1949.12.09

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 8η

Παρασκευὴ 9 Δεκεμβρίου 1949

Προεδρία κ. Π. Γ. ΜΟΥΤΖΟΥΡΙΔΗ

(Ὥρα 7.10′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

Συνέχισις τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀνακοινώσεων τῆς Κυβερνήσεως. Κύριοι βουλευταί, ὑπάρχει πρότασις, ὅπως αἱ ὁμιλίαι περιορισθοῦν εἰς τὸ ¼ τῆς ὥρας. Ἐπαφίεμαι εἰς τὴν καλὴν διάθεσιν τῶν ἀγορητῶν. Ὁ κ. Ε. Κουλουμβάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§2Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶναι τόσαι πολλαὶ αἱ 10ετηρίδες ποὺ δημοσιογραφῶ, δικηγορῶ, καὶ πολιτεύομαι, ὥστε δὲν μοῦ ἐπιτρέπει ἡ ταπεινοφροσύνη μου νὰ δώσω ἐξετάσεις. Δὲν μοῦ ἐπιτρέπει ἐπίσης νὰ μὴ μεταβληθῶ εἰς φροντιστήν. Ἤκουσα μετὰ προσοχῆς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως ἀναγινώσκοντα τὸ ἀρκετὰ ὀγκῶδες τετράδιόν του, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον εἶμαι θαυμαστὴς αὐτοῦ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν, ἀσχέτως ἂν ὡρισμένας αὐτοῦ πράξεις δὲν τὰς ἐπικροτῶ. Πρόκειται περὶ ἀνδρὸς ὁμολογουμένως σοφοῦ. Θὰ προσπαθήσω νὰ δώσω μίαν σύντομον ἀπάντησιν πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἀρχίζω ἀπὸ κἄτι, τὸ ὁποῖον ὁ κ. Πρωθυπουργὸς παρέλειψε κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του, ἀλλὰ τὴν παράλειψιν αὐτήν, προκληθεὶς βραδύτερον, συνεπλήρωσεν. Ἀρχίζω ἀπὸ τὸν ὑπαλληλικὸν κώδικα. Οὗτος, ἀπὸ τοῦ 1911 εἶχεν ὑποστῆ ἐπεξεργασίαν, καὶ δύναμαι νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι ὁ αὐτὸς πρὸς τὸν σήμερον ἐκπονηθέντα. Ὅτε ἦλθε πρὸς ψήφισιν ὁ κῶδιξ οὗτος, ὁ μέγας Βενιζέλος, εἶχε θέσει ζήτημα διὰ τὴν ἐπιψήφισίν του. Τότε ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀπεχώρησε, διότι ἐζήτησεν ἀναβολήν, ἥτις δὲν ἐγένετο ἀποδεκτή. Ἐγὼ ὡμίλησα καὶ ὑπεστήριξα, ὅτι ὁ ὑπαλληλικὸς κῶδιξ καταργεῖ κοινοβουλευτικὸν Κράτος. Ἡ δὲ Βουλὴ σύσσωμος ἐχειροκρότησεν. Ὁ μέγας Βενιζέλος στραφεὶς καὶ ἰδὼν τὴν Βουλὴν χειροκροτοῦσαν ἀντέστη, ἀλλὰ τελικῶς ὑπεχώρησεν. Εἶναι ἴδιον τῶν μεγάλων ἀνδοῶν νὰ ὑποχωροῦν εἰς τὴν γνώμην τῶν ἄλλων, ἐφ’ ὅσον αὕτη ἀντικειμενικῶς κρινομένη, εἶναι ὀρθοτέρα. Μετ’ ὀλίγους μῆνας ἐψηφίζετο ἄλλο νομοσχέδιον, διὰ τὸ ὁποῖον εἶπον, ὅτι δὲν θὰ ἐφηρμόζετο. Καὶ πράγματι δὲν ἐφηρμόσθη. Μετ’ ὀλίγον καὶ ἄλλος νόμος ἤρχετο πρὸς ψήφισιν περὶ συνεταιρισμῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, τοῦ ὁποίου εἶχον τὴν τιμὴν νὰ εἶμαι εἰσηγητής, κατήρτισα δὲ τοῦτον, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου. Δι’ αὐτοῦ ἀπηγορεύοντο αἱ ἀπεργίαι τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Παραδέχομαι καὶ ἀναγνωρίζω, ὅτι ἡ Α.Δ.Ε.Δ.Υ. καὶ οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ἔχουν δίκαιον. Διότι δὲν ἀμείβονται καλῶς. Ἐν τούτοις, ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἀνέχεται τὰς ἀπεργίας. Καὶ ἐφθάσαμεν εἰς ὃ σημεῖον ἐφθάσαμεν. Καὶ ἐναντίον αὐτῶν τῶν ἰδεῶν εἶναι τὸ τερατούργημα αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶναι προϊὸν τοῦ κομμουνισμοῦ, ὅστις ἀπὸ τότε, ἔκαμε προσπάθειαν διὰ τὴν ψήφισιν ὑπαλληλικοῦ κώδικος, καταργοῦντος τὸ κοινοβουλευτικὸν πολίτευμα, τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ τὴν Ἐκτελεστικὴν Ἐξουσίαν. Πῶς ὁ ἀναγκαστικὸς αὐτὸς νόμος, ὅστις καταργεῖ τὴν θεμελιώδη διάταξιν τοῦ Συντάγματος περὶ Ἐκτελεστικῆς Ἐξουσίας εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχύσῃ; Πῶς θὰ ἔχωμεν Συμβούλιον ἀποτελούμενον ἀπὸ ὑπαλλήλους τὸ ὁποῖον θὰ καταργῇ τὴν Ἐκτελεστικὴν Ἐξουσίαν; Ὁ Κῶδιξ αὐτὸς, κύριοι, πρέπει νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ ἀπορριφθῇ μετὰ πατάγου. Ἔχομεν ὑποχρέωσιν μετὰ ὀργῆς ν’ ἀπορρίψωμεν αὐτὸ τὸ προϊὸν τοῦ κομμουνισμοῦ. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐπεδίωξαν ἀπὸ τότε τὴν μετατροπὴν τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος καὶ τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπαλληλικοῦ κώδικος, οἱ Γερμανόδουλοι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι σπουδάσαντες ἐν Γερμανίᾳ ὅπου τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἐδιδάσκετο ὁ κομμουνισμός, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ συνέλαβον τὴν ἰδέαν τοῦ τερατουργήματος τούτου. Ἀλλ’ ὁ κ. Πρωθυπουργὸς, τοῦ ὁποίου τὴν ἀληθῆ σοφίαν παραδέχομαι, προχωρῶν εἰς τὴν ἀνάγνωσιν τῶν δηλώσεών του, ὡμίλησε καὶ περὶ τῶν ἀγοραπωλησιῶν ἐπὶ Κατοχῆς. Τῶν ἀκινήτων βέβαια. Πῶς εἶναι δυνατόν, νὰ ἀνεχθῇ ἡ Βουλὴ καὶ τὸ κατασκεύασμα αὐτὸ τὸ μὴ προερχόμενον ἐξ αὐτῆς, ἀλλ’ ἐξ ἑνὸς παρανόμου συμβουλίου τοῦ λεγομένου συντονιστικοῦ; Τὸ ἄρθρον 27 τοῦ Συντάγματος, λέγει, ὅτι «ἡ Ἐκτελεστικὴ Ἐξουσία, ἐνεργεῖται ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως». Τὸ δὲ ἄρθρον 22 λέγει, ὅτι «ἡ Νομοθετικὴ Ἐξουσία ἀνήκει εἰς τὴν Βουλὴν καὶ τὸν Βασιλέα». Κατὰ ποῖον τρόπον λοιπόν, φέρουν αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα μὴ ψηφισθὲν κατὰ τὸ Σύνταγμα, ὡς ἀναγκαστικὸν νόμον; Δὲν ὑπάρχει, κύριοι, πολίτευμα χωρὶς σεβασμὸν πρὸς τὴν Βουλήν. Ἔχομεν καταντήσει νὰ ἀναγινώσκομεν ἀντὶ τῆς λέξεως «φαυλότης», τὴν λέξιν «κομματισμός». Καὶ ἀντὶ τῆς λέξεως «ἀνηθικότης», τὴν λέξιν «κόμματα». Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου, ἐπαρχιακὴν ἐφημερίδα, ὑπὸ τὸν τίτλον «ΣΤΕΜΜΑ». Καὶ ἔχω τὴν ἀντίληψιν, ὅτι ὁ συντάκτης αὐτῆς εἶναι τίμιος ἄνθρωπος. Ἀλλ’ εἰς ἄρθρον του, λέγει, ὅτι ὅλοι οἱ βουλευταί, εἶναι ἀπατεῶνες. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ νομιμότης, ἐφ’ ὅσον οἱ ἀποτελοῦντες τὸν κοινοβουλευτισμὸν δὲν τυγχάνουν σεβασμοῦ; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ Κράτος, ὅταν δὲν ὑπάρχῃ σεβασμὸς πρὸς τὸ Κοινοβούλιον; Χωρὶς τὰς ἰδέας αὐτάς, ἐψηφίσθη ὑπὸ τοῦ Συντονιστικοῦ λεγομένου Συμβουλίου, καὶ ὁ ἀναγκαστικὸς νόμος περὶ ἀγοραπωλησιῶν. Ἐγώ, ἀποδοκιμάζω τὰ κατασκευάσματα αὐτά, καθὼς ἀποδοκιμάζω, τὸ ὅτι καὶ ὁ τελευταῖος θρίαμβος τοῦ Ἐθνικοῦ μας στρατοῦ ὀφείλεται εἰς τὸν Ἀρχιστράτηγον καὶ μόνον. (Χειροκροτήματα). Ναί, ὁ Στρατάρχης Παπάγος, θὰ γεμίσῃ μὲ ἐνδόξους σελίδας, τὴν ἑλληνικὴν ἱστορίαν. Ἀλλὰ τὸ ἔργον του, συνετελέσθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἥτις πηγάζει ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ ἡ Βουλὴ ἀπὸ τὸν λαόν. Ὁ λαὸς ἐξουσιοδοτεῖ τὴν Βουλήν, καὶ ἡ Βουλὴ τὴν Κυβέρνησιν. Ἡ δὲ Κυβέρνησις ἡγεῖται τῶν ἐνδόξων προσώπων. Ἄν ἀνατρέξωμεν εἰς τὴν ἱστορίαν, θὰ ἴδωμεν ὅτι ὁ μέγας Πλάτων, ἐξετάζων τὴν δικαστικὴν καὶ στρατιωτικὴν ἐξουσίαν, λέγει, ἄρχει ἡ Πολιτική. Ἂν καὶ ἰσχυρίζωμαι, ὅτι περισσότερον παντὸς ἄλλου ἠγωνίσθην ὅπως σχηματισθῇ Κυβέρνησις τῶν δύο μεγάλων Κομμάτων, ἐν τούτοις, δὲν εἶμαι θαυμαστὴς τοῦ ὅλου ἔργου αὐτῆς. Ἀλλὰ καὶ δὲν ἀνέχομαι, ὅτι καὶ μία ἔνδοξος στρατιωτικὴ ἐνέργεια, συνετελέσθη, χωρὶς νὰ ἀνήκῃ ἡ ἐνέργεια αὕτη εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ὁ Ἀρχιστράτηγος ἐδοξάσθη. Ἀλλὰ τοιαῦται πράξεις, εἶναι πρὸ παντὸς Κυβερνητικαί. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἐφθάσαμεν ἐκεῖ, θὰ ἐξετάσωμεν τὸ θέμα γενικώτερον. Ἔχομεν Κοινοβουλευτικὸν Πολίτευμα. Ἑπομένως, ἡ ἄρχουσα ἐξουσία, εἶναι τὸ Κοινοβούλιον, τὰς δὲ ἀποφάσεις αὐτοῦ ἐκτελεῖ ἡ ἐξ αὐτοῦ πηγάζουσα Κυβέρνησις. Τὸ Κοινοβούλιον, πηγάζει ἐξ ἐλευθέρων ἐκλογῶν, ἐκ τοῦ λαοῦ. Θὰ εἶναι δέ, παράβασις τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ, ἂν ἡ ἐνέργεια τῶν ἐκλογῶν ἀνατεθῇ εἰς τυχόντας πολίτας, δὲν γνωρίζω ποῖοι θὰ εἶναι αὐτοί, ἴσως ἔντιμοι καὶ καλοί, μὴ δεδοκιμασμένοι ὅμως καὶ ἐντεταλμένοι ὑπὸ τοῦ Κοινοβουλίου. Ἡ ἰδική μου πεποίθησις εἶναι, ὅτι τὰς ἐκλογὰς πρέπει νὰ διενεργήσῃ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἀπαλλασσομένη δύο ἢ τριῶν Ὑπουργῶν. Σπουδαιοτέρα πρᾶξις τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ εἶναι ὁ ἔλεγχος. Καὶ ἐγώ, εἶμαι θαυμαστὴς τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως κ. Γονατᾶ, ὅστις ἐνεργεῖ ἔλεγχον, σεμνὸν καὶ ἀξιοπρεπῆ. Δὲν ἀνέρχεται εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι ἔχει ὡραίαν φωνήν, καὶ ὡραῖον παράστημα. (Χειροκροτήματα). Ἐγώ, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις εἶναι συμμαχική, ἂν καὶ ἀνήκω εἰς τὸ Λαϊκὸν Κόμμα, θὰ ἀσκῶ ἔλεγχον. Ἄν ἡ Κυβέρνησις ἦτο ἀμιγής, ἐκ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, δὲν θὰ εἶχον τὸ δικαίωμα τοῦτο. Ἐκτός, ἐὰν δὲν ἀνῆκον εἰς αὐτό. Τώρα ὅμως, ποὺ ἡ Κυβέρνησις εἶναι συμμαχική, ἔχω τὸ δικαίωμα τοῦ ἐλέγχειν.

§3Χ. ΑΛΕΤΡΑΣ. Σεῖς εἴπατε, ὅτι καταψηφίζετε τὴν Κυβέρνησιν καὶ δικαιολογοῦντες τὴν ψῆφον σας, ἰσχυρίσθητε, ὅτι τὴν καταψηφίζετε, διότι εἶναι συμμαχική.

§4Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ὄχι, εἶπα, ὅτι τὴν καταψηφίζω, διότι ἔχει εἰς τὰς τάξεις της τὸν κ. Τσάτσον καὶ τὸν κ. Ρέντην. Καὶ τώρα τὴν ἐλέγχω, διότι ἔχει εἰς τὰς τάξεις της τὸν κ. Τσάτσον καὶ τὸν κ. Ρέντην. Διότι ἡ μεγαλυτέρα συμφορὰ καὶ δυστυχία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τοῦ 1917, εἶναι τὸ ἐκπαιδευτικὸν σύστημα τοῦ μαλλιαρισμοῦ, τοῦ ὁποίου ὀπαδὸς εἶναι ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας. Μόλις ἀνέλαβε τὸ Ὑπουργεῖον ἐξέδωκεν ἐγκύκλιον «διαγουμιστί» καὶ ἄλλην ἐγκύκλιον δι’ ἧς συνιστᾶ τὸ περιοδικὸν Παπανούτσου, ὅστις κατ’ οὐδὲν διαφέρων τῶν Ἀρχηγῶν τοῦ κουκουεδισμοῦ, εἶναι ἓν εἶδος ἄλλου Σβώλου. Τί συμβαίνει μὲ τὸν κ. Τσάτσον, υἱὸν ἐκλεκτοῦ εὐπατρίδου, οἰκογενείας ἀξίας σεβασμοῦ καὶ ἐπαίνου, δὲν γνωρίζω. Ἀλλὰ ἀκούσατε μίαν περίοδον ἑνὸς ἄρθρου του καὶ ἀπαντήσατε μετὰ ταῦτα... (ἀναγινώσκει) ...Δηλαδὴ «ἀπὸ τὴν πόλιν ἔρχομαι καὶ στὴν κορφὴν κανέλλα». Τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευὴν μοῦ ἐτηλεφώνησαν οἱ λειτουργοὶ τῆς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, ὅπως μεταβῶ εἰς τὴν αἴθουσαν ὅπου εἶχον συνέλθει, ἵνα τοὺς ἀκούσω καὶ εἴπω κι’ ἐγὼ τὴν γνώμην μου. Νομίζω, ὅτι ἦσαν περίπου 1.000. Εἶναι ἀφαντάστως ἀπερίγραπτον πόσον ἐμαίνοντο κατὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας. Πῶς εἶναι δυνατὸν καὶ κατὰ ποίαν κοινοβουλευτικὴν ἀξιοπρέπειαν εἶναι δυνατὸν νὰ κρατῆται εἰς τὴν θέσιν του ὁ Ὑπουργὸς αὐτός, μισητὸς εἰς ὅλους τοὺς λειτουργοὺς τῆς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, ἀνάξιος υἱὸς εὐπατρίδου πατρός; Πρὸ ὀλίγου οἱ δημοδιδάσκαλοι μοῦ ἔφεραν μίαν ἀναφορὰν παραπονούμενοι, ὅτι δὲν διαβαθμίζονται. Βεβαίως, ἔχουν δίκαιον καὶ αὐτοί. Ὡς πρὸς τὸν ἄλλον Ὑπουργὸν διεφώνησα καὶ διαφωνῶ, διότι εἰς τὴν πρώτην ἐγκύκλιον τὴν ὁποίαν ἐξέδωκε, μόλις ἀνέλαβε τὸ Ὑπουργεῖον, ἔλεγεν, ὅτι ὁ ΕΛΑΣ εἶναι Ἐθνικὸς στρατός. Καὶ πῶς θέλετε νὰ μὴ διαφωνῶ, ὅταν κρατῇ εἰς τὰς τάξεις τῆς Χωρ)κῆς ἀξιωματικόν, ὁ ὁποῖος ὑπέβαλεν ἀναφορὰν διὰ τῆς ὁποίας τὸν ἀποκαλεῖ συκοφάντην;

§5Κ. ΡΕΝΤΗΣ. (Ὑπ. Δημ. Τάξεως). Ὑπάρχουν συγκεκροτημένοι καὶ νομίμως λειτουργοῦντες εἰς Θεσσαλονίκην καὶ Καβάλαν Σύνδεσμοι ἐθνικοφρόνων ἐλασιτῶν, οἱ ὁποῖοι κατήρτισαν καὶ ἀποσπάσματα ἐναντίον τῶν συμμοριτῶν. Εἰς τὸν ΕΛΑΣ ὑπηρέτησαν καὶ ἐθνικόφρονες.

