1909.11.25

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 50.

τῆς 25ης Νοεμβρίου 1909.

(Τετάρτη)

Προεδρία κ. Ἀλ. Σ. Κ. Ῥώμα.

(Ἀναγνωσθέντος τοῦ καταλόγου ὥρᾳ 5, 45′ μ. μ. ἡ Βουλὴ εὑρέθη ἐν ἀπαρτίᾳ παρόντων 95 Βουλευτῶν.

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει ἀντίρρησις κατὰ τῶν πρακτικῶν;

§2Ι. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐν τῇ σελίδι 10 ἀναγινώσκω τὰ ἑξῆς: «Οἱ κ. κ. Ι. Μπακόπουλος καὶ Ι. Μανέτας ὁμιλοῦσιν ἐπὶ τηλεγραφήματος τῆς ἐπιτροπῆς τοῦ λαοῦ Μανθυρέας–Βλαχοκερασιᾶς, καὶ ἐπὶ τῆς ἀναφορᾶς τῆς γεωργικῆς τάξεως τῶν χωρίων τῆς ἐπαρχίας Μαντινείας, ἀπαντᾷ δὲ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν». Ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἔπρεπε νὰ καταχωρηθῇ, διότι εἶναι οὐσιώδης. Εἶπεν ὅτι δὲν εἰσήγαγε τὸ νομοσχέδιον, ὅπως κανονίσῃ τὴν κατὰ δόσεις πληρωμὴν καὶ τῶν καθυστερουμένων καὶ τῶν παγίων δόσεων τῶν γαιῶν καὶ φυτειῶν, ἀλλὰ διέταξε τοὺς ταμίας νὰ ἀναστείλωσι τὴν καταδίωξιν τῶν ὀφειλετῶν.

§3Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν). Μάλιστα εἶπον ὅτι θὰ διατάξω τοὺς ταμίας.

§4Ι. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ γραφῇ εἰς τὰ Ἐπίσημα πρακτικὰ ἡ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πολὺ καλά. Τὰ Πρακτικὰ ἐπικυροῦνται, ὡς ἐτροποποιήθησαν κατὰ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Ἀνακοινῶ εἰς τὴν Βουλὴν τὰς ἑξῆς ἀναφοράς. Οἱ Ἕλληνες ἐφοπλισταὶ παρακαλοῦσι τὴν σεβαστὴν Βουλήν, ὅπως ἐπιληφθῇ τῆς συζητήσεως καὶ ἐπιψηφίσῃ τὰς ὑπὸ τοῦ κ. Ἐπ. Ἐμπειρίκου ὑποβληθείσας προτάσεις νόμων, δι’ ὧν διακανονίζονται ζητήματα ζωτικώτατα διὰ τὴν ἐμπορικὴν ἡμῶν ναυτιλίαν. Ὁ δήμαρχος Ψαριανῶν ὑποβάλλει ψήφισμα τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου ἐκφράζοντος τὴν εὐχὴν περὶ διατηρήσεως τοῦ Εἰρηνοδικείου Νέων Ψαρῶν. Ὁ λαὸς τοῦ δήμου Μακρακώμης παρακαλεῖ τὴν σεβαστὴν Βουλήν, ὅπως ψηφίσῃ νόμον ἐπιβάλλοντα τὴν φορολογίαν τοῦ οἰνοπνεύματος καὶ καταργοῦντα τὸν φόρον τῶν ἀροτριώντων κτηνῶν καὶ τῶν ἀμπέλων. Ὁ σύλλογος τῶν τυπογράφων καὶ βιβλιοδετῶν «Γουτεμβέργιος» παρακαλεῖ ὅπως ἐπιβληθῇ φόρος ἐπὶ τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων δεδεμένων καὶ μὴ βιβλίων. Οἱ κάτοικοι Καλλιθέας τῶν Ἀθηνῶν παρακαλοῦσι τὴν σεβαστήν, Βουλήν, ὅπως λάβῃ μέριμναν περὶ ἰσχύος τοῦ διαρκοῦς εἰσιτηρίου τῶν τροχιοδρόμων μέχρι τῆς στάσεως Ἁγίας Ἐλεούσης. Οἱ καταστηματάρχαι τυπογράφοι καὶ βιβλιοδέται παρακαλοῦσι τὴν σεβαστὴν Βουλήν, ὅπως ἐπιβάλῃ φόρον ἐπὶ τῶν ἐντύπων εἰσιτηρίων τῶν διαφόρων ἑταιρειῶν. Οἱ ποτοποιοὶ Πατρῶν διαμαρτύρονται κατὰ τῆς φορολογίας τοῦ οἰνοπνεύματος. Ὁ σύλλογος τῶν ἐμπορορραπτοεργατῶν Βόλου εὐφροσύνως κηρύσσεται ὑπὲρ τοῦ ὑποβληθέντος νομοσχεδίου, περὶ φορολογίας ἑτοίμων ἐνδυμάτων, ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων, καὶ παρακαλεῖ τὴν Βουλήν, ὅπως ἐπισπεύσῃ τὴν ἐπιψήφισιν αὐτοῦ. Ὁ λαὸς Ἄστρους διαμαρτύρεται κατὰ τῆς μελετωμένης συγχωνεύσεως τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἄστρους εἰς τὸ τῶν Πρασιῶν. Ὁ σύλλογος τῶν διδασκάλων τοῦ Ἑλληνικοῦ σχολείου Βετολίστης παρακαλεῖ ὅπως ψηφισθῶσι νομοσχέδια βελτιοῦντα τὴν ἐκπαίδευσιν. Τὰ ἐν Καλάμαις σωματεῖα τῶν ὑποδηματοποιῶν καὶ τῆς τεκτονικῆς ἀδελφότητος παρακαλοῦσι τὴν σεβαστὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Βουλήν, ὅπως ψηφίσῃ τὴν φορολογίαν τοῦ οἰνοπνεύματος καὶ ἐλαττώσῃ τὴν φορολογίαν τοῦ πετρελαίου. Ὁ λαὸς τῆς ἐπαρχίας Φαρσάλων ἱκετεύει τὴν Βουλήν, ἵνα ἐπιψηφίσῃ σχέδιον νόμου περὶ κανονισμοῦ σχέσεων κολληγῶν καὶ ἰδιοκτητῶν. Ὁ λαὸς Κριεκουκίου, τῶν Ἐρυθρῶν, παρακαλεῖ τὴν Βουλήν, ὅπως ἐπιβάλῃ φορολογίαν ἐπὶ τοῦ οἰνοπνεύματος καὶ καταργήσῃ τὴν στρεμματικὴν καὶ τὴν τῶν ἀμπέλων. Τὸ τμῆμα τῶν ἐφοπλιστῶν τοῦ ἐμπορικοῦ καὶ βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Πειραιῶς, ὑποβάλλει ψήφισμα δι’ οὗ παρακαλεῖ τὴν Βουλήν, ὅπως ἐπιληφθῇ τῆς συζητήσεως καὶ ψηφίσῃ τὴν πρότασιν νόμου τοῦ κ. Ἐμπειρίκου περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ δευτέρου βιβλίου τοῦ Ἐμπορικοῦ Νόμου. Ὁ κ. Κ. Ι. Ἀγγελόπουλος ἀπευθύνει τὴν ἑξῆς ἔγγραφον ἐπερώτησιν πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν. Παρακαλῶ ὅπως ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν, εὐαρεστούμενος, καταθέσῃ εἰς τὴν Βουλὴν τὰς ἀκολούθους πληροφορίας σὺν τῇ ὑποβολῇ τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἂν μὴ καὶ ταχύτερον. 1) Εἰς πόσον ποσὸν ἀνέρχονται νῦν τὰ ἔντοκα γραμμάτια τοῦ Κράτους. 2) Εἰς πόσον ποσὸν ἀνέρχονται αἱ ὀφειλαὶ τοῦ Κράτους πρὸς τὸ Ταμεῖον τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, καὶ εἰς πόσον ὡς ἔγγιστα ποσὸν θὰ σημειωθῶσιν αὗται μετὰ τὴν λῆξιν καὶ τῆς Βʹ. ἑξαμηνίας τοῦ 1909. 3) Εἰς πόσον ποσὸν ἀνέρχονται αἱ εἰς τὸ Δημόσιον Ταμεῖον κατατεθειμέναι ἰδιωτικαὶ παρακαταθῆκαι, αἱ κοιναί, ἂν ὑπάρχωσι τὰ χρήματα αὐτῶν, ἢ ἂν ἐδαπανήθησαν εἰς ἀνάγκας τοῦ Κράτους. 4) Εἰς πόσον ποσὸν ἀνέρχονται αἱ χρηματικαὶ ἐγγυήσεις τῶν ὑπαλλήλων καὶ ὑπολόγων, ἂν ὑπάρχωσιν ἐν τῷ ταμείῳ ἢ ἂν ἐδαπανήθησαν εἰς ἀνάγκας τοῦ Κράτους; 5) Εἰς πόσον ποσὸν ἀνέρχονται τὰ εἰς τὸ δημόσιον ταμεῖον κατατεθέντα κληροδοτήματα, ἂν ὑπάρχουσιν ἢ ἂν ἐδαπανήθησαν ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει, καὶ ὡρισμένως πόσα, εἰς ἀνάγκας τοῦ Κράτους; 6) Εἰς πόσον ποσὸν ἀνέρχεται νῦν ἡ συναλλαγματικὴ διαφορὰ ξένων ταχυδρομικῶν ἐπιταγῶν, ἡ ἀτόπως εἰσαχθεῖσα ὡς ἔσοδον εἰς τοὺς διαφόρους ἀπολογισμούς; 7) Τὸν προσωρινὸν ἀπολογισμὸν τοῦ 1908 καὶ τὴν διαδήλωσιν τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου ἐπὶ τῶν ἐξόδων τῆς χρήσεως 1908 καὶ 8) Ὁποῖον ποσὸν χρημάτων τοῦ Δημοσίου ἐλλείπει παρὰ διαφόρων ὑπολόγων ἀπὸ τοῦ 1889–1909. Ὄνομα καὶ ἐπώνυμον καὶ ποσὸν χρημάτων κλαπέντων. Ὁ κ. Π. Σάκκης ὑποβάλλει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ἀστυνομίας τῶν ἐμμέσων φόρων». Ὁ κ. Ἀγ. Σλῆμαν ὑποβάλλει τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ προσθήκης διατάξεως εἰς τὸν νόμον περὶ κυριακῆς ἀργίας». (Ὅρα Παράρτημα Ἐφημερίδος Συζητήσεων Βουλῆς, ἀριθ. 546–547). Ὁ κ. Κ. Αἰγιαλείδης εἰσηγητὴς τῆς ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ τελῶν φαρικῶν καὶ ἀγκυροβολίας» ἔχει τὸν λόγον, ἵνα ὑποβάλῃ τὴν ἐπ’ αὐτοῦ ἔκθεσίν του, μετὰ τῶν τροποποιήσεων ἃς ἐπέφερεν ἡ ἐπιτροπή.

§6Κ. ΑΙΓΙΑΛΕΙΔΗΣ. (Ὅρα Παράρτημα). (Ἰδὲ καὶ ἔκθεσιν ἐν Παραρτ. Ἐφ. Συζ. Βουλῆς, ἀριθ. 548–618).

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου «περὶ φυλάξεως τῶν ἐν τοῖς δήμοις Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς ἐθνικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν κτημάτων». (Ἀναγινώσκεται τὸ νομοσχέδιον καὶ γίνεται δεκτὸν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον).

§8Ι. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως. Ὑπὸ τὸν αὔξοντα ἀριθμὸν 51 ἔχει ἀναγραφῆ εἰς γʹ συζήτησιν τὸ νομοσχέδιον «περὶ τηλεγραφικῆς, ταχυδρομικῆς καὶ τηλεφωνικῆς ὑπηρεσίας». Δὲν πιστεύω ὅτι θὰ προκαλέσῃ συζήτησιν, καὶ παρακαλῶ νὰ προταχθῇ.

§9ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μὲ τὴν σειρὰν, μὲ τὴν σειρὰν.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γʹ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου «περὶ μεταλλείων». (Γίνεται δεκτὴ ἡ ἀρχὴ τοῦ νομοσχεδίου). Ἄρθρον 1 (ἀναγινώσκεται). Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1 ὑπάρχει τροπολογία τοῦ κ. Θ. Μαυρομαρᾶ, ὅστις ἔχει τὸν λόγον ἐπ’ αὐτῆς.

§11ΘΡ. ΜΑΥΡΟΜΑΡΑΣ. Καθ’ ἣν στιγμήν, Κύριοι, ἅπαντα τὰ πεπολιτισμένα Κράτη προσπαθοῦσιν ἐκ παντὸς τρόπου, ἵνα ἐμψυχώσωσι τὴν βιομηχανίαν τὴν μεταλλευτικήν, ἡμεῖς διὰ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου προσπαθοῦμεν νὰ παρεμβάλωμεν σπουδαῖα προσκόμματα πρὸς πᾶσαν τοιαύτην πρόοδον ἐν Ἑλλάδι. Δὲν κρίνω δὲ ἄσκοπον, ὅπως ἀναφέρω τί ἄλλα Κράτη πράττουσι σήμερον πρὸς ἐμψύχωσιν τῆς μεταλλευτικῆς βιομηχανίας, καθ’ ἣν στιγμὴν ἡμεῖς παρεμβάλλομεν τοιαῦτα προσκόμματα, τὰ ὁποῖα μετ’ ὀλίγον θ’ ἀναπτύξω. Σήμερον ἡ Ἀγγλία ἔχει διὰ τὰ ἐργοστάσιά της ἀνάγκην τόννων σιδήρου 6.500.000 ἡ δὲ χώρα αὕτη μόνον εἴκοσιν ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν ἐκ τοῦ ποσοῦ τούτου δύναται νὰ παραγάγῃ, καὶ δή, μὲ περιεκτικότητα μόνον 42%. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ πλεόνασμα αὐτῆς ἡ Ἀγγλία ἐπρομηθεύετο ἐκ Βιλβάου τῆς Ἱσπανίας, τῆς ὁποίας τὰ μεταλλεῖα σπουδαίως ἐξηντλήθησαν, ἤρξαντο διερωτῶντες οἱ Ἄγγλοι διὰ τοῦ σπουδαίου περιοδικοῦ «Ἐπιθεώρησις τῆς Βιομηχανίας, σιδήρου καὶ γαιανθράκων», «δύναταί τις νὰ εἰκάσῃ πόθεν νέα χώρα σιδηρομεταλλεύματος διὰ τὴν ἀγοράν μας θὰ παρουσιασθῇ»; Ἕνεκα τούτου πλεῖστα πεπολιτισμένα Κράτη, ἀντιληφθέντα τὴν ἀνάγκην ταύτην τῆς Ἀγγλίας πρὸς προμήθειαν σιδηρομεταλλεύματος, ἀλλὰ καὶ δι’ ἄλλους λόγους, ἤρχισαν νὰ παρέχωσι παντοίας εὐκολίας εἰς τοὺς κατεργαζομένους τὰ τοιαῦτα μέταλλα. Καὶ πρῶτον ἡ Σουηδικὴ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε νὰ κατασκευάσῃ σιδηρόδρομον πολλῶν χιλιομέτρων πρὸς τὰ ἐνδότερα τῆς χώρας, μόνον ὅπως διευκολύνῃ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ σιδήρου ἐν τῇ χώρᾳ ταύτῃ. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Βραζιλίας, οὖσα κυρία τῶν μεγάλων κεντρικῶν σιδηροδρόμων τοῦ Κράτους, ἀνέλαβεν ἡ ἰδία τὴν μεταφορὰν μεταλλεύματος εἰς ἀπόστασιν ἑκατὸν χιλιομέτρων, ἀντὶ τεσσάρων μόνον φράγκων κατὰ τόννον μεταλλεύματος. Ταῦτα πράττει καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Μεξικοῦ. Ὡσαύτως, τὸ Κράτος τοῦ Καναδᾶ ἐπέτυχεν ἐσχάτως ἀπίστευτον ἐπιτυχίαν, διότι, ἐνῷ ἡ παραγωγὴ τοῦ σιδήρου ἐν ἔτει 1895 ἦτο μόλις 53,700 τόννων, σήμερον ἡ παραγωγὴ τοῦ σιδήρου ἀνέρχεται ἐν τῇ χώρᾳ ἐκείνῃ εἰς 1,200,000 τόννων, λόγῳ τῶν εὐκολιῶν, τὰς ὁποίας παρέσχεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Καναδᾶ. Εἰς τὴν Αὐστραλίαν κατεσκευάσθη μέγα ὑδραγωγεῖον ἀξίας 200,000 λιρῶν ἤτοι 5,000,000 φρ., ἵνα διοχετεύῃ ὕδωρ εἰς χῶρον μεταλλιοῦχον πρὸς εὐκολίαν τῶν μεταλλευτῶν, καὶ οὕτω κατεσκευάσθη τὸ θαυμασιώτερον ὑδραγωγεῖον τῶν νεωτέρων χρόνων, ὑπεχρέωσε δὲ συνάμα ἡ Κυβέρνησις τὴν ἀναλαβοῦσαν τὸ ἔργον Ἀγγλικὴν ἑταιρείαν νὰ χύσῃ τοὺς σωλῆνας τοῦ ὑδραγωγείου ἐν τῷ τόπῳ καὶ δή, δι’ ἐγχωρίου σιδηρολίθου, καὶ οὕτως εἰσήγαγεν εἰς τὴν χώραν τὴν τοῦ σιδήρου κατεργασίαν. Ἐπίσης ἡ Αὐστραλία ἠνέῳξε βαθέα φρέατα εἰς διαφόρους θέσεις, ὅπως οἱ βουλόμενοι μελετήσωσι τὴν γεωλογικὴν σύστασιν τοῦ ἐδάφους. Προσέτι τὰ διάφορα Κράτη τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἔχουσι δημόσια ἀτμοκίνητα μηχανικὰ γαιοτρύπανα, ἅτινα ἐνοικιάζουσιν ἀντὶ μικρᾶς τιμῆς εἰς τοὺς ἐπιθυμοῦντας νὰ μελετήσωσι τὴν γεωλογικὴν σύστασιν τοῦ ἐδάφους. Ἐπίσης συνέστησαν γραφεῖα μεταλλουργικὰ ἐξ εἰδικῶν εἰς τὰς ἐπαρχίας, πρὸς ἐνθάρρυνσιν τῆς μεταλλουργίας. Παρέχονται δηλ., δωρεὰν χάρται, ἐκτελοῦνται ἀναλύσεις καὶ χορηγεῖται καθόλου πᾶσα πληροφορία καὶ πᾶσα εὐκολία. Τὸ κυριώτερον δέ, παρέχεται δῶρον ἑνὸς δολλαρίου ἐφ’ ἑκάστου τόννου σιδήρου τηχθέντος ἐντὸς τοῦ Κράτους. Ἡ δὲ Κυβέρνησις τοῦ Καναδᾶ, πλὴν τῶν ἄλλων εὐκολιῶν, ἃς παρέσχεν, ἀπήλλαξε τὴν παραγωγὴν πάσης φορολογίας ἐπὶ εἴκοσιν ὅλα ἔτη. Καὶ ἄλλα Κράτη παντοίας ἄλλας παρέσχον εὐκολίας πρὸς ἐμψύχωσιν τῆς μεταλλευτικῆς βιομηχανίας. Ἡμεῖς δὲ διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου, ἀντὶ νὰ διευκολύνωμεν τὴν ἐν Ἑλλάδι μεταλλευτικὴν βιομηχανίαν, τοὐναντίον ἐπιβάλλομεν φορολογίαν, τὴν ὁποίαν εὑρίσκω ἀδικωτάτην καὶ βαρυτάτην. Ἐξ ἄλλου ἐν τῷ πρώτῳ ἄρθρῳ τοῦ νόμου εὑρίσκω διάταξιν, ἔχουσαν οὕτως «...αἱ σκωρίαι πάσης φύσεως ὡς ἀνήκουσαι εἰς τὸν ἰδιοκτήτην τῆς γῆς, ὑπάγονται εἰς τὴν ἀνωτέρω κατηγορίαν τῶν λατομείων. Εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην ὑπάγεται καὶ ὁ ἀμίαντος». Τοῦτο ὅμως εἶναι ἀσύμφορον, καθότι οὐδεμία θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἀξία λόγου ἐργασία, διὰ τῆς κατατμήσεως τοῦ χώρου τοῦ περιέχοντος ἀμίαντον. Ἐπίσης εὑρίσκω ἀσύμφορον τὴν διάταξιν τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου, τὴν ἔχουσαν οὕτως: «Εἰσὶν ἐπίσης ἐξῃρημένα τοῦ δικαιώματος διαθέσεως ἐκ μέρους τοῦ ἰδιοκτήτου τῆς γῆς, ἀλλὰ δὲν ὑπάγονται εἰς τὰς διατάξεις τοῦ παρόντος νόμου, ὁ αὐτοφυὴς ἢ εἰς μεταλλικὴν κατάστασιν χρυσός, τὰ ἀργυρομεταλλεύματα (βαρυτίνη) τῆς Μήλου, Κιμώλου, Πολυαίγου, ὡς καὶ τὰ λοιπὰ πολύτιμα μέταλλα, τὰ μὴ ἀναφερόμενα ἐν τῷ ἐδαφίῳ τοῦ παρόντος ἄρθρου, ἔτι δὲ καὶ τὸ ὀρυκτὸν μαγειρικὸν ἅλας μετὰ τῶν παρακολουθούντων αὐτὸ ἁλάτων, ἡ σμύρις, ὡς καὶ αἱ μυλόπετραι καὶ ἡ γύψος τῆς Μήλου, ἅτινα ἐκμεταλλεύεται τὸ Δημόσιον. Τὰ τῆς διαθέσεως καὶ ἐκμεταλλεύσεως αὐτῶν ῥυθμίζονται ἑκάστοτε δι’ εἰδικοῦ νόμου». Καὶ εὑρίσκω αὐτὴν ἀσύμφορον, διότι, προκειμένου περὶ ἀργυρομεταλλευμάτων τῆς Μήλου, Κιμώλου καὶ Πολυαίγου, νομίζω ὅτι δὲν εἶναι τόσον σπουδαῖα τὰ μεταλλεύματα αὐτά, ὥστε νὰ νομίζῃ τις ὅτι ἀποτελοῦσι τόσον σπουδαῖον πόρον τοῦ Κράτους, καὶ διὰ τοῦτο πρέπει νὰ μένωσιν ἐπὶ τόσα ἔτη ἀπαραχώρητα καὶ ἀκαλλιέργητα πρὸς ζημίαν τοῦ Δημοσίου καὶ τῆς κοινωνίας. Κατὰ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γκόβανς, εἶναι κατὰ τὸ πλεῖστον τοσοῦτον πτωχὰ ἐν Μήλῳ τὰ ἀργυρομεταλλεύματα ταῦτα, ὥστε δὲν καλύπτουσι τὰ ἔξοδα τῆς ἐκμεταλλεύσεως καὶ ἐγκαταστάσεως. Εἴς τινα μέρη τῆς Μήλου, βεβαίως, ὑπάρχουσι καὶ πλούσια μεταλλεύματα, τὰ πλεῖστα ὅμως τούτων τῶν ἀργυρομεταλλευμάτων (βαρυτίνης) εἶναι πτωχότατα. Διὰ τοῦτο καλὸν εἶναι, ἐπειδὴ ἐπὶ τόσα ἔτη τὰ μεταλεύμματα ταῦτα τῆς Μήλου, Κιμώλου καὶ Πολυαίγου μένουσιν ἀκαλλιέργητα, ἵνα ἐπιτραπῇ εἰς τοὺς ἔχοντας ἐν ταῖς νήσοις ταύταις μεταλλεῖα ἢ μέλλοντας νὰ λάβωσι τοιαῦτα, ὅπως ἐκμεταλλεύωνται καὶ τὴν βαρυτίνην, λαμβάνοντος τοῦ Δημοσίου ἔστω καὶ 50% ἐπὶ τῆς καθαρᾶς ἐκ τούτων προσόδου. Οὕτω καὶ τὸ Δημόσιον καὶ ἡ κοινωνία θέλουσι σπουδαίως ὠφεληθῆ. Διὰ τοῦ ἄρθρου τετάρτου τῆς δευτέρας παραγράφου ἐπιβάλλετε τὴν ὑποχρέωσιν, ὅπως οἱ μέχρι τοῦδε αἰτήσαντες μεταλλεῖα προβάλωσιν ἐκ νέου τὰς αἰτήσεις των ἐντὸς τριμήνου, πρὸς παραχώρησιν τῶν μεταλλείων. Τοῦτο δὲν εἶναι δίκαιον, διότι ἐὰν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ παλαιοῦ νόμου, ὑπέβαλέ τις αἴτησιν καὶ ἡ Πολιτεία ἠμέλησε νὰ παραχωρήσῃ τὸ μεταλλεῖον εἰς αὐτόν, δὲν εἶναι ὀρθὸν οὐδὲ δίκαιον νὰ ἐπιβάλωμεν εἰς αὐτὸν τὴν ὑποχρέωσιν νέας αἰτήσεως, μάλιστα μετὰ τοὺς δρακοντείους ὅρους, τοὺς ὁποίους περιέχει τὸ νέον νομοσχέδιον.

§12Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἡ ἔννοια τῆς διατάξεως ταύτης εἶναι ὅτι, οἱ ἔχοντες ὑποβάλει παλαιὰς αἰτήσεις, πρέπει νὰ ὑποβάλωσιν ἐκ νέου τοιαύτας, διότι πιθανὸν νὰ ἔχωμεν πληθώραν αἰτήσεων, καὶ ἐκ τούτου τινὲς νὰ παροραθῶσιν. Ὀφείλουσι λοιπὸν οἱ ἔχοντες παλαιὰς αἰτήσεις νὰ ἐπαναλάβωσι τὴν αἴτησίν των, δηλαδὴ νὰ ὑποβάλωσιν αἴτησιν εἰς τὸν νομάρχην καὶ νὰ εἴπωσιν π. χ. ὅτι «ἀπὸ τοῦ 1865 ἐδήλωσα τὸ δεῖνα μεταλλεῖον, ἐπαναλαμβάνω δὲ τὴν αἴτησίν μου», καὶ τοῦτο διὰ νὰ νομιμοποιήσωσιν ἐκ νέου αὐτάς, διότι πολλοὶ ἐξ αὐτῶν πιθανὸν νὰ μὴ ὑπάρχωσιν ἢ νὰ μὴ θέλωσι τὸ μεταλλεῖον, οὕτω δὲ νὰ μὴ ἀσχολῆται ἀδίκως ἡ ὑπηρεσία μὲ ὁρμαθὸν παλαιῶν αἰτήσεων.

