1949.06.14

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 60ὴ

Τρίτη 14 Ἰουνίου 1949

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 7.20′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Ταλιαδοῦρος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν Πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ Πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθαν. Ἀντωνόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν Ἐπιτροπῆς Ἀγοραστῶν Αἰγιαλείας, ζητούσης κατάργησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 114 Συντ. Πράξεως. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθαν. Ἀντωνόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν ἀγοραστῶν ἐπὶ κατοχῆς Δήμου Ἐρινεῶν καὶ Σελιανίτικων ζητούντων ματαίωσιν τῆς ἀκυρώσεως τῶν ἀγοραπωλησιῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθαν. Ἀντωνόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Γεωργικῆς Ἑνώσεως Πατρῶν διαμαρτυρομένης δι’ ἐπιμονὴν Ὑφυπουργοῦ Οἰκονομικῶν πρὸς διατήρησιν φορολογίας οἴνου. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθαν. Ἀντωνόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν πολυτέκνων Πατρῶν διαμαρτυρομένων διὰ κατάταξίν των εἰς τὴν φορολογίαν τῶν εὐπόρων. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθαν. Ἀντωνόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Πατρῶν ζητοῦντος καθιέρωσιν πενταμελοῦς Ἐπιτροπῆς ἀναθεωρήσεως ἀπαρτιζομένης ἐκ τῶν μελῶν Ἐπιτροπῆς κατανομῆς καὶ ἑτέρων δύο ὁριζομένων ὑπὸ τοῦ Ἐμποροβιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ.κ. Δ. Μητσόπουλος καὶ Γ. Καλαντζόπουλος καταθέτουν τηλεγράφημα Ἐπιτροπῆς ἀγροτῶν Βονίτσης ζητούσης ἄμεσον συγκέντρωσιν σίτου μὲ ἕδρας πόλεις Βόνιτσαν, Πάλαιρον καὶ Μύτικαν. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ι. Τιρρῆς διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ ἄμεσον διάθεσιν περυσινῆς ἐσοδείας κουκουλίων. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Α. Γιαννόπουλος καταθέτει τηλεγράφημα τοῦ Προέδρου Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Πατρῶν διαμαρτυρομένου διὰ γενομένας ἀδικίας ὑπὸ τῆς ἐν Πάτραις Ἐπιτροπῆς Νόμου 889 καὶ ζητοῦντος ἐκδίκασιν αἰτήσεων ἀναθεωρήσεως ὑπὸ πενταμελοῦς Ἐπιτροπῆς εἰς ἣν τὰ δύο ἐπὶ πλέον μέλη νὰ προέρχωνται ἐκ τῶν βιομηχάνων καὶ ἐμπόρων Πατρῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθαν. Γιαννόπουλος καταθέτει τηλεγράφημα Γεωργικῆς Ἑνώσεως Πατρῶν, Προέδρου Ἐπιτροπῆς Οἰνοποιήσεως καὶ Προέδρου Συλλόγου οἰνοπαραγωγῶν Πατρῶν, διαμαρτυρομένων δι’ ἐπιμονὴν Κυβερνήσεως πρὸς διατήρησιν φορολογίας οἴνου καὶ ζητούντων κατάργησιν τοῦ ἐν λόγῳ φόρου, λῆψιν μέτρων πρὸς ἐξαγωγὴν τεραστίων πλεονασμάτων οἴνου καὶ ἐπιβολὴν βαρυτάτων κυρώσεων κατὰ παρασκευαστῶν οἴνου ἐκ σταφίδος. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Ἀθαν. Γιαννόπουλος καταθέτει ἔγγραφον τοῦ Συλλόγου φορολογικῶν ὑπαλλήλων τοῦ Δήμου Πατρέων παραπονουμένου κατὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν ὡς μὴ καταθέσαντος εἰσέτι εἰς τὴν Βουλήν, ὡς ὑπεσχέθη, Νομοσχέδιον περὶ ἐπαναπροσλήψεώς των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν Δήμων. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Τσιρώνης καταθέτει τηλεγραφικὴν διαμαρτυρίαν τῶν ὀρεινῶν Δήμων Ἀνδριτσαίνης, Ἀλιφείρας καὶ Φιγαλείας ἐπαρχίας Ὀλυμπίας διὰ τὴν μὴ δημιουργίαν ἀποθηκευτικοῦ κέντρου τροφίμων ἐν Ἀνδριτσαίνῃ. Ὁ βουλευτὴς Ὀλυμπίας κ. Α. Τσιρώνης καταθέτει τηλεγράφημα πυροπαθῶν κωμοπόλεως Ζαχάρως, ζητούντων ὅπως ληφθῇ πρόνοια ἀνοικοδομήσεως τῶν ἐμπρησθεισῶν ὑπὸ συμμοριτῶν οἰκογενειῶν των κατὰ τὰς ἀλλεπαλλήλους ἐπιθέσεις καὶ ἀποκαταστάσεως τῶν προξενηθεισῶν εἰς οἰκήματα ζημιῶν τῶν ἐνοίκων εὑρισκομένων ἄνευ στέγης. Ὁ βουλευτὴς Ὀλυμπίας κ. Α. Τσιρώνης καταθέτει τηλεγράφημα τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Κρεσταίνων ἐξ ὀνόματος σιτοπαραγωγῶν περιφερείας ζητούντων συγκέντρωσιν 500 τόννων σίτου καθορισμὸν κέντρου συγκεντρώσεως ἐν Κρεσταίνοις καὶ καθορισμὸν τιμῆς ἐξαγορᾶς 3.000 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν. Οἱ κάτοικοι ἐπαρχίας Βιάννου (Κρήτης) ἐκφράζουν τὸν θαυμασμὸν καὶ εὐγνωμοσύνην των πρὸς τὰς ἐνόπλους δυνάμεις δι’ ὑπέροχον ἀγῶνα των ὑπὲρ ἀνεξαρτησίας, ἀκεραιότητος καὶ ἐλευθερίας πατρίδος. Οἱ κάτοικοι Σκάλας Λακωνίας διαμαρτύρονται κατὰ Νομαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς Λακωνίας διὰ καταλογισμὸν καταβολῆς 20.000.000 διὰ δημοσυντήρητα καὶ ζητοῦν ἀπαλλαγὴν καταβολῆς αἰτουμένων ποσῶν. Ἡ Ἕνωσις Πολιτικῶν Συνταξιούχων Ἰωαννίνων ζητεῖ βελτίωσιν τῶν συντάξεών των. Ὁ Σύνδεσμος Ἐπαγγελματιῶν Ναούσης ζητεῖ ὅπως ὑποβιβασθῇ εἰς 4% ὁ τόκος δανείου πληγέντων ἐπαγγελματιῶν Ναούσης καὶ ὁρισθῇ ἐξόφλησις εἰς 8 ἐτησίας δόσεις, τῆς πρώτης ἀρχομένης μετὰ διετίαν. Ὁ Γ. Τζιάφας, κάτοικος Θεσσαλονίκης, ζητεῖ ὅπως τὰ πωληθέντα ἐπὶ κατοχῆς ἀκίνητα τῶν ὁποίων τὸ τίμημα ὑπερβαίνει εἰς μὲν τὰς Ἀθήνας τὸ 1.000.000 δραχμῶν εἰς δὲ τὴν Θεσσαλονίκην τὰς 750.000, μὴ ἀκυροῦνται, ἀλλ’ ἁπλῶς νὰ λαμβάνουν τὸ ὑπόλοιπον τῆς ἀξίας παρὰ τῶν ἀγοραστῶν κατόπιν ἐκτιμήσεως τῆς προπολεμικῆς ἀξίας κ.λ.π. Οἱ πλοίαρχοι Σπογγαλιευτικοῦ Στόλου Καλύμνου–Λέρου, ζητοῦν ὅπως ἐπιτραπῇ ἡ ἀναχώρησις σπογγαλιευτικοῦ στόλου των διὰ συνήθη κατ’ ἔτος σπογγαλιευτικὴν περίοδον εἰς Ἀφρικανικὰ ὕδατα. Ἡ Ὁμοσπονδία Ἐπαγγελματιῶν Βιοτεχνῶν Δράμας, ζητεῖ ταχεῖαν ἐπιψήφισιν Νόμου «περὶ ἐκτελέσεως ὑδροηλεκτρικοῦ ἔργου» χρησίμου Ἐθνικὴν Οἰκονομίαν καὶ πόλιν. Ἡ Ἕνωσις Συνεταιρισμῶν Λέσβου ζητεῖ ἄμεσον καθορισμὸν τιμῆς ἀσφαλείας καὶ πριμοδότησιν καπνῶν ἐσοδείας 1948. Ἡ Ὁμοσπονδία Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Εὐβοίας, ζητεῖ ἀπαλλαγήν των ἐκ τῆς φορολογίας τοῦ Νόμου «περὶ φορολογίας τῶν εὐπόρων» κ.λ.π. Ὁ Παγκτηματικὸς Σύνδεσμος Θεσσαλονίκης, ζητεῖ αὔξησιν τῶν μισθωμάτων συμφώνως τιμαρίθμου οὐχὶ κάτω τοῦ 150πλασίου ἐπὶ κατοικιῶν καὶ 250πλασίου ἐπὶ καταστημάτων. Ὁ Σύλλογος Βιοτεχνῶν κατεργασίας καὶ ἐπαργυρώσεως κρυστάλλων Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, ζητεῖ ἄμεσον ψήφισιν Νόμου περὶ ἀπαλλαγῆς των ἐκ τῆς φορολογίας τῶν εἰδῶν πολυτελείας (κρυστάλλων, καθρεπτῶν κ.λ.π.) Οἱ Πρόεδροι τῶν Ἐργατικῶν Κέντρων Ἄργους, Κορίνθου καὶ Κυκλάδων, διαμαρτύρονται διὰ τροποποίησιν τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ Συντάγματος, καταργοῦσαν συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Γ. Τζωρτζόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῶν συνεργαζομένων Συλλόγων ἀποστράτων καὶ πολιτικῶν συνταξιούχων Ἰωαννίνων, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ βελτίωσιν τῶν γλίσχρων συντάξεών των καὶ τὴν χορήγησιν εἰς τοὺς συνταξιούχους συντάξεως ἴσης μὲ τὰ 85% τῶν πάσης φύσεως ἀποδοχῶν ἐνεργείας κ.λ.π. Οἱ κ.κ. Κ. Ροδόπουλος (Ὑπουργὸς Ὑγιεινῆς) καὶ Β. Στεφανόπουλος (Ὑφυπουργὸς Οἰκονομικῶν), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ προσωρινῆς μετατροπῆς τοῦ ἐν Λεβαδείᾳ Ἀσύλου οἰκογενειῶν Γεωργίου καὶ Ἰωάννου Λάππα εἰς Νοσοκομεῖον κοινῶν νόσων ἀπὸ τοιοῦτον ἀνιάτων». Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπουργὸς Ἐργασίας), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ νόμου 751) 1948». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Τριανταφυλλίδης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου Ψηφίσματος «περὶ τῶν ἐπὶ κατοχῆς συναφθεισῶν ἀγοραπωλησιῶν ἀκινήτων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Π. Λεβαντῆς, Δ. Ἀμπατζόπουλος, Χ. Γραμματικόπουλος καὶ Κ. Παπαδόπουλος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου Ψηφίσματος «περὶ τῶν ἐπὶ κατοχῆς συναφθεισῶν ἀγοραπωλησιῶν ἀκινήτων». Ὁ βουλευτὴς κ. Η. Τσεριώνης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου Ψηφίσματος «περὶ τῶν ἐπὶ κατοχῆς συναφθεισῶν ἀγοραπωλησιῶν ἀκινήτων». Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Θηβαῖος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ λογισμοῦ χρόνου ἐκτὸς ὑπηρεσίας ἀπομακρυνθέντων ἢ διαγραφέντων τῆς Χωροφυλακῆς ὁπλιτῶν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Κοθρῆς, Σ. Χούτας, Σ. Σαββίδης, Κ. Σταμούλης, Κ. Σκιαδᾶς, Λ. Βρεττᾶκος κ. ἄ., καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τακτοποιήσεως τῶν ἐκτὸς ὑπηρεσίας καὶ ὀργανικῶν θέσεων (πίναξ Βʹ) τελούντων ὑπαλλήλων τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων καὶ ἀποσυμφορήσεως τῶν στελεχῶν αὐτῆς».

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνέχισις τῆς συζητήσεως διὰ τὸ ζήτημα τῆς συγκεντρώσεως καὶ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου. Τὸν λόγον ἔχει ὁ ἀρχηγὸς τῶν Ἐθνικῶν Φιλελευθέρων κ. Σ. Γονατᾶς.