§6Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ. Ὁ στρατὸς τοῦ ΕΛΑΣ δὲν ἦτο Ἐθνικός, μᾶς ἔσφαξε.

§7Κ. ΡΕΝΤΗΣ. (Ὑπ. Δημ. Τάξεως). Εἴτε θέλετε, εἴτε ὄχι, ὑπάρχουν ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν εἰς τὸν ΕΛΑΣ καὶ τώρα ἐπολέμησαν κατὰ τῶν συμμοριτῶν καὶ διεκρίθησαν. Ὅταν λοιπὸν πρόκειται νὰ γίνῃ διάκρισις, αὐτὴ ἡ διάκρισις θὰ γίνῃ. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἄποψις. Ὅταν ἐνεγράφη τις εἰς τὸ ΕΑΜ ἢ εἰς τὸν ΕΛΑΣ, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τοὺς κόλπους τῆς ἐθνικῆς οἰκογενείας; Πρέπει νὰ τὸν σπρώχνωμεν πρὸς τὸν κομμουνισμόν;

§8Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Οὔτε εἶπον, οὔτε λέγω, οὔτε θὰ εἴπω τοιοῦτον τι. Ὅ,τι λέγω εἶναι, ὅτι τὴν πρώτην ἡμέραν ποὺ ἀνελάβατε τὸ Ὑπουργεῖον, ἀπηυθύνατε ἐγκύκλιον εἰς τὴν ὁποίαν ἀπεκαλεῖτε τὸν ΕΛΑΣ ἐθνικὸν στρατόν. Δὲν ἀρνοῦμαι, ὅτι ὑπάρχουν τέκνα παραπλανηθέντα, ἀλλὰ δὲν καταφέρομαι κατ’ αὐτῶν, καταφέρομαι κατὰ τῶν Ἀρχηγῶν. Ἡ ἰδική μου πεποίθησις εἶναι, ὅτι τὰς ἐκλογὰς πρέπει νὰ τὰς ἐνεργήσῃ πολιτικὴ Κυβέρνησις. Πρέπει νὰ ἀνυψώσωμεν τοὺς κοινοβουλευτικοὺς ἄνδρας τῆς Χώρας, ἐὰν θέλωμεν νὰ σώσωμεν τὸ πολίτευμά μας.

§9Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Δηλαδή, Κυβέρνησιν Οἰκουμενικὴν μὲ συμμετοχὴν ὅλων τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Κομμάτων.

§10Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ναί, ἀλλὰ ἔχω ὑπ’ ὄψει μου μίαν Κυβέρνησιν ἀποκληθεῖσαν Ἐθνικῆς Συνεργασίας, ἣν κατεψήφισα καὶ ἀπεκάλεσα Κυβέρνησιν Ἐθνικῆς Ἀσυναρτησίας. Ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ διελύθη, διότι εἷς ἐκ τῶν ἀποτελούντων αὐτὴν, ἐταξίδευσε μέχρι Παρισίων καὶ δὲν κατώρθωσε νὰ φθάσῃ ἕως τὴν Ἀμερικὴν καὶ τοιουτοτρόπως ἐπῆλθε διάσπασις. Ἠκούσθη ὅμως γνώμη καὶ περὶ τοῦ προσήκοντος ἐκλογικοῦ συστήματος. Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ἐρωτηθεὶς παρ’ ἐμοῦ, ἐχαρακτήρισε τὸ ἀναλογικὸν σύστημα, ὡς ἀντικοινοβουλευτικόν, ἄτιμον, ἀντιπολιτικὸν καὶ ἀντεθνικόν. Ἀνέγνωσα μίαν τροπολογίαν, ἀλλὰ δὲν εἶδον νὰ γράφεται πόθεν ἐδανείσθη τὴν γνώμην ὁ γράψας τὴν τροπολογίαν, ὅπως τὰ κόμματα λαμβάνουν τὸ ἕνα δέκατον τοῦ συνόλου τῶν ψήφων. Ἡ πρότασις αὕτη ἐγένετο παρ’ ἐμοῦ κατὰ τὸ 1932, ὅτε εἰσηγούμην ἐκλογικὸν νομοσχέδιον. Διότι πηγαίνομεν ἄσχημα πολύ. Ἐπληροφορήθην, ὅτι ἀνηγορεύθησαν 52 κόμματα. Ποῦ πηγαίνομεν; Πρὸς ποίους ρυθμούς, πρὸς ποίας γενικὰς διατάξεις τῆς λειτουργίας τοῦ Κράτους μας; Νὰ ἐνεργήσουν τὰς ἐκλογὰς τὰ δύο μεγάλα Κόμματα καὶ ὡρισμένοι ἡγέται νὰ προσέλθουν, εἴτε εἰς τὸ ἕν, εἴτε εἰς τὸ ἕτερον κόμμα καὶ θὰ ἔχουν θέσιν ὑψηλήν, κῦρος μέγα καὶ ὠφελιμότητα ἀνυπολόγιστον. Διότι δὲν πιστεύω, ὅτι ἐσώθημεν. Ὁ πόλεμος τὸν ὁποῖον ἐκάμαμεν δὲν ἦτο πόλεμος τῆς Ἑλλάδος. Ἦτο, εἶναι καὶ θὰ συνεχισθῇ ὡς παγκόσμιος πόλεμος. Ὡς πόλεμος ἀντικομμουνιστικὸς κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ, χριστιανικὸς κατὰ τῆς ἀθεΐας, ἠθικὸς κατὰ τοῦ ἐγκλήματος, πόλεμος ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας καὶ κατὰ τῆς ὑποδουλώσεως. Ταύτην τὴν στιγμὴν καθ’ ἣν ὁμιλοῦμεν, διεξάγεται πόλεμος εἰς τὰ σύνορα σχεδὸν τῶν Ἰνδιῶν. Ἡ Γαλλία καὶ ἡ Ἰταλία δὲν γνωρίζουν ποῖοι κίνδυνοι τὰς ἀπειλοῦν. Εἰς τὴν Ἀμερικὴν ἐσταμάτησαν ἔργα τεραστίας ὠφελιμότητος καὶ προόδου διὰ νὰ ἀναχαιτισθῇ ἡ ἀπειλὴ κατὰ τῆς ὑποδουλώσεως τοῦ κόσμου. Πρέπει καὶ ἡμεῖς νὰ καταρτίσωμεν Κυβέρνησιν συμφώνως πρὸς τοὺς κανόνας τοῦ πολιτεύματός μας, ὥστε νὰ ἑτοιμασθῶμεν πρὸς μίαν ἄμυναν. Ἐγένετο λόγος καὶ περὶ οἰκονομικῶν προγραμμάτων. Ἀλλὰ εἰς μίαν Χώραν ὅπου ἡ γεωργία ἡ κτηνοτροφία, ἡ βιομηχανία, ἡ ναυτιλία, ὑπέστησαν τόσας καταστροφάς, ὅπου ὑπάρχουν ἑκατοντάδες ἀστέγων, τοὺς ὁποίους θέλομεν νὰ ἐπαναπατρίσωμεν, χωρὶς νὰ γνωρίζωμεν ἐὰν θὰ εὕρουν θύραν, παράθυρον, πάτωμα ἢ στέγην, τὰ οἰκονομικὰ προγράμματα εἶναι ἀμελέτητα διασκευάσματα φράσεων. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ μᾶς δίδῃ μερικὰς ἐλπίδας εἶναι, ὅτι τὰ ἐμβάσματα τοῦ Ἐξωτερικοῦ ἐτριπλασιάσθησαν. Ὀφείλομεν νὰ ἐνθαρρύνωμεν τοὺς ὁμογενεῖς τοῦ Ἐξωτερικοῦ, διότι ἕως τώρα διεπράξαμεν πολλὰ σφάλματα. Τὸ πρῶτον σφάλμα διεπράχθη κατὰ τὸ 1932 ἀπὸ τὸν γερμανοθρεμμένον κουκουὲ Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν Βαρβαρέσον μὲ τὸν νόμον περὶ δραχμοποιήσεως. Μὲ ἠρώτησε τότε, ἐὰν προτιμῶ τὴν πτώχευσιν τῶν Τραπεζῶν, ἀπὸ τὸ σταμάτημα τῶν ἐμβασμάτων τοῦ ἐξωτερικοῦ. Καὶ τοῦ ἀπήντησα ἀδιστάκτως, νὰ πτωχεύσουν αἱ Τράπεζαι καὶ ἀναλαμβάνω νὰ ἱδρύσω νέας. Τὸν ἠρώτησα δὲ: Ἐὰν σταματήσουν τὰ ἐμβάσματα, ἀναλαμβάνετε νὰ τὰ ἀναπληρώσετε σεῖς; Ἡ Ἀμερική, κύριοι, δὲν εἶναι Τουρκία. Ὁ ἐκεῖ ἑλληνισμὸς κἄποτε θὰ ἀφομοιωθῇ. Ὀφείλομεν καλῶς φερόμενοι, νὰ συγκρατήσωμεν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον τὰς ἀναμνήσεις του πρὸς τὴν παλαιὰν πατρίδα. Ἤκουσα, ὅτι πρόκειται νὰ συσταθῇ Ἐπιτροπὴ εἰς τὴν ὁποίαν θ’ ἀνατεθῇ ἡ μελέτη τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς Ἐγὼ δὲν συμφωνῶ. Ὅταν τὸ 1928 ἦλθεν ὁ Βενιζέλος, μὲ ἠρώτησε τὶ θὰ συνεβούλευα νὰ πράττῃ. Τοῦ ἀπήντησα, ὅπως ἕκαστον Σάββατον καλῇ παρ’ αὐτῷ τοὺς Διευθυντὰς ὅλων τῶν Ὑπουργείων καὶ συζητῇ μετ’ αὐτῶν ὡς συντονιστὴς τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν παραδέχομαι ἄλλον συντονιστὴν ἐκτὸς τοῦ Πρωθυπουργοῦ. Αὐτὸς πρέπει νὰ καταρτίζῃ τὰ προγράμματα τῆς κυβερνητικῆς ἐνεργείας καὶ δράσεως. Διότι, κύριοι, πολὺ ἐπολλαπλασιάσθησαν τὰ διάφορα συμβούλια εἰς τὸν τόπον μας. Ἡμέραν τινα προκειμένου περὶ ὑποθέσεως ἀναγομένης εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ ἀστικοῦ δικαίου καὶ ὑπαγομένης εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως τοῦ Δημοσίου Λογιστικοῦ ἐκλήθην ὡς δικηγόρος τοῦ ἐνδιαφερομένου καὶ εὑρέθην πρὸ ἑνὸς πολυτελεστάτου συμβουλίου. Ὅλα αὐτὰ τὰ συμβούλια πρέπει νὰ καταργηθοῦν. Εἷς νὰ εἶναι ὁ συντονιστής. Τὰ δὲ Ὑπουργεῖα νὰ ἀναλαμβάνουν ἄνθρωποι πεπαιδευμένοι καὶ ἱκανοί, οἵτινες ἐν συνεργασίᾳ μὲ τοὺς Δ)ντὰς τῶν Ὑπηρεσιῶν νὰ διοικοῦν τὸ Κράτος. Ἀντιτίθεμαι ἐπίσης ἐναντίον πάσης ἀποκεντρώσεως, χωρὶς βέβαια νὰ ἰσχυρίζωμαι, ὅτι δὲν θέλω τοὺς Νομάρχας μὲ δικαιοδοσίαν τινα. Ἐὰν ὑπάρχουν ἱκανοὶ Ὑπουργοὶ δὲν ἔχομεν ἀνάγκην μεγάλης ἀποκεντρώσεως. Εἶμαι ἐπίσης ἔνθερμος ὀπαδὸς τοῦ θεσμοῦ τῶν Δημάρχων. Διότι, ἂν ὁ θεσμὸς αὐτὸς ἐλειτούργει καλῶς, πολλαὶ ἀσχημίαι καὶ πολλὰ δεινὰ θὰ εἶχον ἀποφευχθῆ. Καὶ τώρα ἂς ἔλθωμεν εἰς τὴν περιώνυμον ἀναλογικήν. Οὐδεὶς δύναται νὰ ἰσχυρισθῇ, ὅτι ἀγαπᾷ περισσότερον ἐμοῦ τὸν κ. Κανελόπουλον. Ἀλλὰ μὲ 8 ἢ 9 ψήφους τὰς ὁποίας ἔλαβε, εἶναι ἀνήκουστον νὰ διοικῇ δύο Ὑπουργεῖα. Διότι, ὁ κ. Σ. Βενιζέλος, διέπραξε τὸ σφάλμα νὰ συναρμολογήσῃ τὴν περίφημον Ε.Π.Ε., εἶναι ὀρθὸν ὅσοι ἐπῆραν ψήφους τινας νὰ ἔρχωνται ἐδῶ καὶ νὰ ζητοῦν δύο ἕως τρία Ὑπουργεῖα; Θὰ ἤμην ἀπολύτως σύμφωνος νὰ νομοθετηθῇ τὸ σφαιρίδιον μὲ πλειοψηφικὸν ἐκλογικὸν σύστημα. Ἀλλ’ ἐπὶ τέλους, ἂς νομοθετήσωμεν νὰ ἐγγράφωνται εἰς ἕνα ψηφοδέλτιον ὅλοι οἱ συνδυασμοὶ καὶ ὅλοι οἱ ὑποψήφιοι καὶ ὁ ἐκλογεὺς νὰ ἐκλέγῃ τὰ πρόσωπα τῆς προτιμήσεώς του. Ὀφείλομεν νὰ γνωρίζωμεν, κύριοι, ὅτι ἡ καλυτέρα ψῆφος εἶναι ἡ καλουμένη ἐκλεκτική. Διότι πρέπει εἰς τὸ κοινοβούλιον νὰ εἰσέρχωνται οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἴτε εἰς τὴν ἐπαρχίαν των, εἴτε εἰς ὁλόκληρον τὴν χώραν ἔχουν μίαν ὑπόληψιν, ἔστω καὶ ἂν ἀκόμη δὲν ἀνήκουν εἰς κόμματα. Ἄλλως τε τὰ κόμματα ἐγὼ τὰ ἐννοῶ ἐντὸς τῆς Βουλῆς καὶ οὐχὶ ἐκτὸς ταύτης, διότι οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες ὀφείλουν νὰ ἔχουν μίαν ἀνεξαρτησίαν γνώμης, ἕνα ἐγωϊσμόν, μίαν ὑπερηφάνειαν. Μόνον οὕτω, κύριοι, θὰ κατορθώσωμεν νὰ σώσωμεν τὴν πατρίδα μας. Ἴσως νὰ ὀφείλεται εἰς κακὴν πολιτικὴν ἐκτίμησιν, διὰ νὰ μὴ εἴπω παραγνώρισιν ἢ ἀγνωμοσύνη, τὸ ὅτι δὲν εὑρίσκεται ἤδη ἡνωμένη μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα ἡ μεγαλόνησος Κύπρος. Εἶχον τὴν τιμὴν πολιτευόμενος ἐπὶ 40ετίαν, νὰ παρακολουθήσω τὴν δρᾶσιν τοῦ Δεληγιάννη, τοῦ Τρικούπη, τοῦ Δημητρίου Γούναρη, τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου καὶ ἄλλων κορυφαίων πολιτικῶν τοῦ παρελθόντος. Καὶ ὡς ἐκ τούτου ἔχω ἀποκτήσει μίαν πολιτικὴν ἐμπειρίαν. Ἂν θέλετε ἀκούσατέ με. Πρέπει νὰ ἐνεργηθοῦν ἐκλογαὶ ἐντὸς τοῦ Ἀπριλίου μὲ Κυβέρνησιν πολιτικὴν καὶ πλειοψηφικὸν σύστημα. Ἄλλως πρόκειται περὶ προδοσίας τῆς Πατρίδος. (Χειροκροτήματα).