§13ΘΡ. ΜΑΥΡΟΜΑΡΑΣ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ περιορίσωσι τώρα τὸν χῶρον μόνον εἰς 10,000 στρεμμάτων ἔκτασιν. Εἶναι λοιπὸν ὑπόχρεοι νὰ κάμωσι νέα σχέδια καὶ νὰ ὑποβληθῶσιν εἰς ὅλους τοὺς ὅρους, εἰς τοὺς ὁποίους ὑποβάλλονται οἱ νέοι δηλωταὶ εἰς τὸ μέλλον.

§14Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Θὰ ὑποβάλωσι τὰς αἰτήσεις των, καὶ κατόπιν θὰ ταχθῇ νέα προθεσμία πρὸς ὑποβολὴν τῶν σχεδιογραμμάτων τῶν περιωρισμένων ἐκτάσεων.

§15Θ. ΜΑΥΡΟΜΑΡΑΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι εὔκολον διὰ τὰς παλαιὰς αἰτήσεις. Ἔπειτα διατί νὰ ὁρίσωμεν ἔκτασιν 10,000 στρεμμάτων καὶ ὄχι 30,000, ὡς ἀνώτατον ὅρον παραχωρήσεως; Τοῦτο θὰ εἶναι μία εὐκολία εἰς τοὺς ἔχοντας ὑποβάλει παλαιὰς αἰτήσεις, διότι ὄχι ἐκ πλεονεξίας οἱ παλαιοὶ δηλωταὶ ἐδήλουν πολὺν χῶρον, ἀλλὰ διότι τοὺς ἐπροστάτευεν ὁ νόμος περὶ μεταλλείων, καθ’ ὃν ἠδύνατο ὁ κύριος μεταλλείου ν’ ἀπαιτήσῃ τὴν ἀπαλλοτρίωσιν οἱουδήποτε χώρου εἰς τὸ διπλάσιον τῆς τιμῆς, ἐὰν ἤθελε νὰ ἐκτελέσῃ ἐργασίας καὶ εὕρισκεν ἐμπόδια ἀπὸ τὸν ἰδιοκτήτην. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, δι’ ὃν οἱ δηλωταί, καίτοι ἐγνώριζον, ὅτι ὁ πλεῖστος χῶρος δὲν εἶχε μετάλλευμα, ἐδήλουν ἐν τούτοις πολὺν χῶρον. Ἄλλως τε ἐκ τοῦ περιορισμοῦ τούτου θὰ ζημιωθῇ τὸ Δημόσιον, διότι θὰ περιορισθῶσιν εἰς τὸ τέταρτον αἱ εἰσπράξεις, ἃς εἶχεν ἐκ τῆς στρεμματικῆς φορολογίας.

§16Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Δὲν εἰσπράττει τίποτε σήμερον.

§17ΘΡ. ΜΑΥΡΟΜΑΡΑΣ. Δὲν εἰσπράττει, διότι δὲν ἐφαρμόζονται αἱ διατάξεις τοῦ νόμου. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου πέμπτου εἶναι καί τι σπουδαῖον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ παρατηρήσητε. Δὲν ἐπιτρέπεται κατὰ τὸ ἄρθρον αὐτὸ νὰ γίνῃ ἔφεσις κατὰ τῆς ἀποφάσεως τοῦ μηχανικοῦ ἢ τοῦ ἐργοδηγοῦ, ἐνῷ διὰ τοῦ ἄρθρου ἑβδόμου ἐπιτρέπεται νὰ γίνῃ ἔφεσις· νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἐπιτραπῇ ἡ ἔφεσις, ἡ ὁποία μάλιστα νὰ γίνηται ὄχι ἐνώπιον τοῦ Ὑπουργοῦ, ἀλλ’ ἐνώπιον τοῦ προέδρου τῶν Πρωτοδικῶν, διότι, ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι αὐθαιρέτως ἀποφασίζουσιν ὁ ἐργοδηγὸς ἢ ὁ μηχανικός, καλλίτερον θὰ εἶναι νὰ νομοθετηθῇ ἡ προσφυγὴ ἐνώπιον τοῦ προέδρου τῶν Πρωτοδικῶν, ὅστις νὰ διορίζῃ εἰσηγητὴν δικαστήν, ἵνα μεταβαίνῃ ἐπὶ τόπου καὶ ἐξετάζῃ τὰ πράγματα μετὰ μηχανικῶν ἀντιπροσωπευόντων τοὺς αἰτοῦντας. Οὕτω δὲ ὁ Ὑπουργὸς θὰ ἔχῃ καὶ ἀκριβεστάτην ἔκθεσιν τῶν πραγμάτων καὶ ἀσφαλεστάτην, ἐφ’ ἧς νὰ βασισθῇ καὶ νὰ ἀποφασίσῃ. Εἰς τὸ ἄρθρον δωδέκατον, νομίζω ὅτι ἡ ἀποζημίωσις, τὴν ὁποίαν ζητεῖτε νὰ δίδηται ἐκ τῶν προτέρων, θὰ προκαλῇ πολλὰς ἔριδας μεταξὺ τῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ μεταλλείου καὶ τῶν ἰδιοκτητῶν ἐπιφανείας. Κάλλιον νὰ δίδηται αὕτη κατόπιν. Ἐπίσης νομίζω ὅτι πρέπει νὰ μεταρρυθμίσητε τὴν παράγραφον πρώτην τοῦ ἄρθρου 31, κατὰ τὴν ὁποίαν καταπνίγεται ἡ προτεραιότης, διότι δὲν προστατεύεται ἡ προτεραιότης, ἀλλὰ μᾶλλον καταπατεῖται.

§18Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Τὸ νομοσχέδιον τοῦτο σκοπεῖ, ὅπως ἅμα ὡς βεβαιωθῇ ὅτι ὑπάρχουσιν εἰς τὸν αὐτὸν χῶρον πλείονες δηλωταὶ διὰ διάφορα μεταλλεύματα, ὑπερισχύῃ ὁ πρῶτος. Δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸν αὐτὸν χῶρον νὰ ὑπάρχωσι πλείονες ἰδιοκτῆται, ἕκαστος ἰδιαιτέρου μεταλλεύματος.

§19ΘΡ. ΜΑΥΡΟΜΑΡΑΣ. Ἐπίσης εἰς τὸ τριακοστὸν ἕκτον ἄρθρον, ἐὰν ἐπιμείνητε εἰς τὴν φορολογίαν τῶν δέκα λεπτῶν, δὲν θὰ ἔχητε οὐδένα ἰδιοκτήτην, διότι ὅλοι θὰ παραιτηθῶσι. Τὰς παρατηρήσεις ταύτας εἶχον νὰ κάμω, καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ λάβητε ταύτας ὑπ’ ὄψιν.

§20Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ὑποβάλετε ταύτας ἐγγράφως.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Μαυρομαρᾶ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1 παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἀπορρίπτεται συναινέσει τῆς Βουλῆς ἡ τροπολογία τοῦ κ. Θ. Μαυρομαρᾶ καὶ γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 1. Ψηφίζεται εἶτα τὸ ἄρθρον 2). Ἄρθρον 3 (ἀναγινώσκεται).

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 3 ὑπάρχει τροπολογία τοῦ κ. Φ. Νέγρη ἔχουσα οὕτω: «Διαγράφεται ἡ τελευταία λέξις τοῦ ἄρθρου «ἐκμεταλλευσίμου».»

§23Δ. ΒΟΚΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Μίαν μόνην παρατήρησιν νομίζω εὔλογον νὰ κάμω ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 3· νὰ προστεθῶσι παρὰ τὴν λέξιν «κοίτης» αἱ λέξεις «φλεβὸς ἢ ζώνης», διότι δύναται νὰ χωρήσῃ ἀμφιβολία ἐπὶ τῆς ἐννοίας τῆς κοίτης.

§24Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ὅπως ἔχει εἶναι γενικωτέρα ἡ ἔκφρασις.

§25Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Διὰ τῆς τροπολογίας μου ζητῶ νὰ γραφῇ ἡ λέξις «ἐκμεταλλευσίμου», διότι δὲν ἐδώκαμεν εἰς τὸν ἐπιθεωρητὴν τὸ δικαίωμα εἰμὴ νὰ ἐξετάσῃ ἂν εἶναι μετάλλευμα καὶ ὄχι ἂν εἶναι ἐκμεταλλεύσιμον. Ὑποθέτω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ δεχθῇ τὴν διαγραφὴν τῆς λέξεως «ἐκμεταλλευσίμου» καὶ θὰ ἀφήσῃ μόνον «κοίτης».

§26Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζω ὅτι ὡς ἔχει ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ διατυπωθῆ τὸ ἄρθρον, ἔχει καλῶς. Ἁπαντῶν εἰς τὴν τροπολογίαν τοῦ ἀξιοτίμου φίλου μου Βουλευτοῦ Σύρου, παρατηρῶ, ὅτι διὰ τῆς λέξεως «κοίτης» περιλαμβάνεται ἡ φλέψ, ἢ ζώνη ὡς καὶ τὸ κοίτασμα. Ἂν ἐπρόκειτο περὶ κοιτάσματος, ἡ παρατήρησις τοῦ φίλου μου κ. Βουλευτοῦ θὰ ἦτο ὀρθή, ἀλλ’ ἡ κοίτη δύναται νὰ περιέχῃ τὸ μετάλλευμα, εἴτε εἰς κοίτασμα, εἴτε εἰς φλέβας, εἴτε εἰς ζώνην. Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν τροπολογίαν, τὴν ὑποβληθεῖσαν ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου Βουλευτοῦ Ἀττικῆς, θεωρῶ ὅτι αὕτη δὲν εἶναι ὀρθή, διότι προκειμένου νὰ γίνῃ παραχώρησις θέλει ἐξετασθῆ οὐ μόνον ἂν ὑπάρχει μετάλλευμα, ἀλλ’ ἂν ὑπάρχῃ μετάλλευμα ἐκμεταλλεύσιμον, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνωσιν ἐργασίαι, διότι διὰ τῆς παραχωρήσεως μεταλλείων γεννῶνται δικαιώματα ἐπὶ ξένων ἰδιοκτησιῶν· μόνον δὲ ἐφ’ ὅσον ἡ Πολιτεία ὑποθέτει ὅτι ὑπάρχει ποσότης μετάλλων δυναμένη νὰ ἐκμεταλλευθῇ, δικαιολογεῖται ἡ πρᾶξις τῆς Πολιτείας, δι’ ἧς θὰ παραχωρήσῃ τὸ μεταλλεῖον εἰς ἐκμετάλλευσιν ἀποσπῶσα μέρος τῶν δικαιωμάτων, ἅτινα ὁ κύριος τοῦ ἐδάφους ἔχει ἀποκτήσει. Διὰ τοῦτο, ἂν μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ διατυπώσω γνώμην, θέλω συστήσει εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν διατύπωσιν τοῦ ἄρθρου ὡς ἔχει, διότι κατ’ ἐμὲ εἶναι πλήρης.

§27Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. συνάδελφον νὰ προσέξῃ. Εἰς αὐτὸ τὸ ζήτημα ἔπρεπε ν’ ἀκολουθήσῃ κυρίως τὴν νομοθεσίαν τῶν Γερμανῶν. Δὲν ἠθέλησαν οἱ Γερμανοί, καὶ δὲν πρέπει νομίζω νὰ θελήσωμεν καὶ ἡμεῖς, ν’ ἀφήσωμεν τὴν αὐθαιρεσίαν νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς αὐτό. Ἐννοεῖται ὅτι, τὸ ν’ ἀποφανθῇ τις ἂν ἡ γῆ εἶναι ἐκμεταλλεύσιμος, εἶναι δυσκολώτατον. Ἐὰν ἀφήσωμεν τὸν μηχανικὸν τῆς Κυβερνήσεως ν’ ἀποφανθῇ περὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, βεβαίως θὰ καταλήξωμεν εἰς μεγάλας αὐθαιρεσίας. Ἐκτὸς τούτου, τὸ πνεῦμα ὅλου τοῦ νόμου εἶναι σύμφωνον πρὸς τὴν γνώμην ταύτην, διότι τὸ ἄρθρον 17 λέγει ῥητῶς· «Ἂν δ’ ὁ ἐπιθεωρητὴς ἀποφαίνηται κατὰ τῆς παραδοχῆς τῆς αἰτήσεως ὀφείλει ὡς δικαιολογίαν τῆς ἀποφάσεώς του νὰ ἔχῃ τὴν ἀνυπαρξίαν μεταλλεύματος».

§28Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Βεβαίως αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ νόμου, νὰ ὑπάρχῃ μετάλλευμα καὶ περὶ τούτου ἀποφαίνεται ὁ ἐπιθεωρητής. Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ ὑπάρχῃ κίνδυνος καταστρατηγήσεως τοῦ νόμου, ὑπάρχει κατωτέρω ἡ διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ὑπὸ τοῦ ἐπιθεωρητοῦ χαρακτηρισθεῖσα ὡς μὴ ἐκμεταλλεύσιμος ἔκτασις, ἀπαγορεύεται νὰ παραχωρηθῇ εἰς ἄλλον, πλὴν τοῦ πρώτου αἰτήσαντος. Μόνον καλὸν εἶναι ν’ ἀντικατασταθῶσιν αἱ λέξεις «μεταλλευτικῆς κοίτης» διὰ τῆς λέξεως «μεταλλεύματος».

§29ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα. (Ψηφίζεται εἶτα τὸ ἄρθρον 3, ὡς ἐτροποποιήθη, καὶ ἀναγινώσκεται τὸ ἄρθρον 4).

§30Κ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 4 καὶ εἰς τὴν τελευταίαν παράγραφον αὐτοῦ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν ν’ ἀποδεχθῇ μίαν διόρθωσιν πολὺ ἀναγκαίαν. Ἡ τελευταία αὕτη παράγραφος ὁρίζει, ὅτι «τοῦτ’ αὐτὸ ἐφαρμόζεται, καὶ ἂν ὑπάρχωσιν εἰδικοὶ διάδοχοι». Παρακαλῶ μετὰ τὴν λέξιν «διάδοχοι» νὰ προστεθῇ ἡ λέξις «ποσοστόν», διότι δυνατὸν νὰ γεννηθῇ ἀμφιβολία, ἂν περιλαμβάνωνται καὶ οὗτοι.

§31Θ. ΛΕΚΑΣ. Πολὺ ὀρθῶς.

§32Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Καθολικὸς διάδοχος εἶναι, ὡς γνωρίζετε, ὁ κληρονόμος, εἰδικὸς δὲ διάδοχος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐξ ἄλλων λόγων ἀποκτᾷ δικαιώματα. Ὅταν λέγωμεν «εἰδικὸς διάδοχος», βεβαίως ἐννοοῦμεν, ὑπὸ τὸν ὅρον τοῦτον, τὸν ἀποκτήσαντα δικαίωμα, εἴτε ἐπὶ τοῦ ὅλου τῆς αἰτήσεως περὶ παραχωρήσεως τοῦ μεταλλείου, εἴτε ἐν μέρει, δηλαδὴ εἰς τὴν περίπτωσιν, περὶ ἧς ὡμίλησεν ὁ κ. Βουλευτής, τῶν ποσοστῶν. Ὥστε δὲν ἔχομεν δυσκολίαν νὰ προστεθῶσι μετὰ τὰς λέξεις «εἰδικὸς διάδοχος» αἱ λέξεις «ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει».

§33Κ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ γραφῇ παρακαλῶ ἡ λέξις «ποσοστόν».

§34Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Εἶναι περιττὸν νὰ προστεθῇ ἡ λέξις αὕτη· ὅταν λέγωμεν «εἰδικὸς διάδοχος ἐν μέρει» ἐννοεῖται ὅτι εἶναι διάδοχος ἐπὶ ποσοστῶν.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὥστε ἡ Βουλὴ παραδέχεται αὐτὴν τὴν τροπολογίαν;

§36ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει τώρα εἰς τὸ ἄρθρον αὐτὸ τροπολογία τοῦ κ. Νέγρη.

§38Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Εἰς τὸ ἐδάφιον βʹ, κύριε Πρόεδρε, ἀναφέρεται, εἰς τὸν πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου ὑποβαλόντα αἴτησιν, πρὸς παραχώρησιν». Προτείνω νὰ προστεθῇ «ἢ δήλωσιν». Δὲν ἀμφισβητῶ ὅτι ἐὰν ὑπάρχῃ αἴτησις, πρέπει νὰ προτιμηθῇ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν αἴτησιν, ἀλλὰ συμβαίνει πολλοὶ νὰ ἔχωσι κάμει δήλωσιν καὶ νὰ μὴ ὑπάρχῃ αἴτησις.

§39Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτό;

§40Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Ὁ νόμος λέγει ὁ πρῶτος εὑρέτης νὰ λάβῃ τὸ μεταλλεῖον· ὑπάρχουσιν ὅμως ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔκαμον τὴν δήλωσιν περὶ μεταλλείου, ἀλλ’ αἴτησις δὲν ὑπάρχει· δὲν εἶναι τοῦτο ἀπόδειξις ὅτι οὗτοι εἶναι οἱ πρῶτοι εὑρέται ὅταν ὑπάρχῃ δήλωσις; Ἐὰν ὑπάρχῃ αἴτησις, τότε δὲν παρουσιάζεται ἡ περίπτωσις αὕτη· ἐγὼ δὲν ἀποκλείω οὐδένα ὑποβαλόντα αἴτησιν. Ἐγὼ ζητῶ νὰ προστεθῶσιν αἱ λέξεις «ἢ ἐν ἐλλείψει κανονικῆς τοιαύτης τὸν πρῶτον ὑποβαλόντα τὴν δήλωσιν».

§41Δ. ΒΟΚΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Τί θὰ εἴπῃ αἴτησις καὶ τί θὰ εἴπῃ δήλωσις;

§42Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Πλεῖστοι ὅσοι ἔκαμον δηλώσεις περὶ μεταλλείων χωρὶς ὅμως νὰ κάμωσι σχέδια· εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην, νομίζω ὅτι δὲν ὑπάρχει οὐδὲν δικαιότερον ἢ νὰ παραδεχθῶμεν τὴν ἀρχήν, ὅτι αὐτὸς ὁ ὁποῖος ὑπέβαλε τὴν τοιαύτην δήλωσιν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ πρῶτος εὑρέτης, πρέπει νὰ προτιμηθῇ ἂν δὲν ὑπάρχῃ αἴτησις, διότι σήμερον εἶναι πλεῖστοι ὅσοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουσι τὰ μέσα νὰ φέρωσι γεωμέτρην καὶ νὰ ἐκπονήσωσι τὰ σχέδια καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ ὑποβάλωσιν αἴτησιν. Αὐτοί, ἵνα μὴ ἀπολέσωσι τὰ δικαιώματά των, ἔχουσι κάμει δήλωσιν πρὸς τὸν νομάρχην.

§43Π. ΑΛΕΞΑΚΗΣ. Ἄνευ σχεδιαγράμματος; Αὐτὸ εἶναι ἐξωφρενικόν, ν’ ἀναγνωρίσωμεν δικαιώματα εἰς τοιαύτας δηλώσεις.

§44Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Δὲν εἶναι βεβαίως αἴτησις κανονικὴ ἡ τοιαύτη δήλωσις· εἶναι ὅμως ἀπόδειξις, ὅτι αὐτὸς ὁ ὑποβαλὼν τὴν τοιαύτην δήλωσιν, εἶναι ὁ πρῶτος εὑρέτης καὶ πρέπει νὰ τῷ δώσωμεν τὰ δικαιώματα.

§45Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἡ προσθήκη, τὴν ὁποίαν ζητεῖ νὰ εἰσαγάγωμεν εἰς τὸ νομοθέτημα ὁ ἀξιότιμος κ. Βουλευτὴς ἐξ Ἀττικῆς γεννᾷ κινδύνους πολλούς. Ἐν πρώτοις ὁ νόμος περὶ μεταλλείων, ὁ ἰσχύων, οὐδεμίαν ἀναγνωρίζει διάκρισιν μεταξὺ αἰτήσεως καὶ δηλώσεως. Σήμερον διὰ πρώτην φορὰν ἀκούομεν τὸ νέον πλάσμα τῆς αἰτήσεως ὡς παρεκτικὸν δικαιωμάτων. Ὁ νόμος περὶ μεταλλείων ἀναγνωρίζει αἴτησιν, αἴτησιν δὲ γεννῶσαν κατὰ τὸν παλαιὸν νόμον οὐχὶ δικαίωμα πρὸς παραχώρησιν, ἀλλὰ δικαίωμα ἐκτιμήσεως πρὸς παραχώρησιν, ἐνόσῳ συνοδεύεται ἡ αἴτησις ὑπὸ τῶν ἄλλων προσόντων, δηλαδὴ σχεδιαγράμματος, δείγματος, ἐκθέσεως χημικοῦ καὶ τῶν ἄλλων. Σήμερον παρέχομεν εἰς τὸν πρῶτον αἰτησάμενον τὸ δικαίωμα τῆς παραχωρήσεως, παρέχομεν δὲ τὸ δικαίωμα τοῦτο πλῆρες καὶ καθιστῶμεν τὴν αἴτησιν παραχωρήσεως παρεκτικὴν δικαιωμάτων. Εἶναι γνωστὸν ὁποίου εἴδους ἀτοπήματα συνέβαινον μέχρι τοῦδε, κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ περὶ μεταλλείων νόμου· εἶναι γνωστὸν ὅτι ἐπιτήδειοι, περιφρουροῦντες ἐν τοῖς νομαρχιακοῖς γραφείοις, ὑπέβαλλον αἴτησιν συγχρόνως μὲ τοὺς προσερχομένους πρὸς τοῦτο, κατορθοῦντες νὰ προχρονολογῶσι ταύτην καὶ πρωτοκολλῶσιν αὐτὴν πρὸ τῶν πράγματι εἰσαγόντων τὴν πρότασιν. Ἐὰν εἰσαγάγωμεν τοιαύτην διάταξιν, τὴν ὁποίαν ὁ κ. Βουλευτὴς ἐξ Ἀττικῆς ἐξ ἀγαθωτάτης προαιρέσεως ὑποστηρίζει, θέλομεν παραγάγει τὸν κίνδυνον κατὰ τὸν ὁποῖον, ὅταν οἱ δυστυχεῖς ἐκεῖνοι προσέρχωνται εἰς τὰ γραφεῖα, φέροντες ὅλα τὰ σχετικά, οἱ ἐν τοῖς γραφείοις παρατυγχάνοντες θὰ λαμβάνωσιν εὐκαιρίαν ν’ ἀντιγράφωσι τὴν αἴτησιν, πρωτοκολλῶσι ταύτην μίαν ὥραν πρότερον, ἵνα λάβωσιν οὗτοι τὸ δικαίωμα τοῦ εὑρέτου. Ἐγώ, τοὐναντίον, νομίζω ὅτι, πρὸς περιφρούρησιν τοῦ πρώτου αἰτησαμένου, δέον νὰ ὁρισθῇ ὅτι, «εἰς τὸν πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ προηγουμένου νόμου ὑποβαλόντα αἴτησιν... κλπ.».

§46Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Ἐγὼ δὲν προτείνω νὰ δοθῇ προτεραιότης εἰς τὸν δηλώσαντα· λέγω ἁπλῶς, ὅτι ἐν ᾗ περιπτώσει δὲν ὑπάρχει αἴτησις, τότε νὰ λαμβάνηται ὑπ’ ὄψιν ἡ δήλωσις.

§47Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ἡ τροπολογία τοῦ κ. Φ. Νέγρη καὶ Σπ. Δεληγιάννη εἶναι βεβαίως ἐξ ἐκείνων τὰς ὁποίας δὲν δύναται νὰ δεχθῇ ἡ Βουλή, διότι ἀνατρέπεται δι’ αὐτῆς τὸ πᾶν. Διὰ τῆς τροπολογίας αὐτῆς ζητεῖται νὰ δημιουργηθῶσιν εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ ὑποβάλῃ μὴ κανονικὴν αἴτησιν, δικαιώματα. Ἀλλ’ ἡμεῖς εἴπομεν, εἰσηγούμενοι τὸν νόμον, ὅτι ἠθελήσαμεν, ὅπως οἱ μέχρι τοῦδε αἰτήσαντες ὑπὸ τὸ Κράτος τοῦ παλαιοῦ νόμου, κατὰ τὸν ὁποῖον νόμον οὐδὲν δικαίωμα ἀπέκτων, διότι εἰς τὴν ἐκτελεστικὴν ἐξουσίαν ἀπέκειτο νὰ προτιμήσῃ οἱονδήποτε τῶν δηλωσάντων ἤθελε κρίνει καταλληλότερον πρὸς ἐκμετάλλευσιν, ἡμεῖς, λέγω, ἠθελήσαμεν ὅπως οἱ αἰτήσαντες, ἀλλὰ οἱ νομίμως αἰτήσαντες, νὰ προστατευθῶσι, διότι ὁμολογουμένως ὑπάρχει σειρὰ πολλῶν δηλωσάντων, ἡ ὁποία πρέπει νὰ καθορισθῇ πρὸς τὸ κοινωνικὸν συμφέρον. Ἡ ἔννοια τοῦ νόμου εἶναι οἱ αἰτήσαντες συμφώνως πρὸς τοὺς νόμους. Πῶς δὲ εἶχον οἱ νόμοι μέχρι τοῦδε; Κατὰ τὸν ἀρχικὸν νόμον αὐτὴ ἦτο ἡ ἔννοια, ἀλλ’ ἐπῆλθε νόμος μεταγενέστερος, ὁ νόμος τοῦ 1867, κατὰ τὸ ἄρθρον 2 τοῦ ὁποίου «ὁ τρόπος, καθ’ ὃν ὁ αἰτῶν τὴν παραχώρησιν μεταλλείου θέλει ὁρίσει κατὰ τὸ ἄρθρον 22 τοῦ νόμου ΧϠʹ, τὸ εἶδος, τὴν θέσιν καὶ τὴν περιοχὴν τοῦ μεταλλείου, κανονισθήσεται διὰ Βασιλικοῦ Διατάγματος. Κατόπιν, πρὸς ἐκτέλεσιν τοῦ νόμου τούτου, ἐξεδόθη Βασ. Διάταγμα κανονίζον κατὰ τίνα τρόπον πρέπει νὰ ὑποβληθῇ ἡ αἴτησις, διὰ νὰ εἶναι νόμιμος. Ἡ ἔννοια δὲ τοῦ νόμου, τὸν ὁποῖον ψηφίζομεν, εἶναι, ὅτι θὰ ληφθῶσιν ὑπ’ ὄψιν αἱ νόμιμοι δηλώσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ὑπάρχωσιν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν. Ἵνα δὲ μηδεμία ὑπάρξῃ ἀμφιβολία, παρακαλῶ εἰς τὸ τέλος τοῦ ἄρθρου 4 νὰ προστεθῇ ἡ ἑξῆς προσθήκη. «Αἴτησις περὶ παραχωρήσεως μεταλλείων λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἐὰν ὑπεβλήθη συμφώνως πρὸς τοὺς κειμένους νόμους, καὶ πλὴν τῶν ἄλλων, ἐὰν συνυπεβλήθησαν τὰ σχεδιαγράμματα κατὰ τοὺς ὅρους τοῦ ἐκτελεστικοῦ Βασιλικοῦ Διατάγματος».