§5Σ. ΓΟΝΑΤΑΣ. Κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἠρχίσαμε τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς συγκεντρώσεως καὶ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ἀπὸ τοῦ μηνὸς Ἰουλίου. Ἐφέτος τὴν ἠρχίσαμεν ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου. Αὐτὸ ἀποτελεῖ κἄποιαν πρόοδον, δὲν εἶναι ὅμως ἀρκετὴ ὥστε νὰ μὴ θεωρηθῶμεν καὶ πάλιν ὡς ἐπιμηθεῖς. Καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος εἶχε συγκροτηθῆ μία Διακομματικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ σίτου καὶ ἀφοῦ ἐξέδωσε τὸ πόρισμά της, τὸ ὁποῖον ἦτο ὁμόφωνον, ἡ Κυβέρνησις ἐξέδωσε ἀπόφασιν ἐντελῶς ἀντίθετον πρὸς τὴν γνωμάτευσιν τῆς ἐν λόγῳ Ἐπιτροπῆς. Καὶ ἐφέτος ὑπάρχει μία Διακομματικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ σίτου, ἡ ὁποία νομίζω ὅτι δὲν ἐπεραίωσεν ἀκόμη τὸ ἔργον της. Καὶ ἐν τούτοις, ἡ Κυβέρνησις ἐξήγγειλε τὰς ἀποφάσεις της ἐπὶ τοῦ σίτου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀποδεικνύει ὅτι ἡ Κυβέρνησις τὴν Ἐπιτροπὴν αὐτὴν τὴν θεωρεῖ ἁπλῶς διακοσμητικὴν καὶ δὲν ἀποδίδει σημασίαν εἰς τὰς γνώμας αὐτῆς. Τὸ ζήτημα τῆς σιτοκαλλιεργείας ἐν Ἑλλάδι εἶναι παλαιὸν καὶ νομίζω ὅτι θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ ὑφίσταται ἐσαεὶ καὶ τοῦτο διότι ἐνῷ ἡ βάσις τῆς διατροφῆς τοῦ λαοῦ μας εἶναι ὁ σῖτος, ἐν τούτοις αἱ συνθῆκαι, καὶ αἱ ἐδαφικαὶ καὶ κλιματολογικαί, δὲν ἐπιτρέπουν τὴν παραγωγὴν τῆς ποσότητος τοῦ σίτου ποὺ ἀπαιτεῖται διὰ τὴν διατροφὴν τοῦ λαοῦ μας καὶ οὕτω ὑφίσταται συνεχῶς τὸ λεγόμενον ζήτημα τοῦ σίτου. Δὲν δυνάμεθα νὰ παραιτηθῶμεν τῆς προσπαθείας τοῦ νὰ φθάσωμεν ὅσον τὸ δυνατὸν ἐγγύτερον πρὸς τὴν σιτάρκειαν. Κατεβλήθη, πράγματι, ἀπὸ ἐτῶν μία προσπάθεια πρὸς τοῦτο, ἰδίᾳ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1927 ἕως 1938 καὶ ἡ ὁποία ἀπεκλήθη μάχη τοῦ σίτου καὶ ἡ ὁποία πράγματι ἔδωσεν ἀρκετὰ καλὰ ἀποτελέσματα καὶ ἐπηύξησε τὴν παραγωγήν, ὥστε νὰ φθάσῃ αὕτη κατὰ τὸ 1938 περίπου εἰς 1.000.000 τόννων. Ἐν τούτοις καὶ πάλιν μόλις ἐκαλύφθησαν τὰ 64% τῶν εἰς σῖτον ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ μας. Ἡ τοιαύτη ἐπαύξησις ἐγένετο τότε διὰ διαφόρων μεθόδων, ὡς διὰ τῆς ἀπολυμάνσεως τῶν σπόρων, διὰ τῆς ἐπιλογῆς τῶν σπόρων μεταξὺ τῶν διαφόρων παραλλαγῶν, οὕτως ὥστε ἡ ὡρίμανσις νὰ ἐπέρχεται εἰς ἐποχὴν καθ’ ἣν δὲν θὰ ἔχῃ ἀρχίσει ὁ λίβας, ὁ ὁποῖος ἀποξηραίνει τὰ σιτηρὰ καὶ τῆς συστηματικωτέρας καλλιεργείας καὶ τῆς ἀμειψισπορᾶς καὶ διαφόρων βελτιωμένων μεθόδων καλλιεργείας. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, ἡ ἀπόδοσις τοῦ σίτου ἐν Ἑλλάδι εἶναι ἡ μικροτέρα ἀφ’ ὅ,τι εἶναι εἰς οἱανδήποτε ἄλλην εὐρωπαϊκὴν χώραν καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ κατὰ μονάδα τιμὴ τοῦ σίτου ἐπιβαρυνομένη μὲ περισσότερα καλλιεργητικὰ ἔξοδα εἶναι, σχετικῶς μὲ ἄλλας χώρας, ἀκριβοτέρα. Καὶ ὡς ἐκ τούτου, ὁ ἑλληνικὸς σῖτος δὲν δύναται νὰ συναγωνισθῇ τὰς διεθνεῖς τιμάς. Παρὰ τοῦτο, δὲν δυνάμεθα δυστυχῶς νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν καλλιέργειαν τοῦ σίτου διὰ διαφόρους ἄλλους λόγους, ἀλλὰ καὶ διότι τὸ ἥμισυ σχεδὸν τῆς καλλιεργουμένης ἐκτάσεως ἐν Ἑλλάδι εἶναι κατάλληλος μόνον διὰ τὴν καλλιέργειαν σιτηρῶν. Ὅλαι αἱ γενόμεναι κατὰ τοὺς τελευταίους καιροὺς σοβαραὶ μελέται σχετικῶς μὲ τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας μας καὶ μὲ τὴν ἀνύψωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ μας, τὸ ὁποῖον εἶναι πράγματι χαμηλόν, ὅλαι, λέγω, αἱ μελέται αὗται ρίπτουν τὸ βάρος τῆς προσπαθείας τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ καταβάλωμεν, εἰς τὴν δημιουργίαν κινητηρίου δυνάμεως διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως ὑδατοπτώσεων, διὰ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν μεταλλευμάτων τοῦ ὑπεδάφους, διὰ τῆς ἀναπτύξεως τῆς ἁλιείας καὶ διὰ τῆς ἐπεκτάσεως εἰς σημαντικόν, μάλιστα, βαθμόν, τῆς βιομηχανίας μας, ἡ ὁποία νὰ χρησιμοποιῇ πρωτίστως ἐγχωρίους ὕλας, μὲ κινητήριον δύναμιν ὅσον τὸ δυνατὸν εὐθηνοτέραν. Αὐτό, ὅμως, δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλειφθῇ καὶ πᾶσα προσπάθεια πρὸς βελτίωσιν τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς, ἡ ὁποία, ἔστω καὶ κατὰ δεύτερον βαθμόν, θὰ συμβάλῃ εἰς τὴν οἰκονομικήν μας ἀνόρθωσιν. Καὶ διὰ τοῦτο ἐγένοντο μελέται, διὰ τὰ ἀπαιτούμενα ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα, διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῶν ποτιστικῶν ἐκτάσεων δι’ ἀρδευτικῶν ἔργων καὶ τὰς λοιπὰς μεθόδους διὰ τῶν ὁποίων ἐπαυξάνεται ἡ γεωργικὴ ἀπόδοσις. Ὅλα αὐτά, ὅμως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελέσουν τὴν κυρίαν βάσιν ἐφ’ ἧς θὰ βασίσωμεν τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας μας. Πρὸς τὰ συμπεράσματα αὐτὰ συμφωνοῦν τόσον ἡ Ἐπιτροπὴ ἡ κληθεῖσα ἐνταῦθα τοῦ FAO, τοῦ παγκοσμίου αὐτοῦ ὀργανισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀσχολεῖται μὲ τὰς μελέτας τῆς γεωργίας, τῆς δημοσιονομίας κ.λ.π. καὶ ἡ ὁποία Ἐπιτροπὴ ἐξέδωκεν εἰς τόμον τὰ ἀποτελέσματα τῶν μελετῶν της, τὰ ὁποῖα ἐδημοσιεύθησαν κατὰ τὸν Μάρτιον τοῦ 1947 ἐν Οὐασιγκτῶνι καὶ ἡ ὁποία Ἐπιτροπὴ καταλήγει εἰς τὰ συμπεράσματα τὰ ὁποῖα σᾶς εἶπον. Ἐπίσης συμφωνεῖ καὶ ἡ εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς UNRRA, ἡ ὁποία ἐπίσης ἔκαμε μίαν μελέτην διὰ τὴν ἀξιοποίησιν τῶν παραγωγικῶν πόρων τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ὁποία ἐξέδωσεν ἐπίσης, κατὰ Μάϊον τοῦ 1947, τὸ πόρισμά της, τὸ ὁποῖον καταλήγει εἰς τὰ αὐτὰ μὲ τὸν FAO συμπεράσματα. Τέλος, τὸ κυβερνητικὸν σχέδιον τοῦ τετραετοῦς προγράμματος διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τῆς χώρας καὶ αὐτὸ καταλήγει εἰς τὰ αὐτὰ πορίσματα. Τὸ σχέδιον αὐτό, τὸ κυβερνητικόν, τὸ ὁποῖον ὑπεβλήθη κατὰ Νοέμβριον εἰς τὴν Διεθνῆ Ἐπιτροπὴν Ἐξετάσεως τῶν μακροπροθέσμων προγραμμάτων τῶν εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν, εἶναι συντεταγμένον μετὰ πολλῆς ἐπιμελείας, ἡ Διεθνής, ὅμως, Ἐπιτροπὴ εἰς τὴν ὁποίαν περιῆλθε, τοῦ ἀπέδωσεν ὑπερβολικὴν αἰσιοδοξίαν. Ὁ Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 11ης Δεκεμβρίου 1948 εἰς τὸ Παρίσι, μετὰ τὴν εἰσήγησιν ἐκ μέρους τῆς ἀντιπροσωπείας μας, εἶπεν: «Δὲν δύναμαι παρὰ νὰ ἐκφράσω τὴν συμπάθειάν μου διὰ τὸ πνεῦμα τοῦ θάρρους καὶ τῆς αἰσιοδοξίας, τὰ ὁποῖα διέπουν τὸ ἑλληνικὸν πρόγραμμα, πνεῦμα τόσον μᾶλλον ἀξιοσημείωτον, λαμβανομένων ὑπ’ ὄψιν τῶν δυσκολιῶν καὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζουν ὁ λαὸς καὶ ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἑλλάδος καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι ἄνευ προηγουμένου». Καὶ ὅταν κατόπιν ἐζητήθησαν διάφοροι συμπληρωματικαὶ πληροφορίαι, παρὰ τῆς ἀντιπροσωπείας μας, καὶ ἔληξεν ἡ συζήτησις, ὁ Πρόεδρος ἀφοῦ ηὐχαρίστησε τὴν ἑλληνικὴν ἀντιπροσωπείαν διὰ τὰς παρασχεθείσας πληροφορίας, κατέληξε καὶ πάλιν «παρ’ ὅτι θεωρῶ ὅτι τὸ ἑλληνικὸν πρόγραμμα εἶναι, πιθανῶς, πολὺ αἰσιόδοξον, ἐκφράζω ὅλον τὸν θαυμασμόν μου διὰ τὸ θάρρος ὑπὸ τοῦ ὁποίου ἐμπνέονται αἱ ἑλληνικαὶ ἀρχαὶ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν μιᾶς καταστάσεως ἐξαιρετικὰ δυσκόλου καὶ εὔχομαι ὅπως οἱ προσεχεῖς μῆνες ἀποδείξουν ὅτι ἡ αἰσιοδοξία τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἐδικαιώθη καὶ τὸ θάρρος της ἠμείφθη». Μέχρις ὅτου, ὅμως, εἴδομεν τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα, τὰ κάπως αἰσιόδοξα τῶν προγραμμάτων αὐτῶν, τὰ ὁποῖα θὰ ἐφαρμοσθοῦν διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τῆς χώρας μας καὶ τῶν ὁποίων ἡ βραχυτέρα προθεσμία πρέπει νὰ προβλέπεται κατὰ τὸ 1952, δὲν δυνάμεθα νὰ ἀφήσωμεν τὰ ἄλλα προβλήματα τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς ἄνευ ἐξετάσεως καὶ μάλιστα τὸ πρόβλημα αὐτὸ τοῦ σίτου, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ἀμέσως ἕνα μέγα μέρος τοῦ λαοῦ μας καὶ ἴσως δὲν θὰ ἦτο ὑπερβολικὸν νὰ λεχθῇ ὅτι ἀφορᾷ αὐτὴν ταύτην τὴν ἐπιβίωσιν τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ μας. Καὶ διὰ τοῦτο τὸ Κράτος καὶ παλαιότερον, ὅταν ἐβασιζόμεθα μόνον εἰς τὰς ἰδίας μας οἰκονομικὰς δυνάμεις, καὶ τότε ἐσκέφθη νὰ προστατεύσῃ τὸν ἀγρότην καὶ νὰ μὴ τὸν ἀφήσῃ νὰ γίνῃ ἕρμαιον μέσα εἰς τὰς διεθνεῖς τιμὰς τοῦ σίτου, μὲ τὰς ὁποίας δὲν ἠδύνατο νὰ συναγωνισθῇ. Καὶ τότε ἐγεννήθη ἡ σκέψις τῆς παρὰ τοῦ Κράτους συγκεντρώσεως τοῦ σίτου. Ἡ σκέψις τὴν συγκεντρώσεως δὲν εἶχε τὴν ἔννοιαν ὅτι εἶχεν ἀνάγκην τὸ Κράτος τοῦ συγκεντρουμένου σίτου. Ἀντιστρόφως, τὸ Κράτος ἤθελεν ἁπλῶς νὰ συγκρατήσῃ τὰς τιμάς, θὰ ηὔχετο δὲ νὰ μὴ τοῦ παραδοθῇ οὔτε μία ὀκᾶ εἰς τὴν συγκέντρωσιν, ἐφ’ ὅσον ὁ ἀγρότης θὰ εὕρισκεν εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν καλυτέρας τιμὰς ἀπὸ ἐκείνας τὰς ὁποίας τὸ Κράτος τοῦ ἠγγυᾶτο, ἁπλῶς, διὰ νὰ τὸν προστατεύσῃ κατὰ τοῦ ἐκβιασμοῦ, ὑπὸ τὴν κατάστασιν τῆς ἀνάγκης. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ πολιτική, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμεν, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ συντελῇ εἰς τὴν ἐπαύξησιν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ἐν τῇ ἐλευθέρᾳ ἀγορᾷ, οὕτως ὥστε ὁ παραγωγὸς νὰ μὴ παραδίδῃ σχεδὸν καθόλου ποσὸν σίτου εἰς τὴν συγκέντρωσιν. Καὶ ὀφείλομεν, ἐν μέρει, νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι μέχρι τῆς στιγμῆς ἔδειξε κἄποιαν κατανόησιν καὶ ἐφήρμοσεν ὑποδείξεις, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο κατὰ τὴν παρελθοῦσαν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ σίτου καὶ παρ’ ἐμοῦ καὶ παρ’ ἄλλων καὶ ἐπέτρεψεν ἤδη ἡ Κυβέρνησις τὴν ἐλευθέραν μετακίνησιν τοῦ σίτου ἀπὸ περιφερείας εἰς περιφέρειαν, ἐνῷ πέρυσι τὴν εἶχεν ἀπαγορεύσει καὶ ἐπέτρεψεν, ἐπίσης, τὴν σχεδὸν ἐλευθέραν ἀλευροποίησιν διὰ τὴν μακαρονοποίησιν καὶ τὴν παραγωγὴν λευκοῦ ἄρτου. Ἀρκεῖ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ νὰ μὴ λάβῃ μέτρα τοιαῦτα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀνέτρεπον τὸν σκοπὸν δι’ ὃν ἐθέσπισε τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας τὰς διατάξεις ταύτας. Ὡς πρὸς τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου παρὰ τῆς ΚΥΔΕΠ καὶ παρὰ τῆς Ὀργανώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν, εἴμεθα σύμφωνοι ὅτι καλῶς ἐγένοντο. Δὲν ἀπομένει, παρὰ μόνον ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως καὶ τὸ ποσὸν τὸ συγκεντρωθησόμενον. Μέχρι τῆς παραμονῆς τῆς ἐνάρξεως τῆς συζητήσεώς μας, ἐλαμβάνομεν τηλεγραφήματα ἐκ διαφόρων μερῶν, τὰ ὁποῖα παρίστων ὅτι οἱ ἀγρόται, εὑρισκόμενοι πρὸ πιέσεων ὡς ἐκ τῶν οἰκονομικῶν των ἀναγκῶν, ἠναγκάζοντο νὰ προπωλοῦν τὸ προϊόν των καὶ παρεκάλουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ἐπισπευσθοῦν αἱ ἀποφάσεις αἱ κυβερνητικαὶ καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ διπλασιασθοῦν τὰ θεριστικὰ δάνεια κατὰ στρέμμα. Ὅταν ἤρχισεν ἡ συζήτησις καὶ ἀνηγγέλθησαν τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, τὰ τηλεγραφήματα τὰ ὁποῖα λαμβάνομεν, δεικνύουν μίαν ἀπογοήτευσιν διὰ τὰ ληφθέντα μέτρα καὶ ζητοῦν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸν προσδιορισμὸν τῆς τιμῆς εἰς 3.240 δρχ. κατ’ ὀκᾶν καὶ τὸν τριπλασιασμὸν τοῦ ποσοῦ τοῦ συγκεντρωθησομένου σίτου καὶ ζητοῦν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἐκδήλωσιν τοῦ ὀφειλομένου ἐνδιαφέροντος πρὸς τοὺς παραγωγούς, οἵτινες εἶναι ἐν ταὐτῷ καὶ οἱ ἀγωνισταὶ ὑπὲρ τῆς ἀμύνης τοῦ πατρίου ἐδάφους ἐναντίον τῆς ἐπιθέσεως τῶν Σλαβοκομμουνιστῶν. Δὲν φθάνομεν εἰς τὸ νὰ ἀποδώσωμεν ἀστοργίαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν πρὸς τοὺς ἀγροτικοὺς πληθυσμοὺς διότι τοῦτο θὰ ἦτο πολὺ βαρὺ διὰ τὰ ἐθνικόφρονα Κόμματα, τὰ ὁποῖα μετέχουν τῆς Κυβερνήσεως. Ἀναγνωρίζομεν ὅτι καταβάλλει ἀρκετὴν προσπάθειαν καὶ ὑπερενίκησε δυσκολίας διὰ νὰ φθάσῃ εἰς τὰ πορίσματα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἐξήγγειλεν, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν εἶναι ἱκανοποιητικά. Τὸ θέμα, πάντως, δὲν εἶναι ἐπιδεκτικὸν οὔτε δημοκοπίας, οὔτε ἀντιπολιτεύσεως. Τὸ θέμα πρέπει νὰ ἐξετασθῇ ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς ἐν τῇ Βουλῇ πτέρυγας μὲ ψυχραιμίαν καὶ ἀντικειμενικότητα, τὴν ὁποίαν ἐπιβάλλει τὸ θέμα διὰ νὰ φθάσωμεν οὕτω εἰς ἓν πόρισμα, τὸ ὁποῖον νὰ εἶναι τοιοῦτον ὥστε νὰ πεισθοῦν οἱ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενοι ὅτι κατεβλήθη πᾶσα προσπάθεια καὶ ἐγένετο πᾶσα θυσία ὥστε νὰ ἱκανοποιηθοῦν, ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ, οἱ μόχθοι τοὺς ὁποίους καταβάλλουν διὰ τὴν παραγωγὴν τῶν σιτηρῶν των. Νομίζομεν ὅτι δὲν ἐξηντλήθη ἀκόμη τὸ περιθώριον τῶν προσπαθειῶν τῆς Κυβερνήσεως πρὸς ἐπίτευξιν καλυτέρων ὅρων ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν καὶ ἀπομένει ἀκόμη ἡ προσπάθειά της ἔναντι τῶν οἰκονομικῶν συμβούλων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἡ ὁποία δύναται νὰ ἐνισχυθῇ διὰ τῆς ἐμφανίσεως πρὸς αὐτοὺς τῆς ἐκ τῆς συζητήσεως προκυψάσης ὁμοφώνου γνώμης τῆς Βουλῆς. Εἶμαι βέβαιος ὅτι εὐτυχῶς ὑπάρχει ἀκόμη τὸ πνεῦμα τῆς ἀλληλεγγύης μεταξὺ τῶν διαφόρων τάξεων τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ὡς ἐκ τούτου καὶ αἱ ἄλλαι τάξεις θὰ ἦσαν πρόθυμοι νὰ ὑποβληθοῦν εἰς κἄποιαν θυσίαν διὰ νὰ μὴ πέσῃ ὅλο τὸ βάρος τῆς ζημίας εἰς τὴν πλέον ἀσθενεστέραν τάξιν τῶν ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι φέρουν εἰς τὸν ἕνα ὤμο τὸ ἀλέτρι καὶ εἰς τὸν ἄλλο τὸ τουφέκι, θὰ ἦσαν, δηλαδή, διατεθειμέναι καὶ αἱ λοιπαὶ ἀστικαί, ἰδίᾳ, τάξεις ὅπως ἐὰν λόγῳ τῆς ὁρισθησομένης τιμῆς τοῦ συγκεντρωθησομένου σίτου ἐπιβαρυνθοῦν τὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα θὰ παραχθοῦν ἐξ αὐτοῦ (ἄρτος, ζυμαρικὰ κ.λ.π.), θὰ ἦσαν, λέγω, διατεθειμέναι καὶ αἱ ἄλλαι τάξεις νὰ ὑποστοῦν ἀγογγύστως μίαν θυσίαν, διὰ νὰ ἱκανοποιηθῇ ἡ τάξις τῶν ἀγροτῶν. Ἐάν, ὅπως πιστεύω, τὰ μέτρα αὐτὰ τὰ ὁποῖα θὰ ὑποδείξωμεν, καταστήσουν τὴν ἐν τῇ ἐλευθέρᾳ ἀγορᾷ τιμὴν τοῦ σίτου ἱκανοποιητικήν, τότε τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ δοθῇ εἰς τὴν συγκέντρωσιν δὲν θὰ εἶναι τόσον, ὅπως φοβεῖται ἡ Κυβέρνησις, ὥστε νὰ ἐπιφέρῃ πληθωρισμόν, λόγῳ τοῦ ἀπαιτηθησομένου χρήματος πρὸς ἐξαγοράν του. Πέρυσιν εἶχε καθορίσει ἡ Κυβέρνησις ὡς ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως εἰς 75.000 τόννους, ἐν τούτοις δὲν παρουσιάσθησαν εἰς τὴν συγκέντρωσιν παρὰ 54.600 τόννοι, δηλαδὴ 34.000 τόννοι σίτου, 10.200 τόννοι σικάλεως καὶ 10.400 τόννοι κριθῆς. Ὥστε, παρὰ τὸ περιθώριον ποὺ ἀπέμενεν ἀκόμη μέχρι τὰς 75.000 τόννων, ἐν τούτοις οἱ ἀγρόται δὲν προσέφερον τὸν σῖτον εἰς τὴν συγκέντρωσιν. Καὶ αὐτὸ ἐγένετο πέρυσι, ὁπότε κατὰ τὰς ὑπαρχούσας πληροφορίας, ἡ παραγωγὴ ὑπῆρξεν ἀνωτέρα τῆς ἐφετεινῆς. Ἐφέτος ὑπολογίζουν αἱ ὑπηρεσίαι εἰς 600.000 τόννους τὴν παραγωγήν, ἐνῷ πέρυσι, καθὼς ἐπίσης ἀναφέρουν αἱ ὑπηρεσίαι, ἀνῆλθεν εἰς 650.000 τόννους. Ἑπομένως, ἐὰν αὐξήσωμεν τὸ ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως θὰ δώσωμε μίαν αἰσιοδοξίαν εἰς τὸν κόσμον, χωρὶς νὰ ἐπιβαρυνθῇ πράγματι τὸ Κράτος μὲ τὴν προσθήκην τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ, ὡς ἐκ τοῦ ὁποίου φοβούμεθα πληθωρισμόν. Ὥστε ἂς μὴ μᾶς ἐπηρεάζῃ ὁ φόβος τοῦ πληθωρισμοῦ. Ἐφ’ ὅσον ἀναγνωρίζομεν τὴν ἀνάγκην τῆς ἱκανοποιήσεως τοῦ μόχθου τοῦ ἀγρότου, ἐφ’ ὅσον ἔχομεν ὅλοι τόσον ἔκδηλον τὴν καλὴν διάθεσιν νὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα ἀγαθὸν συμπέρασμα ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν ἐφ’ ὅσον, εὐτυχῶς, ὑπάρχει τὸ αἴσθημα τῆς ἀλληλεγγύης εἰς τὸν ἑλληνικὸν λαόν, συνεπείᾳ τοῦ ὁποίου καὶ αἱ ἄλλαι τάξεις εἶναι πρόθυμοι νὰ ὑποστοῦν λογικὰς θυσίας ὅπως ἀνακουφίσουν τὸν μοχθοῦντα ἀγρότην, νομίζω ὅτι διὰ τῆς ψυχραίμου συζητήσεως θὰ κατορθώσωμεν νὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα λογικὸν συμπέρασμα. Ἡ Κυβέρνησις δὲν νομίζω ὅτι θὰ ἔχῃ λόγους νὰ ἐμμείνῃ ἄκαμπτος εἰς τὰς ἀποφάσεις, τὰς ὁποίας ἐξήγγειλεν. Δὲν θὰ εἶναι οὐδόλως μειωτικὸν δι’ αὐτὴν νὰ ἀποδεχθῇ τὰς ἀπόψεις αἱ ὁποῖαι ἐξετέθησαν καὶ θὰ ἐκτεθοῦν ἀκόμη, ἀπόψεις αἱ ὁποῖαι θὰ θεωρηθοῦν λογικαὶ καὶ ἐφαρμόσιμοι παρὰ τοῦ συνόλου τῆς Βουλῆς καὶ οὕτω θὰ φθάσωμεν εἰς τὸ παρ’ ὅλων ποθούμενον εὐτυχὲς συμπέρασμα. Εὔχομαι καὶ ἀναμένω τὴν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως ἀποδοχὴν τῶν αἰτημάτων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα θὰ ἀγάγουν εἰς τὴν αἰσιοτέραν λύσιν τοῦ ζητήματος, πρὸς ὄφελος καὶ τοῦ λαοῦ ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ συμφέρον αὐτῆς τῆς ἰδίας.