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Δ. Σφαέλλος.

§12Δ. ΣΦΑΕΛΛΟΣ. Μετὰ τῆς προσηκούσης προσοχῆς παρηκολουθήσαμεν τὰς ἀνακοινώσεις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, καθὼς καὶ τὰς ἀναπτυχθείσας ἀπόψεις τῶν προηγηθέντων εἰς τὸ βῆμα ὁμιλητῶν. Ἀλλ’ ἡ μὲν ἐπὶ τῶν συντετελεσμένων ἐθνικῶν καὶ γενικῶν κυβερνητικῶν ἔργων συζήτησις, ἀφοῦ ὀρθῶς δὲν ἐτέθη πολιτικόν, διὰ τῶν κυβερνητικῶν ἀνακοινώσεων, ζήτημα καὶ ἐφ’ ὅσον ἐπίκειται προσφυγὴ εἰς τὴν κρίσιν τοῦ κυριάρχου λαοῦ περιττεύει νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ ἢ συνίσταται εἰς ἁπλοῦν κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον, ὃν διὰ κατατεθεισῶν ἢ κατατεθησομένων ἐπερωτήσεων μὲ ἐποικοδομητικὸν τῶν θεμάτων σκοπὸν θὰ ἀσκήσωμεν. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον μὲ φέρει εἰς τὸ βῆμα, εἶναι τὸ καθῆκον τῆς ὑπογραμμίσεως ὡρισμένων θεμάτων καὶ ἡ ἀνάγκη τῆς ἐπὶ τέλους ἐπιλύσεως αὐτῶν, διότι ἡ σώρευσις αὐτῶν δημιουργεῖ ἐθνικοὺς κινδύνους καὶ ἀκόμη κανεὶς ἐξ ὅσων εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν εὑρισκόμεθα δὲν εἶναι ἀπηλλαγμένος εὐθύνης, διὰ τὰ εἰς τὴν χώραν συμβαίνοντα. Ὁ βαθμὸς εὐθύνης μόνον διαφέρει, μεταξὺ τῶν καθημένων εἰς τοὺς θώκους τούτους, ἀπὸ τοὺς καθημένους εἰς τοὺς θώκους ἐκείνους. Καὶ εἰς τὸ χρέος τοῦτο ἀνταποκρινόμενος, θέλω δι’ ὅσων θὰ τονίσω νὰ συμβάλω εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν αὐτῶν, ἀντικειμενικῶς χωρὶς κανένα πνεῦμα ἀντιπολιτευτικῆς διαθέσεως. Ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ὅμως, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ μεγάλου ἀγῶνος, εἰς ὃν ἀπεδύθη ὁ ἀλύτρωτος Κυπριακὸς Ἑλληνισμὸς διὰ τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐθναρχίας Κύπρου, πρὸς διενέργειαν δημοψηφίσματος διὰ τὴν Ἕνωσιν τῆς Ἑλληνικῆς Μεγαλονήσου μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα, νὰ κάμω μίαν παρέμβασιν τῆς ἀναπτύξεως τοῦ θέματός μου καὶ νὰ τονίσω, ὅτι ὁ ἀγὼν τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου διὰ τὴν Ἕνωσιν, εἶναι καὶ ἀγὼν καὶ ἀπαίτησις παντὸς Ἕλληνος βουλευτοῦ, παντὸς κόμματος τῆς αἰθούσης ταύτης, κάθε Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ὅλου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ Ἔθνους. Καὶ δὲν θὰ σταματήσῃ καὶ δὲν θὰ λήξῃ ἡ ἀπαίτησις τῆς Ἑνώσεως τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα, παρὰ ἀφ’ ἧς ἱκανοποιηθῇ τὸ δίκαιον καὶ ἡ διεθνὴς ἠθικὴ ἡ ὁποία ἤδη μὲ τὴν ἐν Κύπρῳ κατάστασιν τραυματίζεται βαρύτατα καὶ ἐπιτάσσει τὴν Ἕνωσιν τῆς Κύπρου μὲ τὴν μεγάλην μας Πατρίδα Ἑλλάδα!... Ἤδη ἐπανέρχομαι εἰς τὸ θέμα μου. Κύριοι, ἐκερδίσαμεν χάρις εἰς τοὺς γενναίους στρατιωτικούς μας ἀγῶνας τὴν δυναμικὴν μάχην τῆς Ἑλλάδος. Ἂς προσέξωμεν τώρα τὴν πολιτικὴν διαχείρισιν τῆς νίκης αὐτῆς, καὶ τὴν ἐσωτερικὴν τῶν ζητημάτων διὰ τῆς ἀξίας διακυβερνήσεως ἀντιμετώπισιν. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βασιλικός). Διότι τυχὸν ἐσφαλμένη ἀντιμετώπισις καὶ διαχείρισις αὐτῶν, δύναται νὰ ὁδηγήσῃ εἰς νέους πάλιν μαχητικοὺς ἀγῶνας, ὅπως ἀκριβῶς πολιτικὰ σφάλματα τῆς τελευταίας τριακονταπενταετίας μᾶς ἔσπειραν τὰ αἵματα καὶ τὰς καταστροφὰς καὶ τὰς θυσίας ποὺ θερίζομεν ἰδίᾳ ἀπὸ τοῦ 1941, τὴν Μέσην Ἀνατολήν, τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1944, τοὺς δευτέρους καὶ τρίτους γύρους καὶ τὰς συγχρόνους ἐθνικὰς μας συμφοράς. Μετὰ κάθε στρατιωτικὴν προσπάθειαν μιᾶς χώρας, κύριοι, καὶ ἰδίᾳ μετὰ κάθε νίκην, τὰ κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ ζητήματα ἐγείρονται ἀπαιτητικὰ εὐρυτάτων λύσεων καὶ ἀνορθωτικῆς ἀποτελεσματικῆς κατευθύνσεως. Ἀκόμη τὰ ἴδια προβλήματα τυγχάνοντα καταλλήλου ἐκμεταλλεύσεως ἀπὸ τὸν Σλαυοκομμουνιστικὸν ἐχθρὸν δύνανται νὰ ὁδηγήσουν αὐτὸν εἰς τὴν ἀνασύνταξιν καὶ ἀναβίωσιν ἐκ τῆς σημερινῆς συντριπτικῆς ἀφανείας του. Μόνος του ὁ φλυαρῶν σύγχρονος Ἐφιάλτης ποὺ ἀκούει εἰς τὸ ὄνομα «Ζαχαριάδης»—ἀλήθεια ἀφοῦ δέχονται ψευδώνυμα ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἂς δεχθοῦν καὶ αὐτὸ τὸ «Ἐφιάλτης» ποὺ τοὺς ἀναγνωρίζομεν, ὅτι μόνον εἰς αὐτοὺς ἀνήκει— μᾶς προειδοποιεῖ εἰς τὰ βιβλία του, ὅτι θὰ ἐφαρμόσῃ τὴν τακτικὴν τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν κοινωνικο–οἰκονομικῶν διεκδικήσεων ἵνα ἔχῃ τὰ ἴδια πολιτικὰ ἀποτελέσματα ποὺ εἶχε διὰ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν πολιτικῶν γεγονότων τοῦ 1931–1935. Καὶ ἔναντι αὐτῆς τῆς προειδοποιήσεως ἡμεῖς ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν μέτρα ἀνασυντάξεώς μας, κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς, ἀναλόγου μὲ τὴν περίοδον 1936–1940, ὅτε ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς μὴ φοβηθεὶς τὸν ψευδῆ μπαμποῦλαν τοῦ πληθωρισμοῦ—οἱ δειλοὶ δὲν νικοῦν ποτὲ—ἱκανοποίησεν εὐρυτάτας ἐργατικὰς καὶ ἀγροτικὰς μάζας καὶ παρεσκεύασε τὴν ἀρραγῆ ἐθνικὴν ἑνότητα τοῦ Ἀλβανικοῦ —λάθος— τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ἔπους τοῦ 1940! Ἤδη καθ’ ἣν στιγμὴν ὁμιλῶ, ἐπετράπη ἢ ἐγένετο ἀνεκτόν, συνεπείᾳ κυβερνητικῶν παραλείψεων, κῦμα ἀπεργιῶν νὰ ἐκδηλοῦται καὶ νὰ συγκλονίζῃ τὴν χώραν ὡς κῦμα διαμαρτυρίας τῶν μισθοβιώτων, τῶν ἐργατῶν, τῶν ἐκπαιδευτικῶν, τῶν ὑπαλλήλων Νομικῶν Προσώπων Δημοσ. Δικαίου καὶ ἴσως–ἴσως καὶ αὐτῶν τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων. Καὶ ὡς Ἕλλην, ἀλλ’ ἰδιαιτέρως ὡς πολιτικὸς μιᾶς κατ’ ἐξοχὴν ἐργατικῆς, ναυτικῆς, ἐμπορικῆς καὶ οἰκονομικῆς παραγωγικῆς περιοχῆς συγκινοῦμαι ἰδιαιτέρως καὶ συμμετέχω ψυχικῶς εἰς τὴν ἀγωνίαν ὅλων αὐτῶν τῶν σήμερον ἐξεγειρομένων καὶ διαμαρτυρομένων. Καὶ λυποῦμαι ἰδιαιτέρως διὰ τὴν ἀνεπάρκειαν καὶ τὴν ἀσθένειαν τῶν ἐκδηλωθεισῶν σκέψεων τῆς Κυβερνήσεως, ὡς πρὸς τὰ μέτρα διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς καταστάσεως αὐτῆς. Διότι γνωρίζω, ὅτι ἑκάστη ἡμέρα πανελληνίου ἀπεργίας στοιχίζει δρχ. 30–32.000.000.000 ἢ 2 ἑκατομμύρια δολλάρια εἰς βάρος, εἰς ἀπώλειαν ἐκ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ αὐτὰ ἀποτελοῦν κατὰ προσέγγισιν ὑπολογισμὸν τῶν ὑλικῶν ζημιῶν, χωρὶς νὰ ὑπολογισθοῦν αἱ βαθύταται ἠθικαὶ συνέπειαι ὅταν ὅλοι οἱ πολῖται, καὶ τὸ ὀλεθριώτατον, τὰ ἀνήλικα γυμνασιόπαιδά μας διδάσκωνται, ὅτι μόνον διὰ τῆς ἐπαναστατικῆς καὶ ἀπεργιακῆς ὁδοῦ ἐπιτυγχάνεται ὑποχώρησις καὶ κατανόησις τῶν ἀναγκῶν τῶν πολιτῶν ὑπὸ τοῦ Κράτους!!... Αἱ πανελλήνιοι ἀπεργίαι τῶν ἤδη ἀπεργούντων καὶ μετ’ ὀλίγον ἢ παρ’ ὀλίγον —δὲν ἐξεκαθαρίσθη ἀκόμη— καὶ τῶν Δημ. Ὑπαλλήλων, δὲν ἐπετρέπετο νὰ ἀφεθοῦν νὰ ἐκδηλωθοῦν καὶ ἀκόμη δὲν ἐπετρέπετο νὰ ἀφεθῇ νὰ συμπέσουν. Ἔχει ἡ Κυβέρνησις τὰ μέσα νὰ ἐπιτύχῃ τοῦτο, καὶ ὄχι ν’ ἀφήσῃ νὰ νεκροῦται ἡ ζωὴ τῆς χώρας. Ἀλλά, κύριοι, καὶ αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ τὰ αἰτήματα τ’ ἀφορῶντα τὰ τῆς βελτιώσεως τῶν κατωτάτων ἡμερομισθίων καὶ ὄχι τῶν ἀνωτάτων, ὄχι μόνον εἶναι λογικώτατα, ἀλλ’ οὔτε πληθωρισμὸν θὰ ἐδημιούργουν ἱκανοποιούμενα, οὔτε κίνδυνον νομισματικόν, διότι ἁπλούστατα ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθοῦν, νὰ μὴ ἐπηρεάσουν τὸ κόστος τῶν τιμῶν καὶ νὰ ἀνακουφισθοῦν οἱ ἐργάται. Τὸ ζήτημα τοῦ κόστους, κύριοι, δὲν ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὸν συντελεστὴν ἐργασίας. Ἐξαρτᾶται ἰδιαίτατα ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς, ἀπὸ τὰς μεθόδους τῆς παραγωγῆς, ἀπὸ τὸν ἐκνεωτερισμὸν τῶν ἐγκαταστάσεων, ἀπὸ τὸν χαμηλὸν τόκον τῶν χρησιμοποιουμένων κεφαλαίων καὶ ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴν κατεύθυνσιν πρὸς ἀνασυγκρότησιν τῆς ὅλης βιομηχανικῆς παραγωγῆς μας. Ἡ βελτίωσις καὶ ἡ ἐπίτευξις ὅλων αὐτῶν ἐπιτρέπει ἀδιστάκτως τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν ἐργατῶν, δι’ ἀνθρωπινωτέραν ζωήν, ἣν ἔχομεν καθῆκον ἐθνικὸν νὰ τὴν διασφαλίσωμεν! Ἀλλὰ ἐπίσης διὰ νὰ γίνουν αὐτά, ἀπαιτεῖται στενὴ συνεργασία Κράτους καὶ ἐργοδοτικοῦ–βιομηχανικοῦ κόσμου, ἢ τῶν τεχνικῶν ἂν θέλετε, τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν εἶδα πουθενά, δεδομένου, ὅτι τὸν βιομήχανον τὸν θεωροῦμεν φορολογητέον παράγοντα ἀλλ’ οὐδέποτε τὸν ἐθεωρήσαμεν συνεργάτην τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας ἣν θεωροῦμεν ἀγροτικήν, ἀλλὰ τίποτε δὲν βλάπτει καὶ ἂν ἀκόμη δὲν εἶναι—ποὺ εἶναι ἤδη—νὰ τὴν καταστήσωμεν καὶ βιομηχανικὴν ὅπως εἶναι ἐν μέρει καὶ ναυτική. Καὶ ὅταν διὰ τῆς καταλλήλου μεταχειρίσεως τῶν κρατικῶν ἐφοδίων τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀποδοθοῦν εἰς τὸ ἐμπόριον, τὸν φυσικὸν φορέα των, ὡς παρακατιὼν θ’ ἀποδείξω, ἐπιτύχωμεν εὐθηνοτέραν διάθεσιν αὐτῶν εἰς τὸν ἐργάτην, ὅταν τὰ βιομηχανικὰ εἴδη καταστήσωμεν εὐθηνότερα διὰ τῶν ὀργανωτικῶν βελτιώσεων, τότε ὅλο τὸ περιθώριον δικαιοῦται καὶ πρέπει νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν ἐργάτην ποὺ τόσον ἡρωϊκὰ ὑπέμεινεν, ἕως τὴν κατάλληλον στιγμὴν μὲ ἀνώτερον ἐθνικὸν καὶ θυσιαστικὸν φρόνημα. Καὶ ἡ κατάλληλος αὐτὴ στιγμὴ εἶναι ἡ σημερινή. Διότι ἂν τώρα δὲν ἀνανεώσωμεν τὸν βιομηχανικόν μας ἐξοπλισμὸν καὶ τὴν ὀργάνωσίν μας τὴν σχετικὴν διὰ τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ δὲν ἐπιτύχωμεν, τότε δὲν θὰ πραγματοποιήσωμεν αὐτὴν ποτὲ ἄλλοτε ὑπὸ τόσον εὐνοϊκὰς συνθήκας, ὡς σήμερον. Καὶ θὰ ἠδυνάμεθα ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸν δογματισμόν, νὰ ἐνθυμηθῶμεν καὶ ὅ,τι προπολεμικῶς ἐγένετο εἰς τὴν χώραν μας, καὶ εἰς ἄλλας χώρας, ὅπου οἱ μαγικοὶ οἰκονομικοὶ χειρισμοὶ τοῦ Γιαλμὰρ Σὰχτ ἐπολλαπλασίασαν τὴν οἰκονομικὴν δύναμιν καὶ κοινωνικὴν καὶ ἐθνικὴν συνοχὴν ὅπου ἐφηρμόσθησαν. Οὕτω ἐφ’ ὅσον ἐδίδαμεν εἰς τὰς 300.000 τῶν ἀνειδικεύτων ἐργατῶν μας μίαν αὔξησιν 5.000 δρχ. εἰς ἕκαστον θὰ εἴχομεν ἐπιβάρυνσιν γενικοῦ κόστους 450 δισεκατομμυρίων ἐτησίως. Ἠδύνατο ἡ Τρ. Ἑλλάδος νὰ ἐδάνειζεν ἐπὶ ἐξοφλήσει τὸ ποσὸν τῶν ἐπὶ πλέον κατὰ μῆνα ἐργατικῶν λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν δαπανῶν ἐπὶ διετίαν μηνιαίως μὲ ἐπιτόκιον 3% εἰς τὰς Βιομηχανίας, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐκαλοῦντο διὰ τῆς κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς 2ετίας ἀνασυγκροτήσεώς των νὰ ἐπιτύχουν πτῶσιν τῶν δαπανῶν των, ὥστε μετὰ διετίαν ἐξοφλοῦσα τὸ χρέος νὰ μὴ αἰσθανθοῦν βάρος, οὔτε αὔξησιν κόστους τῶν τιμῶν νὰ ἔχωμεν. Ἀλλὰ αὐτά, κύριοι, ἀπαιτοῦν πνοὴν καὶ πίστιν καὶ γνῶσιν τοῦ θέματος καὶ διαχειριστὰς προερχομένους ὄχι ἀπὸ τὴν θεωρίαν ἀλλὰ τὴν πρᾶξιν ἥτις ἔχει καὶ ὡς φάρον τὴν θεωρίαν. Καὶ θὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι εἰς Η.Π.Α. εἰς τὰς κυβερνητικὰς οἰκονομικὰς θέσεις τοποθετοῦνται ἄνθρωποι ἐπιτυχημένοι εἰς ἐπιχειρήσεις. Καὶ ὁ νῦν Ἀρχηγὸς τῆς Οἰκονομικῆς Ἀμερ. Ἀποστολῆς κ. Πόρτερ πρὶν ἢ καθέξῃ τὴν εἰς τὴν Πολιτικὴν Ὑπηρεσίαν τῆς Πατρίδος του θέσιν, ἦτο Διευθυντὴς Μεγάλης Ἐπιχειρήσεως. Τὸ αἴτημα τῶν ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων, κύριοι, πρὸς βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν των δὲν εἶναι ἐπαιτεία ἑνὸς κοκκάλου, πρὸς κορεσμὸν πείνης. Εἶναι αἴτημα ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸ δικαίωμα τὸ ὁποῖον ἔχει ὁ ἐργάτης τῆς Ἑλλάδος νὰ ζήσῃ μετὰ ἀπὸ τὰς βαρείας θυσίας του, μίαν ἀνθρωπίνην τουλάχιστον ζωήν. Καὶ δὲν δικαιοῦσθε, νὰ τοῦ ἀρνηθῆτε ἁπλῶς μὲ πληθωρικοὺς.... φόβους! Τοῦτο θὰ ἐπιτευχθῇ μὲ ἕνα μόνον τρόπον: Μὲ ἀλλαγὴν ὅρων παραγωγῆς. Ἄν παραβλέψετε αὐτὸ τότε γλύφετε τὴν γλῶσσα σας ὡς γαλαὶ ἐπὶ τῆς λίμας. Ἀλλὰ θὰ ἐπακολουθήσῃ τραγικὴ ἐξάντλησις καὶ κακὸν τέλος. Πάντα ταῦτα ἀπὸ μιᾶς πλευρᾶς φυσικά, συνδέονται μὲ πλήρη μεταβολὴν εἰς τὰς βιομηχανοπαραγωγικὰς συνηθείας μας μὲ τὸ Σχέδιον Μάρσαλ, μὲ τὰς Τραπεζιτικὰς πιστώσεις μὲ τὰ ἐθνικὰ κεφάλαια, τὸ κυκλοφοριακὸν ζήτημα, τὸν Προϋπολογισμὸν καὶ τοῦ καθ’ ὅλου βιομηχανικοῦ προγράμματος τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Κυβέρνησις ἀντὶ ὅλων αὐτῶν, μᾶς ὡμίλησεν εἰς ἀντιμετώπισιν τῆς ὀξύτητος τῶν ἀπεργιῶν περὶ νομοθετήματος ἐλέγχου τοῦ κόστους ἀπὸ μεγάλην τριμερῆ Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία θ’ ἀναθέσῃ εἰς ὑποεπιτροπὰς νὰ μελετοῦν, νὰ τῆς εἰσηγοῦνται καὶ αὐτὴ μὲ τὴν σειράν της νὰ εἰσηγῆται εἰς τὴν Κυβέρνησιν κλπ. κλπ. Αὐτὰ ἴσως νὰ μὴ εἶναι ἄσχημα, ἴσως νὰ εἶναι παγίως ὠφέλιμα, ἀλλὰ πάντως οὔτε τὸ ἀπεργιακὸν κῦμα κατευνάζουν οὔτε κατορθώνουν ν’ ἀποκρύψουν, ὅτι φαίνεται πὼς ἡ Κυβέρνησις ἀγνοεῖ, ὅτι δι’ ὡρισμένους —τοὐλάχιστον— τομεῖς τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς αὐτὰ τὰ κοστολόγια καὶ οἱ ἔλεγχοι ἐφαρμόζονται ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς Βρεταννικῆς Οἰκονομικῆς Ἀποστολῆς (1946 Κλὰρκ) ἐφαρμόζονται κατὰ διαδοχὴν ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολὴν καὶ ὑποβάλλονται ἤδη ἀνὰ τρίμηνον τόσον εἰς αὐτὴν τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολὴν ὅσον καὶ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ, τὴν Ἀγορανομίαν καὶ Ἐφορίαν συγκεντρώσεως φορολογικῶν στοιχείων, καθὼς καὶ εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Βάμβακος καὶ τὸ Ἐπιμελητήριον. Ἄν λοιπὸν αὐτὴ ἡ λεπτομερειακὴ διαδικασία καὶ παρακολούθησις ἑνὸς τομέως τῆς παραγωγῆς εἰς τὴν Κυβέρνησιν εἶναι ἄγνωστος, τότε θὰ εἰπῇ, ὅτι ἢ αἱ ἐπιτροπαὶ αὐταὶ δὲν ἀποδίδουν ὁπότε ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐλέγξιμος ἢ ὅτι ἀποδίδουν καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀγνοοῦσα αὐτὰς εἶναι πάλιν ἐλέγξιμος ἀγνοοῦσα τὶ γίνεται περὶ τοὺς πόδας της ἀπὸ τὰ ὄργανα καὶ τὰς ὑπηρεσίας της!... Ἂν ὁ χρόνος ἐπήρκει, θὰ ἔθετα ὑπ’ ὄψει σας λεπτομερέστερα στοιχεῖα. Ἐξ ἄλλου δὲν εἶναι μόνον οἱ ἐργάται ποὺ ἐξεγείρονται διεκδικοῦντες τὰ δικαιώματά των. Εἶναι καὶ οἱ Δημ. Ὑπάλληλοι καὶ ἡ ἱκανοποίησις τῶν Δημ. Ὑπαλλήλων κατὰ ἕνα βῆμα μόνον γίνεται διὰ τοῦ Κώδικος Δ. Ὑπαλλήλων ἐνῷ ἡ μισθολογικὴ ἱκανοποίησις αὐτῶν συνδέεται μὲ τὴν ὕπαρξιν ἢ τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ Κράτους. Ὅσον περισσότερον ἱκανοποιοῦμεν τοὺς Δ. Υ. τόσον περισσότερον ἱκανοποιητικὴ θὰ καθίσταται ἡ λειτουργία τοῦ Κρατικοῦ Μηχανισμοῦ καὶ ἡ ἐξ ἀπόψεως ἐσόδων κατάστασίς του. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐπικαλῆται τὸν προϋπολογισμὸν πάντοτε. Ὀφείλει νὰ ὑποδείξῃ εἰς τὸ ἁρμόδιον μέλος της, ὅτι ζωὴ δὲν ὑπάρχει εἰς τὸ Κράτος μόνον μὲ τὸ «φορολογεῖν» ἢ τὸ «οὐκ ἂν λάβῃς παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος». Οὔτε διατηρεῖται ζωὴ μὲ τὸ «δὲν ἔχω». Ζωή, ὑπάρχει καὶ διατηρεῖται μὲ τὸ «ἐπινοῶ!». Καὶ τὴν ἐπινόησιν αὐτὴν θὰ τὴν ἀναζητήσῃ εἰς τὴν κατάργησιν τῆς διαχειρίσεως τῶν κρατικῶν ἐφοδίων ποὺ ἀφήνουν ζημίαν 120 δισεκατομμυρίων καὶ τοῦ ἄρτου ποὺ ἀφήνει 210 δισεκατομμύρια ζημίαν, εἰς τὴν ἐπέκτασιν τῶν μονοπωλίων, εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ἀκινήτου περιουσίας τοῦ Κράτους, ποὺ δίδει σήμερον 5 δισεκατομ. ἐξ ὅλου τοῦ Κράτους, εἰς κοινωφελεῖς συνδυασμούς, μεταβολὴν τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἀκόμη εἰς ὀργάνωσιν εἰδικῶν πόρων ὅπως π.χ. τὰ «Μονοπώλια διὰ τὴν γραφικὴν ὕλην τῶν σχολείων» ποὺ θὰ ἦτο ἕνας τεράστιος πόρος διὰ τὴν Παιδείαν. Ἀλλ’ ὁμιλῶν διὰ τὴν παιδείαν ἀναμιμνήσκομαι τὴν συνταράξασαν τὴν ἐκπαίδευσιν καὶ τοὺς γονεῖς ὑπόθεσιν τῆς ληξάσης σήμερον ἐκπαιδευτικῆς ἀπεργίας ἢ ἂν προτιμᾶτε τῶν παραιτήσεων τῶν καθηγητῶν. Ὀλεθριώτερον μάθημα διὰ τὴν ψυχὴν τῶν γυμνασιοπαίδων δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ. Τοῦτο ἐτόνισα καὶ εἰς τοὺς ἰδίους κ.κ. καθηγητὰς ὅταν τοὺς ἐπεσκέφθην εἰς τὴν συνέλευσίν των. Καὶ ἐκφράζω τὴν ἀνακούφισίν μου διότι ἔληξεν ἔστω καὶ θλιβερώτατα διὰ τὸ Κράτος ἡ ἀποχὴ–παραίτησις τῶν Καθηγητῶν τῆς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, ἀποχὴ δι’ ἣν ὡς πατὴρ βαθύτατα ἠγανάκτησα. Διὰ τοῦτο παρὰ τὴν ἰδιαιτέραν μου ἐκτίμησιν εἰς τὰ προσόντα καὶ τὴν ἀξίαν τοῦ κ. ὑπουργοῦ Παιδείας νομίζω, ὅτι ὁ ὑπουργὸς τῶν ἀνεκδότων σχολικῶν βιβλίων, τῶν τιμωριῶν καὶ συγχωρήσεων τοῦ Πολυτεχνείου, τῆς καταπληκτικῆς ἀπεργιακῆς ἀναστατώσεως τῆς Παιδείας πρέπει νὰ ἀναλάβῃ ἄλλην θέσιν Κυβερνητικήν, ἀλλ’ ὑπουργὸς Παιδείας δὲν ἠμπορεῖ, δὲν ἐπιτρέπεται, δὲν εἶναι ἀνεκτὸν νὰ εἶναι. Ἀλλὰ καὶ πάλιν θὰ ἐπιστρέψω εἰς τὴν ἀφετηρίαν καὶ τὸ κέντρον τοῦ θέματος. Ὁ προϋπολογισμὸς δὲν εἶναι σκοπός. Εἶναι μέσον καὶ δι’ ἐπινοήσεων δέον νὰ καταστῇ ἱκανός. Μὲ τὸ ἐπώνυμον τῶν χρηματιστηριακῶν πράξεων καὶ ἀξιῶν. Μὲ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ἀκινήτου περιουσίας τοῦ Δημοσίου. Μὲ τὴν διεύρυνσιν τῶν λαχείων καὶ τῶν μονοπωλίων, μὲ τὴν κατάργησιν τῆς διαχειρίσεως κρατικῶν ἐφοδίων, καὶ μὲ τὴν ἀναζωογόνησιν τῆς βιομηχανίας διὰ νὰ δώσῃ μὲ τὸ ἐμπόριον φορολογητέαν ὕλην, μὲ ἀναβίωσιν τῆς κρατικῆς πίστεως μὲ τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 18 μὲ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν συναλλαγῶν καὶ καταθέσεων εἰς χρυσὸν μὲ τὴν εἰσροὴν τοῦ Αἰγυπτιακοῦ καὶ Ἑλληνο– Ἀμερικανικοῦ κεφαλαίου μὲ τὴν κινητοποίησιν τῶν 8.000.000 χρ. λιρῶν ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὸν τόπον. Ἂν δὲν πράξωμεν ὅπως λέγω, θ’ ἀκολουθήσῃ ὁ οἰκονομικὸς ἀποπνιγμός. Θ’ ἀναφέρω χαρακτηριστικοὺς ἀριθμούς. Οὕτω ἡ διαχείρισις Κρατ. Ἐφοδίων κατέλιπεν τὸ 1948–49 συμφώνως πρὸς τὸν ἀρχικὸν προϋπολογισμὸν καὶ ὄχι ὡς διεμορφώθη τελικῶς ὅταν ηὐξήθη ἡ ζημία, ζημίαν εἰς τὸ Κράτος 122 δισεκ. Καθ’ ἣν ὥραν ἀπὸ τὴν σάκχαριν μόνον τὸ Κράτος ἐκέρδιζεν ἐκτὸς τῶν δασμῶν 100% τῆς τιμῆς. Ἀπὸ τὰ δημητριακὰ — ἄρτον κλπ. ζημίαν 210 δισεκατ., ἀπὸ τὸ ρύζι, τὴν φακήν, τὰ φασόλια καὶ τὰ γάλατα τὶ νὰ εἴπω; Ὁ ἐνάλιος πληθυσμὸς τοῦ Σαρωνικοῦ εἶναι εὔγλωττος εἰς τὴν βαθεῖαν εὐγνωμοσύνην του πρὸς τὸν ἰδιότυπον αὐτὸν Κρατικὸν παρεμβατισμὸν ποὺ εἶναι εἰς ἀνατροπὴν τῆς ἀποστολῆς του, εἰς βλάβην παραγωγῶν, καταναλωτῶν, ἐμπόρων καὶ Κράτους!!! Ἀπὸ τὰ εἴδη μονοπωλίου τὸ Κράτος κερδίζει 400% καὶ ἂν τοῦτο διενοεῖτο νὰ πράξῃ ἔμπορος ἰδιώτης θὰ ἐτυφεκίζετο αὐθωρεὶ ὡς ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ. Καὶ παρ’ ὅλα αὐτά, τὸ Κράτος ΕΧΕΙ ΖΗΜΙΑΝ!!! 120 δισεκατ. Ἀλλοίμονον δὲ ἂν ὁμιλήσω διὰ τὰ 50.000.000.000 ποὺ ἐστοίχισεν ὁ καιάδας τοῦ Κρατικοῦ Ἐξοπλισμοῦ εἰς τὴν ἀξέχαστον ἐποχὴν Μπακοπούλου, ἀλλὰ καὶ ἀναλόγως καὶ μετέπειτα... Εἶπον καὶ ἄλλοτε καὶ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι μὲ 70.000.000.000 ἐτησίως, μὲ ὁμολογίες 30ετοῦς ἐξοφλήσεως, μὲ 3% θὰ ἐξωφλούσαμεν τὸ ½ τοῦ προπολεμικοῦ δημοσίου χρέους καὶ θὰ ἀνεστηλώναμεν τὴν πίστιν, ἐνῷ μὲ 280– 300.000.000.000 ἐτησίως μὲ ὁμολογίας 10ετεῖς πρὸς 3% θὰ ἐξωφλούσαμεν τὸ ½ τῶν προπολεμικῶν καταθέσεων καὶ θὰ ἀνεστηλώναμεν τὴν τραπεζικὴν πίστιν. Μὲ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν συναλλαγῶν εἰς χρυσόν, θὰ προσθέσωμεν εἰς τὴν κυμαινομένην κυκλοφορίαν μας τῶν 1.200–1.400. 000.000.000 δραχ. ἐπὶ πλέον 1.800.000.000.000 ἄνευ ἐκδόσεως χαρτονομίσματος, ἔχοντες ἰδιόρρυθμον δυνομισματικὴν κατάστασιν καλύπτουσαν πλήρως τὰς κυκλοφοριακὰς ἀνάγκας μας, αἵτινες κατέστησαν ἀσφυκτικαὶ καὶ συνεπάγονται βαρύτατον τόκον μέχρι 40–35%. Δεδομένου δέ, ὅτι ἡ σχέσις δαπανῶν προϋπολογισμοῦ (ἄνευ τοῦ ποσοῦ ἐξ Ἀμερικανικῆς Βοηθείας) εἶναι κυκλοφορία ⅓ τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἕπεται, ὅτι 3 φορὲς πρέπει νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸ Δημόσιον Ταμεῖον ὅλον τὸ χαρτονόμισμα διὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅλαι αἱ ἀνάγκαι τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τοῦτο ἀπαιτεῖ ἡράκλειον καὶ συντριπτικὴν προσπάθειαν διὰ τὸν συναλλασσόμενον καὶ τὴν οἰκονομίαν τοῦ τόπου. Αἱ συνολικαὶ πιστώσεις τῶν Τραπεζῶν ἀνερχόμεναι εἰς 1.689.000.000.000 ἀντιστοιχοῦν πρὸς τὸ ⅕ τῶν προπολεμικῶν, αἵτινες εἰς σημερινὰς δραχμὰς θὰ ἦσαν 5.750.000.000.000. Καὶ αἱ καταθέσεις σήμερον εἶναι 900.000.000.000, ἐνῷ αἱ προπολεμικαὶ ἦσαν εἰς σημερινὰς δραχ. 5.060.000.000.000, ἄρα πενταπλάσιαι καὶ πλέον. Ὑπ’ αὐτὰς τὰς συνθήκας ζητῶ νὰ δώσητε δυνατότητα νὰ ἔλθῃ μέρος τοῦ Ἑλληνικῆς Ἰδιοκτησίας Κεφαλαίου ἐξ Ἀμερικῆς, τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται εἰς 7.000.000.000 δολλάρια καὶ ἐκεῖ ὄχι μόνον μένει ἄτοκον, ἀλλὰ πληρώνει καὶ φύλακτρα, ἐνῷ ἐδῶ τοκιζόμενον ἱκανοποιητικώτατα διὰ τοὺς κομιστάς του μὲ 5–6% θὰ εὐηργέτει τὴν οἰκονομίαν μας ποὺ πληρώνει 35–40% τόκον! καὶ οὕτω, μόνον οὕτω, μὲ εὐθηνὰ κεφάλαια, μὲ ἀνασυγκροτημένην τὴν βιομηχανικὴν παραγωγήν, θὰ δυνηθῆτε νὰ ἱκανοποιήσητε, ὡς ἁρμόζει, τὸν Ἕλληνα ἐργάτην. Πάντως, ν’ ἀσχοληθῶμεν, κύριοι, κἄποτε καὶ μὲ τὰ οἰκονομικά. Διότι εἶναι ἱκανὰ μὲ τὴν ἐκδικητικότητα ποὺ ἔχουν νὰ διασείσουν τὰ θεμέλια τῆς κοινωνικῆς καὶ ἐθνικῆς συνοχῆς μας. Ἂν δὲν θὰ προσέξωμεν, ὅταν θὰ ἐκλείψῃ ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια θὰ μετανοήσωμεν πικρῶς, ὅπως ἐπίσης πικρῶς θὰ μετανοήσωμεν ἂν δὲν κινητοποιήσωμεν τὰς Ἑλληνικὰς λευκὰς ἐνεργειακὰς πηγάς. Μὴ ἀκοῦτε μόνον τὴν ΕΜΠΑΣΚΟ! Ἴσως νὰ μὴ εἶναι ἀνιδιοτελὴς ἀπολύτως. Κἄποτε καὶ τὰ πετρέλαιά μας τῆς Ζακύνθου, ἐδέησε νὰ κλεισθοῦν, διότι τρομακτικὰ διεθνῆ συμφέροντα θὰ περιεπλέκοντο. Εἶναι τώρα εὐκαιρία καὶ αὐτὰ καὶ ὁ χρυσὸς τοῦ Ἀξιοῦ καὶ τῶν ἄλλων Μακεδονικῶν (Παγγαίου, Ἀβρὲτ– Χισὰρ κλπ.) περιοχῶν, νὰ ἀναζητηθοῦν πρὶν εἶναι ἀργά. Ἐξ ἄλλου, προσέξατε τὴν ἰδιοκτησίαν καὶ ρυθμίσατε τὸ ἐνοικιοστάσιον, διότι ἄλλως ἐγκληματεῖτε. Δὲν ζητῶ ἀποχαλίνωσιν τῶν ἰδιοκτητῶν. Ἀλλ’ ἰδιοκτησία δὲν εἶναι μόνον αἱ πολυκατοικίαι. Καὶ μικραὶ οἰκίαι, μοναδικὸς πόρος ζωῆς σήμερον, ὁδηγοῦν μὲ τὸ ἐνοικιοστάσιον —ὡς βαθύτατα συγκεκινημένος παρηκολούθησα μίαν εἰδικὴν συγκέντρωσιν ἰδιοκτητῶν— πολλάκις εἰς βαθεῖαν ἀπόγνωσιν καὶ ἀργὸν θάνατον καταδικασμένων ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου. Δὲν δικαιοῦσθε νὰ φέρεσθε ἀπέναντι τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὅπως ἀκριβῶς δὲν δικαιοῦσθε νὰ φενακίζετε ἀγοραστὰς καὶ πωλητὰς τῆς κατοχῆς μὲ τὸν ἀντισυνταγματικὸν ἀναγκαστ. νόμον τῶν ἀγοραπωλησιῶν. Καὶ ἐπειδὴ δὲν διαβλέπω διάθεσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ τὸν καταθέσῃ εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς κύρωσιν, δηλῶ, ὅτι τὸν καταθέτω ἐγὼ σήμερον καὶ τὸν παραδίδω εἰς τὸ Προεδρεῖον ὡς Σχέδιον Ψηφίσματος. Οὕτω, θὰ τερματισθῇ κατ’ ἀνάγκην τὸ περιμάχητον ζήτημα, ἐπιφυλάττομαι δὲ ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενον νὰ ἀναπτύξω ἐν καιρῷ τὰς ἀπόψεις μου. Πρὶν τερματίσω, ἐπιθυμῶ ὀλίγα καὶ περὶ τῶν προσεχῶν ἐκλογῶν νὰ εἴπω. Αὗται, συντρέχει κάθε ἐθνικὸς καὶ πρακτικὸς λόγος νὰ διεξαχθοῦν ἀπὸ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν ἀντικαθισταμένων τῶν ὑπουργῶν Ἐσωτερικῶν, Δικαιοσύνης καὶ Δημοσίας Ἀσφαλείας δι’ Ἀνωτάτων Δικαστικῶν. Οὐδέποτε ἐν Ἀγγλίᾳ, κοιτίδα τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, ὑπηρεσιακὴ διεξάγει ἐκλογάς. Ἄν ὑπάρχῃ λαϊκὸν ρεῦμα, οὐδεὶς δύναται ν’ ἀντισταθῇ, ὅπως δὲν ἔπραξεν οὐδὲν ἀποτελεσματικὸν ἡ Κυβέρνησις Σοφούλη, ὅταν τὴν ἀπεδοκίμασεν εἰς τὰ 1946 ὁ λαός. Καίτοι δὲν ἔχω λόγους νὰ ἀμφιβάλλω ἂν τὸν Μάϊον θὰ ἔχωμεν ἐκλογάς, ὅμως ἢ θὰ πρέπει νὰ γίνουν αὐταὶ μὲ πλειοψηφικὸν καὶ διαγραφὰς ἀπεριορίστους, ἢ εἰς ἑνιαῖον ψηφοδέλτιον ὅλα τὰ Κόμματα καὶ οἱ ὑποψήφιοι καὶ ἀφοῦ ψηφίσῃ ὁ ἐκλογεὺς τὸ Κόμμα τῆς προτιμήσεώς του, ἐν συνεχείᾳ ψηφίζει ὅποιους θεωρεῖ ἀξίους ἀπὸ ὅλα τὰ Κόμματα καὶ τοιουτοτρόπως αἱ ἕδραι καταλαμβάνονται εἰς κάθε Κόμμα ἀπὸ τοὺς ὄντως ἀξιωτέρους βουλευτάς, κατὰ τὴν κοινὴν περὶ τὰ πρόσωπά των ἐκτίμησιν, ἀσχέτως τῆς κομματικῆς τοποθετήσεως αὐτῶν. Μὴ λησμονῆτε, ὅτι ἡ προσεχὴς Βουλὴ δὲν θὰ ἔχῃ τὴν ἐθνικὴν ὁμοιογένειαν τῆς σημερινῆς. Θὰ εἰσέλθουν κατά τινα τρόπον ἀπολογηταὶ τῶν θεωριῶν καὶ τῆς πολιτικῆς ἐκείνης, τὴν ὁποίαν αἱματηρῶς μόλις ἐσχάτως ἀπεκρούσαμεν καὶ τὸ ἐπίπεδον τῆς Βουλῆς πρέπει νὰ διευκολυνθῇ νὰ εἶναι καλύτερον ὅσον τὸ δυνατὸν ἐπιστημονικῶς, εἰς πεῖραν ζωῆς, ἦθος, προπαίδευσιν, πεῖραν θεμάτων καὶ ἱκανότητας πολιτικάς. Πρὶν ἢ κατέλθω τοῦ βήματος, ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω, ὡς μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος, ὅτι τὸ ἐπιτελεσθὲν ἔργον εἶναι ἄξιον προσοχῆς καὶ εἶναι ὅ,τι ἦτο δυνατὸν νὰ παρασχεθῇ ὑπὸ τὴν ἀντίληψιν τῶν συνθηκῶν ποὺ διάγομεν καὶ τὸν τρόπον μὲ ἕνα ναὶ καὶ μὲ ἕνα ὄχι ποὺ πρόκειται νὰ ψηφισθῇ. Ἴσως ἐγὼ ἀτομικῶς νὰ εἶχα καὶ ἔχω ἄλλας φιλοδοξίας διὰ τὸν Καταστατικὸν Χάρτην τῆς μεταπολεμικῆς Ἑλλάδος. Ἀλλ’ ἡ πολιτικὴ πρᾶξις, κύριοι, δὲν εἶναι μεταφυσική. Δέχεται τὸ ἄριστον δυνατὸν γενέσθαι καὶ ἀναζητεῖ τὸ ἰδανικὸν διὰ συνεχῶν ἀγώνων. Μὲ τὴν προσθήκην, ὅτι τὰ ὅσα ἐτόνισα δὲν ἀποτελοῦν Συμπολίτευσιν οὔτε Ἀντιπολίτευσιν, ἀλλὰ κατὰ συνείδησιν ἀνταπόκρισιν πρὸς τὸ κοινὸν ἐθνικὸν αἴσθημα, εὔχομαι ἡ Κυβέρνησις νὰ προσέξῃ τὰς παρατηρήσεις μου ἀπὸ τὴν μὴ ἐφαρμογὴν τῶν ὁποίων ἐγώ, ἴσως, νὰ μὴ μετανοήσω, ἀλλ’ ἀσφαλῶς θὰ βλαβῇ ὁ τόπος. (Χειροκροτήματα παρατεταμένα).

