὴν Σούδα καὶ ὕστερα ὑπὸ μορφὴν ἀλεύρων ἀποστέλλεται εἰς τὰ διάφορα ἄκρα τῆς Ἑλλάδος; Εἶναι μία πολιτική, ἡ ὁποία εὐνοεῖ τοὺς ἀλευροβιομηχάνους, ἐπιβαρύνει τὸ κόστος τοῦ ψωμιοῦ καὶ οὐδεὶς ἀντιμετωπίζει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Εἰς ὅλα τὰ πεπολιτισμένα Κράτη προστατεύονται τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι οἱ ἀγρόται τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Ἰταλίας εἶναι πλουσιώτεροι ἀπὸ τοὺς Ἕλληνας ἀγρότας, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουν ὑψηλὸν εἰσόδημα, τὸ Κράτος σταθεροποιεῖ αὐτὰ τὰ εἰσοδήματα καὶ τὰ κρατεῖ εἰς ὑψηλὸν ἐπίπεδον, εἰς τὸ ὁποῖον διαφοροποιεῖται καὶ ὁ τιμάριθμος τῆς ζωῆς. Εἰς τὸν τόπον μας οἱ ἀγρόται, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν πλειοψηφίαν τοῦ Ἔθνους, εἶναι οἱ καλύτεροι πολεμισταί, ἐμπνέουν τὴν συμπάθειαν τῶν συναδέλφων τῆς Συμπολιτεύσεως τῶν προερχομένων ἀπὸ ἀγροτικὰς περιφερείας καὶ δὲν προστατεύονται. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προστατεύσωμεν τὸν ἀγρότην, νὰ προστατεύσωμεν καὶ τὸν καταναλωτὴν ὅταν προστατεύωμεν τοὺς ἀλευροβιομηχάνους καὶ τοὺς μεγαλεμπόρους. Δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ συνύπαρξις — ἂν καὶ εὑρισκώμεθα εἰς περίοδον πολιτικῆς συνυπάρξεως — εἰς αὐτὸ τὸ θέμα τῆς οἰκονομικῆς συνυπάρξεως ἀποτυγχάνομεν. Διὰ ποῖον λόγον ἡ Κυβέρνησις ἡ ὁποία ἐπηγγέλθη φιλαγροτικὴν πολιτικὴν δὲν τὴν ἀκολουθεῖ. Θὰ ἀκολουθήσωμεν φιλαγροτικὴν πολιτικὴν ὅταν βάλωμεν χέρι εἰς τοὺς ἀλευροβιομηχάνους, εἰς τὰς μεγάλας ἐπιχειρήσεις ποὺ ἐμπορεύονται καὶ νέμονται τὰ γεωργικὰ προϊόντα τὸ σιτάρι, τὸ βαμβάκι, τὸν καπνόν. (Χειροκροτήματα). Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ λύσωμεν τὸ σιτικὸν πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζει ἡ ἀγροτικὴ τάξις, ὅταν ἡ πολιτικὴ ἡ ἀσκουμένη ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα οἱ ἀλευροβιομήχανοι ἀνενόχλητοι νὰ ἀποκομίζουν τεράστια κέρδη εἰς βάρος τοῦ πτωχοῦ κόσμου, τῶν σιτοπαραγωγῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὅσοι ἐκπροσωποῦν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἀγροτικὰς περιφερείας νὰ παραμένουν ἤρεμοι πρὸ τοιαύτης καταστάσεως. Πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ὅλα τὰ προβλήματα μὲ τὸ πρῖσμα τοῦ συμφέροντος τοῦ λαοῦ. Πρέπει νὰ βάλωμεν χέρι εἰς τοὺς κερδοσκόπους, εἰς τὰς μεγάλας ἐπιχειρήσεις, εἰς τὰ μεγάλα βιομηχανικὰ συγκροτήματα, τὰ ὁποῖα πολλοὶ βουλευταὶ καὶ μέλη τῆς Κυβερνήσεως γνωρίζουν ποίαν ἐπιρροὴν ἀσκοῦν εἰς τὴν οἰκονομικὴν ζωὴν τοῦ τόπου. (Χειροκροτήματα). Κύριοι βουλευταί, θὰ ἤθελον νὰ εἴπω καὶ δύο λόγια δι’ ἕνα ἄλλο προϊόν, τὴν κριθοβρώμην. Θὰ παρεκάλουν τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἰδιαιτέρως τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ νῦν ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας νὰ κάμῃ ὅ,τι εἶναι δυνατόν. Πρέπει νὰ γίνῃ ἡ συγκέντρωσις τῇ ἐγγυήσει τοῦ Δημοσίου. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φέρνωμεν κριθοβρώμην διὰ τὸν στρατὸν ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴν τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχομεν ἐντοπίαν παραγωγήν. Ἤθελον νὰ παρακαλέσω θερμῶς τὴν Κυβέρνησιν καὶ νὰ τῆς συστήσω νὰ ἀντιμετωπίσῃ μὲ πρῖσμα στοργικὸν τὸ ζήτημα αὐτῶν τῶν παραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι πράγματι εἶναι οἱ πτωχότεροι ἀγρόται εἰς τὸν τόπον μας. Δὲν ἔχομεν τίποτε ἄλλο, νὰ προσθέσωμεν, παρ’ ὅτι θὰ περιμένωμεν τὴν ἀπάντησιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὰ μέτρα αὐτῆς εἰς τὴν πολιτικὴν τοῦ σίτου. Θέλω νὰ πιστεύω ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ προβλήματα αὐτά, μὲ ἀπόλυτον εὐρύτητα, μὲ καλὴν θέλησιν. Καὶ ἡ καλὴ θέλησις θὰ φανῇ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν, ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία εἶναι ὑπεράνω τάξεων καὶ συμφερόντων, θὰ βάλῃ χέρι ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ὁ πλοῦτος, ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἡ ἐκμετάλλευσις, διότι ἀπὸ ἐκεῖ θὰ πορισθῇ εἰσοδήματα, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ λύσῃ τὰ ζωτικὰ προβλήματα τοῦ ἀγροτικοῦ μας κόσμου. (Χειροκροτήματα).

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἔχει τὸν λόγον.

§39Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ (Ἀντ. Κυβ. καὶ Ὑπ. Γεωρ.). Κύριοι βουλευταί, ἤκουσα τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ἐν τῇ Βουλῇ Κομμάτων, ἐκράτησα σημείωσιν τῶν κυρίων σημείων τῶν ἀγορεύσεών των καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε, εἰς τὸ τέλος τῆς ἰδικῆς μου ὁμιλίας, νὰ ἀπαντήσω ἐπὶ τῶν διαφόρων ἐρωτημάτων, τὰ ὁποῖα μοῦ ἐτέθησαν. Ἐπικρίνεται ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν βραδύτητα τῆς ἀναγγελίας τῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ ἐπικρίνεται, κυρίως, διὰ τὴν βραδύτητα τῆς ἀναγγελίας τοῦ μέτρου τῆς τιμῆς ἀσφαλείας. Ἐπὶ τοῦ πρώτου, ἐπὶ τῆς βραδύτητος τῆς ἀναγγελίας τῶν μέτρων, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ἐπαναλάβω τοὺς ἀριθμοὺς τῆς τελευταίας ἑξαετίας καὶ πότε ἀνηγγέλθησαν τὰ μέτρα. Τὸ 1950 τὴν 20ὴν Ἰουνίου, τὸ 1951 τὴν 4ην Ἰουλίου, τὸ 1952 τὴν 6ην Ἰουνίου, τὸ 1953 τὴν 17ην Ἰουνίου, τὸ 1954 τὴν 23ην Ἰουνίου, τὸ 1955 τὴν 11ην Ἰουλίου καὶ τὸ 1956 τὴν 17ην Ἰουνίου. Κατὰ συνέπειαν, βραδύτης ἀναγγελίας τῶν μέτρων, πρὸς προστασίαν τῶν σιτοπαραγωγῶν, ἵνα ἀποφευχθῇ ἡ ἐκμετάλλευσις, δὲν ὑπῆρξεν. Ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει βραδύτης ἀναγγελίας τῆς τιμῆς ἀσφαλείας. Κύριοι βουλευταί, ζητῶ ἐλαχίστην καλὴν πίστιν. Παρακαλῶ νὰ μὲ ἀκούσετε.

§40Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Διατὶ ὄχι πλήρη καλὴν πίστιν;

§41Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ἐλαχίστην, κύριε Πρόεδρε.

§42Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡμεῖς προσφέρομεν πλήρη.

§43Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ὑπάρχει κολοσσιαία διαφορὰ ἀντιλήψεων, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὕψος τῆς παραγωγῆς. Ἐκ τοῦ ὕψους τῆς παραγωγῆς, ὅπως ἐτονίσθη ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων, ἐξαρτῶνται ὅλα τὰ ζητήματα. Οἱ μὲν ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ ὕψος τῆς ἐφετεινῆς ἐσοδείας θὰ ἀνέλθῃ εἰς 1.050.000 τόννους. Τὸν ἀριθμὸν αὐτόν, ἐπίσημον, τὸν ἔχω ἀπὸ τὴν Πανελλήνιον Ὁμοσπονδίαν, ἡ ὁποία, κατὰ σύστασιν ἐμοῦ, ἀπέστειλε τὸν κ. Ἀφεντάκην ὁ ὁποῖος περιώδευσεν ὅλας τὰς παραγωγούς περιφερείας καὶ μοῦ ὑπέβαλε τὸ πόρισμά του, τοὺς λόγους τῆς μικρᾶς ἐσοδείας καὶ τὸ συμπέρασμα ὅτι ὑπολογίζει ὅτι ἡ παραγωγὴ θὰ κυμανθῇ μεταξὺ 1.050.000 καὶ 1.150.000 τόννων.

§44Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Μὲ τὴν ἐπιφύλαξιν τῆς τελικῆς ὡριμάνσεως.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Κωστῆ, οὐδεὶς διέκοψεν τοὺς ρήτορας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Τὸ νομίζετε κοινοβουλευτικὸν αὐτὸ ποὺ κάμνετε σεῖς; Ἐδήλωσα ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψω διακοπάς. Οὐδεὶς ἠγέρθη ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως. Ἀξιῶ τὸ ἴδιον καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην.

§46Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ἐφέτος, κύριοι βουλευταί, ὅπως ὅλοι σας γνωρίζετε, λόγῳ τοῦ ὀψίμου καὶ παρατεταμένου χειμῶνος, ὑπάρχει μία μεγάλη καθυστέρησις τῆς ἐσοδείας καὶ κατὰ συνέπειαν εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη, νὰ βεβαιωθῶμεν περὶ τοῦ ὕψους τῆς ἐσοδείας, ὅταν ἔχωμεν τοιαύτην βασικὴν διαφοράν, μεταξὺ τῶν ὑπευθύνων διὰ τὸ ὕψος τῆς ἐσοδείας. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Πρόεδρος κ. Κ. Γ. Ροδόπουλος). Ὁ δεύτερος ἀριθμός, τὸν ὁποῖον ἔχω, εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, τῆς 2ας Ἰουνίου, τῶν τμημάτων Θρᾴκης, Ἀνατολικῆς Μακεδονίας, Κεντρικῆς Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Ἠπείρου, Στερεᾶς Ἑλλάδος, Πελοπονήσου καὶ Νήσων, ἡ ὁποία ἀναβιβάζει τὴν ἐσοδείαν εἰς 1.350.000 τόννους. Καὶ ἐπανέρχομαι δι’ ἑτέρου ἐρωτήματος — τὸ ἔγγραφον τῆς Τραπέζης αὐτό, εἶναι τῆς 2ας Ἰουνίου, μόλις ἐπῆγα εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας — καὶ ἐπανέρχομαι πάλιν, ζητῶν πληροφορίας, διὰ νὰ ἐξακριβώσω τὸ ὕψος τῆς ἐσοδείας καὶ εἰς νέον σημείωμά του ὁ Διοικητὴς τῆς Τραπέζης, τῆς 13ης Ἰουνίου, μοῦ ὁμιλεῖ περὶ ἐσοδείας 1.250.000 τόννων. Ταὐτοχρόνως ὑπάρχουν αἱ πληροφορίαι τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, αἱ ὁποῖαι ἀναβιβάζουν, ὅπως εἶπον καὶ οἱ προλαλήσαντες, τὴν παραγωγὴν εἰς 1.400.000 τόννους. Λέγουν πολλοὶ ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἶναι ἐκτὸς τῆς πραγματικότητος, ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἶναι ὑπερβολικός. Ἀλλὰ τὰς προβλέψεις τῆς παραγωγῆς τὰς παρακολουθοῦν αἱ γεωργικαὶ ὑπηρεσίαι ἐπὶ τόπου καὶ ἀνὰ τριήμερον καθιστοῦν ἐνήμερον τὸ Ὑπουργεῖον. Ἡ ἐργασία αὐτὴ εἶναι λεπτομερὴς καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παροραθῇ ἀπολύτως. Δὲν σᾶς λέγω ὅτι εἶναι Εὐαγγέλιον καὶ πρέπει νὰ τὸ πιστεύσωμεν ὅτι ἡ παραγωγὴ εἶναι 1.440.000 τόννους, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παροραθῇ, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον ἀπὸ μίαν ἔρευναν, τὴν ὁποίαν ἔκαμα ἐπὶ τῶν προβλέψεων τῶν παρελθόντων ἐτῶν, εἶδα ὅτι ὅλας τὰς προβλέψεις τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας τῶν ἐτῶν 1950, 1951, 1952, 1953 καὶ 1954 ἦσαν ἀκριβεῖς πλὴν τῶν 1955–56, ὁπότε προέβλεψε τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας 1.350.000 τόννους, ἐνῷ ἡ ἐσοδεία ἀπέληξεν εἰς 1.180.000 τόννους.

§47Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Καὶ κατὰ τὸ 1952 ὑπῆρξε μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ τῆς προβλέψεως καὶ τῆς παραγωγῆς. Ἀλλὰ πλὴν τῶν ἀριθμῶν αὐτῶν, ἀπαντῶ εἰς τὸν κ. Ἠλιοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι περιωρίσθησαν τὰ στρέμματα καλλιεργείας ἐφέτος, τοῦ γνωρίζω ὅτι ἡ πληροφορία του δὲν εἶναι ἀκριβής, διότι δὲν ἐμειώθη καθόλου ἡ ἔκτασις ἡ καλλιεργουμένη διὰ σίτου. Ἐκαλλιεργήθησαν κατὰ τὸ 1953 10.446.000 στρέμματα, κατὰ τὸ 1954 ἐκαλλιεργήθησαν 10.445.000, κατὰ τὸ 1955 ἐκαλλιεργήθησαν 10.400.000 καὶ κατὰ τὸ 1956 ἐκαλλιεργήθησαν 10.541.000. Δηλαδὴ παρατηρεῖται αὔξησις.

§48Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀναφέρεται εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, ἡ ἐλάττωσις.

§49Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Σᾶς δίδω ἐπισήμους ἀριθμούς, κύριε Πρόεδρε, περὶ τῶν ὁποίων πρέπει νὰ ἔχετε ἀπόλυτον βεβαιότητα.

§50Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Μήπως ἠννόει ὁ κ. Ἠλιοῦ, ὅτι ὑπῆρξαν ὡρισμέναι ἐκτάσεις, αἱ ὁποῖαι κατεκλύσθησαν καὶ κατεστράφησαν;

§51Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Αἱ καλλιεργηθεῖσαι ἐφέτος ἐκτάσεις εἶναι 10.541.000 στρέμματα καὶ συνεπῶς δὲν ἐπῆλθε καμμία μείωσις τῆς σιτοκαλλιεργείας ἐκ τῶν διαφόρων μέτρων, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν κατὰ τὸ παρελθὸν διὰ τοὺς σιτοκαλλιεργητὰς.

§52Η. ΗΛΙΟΥ. ......... (Δὲν ἀκούεται).........

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἠλιοῦ, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, οὐδένα διέκοψε. Μὴ κάμνετε διακοπάς.

§54Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Τοὺς ἀριθμοὺς τοὺς ἀναφέρω ἐπισήμως καὶ ἠμπορεῖτε νὰ τοὺς ἐλέγξετε. Ἀλλὰ δὲν ἠρκέσθην κύριοι βουλευταί, εἰς τὰς πληροφορίας τῶν γεωργικῶν ὑπηρεσιῶν εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχε παρ’ ὅλον ὅτι ἔστειλα ἓν τηλεγράφημα προσωπικὸν εἰς αὐτὰς καὶ τὰς καθίστων προσωπικῶς ὑπευθύνους, νὰ μοῦ δώσουν ἀκριβεῖς ἀριθμούς, διότι δὲν ὑπάρχει κανεὶς λόγος νὰ ἐξαπατῶμεν τὸν κόσμον διὰ τὸ ὕψος τῆς παραγωγῆς. Εἶπεν ὁ κ. Καρτάλης ὅτι δὲν λειτουργοῦν καλῶς αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Δὲν ἔχω τὴν εὐχέρειαν νὰ τὰς ἀντικαταστήσω, σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα. Ἀλλὰ μὴ ἀρκούμενος, εἰς τὰς πληροφορίας αὐτάς, τὰς ὁποίας εἶχον κατὰ τριήμερον, ἔστειλα εἰδικὸν ἐπιθεωρητὴν διὰ νὰ ἔχω μίαν σαφῆ ἀντίληψιν. Ἡ ἀναφορά του δὲ εἶναι ὅτι εἰς τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν, ἡ ἐσοδεία εἶναι ἐφέτος πάρα πολὺ καλή, ἀρίστη, ἀνωτέρα τῆς τοῦ 1953. Εἰς τὴν Κεντρικὴν Μακεδονίαν, ἐκτιμᾶται ὡς καλή, ὡς πολὺ καλὴ καὶ ὑπολογίζεται ὅτι ἡ παραγωγὴ θὰ εἶναι 10% ἀνωτέρα τῆς περυσινῆς. Εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν ἡ παραγωγὴ ὑπολογίζεται εἰς 5% ἀνωτέρα τῆς περυσινῆς. Εἰς τὴν Θράκην ἐκτιμᾶται ὡς πολὺ καλὴ καὶ ὑπολογίζεται ὅτι θὰ εἶναι 10% ἀνωτέρα τῆς περυσινῆς. Εἰς τὴν Φθιωτιδοφωκίδα 10% ἐπὶ ἔλαττον τῆς περυσινῆς. Εἰς τὴν Αἰτωλοακαρνανίαν αἱ πληροφορίαι δὲν εἶναι σαφεῖς. Καὶ εἰς τὴν Θεσσαλίαν ἐπίσης, δὲν εἶναι σαφεῖς, λόγῳ ἀπουσίας τῶν ἁρμοδίων ὑπαλλήλων, ἕνεκα τῆς διαμάχης περὶ τοῦ ὕψους τῆς ἐσοδείας. Ὑπάρχει μία μεγίστη ἀντίθεσις. Ἀφ’ ἑνὸς εἶναι οἱ μέν, οἱ ὁποῖοι λέγουν ὅτι ἔχομεν ἐξαιρετικὴν ἐσοδείαν 1.300.000 τόννους, ἀφ’ ἑτέρου ὑπάρχουν οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι λέγουν ὅτι ἐφέτος ἔχομεν τὴν χειροτέραν ἐσοδείαν ποὺ ὑπῆρξε ποτὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Μάγος δὲν εἶμαι. Ἀριθμοὺς ἔχω. Πρόβλεψις δὲν εἶναι δυνατή. Καὶ δι’ αὐτό, λόγῳ αὐτοῦ τοῦ σοβαροῦ προβλήματος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁρισθῇ μετὰ σοβαρότητος τιμὴ ἀσφαλείας, γενικῆς συγκεντρώσεως, χωρὶς νὰ γνωρίζωμεν τὰ πρῶτα ἀποτελέσματα τοῦ ἁλωνισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ὡς εἶπον, λόγῳ τοῦ ὀψίμου χειμῶνος ἐβράδυνε καὶ θὰ βραδύνῃ. Ἐλέχθη κατὰ τὰς ἐπικρίσεις ὅτι ἐβράδυνον τὰ μέτρα. Εὐχαρίστως πληροφορῶ τὴν Βουλήν, ὅτι ἡ συγκέντρωσις θὰ ἀρχίσῃ εἰς τὴν Φθιώτιδα καὶ εἰς τὴν Θεσσαλίαν τὴν 28ην Ἰουνίου. Συγκέντρωσις πλήρης εἰς τὴν Μακεδονίαν τὴν 2αν Ἰουλίου, πλὴν Δυτικῆς Μακεδονίας καὶ Ἕβρου, ὅπου λόγῳ καθυστερημένης ἐσοδείας, θὰ βραδύνῃ ὁ ἁλωνισμός. Ἀναμένω λοιπόν, τὰ πρῶτα ἀποτελέσματα τοῦ ἁλωνισμοῦ, διὰ νὰ ἠμπορέσω νὰ ἔχω μίαν ἰδέαν προσεγγίσεως πρὸς τὸ ὕψος τῆς πραγματικῆς ἐσοδείας. Ἡ διαφορὰ εἶναι κολοσσιαία. Ὑποστηρίζεται ὅτι, ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ ἐσοδεία εἶναι 1.400.000 τόννοι, ὡς ὀρθῶς ἐλέχθη ἀπὸ τοὺς κ.κ. ἀρχηγοὺς τῶν κομμάτων οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν. Τὸ ὕψος τοῦ σίτου ποὺ παρακρατεῖται, διὰ τὴν διατροφήν του, ἀνέρχεται εἰς 700.000–750.000 τόννους. Δὲν ἀμφισβητῶ τὸν ἀριθμὸν 700.000, οὔτε φιλολογίαν κάμνω. Εἶναι περίπου αὐτὸς ὁ ἀριθμός. Ὁ ἀριθμὸς διὰ τὴν σπορὰν καὶ αὐτὸς δὲν εἶναι 100.000 τόννοι, διότι εἶναι 11 ὀκ. τὸ στρέμμα καὶ αὐτὸς κυμαίνεται μεταξὺ 110. 000–150.000 τόν., ἀναλόγως τοῦ εἴδους τοῦ σίτου. Κατὰ συνέπειαν, ἐὰν ἡ ἐσοδεία εἶναι πράγματι 1.050.000 τόν. καὶ κρατηθοῦν 750.000 καὶ 100.000 τόννοι, ἤτοι 850.000 τόννοι, ἀπομένουν πρὸς συγκέντρωσιν 200.000 τόννοι. Μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ σᾶς ἐξηγήσω, πρόκειται νὰ συγκεντρωθῶσιν 200.000 τόννοι. Κατὰ συνέπειαν δὲν θὰ ὑπάρχῃ οὔτε ἴχνος προσφορᾶς. Ἐὰν ἡ ἐσοδεία εἶναι 1.400.000 τόννοι, τότε μὲ τοὺς 200.000 τόννους, θὰ ὑπάρχῃ μία προσφορά, περὶ τῆς ὁποίας θὰ σᾶς ὁμιλήσω. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ ρήτορες οἱ προσερχόμενοι, νὰ κάμουν χρῆσιν καὶ τῶν δύο ἐπιχειρημάτων, ἀφ’ ἑνὸς ὅτι εἶναι μικρὰ ἡ ἐσοδεία καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ὅτι εἶναι μεγάλο τὸ περιθώριον τὸ ὁποῖον ὑπάρχει πρὸς συγκέντρωσιν. Ἐλέχθη καὶ λέγεται, ὅτι μὲ τὸ μέτρον αὐτὸ τοῦ καθορισμοῦ 60 ὀκάδων κατὰ στρέμμα ἀποδόσεως δὲν γίνεται τίποτε. Νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, βασιζόμενος ἐπὶ τοῦ ἐπιχειρήματος, ὅτι ἡ ἐσοδεία εἶναι μικρά, νὰ σᾶς φέρω ἕνα παράδειγμα. Τεσσαράκοντα στρέμματα μὲ μέσην ἀπόδοσιν 102 κιλὰ κατὰ στρέμμα. Δηλαδὴ 80 ὀκάδας. Θὰ ἔχῃ 40 στρέμματα ἐπὶ 80 ὀκάδας ἴσον. 3.200. Τὸ σύνολον παραγωγῆς ἐκ τοῦ ὁποίου εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀφαιρέσῃ 300 ὀκάδας, ὅσα εἶναι τὰ ἁλωνιστικὰ δικαιώματα, 8½% — 9½%, τὴν διατροφήν του, τὴν ὁποίαν ἀπὸ ἔτη πολλὰ παραδεχόμεθα ὅτι εἶναι 700 ὀκάδες καὶ τὴν σπορὰν 11 ὀκάδας τὸ στρέμμα, δηλαδὴ σύνολον ποσοῦ, τὸ ὁποῖον αὐτὸς δὲν θὰ παραδώσῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν, εἶναι 1440 ὀκάδες, λόγῳ αὐτῶν τὰ ὁποῖα σᾶς ἀνέφερα. Δύναται νὰ παραδώσῃ 30 στρέμματα ἐπὶ 60 ὀκάδας ἴσον 1.800. Δηλαδὴ ἔχει 3.240 ὀκάδες, ἐνῷ ἡ παραγωγὴ εἶναι 3.200 ὀκάδες. Κατὰ συνέπειαν, βλέπετε καὶ πάλιν ὅτι ὅλα αὐτὰ ἐξαρτῶνται ἐκ τοῦ ὕψους τῆς παραγωγῆς. Ἐὰν πρόκειται περὶ καλῆς ἐσοδείας καὶ δὲν ἔχει 80 ὀκάδας τὸ στρέμμα δηλαδὴ 102 κιλά, ἀλλὰ 120, 130 κιλά, τότε θὰ ἔχῃ ἓν μικρὸν περίσσευμα. Ἀλλὰ ποτὲ δὲν θὰ εἶναι πάρα πολὺ μεγάλο τὸ περίσσευμα διὰ τοὺς μικρούς. Ἓν ἄλλο παράδειγμα: Ἐὰν θέλετε διὰ τὸν ἀγρότην ὁ ὁποῖος ἔχει 30 μόνον στρέμματα. Θὰ σᾶς ἀναφέρω λεπτομερῶς τὸν ἀκριβῆ ἀριθμόν, διὰ νὰ ἴδετε ποίαν σημασίαν ἔχει ὁ καθορισμὸς τῶν 40 στρεμμάτων, ὁ ὁποῖος ἴσως νὰ νομίσετε, ὅτι εἶναι αὐθαίρετος. Ἐὰν ἔχῃ 30 στρέμματα καὶ ἀφαιροῦνται τὸ 10 πρῶτα, ὅπως ἐγένετο πάντοτε καὶ 80 ὀκάδες παραγωγή, θὰ ἔχῃ παραγωγὴν 2.400 ὀκάδες. Ἀφαιροῦμεν τὰ ἁλωνιστικὰ 124, τὴν σπορὰν 330 καὶ 700 διατροφήν, θὰ ἔχῃ 2.046. Δικαιοῦται νὰ παραδώσῃ 1.200 καὶ θὰ τοῦ λείπουν 46 ὀκάδες.

§55Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Νομίζω, ὅτι εἰς τὸν ὑπολογισμὸν τὸν ὁποῖον κάμνετε, ἀφαιρεῖτε καὶ τὴν διατροφὴν ἀπὸ τὸ σύνολον τῆς παραγωγῆς του. Ἀλλὰ ἀφαιρεῖτε ταὐτοχρόνως καὶ τὰ δέκα αὐτὰ στρέμματα. Ἡ διατροφὴ προέρχεται ἀκριβῶς, ἀπὸ τὰ 10 στρέμματα, τὰ ὁποῖαι δὲν ὑπολογίζετε.

§56Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργ.). Ὄχι! Ἐν πάσῃ περιπτώσει, καλλιεργείας 10 στρεμμάτων. Ἐκεῖ, κύριοι βουλευταί, ὑπάρχει περίσσευμα διὰ τοὺς παραγωγοὺς αὐτούς. Ὁλικὴ παραγωγὴ 100 στρεμμάτων ἐπὶ 80 ὀκάδας, εἶναι 8.000 ὀκάδες, μεῖον ἁλωνισμὸς 720, σπορὰ 100 Χ 11 = 1.100, διατροφὴ 700, σύνολον 2.520, τοῦ ἀπομένουν περίσσευμα 5.500, ἐκ τοῦ ὁποίου ζητοῦνται νὰ παραδώσῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν μὲ τὴν προνομιακὴν τιμὴν 3.90 τὰς 2.500 δι’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, ἐνῷ μέχρι σήμερον ἴσχυε τὸ 2.000 καὶ 4.000 διὰ τὸν νομὸν Λαρίσης καὶ Μαγνησίας, ἔναντι τῶν 5.000 ποὺ εἴχομεν πέρυσι. Διὰ νὰ μὴ τυχὸν ἐκληφθῇ ἀπὸ τὴν Βουλὴν, ὅτι χαριστικῶς ὡμίλησα διὰ τὴν περίπτωσιν τοῦ νομοῦ Λαρίσης, λέγω τὸ ἑξῆς, ὅτι ὁ λόγος τῆς προνομιακῆς μεταχειρίσεως τοῦ νομοῦ Λαρίσης, εἶναι, λόγῳ τοῦ ἐκτεταμένου τοῦ κλήρου. Τοῦ ἀπομένουν 1.500 ὀκάδες πρὸς διάθεσιν, μετὰ τὴν παράδοσιν τῶν 4.000 ὀκάδων. Ἐλέχθη, ὅτι ἡ προνομιακὴ συγκέντρωσις ἀφορᾷ μόνον μίαν ἐλαχίστην τάξιν σιτοκαλλιεργητῶν. Δὲν εἶναι ἀκριβές. Ὅπως ἐπανελήφθη ἀπὸ τοὺς ὁμιλητάς, τὸ σύνολον τῶν οἰκογενειῶν τῶν σιτοκαλλιεργητῶν, ἀνέρχεται εἰς 713. Ἡ ἀνάλυσίς των εἶναι ἡ ἑξῆς: 1–10 στρέμματα 343.000 οἰκογένειαι, αἱ ὁποῖαι λόγῳ τοῦ μικροῦ ἀριθμοῦ στρεμμάτων, καλλιεργοῦν 1.680.000 στρέμματα. Ἀπὸ 10 –40 στρέμματα, εἶναι 322.000 οἰκογένειαι, αἱ ὁποῖαι καλλιεργοῦν 6.800.000 στρέμματα. Καὶ μεταξὺ 40 καὶ 100 στρεμμάτων εἶναι 41.417 οἰκογένειαι αἱ ὁποῖαι καλλιεργοῦν 1.770.000 στρέμματα ἐπὶ συνόλου καλλιεργουμένων στρεμμάτων 10.541.000. Δηλ. καθ’ ἡμᾶς λαμβάνεται πρόνοια ὑπὲρ τῶν 700.000 οἰκογενειῶν, ἔναντι τῶν 713.000 καὶ ἔναντι τῶν 10.541.000 στρεμμάτων, λαμβάνεται πρόνοια ὑπὲρ τῶν 10.288.000 στρεμμάτων. Κατὰ συνέπειαν δὲν πρόκειται περὶ μιᾶς ἐλαχίστης μερίδος διὰ τὴν ὁποίαν λαμβάνεται πρόνοια, ἀλλὰ πρόκειται περὶ τῆς οὐσίας τῆς ὑποθέσεως καὶ τοῦ μεγίστου μέρους τῶν σιτοκαλλιεργητῶν. Ἐλέχθη, ὅτι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον θὰ συγκεντρωθῇ ἐκ τῶν προνομιακῶν αὐτῶν μέτρων, θὰ ἀνέλθῃ κατὰ μὲν τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, εἰς 135.000 τόννους καὶ κατὰ τὸν κ. Ἠλιοῦ εἰς 100.000 τόννους. Κατὰ τὰς ἰδικάς μου προβλέψεις καὶ τῆς ὑπηρεσίας τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης θὰ συγκεντρωθοῦν 200.000 τόννοι ἐν συνόλῳ προνομιακῶς, ἐκ τῶν ὁποίων 110.000 τόννοι θὰ συγκεντρωθοῦν ἀπὸ τοὺς παραγωγοὺς τῶν 10–40 στρεμμάτων μὲ τὴν τιμὴν τῶν 4,30, θὰ συγκεντρωθοῦν 60.000 περίπου ἀπὸ τοὺς παραγωγοὺς τῶν 40–100 στρεμμάτων, μᾶς κάμουν 170.000 καὶ 30.000 τόννοι περίπου μὲ τὴν τιμὴν ἀσφαλείας ὅταν θὰ ἐξαγγελθῇ. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐπειδὴ ἐλέχθησαν διάφοροι ἀριθμοί...