§6Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Καὶ πέρυσι, κύριοι βουλευταί, εἴχομεν τὸ ἴδιον θέμα. Καὶ πέρυσιν, ἐὰν ἐνθυμῆσθε, μᾶς ἀπησχόλησεν, ἐπὶ σειρὰν συνεδριάσεων, τὸ θέμα τοῦ σίτου. Καὶ πέρυσιν ἐπιμείναμεν ὅπως ἡ Κυβέρνησις παραδεχθῇ ὅτι τὸ θέμα τοῦ σίτου δὲν ἦτο θέμα δημοκοπίας, ὅπως τινὲς ἠθέλησαν νὰ τὸ ἀποκαλέσουν, οὔτε θέμα τὸ ὁποῖον ἐνδιέφερεν ἡμᾶς, ὡς ἀντιπολίτευσιν. Ἐνδιέφερεν, ὅπως εἴπομεν καὶ ἡμεῖς πέρυσι, τὸ σύνολον τῆς Βουλῆς καί, διὰ νὰ εἶμαι κυριολεκτικός, νομίζω ὅτι ἐνδιέφερε καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν Κυβέρνησιν. Πέρυσιν, ἐὰν ἐνθυμῆται ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ἡ Κυβέρνησις τῆς παρουσίασε δύο κυρίως λόγους, δύο κυρίως αἰτιάσεις, ἐπὶ τῶν ὁποίων καὶ ἐστήριζε τὰς ἀπόψεις της. Καὶ τότε ἦτο αὐτὸ τὸ περίφημον καὶ κατὰ κόρον ἐπαναληφθὲν ἐπικίνδυνον σημεῖον, ὡς τὸ ἀπεκάλει, τοῦ πληθωρισμοῦ. Μᾶς εἶπον ὅτι, δὲν ἠμπορῶ νὰ αὐξήσω τὴν τιμήν, διότι κινδυνεύω νὰ εὑρεθῶ μίαν ὥραν μὲ τὴν δραχμὴν ἀνατιναγμένην εἰς τὸ ἀέρα. Καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον καὶ τὴν τιμὴν περιώρισε καὶ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως ἐπίσης. Καὶ ὅταν ἡμεῖς, ὑπὸ ἓν πνεῦμα ὄχι ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως εἶπον, ἀλλ’ ἐνισχύσεως τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸ νὰ ἐξεύρῃ τὸν καλύτερον τρόπον ἀντιμετωπίσεως τοῦ ζητήματος τοῦ σίτου, ἐπεχειρήσαμε νὰ τὴν πείσωμεν ὅτι δὲν ὑπάρχει τοιοῦτος φόβος, ὅτι δὲν ὑπάρχει κίνδυνος πληθωρισμοῦ καὶ ὑπεδείξαμεν ὡρισμένους τρόπους οἱ ὁποῖοι, καθ’ ἡμᾶς, καὶ ἁπλούστατοι ἦσαν καὶ ἠδύναντο, κατὰ τὴν γνώμην μας, νὰ μᾶς δώσουν τὸ μέσον νὰ ἀποφύγωμεν τὸν πληθωρισμόν, τότε ἡ Κυβέρνησις μᾶς ἔφερε τὴν δευτέραν αἰτίασιν —εἶναι ἡ αἰωνία ἐπωδὸς τῆς Κυβερνήσεως— τὴν αἰτίασιν τοῦ συμμαχικοῦ παράγοντος. Μᾶς εἶπεν ὅτι ὁ συμμαχικὸς παράγων παρεμβαίνει καὶ δὲν ἐπιτρέπει.

§7Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ἀφοῦ διεπίστωσεν ὁ συμμαχικὸς παράγων ὅτι ἡ κατάστασις τῶν ἀγροτῶν εἶναι πολὺ χειροτέρα ἀπὸ τὴν κατάστασιν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων.

§8Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Φοβοῦμαι πολύ, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι καὶ ἐφέτος θὰ ἀντικρύσωμεν τὰς ἰδίας δικαιολογίας καὶ τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ἠκούσαμεν καὶ πέρυσι. Φοβοῦμαι ὅτι καὶ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ὑπὸ τὴν νέαν της σύνθεσιν, θὰ μᾶς εἴπῃ τὰ ἴδια πράγματα. Ὑπάρχει κίνδυνος πληθωρισμοῦ, δὲν τὸν φοβεῖσθε; Καὶ δεύτερον, ἐὰν τυχὸν ἡμεῖς εἴπωμεν ὅτι ὑπάρχουν αὐτοὶ οἱ τρόποι, οἱ δὲ προλαλήσαντες ρήτορες καὶ εἰδικώτερον ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, νομίζω, ἀνέπτυξε κατὰ σαφῆ τρόπον τὰς ἀντιλήψεις του, βάσει τῶν ὁποίων, καὶ ἡμῶν συμφωνούντων κατ’ ἀρχήν, δύναται νὰ ἀποφευχθῇ ὁ κίνδυνος τοῦ πληθωρισμοῦ ὅταν, λέγω, θὰ εἴπωμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὰς ἀντιλήψεις μας, τότε θὰ μᾶς φέρῃ καὶ πάλιν τὸν μπαμπούλαν τῆς συμμαχικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῆς Ἀνασυγκροτήσεως. Βεβαίως, ὀφείλομεν νὰ κάμωμε μίαν διαπίστωσιν. Ἡ διαπίστωσίς μας εἶναι ὅτι αἱ τιμαί, αἱ καθορισθεῖσαι καὶ πέρυσι καὶ ἐφέτος διὰ τὸν σῖτον, δὲν εἶναι χαμηλαί, εἶναι ἀρκετὰ καλαί. Τὸ θέμα τοῦ σίτου εἶναι θέμα κοινωνικῆς μορφῆς ὑψίστης σημασίας. Θὰ ἠμποροῦσε νὰ εἴπῃ κανεὶς ὅτι δὲν μᾶς χρειάζεται οὔτε συγκέντρωσις, οὔτε καθορισμὸς τιμῆς, οὔτε σιτηρὰ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Νὰ τὸ ἀφήσωμεν καὶ ἂς γίνῃ ὅ,τι θέλει, τσιμέντο νὰ γίνῃ. Θὰ τὸ φέρουμε ἀπ’ ἔξω καὶ θὰ τὸ φάῃ φθηνότερο ὁ ἑλληνικὸς λαός. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν θὰ ἐσήμαινε τίποτε ἄλλο, ἐὰν ἐλαμβάνετο ὡς ἀπόφασις ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, παρὰ τορπιλλισμὸν τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν ὀφείλει νὰ ἀκολουθῇ οἱαδήποτε ἐθνικὴ Κυβέρνησις. Ὅταν λέγωμεν ὅτι τὸ θέμα εἶναι θέμα κοινωνικῆς μορφῆς, ὀφείλομεν νὰ δώσωμεν καὶ μίαν ἐξήγησιν, διότι ὅλα τὰ λεγόμενα καὶ ὅλοι ἡμεῖς οἱ ἐν τῇ Ἀντιπολιτεύσει εὑρισκόμενοι καὶ οἱ συνήθως θεωρούμενοι ὡς δημοκοποῦντες, ὅλα τὰ ρίπτομεν ἐκεῖ, ἀλλὰ ὀφείλομεν νὰ δώσωμεν μίαν ἐξήγησιν, τὶ ἐννοοῦμεν θέμα κοινωνικῆς μορφῆς. Ὁ γεωργός, κύριοι, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἀποτελεῖ τὸν θεμέλιον καὶ τὸν βασικὸν λίθον τῆς θεμελιώσεως τοῦ κοινωνικοῦ μας συνόλου, τῆς κοινωνικῆς μας μορφῆς, τοῦ κοινωνικοῦ μας ἀστικοῦ πολιτεύματος, ὁ γεωργὸς σήμερον δὲν εἶναι ἁπλῶς τὸ θεμέλιον, δὲν εἶναι ἡ βάσις, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν στηρίζεται ἡ κοινωνικὴ σύνθεσις τῆς χώρας μας, εἶναι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὁ κύριος μαχητὴς τοῦ Ἔθνους. Φαντάζομαι ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, προερχομένη κατὰ τὸ σύνολόν της ἀπὸ ἐπαρχιακὰ κέντρα, θὰ γνωρίζῃ ὅτι κατὰ τὰ 80% οἱ μαχηταὶ τῆς πρώτης γραμμῆς ἀνήκουν εἰς τοὺς γεωργούς. Φαντασθῆτε τὶ σημαίνει αὐτό, σημαίνει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρὸ ὀλίγου εἶπεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ κόμματος τῶν Ἐθνικῶν Φιλελευθέρων, ὅτι ὁ γεωργὸς αὐτὴν τὴν στιγμὴν κρατεῖ πράγματι στὴν μίαν πλάτην τὸ ἀλέτρι καὶ εἰς τὴν ἄλλην τὸ τουφέκι. Δὲν εἶναι σχῆμα λόγου, εἶναι πραγματικότης. Εἶναι ἕνα ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς ἀντλοῦμεν ἀπὸ τὰ πράγματα καὶ ὄχι εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχε, διότι τοῦτο συμφέρει εἰς ἡμᾶς. Δὲν διατρέχω τὸν κίνδυνον νὰ χαρακτηρισθῶ ὡς ἀγροτοπατέρας, διότι ὅπως εἴδατε, τὸ κόμμα μου δὲν λέγεται Ἀγροτικόν, λέγεται «Ἐθνικὸν Κόμμα Ἑλλάδος». Καὶ ἄλλοτε, ὁσάκις ἔτυχε νὰ ἀπαντῶμεν πρὸς τοὺς ἀγρότας τοὺς ἔλεγα, ὅταν αὐτοὶ μὲ παρεκάλουν, γιατί δὲν ἀλλάσσεις τὸ ὄνομα τοῦ κόμματος καὶ δὲν τὸ λέγει «Ἀγροτικόν», ἐφ’ ὅσον ἐσὺ κατὰ τὰ 9)10 εἰσπράττεις ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἀγρότας, τοὺς ἀπαντοῦσα: δὲν θέλω νὰ εἶμαι Ἰησουΐτης, οὔτε φαρισαῖος. Ἐγὼ δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἄλλοι Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς ἀγρότας καὶ κατὰ δεύτερον λόγον ἀπὸ τοὺς ἐργάτας. Ὑπάρχει μία μικρὰ μερὶς ἀνθρώπων, ἡ ὁποία ἐκμεταλλεύεται αὐτὰς τὰς δύο μάζας. Δὲν θέλω νὰ εἶμαι εἰς τὴν μερίδα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Ἀνήκω σὲ ἀγροτικὴ καὶ ἐργατικὴ οἰκογένεια καὶ θέλω νὰ εἶμαι μόνον ἐκεῖ, ἀλλὰ χωρὶς νὰ θέλω ποτὲ νὰ φέρω ὡς ἐπιχείρημα τοὺς τίτλους μου αὐτοὺς τῆς καταγωγῆς. Δὲν διατρέχω, λοιπόν, τὸν κίνδυνον νὰ θεωρηθῶ ὡς δημοκοπῶν ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν καὶ ὡς ἀγροτοκάπηλος, ἀλλὰ πιστεύω ἀκλόνητα, κύριοι Βουλευταί, ὅτι ἐὰν ἔλειπεν αὐτὴ ἡ μερὶς ἀπὸ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, οὔτε σεῖς, οὔτε ἡ Ἑλλὰς θὰ εὑρίσκετο εἰς τὴν θέσιν νὰ ζῇ ἐλευθέρα. Ἂν ἔλειπον οἱ ἀγρόται μας θὰ εἴχομεν περάσει ὄχι τὸ σιδηροῦν παραπέτασμα, ἀλλὰ ὑπὸ τὰς σιδηρᾶς κλίκας τοῦ παραπετάσματος, χειροπόδαρα θὰ εἴχομεν δεθῆ ἀπὸ τοὺς σλαυοκομμουνιστάς. Εἰς αὐτόν, λοιπόν, τὸν κόσμον, δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ παζαρεύωμεν, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὑπὸ τὴν ὁποίαν παζαρεύομεν σήμερον, λέγοντες ὅτι ἡ τιμή, τὴν ὁποίαν σοῦ δίδομεν εἶναι ὑπεραρκετή, κλεῖσε τὸ στόμα σου καὶ μὴ μιλᾶς. Εἰς αὐτὸν τὸν κόσμον πρέπει νὰ τὰ δώσωμεν ὅλα, εἰσπράττοντες τὸ τίμημα ποὺ θὰ δώσωμεν εἰς αὐτοὺς ἀπὸ ὁποιουσδήποτε ἄλλους. Πάντως, ὅμως, οὐδέποτε καὶ ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει δὲν πρέπει νὰ συζητῶμεν μὲ τὸν ἀγρότην διὰ τὶς πενταροδεκάρες, τὶς ὁποῖες ἡμεῖς ὀφείλομεν νὰ τοῦ δώσωμεν ἐπὶ πλέον ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ὡς Κυβέρνησις ἔχομεν ἀποφασίσει νὰ δώσωμεν. Βεβαίως διατρέχομεν πολλοὺς κινδύνους καὶ δύνανται νὰ μᾶς εἴπουν ὅτι μοιράζομεν ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ κόλλυβα. Ἐνθυμοῦμαι ἕνα ἐκ τῶν ἐν τῇ Κυβερνήσει ἀρχηγῶν τῶν κομμάτων ὅτι μοῦ εἶπεν ὅτι σὲ σᾶς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκεσθε ἐν τῇ Ἀντιπολιτεύσει, τὸ πρᾶγμα εἶναι πολὺ εὔκολον, δὲν κάμνετε τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ λέγετε δῶστε εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, δῶστε εἰς τοὺς ἐργάτας, δῶστε εἰς τοὺς ἀποστράτους, δῶστε εἰς τοὺς συνταξιούχους, τώρα δῶστε εἰς τοὺς ἀγρότας, ἀλλὰ δὲν ἐρωτᾶτε ἀπὸ ποῦ θὰ τὰ εὕρωμεν νὰ τὰ δώσωμεν; Πρέπει νὰ σᾶς εἴπω τὶ ἀπήντησα εἰς τὸν φίλον ἀρχηγόν. Ἀπήντησα: Ἀπὸ ποῦ; Ἀπὸ τὴν νοικοκυρωσύνην σας. Νοικοκυρευθῆτε καὶ θὰ εὕρετε τὰ λεπτὰ ἐκεῖνα ποὺ χρειάζονται διὰ νὰ τὰ δώσητε ἐκεῖ ποὺ πρέπει. Μὴ σπαταλᾶτε ἀδίκως τὸ χρῆμα τὸ ὁποῖον οἱ σύμμαχοί μας δίδουν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ πρὸ παντὸς μὴ ἀποφασίζετε τὴν σπατάλην αὐτήν, γράφοντες εἰς τὰ δευτέρια, εἰς τὰ χαρτιά σας ἐπάνω εἰς τὰ γόνατα. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ φαινόμενον, τὸ ὁποῖον παρουσιάζεται ἀπὸ τριετίας, κύριοι συνάδελφοι, ἐπάνω εἰς τὸ γόνυ ἀποφασίζεται τὸ κατὰ ποῖον τρόπον θὰ κυβερνᾶται ἡ Ἑλλὰς καὶ εἰδικώτερον κατὰ ποῖον τρόπον θὰ προσελκύσωμεν τὴν οἰκονομικὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν, πράγματι, μετὰ πολλῆς προθυμίας καὶ ἀρκετὰ σημαντικὴν σημασίαν παρέχουν οἱ σύμμαχοί μας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπωμεν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ὅτι αὕτη ἀποτελεῖται ἀπὸ ξένους πρὸς τὴν στοργὴν καὶ τὸν πόνον πρὸς τὸν ἀγροτικόν μας πληθυσμόν. Κάθε ἄλλο, διότι αὐτὴ πράγματι θὰ ἦτο εὐθηνὴ ἀντιπολίτευσις καὶ θὰ ἐθεωρεῖτο μία, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω, ἐλεεινῆς φύσεως δημοκοπία. Ἡ Κυβέρνησις, ἔχει καὶ αὐτὴ τὸ ἐνδιαφέρον της, ἔχει καὶ αὐτὴ τὴν στοργήν της πρὸς τὸν ἀγρότην. Θέλω νὰ πιστεύω ὅτι, ἰδίως ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὁ ὁποῖος προέρχεται ἀπὸ γεωργικὴν περιφέρειαν καὶ ὁ ὁποῖος ἀνήκει εἰς ἀγροτικὴν οἰκογένειαν καὶ τὸ σύνολον τῶν Ὑπουργῶν, ἔχουν τὸ ἴδιον ἐνδιαφέρον διὰ τὸν ἀγρότην, μὲ τὴν διαφοράν, ἐπειδὴ τοὺς εἶναι δύσκολον νὰ εἴπουν εἰς τοὺς φίλους μας συμμάχους τὸ ποῖον εἶναι τὸ ὀρθὸν καὶ δίκαιον, ἐπειδὴ συνήθισα νὰ τὸ λέγω τὸ ὀρθὸν καὶ δίκαιον, θὰ φθάσωμεν καὶ ἐφέτος εἰς τὸ αὐτὸ συμπέρασμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἐφθάσαμε καὶ πέρυσι. Δηλαδὴ καὶ ἐφέτος θὰ ἀκουσθῇ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, πρῶτον τὸ θέμα τοῦ πληθωρισμοῦ καὶ δεύτερον οἱ σύμμαχοι δὲν μᾶς ἀφήνουν. Νὰ κάμουν ἔκκλησιν, νὰ δοκιμάσουν ἐφέτος νὰ πείσουν τοὺς συμμάχους τὸ ποῖον εἶναι τὸ ὀρθόν, τὸ δίκαιον καὶ τὸ λογικόν. Βεβαίως δὲν τὸ θεωρῶ πάρεργον καὶ θὰ τὸ κάμω καὶ αὐτό, ἀλλὰ δὲν πιστεύω ὅτι, κάμνοντες τοῦτο οἱ ἴδιοι, δὲν θὰ τὸ πιστεύσουν καὶ πρὸ παντὸς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κυρίως εἶναι ὑπεύθυνοι. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ Ὑπουργός, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ ἔκφρασις, καίτοι λείπουν καὶ οἱ δύο καὶ εἶναι κακὸν νὰ κατηγοροῦμεν ἀπόντας... (δὲν ἠκούσθη) εἰδικώτερον ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ἐνδιαφέρεται πρῶτον διὰ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, δεύτερον διὰ τὸν Δημήτριον Χέλμην, τρίτον διὰ τὸν Χέλμην Δημήτριον καὶ τέταρτον δι’ ὅλα τὰ ἄλλα. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, κύριοι, νομίζω ὅτι ἡμεῖς, ὡς Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν τὴν ἀπόφασιν καὶ ἐὰν τυχὸν ἡ Κυβέρνησις, παρὰ τὴν ἀπόφασιν τὴν ὁποίαν θὰ ἐκφράσῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἐν ἐπιγνώσει τοῦ ὅτι τοῦτο, τὸ ὁποῖον θὰ εἴπῃ εἶναι εὐκόλως ἐπιτευκτόν, τότε εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ἡ Κυβέρνησις ἀρνηθῇ νὰ ἀκούσῃ τὴν φωνὴν τῆς λογικῆς, τοῦ συμφέροντος τοῦ Ἔθνους, τότε ὀφείλει ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ ἐξαρθῇ εἰς τὸ ὕψος της. Ὀφείλει νὰ δώσῃ Κυβέρνησιν ἱκανὴν νὰ λύῃ τὰ ἑλληνικὰ ζητήματα κατὰ τρόπον συμφέροντα πρὸς τὸ Ἔθνος, συμφέροντα πρὸς τὸν ἑλληνικὸν λαόν. Προέτειναν ὡρισμένοι συνάδελφοι προλαλήσαντες, μέτρα, βάσει τῶν ὁποίων θὰ ἀπεφεύγετο ὁ πληθωρισμός. Διὰ νὰ μὴ κουράζω τὴν Βουλὴν καὶ διὰ νὰ μὴ κομίζω καὶ ἐγὼ γλαῦκας εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, θὰ συμφωνήσω μὲ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα προέτεινεν ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, ὅπως θὰ συμφωνήσω ἐὰν τυχὸν ὑπάρξουν ἄλλα μέτρα πλέον ἀποδοτικά, πλέον εὔκολα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔλεγον εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅτι κίνδυνος πληθωρισμοῦ δὲν ὑφίσταται. Τὰ μέτρα τῆς καταβολῆς τμηματικῶς τοῦ ποσοῦ, τὸ ὁποῖον θὰ δοθῇ εἰς τοὺς γεωργούς μας, εἶναι ἓν ἐκ τῶν σοβαρῶν μέτρων, βάσει τῶν ὁποίων ὅταν λάβωμεν νομίζω ὅτι θὰ ἀποφευχθῇ ὁ πληθωρισμός. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον κυρίως θὰ τονίσω, εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Ἐθνικῶν Φιλελευθέρων. Δὲν θὰ γογγύσῃ οὐδεμία ἄλλη τάξις ἀνθρώπων ἐν Ἑλλάδι, ὄχι ἡ λεγομένη τῶν εὐπόρων, ἀλλὰ καὶ τῶν μισθωβιώτων ἀκόμη εἰς περίπτωσιν, καθ’ ἣν ρίψωμεν εἰς τοὺς ὤμους της ἓν μικρὸν βάρος, ὥστε νὰ καρπωθῶμεν τὰ ἀναγκαῖα ἐκεῖνα οἰκονομικὰ μέσα, τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς δώσουν τὴν εὐχέρειαν, χωρὶς τὸν κίνδυνον τοῦ πληθωρισμοῦ, νὰ αὐξήσωμεν τὴν τιμὴν τοῦ σίτου. Ἡ γνώμη μας εἶναι τὸ ὅτι πρέπει τρία τινὰ νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν της ἡ Κυβέρνησις. Πρῶτον, τὸ ὅτι ὀφείλει νὰ συζητήσῃ ὅσον ἀφορᾷ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου, ὄχι ἐπὶ τῆς τιμῆς, τὴν ὁποίαν αὕτη καθώρισε τῶν 2.500 δραχ. κατ’ ὀκᾶν, ἀλλ’ ἐπὶ τῆς τιμῆς, τὴν ὁποίαν καθώρισεν ἡ διακομματικὴ ἐπιτροπή, τῆς τιμῆς τῶν 2.700 δραχ. κατ’ ὀκᾶν. Ἀπὸ τῆς τιμῆς ἐκείνης καὶ ἄνω ὀφείλει νὰ συζητήσῃ ἡ Κυβέρνησις. Καθ’ ἡμᾶς, ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει ὀφείλει νὰ εἶναι κατωτέρα τῶν 3.000 δραχ. κατ’ ὀκᾶν. Δὲν θὰ ἐξηγήσω τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους ἐπιμένω ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, διότι δὲν θὰ ἤθελα νὰ ἔλθω εἰς ἀντεγκλήσεις μὲ τὴν διακομματικὴν ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία ἔκρινεν ὅτι ἡ τιμὴ τῶν 2.700 δραχ...

