1949.06.10

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 59η

Παρασκευὴ 10 Ἰουνίου 1949

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 7.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Ταλιαδοῦρος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Κύριοι βουλευταί, διὰ τὴν προσεχῆ ἑβδομάδα, καθωρίσθησαν ὡς ἑξῆς αἱ ἐργασίαι τοῦ Σώματος: Τρίτην καὶ Παρασκευὴν ἔλεγχος. Τετάρτην καὶ Πέμπτην νομοθετικὴ ἐργασία.

§4Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν νομοθετικὴν ἐργασίαν θὰ περιλαμβάνεται τὸ ψήφισμα περὶ ἀγοραπωλησιῶν;

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ εἶναι τὸ ψήφισμα περὶ κυρώσεως τῶν ψηφισμάτων καὶ τῶν ἀναγκαστικῶν νόμων, καὶ τὸ ψήφισμα περὶ ἀγοραπωλησιῶν. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Γκίνης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Γ. ΓΚΙΝΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Α. Πρωτοπαπαδάκης (Ὑπουργ. Ἀεροπορίας), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἐγκρίσεως δαπανῶν τινῶν πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ οἰκον. ἔτη 1945–46, 1946–47 καὶ 1947–48 ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἀεροπορίας καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων ἐν τῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου οἰκον. ἔτους 1948–49». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Ἀντωνόπουλος, Ι. Κυρόζης καὶ Γ. Ἀστερίου καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ ἑρμηνείας τῆς ἐν παρ. 5 ἄρθρ. 53 Β. Δ. 4)5– 10–1947 «περὶ ἐνοικιοστασίου». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐργασίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀναστολῆς ἐνίων διατάξεων τοῦ Α. Ν. 2236) 40 «περὶ ἐκμεταλλεύσεως τοῦ λιμένος Ἡρακλείου». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἀνοικοδομήσεως Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπεκτάσεως εἰς Δωδεκάνησον τῆς περὶ Ἀνοικοδομήσεως κειμένης Νομοθεσίας». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κατατάξεως Λιμενικῶν Δοκίμων καὶ κανονισμοῦ τῆς ἀρχαιότητός των ὡς ἀξιωματικῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Καλλίας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ κυρώσεως ψηφισμάτων, Νομοθετικῶν Διαταγμάτων καὶ Ἀναγκαστικῶν Νόμων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Καλαντζάκος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ τῶν ἐπὶ κατοχῆς συναφθεισῶν ἀγοραπωλησιῶν ἀκινήτων».

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὡς γνωστὸν ἔχει ληφθῆ ἀπόφασις τοῦ Σώματος, ὅπως σήμερον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἔχει τὸν λόγον.

§8Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις, ἔχουσα ἐπίγνωσιν τῆς σημασίας, τὴν ὁποίαν ἔχει διὰ πλεῖστα διαμερίσματα τῆς χώρας, τὰ σιτοπαραγωγικὰ τοιαῦτα, ἡ ἐξασφάλισις ἱκανοποιητικῶν τιμῶν διαθέσεως τῶν προϊόντων των, κρίνουσα δὲ ὅτι ἡ ἐξασφάλισις αὑτὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ ἄλλως εἰμὴ διὰ κρατικῆς ἐπεμβάσεως, ἀπεφάσισε νὰ ἐνεργήσῃ συγκέντρωσιν σίτου. Πρὸ ἡμερῶν εἶχον τὴν εὐκαιρίαν καὶ τὴν τιμὴν νὰ δηλώσω εἰς τὴν Βουλήν, γενομένης ἐνταῦθα συζητήσεως, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκετο ἐν τῇ μελέτῃ τοῦ ζητήματος καὶ ὅτι συντόμως θὰ ἀνεκοίνου τὴν ἐπ’ αὐτοῦ ἀπόφασίν της. Νομίζω ὅτι ἐκπληρῶ τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν ὁποίαν ἔδωσα πρὸς τὸ Σῶμα, ἀνακοινῶν σήμερον τὴν ἀπόφασιν αὐτήν. Θὰ ἐπεθύμει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν προστασίαν της εἰς εὐρύτερον κύκλον παραγωγῶν, ὅπως ἐγένετο καὶ προπολεμικῶς τοῦτο, ἀλλὰ αἱ συνθῆκαι αἱ οἰκονομικαὶ καὶ αἱ δημοσιονομικαὶ δὲν ἐπιτρέπουν ἐπὶ τοῦ παρόντος εἰμὴ μόνον τὴν προστασίαν τῶν μικρῶν παραγωγῶν. Ἡ συγκέντρωσις θὰ ἐνεργηθῇ ὑπὸ τοὺς ἑξῆς ὅρους καὶ περιορισμούς: Σύνολον συγκεντρωτέας ποσότητος σίτου 50.000 τόννοι, σικάλεως 11.500 τόννοι καὶ 15.000 κριθῆς. Παραγωγοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔχουν δικαίωμα νὰ παραδώσουν σιτηρὰ εἰς τὴν συγκέντρωσιν θὰ εἶναι οἱ ἔχοντες ἐσπαρμένα μέχρι 50 στρέμματα. Τιμὴ συγκεντρώσεως, διὰ μὲν τὸν σῖτον ὡρίσθη 2.000 δραχ....

§9Κ. ΜΠΕΛΛΑΣ. Αἶσχος. (Θόρυβος).

§10Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.)... διὰ τὴν σίκαλιν 1550, διὰ τὴν κριθὴν 1300. Οἱ παραδίδοντες, ὅμως, εἰς τὴν συγκέντρωσιν γεωργοί, συγχρόνως μὲ τὴν τιμὴν αὐτὴν θὰ λαμβάνουν, ὡς δῶρον παραγωγῆς τρόπον τινά, δι’ ἑκάστην ὀκᾶν δραχ. 500, δηλαδὴ ὡς δῶρον ἔναντι μιᾶς ὑποσχέσεως τὴν ὁποίαν θὰ δώσουν ὅτι, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, θὰ φροντίσουν διὰ τὴν ἑπομένην καλλιεργητικὴν περίοδον νὰ αὐξήσουν τὴν κατὰ στρέμμα ἀπόδοσιν. Τοῦτο ἰσχύει δι’ ὅλα τὰ εἴδη. Ἡ συγκέντρωσις —καὶ τοῦτο ἀφορᾷ τὸν ὀργανισμὸν ὅστις θὰ ἐνεργήσῃ τὴν συγκέντρωσιν καὶ νομίζω ὅτι πρέπει νὰ τὸ ἀνακοινώσω εἰς τὴν Βουλήν— θὰ γίνῃ διὰ τῆς Κ.Υ.Δ.Ε.Π. Συγχρόνως ἀπεφασίσθη ὅπως αἱ ὑφιστάμεναι ἀπαγορεύσεις, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐλευθέραν παρασκευὴν λευκοῦ ἄρτου καὶ ζυμαρικῶν, ἀρθῶσι. Τοῦ λοιποῦ, δηλαδή, θὰ εἶναι ἐλευθέρα ἡ παραγωγὴ λευκοῦ ἄρτου καὶ ζυμαρικῶν. (Χειροκροτήματα). Νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι αἱ τιμαὶ ὅπως ἔχουν καθορισθῆ καὶ ὅπως σᾶς τὰς ἀνεκοίνωσα πρὸ ὀλίγου, παρέχουν ἱκανὴν προστασίαν εἰς τὴν παραγωγὴν καὶ διότι, ἐπαναλαμβάνω, ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ παρασχεθῇ μείζων προστασία εἰς τοὺς παραγωγούς. Ἀντιλαμβανόμεθα πλήρως ὅτι ἡ ἀξιοποίησις, ἡ ὁποία πρέπει νὰ δοθῇ εἰς τὸ προϊὸν αὐτό, εἰς τὴν καλλιέργειαν αὐτήν, ἡ ὁποία καταλαμβάνει τὸ ἥμισυ περίπου τῆς καλλιεργουμένης ἐκτάσεως καὶ ἀνάλογον ἀριθμὸν καλλιεργητῶν, ἡ ἀξιοποίησις, λέγω, ἡ ὁποία πρέπει νὰ παρασχεθῇ εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως ἐπίσης ἀντιλαμβάνεται ἡ Κυβέρνησις τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπεμβάσεως τῆς κρατικῆς μηχανῆς διὰ νὰ στηρίξῃ τὰς τιμὰς τῶν σιτηρῶν. Ἡ ἀνάγκη αὐτὴ ἐπιβάλλεται καὶ διὰ τὸ ὑψηλὸν κόστος τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς καὶ διὰ τὰς ἐξαιρετικῶς χαμηλὰς διεθνεῖς τιμὰς τῶν σιτηρῶν καὶ διότι δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἀντικατάστασις τῶν καλλιεργειῶν αὐτῶν δι’ ἄλλων καλλιεργειῶν, ἐπὶ τοῦ παρόντος. Καί, συνεπῶς, εἶναι ἀναγκαία ἡ κρατικὴ ἐπέμβασις διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ προστασία τῶν τιμῶν τῶν προϊόντων αὐτῶν. Θὰ ἀκούσωμεν καὶ θὰ δεχθῶμεν οἱανδήποτε παρατήρησιν, ἡ ὁποία θὰ γίνῃ ἐν τῇ Βουλῇ, ὅσον ἀφορᾷ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα πρὸ ὀλίγου ἔλαβον τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω πρὸς ὑμᾶς καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ σημεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι δυνατὴ ἡ βελτίωσις ἢ ἡ παροχὴ μείζονος προστασίας ἢ τῶν ὅρων ὑπὸ τοὺς ὁποίους θὰ γίνῃ ἡ συγκέντρωσις, θὰ εἴμεθα εὐτυχεῖς ἐὰν δυνηθῶμεν νὰ τὰς ἀποδεχθῶμεν. (Χειροκροτήματα).

§11Κ. ΜΠΕΛΛΑΣ. Ἠμπορεῖτε νὰ μᾶς εἴπητε μέχρι πόσας ὀκάδας θὰ παραδώσῃ κάθε γεωργός;

§12Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Μέχρι 20 στρέμματα 500 ὀκάδες, ἀπὸ 20–30 1000 ὀκάδες, ἀπὸ 30–50 1500 ὀκάδες.

§13Χ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ. Νὰ γίνῃ ἡ γενίκευσις τῆς συγκεντρώσεως.

§14Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Τὰ διαμερίσματα εἰς τὰ ὁποῖα θὰ γίνῃ ἡ συγκέντρωσις θὰ ὁρισθῶσι δι’ ἀποφάσεων τοῦ Ὑπουργοῦ Γεωργίας.

§15Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. Τὸ μέγιστον ποὺ θὰ παραδώσῃ ὁ γεωργὸς εἶναι 1500 ὀκάδες;

§16Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μάλιστα.

§17Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὀλιγώτερα στρέμματα, δὲν θὰ λάβουν μέρος εἰς τὴν συγκέντρωσιν. Ἀφήσατε ἐλευθέραν τὴν παρασκευὴν ἄρτου λευκοῦ καὶ ζυμαρικῶν ἢ μήπως καθωρίσατε καὶ τιμήν;

§18Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Ἀφοῦ θὰ εἶναι ἐλευθέρα ἡ παραγωγή;

§19Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Θὰ ἠθέλαμεν νὰ γνωρίζωμεν, ἡ τιμὴ θὰ εἶναι τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς ἢ θὰ εἶναι καθωρισμένη;

§20Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Τὸ Κράτος θὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν, εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν θὰ διαπιστωθῇ τάσις πρὸς ὕψωσιν τῶν τιμῶν νὰ ἐπεμβαίνῃ. Θὰ ἀσκῆται ἔλεγχος καὶ παρακολούθησις.

§21Σ. ΓΟΝΑΤΑΣ. Ἐὰν τὰ προσφερθησόμενα ποσά, τὰ ὁποῖα προτείνετε, ὑπερβαίνουν τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑπ’ ὄψιν της νὰ συγκεντρώσῃ, πῶς θὰ γίνουν αἱ περικοπαί, ποῖοι θὰ μείνουν ἀπ’ ἔξω;

§22Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Πάντως τὸ ποσὸν δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερβαίνῃ τοὺς 50.000 τόννους.

§23Σ. ΓΟΝΑΤΑΣ. Ἐὰν τὰ ποσὰ αὐτὰ ὑπερβοῦν τὸ ποσὸν ποὺ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας νὰ συγκεντρώσετε;

§24Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ Ὑπουργείου τῆς Γεωργίας, ἡ ποσότης ἡ ὁποία θὰ περισσεύῃ, ἐὰν ἕκαστος παραγωγὸς παραδώσῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν μόνον τὴν ποσότητα αὐτήν, ἀφοῦ παρακρατήσῃ δι’ ἑαυτὸν ὅσον ἐπαρκεῖ διὰ τὴν διατροφήν του, διὰ τὴν σπορὰν καὶ τὰς ἄλλας ἀνάγκας του, ὑπολογίζεται εἰς 55.000 τόννους. Τόση εἶναι ἡ ποσότης, ἡ ὁποία θὰ πρέπει νὰ παραδοθῇ.

§25Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν φοβεῖσθε ὅτι τὸ μέτρον αὐτὸ τῆς προστασίας τῶν παραγωγῶν μέχρι 50 στρεμμάτων, εὑρίσκεται εἰς ἀντινομίαν μὲ τὴν ἐξήγησιν τῆς σημασίας τοῦ δώρου, τὸ ὁποῖον ἐδώσατε, δηλ. νὰ ἐντείνουν τὰς προσπαθείας των δι’ ἐντατικωτέραν καλλιέργειαν καὶ παραγωγήν, ὅταν σεῖς ὁμιλῆτε ὅτι οἱ παραγωγοὶ μέχρι 50 στρεμμάτων θὰ προστατεύωνται. Οἱ παραγωγοὶ μεγαλυτέρας ποσότητος δὲν πρόκειται νὰ προστατευθοῦν καὶ δὲν ἔχει τὴν ἔννοιαν ὅτι οἱ μεγάλοι παραγωγοί, λόγῳ ἐντατικῆς καλλιεργείας, τοῦ λοιποῦ, δὲν πρέπει νὰ ἀναμένουν προστασίαν ἀπὸ μέρους τοῦ Κράτους; Μὴ τυχὸν αὐτὸ μᾶς ἀγάγει εἰς τὸ θλιβερὸν ἀποτέλεσμα, τοῦ χρόνου νὰ ἔχωμεν ἠλαττωμένην τὴν παραγωγήν, κατὰ μέτρον, τὸ ὁποῖον θὰ σημαίνῃ κίνδυνον καὶ συναλλαγματικόν, ἀλλὰ καὶ κίνδυνον ἐπισιτιστικὸν διὰ τὴν Ἑλλάδα;

§26Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Δὲν φοβούμεθα αὐτό, διότι διὰ τοῦ καθορισμοῦ τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως εἰς 2.500 δρχ., αὐτομάτως θὰ ἐπέλθῃ ὕψωσις τῶν τιμῶν εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν.

§27Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἠκούσαμεν τὰς ἀνακοινώσεις τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου. Τὰς θεωροῦμεν ἀπολύτως ἀνεπαρκεῖς. Φρονοῦμεν ὅτι τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἀνεκοινώθησαν εἶναι ἀπολύτως ἀκατάλληλα διὰ νὰ παράσχουν τὴν στοιχειώδη, ἐπιβεβλημένην ἱκανοποίησιν εἰς τὴν δυστυχοῦσαν τάξιν τῶν σιτοπαραγωγῶν τῆς Ἑλλάδος. Δὲν πρόκειται νὰ ἐξάρω οὔτε τὴν κατάστασιν τῆς δυστυχίας, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται, διότι ὁλόκληρος ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία τὸ γνωρίζει, οὔτε τὴν ἐθνικὴν σημασίαν, τὴν ὁποίαν ἔχουν οἱ ἀγροτικοὶ πληθυσμοί. Διότι ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι ἀποτελοῦν τὴν δεξαμενὴν τῶν δυνάμεων καὶ τῶν θυσιῶν τοῦ Ἔθνους. Πρόκειται νὰ εἰσέλθω συγκεκριμένως εἰς τὸ θέμα περὶ τοῦ ὁποίου πρόκειται. Διαφωνοῦμεν, πρῶτον, εἰς τὴν τιμὴν τῶν 2.500 κατ’ ὀκᾶν. Εἶναι τιμὴ ἀνεπαρκής. Βάσις τῆς τιμῆς ἔπρεπε νὰ εἶναι αἱ δαπάναι τῆς παραγωγῆς μὲ στοιχειῶδες περιθώριον κέρδους, τὸ ὁποῖον θὰ τοὺς ἐπέτρεπε μία στοιχειώδη ζωὴν καὶ αἱ 2.500 δραχμαὶ εἶναι ἀπολύτως κατώτεραι τῶν δαπανῶν τῆς παραγωγῆς. Ἡ ἰδική μας συγκεκριμένη πρότασις εἶναι 3.000 δραχ. κατ’ ὀκᾶν. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτον σημεῖον τῆς διαφωνίας μας. Δεύτερον, εὑρίσκομεν ὅτι τὸ ποσὸν τῶν 50.000 τόννων πρὸς συγκέντρωσιν, εἶναι ἀπολύτως ἀνεπαρκές, κατώτερον τῶν διαθεσίμων ποσῶν τῶν μικρῶν παραγωγῶν. Θὰ πρέπει, διὰ τοῦτο, νὰ αὐξηθῇ εἰς ποσὸν μεταξὺ 100–150 χιλ. τόννων. Τότε, ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ περιθωρίου, ἐπιτρέπεται βεβαίως ἡ ἐλπὶς ὅτι τὰ περισσεύματα τῶν μικρῶν παραγωγῶν θὰ εὕρουν μίαν δικαίαν τιμήν. Ἀλλὰ γεννᾶται τὸ θέμα, μήπως αὐτὸ τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως καὶ αὐτὴ ἡ τιμὴ δημιουργήσουν δυσχερείας ἤ, εἰς τὴν νομισματικὴν κυκλοφορίαν, μήπως ὁδηγήσουν εἰς πληθωρισμόν, ἢ μήπως ὁδηγήσουν εἰς ἀκρίβειαν τῆς ζωῆς, μὲ ὤθησιν πρὸς τὰ ἄνω τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Εἶναι αἱ δύο ἀνησυχίαι, τὰς ὁποίας καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος εἶχεν ἐκδηλώσει ἡ Κυβέρνησις καὶ αἱ ὁποῖαι τὴν ὤθησαν εἰς μίαν καταστρεπτικὴν καὶ ἄστοργον ἀπέναντι τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν πολιτικήν. Ἀπαντῶμεν, ὅτι καὶ αἱ δύο αὐταὶ ἀνησυχίαι εἶναι ἀβάσιμοι, διὰ τὸν ἑξῆς λόγον: Ἂν αἱ τιμαὶ ὁρισθοῦν εἰς 3.000 δραχ. ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἠλαττωμένην τιμὴν τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς, εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ μέση τιμὴ δὲν θὰ ὁδηγήσῃ εἰς ὑπερτίμησιν τῆς σημερινῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἐπρόκειτο νὰ ἀκολουθήσῃ αὐτὴν τὴν ὁδόν, ὑπάρχει ἄλλο σχέδιον τὸ ὁποῖον καὶ πέρυσιν ἐπροτείναμεν καὶ ἐφέτος ἐπαναλαμβάνομεν καὶ τὸ ὁποῖον δίδει πλήρη λύσιν εἰς τὸ θέμα. Ἡ δημιουργία δύο δελτίων ἄρτου, τοῦ δελτίου τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ δελτίου τῶν εὐπόρων, δίδει πλήρη λύσιν εἰς τὸ ζήτημα. Ἂν ὁ εἰσαγόμενος σῖτος χρησιμοποιηθῇ ὡς δελτίον τοῦ λαοῦ, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ δοθῇ εἰς χαμηλὴν τιμήν, ἴσως καὶ χαμηλοτέραν τῆς σημερινῆς καὶ ἂν ὁ συγκεντρούμενος σῖτος δοθῇ εἰς δελτίον τῶν εὐπόρων εἰς τὴν τιμὴν τῆς συγκεντρώσεως, τότε, χωρὶς καμμίαν ἀπολύτως ἐπιβάρυνσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ λύεται τὸ ζήτημα. Δεδομένου δὲ ὅτι τὸ ποσὸν εἶναι ἐλάχιστον καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἡμεῖς ζητοῦμεν, τῶν 100–150 χιλ. τόννων, εἶναι βέβαιον ὅτι δύναται νὰ ἀπορροφηθῇ ἀπὸ τὸ δελτίον τῶν εὐπόρων, τὸ ὁποῖον βεβαίως θὰ καθίστατο ὑποχρεωτικόν. Ἀνήκει εἰς τὸν Ὑπουργὸν τοῦ Ἐφοδιασμοῦ νὰ ἀναζητήσῃ πρέποντα τρόπον τῆς λειτουργίας τῶν δύο δελτίων. Ἂν αἱ ὑπηρεσίαι του εὑρίσκωνται ἐν δυσκολίᾳ νὰ ἀνεύρουν τὴν λύσιν, προσφερόμεθα νὰ ἐξασφαλίσωμεν ἡμεῖς τὴν λύσιν, τὸν μηχανισμὸν τῆς ταυτοχρόνου λειτουργίας τῶν δύο δελτίων, μὲ ὑποχρεωτικότητα τοῦ δελτίου τῶν εὐπόρων.