§57Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐφ’ ὅσον ἀγνοεῖτε τὸ τελικὸν ποσόν, δὲν ἔχουν ἔννοιαν αἱ προβλέψεις.

§58Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργ.). Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου κύριε πρόεδρε, ὅτι αὐτοὶ οἱ καλλιεργηταὶ τῶν 10–40 στρεμμάτων καλλιεργοῦν 7. ἑκατομμ. στρέμματα, ξεύρω ποῦ εἶναι, ξεύρω ποία εἶναι ἡ ἀπουσία των καὶ κατὰ συνέπειαν περίπου ἔχει σημασίαν. Ἐπειδὴ ὅταν ἀναφέρωνται οἱ ἀριθμοὶ καὶ μάλιστα ἀπὸ ἐπιδεξίους ρήτορας εἶναι εὐκολώτατον νὰ δημιουργοῦνται ἐντυπώσεις, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε— καὶ ὁ κ. Καρτάλης φαντάζομαι νὰ ἐνθυμῆται τὶ λέγουν διὰ τοὺς στατικολόγους, προκειμένου νὰ ἀναφέρουν τοὺς ἀριθμούς,— θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀναφέρω αὐτοὺς τοὺς ἀριθμούς, ὅπως εἶναι ἀπὸ τὸ 1950 μέχρι τοῦ 1956. Τὸ 1950 ἡ ἐσοδεία ἦτο 850.000, συνεκεντρώθησαν 848.000 τόννοι, ἡ τιμὴ ὡρίσθη εἰς 2,30, ὁ τιμάριθμος ἦτο 84 καὶ ἡ τιμὴ ἐλευθέρας ἀγορᾶς παρ’ ὅλον τὸ 2,30, ἦτο 2,03. Τὸ 1951...

§59Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ 3.000 δρχ., διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς εἰς τὸ 1950, διὰ τὰ χρέη πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν.

§60Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργ.). Ἡ τιμὴ μετρητοῖς.

§61Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Νὰ μὴ ἀγνοηθῇ καὶ ὁ ἄλλος παράγων. Μὲ ἀφορᾷ προσωπικῶς καὶ ἡ στοργὴ τῆς ἀναμνήσεως μὲ ὑποχρεώνει νὰ σᾶς διακόψω.

§62Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβερ. — Ὑπ. Γεωργ.). Ἦτο ἔργον τῆς ἰδικῆς σας Κυβερνήσεως καὶ ἑνὸς φιλτάτου μου καὶ φιλτάτου σας ὑπουργοῦ, τοῦ δημάρχου Λαρίσης κ. Χατζηγιάννη. Ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς τοὺς ὁποίους θὰ ἀναφέρω κατωτέρω περὶ τοῦ ὕψους τῶν ὀφειλῶν τῶν σιτοπαραγωγῶν, ἐπιτρέψατέ μου νὰ νομίζω, ὅτι ἦτο ὄχι πολὺ καλόν, νὰ προωθήσωμεν τοὺς σιτοπαραγωγοὺς εἰς τὸν μεγάλον αὐτὸν δανεισμόν.

§63Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Θὰ τὰ εἴπωμεν κατόπιν, δὲν σᾶς διακόπτω τώρα.

§64Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβερ. — Ὑπ. Γεωργ.). Τὸ 1951 ἡ ἐσοδεία ἦτο 930.000, ἡ συγκέντρωσις 139.000, ἡ τιμὴ 2,50, ἡ ἐλευθέρα ἀγορὰ 2,02, τιμάριθμος 95. Διαφορὰ τιμαρίθμου 84–95, θὰ ἐδικαιολόγει τιμὴν μεγαλυτέραν τῶν 2,30 ποὺ παρεχωρήθη. Τὸ 1952, ἐσοδεία 1.050.000, συγκέντρωσις 159.000, τιμὴ 2,75, τιμὴ ἐλευθέρας ἀγορᾶς 2,45 τιμάριθμος 100.

§65Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Τί ἐννοεῖτε, ἐλευθέρας ἀγορᾶς;

§66Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβερ. — Ὑπ. Γεωργ.). Ἔξω.

§67Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Ἦτο 1,84 εἰς τὸ 1952, τὸ ἐνθυμοῦμαι καλῶς.

§68Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβερ. — Ὑπ. Γεωργ.). Σᾶς εὐχαριστῶ, θὰ θελήσω νὰ ἐλέγξω τὴν πληροφορίαν σας... Δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ ὑπερασπίζωμαι τὸ 1952. Μοῦ λέγουν, ὅτι ἦτο ἡ τιμὴ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς 2,45. Ἐγὼ σᾶς λέγω τοὺς ἀριθμοὺς καὶ ἡ Βουλὴ θὰ σχηματίσῃ τὴν ἐντύπωσιν ἐκ τοῦ τιμαρίθμου, ἐκ τῶν αὐξήσεων καὶ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, εἰς τρόπον ὥστε, νὰ εἴπωμεν ὅτι δὲν εἶναι τόσον τραγικὰ τὰ λάθη τὰ ὁποῖα ἐκάμαμεν ἡμεῖς σήμερον. Τὸ 1953, παραγωγὴ 1.400.000, συγκέντρωσις 348.000 —μεγαλυτέρα συγκέντρωσις ποὺ ἐγένετο ποτὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα— τιμὴ 3,20 καὶ μὲ τὴν τιμὴν ἐλευθέρας 2,10 ὑπῆρχεν ἐκμετάλλευσις τῶν παραγωγῶν καὶ ἤμην ἐγὼ ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας καὶ ἔκαμα τὰ λάθη καὶ τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος μὲ ὁδηγοῦν, μερικὰ τοὐλάχιστον, νὰ τὰ ἐπανορθώσω, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐκμετάλλευσιν, τὴν ὁποίαν δικαίως φοβεῖται ἡ Βουλὴ καὶ ἐγὼ φοβοῦμαι. Τὸ 1954, ἐσοδεία 1.200.000, συγκέντρωσις 180.000, τιμὴ 3,400, τιμὴ ἐλευθέρας ἀγορᾶς 2.65, τιμάριθμος 125. Τὸ 1955, ἐσοδεία 1.200.000, συγκέντρωσις 198.000, τιμὴ 3,70 καὶ 4, τιμὴ ἐλευθέρας ἀγορᾶς 2,90, τιμάριθμος 132. Καὶ ἐρχόμεθα ἐφέτος τὸ 1956. Παίρνω ἕνα ἀριθμὸν 1250 καὶ λέγω συγκέντρωσις 200.000, τιμὴ 3.90 καὶ 4,30 —μέσος ὅρος αὐτῶν εἶναι 4,16 καὶ ἡ τιμὴ ἐλευθέρας ἀγορᾶς...... — καὶ εὐχαρίστως διαψεύδω τὸν κ. Μπαλτατζῆν, ὁ ὁποῖος ἀνέφερεν τὴν τιμὴν αὐτῶν— ἀπὸ τὰς ἐπισήμους καθημερινὰς ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς νομάρχας καὶ μὲ τὰ γεωργικὰ γραφεῖα, διότι αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ φόβος μου, τῆς ἐκμεταλλεύσεως, διότι οἱαδήποτε τιμὴ συγκεντρώσεως ὁρισθῇ, πάντοτε κατὰ τὸ παρελθὸν εἴδομεν, ὅτι ὑπῆρχεν ἐκμετάλλευσις ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ ἐκμετάλλευσις αὐτὴ ἦτο ἀκόμη μεγαλυτέρα, ὅταν ἡ πληρωμὴ ἐγένετο τμηματικῶς καὶ ὀρθῶς ἐτονίσθη καὶ νομίζω ὅτι γνωρίζει ἡ Βουλή, ὅτι ἡ τιμὴ ἐφέτος εἶναι τοῖς μετρητοῖς καὶ ἐπὶ τόπου. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ κυριώτερα τὰ ὁποῖα ἦτο δυνατὸν νὰ γίνουν διὰ νὰ περιορισθῇ ἡ ἐκμετάλλευσις. Καὶ εὐτυχῶς, εἴτε θέλετε ἀπὸ πρόνοιαν, εἴτε θέλετε ἐκ τύχης, αἱ ἀποθῆκαι τοῦ ξενικοῦ σίτου εἶναι ἄδειαι διὰ πρώτην φορὰν τὸ 1956. Καὶ παρέχει τὴν δυνατότητα εἰς τὴν Κυβέρνησιν, τῆς μεγάλης ἀναμίξεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου μὲ τὸν ξενικόν, νὰ καθορίσῃ τὸ ποσοστὸν ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, εἰς 30% ἀπὸ τὰς 2 Ἰουλίου. Καὶ ἀμέσως ἐπῆλθεν ὕψωσις τῆς τιμῆς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καὶ εἰς τὴν Θεσσαλίαν καὶ εἰς τὴν Μακεδονίαν. Ἐφέτος νομίζω ὅτι εἶναι εἰς τὰς χεῖρας τῆς Κυβερνήσεως νὰ ρυθμίσῃ τὰς τιμὰς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς κατὰ βούλησιν, ἐφ’ ὅσον ἡ παραγωγή, διὰ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα θὰ σᾶς εἴπω πάρα κάτω, ὅτι ἐλήφθησαν ὑπὲρ αὐτῶν καὶ δὲν θὰ ἔχουν τὴν ἀνάγκην τῆς ἀμέσου προσφορᾶς τῶν προϊόντων θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μεγαλυτέρα ἀπὸ τὸ ποσοστὸν τῆς προσμίξεως ὅσον προχωρεῖ ἡ ἐσοδεία. Ἡ τιμὴ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, θὰ εἶναι σημαντικῶς ἀνωτέρα ἀπ’ ὅ,τι ἦτο κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος καὶ δὲν θὰ συμβῇ καὶ ἐφέτος ἡ ἐκμετάλλευσις, τὴν ὁποίαν ὀρθότατα ὅλοι μας τονίζομεν, ὅτι πρέπει νὰ ἀποφύγωμεν καὶ κατακρίνωμεν.

§69Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Δὲν μᾶς εἴπατε τὴν τιμὴν τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μπαλτατζῆ, δὲν σᾶς διέκοψε ὁ κ. ἀντιπρόεδρος. Παρακαλῶ νὰ μὴ γίνωνται διακοπαί, ἐπιμένω εἰς αὐτό.

§71Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβερ. — Ὑπ. Γεωργ.). Ἐλέχθη, ὅτι δὲν λαμβάνεται καμμία πρόνοια διὰ τοὺς καλλιεργητὰς 1 μέχρι 10 στρεμμάτων. Τοῦτο οὐδόλως εἶναι ἀληθές, διότι, ἀντιθέτως πρὸς τὰ ὑποστηριζόμενα, ὅτι ἡ ἐσοδεία εἶναι πολὺ μικρὰ εἰς ὡρισμένας περιφερείας, ὅπου κατὰ σύμπτωσιν ἀγαθὴν ὁ κλῆρος εἶναι μικρός, ὁμιλῶ διὰ τὰς περιφερείας Καβάλας καὶ Φιλίππων, ἔλαβον πρόνοιαν ὅπου τυχὸν ἡ ἐσοδεία εἶναι μεγάλη, νὰ ἐπιτραπῇ καὶ ἡ συγκέντρωσις ἀπὸ τοὺς παραγωγοὺς τῶν 7 στρεμμάτων ἀπὸ τὰ 10 μὲ τὰς προνομιακὰς τιμάς. Τὸ ἄλλο ποὺ ὑπεστηρίχθη, ὅτι καὶ αὐτοὶ εἶναι σιτοκαλλιεργηταὶ καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐφαρμόσωμεν γενικὴν συγκέντρωσιν, νὰ προσφέρουν καὶ αὐτοὶ τὴν παραγωγὴν τοῦ σίτου, δὲν εἶναι οἰκονομικῶς ὀρθόν, διότι μὲ τὴν τιμὴν τοῦ ψωμιοῦ εἰς 3,90, ἡ τιμὴ τοῦ σίτου εἶναι 2,80. Παρετηρήθη δέ, ὅτι εἰς τὰ ἀστικὰ κέντρα, τὰ ὁποῖα γειτνιάζουν μὲ μεγάλας γεωργικὰς περιφερείας, οἱ ἀγρόται πωλοῦν τὸ σιτάρι τους καὶ ἀγοράζουν ψωμί. Αὐτὸ δὲν εἶναι ὀρθόν. Ἕως τώρα ἀπὸ ὅλας τὰς συγκεντρώσεις, ποὺ ἐγένοντο, ἀφαιροῦντο τὰ 10 στρέμματα διὰ τὴν διατροφήν. Καὶ δὲν νομίζω ὅτι, ἐφ’ ὅσον παρατηρεῖται ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς παραγωγοὺς πωλοῦν σιτάρι, διὰ νὰ ἀγοράσουν ψωμὶ πρὸς 2,80, ὅτι εἶναι οἰκονομικῶς ὀρθὸν τὸ μέτρον, ὅπως ὡμίλησαν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων. Ἡ Κυβέρνησις ἐδέχθη καὶ καταρτίζεται νομοσχέδιον ὑπὸ τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης περὶ ἀκυρώσεως τῶν τυχὸν προπωλήσεων, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν μέχρι σήμερον. Δὲν ἐξηκρίβωσα πολὺ μεγάλα πράγματα. Καὶ τοὐναντίον ἐλάχιστα διὰ τοὺς παραγωγοὺς μέχρι τῶν 100 στρεμμάτων. Ἐλέχθη, ὄχι εἰς τὴν Βουλήν, ἀλλὰ διὰ τοῦ Τύπου, ὅτι ἔπρεπε ἐφέτος νὰ γίνῃ προσυγκέντρωσις. Προσυγκέντρωσις ἔγινε μόνον μίαν φορὰν εἰς τὸ 1952 μὲ ἀποτελέσματα ὄχι πολὺ καλὰ διότι συνεκεντρώθησαν μόνον 25–30 χιλ. ὀκάδες, μὲ ἀρκετὰ ἔξοδα τὰ ὁποῖα ἐπεβάρυνον τελικῶς τοὺς παραγωγοὺς καὶ τὴν κατανάλωσιν. Μὲ τὴν ἀναγγελίαν τὴν ἀποψινὴν περὶ τῆς ὁριστικῆς συγκεντρώσεως τὴν 28 Ἰουνίου καὶ 2 Ἰουλίου, δὲν νομίζω, ὅτι ὑπάρχει θέμα προσυγκεντρώσεως. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀναγνώσω τοὺς ἐπισήμους ἀριθμοὺς ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν περὶ τῶν διαφόρων πιστώσεων, ποὺ ἐδόθησαν εἰς γεωργίαν, διότι κύριε ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, ὁμιλεῖτε περὶ ἀντιαγροτικῆς πολιτικῆς. Οἱ ἀριθμοὶ δὲν συμφωνοῦν μαζί σας.

§72Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ἤθελον νὰ σᾶς διακόψω.

§73Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβερ. — Ὑπ. Γεωργ.). Καὶ ἐγὼ δὲν θέλω νὰ σᾶς προκαλέσω...

§74Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ὁ τιμάριθμος διὰ τὰς τάξεις αὐτὰς τῶν γεωργῶν φθάνει περίπου εἰς τὰ 400 καὶ ὁ γενικὸς τιμάριθμος εἶναι 600, σφαγιάζομεν τὴν τάξιν αὐτὴν τῶν ἀγροτῶν, χάριν τοῦ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀριθμητικὴ ἀλήθεια.

§75Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβερ. — Ὑπ. Γεωργ.). Κύριε πρόεδρε, πάλιν ὁμιλοῦμεν περὶ ἀριθμῶν. Σεῖς παίρνετε τὸν τιμάριθμον τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ἐγὼ παίρνω τὸν τιμάριθμον τοῦ κόστους ζωῆς. Σᾶς ἀνέφερον λεπτομερειακῶς τὴν αὔξησίν του. Εἴδατε ὅτι ὁ τιμάριθμος ἀπὸ 98 ἔγινεν 138 σήμερον. Ἀπὸ πέρυσιν ἕως τώρα ἀπὸ 132 εἶναι 6 μονάδες. Νομίζω, ὅτι ἡ δοθεῖσα αὔξησις τῆς προνομιακῆς τιμῆς τῶν 4,30, δὲν εἶναι ἀντιαγροτικὴ πολιτική. Καὶ δὲν νομίζω.....

§76Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ἀμφιβάλλω. Ἐὰν ὑποστηρίζωμεν αὐτὴν τὴν ἀρχήν, εἶναι ὄχι διότι ἀποτελεῖ μίαν πρόχειρον ἀπάντησιν ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς συζητήσεως, ἀλλὰ διότι ἀποτελοῦν καθιερωμένην γραμμὴν τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, τὴν ὁποίαν ἐπεσφράγισεν εἰς τὸ συνέδριόν του καὶ συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν αἱ τιμαὶ ἀσφαλείας θὰ πρέπει νὰ ἔχουν τιμαριθμικὴν βάσιν, θὰ πρέπει νὰ συνάγεται ἀπὸ τρεῖς συντελεστὰς, τοῦ κόστους παραγωγῆς, τοῦ τιμαρίθμου εἰδῶν γεωργικῆς χρήσεως καὶ καταναλώσεως καὶ τοῦ μεγέθους τῆς ἐσοδείας. Φρονῶ, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ μία ἀναθεώρησις τῆς σχέσεως τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Χρειάζεται ἡ ἀπόκτησις τῆς συνειδήσεως, ὅτι πρέπει νὰ τερματισθῇ ὁ σφαγιασμὸς τῆς ἀγροτικῆς τάξεως ὑπὲρ τῶν πόλεων καὶ ὅτι θὰ πρέπει πρωτίστως εἰς τὸν ἀγρότην καὶ τὰ συμφέροντά του νὰ προσαρμασθῇ ἡ ἀστικὴ τάξις. (Χειροκροτήματα).

§77Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβερ. — Ὑπ. Γεωργ.). Δὲν νομίζω, ὅτι ὑπάρχει διαφωνία ἐπὶ τοῦ θέματος. Καὶ τὴν ἀπόδειξιν εὐγλωττοτέραν τῶν λόγων, θὰ σᾶς δώσουν οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους θὰ σᾶς ἀναφέρω. Καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῆς ΕΠΕΚ κ. Παπαπολίτης, ἀνεφέρθη εἰς μίαν λέξιν τῶν δηλώσεών μου περὶ συγκεντρώσεως. Αὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς δηλώσω τὴν γνώμην μου τὴν προσωπικήν. Ἔχομεν δύο θέματα. Οἱ ἀριθμοὶ δὲ μαρτυροῦν, ὅτι δὲν ὑπῆρξεν ἀντιαγροτικὴ πολιτική. Ἰδοὺ οἱ ἀριθμοὶ ........... ....(Ἀναγινώσκει).........

ΠΙΝΑΞ

Ἐμφαίνων τὰ χορηγηθέντα ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης δάνεια κατὰ τοὺς μῆνας Ὀκτώβριον, Νοέμβριον, Δεκέμβριον, Ἰανουάριον, Φεβρουάριον, Μάρτιον, Ἀπρίλιον καὶ Μάϊον τῶν καλλιεργητικῶν ἐτῶν 1951–52, 1952–53, 1954–55 καὶ 1955–56. (Ποσὰ εἰς ἑκατομμύρια νέων δραχμῶν).

Συγκριτικὸς Πίναξ ἐνισχύσεως ὡρισμένων βασικῶν Καλλιεργειῶν κατὰ τὰ Καλλιεργητικὰ ἔτη 1950–1956. (Εἰς ἑκατομμύρια δραχμῶν).

Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Ἰουνίου 1956.

§78Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ἐδῶ ὑπάρχουν δύο ἀριθμοί, οἱ ὁποῖο σᾶς διέφυγον. Πρῶτον, νὰ μᾶς διαβάσετε τοὺς ἀντιστοίχου ἀριθμοὺς τῶν πιστοδοτήσεων πρὸς τὴν Βιομηχανίαν καὶ δεύτερον, νὰ μᾶς δώσετε τὴν ἐξέλιξιν τῆς κυκλοφορίας Διότι τότε θὰ φανῇ ὁ συσχετισμὸς τῶν ἀριθμῶν.

§79Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εἶναι πολλαπλασία ἡ ἐνίσχυσις πρὸς τὴν Βιομηχανίαν κατὰ τὴν περίοδον αὐτήν.

§80Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως καὶ Ὑπ. Γεωργίας). Συγκριτικὸς πίναξ ὡρισμένων βασικῶν καλλιεργειῶν κατὰ τὰ ἔτη 1955–56.

ΤΑ ΚΑΤΑ ΜΟΝΑΔΑ (στρέμμα)

ΠΟΣΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΙΚΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ

Εἰς μετρητὰ

Ἐπεξηγήσεις: 1) Ὁ διαφορισμὸς τοῦ ποσοῦ τοῦ δανείου κατὰ στρέμμα ἐπὶ καπνῶν ἀφορᾷ εἰς τὴν ποιοτικὴν διάκρισιν τοῦ προϊόντος. 2) Εἰς τὸν βάμβακα χορηγεῖται ἀπὸ τοῦ 1954 καὶ ἐντεῦθεν ἐπὶ πλέον ὁ σπόρος ἐπὶ πιστώσει. Ἡ ἀξία τούτου ὑπολογίζεται εἰς δραχ. 10 περίπου κατὰ στρέμμα. 3) Τὰ ποσὰ 45 καὶ 70 τοῦ βάμβακος περιόδου 1955 ἀφοροῦν τὰς παλαιὰς καλ)γείας καὶ τὰ ποσὰ 50 καὶ 140 τὰς νέας καλλιεργείας.

ΘΕΡΙΣΤΙΚΑ ΕΠΙ ΠΡΩΪΜΩΝ ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΩΝ

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΔΡΑΧΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΚΟΥ ΤΟΜΕΩΣ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΝ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΝ 1951–1956

(εἰς χιλιάδας δραχμῶν)

(1) μέχρι καὶ τοῦ 1952–53 τὰ 4 προγράμματα α) Μικρὰ Ἑγγειοβελτιωτικὰ Ὑπουργείου Γεωργίας, β) Κοινοτικὰ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν, γ) Προνοίας–Ἐργασίας καὶ δ) Μικρὰ Ἐξυγιαντικὰ Ὑπουργ. Προνοίας. Ἀπὸ τοῦ 1953–54 τὸ πρόγραμμα ἐφαρμόζεται ἑνοποιημένον. (2) περιλαμβάνεται χρηματοδότησις ΟΧΟΑ πρὸς ΑΤΕ ἐκ 40.000. Ἐκτὸς τῶν δανείων τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν, εἰδικαὶ πιστοδοτήσεις ἐδόθησαν εἰς δάνεια μέσης καὶ μακρᾶς προθεσμίας, πρῶτον ἐκ τῶν κεφαλαίων τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων καὶ δεύτερον ἀπὸ τὸν Ο.Χ.Ο.Α.

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΤΜΗΜΑ ΔΑΝΕΙΩΝ Μ Μ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Διὰ τὸν κ. Διοικητὴν Ἐγκριθεῖσαι ὑπὲρ τῆς ΑΤΕ Εἰδικαὶ Πιστώσεις πρὸς χορήγησιν δανείων μέσης καὶ μακρᾶς προθεσμίας: α) ἐκ Κεφαλαίων Δημοσίων Ἐπενδύσεων β) ἐκ Κεφαλαίων Ο.Χ.Ο.Α. κατὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1954)55 καὶ 1955)56

Παρατηρήσεις: Διὰ τὰ μὲ ἀστερίσκον σημειούμενα ποσά πρόκειται κατ’ αὐτὰς νὰ ὑπογραφοῦν αἱ οἰκεῖαι συμβάσεις.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Ἀπριλίου 1956

Ο ΤΜΗΜΑΤΑΡΧΗΣ

Πιστώσεις Γενικῶς δι’ ἔργα χρήσιμα διὰ τὴν Γεωργίαν 1 Ἰουλίου 1955–31 Δεκεμβρίου 1956

Συμμετοχὴ Στρατοῦ δι’ ἐκτέλεσιν μικρῶν παραγωγικῶν ἔργων. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τῆς ΕΠΕΚ ἀνέφερε μίαν λέξιν τῶν δηλώσεών μου περὶ «σιταρκείας». Καὶ νομίζω ὅτι ὀφείλω νὰ παράσχω εἰς τὴν Βουλὴν ἐξηγήσεις διὰ τὸ τὶ ἐννοῶ μὲ τὴν λέξιν αὐτήν. Κατ’ ἔτος εἰς τοὺς μῆνας Ἰούνιον–Ἰούλιον παρουσιάζει ὁ πολιτικὸς κόσμος τὴν εἰκόνα τῆς προσφορᾶς ὅσον τὸ δυνατὸν μεγαλυτέρας τιμῆς εἰς τοὺς σιτοκαλλιεργητὰς. Ἐξεταστέον, εἶναι ὀρθὴ ἡ πολιτικὴ αὐτή; Κύριοι βουλευταί, εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀσκῶ τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὴν περίοδον τῶν ἐτῶν 1936–40, ἡ ὁποία ὅπως ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις ἀπὸ τοῦ 1927 κατέβαλε τὴν μεγίστην προσπάθειαν τῆς αὐξήσεως τῆς σιτοκαλλιεργείας. Ὁ λόγος τῆς πολιτικῆς τῆς σιτοκαλλιεργείας, τότε, ἦτο ὅτι τὸ ἔλλειμμα τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου ἀνήρχετο εἰς 180–200.000.000 δολλάρια. Ἔκτοτε αἱ ἐξαγωγαί μας τῶν διαφόρων ἄλλων προϊόντων ηὐξήθησαν καὶ κατὰ τὸ 1954–55 καὶ 1955–56 ἀνέρχεται τὸ ἔλλειμμα τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου εἰς 35–40% καὶ μίαν ἡμέραν ἀσφαλῶς θὰ ἐκλείψῃ. Κατὰ συνέπειαν, πρέπει νὰ ἐξετασθῇ μετ’ ἐξαιρετικῆς προσοχῆς, ἐὰν ὠφελοῦμεν ὠθοῦντες τὸν ἀσυμφόρως καλλιεργοῦντα σῖτον εἰς τὴν καλλιέργειαν σίτου ἢ πρέπει νὰ τὸν στρέψωμεν εἰς τὴν ἐντατικὴν γεωργικὴν ἐκμετάλλευσιν, διὰ τῆς ἐφαρμογῆς διὰ παντὸς τρόπου τοῦ συστήματος τῶν ἀρδεύσεων; Τὸ 1937 —δυστυχῶς ἀπουσιάζει ὁ κ. Ἀλλαμανῆς ἀπὸ τὴν αἴθουσαν— ἤρξαντο τὰ ἔργα Μποὺντ εἰς τὴν ἰδιαιτέραν του πατρίδα καὶ οἱ πεινασμένοι ἀγρόται τῆς Καρδίτσης ἀπὸ ἀτταβισμὸν τῶν παρελθόντων ἐτῶν ἤθελαν νὰ καλλιεργήσουν σιτηρὰ, νὰ ἰδοῦν σιτάρι νὰ εὐχαριστηθοῦν μιὰ φορά. Ἀσφαλῶς ἀντιοικονομικὸν τοῦτο, ἀλλὰ τὸ γενικώτερον συμφέρον τῶν σιτοκαλλιεργητῶν τότε ὀρθῶς τοὺς ὤθει ἐκεῖ. Σήμερον ὅμως εἶναι δυνατόν, ἀντὶ καλλιεργοῦντες στάρια μὲ τὴν ἀπόδοσιν τῶν 102 κιλῶν κατὰ στρέμμα, εἶναι δυνατὸν νὰ πάρουν 930 φορὲς τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα μὲ μεταβολὴν τῆς καλλιεργείας ἀπὸ ξηρικῆς εἰς ποτιστικήν; Καὶ δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ κυττάξωμεν νὰ ἴδωμεν ἀπὸ τὰ 10.400.000 στρέμματα πόσα ἀπὸ αὐτὰ πρέπει νὰ καλλιεργοῦμεν μὲ σιτηρὰ τῶν ὁποίων ἡ ἀπόδοσις εἶναι μεγάλη διότι εἶπα ὅτι ὑπάρχει ἀπόδοσις μὲ 150 καὶ 160 τὸ στρέμμα, ἀντὶ τῶν κακομοίρηδων τοὺς ὁποίους ὠθοῦν εἰς τὴν διαρκῆ πενίαν; Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ὀρθὴ ἡ πολιτικὴ αὐτὴ νὰ ὠθοῦμεν τοὺς παραγωγοὺς εἰς τὴν καλλιέργειαν σιτηρῶν χωρὶς ἀπόδοσιν, ἀλλὰ πρέπει νὰ καθορισθῇ ὅτι ὑπάρχει προστασία τῆς σιτοκαλλιεργείας ἐκεῖ ὅπου ἐπιβάλλεται καὶ πρέπει νὰ μὴ ὑπάρχῃ προστασία ἐκεῖ ποὺ δὲν ἐπιβάλλεται καὶ εἶναι δυνατὸν ὁ ἴδιος ὁ ἀγρότης νὰ ἔχῃ ἄλλο εἰσόδημα. Αὐτομάτως, βεβαίως, ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ μεταβληθῇ ἡ καλλιέργεια σιτηρῶν εἰς βαμβακοκαλλιέργειαν κλπ., ἀλλὰ ἡ τάσις πρὸς τὰ ἐκεῖ πρέπει νὰ εἶναι. Καὶ δι’ αὐτὸ εἶπα τὴν λέξιν «σιτάρκεια», προσπαθῶντας νὰ ἐξηγήσω εἰς τοὺς ἀγρότας, τοὺς ὁποίους ἀγαπῶ, ὅτι πρέπει νὰ τοὺς βοηθήσωμεν νὰ μεταβάλουν τὴν γεωργικήν των πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἔχουν αὐτὴν τὴν ἐκτατικὴν ἐκ τῆς ὁποίας ἔχουν αὐτὸ τὸ πενιχρὸν εἰσόδημα, μὲ τὸ ὁποῖον δὲν δύνανται νὰ ζήσουν, καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖ τείνομεν, κύριοι βουλευταί, ἀθορύβως, διότι δὲν μοῦ ἀρέσει ὁ θόρυβος, ἔβαλα τὸν Στρατὸν νὰ δουλεύῃ εἰς τὰ διάφορα παραγωγικὰ ἔργα μὲ μίαν κατεύθυνσιν: Ἀρδεύσεις ἀμέσου ἀποδόσεως. Ὑπάρχουν μικρὰ παραγωγικὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἀποσβέννυνται μὲ τὸ πρῶτον ἔτος. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι θὰ παράσχωμεν πολὺ καλὴν ὑπηρεσίαν πρὸς τοὺς γεωργικοὺς πληθυσμοὺς τῆς χώρας νὰ τείνουν πρὸς τὰ ἐκεῖ. Ὅπου μὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ οἰκονομικὴ καλλιέργεια σίτου καὶ εἶναι τοιαύτη καὶ νὰ ὑπάρχῃ προστασία. Καὶ ἀπὸ τὰ 10.450.000 στρέμματα νομίζω ὅτι εἶναι εὔκολον νὰ καλλιεργηθοῦν ἐν Ἑλλάδι τὰ 7.000.000 στρέμματα, ἀλλὰ διὰ τὰ ὑπόλοιπα 4.000.000 στρέμματα τὰ ὁποῖα ἀρδεύονται καὶ προοδευτικῶς ἀρχίζουν νὰ ἀρδεύωνται, ὀφείλομεν νὰ μὴ προστατεύσωμεν τὴν σιτοκαλλιέργειαν, ἡ ὁποία εἶναι ἀπὸ ἀτταβισμὸν αἰώνων καὶ διότι θέλουν νὰ βλέπουν οἱ χωρικοὶ τὸ στάρι των. Πρέπει αὐτοὺς τοὺς ἀγρότας νὰ τοὺς ὠθήσωμεν πρὸς ἄλλας καλλιεργείας, ὅπως εἶναι ὁ βάμβαξ, ὁ ὁποῖος ἔδωσεν αὐτὰ τὰ ἀποτελέσματα. Ἕνα ἀπὸ τὰ μέσα τὰ ἀντιαγροτικὰ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι τὰ 87.000.000, τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν διὰ τὴν ἐπιδότησιν τῶν λιπασμάτων. Εἶναι σοβαρώτατον τὸ ποσόν, εἶναι 20 ὀκάδες κατὰ στρέμμα ἀπόδοσις ἐκ τῆς χρήσεως τῶν ἀζωτούχων λιπασμάτων. Ὁ κ. Καρτάλης ἀγορεύων προηγουμένως, εἶπεν ὅτι ἐφέτος ὑπάρχει αὔξησις τῆς λιπάνσεως. Δὲν εἶναι ἀκριβὴς ἡ πληροφορία, διότι ὑπάρχει μείωσις τῆς λιπάνσεως.

