1963.03.13

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 66η

Τετάρτη 13 Μαρτίου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.25′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Χατζηγάκης ζητεῖ μηνιαίαν ἄδειαν προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Κονίτσας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 142)14.11.1962 Πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων εἰς τὴν συγγραφήν, κρίσιν καὶ ἔκδοσιν διδακτικῶν βιβλίων κλπ.». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Ντάγγας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων τινῶν ἀφορώντων εἰς τὰς δι’ αὐτοκινήτων μεταφοράς». Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Χ. Βασματζίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Σωματείου Ἁλιεργατῶν Ν. Ρόδων Χαλκιδικῆς διαμαρτυρομένου διὰ στέρησιν ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως μελῶν του κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν Βιοτεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἀθηνῶν αἰτουμένου τροποποίησιν καὶ συμπλήρωσιν διατάξεών τινων Ν. 3239)55, περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ. καὶ τῆς Νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Νεγάδων Ζαγορίου Ν. Ἰωαννίνων, αἰτουμένου ματαίωσιν χορηγήσεως πιστώσεως διὰ κατασκευὴν ὁδοῦ εἰς Βόρειον τμῆμα Ζαγορίου καὶ διατεθῇ πίστωσις πρὸς συνέχισιν ἐργασιῶν κατασκευῆς νέου τμήματος τῆς προγραμματισθείσης ὁδοῦ διὰ Κήπων κλπ. εἰς Μέτσοβον. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συλλόγου Γονέων Ἑλλήνων Σπουδαστῶν ἐξωτερικοῦ αἰτουμένων παροχὴν στρατολογικῶν διευκολύνσεων εἰς τὰ ἐν τῷ ἐξωτερικῷ σπουδάζοντα τέκνα των. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς συγκεντρώσεως τῶν Ἀγροτικῶν Συλλόγων Θεσσαλίας αἰτουμένης παροχὴν δανείου συντηρήσεως εἰς ἅπαντας τοὺς πληγέντας ἐκ δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν ἀγρότας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Α. Γρηγοριάδης διὰ τηλεγραφήματός του αἰτεῖ δημιουργίαν διαβάσεων εἰς τὴν ἐκ 5 χιλιάδων στρεμμάτων πλημμυρίσασαν περιοχὴν Κωμοπόλεως Κρύας Βρύσης, ἵνα δι’ αὐτῶν καλλιεργηθῇ ἡ ἐν λόγῳ περιοχή. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ὀργανώσεων Ἀγροφυλάκων Ἀγρονομείου Ἱεραπέτρας–Κρήτης αἰτουμένων αὔξησιν βασικοῦ μισθοῦ, χορήγησιν ἐπιδομάτων πολυετοῦς ὑπηρεσίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Δημοτικῶν Ὑπαλλήλων Νομοῦ Λασηθίου αἰτουμένων ὅπως τὰ σπουδάζοντα τέκνα τῶν μελῶν του τύχωσι τῶν αὐτῶν εὐεργετημάτων ὧν καὶ τὰ τέκνα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Γιάννου καὶ Ε. Κοθρῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν νοσηλευομένων εἰς σανατόριον «Σωτηρία», διαμαρτυρομένων διὰ σύλληψιν Π. Παρασκευοπούλου Διευθυντοῦ Ἐφημερίδος Αὐγῆς. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Μπριλλάκης, Γ. Λαμπράκης, Ε. Μπενᾶ καὶ Ι. Παπαδημητρίου καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Πειραιῶς διαμαρτυρομένου δι’ ἀποκλεισμὸν τοῦ ἐν λόγῳ Δήμου ἀπὸ τὴν Διοίκησιν τῆς Νέας Λαχαναγορᾶς. Ὁ βουλευτὴς Σάμου κ. Γ. Γρηγορίου καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου ἐργατῶν Βυρσοδεψῶν Καρλοβασίου– Σάμου αἰτουμένου ἔκτακτον οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν ἄνευ προϋποθέσεων τῶν ἀνέργων μελῶν του. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ὑπαλλήλων Νομαρχίας Λασηθίου αἰτουμένων διπλασιασμὸν ποσοστοῦ χορηγουμένου ἐπιδόματος ἀποκεντρώσεως κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Μ. Σβώλου, Σ. Ἠλιόπουλος καὶ Ι. Εὐαγγελίδης καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Σ. Δρακάκη, Προέδρου Κοινότητος Ἁγίου Δημητρίου (Μπραχαμίου) κλπ. κατοίκων τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος διαμαρτυρομένων κατὰ τῆς ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Τσόχας, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Γ. Στεργίου καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Τεχνοεργατῶν Οἰκοδόμων Λεβαδείας αἰτουμένου παροχὴν ἐκτάκτου ἐπιδόματος εἰς μέλη του ἄνευ προϋποθέσεων. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἐπαγγελματιῶν Μισθωτῶν Ὁδηγῶν Αὐτοκινήτων Μεσσηνίας, αἰτούντων τροποποίησιν τῶν σχετικῶν ἄρθρων τοῦ Νόμου 2119)1952 περὶ τῶν διὰ λεωφορείων αὐτοκινήτων συγκοινωνιῶν καὶ συμπληρώσεως τῶν κενῶν, εἰς τρόπον ὥστε τὰ κενὰ τῶν λεωφορείων νὰ καλύπτωνται διὰ νέων τοιούτων τιθεμένων εἰς κυκλοφορίαν. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Θ. Γιαννόπουλος, διὰ τηλεγραφήματός του αἰτεῖ λῆψιν μέτρων προστασίας καπνοπαραγωγῶν ἔναντι καπνεμπόρων καὶ ξένων καπνοβιομηχανιῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ἐμποροϋπαλλήλων Ἀθηνῶν, αἰτουμένου συνταξιοδότησιν γυναικῶν ὑπὸ εὐνοϊκωτέρας προϋποθέσεις κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ξενοδόχων Ἀθηνῶν, αἰτουμένης μείωσιν τῶν ὑπὸ τοῦ ἄρθρ. 3 τοῦ Ν.Δ. 3762)1957 ἐπιβαλλομένων προσθέτων τελῶν κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Λ. Κύρκος, Γ. Λαμπράκης καὶ Ε. Σακελλάρης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Πανσπουδαστικοῦ Συνδέσμου ἀγωνιστῶν Κύπρου διαμαρτυρομένου κατὰ τῶν συμφωνιῶν Ζυρίχης–Λονδίνου καὶ αἰτουμένου Ἕνωσιν Κύπρου μετὰ τῆς Ἑλλάδος. Ὁ βουλευτὴς Σάμου, κ. Γ. Γρηγορίου, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Τεχνιτῶν Ἐργατῶν Οἰκοδόμων Καρλοβασίου Σάμου, αἰτουμένης τὴν χορήγησιν δανείων εἰς ἐργατοϋπαλλήλους τῆς ἐν λόγῳ πόλεως δι’ αὐτοστέγασίν των κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κοινότητος Παλαιοχωρίου Μπότσαρη, αἰτουμένης ἐπίλυσιν αἰτημάτων ἐκπαιδευτικῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος καταθέτει ἀναφορὰν Ἑνώσεως Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Προσωπικοῦ ΔΕΗ Ἠπείρου καὶ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Ἰωαννίνων, αἰτουμένων ἐπίλυσιν αἰτημάτων των. (Ἴσην μεταχείρισιν μετὰ τῶν ἄλλων ὑπαλλήλων καὶ ἐπέκτασιν τοῦ ΙΚΑ). Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Κ. Φρόντζος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Κοινοτήτων Καστανῆς, Ἁγίας Μαρίνης Δημόκορης, αἰτουμένων ἐξ ὀνόματος συνταξιούχων ἀρτεργατῶν Κοινοτήτων τὴν ματαίωσιν συγχωνεύσεως φόρων συντάξεως αὐτῶν εἰς Ι.Κ.Α. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς, κ. Ε. Σκορδίλης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Φορτοεκφορτωτῶν ἀποθηκῶν καὶ Σιδηροδρομικῶν Πειραιῶς, αἰτουμένων ψήφισιν τοῦ ὑπὸ συζήτησιν ἐργατικοῦ νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ι. Λαυρεντίδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Δραβίσκου, αἰτουμένου ἐπανακαθορισμὸν καταλλήλων καὶ ἀκαταλλήλων ἐδαφῶν διὰ καπνοκαλλιέργειαν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συλλόγου Γονέων Ἑλλήνων Σπουδαστῶν Ἐξωτερικοῦ Θεσσαλονίκης, αἰτουμένου τὴν ρύθμισιν τῶν στρατολογικῶν ὑποχρεώσεων τῶν σπουδαζόντων εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τέκνων των. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Α. Ἀηδονᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Κρατικῶν Οἰκημάτων Συνοικισμοῦ «Ἀξιὸς» Θεσσαλονίκης, αἰτουμένης ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. Δ. 3984)59 περὶ παραχωρήσεως τῶν ἤδη κατεχομένων κτισμάτων εἰς δικαιούχους κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Γεωργικῆς Ἑνώσεως Φιλιατρῶν διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἀποδοχὴν προτάσεως τῶν Συνεταιριστικῶν Ὀργανώσεων περὶ συγκεντρώσεως ὑπαρχούσης ποσότητος 20.000 τόννων ἐγχωρίων γεωμήλων εἰς τιμὴν κατὰ 0,50 κατωτέραν εἰσαχθησομένων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Ε. Σκορδίλης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Φορτοεκφορτωτῶν Ξυλείας Πειραιῶς, αἰτουμένου ψήφισιν τοῦ ὑπὸ συζήτησιν ἐργατικοῦ νομοσχεδίου. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων, ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. I) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Γιαννοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 793)30.11.62 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Σερρῶν κ. Θ. Γιαννοπούλου, περιελθούσης ἡμῖν διὰ τοῦ καὶ ὑμῖν κοινοποιηθέντος ὑπ’ ἀριθ. Δ. 54180) 1603)16.2.63 ἐγγράφου τῆς Δ4 Δ)νσεως τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων, ἐν σχέσει μὲ τὴν καταβολὴν τῶν ἀποζημιώσεων ἀπαλλοτριωθέντων κτημάτων εἰς περιοχὴν Χρυσοῦ Σερρῶν διὰ τὴν κατασκευὴν ἀρδευτικῶν ἔργων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Καίτοι ἐκ τῆς ἐρωτήσεως δὲν συνάγεται περὶ ποίας ἀκριβῶς ἀπαλλοτριώσεως πρόκειται, ἐν τούτοις εἰκάζεται ὅτι αὕτη ἀναφέρεται εἰς τὴν κηρυχθεῖσαν δυνάμει τοῦ ἀπὸ 9.2. 1958 Β. Διατάγματος (Φ.Ε.Κ. 38)58 τ. Αʹ) διὰ τὴν κατασκευὴν τάφρου Χρυσοῦ. Εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην, τὸ πλεῖστον τῶν δικαιούχων ἔχει ἀποζημιωθῆ δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. Ν. 6387)2378)30. 11.61 ἐντολῆς πληρωμῆς τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου πρὸς τὸ Ταμεῖον Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων. Εἰς τὴν ἐν λόγῳ ὅμως πληρωμὴν δὲν περιελήφθησαν α) ὡρισμένος ἀριθμὸς ἰδιωτῶν, διότι, αἱ ἀπαλλοτριωθεῖσαι διὰ τοῦ ἄνω Β. Διατάγματος ἐκτάσεις αὐτῶν ἀντικατεστάθησαν δι’ ἑτέρων τοιούτων ἴσης ἀξίας δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 20) 1959 ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπαλλοτριώσεων Σερρῶν καὶ β) αἱ Κοινότητες διὰ τὰς ἀπαλλοτριωθείσας ὑπ’ αὐτῶν κατεχομένας κοινοχρήστους βοσκησίμους ἐκτάσεις ἐφ’ ὧν μόνον τὴν χρῆσιν καὶ διαχείρισιν εἶχον, διότι, κατ’ ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 197 τοῦ Ἀγροτικοῦ Κώδικος δὲν εἶχεν ἐκδοθῆ ἡ σχετικὴ Ὑπουργικὴ ἀπόφασις περὶ παραχωρήσεως. Τὰ ἀνωτέρω ἐδέχθη καὶ ὁ Πρόεδρος Πρωτοδικῶν Σερρῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 194)60 ἀποφάσεώς του περὶ ἀναγνωρίσεως τῶν δικαιούχων, δι’ ὃ καὶ ἐν τῇ ἀποφάσει ταύτῃ ρητῶς μνημονεύεται ὅτι δὲν λαμβάνονται εἰς τὴν ἀναγνώρισιν αἱ ἀνωτέρω περιπτώσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 3256 ἐ.ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου διὰ τοῦ ὁποίου διεβιβάσθη ἡμῖν, ἀντίγραφον τῆς κατατεθείσης ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 1576 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου, περὶ ἐπιβολῆς τοῦ φόρου ἐπὶ τῶν αὐτοκινήτων εἰς βάρος τῆς βενζίνης καὶ τοῦ πετρελαίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τ’ ἀκόλουθα: Ἡ ἐπιβολὴ εἰδικῆς φορολογίας ἐπὶ τῶν αὐτοκινήτων προεκρίθη ὅπως ἐπιβαρύνῃ αὐτὰ ταῦτα τ’ αὐτοκίνητα καὶ οὐχὶ τὴν κινητήριον αὐτῶν δύναμιν βενζίνην ἢ πετρέλαιον διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ εὐνοϊκωτέρα φορολογικὴ μεταχείρισις τοῦ ἐπαγγελματικοῦ αὐτοκινήτου (φορτηγοῦ, λεωφορείου, ταξί), ἔναντι τοῦ αὐτοκινήτου ἰδιωτικῆς χρήσεως ἡ κατοχὴ καὶ ἡ κυκλοφορία τοῦ ὁποίου, ἐν τῇ χώρᾳ μας, ἀποτελεῖ τεκμήριον οἰκονομικῆς δυνατότητος τοῦ κατόχου. Ἡ τοιαύτη εὐνοϊκὴ μεταχείρισις τοῦ ἐπαγγελματικοῦ αὐτοκινήτου δὲν θὰ ἦτο, ὡς εἶναι εὐνόητον, δυνατή, ἐὰν ἐφορολογεῖτο ἀντὶ τοῦ αὐτοκινήτου ἡ βενζίνη καὶ τὸ πετρέλαιον. Ἀντιθέτως εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην, τὰ αὐτοκίνητα τῆς κατηγορίας ταύτης ὡς καταναλίσκοντα περισσότερα καύσιμα, λόγῳ τῆς συνεχοῦς σχεδὸν κυκλοφορίας των, θὰ ἐπεβαρύνοντο ἐκ τῆς ὡς εἴρηται φορολογίας πολὺ περισσότερον ἀπὸ τὰ αὐτοκίνητα ἰδιωτικῆς χρήσεως. Τοῦτο δὲ ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι ἀντίθετον πρὸς τὰς κρατούσας, περὶ κοινωνικῆς δικαιοσύνης ἀντιλήψεις, θὰ εἶχε καὶ δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις εἰς τὴν ἐν γένει οἰκονομίαν τῆς χώρας λόγῳ τῶν ἀνατιμητικῶν τάσεων, αἵτινες θὰ ἐδημιουργοῦντο κατ’ ἀνάγκην εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῶν κομίστρων μεταφορᾶς ἐπιβατῶν καὶ ἐμπορευμάτων. Ὡς πρὸς τὸ θιγόμενον, ἐν τῇ ὡς ἄνω ἐρωτήσει, ζήτημα τῶν διοδίων, τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων ὡς ἁρμόδιον δύναται νὰ παράσχῃ τὰς δεούσας πληροφορίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Γ. Λούλη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1896)31.1.63 ἐγγράφου ὑμῶν, σχετικῶς μὲ τὴν ὑπὸ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Γ. Λούλη, κατατεθεῖσαν ὑπ’ ἀριθ. 1404 ἐρώτησιν, περὶ εἰσπράξεως τῶν χορηγηθεισῶν εἰς τοὺς σεισμοπλήκτους Θεσσαλίας Νήσων κλπ. περιοχῶν, στεγαστικῶν δανείων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι οὐδεμία περαιτέρω διευκόλυνσις ἀντιμετωπίζεται, πέραν τῶν θεσπισθεισῶν διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 55, 56 καὶ 127)1962 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου δι’ ὧν ἐρρυθμίσθη ὁ τρόπος ἐξοφλήσεως τῶν ὡς ἄνω δανείων, καὶ παρεσχέθη εἰς τοὺς ὀφειλέτας πᾶσα δυνατὴ διευκόλυνσις. Σημειώσατε, παρακαλοῦμεν, ὅτι ἐγνωρίσαμεν ἤδη τῇ Βουλῇ σχετικῶς καὶ ἐν λεπτομερείαις ἐπὶ τοῦ ὡς ἄνω θέματος, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11645)8.2.63 ἡμετέρου, οὗτινος συνημμένως διαβιβάζομεν ἀντίγραφον ἐξ ἀφορμῆς κατατεθέντος εἰς τὴν Βουλὴν ψηφίσματος τῶν ἐνδιαφερομένων, ὑπὸ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Γκλαβάνη, Στ. Ἀλλαμανῆ καὶ Ι. Πωλιουδάκη. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Γκλαβάνη, Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Ι. Πωλιουδάκη. Εἰς ἀπάντησιν τῶν ὑπ’ ἀριθ. 13322)2629, 13330)2633 καὶ 15184)2797 π.ἔ. ἐγγράφων ὑμῶν σχετικῶς μὲ τό, ὑπὸ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Γκλαβάνη, Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Ι. Πωλιουδάκη, κατατεθὲν εἰς τὴν Βουλὴν ἀπὸ 11.11.1962 ψήφισμα τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν ἐν Ἀθήναις καὶ Πειραιεῖ Σωματείων τῶν ἐκπροσωπούντων τὰς παροικίας τῶν σεισμοπλήκτων περιοχῶν Ἰονίων Νήσων, Θεσσαλίας καὶ Κρήτης, ἀφορῶν εἰς αἰτήματα τῶν ἐκ τῶν σεισμῶν πληγέντων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα ἐπὶ τῶν, ὑπὸ στοιχεῖα αʹ καὶ δʹ τοῦ ἐν λόγῳ ψηφίσματος, ἁρμοδιότητος τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου τιθεμένων ζητημάτων. Τὸ θέμα τῶν χορηγηθεισῶν εἰς τοὺς σεισμοπλήκτους ἀρωγῶν, ἀπετέλεσε πάντοτε ἀντικείμενον στοργικοῦ κυβερνητικοῦ ἐνδιαφέροντος μὲ γνώμονα τὰς πολλαπλᾶς ὄντως ἀνάγκας, τὰ προβλήματα ἅτινα ἀντιμετωπίζουν οἱ ἐκ τῶν σεισμῶν πληγέντες, ἀλλ’ ὡς εἰκός, καὶ κατ’ ἀναπότρεπτον ἐπιταγήν, βάσει τῶν περιωρισμένων δυνατοτήτων τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ, ὑπ’ ὄψιν λαμβανομένου ὅτι τά, διὰ τῶν συναφῶν πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ληφθέντα εὐεργετικὰ μέτρα, δὲν περιορίζονται μόνον εἰς τοὺς σεισμοπλήκτους, περὶ ὧν τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἐρωτώντων, ἀλλ’ ἐπεκτείνονται καὶ εἰς πληθὺν ἄλλων κατηγοριῶν παθόντων, ὡς εἰς πλημμυροπαθεῖς, τυφωνοπλήκτους, ἐκ πολεμικῶν γεγονότων, κατολισθαινόντων ἐδαφῶν κλπ. Πιστεύομεν συνεπῶς ὅτι τά, διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 55, 56 καὶ 127)1962 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, παρασχεθέντα εἰς τὰς ὡς ἄνω κατηγορίας παθόντων εὐεργετήματα, περὶ ὧν κατωτέρω, ἐν συνόψει, οὐσιωδῶς ἀνακουφίζουν τοὺς πληγέντας. Συγκεκριμένως: 1) Διὰ τὰ στεγαστικὰ δάνεια ἐνεκρίθη ἡ διαγραφὴ τοῦ κεφαλαίου τῶν δανείων κατὰ 40%, ἡ διαγραφὴ τῶν μέχρι 31.12.1963 τόκων, ἡ ἀπὸ 1.1.1964 ἔναρξις ἐξοφλήσεως τῶν δανείων, ἡ μείωσις τοῦ τόκου ἀπὸ 4% εἰς 2% ἡ μακροτάτη ἐπέκτασις τοῦ χρόνου ἐξοφλήσεως τῶν ὀφειλῶν (20ετία) καὶ προκειμένου περὶ δανείων διατεθέντων δι’ ἀποκατάστασιν ζημιῶν εἰς οἰκίας καταστραφείσας ἐξ ἐπιγενομένων σεισμῶν, ἡ πλήρης διαγραφὴ τῶν ὀφειλῶν τούτων. Ἀπαραίτητον θεωροῦμεν νὰ σημειώσωμεν ὅτι ἐκ τῶν ἀνωτέρω μέτρων δὲν περιορίζονται μόνον αἱ ἀπαιτήσεις τοῦ Δημοσίου, ἀλλὰ δημιουργοῦνται πρόσθετοι ὑποχρεώσεις αὐτοῦ διὰ τῆς καταβολῆς εἰς τὰς δανειστρίας Τραπέζας τῆς, ἐκ τῶν συναφῶν συμβάσεων προβλεπομένης προμηθείας των καί, ἐπὶ τῶν περιπτώσεων δανείων ἐκ κεφαλαίων Τραπεζῶν, (ἐγγυήσει τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου), πληρωμῆς τόκων ἐκ 4% ἐτησίως, ἐπὶ τοῦ ἑκάστοτε ἀλήκτου κεφαλαίου τῶν δανείων, καὶ μέχρι πλήρους ἐξοφλήσεως αὐτῶν. 