§28Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Δὲν ἐδοκιμάσθη τὸ σύστημα τῶν δύο δελτίων;

§29Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὄχι. Ἰδοὺ διατί, κύριοι βουλευταί, εἶναι τόσον ἁπλοῦν εἰς τὴν εὕρεσιν καὶ εἰς τὴν ἐφαρμογήν, ὥστε θὰ ἦτο καλύτερον νὰ καταβληθοῦν προσπάθειαι διὰ τὴν καλυτέραν ἐφαρμογήν, παρ’ ὅσον ἐνώπιον αὐτῆς τῆς ἀνησυχίας νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ἄστοργον αὐτὴν καταδίκην τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν μας. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸν κίνδυνον τοῦ πληθωρισμοῦ ἐκ τῆς ἀμέσου καταβολῆς τόσον μεγάλου ποσοῦ καὶ πέρυσιν εἴχομεν ὑποστηρίξει ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ βαθμιαία ἡ καταβολὴ τοῦ ποσοῦ εἰς τρόπον, ὥστε νὰ προφυλαχθῶμεν καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν κίνδυνον. Εἴχομεν μάλιστα καὶ πέρυσιν ὑποστηρίξει ὅτι θὰ συνέβαινεν ἀκριβῶς τὸ ἀντίστροφον. Θὰ εἶναι δυνατὸν πρῶτον νὰ γίνεται ἡ εἴσπραξις ἐκ τῆς διαθέσεως καὶ κατόπιν ἡ καταβολή, ἑπομένως νὰ συμβῇ ἀντιπληθωρισμός. Ἰδοὺ διατί, κύριοι βουλευταί, φρονοῦμεν ὅτι δὲν κατεβλήθη ἡ προσπάθεια, ἡ ὁποία ἦτο δυνατή, διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ μία στοιχειώδης ἐξυπηρέτησις τῶν πασχόντων ἀγροτικῶν πληθυσμῶν μας. Ἡ συγκέντρωσις τοῦ σίτου ἀπεφασίσθη εἰς μίαν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν αἱ ἀνάγκαι δὲν ἦσαν τόσον κρίσιμοι. Σήμερον ὁ ἀγροτικὸς κόσμος πάσχει. Αὐτὸ ποὺ ζητεῖ, εἶναι τὸ ἐλάχιστον καὶ τὸ ἐλάχιστον αὐτὸ ἀποτελεῖ στοιχειώδη ὑποχρέωσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας νὰ τὸ παράσχῃ. Ἀποδίδομεν τόσην σημασίαν εἰς τὸ θέμα, ὥστε ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ θέσωμεν πολιτικὸν ζήτημα καὶ θὰ καλέσωμεν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ λάβῃ ὑπευθύνως τὰς ἀποφάσεις της. (Χειροκροτήματα).

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Σακελλαρίου ἔχει τὸν λόγον.

§31Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, δὲν θὰ ἐλάμβανον τὸν λόγον ἐὰν δὲν ἐπρόκειτο περὶ ζητήματος, τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει ὅλους καὶ εἶναι ἐξ ἐκείνων, τὰ ὁποῖα πρέπει σοβαρῶς νὰ συζητήσωμεν μακρὰν πάσης δημοκοπίας καὶ μακρὰν πάσης ἐπιπολαιότητος, τὴν ὁποίαν ἐπιδεικνύουν οἱ ἑκάστοτε κυβερνῶντες. Τὸ ζήτημα τῆς συγκεντρώσεως εἶχεν ἐφαρμοσθῆ ἀπὸ τὸ 1928. Τότε πᾶσα ποσότης, τὴν ὁποίαν οἱ παραγωγοὶ ἠδύναντο νὰ προσφέρουν εἰς τὸ Κράτος, συνεκεντροῦτο εἰς τιμὰς ἀνωτέρας τῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένου σίτου, ἀλλ’ ὑπῆρχε περιθώριον τότε, διότι ἠδύνατο τὸ Κράτος νὰ ἐπαυξάνῃ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ ἀντιδρᾷ κατὰ τῶν δαπανῶν, τὰς ὁποίας θὰ συνεπήγετο τὸ ὑπέρογκον τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου. Εἶναι δὲ φυσικὸν νὰ μὴ δυνάμεθα ἐν Ἑλλάδι νὰ παράγωμεν τὸν σῖτον εἰς τὰς τιμὰς τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς, 1ον) διότι ἡ κατατμηθεῖσα ἰδιοκτησία δὲν προσφέρεται εἰς σιτοκαλλιέργειαν εἰς εὐρείας ἰδιοκτήτους ἐκτάσεις, 2ον) τὸ κλῖμα μας δὲν προσφέρεται εἰς ἄφθονον παραγωγὴν λόγῳ περιωρισμένης βροχοπτώσεως καὶ 3ον) τὰ λιπάσματα προσεφέροντο καὶ προσφέρονται ἀκόμη εἰς ὑπερόγκους τιμάς. Συνεπῶς τὸ πρόβλημα πρέπει νὰ λυθῇ κάπως, κατόπιν λίαν ἐμπεριστατωμένης μελέτης καὶ κατηγορῶ τὴν Κυβέρνησιν αὐτὴν τὴν στιγμήν, ὅτι κατὰ τὸν πλέον προχειρολόγον τρόπον ἔλυσε τὸ ζήτημα. Διότι εἶναι δύο ἀπόψεις τοῦ ζητήματος: 1) Πῶς θὰ ἠμπορέσωμεν ἐφέτος νὰ κάμωμεν ἐγκαίρως τὴν συγκέντρωσιν εἰς κανονικὰς τιμὰς καὶ ποσότητας καὶ 2) πῶς θὰ ἔχωμεν πραγματικὴν καὶ μόνιμον πολιτικὴν σίτου μακρᾶς διαρκείας. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα γενικῶς πρέπει νὰ λάβωμεν διὰ τὸ ὅλον ζήτημα τῆς πολιτικῆς τοῦ σίτου, εἶναι πολύπλευρα, διότι ἔχουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν συνάρτησιν τῶν παραγόντων τῶν συναλλαγματικῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐπιβάλλουν νὰ περιορίζωμεν τὰς ποσότητας τῶν εἰσακτέων σιτηρῶν καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἔχομεν τὸ δημοσιονομικὸν πρόβλημα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐπιβάλλει νὰ μὴ δαπανῶμεν πολλὰ πρὸς διατάραξιν τῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τρίτον, τὸ καὶ δυσκολώτερον, πῶς νὰ χορηγήσωμεν εὐθηνὸν ἄρτον ἀλλὰ νὰ ἀγοράζωμεν καὶ νὰ κρατῶμεν εἰς ἀκριβωτέρας τιμὰς τὸν ἐγχώριον σῖτον. Λίαν δυσεπίλυτον τὸ πρόβλημα διὰ τοῦτο δὲν λύεται μετὰ δογματισμοῦ, ἀλλὰ λύεται μετὰ κατάστρωσιν προγράμματος λεπτομεροῦς καὶ πρὸ παντὸς μὲ ρύθμισιν ὅλων τῶν ζητημάτων μὲ ἀριθμοὺς διὰ νὰ εἴμεθα ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς πραγματικότητος καὶ νὰ μὴ ὀνειροπολῶμεν ὅτι εὑρίσκομεν τὰς λύσεις καὶ νὰ δημοκοπῶμεν ὅτι θὰ ὑποστηρίξωμεν τοὺς καλλιεργητάς. Ἐὰν ὑπολογίσωμεν ὅτι ἀπὸ τοὺς καλλιεργητὰς εἶναι περίπου 200.000–250.000 οἰκογένειαι μικρῶν καλλιεργητῶν, μικτῆς συνήθως καλλιεργείας, αἱ ὁποῖαι παράγουν τόσον σῖτον, ὥστε μόλις τοὺς φθάνει διὰ τὴν ἐτησίαν διατροφήν των καὶ τὴν σπορὰν καὶ συνεπῶς δὲν κάμνουν οὐδεμίαν πώλησιν τοῦ προϊόντος τούτου, ὅτι ἔχομεν 400.000–450.000 οἰκογενείας, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ τοῦ ἐλαχίστου κλήρου τῶν 20–30 στρεμμάτων φθάνουν μέχρι 50–100 στρεμμάτων, βλέπετε ὅτι ἔχομεν 700.000 οἰκογενείας ἐν Ἑλλάδι, αἱ ὁποῖαι ἐνδιαφέρονται ἀπολύτως διὰ τὴν τιμὴν τῆς πωλήσεως τοῦ σίτου των. Συνεπῶς τὸ πρόβλημα πρέπει νὰ λύεται μετὰ πλήρους ἀντικειμενικότητος καὶ συμβιβασμοῦ τῶν διαφόρων ἀπόψεων, ἐὰν θέλωμεν νὰ εἴμεθα δίκαιοι καὶ πρὸς τὴν κοινωνίαν ἐν τῷ συνόλῳ, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰς διαφόρους αὐτὰς τάξεις. Εὐτυχῶς ἐφέτος παρ’ ὅλην τὴν δυσμένειαν τοῦ κλίματος, παρ’ ὅλην τὴν δυσμένειαν, τὴν ὁποίαν ὑπέστησαν οἱ ἀτυχεῖς παραγωγοὶ λόγῳ τοῦ ἀνταρτοπροδοτικοῦ κατ’ αὐτῶν ἀγῶνος, ὁπότε καὶ ἡ παραγωγὴ εἶναι μειωμένη, ἀλλὰ καὶ ἡ σπαρεῖσα ἔκτασις περιωρισμένη, ἔχομεν ἕνα σπουδαῖον παράγοντα οἰκονομικόν, ἐπὶ τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ ὑπολογίζωμεν. Θὰ εἴδατε χθὲς εἰς τὸ διανεμηθὲν σχέδιον τῆς διεθνοῦς συμβάσεως τοῦ Μαρτίου 1949 τῆς Οὐάσιγκτων περὶ τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον διαθέσεως τοῦ παραγομένου σίτου, ὅτι ἀρχίζει καὶ πνέει νέον πνεῦμα εἰς τὰς διεθνεῖς σχέσεις. Τὸ πνεῦμα αὐτό, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ μᾶς ἱκανοποιήσῃ ὅλους, διότι ἀρχίζει νὰ λύῃ τὰ πλέον δύσκολα προβλήματα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀπασχολοῦν, τὸ πρόβλημα τῆς διαθέσεως τῶν προϊόντων τῆς γῆς, μᾶς δίδει λέγω ἡ σύμβασις αὐτὴ μίαν εὐοίωνον εἰκόνα τοῦ μέλλοντος. Ἐὰν τὴν διαβάσετε ἐπισταμένως θὰ συναγάγητε μερικὰ συμπεράσματα. Ἐδῶ εἰσάγομεν ἐτησίως περὶ τοὺς 600.000 τόννους σίτου. Ἐφέτος ὑπολογίζεται ὅτι πρέπει νὰ εἰσαχθοῦν περὶ τοὺς 800.000 τόννους. Ἐξ αὐτῶν ἐξασφαλίζομεν 428.000 τόννους εἰς τιμὴν 1,80 κατὰ μποῦσελ, δηλαδὴ περίπου, ἐὰν ὑπολογίσωμεν τὰς δαπάνας μεταφορᾶς, φορτώσεως, ἐκφορτώσεως, ἀσφαλείας κλπ., δυνάμεθα νὰ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι τὸ προσεχὲς ἔτος ἀρχόμενον ἀπὸ 1 Αὐγούστου, ὁπότε τίθεται ἡ σύμβασις εἰς ἐφαρμογήν, θὰ δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν τὸν τόννον ἐδῶ εἰς τιμὴν 90 δολλάρια κατὰ τόννον ἀπέναντι τῆς περίπου μέσης τιμῆς τῶν 110 δολλαρίων, τὴν ὁποίαν εἴχομεν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος καὶ συνεπῶς, ἐὰν πάρωμεν τοὺς 428.000 τόννους, ἔχομεν ἀμέσως 8½ ἑκατομμύρια δολλάρια κέρδος ἀπὸ τὸ παρελθὸν ἔτος. Συνεπῶς δὲν πρέπει νὰ βλέπωμεν τὰς δυσκολίας τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἐσωτερικοῦ προβλήματος μετὰ τόσης δυσπιστίας, ὅπως τὸ ἀντιμετωπίσαμεν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ἀλλά, ἐπαναλαμβάνω, δὲν μᾶς ἱκανοποίησε πλήρως ἡ ἐξαγγελθεῖσα λύσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, διότι αἱ τιμαί, τὰς ὁποίας προσφέρει καὶ διὰ τὸν σῖτον καὶ διὰ τὴν κριθὴν καὶ διὰ τὴν σίκαλιν δὲν εἶναι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μᾶς ἱκανοποιήσουν, λαμβανομένων ὑπ’ ὄψιν τῶν οἰκονομικῶν παραγόντων, τοὺς ὁποίους βεβαίως θὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν της καὶ ἡ ὑπηρεσία του καὶ ἡ ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀναφέρω μερικοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους κατώρθωσα νὰ συλλέξω αὐτὰς τὰς ἡμέρας. Δὲν εἶχον τὸν καιρὸν νὰ τοὺς ἐπεκτείνω εἰς πλήρη ἀνάλυσιν τοῦ ὅλου προβλήματος σίτου καὶ ἄρτου γενικῶς, ἀλλ’ ὁπωσδήποτε θὰ σᾶς δώσουν μερικὰς εἰκόνας, ἐκ τῶν ὁποίων θὰ δυνάμεθα νὰ συναγάγωμεν κατὰ πόσον ἡ λύσις τῆς Κυβερνήσεως στηρίζεται ἐπὶ τῆς λογικῆς, ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν, ἢ ἁπλούστα ἐμπειρικῶς εὑρέθη μία τιμὴ 2.000–2.500 δραχ. κατ’ ὀκᾶν διὰ νὰ ἱκανοποιήσῃ φαινομενικῶς τοὺς παραγωγούς. Λέγει ἡ Κυβέρνησις ὅτι λόγῳ τῆς συγκεντρώσεως θὰ χρειασθοῦν κατά τινας μὲν 150 δισεκατομμύρια, ἀλλὰ κατά τινας ἄλλους 250 δισεκατομμύρια δραχμῶν, πρὸς ἀντιστάθμισιν τῶν δαπανῶν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ τὴν χορήγησιν τοῦ δελτίου τοῦ ἄρτου εἰς τὴν μειωμένην τιμήν, εἰς τὴν ὁποίαν τὸν χορηγεῖ τὸ Κράτος, καὶ συνεπῶς, ἔχουσα ἡ Κυβέρνησις τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐξεύρῃ ὁπωσδήποτε χρήματα, διὰ νὰ ἀντισταθμίσῃ τὴν ζημίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει ἀπὸ τὴν ὑποτίμησιν τοῦ χορηγουμένου ἄρτου πρὸς τοὺς δικαιουμένους δελτίου, μοιραίως δὲν δύναται νὰ χορηγήσῃ χρήματα ἐπαρκῆ διὰ νὰ κανονίσῃ εἰς ἀνωτέραν τιμὴν τὴν συγκέντρωσιν τῶν σιτηρῶν. Θὰ προσπαθήσω νὰ τῆς τὰ ἐξεύρω ἐγὼ καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος δὲν παρίσταται, διότι συζητοῦμεν οἰκονομικὰ ζητήματα καὶ κατὰ τεκμήριον μᾶς περιφρονεῖ πάντοτε ὅταν πρόκειται νὰ ἀναφέρωμεν ἀριθμούς, θὰ τὸν παρακαλέσω ἐν πάσῃ περιπτώσει νὰ λάβῃ ὑπὸ σημείωσιν τοὺς ἑξῆς ἀριθμούς: Προπολεμικῶς, μέχρι τοῦ 1941 ἐχρησιμοποιούσαμεν ἄρτον τύπου Τ. 93, ὁ ὁποῖος εἶχε περιεκτικότητα 15% — 16% πίτυρα. Βεβαίως δὲν ἦτο ἱκανοποιητικὸς ὁ ἄρτος διὰ τοὺς πολυτελῶς ἀποζῶντας, ἀλλ’ ἦτο ἀρκετὰ θρεπτικὸς διὰ νὰ ἠμπορέσῃ ὁ πληθυσμός μας νὰ τραφῇ καλῶς καὶ νὰ προετοιμασθῇ διὰ τὸν μέγιστον τῶν ἀγώνων, τοὺς ὁποίους διεξήγαγε κατὰ τὸν τελευταῖον αἰῶνα. Ὁ ἄρτος αὐτὸς σήμερον ἀντικατεστάθη ἀπὸ τὸν τύπου Τ. 90, ὁ ὁποῖος ἔχει περιεκτικότητα 12% — 13% πίτυρα. Ἐὰν ἐπανέλθωμεν εἰς τὸν τύπον Τ. 93, ἐπὶ 600.000 τόννων ἀλεθομένου σίτου τοῦ δελτίου καὶ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, θὰ ἔχωμεν μίαν οἰκονομίαν 15.000 τόννων ἐτησίως ἢ 1.350.000 δολλάρια, δηλαδὴ 13½ δισεκατομμύρια δραχμάς. Δεύτερον, κατ’ ἔτος εἰσάγομεν περίπου 50.000.000 ὀκάδας λευκὰ ἄλευρα, ἐκ τῶν ὁποίων ποσότης τις μακαρονοποιεῖται ἢ χρησιμοποιεῖται εἰς τὴν ζαχαροπλαστικὴν καὶ τὸ πλέον περίεργον εἶναι ὅτι οὐδεμία ποσότης λευκῶν ἀλεύρων ἐχορηγεῖτο διὰ παραγωγὴν λευκοῦ ἄρτου. Τὸ ἄλλο περίεργον τῆς ὑποθέσεως ταύτης εἶναι ὅτι, ὅ,τι ἐπερίσσευεν ἀπὸ τὰ ἄλευρα αὐτὰ (περιεκτικότητος 1% εἰς πίτυρα), ἀπεστέλλετο εἰς τοὺς μύλους, ἀνεμιγνύετο μετὰ πιτυρούχων ἀλεύρων ἐγχωρίων, περιεκτικότητος εἰς πίτυρα 13% περίπου καὶ παρεσκευάζετο ἕνα μῖγμα, τὸ ὁποῖον εἶχε περιεκτικότητα εἰς πίτυρα ὀλιγωτέραν τοῦ ἐγχωρίου ἀλεύρου, διότι οὔτε ἕνα ἁπλούστατον πρόβλημα τῶν τριῶν ἠδύνατο νὰ λύσῃ ἡ περίφημος ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου. Διότι παρουσιάζεται καὶ ἓν ἄλλο ἀκόμη περίεργον φαινόμενον, ὅτι δι’ ἓν τόσον σοβαρὸν ζήτημα, ὅπως τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ σίτου, δὲν εὑρίσκομεν ποῖος πρέπει νὰ ἔχῃ τὴν πρωτοβουλίαν, τὴν καθοδήγησιν ἐπὶ τῶν ἄλλων κρατικῶν ὑπηρεσιῶν. Τὸ ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας ἔχει σχέσιν μὲ τὴν παραγωγήν, γενικῶς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν παρεμβαίνει εἰς τὰ οἰκονομικὰ ζητήματα, τὸ ὑπουργεῖον τοῦ Ἐφοδιασμοῦ ἀναλαμβάνει διανομάς, κοστολογήσεις κλπ., τὸ ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Οἰκονομίας παρεμβαίνει, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν προσωπικήν μου πεῖραν, τὴν ὁποίαν εἶχον, οἱαδήποτε στοιχεῖα καὶ ἐὰν ἐζήτουν ἀπὸ οἱανδήποτε τῶν ὑπηρεσιῶν τῶν ἄνω ὑπουργείων, μὲ παρέπεμπον καὶ εἰς ἄλλα ὑπουργεῖα. Τὸ ἁπλούστατον, λοιπόν, αὐτὸ πρόβλημα μίξεως διὰ τῆς μεθόδου τῶν τριῶν, ἔχοντες Α ποσότητα ἀλεύρων περιεκτικότητος εἰς πίτυρα 1% θέλομεν νὰ τὰ μετατρέψωμεν εἰς ἄλευρα μὲ πίτυρα 10% ἢ 13%, δὲν κατώρθωσε μέχρι σήμερον νὰ λύσῃ ἱκανοποιητικῶς τὸ ὑπουργ. Ἐφοδιασμοῦ. Διότι, βεβαίως, δὲν εἶναι δυνατόν, ἀνακατεύοντες ἄλευρα μὲ πίτυρα 10% καὶ ἄλευρα μὲ πίτυρα 1%, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κάμωμεν μῖγμα, τὸ ὁποῖον νὰ ἔχῃ περιεκτικότητα εἰς πίτυρα πάλιν 10%. Τὴν ἀνοησίαν αὐτὴν τὴν ἐπιχειρεῖ τὸ ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ, ἀναμιγνῦον ἴσας ποσότητας ἀμερικανικοῦ καὶ ἐγχωρίου ἀλεύρου, καὶ μέχρι σήμερον τὸ μῖγμα, τὸ ὁποῖον παρασκευάζει, φαντάζεται ὅτι ἔχει περιεκτικότητα πιτύρων ἴσην πρὸς τὸν τύπον Τ. 90! Ὁπωσδήποτε, ἀναμιγνύοντες ἄλευρα περιεκτικότητος 1% εἰς πίτυρα μὲ ἐγχώρια ἢ ἐδῶ ἀλεσμένα ἄλευρα περιεκτικότητος 12% περίπου εἰς πίτυρα, κατασκευάζομεν ἄλευρα περιεκτικότητος 6% εἰς πίτυρα, δεδομένου ὅτι τὸ Κράτος δὲν εὑρίσκει ἄλλην ὀρθολογιστικὴν λύσιν τοῦ ἁπλοῦ τούτου προβλήματος μίξεως. Δηλαδὴ θὰ ἠδύναντο, ἁπλούστατα, νὰ ἀνακατέψουν τὰ ἀμερικανικὰ ἄλευρα μὲ ἄλευρα μεγάλης περιεκτικότητος εἰς πίτυρα ἢ καὶ ἁπλούστερον νὰ προβοῦν ἀπ’ εὐθείας εἰς τὴν ἀνάμιξιν τῶν ἀλεύρων μετὰ πιτύρων, χωρὶς νὰ ἔχουν τόσον μεγάλην δαπάνην εἰς τὴν ἀνάμιξιν. Ἡ ἀνάμιξις ἐπὶ πλέον τῶν ἀλεύρων πρὸς ἐπαύξησιν τῆς ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν περιεκτικότητος αὐτῶν εἰς πίτυρα ἔχει ἕτερον πρόσθετον προσόν, τὴν ἀνωτέραν ἀπόδοσιν αὐτῶν εἰς ἄρτον. Δηλαδὴ τὸ ἄλευρον, τὸ ὁποῖον ἔχει περιεκτικότητα 5% εἰς πίτυρα ἀρτοποιούμενον μᾶς παρέχει μικροτέραν ποσότητα ἄρτου σχετικῶς πρὸς ἄλευρα περιεκτικότητος 10% εἰς πίτυρα. Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 14.698 ἀποφάσεως τῆς 2.2.49 τὸ ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ καθώρισε τὴν ἑκατοστιαίαν ἀπόδοσιν τῶν διαφόρων ἀλεύρων ὡς ἑξῆς: Λέγει ὅτι ἀπὸ 100 ὀκ. ἀλεύρων ἀναμίξεως ἀμερικανικῶν καὶ πιτυρούχων, τὰ ὁποῖα ἔχουν περιεκτικότητα περίπου 6% πίτυρα, ἔχομεν ἀπόδοσιν 133 ὀκ. ἄρτου, ἐνῷ ἀπὸ τὰ ἄλευρα Τ. 90 ἔχομεν ἀπόδοσιν 137–138 ὀκάδας. Συνεπῶς ἔχομεν ζημίαν ἐπὶ πλέον 4% μείωσιν ἀποδόσεως ἀλεύρων λόγῳ τῆς ἀναμίξεως αὐτῆς. Τώρα περαιτέρω δαπάναι, αἱ ὁποῖαι δύνανται νὰ ἐξοικονομηθοῦν λόγῳ τῆς ἀνοήτου καὶ ἀντιοικονομικῆς ταύτης ἀναμίξεως. Τὰ φορτοεκφορτωτικά, μεταφορικά, ἔξοδα ἀναμίξεως κλπ., εἶναι 200 δραχ. ἡ ὀκᾶ. Διὰ 40.000.000 ὀκάδες ἀλεύρων ἠμποροῦμεν νὰ ἐξοικονομήσωμεν ἕνα ποσὸν 8 δισεκατομμυρίων δραχμῶν ἐτησίως. Τὰ ἐξ ἀναμίξεως ἄλευρα, ὡς περιέχοντα 5% πίτυρα ὀλιγώτερα, χρειάζονται ἐπὶ πλέον ἄλευρον ἀνάλογον. Δηλαδὴ 5% ἐπὶ τῶν 50.000.000 ὀκάδων, ἤτοι 2½ ἑκατομμύρια ὀκάδες μὲ τιμὴν 3.000 δραχ. τὴν ὀκᾶν, ἔχομεν ἄλλα 7½ δισεκατομμύρια ἐτησίως. Ζημία 4% ἐπὶ 100.000.000 ὀκάδων —διότι εἴπομεν ἀναμιγνύομεν 50% ἀμερικανικὰ ἄλευρα καὶ 50% ἑλληνικά— ἔχομεν, λοιπόν, ζημίαν 4% ἐπὶ 100 ἑκατομμύρια ὀκάδας, τὸ γινόμενον τοῦτο ἐπὶ 1800 δραχ. τὴν ὀκᾶν μᾶς δίδει ἐτησίως ἄλλα 7 δισεκατομμύρια. Σύνολον ἐκ τῶν μικρῶν αὐτῶν προσαρμογῶν εἰς τὴν λογικὴν 22½ δισεκατομμύρια ἐτησίως. Ἄλλη μία πηγὴ καταχρήσεως μεγίστη εἶναι τὸ λεγόμενον δελτίον τῶν ἀπόρων. Ὅλη ἡ κομματικὴ πολιτικὴ ὅλων τῶν κυβερνήσεων προσεπάθησε νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸ δελτίον τῶν ἀπόρων, καὶ ἀντὶ νὰ περιορισθῇ τοῦτο μόνον εἰς τοὺς ἀνταρτοπλήκτους καὶ τὰς ἀπόρους οἰκογενείας τῶν στρατευμένων, ἀπὸ προσωπικὴν πεῖραν γνωρίζω ὅτι ἐπεξετάθη πολὺ περισσότερον. Ὑπολογίζω —δὲν ἔχω ἀκριβεῖς ἀριθμούς, εἶναι ὁ μόνος ἀριθμὸς τὸν ὁποῖον βγάζω κατὰ συμπέρασμα— ὅτι κατ’ ἔτος μᾶς διαφεύγουν 5 δισεκατομμύρια δραχ. ἐκ τῶν δωρεὰν διανεμομένων δελτίων ἄρτου εἰς ἀπόρους μὴ ὄντας πραγματικῶς ἀπόρους.