§81Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Εἶπα ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη αὐξήσεως τῆς λιπάνσεως.

§82Γ. ΤΡΟΥΛΛΙΝΟΣ. Συνεχίζεται ἡ ἐπιδότησις;

§83Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Βεβαίως συνεχίζεται. Καὶ θὰ τὸ ἀντιληφθοῦν οἱ Γεωργοί, τώρα ποὺ θὰ παραδώσουν τὸ στάρι των, διότι τὰ λιπάσματα τὰ ὁποῖα θὰ τοὺς χρεώσῃ ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ἐφέτος θὰ τὰ συμψηφίσουν μὲ μικροτέραν τιμήν. Ἄλλο μέσον τῆς Κυβερνήσεως ἦτο τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλίσεως τῆς ὑγείας τῶν ἀγροτῶν. Διὰ τὸν σκοπὸν αὐτὸν ἡ Κυβέρνησις διέθεσε ποσὸν 50.000.000 δραχμῶν. Ἕως τώρα ὅλοι οἱ ὑπουργοὶ τῶν Οἰκονομικῶν πάσχουν ἀπὸ τὴν ἰδίαν ἀσθένειαν, εἶναι πάρα πολὺ φειδωλοὶ διὰ τὰ ζητήματα αὐτά. Ἐγὼ σᾶς ἔδωσα τὸ παράδειγμα καὶ τῆς πιστοδοτήσεως τῶν λιπασμάτων διὰ 87 ἑκατομμυρίων καὶ τῶν 50.000.000 διὰ τὴν ὑγείαν τῶν ἀγροτῶν, ἀκολουθῶν τὸ πρόγραμμα τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν. Ἐπίσης δὲν εἶναι μέτρον ἀντιαγροτικόν, ἡ ἀποζημίωσις τῆς ἐπιτάξεως τῶν ζώων τοῦ 1940. Κύριοι βουλευταί, οὔτε σεῖς τὸ ἐζητήσατε, οὔτε οἱ ἀγρόται. Τὸ ἔκαμα ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας καὶ ὡς μέλος τῆς Κυβερνήσεως, διότι ὅταν διαρκῶς ὑποστηρίζεται ὅτι τὸ Κράτος πρέπει νὰ εἶναι τίμιον καὶ ὅτι τὸ Κράτος πρέπει νὰ σέβεται τὴν πίστιν ἀπέναντι ὅλων τῶν ἄλλων, διατί νὰ μὴ πληρώσωμεν τὰ ζῶα αὐτὰ τῶν ἀγροτῶν ποὺ ἐπετάχθησαν; Καὶ μέχρι σήμερον ἐπληρώσαμεν ὀκτὼ ἑκατομμύρια. Καὶ εἰς παρατήρησιν ἐπὶ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως, ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων εἶπεν, ὅτι ἡ προθυμία τῆς Κυβερνήσεως ἡ προεκλογικὴ πρέπει νὰ ἐξισωθῇ μὲ τὴν μετεκλογικὴν προθυμίαν. Καὶ εὐχαρίστως τὸν πληροφορῶ, ὅτι εἶναι ἕτοιμον νομοσχέδιον ἐκτελέσεως καὶ ἐπισπεύσεως. Κύριοι βουλευταί, δὲν εἶναι ἀντιαγροτικὸν τὸ μέτρον αὐτὸ τῆς Κυβερνήσεως. Εἰς τὰς ἀγορεύσεις τοῦ κ. Καρτάλη, συνεκράτησα δύο ἀριθμοὺς περὶ τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ σίτου. Κατὰ τὴν πρώτην τιμὴν ὁ κ. Καρτάλης, ὡμίλησε περὶ 83 δολλαρίων παραδιδομένου τόννου σίτου ἐν Ἑλλάδι καὶ εἰς τὴν ὁποίαν παρακατιὼν ὡμίλησε περὶ 95. Τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν τῶν 95 δολλαρίων τὸν ἐπανέλαβε καὶ ὁ κ. Ἡλιοῦ. Μήπως πρόκειται περὶ λάθους; Διότι ἡ τιμὴ πράγματι τοῦ ξενικοῦ σίτου ὄχι τοῦ ἐπιδοτουμένου ἁπλῶς ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ τῆς διεθνοῦς παγκοσμίου ἀγορᾶς τοῦ Καναδικοῦ καὶ Αὐστραλιανοῦ σίτου εἶναι δυστυχῶς μικροτέρα τῆς Ἑλληνικῆς διὰ χιλίους καὶ δύο λόγους. Ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου, ἡ ὁποία δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὰ ἔξοδα αὐτὰ εἶναι 3,07 σύμφωνα μὲ τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν ἔκλεισε τὸ Ὑπουργεῖον τοῦ Ἐμπορίου πρὸ ἡμερῶν.

§84Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Δηλαδὴ 60 δολλάρια κατὰ τόννον σὺν 18 μᾶς κάμνουν 78.

§85Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ ζήτημα τῆς ἀξίας τοῦ ξενικοῦ σίτου δὲν θὰ ὑποστῇ καμμίαν ἀλλαγὴν διότι αἱ διεθνεῖς ἀγοραὶ εἶναι ὑποτιμητικαὶ λόγῳ τῆς μεγάλης παραγωγῆς. Παρουσιάζεται τώρα μία αὔξησις τῶν ναύλων συνεπείᾳ εἰσαγωγῆς εἰς τὴν Εὐρώπην μεγάλων ποσοτήτων ἀνθράκων. Εἶναι μία αὔξησις τῶν ναύλων ἐποχιακὴ καὶ ἡ ὁποία δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ κανεὶς ὅτι θὰ εἶναι μόνιμος. Κατὰ συνέπειαν μετεχειρίσθητε δύο ἀριθμούς, ἕνα ἀριθμὸν 83 δολλαρίων, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀνακριβὴς καὶ ἕνα ἀριθμὸν τῶν 95 δολλαρίων, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἀκριβής. Ἠμπορεῖ νὰ κάμνω λάθος, ἀλλὰ εἴπατε τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς.

§86Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Εἶναι 75 σὺν 17 σὺν 6 αὔξησις κατὰ τόννον ναύλου, κάμνουν 98 δολλάρια.

§87Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ἐπίσης, ὁ κ. ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος ὡμίλησεν, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ συνδέεται ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου μὲ τὴν τιμὴν τῆς συγκεντρώσεως. Καὶ δι’ ὅλους τοὺς ἄλλους ὁμιλητὰς ἡ παρατήρησις αὐτὴ θὰ ἦτο σωστή, ἀλλὰ ὁ κ. Καρτάλης, ὡς ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ τὸ 1952 εἰς τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τοῦ καθορίζοντος τὴν τιμὴν τῆς συγκεντρώσεως ἔλεγεν ὅτι ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ πρέπει νὰ συνδεθῇ ὁ προϋπολογισμὸς μὲ τὴν ἐπιβάρυνσιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Καὶ ὀρθῶς. Ἀλλὰ ὡς Κυβερνητικὸς Τσάρος ὑπεστήριζε τὴν ὀρθὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν, ὡς ἀντιπολιτευόμενος σήμερον ὑποστηρίζει τὴν ἀντίθετον. Θὰ σᾶς ἀναφέρω τὰς διαφόρους σημειώσεις, τὰς ὁποίας ἐκράτησα ἀπὸ τὰς ἀγορεύσεις τῶν ἀρχηγῶν τῶν κομμάτων. Ὁ κ. Καρτάλης ὡμίλησε περὶ «ἐπανασπορᾶς». Πράγματι, κ. βουλευταί, μὲ συνεκίνησε πάρα πολὺ τὸ αἴτημα, ἐὰν ὑπῆρχον ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔσπειρον δύο φοράς, λόγῳ τῶν θεομηνιῶν. Ἐξήτασα τὸ ζήτημα μὲ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν —ἀφορᾷ ἐλαχίστας περιπτώσεις— καὶ ἀπὸ αὐτοὺς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐπισήμως ἐπανασπείρει, παίρνω τὴν παραγωγὴν εἰς προνομιακὰς τιμάς, οἱονδήποτε ποσὸν καὶ ἂν εἶναι, διότι εἶναι ἔργον δικαιοσύνης. Ὡμίλησε περὶ ἐπιδοτήσεως. Εἶναι ἀκριβές. Ὁ κ. Παπανδρέου, ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ὡμίλησε περὶ τῆς ἀντιαγροτικῆς πολιτικῆς. Ὁ κ. Βενιζέλος, ἀρχηγὸς τῆς Φ.Δ.Ε., ὡμίλησε περὶ τῶν καλλιεργητῶν μὲ 1–10 στρέμματα. Σᾶς ἐξήγησα, ὅτι δι’ αὐτοὺς λαμβάνεται εἰδικὴ πρόνοια, δι’ ὅσους ἔχουν παραγωγὴν τοιαύτην καὶ ἱκανότητα πρὸς παράδοσιν. Ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι σωστὸν νὰ τοὺς πάρωμεν τὸ σιτάρι ποὺ πρέπει νὰ κρατοῦν διὰ τὸ ψωμί των καὶ νὰ πηγαίνουν κατόπιν νὰ ἀγοράζουν ἀπὸ τὰς πόλεις ψωμί. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ χρέη των, ἐκεῖνο ποὺ ἀπήντησα εἰς τὸν κ. ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων εἶναι, ὅτι προώθησις πρὸς δανεισμόν, ὅταν ἔχωμεν 845.000.000 δάνεια εἰς τοὺς καλλιεργητὰς δὲν εἶναι διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Ὁ κ. Ἡλιοῦ ἀνέφερεν, ὅτι ἡ ἐσοδεία θὰ εἶναι μεγάλη, διότι εἶπεν, ὅτι θὰ ὑπάρχουν 400.000 περιθώριον. Κατὰ συνέπειαν δὲν πρόκειται περὶ μεγάλης ἐσοδείας. Καὶ εἶπεν, ὅτι τὰ μέτρα τῆς προστασίας παρέχουν μόνον τοὺς 110.000 τόννους. Δὲν εἶναι τοῦτο ἀκριβές, διότι ἐγὼ σᾶς λέγω ἐπὶ τῇ βάσει τῶν στοιχείων καὶ τῶν ἀριθμῶν τῶν οἰκογενειῶν καὶ τῶν στρεμμάτων ὅτι θὰ συγκεντρωθοῦν αὗται αἱ 110.000 τόννων. Κατὰ συνέπειαν, ἀπὸ τὰς τιμὰς τῆς γενικῆς συγκεντρώσεως, δὲν θὰ μένει παρὰ ἕνα ποσὸν 30.000 τόννων. Ὁ κ. Ἡλιοῦ, ἐπίσης ὡμίλησε περὶ κάμψεως, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ποσὸν τῶν καλλιεργουμένων στρεμμάτων. Δὲν εἶναι καὶ αὐτὸ ἀκριβές. Ἐπίσης ὡμίλησε διὰ τὸ 1953. Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων νὰ ἀναπολήσῃ μίαν συζήτησιν, τὴν ὁποίαν τότε εἴχομεν κάμει ἐν τῇ Βουλῇ, περὶ τῆς ἀξίας τοῦ ξενικοῦ σίτου. Βεβαίως, κ. Ἡλιοῦ, ἦτο τότε ἡ τιμὴ 3,85, διότι τοιαύτη διαφορὰ δὲν θὰ ἐπέτρεπε συζήτησιν μετὰ τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι ἦτο 2,95......................

§88Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κατὰ τὴν ἔκθεσιν τῆς Κυβερνήσεως ἦτο 3,84.

§89Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου τὸ 1953 ἦτο 3,98. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι 3.20, ὅταν τὸ ξενικὸν σιτάρι εἶχε 3,98.

§90Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ἦτο ἡ πρώτη φορά, ποὺ ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου ἦτο μικροτέρα.

§91Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἔκαμε 3,98 τὸ ξενικὸ σιτάρι καὶ νὰ εἶχε 2,98 τὸ Ἑλληνικόν.

§92Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὑπῆρξε διαφωνία τότε.

§93Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ὁ κ. Ἡλιοῦ ἔθιξε ἕνα ζήτημα καὶ τὸν εὐχαριστῶ παρὰ πολύ, σχετικῶς μὲ τὸ Ταμεῖον Ἄρτου. Ὑπάρχει εἰς τοὺς ἀγρότας ἡ ἐντύπωσις, ὅτι κάτι γίνεται μὲ τὸ ταμεῖον Ἄρτου, ὅτι αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις, ὄχι ἡ παροῦσα, ἀλλὰ αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις, παίρνουν τὰ χρήματα ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ ψωμιοῦ καὶ ἀφήνουν περισσεύματα εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Ἐπισήμως, ἐπισημότατα, ὅλοι οἱ διατελέσαντες ὑπουργοὶ Οἰκονομικῶν, ὀφείλουν νὰ διαβεβαιώσουν, ὅτι τοιοῦτόν τι δὲν συμβαίνει μὲ τὸ Ταμεῖον Ἄρτου. Ἐφέτος τὸν Φεβρουάριον μῆνα, εἶχεν ἔλλειμμα, λόγῳ τοῦ ὅτι αἱ συντάξεις αἱ παρεχόμεναι πρὸς τοὺς ἀρτεργάτας εἶναι ἐξαιρετικῶς ὑψηλαί, ἀλλὰ περὶ αὐτοῦ θὰ σᾶς ὁμιλήσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐμπορίου, ὁ ὁποῖος κατέχει τὸ ζήτημα κάλλιστα καὶ ἠναγκάσθη ὁ προϋπολογισμὸς νὰ δώσῃ 13.000.000 διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν συντάξεων. Ἐζήτησα τότε καὶ ἐγὼ τὸν ἔλεγχον τοῦ Ταμείου Συντάξεων Ἀρτεργατῶν, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι καλὸν θὰ ἦτο νὰ ζητῆται πάντοτε. Ὁ κ. Παπαπολίτης ὡμίλησε, καὶ τὸν εὐχαριστῶ, διὰ τὴν σιτάρκειαν. Καὶ ἀπὸ τὴν ἐξήγησιν τὴν ὁποίαν ἔδωσα περὶ τῆς σιταρκείας, περὶ τοῦ ὕψους τοῦ τιμαρίθμου, οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους ἀνέφερον, νομίζω, ὅτι δίδουν ἀπάντησιν εἰς ὅλα τὰ ἐρωτήματά σας. Ὅσον ἀφορᾷ ἐκεῖνα ποὺ ἔθιξε περὶ τοῦ μεγέθους τῆς προσμίξεως τοῦ σίτου, ὅσον μεγαλύτερον εἶναι τὸ ποσὸν τῆς προσμίξεως, τόσον προστατεύομεν τοὺς ἀγρότας ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν. Ὀρθότατα, δὲ ὑπεστήριξε τὸ γενόμενον ἐν Γαλλίᾳ τὸ 1953, καὶ ὅσοι βουλευταὶ εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλήσουν μαζί μου, τονίζω, ὅτι αἱ τιμαὶ συγκεντρώσεως δὲν πρέπει νὰ ὁρίζωνται κατὰ Ἰούνιον ἢ Ἰούλιον, ἀλλὰ κατὰ Σεπτέμβριον, διὰ νὰ γνωρίζῃ ὁ παραγωγὸς τὸ ἑπόμενον ἔτος τὶ θὰ ἔχῃ. Αὐτὴ θὰ εἶναι ὀρθὴ προστασία, καὶ ὄχι ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν πραγμάτων, ὑπάρχει ἐσοδεία, ἢ ὄχι, ὑπάρχει μεγάλο ὕψος ἢ μικρό, ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν ἀνθρώπων τῶν διαμαρτυρομένων καὶ τῶν ζητούντων, νὰ ὁρίζωνται αἱ τιμαί. Κατὰ συνέπειαν νομίζω, ὅτι θὰ εἶναι σωστό, ἀπὸ ὅλα τὰ κόμματα καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς Κυβερνήσεις νὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ ἀναγγελία τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως προγενεστέρως καὶ οὐχὶ μεταγενεστέρως.

§94ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Διατὶ δὲν τὸ ἐκάματε;

§95Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ὁ κ. Τσαλδάρης ὑπέμνησεν, ὅτι πρέπει νὰ ληφθῇ μέτρον πληρωμῆς μετρητοῖς. Τοῦ ἀπαντῶ, ὅτι ἔχει ἤδη ληφθῆ μέτρον. Ὁ κ. Μπαλτατζῆς ὑπεστήριξεν, ὅτι ἡ τιμὴ τῶν μέχρι 40 στρεμμάτων δὲν θὰ ἔχῃ περιορισμόν. Σᾶς ἀνέλυσα τοὺς ἀριθμούς. Σᾶς ἀνέφερον, ὅτι μὲ 40 στρέμματα, ποῖον θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Ὅτι δὲν θὰ ἔχῃ ἀρκετὸ σιτάρι νὰ παραδώσῃ. Θέλετε νὰ εἴπητε, ὅτι θὰ ἔχῃ ἀρκετὸ σιτάρι; Τότε θὰ ἔχῃ μεγάλην παραγωγὴν καὶ ἡ μέση τιμὴ ἀσφαλείας δὲν θὰ εἶναι μεγάλη. Εἶπεν ὁ κ. Μπαλτατζῆς, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου εἶναι 4,2. Νομίζω, ὅτι ἡ πληροφορία σας πρέπει νὰ ἐλεγχθῇ, διότι εἶναι ἀνακριβής.

§96Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Συνυπολογίζεται καὶ ἡ ὑπερτίμησις τῶν ναύλων. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Ἀναφέρεται, κ. Πρόεδρε, ὀνομαστικῶς εἰς ἡμᾶς. Ἀφοῦ ἀναφέρεται ὀνομαστικῶς, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ διευκρινήσω τὰ πράγματα. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ὑπερασπίσωμεν τὴν ἄποψίν μας;

§97Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ ζήτημα τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, τὸ ὁποῖον ἔρχεται ἑκάστοτε αὐτὴν τὴν ἐποχήν, ἀσφαλῶς εἶναι τὸ μεγαλύτερον οἰκονομικὸν γεγονός, διότι, ὅπως ὑπεστηρίχθη καὶ ὅπως εἶναι, ἀπασχολεῖ 3.000.000 σιτοπαραγωγῶν καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἀπασχολεῖ 4.500.000 καταναλωτῶν ἄρτου. Ζητοῦμεν νὰ εἶναι καὶ ἡ πίττα σωστὴ καὶ ὁ σκύλος χορτᾶτος: Τοῦ προβλήματος αὐτοῦ δὲν εἶναι τόσον εὐχερὴς ἡ λύσις. Νομίζω, ὅτι ἡ τιμὴ τῶν 4,30 καὶ τῶν 5,10 διὰ τὸν σκληρόν, ὅπου ἰδιαιτέρως εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Κομοτινῆς ἐπεδόθησαν εἰς καλλιέργειαν σκληροῦ σίτου, εἶναι ὀρθή.

§98Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι σωστόν.

§99Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ἐὰν ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς ἐκ Θεσσαλονίκης, θέλῃ νὰ ὁμιλήσῃ διὰ τὴν καλλιέργειαν τοῦ σίτου, ποὺ ἀποκαλεῖται κοινῶς «νούμερα», δὲν θὰ εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀμφισβητήσῃ τὴν μεγάλην ὠφέλειαν ποὺ ἔφερε εἰς τὸν τόπον μας ἡ καλλιέργεια αὐτῶν τῶν σιτηρῶν, ὄχι μόνον λόγῳ τῆς μεγάλης ἀποδόσεως ποὺ ἔχουν, ἀλλὰ λόγῳ τῆς πρωϊμωτέρας ὡριμάνσεώς των, διὰ τῆς ὁποίας ἀποφεύγεται ὁ λίβας, ὁ ὁποῖος καταστρέφει ὅλην τὴν ἐσοδείαν. Ὅταν λέγωμεν ὅμως σκληρὸ σιτάρι: —πρὸς γνῶσιν σας, αἱ πληροφορίαι εἶναι καθυστερημέναι— ἐν Ἰταλίᾳ τὰ σκληρὰ σιτάρια ἔφθασαν νὰ ἔχουν τὴν ἀπόδοσιν τῶν μαλακῶν. Καὶ πρὸς τὰ ἐκεῖ πρέπει νὰ στρέψωμεν τὴν προσοχήν μας. Ἤδη οἱ παραγωγοὶ οἱ ἰδικοί σας, μοῦ ἔδωσαν κατάλογον 8 σκληρῶν σπόρων, σίτου, ποὺ δίδουν ἄριστα ἀποτελέσματα. Καὶ ἡ προώθησις πρὸς τὸ 5,10 δὲν ἦτο τυχαία. Ἦτο προώθησις, ἀκριβῶς διὰ νὰ ἀνοίξῃ τὰ μάτια τῶν χωρικῶν, διὰ νὰ τοὺς ὠθήσῃ νὰ σπείρουν σιτάρι σκληρό, μὲ μεγάλην ἀπόδοσιν. (Χειροκροτήματα).

§100Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, πρόκειται νὰ ἀπαντήσω εἰς ὡρισμένα σημεῖα τοῦ λόγου τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἀνεφέρθη εἰς τὰς χρονολογίας, κατὰ τὰς ὁποίας εἰς τὸ παρελθὸν ἐγένετο ἡ ἐξαγγελία τῶν μέτρων συγκεντρώσεως τοῦ σίτου. Αἱ χρονολογίαι τὰς ὁποίας ἀνέφερεν εἶναι ἀκριβεῖς. Ἀλλὰ εἶναι ἐπίσης ἀκριβές, ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ἐπανειλημμένως εἶχε διακηρύξει, ὅτι κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὰς προηγουμένας Κυβερνήσεις, θὰ ἀνεκοινοῦντο πολὺ ἐνωρίτερον τὰ μέτρα τῆς συγκεντρώσεως. Ἑπομένως ἐὰν εὑρίσκεται εἰς χρονικὴν εὐθυγράμμισιν πρὸς τὸ παρελθὸν εὑρίσκεται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὰς ἰδικάς της ἐπαγγελίας. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνεκοίνωσεν ἐπίσης ἀπολύτους ἀριθμοὺς βαθμιαίας αὐξήσεως τῶν ἀγροτικῶν δανείων, ἀλλὰ διὰ νὰ εἴμεθα δίκαιοι εἰς τὰς κρίσεις μας, ἐπιβάλλεται συσχέτισις. Ἑνιαία κρίσις εἶναι ἡ σύγκρισις. Καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ μὴ κάμῃ αὐτὴν τὴν ἄνετον χρῆσιν τῆς στατιστικῆς. Θὰ ἔπρεπε παραλλήλως πρὸς αὐτοὺς τοὺς ἀριθμοὺς νὰ εἶχε ἀνακοινώσῃ τοὺς ἀριθμοὺς τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας καθὼς καὶ τοὺς ἀριθμοὺς τῆς αὐξήσεως τῶν δανείων πρὸς τὴν βιομηχανίαν, καὶ τότε θὰ ἐπληροφορεῖτο τὸ Σῶμα, ὅτι εἶναι πολλαπλασία ἡ αὔξησις τῶν δανείων πρὸς τὴν βιομηχανίαν, ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνεφέρθη γενικώτερον εἰς τὸ θέμα τῆς σιταρκείας καὶ ἐτόνισεν, ὅτι ὁ κύριος λόγος τῆς ἐπιδιώξεως τῆς σιταρκείας εἰς τὸ παρελθόν, ἦτο συναλλαγματικός. Καὶ ἐφ’ ὅσον ὁ λόγος αὐτὸς βαίνει παρερχόμενος θὰ ἔπρεπε τὸ θέμα νὰ ἐπανεξετασθῇ. Εἶμαι καὶ ἐγὼ σύμφωνος, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ὠθήσωμεν τὸν ἀγροτικὸν κόσμον εἰς τὰς περισσότερον ἀποδοτικὰς καλλιεργείας χάριν τῆς εὐημερίας του. Ἐὰν ἑπομένως δεχθῶμεν, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ πολὺ ἀποδοτικωτέρα καλλιέργεια —ἰδίως εἰς τοὺς μικροὺς κλήρους— θὰ ἔπρεπε νὰ κατευθύνωμεν τὸν ἀγρότην πρὸς τὰ ἐκεῖ, εἰς τὰς ἀποδοτικωτέρας καλλιεργείας, διότι ὁ σκοπὸς μας εἶναι ἡ εὐημερία τοῦ ἀγρότου. Ἀλλὰ διαφωνῶ μὲ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως ὡς πρὸς τὴν μέθοδον τῆς μεταπτώσεως τοῦ ἀγρότου εἰς ἀποδοτικωτέρας καλλιεργείας. Διότι φαίνεται ὅτι συνιστᾷ πρὸς τοῦτο χαμηλὰς τιμάς, ἑπομένως τὴν δημιουργίαν μιᾶς περιόδου ἐξαθλιώσεως τοῦ μικροῦ σιτοπαραγωγοῦ, διὰ τῆς ὁποίας θὰ πεισθῇ εἰς ἀλλαγὴν καλλιεργείας. Θὰ ἐπεθύμουν νὰ μὴ χρησιμοποιηθῇ τὸ μεταβατικὸν αὑτὸ στάδιον τῆς ἐξαθλιώσεως ἀλλὰ νὰ χρησιμοποιηθοῦν ὅλα τὰ ἄλλα δυνατὰ μέσα τῆς διαφωτίσεως πρὸς ἀποδοτικωτέραν καλλιέργειαν. (Χειροκροτήματα).

§101Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ δαιμόνιόν σας, ἀξιότιμε κ. ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, σᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὰς σκέψεις αὐτάς. Πρὸς Θεοῦ! Οὔτε κἂν διενοήθην νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἀλλαγὴν διὰ τῆς ἐξαθλιώσεως. Νομίζω, ὅτι ὅλοι μας θὰ πρέπει νὰ προσπαθήσωμεν νὰ ὠθήσωμεν τοὺς ἀγρότας πρὸς ἀποδοτικωτέρας καλλιεργείας, καὶ δι’ αὐτό, ἀνέφερα τὴν λέξιν «σιτάρκεια», τὴν ὁποίαν ἀπεδέχθητε καὶ σεῖς. Ἀλλὰ μὴ δημιουργῆτε τὴν εἰκόνα τῆς ἐξαθλιώσεως, διότι ἀπελπίζετε τοὺς ἀτυχεῖς ἀγρότας μὲ τὰ ὡραῖα λόγια, διότι δὲν εἶναι πρόθεσίς μου αὐτὸ.

§102Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εὐχαριστῶ διὰ τὸν ἔπαινον τῶν ὡραίων λόγων, ἀλλὰ φοβοῦμαι ὅτι ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀμφισβήτησιν τῆς ὀρθῆς σκέψεως. Ἡ σκέψις ὅμως, τὴν ὁποίαν διετύπωσα, εἶναι ἀπολύτως ὀρθή. Ἀλλὰ ἡ βελτίωσις τῆς ἀποδόσεως, δὲν πρέπει νὰ ἐπιτευχθῇ διὰ τῆς χαμηλοτέρας τιμῆς, ἡ ὁποία θὰ τοὺς ἐξαθλιώσῃ, ἀλλὰ διὰ μιᾶς καθοδηγήσεως παρὸς τὴν καλυτέραν καλλιέργειαν. Ἄλλωστε, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ἔκτασις τῶν καλλιεργουμένων σήμερον 10 ἑκατομμυρίων στρεμμάτων, ἀφήνει μεγάλα περιθώρια ἐλαττώσεως, δεδομένου ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν εἰς ὀλιγωτέρας ἐκτάσεις νὰ ἔχωμεν, μὲ πληρέστερα τεχνικὰ μέσα τὴν σημερινὴν ἀπόδοσιν. Ὅ,τι μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ εὐημερία τῶν ἀγροτῶν. Ἐκείνη, ἡ καλλιέργεια, ἡ ὁποία ἀποδίδει περισσότερα, θὰ πρέπει νὰ προτιμηθῇ, ἀλλὰ νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς μέσον ἡ διαφώτισις καὶ ὄχι ἡ ἐξαθλίωσις. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντησίς μας. Εἶπεν ἀκόμη, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἀναφερόμενος εἰς τὸ θέμα τῆς ἀποζημιώσεως τῶν ἐπιτάξεων τῶν ὑποζυγίων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Ἀλβανικοῦ πολέμου, εἶπεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις κρατᾶ τὸν λόγον της. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ τὴν ὑπόμνησιν τῶν γεγονότων: Τὴν 2αν Φεβρουαρίου, ὡς ἀναγράφεται καὶ εἰς τὴν ἐπερώτησιν τοῦ κ. Χούτα, ἐγένετο πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ ἀπεφασίσθη ἡ καταβολὴ ἀποζημιώσεως, διὰ τὰ ἐπιταχθέντα ὑποζύγια κατὰ τὸν Ἀλβανικὸν πόλεμον. Ὑπετίθετο ὅτι μετὰ τὰς ἐκλογάς, ἡ ἀπόφασις αὕτη θὰ ἐξετελεῖτο, ἀλλὰ μετὰ τὰς ἐκλογὰς συνέβη τὸ ἀντίθετον. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐξέδωκε τὴν 14)3)1956 διαταγήν, διὰ τῆς ὁποίας ματαιοῦται ἡ καταβολὴ τῆς ἐν λόγῳ ἀποζημιώσεως.