2) Διὰ τὰ ἐπαγγελματικὰ δάνεια, τὰ ἠγγυημένα ὑπὸ τοῦ Δημοσίου καὶ καθ’ ὃ τμῆμα τούτων εἶναι βεβαιωμένα εἰς τὰ Δημόσια Ταμεῖα καὶ ἐξωφλημένα ὑπὸ τοῦ ἐγγυητοῦ Δημοσίου, ἡ ἀπαλλαγὴ τῶν ὀφειλετῶν τόκων ὑπερημερίας ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου, ἡ μείωσις τοῦ τόκου εἰς 2% ἀπὸ 1.10.1962 καὶ ἡ, ἀπὸ τῆς ἡμερομηνίας ταύτης, ἐξόφλησις τῶν ὀφειλομένων ὑπολοίπων, ἠγγυημένων ὑπὸ τοῦ Δημοσίου καὶ μή, εἰς 16 ἑξαμηνιαίας δόσεις. Εὐνόητοι εἶναι οἱ λόγοι δι’ οὓς δὲν ἐπεφυλάχθη διὰ τοὺς τυχόντας ἐπαγγελματικῶν δανείων, ἡ αὐτὴ πρὸς τοὺς λαβόντας στεγαστικὰ τοιαῦτα, εὐμενὴς μεταχείρισις, δεδομένου ὅτι ἡ δευτέρα αὕτη κατηγορία, ὡς καὶ ἐκ τῆς βαρύτητος τοῦ πλήγματος, τῆς καταστροφῆς τοὐτέστιν τῆς κατοικίας των, ἔδει νὰ τύχῃ πάσης δυνατῆς βοηθείας. Κατὰ ταῦτα καὶ διὰ τοὺς ἐν ἀρχῇ μνησθέντας λόγους, δὲν εἶναι ἐφικτὴ ἡ ἱκανοποίησις τῶν αἰτημάτων περὶ πλήρους διαγραφῆς τῶν ὀφειλομένων ἀρωγῶν καὶ ἡ ἐπιστροφὴ τῶν τυχὸν μέχρι τοῦδε ἔναντι τῶν δανείων καταβληθέντων, πλὴν ὡς εἰκός, τῆς περιπτώσεως καθ’ ἣν ὀφειλέτης τις, εἶχεν ἤδη ἐξοφλήσει τμῆμα τοῦ δανείου του, κατὰ ποσοστὸν μεῖζον τοῦ διαγραφομένου, βάσει τῶν ρηθεισῶν πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, τοιούτου ὁπότε ἐπιστρέφεται αὐτῷ ἡ ἐπὶ πλέον καταβληθεῖσα διαφορά, συμφώνως πρὸς παρασχεθείσας ἤδη πρὸς τὰς Τραπέζας σχετικὰς ὁδηγίας ἡμῶν. Τά, πρὸς ἃ ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ κοινοποιήσωμεν τὸ παρὸν μετ’ ἀντιγράφου τοῦ περὶ οὗ πρόκειται ψηφίσματος, Ὑπουργεῖα Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ Δημοσίων Ἔργων παρακαλοῦμεν ὅπως ἐν τῇ ἁρμοδιότητί των ἀπαντήσωσι τῇ Βουλῇ ἐπὶ τῶν, ὑπὸ στοιχεῖα βʹ, γʹ, εʹ καὶ στʹ, τοῦ ψηφίσματος τούτου, διαλαμβανομένων θεμάτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1442)10.12.62 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1047 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου, ἔχομεν τὴν τιμήν, κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 840)63 ἀναφορᾶς τῆς Νομαρχίας Ἀργολίδος, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα ἐπὶ τῶν θεμάτων τῶν ὑπαγομένων εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου. 1. Ὕδρευσις τῶν πόλεων Ναυπλίου καὶ Ἄργους. Περατωθείσης τῆς συντάξεως τῆς μελέτης τὸ ἔργον ἐνετάχθη εἰς τὸ πρόγραμμα ἐπενδύσεων τοῦ τρέχοντος οἰκονομικοῦ ἔτους διὰ ποσὸν 8.500.000 δραχμῶν, προερχόμενον ἐκ δανείων τῶν ἐνδιαφερομένων Δήμων. 2. Αἱ περιοχαὶ Ἁγίων Θεοδώρων Ναυπλίου καὶ ὁδοῦ Ναυπλίου–Ἐπιδαύρου μέχρι Στρατώνων, εἰς τὴν ἔξοδον τῆς πόλεως Ναυπλίου πρὸς Ἄργος καὶ Ἐπίδαυρον φωτίζονται ὑπὸ τοῦ Δήμου Ναυπλιέων ὑπὸ τὴν παροῦσαν μορφὴν καὶ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν. Διὰ τὸν φωτισμὸν τῶν περιοχῶν αὐτῶν δι’ ἰσχυρῶν φωτιστικῶν σωμάτων ἐπὶ καταλλήλων στύλων, θὰ ἀπαιτηθῇ σημαντικὴ δαπάνη, τὴν ὁποίαν ὁ Δῆμος, ἐπὶ τοῦ παρόντος, δέν ἔχει τὴν οἰκονομικὴν εὐχέρειαν νὰ ἀντιμετωπίσῃ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκι. Ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1133)773)21.1.1963 ὑμέτερον ἔγγραφον, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἀντίγραφον ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκι, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι, ὡς ἀνέφερεν ἡ Νομαρχία Εὐβοίας διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2746)4.2.63 ἐγγράφου της, ἡ ὑπόθεσις αὕτη ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἡ Παρασκευὴ Ι. Μπούρου, διωρίσθη γραμματεὺς τῆς Κοινότητος Παγῶντος ἐν ἔτει 1958, ἐπὶ προεδρίας Ἀθαν. Καρβούνη. Ἀπὸ τοῦ διορισμοῦ της καὶ μέχρι πρό τινος οὐδὲν ζήτημα εἶχε δημιουργηθῆ δι’ αὐτήν. Ὡς πρὸς τὰς γραμματικὰς γνώσεις της εἰδικώτερον, ὑφίσταται εἰς τὰ δικαιολογητικὰ τοῦ διορισμοῦ της βεβαίωσις, ἀπὸ 6.5.1958, τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Δημ. Σχολείου Παγῶντος, διαλαμβάνουσα ὅτι δὲν δύναται νὰ ἐκδοθῇ πιστοποιητικὸν περὶ τῶν γραμματικῶν γνώσεών της, καταστραφέντος τοῦ πρὸ τοῦ ἔτους 1953 ἀρχείου. Κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ἐξ ἀφορμῆς καταγγελιῶν, δύο συμβούλων τῆς Κοινότητος ταύτης, κινουμένων προφανῶς ἐκ λόγων προσωπικῆς ἀντιθέσεως κατὰ τοῦ προέδρου, οὗτινος ὄντως ἡ ὡς ἄνω γραμματεὺς εἶναι σύζυγος, ἐπελήφθη τοῦ ζητήματος ἡ Νομαρχία, ἐκ τῆς γενομένης δὲ ἐρεύνης προέκυψεν ὅτι ἡ ἐν λόγῳ γραμματεὺς γνωρίζει γραφὴν καὶ ἀνάγνωσιν, τὸ δὲ κοινοτικὸν συμβούλιον ἐρωτηθὲν ἀπεφάνθη κατὰ πλειοψηφίαν ὅτι ἡ γραμματεὺς ἐκτελεῖ τὰ καθήκοντά της καὶ οἱ κάτοικοι ἐξυπηρετοῦνται κανονικῶς. Πάντως τὸ Ὑπουργεῖον ἐζήτησεν ὅπως ὑποβληθῇ ὑπὸ τῆς Νομαρχίας Εὐβοίας ὁλόκληρος ὁ παρ’ αὐτῇ φάκελλος τῆς ὡς ἄνω ὑποθέσεως, πρὸς περαιτέρω ἐξέτασιν τῶν κατ’ αὐτήν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2291)6.2.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, ὑπ’ ἀριθ. 1474)4.2. 1963 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου, δι’ ἧς αἰτεῖται νὰ πληροφορηθῇ τί πρόκειται νὰ ἐνεργηθῇ ἐκ μέρους τούτου διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς ἀντιτουριστικῆς ἐμφανίσεως τοῦ δημοτικοῦ καταστήματος Ἄργους καὶ τῆς πρὸ αὐτοῦ κεντρικῆς πλατείας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι σχεδὸν συγχρόνως πρὸς τὴν κατάθεσιν τῆς ἀνωτέρω ἐρωτήσεως ἤρξαντο ἐκτελούμενα εἰς Ἄργος ἔργα τελείου ἀνακαινισμοῦ καὶ ἐκσυγχρονισμοῦ τοῦ δημοτικοῦ καταστήματος καὶ τῆς πρὸ αὐτοῦ κεντρικῆς πλατείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἐπὶ τῷ ὑπ’ ἀριθ. 3058)16.2.1963 ὑμετέρῳ ἐγγράφῳ δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 13.2.1963 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι διὰ σειρᾶς νομοθετημάτων τὸ τελευταῖον τῶν ὁποίων εἶναι τὸ ἐσχάτως τεθὲν ἐν ἰσχύϊ ὑπ’ ἀριθ. 4260)1962 Ν. Δ)γμα «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων εἰς τὴν Γενικὴν Διεύθυνσιν Διοικήσεως τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν (ΦΕΚ 186) ἐλήφθησαν σοβαρωτάτης σημασίας μέτρα ὑπὲρ τῶν κοινοτικῶν ὑπαλλήλων τῆς Χώρας. Τὰ ἐναπομείναντα ὀλίγα αἰτήματα τῆς τάξεως ταύτης μελετῶνται ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου ἵνα ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ ἀντιμετωπισθῇ ἡ κατὰ προσφορώτερον τρόπον ρύθμισις τῶν ἐξ αὐτῶν δυναμένων νὰ τακτοποιηθοῦν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3401)2461)21.2.1963 ἐγγράφου σας διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 1612)20.2.1963 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου, τὰ ἑπόμενα: Κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ νόμου 1900)1951 «περὶ ἱδρύσεως Ταμείου Ἀρωγῆς Ὀργάνων Ἀγροφυλακῆς (Τ.Α.Ο.Α.) ὡς ἀντικατεστάθη διὰ τοῦ ἀπὸ 15–27.6.1955 Β. Διατάγματος, τὸ ποσὸν τῆς χορηγουμένης ἐκ τοῦ Ταμείου τούτου ἐφ’ ἅπαξ οἰκονομικῆς ἀρωγῆς εἰς τοὺς ἐξερχομένους τῆς ὑπηρεσίας ἀρχιφύλακας καὶ ἀγροφύλακας ὁρίζεται ἑκάστοτε διὰ Β. Διατάγματος, ἐν ὄψει τῆς οἰκονομικῆς δυναμικότητος τοῦ Ταμείου, καὶ δύναται νὰ εἶναι τοὐλάχιστον τὰ 75% τοῦ μηνιαίου μισθοῦ γραφέως αʹ τάξεως διὰ τοὺς ἀρχιφύλακας καὶ τοῦ γραφέως βʹ τάξεως διὰ τοὺς ἀγροφύλακας δι’ ἕκαστον ἔτος ἀσφαλίσεως. Διὰ τοῦ ἀπὸ 28–9)24.10.1959 Β. Διατάγματος «περὶ τοῦ ποσοῦ τῆς ἐφ’ ἅπαξ οἰκονομικῆς ἀρωγῆς τῶν ἐξερχομένων τῆς ὑπηρεσίας ὀργάνων ἀγροφυλακῆς» ἔχει ὁρισθῆ τὸ ποσὸν τοῦτο εἰς δραχμὰς 1.110 διὰ τοὺς ἀρχιφύλακας καὶ εἰς δραχμὰς 990 διὰ τοὺς ἀγροφύλακας, δὲν ηὐξήθη δὲ τοῦτο εἰς τὸ ἐπίπεδον τοῦ σημερινοῦ βαθμοῦ τοῦ μισθοῦ γραφέως αʹ καὶ βʹ τάξεως, διότι τοῦτο ὡς ἐλέχθη, συνδέεται μὲ τὴν οἰκονομικὴν δυναμικότητα τοῦ Τ.Α.Ο.Α. Ἐὰν ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τοῦ Τ.Α.Ο.Α. ἐπιτρέψῃ, θὰ ληφθῇ ἀπόφασις παρὰ τοῦ διοικοῦντος τὸ Ταμεῖον Συμβουλίου διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ ποσοῦ τῆς ἀρωγῆς τῶν ὀργάνων ἀγροφυλακῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1290)23.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς κατατεθείσης εἰς τὴν Βουλὴν ὑπ’ ἀριθ. 2327 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου, περὶ ἱδρύσεως τῆς Κοινότητος Κιβωτοῦ, ἔχομεν τὴν τιμήν, κατόπιν ἀναφορᾶς τῆς Νομαρχίας Κοζάνης, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Κατὰ τὰ ἔτη 1957, 1958–1961 ἐχορηγήθησαν εἰς τὴν Κοινότητα Κιβωτοῦ 185.000 δραχ. ἐκ τῶν πιστώσεων τοῦ προγράμματος Μ.Κ.Ε. ἐξ ὧν 105.000 ὡς δάνειον καὶ 80.000 ὡς δωρεά, διὰ τὴν ἀνακατασκευὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ ὑδραγωγείου αὐτῆς καὶ τὴν κατασκευὴν τεσσάρων λεκανῶν ποτίσματος ζώων. Ἡ παροχὴ τῶν τριῶν ὑδραγωγείων ἐξ ὧν ὑδρεύεται ἡ Κοινότης μήκους 600–1200 μέτρων ἑκάστου εἶναι 1,50 λίτραι ἀνὰ δευτερόλεπτον, τῆς δὲ πηγῆς τῆς ἀναβλυζούσης ἐπὶ τόπου ἐντὸς τοῦ οἰκισμοῦ 0,60 λ)δλ, ἤτοι ἐν ὅλῳ 2,10 λ)δλ ἢ 180 μέτρα κυβικὰ ἀνὰ εἰκοσιτετράωρον. Ἡ ὡς ἄνω ποσότης ὕδατος (180 Μ3) εἶναι ὑπὲρ ἀρκετὴ διὰ νὰ καλύψῃ τὰς ὑδρευτικὰς ἀνάγκας τῶν 816 κατοίκων τῆς Κοινότητος καὶ τῶν ζώων αὐτῶν. Διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς πλήρους καὶ κανονικῆς ὑδρεύσεως τῆς Κοινότητος, ὑπολείπεται ἡ κατασκευὴ τῶν ἀπαιτουμένων δεξαμενῶν, ἥτις ὅμως ἀνεβλήθη δι’ ἀργότερον διότι προτάσσεται ἡ ἐκτέλεσις ἑτέρων ἔργων περισσότερον ἀναγκαίων. Ἐπὶ τούτοις γνωρίζομεν, ὅτι κατὰ τὸ ἔτος 1962 ἐχορηγήθη εἰς τὴν Κοινότητα ποσὸν 30.000 δραχμ. ἐκ τοῦ προγράμματος κοινωφελῶν ἔργων διὰ τὴν κατασκευὴν ἀγροτικῆς ὁδοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Δεσύλλα. Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. ΥΕΒ 46342)5513)2573) 1.11.62 ἔγγραφον τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7833)6267)26.6.62 ὑμετέρου καὶ τῆς ἀπὸ 12.6.1962 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Δεσύλλα περὶ τοῦ ὑδροαρδευτικοῦ ἔργου Ἀργυράδων–Περιβολίου–Λευκίμης, ἔχομεν τὴν τιμήν, κατόπιν ἀναφορῶν τῆς Νομαρχίας Κερκύρας, ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν συμπληρωματικῶς τὰ ἀκόλουθα: 1) Δὲν ἐγένετο κατεδάφισις καὶ ἀνακατασκευὴ τοῦ κτιρίου τοῦ ἀντλιοστασίου τοῦ ἐν λόγῳ ἔργου, ἀλλὰ μόνον μικρὰ ἐπέκτασις αὐτοῦ. 2) Οἱ ἀμιαντοσιμεντοσωλῆνες ἐτοποθετήθησαν, χωρὶς νὰ σημειωθῇ εἰς αὐτοὺς ζημία. 3) Ἡ δεξαμενὴ τοῦ Νεοχωρακίου δὲν κατέστη ἄχρηστος. Αὕτη θὰ χρησιμοποιηθῇ διὰ τὴν ὕδρευσιν τῶν κατοίκων τῶν μετεχουσῶν εἰς τὸν σύνδεσμον Κοινοτήτων Ἁγ. Νικολάου Βασιλατίκων. Τὸ πρῶτον τμῆμα τοῦ ἐκτελεσθέντος ἔργου, ἐτέθη εἰς λειτουργίαν διὰ τὴν ὕδρευσιν τῶν κατοίκων τῶν χωρίων Ἀργυράδων, Μαραθιά, Περιβολίου καὶ Βυταλάδων, συνεχίζονται δὲ κανονικῶς αἱ ἐργασίαι ἀποπερατώσεως καὶ τοῦ ὑπολειπομένου τμήματος τοῦ ἔργου, ἤτοι ἀπὸ Βυταλάδων μέχρι Λευκίμης προϋπολογισμοῦ δαπάνης 1.200.000 δραχ. Διὰ τὴν πλήρη ἀποπεράτωσιν τοῦ τμήματος τούτου ἐγένετο πρότασις πρὸς τὴν οἰκείαν ἐπιτροπὴν ἵνα ἐκφέρῃ γνώμην περὶ ἐκτάκτου οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως τῶν Κοινοτήτων Ἀργυράδων, Βυταλάδων, Λευκίμης, Περιβολίου καὶ Ριγγλάδων, ἐν ὄψει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 37 παρ. 2 ἐδ. στʹ τοῦ Ν.Δ. 4260. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1286)23.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1323 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου, περὶ κατασκευῆς τῆς ὁδοῦ πρὸς τὴν Κοινότητα Σπηλαίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν κατόπιν ἀναφορᾶς τῆς Νομαρχίας Κοζάνης, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ἡ παρὰ τῇ Νομαρχίᾳ Τεχνικὴ Ὑπηρεσία Δήμων καὶ Κοινοτήτων (Τ.Υ.Δ.Κ.) ἐμελέτησε τὴν διὰ ὁδοῦ σύνδεσιν τῆς Κοινότητος Σπηλαίου μετὰ τῆς εἰς ἀπόστασιν 4.500 μέτρων ἐπαρχιακῆς ὁδοῦ Γρεβενῶν–Περιβολίου καὶ διήνοιξε διὰ τῶν προγραμμάτων Πρόνοια–Ἐργασία τῶν Παραμεθορίων Περιοχῶν, τὸ τμῆμα τῆς ὁδοῦ τὸ διερχόμενον ἐκ γαιώδους ἐδάφους ἐπὶ μήκους 3.190 μέτρων, παρέμεινε δὲ τὸ ἐπὶ βραχώδους ἐδάφους τμῆμα τῆς ὁδοῦ, μήκους 1.310 μέτρων. Κατὰ τὸ ἔτος 1959 συνετάχθη μελέτη προϋπολογισμοῦ 550.000 διὰ τμῆμα τῆς ὁδοῦ ἐπὶ τοῦ βραχώδους ἐδάφους, τὸ ὁποῖον κατεσκευάσθη διὰ πιστώσεων τοῦ προγράμματος Μ.Κ.Ε. τοῦ ἔτους 1960, χορηγηθεισῶν κατὰ 50% ὑπὸ τύπον δανείου καὶ κατὰ 50% ὑπὸ τύπον δωρεᾶς πρὸς τὴν Κοινότητα. Κατὰ τὸ ἔτος 1961 ἐξετελέσθη ἐπὶ τῇ βάσει μελέτης καὶ ἕτερον τμῆμα τῆς ὁδοῦ διὰ πιστώσεων τοῦ προγράμματος μεγαλυτέρων ἔργων, χρηματοδοτηθὲν διὰ ποσοῦ 600.000 δραχμῶν ὡς δανείου καὶ 360.000 ὡς δωρεὰν ἐπιχορηγήσεως. Ἤδη συνετάχθη ἡ μελέτη καὶ διὰ τὸ τελευταῖον τμῆμα τῆς ἐν λόγῳ ὁδοῦ, προϋπολογισμοῦ 640.000 δραχμῶν, τὸ ὁποῖον ἐνεγράφη εἰς τὸ καταρτισθὲν πρόγραμμα Κοινωφελῶν ἔργων τοῦ ἔτους 1963. Σημειοῦμεν ὅτι πρόκειται περὶ ἐξαιρετικῶς δυσκόλου ἔργου κοινοτικῆς ὁδοποιΐας, ἐπὶ βραχώδους ἐδάφους ὁ ὄγκος τοῦ μέχρι τοῦδε ἐξορυχθέντος βραχώδους ἐδάφους ἀνέρχεται εἰς 35.000 μ3 ὁ δὲ τοιοῦτος τοῦ πρὸς ἐκτέλεσιν τελευταίου τμήματος εἰς 15.000 μ3. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3868)2.3.63 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἐν περιλήψει ἐπιδηλούμενον θέμα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὰ μέλη καὶ οἱ γραμματεῖς τῶν ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 105 τοῦ Ν. Δ)τος 4274)62 προβλεπομένων ἐπιτροπῶν ἐκκαθαρίσεως τῶν ἁπλῶν ἐκλογικῶν καταλόγων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, ἐξετέλεσαν τοπικῶς εἰς τὰς ἕδρας αὐτῶν ἐργασίαν γραφείου, χωρὶς νὰ παρίσταται ἀνάγκη μετακινήσεώς των, ἥτις ἠδύνατο νὰ περαιωθῇ εἰς χρονικὸν διάστημα πολὺ βραχύτερον τοῦ ὑπὸ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου τούτου προβλεφθέντος τοιούτου τῶν ἑβδομήκοντα (70) ἡμερῶν. Παρὰ ταῦτα ὅμως τὸ Ὑπουργεῖον ἐν τῇ ἐκτιμήσει τοῦ γεγονότος ὅτι διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἐργασίας ταύτης οἱ περὶ ὧν πρόκειται γραμματεῖς εἰργάσθησαν ὑπερωριακῶς, προέβη εἰς τὴν χορήγησιν ἐξόδων κινήσεως καὶ εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς τὰ ὑπόλοιπα μέλη τῶν ὡς εἴρηται ἐπιτροπῶν ἀπὸ τοῦ ποσοῦ τῶν δραχμῶν πεντακοσίων (500) ἕως χιλίων πεντακοσίων (1.500) ἀναλόγως τῆς ὑπ’ αὐτῶν προσφερθείσης ἐργασίας, μὲ βάσιν τὸν πληθυσμὸν ἑκάστου Δήμου καὶ ἑκάστης Κοινότητος. Πέραν αὐτοῦ ἡ ἐν τῷ προϋπολογισμῷ προβλεφθεῖσα πίστωσις καλύπτεται ἐξ ὁλοκλήρου διὰ τῆς κατὰ τὰ ἀνωτέρω κατανομῆς μὴ καθισταμένης δυνατῆς περαιτέρω δαπάνης μὴ ἀναγεγραμμένης ἐν τῷ προϋπολογισμῷ. Κατ’ ἀκολουθίαν τῶν ἀνωτέρω ζήτημα περαιτέρω αὐξήσεως τῶν ὡς εἴρηται ἐξόδων κινήσεως δὲν ὑφίσταται. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

III) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 1431 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου, διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1923)31.1.1963 ὑμετέρου ἐγράφου, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀποζημίωσιν κτηνοτρόφων τῶν ὁποίων τὰ ποίμνια ἀνηρπάγησαν ὑπὸ τῶν Γερμανικῶν στρατευμάτων κατοχῆς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Αἱ περὶ ὧν ὁ λόγος διαρπαγαὶ ποιμνίων ἐμπίπτουσιν εἰς τὸ γενικώτερον θέμα τῶν ὑλικῶν ζημιῶν τῶν προκληθεισῶν ὑπὸ τῶν Γερμανικῶν στρατευμάτων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ τελευταίου πολέμου ἐν Ἑλλάδι. Δυνάμει τῶν Συμφωνιῶν Παρισίων 1946, τὸ θέμα τοῦτο ἀφέθη νὰ ρυθμισθῇ βραδύτερον, διὰ τῆς ἐνδεχομένως ὑπογραφησομένης ἐν καιρῷ Συνθήκης Εἰρήνης μετὰ τῆς Γερμανίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ

IV) Τοῦ Ὑπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἰακ. Διαμαντοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1621)29.1.1963 ὑμέτερον ἔγγραφον, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. βιβλ. ἐρωτ. 1358 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς ὅπως πληροφορήσητε τὸν καταθέσαντα τὴν ἐρώτησιν κ. συνάδελφον, ὅτι ὁ συνοδεύων τὴν Ἐπιμελήτριαν Ἀρχαιοτήτων κ. Παρ. Στασινοπούλου–Τουλούπα ἀστυνόμος Αʹ τάξεως κ. Γεώργιος Ἀλεξανδρῆς εἶχε μεταβῆ εἰς τὴν περιφέρειαν Βοιωτίας–Λοκρίδος πρὸς ἐκτέλεσιν εἰδικῆς ὑπηρεσίας διώξεως ἀρχαιοκαπηλείας, δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. ΕΜΠ 12) 8.1.1963 διαταγῆς, ἧς ἀντίγραφον ἐπισυνάπτομεν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ἀριθ. διεκπ. ΕΜΠ 12 Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἰανουαρίου 1963 Πρὸς Τὸ Ἀρχηγεῖον Ἀστυνομίας Πόλεων Γραφεῖον κ. Ἀρχηγοῦ Ἐνταῦθα «Διάθεσις ἀστυνομικῶν». Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς, ὅπως διαθέσητε διὰ μίαν ἡμέραν τὸν Ἀστυνόμον Αʹ τάξεως Γεώργιον Ἀλεξανδρῆν, ἵνα μετὰ τῆς Ἐπιμελητρίας Ἀρχαιοτήτων Παρ. Στασινοπούλου μεταβῇ εἰς περιφέρειαν Βοιωτίας– Λοκρίδος πρὸς ἐκτέλεσιν εἰδικῆς ὑπηρεσίας διώξεως ἀρχαιοκαπηλείας.

Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς

Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Ρουχωτᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 15386)31.12.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1174) 1962 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Ρουχωτᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τὸν καταθέσαντα τὴν ἐρώτησιν κ. συνάδελφον, ὅτι ἡ Ἑλλὰς καὶ εἰδικώτερον ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία, οὐδέποτε ἔπαυσεν ἐνδιαφερομένη καὶ ἐνεργοῦσα ἐπὶ τοῦ θέματος, οὔτε δὲ καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ παύσῃ νὰ προβαίνῃ εἰς τὰς ἐνδεικνυομένας ἐνεργείας διὰ τὴν εὐνοϊκὴν ἐπίλυσιν τοῦ σοβαρωτάτου τούτου ἐθνικοῦ θέματος. Ὡς πρὸς τὴν πρότασιν τοῦ κ. συναδέλφου περὶ τοποθετήσεως σχετικῶν ἐπιγραφῶν ἐπὶ τῆς Ἀκροπόλεως κλπ., δὲν φρονῶμεν, ὅτι αὕτη εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Παπαπαναγιώτου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2720)12.2.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1509 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τὸν καταθέσαντα τὴν ἐρώτησιν κ. συνάδελφον, ὅτι ἡ Ἑλλὰς καὶ εἰδικώτερον ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία, οὐδέποτε ἔπαυσεν ἐνδιαφερομένη καὶ ἐνεργοῦσα ἐπὶ τοῦ θέματος, οὔτε καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ παύσῃ νὰ προβαίνῃ εἰς τὰς ἐνδεικνυομένας ἐνεργείας διὰ τὴν εὐνοϊκὴν ἐπίλυσιν τοῦ σοβαρωτάτου τούτου ἐθνικοῦ θέματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Σαμαρᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3391)21.2.1963 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1602)20.2.1963 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Σαμαρᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Βουλὴν τὰ κάτωθι: Ἡ Ἑλλὰς ὑπέγραψε, μέ τινας ἐπιφυλάξεις, τὴν σύμβασιν τῆς 29 Ἰουλίου 1960 περὶ τῆς ἀστικῆς εὐθύνης εἰς τὸν τομέα τῆς πυρηνικῆς ἐνεργείας, ἥτις, καθιερώνει, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν Κρατῶν Μελῶν τοῦ OGDE τὰς γενικῶς παραδεδεγμένας ἐπιστημονικῶς ἀρχὰς εἰς τὸν ἐν λόγῳ τομέα. Ἡ σύμβασις αὕτη, δηλονότι, καθιερώνει: 1) Τὴν ἄνευ πταίσματος ἢ ἀντικειμενικὴν εὐθύνην τοῦ φορέως τῆς πυρηνικῆς ἐκμεταλλεύσεως τόσον δι’ ἀτύχημα ἐπελθὸν κατὰ τὴν λειτουργίαν τῆς ἐκμεταλλεύσεως ταύτης ὅσον καὶ δι’ ἀτύχημα ἐπελθὸν κατὰ τὴν διάρκειαν μεταφορᾶς τινος πυρηνικῶν ὑλῶν. 2) Τὸ περιωρισμένον τῆς εὐθύνης τοῦ φορέως τῆς πυρηνικῆς ἐκμεταλλεύσεως, ἥτις δὲν ἐξικνεῖται πέραν τῶν 15.000.000 βασικῶν μονάδων, ἤτοι 15.000.000 δολλαρίων τῶν

Η.Π.Α.