§48Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Τὸ ἄρθρον εἶναι σαφέστατον, εὐθὺς δέ, ὡς προσθέσητε τὴν διάταξιν ταύτην, θὰ γεννηθῶσι κίνδυνοι, διότι θὰ παρουσιάζωμαι ἐγώ, ὁ ὁποῖος ὑπέβαλον τὴν αἴτησιν καὶ ὅλα τὰ σχετικά, ἐνῷ εἰς τὸν φάκελλον δὲν θὰ ὑπάρχωσι τὰ σχεδιαγράμματα.

§49Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ἐὰν δὲν ὑπάρχωσιν ἐν τῷ Ὑπουργείῳ, τοῦτο δηλοῖ ὅτι ἐτελέσθη ἔγκλημα, ἡμεῖς δὲ δὲν σκεπτόμεθα νὰ προστατεύσωμεν τὸ ἔγκλημα. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει τοῦτο θὰ ἐξελέγχηται ἐν τῇ Νομαρχίᾳ ὅπου ὑπεβλήθησαν ὅλα τὰ σχετικά.

§50Π. ΑΛΕΞΑΚΗΣ. Θὰ γίνηται ἀμφισβήτησις.

§51Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ τεθῇ τοῦτο πρὸς ἀποφυγὴν ἀμφισβητήσεων.

§52Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Εὐθύς, ὡς εἴπομεν εἰς τὸ ἄρθρον, ὅτι εἰς τὸν ὑποβαλόντα αἴτησιν πρὸς παραχώρησιν μεταλλείου βεβαίως ἐννοεῖται, ὅτι ὑπεβλήθη ἡ αἴτησις συμφώνως πρὸς τὸν νόμον, καὶ παρέχει ὅλα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὁ νόμος ἀπαιτεῖ, διότι ἄλλως δὲν ὑπάρχει αἴτησις.

§53Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Δύναται νὰ γεννηθῇ ἀμφισβήτησις, καὶ διὰ τοῦτο ὡρίσαμεν ὅτι λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ αἴτησις, ἡ ὁποία ὑπεβλήθη συνοδευομένη ὑπὸ τῶν σχεδιαγραμμάτων.

§54Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Τότε νὰ εἴπωμεν «ἡ αἴτησις ἡ νομίμως ὑποβληθεῖσα», καὶ νὰ λείψωσι τὰ «σχεδιαγράμματα».

§55Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Οὐδεμίαν δυσκολίαν ἔχω, μετὰ τὴν γενομένην συζήτησιν, νὰ τὸ δεχθῶ.

§56Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Νὰ τροποποιηθῇ τὸ ἄρθρον ὡς ἑξῆς: «Εἰς τὸν πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου ὑποβαλόντα νομίμως αἴτησιν». Ἡ λέξις νομίμως, περιλαμβάνει ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον χρειάζεται, καὶ νὰ μὴ περιορισθῶμεν εἰς τὰ σχεδιαγράμματα, διότι ἐξ αὐτοῦ δύνανται νὰ γεννηθῶσι πράγματα. Τοιαῦτα συνέβησαν. Γνωρίζω ὅτι ὑπεβλήθησαν δύο ἢ τρεῖς αἰτήσεις, ἐξ ὧν αἱ πρῶται ἐξέλιπον, καὶ ἔμειναν αἱ τελευταῖαι αἰτήσεις αἱ ὁποῖαι ἦταν σύμφωνοι πρὸς τοὺς κειμένους νόμους.

§57Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Διὰ νὰ μὴ ἔχητε περιπλοκάς, ὀρθότερον εἶναι, ἀφ’ οὗ ὅλοι οἱ ἰσχύοντες νόμοι καταργοῦνται, νὰ διατυπώσητε τὸ πρᾶγμα ὡς ἑξῆς (ἀναγινώσκει). «Εἰς τὸν πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου καὶ συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τῶν διὰ τοῦ παρνότος νόμου καταργουμένων νόμων, καὶ τῶν πρὸς ἐκτέλεσιν αὐτῶν ἐκδεδομένων Βασιλικῶν Διαταγμάτων».

§58Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Δὲν ἔχω ἀντίρρησιν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῶν λόγων των.

§59Θ. ΜΑΥΡΟΜΑΡΑΣ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν προθεσμίαν εἴχετε ἀποδεχθῆ τροπολογίαν καθ’ ἣν ὁ χρόνος τῶν τριῶν μηνῶν ηὐξήθη εἰς ἕξ.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατόπιν αὐτό. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν τροπολογίαν τῶν κ. Φ. Νέγρη καὶ Σπυρ. Δηλιγιάννη παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται ὀλίγοι) Ἡ Βουλὴ δὲν παρεδέχθη.

§61Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Ἡ πρώτη ἀπερρίφθη ἤδη· θὰ διακοινώσω τὴν δευτέραν. «Ἂν δύο ἢ πλείονα ἄτομα εἶχον ὑποβάλει κοινὴν αἴτησιν, πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου, παραλείψῃ δέ τις ἐξ αὐτῶν νὰ συμμορφωθῇ πρὸ τὰ ἄνω, ἡ νέα αἴτησις μένει εἰς ὄφελος τῶν ὑπολοίπων δηλωτῶν».

§62Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἂν δύο ἢ πλείονα ἄτομα ὑπέβαλον αἴτησιν, ἐξ αὐτῶν δὲ ὁ εἷς εἶναι ὁ ἀρχικὸς εὑρέτης καὶ οἱ ἄλλοι εἰδικοὶ διάδοχοι, ἂν παραλίπῃ ὁ ἀρχικὸς εὑρέτης νὰ κάμῃ δήλωσιν, δὲν θὰ εἶναι ὀρθὸν νὰ ἐπιτραπῇ τοῦτο εἰς τοὺς εἰδικοὺς διαδόχους. Διὰ τοῦτο νομίζω ἀναγκαῖον νὰ συμπληρωθῇ ἡ διάταξις ὡς ἑξῆς· «ἂν δύο ἢ πλείονα ἄτομα εἶχον ὑποβάλει κοινὴν αἴτησιν πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου, παραλείψῃ δέ τις ἐξ αὐτῶν νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὰ ἄνω, ἡ νέα αἴτησις ἰσχύει πρὸς ὄφελος τῶν ὑπολοίπων δηλωτῶν, ἐφ’ ὅσον οὗτοι δὲν νομιμοποιοῦνται μόνον ὡς εἰδικοὶ διάδοχοι, τοῦ μὴ συμμορφωθέντος». Οἱ εἰδικοὶ δηλαδὴ διάδοχοι αὐτοὶ καὶ μόνοι αἰτούμενοι τὴν παραχώρησιν κατὰ τὸν νέον νόμον, νὰ μὴ δύνανται νὰ ἀποκλείσωσι τὸν ἐξ οὗ ἕλκουσι τὰ δικαιώματά των. Ὥστε ἄν τις ἐκ τῶν συγχρόνως δηλωσάντων παραλείψῃ νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὰς νέας διατάξεις τοῦ νόμου, τότε ἡ νέα αἴτησις μένει εἰς ὄφελος τῶν ὑπολοίπων, ἀλλὰ κοινῇ δηλωσάντων· ἂν ὅμως τις εἶχεν ὑποβάλει αἴτησιν καὶ ἐξεχώρησεν μέρη τινά, ποσοστὰ ὅπως λέγονται, εἰς ἄλλα πρόσωπα, κατόπιν δὲ δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ νέου νόμου ὁ ἀρχικὸς αἰτητὴς ὁ ὑποβαλὼν τὴν αἴτησιν, ἀλλὰ μόνον οἱ δικαιοδόχοι, θὰ εἶναι ἀδικώτατον τούτους, ἄνευ τῆς συμπράξεως τοῦ πράγματι εὑρόντος τὸ μεταλλεῖον, νὰ ἀναγνωρίσωμεν διὰ τὸ ὅλον.

§63Γ. ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ. Παρελθούσης τῆς τριμήνου προθεσμίας παύει τὸ δικαίωμα.

§64Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Διὰ τοῦτο προσθέτω τὴν συμπλήρωσιν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγνωρισθῇ νομικῶς δικαίωμα ἄνευ τοῦ ἀρχικοῦ δικαιούχου συμπράττοντος καὶ αὐτοῦ εἰς τὴν νέαν αἴτησιν. Πῶς θέλετε, προκειμένου περὶ μεταλλείων, νὰ στερήσωμεν αὐτὸν τοῦ δικαιώματος καὶ νὰ τὸ δώσωμεν εἰς τοὺς ἐξ αὐτοῦ ἕλκοντας τὰ δικαιώματά των; Στεροῦμεν δὲ αὐτὸν τοῦ δικαιώματος, διότι, ἂν οὗτος δὲν σπεύσῃ νὰ συμμορφωθῇ, ὁλόκληρος ἡ παραχώρησις, καὶ καθ’ ὃ μέρος οὗτος δὲν ἐξεχώρησε τὸ δικαίωμά του, ἰσχύει διὰ τοὺς εἰδικοὺς διαδόχους. Τοῦτο τὸ θεωρῶ ἐπιζήμιον, διότι οἱ ἕλκοντες τὰ δικαιώματά των ἐκ τρίτου δηλώσαντος, καὶ μὴ συμπράττοντος τοῦ ἀρχικοῦ δηλωτοῦ, θέλουσιν ἀποκλείσει καὶ πάντα μεταγενέστερον. Διὰ τοῦτο θεωρῶ ὅτι, ἂν ὑπάρχωσιν εἰδικοὶ διάδοχοι καὶ αὐτοὶ μόνοι ζητῶσι τὴν ἀνανέωσιν, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ νέου νόμου, νὰ λάβωσι πλήρη τὰ δικαιώματά των, ἂν ζητήσωσι τὴν ἀνανέωσιν μόνοι οἱ εἰδικοὶ διάδοχοι ἄνευ τῆς συμπράξεως τοῦ δικαιοδότου· ἐν τοιαύτῃ ὅμως περιπτώσει νὰ μὴ δύνανται νὰ κατισχύσωσι παντὸς ἄλλου καὶ διὰ τοῦτο διατυπῶ τὴν συμπλήρωσιν, ὅτι ἡ νέα αἴτησις ἰσχύει πρὸς ὄφελος τῶν νέων δηλωτῶν, ἐφ’ ὅσον οὗτοι δὲν νομιμοποιοῦνται μόνον ὡς εἰδικοὶ διάδοχοι τοῦ μὴ συμμορφωθέντος, διότι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ εἶναι ἀδικώτατον νὰ παράσχωμεν εἰς τοὺς ἐκδοχεῖς δικιώματα, ἐφ’ ὅσον δὲν παρέχομεν δικαιώματα εἰς τὸν ἀρχικὸν εὑρέτην. Ἐὰν τοῦτο δὲν γίνῃ δυνατὸν πάντως νομίζω, ὅτι προκειμένου περὶ τῶν ἀπὸ κοινοῦ δηλωσάντων, εἶναι ὀρθὴ ἡ προσθήκη τοῦ κ. Νέγρη.

§65Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε· ὑποθέσατε ὅτι ἐγὼ εἶμαι δηλωτής· ἐκ τῆς δηλώσεως αὐτῆς ἐνόμισα ὅτι ἀπέκτησα δικαιώματα· συνεφώνησα μετὰ δύο ἢ τριῶν νὰ ἐκμεταλλευθῶμεν τὸ μετάλλευμα, ὅταν τοῦτο ἤθελε μοὶ παραχωρηθῆ. Σήμερον θέλω νὰ παρουσιασθῶ διὰ ν’ ἀνανεώσω τὴν δήλωσιν μου, ὥστε νὰ ἔχῃ ἰσχὺν ἡ δήλωσις αὕτη· ἂν τὴν ἀνανεώσωσι καὶ οἱ δύο ἄλλοι, θ’ ἀποκτήσωσι τὰ δικαιώματά των κατὰ τὰ ⅔, ἂν διανείμωμεν τὸ μεταλλεῖον εἰς τρία ἴσα μερίδια. Ἂν ὅμως ἐγὼ δὲν παρουσιασθῶ νὰ δηλώσω, λέγει ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος — ἂν ἀντελήφθην καλῶς — ὅτι οἱ δύο ἄλλοι θὰ χάσωσι τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα θὰ εἶχον ἐφ’ ὅσον δὲν ἦταν καὶ αὐτοὶ ἀρχικῶς δηλωταί. Λοιπὸν τοῦτο, νομίζω ὅτι δὲν εἶναι ὀρθόν, διότι ἔχομεν ἓν δικαίωμα, τὸ ὁποῖον ἀνήκει εἰς ἐμὲ τὸν πρῶτον δηλώσαντα, καὶ ἀπὸ ἐμὲ ἐξαρτᾶται νὰ διαθέσω τοῦτο. Ἐὰν λοιπὸν ἐγώ, ὁ πρῶτος δηλώσας, παρουσιασθῶ καὶ ἀνανεώσω τὴν δήλωσίν μου, καὶ οἱ δύο ἐκεῖνοι ἔχουσιν ἀκέραια τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα εἶχον· ἐὰν ὅμως ἐγὼ δὲν παρουσιασθῶ ν’ ἀνανεώσω, τότε χάνουσιν αὐτοὶ τὰ δικαιώματα. Τί δύναται νὰ συμβῇ ἐκ τούτου; Δύναται νὰ συμβῇ ὥστε οἱ πραγματικοὶ δηλωταὶ ἐφ’ ὅσον ἔκαμον συμφωνίαν τοιαύτην καὶ ἔλαβον κεφάλαια, δὲν γνωρίζω τὶ ἄλλο, δύναται αὐτοὺς σήμερον νὰ τοὺς ἐξαναγκάσῃ ὁ πρῶτος δηλωτὴς νὰ πληρώσωσιν ὀπωσδήποτε. Οὐδὲν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἔχω, ἀλλὰ κάμνω αὐτὴν τὴν παρατήρησιν ὅτι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουσι δικαιώματά τινα, ἐξαρτώμενα ἐκ τῆς δηλώσεως τῆς νέας τοῦ δηλωτοῦ, θὰ τὰ χάσωσιν, ἐὰν αὐτὸς δὲν παρουσιασθῇ. Φαντασθῆτε ὁποία τις θὰ εἶναι ἡ μεταξύ των σχέσις καὶ ὁποίαν ἐπιβολὴν δύναται νὰ ἔχῃ αὐτὸς ἐπ’ αὐτῶν, ἀπειλῶν αὐτοὺς ὅτι θὰ χάσωσι τὰ δικαιώματά των, ἐὰν δὲν παρουσιασθῶσι ν’ ἀνανεώσωσι τὴν δήλωσιν.

§66Δ. ΒΟΚΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν δὲν ἐδήλωσαν, δικαίωμα αὐτοὶ δὲν ἀπέκτησαν, διότι ὁ μετ’ ἄλλου ἐλθὼν ἔπειτα εἰς συμφωνίαν, λόγῳ τῆς προτεραιότητος δὲν εἶχεν οὐδὲν δικαίωμα. Τὸ ἀποκτᾷ ὅμως διὰ τοῦ νόμου τώρα.

§67Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Δὲν πρόκειται περὶ δικαιώματος προτεραιότητος. Ἐγὼ π.χ. ἐζήτησα ἓν μεταλλεῖον καὶ ἦλθον εἰς ὑμᾶς καὶ εἶπον: «κύριε, ἐδήλωσα αὐτὸ τὸ μεταλλεῖον· σᾶς παραχωρῶ τὸ ἥμισυ, ἐὰν μοὶ δώσητε ἑκατὸν χιλιάδας δραχμάς»· καὶ προέβην εἰς τὰς ἐργασίας τὰς προκαταρκτικάς, καὶ σεῖς μοῦ τὰς ἐδώκατε· εἴμεθα σύμφωνοι, ὅτε σήμερον ψηφίζεται αὐτὸς ὁ νόμος, καὶ τίθεται ἡ διάταξις τὴν ὁποίαν λέγει ὁ κ. Βουλευτὴς ἐκ Βάλτου. Τί θὰ συμβῇ; Ἐὰν ἐγὼ δὲν παρουσιασθῶ ἐκ νέου νὰ κάμω τὴν δήλωσιν ἐντὸς τριμήνου, σεῖς ἐχάσατε πᾶν δικαίωμα, τὸ ὁποῖον ἔχετε ἀπὸ ἐμέ. Λοιπὸν τότε τί θέλει συμβῆ ὡς πρὸς σᾶς, οἵτινες κατεβάλετε τὰς ἑκατὸν χιλιάδας δραχμάς;

§68Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ παρατήρησις τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Νάξου Βουλευτοῦ εἶναι ὀρθή. Εὐθὺς ὡς ἐδέχθημεν τὴν τροπολογίαν τοῦ ἐξ Ἀττικῆς βουλευτοῦ κ. Νέγρη, ὅπως ὑπετροπολογήθη διὰ τῆς παρατηρήσεως τοῦ κ. Ἀγγελοπούλου, παρεχωρήσαμεν εἰς τὸν εἰδικὸν διάδοχον τὸ δικαίωμα τοῦ δηλωτοῦ νὰ ἐπιδιώξῃ αὐτὸς τὴν παραχώρησιν τοῦ μεταλλείου. Ἐὰν δὲν συμφωνήσῃ ὁ ἀρχικῶς δηλώσας, ὁ εἰδικὸς διάδοχος, τῆς τροπολογίας γενομένης δεκτῆς ἐν ἄρθρῳ 10, παραγράφῳ τελευταίᾳ, δικαιοῦται νὰ ἐπιδιώξῃ τὰ δικαιώματα αὐτοῦ. Ὥστε ἡ τροπολογία τοῦ κ. ἐκ Βάλτου Βουλευτοῦ ἀντιτίθεται πρὸς τὸ ἤδη ὑπὸ τῆς Βουλῆς δεκτὸν γενόμενον. Ἀλλ’ ἔχομεν καὶ ἑτέραν διάταξιν ἐν τῷ νόμῳ, ἥτις ὑποστηρίζει τὴν γνώμην τοῦ κ. Βουλευτοῦ ἐκ Νάξου. Ἔχομεν τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 38. Διὰ τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 38 ὁ νόμος ὀρθότατα, λόγῳ τοῦ ἀδιαιρέτου τῶν μεταλλείων, ἀναγράφει ὅτι: ἐὰν εἷς ἐκ τῶν συνιδιοκτητῶν ἀποχωρήσῃ τῆς κυριότητος, ὁπωσδήποτε, εἴτε διὰ παραιτήσεως εἴτε ἄλλως, τὸ περιθώριον αὐξάνει πρὸς τοὺς ἄλλους, διότι ὁ νόμος γεννᾷ τὴν ἀλληλεγγύην εἰς βάρος οἱουδήποτε ἔχοντος τὴν παραχώρησιν νὰ πληρώνῃ εἰς ὁλόκληρον τὰ δημόσια βάρη, τὰ ὁποῖα τυχὸν τὸ νομοσχέδιον ἀναγράφει. Τούτων οὕτως ἐχόντων, νομίζω ὅτι ὀρθότατα παρατηρεῖ ὁ ἀξιότιμος Βουλευτὴς ἐκ Νάξου, ὅτι ὁ εἰδικὸς διάδοχος, τοῦ ὁποίου τὰ δικαιώματα λίαν ὀρθῶς ἐν τῇ τροπολογίᾳ τοῦ κ. Βουλευτοῦ ἐξ Ἀττικῆς καὶ τῇ συναφεῖ ἐν τῇ προηγουμένῃ παραγράφῳ τροπολογίᾳ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν περιέχονται καὶ κυροῦνται, ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιδιώξῃ ταῦτα λόγῳ τῆς παραχωρήσεως, ἐὰν ὁ ἀρχικὸς δηλωτής, ἐξ οὗ ἕλκει τὰ δικαιώματά του δὲν θέλει αὐτὸς περαιτέρω νὰ ἐπιδιώξῃ τὴν παραχώρησιν. Διὰ τοῦτο νομίζω ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπιμείνῃ ὁ ἀξιότιμος ἐξάδελφός μου Βουλευτὴς ἐκ Βάλτου πρὸς ὑποστήριξιν τῆς τροπολογίας, τὴν ὁποίαν προέτεινε.

§69Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν). Πολὺ ὀρθῶς ὑποστηρίζει τοῦτο ὁ κ. συνάδελφος, διότι ἡ τροπολογία τοῦ κ. Νέγρη εἶναι συμφωνοτάτη πρὸς τὴν διάταξιν, τὴν ὁποίαν συζητοῦμεν· εἴπομεν ὅτι ἐδώκαμεν δικαίωμα εἰς τοὺς πρώτους δηλωτάς, ἐδώκαμεν δὲ δικαιώματα καὶ εἰς τοὺς εἰδικοὺς αὐτῶν διαδόχους ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει. Λοιπὸν συμφωνοτάτη πρὸς τὴν τοιαύτην διάταξιν εἶναι ἡ τροπολογία τοῦ κ. Νέγρη. Ἂν δεχθῶμεν τὴν τροπολογίαν τοῦ ἐκ Βάλτου κ. Βουλευτοῦ, βεβαίως θὰ προσκρούσωμεν εἰς τὰς βάσεις τοῦ νομοσχεδίου. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἂν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ κύριον δικαίωμα, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ δηλωτὴς ἠμέλησε τὴν προθεσμίαν τριῶν μηνῶν, θὰ ζημιωθῇ. Τὰ δίκαια εἶναι διὰ τοὺς ἀγρύπνους. Διατί λοιπὸν ν’ ἀφήσωμεν τοὺς εἰδικοὺς διαδόχους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι πρόθυμοι, καὶ νὰ μὴ ἐφαρμόσωμεν καὶ εἰς αὐτοὺς τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 38; Ἂν ὁ πρῶτος ἀπώλεσε τὸ δικαίωμα περιέρχεται τοῦτο εἰς ἄλλον. Λοιπὸν νομίζω ὅτι ἡ τροπολογία τοῦ βουλευτοῦ ἐξ Ἀττικῆς κ. Νέγρη πρέπει νὰ γίνῃ δεκτή, ἀλλ’ ἡ τροπολογία τοῦ ἐκ Βάλτου Βουλευτοῦ ν’ ἀπορριφθῇ.