§103Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, προέβη εἰς αὐτὴν τὴν πρᾶξιν, διότι ἐδημιουργήθη μία παρεξήγησις μὲ τοὺς ἰδιοκτήτας ζώων ἐξ ἐπιτάξεως. Εἶχε καθορισθῆ, ὅτι θὰ ἀποζημιωθοῦν, ὅσοι παρουσιάσουν τὰ στοιχεῖα τῆς ἐπιτάξεως. Ἡ ὄρεξις ὅμως ἀνοίγει τρώγοντας.....

§104Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡ ὄρεξις ἤνοιξεν εἰς τὰς ἐκλογάς.

§105Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ἐζητήθη νὰ ἐπεκταθῇ τὸ μέτρον καὶ εἰς ὅσους δὲν ἔχουν τὰς ἀποδείξεις. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὑπεσχέθη, ὅτι ἐντὸς τῶν ἡμερῶν ὅλα αὐτὰ θὰ τὰ ἱκανοποιήσῃ.

§106Σ. ΧΟΥΤΑΣ. Κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως ἀνέφερε καὶ ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἐξεδώσατε τὴν 2αν Φεβρουαρίου, 17 ἡμέρας πρὸ τῆς 19ης, τῆς κρισίμου ἡμέρας τῶν ἐκλογῶν, τὴν ὑπ’ ἀριθ. 162 πρᾶξιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Διὰ τῆς πράξεως αὐτῆς λέγετε ὅτι ὅσοι ἐκ τῶν δικαιούχων ἢ μᾶλλον ἐκ τῶν ἀπολεσάντων ὑποζύγια κατὰ τὸν πόλεμον 1940–41 ἔχουν ἀποδείξεις τῆς ἐπιτάξεως, ἡ ὁποία εἶχε λάβει χώραν τότε θὰ τὰς προσκομίζουν εἰς τοὺς Ταμίας τοῦ Κράτους καὶ θὰ πληρώνωνται ἀμέσως, ἅμα τῇ ἐπιδείξει τῆς ἀποδείξεως καὶ μιᾶς βεβαιώσεως τῆς Τραπέζης, ὅτι δὲν ἔχουν λάβει ζῷον εἰς ἀντικατάστασιν ἀπὸ τὴν περίφημον ΟΥΝΡΑ. Μάλιστα ἡ ἀπόφασις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἐκοινοποιήθη διὰ μιᾶς ἐγκυκλίου τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, ἡ ὁποία ἐκρίθη ὡς ἄκρως ἐπείγουσα καὶ ἐκοινοποιήθη ἐν ὄψει τῶν ἐκλογῶν προφανῶς μὲ τόσην βίαν. Ἄλλως ἠμπορούσατε νὰ τὴν ἐκδώσητε τὸν Ὀκτώβριον ποὺ εἴσαστε Κυβέρνησις. Ἐν ὄψει τῶν ἐκλογῶν λοιπόν, ἐξεδόθη ἡ ἐγκύκλιος τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, ἡ ὁποία ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἄκρως ἐπείγουσα καὶ ἐκοινοποιήθη πρὸς τοὺς Ταμίας τοῦ Κράτους νὰ πληρώνουν, ἐκοινοποιήθη πρὸς τοὺς Προέδρους Κοινοτήτων, πρὸς τοὺς γραμματεῖς, πρὸς τοὺς ἱερεῖς πρὸς ὅλον τὸν κόσμον καὶ μάλιστα ἀνεγνώσθη καὶ ἐπ’ ἐκκλησίαις. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ μᾶς εἴπητε σεῖς, τοὐλάχιστον, ὁ ὁποῖος εἶσθε ἔντιμος καὶ καλῆς πίστεως ἄνθρωπος ὅτι δὲν εἶχε σχέσιν μὲ τὰς ἐκλογάς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν ἐπρόφθασαν ὅλοι νὰ πληρωθοῦν καὶ ἐπληρώθησαν ἐλάχιστοι. Μετὰ τὰς ἐκλογὰς ἀμέσως ἐκδίδεται διαταγὴ τοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν, ἡ ὁποία, κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, δὲν λέγει αὐτὰ ποὺ λέγετε σεῖς. Τί λέγει; Λέγει: Ἀναστείλατε ἀπὸ τῆς λήψεως τῆς παρούσης πᾶσαν πληρωμήν, ὄχι μόνον ἐκείνων ποὺ λέγετε σεῖς, δηλαδὴ τῶν μὴ κατεχόντων ἀποδείξεις, ἀλλὰ καὶ ἐκείνων ποὺ εἶχον ἀποδείξεις, διὰ τοὺς ὁποίους ἐξεδόθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 162 πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ἀναστέλλει γενικῶς τὴν πληρωμήν. Συνεπῶς, σήμερον εὑρισκόμεθα πρὸ τῆς ἑξῆς καταστάσεως: Ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐξέδωσε μίαν πρᾶξιν προεκλογικῶς, ἐξεμεταλλεύθη βεβαίως ἐκλογικῶς τὴν πρᾶξιν αὐτήν, καὶ κατόπιν τὴν ἀνέστειλεν. Ἔκτοτε οὐδεὶς ἐπληρώθη καὶ τώρα μένομεν μόνον μὲ τὴν ὑπόσχεσίν σας, ὅτι θὰ πληρώσετε. Ὅταν ἔλθῃ τὸ νομοσχέδιον τότε θὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐξετελέσατε μίαν ὑπόσχεσιν ἡ ὁποία σᾶς εἶχε δεσμεύσει ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§107Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργίας). Ἐπληρώθησαν, ὡς σᾶς ἀνέφερον προηγουμένως 8 ἑκατομμύρια. Κατὰ συνέπειαν ποσὸν οὐχὶ εὐκαταφρόνητον. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐγκύκλιον τῆς 2ας Φεβρουαρίου, σᾶς λέγω, ὅτι αὕτη εἶναι λόγῳ τοῦ χαρακτῆρος μου ὁ ὁποῖος προσπαθῶ τὰς ἐνεργείας μου νὰ τὰς κάμνω ἀμέσως. Ὅπως σεῖς τοὐλάχιστον μὲ ξέρετε καὶ ἔχετε προσωπικὴν ἀντίληψιν, καθ’ ὅτι μὲ ἐπεσκέφθητε εἰς τὰς 11 καὶ εἰς τὰς 11.15′ ἔφυγεν ἡ διαταγή, λέγω ὅτι ἐλήφθη χωρὶς αὐτὸ νὰ ἔχῃ καμμίαν σχέσιν μὲ τὰς ἐκλογάς. Διότι ἐκείνην, τὴν ἐποχήν, διεξηγάγομεν διαπραγματεύσεις διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν ὁμολογιούχων ἐσωτερικοῦ δανείου καὶ δὲν ἐνόμιζον σωστὸν νὰ γίνωνται διαπραγματεύσεις πληρωμῆς τοῦ ἐσωτερικοῦ δημοσίου χρέους καὶ νὰ μὴ ἔχουν πληρωθῆ τὰ μουλάρια.

§108Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ τώρα ἔρχομαι, κ. βουλευταί, εἰς τὸ βασικὸν θέμα τῆς διαφωνίας μὲ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Ἐχαρακτήρισα ἀντιαγροτικὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν καὶ ἐμμένω εἰς τὸν χαρακτηρισμόν. Διακηρύττω ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν: Μέχρις ὅτου αἱ τιμαὶ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων εὐθυγραμμισθοῦν μὲ τὰς τιμὰς τῶν εἰδῶν γεωργικῆς χρήσεως καὶ καταναλώσεως, ἡ πολιτικὴ θὰ πρέπει νὰ ὀνομάζεται ἀντιαγροτική. (Χειροκροτήματα). Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἀπέδωκα τὸν χαρακτηρισμὸν αὐτόν. Ἀντλῶ τὴν σύγκρισιν τῶν ἀριθμῶν ἀπὸ τὴν εἰσήγησιν τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς Συμπολιτεύσεως. Μὲ τιμὴν 4 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν διὰ τὸν μικρὸν παραγωγόν, ἡ τιμὴ τοῦ σίτου εἶναι 466 φορὰς μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν τιμὴν τῆς συγκεντρώσεως 1938–39. Ἐνῷ ὁ τιμάριθμος τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος δι’ εἴδη γεωργικῆς χρήσεως καὶ καταναλώσεως, εἶναι 636 φορὰς μεγαλύτερος. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἄνοιγμα τῆς ψαλλίδος. Ὁ ἕνας ἀριθμός, τῆς πωλήσεως εἶναι 466 καὶ ὁ ἄλλος ἀριθμός, τῆς ἀγορᾶς, εἶναι 636. Αὐτὸ εἶναι τὸ δρᾶμα τοῦ σιτοπαραγωγοῦ, ἡ σύγκρισις αὐτῶν τῶν δύο ἀριθμῶν καὶ ἀποτελεῖ στοιχειῶδες καθῆκον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας νὰ εὐθυγραμμίσῃ τὰς τιμὰς αὐτάς, ὄχι διὰ νὰ προστατεύσῃ, ἀλλὰ διὰ νὰ παύσῃ ἀδικοῦσα τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. (Χειροκροτήματα). Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, εἰς τὸ συνέδριόν του, διεκήρυξε τὴν ἀλήθειαν αὐτὴν ὑπευθύνως. Ὄχι ἁπλῶς ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς σημερινῆς συζητήσεως καὶ ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ τῆς θέσεως τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Διεκήρυξεν, ὅτι «ἡ τιμὴ ἀσφαλείας θὰ πρέπει νὰ εἶναι συνάρτησις τριῶν συντελεστῶν: Τοῦ κόστους παραγωγῆς, τῆς τιμῆς εἰδῶν γεωργικῆς χρήσεως καὶ καταναλώσεως καὶ τοῦ μεγέθους τῆς ἐσοδείας». Τοιουτοτρόπως ἀποδίδομεν δικαιοσύνην. Καὶ ἐπιθυμῶ, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, νὰ διακηρύξω, ὅτι δι’ ἡμᾶς δὲν ἀποτελεῖ εὐκαιρίαν ἀντιπολιτεύσεως ἡ ἐπίκρισις τοῦ μέτρου. Ἀποτελεῖ βαθεῖαν πεποίθησιν. Θὰ ὑπερασπίσωμεν καὶ θὰ ἀποδώσωμεν δικαιοσύνην εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον, διότι εἶναι θεμέλιον τοῦ Ἔθνους. (Χειροκροτήματα).

§109Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ἐπιχειρεῖ ἀπὸ τῆς θέσεώς του νὰ ὁμιλήσῃ)........

§110ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κ. συνάδελφε, ἡ συζήτησις θὰ μείνῃ εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν ἀρχηγῶν.

§111Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἤθελα νὰ εἴπω, κ. Πρόεδρε,... ..... (κωδωνοκρουσίαι)........................

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κ. Δημητρᾶτο, σᾶς παρακαλῶ.

§113Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατόν........ (κωδωνοκρουσίαι)..............

§114ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν σᾶς ἔδωκα τὸν λόγον, κ. συνάδελφε. Ὁ κ. Γ. Καρτάλης ἔχει τὸν λόγον.

§115Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω ὅτι ἡ συζήτησις ἔθιξεν ὅλας τὰς πλευρὰς τοῦ ζητήματος. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μᾶς ἀνέπτυξε πολλοὺς ἀριθμούς, πολλὰ ἐπιχειρήματα, ἀλλὰ φοβοῦμαι πολύ, ὅτι ἔκαμεν ὀλίγον κακὴν χρῆσιν τῶν ἀριθμῶν. Διὰ νὰ δώσω ὀλίγα παραδείγματα τῆς κακῆς χρήσεως τῶν ἀριθμῶν ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀναφερθῶ εἰς δύο τινά. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῶν πιστώσεων τῆς γεωργίας, ἐν συγκρίσει μὲ τὰς ὑπολοίπους πιστώσεις καὶ δεύτερον εἰς τὰς ἐπενδύσεις εἰς τὸν γεωργικὸν τομέα, ἐν σχέσει μὲ τὰς ἐπενδύσεις εἰς τοὺς ὑπολοίπους τομεῖς. Ὁ κ. ὑπουργὸς μᾶς ἀνέφερε μίαν σειρὰν ἀριθμῶν περὶ μακροπροθέσμων καὶ μεσοπροθέσμων ἐπενδύσεων. Θὰ ἦτο εὐκολώτερον διὰ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ πάρῃ τὸ ἐπίσημον δελτίον τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, τὸ ὁποῖον θὰ τοῦ ἔδιδεν ὅλους τοὺς ἀναγκαίους ἀριθμούς. Σύνολον Γεωργίας. Ἀπὸ τὸ 1950, ξεκινᾶμε μὲ 1.280 καὶ φθάνομεν τὸ 1955 εἰς 3.000, δηλαδὴ κάπου 2 φορὲς πάρα πάνω. Σύγκρισις. Ἡ βιομηχανία αὐτὴν τὴν περίοδον πηγαίνει ἀπὸ 501 εἰς 2.157, τετραπλασιάζεται. Ἐὰν δὲ θέλετε τὴν κίνησιν τῆς κυκλοφορίας τῆς αὐτῆς περιόδου, φεύγομεν ἀπὸ μίαν κυκλοφορίαν 1.887 καὶ φθάνομεν, δόξᾳ τῷ Θεῷ, αὐτὴν τὴν στιγμήν, εἰς μίαν κυκλοφορίαν 5.300. Περίπου τριπλασιάζεται ἡ κυκλοφορία. Ἐὰν ὁ κ. ὑπουργὸς θεωρῇ ὅτι εἶναι αὐτὴ ἡ αἱματοδότησις τῆς γεωργίας ἐπαρκής, ἐν συγκρίσει μὲ τὴν ἐξέλιξιν τῶν πιστώσεων καὶ τὴν χρηματοδότησιν τῶν ὑπολοίπων κλάδων, νομίζω ὅτι σφάλλει βασικῶς. Δεύτερον, ὡς πρὸς τὰς ἐπενδύσεις, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο εἰς τὸν τομέα τῆς γεωργίας. Σύνολον ὄχι μόνον κρατικῶν, ἀλλὰ καὶ ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων. Ἐδῶ δὲν χρειάζεται κἂν σύγκρισις. Ὁμιλοῦν οἱ ἀπόλυτοι ἀριθμοί. 1950 = 606 ἑκατομμύρια δραχμαὶ καὶ φθάνομεν αἰσίως εἰς τὸ 1954 μὲ τάσιν πρὸς τὰ κάτω εἰς 400, δηλαδὴ μίαν μείωσιν κατὰ 50% τῶν ἐπενδύσεων εἰς τὸν ἀγροτικὸν τομέα. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ μακρὰ ἀγόρευσις τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ἡ ὁποία σκοπὸν εἶχε προφανῶς νὰ δημιουργήσῃ τοσαύτην σύγχυσιν ἀριθμῶν, ὥστε τὸ Σῶμα νὰ μὴ εἶναι εἰς θέσιν νὰ παρακολουθήσῃ τοὺς πνευματικοὺς ἑλιγμοὺς τοῦ κ. ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ἀποδεικνύεται ἀβάσιμος διὰ τῶν ἀριθμῶν τοῦ δελτίου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Δὲν χρειάζεται ἄλλη ἀνάλυσις, διότι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἡ πιστοδότησις πρὸς τὴν γεωργίαν οἰκονομικῶς ὑπῆρξεν ἐλλιπὴς καὶ δεύτερον διότι τὸ σύνολον τῆς ἐπενδυτικῆς δραστηριότητος τῆς Κυβερνήσεως ἀπὸ τῆς ἀναλήψεως τοῦ Συναγερμοῦ καὶ ἔπειτα ὑπῆρξεν ἔτι ἐλλιπεστέρα. Αὐτὰ ὡς πρὸς τὴν γεωργικὴν στοργὴν τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Ἀλλ’ ἡ συζήτησις δὲν ἦτο μία συζήτησις περὶ τῆς ἐν γένει γεωργικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ συζήτησις περιεστρέφετο σαφῶς γύρω ἀπὸ τὸ ποία θὰ εἶναι ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως. Συνεζητήσαμεν περίπου 3 ὥρας, ὡμίλησε ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ τιμὴ συγκεντρώσεως δὲν ἀνακοινώθη. Μᾶς ἀνήγγειλε δὲ ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι ἐντὸς δύο ἡμερῶν ἀρχίζει ἡ συγκέντρωσις εἰς Φθιώτιδα καὶ Θεσσαλίαν. Καὶ ἐρωτᾶται, ποίας ὁδηγίας ἔχει δώσει εἰς τὰς ὑπηρεσίας καὶ τί τιμὴν θὰ πληρώσουν ἐντὸς 36 ὡρῶν, ὅτε θὰ παρουσιασθῇ ὁ πρῶτος ἀγρότης μὲ τὴν πρώτην ποσότητα τοῦ σίτου εἰς τὴν συγκέντρωσιν; Ἀλλ’ ὁ λόγος τῆς μὴ ἀναγγελίας τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως εἶναι προφανὴς καὶ φοβοῦμαι ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς μόνον δὲν τὸν ἀνήγγειλεν. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἔχει καθορίσει μίαν τιμὴν ἄρτου καὶ εἶπεν ὅτι ὁ λευκὸς ἄρτος θὰ πωληθῇ μὲ 5,90, ὁ μέλας μὲ 3,80. Ἔχει ὁρίσει περίπου ποίαν τιμὴν ξενικοῦ σίτου θὰ εἰσαγάγῃ εἰς τιμὴν 3,10. Ὅλα αὐτὰ εἶναι γνωστὰ δεδομένα. Ἐλπίζει, ὅπως λέγει, νὰ συγκεντρώσῃ 160 χιλιάδας τόννους εἰς τὰς προνομιακὰς τιμὰς τῶν 3,90 καὶ 4,30 καὶ τί μένει; Νὰ προσδιορίσῃ ὄχι ποίαν τιμὴν θὰ δώσῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν, ἀλλὰ μὲ ποίαν τιμήν, τὴν ὁποίαν θὰ ἐξαρτήσῃ πάλιν ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς ἐσοδείας, θὰ δώσῃ διὰ νὰ συγκρατήσῃ τὸν ἄρτον εἰς τιμήν, τὴν ὁποίαν προσδιώρισεν. Ὁ κ. ὑπουργὸς περιμένει νὰ δώσῃ τιμήν, περιμένει νὰ καθορίσῃ τιμὴν τοιαύτην, ὥστε οἱ ὑπολογισμοί του διὰ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, τὴν ὁποίαν ἔχει προκαθορίσει νὰ εἶναι περίπου σωστή. Καὶ σᾶς πληροφορῶ, ὅτι τὸ αἴνιγμα λύεται πολὺ εὐκόλως, ἐὰν ἡ τιμὴ θὰ εἶναι 3,55 ἕως 3, 60. Θὰ ἦτο εὐχερέστερον εἰς τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ εἴπῃ ὅτι ἡ σκέψις του εἶναι νὰ ὁρίσῃ τιμὴν συγκεντρώσεως μεταξὺ 3,50 καὶ 3,60 καὶ θὰ ἔληγεν ἡ συζήτησις ἡ σημερινή. Ὡς πρὸς τὰ ὑπόλοιπα σημεῖα τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. ὑπουργοῦ, δὲν ἱκανοποίησε τὸ βασικὸν αἴτημα ὁλοκλήρου τῆς αἰθούσης, διότι ὅπως ὀρθῶς ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, δὲν πρόκειται ἐδῶ περὶ προστασίας μιᾶς ὡρισμένης τάξεως, ἀλλ’ ἡ Ἀντιπολίτευσις, εἶμαι βέβαιος καὶ ἡ Συμπολίτευσις, ὅτι ζητεῖ σήμερον ὄχι προστασίαν, ἀλλ’ ὄχι ἀδικίαν τῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ τάξις τῶν σιτοπαραγωγῶν νὰ ἐπιδοτῇ τὸν ἄρτον τοῦ ὑπολοίπου Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Πρέπει νὰ ἱκανοποιηθῇ πρῶτον ἡ τάξις τῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἱκανοποίησις πρέπει νὰ γίνῃ ἐπιδότησις διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ.

§116Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐν ἀρχῇ τῆς ἀπαντήσεώς του ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, κ. Πρόεδρε, ἐξεδήλωσε καὶ μάλιστα κατὰ τρόπον ἔντονον μίαν δυσφορίαν κατὰ τῶν ἀριθμῶν καὶ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι χειρίζονται τοὺς ἀριθμούς. Οἱ ἀριθμοὶ καὶ ἡ χρησιμοποίησίς των ἴσως ἀπαρέσκει εἰς τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, διότι εἶναι ἀμείλικτοι καὶ δὲν ἐπιδέχονται διαστροφήν. Ἐχρησιμοποίησα, κ. Πρόεδρε, καὶ ἐγὼ τρεῖς ἕως πέντε ἀριθμοὺς ἀπαραιτήτους διὰ τὴν ὑποστήριξιν ἐκείνων, τὰ ὁποῖα εἶπον καὶ ἀμέσως σχετιζομένους μὲ αὐτά. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶχε τὴν καλωσύνην νὰ ἀμφισβητήσῃ τὴν ὀρθότητα τοῦ συνόλου περίπου τῶν ἀριθμῶν ποὺ ἐχρησιμοποίησαν. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ὅλοι σχεδὸν οἱ ἀριθμοὶ οἱ ὁποῖοι προσδιορίζουν καὶ ἐμφανίζουν τοὺς δείκτας τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος ἀμφισβητοῦνται ἐντονώτατα ἀπὸ τοὺς διαφόρους μελετητάς, καὶ τοὺς ἐγκυροτέρους ἔτι τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς. Τοῦτο ἴσως διότι εἰς πολλὰς περιπτώσεις συσκοτίζεται ἡ ἀληθὴς εἰκὼν τῶν πραγμάτων. Μολονότι ὅμως ὑπάρχει αὑτὴ ἡ ἀμφισβήτησις, πρέπει νὰ εἶναι βέβαιος ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι οὐδόλως παρεσύρθην ἀπὸ τὴν ἐπιθυμίαν νὰ χρησιμοποιήσω ἀριθμοὺς μὴ προερχομένους ἐξ ἐγκύρων πηγῶν διὰ νὰ κάμω ἀντιπολίτευσιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους ἐχρησιμοποίησα, κ. Πρόεδρε, προέρχονται ἀπὸ ἐπισήμους πηγάς, πηγὰς μάλιστα τὰς ὁποίας οὐδὲ ὁ ἴδιος ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως θὰ θελήσῃ νὰ ἀμφισβητήσῃ. Ὑπάρχει, κ. Πρόεδρε, κυβερνητικὴ ἔκθεσις κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ μέση τιμὴ τῆς ἀγορᾶς τοῦ ἐγχωρίου σίτου κατὰ τὸ ἔτος 1953 εἶναι δρχ. 3,35, ἡ δὲ μέση τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου διὰ τὸ αὐτὸ ἔτος ἀνῆλθεν εἰς 3,843 δραχμάς. Ἐπίσης ἠμφισβητήθη ὅτι ἡ συγκέντρωσις πρόκειται νὰ ἀνέλθῃ εἰς 100–110 χιλιάδας τόννους ἔναντι τοῦ προβλεπομένου περισσεύματος τῶν 400–450 χιλιάδων τόννων. Εἰς αὐτό, ὅμως, τὸ ὁποῖον, βάσει τῶν διδομένων στοιχείων προκύπτει ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἁπλῶν πράξεων τῆς ἀριθμητικῆς συμπίπτουν τὰ συμπεράσματά μου μὲ ἐκεῖνα τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τοῦ ΔΚΕΛ. Ὡς πρὸς τὸ γεγονός, ὅτι συνεπείᾳ τῆς ἠλαττωμένης προστασίας, ἐκάμφθη ἡ παραγωγή, ἡ κατ’ ἔκτασιν καλλιέργεια ἀπὸ τὸ 1955 μέχρι τὸ 1956, ὅπερ καὶ αὐτὸ ἀμφισβητεῖ ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὁ στίχος 34 τῆς πρώτης σελίδος τῆς ἐκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας βουλευτοῦ κ. Ταλιαδούρου τὸ προσδιορίζει σαφῶς. Πέρυσιν ἐμειώθη περίπου 10.967 στρέμματα, ἐφέτος δὲ περίπου 10.500, δηλαδὴ ἔχομεν 467.000 ἐπὶ ἔλαττον. Ὡς πρὸς τὸ γεγονός, ὅτι ὑπάρχει τιμὴ ντάμπιγκ, λόγῳ ἐπιδοτήσεως ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν τῶν ἐξαγομένων ἀγροτικῶν προϊόντων, εἰς τοὺς στίχους 15, 16 καὶ 17 τῆς σελίδος 5 τῆς αὐτῆς ἐκθέσεως τοῦ κ. εἰσηγητοῦ τῆς Συμπολιτεύσεως, ὁρίζεται ὅτι τὸ κόστος τοῦ σίτου... ἀνέρχεται εἰς δραχμὰς τσὶφ 3,7 πλέον αὔξησιν τῶν ναύλων κατὰ 6 δολλάρια τὸν τόννον, ἐπὶ πλέον εἰσαγωγικὰ τέλη 2,82. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπιδοτούμενον. Δέον νὰ τονίσω, ὅτι ἡ τιμὴ αὕτη, ἡ τιμὴ ἐπιδοτήσεως τοῦ Ἀμερικανικοῦ σίτου ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ὁ σῖτος Χάρτ Οὐΐντερ, τιμὴ 39.68 κατ’ ὀκᾶν εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει ἐπίσης νὰ προστεθοῦν τὰ 28 λεπτὰ λόγῳ τῆς ἀνόδου τῶν κομίστρων καὶ τὰ 28 λεπτὰ καὶ τὰ 2)10 τοῦ λεπτοῦ λόγῳ τοῦ εἰσαγωγικοῦ δασμοῦ, ὥστε οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀμφισβητηθέντων ἀριθμῶν ὑπῆρξεν ἀνακριβὴς καὶ οὐδεὶς ἐστήριξεν εἰς στοιχεῖα αὐθαίρετα παρ’ ἐμοῦ προσκομισθέντα ἀλλὰ προερχόμενα πάντοτε ἀπὸ Κυβερνητικῆς πηγῆς.

§117Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωρ.). Δὲν εὐθύνομαι, κ. συνάδελφε, ἐγὼ διὰ τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας. Ἐγὼ εὐθύνομαι διὰ τοὺς ἰδικούς μου ἀριθμοὺς καὶ σᾶς διαβεβαιῶ ὅτι εἶναι ἐπίσημοι. Τὸ ὅτι ἐχρησιμοποίησεν ἀριθμούς τινας ὁ κ. Ταλιαδοῦρος δὲν σημαίνει ὅτι οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ εἶναι ἀλάνθαστοι.

§118Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ κ. εἰσηγητὴς ἐμελέτησε καὶ εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του ὡρισμένα στοιχεῖα ἐκ τῆς ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου Γεωργίας καὶ ἐκ τῆς ὑπηρεσίας τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Δὲν νομίζω, ὅτι βουλευτής τις ὡς ὁ κ. Ταλιαδοῦρος αὐθαιρέτως εἰς βάρος τῆς Κυβερνήσεως, τῆς ὁποίας εἶναι ὀπαδός, ἐνεφάνισεν ἀριθμοὺς διὰ νὰ δώσῃ ἐπιχειρήματα εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἐπροτάθη ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ διετύπωσα καὶ ἐγὼ τὴν πρότασιν αὐτήν, νὰ γίνῃ ὑπεύθυνος ἔλεγχος ἀπὸ διακομματικὴν ἐπιτροπὴν ἐξεταστικὴν τῶν πραγμάτων καὶ ἐπικουρουμένην ὑπὸ ἐμπειρογνωμόνων προερχομένων ἐκ τῆς τάξεως τῶν λογιστῶν, τῶν μυλεργατῶν καὶ τῶν ἀρτεργατῶν, διότι εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ διαφωτισθῇ πλήρως τὸ ζήτημα. Τὸ γεγονὸς δὲ ὅτι ἡμεῖς τὸ ζητοῦμε καὶ δὲν τὸ ἀποδέχεται ἡ Κυβέρνησις, αὐτὸ ἀκριβῶς ἐπιτείνει τὴν εὔλογον ὑποψίαν τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου. Τελικῶς, παρὰ τὴν ἐπίκρισιν κατὰ τῶν χειρισθέντων ὀλίγους ἀριθμούς, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μᾶς κατέκλεισε μὲ βροχὴν ἀριθμῶν ἐπὶ θεμάτων ἀπωτέρων, μὴ συναπτομένων μὲ τὸ συζητούμενον θέμα, ἀναγομένων δὲ εἰς ἀλλοίας τιμὰς συναλλάγματος, εἰς ἄλλους τιμαρίθμους, εἰς ἄλλας ἀποδόσεις, εἰς ἄλλην παραγωγὴν καὶ γενικὰ εἰς ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι κατὰ κυριολεξίαν ἀποτελοῦν σύγκρισιν ἀνομοίων μεγεθῶν καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων νομίζω οὐδεὶς μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἐν πάσῃ περιπτώσει μὲ ὅλην τὴν καλὴν θέλησιν καὶ τὴν καλὴν πίστιν καὶ ἐγὼ τοὐλάχιστον δὲν ἠδυνήθην νὰ θεμελιώσω κανένα συμπέρασμα εἴτε θετικό, εἴτε ἀρνητικό. Τελικῶς, κύριοι βουλευταί, νομίζω ὅτι τὸ συμπέρασμα τῆς ἀπαντήσεως τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ὅτι ὅπως δὲν ἱκανοποίησε τὴν πτέρυγα αὐτήν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιήσῃ καὶ τὴν Βουλήν. Ἐὰν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐζήτει νὰ ὑποστῇ μίαν θυσίαν μία τάξις, τότε, χωρὶς νὰ δύναμαι νὰ συμμερισθῶ τοιαύτας ἀπόψεις, τὸ πρᾶγμα θὰ ἦτο συζητήσιμον. Τὸ γεγονὸς ὅμως, ὅτι ἕνας ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὁ ὁποῖος κατ’ ἐπανάληψιν προΐστατο τοῦ τομέως αὐτοῦ καὶ ὁ ὁποῖος λόγω τοῦ κύρους καὶ τῆς ἐν τῇ Κυβερνήσει θέσεώς του θεωρεῖται ὅτι ἐγκύρως ἐκφράζει τὴν πολιτικὴν τῆς Συμπολιτεύσεως ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ ζητήματος, ἐξεφράσθη ὅτι ἐν πλήρει πεποιθήσει — καὶ μαρτυροῦν τὸ ὕφος καὶ ὁ τόνος, ὅτι πράγματι καλοπίστως τὸ λέγει — ὅτι ἐν πλήρει πεποιθήσει θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἱκανοποιητικὴ ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως τῶν 4,30 μὲ 3,90, δηλαδὴ ὅτι εἶναι ἱκανοποιητικὸν οἱ ἀγρόται νὰ ἀγοράζουν μὲ τιμάριθμον 636 καὶ νὰ πωλοῦν μὲ τιμάριθμον 460, αὐτὸ ἀκριβῶς ὅτι καλοπίστως, συνειδητῶς πιστεύει ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ ὀρθόν, ὅτι ὀρθὴ εἶναι ἡ ἀδικία, ἡ ὁποία προσγίνεται εἰς τὴν ἀγροτικὴν τάξιν, ὄχι μόνον ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ἀδικίας, ὅπως τὴν διετύπωσεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων καὶ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς στερήσεως τῶν προϋποθέσεων διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας, αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν πτέρυγά μας ἐμπνέει εὐλόγους καὶ ἐντόνους ἀνησυχίας. (Χειροκροτήματα).