§32Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Πολὺ μεγαλύτερον τὸ ποσόν.

§33Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Λέγω κατὰ συγκατάβασιν. Οἱ ἀριθμοί μου εἶναι λίαν συντηρητικοί. Κατώρθωσα μετὰ πολλοῦ κόπου νὰ τοὺς συγκεντρώσω, διότι, ἐπαναλαμβάνω, τὸ πρόβλημα εἶναι σοβαρώτατον καὶ δὲν λύεται μὲ δημοκοπίας, οὔτε μὲ ἐπιδείξεις ἐνδιαφέροντος ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν ἀπὸ τοὺς συνήθως ἐντεῦθεν ἀκουομένους. Εἶναι ζήτημα ἀριθμῶν, εἶναι πρόβλημα πολύπλοκον, τὸ ὁποῖον μόνον ἀντικειμενικὰ ἐὰν τὸ ἐξετάσωμεν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ βγάλωμεν κάποιο λογικὸν συμπέρασμα. Καὶ διὰ τοῦτο κατηγορῶ τὴν Κυβέρνησιν ὅτι δὲν ἔλυσε τὸ πρόβλημα κατὰ τρόπον τεχνικόν, κατὰ τρόπον οὐσιαστικόν, ἀλλὰ κατὰ τρόπον τελείως ἐμπειρικόν, ἂν καὶ εἶχεν ὅλον τὸν χρόνον νὰ τὸ λύσῃ, δεδομένου ὅτι ἐντὸς 15 ἡμερῶν πρέπει τὰ μέτρα αὐτὰ νὰ ἔχουν ὁλοκληρωθῇ. Ἀπὸ ἀλέσεις 600.000 τόννων σίτου κρατικοῦ, εἴτε τοῦ δελτίου, εἴτε τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, παράγομεν κατ’ ἔτος 40–45 ἑκατομμύρια ὀκάδας πίτυρα, τὰ ὁποῖα λέγεται καὶ πρέπει νὰ διατίθενται πρὸς 700 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν διὰ διατακτικῶν εἴτε πρὸς συνεταιρισμούς, εἴτε πρὸς παραγωγούς κτηνοτρόφους. Περιττὸν νὰ σᾶς εἴπω καὶ ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου ὁποία κομματικὴ κραιπάλη διεξάγεται. Τὰ πίτυρα αὐτά, τὰ ὁποῖα χορηγεῖ τὸ Κράτος πρὸς 700 δραχ., φθάνουν εἰς τοὺς καταναλωτὰς τοὐλάχιστον μὲ 1.100 δραχμὰς καὶ ἐὰν πολλαπλασιάσητε τὴν διαφορὰν τῶν 400 δρχ. κατ’ ὀκᾶν ἐπὶ 45 ἑκατομμύρια ὀκάδας, θὰ ἴδετε τὶ ποσὸν διασπαθίζεται εἰς κομματικὰς χορηγήσεις ἐτησίως. Θὰ ἠδυνάμεθα μὲ πλέον νοικοκυρευμένην διαχείρισιν, νὰ χορηγῶμεν ἀπ’ εὐθείας εἰς τοὺς κτηνοτρόφους τὰ πίτυρα πρὸς 900 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν καὶ νὰ ἐξοικονομῶμεν ἄλλας 200 δραχ. κατ’ ὀκᾶν ἢ 8½ ἄλλα δισεκατομμύρια ἐτησίως ἐκ τῆς πηγῆς ταύτης τῆς καταχρήσεως. Ἔχομεν μεγάλην ἔλλειψιν ὀρύζης, ἐπειδὴ δὲ εἶναι γνωστὸν ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅταν ὁ κόσμος δὲν ἔχῃ ρύζι πρέπει νὰ τοῦ δώσῃς ἕνα ἀντιστάθμισμα, θὰ ἔπρεπε ἡ ὑπηρεσία νὰ ἐξεύρῃ ἕνα τρόπον διὰ τοῦ ὁποίου νὰ παρείχοντο εἰς τὴν ἀγορὰν ἄφθονα μακαρόνια, τὰ ὁποῖα θὰ τοῦ ἐμετρίαζαν ὀλίγον τὴν στέρησιν τῆς ὀρύζης. Τὸ ἄλλο περίεργον εἶναι τοῦτο: Ὅτι ἐνῷ ὑπάρχουν ἄλευρα διαθέσιμα εἰς τὸν τόπον μας ἀπὸ τοὺς παραγωγούς, τὰ ὁποῖα μένουν ἀζήτητα, ἀντὶ νὰ τὰ ἀγοράσῃ τὸ Κράτος νὰ τὰ δώσῃ εἰς τοὺς μακαρονοποιοὺς καὶ νὰ κερδίσῃ ἐντεῦθεν μίαν διαφορὰν μεταξὺ τιμῆς κτήσεως αὐτῶν ἀπὸ παραγωγοὺς καὶ πωλήσεως αὐτῶν εἰς βιομηχάνους ζυμαρικῶν, ἡ Κυβέρνησις ἐπ’ αὐτοῦ δὲν κάμνει τίποτε. Θὰ ἠδύνατο, φέρ’ εἰπεῖν ἡ Κυβέρνησις νὰ πάρῃ ἀπὸ τὰ ἀμερικανικὰ ἄλευρα, τὰ ὁποῖα μὲ τὰ μεταφορικὰ φθάνουν 3.000 δραχ. τὴν ὀκᾶ καὶ νὰ τοὺς τὰ δίδῃ μὲ 4.000. Οὔτε αὐτὸ ἔκαμε. Καὶ διατί δὲν τὸ ἔκαμε; (Στρεφόμενος πρὸς τὴν Κυβέρνησιν): Ὑπάρχει νοῦς ἐκεῖ ἢ ὑπάρχουν ἀπεξηραμέναι κολοκύνθαι; Ἀλλὰ ἐπ’ αὐτοῦ θὰ σᾶς κάμω ἕνα λογαριασμόν, διότι θὰ μοῦ χρησιμεύσῃ ἀργότερα. Ἐὰν δώσωμεν εἰς τὸν κόσμον ἄφθονα ζυμαρικά, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἀπορροφήσωμεν κατ’ ἔτος τουλάχιστον 60.000 τόννους ἀλεύρων. Ἐὰν ἐπὶ πλέον δώσωμεν εἰς τὸν κόσμον λευκὸν ἄρτον, τὸν ὁποῖον θὰ ἐπλήρωνεν ἀκριβότερον ὁ καταναλωτής, θὰ ἠδυνάμεθα ν’ ἀπορροφήσωμεν τοὐλάχιστον, ἄλλας 36 χιλ. τόννους λευκῶν ἀλεύρων ἐτησίως. Δηλαδὴ θὰ ἔχωμεν τοὐλάχιστον ἐτησίως 60.000 τόννους διὰ ζυμαρικά, 36.000 τόννους διὰ λευκὸν ἄρτον —εἶναι τὸ μίνιμουμ— καὶ 4.000 τόννους διὰ τὰ ζαχαροπλαστεῖα, ὁλικὴν ἀπορρόφησιν δηλ. ἑνὸς ποσοῦ 100.000 τόννων λευκῶν ἀλεύρων, τοὺς ὁποίους ἀσφαλῶς δυνάμεθα νὰ διαθέσωμεν εἰς τὴν ἀγορὰν ἐτησίως. Καὶ ἐρωτῶ τὴν Κυβέρνησιν: Τί σᾶς συμφέρει; Αὐτοὺς τοὺς 100.000 τόννους νὰ τοὺς λάβετε ἀπὸ ἐγχώριον σῖτον ἢ ἀντιθέτως ἀπὸ ἀμερικανικὸ ἀλεύρι, τὸ ὁποῖον εἶναι εὐθηνὸν καὶ ἐὰν τὸ δώσητε 4.000 εἰς τὴν κατανάλωσιν θὰ ἔχητε ἀπὸ 100.000 τόννους 80 δισεκατομμ. δραχμῶν περίπου ἐτησίας εἰσπράξεις, ἀπὸ τὴν ἐπὶ πλέον διαφορὰν αὐτήν. Σᾶς ἐρωτῶ καὶ ἐρωτῶ μαζί σας οἱονδήποτε στοιχειωδῶς μὴ ἀνόητον ἄνθρωπον: Αὐτὸ τὸ πρόβλημα δὲν ἔπρεπε νὰ διευθετηθῇ ἀμέσως, νὰ ἀρχίζωμεν νὰ κάμνωμεν λευκὸ ἀλεύρι ἀπὸ ἐγχώριον ἢ ἀμερικανικὸν σῖτον; Ἠμπορεῖ νὰ ἰσχυρισθῇ ἡ Κυβέρνησις ὅτι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ἐνδέχεται νὰ γίνῃ λαθρεμπόριον. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀπαιτῶ ὅμως τότε ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν εἶναι νὰ συλλάβῃ τὸν λαθρέμπορον καὶ νὰ τὸν κρεμάσῃ. Συνεπῶς δύο τινὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν. Ἢ νὰ φορολογήσωμεν τὰ ἀμερικανικὰ ἄλευρα, ἢ νὰ ἀφήσωμεν ἐλευθέραν τὴν κατασκευὴν λευκῶν ἀλεύρων διὰ τὰ μακαρονοποιεῖα, τὴν παρασκευὴν λευκοῦ ἄρτου καὶ τὴν ζαχαροπλαστικήν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς πρέπει νὰ δεχθῇ μίαν ἀπὸ αὐτὰς τὰς λύσεις ἢ ἀκόμη ἀντὶ νὰ διαθέτῃ τσίγκον–τσίγκον λευκὰ ἄλευρα εἰς τὰς μεγαλοπόλεις, νὰ εἴπῃ εἰς τοὺς παραγωγούς: δώσατέ μας αὐτοὺς τοὺς 700.000 τόννους νὰ κάμωμεν λευκὰ ἄλευρα καὶ θὰ σᾶς ἀποζημιώσωμεν εἰς λίαν ἱκανοποιητικὴν τιμήν. Αὗται εἶναι αἱ λύσεις. Ἡ πρώτη —ἡ φορολόγησις τῶν ἀμερικανικῶν ἀλεύρων— εἶναι ἡ καλυτέρα, ἡ δευτέρα —ἡ συγκέντρωσις λευκῶν ἀλεύρων ἐξ ἐγχωρίου σίτου μὲ ἠγγυημένας τιμάς— εἶναι ὀλίγον δυσκολωτέρα εἰς τὴν ἐφαρμογήν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, μία ἐξ αὐτῶν πρέπει νὰ δοθῇ. Τώρα θέλω νὰ σᾶς ἀναφέρω κάτι ἄλλο. Πρὸ μηνὸς μᾶς εἶχε καλέσει ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν. Αὐτὸ τὸ λέγω διὰ νὰ ἀπαντήσω εἰς ἐρώτησιν νέου ἀνδρὸς τοῦ Νέου κόμματος, ἡ ὁποία χθὲς ἠκούσθη. Μαζευτήκαμε ὅλοι οἱ βουλευταὶ τῶν σιτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν, καὶ κατόπιν προσκλήσεως τῆς Ἑνώσεως ἐπήγαμεν καὶ μᾶς ἐξέθεσαν τὸν πόνον τους διὰ τὴν ἀσυνεννοησίαν καὶ τὴν ἐπιπολαιότητα τοῦ Κράτους καὶ μᾶς ἔδωσαν ὡρισμένα στοιχεῖα. Τότε οἱ ἴδιοι ἐκπρόσωποι τῶν Συνεταιρισμῶν ἐν συζητήσει μᾶς ὡμίλησαν διὰ τὰ αἰτήματά των καὶ ὁμολογῶ ὅτι ἐντροπιάσθημεν, κύριοι, μὲ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον μᾶς ὡμίλησαν καὶ εἶχον καὶ πλήρως δίκαιον καὶ ὡμίλησαν καὶ λίαν συνετῶς. Δι’ αὐτὸ αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἶμαι ὀλίγον καυστικός, διότι ἐπιθυμῶ νὰ μεταδώσω μέρος τῆς ἐντροπῆς τὴν ὁποίαν ἠσθάνθημεν, καὶ εἰς ὑμᾶς. Κατόπιν τῶν ὅσων ἠκούσαμεν, ἐσκεφθήκαμεν τὶ θὰ πρέπει νὰ κάμωμεν ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ Κοινοβουλίου, διότι ἀκούονται πολλαὶ κακοήθειαι τελευταίως κατὰ τοῦ κοινοβουλευτικοῦ πολιτεύματος καὶ ἐσκέφθημεν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ καταρτίσωμεν μίαν ἐπιτροπὴν 4–5 βουλευτῶν, ὅπερ καὶ ἀπεφασίσαμεν καὶ ἐπράξαμεν. Εἴδομεν τοὺς ἐκπροσώπους τῶν διαφόρων Ὑπουργείων, οἱ ὁποῖοι μᾶς κατετόπισαν ἐπὶ τοῦ προβλήματος καὶ κατόπιν ἔρριψα τὴν ἰδέαν νὰ ἴδωμεν τοὺς Ἀμερικανούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ «βέτο» τῆς ὑποθέσεως, μὴ τυχὸν καὶ μᾶς ποῦν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν συμφωνοῦν εἰς τὰς λύσεις ποὺ θὰ ἐπροτείναμεν. Προχθές, ὁ κ. Βαμβέτσος, μετεχειρίσθη σκληρὰς ἐκφράσεις, ἠκούσθη καὶ ὁ χαρακτηρισμὸς «Γραικύλοι» καὶ ἄλλοι οἱ ὁποῖοι μᾶς κάνουν νὰ ἐντρεπώμεθα διότι ἀφήνουν νὰ ὑπονοηθῇ ὅτι ὑπάρχουν Ἕλληνες ἐν τῇ ἐξουσίᾳ οἱ ὁποῖοι κύπτουν τὸν αὐχένα πρὸ οἱουδήποτε νεύματος τῶν ἐδῶ ξένων. Ὀφείλω, κύριοι, νὰ ὁμολογήσω ὅτι ἐλυπήθην ὕστερα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπίσκεψιν, διότι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δεικνύουν κατανόησιν, πρέπει δὲ νὰ τὴν δείξουν, διότι καὶ αὐτοὶ θὰ λογοδοτήσουν εἰς τὴν Ἀμερικήν, ἔχουν καὶ αὐτοὶ Κοινοβούλιον, τὸ ὁποῖον, μάλιστα, εἶναι ἀποδοτικώτατον καὶ αὐστηρότατον συγχρόνως, ἐπειδὴ ἐξασκεῖ οὐσιαστικὸν ἔλεγχον τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐξουσίας. Πρὸ ἡμερῶν δέ, ἐὰν ἐνθυμῆσθε, ὁ Ἀμερικανὸς γερουσιαστὴς Γουΐτμαν ἔκανε δριμυτάτας ἀνακοινώσεις ἐναντίον τῆς ἐδῶ Ἀποστολῆς. Ὀφείλω, λοιπόν, μὲ μεγάλην μου ἱκανοποίησιν, νὰ σᾶς ἀνακοινώσω ὅτι εὕρομεν πλήρη κατανόησιν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Συνεζητήσαμεν καὶ μὲ τὸν κ. Τζένκινς, ἐκπρόσωπον ἐπὶ τῶν γεωργικῶν ζητημάτων, καὶ μὲ τὸν κ. Μὰκ Φώλ, οἰκονομικὸν ἐκπρόσωπον καὶ συνεφώνησαν πλήρως μὲ τὰς ἀπόψεις μας. Ἂς μὴ λησμονῶμεν δὲ ὅτι ἔχομεν μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς χωριστὴν νοοτροπίαν καὶ σκοπούς, διότι αὐτοὶ προέρχονται ἀπὸ μίαν μεγάλην χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν γενικῶς πρυτανεύουν ἄλλαι ἀρχαί, ἰδίως ἀφ’ ἧς ὁ Τροῦμαν ἐνεκαινίασε τὴν ἀρχὴν «μεγάλη παραγωγὴ καὶ χαμηλὸν ἐπίπεδον τιμῶν», ἐφ’ ἧς στηρίζεται ἡ μεγάλη εὐημερία τῆς μεγάλης αὐτῆς φίλης χώρας. Ἦλθαν, λοιπόν, ἐδῶ νὰ φέρουν τὴν ἰδίαν ἀρχήν, δηλαδὴ νὰ αὐξήσουν τὴν παραγωγὴν καὶ ἐλαττώσουν κατὰ τὸ δυνατόν, τὰς τιμὰς τῶν προϊόντων. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πῶς θὰ ἐπιτύχῃ καὶ ὁ σκοπὸς τὸν ὁποῖον ἐβάλαμεν ἐμεῖς, τώρα ποὺ ὁμιλοῦμεν περὶ τιμῆς συγκεντρώσεως; Ἔπρεπε, λοιπόν, νὰ πείσωμεν τοὺς φίλους μας Ἀμερικανούς, ὅτι, παρὰ τὸ χαμηλὸν κόστος παραγωγῆς, ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἄποψις, δηλαδὴ πῶς θὰ ζήσουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ παραγωγοί, οἱ ὁποῖοι πρέπει κατά τινα τρόπον νὰ ἠμπορέσουν καὶ αὐτοὶ νὰ ζήσουν;. Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ὁμιλῶ, διὰ νὰ ἀποδείξω ὅτι ἀπὸ ἡμᾶς ἐξαρτᾶται αὐτό. Ἀπὸ τοὺς διοικοῦντας ἐξαρτᾶται νὰ κατατοπισθοῦν οἱ Ἀμερικανοὶ ἐπὶ τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητος. Ἔπρεπε, λοιπόν, νὰ ἐξετάσωμεν τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, ἔπρεπε, δηλαδή, νὰ εἴπωμεν εἰς αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, νὰ ἐξηγήσωμεν εἰς αὐτούς, διατὶ εἶναι ὑψηλὸν τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, νὰ τοὺς εἴπωμεν διὰ τὸ ὑψηλὸν κόστος, ἐπίσης, τοῦ τιμαρίθμου, διὰ τὰ ἐπηυξημένα ἔξοδα καλλιεργείας, διότι ἄλλος θερίζει μὲ δρεπάνι καὶ ἄλλος ὀργώνει μὲ τὸ ἄλογο, ἐνῷ ἄλλοι, ὀλίγοι θεωρούμενοι προνομιοῦχοι, ἔχουν μηχανήματα δι’ ὅλας τὰς γεωργικάς των ἐργασίας. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ γνωρίζουν ὅλας αὐτὰς τὰς λεπτομερείας, διότι ἦλθον εἰς τὸν τόπον μας ἀπὸ μέρος εἰς τὸ ὁποῖον ἐπικρατοῦν ἄλλαι μέθοδοι, ἄλλα συστήματα καὶ ἄλλαι καιρικαὶ συνθῆκαι. Κατὰ συνέπειαν, ἔχομεν ἡμεῖς καθῆκον νὰ τοὺς καθοδηγήσωμεν ἐπὶ τῶν προβλημάτων μας, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀπασχολοῦν καὶ ὄχι νὰ κύπτωμεν τὸν αὐχένα εἰς κάθε σκέψιν των —καὶ τώρα θὰ μεταχειρισθῶ τὴν ἰδίαν λέξιν— ὡς Γραικῦλοι. Εὐθὺς ὡς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μᾶς λέγουν μίαν γνώμην, οἱανδήποτε γνώμην, ἡμεῖς συμφωνοῦμεν, διότι δὲν ἔχομεν τὸ θάρρος, δὲν κηδόμεθα τῆς θέσεώς μας, δὲν τολμῶμεν νὰ ἀντιλέξωμεν καὶ νὰ βροντοφωνήσωμεν ἐν ἀνάγκῃ εἰς αὐτοὺς «ὄχι, κύριοι, ἐδῶ εἴμεθα εἰς τὸν τόπον μας, ἔχομεν εἰδικὰς τοπικὰς συνθήκας, τὰ πράγματα εἶναι τελείως διαφορετικὰ ἐδῶ ἀπὸ τὰ ἰδικά σας». Πάντως, μετὰ χαρᾶς καὶ ἱκανοποιήσεως πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι κατὰ τὴν σύσκεψιν αὐτὴν εὑρέθημεν πλήρως σύμφωνοι μετὰ τῶν ἀμερικανικῶν παραγόντων. Καὶ τοῦτο πρέπει νὰ τὸ ἔχωμεν ὅλοι ὑπ’ ὄψιν μας καὶ ἰδίως ἡ Κυβέρνησις, διότι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία διαπραγματεύεται μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς ὅλα τὰ ζητήματα καὶ διότι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἔχῃ τὸ θάρρος νὰ εἶναι εἰλικρινής, ἀκόμη καὶ ἰδίως ἐν ᾗ περιπτώσει ἔχουν αὐτοὶ ἀντίθετον γνώμην.