§9Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ὑπῆρξε διακομματικὴ ἐπιτροπή, ἀλλ’ ὑπῆρξε μία ὁμὰς βουλευτῶν. Λαμβάνω ἀφορμὴν διὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσω. Ὑπῆρξε μία ὁμὰς συναδέλφων, ἡ ὁποία ἠσχολήθη μὲ τὸ θέμα. Διακομματικὴ ἐπιτροπὴ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ποὺ ἄλλοτε συνίστατο, δὲν ἔχει ὑπάρξει.

§10Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Τότε χαίρω πολύ.

§11Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Ἀποδέχομαι τὸν χαρακτηρισμὸν τὸν δοθέντα ἐκ μέρους τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρ. Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος. Ὄντως δικομματικὴ ἐπιτροπὴ μὲ τὴν ἔννοιαν τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς δὲν ὑπάρχει, διότι, πράγματι, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀπετέλεσαν τὴν ἐπιτροπήν, δὲν ἦσαν οἱ ὑποδειχθέντες ἐκ μέρους τῶν ἀρχηγῶν τῶν κομμάτων, ἀλλὰ κατόπιν προσκλήσεως τοῦ ὠργανωμένου κόσμου οἱ βουλευταὶ τῶν σιτοπαραγωγικῶν περιοχῶν, ἀνερχόμενοι περίπου εἰς 110, συνεκλήθησαν καὶ ἐξέλεξαν μίαν ἐπιτροπήν. Ὀνομάζεται ἐπιτροπὴ βουλευτῶν σιτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν.

§12Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Αὐτὴ καθώρισε τὴν τιμὴν τῶν 2.700 δρχ.

§13Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Αὐτὴ ἐμελέτησε τὸ σιτικὸν ζήτημα καὶ ἐὰν πράγματι ὁ κ. Πρόεδρος ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ μίαν παρέκκλισιν ἀπὸ τὸν Κανονισμόν, ὥστε οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων νὰ ὁμιλήσουν μετὰ τὰς εἰσηγήσεις τὰς γενησομένας ἐκ μέρους τῶν μελῶν αὐτῆς τῆς Ἐπιτροπῆς, τότε θὰ εἶχον ὁλόκληρον τὸ σχέδιον, βάσει τοῦ ὁποίου θὰ ἦσαν ἐλεύθεροι νὰ κρίνουν ἢ νὰ ἐπικρίνουν τὰ πορίσματα τῆς ἐν λόγῳ Ἐπιτροπῆς.

§14Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Εὐχαριστῶ πολὺ τὸν κ. Μπακάλμπασην διὰ τὰς πληροφορίας τὰς ὁποίας μοῦ ἔδωσε. Ἐνόμιζον ὅτι ἐπρόκειτο περὶ διακομματικῆς ἐπιτροπῆς, διότι καὶ ἔτσι ἀναφέρεται εἰς τὰ πρακτικά της.

§15Κ. ΜΠΕΛΛΑΣ. Ἡ ἐπιτροπὴ αὐτή, ἡ ὁποία ἐπροτάθη ἀπὸ τὴν ὁμήγυριν τῶν σιτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν, κατέληξεν εἰς ὡρισμένα συμπεράσματα. Ἐζήτησε 2.700 δραχ., δηλ. τὸ ἐλάχιστον, περισσοτέραν συγκεντρωθησομένην ποσότητα, δηλαδὴ 150.000 τόννους. Ἑπομένως ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντεπεξῆλθε φυσικά.

§16Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Εἶπα προηγουμένως ὅτι δὲν θὰ ἤθελα νὰ ἔλθω εἰς ἀντεγκλήσεις μὲ τὴν διακομματικὴν ἐπιτροπήν. Ἤδη φαίνεται ὅτι δὲν ὑπάρχει διακομματικὴ ἐπιτροπή, ὑπῆρξε μία ἐπιτροπὴ βουλευτῶν ἐνδιαφερομένων διὰ τὸ ζήτημα τοῦ σίτου, ἡ ὁποία ἐπιτροπὴ καὶ καθώρισεν αὐτὴν τὴν τιμήν, ἢ ἐξέφρασε τὴν εὐχὴν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν διὰ νὰ καθορίσῃ αὐτὴν τὴν τιμὴν τῶν 2.700 δραχ. Δὲν λέγω ὅτι δὲν σέβομαι τὴν γνώμην τῶν κ.κ. συναδέλφων τῆς ἐπιτροπῆς. Κύριοι, ἐπιτρέψατέ μου νὰ εἴπω καὶ ἐγὼ τὴν γνώμην μου. Ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι ἡ τιμὴ τῶν 2.700 δραχ. δὲν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ περιφρουρήσῃ τὸν σιτοπαραγωγὸν ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἐμπόρου. Ὅσοι ζῆτε εἰς σιτοπαραγωγικὰς περιοχὰς θὰ ἐνθυμῆσθε τὶ συνέβη πέρυσι, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι θέαμα περυσινόν, ἀλλὰ εἶναι διαρκές, ἐξακολουθητικόν. Οἱ γεωργοί μας εὑρίσκονται εἰς ἀνάγκας πρὶν σπείρουν ἀκόμη, ὄχι πρὶν θερίσουν καὶ πρὶν ἀλωνίσουν καὶ ἀποθηκεύσουν τὸ προϊόν των καὶ εὑρισκόμενοι εἰς ἀνάγκας στραγγαλίζονται ἀπὸ τοὺς διαφόρους ἐκμεταλλευτὰς συνήθως τῶν ἐπαρχιακῶν κέντρων. Ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς ἀποθηκεύσεως τοῦ προϊόντος, ἡ πρώτη πίεσις, τὴν ὁποίαν ὑφίστανται, εἶναι ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τότε τρέχουν πρὸς τὸ Κράτος ὅπως ἔτρεχαν πέρυσι, διὰ νὰ εἰσπράξουν κάτι παραπάνω ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ εἰσέπραττον ἀπὸ τὸν ἔμπορον. Καὶ εὑρίσκει τὴν εὐκαιρίαν ὁ ἔμπορος, ὅταν τὸ Κράτος καθορίζῃ τὴν τιμὴν αὐθαιρέτως, ὅπως τὴν καθώρισε πέρυσι καὶ ὅπως τὴν καθορίζει καὶ ἐφέτος, εὑρίσκουν τὴν εὐκαιρίαν οἱ ἔμποροι αὐτοὶ καὶ δίδουν τὰς 100 δραχμὰς ἐπὶ πλέον καὶ παίρνουν τὸ προϊὸν τοῦ παραγωγοῦ. Διὰ τοῦ ἐμμέσου αὐτοῦ τρόπου ἄρχεται ἡ ἐκμετάλλευσις τοῦ γεωργοῦ ἀπὸ τὸν ἔμπορον, ἀπὸ τὸν κακὸν ἔμπορον τῆς ἐπαρχίας ἢ καὶ τῶν κέντρων ἀκόμη. Πέρυσι, πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἠγοράσθη, παρὰ τὸν καθορισμὸν τῆς τιμῆς εἰς 1.700 δραχ. κατ’ ὀκᾶν, ἠγοράσθη ὁ σῖτος ἀπὸ τοὺς σιτοπαραγωγοὺς πρὸς 2.000 δραχ. Ἦτο τὸ δέλεαρ τοῦ ἐμπόρου, ὥστε οἱ παραγωγοὶ νὰ κρατήσουν τὸ σιτάρι των καὶ νὰ μὴ τὸ παραδώσουν εἰς τοὺς κρατικοὺς ὑπαλλήλους πρὸς συγκέντρωσιν καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγον ἐστραγγαλίσθησαν οἱ γεωργοί μας. Ἰδοὺ διατὶ λέγω ὅτι τὸ ζήτημα τοῦ σίτου εἶναι ὑψίστης κοινωνικῆς μορφῆς καὶ ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ προστατεύσῃ τὸν ἀγρότην ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἐμπορίου, τὸ ὁποῖον δυστυχῶς εἰς τὴν ἐπαρχίαν παίρνει τὴν μορφὴν τῆς βδέλλας, ἡ ὁποία ἀπομυζᾷ τὸν ἱδρῶτα καὶ τὸ αἷμα τοῦ ἀγρότου τοῦ καλλιεργοῦντος τὴν ἄγονον ἀγροτικὴν ἑλληνικὴν γῆν. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα ζήτημα. Τουτέστι, νομίζομεν ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ σίτου πρέπει νὰ ὁρισθῇ εἰς δραχμὰς τοὐλάχιστον 3.000 κατ’ ὀκᾶν. Τὸ δεύτερον εἶναι τὸ ζήτημα τῆς ποσότητος. Θὰ μᾶς εἴπῃ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι καὶ πέρυσιν εἴχομεν ὁρίσει πρὸς συγκέντρωσιν ποσὸν 75.000 τόννων καὶ ἐν τούτοις οἱ γεωργοί μας δὲν παρουσίασαν παρὰ ἐν συνόλῳ καὶ διὰ τὰ τρία εἴδη τῶν δημητριακῶν 54.000 τόννους. Ἄρα τί νὰ εἴπωμεν τώρα διὰ μεγαλύτερον ποσόν; Τὸ δεύτερον θέμα, τὸ ὁποῖον μᾶς πείθει, τὸ ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐσκέφθη πέρυσι καὶ δὲν σκέπτεται καλῶς καὶ ἐφέτος ὅταν ὁρίζῃ ποσὸν διὰ συγκέντρωσιν 50.000 τόννους, ἅπτεται..... (δὲν ἠκούσθη). Ἡ τιμὴ τοῦ σίτου μὲ τὴν ποσότητα τῆς συγκεντρώσεως εἶναι τὰ δύο στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν ἰδικήν μου ἀντίληψιν, ὅταν καλῶς μελετήσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ υἱοθετήσῃ τὰς ἀπόψεις μας, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὴν γνώμην μου δὲν εἶναι παράλογοι, τότε θὰ λύσῃ τὸ πρόβλημα τῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ γεωργοῦ ἀπὸ τὸν κακὸν ἔμπορον. Ἐὰν ὁρίσῃ ἡ Κυβέρνησις συγκέντρωσιν τοῦ σίτου ἀντὶ 50.000, 150.000 τόννους, θὰ ἴδητε ὁποῖα θὰ εἶναι τὰ ἀποτελέσματα. Θὰ ἐπιτευχθῇ διὰ τοῦ ἁπλουστάτου αὐτοῦ μέσου ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ γεωργοῦ ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ κακοῦ ἐμπόρου, ὁ ὁποῖος ὡσὰν βδέλλα ἀπομυζᾷ ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν τὸν ἀγρότην. Θὰ ἔχῃ πρὸ παντὸς τὴν πίστιν ἐπὶ τοῦ κοινωνικοῦ μας καθεστῶτος καὶ θὰ ἔχῃ δημιουργηθῆ εἰς αὐτὸν ἡ ἀντίληψις ὅτι ὑπάρχει κατανόησις ἀπὸ μέρους τοῦ Κράτους. Θὰ ἔχῃ νὰ σκεφθῇ ὁ ἀγρότης ὅτι τὸ Κράτος τοῦ ἀποδίδει δικαιοσύνην. Εἶναι θέμα ὑψίστης σημασίας καὶ δὴ ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας, ὅταν, κ. βουλευταί, βλέπετε κατὰ ποίους τρόπους κακοὶ Ἕλληνες, κακῶς βλέποντες τὴν ἑλληνικὴν ὑπόθεσιν, προσπαθοῦν νὰ κλονίσουν τὰ θεμέλια τοῦ ἀστικοῦ μας καθεστῶτος. Θὰ εἴπῃ ἡ Κυβέρνησις εἰς ἡμᾶς: Αὐξάνομεν τὴν τιμὴν τοῦ σίτου, αὐξάνομεν τὴν ποσότητα τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, ἀλλὰ αὐξάνοντες καὶ τὰ δύο αὐτὰ τί ἔχομεν νὰ προσμένωμεν τὸ ὄφελος; Καὶ τοῦτο εἶναι, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ εἴπω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Κύριοι βουλευταί, μετὰ πάροδον τόσων ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως, ἡ Πατρίς μας συνεχίζει τὸν σκληρὸν ἀγῶνα, τὸν ὁποῖον ἤρξατο πρὸ 8 ἐτῶν καὶ πλέον καὶ στηρίζει τὴν ὅλην της προσπάθειαν ἐπὶ τῶν ὤμων αὐτῶν τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων καὶ ὑπερόχων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι παρὰ τοῦτο τὸ βλέπουν, νὰ εἶσθε βέβαιοι, τὸ βλέπουν κάθε ὥραν ὅτι ἀδικοῦνται ἀπὸ ἡμᾶς, ἀδικοῦνται ἀπὸ τοὺς Ὑπουργούς, ἀδικοῦνται ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους των. Ἐάν, κύριοι, εἰς αὐτὲς τὶς σκληρὲς ὧρες, εἰς αὐτὲς τὶς πονηρὲς ἡμέρες, ποὺ δὲν γνωρίζομεν τὶ ἠμπορεῖ νὰ μᾶς ἐπιφυλάξουν διὰ τὴν αὔριον ἔστω καὶ τὴν τελευταίαν στιγμὴν δώσωμεν τὴν ἐντύπωσιν εἰς τὴν ὡραίαν αὐτὴν τάξιν τῶν ἀγροτῶν μας, τὸ ὅτι ἡμεῖς ἔχομεν καὶ πνεῦμα κατανοήσεως καὶ πνεῦμα δικαιοσύνης, τότε νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι ὁ ἀγὼν ὁ ἑλληνικὸς θὰ ἀχθῇ εἰς εὐτυχὲς πέρας καὶ ὅτι καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡμεῖς θὰ ἔχωμεν τὴν συνείδησίν μας ἥσυχον, διότι ἐπράξαμεν, ἔστω καὶ κατὰ ἕνα ποσοστόν, τὸ καθῆκον μας ἔναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι πράττουν τοῦτο εἰς τὸ ἀκέραιον. (Χειροκροτήματα).

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Ἐθνικοφρόνων ἔχει τὸν λόγον.