§119Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Θὰ εἴπω μερικὰ πράγματα διὰ νὰ ἀπαντήσω εἰς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀνέφερεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὅσον ἀφορᾷ τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου. Κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως καὶ σεῖς λέτε ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου εἶναι 74,43 δολλάρια κατὰ τόννον.

§120Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργ.). Πρὸ πέντε ἡμερῶν ἐκάμαμεν διαγωνισμὸν ἀντὶ 83 δολλαρίων.

§121Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Ἐπιδοτεῖται ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν;

§122Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Κύριοι συνάδελφοι, συνεχῶς ἀκούω συζήτησιν περὶ ἐπιδοτήσεως ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν, ἡ ὁποία ἀφορᾷ εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Ἡ Ἀμερικὴ, κύριοι συνάδελφοι, προσφέρει διαφόρους ποιότητας τοῦ σίτου της εἰς τὴν διεθνῆ τιμήν. Θὰ ἦτο μωρὰ ἡ Ἀμερικὴ ἐάν, διὰ νὰ ἐπιδοτήσῃ τὸ ἐσωτερικόν, ἐπώλει τὸ σιτάρι της εἰς τὸ ἐξωτερικὸν εὐθηνότερον. Ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγωνται αὐτὰ τὰ πράγματα μετὰ σοβαρότητος!

§123Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Ἐδῶ λέγει 74 δολλάρια ὁ τόννος.

§124Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Κύριοι συνάδελφοι, σᾶς εἶπε καὶ ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἡ τελευταίως διεξαχθεῖσα δημοπρασία εἶχε τιμάς, αἱ ὁποῖαι ἔφερον μέσον ὅρον 83 δολλάρια καὶ κάτι. Αὐτὴ ἦτο ἡ τιμὴ εἰς τὴν ὁποίαν ἠγοράσαμεν, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ἀμερικανικὸν σῖτον. Καὶ ἐννοεῖται τιμὴ τσὶφ Πειραιᾶ.

§125Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, παρηκολούθησα τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐδώσατε, ἀλλὰ εἶχον μίαν διαφορὰν μὲ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος ὑπεστήριξεν, ὅτι ἡ αὔξησις τῶν ναύλων εἶναι ἐποχιακή. Τότε, ἠμπορεῖ τὸ κόστος τοῦ σίτου νὰ εἶναι χαμηλότερον. Ἀλλὰ ἡμεῖς λαμβάνομεν ὑπ’ ὄψιν τὸ σημερινὸν κόστος. Ἐπίσης ἀνεφέρθην εἰς μίαν πληροφορίαν τὴν ὁποίαν εἶχον καὶ ὅπως εἶπον, ἀπὸ ὑπεύθυνον πρόσωπον, προσκείμενον πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι ἦτο καλόπιστος ἡ πληροφορία.........

§126Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβ.–Ὑπ. Γεωργ.). Καλόπιστος ἠμπορεῖ νὰ ἦτο, ἀκριβὴς δὲν ἦτο.

§127Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Ὅτι εἰς τὰ κέντρα τῶν σιτοπαραγωγῶν ἦτο 2.90–3.00. Ἀλλὰ δὲν μᾶς εἴπατε σεῖς, εἰς ποίαν τιμὴν ἔφθασε τὸ σιτάρι;

§128Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Θὰ σᾶς κάμω καὶ τὴν σύγκρισιν. Θὰ λέγω τὴν ἡμερομηνίαν. Ὁ πρῶτος ἀριθμὸς θὰ εἶναι τοῦ 1955 καὶ ὁ δεύτερος τοῦ 1956.

§129Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Δηλαδὴ ἀπὸ 3.35 δὲν κατεβαίνει. Εἶναι εὐχάριστος αὐτὴ ἡ διαπίστωσις, μέχρις ἑνὸς σημείου.

§130Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Ὁμιλοῦμεν περὶ σίτου ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Καὶ ἀκόμη ἠναγκάσθημεν, νὰ μὴ ὁρίσωμεν εἰς τοὺς μύλους νὰ παίρνουν τὸ σύνολον τῆς ποσότητος, τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύναντο νὰ ἀντλοῦν ἀπὸ τὸ σιτάρι τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, διότι ὡρισμένοι μύλοι, κείμενοι εἰς περιοχάς, ὅπου δὲν ὑπάρχει ἀκόμη σιτάρι διαθέσιμον, θὰ εὑρίσκοντο εἰς διάφορον θέσιν ἀπὸ τοὺς μύλους τῶν ἄλλων περιφερειῶν καὶ παρὰ τὴν ἀνωμαλίαν αὐτὴν ἡ τιμὴ πέρυσι μὲν ἐκυμάνθη μεταξὺ 2.80–3.00, ἐφέτος δὲ μεταξὺ 3.30 καὶ 3.35. Λοιπὸν ὑπάρχει μία διαφορά, ἡ ὁποία εἶναι ἀναμφισβητήτως οὐσιώδης περὶ τῶν τιμῶν τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Ὑπάρχει μία τάσις ὑψωτική.

§131Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Δὲν θέλω νὰ ἀμφισβητήσω τὰ στοιχεῖα σας, ἀλλὰ ἐκπρόσωποι τῶν σιτοπαραγωγικῶν ὀργανώσεων μοῦ εἶπον ὅτι ἡ τιμὴ εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν ἦτο 3.10, σήμερον δὲ μοῦ εἶπον 2.90 καὶ 3.00.

§132Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Κύριε συνάδελφε, δὲν εἶναι δυνατόν. Αἱ τιμαὶ τὰς ὁποίας σᾶς ἀνέφερον, εἶναι τιμαὶ ἐλευθέρου ἐμπορίου, νούμερα εἰς τὴν ἀγορὰν τῆς Λαρίσης. Ἀνέγνωσα μέχρι τῆς 26ης.

§133Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἀκολουθεῖτε μίαν μακρὰν παράδοσιν, τὴν ὁποίαν ἤρχισεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, νὰ συγκρίνετε ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι δὲν συγκρίνονται καὶ ὡς ἐκ τούτου, ἡ μάχη τῶν ἀπορρήτων ἀριθμῶν εἶναι μάχη ὡς εἰς μίαν λοταρίαν! Ἐξαρτᾶται ἀπὸ ποῖον ἀριθμὸν θὰ πιάσετε. Τὸ ἐρώτημα εἶναι τὸ ἑξῆς, ὅτι συγκρίνετε ἀριθμοὺς 15 ἡμερῶν, ἀπὸ τὰς ἀρχὰς Ἰουνίου μέχρι τέλους Ἰουνίου. Συγκρίνετε ἀριθμοὺς καὶ συγκρίνετε πέρυσι καὶ ἐφέτος. Πρέπει νὰ λάβετε ὑπ’ ὄψιν σας καὶ τὰς ὑπολοίπους προβλέψεις. Μᾶς ἐδήλωσεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἐφέτος εἶναι ἐξαιρετικὰ ὄψιμος ἡ ἐσοδεία. Αὐτὸ τί σημαίνει; Ὅτι δὲν ὑπάρχει προσφορά, διότι δὲν ὑπάρχει ἀκόμη ἐσοδεία. Δεύτερον, μᾶς εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι αἱ ἀποθῆκαι τοῦ ξένου σίτου εἶναι τελείως ἄδειες. Ὡς ἐκ τούτου, ὁλόκληρος ἡ ζήτησις τῆς ἀλευροβιομηχανίας πίπτει εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν.

§134Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Λάθος κάμνετε. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως — μαζί μου ὑπέγραψεν ἀπόφασιν προχθὲς καὶ τὴν ἀνεκοίνωσεν ὁ ἴδιος εἰς τὸν τύπον χθὲς — εἶπεν ὅτι θὰ πέσῃ, σεῖς δέ, κύριε ἀρχηγὲ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, δὲν ἀντελήφθητε τί ἠννόει. Εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως — καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, ὅτι ἔχει ἀπολύτως δίκαιον— ὅτι, ἐφέτος, αἱ συνθῆκαι, ἀπὸ ἀπόψεως ἀποθηκευτικῶν χώρων, δὲν μᾶς ἐπέτρεψαν νὰ κρατήσωμεν μίαν πολιτικὴν τιμῶν ἐλευθέρας ἀγορᾶς, ἡ ὁποία θὰ εἶναι ὑγιεστέρα, ἐν σχέσει πρὸς τὴν πολιτικὴν τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς.

§135Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Αὐτὸ τί σημαίνει;

§136Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Σημαίνει τὸ ἑξῆς: Δὲν ἦσθο εἰς τὴν αἴθουσαν καὶ θὰ ἀναγκασθῶ νὰ ἐπαναλάβω αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶπον. Ὅτι, ἐπειδή, ἀκριβῶς, δὲν ἔχομεν σιτάρι διαθέσιμον αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἰς ὅλας τὰς περιοχὰς τῆς χώρας, ἠναγκάσθημεν μόνον 25% νὰ ἀλέθωμεν σῖτον ἐγχώριον καὶ ἐν τούτοις ἡ τιμὴ εὑρίσκεται εἰς ὃ σημεῖον ἔσχον τὴν τιμὴν νὰ ἀναφέρω εἰς τὴν Βουλήν.

§137Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Δὲν ὑπάρχει ἐσοδεία. Θὰ συγκρίνετε τὰς τιμὰς ἐλευθέρας ἀγορᾶς τὸν Αὔγουστον.

§138Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Ἐμπ.). Εὐχαρίστως νὰ τὰ συγκρίνωμεν καὶ τὸν Αὔγουστον.

§139Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Βλέπετε, ὅτι παρατείνεται ἡ συζήτησις καὶ γίνεται τοῦτο ἐξ ἰδικῆς μου ὑπαιτιότητος. Ἓν ἄλλο σημεῖον τὸ ὁποῖον ἔθιξα εἶναι ἡ διαφορὰ τῆς τιμῆς μεταξὺ μαλακοῦ καὶ σκληροῦ σίτου. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μᾶς παρενόησεν. Ἡμεῖς δὲν λέγομεν ὅτι ἡ διαφορὰ δὲν πρέπει νὰ εἶναι αὐτή. Ἀντιθέτως ἡμεῖς λέγομεν ὅτι πρέπει νὰ εἶναι μεγαλυτέρα. Ὄχι 0,80 λεπτὰ, ἀλλὰ 1 δραχμὴν διότι κατὰ πληροφορίας μου τόση εἶναι εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ αὐτὴν πρέπει νὰ ἐπιδιώξωμεν καὶ ἡμεῖς. Διὰ τὸ Ταμεῖον Ἀρτεργατῶν κυρίως, εἴπομεν ὅτι αἱ πληροφορίαι μας εἶναι ὅτι ὑπάρχει μία σπατάλη. Ὅτι ὑπάρχουν πολλὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα εἶναι διωρισμένα ὡς ἀργόμισθοι. Θὰ παρακαλέσω νὰ τὸ ἐλέγξητε, διότι τοὺς πληρώνει ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς καὶ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ἐπιβαρύνεται τὸ κόστος τοῦ ψωμιοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ διὰ τὰ δάνεια γενικώτερον, ἐτονίσθη πῶς βλέπομεν τὴν περίπτωσιν τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἤθελον νὰ ἀναφέρω διὰ τὸν βάμβακα, τὸν καπνὸν καὶ διὰ τὰ ἄλλα προϊόντα εἶναι ὅτι κατὰ μονάδα εἶναι μόνον ἐντυπωσιακόν, τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον ἐδόθη ὡς πλασματικὸν δάνειον εἰς τοὺς καπνοπαραγωγούς. Ἐὰν λάβητε δὲ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ δραχμὴ ἔχασε μέρος τῆς ἀξίας της θὰ ἴδητε ὅτι ἐν τούτοις κατὰ μονάδα καπνοῦ, δὲν ἐδόθη οὔτε μία δραχμὴ παραπάνω πλασματικὸν δάνειον εἰς τοὺς καπνοπαραγωγούς. Ἐὰν δὲ λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν καὶ τὴν αὔξησιν τῆς κυκλοφορίας τοῦ χαρτονομίσματος, τὸν τιμάριθμον καὶ τὰ ἄλλα στοιχεῖα, θὰ ἀντιληφθῆτε, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἡ ὑποβοήθησις ἡ οἰκονομικὴ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῶν καπνοπαραγωγῶν καὶ τῶν ἄλλων ἀγροτῶν, δὲν ἦτο ἐπαρκής. Ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον θὰ ἤθελον νὰ σᾶς παρακαλέσω καὶ πάλιν, διότι παρελείψατε, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἀπαντήσετε, εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι καταγίνονται εἰς τὴν καλλιέργειαν τῆς κριθοβρώμης. Ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας κ. Ἀντιπρόεδρε, ὅτι ὁ στρατὸς ἐφωδιάζετο ἀπὸ τὴν ἐγχωρίαν παραγωγήν. Τώρα πληροφορούμεθα, ὅτι πρόκειται νὰ εἰσαχθῇ μία μεγάλη ποσότης ἀπὸ τὴν ξένην. Ἡ συγκέντρωσις ἡ ὁποία ἔγινεν, ἔγινε διὰ λογαριασμὸν τῶν παραγωγῶν, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ γίνῃ διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. ΒΥΖΑΣ).

§140Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ (Ἀντ. Κυβ. καὶ Ὑπ. Γεωργίας). Ἐλησμόνησα νὰ σᾶς πληροφορήσω σχετικῶς μὲ τὴν συγκέντρωσιν τῆς κριθοβρώμης. Ὁ στρατὸς, ἄλλοτε εἶχε μεγάλον ἀριθμὸν κτηνῶν. Ὁ στρατὸς, ὡς γνωστόν, γίνεται μηχανοκίνητος καὶ κατ’ ἔτος μειοῦται ἡ ποσότης κριθοβρώμης τὴν ὁποίαν ἀπορροφᾷ. Ἐφέτος ἐὰν δὲν ἔκαμνα τὴν συγκέντρωσιν τῶν 5 ἑκατομμυρίων θὰ ὑπῆρχε προσφορὰ ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν, τὴν ὁποίαν θὰ ἐξεμεταλλεύοντο οἱ ἐκμεταλλευταί. Διὰ νὰ συγκρατήσω λοιπὸν τὴν μεγάλην προσφορὰν ἔκαμα τὴν συγκέντρωσιν τῶν 5 ἑκατομμυρίων ἡ ὁποία θὰ ἀποσυμφορήσῃ τὴν ἀγορὰν ἀπὸ τὴν πίεσιν.

§141Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Δὲν εἶναι συγκέντρωσις διὰ λογαριασμὸν τοῦ Κράτους.

§142Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ (Ἀντ. Κυβ. καὶ Ὑπ. Γεωργίας). Ἐκ τῆς μελέτης τὴν ὁποίαν ἔκαμα, περὶ κριθῆς καὶ βρώμης κατὰ τὴν ἐξέλιξιν τῶν ἐτῶν, παρετήρησα ὅτι ἀκινδύνως, εἴτε ἔχομεν ἐλαφρὸν χειμῶνα, εἴτε βαρύν, ἡ τιμὴ κριθῆς καὶ βρώμης κατὰ τοὺς μῆνας Φεβρουάριον καὶ Μάρτιον θὰ εἶναι σημαντικῶς ὑπερτέρα τῆς τιμῆς τὴν ὁποίαν λαμβάνουν σήμερον οἱ παραγωγοί.

§143ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Περατωθείσης τῆς συζητήσεως, εἰσερ-

χόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Πιστολάκης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὸν στρατωνισμὸν συμμαχικῶν στρατευμάτων ἐν Κρήτῃ κλπ. καὶ ὁμοίως σχετικῶς μὲ τὰς Ἀμερικανικὰς βάσεις εἰς τὴν Ἑλλάδα, τὸ ΝΑΤΟ καὶ τὴν σημασίαν τῆς ἐπισκέψεως τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Σοβ. Ἑνώσεως εἰς τὰς Ἀθήνας.

§144Σ. ΠΙΣΤΟΛΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, θὰ ἤθελα, ἀπὸ τὴν ἀνεξάρτητον σκοπιὰν ποὺ εὑρίσκομαι, νὰ θέσω ὑπὸ κρίσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ὡρισμένα ἐπίσημα στοιχεῖα, σχετικὰ μὲ τὰς σημειουμένας σήμερον διεθνεῖς ἐξελίξεις, ἐκδήλωσις τῶν ὁποίων εἶναι καὶ ἡ ἐπικειμένη ἄφιξις τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας, κ. Σεπίλωφ, εἰς τὴν Χώραν μας καὶ νὰ ἐρωτήσω τὴν Κυβέρνησιν τίνα θέσιν λαμβάνει πρὸ τῆς δημιουργουμένης νέας εἰς τὸν κόσμον καταστάσεως. Τὸ γεγονὸς τῆς ἀφίξεως τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ εἶναι βαρυσήμαντον ἀπὸ ἀπόψεως διεθνοῦς πολιτικῆς: Βαρυσήμαντον ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἀπόψεως Ἑλληνικῆς πολιτικῆς, διότι δίδει τὴν δυνατότητα εἰς τὴν Κυβέρνησιν προωθήσεως ὡρισμένων γενικωτέρων ἐθνικῶν θεμάτων ἐπὶ πολλῶν ἐπὶ μέρους, ἰδίᾳ οἰκονομικῶν θεμάτων, ἀπὸ τὴν ἐπιτυχῆ ἐπίλυσιν τῶν ὁποίων ἐξαρτᾶται ἡ ἀσφάλεια καὶ τὸ μέλλον τῆς χώρας καὶ ἡ εὐημερία τοῦ πανδυστυχοῦς αὐτοῦ λαοῦ. Δι’ αὐτὸ εἶναι καὶ βαρεῖαι — βαρύταται — αὐτόχρημα ἱστορικαὶ αἱ εὐθῦναι τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τοῦ Ἔθνους, διὰ τὴν ἐπιτυχῆ ἔκβασιν αὐτῶν τῶν συνεννοήσεων. Βέβαια, σκοπός μου δὲν εἶναι νὰ ὑπεισέλθω εἰς τὰς λεπτομερείας τῶν συνεννοήσεων αὐτῶν οὔτε νὰ ἀσκήσω Κυβερνητικὸν ἔλεγχον, ἀλλ’ ἀντιθέτως νὰ ὑποβοηθήσω τὴν Κυβέρνησιν διὰ τῶν ἐπισήμων στοιχείων, τὰ ὁποῖα θὰ παραθέσω, νὰ λάβῃ, ἐν τῷ συμφέροντι τοῦ Ἔθνους, γενικωτέραν θέσιν, εἰς τὴν διαμορφουμένην νέαν εἰς τὸν κόσμον κατάστασιν. Νὰ λάβῃ γενικωτέραν θέσιν ἰδίᾳ μετὰ τὰς τελευταίας συνταρακτικὰς ἀποκαλύψεις περὶ κλονισμοῦ τῆς ἰσορροπίας τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Αἱ ἀποκαλύψεις αὐταί, ὡς ἦτο φυσικόν, ἐπροκάλεσαν μεγάλην συγκίνησιν εἰς τὸν Δυτικὸν κόσμον καὶ δραματικὰς συζητήσεις εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Βουλὴν–Γερουσίαν καὶ Τύπον, ἰδίᾳ ἐπιστημονικόν, αἱ ὁποῖαι καὶ συνεχίζονται. Καθολικὸν εἶναι τὸ αἴτημα τῆς ἀναθεωρήσεως καὶ ἀναπροσαρμογῆς τῆς γενικωτέρας πολιτικῆς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῶν Συμμάχων των πρὸς τὴν δημιουργουμένην νέαν εἰς τὸν κόσμον κατάστασιν. Οὕτω δύναμαι νὰ διαβεβαιώσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅτι αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς εὑρίσκονται εἰς ἀναζήτησιν νέας πολιτικῆς, διότι αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἐφήρμοσαν μέχρι σήμερον ἀπέτυχε καθ’ ὅλην τὴν γραμμήν. Καὶ πρέπει νὰ ἔχωμεν τὸ θάρρος νὰ ὁμολογήσωμεν τὴν ἀλήθειαν αὐτὴν καὶ νὰ προσαρμόσωμεν καὶ ἡμεῖς πρὸς αὐτὴν τὴν πολιτικήν μας. Νὰ ἔχωμεν, λέγω τὸ θάρρος νὰ ἀναγνωρίσωμεν τὴν ἀλήθειαν. Διότι: Θάρρος–Ἀναγνώρισις τῆς ἀληθείας καὶ ἄφοβος κριτικὴ τῶν ἰσχυρῶν, εἴτε ἐπὶ κεφαλῆς μικρῶν κρατῶν εὑρίσκονται εἴτε ἐπὶ κεφαλῆς τῶν μεγαλυτέρων δυνάμεων τοῦ κόσμου, εἶναι τὸ ἀντίτιμον τῆς σωτηρίας. Ἀντίτιμον τῆς σωτηρίας, ἀλλὰ καὶ καθῆκον τιμῆς δι’ ἐκείνους εἰς τοὺς ὁποίους ὁ λαὸς ἐνεπιστεύθη τὴν ἐκπροσώπησίν του, συνεπῶς καὶ τὴν τύχην του, κατὰ τὰς κρισίμους αὐτὰς ἰδίᾳ στιγμὰς τῆς Ἱστορίας. Εἰς ἐπιτέλεσιν τοῦ καθήκοντος αὐτοῦ εὑρίσκομαι εἰς τὸ βῆμα νὰ τονίσω τὴν ἀνάγκην αὐτὴν τῆς ἀναθεωρήσεως τῆς γενικωτέρας μας Πολιτικῆς. Τὴν ἀνάγκην ἄλλως τε αὐτὴν αἰσθάνονται σήμερα ὅλαι αἱ χῶραι καὶ ἰδιαιτέρως αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, αἱ ὁποῖαι καὶ τὴν συνιστοῦν εἰς τοὺς Συμμάχους των. Οὕτω, ὁ Πρόεδρος Ἀϊζενχάουερ εἰς τελευταίας του δηλώσεις ἐτόνισεν: Ἀναγινώσκω ἀπὸ τὰ Πρακτικὰ τοῦ Κογκρέσσου τῆς 5ης Μαΐου τρέχοντος ἔτους, σελὶς 6.739. «Ὁ κόσμος ἀλλάσσει, καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἀλάσσει ταχέως. Μία πολιτικὴ ἡ ὁποία ἦτο καλὴ πρὸ 6 μηνῶν, ἠμπορεῖ νὰ μὴ ἔχῃ καμμίαν ἀξίαν σήμερον. Εἶναι ἀνάγκη νὰ εὕρωμεν καλυτέραν...... Εἶναι ἀνάγκη νὰ διδάξωμεν τοὺς λαοὺς νὰ κάμουν τὸ ἴδιον...... Εἶναι ἀνάγκη νὰ τοὺς διδάξωμεν ὅτι ἐφεξῆς τὰ ποσὰ τὰ ὁποῖα θὰ διαθέτῃ ἡ Ἀμερικὴ θὰ εἶναι ἐντελῶς ἀσήμαντα (BAGATTELES) ἐν σχέσει μὲ τὰς ἀνάγκας των, καὶ ὅτι ἐφεξῆς θὰ πρέπει οἱ λαοί, νὰ ἐκπληροῦν μόνοι τους τὰς ἀνάγκας των ἔστω καὶ ἂν εἶναι πάμπτωχοι». Αὐτὴ εἶναι ἡ βάσις τῆς νέας πολιτικῆς τῆς Ἀμερικῆς ἐὰν ἐπανεκλεγῇ ὁ Ἀϊζενχάουερ καὶ πρὸς αὐτὴν πρέπει νὰ ἐναρμονίσωμεν καὶ ἡμεῖς τὴν πολιτικήν μας. Τὴν ἀνάγκην τῆς ἀλλαγῆς τῆς Ἀμερικανικῆς πολιτικῆς τονίζει καὶ ὁ ἡγέτης τοῦ ἑτέρου τῶν δύο μεγάλων κομμάτων τῆς Ἀμερικῆς — καὶ πιθανὸς Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν κατὰ τὸν ἐρχόμενον Νοέμβριον — κ. Στήβενσον. «Εἶναι ἀληθές, λέγει, εἰς τελευταίας δηλώσεις του, ὅτι ἐνῷ ὁ Κόσμος εἰσέρχεται εἰς νέαν ἐποχήν, ἡμεῖς διαρκῶς καὶ σταθερῶς ἐκπίπτομεν διεθνῶς, διότι θεωρούμεθα ὅτι ζητοῦμεν διαρκῶς στρατιωτικὰς λύσεις εἰς τὰ διεθνῆ προβλήματα. Ἐλλείψει νωπῶν ἰδεῶν ἡ πολιτική μας ἐξέπεσεν εἰς νεκρὰν στειρότητα καὶ ἐὰν δὲν κινηθῶμεν ταχύτατα ἀλλάσσοντες πολιτικὴν καὶ δὲν ἀνακτήσωμεν πρωτοβουλίαν εἰς τὴν νέαν ἐποχήν, ἡ ἡγεσία μας λίαν προσεχῶς θὰ ἀτροφήσῃ. Πρέπει νὰ ἀλλάξῃ τὸ πνεῦμα ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐμπνέεται ἡ ἐξωτερικὴ πολιτική μας. Πρέπει νὰ παύσουν αἱ δοκιμαὶ τοῦ ὑδρογονικοῦ ὅπλου, ὡς τὸ πρῶτον βῆμα πρὸς ἀφοπλισμόν. Πρέπει νὰ ἀντικατασταθῇ ἡ ἔνοπλος δύναμις ὡς σύμβολον τῆς πολιτικῆς μας. Πρέπει νὰ παύσουν αἱ μπλόφαι καὶ αἱ καυχησιολογίαι καὶ νὰ ἀρχίσῃ σεβασμὸς καὶ εἰς τὰς γνώμας τῶν ἄλλων, τῶν Συμμάχων μας. Πρέπει ἡ συμπεριφορά μας νὰ εἶναι συμπεριφορὰ Ἀρχηγῶν ἑνὸς συνασπισμοῦ δυνάμεως, ὄχι ὅμως μιᾶς μεγάλης δυνάμεως ποὺ σύρει πρὸς ἑαυτὴν τοὺς ἄλλους». Τὴν ἀνάγκην τῆς ἀλλαγῆς πολιτικῆς, ἀντιλαμβάνεται καὶ αὐτὸς ὁ κ. Ντάλλες καὶ τὴν συνιστᾷ εἰς τὴν Βορειοατλαντικὴν Συμμαχίαν, τῆς ὁποίας ἡγεῖται ἡ Ἀμερική. Καὶ ἰδοὺ τί λέγει ὁ κ. Ντάλλες: «Πιστεύομεν ὅτι ἡ βορειοατλαντικὴ Συμμαχία παρέχει δυνατότητας μεγάλης ἐξελίξεως. Κατ’ ἀρχάς, εἶναι ἀληθές, εἶχε συλληφθῆ ὡς στρατιωτικὴ Συμμαχία, ἀλλὰ σήμερον ἠμπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀποβῇ κάτι περισσότερον». Νὰ λάβῃ πολιτικὸν καὶ οἰκονομικὸν χαρακτῆρα, δηλαδὴ νὰ ἀλλάξῃ ὄχι ἁπλῶς πολιτικὴν ἀλλὰ καὶ προορισμόν!!! Τί τώρα σημαίνει ὅτι «συνελήφθη ἀρχικῶς ὡς στρατιωτικὴ Συμμαχία». Τὸ ἐξηγεῖ ἤδη ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς ἱδρύσεώς του, τὸν Ἰούλιον τοῦ 1947, τὸ «ARMY AND NAVY JOURNAL», τὸ ὁποῖον λέγει καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἀπὸ ἀπόψεως πολιτικῆς ἡ ἀνάγκη νὰ ἔχωμεν Συμμάχους εἶναι δι’ ἡμᾶς ζωτικῆς σημασίας, διὰ νὰ κερδίσωμεν χρόνον καὶ ἀντιρροπήσωμεν τὰ κτυπήματα ἑνὸς ἰσχυροῦ ἐχθροῦ διαθέτοντος καὶ ἀτομικὰς βόμβας. Τὰ κτυπήματα αὐτὰ θὰ ἀπορροφηθοῦν καλύτερα ἀπὸ πολλὰ Ἔθνη — ποὺ θὰ κτυπηθοῦν πρῶτα — παρὰ ἀπὸ ἡμᾶς μόνον καὶ μάλιστα ὅταν ἐγκαθιδρύσωμεν εἰς τὰς συμμαχικὰς Χώρας στρατηγικὰς βάσεις μὲ βόμβας ἀτομικάς». Ἀλλὰ τὸ «BULLETIN OF ATOMIC SCIENTISTS» ἐκφράζον τὰς γνώμας τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ναυτικοῦ ἔγραφε τὰ ἑξῆς: «Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς χρειάζεται εἶναι πλησίον τοῦ ἐχθροῦ βάσεις περὶ τὰ 800 χιλιόμετρα. Αἱ βάσεις αὐταὶ εἰς τὴν περίμετρον τοῦ ἐχθροῦ ἀποτελοῦν τεραστίαν ὠφέλειαν διὰ τὴν ἄμυναν ἧς Ἠπείρου μας–Ἀμερικῆς — διότι θὰ διακόπτουν τὴν ἐναντίον μας πτῆσιν τῶν μακρᾶς ἀκτῖνος δράσεως ἐχθρικῶν βομβαρδιστικῶν. Αἱ βάσεις αὐταὶ εἶναι φυσικὰ αἱ ἴδιαι εὐπρόσβλητοι ἀπὸ ἀτομικὰς ἐπιθέσεις, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον χρόνον θὰ ὑφίστανται δὲν εἶναι πιθανὸν νὰ περάσῃ ὁ ἐχθρὸς καὶ νὰ κτυπήσῃ τὴν Ἤπειρόν μας (Ἀμερικήν). Ἑπομένως αἱ βάσεις αὐταὶ (Εὐρώπης καὶ Μεσογείου), ἠμποροῦν νὰ συγκριθοῦν μὲ πιόνι τοποθετημένον ἐμπρὸς εἰς τὸν Βασιλέα στὸ σκάκι, ἔχουν μικρὰν δύναμιν καὶ πίπτουν. Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ὑφίσταται, ὁ ὄπισθέν των Βασιλεὺς εἶναι ἐν ἀσφαλείᾳ. Ἡ αἰωνία ἱστορία, τὰ πιόνια, οἱ ταλαίπωροι μικροὶ νὰ θυσιάζωνται διὰ νὰ ζοῦν οἱ μεγάλοι, οἱ Βασιλεῖς!!! Διερωτᾶται, ὅμως κανεὶς διατὶ «σήμερα ἠμπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀποβῇ κάτι περισσότερον». Αὐτὸ θὰ ἀφήσω νὰ τὸ συνάγετε ὑμεῖς κ. βουλευταί, ἀπὸ τὰ ἐπίσημα Ἀμερικανικὰ χείλη. Οὕτω ὁ βουλευτὴς Χάρισσον Οὐΐλιαμς εἶπε πρὸ ἡμερῶν εἰς τὴν Βουλήν. Αἱ τελευταῖαι δηλώσεις τοῦ κ. Ντάλλες εἶναι λίαν ἐνθαρρυντικαί. Πρέπει νὰ λάβῃ νέον σκοπὸν τὸ ΝΑΤΟ. Πρέπει νὰ ἀναθεωρηθῇ ἡ Ἀμερικανικὴ πολιτική, διότι ὑπάρχουν τελευταίως ἀποδείξεις ὅτι οἱ Ρῶσσοι κατέχουν ἤδη κατευθυνόμενον ἠλεκτρικὸν βλῆμα φέρον ὑδρογονικὴν βόμβαν ἐπὶ κεφαλῆς. Αὐτὸ ἔκαμε τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν νὰ μὴ συγκρατῇ τὴν χαρὰν καὶ τὴν ἱκανοποίησίν της ἀπὸ τὴν κατάκτησιν αὐτὴν καὶ νὰ προχωρῇ ἄφοβα εἰς τὴν ἐγγὺς Ἀνατολήν, τὴν Ἀσίαν καὶ τὴν Ἀφρικήν. Θὰ ἐρωτήσετε τώρα τί εἶναι τὸ βλῆμα τοῦτο; Ἰδοὺ τί λέγει περὶ αὐτοῦ ὁ ἐπὶ τῶν ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν τέως ὑφυπουργὸς τῆς Ἀεροπορίας τῆς Ἀμερικῆς κ. Γκάριντερ. «Τὸ διηπειρωτικὸν κατευθυνόμενον βλῆμα εἶναι ἴσως ἡ μεγίστη πρόοδος εἰς νέα ὅπλα, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτευχθῇ ἀπὸ οἱανδήποτε Χώραν κατὰ τὴν προσεχῆ δεκαετίαν. Τὸ Ἔθνος ποὺ θὰ ἀποκτήσῃ τὸ βλῆμα αὐτὸ — σημειωτέον ὅτι ὁ Κροῦστσεφ ἰσχυρίσθη ἐν Ἀγγλίᾳ ὅτι ἀπέκτησεν ἤδη ἡ Ρωσία — θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ καθορίζῃ τὸν τρόπον καθ’ ὃν θὰ ζῇ ἡ ἀνθρωπότης κατὰ τὴν ἐρχομένην γενεάν». Καὶ προχωρεῖ ὁ κ. Γκάριντερ: «Ἡμεῖς καὶ οἱ Ρῶσσοι εὑρισκόμεθα εἰς ἀγῶνα δρόμου διὰ τὴν ἀπόκτησιν τοῦ ὅπλου αὐτοῦ. Οἱ μεγαλύτεροι τοῦ Ἔθνους ἐπιστήμονες, μηχανικοὶ βλητικῆς, στρατιωτικαὶ κορυφαὶ βλητικῶν καὶ εἰδικοὶ ὅλων τῶν συναφῶν ἐπιστημῶν, ἐργαζόμενοι ἀπὸ κοινοῦ, λέγουν, ὅτι πέριξ τῆς εἰκόνος τῶν Ἀμερικανικῶν βλημάτων, ὑπάρχουν πολλὰ ποὺ νὰ φέρουν εἰς μεγάλην ἀνησυχίαν κάθε Ἀμερικανόν. Ὅτι ἡ προσπάθεια ἐπὶ τῶν βλημάτων αὐτῶν δὲν εἶναι πλέον ὑπὸ τὸν ἔλεγχόν μας καὶ ἐὰν δὲν γίνῃ ἄμεσος μεγίστη ἀλλαγὴ προγράμματος θὰ χάσωμεν τὴν ὑπόθεσιν ὑπὲρ τῶν Ρώσων. Αὐτὸς εἶναι ὁ μέγιστος δι’ ἡμᾶς κίνδυνος. Διότι: «Δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν κυριολεξίαν τέλος εἰς τὰς καταστρεπτικὰς ἐφαρμογὰς τῆς ἀρχῆς τῶν I.G.B.M. δεδομένου, ὅτι καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία ἄμυνα ἢ ἀπόκρουσις τοῦ βλήματος αὐτοῦ» «Ὡς Ἔθνος εἴμεθα αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἰς τὸ εἶδος αὐτοῦ τοῦ θανατηφόρου κινδύνου, διότι ἐπὶ μίαν καὶ πλέον γενεὰν συστηματικῶς δὲν κατωρθώσαμεν νὰ ἀντιληφθῶμεν τὰ γιγαντιαῖα βήματα, τὰ ὁποῖα οἱ Γερμανοὶ καὶ Ρῶσσοι ἔχουν ἐπιτελέσει εἰς τὰ κατευθυνόμενα βλήματα». «Διὰ νὰ σχηματίσετε ἰδέαν τί εἶναι τὰ κατευθυνόμενα βλήματα, σκεφθῆτε ἕνα τοιοῦτον βλῆμα διατρέχον τὸ διάστημα μὲ ταχύτητα 7.500 μέτρων ἢ 4 μιλλίων κατὰ δευτερόλεπτον, ἀνερχόμενον εἰς τὸ ἄνευ ἀέρος διάστημα 1.000.000 περίπου μέτρα. Προωθούμενον ἀπὸ ἐκτοξευτικὴν δύναμιν πολλῶν ἑκατομμυρίων ἵππων δυνάμεως. Διευθυνόμενον ὑπὸ ἠλεκτρονικὸν ἐγκέφαλον, ἐντὸς τοῦ βλήματος ἐγκατεστημένον ἱκανὸν νὰ λαμβάνῃ ἀποφάσεις εἰς ἕνα δεκάκις χιλιοστὸν τοῦ δευτερολέπτου. Ἱκανὸν νὰ ὑφίσταται τριβὴν ἐπιφανείας τόσην ὑψηλήν, ὥστε νὰ φθάνῃ εἰς κατάστασιν ἐξατμίσεως οἱονδήποτε ἀπὸ τὰ γνωστὰ μέταλλα. «Πρόκειται δηλαδὴ περὶ ἐπιστημονικῆς ἐπαναστάσεως ἀνεκδιηγήτου χαρακτῆρος καὶ ἐκτάσεως» τονίζει ὁ ἁρμοδιώτερος πάντων κ. Γκάριντερ. Τὰ αὐτὰ λέγει καὶ ὁ βουλευτὴς Μάλτερ. «Ἡ ἰσορροπία τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων εὑρίσκεται εἰς ἀπολύτως κρίσιμον σημεῖον δι’ ἡμᾶς». «Εἰς τὴν Ἀγγλίαν ὁ Κροῦστσεφ εἶπεν, ὅτι τὰ Σοβιὲτ ἐπέτυχαν νὰ ρίψουν ὑδρογονικὴν βόμβαν ἀπὸ ἀεροπλάνου, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἐπετύχομεν ἡμεῖς καὶ ὑπάρχουν πληροφορίαι ὅτι πολὺ γρήγορα ἡ Ρωσία θὰ ἔχῃ καὶ κατευθυνόμενον βλῆμα μὲ ὑδρογονικὴν βόμβαν ἐπὶ κεφαλῆς, τὸ ὁποῖον θὰ δύναται νὰ πλήττῃ οἱονδήποτε σημεῖον τῆς γῆς». «Ἐπιπροσθέτως τὰ Σοβιὲτ ὑπόσχονται μεγάλην οἰκονομικὴν βοήθειαν εἰς τοὺς Λαούς». «Διὰ νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ὅλα αὐτὰ χρειάζεται ἰσχυρὰ πολιτικὴ ἡγεσία καὶ νέα πολιτική». Ἀλλὰ ὁ βουλευτὴς Φλάντ κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου καὶ ζητεῖ ἀλλαγὴν πολιτικῆς: «Ἕρπουσα παράλυσις, λέγει, κατέλαβε σήμερον ὁλόκληρον τὴν Ἀεροπορίαν μας. Τὸ ⅓ τῶν ἀεροπλάνων μας εἶναι προσγειωμένον ἐλλείψει εἰδικευμένου προσωπικοῦ. Εἰς τὴν στρατιωτικὴν ἀεροπορίαν 30% τῶν πολυτίμων παγκοσμίου πτήσεως βομβαρδιστικῶν ἀεροπλάνων εἶναι προσγειωμένα μὴ δυνάμενα νὰ κτυπήσουν ἐνδεχόμενον εἰσβολέα. Εἰς τὴν τακτικὴν ἀεροπορίαν μας τὰ πράγματα δὲν εἶναι διάφορα, ἑκατοντάδες τελευταίου τύπου ἀεριοπροωθούμενα ἀεροπλάνα εἶναι ἐκτὸς πτήσεως μάχης». «Αὐτὴ ἡ καταθλιπτικὴ κατάστασις εἶναι φοβερᾶς σημασίας διὰ τὸ Ἔθνος. Αἱ ἐπιδείξεις τῶν ἀεροπλάνων τῆς 1ης Μαΐου τῶν δύο τελευταίων ἐτῶν ἀπέδειξαν, ὅτι οἱ Ρῶσοι ἐντὸς 11 βραχέων ἐτῶν ὄχι μόνον μᾶς ἔφθασαν, ἀλλὰ καὶ μᾶς ὑπερέβαλαν εἰς τὴν παραγωγὴν ἀεριοπροωθουμένων. Ἀριθμητικῶς σήμερον ἡ Ρωσία ἔχει τὴν μεγαλυτέραν ἀεροπορίαν τοῦ κόσμου». «Ἔχει περισσότερα ἀεροπλάνα μάχης καὶ ἡ βιομηχανία της παράγει περισσότερα τῆς ἰδικῆς μας». «Ὁ στρατηγὸς Κούρτης Λὰ Μάϋ ἀρχηγὸς τῆς στρατηγικῆς ἀεροπορίας, ὡμίλησε χθὲς μὲ ἀπαισιοδοξίαν πρὸ τῆς ἐξεταστικῆς ἐπιτροπῆς τῆς Γερουσίας, ὅταν συνέκρινε τὴν μακρᾶς πτήσεως ἀεροπορίαν Ἀμερικῆς καὶ Ρωσίας καὶ τώρα καὶ εἰς τὸ ἐγγὺς μέλλον». Ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι ὑψίστης καὶ ἐντελῶς ἀποφασιστικῆς σημασίας ζήτημα διὰ τὰς χώρας τῆς Βορειοατλαντικῆς Συμμαχίας καὶ ἑπομένως καὶ δι’ ἡμᾶς, εἶναι τὸ θέμα τῆς μέσης ἀκτῖνος δράσεως ραδιοκατευθυνομένων βλημάτων. Ἰδοὺ τί λέγει περὶ αὐτῶν τῶν βλημάτων εἰδικὸς κρατῶν ὅμως λόγῳ τῆς θέσεώς του ἀνωνυμίαν. «Ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις ἔχει ἤδη εἰς χεῖρας της ἀποδείξεις ὅτι ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις κατεσκεύασεν ἤδη κατευθυνόμενον πύραυλον ἀκτῖνος δράσεως 1.500 μιλλίων, δεδομένου ὅτι τὰ μέσης δράσεως βομβαρδιστικά μας ἐξαρτῶνται ἀποκλειστικῶς ἀπὸ τὰς ὑπερποντίους βάσεις μας, αἱ ὁποῖαι σήμερον εἶναι ἐκτεθειμέναι εἰς τὰ κατευθυνόμενα βλήματα τῶν 1.500 μιλλίων, εἶναι ὁλοφάνερον, ὅτι οἱ ὑπερπόντιοι βάσεις μας — δηλαδὴ αἱ βάσεις τῆς Βορειοατλαντικῆς συμμαχίας — ἠμποροῦν ἄριστα νὰ καταστραφοῦν μαζὶ μὲ τὰ ἐκεῖ ἀεροπλάνα μας, προτοῦ δοθῇ διαταγὴ περὶ βομβαρδισμοῦ «ἀντιποίνων» ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ». Τὰ αὐτὰ τονίζει καὶ ὁ βουλευτὴς Μάλτερ. «Ὑπάρχουν ἀναμφισβήτητα γεγονότα ἀποδεικνύοντα, ὅτι ἡ χώρα μας χάνει ἀμφότερα, καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀεροπορίας καὶ τὸν συναγωνισμὸν τῶν ραδιοκατευθυνομένων βλημάτων, ὑπερτερούσης τῆς Ρωσίας. Ἐξηκριβωμέναι πληροφορίαι ἔφθασαν εἰς χεῖρας τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως ἤδη ἀπὸ τοῦ παρελθόντος θέρους. Ὁ Πρόεδρος Ἀϊζενχάουερ ἀνεγνώρισεν ἀπὸ τὴν πρώτην στιγμὴν τὴν τεραστίαν σημασίαν τῆς ἐπιτυχίας τῶν Ρώσσων. Καὶ ὁ ὑπουργὸς GUTELS τοῦ ὑπέβαλε σχετικὸν ὑπόμνημα ὑπογραμμίζων τὴν ἀποτελεσματικὴν σημασίαν τῶν Σοβιετικῶν ἐπιτυχιῶν εἰς τὰ ραδιοκατευθυνόμενα βλήματα καὶ κατέστησε πλήρως φανερὸν πόσον βαθέως ἀνήσυχος εἶναι διὰ τὴν ἰδικήν μας ἔλλειψιν προόδου εἰς τὸ πεδίον τῶν ραδιοκατευθυνομένων βλημάτων». Καὶ εὐνόητος ἡ ἀνησυχία διότι στρατηγικῶς αἱ ὑπερπόντιοι βάσεις δηλαδὴ τῶν Χωρῶν τῆς Βορειοατλαντικῆς συμμαχίας ἀποβαίνουν ἐπὶ μᾶλλον καὶ μᾶλλον εὐπρόσβλητοι (VULNERABLE) ἀπὸ τὸ ραδιοκατευθυνόμενον βλῆμα ICBM 1.500 μιλλίων. Αὐτὸς δὲ εἶναι ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν συμμάχων τῆς Ἀμερικῆς, ποὺ αἰσθάνονται τὸν κίνδυνον τῆς ὁλοκληρωτικῆς καταστροφῆς τῶν Χωρῶν των, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχουν ἐπ’ αὐτῶν ἀεροπορικαὶ βάσεις. Νὰ διατί ἡ Βουλὴ τῆς Ἰρλανδίας ἐζήτησε πρὸ μηνῶν τὴν ἀπομάκρυνσιν ὅλων τῶν ἀεροπορικῶν βάσεων στρατηγικῆς ἀεροπορίας ἀπὸ τὴν χώραν της. Ἡ μεγάλη διαμάχη σήμερα εἶναι. «Πρέπει νὰ προτιμηθοῦν τὰ μέσης ἀκτῖνος δράσεως ἀεροπλάνα Β47, χρησιμοποιοῦντα τὰς ὑπερποντίους βάσεις τῶν Χωρῶν τῆς Βορειοατλαντικῆς Συμμαχίας ἢ τώρα ὅπου τὰ ραδιοκατευθυνόμενα βλήματα μὲ ὑδρογονικὴν κεφαλὴν ICBM καταστρέφουν ὁλοσχερῶς τὰς βάσεις, εἶναι καλύτερα νὰ προτιμηθοῦν τὰ μακρᾶς ἀκτῖνος δράσεως ἀεροπλάνα Β52, τὰ ὁποῖα ἀφίπτανται ἀπὸ Ἀμερικανικὰς βάσεις καὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ τὰς ὑπερποντίους βάσεις τῶν χωρῶν τῆς Βορειοατλαντικῆς Συμμαχίας». Ἡ ἀπάντησις ἀκόμη δὲν ἐδόθη. Τὸ δρᾶμα ὅμως εἶναι ὅτι διὰ νὰ ἐπισκευασθοῦν αἱ βάσεις τοῦ ΝΑΤΟ θὰ ἀπαιτηθοῦν ποσὰ διπλάσια τῶν διατιθεμένων σήμερον διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ ΝΑΤΟ ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις τῶν ἀπαρτιζόντων αὐτὸ χωρῶν, ὡς ἀποδεικνύει τὸ Ἐκόνομιστ τοῦ Λονδίνου. Νὰ τὶ λέγει ὁ Χάρισων Οὐΐλιαμς. «Ἡ θέλησις τῶν λαῶν τοῦ Βορειοατλαντικοῦ Συμφώνου, ἐμειώθη εἰς τὸ νὰ φέρωσι τὰ βαρέα στρατιωτικὰ βάρη ποὺ τοὺς ἐπεβλήθησαν καὶ ἀπογοητευμένοι διότι ἤλπισαν εἰς αὔξησιν τοῦ ἐμπορίου των καὶ εἰς τὴν ἀπὸ κοινοῦ χρηματοδότησιν τῶν ἔργων κοινῆς ὠφελείας καὶ χρησιμότητος, ἀλλὰ δὲν εἶδον τίποτε ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἔχασαν ὅλον τὸν ἐνθουσιασμόν των». Καὶ ὄχι μόνον αὐτά, ἀλλὰ ὡς λέγει ὁ Γερουσιαστὴς Κηφῶβερ καὶ αἱ σχέσεις των ἐπεδεινώθησαν «Μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἶναι ὁ Δυτικὸς Κόσμος τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1956 κατὰ πολὺ ἀσθενέστερος παρὰ τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1952. Οὕτω εἰς τὴν Μεσόγειον, ὁλόκληρος ἡ νοτία πλευρὰ βράζει. Εἴμεθα ἀσθενέστεροι καὶ στὴν Ἀσία καὶ Ἀφρικὴν κλπ. καὶ ἡ κατάστασις θὰ χειροτερεύῃ, ἐὰν δὲν κάμωμεν μερικὰ θαρραλέα καὶ εὐφυᾶ βήματα, τὰ ὁποῖα ἐκλήθη ἤδη ἀλλ’ ἀπέτυχε νὰ κάμῃ ὁ Πρόεδρος Ἀϊζενχάουερ». Ἀλλὰ τὸν πλέον δραματικὸν τόνον εἰς τὰς συζητήσεις κατὰ τὰς τελευταίας ἡμέρας, ἔδωσεν ἡ ἀγόρευσις τοῦ βουλευτοῦ Καρένα Κάννον, κατὰ τὴν σοβαρωτάτην συζήτησιν «ἐπὶ τῆς καταστάσεως τοῦ Ἔθνους» καθ’ ἣν συζητεῖται καὶ τὸ πρόγραμμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης». Ἰδοὺ ἐπὶ λέξει τὶ λέγει: Ἀναγινώσκω τὰ πρακτικὰ τῆς 15–5–56 σελὶς 7351. «Φθάνομεν εἰς κρίσιμον περίοδον. Εἰς στιγμὴν ὑψίστου ἐθνικοῦ κινδύνου........ Ἡ Ρωσία ἀναπτύσσει τεραστίαν μηχανὴν πολέμου. Εἶναι ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέραν πλέον φανερὸν εἰς τοὺς Συμμάχους μας, ὅτι δὲν ἠμποροῦμε νὰ τοὺς ὑπερασπισθῶμεν. Ἤδη φεύγουν οἱ Σύμμαχοί μας. Ἐὰν εὑρίσκωνται ὑπὸ τὸ ἔλεος τῶν Ρωσικῶν ἀεροπλάνων καὶ κατευθυνομένων βλημάτων, πρέπει νὰ κάμουν ἕνα διακανονισμὸν μὲ τοὺς Ρώσους, ὅσον καλύτερον ἠμποροῦν. Ἐπισκέπτονται ἀλλήλους καὶ ὁ Τσῶρτσιλ ζητεῖ ἀπὸ τὴν Ρωσίαν νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ ΝΑΤΟ. Τώρα ποὺ ὑπάρχει θετικὴ προοπτική, ὅτι ἡ Ρωσία ἠμπορεῖ νὰ κυριαρχήσῃ τοῦ ἀέρος. Οἱ Σύμμαχοί μας δὲν ἔχουν ἐπιλογὴν παρὰ νὰ ζητήσουν κάλυψιν. Ἔχομεν ἀπέναντί μας μίαν ἐπιθετικὴν καὶ θριαμβεύουσαν κομμουνιστικὴν αὐτοκρατορίαν — ἀπὸ τοῦ Ἔλβα ἕως τὴν Ἰνδοκίναν. Ὁ χρόνος ἐργάζεται ἐναντίον μας. Βάσει τῆς σημερινῆς καταστάσεως, ἡ στρατηγικὴ δύναμις ἀέρος τῶν Ἡνωμ. Πολιτειῶν, θὰ καταπίπτῃ ἕως τοῦ 1960 ἢ καὶ ἐνωρίτερον —τότε χωρὶς Συμμάχους καὶ χωρὶς κυριαρχίαν τοῦ ἀέρος θὰ συμβῇ τὸ ἀναπόφευκτον». Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ εἰκὼν τῆς σημερινῆς καταστάσεως, τὴν ὁποίαν ἐθεώρησα καθῆκον μου νὰ φέρω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, διότι ἀμέσως ἐνδιαφέρει τὴν χώραν καὶ γεννᾷ τεράστια ἐρωτήματα καὶ προβλήματα καὶ δι’ ἡμᾶς τεραστίας εὐθύνας. Τεράστια λέγω ἐρωτήματα: α) Παραμονῆς εἰς τὸ ΝΑΤΟ. β) Στρατιωτικῶν βάσεων. γ) Στρατιωτικῶν δαπανῶν. Καὶ πρῶτον γεννᾶται τὸ ἐρώτημα: Τί πρέπει νὰ γίνῃ; Νὰ παραμείνωμεν εἰς τὸ ΝΑΤΟ, ἀφοῦ ὡς στρατιωτικὴ Συμμαχία, δὲν εἶναι πλέον εἰς θέσιν νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν Χώραν μας ἀπὸ ἐχθρικῆς εἰσβολῆς, οὔτε ἀπὸ ὁλοκληρωτικῆς πολεμικῆς καταστροφῆς. Νὰ ἐγκαταλείψωμεν, τότε, τὸ ΝΑΤΟ ἢ νὰ παραμείνωμεν εἰς αὐτὸ ἀδρανοῦντες καὶ ἐνδεχομένως «μεταβάλλοντες τὴν ἀδράνειαν αὐτὴν εἰς ἀπειλήν», ὅπως ὑπεστήριξεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρακοῦ κόμματος; Προτοῦ ἀπαντήσω εἰς τὸ φλέγον αὐτὸ ἐρώτημα, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ προβῶ εἰς δύο διαπιστώσεις, αἱ ὁποῖαι, νομίζω, ὅτι θὰ ἀποτελέσουν τὸ ἀσφαλέστερον κριτήριον. Πρώτη διαπίστωσις. Χώρα ἰσχυρὰ καὶ μεγάλη, Χώρα– Ἤπειρος, ὡς αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἀφήσουν νὰ ἐκφύγῃ ἐντελῶς ἐκ τῶν χειρῶν των ἡ κατάστασις. Ἀντιθέτως θὰ προσπαθήσουν διὰ παντὸς μέσου νὰ ἀποκτήσουν τὸ ἀπολεσθὲν ἔδαφος, ἐντείνουσαι ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ τεχνικοῦ τομέως τὰς προσπαθείας των. Ἑπομένως ἡ πάλη, ὁ ἀγὼν θὰ συνεχισθῇ, μὲ τὸν κότινον ἐναλλασσόμενον, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν πόλεμον ὁλονὲν ἀπομακρυνόμενον, διότι πόλεμος θὰ σημαίνῃ δι’ ὅλους θάνατον!!! Ἀλλὰ αὐτὸ θὰ ἐπιφέρῃ παγίωσιν μιᾶς καταστάσεως ἀντιρροπήσεως δυνάμεων, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσῃ ἀναγκαστικῶς εἰς τὴν εἰρηνικὴν συμβίωσιν καὶ συνεργασίαν τῶν δύο Κόσμων —ἢ τοὐλάχιστον, εἰς εἰρηνικὴν συνύπαρξιν τοῦ σημερινοῦ στρατιωτικοῦ ἀνταγωνισμοῦ, μεταβαλλομένου εἰς εἰρηνικὸν ἀγῶνα δρόμου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως —ἐκπολιτισμοῦ καὶ προόδου τῶν λαῶν. Καὶ εἰς τὸν ἀγῶνα αὐτὸν τῆς προόδου, καλεῖται ἡ Ἑλλὰς νὰ παίξῃ τὸν ἱστορικὸ ρόλον της! Τὸν ρόλον τοῦ πρωτοπόρου εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς εἰρηνικῆς συμβιώσεως τῶν λαῶν. Τὸν ρόλον τοῦ συμβιβασμοῦ, τὸν ὁποῖον ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῶν τελευταίων γεγονότων ποὺ προανέφερα, ἤρχισε νὰ παίζῃ καὶ πάλιν ὁ γηραιὸς Τσῶρτσιλ, παράλληλα μὲ τοὺς Τίτο–Νασὲρ καὶ τὸν μεγάλον Νεχροῦ. Τὸν ρόλον αὐτὸν θὰ παίξῃ τώρα καλύτερα ἡ Ἑλλάς, παραμένουσα ἐντὸς τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ἐνεργοποιοῦσα εἰς αὐτὸ ἀπὸ τοῦδε ὅλας τὰς δυνάμεις της. Αὐτὴ εἶναι ἡ μία διαπίστωσις. Ἡ ἄλλη εἶναι, ὅτι τὸ ΝΑΤΟ ἔπαυσεν ἤ ἄν δὲν ἔπαυσεν ἀκόμη, μοιραίως προσεχῶς θὰ παύσῃ, νὰ ἔχῃ τὸν προορισμόν, τὸν σκοπὸν τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀρχικῶς. Αὐτὸ τὸ ἀντελήφθη ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ κ. Ντάλλες! Ἀντελήφθη δηλαδή, ὅτι μετὰ τὰ ραδιοκατευθυνόμενα βλήματα, τὰ ὁποῖα πλήττουν καὶ ἐκμηδενίζουν τὰς στρατιωτικὰς βάσεις, καὶ τὰς τρισδυστυχεῖς χώρας εἰς τὰς ὁποίας εὑρίσκονται, στρατιωτικὴ συμμαχία δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ πλέον καὶ δι’ αὐτὸ ὀρθότατα ζητεῖ διεύρυνσιν τῶν σκοπῶν τοῦ ΝΑΤΟ, ὥστε βαθμιαίως νὰ μεταβληθῇ ἀπὸ στρατιωτικὴ εἰς πολιτικὴν ἐκπολιτιστικὴν καὶ πρὸ παντὸς οἰκονομικὴν ὀργάνωσιν!!! Εἰς τὴν ὀργάνωσιν τώρα αὐτὴν, ἡ Ἑλλὰς πρέπει νὰ καταλάβῃ τὴν πρώτην θέσιν, διότι οὐδεμία ἄλλη Χώρα προσέφερεν εἰς τὸν Συμαχικὸν ἀγῶνα μεγαλυτέρας ὑπηρεσίας—θυσίας καὶ ὁλοκαυτώματα. Ἰδοὺ ὁ δεύτερος λόγος διὰ τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ παραμείνῃ σήμερον εἰς τὸ ΝΑΤΟ ἡ Ἑλλάς, ἀλλὰ νὰ παραμείνῃ ὡς ἰσότιμον μέλος διεκδικοῦσα σπιθαμὴν πρὸς σπιθαμὴν τὰ δικαιώματά της καὶ μὴ δεχομένη πλέον ἐπεμβάσεις εἰς τὰ ἐσωτερικά της! Νὰ παραμείνῃ, λέγω, ἡ Ἑλλὰς εἰς τὸ ΝΑΤΟ, ἀλλὰ καὶ νὰ ὑποβιβάσῃ ἀμέσως τὰς στρατιωτικὰς της δαπάνας, ἀσκόπους ἐν πολλοῖς ὡς ἠκούσατε, τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον μοιραίως πλέον μετὰ τὴν ἀντιρρόπησιν τῶν δυνάμεων πηγαίνομεν εἰς ἀφοπλισμὸν καὶ συλλογικὴν ἀσφάλειαν, ἀλλὰ καὶ διότι εἶναι ἠθικῶς ἀπαράδεκτον ἡμεῖς οἱ πτωχότεροι νὰ ὑποβαλώμεθα ἀναλογικῶς εἰς μεγαλυτέρας δαπάνας καὶ ἀπὸ τοὺς πλουσιωτέρους τῶν Συμμάχων μας, ὁ πλοῦτος καὶ ἡ εὐημερία τῶν ὁποίων δὲν περιγράφεται ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν κακοδαιμονίαν καὶ οἰκονομικὴν ἐξαθλίωσιν τοῦ ἀτυχοῦς λαοῦ μας. Νὰ παραμείνωμεν εἰς τὸ ΝΑΤΟ, ἀλλὰ καὶ ταὐτοχρόνως νὰ ἐπιδιώξωμεν σύσφιξιν τῶν σχέσεών μας, μὲ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, φθάνοντες ἀκόμη καὶ μέχρι συμφώνου φιλίας μετ’ αὐτῆς, ἐὰν ἤθελον πραγματοποιηθῆ ὡρισμέναι ἐγγυήσεις σχετικαὶ μὲ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Χώρας, τὰς Ἐθνικάς μας διεκδικήσεις, ὧν προέχει φυσικὰ τὸ Κυπριακόν, σήμερον δὲ θὰ προσέθετα καὶ διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Τουρκίας ἀπὸ τὰς βαρβαρότητας τῶν Τούρκων, τὴν ὁποίαν θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἔχουν παράσχει ἐν τῷ συμφέροντί των ἄλλωστε, οἱ Δυτικοί μας Σύμμαχοι. Νὰ ἐπιδιώξωμεν τέλος, σύναψιν φιλικῶν σχέσεων μὲ τὰς λοιπὰς ἀντιαποικιακὰς χώρας, μὲ τὸν νέον αὐτὸν κόσμον ἐν τῷ γίγνεσθαι, μὲ τὸν ὁποῖον μᾶς συνδέει ὁ κοινὸς ἀγών κατὰ τῆς τυραννίας καὶ τεράστια οἰκονομικὰ συμφέροντα σχετιζόμενα μὲ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν προϊόντων μας. Ὅπως βλέπετε λοιπόν, κ. βουλευταί, δὲν ζητῶ ἀλλαγὴν τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς, δὲν ζητῶ ἀλλαγὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ μας προσανατολισμοῦ, ἁπλῶς ζητῶ διεύρυνσιν αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸ τὸ ζητῶ ἀπὸ ἐτῶν. Ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἤδη, ἀπὸ τὸ 1942, προβλέπων τὰς σημερινὰς ἐξελίξεις. Καὶ τότε εἶχα σύμφωνον καὶ τὸν ἀξιότιμον ἀρχηγὸν τῆς Φιλελευθέρας Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, μετὰ τοῦ ὁποίου στενώτατα συνεργαζόμεθα ἀκολουθοῦντες τὴν πολιτικὴν τοῦ Μεγάλου του Πατρός, ἡ ὁποία, ὡς ὁ ἴδιος ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ἐτόνισεν, ἀποτελοῦν «Κληροδοσίαν του πρὸς τὸ Ἔθνος». Διότι ἰδοὺ τί ἔγραφεν ὁ μέγας αὐτὸς πολιτικὸς καὶ διπλωμάτης: «Ἡ Κυβέρνησις τῶν Φιλελευθέρων, εὑροῦσα τὰς ἐξωτερικὰς σχέσεις τῆς χώρας ἀρρυθμίστους καὶ ἐπικινδύνως ἐκκρεμούσας, ἐχάραξε καὶ ἐφήρμοσε μίαν νέαν ἐξωτερικὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν κληροδοτεῖ ἤδη εἰς τὴν Χώραν. Ἡ πολιτικὴ αὐτή, πολιτικὴ καθαρῶς εἰρηνική, στηριζομένη εἰς τὴν ἀποχὴν ἀπὸ οἱονδήποτε συνασπισμὸν Δυνάμεων, ἀλλὰ εἰς τὴν εἰλικρινῆ φιλίαν μὲ ὅλους τοὺς γείτονας.... καὶ εἰς τὴν διατήρησιν ἐγκαρδίων σχέσεων μέ ὅλας τὰς Χώρας γενικῶς, ἀσφαλίζει εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐλευθερίαν Διεθνοῦς κινήσεως. Παρέχει σοβαρωτάτας ἐγγυήσεις ἀσφαλείας καὶ γαλήνης ἐν περιπτώσει δέ, τέλος, διεθνοῦς συρράξεως, ἐπιτρέπει πᾶσαν ἐλπίδα, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν θὰ παρασυρθῇ εἰς αὐτήν...». Διὰ τοῦτο, εἰς ἄρθρον του ποὺ ἐδημοσιεύθη τὴν 15–4–1934 εἰς τὸν Ἀθηναϊκὸν Τύπον, ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἔγραφεν ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν πού ἠκολούθησε κατὰ τὴν περίοδον 1928–32: «Σταθερὰ ἀπόφασίς μας ἦτο ν’ ἀποφύγωμεν οἱονδήποτε ἰδιαίτερον σύνδεσμον μὲ Μεγάλην τινὰ Δύναμιν καὶ νὰ μὴ πράξωμεν τίποτε δυνάμενον νὰ παρεμποδίσῃ τὴν τελικὴν συνεννόησιν ὅλων τῶν Βαλκανικῶν Λαῶν». Εἰρήνη–συνεννόησις–φιλία, ἦτο τὸ πνεῦμα τῆς μεγάλης τοῦ Βενιζέλου πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν ἐκληροδότησεν εἰς τὸ Ἔθνος ὡς ἐπιταγὴν γεωπολιτικῆς ἀνάγκης Ἑλληνικῆς πέραν χρόνου. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ἐγράφομεν. Καὶ εἰς ἐκεῖνα ποὺ ἐγράφομεν τότε, δὲν θὰ εἶχα νὰ προσθέσω, οὔτε ν’ ἀλλάξω μίαν λέξιν σήμερον. Διότι ἀποτελοῦν ἀκριβῆ ἀπάντησιν εἰς τὸ ἐρώτημα: Εἰς τὸ τὶ πρέπει νὰ γίνῃ σήμερα. Τραγικὴ κατάστασις εἰς τὴν ἐξωτερικήν μας πολιτικὴν δημιουργεῖ τὴν ὑποχρέωσιν εἰς τοὺς πραγματικοὺς Ἕλληνας, νὰ ζυγίσουν μόνοι τους τὰ γεγονότα καὶ νὰ ἀπαντήσουν μόνοι τους εἰς τὸ ἐρώτημα: Τὶ πρέπει λοιπὸν νὰ γίνῃ; Πρέπει ν’ ἀλλάξῃ ἡ Ἑλλὰς προσανατολισμὸν ἢ ν’ ἀκολουθήσῃ τὴν πατροπαράδοτον πολιτικήν της; ὅπως τίθεται ἀπὸ πολλοὺς σήμερα τὸ ζήτημα. Καὶ ἐτονίζαμεν ἀπὸ τότε, κ. βουλευταί, ὅτι δὲν χρειάζεται ν’ ἀλλάξῃ ἡ Ἑλλὰς προσανατολισμόν, οὔτε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν πατροπαράδοτον πολιτικήν της, διὰ νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν δρόμον ποὺ τῆς ἐπιβάλλεται σήμερα. Ἀρκεῖ ἁπλῶς, νὰ εὐρύνῃ τὸν προσανατολισμόν της καὶ νὰ δώσῃ εἰς τὴν πατροπαράδοτον πολιτικήν της, τὸ Ἑλληνικὸν περιεχόμενον ποὺ πάντοτε εἶχεν, ἀλλὰ δὲν ἔχει σήμερα καὶ προσεθέταμε τότε: «Βέβαια, ὁ σημερινὸς προσανατολισμὸς τῆς Ἑλλάδος ἀποτελεῖ παράδοσιν δι’ ἡμᾶς τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Μεγάλου ἐκείνου ἀνδρός, ποὺ ἐχάραξε τὴν πολιτικὴν αὐτήν, ὅταν ἐδημιούργει τὴν Μεγάλην Ἑλλάδα. Ἀλλ’ ἀποτελεῖ ἁπλῶς παράδοσιν, ἡ ὁποία δὲν μᾶς ἀποκλείει ποσῶς νὰ ἐξετάσωμεν ἑκάστοτε, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἐξυπηρετῆ τὸ συμφέρον τοῦ τόπου, τοῦ Ἔθνους ἢ ἐγκυμονεῖ κινδύνους διὰ τὴν ὑπόστασιν τῆς Πατρίδος μας. Διότι, δι’ ἡμᾶς ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ δὲν εἶναι κάτι τὸ ἀμετάβλητον, τὸ μονολιθικόν, τὸ πατροπαράδοτον, ἀλλ’ ἀντιθέτως, κάτι τὸ κατ’ ἐξοχὴν μεταβλητόν, ποὺ ἔχει ἀνάγκην διαρκοῦς ἀναπροσαρμογῆς πρὸς τὰς ἀενάως ἐναλλασσομένας περιστάσεις καὶ ὅρους τῆς διεθνοῦς ζωῆς». Ἐλέγαμε, τότε, κ. βουλευταί, ὅτι «Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτική, ἕνα καὶ μόνον παράγοντα ἔχει σταθερόν: τὸν Γεωπολιτικὸν. Πέραν αὐτοῦ τὰ ἄλλα ὅλα εἶναι μεταβλητά. Ἑπομένως, σταθερὸς «προσανατολισμός» πρὸς μίαν κατεύθυνσιν ποὺ πρὸ μιᾶς σχεδὸν γενεᾶς εἶχε καθορισθῆ, εἶναι σήμερα κυριολεκτικῶς παραφροσύνη». Διότι δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ταὐτοχρόνως καὶ ἠπειρωτικὴ καὶ μεσογειακὴ Δύναμις, μετὰ δὲ τὴν τελευταίαν διαμόρφωσιν τῆς καταστάσεως, ἀπέβη σημεῖον ἐπαφῆς δύο κόσμων. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ καθιστᾷ τὴν διπλωματικὴν θέσιν τῆς Ἑλλάδος λεπτὴν, καὶ ἐπιβάλλει εἰς αὐτὴν νὰ ἐναρμονίσῃ τὴν ἐξωτερικὴν της πολιτικὴν πρὸς τὴν δημιουργηθεῖσαν νέαν κατάστασιν. Ἀλλοίμονον εἰς τὴν πατρίδα μας, ἐὰν ἐσωτερικαὶ προσπάθεια στραγγαλισμοῦ τῆς ἐλευθερίας τοῦ λαοῦ, ἐμπνεόμεναι ἀπὸ ξένα συμφέροντα ἤθελον μᾶς ὁδηγήσει εἰς ἐμφύλιον σπαραγμὸν καὶ ἐξ αὐτοῦ εἰς παρεξηγήσεις καὶ προστριβὰς, μὲ ἰσχυροὺς σήμερα συμμάχους καὶ φίλους, τοὺς ὁποίους μὲ ἄφρονα πολιτικὴν θὰ μεταβάλαμεν εἰς ἐχθρούς». Αὐτὰ ἔλεγα τὸ 1942 καὶ ἐσυνέχιζα: «Τὸ συμφέρον τῆς Ἑλλάδος σήμερα καὶ τὸ συμφέρον τῆς εἰρήνης, ἐπιβάλλει εἰς αὐτὴν νὰ μὴ προσδεθῇ εἰς τὸ ἅρμα καμμιᾶς δυνάμεως, ἀλλὰ νὰ διατηρήσῃ ἐξ ἴσου εἰλικρινεῖς, ἐξ ἴσου στενὰς σχέσεις πρὸς ὅλους τοὺς Μεγάλους Συμμάχους μας. Ἡ μακρὰ καὶ στενὴ φιλία πρὸς τὴν μεγάλην χώραν τοῦ Βύρωνος, πρέπει νὰ μείνῃ καὶ θὰ μείνῃ ἀνεξαρτήτως τῆς στάσεως τῶν παλαιῶν καὶ νεωτέρων Ντισραέλι καὶ Ἤντεν. Ἡ μακρὰ φιλία καὶ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὴν μεγάλην καὶ Φιλέλληνα Ἀμερικανικὴν Δημοκρατίαν, δι’ ὅσα ἔκαμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα, θὰ μείνῃ πάντοτε καὶ κάθε ἡμέρα θ’ αὐξάνῃ. Ἀλλά, εἰς αὐτὰς θὰ πρέπει νὰ προστεθῇ σήμερα καὶ ἐξ ἴσου εἰλικρινὴς φιλία πρὸς τὴν γείτονά μας πλέον Σοβιετικὴν Ρωσίαν. Ὄχι μόνον θαυμασμὸς δι’ ὅσα κατὰ τὸν πόλεμον αὐτὸν ἐπετέλεσεν, ἀλλὰ καὶ ὕψιστα γενικὰ συμφέροντα, λόγῳ τῆς γεωγραφικῆς μας θέσεως, ἐπιβάλλουν τὴν καλλιέργειαν αὐτῆς τῆς φιλίας. Διότι ἡμεῖς ἐπιστεύσαμεν καὶ ἠκολουθήσαμεν τὸν Ἀρχηγὸν τῆς μεγάλης αὐτῆς σχολῆς, γνωρίζομεν καλὰ τὰς ἰδέας καὶ τὴν πολιτικήν του. Γνωρίζομεν, ὅτι «προσανατολισμὸς» πρὸς μίαν μεγάλην δύναμιν, σημαίνει συνεργασίαν μὲ αὐτήν, ὄχι ἐξανδραποδισμόν. Οὔτε λεόντειον ἑταιρείαν. «Προσανατολισμός», σημαίνει συνεργασίαν μιᾶς μικρᾶς Χώρας, μὲ μίαν μεγάλην. Συνεργασίαν τὴν ὁποίαν ἐκλέγει ἐλευθέρα ἡ μικρά, ὅταν θεωρῇ ὅτι ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντά της. Διότι ἂν συμβῇ τὸ ἀντίθετον, ἐὰν τὴν ἐκλογὴν τὴν κάνῃ ἡ μεγάλη καὶ ὄχι ἡ μικρά, τότε πλέον δὲν πρόκειται περὶ «προσανατολισμοῦ», ἀλλὰ περὶ ἐξανδραποδισμοῦ τῆς μικρᾶς. Ἐὰν ὑπῆρξε τέτοιος προσανατολισμὸς σήμερα, θὰ ἐθριάμβευε καὶ πάλιν ἡ Ἑλλὰς καὶ μὲ τὸν πρῶτον τίτλον τῆς Νίκης ποὺ ἔχει, θὰ ἐξησφάλιζε τὴν ἱκανοποίησιν ὅλων τῶν δικαίων της. Καὶ θὰ ἀπεδίδετο ἡ Ἑλληνικωτάτη Κύπρος, εἰς τὴν Ἑλλάδα, τῆς ὁποίας βεβαίως τὴν ἀπόδοσιν δὲν θὰ ἠμπόδιζε κανείς». Καὶ κατελήγαμεν τότε καὶ ἐπαναλαμβάνομεν καὶ σήμερον. «Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι σήμερον, ἐὰν θὰ ἀλλάξωμεν ἢ ὄχι ἐξωτερικὸν προσανατολισμόν, ἀλλὰ πῶς θὰ ἐναρμονίσωμεν τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν μας πρὸς τὴν δημιουργηθεῖσαν σήμερον εἰς τὸν κόσμον πραγματικότητα διὰ νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὸ μέλλον καὶ τὴν εὐημερίαν τοῦ λαοῦ μας». Αὐτὰ κ. βουλευταί, ἔγραφα καὶ ἔλεγα ἀπὸ τὸ 1942 καὶ αὐτὰ ἐπαναλαμβάνω καὶ σήμερα! Διότι αὐτὴ ἡ πολιτικὴ ποὺ ἀποτελεῖ κληροδοσίαν πρὸς τὸ Ἔθνος μας τοῦ μεγίστου τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ ἀνάγκην γεωπολιτικήν, ἐκδηλουμένην εἰς τὴν πλέον κρίσιμον περίοδον τῆς ἱστορίας. Καὶ πρέπει νὰ προσέξωμεν πολύ. Διότι δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμεν, ὅτι ζῶμεν εἰς τὴν πλέον κρίσιμον, λέγω, περίοδον τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας—εἰς τὸ μεταίχμιον δύο κόσμων, δύο ἐποχῶν, δύο πολιτισμῶν!! Τοῦ ἑνὸς καταρρέοντος ὑπὸ τὸ βάρος πολλῶν ἀνομιῶν καὶ παρασυρομένου ἀπὸ τὸν ἄνεμον τῶν νέων ἰδεῶν, τὰς ὁποίας ἔφερεν εἰς τὸν κόσμον ἡ τεραστία πρόοδος τῆς ἐπιστήμης καὶ τοῦ ἄλλου ἀνατέλλοντος, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν νέων αὐτῶν ἰδεῶν, διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν νέων τοῦ ἀνθρώπου ἀναγκῶν, διὰ τὴν συνέχισιν τῆς προόδου μέσα στὴν ἀποθέωσιν τοῦ φωτὸς τῆς εἰρήνης. Ἀλλὰ εἶναι ὁ νόμος φυσικός, ἡ γέννησις νὰ φέρῃ ὀδύνας! Καὶ ἔφερεν ὀδύνας, ἀναταραχάς, ἀναστατώσεις, ἀνατροπάς, ἡ διαμόρφωσις τοῦ νέου κόσμου —ὀδύνας, τὰς ὁποίας ἐπέτειναν τὰ τεράστια σφάλματα—ἐγκλήματα (διότι ἐγκλήματα λέγονται εἰς τὴν ἱστορίαν τὰ πολιτικὰ σφάλματα) ἐκείνων ποὺ ἐκυβέρνησαν μεταπολεμικῶς τὴν ἀνθρωπότητα. Σφάλματα–ἐγκλήματα, ὅπου ἔφεραν τὴν τριπλῆν ἐπανάστασιν διὰ τὴν κατάκτησιν τῆς Ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας, κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ ἐλευθερίας τῶν λαῶν—ποὺ συγκλονίζει σήμερα τὸν κόσμον καὶ ὄχι ὀλιγώτερον τὴν Ἀνατολικὴν Μεσόγειον. Καὶ ἡ ἐπανάστασις προχωρεῖ καὶ πραγματοποιοῦν τοὺς πόθους των οἱ λαοί καὶ ἔρχεται ἡ εἰρήνη, βοηθούσης, ὀφείλω νὰ τονίσω τὸ σημεῖον αὐτὸ καὶ τῆς τεραστίας προόδου τῆς ἐπιστήμης. Ἔτσι, ὕστερα ἀπὸ 5.000 χρόνια, ὅπου ἡ δύναμις, ἡ βία καὶ ὁ πόλεμος ἀποτελοῦν τὸ μόνον μέσον ἐπιλύσεως τῶν διεθνῶν διαφορῶν, ἦλθεν ἡ ἐποχή μας —ἡ ἐποχὴ τῆς ἐπιστήμης — καὶ καταργεῖ τὴν βίαν μὲ τὰ τρομερὰ ὅπλα καταστροφῆς ποὺ ἐδημιούργησε. Καὶ καταργεῖ τὸν πόλεμον, διότι δὲν τολμᾷ κανεὶς νὰ τὰ χρησιμοποιήσῃ..... Καὶ δίδει τὸ προβάδισμα εἰς τὸν ἀνθρωπισμόν, εἰς τὸν πολιτισμόν, εἰς τὴν συνεργασίαν μεταξὺ ἀνθρώπων καὶ λαῶν!... Αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα εἰς τὸ μήνυμα τῆς ἐποχῆς μας. Θὰ ηὐχόμην, κ. βουλευταί, ὅπως ὁ ἱστορικὸς τῆς αὔριον, βλέπων πρὸς τὰ ὀπίσω πρὸς τὴν ἄνοιξιν τοῦ 1956, ἔλεγεν ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀντελήφθη πρώτη τὸ νόημα αὐτό, ὅτι ἐσημείωσε τὸ πρῶτον βῆμα ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὸν πόλεμον καὶ τὴν πυρηνικὴν καταστροφὴν καὶ ἤνοιξε τὸν δρόμον πρὸς ἕνα πολὺ εὐτυχέστερον μέλλον πρὸς τὴν εἰρήνην. Αὐτὸ εἶναι τὸ αἴτημα τοῦ λαοῦ μας καὶ ὅλων τῶν λαῶν τῆς Γῆς, καὶ πρὸς αὐτὸ πρέπει νὰ προσαρμόσωμεν τὴν περαιτέρω πολιτικήν μας. Θέλω νὰ ἐλπίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις, αἰρομένη εἰς τὸ ὕψος τῶν περιστάσεων, θὰ προβῇ, ἐν τῷ συμφέροντι τοῦ Ἔθνους, εἰς μίαν τοιαύτην ἀναπροσαρμογὴ τῆς γενικωτέρας μας πολιτικῆς καὶ ὅτι θὰ ἐπωφεληθῇ τῆς ἀφίξεως ἐνταῦθα τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ ὑπὲρ τῆς χώρας καὶ τοῦ λαοῦ ὅλα τὰ δυνατὰ ὠφελήματα.