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Δημητρᾶτος, ἔχει τὸν λόγον.

§14Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἡ κρίσιμος περίοδος τῆς ἐθνικῆς δοκιμασίας παρῆλθεν. Ἡ Ἑλληνικὴ γῆ, ἥτις καὶ πάλιν ἐποτίσθη μὲ ἄφθονον αἷμα, εἶναι ἤδη ἐλευθέρα. Ἡ κομμουνιστικὴ ἐπιβουλὴ κατὰ τῆς Πατρίδος, χάρις εἰς τὸν ἡρωϊσμὸν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων καὶ τὴν φωτεινὴν ἡγεσίαν των ἐξουδετερώθη. Βεβαίως, μία Κυβέρνησις φέρει πάντοτε τὴν εὐθύνην ἔναντι τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους, διὰ τὴν καλὴν ἢ κακὴν διεξαγωγὴν τοῦ ἀγῶνος. Εἰς τὴν πρώτην περίπτωσιν, τὴν καλὴν διεξαγωγήν, ἡ ἐπιτυχία ἐπαυξάνει τὴν ἐπιρροήν της, προσθέτει εἰς αὐτὴν δύναμιν καὶ τῆς προσδίδει αἴγλην. Εἰς τὴν δευτέραν ὅμως περίπτωσιν, τὴν κακὴν διεξαγωγήν, ἡ ἀποτυχία τῆς ἀφαιρεῖ γόητρον, γεννᾷ εὐθύνας καὶ κἄποτε ἐπισύρει κυρώσεις. Καὶ αἱ μετεκλογικαὶ διαδοχικαὶ Κυβερνήσεις, ἄλλαι περισσότερον καὶ ἄλλαι ὀλιγώτερον φέρουν τὴν εὐθύνην, τὴν μεγάλην ἱστορικὴν εὐθύνην, τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ συμμοριτισμοῦ, τῶν κολοσσιαίων ἐκ ταύτης ὑλικῶν καταστροφῶν καὶ τοῦ ἀφθόνως χυθέντος αἵματος. Διότι ἡ κακὴ διεχείρισις τοῦ ὅλου ἀγῶνος καὶ ἡ ἀνικανότης των ἀναμφισβητήτως συνετέλεσαν εἰς τὴν ἐξάπλωσιν καὶ τὴν συντήρησιν τοῦ συμμοριτισμοῦ, εἰς τὴν ἐπαύξησιν τῶν παντοίων δεινῶν τοῦ λαοῦ καὶ εἰς τὴν διοικητικὴν ἀποσύνθεσιν. Ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως δὲν μὲ ἐνθουσιάζει, καθὼς καὶ ἡ δημοσιονομικὴ τοιαύτη, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀρχιτεκτονικὸν κατασκεύασμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, διότι βασίζεται κυρίως εἰς ἐμμέσους φόρους καὶ εἰς τὴν ἀφαίμαξιν τῶν ἀγροτικῶν καὶ μικροαστικῶν τάξεων. Ἀντιθέτως μὲ ἀνησυχεῖ καὶ θὰ ἀνησυχῇ πάντα ἐνδιαφερόμενον διὰ τὰ κοινά, ἡ οἰκονομικὴ ἀπαθλίωσις τοῦ λαοῦ, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐκπηγάζουν ἐπιτακτικαὶ κοινωνικαὶ ἀνάγκαι. Αὐταὶ αἱ ἀνάγκαι ποὺ προβάλλουν σήμερον ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν λαϊκῶν αἰτημάτων καὶ ἀπαιτοῦν ἱκανοποίησιν. Ἡ Κυβέρνησις, βάσει τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα κατέχει, ἐβεβαίωσεν, ὅτι γνωρίζει κλάδους βιομηχανιῶν ἢ ὡρισμένας ἐπιχειρήσεις, ὅπου τὸ περιθώριον τῶν κερδῶν εἶναι τοιοῦτον, ὥστε ἡ βελτίωσις τῶν ἡμερομισθίων καὶ μισθῶν, ἰδίως τοῦ κατωτάτου ὁρίου, τούτων, δὲν θὰ ἐδικαιολόγει ἐπίπτωσιν αὐτῶν ἐπὶ τῆς τιμῆς τῶν προϊόντων. Ἰσχυρίσθη ὅμως, ὅτι δὲν δύναται νὰ λάβῃ, ἀπὸ τὴν γνῶσιν καὶ μόνον τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, ἀποφάσεις, καὶ δι’ αὐτὸ θέλει ἐξαρτήσει ταύτας καὶ τὴν οὐσιαστικὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἀπὸ τὰς εἰσηγήσεις μιᾶς συσταθησομένης κεντρικῆς ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία θὰ ἀπαρτίζεται ἀπὸ ἀντιπροσώπους τῶν ἐργοδοτῶν, τῶν ἐργατῶν καὶ τοῦ Κράτους καὶ ἡ ὁποία θὰ ἐλέγχῃ τὴν βασικὴν παραγωγὴν τῆς Χώρας, διὰ τῆς συστάσεως ὑποεπιτροπῶν καὶ τῆς συλλογῆς στοιχείων ἀφορώντων τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Ἆραγε ὅμως ἡ ἔλλειψις μιᾶς τοιαύτης ἐπιτροπῆς ἀφαιρεῖ τὴν δυνατότητα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἱκανοποιήσῃ αἰτήματα τὰ ὁποῖα ἡ ἰδία ἀναγνωρίζει ὡς δίκαια; Δὲν ἦτο ἀρκετὴ ἡ ὕπαρξις τοῦ συμβουλίου ἐργασίας τὸ ὁποῖον στηρίζεται εἰς τριμερῆ ἐκπροσώπησιν καὶ ἐπὶ πλέον τὴν συμμετοχὴν διανοουμένων; Δὲν ἦτο ἀρκετὴ ἡ ὕπαρξις τῆς εἰδικῆς ἐπιτροπῆς ἡ ὁποία πρὸ τοῦ πολέμου προσήρμοζεν ἑκάστοτε τὰ κατώτατα ὅρια ἡμερομισθίων καὶ μισθῶν πρὸς τὸν τιμάριθμον τῆς ζωῆς καὶ εἰς τὴν ὁποίαν συμμετεῖχε καὶ ἀντιπρόσωπος τοῦ τότε λειτουργοῦντος Ἀνωτάτου Οἰκονομικοῦ Συμβουλίου; Δὲν ἦτο ἀρκετὴ ἡ ὕπαρξις τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἐδιαφερομένων τάξεων καὶ τοῦ Κράτους καὶ τῶν παρ’ αὐτῶν συγκροτουμένων ἐπιτροπῶν καὶ ὑποεπιτροπῶν, αἱ ὁποῖαι συνήθως μελετοῦν καὶ καταρτίζουν τὰς συλλογικὰς συμβάσεις ἐργασίας, βάσει τῶν προσκομιζομένων ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων εἰδικῶν στοιχείων; Ἐὰν ὅμως ὅλα αὐτὰ τὰ συμβούλια καὶ αἱ ἐπιτροπαί, θεωροῦνται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ὄργανα, ὄχι χρήσιμα, παρ’ ὅλην τὴν πεῖραν καὶ τὴν ἱκανότητά των διὰ τὴν συγκέντρωσιν στοιχείων ἀφορώντων τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, τὰς παραγομένας ποσότητας καὶ τὴν τιμὴν τῶν βιομηχανικῶν καὶ ἄλλων εἰδῶν, διατὶ δὲν χρησιμοποιοῦνται καὶ μάλιστα διὰ τοῦ συνήθους τρόπου τῆς ἐλευθέρας συλλογικῆς προσφυγῆς τῶν ἐνδιαφερομένων, τὰ δικαστήρια τῆς διαιτησίας; Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ διαιτησία, πρωτοβάθμιος καὶ δευτεροβάθμιος, ἥτις στηρίζεται εἰς τριμερῆ ἐπίσης ἐκπροσώπησιν καὶ ἥτις τελεῖ ὑπὸ τὴν προεδρίαν δικαστοῦ, δηλαδή, προσώπου ἠγγυημένης ἀμεροληψίας καὶ κοινῆς ἐμπιστοσύνης, ἦτο καὶ εἶναι τὸ μᾶλλον ἁρμόδιον ὄργανον ρυθμίσεως ζητημάτων ἀφορώντων τὰς ἑκάστοτε οἰκονομικὰς ἢ ἄλλας διαφορὰς ποὺ προκύπτουν μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργατῶν τοῦ οἱουδήποτε ἐπαγγέλματος καὶ ἡ ρύθμισις τῶν ὁποίων ἀπαιτεῖ προηγουμένην ἔρευναν στοιχείων τεχνικῶν, οἰκονομικῶν καὶ παραγωγικῶν, ἐκ τῆς μελέτης τῶν ὁποίων καὶ μόνον δύναται νὰ ἐξακριβοῦται τὸ πραγματικὸν παραγωγικὸν κόστος. Εἶναι ἐπίσης ὄργανον διπλῆς διαδικασίας συλλογικῶν διαφορῶν πρώτου καὶ δευτέρου βαθμοῦ, ἀπολαμβάνον, πλήρους ἐμπιστοσύνης τῶν ἐνδιαφερομένων τάξεων. Διατὶ οὔτε καὶ αὐτὸ τὸ ὄργανον δὲν χρησιμοποιεῖται; Ἢ μήπως ἡ σύστασις τῆς νέας ἐπιτροπῆς ἁπλῶς ἐφευρέθη πρὸς διατήρησιν τοῦ καθεστῶτος τῆς λιμοκτονίας; Ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰς προγραμματικὰς αὐτῆς δηλώσεις, ὡμίλησε μὲ σαφήνειαν διὰ περιθώρια βιομηχανικῶν καὶ ἄλλων κερδῶν. Ἐὰν αὐτὸ εἶναι σωστὸν σημαίνει, ὅτι τὰ περιθώρια τῶν κερδῶν κἄποιοι θὰ τὰ ἐκαρποῦντο καὶ αὐτοὺς πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ τοὺς φέρῃ εἰς τὴν ἐπιφάνειαν.