§18Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ὑποτεθῇ πὼς ὑπάρχει διάθεσις εἰς τὴν Βουλὴν νὰ ἀνατρέψωμεν τὴν Κυβέρνησιν, θὰ ἤμην ὁ πρῶτος, ὁ ὁποῖος θὰ προσεχώρουν εἰς τὴν ἰδέαν, ὄχι ὅμως διὰ τὸν καθορισμὸν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου. Ἡ Κυβέρνησις ἡ παροῦσα ἀτυχῶς ἀπέτυχεν εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς κυβερνητικῆς δραστηριότητος. Ἐὰν ὅμως ἐπρόκειτο διὰ τὴν τιμὴν ἑκάστου προϊόντος νὰ θέτωμεν πολιτικὸν ζήτημα, δὲν γνωρίζω διατὶ δὲν ἐθέσαμεν πολιτικὸν ζήτημα καὶ διὰ τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαίου, διὰ τὴν τιμὴν τοῦ καπνοῦ, ἢ τῆς σταφίδος. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει τόσας ἄλλας πλευρὰς ἠθικάς, ποὺ θὰ ἐδικαιολογεῖτο ἡ Βουλὴ καὶ θὰ ἔκαμνε τὸ καθῆκον της ἐὰν ἤθελε νὰ τὴν ἀνατρέψῃ. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ δὲν θὰ ἐδικαιολογεῖτο ἡ θέσις πολιτικοῦ ζητήματος. Βεβαίως ὁ καθορισμὸς τῆς τιμῆς τοῦ σίτου δὲν ἀφορᾷ μόνον τὴν τάξιν τῶν ἀγροτῶν, ἡ ὁποία εἶναι ἀξία πάσης συμπαθείας, ἀλλὰ ὁλόκληρον τὸν ἑλληνικὸν λαόν, διότι δὲν εἶναι ὑπερβολὴ ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἡ βελτίωσις τῆς οἰκονομικῆς θέσεως τοῦ ἀγρότου φέρει ἐμμέσως καὶ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάρρωσιν τοῦ ἀστοῦ. Ὁ ἀστικός μας πληθυσμὸς εἶναι γνωστὸν ὅτι κατὰ ἕνα μεγάλο ποσοστὸν συντηρεῖται καὶ διατρέφεται ἀπὸ τὸν ἀγροτικόν. Ἑπομένως τὸ ζήτημα εἶναι γενικώτερον, καὶ ἐὰν ἡ καθορισθεῖσα τιμή, ἡ ἀναμφισβητήτως μικρά, ἠδύνατο νὰ αὐξηθῇ ἔστω καὶ κατὰ 300 δραχ., θὰ εὑρίσκετο ἐντὸς τῶν λογικῶν ὁρίων. Ὅπου, ὅμως, χωλαίνει περισσότερον ἡ Κυβέρνησις εἶναι εἰς τὸ ζήτημα τῆς ποσότητος πρὸς συγκέντρωσιν. Τὸ ποσὸν τῶν 50.000 τόννων πρέπει νὰ αὐξηθῇ εἰς 100.000 τόννους τοὐλάχιστον. Πρέπει νὰ ἐνθαρρύνωμεν τὴν σιτοκαλλιέργειαν, δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν ὅτι δὶς εἰς διάστημα μιᾶς γενεᾶς ἔσχομεν πολλοὺς θανάτους λόγῳ ἐλλείψεως σίτου ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀποκλεισμοῦ. Ἑπομένως καὶ διὰ μόνον αὐτὸν τὸν λόγον, ἔπρεπε νὰ θεωρήσωμεν τὸ ζήτημα αὐτὸ ἐθνικόν, νὰ προσδώσωμεν εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπεκτάσεως καὶ ἐνθαρρύνσεως τῆς σιτοκαλλιεργείας τὴν μορφὴν ἐθνικοῦ ἰδεώδους. (Χειροκροτήματα). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Π. Μουτζουρίδης).

§19Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Τὸ πάθημα τοῦ παρελθόντος, κατὰ τὸ ὁποῖον εἴχομεν καταντήσει τὸν Αὔγουστον μῆνα ἀκόμη νὰ συζητῶμεν ἐν τῇ Βουλῇ διὰ τὸ σιτικὸν πρόβλημα, αἱ ληφθεῖσα τότε καὶ μὴ ἐφαρμοσθεῖσαι ἐν τῇ ὁλότητι ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον ὡς ἀποτέλεσμα τὴν πλήρη ἀποτυχίαν τῆς συγκεντρώσεως, μᾶς ἠνάγκασαν ἐφέτος νὰ καταθέσωμεν τὴν 3ην Μαΐου ἐρώτησιν, ζητοῦντες παρὰ τῆς Κυβερνήσεως νὰ μᾶς γνωρίσῃ τὰ μέτρα, ἅτινα ἐσκέπτετο νὰ λάβῃ καὶ ἐφιστῶντες τὴν προσοχὴν ταύτης ἐπὶ τῆς ταχυτέρας λύσεως τοῦ ζωτικοῦ τούτου προβλήματος, οὕτως ὥστε νὰ μὴ παρατηρηθῇ ἡ κατὰ τὸ παρελθὸν δημιουργηθεῖσα ἀνώμαλος κατάστασις καὶ νὰ ἐπιτευχθῇ ἔγκαιρος ἀνακοίνωσις πρὸς τοὺς παραγωγοὺς τῶν ληφθησομένων μέτρων καὶ ἀποφευχθῇ οὕτω ἡ ἐκμετάλλευσις αὐτῶν. Τὴν ἐνέργειαν ἡμῶν ταύτην ἐπηκολούθησε σύσκεψις τῶν βουλευτῶν τῶν σιτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν καὶ ἐκλογὴ μιᾶς Ἐπιτροπῆς ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ κ. Μπακάλμπαση, ἥτις νὰ παρακολουθήσῃ τὸ ὅλον ζήτημα καὶ ἐπιδιώξῃ τὴν ταχεῖαν λύσιν αὐτοῦ καὶ ἡ ὁποία ἐπέτυχε νὰ φέρῃ τὸ ζήτημα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ἰουνίου. Κατόπιν ἐπανειλημμένων συσκέψεων ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας μᾶς ἀνεκοίνωσε κατὰ τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευὴν τὰς ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως, συνισταμένας εἰς τὸν καθορισμὸν μιᾶς τιμῆς 2000 δραχ. κατ’ ὀκᾶν σίτου, 1550 σικάλεως καὶ 1300 κριθῆς καὶ εἰς συνολικὸν ποσὸν συγκεντρώσεως 50.000 τόννων σίτου καὶ 26.000 τόννων σικάλεως καὶ κριθῆς. Εἰς τὰς ἀνωτέρω τιμὰς προσθέτει καὶ μίαν 500δραχμον διαφορὰν ὑπὸ τύπον, ὡς ἰσχυρίζεται, δώρου τῶν καλῶν γεωργῶν. Ἐκ τῆς ἀποφάσεως ταύτης καταφαίνεται ὅτι καὶ τὸ 1950 ἡ Βουλή, εἴτε ἡ σημερινὴ εἴτε μία ἄλλη, θὰ ἀσχολῆται καὶ πάλιν μὲ τὸ πρόβλημα τοῦ σίτου. Διότι ἡ ληφθεῖσα καθ’ ὃν τρόπον ἐλήφθη ἀπόφασις, δὲν λύει ριζικῶς τὸ γιγαντιαῖον πρόβλημα τοῦ σίτου, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ἑκατομμύρια ἀγροτῶν ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὴν χώραν ὁλόκληρον ἀφ’ ἑτέρου. Τὸ ληφθὲν μέτρον εἶναι προσωρινόν, ἀμελέτητον καὶ ἄνευ γενικωτέρας σημασίας. Εἶναι ἐπάλειψις ἰωδίου ἐπὶ διαμπεροῦς τραύματος, ἔχοντος ἀνάγκην ἐγχειρήσεως. Ἡ καθορισθεῖσα τιμὴ καὶ ἡ ποσότης πρὸς συγκέντρωσιν δὲν εἶναι ἱκανοποιητικαί, οὔτε κἂν προστατεύουσιν ἀποτελεσματικῶς τὸν σιτοπαραγωγόν, ἀλλ’ ἐμβαλωματικῶς πως δὲν τὸν ἀφήνει νὰ πέσῃ αὐτομάτως εἰς τὰ δίκτυα τῆς ἐμπορικῆς ἐκμεταλλεύσεως. Οὐδόλως, ὅμως, βοηθεῖ εἰς τὴν ἰδέαν τῆς προωθήσεως τῆς σιτοκαλλιεργείας. Ἡ ὤθησις πρὸς τὴν σιτοκαλλιέργειαν, τὴν ὁποίαν ἐξαγγέλλει καὶ ἐπιδιώκει ἡ Κυβέρνησις, προϋποθέτει ριζικὸν καὶ πλῆρες πρόγραμμα προστασίας τοῦ σίτου, ὅμοιον ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν ἀπὸ τοῦ 1927 καὶ ἐντεῦθεν προπολεμικῶς ἐφηρμόζετο. Ὅταν ἐφηρμόσθη ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως, ἐκαλλιεργοῦντο εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα 15.000.000 στρέμματα καὶ ἐκ τούτων 5.000.000 μὲ σῖτον. Μετὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ θεσμοῦ καὶ τὴν ἐπιτυχίαν αὐτοῦ εἰς διάστημα 10 ἐτῶν ἡ καλλιέργεια ηὐξήθη κατὰ 10.000.000 στρέμματα καὶ εἰδικῶς τοῦ σίτου ἐδιπλασιάσθη. Ἐκτὸς δὲ τοῦ διπλασιασμοῦ καὶ ἡ ἀπόδοσις ηὐξήθη. Καὶ τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἀγρότης εἶχε πιστεύσει εἰς τὸν θεσμὸν καὶ εἰς τὴν προστασίαν τῆς παραγωγῆς του. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, δὲν θὰ θελήσωμεν, ὅπως θέλουν νὰ τὸ παρουσιάσουν μερικαὶ ἐφημερίδες, οὔτε νὰ δημοκοπήσωμεν, οὔτε νὰ ἀντιπολιτευθῶμεν τὴν Κυβέρνησιν, διότι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ δημοκοπήσωμεν ἐν τῇ Βουλῇ, ἐκμεταλλευόμενοι τὸ σιτικὸν πρόβλημα τῆς χώρας.

§20Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Τί, νὰ ἐπαινῶμεν τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν;

§21Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Ἐνδιαφέρεσθε νὰ παραμείνῃ ἡ Κυβέρνησις;

§22Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Δὲν ὁμιλῶ ἐπ’ αὐτοῦ ἐγώ. Αἱ ἐφημερίδες, κύριοι συνάδελφοι, μᾶς κατηγοροῦν ὅτι δημοκοποῦμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἐπὶ τοῦ σιτικοῦ προβλήματος καὶ λέγω ὅτι, ἡμεῖς θὰ στηριχθῶμεν εἰς γεγονότα τοιαῦτα, ὥστε νὰ ἀποδειχθῇ ὅτι δὲν πρόκειται περὶ δημοκοπίας, οὔτε περὶ ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ περὶ πράξεων βαρυνουσῶν τὴν Κυβέρνησιν.

§23Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Πρόκειται περὶ ἐκπληρώσεως καθήκοντος ἀπέναντι τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου.

§24Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Μάλιστα, αὐτὸ θέλω νὰ τονίσω καὶ ἐγώ. Ἡμεῖς θὰ στηριχθῶμεν, κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ ἐκθέσεων καὶ εἰσηγήσεων, τὰς ὁποίας αὐτὰ ταῦτα τὰ κυβερνητικὰ ὄργανα, τὰ ἁρμόδια, ἔχουν συντάξει ἐπὶ τοῦ ζητήματος τοῦ σίτου. Βεβαίως αἱ ὀργανώσεις καὶ ἡμεῖς, οἵτινες ἐκπροσωποῦμεν τοὺς σιτοπαραγωγούς, δὲν συμφωνοῦμεν ὡς πρὸς ὅλα τὰ σημεῖα, ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα αἱ ἐκθέσεις τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τῆς Κυβερνήσεως πραγματεύονται ἐπὶ τῆς λύσεως τοῦ ζητήματος τοῦ σίτου. Πλὴν ὅμως εἶναι ἐκθέσεις τοιαῦται, ὥστε κάθε καλῆς πίστεως συζητητής, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ συζητήσῃ ἐπ’ αὐτοῦ. Ἀλλὰ τί παρατηρεῖται ἐδῶ; Ἐνῷ ἡμεῖς εἴμεθα ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν καλῆς πίστεως συζητηταὶ καὶ δικαιούμεθα τελικῶς, ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ παραγωγικοῦ κόσμου, νὰ συζητήσωμεν ἐπὶ τῶν προτάσεων αὐτῶν τούτων τῶν ὀργάνων τῆς Κυβερνήσεως, ἐξ ἐναντίου ἡ Κυβέρνησις, ἐν τῇ ὁλότητί της, πλήν, βεβαίως, τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, ὁ ὁποῖος δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάμῃ καὶ ἀλλέως, δηλαδὴ τὰ οἰκονομικὰ μέλη τῆς Κυβερνήσεως, δεικνύονται κακῆς πίστεως συζητηταὶ καὶ δὲν θέλουν καὶ νὰ συζητήσουν ἐπὶ τῶν μέτρων αὐτῶν. Μάλιστα δὲ τὸ ὅτι δὲν θέλουν νὰ συζητήσουν, τὸ ὅτι ἀποφεύγουν τὴν συζήτησιν καὶ τὸ ὅτι εἶναι κακῆς πίστεως συζητηταί, εἶναι ἀναμφισβήτητον, διότι, ἐνῷ συζητεῖται ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς τὸ θέμα, οἱ ἁρμόδιοι Ὑπουργοὶ ἀπουσιάζουν..... (δὲν ἠκούσθη). Ἡ ἐρώτησις ἡμῶν καὶ ἡ ἐπερώτησις τοῦ κ. Χατζηγιάννη, δὲν ἀφοροῦν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, ἀφοροῦν ὅλους τοὺς οἰκονομικοὺς Ὑπουργοὺς καὶ νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἦσαν παρόντες, διὰ νὰ παρακολουθοῦν τὴν συζήτησιν.

§25Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Σεῖς, κύριε Ὑφυπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἐὰν παρίστασθε εἶσθε ἀναρμόδιος. Ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος κάμνει τὴν κατανομὴν εἶναι ὁ ἕτερος Ὑπουργὸς καὶ ὄχι ὑμεῖς.

§26Ν. ΖΕΡΒΑΣ. Ὁ κ. Στεφανόπουλος αἴρει τὰς ἁμαρτίας τοῦ συναδέλφου του.

§27Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας λειτουργεῖ ἓν γνωμοδοτικὸν Συμβούλιον. Τὸ γνωμοδοτικὸν αὐτὸ Συμβούλιον ὥρισεν ἕνα εἰσηγητήν, ἵνα εἰσηγηθῇ εἰς τὸν Ὑπουργὸν τὸ ζήτημα τῆς ριζικῆς λύσεως τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, ἢ μᾶλλον τῆς ριζικῆς προστασίας τοῦ σίτου. Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ γνωμοδοτικοῦ αὐτοῦ Συμβουλίου, μελετήσας τὸ θέμα ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, ὢν πεπειραμένος ὑπάλληλος, ἐξέθεσεν εἰς τὸ γνωμοδοτικὸν Συμβούλιον, παρουσίᾳ καὶ ἡμῶν, τῶν μελῶν τῆς ἀνεπισήμου διακομματικῆς ἐπιτροπῆς, ἐξέθεσεν λέγω, κατὰ τρόπον σαφῆ τὰς ἀποφάσεις του, καὶ ὅσον καὶ ἐὰν ἡμεῖς δὲν συμμεριζώμεθα ἐξ ὁλοκλήρου τὰς ἀπόψεις τοῦ κ. Εἰσηγητοῦ, δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι στηρίζονται ἐπὶ βάσεων θετικῶν. Ἐπὶ τῶν συμπερασμάτων αὐτῶν διαφωνοῦμεν, εἰδικῶς εἰς τὸν τρόπον τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, ἂν καὶ ὁ εἰσηγητὴς ἀναβιβάζει εἰς 75.000 τόννους τὴν ποσότητα τῆς συγκεντρώσεως, διότι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ διαφωνοῦντες ζητοῦμεν περαιτέρω αὔξησιν. Ἐν τῷ συνόλῳ ὅμως ὁ εἰσηγητὴς μελετήσας τὸ θέμα τοῦτο, ὑποδεικνύει λύσεις πράγματι συμφερούσας. Ἀλλὰ ἀπὸ ὅλας τὰς λύσεις, τὰς ὁποίας ἠκούσαμεν, εἴμεθα ἠναγκασμένοι νὰ διερωτηθῶμεν: Ἐλήφθη ὑπ’ ὄψιν ἡ γνώμη τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἢ ἡ γνώμη ἄλλων Ὑπουργείων, ἀναρμοδίων πρὸς τοῦτο; Ὁ ἐν λόγῳ εἰσηγητὴς δι’ ἀδιασείστων ἐπιχειρημάτων, ἀποδεικνύει πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ δώσωμεν εἰς τοὺς παραγωγοὺς 2.800 δραχ. κατ’ ὀκᾶν καὶ ὑποδεικνύει καὶ τὸν τρόπον τῆς ἀντιμετωπίσεως ὅλων τῶν οἰκονομικῶν ἀναγκῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ προκύψουν εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Κύριοι συνάδελφοι, κατόπιν, ἑπομένως, ὅλων αὐτῶν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις καὶ νὰ μᾶς λέγῃ ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσπασθῇ τὴν γνώμην αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖον ὥρισε διὰ νὰ μελετήσῃ τὸ θέμα καὶ νὰ ὑποδείξῃ λύσεις; Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, ὅπως θὰ σᾶς ἀναπτύξῃ καὶ ὁ κ. Μπακάλμπασης ἐν λεπτομερείᾳ, ὅτι ἡ γνώμη διὰ τὰς 2.800 δραχ. εἶχε σύμφωνον καὶ τὴν γνώμην τῶν ἁρμοδίων Ἀμερικανῶν τοῦ γεωργικοῦ τμήματος, οἱ ὁποῖοι ἐδέχθησαν νὰ συζητήσουν μεθ’ ἡμῶν ἀκόμη καὶ τὴν βάσιν τιμῆς 3.000 δραχ., τὴν ὁποίαν οὐδόλως εὑρίσκουν παράλογον. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ἐφ’ ὅσον ἔχομεν αὐτὰ τὰ πραγματικὰ γεγονότα, ἂς ἐξετάσωμεν τὶ συμβαίνει ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἐπὶ τῆς ὅλης διαχειρίσεως τοῦ σιτικοῦ προβλήματος. Συμβαίνει, ἁπλούστατα, τὸ ἑξῆς: ὅτι τὸ Κράτος κρατεῖ στάσιν, ἡ ὁποία ἀποβαίνει εἰς βάρος τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ὁ εἰσερχόμενος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ σῖτος, κύριοι συνάδελφοι, στοιχίζει ἐνταῦθα 1430 δραχ. Μέρος τοῦ σίτου τούτου παραδίδεται πρὸς μακαρονοποίησιν.