§70Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου τοῦ προηγουμένου ἐδαφίου τὴν ὁποίαν ἐπεχείρησαν ν’ ἀντιτάξωσιν εἰς ὅσα εἶπον, οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν πρὸς τὴν προσθήκην τοῦ ἀξιοτίμου Βουλευτοῦ ἐξ Ἀττικῆς, διότι ἡ διάταξις αὕτη λέγει: «ἐὰν πλείονες τοῦ ἑνὸς ὑπέβαλον πρὸ τοῦ νόμου τούτου αἰτήσεις πρὸς παραχώρησιν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ χώρου ὁλικῶς ἢ μερικῶς, τῆς τριμήνου προθεσμίας ἀπολαύει μόνος ὁ κατὰ τὸν χρόνον τῆς αἰτήσεως προηγούμενος ἢ τούτου ἀποβιώσαντος ὁ εἰδικὸς ἢ καθολικὸς αὐτοῦ διάδοχος ἢ καὶ ἀμφότεροι, ἂν τὰ μεταβιβασθέντα τῷ εἰδικῷ διαδόχῳ δικαιώματα περιορίζονται εἰς μέρος ἐπὶ τοῦ αἰτηθέντος μεταλλείου κλπ.». Ἀναγνωρίζεται, λέγουν, τὸ δικαίωμα εἰς τὸν εἰδικὸν διάδοχον νὰ ὑποβάλῃ ἀνανέωσιν τῆς αἰτήσεως πρὸς παραχώρησιν μεταλλείου. Ἀλλ’ ἐνταῦθα πρόκειται περὶ ἑνὸς καὶ μόνου εἰδικοῦ διαδόχου· δὲν γίνεται μνεία περὶ συμπτώσεως δύο ἢ τριῶν εἰδικῶν διαδόχων συγχρόνως, ἀλλ’ ἑνὸς καὶ μόνου κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὸν κληρονόμον. Δίδεται λοιπὸν τὸ δικαίωμα εἴτε εἰς τὸν καθολικὸν εἴτε εἰς τὸν εἰδικὸν διάδοχον ἵνα οὗτος ἀνανεώσῃ τὴν αἴτησίν του. Καὶ τί τούτου δικαιότερον; Διότι ἄν τις αἰτησάμενος τὴν παραχώρησιν μεταλλείου, κατὰ τὸν παλαιὸν νόμον, ἀποθάνῃ, δικαιοῦται ὁ διάδοχος αὐτοῦ νὰ αἰτήσηται τὴν παραχώρησιν τοῦ μεταλλείου συμφώνως τῷ νόμῳ. Ἐπίσης δέ, ἂν κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ καταργουμένου ἤδη νόμου διὰ πράξεως νομικῆς, διὰ δωρεᾶς ἥτις εἶναι εἰδικὴ διαδοχή, μεταβιβάσῃ εἰδικῶς τὸ μεταλλεῖον εἰς ἕτερον ἄτομον, δι’ ἐκχωρήσεως εἴτε τοῦ συνόλου εἴτε ποσοστοῦ, τί ἄλλο πράττει; Μεταβιβάζει εἰς αὐτὸ τὸ σύνολον ἢ μέρος τῶν δικαιωμάτων του ἐπὶ τοῦ μεταλλείου. Λοιπὸν ὁ τοιοῦτος διάδοχος, ὁ ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν δικαιωμάτων, δύναται νὰ αἰτήσηται τὴν παραχώρησιν τοῦ μεταλλείου. Γίνεται δὲ μνεία καὶ περὶ ἀλληλοδιαδόχων εἰδικῶν διαδόχων διὰ νὰ κανονισθῇ τίς εἶναι ὁ ἐπικρατέστερος; Τοῦτο εἶναι ἀπαραίτητον, διότι ὑπάρχουσι πρόσωπα οὐχὶ λίαν ἔντιμα ἐκχωροῦντα εἰς πλείονας τὸ αὐτὸ δικαίωμα, ὅτε γεννᾶται τὸ ζήτημα τίς τῶν διαδόχων ἔχει τὸ ἐπικρατέστερον δικαίωμα ἐν τῇ ἐνασκήσει τῶν δικαιωμάτων τοῦ πρώτου κυρίου. Ἐνταῦθα ὅμως πρόκειται καὶ περὶ τοῦ κανονισμοῦ δύο ἢ τριῶν ἀτόμων συγχρόνως καὶ ἀπὸ κοινοῦ αἰτησαμένων τὴν παραχώρησιν τοῦ μεταλλείου, πρόκειται ἐδῶ περὶ νέας διατάξεως, πρόκειται περὶ κανονισμοῦ τίς ἔσται ἡ τύχη τῆς παραχωρήσεως ἐὰν συμπέσῃ ὥστε ἐπὶ πλειόνων τοῦ ἑνὸς προσώπων αἰτησαμένων τὴν παραχώρησιν, κατὰ τὸν σήμερον καταργούμενον νόμον, δύο πρόσωπα ἐπὶ τριῶν ἢ τὸ ἓν ἐπὶ τῶν δύο ἀνανεώσῃ συμφώνως πρὸς τὸν νέον νόμον τὴν αἴτησιν αὐτοῦ, ὁ ἕτερος δὲ παραλίπῃ οὗτος, βεβαιότατα ἂς γίνῃ θῦμα τῆς ἀμελείας αὐτοῦ. Ἂν ὅμως πρόκειται περὶ δύο, τριῶν προσώπων ἐκ τῶν ὁποίων εἷς εἶναι ὁ πραγματικὸς εὑρέτης, οἱ δύο δὲ οἱ χρηματοδόται, οἵτινες κατέβαλον τὰ ἔξοδα διὰ τὴν ἀνάλυσιν καὶ τὴν ἔκθεσιν τῆς ἀναλύσεως καὶ ἀντὶ τοῦ ποσοῦ τούτου γίνονται ἐκδοχεῖς ποσοστῶν ἐξ ἀδιαιρέτου, ἐπὶ τῆς αἰτήσεως τοῦ μεταλλείου, διατί θέλετε καθ’ ἣν στιγμὴν ὁ αἰτησάμενος τὴν παραχώρησιν τοῦ μεταλλείου, ἐφ’ ὅσον δὲν ἀνενέωσε τὴν αἴτησίν του, νὰ ἐκβληθῇ, νὰ γένωνται δὲ κύριοι πλέον τοῦ μεταλλείου λαμβάνοντες καὶ τὴν μερίδα τοῦ αἰτησαμένου ἐκεῖνοι οἵτινες δὲν ἀνεῦρον τὸ μεταλλεῖον; Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει καταλύεται ἡ ἀρχὴ τοῦ πρώτου εὑρέτου, διότι οἱ διάδοχοι οὗτοι εἶναι χρηματοδόται, δὲν εἶναι οἱ ἀρχικοὶ εὑρέται. Βεβαίως, ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν δύνανται νὰ συμβῶσι, ἀλλὰ συμβαίνει κατὰ τὸ πλεῖστον ὅτι εὑρέται τῶν μεταλλείων δὲν εἶναι οἱ κεφαλαιοῦχοι, οἱ χρηματοδόται. Συνήθως καὶ κατὰ κανόνα τὰ μεταλλεῖα εὑρίσκουσιν οἱ χωρικοί· θέλετε λοιπὸν νὰ τάσσηται τρίμηνος προθεσμία εἰς χωρικούς; Τοιαύτην τινα διάταξιν θέτοντες καταλύετε τὸ δικαίωμα τοῦ χωρικοῦ καὶ ἀναγράφετε τὸ τοῦ κεφαλαιούχου, διότι ὁ χωρικὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τηρήσῃ τὰς προθεσμίας τοσοῦτον ἀκριβῶς.

§71Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Θέλετε νὰ θέσωμεν προθεσμίαν ἓξ μηνῶν;

§72Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Μάλιστα.

§73Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Πολὺ καλά.

§74Δ. ΒΟΚΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ. Εἰς τὴν αἴτησιν, ἐννοοῦμεν βεβαίως τὴν αἴτησιν ἐκείνην, ἡ ὁποία, δοθεῖσα ἅπαξ καὶ γενομένη δεκτὴ διὰ παραχωρήσεως, ἐξηντλήθη τελείως.

§75Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Πῶς εἴπετε;

§76Δ. ΒΟΚΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑποθέσατε ὅτι δίδομεν μίαν αἴτησιν περὶ παραχωρήσεως μεταλλείου, καὶ ἡ αἴτησις αὕτη γίνεται δεκτὴ ἐν μέρει· διὰ τὸ ὑπόλοιπον, τὸ μὴ παραχωρηθέν, λόγῳ τῆς αἰτήσεως, ἐτελείωσεν. Εἶναι ἐξηντλημένον τὸ θέμα αὐτό, διότι πρέπει νὰ καθαρισθῇ τὸ ζήτημα.

§77Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Τῷ ὄντι, πρέπει νὰ προσέξωμεν εἰς τὸ νομοσχέδιον, διότι εἶναι λίαν σπουδαῖον· ὑπάρχουσι πολλαὶ περιστάσεις, τὰς ὁποίας βεβαίως εἷς καὶ μόνος ἢ καὶ δύο δὲν δύνανται νὰ προΐδωσιν, ἀλλ’ ἡ Βουλὴ ἐν τῷ συνόλῳ ἔχω τὴν πεποίθησιν ὅτι θὰ ἴδῃ καὶ θὰ διατυπώσῃ ὀρθῶς. Ὁ κ. Βοκοτόπουλος ὑπέβαλεν ἤδη ἄλλην ἰδέαν, τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ εἶχον. Ἡ ἰδέα εἶναι ἡ ἑξῆς. Ἐὰν οἱ κύριοι ἐζήτουν παραχώρησιν, καὶ τὸ μεταλλευτικὸν συμβούλιον ἀπεφάνθη καὶ ἔδωκε μίαν παραχώρησιν ἐπὶ τῇ βάσει τῆς αἰτήσεως, δύναται ἤδη νὰ ὑποβληθῇ νέα αἴτησις; Ἐγὼ νομίζω βεβαίως ὄχι, διότι τοῦ μεταλλευτικοῦ συμβουλίου ἀποκλειστικὸν δικαίωμα εἶναι οὐ μόνον νὰ δώσῃ παραχώρησιν, ἀλλὰ νὰ δώσῃ ὅσην αὐτὸ ἤθελε, καὶ νὰ μὴ δώσῃ· ἑπομένως, ἀφοῦ ἅπαξ ἀπεφάνθη ὅτι παρεχώρησεν, ἡ αἴτησις ἐξηντλήθη καὶ ἑπομένως δὲν ὑπάρχει αἴτησις.

§78Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ἐπ’ αὐτοῦ ἰδοὺ τί θὰ συμβῇ. Ἐγὼ ἐπαρουσίασα μίαν αἴτησιν διὰ νὰ μοὶ δοθῶσι 30,000 στρέμματα. Ἐξ αὐτῶν τὸ συμβούλιον μοὶ παρεχώρησε 10,000 καὶ τὰ ἄλλα 20,000 δὲν μοὶ τὰ παρεχώρησεν. Αὐτὰ τί θὰ γίνωσι σήμερον, ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἡ αἴτησις ἐκείνη ἐξαντλεῖται; Δυοῖν θάτερον, ἢ μετὰ τὴν ἰδικήν μου αἴτησιν, τὴν πρώτην, ἔγιναν ἄλλαι αἰτήσεις ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων αὐτῶν 20,000 στρεμμάτων καὶ ὑπάρχουσιν ἐκεῖ κατατεθειμέναι, ἢ δὲν ἔγιναν καὶ πρόκειται σήμερον νὰ παραχωρηθῶσιν αὐταὶ αἱ ἐκτάσεις. Ἡ βάσις τοῦ νόμου εἶναι ὅτι πρέπει νὰ παραχωρῶνται τὰ μεταλλεῖα εἰς τοὺς πρώτους εὑρόντας. Ἐὰν εὑρεθῶσι μεταλλεῖα, δίκαιον εἶναι ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νόμου νὰ παραχωρηθῶσιν εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος πρῶτος τὰ εὗρεν. Λοιπὸν αὐτός, ἐὰν πρόκειται σήμερον νὰ γίνωσι δηλώσεις καὶ νὰ παραχωρηθῶσι τὰ ὑπολειπόμενα 20,000 στρέμματα, ἀποκλείεται. Λοιπὸν εἶναι ἐνδεχόμενον ἐγὼ νὰ δηλώσω 30,000 στρέμματα καὶ σεῖς ἰδόντες ὅτι τὸ μεταλλεῖον αὐτὸ ἔχει ἀξίαν πραγματικὴν νὰ εἶσθε ἰσχυρότερος ἀπὸ ἐμὲ καὶ νὰ εἴπητε: παραχωρήσατε αὐτὰς τὰς 20,000 στρέμματα εἰς ἐμέ, καὶ νὰ κάμητε δήλωσιν διὰ τὰς ἄλλας 10,000, ἐνῷ δὲν ἔχετε εὕρει τίποτε, διότι ἐγὼ ἔκαμον τὴν δήλωσιν καὶ εἰς ἐμὲ παρεχωρήθησαν αἱ 10,000 καὶ μένουσιν αἱ 20,000 καὶ ἐν τούτοις ὑπάρχει ἡ αἴτησίς σας. Τὰς αἰτήσεις, ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχον καὶ ἐφ’ ὅσον τὸ συμβούλιον δὲν παρεχώρησε τὴν ὅλην ἔκτασιν, ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ παραχωρηθῇ, ἐφ’ ὅσον θέτομεν ὡς βάσιν τοῦ νόμου ὅτι οἱ πρῶτοι ἐφευρέται ἔχουσι τὸ δικαίωμα νὰ δηλώσωσι, δὲν πρέπει νὰ τὰς ἀποκλείσωμεν.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπόν, κύριε Ὑπουργέ, πῶς θὰ γίνῃ αὐτὸ τὸ ἄρθρον 4;

§80Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Εἴπομεν ὅτι δεχόμεθα προθεσμίαν ἑξάμηνον.

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ποῦ θὰ τεθῇ;

§82Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Εἰς τὸ δεύτερον ἐδάφιον οὕτως: «Εἰς τὸν πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου ὑποβαλόντα αἴτησιν πρὸς παραχώρησιν μεταλλείου, παρέχεται ἑξάμηνος προθεσμία» ἀντὶ «τρίμηνος».

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεύτερον· ἔχομεν τροπολογίαν τοῦ κυρίου Στράτου.

§84Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἡ τροπολογία μου εἶναι εἰς τὸ δεύτερον ἐδάφιον τοῦ ἄρθρου 4 οὕτως: «Εἰς τὸν πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου καὶ συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τῶν διὰ τοῦ παρόντος καταργουμένων νόμων καὶ τῶν πρὸς ἐκτέλεσιν τούτων ἐκδοθέντων Β. Διαταγμάτων ὑποβαλόντα αἴτησιν πρὸς παραχώρησιν μεταλλείων, παρέχεται ἑξάμηνος προθεσμία»· κατὰ τὰ λοιπά, ὅπως ἔχει τὸ ἄρθρον.

§85ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὥστε ἡ τροπολογία τοῦ κ. Νέγρη θὰ ἀπορριφθῇ.

§86Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Μάλιστα, ἀφοῦ παρεδέχθημεν τὸ ἑξάμηνον.

§87ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπίσης ὑπάρχει μία τροπολογία τοῦ βουλευτοῦ Βόλου κ. Τοπάλη ἔχουσα οὕτως: «Εἰς τὸ ἄρθρον 4 καὶ ἐδάφιον βʹ μετὰ τὰς λέξεις «ἀποβάλλει πᾶν δικαίωμα» προστίθενται τὰ ἑξῆς: «Διὰ τὴν Θεσσαλίαν λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν καὶ αἱ ἐπὶ τοῦ τουρκικοῦ καθεστῶτος δοθεῖσαι αἰτήσεις ἐφ’ ὅσον αὗται ἀπορρέουσιν ἐκ τῆς συμβάσεως περὶ διαρρυθμίσεως τῶν Ἑλληνοτουρκικῶν συνόρων τῆς 11 Μαρτίου 1882».

§88Ι. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἂς ἀναπτύξῃ τὴν τροπολογίαν του ὁ κ. Τοπάλης.

§89Κ. ΤΟΠΑΛΗΣ. Ἀνέπτυξα, κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὴν δευτέραν ἀνάγνωσιν τοῦ νομοσχεδίου τὴν τροπολογίαν μου. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἢ νὰ συμπεριληφθῇ ἡ διάταξις αὕτη ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, διότι καὶ ἂν συμπεριληφθῇ ἄλλως θεωρεῖται ἰσχύουσα, διότι ἡ συνθήκη δὲν δύναται νὰ παραβιασθῇ καὶ θὰ παραμένῃ ἀναγνωριζομένη ὑπὸ τῶν δικαστηρίων. Ἐπεθύμουν δὲ κυρίως νὰ τεθῇ ἡ διάταξις αὕτη ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, ἵνα ἀπαλλάξω τοὺς πολίτας ἀπὸ δικαστικὸν ἀγῶνα, ν’ ἀπαλλάξω δὲ συγχρόνως καὶ τὸ Κράτος, ἐν ᾗ περιπτώσει ἤθελεν εὑρεθῇ δικαστήριον, τὸ ὁποῖον ἦτο ἐνδεχόμενον νὰ μὴ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν τὰς συνθήκας, ἀπὸ διεθνεῖς περιπλοκάς, διότι αἱ συνθῆκαι μετὰ τῆς ὁμόρου Ἐπικρατείας εἶναι σεβασταί, καὶ ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ δὲ ἐπίσης θὰ ὦσι σεβασταί. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν εἰς τὰς αἰτήσεις, αἱ ὁποῖαι περιλαμβάνονται ἐν τῇ συνθήκῃ, διὰ τῆς ὁποίας προσηρτήθη ἡ Θεσσαλία εἰς τὴν Ἑλλάδα νὰ γίνῃ ἐξαίρεσις καὶ ἀναγνωρίσῃ αὐτάς, ὅπως γίνεται πασιφανέστατον διὰ τῆς συνθήκης. Ἐὰν τοῦτο δὲν γένηται δεκτόν, τότε βεβαίως δὲν θέλομεν ν’ ἀναγνωρίσωμεν οὐ μόνον τὸ δίκαιον τῶν πολιτῶν, ἀλλὰ καὶ πασιφανεῖς ὑποχρεώσεις τοῦ Κράτους πρὸς τὴν ὅμορον Ἐπικράτειαν, μεθ’ ἧς αἱ συνθῆκαι ἰσχύουσιν.

§90Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ἀληθῶς ὑπάρχει ἐν τῇ συνθήκῃ ὅτι ὀφείλομεν ν’ ἀναγνωρίζωμεν τὰ κεκτημένα δικαιώματα. Ἀλλ’ ἐγὼ νομίζω ὅτι κεκτημένον δικαίωμα, κατὰ τὸν προϋπάρχοντα νόμον ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ ὁποίου διετελοῦμεν, ὅτε συνήψαμεν τὰς συνθήκας μετὰ τῆς ὁμόρου Ἐπικρατείας δὲν ὑπῆρχε. Πῶς ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ δικαίωμα, ἀφοῦ, ὡς πάντες γνωρίζετε, ἡ δήλωσις οὐδὲν δικαίωμα ἔδιδεν, μόνον δὲ ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία ἦτο ἐλευθέρα ν’ ἀποφασίσῃ κατὰ βούλησιν; Ἐντεῦθεν διστάζω νὰ παραδεχθῶ ὅτι οἱ ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ὀθωμανικῆς κυριαρχίας δηλώσαντες εἰς τὴν ὀθωμανικὴν Ἐπικράτειαν μεταλλεῖον ἐν Θεσσαλίᾳ ἢ ἐν Ἠπείρῳ, ἐν ταῖς χώραις, τὰς ὁποίας διὰ τῆς συνθήκης ἀπεκτήσαμεν, ὑπάγονται εἰς τοὺς ὅρους τῆς συνθήκης, ὅτι ἔχουσι κεκτημένα δικαιώματα. Διὰ τοῦτο δὲν δύναμαι νὰ παραδεχθῶ τοιαύτην διάταξιν ῥητῶς ἐν τῷ νόμῳ. Εἰς τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν ἀπόκειται, ἐάν ποτε νομίσῃ ὅτι ἡ γνώμη, τὴν ὁποίαν ἡμεῖς ἐνταῦθα ἐκφέρομεν εἶναι ἐναντία πρὸς τὰς συνθήκας, ν’ ἀποδώσῃ τὸ δίκαιον εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι νομίζουσιν ὅτι ἔχουσι τοῦτο. Ἀλλὰ ν’ ἀποδεχθῶμεν ἡμεῖς ἐνταῦθα ὅτι ἐκ τῶν συνθηκῶν προέρχονται δικαιώματα καὶ διὰ τὰς δηλώσεις τῶν μεταλλείων, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ὀθωμανικῆς κυριαρχίας, αἱ ὁποῖαι καὶ κατὰ τὸν Τουρκικὸν νόμον, ὡς ἔμαθον, ὅμοια δικαιώματα παρέχουσιν εἰς τοὺς δηλωτὰς ὡς καὶ παρ’ ἡμῖν, δὲν νομίζω ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ πράξωμεν. Ἐπειδὴ συζητοῦμεν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 4, νομίζω ὅτι πρέπει εἰς τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἀνεκίνησεν ὁ ἀξιότιμος ἐκ Σύρου Βουλευτὴς νὰ δώσωμεν μίαν λύσιν. Ὁ ἀξιότιμος ἐκ Σύρου Βουλευτὴς διατελεῖ ἐν διαφωνίᾳ πρὸς τὸν ἀξιότιμον ἐκ Νάξου Βουλευτὴν εἰς τὸ ζήτημα τίς θὰ ἦτο ἡ τύχη τῆς αἰτήσεως ἐκείνης, ἐπὶ τῆς ὁποίας, ἐνῷ περιεῖχε μεγαλείτερον χῶρον τὸ μεταλλευτικὸν συμβούλιον κατὰ τοὺς κειμένους νόμους ἀπεφάσισε καὶ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν παρεχώρησε μετὰ τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἔκτασιν μικροτέραν τῆς αἰτηθείσης. Ὁ κ. Βουλευτὴς ἐκ Σύρου ὑπεστήριξε τὴν γνώμην τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ ἀποδέχομαι, ὅτι ἡ αἴτησις ἐξηντλήθη. Ἀφοῦ ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία ἔχει δικαίωμα ν’ ἀποφαίνηται, καὶ δικαίωμα νὰ παραχωρηθῇ ἢ νὰ μὴ παραχωρηθῇ ἔκτασις, κατὰ συνέπειαν κατὰ περισσότερον λόγον, ἔχει δικαίωμα νὰ περιορίσῃ τὴν παραχώρησιν, ἂν καὶ ὁ ἤδη κείμενος νόμος δὲν περιορίζει τὰς δηλώσεις κατ’ ἔκτασιν. Κατὰ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον ἔχομεν διατάξεις περιοριστικάς, περιορίζομεν τὰς δηλώσεις εἰς 10,000 στρέμματα. Λοιπόν, ἐὰν δεχθῶμεν, ὅπερ εἶναι καὶ τὸ ὀρθότερον, διότι, ἀφοῦ ἅπαξ ἀπεφάσισεν ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία, αἰτήσεις δὲν ὑπάρχουσιν, ἐὰν ἀποδεχθῶμεν τοῦτο, ἔπρεπε κατ’ ἀνάγκην νὰ μὴ ἀποδεχθῶμεν τὸ δεύτερον. Ἐὰν ἡ παραχώρησις εἶναι ἀνωτέρα τῶν 10,000 στρεμμάτων δὲν δύναται νὰ γίνῃ λόγος, διότι κατὰ τὸν κείμενον νόμον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραχωρηθῶσι πλέον τῶν 10,000 στρεμμάτων. Τοῦτο θὰ ἦτο ἀτοπώτατον.

§91Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ὑποθέτω ὅτι ἑκάστη παραχώρησις θὰ εἶναι 10,000 στρέμματα. Ἐὰν λόγου χάριν εἶναι εἷς χῶρος ἐκμεταλλεύσιμος 70,000 στρεμμάτων,

§92Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Θὰ δηλώσωσι διάφοροι.

§93Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ὥστε ἀνεκάλυψα ἐγὼ ἓν μεταλλεῖον, νὰ ἔλθῃ ἔπειτα ἄλλος νὰ τὸ καρπωθῇ;

§94Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Βεβαιότατα.

§95Δ. ΒΟΚΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Διότι ἤδη ἐπὶ τῆς αἰτήσεώς σας ἀπεφάνθη ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία.

§96Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ. Τὸ νομοσχέδιον λέγει ὅτι ἡ ἔκτασις παραχωρήσεως μεταλλείου δὲν δύναται νὰ εἶναι πλέον τῶν 10.000 στρεμμάτων.

§97Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ὥστε αἱ 70,000 στρεμμάτων θὰ γίνωσιν εἰς ἑπτὰ παραχωρήσεις.

§98Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ὅ,τι θέλετε κάμετε· ὁ σκοπὸς εἶναι φανερός, διότι δὲν εἶναι εὔκολον πρᾶγμα τὸ μεταλλεῖον νὰ ἐπεκτείνηται ἐφ’ ὁλοκλήρου τῆς Ἐπικρατείας. Ἡ παραχώρησις 10,000 στρεμμάτων εἶναι καλή, διότι ἡ ἐκμετάλλευσις θὰ εἶναι καλὴ καὶ ἡ ἐργασία θὰ εἶναι μεγάλη. Διὰ τοῦτο νομίζω, ἀφοῦ ἐγεννήθη τὸ ζήτημα τοῦτο ἀπαραίτητον εἶναι νὰ τεθῇ ἡ προσθήκη εἰς τὸ ἄρθρον 4 ὅτι «αἴτησις ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐξεδόθη Β. Διάταγμα παραχωρήσεως μεταλλείου θεωρεῖται ἐξαντληθεῖσα».

§99Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Τί λέγετε;

§100Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Λέγω ὅτι «αἴτησις ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐξεδόθη Β. Διάταγμα παραχωρήσεως μεταλλείου θεωρεῖται ἐξαντληθεῖσα».

§101Δ. ΒΟΚΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Θεωρεῖται μὴ ὑπάρξασα μετὰ τὴν παραχώρησιν.

§102Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Εἶναι ἓν δικαίωμα, τὸ ὁποῖον θεωρεῖται ἤδη ὑπάρξαν. Ἤκουσα τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν εἰπόντος ὅτι ὁ ὑφιστάμενος νόμος θεωρεῖ καὶ τὴν αἴτησιν ἐκείνην, τὴν κολοβωθεῖσαν διὰ τῆς παραχωρήσεως τῆς μερικῆς, ὡς ὑφισταμένην.

§103Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Τοὐναντίον εἶπον· εἶπον ὅτι εἶχε τὸ δικαίωμα ἡ ἐκτελεστικὴ ἐξουσία νὰ μὴ δεχθῇ ἐντελῶς τὴν αἴτησιν κατὰ μείζονα λόγον, ἀφοῦ τὴν ἐδέχθη καὶ τὴν περιώρισε θὰ εἴπῃ, ὅτι τοῦτο εἶναι θέλησις τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας. Ἑπομένως δὲν ὑπάρχει αἴτησις.

§104Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ἐὰν σήμερον ὁ αἰτήσας τὴν παραχώρησιν παρουσιασθῇ καὶ ζητήσῃ ἀπὸ τὸ μεταλλευτικὸν συμβούλιον.

§105Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Δὲν ἔχει αἴτησιν.

§106Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Τότε τί θὰ γίνωσιν αὐτοί;

§107Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε.

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Στράτος.

§109Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Θὰ κάμω ἐρώτησιν πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν. Ἐὰν ὑπάρχωσιν αἰτήσεις ἐπὶ ἐκτάσεως ἄνω τῶν 10,000 στρεμμάτων κατὰ τὸν παλαιὸν νόμον, διότι κατὰ τὸν νέον νόμον ταῦτα ἐκλείπουσι, οἱ τότε αἰτησάμενοι ἔχουσι δικαίωμα τῆς ἐγκρίσεως τῆς αἰτήσεώς των διὰ τὴν πέρα τῶν 10,000 στρεμμάτων ἔκτασιν; Δὲν δύνανται προφανῶς νὰ ὑποβάλωσι διχοτομημένην αἴτησιν;

§110Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Βεβαίως.

§111Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Μὴ στερούμενοι τοῦ δικαιώματος τοῦ πρώτου.

§112Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Πῶς; πῶς;

§113Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ὑποτεθείσθω, ὅτι τὸ Α πρόσωπον ἔχει αἴτησιν δι’ ἔκτασιν 30,000 στρεμ. κατὰ τὸν νέον νόμον δύναται ν’ ἀνανεώσῃ τὴν δήλωσίν του μέχρι 10,000 στρεμμάτων. Θὰ προβῇ εἰς τὴν ἀνανέωσιν αὐτήν. Ἐὰν ὅμως ἔχων τὴν αἴτησιν διὰ 30,000 στρέμματα διαιρέσῃ διὰ σχεδιαγράμματος τὴν ἔκτασιν αὐτὴν εἰς τρία μέρη ἀνὰ 10,000 στρέμματα ἕκαστον, δὲν θὰ εἶναι πρῶτος ἐπὶ τῶν τριῶν;

§114Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ὄχι· θὰ περιορισθῇ μόνον εἰς τὰ 10,000 στρέμματα· ἐὰν ἐν τῷ μεταξὺ δηλώσῃ ὁ ἄλλος τὰ ἄλλα, θὰ εἶναι αὐτὸς πρῶτος.

§115Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Τί εἶναι αὐτά! Ποτὲ δὲν δύναται νὰ γίνῃ τοῦτο. Ἡ οἰκονομία τοῦ νόμου εἶναι ὅτι οἱ πρὸ τοῦ νόμου δηλώσαντες μέχρι 10,000 στεμμάτων, ἐὰν δὲν τύχωσι τῆς ὁλικῆς παραχωρήσεως, τότε ἔρχεται ὁ ἑπόμενος· ἀφοῦ ὅμως διὰ τοῦ νέου νόμου εἰσάγετε καινὰ δαιμόνια....