3) Τὴν ὑποχρεωτικὴν ἀσφάλισιν ἢ κάλυψιν τοῦ ἐν λόγῳ φορέως, εἴτε Κράτους εἴτε ἰδιώτου, μέχρι τοῦ ἀνωτάτου ὁρίου τῆς εὐθύνης, ἤτοι μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 15.000.000 δολλαρίων. 4) Τὴν ἐκτεταμένην χρονικῶς εὐθύνην τοῦ φορέως πρὸς κάλυψιν ἐπιζημίων συνεπειῶν εἰς πολὺ μεταγενέστερον χρόνον ἀπὸ τῆς ἐκτελέσεως ἢ τῆς ἐνάρξεως ἐπελεύσεως τοῦ πυρηνικοῦ ἀτυχήματος. 5) Τὴν καθιέρωσιν τῆς ἀποκλειστικῆς δικαιοδοσίας τῶν δικαστηρίων τῆς χώρας ἔνθα κεῖται ἡ πυρηνικὴ ἐκμετάλλευσις ἐν ᾗ παρήχθη τὸ ἀτύχημα κλπ. Ἡ τοιαύτη ὅμως ἐν τῇ συμβάσει ρύθμισις συνιστᾷ σημαντικὴν καινοτομίαν ἔναντι τοῦ παρ’ ἡμῖν ἰσχύοντος δικαίου τῆς ἀστικῆς εὐθύνης, ἐκρίθη δέ, ὅτι ἡ σύμβασις θὰ ἔδει νὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς κύρωσιν ὁμοῦ μετὰ σχεδίου ἐσωτερικοῦ νόμου ἐπὶ τοῦ θέματος ρυθμίζοντος κατ’ ἀνάλογον τρόπον τὰ τῆς εὐθύνης ἐκ πυρηνικῶν ἀτυχημάτων. Ἤδη, ἡ ὅλη γενομένη ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν προεργασία πρὸς σύνταξιν τοῦ ἐν λόγῳ σχεδίου ἐσωτερικοῦ νόμου ἐπερατώθη, ἐλπίζεται δέ, ὅτι εἰς σύντομον χρονικὸν διάστημα, θὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ψήφισιν τό τε σχέδιον νόμου περὶ κυρώσεως τῆς συμβάσεως τῆς 29ης Ἰουλίου 1960 καὶ τὸ συνταγὲν ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν σχέδιον ἐσωτερικοῦ νόμου περὶ τῆς εὐθύνης ἐκ πυρηνικῶν ἀτυχημάτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

V) Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Β. Ἐφραιμίδη, Σ. Ἡλιοπούλου, Α. Μπριλλάκη, Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Λ. Κύρκου. Ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 6985)21.1.1963 ἐγγράφου ἡμῶν, δι’ οὗ ἀπηντήσαμεν ἐπὶ τῆς ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Β. Ἐφραιμίδη, Σ. Ἠλιοπούλου, Α. Μπριλλάκη, Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι, καθ’ ἃ ἀνέφερεν ἡμῖν ὁ Εἰσαγγελεὺς Ἐφετῶν Ἀθηνῶν, δὲν ὑφίσταται περίπτωσις πειθαρχικοῦ ἐλέγχου τοῦ Εἰσαγγελέως Πρωτοδικῶν Γ. Κατωπόδη, καθ’ ὅσον οὗτος κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του, δὲν διετύπωσε προσωπικήν τινα γνώμην του περὶ τῆς Ε.Δ.Α., ἀλλ’ ἀναλύων τὰ δεδομένα τῆς ἀκροαματικῆς διαδικασίας, σχετικῶς μὲ τὴν ψῆφον τοῦ Στρατοῦ, εἶπεν, ὅτι ὁ Στρατὸς διὰ τῆς ψήφου του κατέδειξεν, ὅτι ἡ Ε.Δ.Α. εἶναι ἐξοβελιστέα, ἀναφερθεὶς δὲ εἰς τὰς ἐνεργείας τοῦ Ἐπιτελείου πρὸς ἀπόκτησιν βιβλιαρίων, ὑπὸ τῶν στρατιωτικῶν καὶ πρὸς διαφώτισιν αὐτῶν, ἐξήγησεν ταύτας ὡς προσπάθειαν τείνουσαν εἰς τὴν ἀνατροπὴν διαβρώσεως τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων ὑπὸ τοῦ κομμουνισμοῦ (οὐχὶ τῆς Ε.Δ.Α.) ἅπαντες οἱ ὀπαδοὶ τοῦ ὁποίου ἔχουσιν ἐφοδιασθῆ μὲ βιβλιάρια, οὐδεμία δὲ ἀποχὴ τούτων σημειοῦται κατὰ τὰς ἐκλογάς. Δὲν ἐβεβαιώθη περαιτέρω ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Εἰσαγγελεὺς εἶπεν ὅτι «δὲν καταδέχομαι νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν ΕΔΑ». Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1953