§28Α. ΜΟΥΣΤΡΟΥΦΗΣ. Μὲ τὴν νέαν σύμβασιν; Ἀφορᾶ τὸ παρελθὸν ἡ παρατήρησίς σας ἢ τὴν νέαν σύμβασιν;

§29Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Τὸ παρελθόν. Τὰ μακαρόνια αὐτὰ ἐπωλοῦντο διὰ δελτίου εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Πρωτευούσης καὶ τῶν διαφόρων ἄλλων πόλεων πρὸς 5.600 δραχ. Ἐκτὸς τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον διενέμετο διὰ τοῦ δελτίου τῶν τροφίμων εἰς τοὺς κατοίκους, ὑπῆρχε καὶ μία ποσότης 50.000 τόννων μακαρονίων, ἡ ὁποία ἐπωλεῖτο ἐλευθέρως εἰς τὸ ἐμπόριον πρὸς 8.000 δραχ. Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, κ. συνάδελφοι, ὅτι τὰ μακαρόνια αὐτὰ δὲν ἐστοίχιζον πλέον τῶν 3.000 δραχ., μαζὶ μὲ τὸ κέρδος χονδρικῆς καὶ λιανικῆς πωλήσεως. Καὶ ἐρωτᾶται, ἀφοῦ τὰ μακαρόνια αὐτὰ ἔπρεπε νὰ πωλοῦνται πρὸς 3.000, διατί ἐπωλοῦντο πρὸς 5.600 διὰ δελτίου; Αὐτὰς τὰς πληροφορίας ἀπεκόμισα ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ. Μοῦ διεβεβαιώθη ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν ὅτι δὲν εἶναι ἀληθὲς ὅτι ὁ κ. Χέλμης εἰσέπραττε 1000, ἀλλὰ 2000 κατ’ ὀκᾶν διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ σιτικὸν πρόβλημα. Ἀλλὰ τὶ συνέβαινεν; Ἀφοῦ εἰσέπραττε 2000 δραχ., ἀσφαλῶς ἀνεβιβάζετο ἡ τιμὴ εἰς τὰς 5600 καὶ ἔδιδε μεγαλύτερον κέρδος εἰς τοὺς μακαρονοποιούς. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, οἱ ὑπόλοιποι 50.000 τόννοι μακαρονίων, οἱ ὁποῖοι ἐπωλοῦντο εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπέτρεπε τὸ Κράτος νὰ πωλοῦνται πρὸς 8.000 δραχ., ἀφοῦ εἶναι ἀπολύτως πιστοποιημένον ὅτι τὸ σιτάρι τὸ ἐπλήρωνον μὲ τιμὴν 1430 δραχ.; Εἶναι δυνατὸν νὰ διενεργοῦνται τοιαῦται πράξεις ὑπὸ τὰ ὄμματα τοῦ Κράτους; Ὄχι ἁπλῶς κλοπή, ἀλλὰ ληστεία μετὰ βασάνων εἶναι τοῦτο. Ἐπιτρέπεται μὲ 2000 δραχ. εἰσφορὰν ὑπὲρ τοῦ δημοσίου νὰ πωλοῦνται τὰ μακαρόνια 8.000 δραχ.; Πάντως τὸ σημεῖον αὐτὸ οὐδεὶς θὰ δυνηθῇ νὰ μᾶς τὸ ἀμφισβητήσῃ.

§30Α. ΜΟΥΣΤΡΟΥΦΗΣ. Σᾶς πληροφορῶ ὅτι μία μεγάλη ποσότης τῶν μακαρονίων ποὺ ἐκυκλοφόρουν εἰς τὴν ἀγορὰν ἐγίνετο διὰ λαθραλέσεως, δὲν ἐπλήρωνον τὴν εἰσφορὰν εἰς τὸ Κράτος.

§31Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Δηλαδή, τόσο τὸ χειρότερον. Ἀλλά, κ. συνάδελφοι, ἐδῶ γίνονται δύο κακά. Τὸ μὲν ἕνα κακὸν εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖον σᾶς εἶπον, τὸ δὲ ἄλλο κακὸν εἶναι ὅτι, ἐνῷ εἰσέπραττε τὴν πρόσθετον αὐτὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν ἔβαζεν ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τὴν ἔβαζε διὰ νὰ εἰσπράξῃ 50.000.000.000, τὰ ὁποῖα ἤθελε νὰ τὰ διαχειρισθῇ διὰ νὰ καλύψῃ τὴν τιμὴν τῆς διαφορᾶς τοῦ σίτου καὶ ἐπὶ αὐτοῦ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν πατεῖ ἐπὶ τοῦ πτώματος τοῦ παραγωγοῦ, δεδομένου ὅτι ἐνῷ εἰσέπραττε δι’ ἐπιβολῆς εἰδικῆς φορολογίας (εἶναι ἡ φορολογία ἐπὶ τῶν μακαρονίων) τὴν ὁποίαν εἰσέπραττεν εἰδικῶς διὰ τὴν προστασίαν τοῦ σίτου, ἀλλ’ αὐτὸς ἀντὶ νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας τοῦ σίτου, ἐκάλυψεν ἀνάγκας γενικῶν διανομῶν τροφίμων καὶ δι’ αὐτὸ δὲν κατέβαλεν εἰς τοὺς παραγωγοὺς τὴν 300δραχμον διαφοράν, τὴν ὁποίαν τόσον πομπωδῶς ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ. Παρέλειψα νὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς: Ὅτι κατὰ τὴν μελέτην τοῦ κ. Εἰσηγητοῦ τοῦ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία ὑπολογίζει βασικὴν ἑνιαίαν τιμὴν σίτου 2500, τὸ κόστος τῶν μακαρονίων σὺν τῇ προσθήκῃ τοῦ κέρδους κλπ., ἀνέρχεται εἰς 3400 μὲ 2500 βασικὴν τιμὴν σίτου. Δηλαδὴ καὶ ἐὰν ὑπῆρχεν ἡ ἰδία τιμή, σήμερον ἀπὸ τὴν διανομὴν διὰ τοῦ δελτίου ἠδύνατο καὶ τὰς 2000 δραχ. νὰ εἰσπράξῃ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν διαφοράν, ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἠδύνατο νὰ εἰσπράξῃ κατὰ τὴν Γνώμην τοῦ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου περὶ τῆς ἑνιαίας τιμῆς τοῦ σίτου ἑτέρας 1000 δραχ. πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ εἶχε σοβαρὰν ἐνίσχυσιν ἐπὶ τοῦ σίτου, διότι θὰ ὑπῆρχε πράγματι ἑνιαία τιμή. Ἀλλὰ ἐπ’ αὐτοῦ ἡ Κυβέρνησις ἐκώφευσεν ἐντελῶς εἰς τὰς εἰσηγήσεις τῶν ἁρμοδίων. Κύριοι συνάδελφοι, συνοψίζοντες τὸ ὅλον ζήτημα, εὑρίσκομεν ὅτι ἡ ἐξαγγελθεῖσα κυβερνητικὴ ἀπόφασις ἐλήφθη χωρὶς ὥριμον σκέψιν καὶ ἐντελῶς, οὕτως εἰπεῖν, ἐπιπολαίως. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἕνα ζήτημα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἀναγκάζει νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅσον ἀφορᾷ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἐνήργησεν ἡ Κυβέρνησις. Ἡ τιμὴ τοῦ σίτου δὲν δύναται κατ’ οὐδένα λόγον νὰ εἶναι κατωτέρα τῶν 2800 τοὐλάχιστον, ἡμεῖς ἐπιμένομεν εἰς τὰς 3.000. Ἡ τιμὴ τοῦ σίτου καθ’ ἡμᾶς δὲν πρέπει νὰ καθορισθῇ ὀλιγωτέρα τῶν 2.800. Βάσει τῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε τρόπος ἀντιμετωπίσεως τοῦ ζητήματος, θὰ ἐλέγομεν ὅτι δὲν ἠμπορεῖ ἡ Κυβέρνησις, ἀλλὰ διὰ τὰς 2800 καὶ τὰ ὄργανά της ἔχουν ἑτοίμην λύσιν πρὸς ἐφαρμογήν. Κατὰ συνέπειαν, δὲν δυνάμεθα νὰ δεχθῶμεν κατωτέραν τιμήν. Βεβαίως, οὔτε κάτω τῶν 3.000 δὲν πρέπει νὰ δεχθῶμεν τιμὴν καὶ τοῦτο διότι, ὅπως θὰ σᾶς ἀναπτύξῃ ὁ κ. Μπακάλμπασης, ἡ γνώμη τῶν Ἀμερικανῶν δὲν εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἀντίδρασις τὸ ποσὸν νὰ καθορισθῇ εἰς 2800, διότι εἰς τὰς 3000 εὕρομεν κάποιαν ἀντίδρασιν ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, εἰς τὰς 2800 ὅμως οὐδεμίαν. Κατὰ συνέπειαν, καθοριζομένης τῆς τιμῆς ἀναλόγως θὰ καθορισθῇ καὶ ἡ τιμὴ τῆς σικάλεως καὶ τῆς κριθῆς. Ἐπίσης δέον νὰ ληφθῇ καὶ κάποια μέριμνα, διὰ τὴν τιμὴν τοῦ ἀραβοσίτου καὶ δι’ αὐτὸν ἡ Κυβέρνησις οὐδεμίαν νύξιν ἔκαμεν. Ἐπίσης κ. συνάδελφοι, ἡ συγκεντρωθησομένη ποσότης πρέπει τοὐλάχιστον νὰ ἀνέλθῃ εἰς 100.000 τόννους σίτου, διότι ἐὰν δὲν συγκεντρωθῇ ποσότης 100.000 τόννων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγωμεν ὅτι προστατεύομεν τὴν σιτοπαραγωγήν. Καὶ δὲν τὴν προστατεύομεν, διότι τὸ ποσόν τῶν 50.000 τόννων εἶναι ἐλάχιστον. Ἐγὼ νομίζω ὅτι μὲ μίαν καλὴν θέλησιν τῆς Κυβερνήσεως, θὰ ἐξευρεθῇ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἀντιμετωπισθῇ ἡ συγκέντρωσις τῶν ὑπολοίπων 50.000 τόννων. Ἡ διαφορὰ τῆς τιμῆς κατὰ παραγωγόν.....

§32Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Πόση εἶναι ἡ δαπάνη αὐτή; Ἡ διαφορὰ δὲν εἶναι 1000 δραχ. 1400 εἶναι ἡ τιμὴ τοῦ εἰσαγομένου σίτου ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν διατιμωμένου σήμερον μὲ 2500 ἔχομεν 1100 διαφορὰν εἰς τοὺς 50.000 τόννους ἔχομεν 50.000.000.000. Ἐὰν αὐξηθῇ εἰς 3.000 δραχ. πρέπει νὰ ἔχωμεν 100 δισεκ., ἐὰν διπλασιασθῇ τὸ ποσὸν θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν 150 δισεκ. ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὑπολογισμῶν ποὺ ἐκάματε.

§33Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ διαφορά, κατὰ τὴν ἁρμοδίαν ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου τῆς Γεωργίας, εἶναι 70 δισεκατ. εἰς τοὺς 100.000 τόννους καὶ θὰ εἶναι 140 ἑκατ. ἐν συνόλῳ. Ἐπίσης, κ. συνάδελφοι, διαφωνοῦμεν εἰς τὴν κατὰ παραγωγὸν παράδοσιν. Τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις τὸ ὥρισεν εἰς 1500 ὀκάδες. Ἀλλὰ δὲν εἶναι 1500 ὀκάδες. Ἕνας καλὸς παραγωγός, ὁ ὁποῖος σπέρνει 20 στρέμματα σιτάρι, ἠμπορεῖ νὰ βγάλῃ 3.000 ὀκάδες, θὰ παραδώσῃ μόνον 500; Τότε ποία εἶναι ἡ προστασία αὐτοῦ τοῦ παραγωγοῦ; Πρέπει νὰ δεχθῶμεν κατὰ παραγωγὸν 3.000 ὀκ. Πάντως, ἀνεξαρτήτως τοῦ ποσοῦ τὸ ὁποῖον θὰ ἀποφασίσῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ συγκεντρώσῃ, ἐφ’ ὅσον ἐφαρμόσῃ τὸ κλιμακωτὸν σύστημα μὲ ἀνώτατον ὅριον 1500 ὀκάδες, τότε ἀμφιβάλλω ἂν συγκεντρώσῃ 30 χιλ. τόννους σίτου. Πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐφαρμόσῃ ἑνιαῖον σύστημα. Ἐὰν συγκεντρώσῃ τοὺς 100 χιλ. τόννους, πρέπει νὰ καθορίσῃ τὰς 3 χιλ. ὀκάδας χωρὶς κλιμάκωσιν, διότι διαφορετικὰ δὲν θὰ συγκεντρώσῃ ἀξιόλογον ποσόν. Ὁ μεγάλος παραγωγὸς δὲν θὰ παραδώσῃ. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ὅτι θὰ πρέπει τὸ ποσὸν νὰ εἶναι καθωρισμένον ὄχι κλιμακωτὸν ἀλλὰ ἑνιαῖον.

§34Α. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ. Ὁ παραγωγὸς θὰ κρατήσῃ σιτάρι καὶ διὰ νὰ σπείρῃ καὶ διὰ νὰ ζήσῃ.

§35Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Ὁ παραγωγὸς θὰ φάγῃ μόνον 500 ὀκ. σιτάρι καὶ θὰ φάγῃ σίκαλιν καὶ ἀραβόσιτον. Ἐὰν ὑπάρξῃ ἡ ἀντίληψις ὅτι ὁ μικροπαραγωγὸς νὰ παραδώσῃ 500 ὀκάδας, τότε ἐγκαταλείψατε τὸ ζήτημα. Ὁ παραγωγὸς ἔχει ἀνάγκην πραστασίας καὶ προσοχῆς. Ἕτερον ζήτημα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν σας κύριοι συνάδελφοι, εἶναι τὸ ζήτημα τῆς τιμῆς, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν ἡ Κυβέρνησις δώσῃ 3 ἢ 2500 δρχ. ὑπάρχει μία σοβαρὰ ὑποψία. Διατί ἡ Κυβέρνησις καθορίζει 2 χιλ. καὶ ὑπόσχεται καὶ 500 δραχ. δῶρον; Ἀλλὰ μήπως εἰς τὸ παρελθὸν δὲν ἐκανόνισε 1850 δραχ. καὶ 300 δῶρον καὶ προηγουμένως 1300 + 200; Τί ἔγιναν αὐτὰ τὰ δῶρα; Τὰ ἔφαγε ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν.

§36Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Ἐφέτος εἶναι διαφορετικὰ τὰ πράγματα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἐγένετο τὰ προηγούμενα ἔτη. Τὸ 500δραχμον θὰ καταβάλληται συγχρόνως ὁπωσδήποτε.

§37Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Ἐὰν πρόκειται νὰ χρηματοδοτήσητε σεῖς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν καὶ νὰ δώσητε σεῖς διαταγάς, θὰ ἐδεχόμην τὴν ἄποψίν σας, ἀλλὰ δυστυχῶς ἔχομεν τὴν πεῖραν τοῦ παρελθόντος ἀντίθετον. Θὰ ἐπέμβῃ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἀπεφάσισεν ἡ Κυβέρνησις 1850 + 300, ἐν τούτοις ἠρνήθη ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ δώσῃ τὰς 300 δραχ. ποὺ ὑπεσχέθη τὸ Κράτος ἐπισήμως πρὸς τὸν λαόν. Ἡ πεῖρα τῶν 2 τελευταίων ἐτῶν μᾶς κάμνει νὰ δυσπιστοῦμεν διὰ τὸν τρόπον αὐτὸν τῆς πληρωμῆς. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Γ. Ἀστερίου).

§38Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργ. Γεωργ.). Δὲν πρόκειται περὶ ὑποσχέσεως, πρόκειται περὶ τιμῆς 2+500.

§39Δ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ. Νὰ εἴπωμεν 2500 ἀπ’ εὐθείας.

§40Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Ὀφείλει, ἐπίσης, ἡ Κυβέρνησις, ἐν συνεννοήσει μετὰ τῶν στρατιωτικῶν ἀρχῶν, τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον μᾶς διεβεβαίωσεν ὅτι θὰ λάβῃ μέτρα προστασίας τῆς συγκομιδῆς, οὕτως ὥστε νὰ ἐξασφαλισθῇ ὁ θερισμὸς καὶ ἁλωνισμός, εἰς περιοχὰς ἰδίως αἵτινες εὑρίσκονται ὑπὸ τὸν ἄμεσον ἔλεγχον τῆς ἀνταρσίας κατὰ τὴν νύκτα, ὅπου δὲν ὑπάρχει Κράτος. Δυστυχῶς, ὑπάρχουν ὡρισμένα κρατικὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα δὲν δύνανται νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν κατάστασιν αὐτὴν καὶ ἐγκαταλείπονται ἀφύλακτοι περιοχαὶ αἵτινες εἶναι ἀφύλακτοι κατὰ τὴν νύκτα. Ἐπίσης εἰς τὰ χωρία αὐτά, τὰ κινδυνεύοντα τὴν νύκτα, πρέπει νὰ γίνῃ πρῶτα ἡ συγκέντρωσις. Κύριοι συνάδελφοι, ἐν γενικαῖς γραμμαῖς, ἔχω τὰς ὑποδείξεις ὄχι τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ αὐτῆς ταύτης τῆς ὑπηρεσίας, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται ὅτι ὄντως χαράσσει γραμμὴν ἐπὶ τοῦ κεφαλαιώδους προβλήματος τῆς χώρας. Θὰ κατέλθω τοῦ βήματος, διότι ὁ πρόεδρος τῆς ἐπιτροπῆς κ. Μπακάλμπασης θὰ σᾶς ὁμιλήσῃ ἐμπεριστατωμένως. Ὀφείλω, ὅμως, νὰ τονίσω, κ. συνάδελφοι, ὅτι πρέπει νὰ δώσωμεν τέρμα, κατὰ τὴν ἀποψινὴν συνεδρίασιν καὶ νὰ ληφθῇ ἀπόφασις, ὥστε νὰ μὴ παρατηρηθῇ ἡ ἀπεραντολογία ἐκείνη, ἡ ὁποία παρετηρήθη κατὰ τὸ παρελθόν. Οἱ ἀγρόται μας, κ. συνάδελφοι, ἀναμένουν ἀπὸ ἡμᾶς μίαν ἠθικὴν καὶ δικαίαν ἀπόφασιν, διότι καὶ αὐτοὶ οἱ δυστυχεῖς μάχονται τὴν στιγμὴν ταύτην διὰ τὴν ἠθικὴν καὶ τὸ δίκαιον. Ὀφείλομεν, διὰ τῆς ἀποφάσεώς μας, νὰ ὑποχρεώσωμεν τὴν Κυβέρνησιν, ὥστε νὰ δείξῃ ἕνα στοιχειῶδες ἐνδιαφέρον διὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι καλλιεργοῦν τὴν γῆν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν ἀποκτοῦν τίποτε ἄλλο παρὰ τὸν ἱδρῶτα καὶ τοὺς κινδύνους, ἀναμένοντες μίαν στοργικὴν ἐκδήλωσιν, τῆς ὁποίας εἶναι ἄξιοι.

§41Δ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ. Ἂν ἡ Κυβέρνησις ἀρνηθῇ νὰ ἀκούσῃ τὴν γνώμην σας, τί θὰ κάνετε;

§42Χ. ΠΙΠΙΛΙΑΓΚΑΣ. Ἂν τεθῇ ζήτημα ἐμπιστοσύνης θὰ τὴν καταψηφίσω.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Α. Μπακάλμπασης.