§15Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Εἶσθε ἐν γνώσει καὶ ξεύρετε τὶ σημαίνει αὐτὸ ποὺ λέγει ἡ Κυβέρνησις. Ὅλα αὐτὰ ἔχουν δοθῆ ἀπὸ τὰς ἐπιχειρήσεις.

§16Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Εἰς πλείστους κλάδους θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ αὐξηθοῦν τὰ ἡμερομίσθια ἄνευ ἐπιβαρύνσεως τοῦ καταναλωτικοῦ κοινοῦ. Πῶς ἐξηγεῖται τὸ φαινόμενον νὰ ἔχωμεν ἐπίπεδον παραγωγῆς βιομηχανικῆς 85% ἔναντι τοῦ προπολεμικοῦ καὶ ἡ στάθμη τῶν ἡμερομισθίων νὰ εἶναι μόλις 40–45% ἔναντι τῶν προπολεμικῶν; Πρὸ τοῦ πολέμου τὸ ἐπίπεδον τῆς ζωῆς τῶν ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων μόλις ἐπλησίαζε τὰ περιθώρια τῶν πολιτισμένων χωρῶν. Καὶ ἐὰν τότε εἴχομεν μειωμένην ἀγοραστικὴν δύναμιν, κατὰ ποίαν λογικὴν αὕτη αὐξάνεται εἰς τὸ ἥμισυ; Αὐτὴ ὅμως ἡ τρομακτικὴ μείωσις ἀποτελεῖ θετικὸν καὶ ἄμεσον κίνδυνον διὰ τὴν φυλετικήν μας ὑπόστασιν; Ἡ σημερινὴ ἐργατικὴ ἡγεσία διάκειται φιλικῶς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ θὰ ἐγνώρισε πρὸς αὐτήν, ὅτι τὸ κῦμα τῶν ἀπεργιῶν δὲν ὀφείλεται εἰς κομμουνιστικὴν ἐπίδρασιν, ἀλλ’ εἰς λόγους κοινωνικῆς ἀνάγκης. Θὰ γνωρίζετε, νομίζω, τὰς ἀποφάσεις τῆς 6ης Ὁλομελείας τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία ἀφοῦ ἀνεγνώρισε τὴν ἧτταν της, κατὰ τὴν ἀπεγνωσμένην καὶ ἐγκληματικὴν προσπάθειάν της νὰ καταλάβῃ τὴν πολιτικὴν ἐξουσίαν, διεπίστωσεν, ὅτι πλέον τίποτε ἄλλο δὲν τῆς ἀπομένει παρὰ ἡ ἐπιστροφὴ εἰς τὸ παρελθόν, δηλαδή, ἡ πάλη εἰς τὸ οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν πεδίον. Ὁ κομμουνισμὸς εἶναι ἰδέα ἡ ὁποία δύναται εὐκόλως νὰ προσελκύῃ ἐκείνους ποὺ νοιώθουν αἴσθημα ἀδικίας καὶ ποὺ συνήθως εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν πίεσιν σταθερῶν δυσχερειῶν καὶ πρὸ παντὸς βιοτικῶν. Ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰς οἰκονομικὰς ἀνάγκας τῶν ἐργαζομένων διὰ νὰ μὴ διαμορφωθῇ μία νέα κατάστασις μὲ συνεπείας ποὺ θὰ ρίξουν τὸν λαὸν σὲ δρόμο κοινωνικῶν διαταραχῶν. Ἡ ἀπεργία τῶν ἐκπαιδευτικῶν εἶχεν αἴτημα ἠθικὸν καὶ οἰκονομικόν. Αἱ διαδοχικαὶ ἀπεργίαι τῶν τροχιοδρομικῶν ὀφείλονται εἰς ἀδυναμίαν τοῦ Κράτους νὰ προστατεύσῃ, ὅ,τι οἱ κοινωνικοὶ νόμοι ὁρίζουν πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Κυβέρνησις δείχνει περιφρόνησιν. Ἡ κοινωνικὴ καὶ ἐργατικὴ νομοθεσία πρέπει νὰ τηρῆται μὲ αὐστηρότητα. Ἡ ἐξουδετέρωσις τῆς κομμουνιστικῆς διεισδύσεως μεταξὺ τῶν λαϊκῶν μαζῶν εἶναι πρωτίστως ἔργον μιᾶς φωτισμένης κοινωνικῆς πολιτικῆς. Γιατὶ κομμουνισμὸς σημαίνει ἄρνηση τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικὴ πολιτικὴ σημαίνει ἄρνηση τοῦ κομμουνισμοῦ. Βεβαίως ὑπάρχουν αἱ συμπληγάδες καὶ δέχομαι, ὅτι πολλὲς φορές, ἀλλὰ κανεὶς σκέπτεται νὰ κάνῃ καὶ ἄλλα ρεύματα ἀντιμετωπίζει. Εἰς αὐτὲς ὅμως τὶς περιπτώσεις τῶν φραγμῶν καὶ τῆς ἀδυναμίας καλυτέραν ὑπηρεσίαν προσφέρει ὁ Ὑπουργὸς ἐκεῖνος, ποὺ παραιτεῖται. Τὶ συμβαίνει μὲ τὸ Ι.Κ.Α.; Οἱ θεσμοὶ τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως ὑπάγονται διεθνῶς εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν αὐτονόμων ὀργανισμῶν. Ἡ διοίκησίς των ἀπαρτίζεται ἀπὸ ἀντιπροσώπους ἐκ τῶν ἠσφαλισμένων, τῶν ἐργοδοτῶν καὶ τοῦ Κράτους. Διατὶ ἐξεδόθη νόμος ποὺ ἀφήρεσε τὰ δικαιώματα τῆς διοικήσεως; Ποῖες εἶναι αἱ βασικὲς σκέψεις τῆς Κυβερνήσεως ἐπ’ αὐτοῦ; Θέλει νὰ μεταβάλῃ τὶς βάσεις τοῦ Ὀργανισμοῦ; Ὁ θεσμὸς τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως, ἀντιπροσωπεύει ἕνα σταθμὸ στὴν ζωὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ἔχει θεμέλια γερά, στηρίζεται ἐπὶ τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν ἐργαζομένων καὶ εἶναι ὅμοιος κατὰ βάσιν μὲ τὸν Τσεχοσλοβακικὸν θεσμόν, Διὰ νομοθετήματος, ἐγκριθέντος ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, διωχετεύθησαν τὰ κεφάλαια τῶν Ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου, τὰ ὁποῖα ὑπερβαίνουν συνολικῶς τὰ 500 δισεκατομμύρια, εἰς τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν. Συνεπῶς ἡ ἀξιοποίησις αὐτῶν τῶν κεφαλαίων, ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε σημαντικὸν πόρον διὰ τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν, περιῆλθεν ἀντὶ μικροῦ τόκου εἰς χεῖρας ὁμάδος ἰδιωτῶν. Εἰς τὸν αἰῶνα μιᾶς προηγμένης κοινωνικῆς πολιτικῆς, πῶς συνέβη οἱ ἄνθρωποι τοῦ πλούτου νὰ λάβουν τὰ κεφάλαια τῶν πτωχῶν ἐργατῶν, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε αὐτοὶ νὰ ἔλθουν ἀρωγοὶ τῶν πενεστέρων τάξεων; Ἐὰν ὑπῆρχον λόγοι σχετιζόμενοι μὲ τὴν κυκλοφορίαν τοῦ νομίσματος, τότε θὰ ἔπρεπε νὰ ἱδρυθῇ Τράπεζα Ἐργασίας πρὸς ἐκπλήρωσιν τῶν κοινωνικῶν σκοπῶν. Ἀπὸ τὰ κεφάλαια αὐτὰ ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα θὰ πρέπει περίπου νὰ κερδίζῃ 165 δισεκατομμύρια κατ’ ἔτος, ἐνῷ αὐτὰ ἀνήκουν εἰς τὸν ἄνεργον, εἰς τὸν ἀνάπηρον, εἰς τὸν φυματικὸν συνταξιοῦχον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ παραχώρησις εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν κυβερνητικὴν κοινωνικὴν πολιτικήν, τότε εἶναι ὀρθὸν καὶ ἐπίκαιρον τὸ αἴτημα τῶν ἐργαζομένων περὶ ἐθνικοποιήσεως τῶν Τραπεζῶν.

§17Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Εἴπατε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπῆρε τὰ κεφάλαια αὐτὰ καὶ τὰ ἔδωσεν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν. Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐρωτήσω, ποῦ ἦσαν τοποθετημένα τὰ κεφάλαια αὐτὰ πρὶν πᾶνε στὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν;

§18Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Ἐψηφίσθη νόμος εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Ὑπουργόν, ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ παράτασις διὰ μίαν πενταετίαν, ἵνα ἰσχυροποιηθῇ ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα καὶ ἐνθαρρυνθῇ ἡ εἰσροὴ κεφαλαίων ἐκ τοῦ Ἐξωτερικοῦ.

§19Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ὁ νόμος ὑπῆρχεν ἀπὸ τοῦ 1928 καὶ ἡ ἰσχύς του εἶναι μέχρι τοῦ 1950, ὁ δὲ ψηφισθεὶς καὶ μὴ δημοσιευθεὶς νόμος παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως ἐπανέλαβεν, ὅ,τι εἶπον πολλοὶ ἄλλοι νόμοι, ὅτι τὰ ἔτη τῆς Κατοχῆς δὲν προσμετρῶνται διὰ τὴν διάρκειαν τοῦ προνομίου.

§20Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ὁ παλαιὸς νόμος δὲν περιελάμβανε τοὺς ὀργανισμούς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐδημιουργοῦντο μετὰ τὸ 1928, καὶ τὸ προνόμιον ἔληγε τὸ 1950.

§21Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Τότε πίπτει ἡ ἀγόρευσίς σας, διότι περιορίζεται μόνον εἰς τοὺς ἔκτοτε ἱδρυθέντας ὀργανισμούς. Ἀλλὰ καὶ ἐπ’ αὐτοῦ αἱ γνῶμαι διχάζονται.

§22Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου τὴν εἰσήγησιν τοῦ Ὑπουργοῦ.

§23Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Τὸ κείμενον τοῦ νόμου τὸ ἔχετε; Διαβάσατέ το παρακαλῶ.

§24Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. ..... (Ἀναγινώσκει)....

§25Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Δὲν ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου τὸ ἀκριβὲς κείμενον τοῦ νόμου. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἀναγινώσκετε ἀπὸ τὴν λέξιν «ἀντιστοίχως» σημαίνει, ὅτι ὑπάρχει καὶ κἄποιος ἄλλος στίχος, τὸν ὁποῖον δὲν ἐδιαβάσατε. Διαβάσετέ τον λοιπὸν καὶ αὐτόν.

§26Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. ..... (Ἀναγινώσκει)....

§27Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Πρόκειται προφανῶς περὶ τῆς συμβάσεως τοῦ 1928. Ἐκεῖνο ποὺ ἐνθυμοῦμαι ἐγὼ εἶναι, ὅτι δὲν ἐπρόκειτο παρὰ περὶ μιᾶς παρατάσεως τετραετοῦς λόγῳ τῆς κατοχῆς. Τώρα δὲ μοῦ ἔφεραν ἕνα χαρτὶ εἰς τὸ ὁποῖον βλέπω τὸ ἑξῆς: «Λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν... (ἀναγινώσκει).....

§28Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Αὐτὸ εἶναι πρόφασις, κ. Πρόεδρε.

§29Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Τὰ ὅσα ὑπεστήριξα, ἐξακολουθῶ νὰ τὰ ὑποστηρίζω. Τὸ θέμα εἶναι τοῦτο, ὅτι διὰ τῆς δευτέρας παραγράφου γίνονται δύο πράγματα, ἀφ’ ἑνὸς μὲν παρατείνεται τὸ προνόμιον μέχρι τοῦ 1954, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν ἐδημοσιεύθη ἢ ὄχι ὁ νόμος, ἀφ’ ἑτέρου δὲν ἐξαιροῦνται οἱ ἠσφαλισμένοι τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Χαίρω δὲ παρὰ πολύ, πληροφορούμενος, ὅτι ἡ Κυβέρνησις παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως ἔθεσε πολιτικὸν ζήτημα καὶ κατόπιν τούτου ἐπέτυχε πλειοψηφίαν, ἐν τούτοις δὲν ἐδημοσίευσε τὸν νόμον, πρᾶγμα ποὺ φανερώνει, ὅτι ἐκ τῶν ὑστέρων ἀνεγνώρισεν, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ αὐτό, ὅτι ἐκ τῶν ὑστέρων ἀνεγνώρισεν, ὅτι ἡ ἐξέγερσις τῶν ἐνδιαφερομένων ἠσφαλισμένων ἦτο δικαία.

§30Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Θὰ μὲ ἀναγκάσητε νὰ σᾶς εἴπω ἄλλα πράγματα. Ὡμιλήσατε περὶ ἀριθμοῦ ὡρισμένων κεφαλαίων. Ἀνεξαρτήτως ἄλλων πολιτικῶν λόγων, δυνάμει τῶν ὁποίων ἐχάθησαν αὐτὰ τὰ κεφάλαια, σᾶς λέγω σήμερον, ὅτι ὑπῆρχον ὡρισμένα κεφάλαια, ἀφοῦ βλέπετε, ὅτι μετεφέρθησαν ἀπὸ τὸ ἕνα τραπέζι εἰς τὸ ἄλλο καὶ ἐρωτῶ: ποῦ ἦσαν πρίν;

§31Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Τὰ κεφάλαια αὐτὰ διωχετεύοντο εἰς διαφόρους Τραπέζας, ἀνάλογα μὲ τὸ συμφέρον τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων.