§116Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ. Ὑμεῖς νομίζετε, ὅτι, ἀφοῦ περιορισθῇ εἰς ἐφάπαξ ἐπὶ τῶν 10,000 στρεμμάτων, ὁ δεύτερος θὰ ἔλθῃ ἐπὶ τῶν λοιπῶν;

§117Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἐγὼ νομίζω ὅτι πρέπει νὰ διακρίνωμεν τὰς περιστάσεις· ἂν πρόκειται περὶ αἰτήσεως, ἐφ’ ἧς ἐγένετο παραχώρησις μέρους, τὸ δὲ περιπλέον ἐξηντλήθη· ἂν πρόκειται περὶ αἰτήσεων, ἐφ’ ὧν δὲν ἀπεφάσισε τὸ ἐκμεταλλευτικὸν συμβούλιον, καὶ ἂν οἱ ἔχοντες 30,000 στρέμματα θὰ κάμωσι τρεῖς δηλώσεις, διατηροῦντες τὸ δικαίωμα τῆς προτεραιότητος.

§118Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ὁ νόμος λέγει ὅτι ἡ αἴτησις δὲν δύναται παρὰ νὰ περιορισθῇ εἰς 10,000 στρέμματα. Σήμερον ὡς πρῶτος δηλωτὴς θὰ περιορισθῇς εἰς ταῦτα τὰ 10,000 στρέμματα· ἐὰν θέλῃς νὰ κάμῃς νέας δηλώσεις, θὰ κάμῃς νέας αἰτήσεις.

§119Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Διατί; Ἀφοῦ ἀνεκάλυψα ἐγὼ τὸ μεταλλεῖον, διατί μοῦ τὸ ἀφαιρεῖτε;

§120Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Διότι οὐδὲν δικαίωμα ἔχεις.

§121Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἔχω τὸ σπουδαιότατον δικαίωμα τῆς ἐκτιμήσεως.

§122Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ βάσις τοῦ νόμου εἶναι νὰ γίνεται ἡ παραχώρησις ἐπὶ 10,000 στρεμμάτων μόνον, διότι, ἐὰν περιορίσωμεν τὴν ἔκτασιν, τότε θὰ γίνῃ ὅλη ἡ Ἑλλὰς τιμάριον τῶν πρώτων δηλωτῶν. Νομίζω ὅτι ὅλη ἡ νῆσος Εὔβοια ἔχει δηλωθῆ ὑφ’ ἑνὸς καὶ μόνου δηλωτοῦ.

§123Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἀληθῶς ἡ ἀρχὴ τοῦ νομοσχεδίου, ἐν σχέσει πρὸς τὰ μέχρι τοῦδε γινόμενα, εἶναι ὀρθή. Μέχρι τοῦδε εἶχε δοθῆ τὸ δικαίωμα νὰ κάμωσι δηλώσεις ἐπὶ ἐκτάσεως μείζονος τῶν 10,000 στρεμμάτων, ἀλλὰ διατί εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος πρὸ δεκαπενταετίας ἐδήλωσε καὶ ὁ ὁποῖος δὲν εἶχεν ὑπ’ ὄψει του ὅτι τῷ 1909 ἡ Πολιτεία θὰ ψηφίσῃ νόμον περιορίζοντα τὴν παραχώρησιν μεταλλείου εἰς 10,000 στρέμματα, διατί θέλετε νὰ στερήσητε αὐτὸν τοῦ δικαιώματος νὰ χωρίσῃ τὴν δήλωσίν του εἰς δύο μέρη καὶ θέλετε νὰ παράσχητε δικαίωμα μόνον ἐπὶ ἐκτάσεως 10,000, ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων δὲ θέλετε νὰ παράσχητε δικαίωμα εἰς τὸν ἀντιγράψαντα τὴν δήλωσιν δεύτερον καὶ ν’ ἀφαιρέσητε τὰ δικαιώματα τοῦ πρώτου; Τὸ ὀρθὸν εἶναι ἐφεξῆς νὰ περιορισθῶσιν αἱ δηλώσεις ἐπὶ 10,000, αἱ μέχρι τοῦδε ὅμως δηλώσεις νὰ δύνανται νὰ ὑποδιαιρεθῶσι, διότι πρόκειται οὐχὶ περὶ εἰσαγωγῆς δηλώσεων 10,000, ἀλλὰ περὶ τῆς διατηρήσεως τῆς προτεραιότητος. Ἐὰν ὁ δηλώσας ἔχῃ ὑποβληθῆ εἰς δαπάνας, διατί νὰ τὸν στερήσητε τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ; Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον προβαίνετε εἰς δήμευσιν καθαράν, διότι ἐγένοντο ἔξοδα καὶ ἐργασία ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ κειμένου νόμου, ἀλλ’ ἐγὼ νομίζω ὅτι τοιαύτην δήμευσιν δὲν δύνασθε νὰ κάμητε.

§124Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ Πολιτεία ἐθεώρησεν ὡς βάσιν τῆς παραχωρήσεως τῶν μεταλλείων διὰ πᾶσαν αἴτησιν τὸ ποσὸν τῶν 10,000 στρεμμάτων ἐν τῷ μέλλοντι. Ἡ Πολιτεία, δεικνυομένη ἐπιεικὴς καὶ ἐπὶ τοῦ δικαίου στηριζομένη καὶ ἐπὶ τῶν κειμένων διατάξεων, ἔρχεται καὶ λέγει· τὴν βάσιν, τὴν ὁποίαν θέτω διὰ τὰς περαιτέρω παραχωρήσεις μεταλλείων, ἐννοῶ νὰ τηρήσω καὶ δι’ αὐτὰς τὰς αἰτήσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμον καὶ οἱ ἔχοντες 150,000 ἴσως στρέμματα, καὶ δι’ αὐτὸ αὐτοὶ πρέπει νὰ περιορισθῶσιν εἰς ἔκτασιν 10,000 στρεμμάτων; ὅπως τηρηθῇ τὸ μέτρον τῆς καλῆς ἐκμεταλλεύσεως χάριν αὐτῶν τῶν συμφερόντων τοῦ ἰδιοκτήτου τοῦ μεταλλείου καὶ τοῦ ἰδιοκτήτου τοῦ ἐδάφους. Ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος ἐκ Βάλτου θέλει νὰ διαιρέσῃ τὴν αἴτησιν τὴν ὑποβληθεῖσαν διὰ 30,000 στρέμματα εἰς τρία μέρη ἴσα καὶ νὰ θεωρηθῇ ὁ διαιρέσας τὴν ἔκτασιν κύριος εἰς ἕκαστον τῶν τριῶν τούτων μερῶν.

§125Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Δὲν δύναται ὁ ὑποβαλὼν τὴν αἴτησιν νὰ κάμῃ τώρα τρεῖς δηλώσεις μὲ τὸν κείμενον νόμον.

§126Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ Πολιτεία δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τὸν δηλωτὴν νὰ περιορίσῃ τὴν ἔκτασιν εἰς 10,000 στρέμματα, διότι, ἐὰν δώσῃ δικαίωμα νὰ δηλώσῃ περισσοτέραν ἔκτασιν, εἷς ὁ ὁποῖος εἶναι λαίμαργος, ἀφοῦ κρατήσῃ, οὕτως εἰπεῖν, τὸ ὡραιότερον κρέας, θ’ ἀφήσῃ εἰς τοὺς ἄλλους τὰ κόκκαλα.

§127Π. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Νομίζω ὅτι ὁ κ. Βουλευτὴς ἐκ Βάλτου ἔχει δίκαιον διὰ τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν. Ἐγὼ θὰ θέσω εἰς τὸν ἀξιότιμον Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν τὸ ἐρώτημα τοῦτο. Ἐὰν ἐγὼ ἐγνώριζον ὅτι πρόκειται νὰ ὑποβληθῇ νομοσχέδιον μὲ τὴν ἔννοιαν τὴν ὁποίαν ἀποδίδει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, καὶ ὅταν δὲ ἐδήλωσα ἔκτασιν 70,000 στρεμμάτων δὲν τὰ ἐδήλωσα διὰ μιᾶς δηλώσεως ἀλλὰ δι’ ἑπτὰ δηλώσεων, θὰ εἶχον τὸ δικαίωμα σήμερον ν’ ἀνανεώσω καὶ διὰ τὰς ἑπτὰ δηλώσεις; Ἀναμφισβητήτως. Ἀλλὰ θέτω καὶ ἄλλως τὸ ζήτημα. Ἐγὼ ἐδήλωσα 70,000 στρέμματα, τὰ ὁποῖα περιέχουσι μεταλλεῖον, καὶ σήμερον ὁ νόμος, ὁ ὁποῖος θὰ ψηφισθῇ, λέγει· «ἐξ αὐτῶν τῶν 70,000 στρεμμάτων σοὶ παραχωρῶ τὰ 10,000 στρέμματα»· ἐρωτῶ, τί θὰ γίνωσιν αἱ ἄλλαι 60,000 στρεμμάτων; Εἰς ποῖον θὰ παραχωρηθῶσιν; Εἰς τὸν κατόπιν δηλωτήν; Ὁ κ. Ὑπουργὸς λέγει «ὄχι». Εἰς τὸν τέταρτον, εἰς τὸν πέμπτον; Ὁ κ. Ὑπουργὸς λέγει «ὄχι· θὰ παραχωρηθῇ εἰς τὸν πρῶτον, ὁ ὁποῖος θὰ παρουσιασθῇ σήμερον νὰ δηλώσῃ». Τότε ποῦ εἶναι τὸ δικαίωμα τὸ ὁποῖον ἐδώκαμεν εἰς τὸν ἀνακαλύψαντα αὐτὸ τὸ μεταλλεῖον; Νομίζω ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ νόμου, νὰ παραχωρῶνται μόνον 10,000 στρεμμάτων, εἶναι ὀρθή, ἐφ’ ὅσον ὅμως ἔθεσεν ὡς βάσιν ὁ νόμος ὅτι οἱ πρῶτοι ἀνακαλύψαντες τὸ μεταλλεῖον νὰ ἔχωσι τὸ δικαίωμα τῆς ἐκμεταλλεύσεως καὶ ἐφ’ ὅσον διὰ τὰ μέχρι τοῦδε γενόμενα ἡ ἔννοια τοῦ νόμου ἀπαιτεῖ νὰ γίνῃ ἡ διαίρεσις, βεβαίως πρέπει νὰ γίνῃ ἡ διαίρεσις ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ ἰδιοκτήτου.

§128Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Νομίζω ὅτι τὸ ζήτημα πρακτικῶς δὲν θὰ ἔχῃ μεγάλην σημασίαν, διότι μὲ τὴν νέαν φορολογίαν τῶν δέκα λεπτῶν βεβαίως ἕκαστος θέλει περιορίσει τὸν χῶρον. Ἀλλὰ νομίζω ἐπίσης, καίτοι δὲν ἔχει σπουδαίαν σημασίαν τὸ πρᾶγμα, ὅτι ἡ ἐπιμονὴ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἠμπορεῖ νὰ βλάψῃ.

§129Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Δὲν ἔχω καμμίαν ἐπιμονήν.

§130Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Δὲν βλέπω κατὰ τί θὰ βλάψῃ τὸ νομοσχέδιον, ἐὰν δεχθῶμεν ὅτι δύνανται αὐτοὶ νὰ κάμωσιν αἰτήσεις ἀναλόγους πρὸς τὴν ἔκτασιν καὶ νὰ προτιμῶνται. Συμφέρει εἰς τὸ Δημόσιον νὰ γίνωνται περισσότεραι αἰτήσεις, διότι ὑπάρχει καὶ ὁ φόρος τῆς παραχωρήσεως. Τὸ Δημόσιον ὠφελεῖται διὰ τῆς διαιρέσεως ταύτης καὶ ἑπομένως νομίζω ὅτι μία δήλωσίς σας, ὅτι δικαιοῦνται νὰ κάμωσι δύο, τρεῖς καὶ τέσσαρες αἰτήσεις, δὲν θέλει βλάψει τὸ νομοσχέδιον, ἀλλὰ θέλει λύσει τὸ ζήτημα.

§131Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Νομίζω ὅτι οἱ φόβοι τοὺς ὁποίους ἐξέφρασεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ ὁ ἐκ Χαλκίδος κ. Βουλευτὴς οὔτε διὰ τοῦ κειμένου νόμου δύνανται ν’ ἀποσοβηθῶσι, διότι, ἐάν τις ἀνεύρῃ σήμερον ἔκτασιν ἐκμεταλλεύσιμον, ἥτις ν’ ἀνέρχηται ἄνω τῶν 20,000 στρεμμάτων, τίς θὰ τὸν ἐμποδίσῃ ἵνα ὑποβάλῃ δύο αἰτήσεις; Δὲν θὰ τὸν ἐμποδίσῃ κανείς. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἄρθρον 27 τοῦ νομοσχεδίου λέγει ὅτι «παραχωρήσεις μεταλλείου πλείονες τῆς μιᾶς, ἀνήκουσαι εἰς τὸν αὐτὸν ἰδιοκτήτην, θεωροῦνται ὡς ἓν μεταλλεῖον, ἐὰν ἐδαφικῶς συνέχωνται». Ἐκεῖνος λοιπὸν ὁ εὐφυής, ὅστις θ’ ἀνεύρῃ σήμερον μετάλλευμα ἐπὶ ἐκτάσεως 20,000 στρεμμάτων καὶ ὅστις, ὡς εὐφυής, θέλει προβῆ εἰς δύο δηλώσεις ἀντὶ μιᾶς, θὰ λάβῃ τὴν παραχώρησιν κατὰ τὸν νόμον ἐφ’ ἑκατέρας τῶν δύο δηλώσεων, καί, ἐπειδὴ συνέχονται, θ’ ἀποτελέσωσιν αὗται ἓν μεταλλεῖον. Ἀφοῦ λοιπὸν τοῦτο κρατεῖ κατὰ τὸν κείμενον νόμον, διατί θέλετε νὰ στερήσητε αὐτοὺς τοῦ δικαιώματος ἐπὶ τῶν ἐκτάσεων ἐκείνων, τῶν μειζόνων τῶν 10,000 στρεμμάτων, ἀφοῦ μάλιστα περὶ τοῦ δικαιώματος τῆς προτεραιότητος πρόκειται; Κατὰ τὰ λοιπὰ θὰ ὑποβληθῶσιν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου, ὑποβάλλοντες νέας αἰτήσεις καὶ ὑποβαλλόμενοι εἰς δαπάνας. Ἀλλ’ ἐὰν πρόκειται περὶ αἰτήσεων ὑποβαλλομένων ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ νὰ ἔχῃ τις τὴν μεγαλειότητα τῶν 70,000 στρεμμάτων, ὁ νέος νόμος εἶναι τοιοῦτος, ὥστε δὲν δύνανται νὰ ὑποβαστάζωσιν οἱ αἰτοῦντες ἀκινδύνως τοιαύτην μεγαλειότητα. Ἑπομένως θὰ ἔχητε τὴν βεβαιότητα ὅτι οἱ δηλωταὶ οὗτοι θέλουσι περιορισθῆ εἰς τὸν χῶρον τὸν ἔχοντα πράγματι μετάλλευμα. Παρακαλῶ δὲ νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ ἑξῆς, ὅτι κατὰ τὰ μέχρι τοῦδε κρατοῦντα δὲν ἦτο ἐκ τοῦ νόμου ὑποχρεωτικὴ ἡ ἐπίδειξις τῆς μεταλλευτικῆς ἐργασίας πρὸ τῆς παραχωρήσεως, ἀλλ’ ἁπλῶς ὑπέβαλλον οἱ αἰτοῦντες δείγματα. Λοιπόν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχομεν κατὰ τὸ μέχρι τοῦδε σύστημα ὑποχρεωτικὴν τὴν ἀνεύρεσιν τῆς κοίτης τοῦ μεταλλεύματος, πῶς θέλετε στερήσει τοὺς δηλοῦντας τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν, ἐὰν ἐκ λάθους δὲν δυνηθῶσιν ἀμέσως ν’ ἀνεύρωσι τὴν κυρίαν κοίτην, θέλετε δὲ δώσει τὸ δικαίωμα εἰς ἐπιτήδειόν τινα ν’ ἀνεύρῃ τὸ πραγματικὸν μετάλλευμα; Τοῦτο εἶναι ἀδικώτατον. Ἐφ’ ὅσον εἰσάγετε νέας ἀρχάς, αἵτινες δὲν ἐκράτουν μέχρι σήμερον, καὶ θέλετε εἰς τὰς ἀρχὰς αὐτὰς νὰ ὑποβάλητε ἀπολύτως καὶ τοὺς μέχρι τοῦδε νομίμως δηλώσαντας, ὀφείλετε νὰ εἴπητε ὅτι αἱ ἀρχικαὶ δηλώσεις δύνανται νὰ ὑποδιαιρεθῶσιν εἰς πλείονας. Ὥστε, ἀφοῦ εἶναι τοιαύτη ἡ οἰκονομία τοῦ νόμου, νομίζω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἐκ παρεξηγήσεως προέβη εἰς ἀρνητικὴν δήλωσιν.

§132Β. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Νομίζω ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ συζήτησις οὐδὲν ἔχει πρακτικὸν ἀποτέλεσμα, καὶ ἐλπίζω ὅτι θὰ σᾶς πείσω. Ἐπικρατεῖ ἡ συνήθεια, ὅπως οἱ ζητοῦντες παραχωρήσεις κάμνωσι σχεδιαγράμματα καὶ ζητῶσι χιλιάδας στρεμμάτων. Ἠξεύρω ἐγὼ Κύριόν τινα, ὁ ὁποῖος ἔχει ζητήσει 150,000 στρεμμάτων, τὴν ἡμίσειαν Εὔβοιαν, καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ποῖον εἶναι; Νὰ σπεύσῃ μετ’ ὀλίγον νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ νὰ τὴν παρακαλέσῃ καὶ νὰ περιμένῃ πότε θὰ συνέλθῃ τὸ συμβούλιον, διὰ νὰ παραιτηθῇ ἀπὸ τὴν αἴτησιν αὐτήν, ὅπως ἀποφύγῃ τοὺς στρεμματικοὺς φόρους. Τώρα 10,000 στρέμματα, τὰ ὁποῖα ὁρίζει ὁ νόμος, ἐάν τις θνητὸς εὐτυχὴς κατορθώσῃ νὰ εὕρῃ ἓν μεταλλεῖον, τὸ ὁποῖον νὰ κατέχῃ 10,000 στρέμματα, αὐτὸς βεβαίως θὰ γίνῃ Κροῖσος. Δέκα χιλ. στρέμματα, Κύριοι! Γνωρίζετε ὅλοι τί θὰ εἴπῃ στρέμμα, καὶ γνωρίζετε τί θὰ εἴπῃ 10,000 στρέμματα. Ἀλλ’ εἶναι πλεῖστοι, οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν 50,000 στρέμματα, 60,000, 100,000· ἀλλ’ εἰς τὰς 10,000, θὰ ἦτο εὐτυχὴς ὁ αἰτῶν, ἂν εὕρισκε 5,000 στρέμματα νὰ ἔχωσι μετάλλευμα· αἱ ἄλλαι εἶναι χαμέναι. Κατὰ συνέπειαν, ὅταν ὁ νόμος δίδῃ τὸ δικαίωμα νὰ περιορίσῃς τὰς ἐκτάσεις σου εἰς 10,000 στρέμματα, σοὶ προσφέρει καὶ μίαν ὑπηρεσίαν, διότι σὲ ἀπαλλάσσει ἀπὸ τοῦ νὰ πληρώνῃς χιλιάδας δραχμῶν στρεμματικοὺς φόρους, οἱ ὁποῖοι αὐξάνονται διὰ τοῦ νομοσχεδίου κατὰ 10 λεπτὰ τὸ στρέμμα.

§133Γ. ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ. Σεῖς καταγίνεσθε πῶς ν’ ἀπαλλάξητε τὸν κόσμον νὰ πληρώνῃ φόρους!

§134Β. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἐγὼ λέγω τὴν ἰδέαν μου· λέγω ὅτι, ἐὰν ἐγὼ ἔχω μίαν αἴτησιν διὰ 50,000 ἢ 60,000 στρέμματα, μοὶ δίδει τὸ δικαίωμα τὸ νομοσχέδιον νὰ περιορίσω αὐτὴν εἰς 10,000 στρέμματα.

§135Θ. ΛΕΚΑΣ. Ἀδικεῖται ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐκ τοῦ πρώτου νόμου δικαίωμα νὰ δηλώσῃ περισσότερα στρέμματα.

§136Β. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Μὴ διακόπτετε, διὰ νὰ τελειώσω. Ἕκαστος δύναται νὰ λέγῃ τὴν γνώμην του. Ἐγὼ δὲν λέγω ὅτι ἡ ἰδική σας γνώμη δὲν εἶναι ὀρθή. Ἐγὼ λοιπὸν νομίζω, ὅτι, ἐὰν ἔχω μίαν αἴτησιν διὰ 30,000 ἢ 40,000 ἢ 50,000 στρέμματα, δὲν θὰ κάμω τίποτε ἄλλο παρὰ θὰ στείλω τοὺς ἁρμοδίους ἀνθρώπους νὰ μελετήσωσι τὴν αἴτησίν μου καὶ νὰ περιορίσωσι ταύτην εἰς 10,000· ἐὰν δ’ ἐντὸς τῶν 10,000 στρεμμάτων τύχῃ νὰ εὕρω μετάλλευμα, θὰ γίνω Κροῖσος.

§137Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Δὲν ἐξηντλήθη τὸ θέμα. Ἤθελον νὰ δηλωθῇ τοῦτο, ἂν οἱ ἔχοντες ὑποβάλει αἰτήσεις πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου δι’ ἐκτάσεις μείζονας τῶν 10,000 στρεμμάτων διατηροῦσι διὰ τὰς μείζονας αὐτὰς ἐκτάσεις τὸ δικαίωμα τῆς προτεραιότητος, ἐφ’ ὅσον ἐντὸς τῶν αὐτῶν προθεσμιῶν ὑποβάλλουσιν αἰτήσεις πάντοτε περιοριζομένας ἐντὸς τῶν 10,000 στρεμμάτων.

§138Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Πολὺ καλά· τὸ δέχομαι.

§139ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τότε πῶς θὰ διατυπωθῇ;

§140Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Εἰς τὰ Πρακτικὰ νὰ σημειωθῇ ὅτι, ἐὰν ὁ πρῶτος δηλωτὴς ὑποβάλῃ τοιαύτας κεχωρισμένας δηλώσεις, διατηρεῖ ἐφ’ ὅλων τῶν δηλώσεων αὐτῶν τὴν προτεραιότητα.

§141ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει ἤδη τροπολογία τοῦ κ. Κ. Τοπάλη ἔχουσα οὕτως· «Εἰς τὸ ἄρθρον 4 καὶ ἐδάφιον βʹ μετὰ τὰς λέξεις «ἀποβάλλει πᾶν δικαίωμα» προστίθενται· «Διὰ τὴν Θεσσαλίαν λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν καὶ αἱ ἐπὶ τοῦ Τουρκικοῦ καθεστῶτος δοθεῖσαι αἰτήσεις ἐφ’ ὅσον αὗται ἀπορρέουσιν ἐκ τῆς συμβάσεως περὶ διαρρυθμίσεως τῶν Ἑλληνοτουρκικῶν συνόρων τῆς 11 Μαρτίου 1882». Ἐπ’ αὐτῆς ἔχει τὸν λόγον ὁ κ. Ἀγ. Σλῆμαν.

§142ΑΓ. ΣΛΗΜΑΝ. (Ὅρα Παράρτημα).

§143Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Εἶπον προηγουμένως ὅτι ἡμεῖς δὲν λύομεν τὸ ζήτημα ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἔχουσι κεκτημένα δικαιώματα. Ἡμεῖς θέτομεν τὸν κανόνα ὅτι ὁ πρῶτος δηλωτὴς θὰ γίνηται κύριος τοῦ μεταλλείου. Ἀλλὰ δὲν ἀναλαμβάνομεν τὴν εὐθύνην νὰ λύσωμεν ἡμεῖς ὑπόθεσιν δικαστικὴν ἐνταῦθα, διότι οἱ δηλώσαντες ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ἑλληνικῆς κυριαρχίας λέγουσιν ὅτι ἐκεῖνοι εἶναι οἱ πρῶτοι δηλωταί.

§144ΑΓ. ΣΛΗΜΑΝ. Δὲν τὸ λέγουσιν αὐτό· ἀκριβῶς ἐκεῖ εἶναι τὸ ζήτημα.

§145Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ἐὰν δὲν τὸ λέγωσι, θὰ παραχωρηθῶσιν εἰς τοὺς ἄλλους· οἱ δηλώσαντες ὅμως ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τὴν τουρκικὴν λέγουσιν· «ἡμεῖς εἴμεθα οἱ πρῶτοι». Εἶναι ζήτημα δικαστικῆς κρίσεως· λοιπὸν ἂς ἀφήσωμεν τὰ δικαστήρια νὰ λύσωσι τὴν διαφοράν. Ἡμεῖς θέτομεν τὸν κανόνα, ὅτι θέλει παραχωρηθῆ τὸ μεταλλεῖον εἰς τὸν πρῶτον δηλωτήν· ἂς ἀφήσωμεν τὰ δικαστήρια νὰ λύσωσι τὸ ζήματα τίς εἶναι ὁ πρῶτος δηλωτής. Εἶναι ζήτημα ἀλληλεθνοῦς ἰδιωτικοῦ δικαίου, τὸ ὁποῖον θὰ λύσωσι τὰ δικαστήρια ἐν καιρῷ.

§146ΑΓ. ΣΛΗΜΑΝ. (Ὅρα Παράρτημα).

§147ΑΡ. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ συμφωνῶ, κύριε Πρόεδρε, πρὸς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργός, διότι βεβαίως πάντως θὰ ἐξετασθῇ ἀπὸ τὸ δικαστήριον ποῖον εἶναι τὸ ἐπικρατέστερον δικαίωμα, τὸ δικαίωμα ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ νέου νόμου ἀφ’ ἧς προσηρτήθη ἡ Θεσσαλία εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἢ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσεν ὑπὸ τὸ τουρκικὸν καθεστώς. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔχει δίκαιον.