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κοκκέβη καὶ Μ. Παπακωνσταντίνου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3773)1.3.1963 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 1641 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Κοκκέβη καὶ Μ. Παπακωνσταντίνου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ἐπὶ τῆς μελέτης τῶν ζητημάτων τῆς υἱοθεσίας καὶ τῆς ὑποδείξεως τῶν ληπτέων μέτρων πρὸς βελτίωσιν τοῦ θεσμοῦ καὶ ἐξασφάλισιν τῆς ὁμαλῆς λειτουργίας αὐτοῦ, συνεστήθησαν παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ τῆς Δικαιοσύνης δύο εἰδικαὶ Ἐπιτροπαὶ κατὰ τὰ ἔτη 1959 καὶ 1960, ἀμφότεραι ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ Ὑπουργείου τῆς Δικαιοσύνης κ. Χαρ. Παγουλάτου. Ἡ πρώτη τῶν Ἐπιτροπῶν τούτων, συγκροτηθεῖσα ἐξ ἀνωτάτων λειτουργῶν, καθηγητῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ ἄλλων ἐγνωσμένου κύρους καὶ πείρας προσώπων ἐξήτασεν εἰς σειρὰν συνεδριάσεων ἐξαντλητικῶς ἀπὸ πάσης πλευρᾶς τὸ ὅλον θέμα, ἐν ὄψει τῶν ἀνακυψάντων ζητημάτων ὅσον ἀφορᾶ τὰς πραγματοποιουμένας διακριτικὰς υἱοθεσίας καὶ κατέληξεν εἰς ὡρισμένα συμπεράσματα. Κατὰ τὴν Ἐπιτροπὴν ταύτην ἔδει πλὴν τῶν ληφθησομένων ἀναγκαίων διοικητικῶν μέτρων νὰ ἐπιδιωχθῇ καὶ ἡ τροποποίησις τῶν περὶ υἱοθεσίας διατάξεων τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως καταστῇ εὐχερεστέρα ἡ υἱοθεσία καὶ διαδοθῇ εὐρύτερον ὁ θεσμὸς αὐτῆς ἐν τῇ ἡμεδαπῇ πράξει. Τοῦτο, κατὰ τὴν γνώμην τῆς Ἐπιτροπῆς, θὰ περιώριζε τὸν ἀριθμὸν τῶν ὑπὸ τῶν ἀλλοδαπῶν υἱοθεσιῶν Ἑλληνοπαίδων. Σχετικὸν ἀπόσπασμα ἐκ τῶν πρακτικῶν, περιλαμβάνον τὰς τελικὰς υἱοθετηθείσας ἀπόψεις τῆς Ἐπιτροπῆς ἀπεστάλη ὑμῖν εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1413 ἐρωτήσεως τοῦ ἐκ τῶν ἀνωτέρω βουλευτῶν κ. Α. Κοκκέβη. Ἡ δευτέρα Ἐπιτροπή, συγκροτηθεῖσα ἐκ καθηγητῶν τοῦ Ἀστικοῦ Δικαίου ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ Ἀθηνῶν, ἐκλήθη νὰ ἐξετάσῃ τὰ συμπεράσματα καὶ ὑποδείξεις τῆς πρώτης Ἐπιτροπῆς καὶ ἐνδεχομένως νὰ προβῇ εἰς τὴν σύνταξιν τοῦ οἰκείου νομοσχεδίου, ἐφ’ ὅσον ἤθελε κριθῆ ὅτι ἐπιβάλεται ἡ νομοθετικὴ ρύθμισις. Ἡ Ἐπιτροπὴ αὕτη ἀπεδέχθη μὲν τὴν λῆψιν διοικητικῶν μέτρων, διεφώνησεν ὅμως ὡς πρὸς τὴν ἄμεσον μεταβολὴν τῶν διατάξεων τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος μέ τινας ἐπιφυλάξεις τινῶν τῶν μελῶν. Εἰς τὴν ἄποψιν ταύτην ἤχθη μὲ τὴν σκέψιν ὅτι κατ’ ἀρχὴν δὲν κρίνεται σκόπιμος ἡ ἀναθεώρησις τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος βασικοῦ νομοθετήματος τοῦ Ἰδιωτικοῦ Δικαίου, μόλις πρὸ ὀλίγων ἐτῶν τεθέντος ἐν ἰσχύϊ καὶ δὴ ἐξ ἀφορμῆς τῶν ἑκάστοτε ἀναφυομένων ζητημάτων, ἡ ὁποία κατ’ ἀνάγκην θὰ ὁδηγήσῃ εἰς προχειρότητας καὶ εἶναι ἄγνωστον ἅπαξ τεθεῖσα εἰς ἐφαρμογὴν ποῦ θὰ σταματήσῃ. Καὶ εἰδικώτερον ὡς πρὸς τὰς προταθείσας τροποποιήσεις τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος αἱ ὁποῖαι κατὰ τὰς ἀπόψεις τῆς πρώτης Ἐπιτροπῆς θὰ συνέτεινον εἰς τὴν χαλάρωσιν τῶν προϋποθέσεων τῆς υἱοθεσίας, ἡ δευτέρα αὕτη Ἐπιτροπὴ ἔκρινεν ὅτι ἀντεδείκνυται πρὸς τὸ παρόν, διότι πλὴν τῶν ἄλλων δι’ ἑκάστην διάταξιν λόγων, ἡ χαλάρωσις τῶν προϋποθέσεων διὰ τὴν εὐρυτέραν διάδοσιν τῶν υἱοθεσιῶν παρ’ ἡμῖν, θὰ ἠδύνατο νὰ ὁδηγήσῃ εἰς ἐντελῶς ἀντίθετον ἀποτέλεσμα, δηλαδὴ νὰ καταστήσῃ εὐχερεστέρας καὶ αὐτὰς τὰς ὑπὸ ἀλλοδαπῶν τελουμένας υἱοθεσίας. Σημειοῦμεν ἐν τούτῳ ὅτι καὶ ὁ καθηγητὴς κ. Μιχαηλίδης–Νουάρος εἰς τὴν γενομένην διάλεξιν ἐν τῷ Δικηγορικῷ Συλλόγῳ Ἀθηνῶν τὴν 16 Μαρτίου 1962 (Ἴδ. Νομ. Βῆμα τεῦχος 17 τ. μ. 10) μνημονευομένην ἐν τῇ ἀνωτέρῳ ἐρωτήσει, ἐτόνισεν, ὅτι αἱ μεταρρυθμίσεις τοῦ δικαίου τῆς υἱοθεσίας δὲν πρέπει νὰ θίξουν εὐθέως τὰς διατάξεις τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος, τοῦ ὁποίου τὸ κείμενον πρέπει νὰ παραμείνῃ εἰσέτι σεβαστόν. Κατόπιν τῆς ἀντιθέσεως ταύτης τῶν κατ’ ἐξοχὴν ἁρμοδίων ἐπὶ τοῦ θέματος παραγόντων, τοῦτο παρέμεινεν ἐκκρεμὲς ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἀκολουθητέας νομοθετικῆς πολιτικῆς. Οὐχ’ ἧττον τοῦτο δὲν ἠμπόδισε τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης νὰ συνεχίσῃ τὴν λῆψιν τῶν ὑπὸ τῶν περιστάσεων ἐνδεικνυομένων διοικητικῶν μέτρων. Πρὸς ἀποφυγὴν τῆς εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἐκμεταλλεύσεως τῆς υἱοθεσίας Ἑλληνοπαίδων, παρέσχε πρὸς τὰς ἁρμοδίας δικαστικὰς ἀρχὰς ὁδηγίας ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως λαμβάνωνται μέτρα ἐξασφαλίζοντα τὴν κατάλληλον τοποθέτησιν τῶν ἀνηλίκων τούτων καὶ τὴν ἀποφυγὴν τῆς ἐμπορίας αὐτῶν. Συνεστήθη συγκεκριμένως, ὅπως διὰ πᾶσαν υἱοθεσίαν Ἑλληνοπαίδων ὑπὸ ἀλλοδαποῦ ἔστω καὶ Ἕλληνος τὴν καταγωγήν, ζητοῦνται πληροφορίαι ὑπὸ τῶν οἰκείων προξενικῶν ἀρχῶν περὶ τῆς ἠθικῆς καὶ οἰκονομικῆς καταστάσεως τῶν υἱοθετούντων, ἐν ἐλλείψει δὲ ἐκθέσεων τῶν προξενικῶν ἀρχῶν ἡ συζήτησις περὶ υἱοθεσίας νὰ ἀναβάλληται. Ἐπίσης προκειμένου περὶ υἱοθεσιῶν αἱ ὁποῖαι λαμβάνουν χώραν μερίμνῃ τοῦ ΠΙΚΠΑ τοῦ Κέντρου Βρεφῶν «Ἡ Μητέρα» καὶ τῆς «INTERNA-TIONAL SOCIAL SERVICE» ἡ ἐξακρίβωσις τῆς συνδρομῆς τῶν ἀναγκαίων προϋποθέσεων πρὸς ἐξασφάλισιν τῶν ἠθικῶν, κοινωνικῶν καὶ οἰκονομικῶν συμφερόντων τῶν Ἑλληνοπαίδων, θὰ διενεργῆται ὑπὸ τῶν ὀργανώσεων τούτων, θὰ ἐπακολουθῇ δὲ συμπληρωματικὴ ἔρευνα ὑπὸ τοῦ δικαστηρίου ἐφ’ ὅσον ἤθελε κριθῆ ἐπιβεβλημένη. Ἐν τέλει κρίνομεν σκόπιμον νὰ σημειώσωμεν ὅτι τὰ ζητήματα τῆς υἱοθεσίας δὲν ἔπαυσαν νὰ ἀπασχολοῦν τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης, ἐν ὄψει καὶ τῆς συμμετοχῆς τῆς Ἑλλάδος εἰς διεθνῆ συνέδρια καὶ διασκέψεις πρὸς σύναψιν Διεθνῶν Συμβάσεων περὶ υἱοθεσίας, καὶ ὅτι ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ θὰ ληφθῶσι τὰ ἐνδεικνυόμενα νομοθετικὰ μέτρα, ἀφοῦ προηγουμένως ἀκουσθῇ καὶ ἡ γνώμη τοῦ νομικοῦ κόσμου τῆς Χώρας, κατὰ πρότασιν μάλιστα τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, πρὸ πάσης ἀποφάσεως τροποποιήσεως τοῦ Α.Κ. ἔδει νὰ ζητηθῇ ἡ γνώμη τοῦ Ἀρείου Πάγου, τῶν δύο Νομικῶν Σχολῶν καὶ τῶν μεγάλων Δικηγορικῶν Συλλόγων τοῦ Κράτους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Κοκκέβη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, ἐν συνεχείᾳ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10240 τῆς 5.2.1963 ἡμετέρου ἐγράφου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι, ὡς ἀνέφερεν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1686)14.2.1963 ἀναφορᾶς του ὁ Εἰσαγγελεὺς Ἐφετῶν Πατρῶν, αἱ ὑπὸ τῶν Ἀνακριτικῶν Ἀρχῶν Πατρῶν διενεργούμεναι ἀνακρίσεις δι’ υἱοθεσίας Ἑλληνοπαίδων ὑπὸ ἀλλοδαπῶν ἐπεραιώθησαν ἤδη καὶ ἡ δικογραφία εὑρίσκεται πρὸς ἐπεξεργασίαν εἰς χεῖρας τοῦ ὁρισθέντος πρὸς τοῦτο Ἀντεισαγγελέως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἰακ. Διαμαντοπούλου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 3864) 2617 ἐ.ἔ. ὑμέτερον ἔγγραφον καὶ τὴν διὰ τούτου διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἀπηυθύναμεν σχετικὸν ἔγγραφον πρὸς τὸν Εἰσαγγελέα Ἀθηνῶν ὅπως ἀναφέρῃ τῷ Ὑπουργείῳ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεων τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἠλιοπούλου, Ε. Μπενᾶ, Γ. Στεργίου, Κ. Χιωτάκη, Γ. Λαμπράκη, Β. Ἐφραιμίδη, Ε. Σακελλάρη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 126694 π.ἔ. καὶ 130790 π.ἔ. ἡμέτερα ἔγγραφα νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ὡς ἀναφέρουσιν οἱ ἁρμόδιοι Εἰσαγελεῖς, ἡ πραγματικὴ κατάστασις ἀναφορικῶς πρὸς τὰς καταγγελλομένας ὑπὸ τῶν ἐρωτώντων βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἠλιοπούλου κλπ. παραβάσεις ἔχει ὡς ἑξῆς: 1) Ὑποκατάστημα Πρεβέζης: Οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑποκ)τος ἔλαβον κατὰ τὰ ἔτη 1961 καὶ 1962 τὰς κανονικὰς ἀδείας των, πλὴν τινῶν ἐξ αὐτῶν, λόγῳ ἐλλείψεως προσωπικοῦ καὶ τῆς προκυψάσης ὑπηρεσιακῆς ἀνάγκης. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπερωριακὴν ἀμοιβὴν τοῦ προσωπικοῦ, μόνον ἀπὸ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου (διότι προηγουμένως δὲν ἐγένετο ὑπερωριακὴ ἐργασία), ἡ ἀμοιβὴ αὕτη πράγματι δὲν κατεβλήθη ἐξ ὁλοκλήρου, ἤδη, ὅμως, ἐζητήθη καὶ ἐνεκρίθη σχετικὴ πίστωσις διὰ τὴν ὁλοσχερῆ καταβολήν της. Κατὰ τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ὑποκ)τος ἠσκήθη κατὰ τὸ παρελθὸν ποινικὴ δίωξις ἐπὶ παραβάσει τῶν ὡρῶν ἐργασίας ὡς πρός τινας τῶν ὑπαλλήλων, πλὴν οὗτος ἠθωώθη. Πάντως, ὁ Εἰσαγγελεὺς παρήγγειλε προκαταρκτικὴν ἐξέτασιν μὴ τυχὸν ἐσημειώθησαν νέαι παραβάσεις. 2) Ὑποκατάστημα Μεγάρων: Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὡράριον, οὐδεμία μήνυσις ὑπεβλήθη. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν μὴ χορήγησιν ἀδειῶν, ἠσκήθη ποινικὴ δίωξις κατὰ τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ ἐκεῖσε Ὑποκαταστήματος, ἥτις θὰ ἐξεδικάζετο τὴν 23ην Φεβρουαρίου 1963. 3) Ὑποκατάστημα Ἰωαννίνων: Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὡράριον, ὑπεβλήθησαν τρεῖς (3) μηνύσεις. Ἐκδικασθεισῶν τῶν (2) δύο, οἱ κατηγορούμενοι ἠθωώθησαν. Ἡ τρίτη προσδιωρίσθη, τὸ δὲ ἀποτέλεσμα ταύτης θέλομεν γνωρίσει ὑμῖν προσεχῶς. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν μὴ χορήγησιν κανονικῶν ἀδειῶν, οὐδεμία μήνυσις ὑπεβλήθη. 4) Ὑποκατάστημα Ἡγουμενίτσης: Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπερωριακὴν ἀμοιβὴν οὐδεμία μήνυσις ὑπεβλήθη. Ὅτι ἀφορᾷ τὴν μὴ χορήγησιν ἀδειῶν ἐκ τῶν δικαιουμένων ἀδείας μετ’ ἀποδοχῶν ἐννέα (9) ὑπαλλήλων, μόνον εἰς ἕνα τούτων ἐχορηγήθη τοιαύτη ἐξ ὁλοκλήρου κατὰ τὸ ἔτος 1962, εἰς ἑτέρους δὲ τρεῖς μέρος ταύτης δι’ ὃ ὑπεβλήθη τὴν 24.12.1962, μήνυσις ἥτις δὲν προσδιωρίσθη εἰσέτι. 5) Ὑποκατάστημα Καλαβρύτων: Ἐκ τῆς ἐξετάσεως ἣν ἐνήργησεν ὁ ἐκεῖ Εἰσαγγελεύς, οὐδεμία καθυστέρησις ἀδείας ἔλαβε χώραν. 6) Ὑποκατάστημα Ἄργους: Ὡς προέκυψεν ἐκ τῆς ὑπὸ τοῦ Εἰσαγγελέως παραγγελθείσης ἐξετάσεως, τὸ Ὑποκ)μα τοῦτο κατὰ τὸ ἔτος 1961 ἐχορήγησεν ἐκ τῶν 11 ὑπαλλήλων του, τὰς νομίμους ἀδείας εἰς 6, κατὰ δὲ τὸ ἔτος 1962 εἰς 9 ἐκ τῶν 11 ὑπαλλήλων του. Διὰ τὰς μὴ χορηγηθείσας ἀδείας ἠσκήθη ποινικὴ δίωξις κατὰ τοῦ ὑπευθύνου Διευθυντοῦ τοῦ Ὑποκ)τος. 7) Ὑποκατάστημα Θηβῶν: Ὡς προέκυψεν ἐκ τῆς ὑπὸ τοῦ Εἰσαγγελέως παραγγελθείσης ἐξετάσεως, οἱ ὑπάλληλοι λαμβάνουν κανονικῶς τὴν ὑπερωριακήν των ἀμοιβὴν ἄνευ οὐδενὸς παραπόνου. Ἐπίσης οὐδεμία παράβασις οὐσιαστικῶς ἔλαβε χώραν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν χορήγησιν ἀδειῶν καὶ δὴ οὐδὲν ὑπόλοιπον ὑφίσταται διὰ τὰ ἔτη 1960 καὶ 1961. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ 1962, ἓξ ὑπάλληλοι ἔλαβον ἄδειαν κανονικῶς εἰς τὸ ἀκέραιον. Εἷς ἐποιήσατο χρῆσιν μέρους τῆς ἀδείας του καὶ τοῦ ὑπολοίπου θὰ ποιήσηται χρῆσιν λίαν προσεχῶς. Δύο ἐπρόκειτο νὰ λάβωσι τὴν ἄδειάν των κατὰ τὰς ἑορτὰς καὶ τρεῖς δὲν δικαιοῦνται τοιαύτης, καθ’ ὅσον δὲν συνεπλήρωσαν ἐνιαύσιον ὑπηρεσίαν. 8) Ὑποκατάστημα Γυθείου: Ὡς προέκυψεν ἐκ τῆς ἐξετάσεως ἣν ἐνήργησεν ὁ Εἰσαγγελεύς, οἱ ὑπάλληλοι οἵτινες ἐργάζονται ὑπερωριακῶς λαμβάνουσιν ἀνελλιπῶς τὴν ὑπερωριακὴν αὐτῶν ἀμοιβήν, προσέτι δὲ ἔχουσι λάβει τὰς ἀδείας τῶν ἐτῶν 1960, 1961 καὶ 1962. Ἔνιοι, ὅμως, τῶν ὑπαλλήλων δὲν ἐζήτησαν μέχρι σήμερον ὁλόκληρον τὴν ἄδειαν τοῦ ἔτους 1962, ἀλλὰ μόνον μέρος αὐτῆς, ἐπιφυλαχθέντες ὅπως λάβουσι τὸ ὑπόλοιπον τῆς ἀδείας των κατὰ τὰς ἑορτάς. 9) Ὑποκατάστημα Καρπενησίου: Ἐκ τῆς ἐξετάσεως ἣν ἐνήργησεν ὁ Εἰσαγγελεὺς Εὐρυτανίας προέκυψεν ὅτι ἅπαντες οἱ ὑπάλληλοι λαμβάνουσι τὴν νόμιμον ἀμοιβήν των διὰ τὴν προσφερομένην ἑκάστοτε ὑπὸ αὐτῶν ὑπερωριακὴν ἐργασίαν, ἔλαβον δὲ μέχρι σήμερον τὸ μεῖζον τῆς ἧς ἐδικαιοῦντο κανονικῆς ἀδείας, τὸ δὲ ὑπόλοιπον ἐπρόκειτο νὰ λάβωσιν ἐντὸς τοῦ μηνὸς Δεκεμβρίου π. ἔ. καὶ Ἰανουαρίου ἐ. ἔτους. 10) Ὑποκατάστημα Ξυλοκάστρου: Ἐκ τῶν ἐκεῖσε λειτουργούντων ὑποκαταστημάτων Τραπεζῶν (Ἐθνικῆς, Ἀγροτικῆς, Ἐμπορικῆς), μόνον τὸ τῆς Ἐθνικῆς ἐχρησιμοποίησεν ὑπερωριακῶς ἐργαζομένους ὑπαλλήλους εἰς οὓς κατεβλήθη ἡ ἀντίστοιχος νόμιμος ἀντιμισθία. 11) Ὑποκατάστημα Κορίνθου: Κατεβλήθη εἰς τὸ ἀπασχοληθὲν προσωπικὸν ἡ κανονικὴ ἀντιμισθία προσηυξημένη. Αἱ αἰτηθεῖσαι ἄδειαι ἐχορηγήθησαν κανονικῶς. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπασχόλησιν τοῦ προσωπικοῦ πλέον τῶν νομίμων χρονικῶν ὁρίων ἐργασίας ἄνευ ἀδείας τῆς οἰκείας ἀρχῆς, σημειοῦται ὅτι κατὰ τοὺς γενομένους ἐλέγχους δὲν διεπιστώθη τοιοῦτόν τι πλὴν μιᾶς περιπτώσεως δι’ ἥν ὑπεβλήθη μήνυσις. 12) Ὑποκατάστημα Κιάτου: Ἐκ τῶν ἐκεῖ ἑδρευουσῶν Ὑποκαταστημάτων τῶν Τραπεζῶν ΑΤΕ, Ἰονικῆς καὶ Ἐθνικῆς, μόνον ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα ἐχρησιμοποίησεν τοὺς ὑπαλλήλους της κατὰ τὸ ἔτος 1962 δι’ ὑπερωριακὴν ἐργασίαν κατόπιν χορηγηθείσης ἀδείας βάσει τῶν κειμένων διατάξεων. Εἰς τοὺς ὑπερωριακῶς ἐργασθέντας ὑπαλλήλους, ὡς ἐξηκριβώθη, κατεβλήθη ἡ ἀντίστοιχος νόμιμος ἀντιμισθία, καὶ ἄδειαι κανονικῶς. Καθ’ ὅλον τὸ ἀπὸ 1.1 μέχρι 16.12.1962 χρονικὸν διάστημα δὲν ἐβεβαιώθη ἀπασχόλησις τοῦ προσωπικοῦ τοῦ ἐν λόγῳ Ὑποκ)τος πλέον τῶν νομίμων ὁρίων, οὔτε καὶ καταγγελία τις ἐγένετο. 13) Ὑποκατάστημα Νεμέας: Ἅπαν τὸ προσωπικὸν τοῦ ἐκεῖ Ὑποκαταστήματος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, ἔλαβε τὰς κανονικάς του ἀδείας κατὰ τὰ ἔτη 1960, 1961 καὶ 1962, πλὴν τοῦ Δ)ντοῦ τοῦ Ὑποκαταστήματος, ὅστις δὲν ἔλαβε τὴν κανονικήν του ἄδειαν τοῦ ἔτους 1962, ἀφ’ ἑνός, καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ προϊσταμένου τοῦ λογιστηρίου, καὶ τούτου μὴ λαβόντος τὴν κανονικήν του ἄδειαν τοῦ ἔτους 1961, ὡς μὴ ἐπιθυμοῦντος ταύτην καὶ τοῦ ἔτους 1962 ἥν κατὰ δήλωσιν τοῦ Δ)ντοῦ τοῦ Ὑποκαταστήματος καὶ αὐτοῦ τοῦ ἰδίου θὰ λάβῃ τοῦ αʹ ἑξαμήνου ἐ. ἔ. Ἅπαν τὸ προσωπικὸν τοῦ ἐκεῖ Ὑποκ)τος τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ἔλαβε τὰς κανονικάς του ἀδείας κατὰ τὰ ἔτη 1960, 1961 καὶ 1962 πλὴν τῶν 1) Δ)ντοῦ, 2) Ταμίου καὶ 3) Γεωπόνου, οἵτινες ἔχουσι νὰ λάβωσι ὑπόλοιπον κανονικῆς ἀδείας πέντε, δέκα ἐννέα καὶ τέσσαρας ἡμέρας μόνον, διὰ τὸ ἔτος 1962. Τὸ Ὑποκ)μα τῆς Ἐμπορικῆς Τραπέζης ἤρξατο λειτουργοῦν ἐκεῖσε περὶ τὰ τέλη Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 1960 καὶ τὸ προσωπικόν του ἀπετελεῖτο ἐκ δύο ὑπαλλήλων κατ’ ἀρχὰς καὶ ἤδη ἐκ τριῶν τοιούτων. Διὰ τὸ ἔτος 1960 δὲν ἐμφαίνηται, ἐὰν τὸ προσωπικὸν τοῦ ἐν λόγῳ Ὑποκαταστήματος ἔλαβε τὰς κανονικάς του ἀδείας. Τὸ ἔτος 1961, ὁ Δ)ντὴς τοῦ Ὑποκ)τος δὲν ἔλαβε τὴν κανονικήν του ἄδειαν, ὡς μὴ ἐπιθυμῶν ταύτην, καὶ ὁ Προϊστάμενος λογιστηρίου ἔλαβε μίαν ἡμέραν κανονικὴν ἄδειαν, παραιτηθεὶς τοῦ ὑπολοίπου ταύτης οἰκειοθελῶς. Τὸ ἔτος 1962 ὁ ἐν λόγῳ Δ)ντὴς δὲν ἔλαβε τὴν κανονικήν του ἄδειαν διὰ τοὺς αὐτοὺς ὡς ἄνω λόγους. Ὁ Προϊστάμενος τοῦ λογιστηρίου ἔλαβεν 20 ἡμέρας ἀναρρωτικῆς καὶ δέκα κανονικῆς ἀδείας καὶ τέλος ὁ κλητὴρ τοῦ Ὑποκαταστήματος ἔλαβε τρεῖς ἡμέρας κανονικῆς ἀδείας παραιτηθεὶς τῆς ὑπολοίπου ταύτης οἰκειοθελῶς. 14) Ὑποκατάστημα Ἀμαλιάδος: Τυπικαί τινες καθυστερήσεις ἀδειῶν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος, σημειωθεῖσαι εἴτε τῇ αἰτήσει τῶν ἐνδιαφερομένων (διὰ μέλλοντα χρόνον) εἴτε ἐξ ἀφεύκτου ὑπηρεσιακῆς ἀνάγκης, ἐτακτοποιήθησαν, δι’ ὅ ὁ ἐκεῖ Εἰσαγγελεὺς δὲν εὗρε συντρέχουσαν περίπτωσιν ποινικῆς διώξεως. 15) Ὑποκατάστημα Πατρῶν καὶ Αἰγίου: Μέχρι τῆς λήψεως τοῦ σχετικοῦ, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ὑποβληθείσης ἐρωτήσεως ἀποσταλέντος ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου, οὐδεμία μήνυσις ὑπεβλήθη ἐπὶ μὴ χορηγήσει κανονικῆς ἀδείας εἰς ὑπαλλήλους δικαιουμένους τοιαύτης. Μετὰ τὴν λῆψιν τοῦ σχετικοῦ ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου, ὑπεβλήθη εἰς τὴν Εἰσαγγελίαν Πλημ)κῶν Πατρῶν μήνυσις ὑπὸ τοῦ ὑπηρεσιακοῦ ἐπόπτου ἐργασίας κατὰ τοῦ Δ)ντοῦ τοῦ ἐν Πάτραις Ὑπ)τος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, βάσει δὲ τῆς μηνύσεως ταύτης ἠσκήθη ποινικὴ δίωξις. 16) Ὑποκατάστημα Τριπόλεως: Κατὰ τὸ 1961 ἅπαντες οἱ ὑπάλληλοι ἔλαβον τὴν ἄδειαν, ἣν ἐδικαιοῦντο. Κατὰ τὸ 1962 εἷς 2 ἐκ τῶν ὑπαλλήλων ἔχει χορηγηθῆ πλήρης ἡ ἐν λόγῳ ἄδεια, οἱ δὲ ὑπόλοιποι 16 ἔχουσι λάβει μέρος τῆς ἀδείας των, ὑπελείποντο δὲ ἐλάχισται ἡμέραι καὶ ὡς ἐδηλώθη ὑπὸ τοῦ Δ)ντοῦ τοῦ ἐν λόγῳ Ὑποκ)τος θὰ ἐχορηγοῦντο λίαν συντόμως καὶ αὗται εἰς τοὺς δικαιούχους. 17) Ὑποκατάστημα Δημητσάνης: Οὐδόλως παραβιάζονται τὰ χρονικὰ ὅρια τῆς ἐργασίας τῶν ὑπαλλήλων του. 18) Ὑποκατάστημα Μεγαλοπόλεως: Κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἡ ἐκεῖ Ὑποδιοίκησις Χωρ)κῆς ἐμήνυσε τὸν Δ)ντὴν τοῦ Ὑποκ)τος διὰ παράβασιν τῶν χρονικῶν ὁρίων ἐργασίας τῶν ὑπαλλήλων, τὸ Δικαστήριον ὅμως ἀπήλλαξε τὸν μηνυθέντα. Μετὰ τοῦτο οὐδεμία παράβασις τῶν χρονικῶν ὁρίων ἐργασίας ἢ ἄλλη σχετικὴ παράβασις διεπιστώθη, οὐδὲ κατηγγέλθη. 19) Ὑποκαταστήματα Λεβαδείας καὶ Ὀρχομενοῦ: Ἅπασαι αἱ ὑπὸ τῶν ὀργάνων τῆς ἐκεῖ Ἐπιθεωρήσεως Ἐργασίας διαπιστωθεῖσαι καὶ ὑπ’ αὐτῶν καταμηνυθεῖσαι εὐάριθμοι παραβάσεις τοῦ ὡραρίου ἐργασίας ἐδιώχθησαν κανονικῶς, οὐδεμία δὲ ἔγγραφος ἢ προφορικὴ παραγγελία ἑτέρας τινὸς ἀξιοποίνου πράξεως ὑπεβλήθη κατ’ οἱονδήποτε τρόπον παρ’ ἑτέρου προσώπου. Εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν ἐν λόγῳ Ὑποκ)των παρεσχέθη ἡ νόμιμος ἄδεια ἐφ’ ὅσον ᾐτήσαντο τοιαύτην ὡς καὶ ἡ νόμιμος ὑπερωριακὴ ἀμοιβή. 20) Ὑποκατάστημα Ἀμφίσσης: Ἔχουσι χορηγηθῆ αἱ κανονικαὶ ἄδειαι τῶν ἐτῶν 1960 καὶ 1961 καὶ διὰ τὸ ἔτος 1962 κατὰ τὸ πλεῖστον μέρος. Διὰ τὴν ὑπερωριακὴν ἐργασίαν τοῦ προσωπικοῦ ἔχει καταβληθῆ ἡ ἀναλογοῦσα ἀντιμισθία προσηυξημένη κατὰ τὸ νόμισμα. Οὐδεμία παράβασις τοῦ ὡραρίου ἐσημειώθη. 21) Ὑποκατάστημα Ἰτέας: Ἐχορηγήθησαν αἱ ἄδειαι τῶν ἐτῶν 1960, 1961 καὶ 1962 κατὰ τὸ πλεῖστον ὑπολειπομένων ἐλαχίστων ἡμερῶν. Διὰ τὴν ὑπερωριακὴν ἀπασχόλησιν τῶν ὑπαλλήλων κατεβλήθη ἡ νόμιμος ἀντιμισθία προσηυξημένη. Διεπιστώθη μία μόνον παράβασις τοῦ ὡραρίου, δι’ ἣν ὑπεβλήθη μήνυσις. 22) Ὑποκατάστημα Πύργου: Δὲν ὑπεβλήθη μήνυσις ἢ παράπονον εἰς τὴν Εἰσαγγελίαν οὔτε καταγγελία τις εἰς τὴν Ἐπιθεώρησιν Ἐργασίας. 23) Ὑποκατάστημα Σπάρτης: Ἅπαντες οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑποκαταστήματος τούτου πληρώνονται εἰς τὸ ἀκέραιον τὰς πραγματοποιουμένας ὑπερωρίας. Ὁμοίως οἱ αὐτοὶ ὑπάλληλοι ἐξαντλοῦσιν ἐξ ὁλοκλήρου τὰς ἀδείας ὧν δικαιοῦνται, κατὰ τάξιν ὅμως διαδοχικήν, ὥστε νὰ μὴ δυσχεραίνηται ἡ ἐκτέλεσις τῆς ὑπηρεσίας ἐξ ὁμαδικῆς ἀπουσίας. Ἐὰν δὲ ἐξ οἱουδήποτε λόγου δὲν παραχωρηθῇ ἐντὸς ὡρισμένου τινὸς ἔτους ἄδεια, μεταφέρεται αὕτη εἰς τοὺς πρώτους μῆνας τοῦ ἑπομένου ἔτους. 24) Ὑποκαταστήματα Μεσολογγίου, Ναυπλίου καὶ Αἰτωλικοῦ: Ἅπαντες οἱ ὑπάλληλοι ἔλαβον ἀνελλιπῶς τὴν ἀμοιβήν των διὰ τὴν ὑπερωριακὴν ἐργασίαν. Ὡσαύτως ἅπαντες οἱ ὑπάλληλοι ἔλαβον τὰς κανονικάς των ἀδείας, πλὴν τῶν μὴ δικαιουμένων, ὡς νεοδιορισθέντων. Μικρὰ ὑπόλοιπα ἀδειῶν ἀπέμειναν διὰ τὸ τρέχον ἔτος, οἰκείᾳ βουλήσει τῶν ὑπαλλήλων, ἵνα τακτοποιήσουν οἰκογενειακάς των ὑποθέσεις. 25) Ὑποκαταστήματα Ἀταλάντης καὶ Ἀμφικλείας: Οὐδὲν ἐκ τῶν ἐν τῇ ἐρωτήσει καταγγελλομένων ἔλαβε χώραν, καθ’ ἅ ἀναφέρει ὁ Εἰσαγγελεὺς Λαμίας. 26) Ὑποκατάστημα Γαργαλιάνων: Ὡς διεπιστώθη ἐκ τῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1962 γενομένων ἐλέγχων τοῦ ἐκεῖ Ὑποκαταστήματος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης τοῦτο δὲν ἀπασχολεῖ τὸ ὑπαλληλικὸν προσωπικὸν καθ’ ὅλα τὰ ἀπογεύματα ὡς ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναγράφεται, ἀλλὰ μόνον τέσσαρα ἀπογεύματα τῆς ἑβδομάδος. Τὰ περὶ ἀπασχολήσεως τοῦ ὑπαλληλικοῦ προσωπικοῦ πέραν τῶν κεκανονισμένων ὡρῶν ὑπὸ τῶν ἐκεῖσε Ὑποκ. τῶν Τραπεζῶν Ἐθνικῆς καὶ Ἀγροτικῆς δὲν ἔχονται ἀληθείας, καθ’ ὅσον κατ’ ἐπανάληψιν ἐπεστήθη ἡ προσοχὴ τῶν Διευθυντῶν αὐτῶν ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο, διὰ τὴν ἀπαρέγκλιτον ἐφαρμογὴν τῆς σχετικῆς Διατάξεως περὶ 7ώρου ἐργασίας τῶν ὑπαλλήλων των. Τὴν 18.2.62 ἐζητήθη παρὰ τῶν Διευθυντῶν τῶν ὡς ἄνω Ὑποκαταστημάτων ὅπως ἀναρτήσωσιν εἰς ἐμφανὲς σημεῖον τῶν Καταστημάτων τῶν Τραπεζῶν πίνακα τοῦ ἐφαρμοζομένου ὡραρίου ἐργασίας πρὸς θεώρησιν, ἵνα καθίσταται ἔτι εὐχερέστερος ὁ ἔλεγχος, διὰ τὴν ἀκριβῆ τήρησιν τοῦ ὡραρίου, ὑπὸ τῶν διαταχθέντων πρὸς τοῦτο ὀργάνων. Ἔκτοτε δὲ καὶ καθ’ ὅλον τὸ ἔτος 1962, ὡς διεπιστώθη, ἐφαρμόζεται τακτικῶς τὸ 7ωρον τῆς ἐργασίας ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, ὑπὸ δὲ τῆς Ἀγροτικῆς τὸ ἰσχῦον διὰ τὰς Δημοσίας Ὑπηρεσίας τοιοῦτον ἤτοι 6½ ὡρῶν. Ὁσάκις ἐπηυξημέναι ἀνάγκαι ἐπιβάλλουσι τὴν ὑπέρβασιν τοῦ ὡς ἄνω ἀνωτάτου ὁρίου ἡμερησίας ἀπασχολήσεως τοῦ προσωπικοῦ, παρέχεται ἄδεια πρὸς τοῦτο ἐντὸς τῶν ὑπὸ τῶν νόμων διαγραφομένων ὁρίων καὶ ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι διὰ τὴν ὑπερωριακὴν ἀπασχόλησιν θὰ καταβληθῇ εἰς τὸ προσωπικὸν ἐπηυξημένον ἡμερομίσθιον συμφώνως τῷ νόμῳ ἤτοι προσαύξησις κατὰ 30% διὰ τὰς μέχρι 60 ὡρῶν πραγματοποιουμένας ὑπερωρίας διὰ δὲ τὰς ὑπολοίπους καὶ μέχρι τῶν 120 ἐπιτρεπομένων ὡρῶν τὸ 50%. Τοιαύτη ἄδεια ἐχορηγήθη κατὰ τὸ ἔτος 1962 διὰ τὸ ἀπὸ 11.6.1962 μέχρι 22.6.1962 χρονικὸν διάστημα διὰ τὰ ἀπογεύματα τῶν ἐργασίμων ἡμερῶν πλὴν Σαββάτου καὶ ἐπὶ 2 ὥρας ἡμερησίως, ὡς καὶ διὰ τὸ ἀπὸ 14.12.1962 ἕως 31.12.1962 χρονικὸν τοιοῦτον καὶ ὑπὸ τοὺς προεκτεθέντας ὡς ἄνω ὅρους. Τούτων ἕνεκα θέμα ὑπερωριακῆς ἀπασχολήσεως τοῦ προσωπικοῦ ὑπὸ τοῦ ἐκεῖ ὑποκ)τος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης καὶ μάλιστα ἄνευ καταβολῆς τῆς νομίμου ὑπερωριακῆς ἀμοιβῆς, δὲν ὑφίσταται. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν μὴ χορήγησιν τῶν κανονικῶν ἀδειῶν ὑπὸ τοῦ ἄνω ὑποκαταστήματος, ἐκ γενομένου ἐλέγχου, εἰς τὸ ὑπὸ τοῦ ὑποκ)τος τηρούμενον σχετικὸν βιβλίον προέκυψαν τὰ κάτωθι: α) Ἄδειαι ἔτους 1960. Ἐκ τῶν ὀκτὼ ὑπηρετούντων κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ὑπαλλήλων ἐναπέμεινεν ὑπόλοιπον κανονικῆς ἀδείας (47) ἡμερῶν εἰς 3 ἐξ αὐτῶν. β) Ἄδειαι ἔτους 1961. Κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἐναπέμεινον ὑπόλοιπα κανονικῆς ἀδείας εἰς ἅπαντας τοὺς ὑπαλλήλους, πλὴν ἑνός, ἀνερχόμενα συνολικῶς εἰς 88 ἡμέρας. γ) Ἄδειαι ἔτους 1962. Κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἐπὶ ἑπτὰ ὑπηρετούντων ὑπαλλήλων εἰς τὸ ὑποκ)μα ἔχουσιν ἐναπομείνει ὑπόλοιπα κανονικῆς ἀδείας ἐν συνόλῳ 45 ἡμερῶν, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἷς ὑπάλληλος ἠσθένησε καὶ νοσηλευθεὶς ἐπ’ ἀρκετὸν ἔτυχε 45θημέρου ἀναρρωτικῆς ἀδείας. Ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερόμενα, ὅσον ἀφορᾷ τὴν μὴ ἔναρξιν εἰσέτι χορηγήσεως ὑπὸ τοῦ ὑποκαταστήματος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης τῶν κανονικῶν ἀδειῶν τοῦ ἔτους 1962, καθ’ ὅσον ἔχει ἐναπομείνει πρὸς χορήγησιν μικρὸν ὑπόλοιπον. Ὡς ἐγνώρισεν ὁ Δ)ντὴς τοῦ ἀνωτέρω ὑποκ)τος, κατὰ τὸ ἔτος 1962 ἐπρόκειτο νὰ χορηγηθῶσιν εἰς τοὺς ἐκ τῶν ὑπαλλήλων δικαιουμένους ἅπαντα τὰ ὑπόλοιπα τῶν ἀδειῶν τοῦ ἔτους 1961 καὶ νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ χορήγησις τῶν ἀδειῶν τοῦ 1962, πλὴν ὅμως ἀπὸ 4μήνου περίπου ἤρξατο ἡ χορήγησις, μέσῳ τοῦ ὡς ἄνω ὑποκ)τος κατ’ ἐντολὴν τῆς Ἐθνικῆς Κτηματικῆς Τραπέζης καὶ διὰ λογαριασμὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, μακροπροθέσμων ἐνυποθήκων τοκοχρεωλυτικῶν δανείων πρὸς 500 περίπου τυφωνοπλήκτους τῆς κωμοπόλεως Χώρας, δικαιουμένους στεγαστικῆς συνδρομῆς πρὸς ἐπισκευὴν τῶν οἰκειῶν των καταστραφεισῶν ἐκ τοῦ τυφῶνος οὗ ἕνεκεν δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ χορήγησις αὐτῶν. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου ὡς ἐγνώρισεν ὁ Δ)ντὴς τοῦ ὑποκ)τος, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα ἀσκεῖ κοινωνικὴ πολιτικήν, παρέχουσα τὰς ὑπηρεσίας της ἀφιλοκερδῶς, ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ της ὅπως ἔλθῃ ἐπίκουρος τῆς Πολιτείας εἰς τὴν προσπάθειάν της πρὸς ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας. Παρὰ ταῦτα, ὡς ἀνέφερεν’ ὁ ἐν λόγῳ Διευθυντής, προτίθεται ἐντὸς τοῦ πρώτου 6μήνου τοῦ τρέχοντος ἔτους νὰ χορηγήσῃ τὰ ὑπόλοιπα τῶν ἀδειῶν τοῦ ἔτους 1961 ὡς καὶ τὰ τοῦ ἔτους 1962 τοιαῦτα, εἰς τοὺς δικαιουμένους ὑπαλλήλους. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν καταγγελλομένην μὴ καταβολὴν ἀσφαλίστρων εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν ὑποκαταστημάτων τῆς Ἐμπορικῆς Τραπέζης ὡς ἀναφέρωσιν οἱ ἁρμόδιοι Εἰσαγγελεῖς ἐκ τῆς γενομένης παρ’ αὐτῶν ἐξετάσεως τὰ καταγγελλόμενα ἀπεδείχθησαν ἀβάσιμα, καθ’ ὅσον κατεβλήθησαν τὰ ἀσφάλιστρα ταῦτα εἰς τὸ προσωπικὸν τηρουμένων τῶν ὅρων τῶν ἑκάστοτε ἰσχυουσῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Μαρτίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συζητοῦνται ἀναφοραὶ καὶ ἐρωτήσεις ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Ὁ κ. Ι. Εὐαγγελίδης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἐπιβολὴν κυρώσεων κατὰ τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Καρδαμίνης Κῶ, δι’ ἀτασθαλίας διαπραχθείσας παρ’ αὐτοῦ.