§34Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω τὸ ἑξῆς, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ σίτου πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν καὶ συγκριτικῶς πρὸς τὴν τιμὴν τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων, τὰ ὁποῖα ἀγοράζουν οἱ ἀγρόται εἰς ηὐξημένας τιμάς.

§35Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Ὅταν ὡμίλησα περὶ τιμαρίθμου εἰδῶν, τὰ ὁποῖα ἀγοράζουν οἱ ἀγρόται, ἠννόουν κατ’ ἐξοχὴν τὰ βιομηχανικὰ προϊόντα, διότι αὐτὰ ἀγοράζουν οἱ ἀγρόται κυρίως εἰς ηὐξημένας τιμάς.

§36Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἐνῷ αἱ τιμαὶ τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων ἐδιπλασιάσθησαν ἢ ἐτριπλασιάσθησαν αἱ τιμαὶ τῶν γεωργικῶν προϊόντων εἶναι εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον.

§37Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Ἀφοῦ τὸ ἐθίξατε τὸ ζήτημα, θὰ σᾶς εἴπω καὶ τοῦτο: Ὁ τιμάριθμος τῆς παραγωγῆς τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων ἅτινα καταναλίσκει ὁ παραγωγός, ἦτο κατὰ Δεκέμβριον τοῦ 1948 περίπου 350. Εἰς τὰ 1938 ἡ τιμὴ τοῦ σίτου ἦτο 8,74. Συνεπῶς, σήμερον, μὲ τοὺς λογαριασμούς, τοὺς ὁποίους ἔκαναν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα καὶ οἱ Συνεταιρισμοί, πρέπει ὁ σῖτος νὰ τιμᾶται 3.040 δρχ. Αὐτὴ εἶναι ἡ τιμία τιμή, διὰ νὰ διατηρήσῃ ὁ ἀγρότης μίαν σχετικὴν ἀγοραστικὴν δυναμικότητα. Ἀφ’ ἑτέρου, ἐὰν πάρωμεν τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, δηλαδὴ τὸ κόστος τῆς καλλιεργείας, ἀπὸ τῆς στιγμῆς κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀρχίσῃ νὰ ὀργώνῃ ὁ παραγωγὸς μέχρι τῆς στιγμῆς κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀποθηκεύσῃ τὴν συγκομιδήν του, ἔχομεν τὸ ἑξῆς κόστος. Εἶναι διάφορον, κατὰ περιοχάς: 2.000 περίπου εἰς τὴν Ροδόπην, τὸ maximum, εἶναι εἰς τὴν Μαγνησίαν 2.800 περίπου καὶ περὶ τῆς 2.500 εἰς ὅλας τὰς ἄλλας περιοχὰς Μακεδονίας καὶ Θεσσαλίας. Συνεπῶς, δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι τὸ μέσον κόστος τῆς παραγωγῆς εἶναι 2.500 δραχμαὶ περίπου, τὸ δὲ μέσον κόστος βάσει τοῦ τιμαρίθμου, εἶναι 3.000 δρχ. περίπου. Συνεπῶς, ἔχομεν τὰ δύο αὐτὰ στοιχεῖα, ἐπὶ τῶν ὁποίων δυνάμεθα νὰ κρίνωμεν, διὰ νὰ βγάλωμεν τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως. Ἐπανέρχομαι εἰς τὸ ζήτημα τῆς διαθέσεως τῶν λευκῶν ἀλεύρων. Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι θὰ ρίψωμεν εἰς τὴν κατανάλωσιν 100.000 τόννους λευκῶν ἀλεύρων, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ διαθέσωμεν ἐλευθέρως διὰ λευκὸν ἄρτον, ζυμαρικὰ καὶ ζαχαροπλαστεῖα καὶ ἐὰν ἐπιβάλωμεν 1.000 δραχμὰς εἰσφορὰν κατ’ ὀκᾶν, εἰσπράττομεν 78.000.000.000 δραχμὰς ἐτησίως. Ἐκ τούτων, ὅμως, πρέπει νὰ βγάλωμεν ἀπὸ τὴν μέσην ὅσα τὸ Κράτος εἰσέπραξε κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἐξ εἰσφορᾶς 1. 000δράχμου κατ’ ὀκᾶν ἐπὶ ἀλεύρων μακαρονοποιΐας, ἤτοι ἐπὶ 27 ἑκατομμυρίων ὀκάδων ἔχομεν περίσσευμα ἐφέτος 78 –27 δισεκατομμ., ἤτοι 51.000.000.000 δραχμῶν. Θὰ μοῦ εἴπητε ὅτι πιθανὸν ὑπάρχει ὁ κίνδυνος τοῦ λαθρεμπορίου τῶν λευκῶν ἀλεύρων. Σᾶς ἀπήντησα ὅτι τὸ Κράτος πρέπει νὰ λάβῃ τὰ μέτρα του νὰ μὴ γίνεται λαθρεμπόριον. Ἕν ἕτερον ποσὸν χρημάτων, τὰ ὁποῖα διολισθαίνουν πρὸς ἐκμετάλλευσιν ὡρισμένης τάξεως ἀνθρώπων, συμπαθῶν κατὰ πάντα, ἀλλὰ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν κανένα λόγον νὰ θέλουν νὰ τίθενται ἐπὶ κεφαλῆς ὁλοκλήρου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας παραγνωριζομένων τῶν συμφερόντων τῆς ὁλότητος, εἶναι τὸ τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων. Ὑπάρχουν τὰ δύο ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Ἀρτεργατῶν καὶ τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Μυλεργατῶν. Ταῦτα προπολεμικῶς ἐπεχορηγοῦντο μὲ μικρόν τι ποσόν, 2.78 λεπτῶν κατ’ ὀκᾶν εἰσαγομένου ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου, διότι τότε δὲν εἰργάζοντο οἱ μῦλοι 26 ἡμερομίσθια τὸν μῆνα. Εἰργάζοντο πολὺ περιωρισμένα καὶ τὸ Κράτος εἰσέπραττε ἕνα ποσὸν ἀπὸ τὸν εἰσαγόμενον σῖτον διὰ νὰ ἀποζημιώσῃ αὐτοὺς τοὺς ἐργάτας, οἱ ὁποῖοι δὲν εἰργάζοντο συνεχῶς. Σήμερον ὅλοι οἱ μῦλοι ἐργάζονται 26 ἡμέρας τὸν μῆνα, μὲ πλήρη ἡμερομίσθια καὶ μὲ ἠλαττωμένας ὥρας ἐργασίας, διότι ἡ ἱκανότης παραγωγῆς τῶν μύλων εἶναι διπλασία τῆς πραγματικῶς ἀλεθομένης ποσότητος. Συνεπῶς, οἱ ἀρτεργάται καὶ οἱ μυλεργάται ἀποζημιώνονται πλήρως ἀπὸ τὴν ἡμερησίαν ἐργασίαν των. Ἔχομεν δὲ διὰ τὰς πόλεις αἱ ὁποῖαι εἶναι μικραὶ καὶ ὅπου ὑπάρχουν ἀρτοποιεῖα, τὰ ὁποῖα δὲν λειτουργοῦν σήμερον, ἐπιβάρυνσιν κάθε δελτίου ἀλεύρου μὲ 150 δραχμάς, διὰ νὰ ἀποζημιώνωνται οἱ ἀρτεργάται οἱ ὁποῖοι τυχὸν δὲν ἔχουν ἐργασίαν, ἐπαναλαμβάνω, λόγῳ τῆς μὴ χορηγήσεως τῶν ἀλεύρων εἰς ἄρτον, ἀλλὰ εἰς ἄλευρα. Ἐάν, λοιπόν, προσθέσωμεν 10,50 κατ’ ὀκᾶν, τὰ ὁποῖα πληρώνομεν ὅλοι ἐπὶ τοῦ εἰσαγομένου σίτου εἰς τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Ἀρτεργατῶν καὶ 9 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν εἰς τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Μυλεργατῶν, ἔχομεν περίπου 20 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν δι’ ἑκάστην εἰσαγομένην ποσότητα σίτου. Ἐὰν τοῦτο τὸ πολλαπλασιάσωμεν ἐπὶ 500.000.000 ὀκάδας ποὺ εἰσάγομεν, βλέπομεν ὅτι διατίθενται ἐκεῖ ἐτησίως 10.000.000.000 δραχμῶν. Ἐὰν διετίθεντο, κύριοι, τὰ χρήματα αὐτὰ εἰς τοὺς δυστυχεῖς αὐτοὺς ἐργάτας, θὰ ἔλεγον ἂς ὑποστῇ καὶ αὐτὴν τὴν πρόσθετον ἐπιβάρυνσιν ὁλόκληρος ὁ λαός. Δυστυχῶς, πληρώνονται πολλοὶ ἐργατοπατέρες, φαῦλοι, ἐκμεταλλευταί. Ἐπὶ πλέον, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν εἴχομεν πρὸ μηνῶν ἀπεργίαν πείνης εἰς τὰ Σανατόρια τῆς Ἀττικῆς Ἀρτεργατῶν καὶ Μυλεργατῶν φυματικῶν, διότι δὲν ἐπαρκεῖ εἰς αὐτοὺς τὸ γελοῖον ἐπίδομα τῶν 180.000 δρχ. μηνιαίως διὰ τὴν συντήρησίν των εἰς τὰ Σανατόρια, βλέπετε εἰς τὰς ἐφημερίδας διακηρύξεις μειοδοτικῆς δημοπρασίας τοῦ Ταμείου Ἀρτεργατῶν διὰ τὴν ἐγκατάστασιν ψυγείων τὴν 9ην Ἀπριλίου 1949, βλέπετε, ἐπὶ πλέον, διακήρυξιν τοῦ Ταμείου Μυλεργατῶν δι’ ἀγορὰν οἰκοπέδου εἰς Πειραιᾶ τὴν 19.11.1948, τὴν στιγμήν, ἐπαναλαμβάνω, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐνῷ αὐτοὶ οἱ φαῦλοι ἀφήνουν τοὺς φυματικοὺς ἐργάτας νὰ κάνουν, ὡς διαμαρτυρίαν των, ἀπεργίαν πείνης, διότι τοὺς χορηγοῦν 180.000 δρχ. μηνιαίως διὰ νὰ ζήσουν εἰς τὰ Σανατόρια, παίρνουν τὰ χρήματα τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων διὰ νὰ κατασκευάσουν ψυγεῖα καὶ νὰ ἀγοράσουν οἰκόπεδον εἰς τὸν Πειραιᾶ. Διὰ τοῦτο, τὸ ποσὸν αὐτὸ πρέπει νὰ περικοπῇ καὶ νὰ διατίθεται ὑπὲρ τῆς ὁλότητος καὶ ὄχι ὑπὲρ τῆς μερίδος αὐτῶν τῶν ἐκμεταλλευτῶν. Ἓν ἄλλο ζήτημα, κύριοι, εἶναι ἐπίσης καταπληκτικόν. Τὸ ἑλληνικὸν Κράτος δὲν ἔχει ἀκόμη κανονίσει ἀπὸ 100 ὀκάδας ἀλεύρου πόσον ψωμὶ παράγει. Γνωρίζετε, βεβαίως, ὅτι ἡ ἑκατοστιαία ἀπόδοσις τοῦ ἀλεύρου γενικῶς ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ποσότητα τῆς γλουτίνης, κυρίως, τὴν ὁποίαν τοῦτο περιέχει. Τὰ ἀμερικανικὰ ἄλευρα Χάρτ–Οὐίντερ περιέχουν τουλάχιστον 28% — 29% γλουτίνην λευκήν, συνεκτικὴν καὶ ἐλαστικήν, τὰ δὲ ἐγχώρια 25% — 26% γλουτίνην ὑπόλευκον, μὴ συνεκτικὴν καὶ κατὰ τὸ πλεῖστον μὴ ἐλαστικήν. Ἐφ’ ὅσον τὰ ἀμερικανικὰ ἄλευρα ἔχουν μεγαλυτέραν περιεκτικότητα εἰς γλουτίνην, θὰ ἔχουν καὶ μεγαλυτέραν ἀποδοτικότητα εἰς ἄρτον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει συνιστῶ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας ἢ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Ἐφοδιασμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν μᾶς τιμᾷ ἀπόψε διὰ τῆς παρουσίας του, τοῦ συνιστῶ νὰ πάρῃ 10 ὀκάδας ἀλεύρου, νὰ πάρῃ 6 ὀκάδας νερό, νὰ πάρῃ 60 δράμια ἁλάτι καὶ νὰ πάρῃ 50 γραμμάρια ζυθοζύμην, νὰ βάλῃ 10 χωροφύλακες νὰ φυλᾶνε τοὺς λωποδῦτες καὶ νὰ δῇ πόσο ψωμὶ θὰ παραγάγῃ ἐξ αὐτῶν. Τότε θὰ πεισθῇ ὅτι δὲν θὰ κάμῃ 137 ἢ 138 ὀκάδας, ἀλλὰ θὰ κάμῃ 145 ὀκάδας. Τώρα ποιὸς τὰ κερδίζει αὐτά; Εἴπομεν διὰ τοὺς μυλωνάδες ὅτι μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς κάνουν λαθρεμπόριον ἀλεύρων. Δὲν δύναμαι νὰ διαβεβαιώσω ποῦ γίνεται ἡ κατάχρησις. Ἓν εἶναι βέβαιον, ὅτι γίνεται κατάχρησις 5 ὀκάδων ἄρτου ἐπὶ κάθε 100 ὀκάδων ἀλεύρων, τὰ ὁποῖα χορηγοῦνται διὰ τὸ ψωμί. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀφορᾷ τὴν Κυβέρνησιν. Ὡς πρὸς τὸ ὅτι ἀφορᾷ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους, ἔχομεν νὰ κάμωμεν τοὺς ἑξῆς λογαριασμούς. Ἔχομεν 400.000 ὀκάδας ἀλεύρων δελτίου ἡμερησίως. Ἀπὸ τὰς 400.000 ὀκάδας ἀλεύρων, ζημιώνομεν 20.000 ὀκάδας ἄρτου κάθε ἡμέραν πρὸς 1.500 δρχ. τὴν ὀκᾶν ἔχομεν διαφυγὴν 30.000.000 δραχ. ἡμερησίως. Ἐπὶ 365 χάνομεν 10.000.000.0000 δρχ. ἐτησίως. Συνεπῶς...

§38Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Κατελογίσθησαν καὶ ἐπληρώθησαν ἀπὸ 225 ἀρτοποιοὺς τῆς Θεσσαλονίκης 780 ἑκατομμύρια ἐπὶ τῆς διαφορᾶς ἀποδόσεως ἄρτου.

§39Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Τώρα θὰ κάμωμε τὴν σοῦμα τῶν ὑπ’ ἐμοῦ ὑπολογιζομένων οἰκονομιῶν ποὺ ἠμποροῦμεν νὰ ἐπιτύχωμεν ἐκ καλυτέρας διαχειρίσεως τῶν ζητημάτων σίτου, ἀλεύρων ἄρτου.

Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἐπίγνωσιν τῶν εὐθυνῶν, δὲν θὰ ἐστέκετο ἐκεῖ ποὺ στέκει ὅταν οὕτως ἔχουν τὰ πράγματα καὶ δὲν θὰ ἤρχετο ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας νὰ ἐπιλύσῃ τὸ ζήτημα μὲ ἐπιπολαιότητα καὶ λόγια μόνον, ἐκεῖ ὅπου ἔπρεπε νὰ δώσῃ νούμερα. Καὶ τώρα, κύριοι, τὶ θὰ γίνῃ; Ἔχομεν 210 δισεκ. καὶ ἄλλα 150 ἔλλειμμα τὸν χρόνον ἐκ τῆς διανομῆς τοῦ ἄρτου τοῦ δελτίου. Θὰ ἐπιτύχωμεν μὲ τὴν νέαν σύμβασιν τὴν ὁποίαν ὑπεγράψαμεν καὶ ἥτις εἶναι ἡ ἀρχὴ ἑνὸς νέου καλυτέρου κόσμου, καλὰ ἀποτελέσματα; Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν λογαριασμῶν τῶν τιμῶν καὶ χωρὶς νὰ μεταβληθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου, θὰ ἔχωμεν 428 χιλ. τόννους μὲ τιμὴν 1,80 δολλάρια κατὰ μποῦσελ— ὅπως θὰ εἶναι ἀπὸ 1ης Αὐγούστου μὲ τὴν νέαν σύμβασιν— ἤτοι μὲ τιμὴν τσὶφ κατὰ τόννον δολλάρια 88 καὶ 14 καὶ 372 χιλιάδας τόννους μὲ τιμὴν 108 δολλάρια κατὰ τόννον, ἐκτὸς τῆς συμβάσεως. Ἐν τούτοις, ἐγὼ θὰ εἶμαι συντηρητικὸς καὶ βάζω τὴν τιμὴν τῶν 372 χιλ. τόννων 110 δολλάρια τὸν τόννον. Καὶ αὐτοὶ οἱ λογαριασμοὶ θὰ μᾶς δώσουν ἐπὶ εἰσαγομένων κατὰ τὸ ἐρχόμενον ἔτος 800 χιλ. τόννων σιτηρῶν, οἰκονομίαν 8 ἑκατ. 450 χιλ. δολλάρια, διαφορὰν δηλαδὴ 85 δισεκ. δραχμ. Τοῦτο, σχετικῶς πρὸς τὸ παρελθὸν ἔτος, πρέπει νὰ τὸ λογίζωμεν ὡς κέρδος, λόγῳ τῆς πρώτης ὕλης, θὰ ἔχωμεν συνεπῶς μείωσιν τοῦ περυσινοῦ ἐλλείμματος κατὰ 85 δισεκ. δραχμῶν, προσθέσατε εἰς αὐτὰ καὶ τὰ προαναφερθέντα 121 δισεκατομμύρια καὶ βλέπετε ὅτι φθάνομεν, ἐκ περιορισμοῦ τῶν περυσινῶν δαπανῶν, εἰς τὸ ποσὸν τῶν 206 δισεκατομμυρίων δραχμῶν. Καὶ ἐρωτῶ τὴν Κυβέρνησιν ἢ τὸν ἐκπρόσωπόν της κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, πῶς θὰ τὰ διαθέσῃ αὐτὰ τὰ ποσά; Θὰ ἠδυνάμεθα, ὅθεν, νὰ συγκεντρώσωμεν περισσότερον καὶ σῖτον καὶ κριθὴν καὶ σίκαλιν, διότι ἡ σίκαλις, ἢ μᾶλλον ὁ ἄρτος ἐκ σικάλεως, ἀπεδείχθη θρεπτικώτερος τοῦ ἐκ σίτου παρασκευαζομένου. Ἐπὶ πλέον πρέπει νὰ ἐπιτύχωμεν ἕνα δυσεπίτευκτον συνδυασμόν. Νὰ ἔχωμεν χαμηλὴν τιμὴν ἄρτου καὶ ὑψηλὴν τιμὴν σιτηρῶν. Μεταξὺ δὲ ἐγχωρίου καὶ ἀμερικανικοῦ σίτου ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ εἰς τὴν τιμήν. Μεταξὺ τῆς τιμῆς σίτου Ἀμερικῆς—1.400 δρχ. κατ’ ὀκᾶν— καὶ τῆς τιμῆς σίτου συγκεντρώσεως—2.800 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, ποὺ ἡμεῖς προτείνομεν, θὰ ὑπάρχῃ διαφορὰ 1.400 δρχ. προκειμένου περὶ συγκεντρωθησομένης κριθῆς, ἣν προτείνομεν πρὸς 1.400 δραχμ. κατ’ ὀκᾶν, 2.000 κατ’ ὀκᾶν σὺν 300 δρχ. ἔξοδα, ἔχομεν κόστος συγκεντρώσεως 2.300 δραχ. κατ’ ὀκᾶν— καὶ τιμῆς ἀγορᾶς 1.400 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, ἔχομεν διαφορὰν 900 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Διὰ τὴν σίκαλιν—ἣν προτείνομεν πρὸς συγκέντρωσιν πρὸς 2.300 δρχ. κατ’ ὀκᾶν σὺν 300 δρχ. ἔξοδα, θὰ ἔχωμεν κόστος συγκεντρώσεως 2.600 δρχ. κατ’ ὀκᾶν— μὲ τιμὴν ἐλευθέρας ἀγορᾶς 1.400 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, θὰ ἔχωμεν διαφοράν, ἣν θὰ καλύψῃ τὸ Κράτος 1.200 δρ. κατ’ ὀκᾶν. Συνεπῶς, δυνάμεθα νὰ πάρωμεν ὡς μέσον ὅρον 1.200 κατ’ ὀκᾶν, ποὺ θὰ ἐπιβαρυνθῇ τὸ Κράτος δι’ ὅλα τὰ συγκεντρωθησόμενα σιτηρά. Ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ ἠμπορέσῃ νὰ μᾶς δώσῃ δι’ ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἀκριβεῖς ἀριθμούς, διότι ἐγὼ δὲν εἶχα τὸν καιρὸν νὰ ἐλέγξω πλήρως αὐτὰ τὰ στοιχεῖα. Ἔχομεν, λοιπόν, δι’ 100 χιλιάδας τόννους συγκεντρωθησομένων σιτηρῶν ποὺ ἡμεῖς προτείνομεν, μίαν ἐπιβάρυνσιν τοῦ Δημοσίου 80 ἑκατομμύρια ὀκάδας ἐπὶ 1.200 δρχ., δηλαδὴ συνολικὸν ποσὸν 100 περίπου δισεκατομμυρίων δραχμῶν καὶ ἐξ ἄλλου, χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνωμεν κανένα ὑπάλληλον ἢ ἐργάτην ἢ ν’ ἀπομακρυνθῶμεν ἀπὸ τὴν ὑφισταμένην κατάστασιν, ἐπὶ πλέον θὰ ἔχωμεν, ὅπως ἀνέπτυξα ἀνωτέρω, μίαν οἰκονομίαν 206 δισεκατομμυρίων δραχμῶν κατὰ τὸ προσεχὲς ἔτος. Εἴδατε, κύριοι, πόσα χάνει τὸ Κράτος ἐκ τοῦ κρατοῦντος ἀνοήτου συστήματος καὶ μηχανισμοῦ τῆς διαχειρίσεως σίτου, ἀλεύρων, ἄρτου. Ὅπως θὰ ἴδετε, ἐλπίζω προσεχῶς καὶ τὸ τρομερὸν σκάνδαλον τῶν πετρελαιοειδῶν, ὅταν θὰ ἔλθῃ εἰς συζήτησιν, θὰ ἀνεγερθοῦν αἱ τρίχαι τῆς κεφαλῆς σας ἀπὸ τὰ ἀποκαλυφθησόμενα αἴσχη. Ὅταν ἔχωμεν μεγάλα ζητήματα πρὸς ἐπίλυσιν, πρέπει νὰ ἔχωμεν καὶ μεγάλην πολιτικὴν καὶ ἀμέσου ἐφαρμογῆς καὶ μακρᾶς διαρκείας. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἀλευροβιομηχανίας. Πλήρης ἀναρχία ἐπικρατεῖ εἰς τὴν ἵδρυσιν τῶν ἀλευρομύλων. Ὅποιος θέλει καὶ ὅπου θέλει φτιάχνει κανεὶς ἀπὸ ἕνα μῦλον. Ὑπῆρχε ἕνας νόμος τοῦ 1936, ὁ 395, ὅστις ἔθετε σχετικῶς περιορισμοὺς διὰ τὴν δημιουργίαν μύλων, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς κατεστρατηγήθη. Ἀποτέλεσμα τῆς ἀναρχίας ταύτης, εἶναι ἡ τελείως ἀντιοικονομικὴ ἐγκατάστασις καὶ λειτουργία αὐτῶν. Π.χ., ὡς ἐκ τῆς κακῆς τοποθετήσεως τῶν μύλων, τὰ ἄλευρα ἐπιβαρύνονται μὲ ἐπιναύλους, ὡς ἐκ τῆς διὰ χειρῶν βραδείας φορτώσεως τῶν σιτηρῶν, μὲ μεταφορτώσεις καὶ διπλᾶς μεταφοράς, διότι οἱ Νομοὶ Χανίων καὶ Ρεθύμνης ἐξυπηρετοῦνται σήμερον ἐκ Πειραιῶς, διότι δὲν ὑπάρχουν εἰς Κρήτην ἐπαρκεῖς μῦλοι. Ὁ μῦλος Πύργου πρέπει νὰ μεταφορτώσῃ τὸν σῖτον ἐκ τοῦ ὠκεανοπλοίου εἰς ἄλλο μικρότερον, νὰ ἐκφορτώσῃ τοῦτο εἰς Κατάκωλον καὶ νὰ μεταφέρῃ τὸ προϊὸν εἰς Πύργον σιδηροδρομικῶς, ἐνῷ θὰ ἦτο προτιμότερον ἡ περιοχὴ Πύργου νὰ ἐξυπηρετεῖτο οἰκονομικώτερον ἐκ Πατρῶν ἢ Καλαμῶν. Ὁλόκληρος ἡ Ἤπειρος καὶ ὅλη ἡ Αἰτωλοακαρνανία ἐξυπηρετεῖται ἐκ Κερκύρας, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐφοδιάζωνται ἐκ Πρεβέζης, ἂν εἶχε γίνῃ πρόνοια διὰ μῦλον ἐκεῖ. Ἐπὶ πλέον, πλὴν τῶν μύλων τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Πειραιῶς, ὅπου ἡ ἐκφόρτωσις γίνεται μηχανικῶς, εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους μύλους τῆς χώρας αὕτη γίνεται διὰ σάκκων, μὲ τραγικῶς πρωτόγονα μέσα. Καὶ ἀντὶ ἡ ἐκφόρτωσις νὰ στοιχίζῃ 5.000 δρχ. κατὰ τόννον, αὕτη εἰς τοὺς διαφόρους λιμένας τῆς χώρας φθάνει τὰς 40, 50, 60, 70 καὶ ἔστιν ὅτε περισσοτέρας χιλιάδας δραχμῶν κατὰ τόννον! Ἀναφέρω ὅτι δι’ ἐκφόρτωσιν 50 χιλ. τόννων σιτηρῶν, ποὺ εἰσάγονται μηνιαίως ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἔχομεν ἐτησίαν ἐπιβάρυνσιν τοῦ κοινοῦ περὶ τὰ 20 δισεκατομμύρια δραχμῶν! Ἐὰν γίνῃ ὀρθολογιστικὴ κατανομὴ τῶν μύλων, μὲ νεωτεριστικὰς μεθόδους φορτοεκφορτώσεως εἰς Πειραιᾶ, Πάτρας, Καλάμας, Ἡράκλειον, Βόλον. Θεσσαλονίκην, Καβάλαν, Ἀλεξανδρούπολιν, Ρόδον καὶ Πρέβεζαν, κατανεμομένων μὲ ἡμερησίαν δυναμικότητα 100, 200, 300 καὶ 600 τόννων, ἀναλόγως τῆς ἐνδοχώρας ποὺ ἐξυπηρετοῦν, μὲ μικροτέρους 50 τόννων δυναμικότητος, εἰς Λαμίαν, Λάρισαν, Τρίκαλα καὶ Σέρρας, τεραστία οἰκονομία θὰ ἐγίνετο εἰς τὰ γενικὰ ἔξοδα φορτώσεως, ἐκφορτώσεως, μεταφορικῶν καὶ ἀλεστικῶν, δεδομένου ὅτι ὅλοι θὰ εἰργάζοντο μὲ 24ωρον ἐργασίαν, καὶ ὄχι ὅπως σήμερον μὲ ἥμισυ ὀκτάωρον ἡμερησίας συνεχοῦς λειτουργίας! Ὅλοι μας οἱ κυλινδρόμυλοι, ἐγκατασταθέντες ὑπὸ ξένων μεταξὺ 1905 καὶ 1935, δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητος, τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ προτιμῶντος τὸν πιτυροῦχον ἄρτον καὶ ὄχι τὸν λευκὸν δι’ ὃν ἐγκατεστάθησαν οἱ μῦλοι μας, μὲ λίαν σύνθετον διάγραμμα ἀλέσεως, ἀπαιτοῦν καὶ μεγαλυτέραν κινητήριον δύναμιν καὶ περισσότερα ἀνταλλακτικὰ καὶ μεγαλύτερα ἔξοδα λειτουργίας καὶ ἐγκαταστάσεως. Πρέπει, τέλος, οἱ μῦλοι μας —διὰ τὴν ταχεῖαν συγκέντρωσιν τοῦ ἐγχωρίου σίτου, ἥτις θὰ ἠδύνατο νὰ παραδίδεται ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τῶν παραγωγῶν εἰς αὐτούς, ἵνα μὴ οἱ γεωργοὶ σπαταλῶσι τὸν χρόνον των ἀναμένοντες ἐπὶ ἡμέρας πολλάκις εἰς τὸν τόπον συγκεντρώσεως—πρέπει οἱ μῦλοι μας τῆς ἐνδοχώρας νὰ εἶναι ἐφωδιασμένοι μὲ μέσα ταχείας ζυγίσεως, ἐκφορτώσεως καὶ ἀποθηκεύσεως τοῦ ὑπὸ τῶν παραγωγῶν κομιζομένου σίτου. Χρειάζεται, ἐπαναλαμβάνω, ἡ ἐγκατάστασις τῶν μύλων νὰ γίνῃ κατὰ τρόπον ὀρθολογιστικὸν καὶ οἰκονομικόν. Πρέπει εἰς κάθε διαμέρισμα τῆς χώρας νὰ ἐκλεγοῦν τὰ κατάλληλα κέντρα, ὥστε νὰ τοποθετηθῇ ἐκεῖ ἀνὰ εἷς ἀλευρόμυλος, ὁ ὁποῖος νὰ ἐξασφαλίζῃ τὴν παραγωγὴν τῶν πέριξ περιφερειῶν. Δεύτερον ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἔχει σχέσιν μὲ τὴν γεωργικὴν παραγωγήν, εἶναι τὸ ἑξῆς: Λέγουν ὅτι ὁ τόπος μας δὲν προσφέρεται διὰ τὴν καλλιέργειαν δημητριακῶν. Ὅλοι, ὅταν διαρκοῦσεν ὁ πόλεμος, ὡραματιζόμεθα μετὰ τὴν λῆξιν ἕνα καινούργιον κόσμον. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἡμᾶς πιστεύουν ὅτι ἡ εὐκαιρία αὐτὴ ἐχάθη. Ἐν τούτοις, αὐτὸ δὲν εἶναι ἀληθές. Τὸ σχέδιον τοῦ Ἀτλαντικοῦ τοῦ 1943, ἡ διακήρυξις τοῦ Προέδρου Τροῦμαν τὸ 1947 καὶ τὸ εἰς ἐκτέλεσιν ταύτης σχέδιον Μάρσαλ τοῦ 1947, ἀποτελοῦν ἅλυσον διεθνῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ μᾶς ἀναπτερώνουν τὰς ἐλπίδας. Ἡ διεθνὴς σύμβασις, ἡ ὁποία ὑπεγράφη εἰς Οὐάσιγκτων τὴν 23ην Μαρτίου 1949, κατὰ τὴν ὁποίαν κάθε χώρα θὰ δύναται νὰ εὑρίσκῃ κατανάλωσιν σταθερῶς τῶν προϊόντων, τὰ ὁποῖα παράγει, ἀποτελεῖ γεγονὸς εὐοίωνον καὶ αἰσιόδοξον. Παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἰδιαιτέρως τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, νὰ ἐπωφεληθῇ τῆς ἀρχῆς ταύτης καὶ νὰ προβῇ εἰς τὰς προκαταρκτικὰς ἐνεργείας, ὥστε συντόμως νὰ ἴδωμεν διατιθέμενα τὸν καπνόν μας, τὸν οἶνον καὶ τὴν σταφίδα καὶ τὰ ἄλλα προϊόντα, δι’ ἀναλόγων διεθνῶν συμβάσεων. Κύριοι βουλευταί, πολὺ σᾶς ἐκούρασα καὶ περισσότερον ἐκούρασα τὴν Κυβέρνησιν. Ἐνόμισα, ὅμως, ὅτι εἶχον ὑποχρέωσιν νὰ ὑψώσω τὴν φωνήν μου ὑπὲρ τῆς συμπαθοῦς καὶ ἀπροστατεύτου ἀγροτικῆς τάξεως. Ὅλαι αἱ κοινωνικαὶ τάξεις εἶναι ὀργανωμέναι καὶ εἴτε διὰ τῆς ἀπεργίας, εἴτε δι’ ἄλλων μέσων διεκδικοῦν τὰ δικαιώματά των. Ὅταν οἱ ἐργάται νομίζουν ὅτι θίγονται τὰ συμφέροντά των ἀπεργοῦν. Ὅταν οἱαδήποτε κοινωνικὴ τάξις νομίζῃ ὅτι κατά τινα τρόπον θὰ πρέπει νὰ ἐντείνῃ τὰς προσπαθείας της πρὸς ἄμυναν, ἀπεργεῖ. Οἱ μόνοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶναι δυστυχεῖς ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, εἶναι οἱ ἀγρόται, οἱ ὁποῖοι ἐγκατελείφθησαν ἀπροστάτευτοι εἰς τὰς ἐσχατιὰς τῆς Ἑλλάδος, δὲν ἔχουν κἂν τὴν δυνατότητα νὰ ἀπεργήσουν, διότι ἀπεργία δι’ αὐτοὺς σημαίνει αὐτοκαταδίκην ἐξ ἀσιτίας. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀρεσκώμεθα ἡμεῖς νὰ φληναφῶμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἐκεῖνοι ἐργάζονται τὴν ἡμέραν τὸν σκληρὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς καὶ πολεμοῦν τὴν νύκτα διὰ τὸν ἀγῶνα τῆς ἐπιβιώσεως τῆς Φυλῆς μας. Εἶναι τὰ 60% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος καὶ ἔχομεν καθῆκον καὶ ὑποχρέωσιν νὰ ἐξάρωμεν τὰς ἀδικίας τὰς ὁποίας διαπράττομεν εἰς βάρος του, ἀπὸ ἐπιπολαιότητα καὶ ἀνικανότητα καὶ πλήρη παραμέλησιν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Ἀνέφερα ἀριθμούς, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων σᾶς ἀπέδειξα ὅτι θὰ ἠδύναντο οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ προστατευθοῦν ἂν ὑπῆρχε Κυβέρνησις. Εὔχομαι διὰ τῶν ὀλίγων, ἔστω καὶ καυστικῶν, ἐκφράσεων, τὰς ὁποίας εἶπον, ὅτι θὰ ἀποσείσω μίαν νάρκην, ἥτις χρονίως κατέχει τὴν Κυβέρνησιν, ὥστε νὰ δοθῇ εἰς αὐτὴν ὁ χρόνος νὰ ἐξετασθῇ τὸ ὅλον ζήτημα ἐπισταμένως πρὸς ἄμυναν τῆς πλέον συμπαθοῦς καὶ πλέον ἀτυχοῦς τάξεως τῆς ἑλληνικῆς Φυλῆς. (Χειροκροτήματα).

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Νικολαΐδης ἔχει τὸν λόγον.