§44Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Εἰς τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς μὲ φέρει τὸ καθῆκον πρὸς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον καὶ ἡ πίστις πρὸς τὴν ἀποδοτικότητα τοῦ θεσμοῦ συγκεντρώσεως σίτου. Ὁ θεσμὸς οὗτος ἐμπίπτει εἰς τὴν ἀπὸ τοῦ 1910 μέχρι τοῦ 1936 25ετίαν, ἡ ὁποία ὑπῆρξε πλουσία εἰς νεωτεριστικὸν πνεῦμα καὶ εἰς κοινωνικὰς μεταρρυθμίσεις πρὸς τὰ πρόσω. Προέτρεξε μιᾶς ἐπερχομένης ἀνάγκης ἄνευ τῆς ὁποίας ἡ δημιουργηθεῖσα ἔκτοτε κατάστασις θὰ ἐπέβαλλεν αὐτὰς διὰ τῆς βίας. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης πρέπει νὰ ἐξάρωμεν καὶ τὸν θεσμὸν συγκεντρώσεως σίτου καὶ γενικῶς τὴν ἀσκηθεῖσαν ἀγροτικὴν πολιτικὴν ἡ ὁποία, χαραχθεῖσα παρὰ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων κατέστη θετὸν τέκνον καὶ τῶν ἀναλαβόντων ἐξ ὑπαμοιβῆς τὴν ἐξουσίαν κατὰ τὴν ἀνωτέρω περίοδον. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον θέλομεν νὰ συγκρατήσωμεν μὲ φανατισμὸν τοὺς θεσμούς, οἱ ὁποῖοι καθιερώθησαν κατὰ τὴν ὡς ἀνωτέρω περίοδον παρὰ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων καὶ τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ὡς ὁ θεσμὸς συγκεντρώσεως σίτου. Κρίνοντες τὰ ἐπαγγελθέντα κυβερνητικὰ μέτρα δὲν θὰ παρίδωμεν τὴν ἑλληνικὴν πραγματικότητα καὶ δὲν θὰ θελήσωμεν νὰ ὑπερβάλωμεν προτείνοντες ἀνεφάρμοστα μέτρα, ἀλλὰ θὰ χαλιναγωγήσωμεν τὴν προοδευτικήν μας ψύχωσιν. Καὶ τοῦτο διότι τὰ πολιτικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα δὲν ἀνάγονται πάντοτε ἀναγκαστικῶς εἰς ἁπλῶς ἠθικὰ προβλήματα, ἀλλὰ ἐπιβάλλουν καὶ συμβιβασμὸν πρὸς τὰς δυνατότητας τῆς ἑκάστοτε ὑφισταμένης πραγματικότητος. Πολιτευόμενοι ἄλλως, καταλήγομεν εἰς κοινωνικὸν μυστικισμόν, ὅστις λόγῳ τῶν ὑπερβολικῶν καὶ τῶν ὑπερθεματισμῶν, ἀναστέλλει τὴν ἐξελικτικὴν πρόοδον τὴν ὁποίαν ἐπιζητοῦμεν. Μὲ τὰ κριτήρια αὐτὰ θὰ ἐξετάσωμεν τὰ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἐξαγγελθέντα μέτρα, ὡς Πρόεδρος καὶ Εἰσηγητὴς τῆς ἐκ βουλευτῶν ἐπιτροπῆς, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος ἠθέλησε νὰ ἀφαιρέσῃ τὸν τίτλον τῆς διακομματικῆς. Ἡ ἐπιτροπὴ προῆλθεν ἀπὸ τὴν ψῆφον 110 βουλευτῶν τῶν σιτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν, οἱ ὁποῖοι ἤκουσαν τὴν ἔκκλησιν τοῦ ὠργανωμένου παραγωγικοῦ κόσμου τῆς Ἑλλάδος, δηλ. τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας τῶν Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν, εἰργάσθησαν ἐντόνως, ἐπέτυχον ἐπίσπευσιν λήψεως ἀποφάσεως καὶ ἐξαγγελίας τῶν μέτρων παρὰ τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἔφεραν τὸ ὅλον ζήτημα εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς τροποποίησιν καὶ ὁλοκλήρωσιν ἐπὶ τὸ δικαιότερον τῶν κυβερνητικῶν μέτρων προστασίας τῶν σιτοπαραγωγῶν.

§45Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡ ἔννοια τῆς διακοπῆς, τὴν ὁποίαν ἔκαμα προηγουμένως, δὲν ἦτο νομική. Ἡ ἔννοια ἦτο οὐσιαστική. Ἤθελον νὰ διαπιστωθῇ, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνειλημμένη κατεύθυνσις ἐκ μέρους τῶν κομμάτων διὰ τὰς ληφθείσας ἀποφάσεις. Ἤθελον νὰ διαπιστωθῇ τοῦτο: Ὅτι ὅταν ἡμεῖς ἀπὸ τοῦ βήματος ἀνεκοινώσαμεν μίαν ὡρισμένην γραμμήν, δὲν εἴχομεν ἐκδηλώσει διαφορὰν διὰ τῆς ὑπευθύνου συμμετοχῆς μας εἰς τὴν Διακομματικὴν Ἐπιτροπήν. Αὐτὴ ἦτο ἡ ἔννοια τῶν λόγων μου.

§46Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Ἀντιλαμβάνομαι πλήρως τὰ ὅσα ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος ἐδήλωσε. Γεγονὸς εἶναι ὅτι ἐπεκράτησεν εἰς τὴν Βουλὴν ἡ ἀρχή, καθ’ ἣν εἰς ζητήματα οἰκονομικοῦ καὶ κοινωνικοῦ χαρακτῆρος, ὅπως ἡ προστασία τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ἤτοι τοῦ καπνοῦ, τῆς σταφίδος, τῶν σιτηρῶν, μὴ τίθεται πολιτικὸν ζήτημα. Καὶ διὰ τοῦτο οἱ βουλευταὶ τῶν οἰκείων περιφερειῶν σχηματίζουν Ἐπιτροπὰς τῇ ἐκκλήσει τῶν ἐνδιαφερομένων παραγωγῶν, χωρὶς νὰ τηροῦν ἀπαρεγκλίτως τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος ἔθεσε ζήτημα πολιτικόν, ὀρθῶς ἔπραξεν, ἀφαιρέσας ἀπὸ ἡμᾶς τὸν τίτλον τῆς Διακομματικῆς, χωρὶς ὅμως νὰ μᾶς ἀφαιρέσῃ καὶ τὸ δικαίωμα, ὡς Ἐπιτροπὴ τῶν σιτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν νὰ ἐνδιαφερθῶμεν διὰ τὸ φλέγον αὐτὸ ζήτημα. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀνάγκη, πρὸ πάσης κριτικῆς τῶν κυβερνητικῶν μέτρων, διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου νὰ παράσχωμεν στοιχειώδεις πληροφορίας περὶ τῆς ἐξελίξεως τοῦ θεσμοῦ τῆς συγκεντρώσεως. Πρὸ τῆς θεσπίσεως αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ ὁ ἑλληνικὸς σῖτος προσεφέρετο εἰς τιμὰς πολὺ κατωτέρας τῆς ἀξίας του, ὡς αὕτη προέκυπτεν ἀπὸ τὰς τιμὰς καὶ τὴν ἀντίστοιχον ποιότητα τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου. Καὶ τοῦτο διότι: 1) Ὑπῆρχεν ἔλλειψις ὠργανωμένης ἀπὸ κοινοῦ πωλήσεως τῶν προϊόντων τούτου ἐκ μέρους ἰδίᾳ τῶν μικρῶν παραγωγῶν. 2) Διότι ὁ ἑλληνικὸς σῖτος δὲν προσεφέρετο εἰς μεγάλας ποσότητας τυποποιημένας. Εἴχομεν διαφορετικὴν ποιότητα ἀπὸ ἀγροῦ εἰς ἀγρόν, ἀφθόνους ξένας ὕλας, διαφόρους ποικιλίας, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἰδίαν ποικιλίαν παρετηρεῖτο διαφορὰ ποιότητος, ἀναλόγως τοῦ εἰδικοῦ βάρους. 3) Ὁ ἑλληνικὸς σῖτος ἐνεῖχε μειονεκτήματα διὰ τὴν παρασκευὴν ἄρτου καὶ ἦτο μᾶλλον πρόσφορος διὰ ζυμαρικὰ καὶ ὄχι διὰ τὴν κατασκευὴν ἄρτου, λόγῳ τῆς δυσκόλου ζυμώσεως καὶ τῆς ποσοτικῆς καὶ ποιοτικῆς εἰς ἄρτον ἀποδόσεως. — Ἐπειδὴ δὲ ἡ ἀλευροβιομηχανία προσεπάθει νὰ παράγῃ ἄλευρα τῆς ἀρεσκείας τῶν ἀρτοποιῶν, ὡς ἐκ τούτου ἔδιδε τὴν προτίμησίν της εἰς τὸν ξενικὸν σῖτον μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ὑποτίμησιν τῶν ἐγχωρίων. 4) Ἡ πρὸς πώλησιν σπουδὴ τῶν παραγωγῶν ἦτο μεγάλη, διότι ἦτο συνέπεια τῶν ληξιπροθέσμων κατὰ τὴν συγκομιδὴν ὑποχρεώσεων τῶν παραγωγῶν, ἔλειπον αἱ ἀποθῆκαι πρὸς συντήρησιν τοῦ σίτου, δὲν ὑπῆρχεν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα πρὸς τόνωσιν τῶν ἀγροτῶν μας, ἔλειπεν ἡ ὠργανωμένη ἀπὸ κοινοῦ πώλησις ἐκ μέρους τῶν ἀγροτῶν. Πρὸς ἄρσιν ὅλων τῶν ἀνωτέρω μειονεκτημάτων ὑπεγράφη τὸ 1927 ὑπὸ τοῦ ἀειμνήστου Ἀλεξάνδρου Παπαναστασίου, μεταξὺ Δημοσίου καὶ ἀλευροβιομηχάνων, σύμβασις, βάσει τῆς ὁποίας οἱ τελευταῖοι οὗτοι ὑπεχρεοῦντο εἰς ἀγορὰν τῶν προσφερομένων εἰς κρατικὴν συγκέντρωσιν πλεονασμάτων εἰς τιμὰς καθοριζομένας ἑκάστοτε, σχεδὸν καθ’ ἑβδομάδα, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν τιμῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου ἐν Πειραιεῖ, πλέον τῶν δασμῶν καὶ εἰς τιμὴν προσαυξανομένην ἢ ἐλαττουμένην κατὰ τὴν διαφορὰν ποιότητος τοῦ ἐγχωρίου σίτου καὶ κατ’ ἐκτίμησιν ταύτης παρ’ Ἐπιτροπῆς τεχνικῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, συμμετοχῇ καὶ τῶν ἀλευροβιομηχάνων. Ἡ μορφὴ αὕτη τῆς κρατικῆς ἐπεμβάσεως, ἐφαρμοσθεῖσα κατ’ ἀρχὰς διοικητικῶς, ἐθεσπίσθη τὸ 1928 διὰ τοῦ νόμου 3599. Κατὰ τὸ 1929 ἐξεδηλώθη ἡ παγκόσμιος κρίσις τῶν τιμῶν τοῦ σίτου. Συνεπείᾳ ταύτης δὲν ἦτο πλέον ἐπαρκὴς ἡ διὰ τῆς ἐξισώσεως τῶν τιμῶν ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ σίτου προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς. Καὶ διὰ τοῦτο ἐψηφίσθη ὁ νόμος 4817 τὸ 1930, δι’ οὗ καθιερώθη περιθώριον προστασίας τοῦ ἑλληνικοῦ σίτου, τὸ ὁποῖον προσετίθετο εἰς τὴν τιμὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου ἐν Πειραιεῖ πλέον τοῦ δασμοῦ. Τὸ σύστημα ὑποχρεωτικῆς πωλήσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου τῆς συγκεντρώσεως μετεβλήθη, ἐπιβληθείσης τῆς ἀγορᾶς παρὰ τῶν εἰσαγωγέων τοῦ ἐξωτερικοῦ ἑνὸς ποσοστοῦ ἐγχωρίου σίτου κάθε φοράν, κατὰ τὴν ὁποίαν οὗτοι ἔφερον σῖτον ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν καθιερώθη τὸ σύστημα τῶν δελτίων καὶ ἂν ὁ εἰσαγωγεύς ξενικοῦ σίτου δὲν παρουσίαζεν εἰς τὸ Τελωνεῖον τὸ δελτίον ἀγορᾶς καὶ ἐγχωρίου σίτου, δὲν ἐδικαιοῦτο νὰ παραλάβῃ τὸν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ παρ’ αὐτοῦ εἰσαγόμενον. Μὲ δεύτερον δελτίον ἐρρυθμίσθη καὶ ἡ παρὰ τοῦ εἰσαγωγέως ἀντὶ ἐγχωρίου σίτου πληρωμὴ εἰς δραχμὰς τῆς διαφορᾶς τιμῆς ξενικοῦ ἐγχωρίου σίτου, τὸ ὁποῖον ὑπεχρεοῦτο ν’ ἀγοράσῃ. Ἐπὶ τοῦ συστήματος, ὅμως, αὐτοῦ, δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ. Ἔκτοτε καὶ μέχρι τοῦ πολέμου, οὐδεμία οὐσιώδης μεταβολὴ ἐπῆλθεν εἰς τὴν νομοθεσίαν τοῦ Κράτους, ἐκτὸς τῆς βαθμιαίας χρησιμοποιήσεως εἰς εὐρυτέραν διαρκῶς κλίμακα τῶν Γεωργικῶν Συνεταιριστικῶν Ὀργανώσεων, ὡς ἐντολοδόχων τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου μὲ τὸν ἀπώτερον σκοπὸν νὰ καταστοῦν αὗται ἱκαναὶ διὰ τὴν ἐν καιρῷ ἀνάληψιν παρ’ αὐτῶν ὁλοκλήρου τοῦ ἔργου τῆς αὐτοπροστασίας διὰ τῆς ἀπὸ κοινοῦ ἀποθηκεύσεως καὶ πωλήσεως αὐτοῦ. Θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ σᾶς δώσω εἰς ὀλίγας γραμμὰς τὰ ἀποτελέσματα τῆς πολιτικῆς αὐτῆς. Τὸ 1930 ἡ διὰ σίτου καλλιεργουμένη ἔκτασις ἀνήρχετο εἰς 5.765.000 στρέμματα, τὸ 1939 εἰς 9.567.000 στρέμματα. Ἡ μέση στρεμματικὴ ἀπόδοσις εἰς σῖτον κατὰ τὴν δεκαετίαν 1921–1930 ἦτο 60½ χιλιόγραμμα κατὰ στρέμμα. Κατὰ τὴν ἑπομένην δεκαετίαν 1931–1940 εἰς 95 χιλιόγραμμα κατὰ στρέμμα. Δηλαδὴ ἡ αὔξησις κατὰ στρέμμα, λόγῳ κυρίως τοῦ θεσμοῦ τῆς συγκεντρώσεως, ἀνῆλθεν εἰς 57%. Ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα ταῦτα καταφαίνεται σαφῶς ὅτι οὐδὲν γεωργικὸν μέτρον ἀπέδωσε τόσα ὅσα ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως. Ἰδοὺ διατὶ θέλομεν νὰ συγκρατήσωμεν τοῦτον βιώσιμον καὶ νὰ μὴ συντελέσωμεν εἰς κακὴν αὐτοῦ ἐφαρμογήν, ἡ ὁποία θὰ ἀπολήξῃ εἰς ἐκφυλισμὸν καὶ αὐτοῦ. Κατὰ τὴν περίοδον τῆς Κατοχῆς, ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως ἀπὸ προστατευτικὸς μετεβλήθη εἰς δημευτικόν. Ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως ἐπανῆλθε καὶ πάλιν ὁ θεσμὸς συγκεντρώσεως δυνάμει τοῦ Ν. Δ)τος τῆς 11ης Μαΐου 1946 μὲ συνδυασμὸν προστατευτικῆς ἐπιδιώξεως πρὸς τὸν ἐπισιτισμὸν τῆς χώρας ἐν ὄψει δυσχερειῶν εἰσαγωγῆς τότε ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἱκανῶν ποσοτήτων διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν διανομῶν τοῦ δελτίου. Ὑπὸ τὴν μορφὴν αὐτὴν ἐλειτούργησε καὶ κατὰ τὸ 1946 καὶ κατὰ τὸ 1947. Τὸ ἔτος 1948 ἡ συγκέντρωσις ἐγένετο, βάσει ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία ἐπεδίωξε τύποις μὲν τοὺς αὐτοὺς σκοπούς, κατ’ οὐσίαν ὅμως ἔμενεν ἄνευ ἀποτελέσματος, διότι ἡ ὁρισθεῖσα μικρὰ τιμὴ οὐδεμίαν προσέφερε προστασίαν εἰς τὸν ἀγρότην. Ἀπόδειξις τῶν ἀνωτέρω εἶναι ὅτι ἐπὶ ἐσοδείας 770.000 τόννων σίτου παρεδόθησαν μόνον 34.000 καὶ τοῦτο, ἂν καὶ οἱ περιορισμοὶ οἱ ἐπιβληθέντες ἀρχικῶς εἰς τοὺς ἀγρότας κατὰ τὸ ποσὸν τῆς προσφορᾶς παρ’ ἑνὸς ἑκάστου καλλιεργητοῦ ἤρθησαν ἀπὸ τὰς ἀρχὰς Σεπτεμβρίου 1948. Ἀποτέλεσμα τῆς σφαλερᾶς αὐτῆς γραμμῆς ἦτο ἡ μείωσις τῆς καλλιεργηθείσης διὰ σίτου ἐκτάσεως κατὰ 1.000.000 στρέμματα, ἡ δὲ ρευστοποίησις τῶν δανείων, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα πρὸς τοὺς ἀγρότας, δὲν ὑπερέβη εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα τὰ 30% τῶν χορηγηθέντων δανείων. Καὶ σήμερον ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐξαγγείλῃ τὰ μέτρα αὐτῆς. Ταῦτα, δυνάμεθα νὰ χωρίσωμεν εἰς δύο. Εἰς ἄμεσα μέτρα καὶ εἰς ἔμμεσα τοιαῦτα. Τὰ ἄμεσα εἶναι: Ἡ ποσότης τῆς συγκεντρώσεως, αἱ τιμαὶ καὶ τὸ δικαίωμα παραδόσεως παρὰ τῶν παραγωγῶν. Τὴν ποσότητα συγκεντρώσεως καὶ τὰς τιμὰς καθώρισεν ὡς ἑξῆς, ἡ Κυβέρνησις:

Τὸ δικαίωμα παραδόσεως ἀνήκει εἰς τοὺς μικροὺς παραγωγούς. Μέχρι 20 στρεμμάτων δικαιοῦνται νὰ παραδώσουν εἰς τὴν συγκέντρωσιν μέχρι 500 ὀκάδας σίτου. Ἀπὸ 20–30 στρέμματα μέχρι 1.000 ὀκάδας καὶ ἀπὸ 30–50 στρέμματα μέχρι 1.500 ὀκάδας. Καὶ αὐτὰ μὲν εἶναι τὰ ἄμεσα μέτρα. Τὰ ἔμμεσα μέτρα εἶναι ἡ προσπάθεια δημιουργίας εὐνοϊκῶν συνθηκῶν ἀπορροφήσεως ἀποθεμάτων ἐγχωρίου σίτου περυσινῆς καὶ ἐφετεινῆς ἐσοδείας, τὰ ὁποῖα ἀνήκουν εἰς μεγαλοπαραγωγοὺς καὶ εἰς τὰς ἁλωνιστικὰς μηχανάς. Διὰ τὴν δημιουργίαν τῶν εὐνοϊκῶν αὐτῶν συνθηκῶν ἐπιβάλλεται: α) Ἄμεσος κατάργησις τῶν ὑφισταμένων ἀπαγορεύσεων, καθότι ἀφορᾷ τὴν ἐλευθέραν παραγωγήν, κυκλοφορίαν καὶ χρησιμοποίησιν λευκῶν ἀλεύρων διὰ ζυμαρικὰ καὶ λευκὸν ἄρτον ἐλευθέρας ἀγορᾶς, β) ἄμεσος ἀναστολὴ διαθέσεως κρατικοῦ σίτου διὰ τὰς ἀνάγκας ἐλευθέρας ἀγορᾶς, ὥστε ἡ ἀγοραστικὴ ζήτησις νὰ στραφῇ εἰς ἐγχώρια ἀποθέματα καὶ βελτιωθοῦν αἱ τιμαί, τὰς ὁποίας δύναται τὸ Κράτος νὰ συγκρατήσῃ βραδύτερον εἰς ἐπιθυμητὸν ἐπίπεδον δι’ ἀνασταλτικῆς κρατικῆς παρεμβάσεως, ἐφ’ ὅσον ἔχει ὑπερεπαρκῆ πρὸς τοῦτο ἀποθέματα. Καὶ ταῦτα μὲν εἶναι τὰ ἄμεσα καὶ ἔμμεσα μέτρα τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ διαφωνία μας ἐπὶ τοῦ προκειμένου φαίνεται ἀπὸ τὴν ἔκθεσίν μας πρὸς τὴν Βουλήν. Καθ’ ἡμᾶς τὸ συνολικὸν ποσὸν τῆς συγκεντρώσεως τῶν 50.000 τόννων σίτου εἶναι ἀνεπαρκές. Τοῦτο προκαθωρίσθη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου τῆς Γεωργίας, βάσει δεδομένων παραγωγῆς, ὑπολογισθείσης εἰς 500–600.000 τόννους. Κατὰ τὰς τελευταίας πληροφορίας μας ἡ ἐσοδεία θὰ φθάσῃ τοὺς 650.000 τόννους. Εἶναι, λοιπόν, ἀνάγκη αὐξήσεως τοῦ ποσοῦ τῆς συγκεντρώσεως εἰς 100.000 τόννους. Τὰ περιθώρια τῆς συγκεντρώσεως κατὰ καλλιεργητὴν εἶναι ἀσήμαντα. Καθ’ ἡμᾶς ταῦτα πρέπει νὰ φθάσουν εἰς 3.000 τόννους κατὰ καλλιεργητήν. Ἡ τιμὴ σίτου προτείνεται ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς νὰ ἀνέλθῃ εἰς 3.000 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν. Καὶ ἂν τοῦτο δὲν εἶναι δυνατόν, διὰ λόγους τοὺς ὁποίους ἀγνοοῦμεν, τότε δὲν πρέπει νὰ εἶναι κατωτέρα τοῦ μὲν σίτου τῶν δραχμῶν 2.700, τῆς σικάλεως 2.300 καὶ τῆς κριθῆς 2.000. Ἀπεδείξαμεν διὰ τῆς ἐκθέσεώς μας ὅτι καθιερουμένων τῶν τιμῶν αὐτῶν, οὐδὲν ἔλλειμμα ἔχει ν’ ἀντιμετωπίσῃ ὁ προϋπολογισμός, οὔτε δὲ καὶ νὰ διαταραχθοῦν αἱ ἰσχύουσαι τιμαὶ τῶν διὰ τοῦ δελτίου διανομῶν, ἐφ’ ὅσον ἀπὸ τὸν εἰσαχθησόμενον σῖτον, ὁ ὁποῖος θὰ ἀνέλθῃ εἰς 800.000 τόννους, ἤτοι 428.000, βάσει τῆς ὑπογραφείσης Διεθνοῦς Συμβάσεως καὶ 372.000 ἀπὸ τὴν παγκόσμιον σιταγορὰν θὰ ἔχῃ τὸ Δημόσιον κέρδος ἐν σχέσει μὲ τὰς περυσινὰς τιμὰς 20 ἑκατομμ. δολλάρια, ἤτοι 200 δισεκ. δραχμάς. Ἐφ’ ὅσον τὸ ἔλλειμμα ἐκ τῶν τιμῶν τούτων ὑπολογίζεται εἰς 110 δισεκατ., ἀπομένει σημαντικώτατον περιθώριον πρὸς ἀπόσβεσιν καὶ τυχὸν ὑπάρχοντος ἐλλείμματος ἐκ παρελθούσης χρήσεως.

§47Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν τὴν ἀπόδοσιν, διὰ νὰ εὕρωμεν τὰ ἔξοδα καλλιεργείας καὶ νὰ καθορίσωμεν τὴν τιμὴν κόστους.

§48Χ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ. Ὑπάρχει ἐπίσημος βεβαίωσις τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἡ ὁποία λέγει, ὅτι κατὰ τὸ 1949 τὰ ἔξοδα καλλιεργείας ἔφθασαν 2.500 δραχ. κατ’ ὀκᾶν. Ἐφέτος θὰ εἶναι μεγαλύτερα, δεδομένου ὅτι ὁ τιμάριθμος ηὐξήθη.

§49Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Ἀναφέρομεν εἰς τὴν ἔκθεσίν μας ὅτι τὰ ἔξοδα καλλιεργείας βάσει στατιστικῶν δεδομένων, εἶναι μεταξὺ 2.500 μέχρι 3.000 δραχμῶν.

§50Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐκ τῆς συζητήσεως πρέπει νὰ ἐξαχθοῦν τὰ πρέποντα συμπεράσματα. Καὶ ἐλπίζομεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις, πειθομένη, δὲν θὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὰ ἀρχικά της συμπεράσματα. Δι’ αὐτὸ ἐθέσαμεν πολιτικὸν ζήτημα, διὰ νὰ ἐφελκύσωμεν τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ προκαλέσωμεν μεταβολὴν εἰς τὰς κυβερνητικὰς ἀποφάσεις. Διατηροῦμεν τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἡ πορεία τῆς συζητήσεως θὰ πείσῃ περὶ τούτου τὴν Κυβέρνησιν. Θέλω νὰ συναγάγω δύο στοιχεῖα ἀπὸ τὴν γενομένην συζήτησιν. Ὅτι τὸ κόστος διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς ἀνέρχεται εἰς 3.000 δραχμὰς καὶ ὅτι ὅταν προτείνεται ἡ τιμὴ τῶν 2.800, δὲν εἶναι αὕτη ἱκανοποιητικὴ καὶ συνεπῶς ζητοῦνται νέαι θυσίαι ἀπὸ τοὺς σιτοπαραγωγούς.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἀρχηγὲ τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, ἐθέσατε πολιτικὸν ζήτημα; Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν τοῦτο διότι εἰς τὰ πρακτικὰ ἀναφέρεται ὅτι θὰ θέσετε πολιτικὸν ζήτημα.

§52Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐδηλώσαμεν ὅτι, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐμμείνῃ εἰς τὰς ἀρχικάς της ἀποφάσεις τότε θὰ ὑπάρξῃ πολιτικὸν ζήτημα. Ἐὰν ὅμως ἡ Κυβέρνησις τροποποιήσῃ τὰς ἀποφάσεις της, τότε βεβαίως δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐπιμείνωμεν εἰς τὴν θέσιν πολιτικοῦ ζητήματος. Θὰ ἀναμείνωμεν τὰς τελικὰς ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐὰν ἴδωμεν ὅτι δὲν θὰ τροποποιήσῃ τὰς ἀρχικάς της ἀποφάσεις, ἀλλὰ θὰ ἐπιμείνῃ εἰς αὐτάς, τότε καὶ ἡμεῖς θὰ ἐπιμείνωμεν εἰς τὸ πολιτικὸν ζήτημα, τὸ ὁποῖον, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, δέον νὰ θεωρηθῇ ὅτι ὑπάρχει.

§53Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Δυστυχῶς διὰ κανὲν γεωργικὸν προϊὸν δὲν κατωρθώσαμεν νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Προχθὲς διὰ τὸν καπνόν, κατόπιν ἀγῶνος, ἐπετύχομεν συντελεστὴν μόλις 200 φορὰς τοῦ προπολεμικοῦ τοιούτου. Διὰ τὸν σῖτον ὁ συντελεστὴς εἶναι πολὺ ἀνώτερος. Θὰ εἴμεθα εὐτυχεῖς ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐπιτύχῃ τὰς 3.000 δραχμάς, τὰς ὁποίας καὶ ἡμεῖς ἐζητήσαμεν καὶ μόνον ἐνώπιον ἀνωτέρας ἀνάγκης ἠναγκάσθημεν νὰ ὑποβιβάσωμεν αὐτὸν εἰς 2.700.

§54Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Τὸ περιθώριον σᾶς ἐπέτρεπε νὰ φθάσετε εἰς τὰς 3.000 δραχμάς. Διατί κατελήξατε εἰς 2.700;

§55Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν δύναται νὰ γίνῃ ἐπακριβὴς καθορισμὸς τοῦ κόστους. Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας κατὰ ὑπολογισμοὺς ἀναβιβάζει τοῦτο εἰς 2.500 δραχμάς. Ἡμεῖς εἰς 3.000. Ἐκάναμεν συγκερασμόν, ἐμοιράσαμεν τὴν διαφοράν.

§56Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Τὸ Κράτος ὀφείλει νὰ δώσῃ εἰς τὸν ἀγρότην μίαν τιμὴν εὐζωΐας.

§57Α. ΜΠΑΚΑΛΜΠΑΣΗΣ. Σᾶς ἐδηλώθη, κύριε συνάδελφε, ποῦ ἐστηρίχθημεν. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν εὐζωΐαν, αὐτὸ εἶναι δικαίωμα ὁλοκλήρου τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, καὶ θὰ ἀγωνισθῶμεν ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ὅταν ἐπιστῇ ἡ στιγμή. Ἂς συνεχίσωμεν τὴν κριτικήν μας ἐπὶ τῶν κυβερνητικῶν μέτρων. Ἡ ἐπιτυχία τῆς ἐφαρμογῆς τῶν μέτρων αὐτῶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν πιστὴν καὶ σταθεράν των ἐφαρμογὴν μὲ προσήκονα χειρισμόν, ἰδίᾳ τῶν ἐμμέσων μέτρων, περὶ ὧν ὡμιλήσαμεν ἀνωτέρω. Τὰ ἔμμεσα μέτρα, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὰ προτεινόμενα παρ’ ἡμῶν θὰ ἄρουν τὰ μειονεκτήματα καὶ τῶν τεθέντων περιορισμῶν. Οἱ περιορισμοὶ οὐδεμίαν βλαπτικὴν ἐπίδρασιν θὰ ἀσκήσουν ἐὰν ἐπιτευχθῇ ἡ ὕψωσις τῶν τιμῶν τοῦ σίτου τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Ἡ ἀσφαλιστικὴ δεικλὶς τῆς ἐπιτυχίας εἶναι εἰς χεῖρας τῶν Ὑπουργῶν Ἐφοδιασμοῦ καὶ Οἰκονομικῶν. Πρὸς τοῦτο εἶναι ἀνάγκη ἀναδρομῆς εἰς τὸ παρελθόν. Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν συνέστησεν εἰδικὸν μονοπώλιον ζυμαρικῶν, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐὰν συγκρατηθῇ τὸ σύστημα θὰ ἀντλήσῃ καὶ ἐφέτος 110.000.000.000 δραχμῶν. Ἀπηγόρευσεν ἐπίσης παραγωγὴν λευκῶν ἀλεύρων ἐξ ἐγχωρίου σίτου. Καὶ μόνον εἰδικὰς ἀδείας ἔδωκεν εἰς Συνεταιρισμοὺς πρὸς παρασκευὴν ζυμαρικῶν πρὸς ἰδίαν των χρῆσιν μὲ εἰσφορὰν 1000 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν. Εὐτυχῶς τὸ σύστημα τοῦτο ἀνετράπη διὰ τῶν ἐφετεινῶν Κυβερνητικῶν μέτρων. Ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Ἐφοδιασμοῦ ἀφ’ ἑτέρου διέθεσεν ἀλλοδαπὸν σῖτον εἰς Πειραιᾶ καὶ ἀλλαχοῦ πρὸς συγκράτησιν τῶν τιμῶν τοῦ ἐγχωρίου σίτου εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα παρεμποδίζων οὕτω τὴν βελτίωσιν τῶν τιμῶν αὐτοῦ καὶ τὴν ἀπορρόφησιν ἀποθεμάτων τοῦ ἐγχωρίου σίτου. Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι διὰ τοὺς ὁποίους ἔχομεν παθητικὰ ἀποθέματα, δυσμενῆ διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν τῆς παρελθούσης ἐσοδείας καὶ φθορὰν ἐκ παρατεταμένης ἀποθηκεύσεως ἀνερχομένης εἰς 10%. Αἱ συνέπειαι αὐταὶ μετὰ τὴν λῆψιν τῶν ἐξαγγελθέντων μέτρων, συμπληρωμένων κατὰ τὰς ὑποδείξεις μας, θὰ προληφθοῦν ἐὰν γίνῃ καλὸς χειρισμὸς τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐφοδιασμοῦ. Προτείνομεν: 1) τὰ ἐξαγγελθέντα μέτρα νὰ ἰσχύσουν ἀμέσως. 2) Πᾶσα πώλησις κρατικοῦ σίτου, ἢ λευκῶν ἀλεύρων ἀλλοδαπῆς εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν νὰ ἀνασταλῇ ἀμέσως, ὥστε ἡ ζήτησις νὰ στραφῇ ἔντονος πρὸς τὰ ἀποθέματα τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς, ἄλλως ἡ συγκέντρωσις θὰ ἀποτύχῃ. Διότι θὰ ἀντιμετωπίσῃ τεραστίαν πίεσιν προσφορᾶς ἐκ μέρους τῶν παραγωγῶν ὀφειλομένην εἰς τὴν διαφορὰν τιμῶν μὲ ἀναπόφευκτα ἀποτελέσματα νὰ μείνῃ μεγάλος ἀριθμὸς παραγωγῶν ἐκτὸς προστασίας, δηλαδὴ ἐκτὸς τῆς συγκεντρώσεως. Καὶ τοῦτο, ἐφ’ ὅσον αἱ τιμαὶ συγκεντρώσεως θὰ μείνουν ὑπερμέτρως ἀνώτεραι τῶν ἀγοραίων τιμῶν τοῦ σίτου. Ἂν τοῦτο συμβῇ, ὄχι οἱ 50.000 τόννοι συγκεντρώσεως ἀλλὰ καὶ 150 θὰ εἶναι ἀνεπαρκεῖς διὰ νὰ καλύψουν τὰς προσφορὰς τῶν μικροκαλλιεργητῶν. Ποιοῦμαι ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ν’ ἀποδεχθῇ τὰς εἰσηγήσεις μας καὶ νὰ προσπαθήσῃ νὰ τὰς μετουσιώσῃ εἰς μέτρα προστασίας τῶν σιτοπαραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπεδείχθησαν ἄξιοι τῆς Πατρίδος καὶ δικαιοῦνται νὰ τύχουν πραγματικῆς προστασίας (χειροκροτήματα).

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, κατετέθη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἀεροπορίας τὸ πόρισμα τῆς Ἐπιτροπῆς διὰ τὸ ἀεροπορικὸν δυστύχημα. Τοῦτο θὰ τὸ δώσωμεν πρὸς ἐκτύπωσιν διὰ νὰ διανεμηθῇ εἰς τοὺς κ. κ. βουλευτὰς καὶ λάβωσι γνῶσιν.

§59Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Μάλιστα, κ. Πρόεδρε, ἀλλὰ κατὰ τὴν τόσον σοβαρὰν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, ἔπρεπε νὰ εἶναι παρὼν ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἁρμοδίων Ὑπουργῶν καὶ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὅστις καὶ πάντοτε φέρει ἀντιρρήσεις. Παρακαλῶ νὰ εἰδοποιηθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς, ὅπως κατὰ τὴν προσεχῆ συνεδρίασιν παρίσταται εἰς τὴν συζήτησιν, νὰ ἐκφρασθῇ δὲ καὶ ἡ ἀγανάκτησις τῆς Βουλῆς διὰ τὴν μὴ ἐμφάνισιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§60Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ὁ παριστάμενος ἀνελλιπῶς κατὰ τὴν συζήτησιν Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας εἶναι σύμφωνος μεθ’ ἡμῶν. Ἡ ἀντίδρασις προέρχεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ὑπουργοὺς τῶν Οἰκονομικῶν, Συντονισμοῦ κ.λ.π. Ἂν θέλετε κ. Πρόεδρε, νὰ προαγάγωμεν τὴν συζήτησιν, ἥτις εἶναι τόσον σοβαρά, πρέπει κατὰ τὴν προσεχῆ συνεδρίασιν νὰ παρίστανται οἱ ἁρμόδιοι Ὑπουργοί.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διημήνυσα εἰς τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργοὺς ὅπως προσέλθουν. Θὰ τὸ πράξω καὶ πάλιν.

§62Λ. ΚΟΥΤΣΟΠΕΤΑΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ διακόψωμεν τὴν συνεδρίασιν εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀλεξανδρίδης ἔχει τὸν λόγον.

§64Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ. Καλοῦμαι, κύριοι συνάδελφοι, ὅπως ὁμιλήσω καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ Κυβέρνησις δὲν παρίσταται, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐπαρκὴς ἀριθμὸς βουλευτῶν διὰ νὰ συζητήσωμεν ἕνα τόσον σοβαρὸν ζήτημα. Ὁ λόγος ποὺ ἀνερχόμεθα εἰς τὸ βῆμα εἶναι νὰ διαφωτίσωμεν τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Βουλήν, ἡ ὁποία θὰ λάβῃ ἀποφάσεις. Ἐφ’ ὅσον Κυβέρνησις καὶ ἐπαρκὴς ἀριθμὸς βουλευτῶν δὲν παρίσταται, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ διακόψωμεν.

§65Χ. ΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν παρίστανται ἢ ὄχι τινὲς τῶν ὑπευθύνων Ὑπουργῶν ὁ ἀριθμὸς τῶν παρισταμένων βουλευτῶν κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἶναι τοιοῦτος, ὥστε νὰ γεννᾶ τὴν σκέψιν περὶ διακοπῆς τῆς συνεδριάσεως. Συνεπῶς ἂν πρέπῃ νὰ διακόψωμεν, θὰ πρέπῃ νὰ πράξωμεν τοῦτο, ὄχι διότι ἀπουσιάζουν τινὲς τῶν ὑπευθύνων Ὑπουργῶν, ἀλλὰ διότι ὁ ἀριθμὸς τῶν παρόντων βουλευτῶν κατὰ τὴν συζήτησιν ἑνὸς τόσον σοβαροῦ θέματος, δὲν δικαιολογεῖ παράτασιν τῆς συζητήσεως.

§66ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Νὰ διακόψωμεν τὴν συνεδρίασιν καὶ νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις αὔριον.

§67ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Γ. Ἀστερίου Προεδρεύων Βʹ Ἀντιπρόεδρος). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις αὔριον, ὁπότε ἔχομεν νομοθετικὴν ἐργασίαν. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§68ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§69ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. Ὥρα 10.30′ μ. μ.