§6Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Καρδαμίνης Κῶ, κατεδικάσθη πρὸ μηνῶν τελεσιδίκως διὰ παράβασιν τῆς ἐκλογικῆς νομοθεσίας. Ἐκτὸς τῆς καταδίκης αὐτῆς, κατηγγέλθη παρὰ μέλους τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου ὅτι κατεχράσθη χρήματα προοριζόμενα διὰ κοινωφελῆ ἔργα τῆς Κοινότητος. Ἡ καταγγελία αὐτὴ συνωδεύθη καὶ μὲ τὴν πρόσθετον κατηγορίαν ὅτι ἠλλοίωσε τὰ πρακτικὰ τῆς Συνεδριάσεως τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου ἐπὶ τῷ σκοπῷ ὅπως μὴ ἐμφαίνηται ἐν αὐτοῖς ἡ κατηγορία αὐτή. Τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ἐπελήφθη ὁ Ἔπαρχος Κῶ. Παρακαλοῦμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν ὅπως μᾶς πληροφορήσῃ ἐὰν ἐγένετο ἀνάκρισις ἐπὶ τῶν διατυπωθεισῶν καταγγελιῶν ἐκ μέρους τοῦ Ἐπάρχου Κῶ, ἐὰν ἐλήφθησαν ἢ πρόκειται νὰ ληφθοῦν μέτρα κατὰ τοῦ ἐν λόγῳ Κοινοτάρχου. Ἐπίσης, ἐὰν ἡ ὑπόθεσις περὶ καταχρήσεως ὡς καὶ ἀλλοιώσεως τῶν πρακτικῶν διεβιβάσθη εἰς τὸν οἰκεῖον Εἰσαγγελέα διὰ τὰ περαιτέρω.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Παππᾶς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἐρωτήσεως.

§8Θ. ΠΑΠΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς ὅσα ἀνέπτυξεν ὁ συνάδελφος κ. Εὐαγγελίδης, ἤθελα νὰ θέσω καὶ ἐγὼ ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος ἔχει ἐκπέσει τοῦ ἀξιώματός του, διότι ἡ ἀσκηθεῖσα ὑπ’ αὐτοῦ ἀναίρεσις κατὰ τῆς τελεσιδίκου ἀποφάσεως, ἀπερρίφθη. Ἐπίσης, ἐναντίον τοῦ ἐν λόγῳ Κοινοτάρχου ἐκκρεμεῖ καταγγελία περὶ ἀλλοιώσεως τῶν ληξιαρχικῶν βιβλίων τῆς Κοινότητος. Θὰ παρεκάλουν καὶ ἐγὼ τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅπως μᾶς πληροφορήσῃ εἰς ποίας ἐνεργείας προέβη ἐν προκειμένῳ κατὰ τοῦ ἐν λόγῳ τέως Κοινοτάρχου.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§10Γ. ΡΑΛΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος Πρόεδρος ἐξέπεσε τοῦ ἀξιώματός του δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ἐπάρχου Κῶ ἀπὸ τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ π. ἔτους. Ὑπάρχει εἰς βάρος του κατηγορία δι’ ἀτασθαλίας ἐπὶ τῆς ὁποίας διεξάγεται ἀνάκρισις. Ἡ ἀνάκρισις δὲν ἔχει εἰσέτι τερματισθῆ. Ἔχει διαβιβασθῆ ἡ ὑπόθεσις εἰς τὸν οἰκεῖον Νομάρχην καὶ ἀναμένεται μετὰ τὴν σχετικὴν ἔρευναν νὰ σταλῇ ὁ φάκελλος εἰς τὸν Εἰσαγγελέα.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ κ. Μ. Σβώλου ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως ἀναφερομένης εἰς τὴν παροχὴν ἠλεκτρικοῦ ρεύματος εἰς χωρία τῆς ὀρεινῆς Μεσσηνιακῆς Μάνης καὶ τὴν καλυτέρευσιν τοῦ ὁδικοῦ δικτύου τῆς αὐτῆς περιοχῆς.

§12Γ. ΡΑΛΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐν λόγῳ ἐρώτησις εἶναι ἁρμοδιότητος τῶν Ὑπουργείων Βιομηχανίας καὶ Δημοσίων Ἔργων.