§41Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Καὶ πέρυσι, κύριοι συνάδελφοι, ὡς Πρόεδρος τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς, ἀπησχόλησα τὴν Βουλὴν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς συγκεντρώσεως καί τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ ἐνώπιον ὁλοκλήρου τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ αὐτῆς τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, ἀνέπτυξα ἐν πλάτει τοὺς λόγους οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλον νὰ γίνῃ ἡ συγκέντρωσις τοῦ σίτου μὲ τιμὴν 2.500 δρχ., σύμφωνα μὲ τὴν ὁμόφωνον ἀπόφασιν τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ἐβροντοφώνησα πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις ὅτι ἡ ὑπὸ τῶν Ἀμερικανῶν προτεινομένη τιμὴ τῶν 1.500 δραχμῶν, θὰ ἐπέφερε μεγίστην καὶ ὀλεθρωτάτην καταστροφὴν εἰς τοὺς ἀγρότας καὶ τὸν σιτοπαραγωγικὸν πληθυσμὸν τῆς χώρας. Ἡ Κυβέρνησις εἶχε κατανοήσει τότε τὸ ζήτημα, ἀλλὰ εὗρεν ἀντίδρασιν καὶ οἰκονομικὸν κλονισμὸν εἰς αὐτὸ τὸ Κράτος, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν μὲ τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν ἐπρότειναν οἱ Ἀμερικανοί, νὰ γίνῃ ἡ συγκέντρωσις, καθ’ ὅσον ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα δὲν θὰ κατώρθωνε νὰ εἰσπράξῃ τὰ χρέη της, ὁπότε θὰ ὑπεχρεοῦτο ἡ Κυβέρνησις νὰ πριμοδοτήσῃ τὴν Τράπεζαν. Καὶ ἡ μὲν Κυβέρνησις συνεφώνησε μὲ τὰς ἀπόψεις μου καθ’ ὅλην τὴν γραμμήν, πλὴν ἡ Ἀμερικανικὴ Οἰκονομικὴ Ἐπιτροπὴ δὲν ἐκάμφθη πρὸ τῶν ἀδιασείστων ἐπιχειρημάτων μου καὶ περιωρίσθη νὰ δεχθῇ τὴν τιμὴν τῶν 1.850 δρχ. ἀντὶ τῶν 2.500. Τὰ ἐπελθόντα γεγονότα, κύριοι, ἀπέδειξαν ὅτι ἡ Διακομματικὴ Ἐπιτροπὴ εἰργάσθη ἐπὶ τῇ βάσει πραγματικῶν καὶ συγκεκριμένων γεγονότων καὶ αἱ ἀπόψεις της ἐπηλήθευσαν πλήρως, καθ’ ὅσον πολλοὶ τῶν ἀγροτῶν ἐπείσθησαν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ζήσουν διὰ τῆς καλλιεργείας τοῦ σίτου, ἄνευ σοβαρᾶς προστασίας ὑπὸ τοῦ Κράτους. Κατὰ 1933 ἡ τιμὴ τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου ἦτο 1.95 τσὶφ Πειραιᾶ, ἀλλὰ τὸ Κράτος, διὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὴν παραγωγήν, ἔκανε τὴν συγκέντρωσιν μὲ 7 δραχμ. Αὐτὴ ἦτο ἡ πραγματικὴ προστασία!! Εἴπομεν εἰς τοὺς Ἀμερικανοὺς ποία ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ τιμὴ διὰ τὴν προστασίαν τοῦ σίτου. Δὲν εἰσηκούσθημεν καὶ ἴδομεν τὰ ἀποτελέσματα. Καὶ ἐρωτῶ, ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα τὶ εἰσέπραξεν; Πτάρα. Ἠναγκάσθη νὰ ὁδηγῇ εἰς τὰ δικαστήρια τοὺς καλλιεργητὰς διὰ νὰ τοὺς ἐξαναγκάσῃ νὰ ἐκπληρώσουν τὰς ὑποχρεώσεις των. Κατέσχε τὰς ἁλωνιστικὰς μηχανάς, τὰς ὁποίας τὰ Κράτος παρεχώρησεν εἰς τοὺς Ἀγρότας διὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὴν παραγωγήν. Καὶ βλέπομεν ἀγρότας πειναλέους καὶ ἀστέγους, γυρίζοντας εἰς τοὺς δρόμους τῆς Λαρίσης καὶ τὰ διάφορα ἄλλα ἀστικὰ κέντρα, διὰ νὰ ἀποφύγουν τὸν πέλεκυν τοῦ κομμουνισμοῦ, διὰ νὰ σώσουν τῆς τιμὴν τῆς οἰκογενείας των καὶ τὸν ἐθνισμόν των, νὰ ὁδηγοῦνται εἰς τὰ δικαστήρια. Ἠναγκάσθην τότε, πρὸ τῆς δημιουργηθείσης καταστάσεως, νὰ ἐκθέσω εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν ὅλην κατάστασιν καὶ νὰ εἰσηγηθῶ ὅπως παύσῃ ἡ δικαστικὴ δίωξις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐθυσίασαν περιουσίας καὶ ἐπροτίμησαν νὰ ἴδωσι τὰ τέκνα των δολοφονούμενα, τὰ κορίτσια των ἀπαγόμενα καὶ νὰ περιέρχωνται ἄστεγοι, πειναλέοι καὶ γυμνοὶ εἰς τὰς πόλεις, παρὰ νὰ προσχωρήσουν εἰς τὸν κομμουνισμὸν καὶ ἔμειναν Ἕλληνες καὶ μόνον Ἕλληνες! Οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν οἱ ἀγρόται προσεχώρουν εἰς τὸν κομμουνισμὸν καὶ δὲν ἐκράτουν ὑψηλὰ τὴν σημαίαν τοῦ ἐθνισμοῦ. Ἑλλὰς σήμερον δὲν θὰ ὑπῆρχε καὶ ὁ Σλαβισμὸς θὰ ἐκυριάρχει εἰς ὅλην τὴν Εὐρώπην. Ὁ Ἕλλην ἀγρότης ἔσωσεν οὐ μόνον τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρον τὸν κόσμον μὲ τὴν ὑπέροχον πατριωτικήν του στάσιν! Καὶ διατὶ συνέβησαν ὅλα αὐτά; Διότι ἡ Ἀμερικανικὴ Οἰκονομικὴ Ἀποστολὴ ὑπελόγιζε μὲ ἄλλας βάσεις νὰ συγκρατήσῃ τὰς τιμὰς τῆς παραγωγῆς εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα, νομίζουσα ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου θὰ ἠδύνατο νὰ συγκρατήσῃ τὸν τιμάριθμον τῆς ζωῆς. Ἐπίσης ὑπεδείξαμεν πέρυσι, τὸν τρόπον ὥστε νὰ ἀπομακρυνθῇ ὁ φόβος τοῦ πληθωρισμοῦ διὰ τῆς τμηματικῆς καταβολῆς τοῦ ποσοῦ τῆς συγκεντρώσεως εἰς τοὺς ἀγρότας, ὥστε πρῶτον νὰ καταναλωθῇ ὁ σῖτος τῆς συγκεντρώσεως εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ ἔπειτα νὰ πληρωθοῦν οἱ ἀγρόται. Ἐπίσης ὑπεστηρίξαμεν ὅπως τὰ μακαρόνια κατασκευάζωνται ἀπὸ τὸν σῖτον τῶν ἀγροτῶν τῆς Ἑλλάδος ὡς καὶ τὸ σύστημα τῶν δελτίων. Τοὐτέστι νὰ εἰσπράττεται μὲ τὸν φόρον ἐπιτηδεύματος τῶν εὐπόρων μία διαφορὰ τιμῆς ἐπὶ ἑκάστου δελτίου ἄρτου, πλὴν δυστυχῶς δὲν εἰσηκούσθημεν. Ἐφέτος ἡ Κυβέρνησις μᾶς ἐδήλωσεν ὅτι κατώρθωσε νὰ φθάσῃ εἰς τὸ ποσὸν τῶν 2.500 δραχ. κατ’ ὀκᾶν. Ὁ τρόπος τοῦ καθορισμοῦ εἰς 2.000 σὺν 500 ὡς δῶρον, εἶναι καλός, διότι θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν πληρωμὴν τῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν χρεῶν. Ἐζητήσαμεν τὸ ταχύτερον καθορισμὸν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ τὴν ἔναρξιν τῆς συγκεντρώσεως, διὰ νὰ μὴ γίνουν οἱ ἀγρόται καὶ πάλιν ὄργανα ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἐμπόρων τοῦ σίτου, λόγῳ ἐπειγουσῶν ἀναγκῶν τῶν ἀτυχῶν ἀγροτῶν. Δὲν εἶναι δυνατόν, κ. συνάδελφοι, ὅταν πέρυσι ἐζήτουν ὅπως ὁρισθῇ ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως εἰς 2.500 δρχ., δὲν εἶναι δυνατόν, λέγω, ἐφέτος νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ ποσὸν τῶν 2.500 καὶ ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ εἴπω πρὸς αὐτὴν ὅτι πρέπει νὰ προσπαθήσῃ καὶ νὰ ἀγωνισθῇ νὰ πείσῃ τὴν Ἀμερικανικὴν Οἰκονομικὴν Ἀποστολήν, ὅτι ἡ τιμὴ αὐτὴ δὲν εἶναι πράγματι ἱκανοποιητικὴ ἐν σχέσει μὲ τὸν γεωργικὸν τιμάριθμον καὶ δέον νὰ αὐξηθῇ εἰς μεγαλύτερον, εἰ δυνατόν, ἐπίπεδον. Ἤκουσα ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας διετύπωσε τὴν γνώμην πρὸς τὴν Οἰκονομικὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι μὲ τὴν τιμὴν τῶν 2.500 δραχ. δὲν θὰ δυνηθῇ ὁ ἀγρότης νὰ ἀνθέξῃ καὶ νὰ ζήσῃ καὶ ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ ἐπιμένουν. Δὲν γνωρίζω τὶ ἀκριβῶς ἐλέχθη, διότι ἤμουν ἀσθενής, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πεῖσμα καὶ τὴν ἐπιμονὴν τὴν ὁποίαν πέρυσι συνήντησα ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, κατανοῶ ὅτι πιέζουν καὶ βασανίζουν τὴν Κυβέρνησιν καὶ δὲν θέλουν νὰ ἀνέλθῃ, ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως, εἰς μεγαλύτερον τῶν 2.500 δρχ. ἐπίπεδον. Ἐπίσης εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ μὴ συμφωνήσω μὲ τὴν Κυβέρνησιν, ὡς πρὸς τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως τῶν 50.000 τόννων. Καὶ πέρυσιν, ὡς Πρόεδρος τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐμελέτησα τὸ ζήτημα τοῦτο ἐπισταμένως καὶ ὑπέδειξα τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως τῶν 150.000 τόννων καὶ ἀνέπτυξα ἐν πλάτει τοὺς λόγους μὲ ἀριθμοὺς πειστικοὺς καί, συνεπῶς, καὶ ἐφέτος οἱ ἴδιοι λόγοι ὑφίστανται ὥστε τὸ ποσὸν νὰ ἀνέλθῃ εἰς 150.000 τόννους. Καθορίζεται ἵνα ἡ συγκέντρωσις γίνῃ μόνον ἀπὸ τοὺς μικροπαραγωγούς. Συμφωνῶ, ἀλλὰ τὸ ποσὸν τῶν μικροπαραγωγῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι μόνον 50.000 τόννοι, ἀλλὰ πολὺ μεγαλύτερον καὶ συνεπῶς κατ’ ἀνάγκην πρέπει νὰ αὐξηθῇ ἂν ὄχι εἰς 150.000 τόννους, τοὐλάχιστον εἰς 100.000 καὶ τὰ στρέμματα νὰ αὐξηθοῦν ἀπὸ 50 εἰς 100. Ἄν ὁ ἀγρότης παραδώσῃ πολὺ μικρὰν ποσότητα σίτου δὲν θὰ πάρῃ, λέγω, ὁ ἀγρότης, οὔτε μίαν πεντάραν εἰς τὸ χέρι, διότι τὰ ὀφείλει εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Ἂς προσέξῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας τὸ ζήτημα τοῦτο καὶ ἂς προσπαθήσῃ νὰ αὐξήσῃ τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως διὰ νὰ παραδώσῃ ὁ ἀγρότης μεγαλυτέραν ποσότητα εἰς τὴν συγκέντρωσιν, ὥστε νὰ μείνῃ εἰς τὰς χεῖρας του ἕνα ποσὸν διὰ νὰ χρησιμεύσῃ διὰ τὰς ἀνάγκας του, τώρα μάλιστα ποὺ πρόκειται νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὸ σπίτι του καὶ νὰ κατασκευάσῃ ἐκ νέου τὸ νοικοκυριό του. Καὶ ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν δύναται νὰ αὐξήσῃ τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως, τότε ἔχω νὰ ὑποδείξω ἓν σύστημα καὶ διὰ τὸ καλὸν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας καὶ διὰ τὸ καλὸν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀγροτῶν. Προτοῦ, ὅμως, εἰσέλθω εἰς αὐτὸ τὸ ζήτημα, ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ συζητήσω καὶ ἐπὶ τοῦ ποσοῦ τῶν καλλιεργηθέντων στρεμμάτων. Μικροπαραγωγοὺς θεωρεῖ ἡ Κυβέρνησις τοὺς καλλιεργοῦντας 50 στρέμματα. Δὲν συμφωνῶ ἀπολύτως καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτό. Ἐν Θεσσαλίᾳ, κύριοι συνάδελφοι, ὁ χῶρος ποικίλλει ἀπὸ 130 ἕως 160 στρέμματα καὶ καλλιεργοῦνται, συνεπῶς, τὰ 75. Αὐτοὶ εἶναι οἱ μικροπαραγωγοί. Ἐν Θεσσαλίᾳ ἐγένετο ἀπαλλοτρίωσις. Ἠγωνίσθην εἰς τὴν πρώτην γραμμήν, ἐφυλακίσθην καὶ ὅλοι οἱ πρωτεργάται τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν ἀγροτῶν Θεσσαλῶν, προσεπαθήσαμεν καὶ τοὺς ἐδώσαμεν ἀρκετὴν γῆν πρὸς καλλιέργειαν, ἀλλὰ ἔχομεν τώρα τὴν ὑποχρέωσιν νὰ τοὺς δώσωμεν καὶ τὰ μέσα διὰ νὰ ζήσουν. Δι’ αὐτὸ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ προσέξῃ τὸ ζήτημα τοῦτο. Ἐὰν εἰς τὰ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος, ὁ κλῆρος εἶναι μικρότερος καὶ τὰ καλλιεργούμενα στρέμματα ὀλιγώτερα, διὰ τὴν Θεσσαλίαν, ὅπου ὁ κλῆρος εἶναι 150 στρέμματα, πρέπει νὰ δεχθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς ὡς κατώτερον ὅριον πρὸς παράδοσιν εἰς τὴν συγκέντρωσιν ἂν μὴ τὰ 100, τοὐλάχιστον τὰ 75 στρέμματα. Ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις, στηριζομένη εἰς τὴν ἄποψιν τῆς διανομῆς τῶν κλήρων ἀνὰ 150 στρέμματα, νὰ θέσῃ ὡς βάσιν τῶν μικροπαραγωγῶν, τῶν μικροαγροτῶν, τὰ 75 στρέμματα. Ἔρχομαι τώρα, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἀναπτύξω μίαν λύσιν, ἐν περιπτώσει καθ’ ἣν ἡ Ἀμερικανικὴ Οἰκονομικὴ Ἀποστολὴ δὲν θὰ θελήσῃ νὰ αὐξήσῃ τὸ ποσὸν τῶν 50.000 τόννων. Ὑπάρχει, κ. Ὑπουργέ, εἷς τρόπος διὰ νὰ παρακάμψωμεν τὰς ἀντιδράσεις τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς καὶ νὰ τοὺς εἴπωμεν ὅτι δὲν θὰ δοθοῦν χρήματα καὶ δὲν θὰ ἔχῃ τὸ Κράτος καμμίαν ἐπιβάρυνσιν καὶ οἱ ἀγρόται θὰ παραδώσουν εἰς τὴν συγκέντρωσιν τὸν σῖτον. Ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐκδώσῃ μίαν διάταξιν, ἡ ὁποία νὰ ἐπιτρέπῃ ὅπως πάντες οἱ ὁπωσδήποτε ὀφείλοντες εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἀσχέτως ποσοῦ καλλιεργηθέντων στρεμμάτων, νὰ παραδώσουν εἰς τὴν συγκέντρωσιν διὰ λογαριασμὸν τῆς Τραπέζης, σῖτον μέχρι τοῦ ποσοῦ τῆς ὀφειλῆς των. Δηλαδή, νὰ ἐκδώσῃ ἡ Κυβέρνησις διάταξιν εὐεργετικὴν ὑπὲρ τῶν ὀφειλετῶν πρὸς τὴν Τράπεζαν, δι’ ἧς θὰ δίδῃ εἰς αὐτοὺς τὸ δικαίωμα νὰ παραδώσωσι σῖτον εἰς τὴν συγκέντρωσιν μέχρι τοῦ ποσοῦ τῆς ὀφειλῆς των, ἀδιαφόρως ποσοῦ παραγωγῆς καὶ διὰ λογαριασμὸν τῆς Τραπέζης.

§42Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργ. Γεωργίας). Τὶ θὰ τὰ κάμῃ ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα τὰ σιτηρά;

§43Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Τὸ σιτάρι αὐτὸ θὰ παραδίδεται κατόπιν σημειώματος τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης εἰς τὴν συγκέντρωσιν, ἡ ὁποία ἀντὶ χρημάτων, θὰ δίδῃ εἰς τοὺς ἀγρότας διατακτικὴν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἥτις ἀντὶ νὰ τοὺς δίδῃ χρήματα θὰ συμψηφίζῃ εἰς τὸ χρέος των καὶ οὕτω θὰ καταστῇ δυνατὸν εἰς τὸν καλλιεργητὴν ἀγρότην νὰ ἐξοφλήσῃ τὸ πρὸς τὴν Τράπεζαν χρέος του μὲ τιμὴν ἱκανοποιητικὴν καὶ ἡ εὐκαιρία εἰς τὴν Τράπεζαν νὰ εἰσπράξῃ τὰ χρήματά της. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν πρόκειται νὰ ἐκδώσητε χαρτονόμισμα οὔτε χρήματα θὰ διαθέσητε, ἀλλὰ θὰ διευκολύνετε τοὺς ἀγρότας νὰ πληρώσουν τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν καὶ ἡ Τράπεζα θὰ εἰσπράξῃ τὰ χρήματά της, ὥστε νὰ εἶναι ἱκανὴ ἄνευ χρηματοδοτήσεως ὑπὸ τοῦ Κράτους νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς ἀγρότας μὲ νέα δάνεια.

§44Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβ.). Ποῦ θὰ διαθέσῃ ἡ Τράπεζα τὸ σιτάρι καὶ πόθεν θὰ εἰσπράξῃ τὰ χρήματα;

§45Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Θὰ ἐκδώσῃ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ μίαν διαταγήν, δι’ ἧς οἱ ἀλευροβιομήχανοι καὶ οἱ μακαρονοποιοὶ θὰ προμηθεύωνται τὸν σῖτον ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν πρὸς κατασκευὴν μακαρονίων καὶ θὰ καταβάλλουν τὸ τίμημα. Θὰ ὑπάρξῃ μία μικρὰ διαφορὰ χρόνου εἰσπράξεως καί, συνεπῶς, ἐπιβάρυνσις τοῦ ἀγρότου διὰ μικροῦ τόκου. Δέχονται οἱ ἀγρόται τὴν μηδαμινὴν ταύτην ἐπιβάρυνσιν τοῦ τόκου. Καὶ τώρα ἔρχομαι νὰ ἐξετάσω τὸ ζήτημα τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου ἐν σχέσει πρὸς τὴν τιμὴν τοῦ σίτου αὐξανομένης τῆς τιμῆς τῶν 2.500 δρχ. ὡς καὶ τοῦ ποσοῦ τῆς συγκεντρώσεως. Ἐάν, κ. Ὑπουργέ, κατορθώσωμεν καὶ αὐξηθῇ ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως ἀπὸ 2.500 δρχ., ἂν οὐχὶ εἰς 3.000, ἀλλὰ εἰς 2.8000 καὶ τόννους εἰς 100.000, νὰ εἶσθε βέβαιος ὅτι δὲν θὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ ἄρτος, διότι θὰ ἀναμίξετε εἰς τὰς 700.000 τόννους τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου τὰς 100.000 τόννους τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ θὰ κάμετε τὸ λεγόμενον χαρμάνι 1 πρὸς 7. Ἤτοι εἰς 8 ὀκάδας σίτου αἱ 7 θὰ εἶναι ἐξωτερικῆς προελεύσεως, ἡ δὲ 1 ἐσωτερικῆς. Αἱ 7 ὀκάδες ἐξωτερικοῦ πρὸς 1.200 δρχ. κατ’ ὀκᾶν θὰ στοιχίζουν 8.400 ἡ δὲ μία ὀκᾶ τοῦ ἐγχωρίου πρὸς 2.800, ἤτοι ἐν ὅλῳ δρχ. 11.200 δραχ. αἱ 8 ὀκάδες, ἤτοι ἡ μία ὀκὰ χαρμανίου θὰ στοιχίζῃ 1.400 ἡ ὀκά. Μὲ μέσην, λοιπόν, τιμὴν σίτου 1.400 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, δὲν αὐξάνει ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου, ἀλλ’ ἂν ἐπέλθῃ καὶ αὔξησις κατὰ 100 δραχ. κατ’ ὀκᾶν εἶναι μηδαμινή, διότι τὸ εὐθηνότερον ὅλων εἶναι τὸ ψωμί. Βρίσκουμε, λοιπόν, ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ αὔξησις τῆς τιμῆς τῆς συγκεντρώσεως εἰς 2.800 δρχ., χωρὶς νὰ αὐξηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου. Αὐτὰ εἶχα νὰ εἴπω. Ἀπευθύνω ὑστάτην ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία γνωρίζω πολὺ καλὰ ὅτι ἀντιλαμβάνεται τὴν ὅλην κατάστασιν, ἐπληροφορήθην δὲ καὶ τὰς προσπαθείας ἃς καταβάλλει, ἀναγνωρίζω δὲ καὶ τὰς ἀντιδράσεις ὑπὸ τὰς ὁποίας εὑρίσκεται, ὅπως ἐντείνῃ τὰς προσπαθείας της καὶ ἀγωνισθῇ νὰ αὐξήσῃ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου, νὰ αὐξήσῃ τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως καὶ ἐὰν ἐπιτύχῃ τὴν τιμὴν ἐκείνην τὴν ὁποίαν ὑποδεικνύουν οἱ παραγωγοί, πρέπει νὰ εἶσθε βέβαιος, κύριε Ὑπουργέ, καὶ βεβαία ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀποστολὴ ὅτι θὰ πεισθοῦν οἱ ἀγρόται ὅτι πράγματι τὸ Κράτος καὶ αὐτὴ ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀποστολὴ ἐνδιαφέρονται δι’ αὐτούς. Μελετήσατε ἀκόμη μίαν φορὰν τὸ ὅλον ζήτημα ὡς καὶ τὴν πρότασίν μου πρὸς παράδοσιν σίτου εἰς τὴν συγκέντρωσιν ὑπὸ τῶν ὀφειλετῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν ἀσχέτως ποσοῦ καλλιεργηθέντων στρεμμάτων καὶ ἐντὸς δύο ἡμερῶν θὰ δώσητε τὴν τελικὴν λύσιν τοῦ ὅλου ζητήματος καὶ νὰ ἔχετε τὴν πεποίθησιν ὅτι οὕτω θὰ προσφέρετε ὑπηρεσίαν κολοσσιαίαν καὶ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Οἰκονομίαν καὶ εἰς τὸν γεωργικὸν παραγωγικὸν κόσμον, ὁ ὁποῖος τὰ πάντα ἐθυσίασε χάριν τῆς πατρίδος καὶ χάριν τῆς ἑλληνικῆς οἰκογενείας καὶ τῆς χριστιανικῆς θρησκείας καὶ εἶναι ἄξιος πάσης ὑποστηρίξεως. (Χειροκροτήματα).

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Χατζηγιάννης ἔχει τὸν λόγον.