§32Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ἔχετε, λοιπόν, ὡς βασικὸν ἐπιχείρημα, ὅτι ἐπεθύμουν οἱ ἠσφαλισμένοι νὰ τὰ ἔχουν εἰς διαφόρους Τραπέζας.

§33Χ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ. Δὲν εἶναι αὐτό, κ. Πρόεδρε.

§34Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Δὲν εἶναι αὐτό. Τὰ κεφάλαια αὐτὰ εἶχον τὸ δικαίωμα τὰ Δ. Σ. τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν νὰ τὰ τοποθετοῦν ὅπου τὰ συμφέροντά τους ἐπέβαλλον.

§35Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Τὰ κεφάλαια αὐτὰ σεῖς μὲν ὑποστηρίζετε ὅτι εἶχον δικαίωμα οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ νὰ τὰ τοποθετοῦν ὅπου θέλουν, εἶναι δὲ γνωστόν, ὅτι ὅλαι αἱ Τράπεζαι καθ’ ὅλην αὐτὴν τὴν περίοδον ἐπεβάρυνον τὰ κεφάλαια αὐτὰ μὲ περισσοτέρους τόκους, ὅπως εἶναι καὶ γνωστόν, ὅτι ἀμφισβητεῖται τὸ δικαίωμα τῶν ὀργανισμῶν αὐτῶν, διότι ἐπεγένοντο τῆς συμβάσεως τοῦ 1928, νὰ τὰ δίδουν ἢ ὄχι εἰς τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν. Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι, ἐπειδὴ τὰ ἔδιδον εἰς τὰς μικροτέρας Τραπέζας καὶ ἐγένετο μεγαλύτερος ὑψωμὸς τοῦ τόκου, ἐσκέφθη ἴσως ἡ Κυβέρνησις νὰ τὰ πάῃ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν, σύμφωνα μὲ τὴν ὑποχρέωσιν ποὺ εἶχε, ἐν τῇ δυνατότητι νὰ ἐξασφαλίσῃ ἐκεῖθεν ὡρισμένους εὐθηνοτέρους τόκους.

§36Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Τὸ πρόβλημα ποὺ θέτω ἐγώ, εἶναι πρόβλημα συνδεόμενον μὲ τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν σκοπῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν ἱδρυμάτων. Τὰ κεφάλαια αὐτὰ τὰ ἀσφαλιστικὰ ἱδρύματα τὰ ἀξιοποιοῦσαν, εἴτε μὲ τὴν μορφὴν τῆς ἐκπληρώσεως τῶν σκοπῶν, ποὺ τὰ καταστατικά των ὁρίζουν—π.χ. οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ ἔχουν δικαίωμα νὰ δίδουν στεγαστικὰ δάνεια......

§37Δ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΣ. Ἀπηγορεύθη αὐτό, δυνάμει ἄλλου νόμου.

§38Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ἱδρύματα ἔχουν ὡρισμένους σκοπούς, οἱ ὁποῖοι, σχετίζονται, εἴτε μὲ τὴν συγκρότησίν των, εἴτε μὲ τὴν τοποθέτησιν τῶν κεφαλαίων των κατὰ τρόπον ποὺ νὰ ἀποτελοῦν ἐγγύησιν ἀξιοποιήσεως. Ἡ διεθνὴς σύμβασις, ἡ ἀφορῶσα τὸν τρόπον τῆς διοχετεύσεως αὐτῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν χρημάτων, ἔχει καθορίσει ὡρισμένους θεμελιώδεις σκοπούς. Ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς σκοποὺς δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποφύγῃ κανένας Ἀσφαλιστικὸς Ὀργανισμός. Ἀναγνωρίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δυνατὸν νὰ εὑρίσκετο ὑπὸ τὸ καθεστὼς μιᾶς ἀνάγκης ἡ ὁποία τὴν ὑπεχρέωσε νὰ προωθήσῃ τὰ κεφάλαια αὐτὰ εἰς μίαν Τράπεζαν χωρὶς νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει συμφέροντα κοινωνικά, Ἀλλ’ ὑπῆρχον ἄλλοι τρόποι καὶ ὄχι οἱ τρόποι, τοὺς ὁποίους ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ τοὺς ἀνατρέψῃ.

§39Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Περὶ ρουσφετολογίας ἐπρόκειτο.

§40Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ὁ κ. Δημητρᾶτος ἔθιξεν ἕνα θέμα καὶ μάλιστα, μὲ κἄποιαν ἀδυναμίαν, διότι φαίνεται, ὅτι δὲν εἶχε ὅλα τὰ στοιχεῖα. Χαίρω πολὺ διὰ τὴν πρότασιν ποὺ ἔκαμεν, ὅτι μποροῦσε νὰ γίνῃ μία Τράπεζα Ἐργασίας. Αὐτὸ εἶναι ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ τὸ μελετήσωμεν, ἀλλὰ τὰ ἄλλα πράγματα, μὲ συγχωρεῖτε, θὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἦσαν ἐκτὸς τῆς πραγματικότητος. Τώρα λέγουν, συνάδελφοί τινες, ὅτι τὸ ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ ρουσφετολογίαν. Εἶναι ὅμως γνωστὸν—καὶ ἠμποροῦμεν νὰ τὸ εἴπωμεν, ὅτι τὴν στιγμὴν ἐκείνην διεπραγματεύοντο διάφοροι Τραπεζιτικοὶ Ὀργανισμοί. «Δῶσε μου τὰ κεφάλαιά σου καὶ θὰ σοῦ δώσω 6, 7, 10, 11%». Αὐτὸ ἠθέλησε πρὸς στιγμὴν νὰ πλήξῃ ἡ Κυβέρνησις.

§41Χ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ. Εἶναι ὀρθὸν αὐτὸ ποὺ λέγετε. Ἀλλ’ εἶναι σφάλμα νὰ ὑποστηρίζετε, ὅτι τοῦτο ἐγένετο ὑπὲρ τῆς πτώσεως τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς, καθ’ ὅσον, ὡς γνωστόν, τὰ χρήματα τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν, τὰ ὁποῖα περιέρχονται εἰς τὰς Τραπέζας, μέσῳ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, τοκίζονται πρὸς τὸ κοινὸν μὲ πολὺ ὑψηλότερον τόκον.

§42Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Μένω καὶ ἐγὼ ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, «περὶ ἀναστολῆς τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου». Καὶ ἤδη εἰσέρχομαι εἰς τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως. Ὑπάρχουν χιλιάδες ἠσφαλισμένοι καὶ συνταξιοῦχοι, ἡ θέσις τῶν ὁποίων εἶναι τόσον μειονεκτική, ὥστε νὰ διερωτῶνται ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι μέλη τῶν διαφόρων Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Αἱ συντάξεις σήμερον καὶ τὰ διάφορα ἐπιδόματα ἔχουν κατέλθει εἰς τὸ ¼ τῶν προπολεμικῶν. Αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις ἐχειρίσθησαν τόσον ἀστόχως τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως, ὥστε νὰ παρέχεται ἡ ἐντύπωσις εἰς τὸ ἠσφαλισμένον κοινόν, ὅτι ἀπέτυχεν ὁ θεσμὸς τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ἱδρυμάτων. Ἴσως εἰς τοῦτο νὰ συνετέλεσε καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἐπὶ κεφαλῆς τῶν διαφόρων Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν καὶ εἰδικώτερον τοῦ Ἱδρύματος τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων, ἐτέθησαν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κατεπολέμησαν ἀνέκαθεν τὸν θεσμὸν τοῦτον. Ἡ Κυβέρνησις ἀτυχῶς ἐχειρίσθη τὸ θέμα κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε ὁδηγεῖ εἰς πλήρη ἀποτυχίαν, τὴν συλλογικὴν ἀσφάλισιν. Ἀτυχέστατος ἐπίσης ὑπῆρξε καὶ ὁ τρόπος τῆς διαχειρίσεως τοῦ διορισμοῦ τοῦ Γενικοῦ Διοικητοῦ τοῦ Ι. Κ.Α. Τὶ συμβαίνει μὲ τὴν ὑφισταμένην εἰς τὸ ΙΚΑ ἀνωμαλίαν; Πῶς αὐτοὶ ποὺ ἐκάρφωσαν τὰ καρφιὰ τῆς συμβάσεως διὰ τὴν ἀναδιοργάνωσιν τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ μετεκάλεσαν ὡς εἰδικὸν τὸν Ἀμερικανὸν κ. Πάουελ, ζητοῦν τώρα νὰ τὰ ξεκαρφώσουν; Ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις. Αἱ Κοινωνικαὶ Ἀσφαλίσεις θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχον ἐπεκταθῆ καὶ ἐπὶ τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν. Διότι ὁ θεσμὸς οὗτος πρέπει ν’ ἀγκαλιάσῃ τὸ σύνολον τῶν Ἑλλήνων. Καὶ διότι δὲν πρέπει ὁ ἀγρότης νὰ πεθαίνῃ σὰν σκυλὶ στ’ ἀμπέλι. Δι’ αὐτὸ εἶναι ἐπιβεβλημένον ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις νὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον Χώραν.

§43Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ὀλίγην ὑπομονὴν ἐὰν ἔχετε θὰ τὸ ἴδητε καὶ αὐτὸ πραγματοποιούμενον.

§44Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Χαίρω ἰδιαιτέρως διὰ τὴν δήλωσίν σας αὐτήν, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, διότι εἶναι καιρὸς πλέον νὰ ἀνυψωθῇ τὸ ἐπίπεδον ζωῆς τοῦ χωρικοῦ. Χωρὶς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ ἀγρότου, ἡ ἀστυφιλία θὰ ἐξακολουθήσῃ ἐντεινομένη ἐπικινδύνως. Ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις κατηνάλωσε τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν δηλώσεών της εἰς τὸ θέμα τῆς ἀνασυγκροτήσεως, οὐδόλως ἀντιμετώπισε τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας, τὸ ὁποῖον μάλιστα πρόκειται νὰ ἐνταθῇ ἐπικινδύνως μετὰ τὴν ἀποστράτευσιν τῶν σήμερον τελούντων εἰσέτι ὑπὸ τὰ ὅπλα.

§45Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Θέλετε νὰ κάμετε, ν. συνάδελφε, προϋπολογισμὸν τῆς ἀνεργίας, ἡ ὁποία τυχὸν θὰ ἐπέλθῃ εἰς τὸ προσεχὲς μέλλον; Σᾶς ἐρωτῶ: Ὑπάρχει σήμερον ἀνεργία; Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀποστρατευομένους, ὡς γνωρίζετε, ἐψηφίσθησαν ἤδη διάφοροι προστατευτικοὶ νόμοι. Βεβαίως, ὡς καὶ εἰς πᾶσαν χώραν, θὰ ὑπάρξῃ ἕνας σχετικὸς ἀριθμὸς ἀνεργίας. Ἀλλὰ πρὸς ἀντιμετώπισιν καὶ αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ ἐνδεχομένου ἡ Κυβέρνησις θὰ προσπαθήσῃ νὰ λάβῃ πάντα τὰ δυνατὰ μέτρα. Ἐὰν μάλιστα σεῖς ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας θετικόν τι μέτρον ἀποβλέπον εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ἀνεργίας, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἦτο εὐτυχὴς νὰ τὸ ἀποδεχθῇ, ἐὰν ἤθελεν εἶναι πραγματοποιήσιμον.

§46Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἀνεργία ὑπάρχει καὶ σήμερον. Τὰ γραφεῖα ἀνευρέσεως ἐργασίας κατακλύζονται καθημερινῶς ἀπὸ τοὺς ἀπολυομένους ἐφέδρους. Πέραν ὅμως αὐτῶν ὑπάρχουν καὶ οἱ ἀπόφοιτοι τῶν σχολῶν μέσης ἐκπαιδεύσεως, στερούμενοι εἰδικεύσεως, καθὼς καὶ ὁ ὄγκος τῶν ἀνειδικεύτων, ὅστις ἀποτελεῖ ἕνα ἀστάθμητον ποσοστὸν ἀνεργίας καὶ πέραν αὐτῶν ὑπάρχουν καὶ αἱ χιλιάδες τῶν συμμοριοπλήκτων.

§47Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. (Ὑπ. Ἀνοικοδομήσεως). Εἰς τὴν Αἰτωλοακαρνανίαν μέχρι πρό τινος, εἰς τὰ ἔργα ἀνοικοδομήσεως, ἐπληρώναμεν τεχνικὸν ἡμερομίσθιον 30.000 δραχμ. Προχθὲς διερχόμενος ἐκεῖθεν ἔλαβον ἕνα ὑπόμνημα τοῦ Σωματείου τῶν Ἐργατοτεχνιτῶν Οἰκοδόμων, διὰ τοῦ ὁποίου δηλοῦν, ὅτι ζητοῦν ἐφεξῆς ἡμερομίσθιον 60.000 δραχμ. Κατόπιν τούτου ἔδωσα ἐντολὴν νὰ προτιμηθοῦν εἰς τὰ διάφορα ἔργα ἀνοικοδομήσεως οἱ συμμοριόπληκτοι τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν Βάλτου καὶ Βονίτσης.

§48Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Πρόκειται κυρίως περὶ τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐξέρχονται ἀπὸ τὰ Γυμνάσια καὶ αὐτοὶ εἶναι πολλοί. Οἱ κτίσται καὶ οἱ ἄλλοι ἐπαγγελματίαι εὑρίσκουν ἐργασίαν.

§49Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ὡμίλησα διὰ τὸν ὄγκον τῶν ἀνέργων ἀκαθορίστων ἐπαγγελμάτων. Ἐκτὸς ὅμως τούτου, φρονῶ, ὅτι ἐπὶ τῶν ἀπολυομένων στρατιωτῶν, καθὼς καὶ τῶν συμμοριοπλήκτων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδράσῃ πολὺ εἰς τὸ μέλλον τους, ὅλως ἰδιαιτέρως, τὸ περιβάλλον εἰς τὸ ὁποῖον ἔζησαν τὰ τελευταῖα ἔτη τῆς στρατεύσεως καὶ τῆς δοκιμασίας. Ἐὰν αἱ κατευθύνσεις τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς βελτιώσουν τὴν ἀγροτικὴν ζωὴν καὶ σηκώσουν τὸ ἐκπολιτιστικὸν ἐπίπεδον τοῦ Ἑλληνικοῦ χωριοῦ, σημαντικὸν μέρος ἀπὸ αὐτοὺς θὰ κρατηθῇ ἐκεῖ καὶ θὰ περιορισθῇ τὸ ρεῦμα τῆς ἀστυφιλίας.

§50Δ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΣ. Αὐτὸ προβλέπει ὁ Νόμος 751 διὰ τοὺς ἀπολυομένους ἐκ τῶν τάξεων τοῦ στρατοῦ.

§51Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἡ ἀπορροφητικὴ ἱκανότης τῆς ἐπαρχίας εἶναι μικρὰ καὶ δι’ αὐτὸ ὅλοι προωθοῦνται πρὸς τὰ κέντρα.

§52Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ὅταν ἐπεσκέφθην τὸν Μάϊον τοὺς συμμοριοπλήκτους εἰς τὴν Λάρισαν, μοῦ εἶπαν, ὅτι ζητοῦν ἐργασίαν διὰ τοὺς ἄνδρας καὶ ἐκπλήσσομαι τώρα νὰ ἀκούω, ὅτι δὲν ἔχομεν ἀνεργίαν.

§53Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἄλλο κοινωνικὸν πρόβλημα εἶναι ἡ ἀνεργία τῆς ναυτιλίας. Ὀγδοήκοντα ποντοπόρα σκάφη εἶναι δεμένα εἰς Ἑλληνικοὺς λιμένας, χωρὶς νὰ γνωρίζω πόσα Ἑλληνικὰ σκάφη εἶναι δεμένα εἰς ξένους λιμένας. Ἡ ναυτιλία μας δοκιμάζεται καὶ ἡ κρίσις της δὲν προκαλεῖται μόνον ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμόν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ προστατευτικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνουν τὰ ἄλλα Κράτη. Χρειάζεται νὰ ἐκδηλωθῇ ἐνδιαφέρον διὰ τὴν ναυτιλίαν, ἰδίως τὴν ποντοπόρον, τὸ πολύτιμον αὐτὸ στοιχεῖον τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας.

§54Χ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ. Ὄχι μόνον τὰ ξένα προϊόντα ἔρχονται μὲ ξένα πλοῖα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑλληνικὰ προϊόντα, ὅπως ἡ σταφίς, στέλλονται ἐπίσης μὲ ξένα πλοῖα.

§55Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἀπηυθύνετο πρὸς τὴν Ἀμερικὴν καὶ τὴν Ἀγγλίαν, ἀκόμη καὶ εἰς ἄλλα Κράτη, δυνατὸν νὰ εἴχομεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν μείωσιν τῆς ναυτιλιακῆς κρίσεως. Ἀρκεῖ ἡ προσπάθεια νὰ ἐγένετο ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς κοινωνικῆς ἀνάγκης.