§148Κ. ΤΟΠΑΛΗΣ. Ἡ τελευταία δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν μὲ καθησυχάζει, ἀρκεῖ νὰ συμπεριληφθῇ αὕτη ἐν τοῖς Πρακτικοῖς, ἐν οἷς νὰ μνημονευθῇ, ὅτι ἡ προτεραιότης ἐπὶ τῶν αἰτήσεων θὰ ἐξετάζηται ὄχι μόνον κατὰ τὸ οἰκεῖον καθεστώς, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ τουρκικὸν καθεστώς. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν μὲ καθησύχαζεν, ὅσον ἀφορᾷ τὰ δικαιώματα τῶν συμπολιτῶν μου, εἶναι, ὅτι ἡ βεβαίωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἤθελε καθιερώσει δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ὁ νόμος οὗτος δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ καθορίσῃ. Ἡ συζήτησις περὶ κεκτημένων ἢ μὴ δικαιωμάτων ἐκ τῆς συνθήκης, εἶναι ὅλως τυπική, ἐνῷ τὸ ζήτημα σήμερον εἶναι καθαρῶς οὐσιαστικόν· καὶ ἐρωτῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν· μήπως ἔχει κεκτημένα δικαιώματα ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ὑπέβαλε κατὰ τὸν πρῶτον νόμον αἴτησιν; Ἐὰν δὲ ἔχωμεν δύο αἰτήσεις, μίαν ἐπὶ Τουρκοκρατίας —καὶ κατὰ τὴν συνθήκην αὕτη ἀναγνωρίζεται — καὶ ἑτέραν κατὰ τὸν Ἑλληνικὸν νόμον, δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ προτιμηθῇ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔχει προτεραιότητα; Τοῦτο ὑπέδειξεν ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ἐννοεῖ ν’ ἀφήτῃ τὰ δικαστήρια ν’ ἀποφασίσωσι τίς τῶν αἰτησάντων ἔχει τὴν προτεραιότητα, καὶ συνεπείᾳ τῆς ἀποφάσεως ταύτης φυσικῶς ὁ ἔχων τὴν προτεραιότητα θὰ προτιμηθῇ. Ἀλλ’ ἐπέμεινα καὶ ἔθεσα τὴν τροπολογίαν ταύτην, κύριε Πρόεδρε, διότι ἐν ἄρθρῳ 27 εἶναι καθιερωμένη μία ἐπιτροπή, ἡ ὁποία δὲν ἔχει γνώσεις δικαστικάς, εἶναι δὲ ἐνδεχόμενον, ἐνῷ τὰ δικαστήρια θὰ κληθῶσι ν’ ἀποφασίσωσι περὶ ἐπιδίκου ζητήματος σπουδαιοτάτου, ὁποῖον εἶναι τοῦτο, εἶναι ἐνδεχόμενον ἐν τῷ μεταξὺ ἡ ἐπιτροπὴ τοῦ ἄρθρου 27 νὰ παραχωρήσῃ τὸ μεταλλεῖον εἰς ἄλλον αἰτήσαντα, ὄχι ἐπὶ τοῦ τουρκικοῦ καθεστῶτος, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ ἑλληνικοῦ καθεστῶτος, ἐν τῷ μεταξὺ δὲ πρὶν τὰ δικαστήρια ἀποφανθῶσι, καὶ γνωρίζομεν μετὰ πόσα ἔτη αἱ δικαστικαὶ ἀποφάσεις ἐκδίδονται, εἶναι ἐνδεχόμενον ὁ λαβὼν τὴν ἄδειαν τῆς ἐκμεταλλεύσεως νὰ προβῇ εἰς ἐργασίας. Ἵνα λοιπὸν προλάβω ὅλα ταῦτα, ἐζήτησα ν’ ἀποδεχθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τὴν τροπολογίαν. Ἀλλ’ ἀφοῦ δὲν παραδέχεται ταύτην, δηλώσας ὅσα ἐδήλωσεν, ἤθελον τὸν παρακαλέσει, ὅπως τὸ ἄρθρον 27 τροποποιήσῃ οὕτως, ὥστε νὰ δύναται ἡ ἐπιτροπὴ νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψιν καὶ ζητήματα δικαστικά. Προσέτι δὲ θὰ τὸν παρακαλέσω νὰ ἐπαναλάβῃ τὴν δήλωσιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν, ἵνα ἀναγραφῇ αὕτη εἰς τὰ Πρακτικά.

§149Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν). Κατὰ τὴν συνθήκην, Κύριοι, ὀφείλομεν νὰ σεβασθῶμεν τὰ κεκτημένα δικαιώματα. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι κεκτημένον δικαίωμα κατὰ τοὺς Ὀθωμανικοὺς νόμους δὲν ὑπάρχει ἐκ μόνης τῆς αἰτήσεως, ὅπως δὲν ὑπάρχει κεκτημένον δικαίωμα καὶ κατὰ τοὺς ἡμετέρους νόμους. Σήμερον θεσπίζομεν ἄλλως. Δὲν δύναμαι ν’ ἀναλάβω τὴν εὐθύνην νὰ εἴπω, ὅτι σήμερον διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν πρόνοιαν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου. Ἴσως πλανῶμαι, ἀλλ’ εἶπον ὅτι τὸ θέμα εἶναι ἀλληλεθνοῦς ἰδιωτικοῦ δικαίου καὶ ἁρμόδιον εἶναι τὸ δικαστήριον νὰ λύσῃ τοῦτο. Ἡμεῖς λέγομεν τοῦτο μόνον, ὅτι τὰ μεταλλεῖα θὰ παραχωρηθῶσιν εἰς τὸν πρῶτον αἰτήσαντα, εἰς δὲ τὸν δηλώσαντα ἐπὶ Τουρκικῆς κυριαρχίας ἀπομένει ἡ δικαστικὴ ὁδός, καὶ εἶναι ἐνδεχόμενον ἡ δικαστικὴ ἐξουσία νὰ εἴπῃ ὅτι πρώτη δήλωσις εἶναι αὕτη. Τίς εἶναι ὁ πρῶτος δηλωτὴς εἰς τὴν εἰδικὴν ταύτην περίπτωσιν, ὅτε ἀμφισβητεῖται ἂν ὑπάρχει δήλωσις; Ἐπ’ αὐτοῦ νομίζω ὅτι ἡμεῖς δὲν πρέπει ν’ ἀποφανθῶμεν. Νομίζω ὅτι σαφέστερον δὲν δύναμαι νὰ διατυπώσω τὴν γνώμην τὴν ὁποίαν ἔχω ἐπὶ τοῦ θέματος.

§150Κ. ΤΟΠΑΛΗΣ. Νομίζω ὅτι δύναται νὰ τεθῇ ἐν τοῖς Πρακτικοῖς τὸ ἑξῆς: «Ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν ὅτι αὕτη ἀφορᾷ εἰς ζητήματα ἀλληλεθνοῦς δικαίου, περὶ τῶν ὁποίων ἁρμόδια εἶναι ν’ ἀποφανθῶσι τὰ δικαστήρια».

§151Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Οὐδεμίαν ἔχω ἀντίρρησιν.

§152ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καὶ οὕτως ἀποσύρετε τὴν τροπολογίαν σας;

§153Κ. ΤΟΠΑΛΗΣ. Μάλιστα. (Ψηφίζεται εἶτα τὸ ἄρθρον 4, ὡς εἶχε τροπολογηθῆ, καὶ ἀναγινώσκεται τὸ ἄρθρον 5).

§154ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τούτου ὑπάρχουσι πολλαὶ τροπολογίαι. Πρώτη ἡ τοῦ κ. Στράτου, ἔχουσα ὡς ἑξῆς: «Ὁ νομάρχης, ἐντὸς δέκα ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ἐπιδόσεως τοῦ σχεδιαγράμματος, αἰτεῖται ἀπ’ εὐθείας παρὰ τοῦ προϊσταμένου τῆς χαρτογραφικῆς ὑπηρεσίας τὴν ἀποστολὴν ἀξιωματικοῦ ἐκ τῶν παρὰ ταύτῃ ἀπεσπασμένων πρὸς ἐξέλεγξιν τῆς ἀκριβείας τοῦ σχεδιαγράμματος ὡς πρὸς τὴν ἔκτασιν καὶ τὰ ὅρια αὐτῶν καὶ ἰδίως ἂν ταῦτα συμπίπτουσι πρὸς προγενεστέραν ἄδειαν ἢ παραχώρησιν. Ἡ ἐξέλεγξις αὕτη συντελεῖται ἐντὸς πεντήκοντα ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ἐπιδόσεως τοῦ σχεδιαγράμματος, δαπάνῃ τοῦ αἰτησαμένου τὴν παραχώρησιν, προκαταβαλλομένῃ εἴς τι τῶν ἐπαρχιακῶν ταμείων κατὰ τὰ διὰ Β. Διατάγματος ὁρισθησόμενα. Ἐντὸς δέκα ἡμερῶν ἀπὸ τῆς εἰς τὴν Νομαρχίαν ὑποβολῆς τῆς ἐκθέσεως ἐξελέγξεως ὁ νομάρχης ὀφείλει νὰ χορηγήσῃ τὴν ἄδειαν πρὸς ἐρεύνας, ἐκτὸς ἐὰν ἐπὶ τοῦ ἰδίου ὑπάρχῃ ἤδη προγενεστέρα ἄδεια ἢ παραχώρησις, ἢ ὑπάρχῃ τις τῶν περιπτώσεων τοῦ μεθεπομένου ἄρθρου 7». Κατὰ τὰ λοιπὰ ὡς ἔχει τὸ ἄρθρον. Ἐν τέλει τοῦ ἄρθρου προστίθενται τὰ ἑξῆς: «Κατὰ τῆς ἐκθέσεως ἐξελέγξεως καὶ τῆς περὶ ἐρευνῶν καὶ ἐγγυήσεων νομαρχιακῆς ἀποφάσεως ἐπιτρέπεται ἔφεσις ἐνώπιον τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐντὸς μηνὸς ἀπὸ τῆς ἐν τῇ «Ἐφημερίδι τῆς Κυβερνήσεως» δημοσιεύσεως τῆς νομαρχιακῆς ἀποφάσεως», Ἡ δευτέρα τροπολογία εἶναι τοῦ κ. Σπ. Δεληγιάννη, βουλευτοῦ ἐκ Κορινθίας, ἔχουσα ὡς ἑξῆς: «Μετὰ τὴν φράσιν «ἐκτὸς ἂν ἐπὶ τοῦ ἰδίου χώρου ὑπάρχῃ προγενεστέρα ἄδεια ἢ παραχώρησις» νὰ τεθῇ ἡ περίοδος «κατὰ τῆς ἀποφάσεως ταύτης τοῦ νομάρχου ἐπιτρέπεται ἔφεσις ἐνώπιον τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργοῦ, ὅστις ἀποφαίνεται ὁριστικῶς ἐπὶ τῇ βάσει ἐκθέσεων δύο ἀξιωματικῶν, ἰδίως ἐκ τῶν ὑπηρετούντων ἢ ὑπηρετησάντων παρὰ τῇ χαρτογραφικῇ ὑπηρεσίᾳ, καὶ κατόπιν τῆς ἐπὶ τόπου μεταβάσεως τούτων δαπάνῃ τοῦ ἐφεσιβάλλοντος συμφώνως τῷ δι’ αὐτῶν κανονιστικῷ Διατάγματι. Ἡ ἔφεσις ὑποβάλλεται ἐντὸς δύο μηνῶν ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῆς ἀποφάσεως τοῦ νομάρχου».

§155Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Διὰ νὰ μὴ παραταθῇ ἡ συζήτησις, δηλῶ ὅτι ἐπὶ τριῶν μόνον ἄρθρων ἔχω ὑποβάλει τροπολογίας καὶ ἐπ’ αὐτῶν καὶ μόνον θὰ συζητήσω. Λοιπὸν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τούτου ὑπέβαλον τροπολογίαν, ἥτις διαιρεῖται εἰς δύο στάδια· τὸ πρῶτον μὲν στάδιον ἀφορᾷ εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς ἐξελέγξεως τῆς ἀκριβείας τῶν σχεδιαγραμμάτων. Κατὰ τὸ νομοσχέδιον τὸ ἀρχικὸν εἶχεν ὁρισθῆ ὅτι τὴν ἐξέλεγξιν τῶν σχεδιαγραμμάτων θὰ ἐκτελέσῃ ὁ ἐγγύτερον δημόσιος μηχανικός. Κατὰ τὴν βʹ ἀνάγνωσιν τοῦτο ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ ὡρίσθη ὅτι ἐπιθεωρητὴς θέλει προβῆ εἰς τὴν ἐξέλεγξιν. Ἀλλ’ ὁ ἐπιθεωρητὴς τῶν μεταλλείων, ὡς παρετήρησα καὶ κατὰ τὴν βʹ συζήτησιν, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπαρκέσῃ, προκειμένου περὶ ἀμέσου ἐξελέγξεως συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 4 χιλιάδος καὶ πλέον αἰτήσεων παραχωρήσεως, γενομένων κατὰ τὸν προϋφιστάμενον νόμον. Ὁ ἐπιθεωρητὴς θὰ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἐλέγχῃ τὴν μεταλλευτικὴν ἐργασίαν, νὰ ἐλέγξῃ τὰ τῆς διαδικασίας τῶν παραχωρήσεων καὶ νὰ ἐλέγξῃ τὰς αἰτήσεις τὰς μέχρι τοῦδε ὑποβεβλημένας. Τί πρῶτον θὰ πράξῃ ὁ ἐπιθεωρητὴς οὗτος; Εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβληθῇ οὗτος εἰς περιηγητὴν ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα σύμπασαν πρὸς ἐξέλεγξιν τῶν σχεδιαγραμμάτων; Θέλει προβῆ εἰς ἀποστολὴν ἐργοδηγῶν, ἀκριβῶς δὲ τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἠθέλησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ διορθώσῃ ἢ ν’ ἀποφύγῃ, τοῦτο θέλει ἐκτελεῖσθαι ἕνεκα τῆς ἀνεπαρκείας τοῦ ἐπιθεωρητοῦ. Λοιπὸν προέτεινον τροπολογίαν, καθ’ ἣν ἡ ἐξέλεγξις τῆς ἀκριβείας τῶν σχεδιαγραμμάτων τούτων ν’ ἀνατεθῇ εἰς τοὺς παρὰ τῇ χαρτογραφικῇ ὑπηρεσίᾳ ἀξιωματικούς, διότι οὗτοι, κατ’ ἐμὴν γνώμην, καὶ κῦρος καὶ ἱκανότητα μείζονα ἔχουσι διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ὑπηρεσίας ταύτης ἀπὸ τοὺς διαφόρους μηχανικοὺς τοῦ Δημοσίου, ἰδιαίτατα δὲ ἀπὸ τοὺς ὑπομηχανικούς, διότι εἶναι ἐπιτηδειότεροι ὅπως προβῶσιν εἰς τὴν ἐξέλεγξιν ταύτην, εἶναι δὲ καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν μέγας καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ συντελεσθῇ ἡ ἐργασία ἀκριβέστερον. Νομίζω λοιπόν, κύριε Πρόεδρε, ὅτι διὰ τῆς τροπολογίας ταύτης θέλει ἐξασφαλισθῆ ἡ ἐξέλεγξις τῶν σχεδιαγραμμάτων, μετὰ κύρους καὶ ἱκανότητος γινομένη. Τὸ δεύτερον στάδιον τῆς τροπολογίας μου ἀφορᾷ εἰς τὸν καθορισμὸν τοῦ δικαιώματος τῶν ἐφέσεων, διότι ὀφείλομεν νὰ μὴ ἀφήσωμεν τὸν νομάρχην ἐλεύθερον περὶ τὴν παροχὴν τῶν ἀδειῶν τῶν ἐρευνῶν. Νομίζω ὅτι ἡ πρᾶξις τοῦ νομάρχου εἶναι διοικητική, ἀλλὰ παρέχει δικαιώματα τόσα, ὥστε ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ ἔχῃ δικαίωμα ἐπὶ τῆς τοιαύτης αὐτοῦ πράξεως. Καὶ διὰ τοῦτο θεωρῶ ὀρθὸν ἵνα παράσχωμεν τὸ δικαίωμα τῆς ἐφέσεως εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν. Πρὸς τοῦτο λοιπὸν ὁλόκληρον τὸ ἄρθρον 5, ὡς διεσκεύασα αὐτὸ εἰς τὴν τροπολογίαν μου, περιλαμβάνει ταῦτα, παρακαλῶ δὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ μὴ ἀποκρούσῃ τὰς τροπολογίας μου ταύτας, αἵτινες σκοπὸν ἔχουσι τὴν ἐξασφάλισιν τῆς δικαιοσύνης ἐν τῷ νομοθετήματι.

§156ΜΙΧ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Τὸ ἄρθρον, ὡς διετυπώθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐν τῷ πρώτῳ αὐτοῦ μέρει ἔχει κατὰ τὴν γνώμην μου καλῶς, διότι φρονῶ ὅτι οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσι πρὸς τὸ προκείμενον ζήτημα οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς χαρτογραφικῆς ὑπηρεσίας, διότι οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς ὑπηρεσίας ταύτης ἔχουσιν ὑψηλότερα καθήκοντα, εἰς ἃ δέον ν’ ἀσχοληθῶσιν· ἐὰν δὲ εἶναι πολλά, ἂς ἐπανέλθωσιν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ στρατοῦ, ὅπου, ὅταν αὐξήσωμεν τὸν στρατόν, θὰ ἔχωμεν ἀνάγκην αὐτῶν. Ἐὰν τυχὸν ὑπάρχῃ ἀνεπάρκεια ἑνὸς ἐπιθεωρητοῦ, νὰ προστεθῇ ἄλλος μηχανικός, ὑπάρχουσι δὲ τόσοι ἀξιωματικοὶ πλεονάζοντες ἐν Ἑλλάδι, ὥστε δύναται νὰ προστεθῇ τοιοῦτος. Φρονῶ λοιπόν, ὅτι ἔχει ἄδικον ὁ κ. συνάδελφος καὶ ὅτι οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσιν οἱ ἀξιωματικοί. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ δεύτερον μέρος, καὶ ἐγὼ συμφωνῶ, ὅτι ὁ πρῶτος βαθμὸς τῆς ἀποφάσεως τοῦ νομάρχου δέον νὰ ὑπόκειται εἰς ἔφεσιν ἐνώπιον τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν. Δύνασθε δὲ νὰ ὁρίσητε παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ τῶν Ἐσωτερικῶν ἕνα ὀρυκτολόγον, ἕνα μηχανικόν...

§157Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Νὰ κάμωσι τί;

§158ΜΙΧ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ὅταν θέλῃ ὁ Ὑπουργὸς νὰ ἐξελέγξῃ, νὰ ἐρωτᾷ αὐτούς.

§159Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἐὰν εἴχετε ἀναγνώσει τὴν τροπολογίαν μου, θὰ ἐβλέπετε ὅτι καθορίζω καὶ μεταλλευτικὸν συμβούλιον, τὸ ὁποῖον νὰ γνωρίζῃ ὅλα τὰ πράγματα, καὶ τοῦτο, ἵνα μὴ μένῃ ὁ Ὑπουργὸς ἐκτεθειμένος πάντοτε εἰς πιέσεις.

§160ΣΠ. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Χωρὶς νὰ θέλω νὰ ἐπιρρίψω μομφὴν κατ’ οὐδενός, ὑποστηρίζω τὴν τροπολογίαν τοῦ συναδέλφου κ. Στράτου, διότι ὄντως οἱ μόνοι κατάλληλοι, οἱ μόνοι δυνάμενοι εὐσυνειδήτως νὰ ἐκτελέσωσι τὴν ὑπηρεσίαν αὐτὴν εἶναι οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς χαρτογραφικῆς ὑπηρεσίας. Τοῦτο δέ, ὄχι διότι δὲν εἶναι ἔντιμοι οἱ ἄλλοι ὑπάλληλοι, ἀλλὰ δὲν ἔχουσι τὸν ἀπαιτούμενον χρόνον, δὲν ἔχουσιν ἴσως καὶ τὰς ἀπαιτουμένας γνώσεις, τὰς ὁποίας ἔχουσιν οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς χαρτογραφικῆς ὑπηρεσίας ἕνεκα τῆς εἰδικῆς ἐργασίας, εἰς τὴν ὁποίαν καταγίνονται πρὸ δεκάδων ἐτῶν. Παρακαλῶ λοιπὸν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ δεχθῇ τὴν ὀρθοτάτην τροπολογίαν τοῦ κ. Στράτου.

§161Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Θ’ ἀναγκασθῶ νὰ φέρω ἔγγραφα, τὰ ὁποῖα ἔχω καὶ ἐκ τῶν ὁποίων ὡρμήθην νὰ ὑποβάλω τὴν τροπολογίαν αὐτήν, δι’ ὧν πιστοποιεῖται συμμετοχὴ νομομηχανικῶν εἰς μεταλλεῖα.

§162Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Θὰ σᾶς παρακαλέσω.

§163Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Θὰ σᾶς τὰ φέρω εἰς τὸ Ὑπουργεῖον.

§164ΑΓ. ΣΛΗΜΑΝ. (Ὅρα Παράρτημα).

§165ΣΠ. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Καὶ ἡμεῖς θέλομεν περισσότερον ὑμῶν ἀσπίλους τοὺς ἀξιωματικοὺς τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ ὡς τοιούτους τοὺς θεωροῦμεν. Ἀκριβῶς λοιπόν, ἐπειδὴ οὗτοι εἶναι ἄσπιλοι, πρέπει ν’ ἀναλάβωσιν αὐτοὶ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτήν, οἱ ὁποῖοι θὰ προστατεύσωσι συμφέροντα μεγάλα τῶν πολιτῶν.

§166ΑΘ. Τ. ΜΠΑΣΙΑΣ. Ἐπειδὴ λαμβάνει μεγάλας διαστάσεις ἡ συζήτησις, προτείνω ὅπως παραπεμφθῇ, ἵνα μελετηθῇ καλλίτερον, εἰς μίαν ἐπιτροπὴν τὸ νομοσχέδιον τοῦτο.

§167Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἐκ τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Βουλευτοῦ Βάλτου καθὼς καὶ τῆς τοῦ κ. Βουλευτοῦ Κορινθίας ἀποδέχομαι βεβαίως εὐχαρίστως τὸ δεύτερον αὐτῶν μέρος, τὸ νὰ ὑπάρχῃ ἔφεσις ἐνώπιον τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, διότι εἶναι πολὺ πιθανὸν νὰ νομίσωσιν οἱ πολῖται ὅτι ἀδικοῦνται ὑπὸ τῆς ἀποφάσεως τοῦ νομάρχου. Ὅσον ἀφορᾷ ὅμως εἰς τὸ ἄλλο μέρος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδεχθῶ οὕτως ἀπολύτως· ἴσως θὰ τὸ ἐδεχόμην ἐπικουρικῶς. Νὰ εἶναι μὲν ἁρμόδιος ὁ ἐπιθεωρητὴς νὰ ἐξελέγξῃ, ἀλλὰ ν’ ἀφήσωμεν εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐὰν ὑπάρχῃ σπάνις μηχανικῶν, νὰ δύναται νὰ προσφεύγῃ ὄχι καὶ εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς χαρτογραφικῆς ὑπηρεσίας, ὅμως ν’ ἀναμίξωμεν τοὺς ἀξιωματικοὺς τούτους ὡς ἀναγκαίους, ἀλλὰ ν’ ἀφήσωμεν εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν τὸ δικαίωμα τοῦτο. Ὑποθέσατε ὅτι ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν θεωρεῖ ἓν μέτρον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶναι ἀνθρώπινα τὰ πράγματα — δυνατὸν νὰ δυσπιστήσῃ πρὸς τὴν γενομένην ἔρευναν ὑπὸ τῶν ὑπαλλήλων αὐτοῦ· νὰ εἶναι δυνατὸν εἰς ἐξαιρετικὰς τοιαύτας περιστάσεις νὰ προσφεύγῃ εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς χαρτογραφικῆς ὑπηρεσίας. Ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ θέσωμεν ὡς κανόνα ὅτι αὐτοὶ καὶ μόνοι εἶναι ἁρμόδιοι πρὸς τοῦτο, διότι δὲν πρέπει ν’ ἀπασχολῶμεν τοὺς ἀξιωματικοὺς ἐκ τοῦ κυρίου αὐτῶν ἔργου. Ἐὰν ὁ κ. Βουλευτὴς Βάλτου δέχηται τὴν γνώμην μου, ὑποθέτω ὅτι θὰ τελειώσῃ πολὺ ταχέως ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τούτου.

§168Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Πῶς θὰ τὸ διατυπώσητε; Ὁ ἐπιθεωρητής, κύριε Ὑπουργέ, νὰ μὴ ἀποστέλλῃ ἐργοδηγούς.

§169ΜΙΧ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Παρακαλῶ νὰ εἶναι ἐν τῷ νόμῳ συγκεκριμένον τὸ πρόσωπον, διότι, ἂν πρόκειται νὰ ἐκλέγηται ἀπὸ τὸν Ὑπουργόν, πιθανὸν νὰ γεννηθῶσι σκάνδαλα.

§170Β. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Νὰ εἴπωμεν τὰ ὀνόματα;

§171ΜΙΧ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ὄχι. Νὰ εἴπωμεν «ὁ ἁρμόδιος»· δηλαδή, ἂν εἶναι ἁρμόδιος ὁ τμηματάρχης τοῦ γεωμετρικοῦ τμήματος ἢ ὁ ὀρυκτολόγος τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν. Ὡρισμένον πρόσωπον. Νὰ μὴ ἐκλέγηται τοῦτο ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν θέλομεν νὰ δώσωμεν εὐθύνην.

§172Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Τὸ ἄρθρον θὰ τροποποιηθῇ ὡς ἕπεται: «Ἄρθρον 5. Ὁ νομάρχης ἐντὸς 60 ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ὑποβολῆς τοῦ σχεδιαγράμματος παραγγέλλει τὸν ἐπιθεωρητὴν τῶν μεταλλείων ἢ ἀξιωματικοὺς τῆς χαρτογραφικῆς ὑπηρεσίας, ὁριζομένους ὑπὸ τοῦ προϊσταμένου τῆς χαρτογραφικῆς ὑπηρεσίας αἰτήσει τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, νὰ ἐξελέγξωσι τὴν ἀκρίβειαν τοῦ σχεδιαγράμματος, ὡς πρὸς τὴν ἔκτασιν καὶ τὰ ὅρια αὐτοῦ καὶ ἰδίως ἂν ταῦτα συμπίπτουσι πρὸς προγενεστέραν ἄδειαν ἢ παραχώρησιν, ὀφείλει δὲ νὰ χορηγήσῃ τὴν ἄδειαν πρὸς ἐρεύνας, ἐκτὸς ἐὰν ἐπὶ τοῦ ἰδίου χώρου ὑπάρχῃ ἤδη προγενεστέρα ἄδεια ἢ παραχώρησις, ἢ ὑπάρχῃ τις τῶν περιπτώσεων τοῦ μεθεπομένου ἄρθρου 7. Διὰ τοῦ ἐγγράφου τῆς ἀδείας ὁρίζεται ὑπὸ τοῦ νομάρχου καὶ ἡ ἐγγύησις, ἣν ὁ ἐρευνῶν ὀφείλει νὰ καταθέσῃ, ὅπως δι’ αὐτῆς ἐξασφαλισθῇ ἀποζημίωσις τοῦ ἰδιοκτήτου ἢ τῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ ἀκινήτου διὰ πᾶσαν ἐκ τῆς ἐρεύνης ἐπελευσομένην τῷ ἀκινήτῳ ζημίαν κατὰ τὸ ἄρθρον 10. Ἡ ἐγγύησις ὁρίζεται ἀπὸ δρ. 100 μέχρι 1000 κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ νομάρχου, λαμβάνοντος ὑπ’ ὄψιν κατὰ τὸν προσδιορισμὸν τοῦ ποσοῦ τὴν ἔκτασιν καὶ ἀξίαν τοῦ αἰτουμένου πρὸς ἔρευναν χώρου». Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὸ δεύτερον μέρος, δέχομαι τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Βουλευτοῦ ἐκ Βάλτου. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 5, ὡς ἐτροποποιήθη, ἀπορριπτομένης τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Σπ. Δεληγιάννη, εἶτα δὲ ἀναγινώσκονται καὶ γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 6 καὶ 7).