§47Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ Βουλὴ δὲν εἶναι ἀκαδημαϊκὸν Σῶμα, ἀλλὰ εἶναι πολιτικὸν Σῶμα καὶ ἢ πρέπει νὰ διαχωρίσῃ τὰς εὐθύνας της ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ἢ νὰ πέσῃ μαζὶ μὲ τὴν ἀποτυχοῦσαν Κυβέρνησιν. Ἡμάρτησεν ἡ Βουλὴ διότι ἠνέχθη τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία καθυστερεῖ τὰς 300 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν, τὰς ὁποίας ὀφείλει ἀπὸ τοῦ 1946 εἰς τοὺς σιτοπαραγωγούς. Ἡμάρτησε πέρυσι, διότι ἠνέχθη τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐξηνέμισαν τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου. Πολὺ φοβοῦμαι ὅτι θὰ ἁμαρτήσῃ καὶ ἐκ τρίτου. Κύριοι βουλευταί, θὰ ἤθελα νὰ εἶσθε αὔριον εἰς τὴν ὕπαιθρον, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε μὲ τὶ αἴσθημα ἀπογοητεύσεως καὶ ὀδύνης θὰ λάβῃ γνῶσιν τῶν κυβερνητικῶν αὐτῶν ἀποφάσεων ὁ ἀγροτικὸς κόσμος. Ἀπόψε κρίνεται ἡ ὕπαρξις τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου καὶ αὐτῆς ἀκόμη τῆς χώρας ἡ ὕπαρξις. Ἐὰν δὲν λυθῇ τὸ πρόβλημα τῆς διαθέσεως τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, ὑπονομεύεται ὅλον τὸ οἰκοδόμημα. Φοβοῦμαι ὅτι ἡ συνέχισις τῶν ἀντιαγροτικῶν μέτρων, εἶναι ἔργον προμελέτης καὶ αὐτὸ ὀφείλεται τοὐλάχιστον εἰς ἀνεπάρκειαν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἄγνοιαν τῶν πραγμάτων. Εἰς τὸ περιοδικὸν «Ἀγὼν Ἐπιβιώσεως» τὸ 1948, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρεται τὸ ἑξῆς: «Διὰ τὸν καθορισμὸν μιᾶς σαφοῦς πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ σίτου πρέπει ἤδη νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν διάφοροι ἀλληλοσυγκρουόμενοι παράγοντες. Ἐκ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ προέκυψαν ριζικαὶ ἀντιθέσεις εἰς τὰς προτεινομένας λύσεις. Οὕτω διάφοροι παράγοντες τῆς ἀποστολῆς Δ.Ο.Σ. ἐπρότεινον ὅπως ἐγκαταλειφθῇ ἡ ὁριακὴ καλλιέργεια σίτου καὶ αὐξηθῇ ἡ εἰσαγωγὴ σίτου κατὰ τὸ ἔτος 1949–50 κατὰ 200 χιλ. τόννους ἐν συνόλῳ. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ θὰ ηὔξανον τὰ ἐκ τῆς ἐκποιήσεως εἰσαγομένων ἀγαθῶν ἔσοδα τοῦ Δημοσίου καὶ θὰ προωθεῖτο τὸ ἔργον ἀνασυγκροτήσεως (!!). Ἡ λύσις αὕτη φαίνεται ἐγκαταλειφθεῖσα ὡς ἐκ τῶν κοινωνικῶν συνεπειῶν, τὰς ὁποίας θὰ εἶχεν ἡ ἐφαρμογή της». Μόνον κοινωνικαὶ θὰ ἦσαν αἱ συνέπειαί της; Ἢ καὶ ὀλέθριαι ἐθνικαὶ καὶ οἰκονομικαί; Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι ἀπούσης τῆς Βουλῆς, οἱ κυβερνητικοὶ παράγοντες καὶ ἄλλοι παράγοντες συνεζήτουν ἐὰν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ σιτοπαραγωγὴ ἐν Ἑλλάδι.

§48Γ. ΜΕΛΑΣ (Ὑπουργ. Δικαιοσ.). Αὐταὶ μπορεῖ νὰ εἶναι σκέψεις τοῦ συντάκτου.

§49Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Ἐὰν δὲν εἶναι σκέψεις τῆς Κυβερνήσεως, ἂς τὰς διαψεύσῃ. Τὰς ἀνησυχίας μου αὐτὰς ἐπηύξησε μία ἔκθεσις τοῦ κ. Μπακάλμπαση, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἑξῆς: «Διαπιστώνω ὅτι ἡ καλλιέργεια τῶν σιτηρῶν δὲν εἶναι δυνατὸν ἐπὶ τοῦ παρόντος τοὐλάχιστον νὰ ἀντικατασταθῇ δι’ ἄλλων καλλιεργειῶν περισσότερον προσοδοφόρων».

§50Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Διαφωνεῖτε; Ἡ ἀντικατάστασις τῆς σιτοκαλλιεργείας δὲν εἶναι ἐφικτή, ἐπὶ τοῦ παρόντος.

§51Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Βεβαιότατα διαφωνῶ, διότι ἐγὼ πιστεύω ὅτι ἡ ἀντικατάστασις τῆς σιτοκαλλιεργείας δὲν εἶναι ποτὲ δυνατὴ εἰς τὴν χώραν μας. Μὲ τίνας καλλιεργείας θὰ τὴν ἀντικαταστήσετε; Μὲ σταφίδα; Μένει ἀδιάθετος καὶ ἡ σημερινὴ παραγωγή. Μὲ καπνὸν ἢ μὲ βαμβάκι· τὸ ἴδιον καὶ αὐτὰ δὲν πωλοῦνται οὔτε ἐξάγονται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ αἱ σημεριναὶ παραγωγαί των ἐξ ὁλοκλήρου. Ἐὰν ἀποκλείσετε αὐτὰ τὰ εἴδη, τότε μὲ ποῖα ἄλλα εἴδη θὰ ἀντικαταστήσετε τὴν σιτοκαλλιέργειαν; Ἰδοὺ διατὶ πιστεύω ὅτι τὸ ζήτημα τῆς σιτοπαραγωγῆς ἐν Ἑλλάδι εἶναι θέμα ἀποκλειστικῶς τοπικὸν καὶ ἐθνικὸν καὶ δὲν εἶναι ζήτημα διεθνές, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι αἱ Κυβερνήσεις δὲν τὸ ἀντελήφθησαν ἀκόμη. Σᾶς ἔλεγα καὶ πέρυσι, ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου. «Εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ πρὸ τοῦ πολέμου ἐπρόβαλε καὶ ἤδη προβάλλει τὸ δίλημμα νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν σιτοκαλλιέργειαν ἢ νὰ ἀσκήσῃ ἐθνικὴν πολιτικὴν προστασίας τοῦ ἐγχωρίου σίτου. Ἀλλά, ἐὰν ἐγκατελείπετο ἡ σιτοπαραγωγή της, μὲ ποίας ἄλλας καλλιεργείας θὰ ἀντικαθίστατο αὑτή; Καὶ τὰ ἑκατομμύρια τοῦ γεωργικοῦ τῆς πληθυσμοῦ πρὸς ποίας ἄλλας θὰ ἐτρέποντο ἀγροτικὰς ἢ καὶ ἀστικὰς ἀπασχολήσεις; Ἰδοὺ διατὶ ἐθεσπίσθη ὁ θεσμὸς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ ἡ προστασία του διὰ τιμῶν, αἱ ὁποῖαι ἦσαν μὲν ἀνώτεραι τῶν ἀντιστοίχων τιμῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἀλλὰ μόλις ἐκάλυπτον τὴν δαπάνην τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Καὶ ἡ μικρὰ θυσία τὴν ὁποίαν ἀπεδέχθησαν αἱ μὴ σιτοπαραγωγικαὶ τάξεις, εἶναι ἕνα μικρὸν λίτρον ὑπηρεσίας πρὸς τὴν καθολικὴν ὑπηρεσίαν, ποὺ προσφέρει ὁ ἀγροτικός μας κόσμος καὶ ὡς παραγωγὸς καὶ ὡς καταναλωτὴς πρὸς τὴν Ἐθνικήν μας οἰκονομίαν διὰ τοῦ ἱδρῶτος του καὶ πρὸς τὴν πατρίδα διὰ τοῦ αἵματός του. Δὲν θὰ σᾶς ἀναπτύξω ἄλλα στατιστικὰ στοιχεῖα διὰ νὰ ἀποδείξω καὶ πάλιν τὴν συμβολήν, τὴν ἀποφασιστικὴν συμβολήν, τὴν ὁποίαν διαδραματίζει ὁ ἀγροτικὸς κόσμος καὶ εἰς τὸ δημογραφικόν μας πρόβλημα καὶ εἰς τὸ ὅλον οἰκονομικὸν πρόβλημα τῆς χώρας. Θὰ ἔλθω ἀπ’ εὐθείας εἰς τοὺς ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι ἀποδεικνύουν μὲ πόσην προχειρολογίαν ἠσκήθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ἡ γεωργική της πολιτική. Τὸ 1946 συνεκεντρώθησαν 53.000.000 ὀκάδες σίτου πρὸς δρχ. 1.300 τὴν ὀκᾶν καὶ 300 ὀφειλομένας, αἱ ὁποῖαι ἐπὶ μίαν ἤδη τριετίαν δὲν ἔχουν πληρωθῆ ἀπὸ τὸ Κράτος, οὔτε πρόκειται νὰ πληρωθοῦν. Διὰ τὴν συγκέντρωσιν τότε κατεβλήθησαν 69 δισεκατομμύρια δραχμαί. Κατὰ τὸ 1947 συνεκεντρώθησαν μόνον 11 ἑκατομ. ὀκάδες σίτου πρὸς δρχ. 1.900 τὴν ὀκᾶν καὶ ἐδαπανήθησαν ἐν ὅλῳ 21 δισεκατομμύρια. Κατὰ τὸ 1948 συνεκεντρώθησαν 26½ ἑκατομ. ὀκάδες πρὸς 1.850 δραχ. τὴν ὀκᾶν καὶ ἐδαπανήθησαν 49 περίπου δισεκατομμύρια δραχμῶν. Διὰ νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Βουλὴ ποίαν προστασίαν παρέσχε τὸ Κράτος εἰς τοὺς παραγωγοὺς κατὰ τὰ τρία τελευταῖα ἔτη καὶ ποῖα ποσὰ ἐδαπανήθησαν, ἐπιβάλλεται νὰ γίνῃ σύγκρισις ἐν σχέσει πρὸς τὴν τιμὴν τοῦ εἰσαγομένου σίτου. Ὁ εἰσαγόμενος σῖτος στοιχίζει τσὶφ Πειραιᾶ 1.200 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Ἑπομένως, κατὰ τὸ 1946, τὸ Κράτος διέθεσε διὰ τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς 100 δραχ. κατ’ ὀκᾶν, ἤτοι ἐν συνόλῳ 5½ δισεκατομμύρια δραχμῶν, κατὰ δὲ τὸ 1947 διέθεσε 700 δραχ. κατ’ ὀκᾶν, ἤτοι ἐν συνόλῳ 7½ περίπου δισεκατομμύρια καὶ κατὰ τὸ 1948 διέθεσε 650 δραχ. κατ’ ὀκᾶν, ἤτοι ἐν συνόλῳ 17 περίπου δισεκατομμύρια δραχμῶν. Ἑπομένως, διὰ τὰ τρία ἔτη 1946, 1947 καὶ 1948 τὸ Κράτος ἐδαπάνησε διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου σιτοπαραγωγῆς τριάκοντα καὶ μισὸ ἐν συνόλῳ δισεκατομμύρια δραχμῶν. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Βουλὴ τὴν ἀξίαν τῆς ἀνυπάρκτου αὐτῆς προστασίας, σᾶς δίδω μερικοὺς χαρακτηριστικοὺς ἀριθμούς. Τὴν 31.12.1946 αἱ χορηγήσεις πρὸς μὲν τὴν γεωργίαν ἦσαν 443 δισεκατομμύρια δραχμῶν, ἤτοι 58% πρὸς δὲ τοὺς ἄλλους κλάδους ἦσαν 350 δισεκατομμύρια, ἤτοι 42%. Τὴν 31.8.1947 αἱ χρηματοδοτήσεις πρὸς μὲ τὴν γεωργίαν ἦσαν 680 δισεκατ. δραχμῶν, ἤτοι 53%, πρὸς δὲ τοὺς ἄλλους κλάδους ἦσαν 596 δισεκατ. ἤτοι 47%. Καὶ τὴν 31.8.1948 αἱ χορηγήσεις πρὸς τὴν γεωργίαν ἦσαν 756 δισεκατομμύρια, ἤτοι 44% καὶ εἰς τοὺς ἄλλους κλάδους ἦσαν 770 δισεκατομ. ἤτοι 56%. Βλέπετε, ὅτι καὶ ἡ ἐνίσχυσις εἰς πιστώσεις πρὸς τὴν γεωργίαν γίνονται κατὰ κατιοῦσαν φοράν. Ἀλλὰ τὸ περισσότερον παράδοξον εἶναι ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν πρὸς τὴν γεωργίαν χορηγήσεων φαίνεται εἰς τὰ βιβλία περισσότερον ἐξωγκωμένος κατὰ 147 ἄλλα δισεκατομμύρια δραχμῶν. Καὶ ἐπὶ τοῦ ἀριθμοῦ αὐτοῦ ἐπικαλοῦμαι τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς. Σᾶς εἶπα ὅτι τὸ Κράτος διέθεσε διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου 120 δισεκατομμύρια δραχμὰς κατὰ τὸ 1946, καὶ ἄλλα 50 δισεκατ. τὸ 1947. Ἡ Τράπεζα ἐνήργησε τὴν συγκέντρωσιν καὶ παρέδωκεν τὰς συγκεντρωθείσας ποσότητας σίτου εἰς τὸ Κράτος. Τὸ Δημόσιον διέθεσε τὸν σῖτον αὐτὸν εἰς τὴν κατανάλωσιν καὶ ἐπληρώθη καὶ τὴν ἀξίαν του καὶ τὰς δαπάνας συγκεντρώσεως. Ἀπὸ τὴν κατανάλωσιν, ἐνῷ ἐπληρώθη, δὲν ἐπέστρεψε τὰ εἰσπραχθέντα ποσὰ εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ τὰ ἐκράτησε διὰ τὰς ἰδικάς του ἀνάγκας. Καὶ ἔτσι ἀφήνει νὰ φαίνεται ἕνας ἐξωγκωμένος ἀριθμὸς πιστώσεων πρὸς τὴν γεωργίαν, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον εἶναι εἰκονικός, ἀλλὰ περιέχει καὶ ὀφειλὴν 147 δισεκατομ. δραχμῶν τοῦ Κράτους, ἡ ὁποία ὀφειλή, ὡς πρὸς αὐτὴν ἀποτελεῖ καθαρὸν πληθωρισμόν, διότι δὲν ὑπάρχει ὡς πρὸς τὸ ποσὸν αὐτὸ ἀντίκρυσμα. Οὕτω, κατὰ τὴν τριετίαν, ἐνῷ ἡ πραγματικὴ ἐνίσχυσις τοῦ Κράτους πρὸς τὴν σιτοκαλλιέργειαν μόλις ἔφθασε τὰ 30½ δισεκατομ. δραχμῶν, ἀντιθέτως τὸ Κράτος ἐσφετερίσθη ἀπὸ τὴν συγκέντρωσιν 147 δισεκατ. δραχμῶν εἰς βάρος καὶ τῆς παραγωγῆς καὶ τοῦ τιμαρίθμου τῆς ζωῆς. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνύπαρκτος γεωργικὴ πολιτικὴ τῶν μετεκλογικῶν Κυβερνήσεων. Ἄλλοι συνάδελφοι προλαλήσαντες ὑπεστήριξαν ὅτι καὶ μὲ ὡρισμένας οἰκονομίας, ἃς ἐπρότειναν καὶ μὲ τὴν διαφορὰν ἐκ τῆς ὑποτιμήσεως τοῦ ξένου σίτου, θὰ ἠδύνατο ἡ Κυβέρνησις ἀκόπως νὰ συγκεντρώσῃ ἐφέτος 100–120 χιλ. τόννων σίτου μὲ τιμὴν 2.800 δραχμῶν τὴν ὀκᾶν, χωρὶς καμμίαν ἐπιβάρυνσιν ἄλλην τοῦ προϋπολογισμοῦ. Εἰς τὰς ὑποδείξεις των ταύτας προσθέτω καὶ ἐγὼ τὸ ποσὸν αὐτὸ τῶν 147 δισεκατ. δραχμῶν, τὸ ὁποῖον ὀφείλει τὸ Κράτος εἰς τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου. Ἀλλ’ ἀκόμη εἴπομεν ὑπευθύνως πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Βουλήν: ἂν ἐξηνεμίζετο ἡ τιμὴ τοῦ σίτου ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα δὲν θὰ κατώρθωνε νὰ εἰσπράξῃ τὰς χορηγήσεις της. Κατὰ τὸ 1947–48, αἱ χορηγήσεις πρὸς τοὺς παραγωγούς, τῆς Τραπέζης, διὰ πρώϊμα καὶ ὄψιμα σιτηρά, ἀνῆλθον εἰς 117 δισεκατομμύρια. Ἐκ τούτων, μέχρι τῆς 30.4. 49 ἡ Τράπεζα εἰσέπραξε 60 δισ. καὶ ὑπολείπονται 57 δισεκατομμύρια. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ ἀγρότης εἶναι διατεθειμένος νὰ πληρώσῃ, ἂς εἶναι ξυπόλυτος. Ὁ Μάρτης μᾶς εἶναι ἄκρη, ἄκρη. Ἡ Τράπεζα διὰ νὰ εἰσπράξῃ τὰ χρήματά της ἐκοινοποίησε μηνύσεις —εἰς τὴν περιφέρειαν Λαρίσης 1000— μέχρι τοῦ Μαΐου διὰ νὰ εἰσπράξῃ. Ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ ὁ ἀντάρτης καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ Κράτος κυνηγᾷ τὸν ἀγρότην. Τὶ νὰ κάνῃ; Ποῦ νὰ πάῃ; Θὰ τοῦ πάρῃ τὴν κατσίκα, τὴν ἀγελάδα. Αὐτὴ εἶναι ἡ πολιτικὴ ἡ ἀγροτικὴ τῆς τελευταίας τριετίας. Καὶ ἰδοὺ τώρα ὁ δείκτης τοῦ τιμαρίθμου εἰδῶν γεωργικῶν: «Τὸν Δεκέμβριον..... (ἀναγινώσκει).....». Ἀλλὰ τὸ λάδι, ποὺ διετέθη ἀπὸ τοὺς παραγωγοὺς πρὸς 4.500, πωλεῖται ἀπὸ τοὺς ἐμπόρους πρὸς 28.000 καὶ ἐκεῖ ποὺ ὁ παραγωγὸς τὸ ἔδωσε μὲ 2–3 ὀκάδες στάρι, τώρα θέλει 20 ὀκάδες διὰ νὰ τὸ πάρῃ. Οἱ ἀγρόται ὑπῆρξαν ἥρωες. Ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀποστολὴ λέγει ὅτι ὁ μέσος ὅρος τῆς παραγωγῆς τοῦ σίτου τὸ 1935–38, ἦτο 767 χιλ. τόννοι καὶ τὸ 1948 ἔφθασε 770 χιλ. τόννους, δηλαδὴ ὑπερέβη τὰ προπολεμικὰ ἐπίπεδα, ἐνῷ εἰς τὴν μεγάλην βιομηχανίαν παρὰ τὰς πρώτας ὕλας καὶ τὰς πιστώσεις καὶ τὴν ἀσυδοσίαν τῶν τιμῶν, ἡ παραγωγὴ ὑστερεῖ πολύ. Τοῦτο ἐπαναλαμβάνεται καθ’ ὃν χρόνον ὁ ἐγκαταλελειμμένος χωρικὸς ὑπερέβη τὰ προπολεμικὰ ἐπίπεδα. Ὁ μικρὸς χωρικός, ποὺ ἔχει 50 στρέμματα θὰ πάῃ 1.500 ὀκάδες στάρι εἰς τὴν συγκέντρωσιν διὰ νὰ πάρῃ καὶ 750 χιλ. πουρμπουάρ. Ὅποιος, ὅμως, καλλιεργεῖ μεγαλυτέραν ἔκτασιν καὶ θὰ θέλῃ νὰ πάῃ στάρι εἰς τὴν συγκέντρωσιν, δὲν μπορεῖ, αὐτὸς εἶναι ἀποσυνάγωγος.

§52Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἴπατε ὅτι πέρυσιν ἀντὶ τῆς ὑπολογισθείσης ποσότητος, συγκεκριμένως τῶν 70 χιλ. τόννων, συνεκεντρώθησαν μόνον 26 χιλ. τόννοι. Τὸ ὑπόλοιπον σιτάρι ποῦ ἐπῆγε;

§53Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργ. Γεωργίας). Καὶ νὰ σημειώσετε ὅτι ἡ συγκέντρωσις παρετάθη μέχρι Μαρτίου.

§54Η. ΤΣΕΡΙΩΝΗΣ. Εἰς τὴν Ἠλείαν πωλοῦν σιτάρι πρὸς 1.000 δραχμάς.

§55Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Πρῶτον, κύριοι βουλευταί, πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι ἡ συγκέντρωσις δὲν ἤρχισε οὔτε τὸν Ἰούλιον, οὔτε τὸν Αὔγουστον, οὔτε ἐνηργήθη παντοῦ. Δὲν ὑπῆρχε σκιὰ συγκεντρώσεως, δεύτερον ἐπειδὴ οἱ ἀγρόται ἦσαν ὀφειλέται τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ μὲ τὸν ἐξανεμισμὸν τῆς τιμῆς τῆς παραγωγῆς των δὲν ἠδύναντο νὰ πληρώσουν τὰ πρὸς τὴν Τράπεζαν χρέη των, ἀπέφυγαν τὴν συγκέντρωσιν καὶ ἐπροτίμησαν τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον, εἰς τὸ ὁποῖον ἐπώλησαν τὴν παραγωγήν των ἀντὶ πινακίου φακῆς.