§56Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἡ ναυτιλιακὴ αὐτὴ κρίσις ὀφείλεται εἰς λόγους γενικωτέρους, προεβλέπετο δὲ ἀπὸ τοὺς ναυτικούς, ὡς διεπίστωσα κατὰ τὰς ἐπαφάς μου μετὰ τῶν ἐφοπλιστῶν εἰς τὴν Ἀμερικήν. Διότι, ὡς γνωστόν, εἰς τὴν ναυτιλίαν ὑπάρχει περίοδος καλῶν ἀγελάδων καὶ περίοδος ἰσχνῶν ἀγελάδων.

§57Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ φορτηγὸς ναυτιλία γνωρίζει κρίσιν καὶ ἄνθησιν. Τὰ κρίσεις τὰς ἀντιμετωπίζει μὲ τὰ ἀποθέματα. Ἐάν, ὅπως εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἡ κρίσις προεβλέπετο, ὅπως τοῦ εἶπαν οἱ ἐφοπλισταὶ τῆς Νέας Ὑόρκης, τότε προέχει νὰ λάβωμεν μέτρα προστασίας τῶν ναυτεργατῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἄνεργοι.

§58Δ. ΡΕΔΙΑΔΗΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε; Ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς κρίσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ναυτιλίας, τὸ ὁποῖον ἐθίξατε καὶ τῆς ἐκ ταύτης σημειουμένης ἀνεργίας εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ κρίσις δὲν ὀφείλεται μόνον εἰς τὰ γενικὰ αἴτια ποὺ εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Στοιχεῖον ἐπιτάσεως τῆς κρίσεως αὐτῆς ἀποτελεῖ ἀναμφισβητήτως ἡ παντελὴς ἀπουσία τοῦ ἑλληνικοῦ πλοίου ἀπὸ τὰς μεταφορὰς τῶν ἐξαγομένων καὶ εἰσαγομένων εἰς τὴν χώραν εἰδῶν. Ἡ συζήτησις ἑπομένως, ἡ σημερινή, δύναται νὰ ὠφελήσῃ κατὰ τοῦτο: Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις φρονῇ, ὅτι ὑπάρχουν περιθώρια σοβαρῶν ἐνεργειῶν πρὸς τὸν σκοπὸν ὅπως, τμῆμα ἔστω τῶν ἐξαγομένων προϊόντων μας καὶ τμῆμα ἐπίσης τῶν εἰσαγομένων φορτίων τῆς E.C.A., ὡς καὶ τῶν στρατιωτικῶν ἐφοδίων, μεταφέρεται δι’ ἑλληνικῶν πλοίων, ἰδίᾳ τακτικῶν γραμμῶν, τότε ἂς θεωρήσῃ τὰ ὅσα ἐλέχθησαν ἀπόψε ὡς ἔκφρασιν τοῦ πνεύματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὡς συμβολὴν εἰς τὰς περαιτέρω προσπαθείας της καὶ ἃς ἐνεργήσῃ ἐν ὀνόματι τῆς καθολικῆς βουλήσεως τοῦ λαοῦ πλησίον τῶν μεγάλων συμμάχων μας, ἵνα ἀπαλυνθῇ ἡ σημειουμένη κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ πλοίου ἀθέμιτος πολεμικὴ ἐπὶ τοῦ σημείου τῶν ἐξ Ἑλλάδος καὶ δι’ Ἑλλάδα μεταφορῶν. Ὅσον δὲ ἔντονος εἶναι ἡ προσπάθεια ἀπὸ μέρους τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ἀπὸ μέρους τῶν λοιπῶν ἁρμοδίων ὑπουργῶν, τόσον περισσότερον πρέπει νὰ εἶναι ἡ Κυβέρνησις βεβαία, ὅτι ὁμοθύμως ἐγκρίνει τὰς ἐπὶ τοῦ προκειμένου προσπαθείας της τὸ σύνολον τοῦ λαοῦ, ὅστις γνωρίζει ὅτι πολλὰ καλὰ ἔχει νὰ ἀναμείνῃ ἀπὸ τὴν ἐθνικήν μας ναυτιλίαν.

§59Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἤδη, ἔρχομαι εἰς τὸ μεγάλο κοινωνικὸν πρόβλημα, εἰς τὸ ζήτημα τῶν τιμῶν. Προπολεμικῶς εἴχαμε τὸν τιμάριθμον τοῦ κόστους τῆς ζωῆς, ἐνῷ σήμερον ὁ βασικὸς παράγων διὰ τὸν τιμάριθμον εἶναι ἡ στερλίνα καὶ διὰ τὰ ἡμερομίσθια αἱ θερμίδες.

§60Χ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ. Καὶ σήμερον ὁ τιμάριθμος γίνεται ἐπὶ τῶν παλαιῶν βάσεων.

§61Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκριβές. Ἀρχικῶς καθιερώθη τὸ σύστημα τῶν θερμίδων καὶ κατόπιν ἀπεφασίσθη ἡ ἐπιτροπὴ εἰς τὸν τιμάριθμον.

§62Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἔχει δίκαιον ὁ κ. Δημητρᾶτος. Τὸ σύστημα τῶν θερμίδων, ἤδη ἐγκατελείφθη.

§63Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου μίαν ἐπιστολὴν ἀπὸ τὸ Ρέθυμνον τῆς Κρήτης, γραμμένην ἀπὸ ἕνα ἐργάτην ἐλαιοτριβείου καὶ σχετικὴ περικοπὴ τῆς ὁποίας, ἀναφέρει τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικὰ στοιχεῖα διὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἀξίαν, δηλαδὴ τὴν ἀγοραστικὴν δύναμιν, τοῦ ἀγροτικοῦ καὶ ἐργατικοῦ εἰσοδήματος. Ὁ ἐλαιοπαραγωγὸς πρὸ τοῦ πολέμου μὲ τὴν τιμὴν μιᾶς ὀκᾶς ἐλαίου εἰσέπραττε περίπου 27–30 δραχμάς, μὲ τὰς ὁποίας ἠδύνατο νὰ ἀγοράσῃ: 2 ὀκ. ρύζι, ἢ 3 ὀκ. μακαρόνια, ἢ 2 ὀκάδες ζάχαρι ἢ 5 πήχεις ἀλατζᾶ, ἢ 3½ ὀκ. φασόλια ἢ 4 ὀκ. μπακαλιάρο, μὲ τιμὰς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Σήμερα, μὲ τὴν εἰς δραχμὰς ἀξίαν μιᾶς ὀκᾶς ἐλαίου ἀγοράζει, μὲ τὴν τιμὴν τοῦ δελτίου: Ρύζι μία ὀκᾶ, μακαρόνια 1½ ὀκᾶ, ζάχαρι μία ὀκᾶ, ἀλατζᾶ 2½ πήχεις, φασόλια 2 ὀκάδες, μπακαλιάρο μία ὀκᾶ. Ἕνας ἐργάτης ἀνειδίκευτος, πρὸ τοῦ πολέμου, τὸ πρῶτον ἐργαζόμενος, ἔπαιρνε 57 δραχμές, μὲ τὶς ὁποῖες ἠδύνατο νὰ ἀγοράσῃ ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν: Ρύζι ὀκάδες 3½, μακαρόνια ὀκάδες 5, ζάχαρι ὀκάδες 4, ἀλατζᾶ 9 πήχεις, φασόλια ὀκάδες 7, μπακαλιάρο ὀκ. 8. Σήμερα παίρνει ἡμερομίσθιον 14.300 καὶ ἀγοράζει τὰ ἑξῆς τρόφιμα, ὑπολογιζόμενα μὲ τιμὴν δελτίου: Ρύζι ὀκάδες 2, μακαρόνια ὀκ. 3, ζάχαρι ὀκάδες 2, ἀλατζᾶ πήχεις 5, φασόλια 3½ ὀκάδες καὶ μπακαλιάρο 1 300)400. Ἔχομεν καθεστὼς ἀναρχίας τιμῶν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκλείψῃ διὰ τὰ βασικὰ τουλάχιστον εἴδη. Θὰ ἔπρεπε νὰ δημιουργήσωμεν ἐσωτερικὴν ἀγοραστικὴν δύναμιν εἰς τὰ ἡμερομίσθια, ὁπότε αὐτομάτως θὰ ἐπήρχετο βελτίωσις. Ἀλλὰ διὰ νὰ γίνῃ αὐτὸ χρειάζεται ἀλλαγὴ πολιτικῆς. Δὲν γνωρίζω, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις θέλῃ νὰ κάνῃ ὅ,τι ἔκανεν ἡ Ρωσία κατὰ τὸ 1947, ἡ ὁποία διὰ ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κρίσιν τῶν ἀγαθῶν ἐμείωσεν αὐτομάτως τὴν ἀγοραστικὴν δύναμιν τῶν ἡμερομισθίων καὶ μισθῶν. Δὲν γνωρίζω, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις, ἐκτὸς τῶν ἄλλων λόγων διατηρῇ τόσον χαμηλὰ τὰ ἐπίπεδα τῶν ἡμερομισθίων καὶ μισθῶν, πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς μειώσεως τῆς ζητήσεως καταναλωτικῶν ἀγαθῶν. Βεβαίως, μόνον ἡ βαθμιαία βελτίωσις τῶν συνθηκῶν τῆς παραγωγῆς, ἡ ἐκμετάλλευσις τοῦ ἀνεκμεταλλεύτου πλούτου τῆς χώρας καὶ γενικώτερον ἡ βελτίωσις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, δύναται νὰ συντελέσῃ εἰς τὴν προοδευτικὴν αὔξησιν τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῶν μισθῶν καὶ εἰς τὴν ἀφθονίαν τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν.

§64Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ἐν συνδυασμῷ καὶ μὲ τοὺς δύο παράγοντας, τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας καὶ τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, ἐὰν θέλετε τὸ ζήτημα, ἔχει βεβαίως σχέσιν καὶ τὸ ὕψος τῶν ἡμερομισθίων.

§65Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἀνέφερα τὸ παράδειγμα τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας διὰ τῆς μεθόδου τῆς εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς, διὰ νὰ προκαλέσω τὴν Κυβέρνησιν νὰ ὁμολογήσῃ. Ἡ πολιτικὴ τῶν τιμῶν καὶ τῶν μισθῶν ἐνδιαφέρει πλείστας τάξεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ σημερινὴ κοινωνικὴ διαταραχή, ἐὰν ἐφηρμόζετο ἐπιτυχὴς πολιτικὴ τιμῶν, δὲν θὰ ἦτο βαρεῖα καὶ ὀξεῖα, ὡς ἐμφανίζεται. Ἡ περίπτωσις τοῦ φραγμοῦ κατὰ τῆς ἀναρχίας τῶν τιμῶν καὶ τῆς βελτιώσεως τοῦ ἐπιπέδου τῆς ζωῆς ἐμφανίζεται ὡς αἴτημα ὅλου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἄν δὲν βελτιωθοῦν αἱ συνθῆκαι τῆς διαβιώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, οἱ κίνδυνοι εἶναι μεγάλοι. Ἄν ἐπισκεφθῆτε, κ. Ἀρχηγὲ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος τὰς λαϊκὰς τάξεις, θὰ ἰδῆτε ὑπὸ ποίας ἀθλίας συνθήκας διαβιοῦν.

§66Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Προπολεμικῶς ἦσαν βελτιωμέναι αἱ συνθῆκαι διαβιώσεως αὐτῶν;

§67Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Βεβαίως. Τοὐλάχιστον κατὰ 60– 80% ἀνώτερον.

§68Χ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ. Ἐγένετο μεταπολεμικῶς ὑπολογισμὸς τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ κεφαλήν. Ἐξ αὐτοῦ συνάγεται, ὅτι κατὰ τὸ 1947 ἦτο 40% τοῦ προπολεμικοῦ, κατὰ δὲ τὸ 1948 60%.

§69Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ἐπέρασα ἀπὸ τὴν ἀγορὰν τῆς Θεσσαλονίκης καὶ εἶδον, ὅτι τὸ κρέας ἐκεῖ ἔχει 16.000 δρχ., ἐνῷ ἐδῶ ἔχει 30.000. Τὸ τυρὶ 14.000, ἐνῷ ἐδῶ 24.000. Ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ διαφορά;

§70Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἡ οἰκονομικὴ ἀναρχία εἶναι ὑπεύθυνος. Τώρα, ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν ἐκλογῶν. Ἡ Κυβέρνησις τῶν δύο Κομμάτων καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις συναπεφάσισαν νὰ δημιουργήσουν ἐκλογικὸν σύστημα τοιοῦτον, τὸ ὁποῖον θὰ θέσῃ φραγμοὺς εἰς τοὺς ὑποψηφίους τῶν μικρῶν Κομμάτων καὶ τοὺς ἀνεξαρτήτους. Δὲν φαντάζομαι, ὅτι τοῦτο τελικῶς θὰ ἔλθῃ εἰς ἐπιφάνειαν. Ἄς προσέξῃ ἡ Κυβέρνησις, διότι τὸ μέτρον αὐτὸ θὰ καταλήξῃ εἰς βάρος της. Ἡμεῖς, οἱ τῶν μικρῶν Κομμάτων καὶ οἱ ἀνεξάρτητοι γνωρίζομεν νὰ ἀγωνιζώμεθα καὶ οἱ ἀγῶνες μας, ἔχομεν τὴν βεβαιότητα, ὅτι θὰ ἐκτιμηθοῦν. Ἐρωτῶ, ὅμως, τὴν Κυβέρνησιν, διατὶ πρὸ τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν δὲν προκηρύσσει τὰς κοινοτικὰς καὶ δημοτικὰς τοιαύτας; Διατὶ δὲν ἀνασυγκροτεῖ τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας, ὁπότε θὰ συμβάλῃ εἰς τὴν διοικητικὴν ἀνασυγκρότησιν καὶ συγχρόνως θὰ ἐκδηλωθοῦν τὰ πολιτικὰ αἰσθήματα τοῦ λαοῦ; Αἱ δημοτικαὶ καὶ κοινοτικαὶ ἐκλογαὶ πρέπει νὰ προηγηθοῦν, διὰ νὰ ἀναδιοργανωθοῦν οἱ Δῆμοι καὶ αἱ Κοινότητες. Ἄν δὲν προηγηθοῦν, τότε ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸν ὑφιστάμενον δημοτικὸν καὶ κοινοτικὸν ὀργασμὸν θὰ ἀποδείξῃ, ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ ἀσκήσῃ ψυχολογικὴν καὶ ἠθικὴν πίεσιν, κατὰ τὰς γενικὰς ἐκλογάς. Δὲν γνωρίζω τὶ θὰ πράξῃ ἐπὶ τῶν ὅσων ἀνέπτυξα ἡ Κυβέρνησις. Μέχρι σήμερον, αἱ παραγωγικαὶ τάξεις τοῦ λαοῦ εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς διοικήσεως, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ καθεστὼς φατρίας. Ἡ καταπίεσις φθάνει πλέον εἰς ὅρια συγκρούσεως τῆς φατρίας αὐτῆς πρὸς τὸ αἴσθημα τοῦ λαοῦ. Τὸ ὑψηλὸν ἐπίπεδον τοῦ πολιτισμοῦ τῶν κατοίκων συγκρούεται εἰς πολλὰ μέρη τῆς χώρας μὲ τὴν φατριάζουσαν διοίκησιν. Καὶ ἐὰν δὲν φροντίσωμεν νὰ ἐξαλείψωμεν αὐτὸ τὸ φαινόμενον, θὰ ἔχωμεν κρίσιν ἠθικήν, ἡ ὁποία θὰ καταλήξῃ εἰς τὴν σύγκρουσιν λαοῦ καὶ διοικήσεως. Προσέξατε τὴν Δυτικὴν καὶ Βόρειον Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ ὅλην τὴν λοιπήν, διότι οἱ κάτοικοι ποὺ ἔχουν ὑψηλὸν ἐπίπεδον πολιτισμοῦ δὲν ἀνέχονται κακοδιοίκησιν. Ὄργανα τῆς διοικήσεως ἔχουν τοιαύτην κατωτερότητα, ποὺ αἱ πράξεις των δεικνύουν ἀναισθησίαν καὶ ὅμως μένουν εἰς τὰς θέσεις των. Κάμνω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν μίαν σύστασιν. Νὰ φροντίσῃ νὰ ἐκριζώσῃ τὰ αἴτια ποὺ προκαλοῦν τὴν κοινωνικὴν ταραχὴν καὶ δυσφορίαν. Διότι, ἂν δὲν ἐκριζωθοῦν αὐτά, τότε ὁ ἐπαναστατικὸς μοχλὸς τῆς ἀνατροπῆς μπαίνει βαθύτερα εἰς τὰ θεμέλια τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. (Χειροκροτήματα).

§71ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§72ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα.

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6ην μ.μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως συνέχισιν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀνακοινώσεων τῆς Κυβερνήσεως. (Ὥρα 10.30′ μ.μ.)