§173ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 8 (ἀναγινώσκεται). Ὑπάρχει τροπολογία τοῦ κ. Στράτου, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἑξῆς: «Πᾶσα νομαρχιακὴ ἀπόφασις ἀφορῶσα εἰς παροχὴν ἢ ἄρνησιν ἀδείας ἐρεύνης δημοσιεύεται ἐν τῇ Ἐφημερίδι τῆς Κυβερνήσεως ἐντὸς μηνὸς ἀπὸ τῆς ἐκδόσεώς της, ἰσχύει δ’ ἡ ἄδεια ἐρεύνης ἐπὶ δύο ἔτη, ἀφ’ ἧς οὕτω δημοσιευθῇ». Κατὰ τὰ λοιπὰ ὡς ἔχει τὸ ἄρθρον. Προστίθεται ἐν τέλει: «Κατὰ τῆς ἀρνητικῆς ἀποφάσεως τοῦ νομάρχου καὶ τῆς γνωμοδοτήσεως τοῦ ἐπιθεωρητοῦ τῶν μεταλλείων ἐπιτρέπεται ἔφεσις ἐνώπιον τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν ἐντὸς δέκα ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ἐν τῇ Ἐφημερίδι τῆς Κυβερνήσεως δημοσιεύσεως τῆς νομαρχιακῆς ἀποφάσεως».

§174Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Δέχομαι τὴν τροπολογίαν. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 8, ὡς ἐτροποποιήθη, εἶτα δὲ ἀναγινώσκονται καὶ γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 9 καὶ 10).

§175ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 11 (ἀναγινώσκεται).

§176Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ μίαν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν θεωρῶ δικαιοτάτην. Προβλέπει αὕτη περὶ τῆς ἐγγυήσεως, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ καταθέσῃ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ λάβῃ τὴν ἄδειαν, διότι, ἐὰν εἶναι ὁ ἰδιοκτήτης τῆς γῆς, δὲν πιστεύω νὰ ὑπάρχῃ ἀνάγκη νὰ καταθέσῃ ἐγγύησιν. Ἡ τροπολογία μου ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἡ κατάθεσις τῆς ἐγγυήσεως δὲν ἀπαιτεῖται, ὅταν ὑπάρχῃ συμβολαιογραφικὴ συναίνεσις περὶ ἐνάρξεως ἐργασίας τοῦ ἰδιοκτήτου τῆς γῆς». (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 11, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Καλογεροπούλου. Εἶτα ἀναγινώσκονται καὶ γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 12–14).

§177ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 15 (ἀναγινώσκεται).

§178Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ἔχει παραλειφθῆ εἰς τὴν δευτέραν παράγραφον ἡ φράσις «ἐπὶ ποινῇ ἀκυρότητος», μετὰ τὸ «ἡ ἀναφορὰ πρέπει νὰ διαλαμβάνῃ». (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 15, ὡς ἐτροποποιήθη, εἶτα δὲ ἀναγινώσκεται καὶ γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 16).

§179ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 17 (ἀναγινώσκεται). Ὑπάρχει τροπολογία τοῦ κ. Νέγρη ἔχουσα ὡς ἑξῆς: «Εἰς τὸ τέλος τοῦ τελευταίου ἐδαφίου τίθενται ἀντὶ τῶν λέξεων «ὡς μὴ μεταλλεύσιμος ἔκτασις» τὰ ἑξῆς· «ὡς μὴ παραχωρητέα ἐπὶ παντελεῖ ἀνυπαρξίᾳ μεταλλεύματος ἔκτασις».

§180Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Εἶναι τῆς αὐτῆς φύσεως μὲ τὴν ἄλλην τὴν ὁποίαν ἐδέχθη ἡ Βουλή.

§181Γ. ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ. Εἰς τὴν πρώτην παράγραφον λέγει: «Ἡ προκήρυξις δημοσιεύεται δι’ ἐξόδων τοῦ ἐνδιαφερομένου μετὰ τῆς ἐκθέσεως τοῦ ἐπιθεωρητοῦ ἔν τινι ἡμερησίᾳ ἐφημερίδι τῆς πρωτευούσης τοῦ Κράτους». Ἐδῶ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ τὴν προσθήκην «τῇ ἐκλογῇ τοῦ αἰτοῦντος», διότι ἐπιβάλλεται μεγάλη φορολογία εἰς τὸν αἰτοῦντα, ὅταν ὁρίζηται νὰ δημοσιευθῇ ἡ προκήρυξις εἰς τὴν «Ἀκρόπολιν» ἢ τὴν Α ἢ τὴν Β ἐφημερίδα.

§182Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Τότε τῇ ἐγκρίσει τοῦ νομάρχου, διότι ἠμπορεῖ νὰ εἶναι μία ἐφημερίς.

§183Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Βεβαίως, διότι εἶναι ὁ «Κῆρυξ», ὁ ὁποῖος παρὰ τὸ ὄνομά του ἀποκρύπτει ὅλα τὰ ὀνόματα.

§184Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ὥστε κατ’ ἐντολὴν τοῦ αἰτοῦντος καὶ ἐγκρίσει τοῦ νομάρχου. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 17, ὡς ἐτροποποιήθη).

§185ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 18 (ἀναγινώσκεται). Ὑπάρχει τροπολογία τοῦ κ. Μαυρομαρᾶ.

§186Θ. ΜΑΥΡΟΜΑΡΑΣ. Παραιτοῦμαι.

§187ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει ἑτέρα τροπολογία τοῦ κ. Σπ. Δεληγιάννη ἔχουσα ὡς ἑξῆς· «Ἐν τῷ ἄρθρῳ 18 μετὰ τὸ 2 ἐδάφιον προστίθενται τὰ ἑξῆς: «Κατὰ τῆς ἐκθέσεως ἢ ἀποφάσεως ταύτης ἐπιτρέπεται ἔφεσις ἐνώπιον τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργοῦ καὶ ἐφαρμόζονται αἱ διατάξεις τοῦ ἐδαφίου 1 τοῦ παρόντος ἄρθρου».

§188Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἐὰν ἡ τροπολογία τοῦ κ. Βουλευτοῦ Κορινθίας γίνῃ δεκτὴ ὡς ἔχει, οὐδεμίαν ἔννοιαν ἔχει, διότι δὲν πρόκειται περὶ ἀποφάσεως, ἀλλὰ περὶ πραγματογνωμοσύνης. Κατὰ τῆς πραγματογνωμοσύνης ταύτης ἐπιτρέπεται ἔφεσις. Τοῦτο ἐννοεῖ καὶ πρέπει νὰ διορθωθῇ· ἄλλως δὲν ἔχει ἔννοιαν.

§189Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Νὰ διορθωθῇ. (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 18, ἀπορριφθείσης τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Σπ. Δεληγιάννη. Γίνονται εἶτα δεκτὰ τὰ ἄρθρα 19–23).

§190ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 24 (ἀναγινώσκεται). Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τούτου ὑπάρχει τροπολογία τοῦ κ. Κ. Παπαμιχαλοπούλου, καθ’ ἣν προστίθενται τὰ ἑξῆς: «Τὸ Β. Δ. τῆς παραχωρήσεως θεωρεῖται ὡς μὴ γενόμενον μηδὲ δημοσιευθὲν ἐνόσῳ τὸ μεταλλεῖον δὲν εἶναι προσηκόντως μεταγεγραμμένον· συνεπῶς τὸ μεταλλεῖον εἶναι ἐλεύθερον». (Ἀπορρίπτεται ἡ τροπολογία τοῦ κ. Παπαμιχαλοπούλου καὶ ψηφίζεται τὸ ἄρθρον 24 ὡς ἔχει). Ἄρθρον 25 (ἀναγινώσκεται).

§191Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 25 ὑπάρχουσι πολλὰ σφάλματα, τὰ ὁποῖα διορθοῦνται δι’ αὐτῆς τῆς τροπολογίας, τὴν ὁποίαν σᾶς παραδίδω.

§192ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Ἡ τροπολογία ἔχει ὡς ἑξῆς: «Μετὰ τὴν ὑπογραφὴν τοῦ Β. Διατάγματος καὶ πρὸ τῆς δημοσιεύσεως αὐτοῦ προσκαλεῖται ὁ μεταβιβάζων νὰ καταβάλῃ εἰς τὸ Δημόσιον τέλος ἐπὶ πωλήσεως ἢ ἀνταλλαγῆς ἴσον πρὸς τὸ δέκατον τῆς τιμῆς τοῦ μεταλλείου. Ἐπὶ ἐκμισθώσεως καταβάλλεται ὑπὸ τοῦ ἐκμισθωτοῦ κατ’ ἔτος 11% ἐπὶ τοῦ ἐνοικίου ἐκπιπτομένου ἀπὸ τὴν κατὰ τὸ ἄρθρον 36, ἐδάφ. βʹ καὶ γʹ, φορολογητέαν πρόσοδον· ἐκ τοῦ ἐπὶ τοῦ ἐνοικίου τέλους τὸ 1% διατίθεται ὑπὲρ τοῦ ταμείου τῶν μεταλλευτῶν. Ἐπὶ δωρεᾶς εἰς πρόσωπα ἔχοντα ἀπωτέραν τοῦ δευτέρου βαθμοῦ συγγένειαν ἢ μηδαμῶς συγγενεύοντα καταβάλλεται τέλος δραχμῶν δύο δι’ ἕκαστον στρέμμα. Ἂν μὴ καταβληθῇ τὸ τῆς πωλήσεως ἢ τῆς ἀνταλλαγῆς τέλος, δὲν δημοσιεύεται οὐδὲ ἐκτελεῖται τὸ Διάταγμα τῆς μεταβιβάσεως. Πρὸς ὑπολογισμὸν τῆς τιμῆς τῆς πωλήσεως τοῦ μεταλλείου, ἢ τῆς ἀξίας αὐτοῦ ἐπὶ ἀνταλλαγῆς, ἀφαιρεῖται ἡ ἀξία τῶν κατὰ τὸ ἄρθρον 36, ἐδάφ. βʹ, πρώτων ἐγκαταστάσεων. Ὁ προσδιορισμὸς τῆς τιμῆς τῆς πωλήσεως ἢ τῆς ἀξίας ἐπὶ ἀνταλλαγῆς γίνεται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν». Τώρα ὁ κ. Ν. Καλογερόπουλος προτείνει νὰ προστεθῇ καὶ ἐδάφιον δʹ. ἔχον οὕτως: «αἱ μέχρι τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου διὰ δημοσίου ἐγγράφου συνωμολογημέναι μεταβιβάσεις καὶ μισθώσεις μεταλλείων δὲν ὑπόκεινται εἰς τὸ κατὰ τὸ ἄρθρον τοῦτο τέλος». (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 25, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τοῦ κ. Ν. Καλογεροπούλου. Ἐπίσης τὰ ἄρθρα 26 καὶ 27, ὡς ἔχουσι). Ἄρθρον 28 (ἀναγινώσκεται). Εἰς τὸ ἄρθρον 28 ὑπάρχει τροπολογία τοῦ κ. Νέγρη, ἔχουσα οὕτω: Μετὰ τὸ τέλος ὁλοκλήρου τοῦ ἄρθρου προστίθενται· «Ἡ παρεχομένη ὑπὸ τοῦ ἄρθρου διετὴς προθεσμία πρὸς ἔναρξιν τῆς ἐκμεταλλεύσεως διὰ τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν πρὸ τοῦ νόμου γενομένων παραχωρήσεων λογίζεται ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου τούτου». (Ἡ τροπολογία αὕτη συναινέσει τῆς Βουλῆς γίνεται δεκτή). Ἑτέρα τροπολογία εἶναι ἡ τοῦ κ. Μαυρομαρᾶ.

§193Θ. ΜΑΥΡΟΜΑΡΑΣ. Τὴν ἀποσύρω, κ. Πρόεδρε.

§194Γ. ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ, τὸν λόγον.

§195ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τίνος;

§196Γ. ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ. Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 28. Ἤθελον παρακαλέσει τὸν κ. Ὑπουργὸν εἰς τὴν ἑξῆς αὔξησιν τῆς προθεσμίας. Ἐδῶ λέγει: «Ἐὰν ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ μεταλλείου ἀπρακτήσῃ ἐπὶ δύο ἔτη ἀπὸ τῆς παραχωρήσεως ἢ ἐργάζηται ἀνεπαρκῶς κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ ἐπιθεωρητοῦ ἢ καὶ μετέπειτα διακόψῃ τὴν ἐκμετάλλευσιν ἐπὶ ἓν ἔτος, προσκαλεῖ αὐτὸν ὁ ἐπιθεωρητὴς νὰ ὑποβάλῃ ἐντὸς προθεσμίας ἑνὸς μηνὸς τοὺς λόγους τῆς ἀπραξίας ἢ διακοπῆς ἢ ἀνεπαρκοῦς ἐργασίας. Ἐὰν ὁ κύριος τοῦ μεταλλείου σιωπήσῃ ἢ ὑποβάλῃ λόγους κρινομένους ὑπὸ τοῦ ἐπιθεωρητοῦ ἀνυποστάτους καὶ μὴ ἀποχρῶντας, προσκαλεῖται ὑπ’ αὐτοῦ ἐκ νέου, ἵνα ἐντὸς ἔτους προβῇ εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν. Ἐὰν δὲ καὶ οὕτω παρέλθῃ ἔτος ἐν ἀπραξίᾳ, ὁ ἐπιθεωρητὴς ἀναφέρει περὶ τούτων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅπερ μετὰ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν προκαλεῖ τὸ Β. Διάταγμα τῆς ἐκπτώσεως ἀπὸ τοῦ μεταλλείου, ἐὰν κρίνῃ ἀποχρῶντας τοὺς λόγους τῆς προτεινομένης ἐκπτώσεως». Νομίζω, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι ἡ προθεσμία αὐτὴ εἶναι πολὺ σύντομος.

§197Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Μάλιστα. Ἀποδέχομαι μίαν αὔξησιν κατὰ ἓν ἔτος.

§198Γ. ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ. Ὄχι, κύριε Ὑπουργέ. Νὰ τὸ κάμητε πέντε ἔτη. Νὰ σᾶς ἀναπτύξω καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ τὸ πράξητε. Τὸ μεταλλεῖον τῆς Ἑρμιόνης παρεχωρήθη κατὰ τὸ 1873· ἐτέθη δὲ εἰς ἐνέργειαν πότε; Τῷ 1902, ἤτοι μετὰ τριάκοντα ἔτη. Διατί τοῦτο; Διότι οὔτε κεφάλαια ὑπάρχουσιν οὔτε οἱ ἄνθρωποι οἱ ἁρμόδιοι ν’ ἀναλάβωσι τὰς τοιαύτας ἐργασίας. Οἱ ἐνταῦθα ἀναλαμβάνοντες τοιαύτας ἐργασίας εἶναι τέσσαρες ἢ πέντε. Λοιπὸν αὐτοὶ ἔχουσιν ἐπιβαρυνθῆ μὲ τόσην ἐργασίαν, ὥστε ἀποκρούουσι πᾶσαν νέαν. Συνεπῶς πρέπει νὰ ἔχῃ μίαν προθεσμίαν ὁ δηλωτής, ὁ κύριος τοῦ μεταλλείου, νὰ προσφεύγῃ καὶ εἰς ξένους ἐρευνητὰς καὶ διὰ τοῦτο τῷ χρειάζεται καὶ χρῆμα ἀλλὰ καὶ χρόνος. Εἶναι δικαία ἡ σύστασις, τὴν ὁποίαν κάμνω πρὸς ὑμᾶς, καὶ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὴ ἐπιμείνητε.

§199Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Εἰς τὸν Πρωσσικὸν νόμον δὲν ὑπάρχει καμμία προθεσμία καὶ ὅτε συνεζητοῦμεν τὸ νομοσχέδιον ἐν τῇ ἐπιτροπῇ, ὁμολογῶ ὅτι ἐγὼ ἤθελον νὰ τηρήσωμεν τὸν Πρωσσικὸν νόμον, ἀλλ’ οἱ συνάδελφοί μου ἐνόμισαν ὅτι ἔπρεπε νὰ χωρισθῶσι. Λοιπὸν ἐγὼ συμφωνῶ πληρέστατα καὶ πέντε ἔτη καὶ περισσότερα νὰ γίνῃ.

§200Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Εἰς χώρας, ὅπου σπανίζουσι τὰ κεφάλαια, βεβαίως· ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἐν Ἑλλάδι σήμερον τὰ κεφάλαια δὲν εἶναι τόσῳ σπάνια καὶ καλὸν εἶναι νὰ ἔλθωμεν εἰς συμβιβασμόν τινα καὶ νὰ περιορισθῶμεν εἰς μίαν Ὀλυμπιάδα, ἤτοι τετραετίαν.

§201Γ. ΠΟΛΥΓΕΝΗΣ. Σᾶς ὁμιλῶ ἐν εἰλικρινείᾳ· ἐπὶ λόγῳ τιμῆς· μὴ ἐπιμένετε, κύριε Ὑπουργέ.

§202Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ἐὰν ἴδωμεν ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου ὅτι ἡ προθεσμία εἶναι μικρά, ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία δύναται νὰ τὴν ἐκτείνῃ. Ἂς δοκιμάσωμεν λοιπὸν τὴν τετραετίαν.

§203ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον 28, ὡς ἐτροποποιήθη, παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη.

§204Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μου τροπολογίαν πότε.

§205Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Βεβαίως.

§206ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 29 (ἀναγινώσκεται). (Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 29, ὡς καὶ τὸ ἄρθρον 30). Ἄρθρον 31 (ἀναγινώσκεται). Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 31 ὑπάρχουσι πολλαὶ τροπολογίαι.

§207Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Ἐγὼ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μᾶς εἴπῃ ἂν ἔχει ὁ ἴδιος τροπολογίαν, πρὶν ἀναγνωσθῶσιν αἱ ἕτεραι.

§208Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ὄχι. Οὐδεμίαν ἔχω ἐπ’ αὐτοῦ.

§209Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Ἐγὼ ἔχω πλήρη διασκευὴν τοῦ ἄρθρου.

§210ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Στράτε, ἐγὼ θ’ ἀφήσω τὴν τροπολογίαν σας τελευταίαν, ἐπειδὴ εἶναι μακροσκελής.

§211Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Πολὺ καλά.

§212ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπόν, Κύριοι, ὑπάρχει πρῶτον τροπολογία τοῦ κ. Νέγρη, ἔχουσα οὕτως· Ἄρθρον 31. Μετὰ τὸ πρῶτον ἐδάφιον τίθεται ἕτερον, ἔχον οὕτως: «ἂν ὅμως μετάλλευμά τι ἐκ τῶν συναπαντωμένων μὲ τὸ κύριον μετάλλευμα εἶναι ἤδη παρακεχωρημένον εἰς ἕτερον ἰδιοκτήτην, ὀφείλει ὁ ἐξορρύττων καὶ ἀποχωρίζων αὐτὸ νὰ τὸ θέτῃ εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ ἔχοντος τὴν παραχώρησιν αὐτοῦ μετὰ τὴν ἀπόληψιν τῶν δαπανῶν ἐξορύξεως καὶ ἀποχωρισμοῦ». Ὁ κ. Νέγρης ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 31 ἔχει τὸν λόγον.

§213Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Θὰ παρατηρήσω πρῶτον εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν ὅτι ἀναφέρεται τὸ ἄρθρον 31 εἰς τὸ ἄρθρον 1 διὰ τῶν ἑξῆς φράσεων· «περὶ ὧν μνεία γίνεται ἐν τῷ ἄρθρῳ 1, ἐδαφ. δʹ», καὶ «διὰ τὰς ἐν ἄρθρῳ 1, ἐδαφ. βʹ καὶ γʹ, ἀναφερομένας ὕλας». Ἀλλὰ δυστυχῶς, ἂν ἀνατρέξωμεν εἰς τὸ ἄρθρον 1, θὰ ἴδωμεν ὅτι τὸ ἄρθρον 31 δὲν ἀναφέρεται εἰς τὰ ἐδάφια τοῦ ἄρθρου 1, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουσιν ἐπίσης, ἀλλ’ εἰς τὰς παραγράφους τοῦ ἄρθρου 1. Τὸ ἄρθρον 31 ὁμιλεῖ περὶ ἐδαφίων, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ ὁμιλῇ περὶ παραγράφων. Ὥστε, ἀντὶ νὰ γράψωμεν «ἐδάφια», δέον νὰ γράψωμεν «παραγράφους» ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἡ λέξις «ἐδάφια» εἰς τὸ ἄρθρον 1. Εἶναι ἀναγκαιότατον, διότι ἄλλως θὰ ἔχητε πλήρη σύγχυσιν. Νὰ διορθωθῶσι λοιπὸν αἱ λέξεις «ἐδάφια» εἰς λέξεις «παραγράφους». Δεύτερον ἐνόμισα ὅτι πρέπει νὰ προΐδωμεν καὶ περὶ ἄλλου. Ὁ νόμος προϋποθέτει, ὅτι εἰς τοὺς ἔχοντας ἕν μετάλλευμα δίδεται τὸ δικαίωμα ἐξορύξεως καὶ οἱουδήποτε ἄλλου. Ἀλλὰ πρέπει νὰ προΐδωμεν τὴν περίπτωσιν καθ’ ἥν κατὰ τὸ παρελθὸν δὲν ἐτηρήθη ἡ ἀρχὴ αὕτη. Ἐννοεῖται ὅτι πρέπει νὰ προνοῇ ὁ νόμος περὶ τοῦ τί θὰ συμβῇ εἰς τοιαύτην περίπτωσιν. Χάριν τῆς περιπτώσεως ταύτης προτείνω τὴν τροπολογίαν, ἥτις ἀνεγνώσθη πρὸ ὀλίγου. Δέον νὰ μὴ ἐμποδίσωμεν τὸν ἔχοντα τὴν παραχώρησιν νὰ ἐξορύξῃ καὶ τὰ ἄλλα μεταλλεύματα, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἠναγκασμένος τὸ μετάλλευμα τὸ παραχωρηθὲν τυχὸν μ’ ἕτερον νὰ τὸ ἀποδίδῃ μετὰ τὴν ἀπόληψιν τῶν δαπανῶν.

§214Β. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Νὰ τὸ δίδῃ μὲ ποίαν τιμήν;

§215Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Θὰ ὁρισθῶσιν αἱ δαπάναι.

§216Β. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Μόνον αἱ δαπάναι;

§217Φ. ΝΕΓΡΗΣ. Μόνον.

§218ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τί λέγει ὁ κ. Ὑπουργὸς διὰ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Νέγρη;

§219Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Νομίζω ὅτι ἡ τροπολογία τοῦ κ. Νέγρη εἶναι ὀρθή, διότι ὁμιλεῖ περὶ παραχωρήσεως· λέγει «ἐὰν εἶναι ἤδη παρακεχωρημένον». Βεβαίως, ἀφοῦ εἶναι παρακεχωρημένον, δὲν δυνάμεθα νὰ ἐφαρμόσωμεν ἐπ’ αὐτοῦ τὴν διάταξιν ὅτι ὁ κύριος τοῦ μεταλλείου θὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ μεταλλεύηται καὶ πᾶν ἄλλο ἐν τῷ μεταλλείῳ εὑρισκόμενον. Λοιπὸν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ καὶ παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ τὴν ἀποδεχθῇ.