§145Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργὸς Προεδρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, ἤθελα νὰ καταλάβω ποία ἐρώτησις συζητεῖται. Ἐδῶ ὑπάρχει μία ἐρώτησις ὑπ’ ἀριθ. 2, ἡ ὁποία δὲν βλέπω νὰ ἔχῃ καμμίαν συνάρτησιν μὲ τὰ λεχθέντα. Μήπως συζητοῦνται συγχρόνως αἱ ὑπ’ ἀριθ. 2 καὶ 33 ἐρωτήσεις;

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα, κ. ὑπουργέ.

§147Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργὸς Προεδρ. Κυβερνήσεως). Κατόπιν αὐτῆς τῆς δηλώσεως ὅτι συζητοῦνται συγχρόνως ἀμφότεραι, θὰ ἤθελα νὰ εἴπω μόνον δύο λέξεις εἰς τὴν Βουλήν. Ἡ Κυβέρνησις, ἤκουσε μὲ ἰδιαιτέραν προσοχὴν τοὺς λόγους τοῦ ἀξιοτίμου κ. συναδέλφου. Δυστυχῶς, δὲν δύναται νὰ δώσῃ εἰς τὴν ἐρώτησίν του, ἐὰν πρόκειται περὶ ἐρωτήσεως, ἀπάντησιν, διότι ἡ συζήτησις τοιούτων γενικωτάτων θεμάτων ἀκριβῶς αὐτὰς τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας πρόκειται νὰ γίνουν καὶ σοβαρώταται συζητήσεις παρ’ ἡμῖν ἐν Ἀθήναις μὲ τὸν ἀφικνούμενον ἀνώτατον ἐκπρόσωπον μιᾶς μεγάλης δυνάμεως, δὲν δύνανται νὰ γίνουν ἄνευ ζημίας τῆς οὐσίας ἐντὸς τῆς Βουλῆς. Πέραν δὲ τούτου θὰ ἦτο ἀντίθετον καὶ πρὸς τὴν διπλωματικὴν ἁβροφροσύνην, δύο ἡμέρας πρὸ τῆς ἀφίξεως ἑνὸς ἀνωτάτου ἐκπροσώπου μιᾶς ξένης χώρας, νὰ ἀνακοινώσῃ ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία δὲν γνωρίζει οὔτε ποῖα θέματα θὰ συζητηθοῦν, οὔτε εἰς τὶ θὰ ἐρωτηθῇ, νὰ εἴπῃ ἐκ τῶν προτέρων τὶ θὰ ἀπαντήσῃ. Κατόπιν τούτου, νομίζω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ περαιτέρω συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως αὐτῆς.

§148Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι πρέπει νὰ εὐχαριστήσωμεν τὸν συνάδελφον κ. Πιστολάκην διὰ τὰ λίαν ἐνδιαφέροντα ἔγγραφα, τὰ ὁποῖα ἔθεσεν ἐνώπιον τοῦ Σώματος καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ θελήσῃ καὶ πρὸ τῶν συνεννοήσεων τῆς προσεχοῦς Πέμπτης νὰ μελετήσῃ τὰ ἔγγραφα αὐτά, ἐφ’ ὅσον δὲν τὰ εἶχε μελετήσει μέχρι στιγμῆς. Καὶ κατὰ τοῦτο ἡ συμβολὴ τοῦ κ. Πιστολάκη ὑπῆρξε πολύτιμος, ἂν καὶ δὲν μᾶς ἀπήντησεν ὁ κ. ὑπουργός.

§149Γ. ΣΤΑΜΑΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς ὁρίζει, ὅτι ἡ διάρκεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἐρωτήσεων, δὲν δύναται νὰ εἶναι περισσοτέρα τοῦ ἡμιώρου. Δὲν εἶναι δυνατὸν πλέον νὰ συζητῶμεν ἐπὶ τῶν ἐρωτήσεων. Πρέπει ἀπόψε νὰ τελειώσωμε τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ἐλαίου, διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς ἕνα ἄλλο θέμα, εἰς τὸν καπνόν, διότι εἶναι θέμα σοβαρόν, κρίσιμον καὶ κατεπεῖγον καὶ νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ παράσχῃ τὴν εὐκαιρίαν εἰς τοὺς βουλευτὰς διὰ νὰ ἀναπτύξουν ἐπὶ τοῦ καπνικοῦ τὰς ἀπόψεις των.

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ Προεδρεῖον ἐπείσθη, ὅτι ἀκόμη δὲν ἔχει παρέλθει τὸ ἡμίωρον.

§151Γ. ΣΤΑΜΑΤΗΣ. Ἡ διαπίστωσις τοῦ χρόνου εἶναι γεγονὸς ἀντικειμενικόν. Τὸ ἡμίωρον παρῆλθεν, ἐκτὸς ἐὰν θέλῃ τὸ Προεδρεῖον νὰ παράσχῃ εὐκολίας εἰς ὡρισμένους συναδέλφους, διὰ νὰ ἀναπτύξουν ὡρισμένας ἀπόψεις.

§152ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ ξεχνᾶτε, ὅτι τὸ πρῶτον ὡμίλησαν.

§153Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τότε νά μείνῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων, διότι ἀπόψε δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὁμιλήσῃ κανεὶς ἄλλος. Νὰ φύγωμεν ὅλοι καὶ νὰ μείνουν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων καὶ ἡ Κυβέρνησις.

§154Η. ΗΛΙΟΥ. Ἔγινε περιττὸς θόρυβος, διότι δὲν πρόκειται νὰ ἀπασχολήσω τὴν Βουλὴν περισσότερον ἀπὸ δύο λεπτά. Κύριε Πρόεδρε, κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ἡ ἀναπτυχθεῖσα ἀπὸ τὸν κ. Πιστολάκην ἐρώτησις, ἔθιξεν ἕνα θέμα πολὺ ἐνδιαφέρον. Ἐκτιμῶ τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας εἰς ἀπάντησιν ἐξέφερεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς Προεδρίας Κυβερνήσεως. Ἐν τούτοις, εἶναι μία διαπίστωσις, τὴν ὁποίαν κάθε παρατηρητὴς τῆς ζωῆς τῆς πολιτικῆς τοῦ τόπου, δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ συναγάγῃ, ὅτι δηλαδὴ σήμερον, ἀνεξαρτήτως οἱασδήποτε πολιτικῆς τοποθετήσεως, ἀνάγεται εἰς τὸ γενικώτερον ἐνδιαφέρον καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, καὶ τῶν πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν παραγόντων τῆς δημοσίας ζωῆς, ἡ ἐπικειμένη ἐπίσκεψις. Πολλαὶ προσδοκίαι βασίζονται ἐπ’ αὐτοῦ, στερεωμέναι καὶ ἐπὶ τοῦ γεγονότος, ὅτι μία τοιαύτη ἐπαφή, ἔρχεται εἰς συνέχειαν σειρᾶς ἐπαφῶν γενομένων διὰ τὴν ἀνάπτυξιν οἰκονομικῶν σχέσεων, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ὑποανεπτυγμένων χωρῶν, ὅπως, συμβαίνει καὶ μὲ τὴν χώραν μας. Ἑπομένως, νομίζω ὅτι ἔργον τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ ἀξιοποιήσῃ εἰς τὸ ἔπακρον τὰς προσδοκίας, τὰς ὁποίας βασίμως στηρίζει ἐπ’ αὐτοῦ, ἀνεξαρτήτως κομματικῆς ἀντιλήψεως, ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ὅλοι οἱ παράγοντες τῆς Δημοσίας ζωῆς, διὰ τὴν ἐπικειμένην ἐπίσκεψιν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§155ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Φρόντζος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ποία λύσις πρόκειται νὰ ληφθῇ διὰ τὴν διὰ φέρρυ—μπότ ἐπικοινωνίαν τῆς Ἰταλίας μετὰ τῆς Ἑλλάδος.

§156Κ. ΦΡΟΝΤΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐρώτησίς μου καὶ τῶν κ. συναδέλφων, κατετέθη πρὸ 2 μηνῶν καὶ κατετέθη διότι εἰς τὸν τύπον, καὶ εἰς ἰδιαιτέρας συνομιλίας συζητεῖται σοβαρῶς ἡ δημιουργία τοῦ πορθμείου μεταξὺ Ἰταλίας καὶ Ἑλλάδος, διὰ τὴν αὔξησιν τῆς βιομηχανίας τῶν ξένων. Ἤδη ἐπληροφορήθημεν, ὅτι κατὰ τὸ παρὸν ἔτος δὲν πρόκειται νὰ λειτουργήσῃ τὸ πορθμεῖον αὐτό. Ἐν πάσῃ ὅμως περιπτώσει, θὰ ἠθέλαμεν νὰ δεήσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς παρὰ τῇ Προεδρίᾳ Κυβερνήσεως, νὰ δηλώσῃ ἐνώπιον τοῦ Σώματος, τί σκέπτεται διὰ τὸ πορθμεῖον μεταξὺ Ἰταλίας καὶ Ἑλλάδος. Καὶ ἐρωτῶμεν τοῦτον καὶ θέλομεν μίαν ἀπάντησιν, διὰ νὰ δώσωμεν καὶ ἡμεῖς μίαν ἀπάντησιν εἰς τοὺς ἐκλογεῖς μας, διότι ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Β.Δ., ἀλλὰ καὶ τῆς Β. Ἑλλάδος, ἔρχονται διαμαρτυρίαι, διότι ἠκούσθη, ὅτι τὸ πορθμεῖον αὐτὸ θὰ ἐγκατασταθῇ μεταξὺ Ἰταλίας καὶ Ἑλλάδος, μὲ βάσιν τὸν λιμένα τῶν Πατρῶν. Ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου, παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν.

§157ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σχετικὴ εἶναι καὶ ἡ ἀναφορὰ τοῦ ἐπαγγελματικοῦ καὶ βιοτεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἠπείρου ἐπὶ τῆς ὁποίας, ὁ κ. Θ. Χαβίνης ἔχει τὸν λόγον.

§158Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀνεγράφη ἐπανειλημμένως εἰς τὸν τύπον, ὅτι πρόκειται νὰ λειτουργήσῃ φέρυ– μπότ μεταξὺ Ἰταλίας καὶ Ἑλλάδος καὶ ἤρχισεν ὁ ἀγὼν εἰς ποῖον μέρος τῆς Ἑλλάδος θὰ ἀποβιβάζωνται οἱ ἐπισκέπται. Οἱ μὲν ὑποστηρίζουν, ὅτι πρέπει νὰ ἀποβιβάζωνται εἰς τὴν Ἡγουμενίτσαν, παρουσιάσθησαν ὅμως καὶ οἱ ἐκ Πατρῶν, οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν, ὅτι πρέπει νὰ γίνεται ἡ ἀποβίβασις εἰς τὰς Πάτρας. Ἀλλὰ ἤθελον νὰ ἐρωτήσω, αὐτοὺς ποὺ λέγουν νὰ πηγαίνῃ τὸ φέρρυ–μπὼτ εἰς τὰς Πάτρας, ἀπὸ τὸ Πρίντεζι εἰς τὰς Πάτρας εἶναι 15–17 ὧρες. Ἀλλὰ φέρρυ–μπὼτ δὲν σημαίνῃ νὰ μένῃ ὁ ἐπιβάτης μέσα 15 ὧρες, διότι θὰ ὑπάρχῃ τότε ἀνάγκη ὕπνου, κλίνης, ὁπότε θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχουν θέσεις. Ἀλλὰ τότε δὲν εἶναι φέρρυ–μπώτ. Εἶναι ταξίδι δι’ ἀτμοπλοίου. Δὲν τρελλάθηκε ὅμως κανεὶς νὰ μεταφέρῃ τότε καὶ τὸ αὐτοκίνητόν του, προκειμένου νὰ πληρώσῃ καὶ θέσιν. Δὲν ἠμπορεῖ λοιπόν, νὰ ὑπάρχῃ θέμα Πατρῶν. Δὲν ξεύρω, ἐὰν ὑπάρχῃ θέμα καὶ Ἡγουμενίτσης. Λοιπὸν αὐτὰ ὅλα ποὺ ἀναγράφονται εἰς τὰς ἐφημερίδας εἶναι κωμικά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐὰν πρόκειται τὰ φέρρυ–μπὼτ νὰ λειτουργήσῃ ἀργότερον, ὁπότε θὰ εἶναι ἀνοικτὸν καὶ τὸ στενὸν τῆς Κερκύρας, ὁ χρόνος βέβαια συντομεύεται πολὺ ἀπὸ τὴν Ἡγουμενίτσαν καὶ ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ἐκεῖ, διότι ἕνα ταξίδι 8–10 ὡρῶν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μὲ φέρρυ–μπώτ. Καὶ φαντάζομαι, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος λιμήν, εἰς τὸν ὁποῖον νὰ καταφύγωμεν ἐκτὸς τῆς Ἡγουμενίτσης. Ὑπάρχει βεβαίως ἕνα ἐμπόδιον σήμερον, διότι οἱ δρόμοι δὲν εἶναι ἐν καλῇ καταστάσει, εἶναι μᾶλλον εἰς ἀθλίαν κατάστασιν καὶ θὰ κάμῃ τὴν χειρίστην ἐντύπωσιν εἰς τοὺς τουρίστας. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἀποφασίσῃ νὰ λειτουργήσῃ τὸ φέρρυ–μπώτ, πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ ἐπισκευάσῃ καὶ τὸν δρόμον Ἡγουμενίτσης–Ἰωαννίνων καὶ Ἡγουμενίτσης–Πρεβέζης, διότι ἄλλως θὰ εἶναι πολὺ κοπιαστικὸν τὸ ταξεῖδι. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ζήτημα Πατρῶν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ, διότι θὰ κάμουν οἱ ἄνθρωποι 15–17 ὥρας μέσα εἰς τὸ φέρρυ–μπώτ, ὁπότε πρέπει νὰ ἔχουν κρεββάτια καὶ θὰ πληρώνουν περισσότερα ἀπὸ ὅσα, ἐὰν ἐπήγαιναν μὲ βαπόρι. Θέμα Πατρῶν, λοιπόν, νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει.

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον.