§56Δ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΣ. Ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα τῆς πρωτοπραξίας; Πῶς ἐπώλησαν τὴν παραγωγὴν εἰς τρίτους;

§57Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Ἐλησμόνησε, ὁ κ. συνάδελφος, τὴν ζωὴν τῆς ὑπαίθρου, ὅτι Κράτος δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὰς τὰς πόλεις. Ὑπῆρξε ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἐξουσία τοῦ Κράτους δὲν ἐξετείνετο πέραν τῶν ἀστικῶν κέντρων καὶ αὐτὰ δὲ κατὰ τὴν νύκτα ἐφρουροῦντο μὲ φρουρὰς εἴτε πολιτῶν, εἴτε στρατιωτῶν εἰς κατασκευασθέντα ὀχυρά. Οἱ παραγωγοὶ καὶ ὅσοι ἔχουν ἀνάγκην νὰ φυλάξουν τὸν σπόρον των ἢ τὸ σιτάρι των, ἠναγκάσθησαν νὰ τὸ χαραμίσουν μὲ 1.500 δραχ. πρὸς τοὺς ἐμπόρους, διότι εἶχον δύο κινδύνους, τὸν κίνδυνον τοῦ νὰ μείνῃ ἀζήτητον καὶ δεύτερον τὸν κίνδυνον τοῦ ἀντάρτη. Ὑπεχρεώθησαν νὰ φέρουν τὴν παραγωγήν των πρὸς ἀσφάλειαν εἰς τὰς πόλεις καὶ ἐκεῖ, ἐλλείψει ἀποθηκῶν, τὴν διέθεσαν εἰς τὸ ἐμπόριον. Αὐτὸ εἶναι τὸ δρᾶμα τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου, ὅσοι δὲν τὸ ἔζησαν δὲν ἠμποροῦν νὰ τὸ συλλάβουν, ὅσοι τὸ ἔζησαν τὸ ξέρουν καὶ πονοῦν καὶ θλίβονται. Τελειώνων, κύριοι, λέγω ὅτι ἡ Βουλὴ δὲν εἶναι φροντιστήριον γεωργικῶν μελετῶν, διὰ νὰ δώσῃ μαθήματα εἰς τὴν Κυβέρνησιν πῶς θὰ κάμῃ τὴν συγκέντρωσιν καὶ ποῦ θὰ εὕρῃ τὰ χρήματα διὰ νὰ ἐπιτύχῃ. Ἡ Βουλὴ εἶναι Σῶμα πολιτικὸν καὶ θὰ καταλογίσῃ τὰς πολιτικὰς εὐθύνας, εὐθύνας βαρυτάτας εἰς τὴν χρεωκοπήσασαν Κυβέρνησιν. Εὐτυχῶς ἔθεσε πολιτικὸν ζήτημα ἤδη ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκω, ἄλλως θὰ ἔθετα ἐγὼ τοῦτο, ἐν ὀνόματι τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου καὶ τῶν ὑπὲρ αὐτοῦ ἀγώνων μου. Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι πόσον θὰ στοιχίσῃ ἡ ἄσκησις, τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι ἐὰν δὲν θέλωμεν νὰ ἐρημωθῇ ἡ ὕπαιθρος καὶ ἐὰν θέλωμεν νὰ διατηρήσωμεν τὴν σιτοπαραγωγήν μας, ὀφείλομεν νὰ ἀσκήσωμεν πολιτικὴν προστασίας τοῦ ἐγχωρίου σίτου. Αὐτὸ εἶναι ἡ βάσις, ἡ δαπάνη εἶναι ἡ δευτερεύουσα μοῖρα καὶ ὑπάρχει τρόπος νὰ ἐξευρεθῇ. Μὴ καυχᾶσθε ὅτι θὰ φέρετε 800.000 τόννους σίτου ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, αὐτὸ θὰ τὸ φέρετε ἐφέτος, τὸ 1951, 1952, 1953, ἀλλὰ τὸ 1954 δὲν θὰ εἶναι τὸ σχέδιον Μάρσαλ, δὲν θὰ ἠμπορέσετε νὰ φέρετε οὔτε 80.000 τόννων. Αἱ Κυβερνήσεις πρέπει νὰ βλέπουν διὰ πενῆντα ἔτη, αὐξήσατε τὴν ἐγχώριον σιτοπαραγωγὴν διὰ νὰ ὑπάρχῃ τὸ ψωμὶ τοῦ λαοῦ καὶ διὰ νὰ διατηρηθῇ εἰς τὴν ὕπαιθρον ἡ μεγάλη καὶ πολύτιμος τάξις τοῦ γεωργικοῦ μας κόσμου. Μὲ τὴν μικρὰν τιμὴν τοῦ ξένου σίτου καὶ μὲ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ ἐγχωρίου ἀπὸ 120.000.000 ὀκάδες, δώσατε μίαν μικτὴν μέσην τιμὴν καὶ ἀπὸ τὴν τιμὴν αὐτὴν νὰ ἐκκινήσετε διὰ νὰ ἀσκήσετε τὴν πολιτικήν σας ἐπὶ τοῦ ἄρτου. Ἐὰν ἤμην εἰς τὴν θέσιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, θὰ ἐνήργουν γενικὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου καὶ θὰ ἔδιδα 3.500 κατ’ ὀκᾶν τιμὴν συγκεντρώσεως. Ἐὰν δὲν τὸ ἐπετύγχανον, θὰ παρῃτούμην. Ἡ Κυβέρνησις ἂς δώσῃ τοὐλάχιστον τὴν τιμὴν τῶν 3.000 δραχ. καὶ ἂς ἐνεργήσῃ γενικὴν συγκέντρωσιν γιὰ νὰ προστατεύσῃ τὴν παραγωγήν, ἄλλως ἂς φύγῃ. Ἐὰν μείνῃ, ἀπόκειται εἰς τὴν Βουλὴν νὰ μὴ συνδέσῃ τὴν τύχην της μὲ τὴν τύχην τῆς Κυβερνήσεως. Παίζεται ἡ ὕπαρξις τῆς χώρας καὶ ἡ Βουλὴ δὲν πρέπει νὰ συνδέσῃ τὴν ἱστορίαν της μὲ τὴν μαύρην αὐτὴν σελίδα τῆς ἱστορίας τῆς ἑλληνικῆς παραγωγῆς καὶ τρίτον ἤδη ἔτος νὰ ἀνεχθῇ τὴν θλιβερὰν ἐγκατάλειψιν τοῦ γεωργικοῦ μας κόσμου ἀπὸ τὸ Κράτος. Τοιοῦτον ἔγκλημα, σᾶς ἐξορκίζω, νὰ μὴ τὸ κάνετε. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§58Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, κύριοι συνάδελφοι, παρεπονέθην διότι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία δὲν ἐπέδειξεν ἐνδιαφέρον εἰς μίαν πρότασιν Ψηφίσματος, κατατεθέντος ὑπ’ ἐμοῦ σχετικῶς μὲ τὴν κατάστασιν καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν καλλιεργητῶν. Τότε, οἱ δύο ἐπίλεκτοι συνάδελφοι, ὁ κ. Καλλίας καὶ ὁ κ. Παπαληγούρας, ἰσχυρίσθησαν ὅτι ἡ ἔλλειψις ἐνδιαφέροντος ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουν ὑποβληθῆ παρόμοια Ψηφίσματα καὶ ἡ Βουλὴ ἀναμένει τὴν ἄφιξίν των διὰ νὰ τὰ συζητήσῃ. Σήμερον ἐρωτῶ τοὺς ἀξιοτίμους αὐτοὺς συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, δὲν εὑρίσκονται ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, σήμερον ὁπότε συζητοῦμεν τὸ μεγαλύτερον θέμα, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὰ 68% τοῦ ὅλου πληθυσμοῦ τῆς χώρας, ποίαν δικαιολογίαν προβάλλουν, δεδομένου ὅτι τὰ ἑδώλια, τόσον τὰ βουλευτικά, ὅσον καὶ τὰ κυβερνητικά, εἶναι σχεδὸν κενά. Τοῦτο νομίζω δικαιολογεῖ τὸν ἰσχυρισμόν μου, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς Λαὸς πιστεύει πλέον ὅτι μετετοπίσθησαν ὄντως αἱ ἠθικαὶ ἀξίαι ἀπὸ τὴν τάξιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκομεν καὶ ἡ ὁποία ἡμεῖς ἰσχυριζόμεθα ὅτι εἴμεθα ἡ ἄρχουσα, εἰς τάξεις χαμηλοτέρας. Ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, θὰ ἤθελα νὰ σημειώσω καὶ ἐγὼ ὅτι τὰ ἐξαγγελθέντα μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, ἐὰν δὲν εἶναι τελείως ἀνεπαρκῆ, εἶναι πάντως ἀνεπαρκῆ. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον μᾶς κάμνει ἰδιαιτέραν ἐντύπωσιν, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, εἶναι αὐτὸ τὸ δῶρον, τὸ ὁποῖον παρέχετε κατ’ ὀκᾶν εἰς τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου. 2.000 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν καθορίζετε καὶ ὑπὸ μορφὴν δώρου προσφέρετε ἐπὶ πλέον 500 δραχμάς. Νομίζω ὅτι τοῦτο, ἂν μὴ τὶ ἄλλο, ἀποτελεῖ ὕβριν διὰ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Ἠδύνασθε, διὰ τῆς αὐτῆς λογικῆς, κύριε Ὑπουργέ, νὰ καθορίσητε τιμὴν συγκεντρώσεως 1.000 δραχμάς, καὶ νὰ προσθέσετε 1.500 δρχ. διὰ νὰ φανῆτε πλέον γενναιόδωρος πρὸς τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Ἡ τιμὴ τῶν 2.500 δραχμῶν, καθ’ ἡμᾶς 3.000 δρχ., εἶναι τιμὴ κόστους καὶ κατὰ συνέπειαν ὁ γεωργὸς ἀξιοῖ νὰ λάβῃ τὸ ἀντίτιμον τῆς ἐργασίας του καὶ τοῦ ἱδρῶτος του. Δὲν δύναται, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸν ἱδρῶτα τοῦ ἀγρότου καὶ μὲ τὴν ἐργασίαν του νὰ κάμῃ ἀγροτικὴν πολιτικήν. Οἱ ἀγρόται, ὡς γνωρίζετε, ἀποτελοῦν τὴν ὑγιεστέραν κοινωνικὴν τάξιν. Δίδουν εἰς τὸ Κράτος τὸν καλύτερον μαχητήν, τὸν καλύτερον στρατιώτην. Εἶναι θεματοφύλακες τῶν παραδόσεων τῆς οἰκογενείας, τῆς θρησκείας καὶ τῆς πατρίδος καὶ προσφέρουν εἰς τὸν βωμὸν τῆς πατρίδος τὴν μεγαλυτέραν θυσίαν αἵματος. Ἀντιλαμβάνεσθε, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ὅτι μία τοιαύτη τάξις ἔχει δικαίωμα νὰ ζητήσῃ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὄχι νὰ ἐκλιπαρήσῃ τὸν οἶκτον σας. Συνεπῶς, τὸ 500δραχμον αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον διὰ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν, ἡ ὁποία ἀξιοῖ τὸ ἀντίτιμον τῆς ἐργασίας της, διότι πιστεύει ὅτι εἶναι τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Δι’ ὅλας τὰς κοινωνικὰς τάξεις ἡ Πολιτεία ἔχει λάβει πρόνοιαν. Διὰ τοὺς ἐργαζομένους ἔχουν γίνει πολλαὶ συζητήσεις εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, ἔχουν θεσπισθῆ αἱ κοινωνικαὶ ἀσφαλίσεις καὶ αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις. Διὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι πένονται, προβλέπεται μονιμότης αὐτῶν, μισθοδοσία κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας των καὶ σύνταξις ἐφ’ ὅσον ἀπέλθουν τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας. Διὰ τοὺς βιομηχάνους, διὰ τοὺς βιοτέχνας, τοὺς διαφόρους ἐπαγγελματίας, ἔχει ἐφεύρει ἡ Πολιτεία τὴν μέθοδον κορεσμοῦ τῶν ἐπαγγελμάτων.

§59Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἕκαστος τῶν ἀγορευόντων ἐπὶ τοῦ σπουδαιοτάτου αὐτοῦ θέματος ἀποχωρεῖ μόλις ἀπαγγέλλει τὸν λόγον του, ἀπέρχεται καὶ μένω ἐδῶ ἐγώ, ὁ γηραιότερος ὅλων.

§60Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐφ’ ὅσον μὲ προλαμβάνετε, σᾶς βεβαιῶ ὅτι θὰ ἀκούσω τὴν συμβουλήν σας. Λέγω, λοιπόν, ὅτι διὰ τοὺς βιομηχάνους, τοὺς βιοτέχνας, διὰ τὰ διάφορα ἄλλα ἐπαγγέλματα, ἔχει λάβει ἡ πολιτεία πρόνοιαν καὶ ἐφεῦρε τὴν μέθοδον τοῦ κορεσμοῦ τῶν ἐπαγγελμάτων. Οὐδεὶς δύναται νὰ ἱδρύσῃ φαρμακεῖον καὶ μάλιστα εἰς ἀπόστασιν 50 μέτρων τῶν ἄλλων, ἐὰν δὲν εἶναι φαρμακοποιός. Οὐδεὶς δύναται νὰ κάμῃ ἐκκοκκιστήριον βάμβακος, ἐὰν δὲν ἔχῃ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ βιοτέχνου. Ὁ ἀγρότης ἔχει ἐγκαταλειφθῆ εἰς τὴν τύχην του, εἶναι ἡ τάξις ἐκείνη, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν καλυτέραν ἐγγύησιν καὶ τὴν καλυτέραν ἐλπίδα διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τῆς ἑλληνικῆς Φυλῆς. Πρῶτος, πάντοτε ὁ ἀγρότης διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τοῦ πατρίου ἐδάφους. Ἐργάζεται καὶ διὰ τὴν διατήρησιν τοῦ μητρικοῦ φίλτρου, ἐνῷ ἐδῶ ἡμεῖς οἱ ἀστοὶ προτιμῶμεν πολλάκις νὰ φέρουν εἰς τὰς ἀγκάλας των αἱ γυναῖκες τὰ σκυλάκια, παρὰ τὰ παιδιά τους, τὰ ὁποῖα τὰ παραδίδουν εἰς τὴν γκουβερνάντα. Δηλαδή, ὅλας τὰς ἠθικὰς ἀρχὰς διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τῆς Φυλῆς τὰς εὑρίσκετε εἰς αὐτὴν τὴν τάξιν.

§61Ι. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔπρεπε νὰ κυβερνοῦν αὐτοί, διότι οἱ ἀγρόται εἶναι τὰ 70%.

§62Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Ἡ παρατήρησίς σας, κύριε συνάδελφε, δι’ ἐμὲ ἀποτελεῖ πίστιν καὶ σᾶς βεβαιῶ τὸ κατὰ δύναμιν ὅτι οἱ ἀγῶνες μου εἰς τὸ μέλλον ἐκεῖ θὰ τείνουν, διότι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὁ κόσμος αὐτὸς ἤρχισε νὰ λαμβάνῃ συνείδησιν τῆς δυνάμεώς του, διότι ἔχει συνείδησιν τῶν θυσιῶν, τὰς ὁποίας προσφέρει καὶ ὅταν ἐπέλθῃ ἡ στιγμὴ ὅλη αὐτὴ ἡ τάξις, ἡ ὁποία μὲ τοιαύτην ἀναλγησίαν φέρεται ἐναντίον τῆς τάξεως αὐτῆς τῶν 70%, θὰ συντριβῇ. Τὸ θέμα τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου ἐξηντλήθη ἀπὸ τοὺς προηγουμένους ρήτορας ἐπαρκῶς. Διὰ νὰ μὴ μακρηγορῶ καὶ κουράζω τὴν μὴ ὑφισταμένην Βουλὴν καὶ Κυβέρνησιν, προτείνω μὲ τὴν σειράν μου καὶ παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως, ἔστω καὶ τὴν τελευταίαν στιγμήν, ἔλθῃ ἀρωγὸς καὶ συνεπίκουρος τῆς ἀγροτικῆς αὐτῆς τάξεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν καλυτέραν ἐλπίδα τῆς ἐπιβιώσεως τῆς ἑλληνικῆς Φυλῆς. Πιστεύω, λοιπόν, καὶ παρακαλῶ ὅπως, τοὐλάχιστον, διπλασιασθῇ ἡ ἐξαγγελθεῖσα ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας συγκεντρωθησομένη ποσότης. Δεύτερον, εἰ δυνατόν, νὰ αὐξηθῇ εἰς 3.000 ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως κατ’ ὀκᾶν. Ὑποβάλλω τὴν παράκλησιν καὶ τὴν πρότασιν αὐτήν. Ἰδιαιτέραν ἐντύπωσιν μοῦ ἔκαμε καὶ ἐπρόσεξα ἰδιαιτέρως τὴν δήλωσιν τοῦ ἀξιοτίμου ἀρχηγοῦ τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος ὅτι εἰς τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις δὲν λύσει ἱκανοποιητικῶς τὸ ζήτημα τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, θέτει ζήτημα πολιτικόν, ἂν τοῦτο ἀποτελῇ πίστιν καὶ δὲν ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν συνήθων δηλώσεων, ὄχι τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ καὶ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, ἀλλὰ συνήθως ὅλων τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν, ἀλλὰ ἀποτελεῖ πίστιν...

§63Δ. ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ Βουλὴ δὲν δύναται νὰ ἀκούῃ ἐμπαθείας καὶ ὕβρεις...

§64Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Ἀκούσατε ὁλόκληρον τὸν συλλογισμόν μου καὶ ἂν ἴδητε ὅτι ὁ συλλογισμὸς αὐτὸς θὰ θίξῃ κανένα, τότε μάλιστα. Ἂν, λοιπόν, ἀποτελῇ πίστιν, ὅπως πιστεύω ὅτι ἀποτελεῖ πίστιν, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ὁ κ. Παπανδρέου θὰ μᾶς εὕρῃ, ἡμᾶς τοὐλάχιστον προσωπικῶς, ὡς βουλευτάς, συμφώνους, εἶμαι δὲ βέβαιος ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἐκπροσωπῶ καὶ τὴν γνώμην τὴν γνώμην τὴν ἐπίσημον τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὅτι θὰ εἴμεθα συμπαραστάται καὶ τὸν ἀγῶνα αὐτὸν τὸν δίκαιον ὑπὲρ τῆς ἀγροτικῆς τάξεως. (Χειροκροτήματα).

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Πιπιλιάγκας ἔχει τὸν λόγον.

§66ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Νὰ διακόψωμεν.

§67ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διακόψωμεν. Πρέπει νὰ προωθηθῇ τὸ θέμα, διότι εἶναι δεκάδες ὁλόκληραι γραμμένοι νὰ ὁμιλήσουν. (Πολλοὶ βουλευταὶ διαμαρτύρονται, ζητοῦντες νὰ διακόψουν).

§68Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Δὲν ὑπάρχει οὔτε Βουλή, οὔτε Κυβέρνησις.

§69ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κ. Πιπιλιάγκα.

§70Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Νὰ ἀναγραφῇ εἰς τὰ Πρακτικὰ ὅτι ἡ Βουλή, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνέρχομαι εἰς τὸ βῆμα, ἐμφανίζει κατάστασιν ἀποκαρδιωτικήν. Ἐξαναγκάζομαι ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀπὸ τὸν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς νὰ ὁμιλήσω ἐνώπιον δεκάδος βουλευτῶν. Οἱ παρόντες βουλευταὶ δὲν εἶναι ἱκανοὶ οὔτε ἔνστασιν ἀπαρτίας νὰ ἀποτελέσουν. Κατόπιν τούτου, προχωρῶ εἰς τὸ θέμα, μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ ἀναγραφοῦν τὰ ὅσα θὰ εἴπω εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ ἵνα λάβῃ γνῶσιν ἡ Βουλὴ κατὰ τὴν ἑπομένην συνεδρίασιν.

§71Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Πρέπει νὰ διακόψωμεν διὰ τὸ συμφέρον τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Κυβερνήσεως.

§72Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Τὴν στιγμὴν ταύτην, πρὶν εἰσέλθω εἰς τὸ θέμα, ὀφείλω νὰ δηλώσω πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς νὰ μοῦ δηλώσῃ ἂν μετὰ τὴν κάθοδόν μου ἀπὸ τὸ βῆμα, θὰ ἐξαντλήσῃ τὸν κατάλογον τῶν ρητόρων. Ἐὰν τοῦτο δὲν πράξῃ, τότε τὸ Προεδρεῖον μεροληπτεῖ εἰς βάρος μου.

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ζήτημα αὐτὸ συζητεῖται ἐπὶ ἑβδομάδα καὶ ἀναμένει τὴν λύσιν του.

§74Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Ἐὰν ὑπάρχῃ θέμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἰργάσθη ἡ Βουλή, εἶναι τὸ σιτικόν. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἀπασχολεῖται ἡ Βουλὴ μὲ τὸ σιτικὸν ζήτημα, κατόπιν τῶν σχετικῶν δηλώσεων τῶν γενομένων πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Γεωργίας. Ἡ Κυβέρνησις ζητεῖ τὴν βοήθειαν τῆς Βουλῆς διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ ριζικώτερον τὸ ζήτημα. Διατί, λοιπόν, αὐτὴ ἡ βία νὰ τερματίσωμεν ἀπόψε τὴν συζήτησιν;

§75Γ. ΜΕΛΑΣ (Ὑπουργ. Δικαιοσ.). Εἶναι ἐγγεγραμμένοι 100 καὶ πλέον ρήτορες. Ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῶν παρόντων Ὑπουργῶν, φρονεῖ ὅτι πρέπει νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις. Δὲν νομίζω ὅτι θέτει ζήτημα ἐμπιστοσύνης καὶ διὰ τοῦτο δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ παρίσταται ἐνταῦθα σύσσωμος.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, δέχεται νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν καὶ νὰ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν τὴν προσεχῆ Τρίτην;

§77ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§78ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Τρίτην καὶ ὥραν 6.30 μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως συνέχισιν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ σίτου καὶ ἀκολούθως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως. (Ὥρα 10.35′ μ.μ.)