§220Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ τροπολογία τοῦ ἐξ Ἀττικῆς βουλευτοῦ κ. Νέγρη εἶναι ὀρθή, ἀλλ’ ὑπάρχει τι, τὸ ὁποῖον δὲν πρέπει νὰ διαφύγῃ τὴν ἡμετέραν προσοχήν· (διάλογοι). Νομίζω ὅτι ἡ ὑμετέρα ἰδίᾳ προσοχή, κύριε Ὑπουργέ, πρέπει νὰ ἐπιστηθῇ ἐπὶ τῆς διατάξεως, ἡ ὁποία περιέχει βάσιν ἀπολύτως δικαίαν. Ἰδοὺ τί λέγει: «Ἄρθρον 31, «Ὁ ἰδιοκτήτης μεταλλείου ἔχει τὸ ἀποκλειστικὸν δικαίωμα, τηρῶν τὰς διατάξεις τοῦ παρόντος νόμου, νὰ ἐξορύσσῃ καὶ ἐκμεταλλεύηται τό τε κύριον μετάλλευμα καὶ πᾶν ἄλλο τυχὸν ὑπάρχον ἐντὸς τοῦ παραχωρηθέντος αὐτῷ χώρου, ἐξαιρέσει τῶν πολυτίμων μετάλλων, περὶ ὧν μνεία γίνεται ἐν τῷ ἄρθρῳ 1, παράγραφον δʹ. Οἱ πρὸ τοῦ παρόντος νόμου λαβόντες παραχώρησιν ὡρισμένου μετάλλου δύνανται νὰ ἐκμεταλλεύωνται καὶ πᾶν ἄλλο μέταλλον ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ χώρου τυχὸν εὑρισκόμενον ἐξαιρέσει τῶν κατὰ τὸ ἄρθρον 1, παραγράφῳ δʹ, μετάλλων. Ἂν ὅμως ἐπὶ ταυτιζομένων χώρων πλείονες τοῦ ἑνὸς ἔλαβον παραχωρήσεις δι’ ὡρισμένα μέταλλα, ἡ ἰδιοκτησία ἐπὶ τῶν λοιπῶν μὴ παραχωρηθέντων μετάλλων ἀνήκει εἰς τὸν ποιήσαντα τὰς σπουδαιοτέρας μεταλλευτικὰς ἐργασίας, κατὰ τὴν περὶ τούτου κρίσιν καὶ ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν κ.λ.π.». Ὑποθέτω ὅτι δὲν ὑπῆρχεν αἴτησις ἀρχικῶς ἀφορῶσα εἰς τὴν παραχώρησιν ἄλλου μετάλλου ἢ ἐκείνου τὸ ὁποῖον ἐδήλωσεν ὁ λαβὼν ἤδη τὴν παραχώρησιν. Ἔπειτα ἦλθεν ἕτερος, ὁ ὁποῖος ἀνεκάλυψεν ἄλλο μέταλλον, μετ’ αὐτὸν δὲ ἦλθε πάλιν ὁ λαβὼν ἤδη τὴν παραχώρησιν τοῦ ἄλλου μετάλλου, ὑπὸ τὸ κράτος νομοθετικῆς διατάξεως, ἡ ὁποία οὐδὲν δικαίωμα προτεραιότητος χορηγεῖ, καὶ ἐννοεῖται ὅτι ἔχομεν δύο αἰτήσεις πλέον ἐκκρεμεῖς, τὴν τοῦ λαβόντος ἤδη παραχώρησιν ἄλλου μετάλλου καὶ τὴν αἴτησιν δευτέρου προσώπου, προγενεστέρου ὅμως αὐτοῦ διὰ τὸ κατόπιν ἀνακαλυφθὲν μέταλλον. Ἀφοῦ λοιπὸν ἠδύνατο κάλλιστα νὰ ζητήσῃ δι’ αἰτήσεως παραχώρησιν ἑτέρου μετάλλου, ὅπερ ὅμως ἄλλος πρὸ αὐτοῦ ἐδήλωσε, θὰ εἶναι μία ἀποστέρησις κεκτημένου δικαιώματος ὑπὲρ τοῦ πρώτου δηλώσαντος τὸ νέον μέταλλον, τοῦτο δὲ ἐναντίον τῆς εὐκολίας, τὴν ὁποίαν ἐζητήσατε, κύριε Ὑπουργέ, διὰ τῆς ὀρθοτάτης τροπολογίας, τὴν ὁποίαν προεβάλετε, ἵνα τὰς ἐκκρεμεῖς αἰτήσεις ἐν πάσῃ δικαιοσύνῃ ἐκκαθαρίσητε. Διὰ ποῖον λόγον νῦν θὰ εἴπωμεν ὅτι ὁ ὕστερον ἐλθὼν καὶ ἔχων τὴν παραχώρησιν ἄλλου μετάλλου θὰ προτιμηθῇ τοῦ πρὸ αὐτοῦ ἐλθόντος δι’ ἄλλο μέταλλον; Διὰ τοῦτο ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν ὑμῶν ἐπὶ τῆς διατάξεως ταύτης, τὴν ὁποίαν εὑρίσκω οὐ μόνον ἀπολύτως δικαίαν, ἀλλὰ καὶ ἐντελῶς σύμφωνον πρὸς τὴν περὶ προτεραιότητος πρόνοιαν, τὴν ὁποίαν λίαν ὀρθῶς τὸ ὑμέτερον νομοσχέδιον ἀναγνωρίζει. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐμὴ παρατήρησις.

§221Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Βάσις τοῦ νομοσχεδίου εἶναι βεβαίως αὐτή. Ἀλλ’ ἀκριβῶς ἐπὶ τῆς περιπτώσεως ταύτης, ἵνα μὴ συγχέωνται πολλὰ μεταλλεύματα, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχουσι κεκτημένα δικαιώματα, τὸ νομοσχέδιον παρεδέχθη, ὅτι ὁ κύριος τοῦ μεταλλείου θὰ δύναται νὰ ἐκμεταλλεύηται καὶ πᾶν ἄλλο.

§222Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ὅταν δὲν ὑπάρχωσι τὰ ἄλλα δικαιώματα, συνεπείᾳ δηλώσεως ἐκκρεμοῦς, αὐτὸ εἶναι ὀρθόν.

§223Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Δι’ αὐτὸ εἶπον, ὅτι ἐλήφθη πρόνοια διὰ τὰ κεκτημένα δικαιώματα τὰ διὰ παραχωρήσεως κεκτημένα, καὶ τοῦτο, διὰ νὰ δώσωμεν μίαν ἁπλοποίησιν εἰς τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα εἶναι δυνατὸν νὰ γεννήσωσι πολλὰς φιλονεικίας καὶ πολλὰς δυσαρεσκείας.

§224Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζω ὅτι ὁ φόβος ὑμῶν, κύριε Ὑπουργέ, ὅπως ληφθῇ πρόνοια πρὸς ἀποφυγὴν δυσχερειῶν, δὲν εἶναι τόσον σπουδαῖος. Ἀπόδειξις ὅτι ἐδέχθητε καὶ τὴν ὀρθὴν τροπολογίαν τοῦ ἀξιοτίμου ἐξ Ἀττικῆς Βουλευτοῦ, ἀνομολογήσαντες ὅτι δύναται νὰ ἐκμεταλλεύηται καὶ ἤδη μεταλλεῖον δι’ ἓν μέταλλον παρακεχωρημένον εἰς ἐμὲ καὶ δι’ ἄλλο μέταλλον εἰς ἕτερον, διότι θ’ ἀποχωρίζωνται τὰ μέταλλα καὶ ὁ εἷς θὰ πληρώνῃ διὰ τὸ ἀνῆκον εἰς αὐτὸν μέταλλον τὰς ἐξορυκτικὰς δαπάνας τὰς καταβληθείσας ὑπὸ τοῦ ἔχοντος τὴν παραχώρησιν τοῦ ἑτέρου μετάλλου. Ταὐτὸ τοῦτο θὰ συμβῇ, ἐὰν ἀναγνωρίσητε τὰ δικαιώματα—δὲν εἶναι σπάνιαι αἱ περιπτώσεις, ὑποθέτω—τῶν αἰτησαμένων ἤδη τὴν παραχώρησιν κατὰ προτεραιότητα ἐν σχέσει πρὸς αἴτησιν ἑτέρου, ἔχοντος ὅμως παραχώρησιν ἤδη δι’ ἄλλο μετάλλευμα. Διὰ ποῖον λόγον νὰ μὴ ἐφαρμοσθῇ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ ἐφαρμοσθῇ κατὰ τὴν ὀρθοτάτην τροπολογίαν τοῦ κ. Νέγρη, καὶ νὰ μείνῃ ἡ πρώτη παράγραφος;

§225ΑΓ. ΣΛΗΜΑΝ. Ἐὰν πρόκειται περὶ συνθέσεως πολλῶν μεταλλείων;

§226Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐνῷ π.χ. ζητεῖτε σίδηρον, εὑρίσκετε θεῖον;

§227ΑΓ. ΣΛΗΜΑΝ. Πῶς θὰ χωρισθῇ τὸ θεῖον ἀπὸ τὸν σίδηρον;

§228Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἐπιστήμη τὸ χωρίζει. Ἀφοῦ ἐδέχθημεν τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Νέγρη καὶ ἀνεγνωρίσαμεν, ὅτι ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ χώρου δύναται νὰ γίνῃ ἐκμετάλλευσις δύο μετάλλων παραχωρηθησομένων εἰς δύο διαφόρους Κυρίους, ἐξ ὧν ὁ εἷς θὰ πληρωθῇ ὑπὸ τοῦ ἑτέρου διὰ τὰ ἀναλογοῦντα εἰς τὸ μετάλλευμα τὸ ἀνῆκον εἰς αὐτὸν ἐξορυκτικά, διατί ἐπὶ τοῦ προκειμένου νὰ θυσιάσωμεν ἐκκρεμεῖς αἰτήσεις, ἀποτελούσας κατὰ τὴν βάσιν τοῦ νομοσχεδίου σεβαστὰ δικαιώματα;

§229Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Ἐδῶ πρόκειται περὶ αἰτήσεων, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουσι παραχωρηθῆ· ἐὰν μεταβάλωμεν τοῦτο καὶ ἐπιτρέψωμεν εἰς τὸ μέλλον, τότε καταστρατηγεῖται ὁ νόμος.

§230Ν. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄχι εἰς τὸ μέλλον.

§231Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Τὸ βέβαιον εἶναι ὅτι παρουσιάζει ἀνωμαλίαν τινὰ ὑπὸ τὴν ἔποψιν αὐτήν, καίτοι μέχρι τοῦδε τὸ ὅλον θεμέλιον ἐθεμελιώθη. Ὁ λόγος τῆς τοιαύτης ἀνωμαλίας ἦτο αὐτός, τὸν ὁποῖον ὑπεδείξαμεν, καὶ ἡ ἐπιτροπὴ ὡμολόγησεν, ὅτι δὲν πρέπει εἰς τὸ μεταλλεῖον νὰ ὑπάρχωσι δικαιώματα εἰς πολλοὺς ἀνήκοντα, διότι τοῦτο παρακωλύει τὴν ἐκμετάλλευσιν.

§232Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Τὸν λόγον, κύριε Πρόεδρε.

§233ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Στράτος ἔχει τὸν λόγον.

§234Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Περὶ τοῦ μέλλοντος δὲν πρόκειται, διότι περὶ τούτου εἴμεθα σύμφωνοι ὅλοι. Μέχρι τοῦδε ὅμως ὁ νόμος δὲν ὁρίζει διάκρισιν μεταλλείων, ἀλλὰ διάκρισιν μεταλλευμάτων. Πᾶν μετάλλευμα ἀποτελεῖ ἴδιον μεταλλεῖον. Ἐφ’ ὅσον πρόκειται νὰ κανονίσωμεν δικαίωμα δυνάμει τοῦ ἰσχύοντος περὶ μεταλλείων νόμου, ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ νόμου. Ἤδη ἡ οἰκονομία τοῦ νέου νόμου ποία εἶναι; Ὅτι ἀναγνωρίζει εἰς τὴν αἴτησιν δικαίωμα, ἐνῷ ὁ παλαιὸς νόμος δὲν ἀνεγνώριζε τοιοῦτον δικαίωμα. Σήμερον πλέον εἰς τὴν αἴτησιν τὴν πρώτην ἀναγνωρίζει δικαίωμα παραχωρήσεως. Ἡ τροπολογία, ἡ ὁποία διετυπώθη ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 31, στηρίζεται ἐπὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ νέου νόμου καθαρῶς πλέον· καθορίζει ὅμως νέον δικαίωμα ἀποζημιώσεως, δηλ., «ἐὰν ἐπὶ ταυτιζομένου χώρου πλείονες τοῦ ἑνὸς ἔλαβον παραχωρήσεις δι’ ὡρισμένον μέταλλον, ἡ ἰδιοκτησία ἐπί τε τῶν παραχωρηθέντων καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν μὴ παραχωρηθέντων μετάλλων ἀνήκει εἰς τὸν ποιήσαντα τὰς σπουδαιοτέρας μεταλλευτικὰς ἐργασίας κατὰ τὴν περὶ τούτου κρίσιν καὶ ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐκδιδομένην μετὰ δεδικαιολογημένην γνωμοδότησιν τοῦ ἐπιθεωρητοῦ τῶν μεταλλείων, δημοσιευομένην δὲ διὰ τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως. Ἐὰν ὑπ’ οὐδενὸς ἐγένετο ἐργασία, ἡ ἰδιοκτησία τῶν ἀνωτέρω μετάλλων προσκυροῦται εἰς τὸν πρῶτον λαβόντα παραχώρησιν. Ἐὰν ἐπὶ ταυτιζομένων χώρων ἐζητήθη ὑπὸ τρίτων, κατὰ τὰς ἀνωτέρω προθεσμίας, παραχώρησις μετάλλων μὴ παραχωρηθέντων μήτε δηλωθέντων δι’ αἰτήσεως ὑπὸ τῶν λαβόντων τὴν ἀρχικὴν παραχώρησιν, τὰ μέταλλα ταῦτα παραχωροῦνται ἐπίσης κατὰ τὴν αὐτὴν ὡς ἄνω διαδικασίαν εἰς τὸν ἔχοντα τὴν νόμιμον παραχώρησιν ὡρισμένου μετάλλου. Οἱ λαβόντες καὶ οἱ αἰτησάμενοι παραχώρησιν, ὅσοι κατὰ τὰ ἀνωτέρω ἀποβάλλονται τοῦ μεταλλείου ὑπὲρ τοῦ ποιήσαντος τὰς σπουδαιοτέρας μεταλλευτικὰς ἐργασίας ἢ τοῦ πρώτου λαβόντος παραχώρησιν, ἀποζημιοῦνται παρὰ τῶν ἀναγνωρισθέντων ὡς μόνων κυρίων τοῦ μεταλλείου». Ὥστε, καὶ ἐν ᾗ περιπτώσει ἤθελεν ὑπάρξει αἴτησις περὶ μεταλλείου μὴ παραχωρηθέντος εἰς τὸν ἔχοντα παραχώρησιν, καὶ τὸ μεταλλεῖον τοῦτο θέλει παραχωρηθῆ εἰς τὸν ἔχοντα τὴν αὐτὴν παραχώρησιν· ἀφοῦ δὲ κανονίζεται οὕτω τὸ δικαίωμα τῆς κυριότητος, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀνάγκη νὰ κανονισθῇ συμφώνως πρὸς τὴν οἰκονομίαν καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ νέου νόμου, κανονίζεται πλέον καὶ δικαίωμα ἀποζημιώσεως δι’ ἐκείνους οἵτινες ἐκβάλλονται ἐκ τῆς γενομένης ὑπ’ αὐτῶν αἰτήσεως, εἴτε διότι ὑστέρησαν εἰς τὴν ὑποβολὴν αἰτήσεως καὶ δὲν ἐπέτυχον παραχώρησιν εἴτε δι’ ἄλλον οἱονδήποτε λόγον. Πῶς δὲ κανονίζεται ἡ ἀποζημίωσις; Ἰδοὺ πῶς· «Περὶ τῶν χορηγητέων ἀποζημιώσεων ἀποφαίνεται διαιτητικῶς τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν. Ἡ περὶ κανονισμοῦ τῆς ἀποζημιώσεως αἴτησις ἐπιδίδεται τῷ ἀναγνωρισθέντι κυρίῳ τοῦ μεταλλείου ἐντὸς δύο μηνῶν ἀπὸ τῆς ἐν τῇ Ἐφημερίδι τῆς Κυβερνήσεως δημοσιεύσεως τῆς περὶ τούτου ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, κατὰ τὰς περὶ ἐπιδόσεως διατάξεις τῆς Πολιτικῆς Δικονομίας, ἡ δ’ ἐνώπιον τοῦ Ἐφετείου δίκη διεξάγεται ὡς συνοπτική, τηρουμένων κατὰ πάντα τῶν διατάξεων τῆς Πολιτικῆς Δικονομίας, ἀλλ’ ἀπαγορευομένης τῆς διὰ μαρτύρων ἀποδείξεως. Κατὰ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ἐφετείου οὐδὲν ἔνδικον μέσον ἐπιτρέπεται». Τὸ Ἐφετεῖον Ἀθηνῶν θὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ ὁρίζῃ διαιτητὰς διὰ τὴν ἀποζημίωσιν ἐκείνων, τοὺς ὁποίους χάριν τῆς ἐκμεταλλεύσεως ἀποβάλλομεν τοῦ μεταλλείου. Τοιουτοτρόπως σώζομεν τὴν ἀκώλυτον ἐκμετάλλευσιν τοῦ μεταλλείου παρὰ τῶν πρώτων, καὶ ἀφ’ ἑτέρου δίδομεν δικαίωμα ἀποζημιώσεως εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπίσης δικαίωμα, ἀλλ’ ἀποβάλλει τοῦτο χάριν τῆς ἑνιαίας ἐκμεταλλεύσεως τοῦ μεταλλείου. Νομίζω, ὅτι ἡ τροπολογία μου στηρίζεται ἐπὶ τοῦ δικαίου. Ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς ἐξ Ἀττικῆς κ. Νέγρης ἐζήτησε νὰ παρέχηται ἄδεια ἐκμεταλλεύσεως εἰς τὸν ἔχοντα παραχώρησιν μεταλλείου· ἀλλ’ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει παρατηρῶ, ὅτι ὁ λαβὼν τὴν δευτέραν παραχώρησιν εἶναι ὑποκείμενος πάντοτε εἰς τὴν ἰδιοτροπίαν τοῦ ἔχοντος τὴν κατοχὴν τοῦ μεταλλείου. Διότι, ἐὰν εἶναι πρόσωπον, τὸ ὁποῖον θέλει νὰ κάμῃ μεγάλην ἐγκατάστασιν, τὰ ἔξοδα τῆς ἐγκαταστάσεως θ’ ἀφαιρῶνται ἀπὸ τὴν ἀξίαν τοῦ μεταλλεύματος καὶ θὰ ζημιώνηται οὕτως ὁ ἀποβαλλόμενος, ἐνῷ ἐγὼ διὰ τῆς τροπολογίας μου κανονίζω δικαίωμα ἀποζημιώσεως εἰς τὸν ἀποβαλλόμενον καὶ τοιουτοτρόπως μένει ἡ κάρπωσις εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν πρώτην παραχώρησιν.

§235Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Τί λέγετε ἐπὶ τῶν αἰτήσεων τῶν ἐκκρεμῶν;

§236Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Σᾶς ἀνέγνωσα τὴν τροπολογίαν μου. Θὰ λάβῃ κατὰ ταύτην τὴν παραχώρησιν δι’ ὅλα τὰ μεταλλεύματα ὁ πρῶτος αἰτησάμενος δι’ οἱονδήποτε μετάλλευμα, ὁ δὲ δεύτερος θ’ ἀποζημιωθῇ.

§237Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ἀφοῦ ὁ κανὼν ἐτέθη, ὅτι ὁ λαβὼν τὴν παραχώρησιν θὰ ἐκμεταλλεύηται τὰ ἄλλα μεταλλεῖα, κάμνομεν μίαν ἐξαίρεσιν καὶ λέγομεν, ὅτι αὐτός, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ παραχωρηθῶσι μεταλλεῖα ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ χώρου, θὰ λαμβάνῃ ἀποζημίωσιν. Τώρα, ἐὰν κάμωμεν ἄλλην ἐξαίρεσιν δι’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε παραχώρησιν μεταλλείων, δὲν κάμνομεν τίποτε ἄλλο παρὰ εἰσάγομεν προσωπικὰς διατάξεις.

§238Ν. ΣΤΡΑΤΟΣ. Εἰσάγομεν προσωπικὰς διατάξεις; Τί λέγετε! Εἰσάγομεν προστασίαν κατὰ τῆς κακοηθείας!

§239Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Γινώσκετε ὁπόσον δύσκολον εἶναι νὰ χωρίσῃ τις τὸ μετάλλευμα, ὅπως εἶναι παραδείγματος χάριν τὸ νίκελ, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἓν ποσὸν σιδήρου καὶ ἥμισυ μεταλλεύματος; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωσι καὶ οἱ δύο αὐτοὶ μεταλλεύματα; Ἂν πρόκειται περὶ συνιδιοκτητῶν εἰς τὸ αὐτὸ μετάλλευμα, θὰ ἔχωμεν ῥᾳδιουργίας καὶ φιλονεικίας. Ἀφοῦ ἐθέσαμεν τὸν κανόνα αὐτόν, δὲν ἀρκεῖ νὰ τὸν περιορίσωμεν εἰς τὸν παραχωρηθέντα, ἀλλὰ θέλομεν νὰ ἔχῃ καὶ ὁ πάππος καὶ ὁ πατὴρ δικαιώματα ἐπὶ τοῦ μεταλλείου! Δὲν βλέπω τίποτε ἄλλο ἢ ὅτι θέλομεν νὰ καταστρέψωμεν τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοθετήματος, ψηφίζοντες προσωπικὰς διατάξεις.

§240Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, ἔχω ἀνάγκην ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου νὰ μελετήσω καὶ νὰ σκεφθῶ. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ νὰ λήξῃ ἡ συζήτησις.

§241ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι, τῇ συναινέσει τῆς Βουλῆς ἀναβάλλεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 31.

§242Κ. Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ (Πρωθυπουργός). Τὸ περὶ ναυτικῶν ἀκολούθων δὲν ἔχει συζήτησιν.

§243ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γʹ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ναυτικῶν ἀκολούθων». Οἱ παραδεχόμενοι τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. (Ἀκολούθως ἀναγινώσκονται καὶ γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 1–7, ὡς καὶ τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου εἰς γʹ ἀνάγνωσιν). Γʹ συζήτησις τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συγχωνεύσεως τοῦ Σωφρονιείου μετὰ τῶν φιλανθρωπικῶν καταστημάτων Κεφαλληνίας». Ἄρθρον μόνον (ἀναγινώσκεται). «Τὸ ἐν Ἁγίᾳ Εὐφημίᾳ τοῦ δήμου Πυλαρέων ἵδρυμα «Σωφρονιείου» συγχωνεύεται μετὰ τῶν δυνάμει τοῦ νόμου ΑΦΚΖʹ λειτουργούντων φιλανθρωπικῶν καταστημάτων Κεφαλληνίας, ὧν τὸ Ἀδελφᾶτον ἀναλαμβάνει ἐφεξῆς τὴν διαχείρισιν καὶ διάθεσιν τῆς περιουσίας τούτου. Τὸ Ἀδελφᾶτον ὑποχρεοῦται ἐκ τῶν εἰσοδημάτων τῆς περιουσίας νὰ συντηρῇ ἐντὸς τοῦ Πτωχοκομείου μέχρις ὀκτὼ Πυλαρεῖς, νὰ προικίζῃ δὲ ἀνὰ διετίαν μίαν ἄπορον κόρην ἐκ τοῦ αὐτοῦ δήμου, συμφώνως τῇ ἀπὸ 30 Ἰουλίου 1873 ἔτους διαθήκῃ τοῦ ἀοιδίμου Σωφρονίου Μακρῆ».

§244Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Παρακαλῶ νὰ προστεθῇ ἡ ἑξῆς τροπολογία εἰς τὴν δευτέραν παράγραφον· «Νὰ διατηρῇ ἐν καλῇ πάντοτε καταστάσει τά τε κτίρια καὶ τὸν ναὸν τοῦ Πτωχοκομείου».

§245ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον μόνον, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη.

§246Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Παρακαλῶ νὰ προστεθῇ ἄρθρον δεύτερον ἔχον οὕτω· «Διὰ Β. Διατάγματος κανονισθήσονται αἱ λεπτομέρειαι τῆς ἐκτελέσεως τοῦ παρόντος νόμου».

§247ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον 2, προστεθὲν ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. (Ἀκολούθως ἀναγινώσκεται καὶ γίνεται δεκτὸν τὸ σύνολον εἰς γʹ ἀνάγνωσιν).

§248ΣΠ. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 98, παρακαλῶ, περὶ ἀπονομῆς προνομίου κατασκευῆς σακχάρεως ἐκ σταφιδοκάρπου ἢ σταφυλῶν.

§249ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἀπονομῆς προνομίου κατασκευῆς σακχάρεως ἐκ σταφιδοκάρπου ἢ σταφυλῶν». (Γίνεται δεκτὴ ἡ ἀρχὴ τοῦ νομοσχεδίου. Ἀκολούθως ἀναγινώσκεται καὶ γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον μόνον εἰς βʹ ἀνάγνωσιν).

§250Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Μετὰ τὴν ψήφισιν εἰς βʹ ἀνάγνωσιν παρακαλῶ νὰ παραπεμφθῇ εἰς ἐπιτροπήν, διότι πρόκειται περὶ ἀπονομῆς προνομίου.

§251ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πολὺ καλά. Αὔριον θὰ σχηματίσω τὴν ἐπιτροπήν.

§252Κ. Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ. Τὸ τεσσαρακοστόν, παρακαλῶ.

§253ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν ἄρθρων 143, 425 καὶ 552 τῆς Πολιτικῆς Δικονομίας». (Ψηφίζεται κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον). Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 46. Βʹ συζήτησις τῆς προτάσεως νόμου «περὶ παραχωρήσεως προνομίου ἐφευρέσεως ἐλαιοεκπυρηνωτικοῦ μηχανήματος εἰς τὸν ἐν Πειραιεῖ ἐργοστασιάρχην Ἀχιλλέα Σπυρίδωνος Κούπαν». (Ψηφίζεται κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον).

§254Κ. Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ. Νὰ παραπεμφθῇ καὶ αὐτὸ εἰς ἐπιτροπήν.

§255ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καὶ τὰ δύο περὶ προνομίων θὰ σταλῶσιν εἰς ἐπιτροπήν, ἣν θὰ σχηματίσω αὔριον.

§256Κ. Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ. Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 6.

§257ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Γʹ συζήτησις τῆς προτάσεως νόμου «περὶ συγγραφικῶν δικαιωμάτων τῶν θεατρικῶν ἔργων».

§258Ν. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. Θὰ ψηφισθῇ, κύριε Πρόεδρε, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς ἐπιτροπῆς;

§259ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. (Ψηφίζεται κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον ἡ πρότασις νόμου, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς ἐπιτροπῆς).

§260Ι. ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ. Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 86 εἶναι ὑπηρεσιακὸν νομοσχέδιον.

§261ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αʹ συζήτησις τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ὑπαγωγῆς τῶν ὑπαλλήλων τῆς Βιβλιοθήκης τῆς Βουλῆς εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου ͵ΓΡΓʹ τῆς 13 Ἰουλίου 1905 περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ συντάξεως νόμων».

§262ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§263Κ. Π. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ (Πρωθυπουργός). Ἂς σταματήσωμεν ἕως ἐδῶ, κύριε Πρόεδρε.

§264ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πολὺ καλά. Ὁ κ. Θ. Λέκας ὑποβάλλει τροπολογίαν εἰς τὸ νομοσχέδιον «περὶ σχολῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Πανεπιστημίου καὶ τῆς ἐν αὐταῖς διδασκαλίας». Ὁ κ. Δ. Βοκοτόπουλος ὑποβάλλει τροπολογίαν εἰς τὴν πρότασιν νόμου «περὶ φανερᾶς ἀνακρίσεως». Οἱ κύριοι Ἀθ. Μιαούλης καὶ Ἰ. Μπούμπουλης ὑποβάλλουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ προσμετρήσεως τοῦ χρόνου τῆς πολιτικῆς καὶ στρατιωτικῆς ὑπηρεσίας εἰς τὴν ναυτικὴν τοιαύτην». (Ὅρα Παράρτημα Ἐφημ. Συζητ. τῆς Βουλῆς, ἀριθ. 549–550). Συναινέσει τῆς Βουλῆς λύεται ἡ συνεδρίασις. (Λύεται ἡ συνεδρίασις ὥρᾳ 10 μ. μ.).