§13Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, βεβαίως κατὰ βάσιν ἁρμόδια εἶναι τὰ ἄλλα Ὑπουργεῖα, ἀλλὰ κατὰ ἕνα ποσοστὸν ἔχει ἁρμοδιότητα καὶ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν. Τὸ αἴτημα τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν εἶναι ἡ ἐνέργεια τῶν δεόντων διὰ τὴν δανειοδότησιν τῶν περὶ ὧν ὁ λόγος ὀρεινῶν Κοινοτήτων, ἵνα δυνηθοῦν αὗται νὰ καταβάλουν τὰς ἀναγκαίας δαπάνας πρὸς τὴν ΔΕΗ διὰ τὴν ἠλεκτροδότησίν των. Ὑπάρχουν χωριὰ εἰς τὴν ὀρεινὴν ἀλλὰ καὶ τὴν πεδινὴν περιφέρειαν Καλαμάτας, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι εἰς θέσιν λόγῳ τῆς φτώχειας των νὰ καταβάλουν τὰς δαπάνας αὐτὰς καὶ μένουν εἰς τὸ σκότος παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ΔΕΗ διέρχεται πολὺ πλησίον των. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ ἠλεκτροφωτισμὸς σταματᾶ εἰς τὴν Ἁγίαν Σίκο, προάστειον τῆς Καλαμάτας. Θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω ὅπως ἐνισχυθοῦν αἱ περὶ ὧν ὁ λόγος Κοινότητες, ἵνα κατορθώσουν καὶ ἠλεκτροφωτισθοῦν.

§14Γ. ΡΑΛΛΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Οἱ Νομάρχαι πρὸς ὡρισμένα Διοικητικὰ καθήκοντα ὑπάγονται βεβαίως εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν, ὡς πρὸς ἄλλας ὅμως ἁρμοδιότητας καθ’ ὕλην ὑπάγονται εἰς τὰ Ὑπουργεῖα εἰς ἅ κατὰ κύριον λόγον ὑπάγονται αἱ ἁρμοδιότητες αὐταί. Διὰ τὸ θέμα τοῦ ἠλεκτροφωτισμοῦ ὑπάγονται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας. Τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας θὰ πρέπει νὰ ἐξετάσῃ ἐὰν εἶναι δυνατὴ ἡ ἠλεκτροδότησις καὶ ὑπὸ ποίους ὅρους. Θὰ ἐγγραφῇ ἡ ἐρώτησις εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας καὶ θὰ δώσῃ ἀπάντησιν ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός. Αἱ ἐρωτήσεις: 1) Τοῦ κ. Σαββοπούλου σχετικῶς μὲ τὴν ἀναγνώρισιν ὡς συνταξίμου προϋπηρεσίας τῶν Δημοτικῶν Ἀρχόντων, 2) Τοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου, σχετικῶς μὲ τὴν ὕδρευσιν τῶν Κοινοτήτων Γουλῶν, Σερβίκου καὶ Παληουργιοῦ Γρεβενῶν καὶ 3) Τοῦ κ. Ζίγδη σχετικῶς μὲ τὴν ἐξίσωσιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν ὑπαλλήλων τῶν Νομαρχιῶν μὲ τὰς τῶν λοιπῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων, διαγράφονται λόγῳ ἀπουσίας τῶν ἐρωτώντων κ. βουλευτῶν.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ καταργήσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 4234)62 «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Κ. Καλλίας ἔχει τὸν λόγον.

§16Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀξιότιμος εἰσηγητὴς ἐκ μέρους τῆς ΕΔΑ, ὁ ὁποῖος ὡμίλησε κατὰ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν, πρὶν εἰσέλθῃ εἰς τὸ κύριον θέμα τῆς ἰδικῆς των προτάσεως νόμου, ἔθιξε καὶ ὡρισμένα ἄλλα ζητήματα καὶ δὴ διὰ μακρῶν. Θὰ περιορισθῶ νὰ δώσω μερικὰς ἀπαντήσεις δι’ ἐλαχίστων εἰς τὰ γενικὰ αὐτὰ θέματα καὶ εὐθὺς ἀμέσως θὰ εἰσέλθω εἰς τὴν πρότασιν, ἡ ὁποία συζητεῖται σήμερον. Τὸ πρῶτον θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν, ὑπῆρξε τὸ γενικώτατον θέμα μέτρων γενικῶν, ἀναφερομένων εἰς τὴν ἐκτίμησιν τοῦ παρελθόντος καὶ ἐμνημόνευσε δηλώσεις περὶ ἐπιεικείας ἢ λήθης πολιτικῶν προσωπικοτήτων ἢ ἡγετῶν καὶ εἰς ὅλας τὰς περιπτώσεις αὐτὰς δὲν ἐμνημόνευσε τὰ μέτρα ἐπιεικείας, τὰ ὁποῖα ἐφηρμόσθησαν ἐν τῷ μεταξὺ ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ὑπῆρχε κατὰ τὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγένοντο αἱ δηλώσεις καὶ ἐπὶ πλέον δὲν ἐμνημόνευσε τὸ γεγονὸς ὅτι, ὁσάκις εὑρίσκοντο εἰς τὴν ἐξουσίαν ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ Κόμματα, δὲν ἐπροχώρησαν μέχρι τοῦ σημείου, εἰς τὸ ὁποῖον ἔφθαναν αἱ δηλώσεις των πρὸ τῆς καταλήψεως τῆς ἐξουσίας. Τὸ δεύτερον θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν, εἶναι τὸ συνδεόμενον πρὸς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 2058. Ἐλέχθη ὅτι ὑπῆρξε στενόκαρδος ἡ ἐφαρμογή του. Κύριοι βουλευταί, δὲν θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ἐποχὴν τὴν ἀρχικὴν τοῦ 1950 ἢ τοῦ 1951, ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἀριθμὸν τῶν εὑρισκομένων καταδίκων ἐντὸς τῶν φυλακῶν. Θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸ ἔτος 1955, κατὰ τὸ ὁποῖον ἐγένετο Πρωθυπουργός, ὁ σημερινὸς Πρωθυπουργός, ὁ κ. Καραμανλῆς. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὁ ἀριθμὸς τῶν κρατουμένων εἰς τὰς φυλακάς, εἴτε δι’ ἐγκλήματα τῆς κατοχῆς, εἴτε δι’ ἐγκλήματα τοῦ συμμοριτοπολέμου, ἀνήρχετο εἰς 6.500. Καὶ ἂν γνωρίζω καλῶς τὸν ἀριθμόν, ὁ σημερινὸς ἀριθμὸς εἶναι περίπου 1.000. Ἔκτοτε, δηλαδή, ἀπελύθησαν πλέον τῶν ⅚ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κρατουμένων. Ἀπὸ τῆς ἐποχῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγένετο Πρωθυπουργὸς ὁ κ. Καραμανλῆς, τὴν εὐθύνην τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, εἶχον τρία πρόσωπα, δηλαδή, ὁ ἀείμνηστος Κ. Ἀδαμόπουλος εἰς τὰς ἀρχάς, ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης καὶ ἐγώ. Νομίζω, ὅτι καὶ οἱ τρεῖς ἐφηρμόσαμεν μὲ εὐρύτητα τὸν νόμον 2058. Καὶ ἐπειδὴ γνωρίζω περισσότερον τὴν ἰδικήν μου περίοδον, ἀνήγαγον εἰς κριτήριον τὴν ἀσθένειαν ποὺ δὲν περιείχετο κἂν εἰς τὸν νόμον διὰ νὰ ἀπολύωνται ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ ἀσθενεῖς, διότι καθιέρωσα τὴν ἀρχήν, ὅτι ἐκ τῆς ἀσθενείας τεκμαίρεται ἡ ἀδυναμία νὰ ἐγκληματήσουν, ἡ ἀδυναμία νὰ εἶναι ἐπικίνδυνοι εἰς τὸ μέλλον. Πέραν τούτου, πρέπει νὰ σημειωθῇ ὅτι ἡ μεταβολὴ τῆς νομοθεσίας, ἡ ὁποία ἐπέτρεπε τὴν ἄνευ γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς ἀπόλυσιν κρατουμένων, εἶναι μεταβολὴ γενομένη ἐπὶ τῆς Ὑπουργίας τοῦ ἀειμνήστου Ἀδαμοπούλου. Καὶ ἐπίσης, πρέπει νὰ σημειωθῇ, ὅτι ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν ἀπολύσεων ἔχει γίνει ἄνευ συμφώνου γνώμης τῆς ὑπὸ τοῦ νόμου 2058 προβλεπομένης Ἐπιτροπῆς. Ἐμνημονεύθη, ἐπίσης, ὅτι εἰς τὸ ζήτημα τῶν χαρίτων ἐπιδεικνύεται μεγαλυτέρα ἐπιείκεια εἰς τοὺς ἐγκληματίας τοῦ κοινοῦ δικαίου καὶ ὄχι εἰς τοὺς καταδίκους κομμουνιστάς. Ὀφείλω νὰ παράσχω τὴν πληροφορίαν, ὅτι χάρις εἰς καταδίκους τοῦ κοινοῦ δικαίου, κατὰ τὰ τελευταῖα τοὐλάχιστον ἔτη, δὲν χορηγεῖται σχεδὸν ποτέ. Ὅλαι αἱ περιπτώσεις χάριτος, εἶναι καταδικασθέντων δι’ ἀδικήματα τοῦ συμμοριτοπολέμου ἢ τῆς κατοχῆς. Τέλος, ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν ἔννοιαν τῆς ἀνταρσίας, ἔγινεν ἐκ μέρους τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς ΕΔΑ πολὺς λόγος. Θὰ ἤθελα νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἐὰν ἡ ἔννοια τῆς ἀνταρσίας ἐταυτίζετο πρὸς τὴν διάρκειαν τῆς ἐντὸς τῆς χώρας ἐνόπλου ἐπιθέσεως, τότε δὲν θὰ εἶχεν οὐδεμίαν ἔννοιαν ἡ διάταξις τοῦ ψηφίσματος τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1952. Διότι τὸ ψήφισμα αὐτὸ τοῦ Ἀπριλίου, ἀνάγεται εἰς χρόνον μεταγενέστερον κατὰ δύο ἔτη τῆς καταστολῆς τῆς ἐνόπλου ἀνταρσίας. Διὰ νὰ δημιουργηθῇ μία ζωηροτέρα ἐντύπωσις, ἐμνημονεύθη ἀπὸ τὸν κ. εἰσηγητὴν τῆς μειοψηφίας, ὅτι μία ὁλόκληρος πόλις, ὁ Βόλος, ἐθεωρήθη ὅτι στερεῖται ἐθνικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ ἑπομένως ἔχει προγραφῆ ὡς πρὸς τὴν ἐγκατάστασιν βιομηχανιῶν. Δὲν θὰ εἶχον οὐδένα λόγον νὰ ἀναμιχθῶ εἰς τὴν συζήτησιν περὶ Βόλου, ἐὰν δὲν εἶχε συμβῆ τὸ ἑξῆς τυχαῖον περιστατικόν. Πρὸ 15 ἡμερῶν, οἱ βουλευταὶ τῆς Εὐβοίας ὅλων τῶν Κομμάτων ἐλάβομεν μίαν διαμαρτυρίαν ἀπὸ τὰς ὀργανώσεις τῆς Χαλκίδος, διότι μία βιομηχανία ἐζήτησε νὰ ἐγκατασταθῇ εἰς τὴν Χαλκίδα, λόγῳ τῶν πλεονεκτημάτων, τὰ ὁποῖα παρουσιάζει, ἰδίως λόγῳ τῆς ἐγγύτητος πρὸς τὰ Κέντρα καταναλώσεως καὶ τὸ Συμβούλιον Βιομηχανίας ἔδωκε τὴν ἄδειαν, ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ μὴ ἐγκατασταθῇ εἰς τὴν Χαλκίδα, ἀλλὰ εἰς τὸν Βόλον ἢ ἄλλην περιφέρειαν, ποὺ παρουσιάζει πλεόνασμα ἐργατικῶν χειρῶν. Τὸ περιστατικὸν αὐτὸ ἔκρινα ἀναγκαῖον νὰ μνημονεύσω ἀκριβῶς, διότι ἀποδεικνύει πόσον ἀβάσιμος ἦτο ἡ πληροφορία περὶ προγραφῆς μιᾶς ὁλοκλήρου περιφερείας.

§17Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ κάμω μίαν διακοπὴν ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς μίαν ἄλλην ὑπερβολὴν ἡ ὁποία ἐλέχθη προχθὲς ἐδῶ ὅτι εἰς τὸ ἐκλογικὸν τμῆμα Βασιλίτσης τοῦ Κιλκὶς θεωροῦνται ἅπαντες κομμουνισταί. Βάσει ἐπισήμων στοιχείων καθὼς καὶ ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν ἐκλογῶν θὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν τ’ ἀκόλουθα: «Εἰς τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1958... (ἀναγινώσκει)...».

§18Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Καὶ τὶ ἔγινε κ. Ὑπουργέ;

§19Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Περιμένετε νὰ σᾶς εἴπω τὰ στοιχεῖα καὶ κατόπιν ὁμιλήσατε: Κατὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1958 ἔλαβον: ΕΡΕ 246, ΠΑΔΕ–Φιλελεύθεροι 46 Ε.Δ.Α. 164. Κατὰ τὰς ἐκλογὰς 1961: Ἔλαβον: ΕΡΕ 298, ἤτοι αὔξησις 21% Ἕνωσις Κέντρου: 250 ἤτοι αὔξησις 400% ΕΔΑ: 0. Ἀπὸ τὸ χωρίον ἐκεῖνο ἀπὸ τὰς ἐκλογὰς καὶ ἐντεῦθεν ἐζήτησαν νὰ ἀναχωρήσουν διὰ τὸ ἐξωτερικὸν 39 πρόσωπα καὶ δι’ ἅπαντα παρεσχέθη ἔγκρισις. Ἐπίσης 73 ἄτομα ἐζήτησαν χορήγησιν γεωργικοῦ κλήρου καὶ ἐδόθησαν εὐνοϊκαὶ ἀπαντήσεις. Οὐδεὶς λοιπὸν ἐκ τῶν κατοίκων φέρεται ὡς κομμουνιστὴς σήμερον. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ κατάστασις.

§20Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν;

§21Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κ. συνάδελφε, νὰ σᾶς εἴπω τὰ ἑξῆς: Πρῶτον, δὲν νοεῖται διακοπὴ ἐπὶ διακοπῆς καὶ δεύτερον παρ’ ὅλον ὅτι μοῦ εἶναι πάντοτε εὐχάριστοι αἱ διακοπαὶ τῶν κ.κ. συναδέλφων ἀπόψε λόγῳ δυσκολίας τῆς φωνῆς μου, θὰ παρεκάλουν νὰ μὴ μὲ διακόπτετε.

§22Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Τότε, κ. Πρόεδρε, θὰ σᾶς παρεκάλουν νὰ μοῦ δώσητε τὸν λόγον μετὰ τὸ πέρας τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. Καλλία.