§160Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τῆς δρομολογήσεως ἑνὸς φέρρυ–μπὼτ ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, χρονολογεῖται ἀπὸ τὸν Δεκέμβριον 1955. Τότε, τὸ ἀνέγραψαν αἱ ἐφημερίδες ὡς πληροφορίαν, ὅτι τὸ φέρρυ– μπὸτ θὰ δρομολογηθῇ ἀπὸ τὸ Βρινδήσιον πρὸς τὰς Πάτρας. Ἐξεδηλώθη ἀμέσως μία ἔντονος διαμαρτυρία τῶν Κερκυραίων, ὁ δὲ ὑπουργὸς Προεδρίας Κυβερνήσεως, κ. Ράλλης, ἐπισκεφθεὶς τὴν Κέρκυρα, ἐδήλωσε, λόγῳ τῆς παρατηρηθείσης δυσφορίας, ὅτι δὲν θὰ δρομολογηθῇ τὸ φέρρυ–μπὼτ ἀπὸ τὸ Βρινδήσιον εἰς τὰς Πάτρας, ἀλλὰ μέσῳ Κερκύρας, μὲ δύο σταθμούς, ἕνα εἰς τὴν Κέρκυραν, καὶ ἕνα εἰς τὰς Πάτρας. Τὸ πρᾶγμα ἐξένισε ὡς ἦτο ἑπόμενον τοὺς Ἠπειρώτας, διότι ἡ Ἤπειρος, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Τουριστικῆς ἔχει καὶ αὐτὴ κάποιο τουριστικὸν ἐνδιαφέρον. Δὲν ἔχει βεβαίως τὸ ἀρχαιολογικὸν ἐνδιαφέρον, τὸ ὁποῖον ἔχει ἡ Πελοπόννησος, ἡ Ἀττικὴ καὶ ἡ Βοιωτία, ἀλλὰ ἔχει καὶ ἐκείνη τοπεῖα, τὰ ὁποῖα ἀξίζουν κάποιας προσοχῆς. Διότι δὲν ἔρχονται οἱ τουρίσται μόνον διὰ τοὺς ἀρχαιολογικοὺς μας θησαυρούς, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἴδουν ὡραῖα τοπεῖα καὶ διὰ νὰ γνωρίσουν τὸν τόπον. Σήμερον ὁ τουρισμὸς δὲν ἔχει τὴν μορφὴν τὴν ὁποίαν εἶχε πρὸ τοῦ πολέμου, πρὸ τοῦ 1940, ὁπότε κατήρχοντο μόνον οἱ Ἐπιστήμονες διὰ νὰ ἐξετάσουν τὰ ἀρχαιολογικά μας εὑρήματα. Ἡ διαμαρτυρία τῶν Ἠπειρωτῶν ἐξεδηλώθη ἀπὸ τὴν Ἡγουμενίτσαν εἰς τὰς 15 Ἰανουαρίου. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως ἐδήλωσεν ὅτι τὸ πρᾶγμα θὰ διευθετηθῇ μετὰ τὰς ἐκλογάς. Μεταγενεστέρως ἐγένετο νέα δήλωσις, ἡ ὁποία ἔφερεν ἀναστάτωσιν εἰς τὴν Κέρκυραν καὶ Ἤπειρον. Εἰς τὰς 27 Μαρτίου, ἡ πόλις τῶν Ἰωαννίνων ἔστειλε τηλεγραφικὴν διαμαρτυρίαν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἡ νέα δήλωσις τοῦ κ. ὑπουργοῦ προεκάλεσε μίαν δυσαρέσκειαν. Συνέπεια τῆς διαμαρτυρίας ταύτης, ὑπῆρξεν ἡ δήλωσις τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ὅτι τὸ ζήτημα αὐτό, δὲν πρόκειται νὰ ρυθμισθῇ ἐφέτος. Παραδόξως ἀνεγνώσαμεν εἰς τὴν «Ἐλευθερίαν» τῆς 22 Ἰουνίου ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς ἔχει ἑτοιμάσει τὴν προκήρυξιν διὰ τὸν διαγωνισμὸν τῆς τοποθετήσεως τοῦ φέρρυ–μπὼτ μεταξὺ Ἰταλίας, Κερκύρας καὶ Πατρῶν. Συνεπῶς ἠγνοήθη ἡ Ἤπειρος. Κατόπιν κατέθεσα ἐπερώτησιν καὶ οἱ ἄλλοι συνάδελφοι κατέθεσαν ἐρωτήσεις. Εἶναι ἀδύνατον, κ. ὑπουργέ, νὰ υἱοθετηθῇ ἡ διαδρομὴ αὐτή, ἡ ὁποία ὅπως καὶ ὑμεῖς δέχεσθε θὰ διαρκῇ 18–20 ὥρας. Ἡ ἐνδεδειγμένη διαδρομὴ εἶναι ἡ μεταξὺ Βρινδησίου καὶ Παλαιοκαστρίτσης, ἡ ὁποία εἶναι μικρᾶς διαρκείας. Ἡ Κέρκυρα ἔχει ἓν ἐξαιρετικὸν ἐνδιαφέρον. Ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ ἡ διαδρομὴ θὰ κατευθυνθῇ πρὸς τὴν Ἡγουμενίτσαν καὶ ἐκεῖθεν πρὸς τὰ Ἰωάννινα. Εἰς ὅλην αὐτὴν τὴν διαδρομὴν ὑπάρχει ἓν σπουδαῖον τουριστικὸν ἐνδιαφέρον. Ἐπίσης συμφέρει νὰ προκριθῇ ἡ διαδρομὴ αὐτὴ καὶ διότι ἐπιτυγχάνεται ἓν ὡραῖον κύκλωμα, διότι ὁ ταξιδεύων θὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν Ἤπειρον, τὴν Θεσσαλίαν, τὰς Πάτρας, τὴν Αἰτωλοακαρνανίαν κλπ. Δι’ αὐτὸ ὑποστηρίζω, ὅτι ἡ πλέον ἐνδεδειγμένη τοποθέτησις εἶναι εἰς Παλαιοκαστρίτσαν. Εἰς τὴν ἐπερώτησιν, τὴν ὁποίαν θὰ ἀναπτύξω θὰ ἀναφέρω ὅλα τὰ ἀγαθά, τὰ ὁποῖα θὰ προέλθουν ἀπὸ τὴν τοποθέτησιν αὐτήν, τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζω. Θὰ παρεκάλουν κ. ὑπουργέ, νὰ μελετήσητε τὸ θέμα καὶ νὰ ἀναθεωρήσητε τὰς σκέψεις, τὰς ὁποίας διετυπώσατε.

§161ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος ἔχει τὸν λόγον.

§162Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ὑποθέτω, ὅτι ἡ ἀρχικὴ σκέψις τοποθετήσεως Φέρρυ–Μπὼτ μεταξὺ Ἰταλίας καὶ Ἑλλάδος ἐβασίζετο εἰς τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ μία δοκιμή. Ἀπὸ τὴν σκέψιν αὐτὴν ἐδημιουργήθησαν τεράστιαι ἐλπίδες ὅσον ἀφορᾷ τὰ ὀφέλη, τὰ ὁποῖα θὰ προέκυπτον ἀπὸ τὴν ἐπιχείρησιν αὐτήν. Τὰ πράγματα εἶναι πολὺ μετριώτερα. Θὰ κάμωμεν μίαν γραμμὴν Φέρρυ–Μπώτ, μήπως ἦτο δυνατὸν ξένοι τουρίσται μὲ αὐτοκίνητα νὰ ἔλθουν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ὅσον λοιπὸν καλύτερον ὀργανωθῇ τὸ σχέδιον, τὸ ζήτημα τουριστῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ δύνανται νὰ ἔλθουν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ὅσον λοιπὸν καλύτερον ὀργανωθῇ τὸ σχέδιον, τὸ ὁποῖον θὰ γίνῃ, τόσον περισσότερον θὰ ἐξυπηρετηθῇ τὸ συμφέρον τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὴν ὅμως τὴν στιγμὴν, δὲν ἔχομεν τίποτε τὸ δεδομένον διὰ νὰ κρίνωμεν. Δι’ αὐτὸ θὰ παρεκάλουν, τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν ἀρχικὴν σκέψιν, ἡ ὁποία ἦτο ἡ ἑξῆς: Ὑπάρχει ἓν πολεμικὸν σκάφος δυνάμενον νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς Φέρυ–Μπότ. Ἐὰν αὐτὸ ἐγκατασταθῇ μεταξὺ Ἰταλίας–Κερκύρας, ἢ Ἰταλίας–Κερκύρας–Πατρῶν, τότε θὰ ἴδωμεν κατὰ πόσον ἡ ἐπιχείρησις αὐτὴ θὰ εἶναι ἀποδοτική. Καὶ κάμνοντας τὴν δοκιμὴν μὲ ἕνα ἀδάπανον σκάφος, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει τώρα καὶ τὸ ὁποῖον ἔχομεν εἰς τὴν διάθεσίν μας ἀμέσως, θὰ ἴδωμεν κατὰ πόσον ἀργότερον θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ βασισθῶμεν ἐπὶ ἑνὸς εὐρυτέρου σχεδίου.

§163ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ἀθανασᾶκος ἔχει τὸν λόγον.

§164Ε. ΑΘΑΝΑΣΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τῆς δρομολογήσεως Φέρρυ–Μπὼτ Ἰταλίας Ἑλλάδος, ἔχει δημιουργήσει τοὺς τελευταίους μῆνας καὶ εἰδικώτερον εἰς τοὺς πληθυσμοὺς τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Κερκύρας μίαν ἀνησυχίαν ἐξ ὅσων φυσικὰ κατὰ καιροὺς ἀνηγγέλθησαν. Νομίζω καὶ ἐγώ, ὅπως καὶ οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι ἐξέθεσαν, ὅτι τὸ θέμα τῆς δρομολογήσεως Φέρρυ–Μπὼτ ἔχει δημιουργηθῆ ἐκ μιᾶς στάσεως ἡ ὁποία ἐθεωρήθη ἐπ’ αὐτοῦ, χωρὶς νὰ εἶναι κάτι τὸ συγκεκριμένον καὶ χωρὶς ἡ Κυβέρνησις νὰ ἔχῃ ἀποφασίσει ἢ νὰ ἔχῃ ἀνακοινώσει τὰς ἀποφάσεις της. Ἐδημιουργήθη ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία παρὰ ταῦτα εἶναι ἐνδιαφέρουσα διὰ τὸν πληθυσμὸν τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος, διότι διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ θὰ ἐξυπηρετεῖτο γενικώτερον ὁ τουρισμὸς καὶ θὰ ἐξυπηρετοῦντο καὶ σκοποὶ εὐρύτεροι οἰκονομικοί. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον νομίζομεν, ὅτι θὰ ἠμποροῦσεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀνακοινώσῃ διὰ τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως τὰς ἐν προκειμένῳ ἀπόψεις της.

§165ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Χούτας ἔχει τὸν λόγον.

§166Σ. ΧΟΥΤΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν γνωρίζω κατὰ πόσον πράγματι θὰ ἀποφασισθῇ ἢ καὶ ἂν θὰ γίνῃ ἡ ἐπικοινωνία αὐτὴ τῆς Ἰταλίας μετὰ τῆς Ἑλλάδος διὰ Φέρρυ– Μπώτ. Πάντως, εἰς περίπτωσιν ποὺ θὰ ἀποφασισθῇ τοιοῦτόν τι. Θὰ πρέπει πράγματι νὰ προτιμηθῇ ἡ ὁδὸς ἀπὸ Ἰταλίας–Κερκύρας πρὸς Ἤπειρον. Καὶ εὑρίσκω πολὺ ᾐτιολογημένον τὸ αἴτημα τῶν κυρίων συναδέλφων Ἠπείρου, ὅτι δὲν πρέπει ἡ ἐπικοινωνία αὐτὴ νὰ γίνῃ ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ Ἰταλίας πρὸς Πελοπόννησον. Τὸ αἴτημα εἶναι δικαιολογημένον καὶ ἐξ ἄλλων λόγων, ἀλλὰ κυρίως ἐκ λόγων οἰκονομικῶν, διότι τὸ ὑποτιθέμενον τουριστικὸν ρεῦμα, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ δημιουργήσῃ τὸ Φέρρυ–Μπὼτ αὐτό, θὰ ἀφήσῃ κάτι καὶ εἰς τὰς δυστυχεῖς αὐτὰς περιοχάς. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θὰ παρεκάλουν καὶ ἐξ αἰτίας τῶν ἄλλων λόγων, τοὺς ὁποίους ἀνέφερον οἱ κ.κ. συνάδελφοι, καὶ ἐξ αἰτίας τῶν τουριστικῶν λόγων, τοὺς ὁποίους ἀνέφερον καὶ ἐγώ, θὰ παρεκάλουν τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν τὸ θέμα,

§167ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς Προεδρίας Κυβερνήσεως ἔχει τὸν λόγον.

§168Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπ. Προεδρ. Κυβερνήσεως). Τὸ θέμα Φέρυ–Μπότ, ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἐκρίθη ὅτι ἡ ἔλευσις εἰς Ἑλλάδα τουριστικοῦ ρεύματος διὰ ξηρᾶς μέσῳ τῶν βαλκανικῶν ἐδαφῶν παρουσιάζει δυσχερείας καὶ δὲν παρουσιάζει ἐνδιαφέρον. Σήμερον συγχρόνως παρετηρήθη ὅτι ὑπάρχει ἕνα μεγάλον ρεῦμα τουριστῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι συγχρόνως αὐτοκινητισταί. Ταξιδεύουν μὲ τὸ αὐτοκίνητόν των καὶ θέλουν μὲ τὸ αὐτοκίνητόν των νὰ κάμουν ὅλο τὸ ταξίδι των. Διότι δι’ ὅποιον φθάσει νὰ ἔχῃ πολλὰ λεπτὰ νὰ ἀγοράσῃ αὐτοκίνητον, τὸ ταξίδι πλέον διὰ τοῦ αὐτοκινήτου εἶναι τὸ οἰκονομικώτερον. Ὑπάρχει εἰς τὴν Ἰταλίαν διαπιστωμένον τὸ γεγονός, ὅτι ξεκινοῦν Γερμανοί, Ἑλβετοί, Βέλγοι, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ αὐτοκίνητόν των, κατεβαίνουν εἰς τὴν Καλαβρίαν καὶ κάποτε μὲ τὸ Φέρρυ–Μπώτ, φθάνουν καὶ εἰς τὴν Σικελίαν. Καὶ ἔγινεν ἡ σκέψις, διατὶ νὰ μὴ γίνῃ δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τουρίστας, ἐν συνεργασίᾳ, ἐνδεχομένως καὶ μὲ τὸν Ἰταλικὸν Τουρισμόν, ἕνα εἶδος γεφύρας πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέπῃ καὶ εἰς αὐτοκίνητα ἀλλὰ καὶ εἰς λεωφορεῖα Πούλμαν νὰ μπαίνουν μέσα εἰς τὸ Φέρυ–Μπὸτ καὶ νὰ φθάνουν εἰς Ἑλλάδα. Ἀμέσως τότε ἔγινε μία πρότασις —αὐτὰ ὅλα ἀναφέρονται εἰς τὸ παρελθόν, πρὶν ἐγὼ ἀναλάβω τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως— ἀπὸ μέρους τοῦ ΝΑΤ δι’ ἕνα πλοῖον, τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύνατο νὰ χρησιμοποιηθῇ ἐφέτος εἰς τὸ νὰ κάμῃ αὐτὸ τὸ ἔργον. Τὸ πλοῖον αὐτὸ δὲν θὰ εἶχεν οὔτε τὰς ἀνέσεις, οὔτε τὸν χῶρον διὰ νὰ κάμῃ τὴν διαδρομὴν μεταξὺ Ἡγουμενίτσης–Βρινδησίου, διότι ἦτο μικρόν, θὰ ἔπαιρνεν ὀλίγα αὐτοκίνητα, αἱ ἀνέσεις ἦσαν ἐλάχισται καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ Τουρισμοῦ. Ἐσκέφθημεν τότε, ἀντὶ νὰ κάμωμεν αὐτὴν τὴν δοκιμήν, ἐφέτος μὲ ἕνα πλοῖον, τὸ ὁποῖον ἐνδεχομένως θὰ ἐδυσφήμει τὸν δρόμον αὐτὸν μεταξὺ Βρινδησίου–Ἡγουμενίτσης, νὰ ἀφήσωμεν τὰς ἀτμοπλοΐας μας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν θαυμάσια πλοῖα νὰ κάμουν αὐτὸ τὸ ἔργον καὶ αἱ ὁποῖαι κάπως ἠμποροῦν νὰ ἐξυπηρετήσουν καὶ τὰ μικρὰ αὐτοκίνητα μεταφερόμενα μὲ τὸ βίντσι. Ἐσκέφθημεν, ὅμως, ἂν εἶναι δυνατὸν τοῦ χρόνου νὰ ἔχωμεν ἕνα Φέρυ–Μπὸτ, τὸ ὁποῖον νὰ γίνῃ ἕνα εἶδος θαλασσίας ὁδοῦ μεταξὺ Ἰταλίας καὶ Ἑλλάδος καὶ κατελήξαμεν, ὅτι σκόπιμον θὰ ἦτο νὰ τὸ ἐξετάσωμεν. Διότι θὰ εἴχομεν μίαν αὔξησιν ὅλων ἐκείνων τῶν τουριστῶν, οἱ ὁποῖοι φθάνουν ἐκεῖ μὲ τὸ αὐτοκίνητον καὶ δὲν θέλουν νὰ τὸ ἀφήσουν ἐκεῖ διότι πιὸ πολὺ διασκεδάζουν μὲ τὸ αὐτοκίνητον παρὰ μὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα βλέπουν ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητον. Εἶναι ἡ ψυχολογία ἡ γνωστὴ μιᾶς μεγάλης μάζης τουριστῶν. Ἔγιναν προτάσεις διάφοροι ἐν Ἑλλάδι καὶ ξέναι διὰ νὰ ἐμφανισθῇ ἐκεῖ ἕνα φέρρυ–μπώτ. Ἐπρότεινον ἀκόμη καὶ Ἰταλικοὶ Οἶκοι νὰ ναυπηγήσουν ἕνα φέρρυ–μπώτ εἰδικῶς δι’ αὐτὴν τὴν δουλειὰν καὶ ἤρχισαν αἱ συζητήσεις τοῦ ποῦ θὰ γίνῃ ἡ πρόσβασις. Δηλαδή, πρὶν ἀκόμη σφάξωμεν τὴν ἀρκούδα ἠρχίσαμε καὶ συζητούσαμεν πῶς θὰ μοιράσωμεν τὸ τομάρι της. Ὅταν ἀνέλαβον ἐγὼ τὸ Ὑπουργεῖον, ἦτο σαφὴς ἡ εἰσήγησις τῆς Ὑπηρεσίας ὑπὲρ τοῦ λιμένος τῶν Πατρῶν. Ἡ πρώτη μου ἀντίδρασις ἦτο ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἤκουσα καὶ ἐκ μέρους τῶν συναδέλφων ἐξ Ἠπείρου. Δέκα ὧρες ταξίδι πῶς εἶναι νοητόν; Εἰς τὴν Μάγχην εἶναι 3–4 ὧρες, εἰς τὰς Σκανδιναυϊκὰς χώρας εἶναι 4–5 ὧρες. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πᾶμε ἡμεῖς 12 ὧρες; Διότι περὶ 12 ὡρῶν πρόκειται. Τὸ πλοῖον ἐκεῖνο θὰ εἶναι 24 κόμβων ταχύτητος καὶ θέλει 12 ὧρες διὰ τὰς Πάτρας. Αὐτὰ ἔχουν ὑπολογισθῆ ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν. Ἐνώπιον αὐτῶν τῶν δυσχερειῶν εἶπον τὰ ἑξῆς: Πρῶτον μὲν δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀποφασίσουν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα αἱ ὑπηρεσίαι μόναι. Καὶ εἶπον εἰς τοὺς ἀξιοτίμους συναδέλφους ἐξ Ἠπείρου, ἐκ Κερκύρας καὶ ἐκ Πατρῶν, ὅτι μόλις ἡ ὑπηρεσία ὡριμάσῃ...

§169Σ. ΧΟΥΤΑΣ. Καὶ Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας, κ. ὑπουργέ.

§170Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. Αὐτὸ τὸ παρέλειψα, κύριε συνάδελφε, διότι τὴν Αἰτωλίαν καὶ Ἀκαρνανίαν τὴν θεωρῶ συμπαρασυρομένην. Καὶ μάλιστα τὸ παρέλειψα καὶ διὰ τοὺς βουλευτὰς Πρεβέζης. Ἀλλά, δὲν θὰ εἶχον καμμίαν ἀντίρρησιν ἄν ἤθελον οἱ κ. κ. βουλευταὶ Πρεβέζης καὶ Αἰτωλοακαρνανίας νὰ μᾶς δώσουν τὰ φῶτα των εἰς μίαν τοιαύτην συζήτησιν. Θὰ κάμωμεν ἕνα μικρὸν Κοινοβούλιον καὶ θὰ συζητήσωμεν τὸ θέμα διὰ νὰ εὕρωμεν μίαν εὔθετον λύσιν. Ἀπὸ ἀπόψεως ἐνδιαφέροντος τουριστικοῦ ἀναμφισβητήτως μεγαλύτερον ἔχει τὸ πέριξ τῶν Πατρῶν μέρος. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἡ ὑπηρεσία χωρὶς ταλαιπωρίαν εἶδεν ὅλας τὰς διαδρομάς. Αὐτὸ ἦτο τὸ ἐπιχείρημα ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν τὸν λιμένα τῶν Πατρῶν. Ἡμεῖς λοιπὸν εἴπομεν τὸ ἑξῆς: Νὰ σκεφθῶμεν πρῶτον ἄν ἠμπορῇ νὰ ὑπάρξῃ μία μικτὴ λύσις διὰ νὰ γίνῃ δοκιμαστικῶς ὁ καταμερισμὸς τῶν πλόων μεταξὺ Ἠπείρου, Κερκύρας καὶ Πατρῶν καὶ εἴδομεν ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν δύο πλόες ἑβδομαδιαίως διὰ Πάτρας καὶ νὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι δύο δι’ Ἡγουμενίτσαν καὶ μία ἐπὶ πλέον διὰ Κέρκυραν. Διότι καὶ οἱ δύο πλόες τῆς Ἡγουμενίτσης θὰ καλύπτουν καὶ τὴν Κέρκυραν καὶ θὰ ἦτο ἑπομένως τρεῖς Κερκύρας–Ἡγουμενίτσης καὶ δύο Πατρῶν. Αὐτὸ ἦτο ἕνα συζητήσιμον σχέδιον καὶ αὐτὸ νομίζω ὅτι εἶναι τὸ σχέδιον τὸ ὁποῖον ἔχει πρὸ αὐτοῦ ὁ ἀξιότιμος κ. Παπασταύρου. Τὴν ἐρχομένην ἑβδομάδα θὰ παρακαλέσω ὅλους τοὺς συναδέλφους, ὅσοι τοὐλάχιστον ἔχουν τὸν καιρόν, νὰ συναντηθῶμεν εἰς μίαν αἴθουσαν τῆς Βουλῆς, διὰ νὰ συζητήσωμεν αὐτὸ τὸ ζήτημα, ἐπὶ παρουσίᾳ καὶ τῶν ἁρμοδίων ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐρευνήσει τὸ θέμα, διὰ νὰ ἴδωμεν πῶς εἶναι δυνατόν, κατὰ τὸν καλύτερον τρόπον, νὰ διευθετήσωμεν τὸ ζήτημα αὐτό. Νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ὡρισμέναι δυσχέρειαι. Ἡ μεγαλυτέρα δυσχέρεια προέρχεται ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν πλοιοκτητῶν, οἱ ὁποῖοι ζημιοῦνται ἀπὸ τὴν δρομολόγησιν τοῦ φέρρυ–μπώτ. Σκέπτομαι νὰ προτείνω μίαν κοινοπραξίαν μεταξὺ τῶν ἐφοπλιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πλοῖα εἰς τὸ δρομολόγιον αὐτὸ καὶ νὰ τοὺς προτείνω ἐπίσης ν’ ἀναλάβουν αὐτοὶ τὴν ἐπιχείρησιν τοῦ φέρρυ–μπώτ, ἡ ὁποία ὁπωσδήποτε, διὰ τὰ πρῶτα χρόνια, θὰ ἐπιδοτηθῇ, διότι διὰ νὰ λειτουργήσῃ τὸ φέρρυ–μπώτ, πρέπει νὰ εἶναι εὐθηνότερον ἀπὸ τὸ πλοῖον.

§171Κ. ΦΡΟΝΤΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. ὑπουργὸς μὲ τὰς σκέψεις αὐτάς, τὰς ὁποίας διετύπωσε, προσπαθεῖ νὰ δώσῃ, ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὰς εἰσηγήσεις τῆς Ὑπηρεσίας Τουρισμοῦ, μίαν σόλοικον λύσιν. Ὁ κ. Χαβίνης ἐτόνισεν ἕν οὐσιῶδες ἐπιχείρημα, ὅτι τὸ φέρρυ–μπὼτ πρόκειται νὰ μεταφέρῃ αὐτοκίνητα καὶ ὄχι ἐπιβάτας, τὰ δὲ αὐτοκίνητα θὰ τὰ μεταφέρουν τὰ πλοῖα τὰ ἀκτοπλοϊκά. Συνεπῶς, δὲν θὰ ὑπάρξῃ συναγωνισμὸς τῶν πλοίων ἐὰν ἡ σύνδεσις γίνῃ μεταξὺ Βρινδησίου καὶ Ἡγουμενίτσης. Ἐὰν ὅμως προκριθῇ ἡ λύσις τῶν Πατρῶν, ἀναμφισβητήτως θὰ ὀχληθοῦν οἱ πλοιοκτῆται, διότι τὰ 240 μίλλια ἀπὸ Βρινδησίου μέχρι Πατρῶν, ἀσφαλῶς θὰ δημιουργήσουν ἀνωμαλίαν καὶ ὄχι τὰ 85 μίλλια, ὅσα εἶναι ἀπὸ Βρινδησίου μέχρις Ἡγουμενίτσης. Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ προσέξῃ τὸ ζήτημα, διότι αἱ ὑπηρεσίαι του ἤδη ἐξεδήλωσαν σαφῶς τὴν προτίμησίν των ὑπὲρ τῆς λύσεως τῶν Πατρῶν. Χωρὶς νὰ ἔχουν ἐντολὴν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἔκαμον δηλώσεις καὶ ὑπεστήριξαν τὴν λῆψιν μιᾶς ἀποφάσεως, ἡ ὁποία προέκρινε τὴν πρόσβασιν εἰς Πάτρας. Κύριε ὑπουργέ, αὐταὶ αἱ μεροληψίαι πρέπει νὰ ἐκλείψουν. Ἡ Βορειοδυτικὴ Ἑλλὰς ἔχει καὶ αὐτὴ τὰς ἀπαιτήσεις της. Ἐν πάσῃ ὅμως περιπτώσει, ἐν προκειμένῳ, δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἐπικρατήσουν κριτήρια οἰκονομικὰ τῶν διαφόρων περιοχῶν τῆς Ἑλλάδος. Τὸν πρῶτον λόγον ἔχει ὁ Τουρισμός, ὁ δὲ Τουρισμός, ὑποτίθεται, ὅτι γίνεται μὲ τὰ αὐτοκίνητα. Ὁ τουρίστας ἔχει ἀνάγκην νὰ κάμῃ ὀλίγην θαλασσίαν διαδρομὴν καὶ νὰ διατρέξῃ τὴν ὑπόλοιπον δι’ αὐτοκινήτου. Πληροφοροῦμαι δέ, ὅτι κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν ἁρμοδίων, μὲ τὸ αὐτοκίνητον, ὅταν κανεὶς φθάσῃ εἰς τὴν Ἡγουμενίτσαν, θὰ ἔλθῃ γρηγορώτερα εἰς τὰς Πάτρας παρὰ μὲ τὸ φέρρυ–μπὼτ ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὸ Μπρίντεζι εἰς τὰς Πάτρας.

§172Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. ὑπουργὸς εἶχε τὴν καλωσύνην νὰ καλέσῃ εἰς σύσκεψιν τοὺς ἐνδιαφερομένους βουλευτάς, νομίζω ὅτι πᾶσα συζήτησις περιττεύει.

§173Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ὁ κ. Λύχνος εἶχε τὴν εὐγενῆ καλωσύνην, ἐφ’ ὅσον ἐξησφάλισε λύσιν, ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖ τὴν Κέρκυραν, νὰ εἴπῃ, ὅτι δὲν εἶναι σπουδαῖον πρᾶγμα, ὥστε ὅλαι αἱ περιοχαὶ νὰ ἐρίζουν ποία πρώτη θὰ ἐπωφεληθῇ ἀπὸ τὴν σύνδεσιν τοῦ φέρρυ–μπώτ. Νομίζω, ὅμως, ὅτι δὲν ἔχει δίκαιον, διότι ἀπὸ στατιστικάς, τὰς ὁποίας ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου, εἰς τὴν Ἰταλίαν τὸ 1955 ἐπῆγαν ἓν ἑκατομμύριον ἰδιωτικὰ αὐτοκίνητα, ἐνῷ εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν ἦλθον παρὰ πάνω ἀπὸ 300. Καὶ ἐρωτῶ τὸν κ. Λύχνον: Ὅταν ἀπέναντι εἰς τὸ Μπρίντεζι θὰ ἔρχωνται χιλιάδες αὐτοκίνητα ξένων τουριστικῶν ἑταιριῶν, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρχωνται καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα 15, 20 καὶ 30 χιλιάδες ἀπὸ αὐτὰ τὰ αὐτοκίνητα; Θὰ πρέπει, λοιπόν, νὰ σκεφθῶμεν τὸ γενικώτερον συμφέρον τῆς οἰκονομίας, ἀλλὰ καὶ τὸ τοπικώτερον συμφέρον. Ἡ Ἤπειρος ἔχει λάβει ἤδη σαφῆ θέσιν καὶ εἶπεν ὅτι πρῶτος σταθμὸς τοῦ φέρρυ–μπὼτ πρέπει νὰ εἶναι ἡ Παλαιοκαστρίτσα Κερκύρας καὶ ὁ δεύτερος ἡ Ἡγουμενίτσα, διότι καὶ ἡ Ἤπειρος ἔχει τουριστικὸν ἐνδιαφέρον. Τὰ Γιάννενα ἔχουν ἀρχαιολογικοὺς χώρους καὶ ἡ διαδρομὴ εἶναι πολὺ ἐνδιαφέρουσα.

§174Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. συνάδελφον, ὁ ὁποῖος, δὲν γνωρίζω διατί, ἐπετέθη ἐναντίον μου. Ἐγὼ δὲν ἐξησφάλισα τίποτε διὰ τὴν Κέρκυραν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς ἔχει ἕν σχέδιον, τὸ ὁποῖον παραγνωρίζει τὴν Κέρκυραν. Ὁ κ. Παπασταύρου ἔκαμεν ὡρισμένους ὑπολογισμούς, ὅτι μέγα ρεῦμα ἀπὸ τοὺς τουρίστας, οἱ ὁποῖοι κατακλύζουν τὴν Ἰταλίαν θὰ ἔλθῃ καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα, μέσῳ Μπρίντεζι. Οἱ ὑπολογισμοί του αὐτοὶ νομίζω ὅτι εἶναι ἐσφαλμένοι. Εἶναι σφάλμα νὰ παραλληλίζωμεν τοὺς δρόμους τῆς Ἰταλίας μὲ τῆς Ἑλλάδος. Δι’ αὐτὸ ἐγὼ ἐπιμένω ὅτι προηγουμένως πρέπει νὰ γίνῃ μία δοκιμὴ καὶ μόνον ἄν ἀπὸ τὴν δοκιμὴν αὐτὴν προκύψουν εὐνοϊκὰ δεδομένα, νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ὁριστικὴν λύσιν.

§175Γ. ΣΤΑΜΑΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρακαλέσω κατὰ τὴν προσεχῆ ἡμέραν τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου νὰ μὴ δώσῃ ἀπάντησιν εἰς τὴν ἐπερώτησιν τοῦ ἐλαίου, ἀλλὰ νὰ ἀφήσῃ νὰ συζητηθῇ ἡ ἐπερώτησις τοῦ καπνοῦ καὶ τότε συνολικῶς ἡ Κυβέρνησις ν’ ἀπαντήσῃ καὶ διὰ τὸ λάδι καὶ διὰ τὸν καπνόν.

§176ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§177ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§178ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 7μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 0.15 π. μ.)