§23Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Καὶ τώρα ἔρχομαι εἰς τὴν πρότασιν. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ κρίσις ἐπὶ τῆς προτάσεως τῶν κ.κ. συναδέλφων τῆς ΕΔΑ, εἶναι κατ’ ἀνάγκην συνδεδεμένη πρὸς τὴν κρίσιν περὶ τοῦ περιεχομένου τοῦ Ν.Δ. 4234. Πιστεύω, ὅτι τὸ Νομοθ. Διάταγμα αὐτὸ εἶναι ἕνα νομοθέτημα σταδιακόν. Ἀπετέλεσε δὲ ἀναμφισβήτητον πρόοδον καὶ μίαν ἐκ τῶν ἀποδείξεων τοῦ ὅτι ἀπετέλεσε πρόοδον ἀποτελεῖ τὸ ὅτι καὶ οἱ συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τὴν μεταβολὴν δὲν ζητοῦν τὴν κατάργησίν του ἀλλὰ τὴν τροποποίησιν αὐτοῦ. Τὸ νομοθέτημα τοῦτο περιέχει τριῶν εἰδῶν διατάξεις. Ἡ πρώτη κατηγορία τῶν διατάξεων εἶναι ἄρσις τῶν ἐκτάκτων μέτρων καὶ ἑπομένως εἶναι διάταξις ἐπιεικείας. Ἡ δευτέρα κατηγορία διατάξεων εἶναι ἡ προσαρμογὴ τῶν περὶ στρατιωτικοῦ νόμου διατάξεων εἰς τὸ νέον Σύνταγμα. Καὶ ἡ τρίτη κατηγορία διατάξεων εἶναι αἱ διατάξεις περὶ διώξεως τῆς κομμουνιστικῆς δραστηριότητος ἢ μᾶλλον ἡ προσαρμογὴ τῶν περὶ κομμουνιστικῆς δραστηριότητος διατάξεων εἰς τὰς σημερινὰς περιστάσεις. Ἂς ἴδωμεν πρῶτον τὴν πρώτην κατηγορίαν τῶν διατάξεων, ἤτοι τὴν κατηγορίαν τῶν διατάξεων ἐπιεικείας, δηλαδὴ τὴν κατάργησιν τῶν ἐκτάκτων μέτρων. Περιελαμβάνετο εἰς τὰ ἔκτακτα μέτρα ἡ ὁριστικὴ παῦσις ἐφημερίδος καὶ καταργεῖται. Περιελαμβάνετο ἡ ἄδεια ἐκδόσεως ἐφημερίδος καὶ καταργεῖται. Περιελαμβάνετο ἡ ἄδεια κυκλοφορίας ἐντύπων καὶ καταργεῖται. Περιλαμβάνεται εἰς τὸν νέον νόμον ἡ ἀπόδοσις διατεθέντων κλήρων. Καὶ περιελαμβάνετο καὶ μία διάταξις, ἡ ὁποία, καίτοι ἦτο ὀρθή, διεγράφη διότι ἐθεωρήθη ὅτι δὲν συμβιβάζεται μὲ τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος ἡ προσθήκη συνταξιοδοτικῆς διατάξεως εἰς γενικὸν νομοθέτημα. Περιελαμβάνετο ἡ διάταξις τῆς ἀποδόσεως τῶν συντάξεων, τῶν ὁποίων ἀπεστερήθησαν διὰ τοῦ νόμου 617 ὡρισμένα πρόσωπα. Ἂν καὶ εἶναι δεδικαιολογημένη συνταγματικῶς ἡ διαγραφὴ ἐν τούτοις πιστεύω, ὅτι τὸ ταχύτερον πρέπει νὰ ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν καὶ μάλιστα νὰ διευρυνθῇ τὸ περιεχόμενον τῆς διατάξεως περὶ ἀποδόσεως τῶν συντάξεων. Καὶ τώρα, κ.κ. συνάδελφοι, ἔρχομαι εἰς τὰ κατ’ ἐξοχὴν ἐπίμαχα θέματα: Τὸ πρῶτον ἐξ αὐτῶν εἶναι τὸ ζήτημα τῶν ἐκτοπίσεων. Ἡ συζήτησις ἡ ὁποία ἔγινεν ἔδιδεν ἐσφαλμένην ἐντύπωσιν, ὡς ἐὰν τὸ πρῶτον εἰσήγετο εἰς τὴν Ἑλλάδα ὁ θεσμὸς τῶν ἐκτοπίσεων. Τὸ πρᾶγμα ἔχει ἄλλως. Εἶναι ἄλλο ζήτημα ἡ εἰσαγωγὴ ἑνὸς θεσμοῦ καὶ ἄλλο ἡ καθιέρωσις διατάξεων αἱ ὁποῖαι βελτιώνουν τὴν προϋφισταμένην κατάστασιν. Ἔχομεν λοιπὸν νὰ παρατηρήσωμεν πρῶτον, ὅτι δὲν ἐξεκίνησε τὸ Ν.Δ. 4234 ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξίαν θεσμοῦ ἐκτοπίσεων, ἀλλὰ ἀπὸ βαρυτέρας διατάξεις περὶ ἐκτοπίσεων, αἱ ὁποῖαι ἐβελτιώθησαν καὶ ἔγιναν ἐπιεικέστεραι δι’ αὐτοῦ. Δεύτερον ἔχομεν τὴν κατάργησιν τοῦ στρατοπέδου τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου. Ἐγένετο πολὺς λόγος περὶ τοῦ στρατοπέδου τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου, ὅταν ὑπῆρχε καὶ ὅταν κατηργήθη ἐνεφανίσθη περίπου νοσταλγικὴ ἡ ἀνάμνησίς του, διότι τάχα ἦσαν ἐκεῖ καλύτεροι οἱ ὅροι διαβιώσεως καὶ κατὰ συνέπειαν ὑπεστηρίχθη παρὰ τῆς ἀριστερᾶς, ὅτι ὑπάρχει χειροτέρευσις τῆς καταστάσεως. Ἐν τούτοις, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι γεγονός, εἶναι ὅτι κατηργήθη τὸ στρατόπεδον τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου. Πρὸ δύο δὲ περίπου ἐτῶν, ὅταν ἤμην Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, εἶχα καταργήσει καὶ τὰς φυλακὰς τῆς Γυάρου, διὰ τὰς ὁποίας, ὅταν ἐλειτούργουν, ἐγένετο τόσος θόρυβος. Πέραν δὲ αὐτοῦ ἔχομεν τὸν περιορισμὸν τοῦ χρόνου τῆς ἐκτοπίσεως. Τέλος ἀπὸ ὡρισμένου χρονικοῦ διαστήματος, δηλαδὴ μετὰ 2ετίαν, καθιεροῦται ἡ δικαστικὴ διαδικασία, δηλαδὴ προχωροῦμεν πρὸς τὸν ὀρθόδοξον καθαρῶς τρόπον κρίσεως. Θὰ ἤθελα νὰ ἐξετάσωμεν δι’ ὀλίγον τὴν ἱστορίαν τοῦ θεσμοῦ τῆς ἐκτοπίσεως, διότι οὔτε τοῦ νομοθέτου τοῦ τελευταίου νομοθετήματος εἶναι ἐφεύρεσις, ἀλλὰ οὔτε κἂν καὶ τοῦ νομοθέτου τῶν ἄλλων προσφάτων νομοθετημάτων. Ἡ ἱστορία του ἀνάγεται εἰς τὸ ἔτος 1924. Τὴν ἀρχὴν ἀποτελεῖ τὸ Ν.Δ. τῆς 19 Ἀπριλίου 1924, τὸ ὁποῖον καθιερώνει τὰς περιπτώσεις ἐκτοπίσεως. Ἡ διεύρυνσις τῶν περιπτώσεων ἔγινε τὸ 1926. Τὸ 1931 ἐπαναφέρει τὴν ἐκτόπισιν ἀντὶ τῆς δικαστικῆς ὡς διοικητικὴν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος. Καὶ τὸ 1948, ὅταν ἐπὶ Κυβερνήσεως Φιλελευθέρων καὶ Λαϊκῶν ἔγινε μεγαλυτέρα καὶ ριζικωτέρα τροποποίησις, τὴν εἰδικὴν ἁρμοδιότητα τὴν εἶχον δύο ἀείμνηστοι πολιτικοὶ ἄνδρες ἀνήκοντες εἰς τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, ὁ ἀείμνηστος Χρῆστος Λαδᾶς καὶ ὁ ἀείμνηστος Κωνσταντῖνος Ρέντης. Ἐπομένως, δὲν εἶναι καμμία σατανικὴ ἐφεύρεσις τῶν νεοφασιστῶν (!) τῆς Ε.Ρ.Ε., ὅπως ἠθέλησε νὰ ἰσχυρισθῇ ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος, ὁ ὁποῖος ὡμίλησεν εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν, ἀλλ’ εἶναι θεσμὸς μὲ ἱστορίαν 38 ἐτῶν περίπου. Αἱ ὑπερβολαί, αἱ ὁποῖαι εἶχαν παρουσιασθῆ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν ἔδωσαν ἀφορμὴν εἰς τὴν Συνταγματικὴν Ἐπιτροπὴν ἡ ὁποία παρεσκεύασε τὸ Σύνταγμα τοῦ 1951, ὥστε ὁ ἀείμνηστος Βάσος Στεφανόπουλος, ὁ ἔγκριτος συνάδελφος κ. Μαῦρος, καὶ ἐγώ, καὶ ἐνδεχομένως καὶ ἄλλοι συνάδελφοι, νὰ ζητήσωμεν τὴν τροποποίησιν τοῦ θεσμοῦ καὶ νὰ ἐπιδιώξωμεν νὰ ὑπάρχῃ πάντοτε δικαστικὴ ἐγγύησις. Ἀλλά, τί συνέβη κ.κ. συνάδελφοι; Τὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα εἶχον τὴν εὐθύνην τῆς διατηρήσεως τῆς τάξεως, τὰ κόμματα τὰ ὁποῖα ἐκυβέρνων, ἐν τῇ εὐθύνῃ των ἐδίστασαν νὰ ἀφίσουν τὰ μέλη των νὰ ψηφίσουν τὴν πρότασίν μας. Ἐὰν ἔκτοτε εἶχεν ἐπιτευχθῆ νὰ εἰσαχθῇ ἡ δικαστικὴ ἀντὶ τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως καὶ ἡ μέχρι τοῦδε πεῖρα εἶχεν ἀποδείξει, ὅτι εἶναι περιττὴ ἡ μεταβολή, θὰ ἦτο τοῦτο εὐχῆς ἔργον. Ἀλλά, ἀπὸ τῆς στιγμῆς ποὺ δὲν ἔχει γίνει τοῦτο ἀνάγεται ἑκάστοτε εἰς τὴν εὐθύνην τῶν κυβερνώντων ἡ ἐκτίμησις μέχρι τίνος σημείου εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν ἀσκοῦντες τὴν νομοθετικὴν πρωτοβουλίαν. Βεβαιότατα ἀνάγεται τελικῶς εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Κοινοβουλίου νὰ κρίνῃ ὅτι εἶναι λίαν φειδωλοὶ εἰς τὴν μεταβολήν, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν πρωτοβουλίαν. Ἀλλά, συμπίπτει πάντοτε, ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τὴν εὐθύνην τῆς διακυβερνήσεως νὰ εἶναι περισσότερον φειδωλοὶ καὶ περισσότερον προσεκτικοὶ εἰς τὸ νὰ ἀποδέχωνται ἀπολύτως ὀρθόδοξα μέτρα χωρὶς τὴν ἐκτίμησιν τῶν ἀμέσων συνεπειῶν, τὰς ὁποίας εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν. Βεβαίως, θὰ ηὐχόμην νὰ μὴ ὑπάρξῃ περίπτωσις ἐφαρμογῆς. Καὶ εὔχομαι, ὅπως ὁ ἀριθμὸς ἐλαττωθῇ τόσον πολὺ καὶ ὅπως ἀνεκλήθησαν ὅλαι αἱ παλαιαὶ ἐκτοπίσεις, σὺν τῷ χρόνῳ νὰ ἐκλείψουν πλήρως. Ἀλλά, εἶναι ἄλλο θέμα αὐτὸ καὶ ἄλλο θέμα εἶναι ἐὰν τὸ Ν. Διάταγμα 4234 ἀποτελῇ χειροτέρευσιν τῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία ὑπῆρχε προηγουμένως. Ἀντιθέτως ἐβελτίωσεν, ὅπως πιστεύω ἐγώ. Τὰ περὶ στρατιωτικοῦ νόμου, ὅταν πρωτοδημοσιεύθη τὸ σχέδιον νόμου, τὸ ὁποῖον κατέληξεν εἰς τὸ Ν. Διάταγμα 4234, εἶχον ἀποτελέσει ἕνα ἐκ τῶν κυρίων στόχων ἐπιθέσεως κατὰ τοῦ νομοθετήματος. Ὅταν ἠρευνήθη περισσότερον τὸ θέμα ἔγινεν ἀντιληπτὸν ὅτι πρόκειται περὶ ἁπλῆς προσαρμογῆς εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος. Τὸ πολὺ– πολὺ θὰ ἠδύνατο νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι ἦτο περιττὴ ἡ προσαρμογή, καὶ τοῦτο διότι τὸ Σύνταγμα τοῦ 1951, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὰ προηγηθέντα Συντάγματα, δὲν παραπέμπει ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὸν νόμον, ἀλλὰ αὐτὸ τοῦτο τὸ Σύνταγμα καθορίζει τὰς περιπτώσεις ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων περὶ καταστάσεως πολιορκίας. Εἰς τὴν πρότασιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμαν οἱ συνάδελφοι τῆς Ε.Δ.Α., προτείνεται ἕνα νέον ὄργανον, τὸ ὁποῖον νὰ γνωμοδοτῇ προκειμένου περὶ ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων περὶ καταστάσεως πολιορκίας καὶ στρατιωτικοῦ νόμου. Τὸ ὄργανον τοῦτο ἀνεξαρτήτως τῆς συνθέσεώς του ἐξ ἀναντιρρήτως ἐγκρίτων προσώπων, θὰ ἐπέφερε μετάθεσιν τῶν εὐθυνῶν, τὰς ὁποίας καθώρισεν ὁ συνταγματικὸς νομοθέτης, ὅτι θὰ ἔχουν τὰ πολιτικὰ ὄργανα, δηλαδὴ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Βουλή. Καὶ τώρα θὰ ἔλθω εἰς τὸ προκαλέσαν τὴν μεγαλυτέραν συζήτησιν, εἰς τὸ ἄρθρον 7 τοῦ σχεδίου, ἄρθρον 6 τοῦ Ν.Δ. 4234. Θὰ κρίνω τὴν τελικήν του διατύπωσιν, διότι ἡ ἀρχικὴ διατύπωσις εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἔδιδεν ἀφορμὴν ἢ εἰς παρεξηγήσεις ἢ καὶ εἰς ἐξηγήσεις ἐν μέρει δυσμενεῖς. Καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον καὶ τότε ὑπεστήριξα, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπέλθουν φραστικαὶ μεταβολαὶ καὶ ἤδη ὑποστηρίζω τὴν τελικὴν μορφὴν καὶ ὄχι τὴν ἀρχικὴν διατύπωσιν, ἡ ὁποία δὲν ἀποτελεῖ ἄλλως τε περιεχόμενον τοῦ νόμου. Πράγματι, κύριοι βουλευταί, τὸ ἄρθρον 6 δὲν περιέχει τί τὸ νέον ὑπὸ τὴν νέαν του διατύπωσιν. Ὅταν εἰσήχθη τὸ σχέδιον Ν.Δ., εἶχεν ὑποστηριχθῆ, ὅτι ὁ Α.Ν. 509 ἦτο «λὲξ ἰμπερφέκτα», ὅτι προβαίνει διὰ τοῦ ἄρθρου 1 εἰς διάλυσιν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἀλλὰ δὲν καθορίζει καὶ κυρώσεις. Ἡ πραγματικότης, ἂν ἀνατρέξητε εἰς τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, εἶναι ἄλλη. Ἡ περίπτωσις τοῦ ἄρθρου 2 τότε περιελάμβανεν ὅλας τὰς περιπτώσεις τοῦ ἄρθρου 1. Ἀλλὰ μὲ τὴν πάροδον τόσου χρόνου αἱ βαρύταται ποιναί, αἱ ὁποῖαι εἶχον καθορισθῆ ἐν ὥρᾳ ἐνόπλου ἐπιθέσεως, ἦτο ἀδύνατον νὰ ἐφαρμόζωνται ἀκριβῶς, λόγῳ τῆς βαρύτητος. Τὸ ἄρθρον 2 τοῦ Α.Ν. 509 εἶναι ἀντιγραφὴ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. 4229 «περὶ ἰδιωνύμου» μὲ μόνην τὴν διαφοράν, ὅτι αἱ ποιναὶ εἶναι τελείως διάφοροι. Εἰς τὴν πραγματικότητα, λοιπόν, περιπτώσεις ποὺ περιλαμβάνονται εἰς τὸ ἄρθρον 2 τοῦ Α.Ν. 509, ἀπεχωρίσθησαν καὶ ἀπεσαφηνίσθησαν, διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμόζωνται εἰς μίαν ἐποχήν, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ὑπῆρχεν οὔτε ὁ κίνδυνος, οὔτε ἡ ἔνοπλος ἐπίθεσις, ἡ ὁποία ὑπῆρχεν ὅταν ἐψηφίσθη, ἢ μᾶλλον ὅταν ἐδημοσιεύθη ὁ Α.Ν. 509. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου ἔγκριτος καὶ ἀγαπητὸς συνάδελφος, ὁ κ. Μαῦρος, ἔκαμε τὴν ἀτυχεστέραν νοητὴν ἐπίκλησιν καὶ πάντως τὴν ἀτυχεστέραν ἐξ ἐκείνων ποὺ ἔχει κάμει ὁ ἴδιος. Ἐπεκαλέσθη τὸν Χιτλερικὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἔθετεν ἐκτὸς νόμου ὅλα τὰ κόμματα. Ὁ νόμος αὐτὸς δὲν ὡμοίαζε παρὰ μόνον πρὸς τὰς ποινάς, ἀλλὰ ποσῶς ὡς πρὸς τὰς προϋποθέσεις. Διότι ὁ Χιτλερικὸς νόμος, τὸν ὁποῖον ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Μαῦρος, ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ καὶ ἄλλοι συνάδελφοι, ἦτο ὁ νόμος ποὺ εἰσήγαγε τὸν ὁλοκληρωτισμὸν καὶ τὸν μονοκομματισμόν, ἦτο ὁ νόμος ποὺ κατήργει ὅλα τὰ δημοκρατικὰ κόμματα. Ἐνῷ τὸ Ν.Δ. 4234 φιλοδοξεῖ τοὐλάχιστον νὰ πολεμήσῃ τὸν ὁλοκληρωτισμόν, νὰ πολεμήσῃ τὸν κίνδυνον, τὸν ὁποῖον διατρέχει ἡ Δημοκρατία ἐκ τῆς ἐπιβουλῆς τοῦ Κομμουνιστικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ.

§24Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Διὰ τῆς μιμήσεως τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ.

§25Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Δὲν πρόκειται περὶ μιμήσεως, κ. συνάδελφε. Τὸ ἀντίθετον συμβαίνει. Ἰσχυρίσθην τὸ ἐντελῶς ἀντίθετον, ὅτι εἶναι παντελῶς διάφορα πράγματα, ἀκριβῶς διότι ὁ Χιτλερικὸς νόμος ἔθεσεν ἐκτὸς νόμου τὰ δημοκρατικὰ κόμματα, ἐνῷ ἐδῶ ἐτέθη ἐκτὸς νόμου τὸ μόνον ὁλοκληρωτικὸν κόμμα, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει. Θὰ ἤθελα μάλιστα, προκειμένου περὶ ὁλοκληρωτισμοῦ, νὰ ὑπενθυμίσω μίαν ἀπὸ τὰς πολλὰς ἐπιγραμματικὰς φράσεις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τῆς Ε. Κ., τοῦ κ. Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος εἰς κἄποιαν ἐποχὴν σχετικῶς μεμακρυσμένην, ὁμιλῶν περὶ ὁλοκληρωτισμοῦ, ἔλεγεν: Ὅτι ὁ μὲν φασιστικὸς ὁλοκληρωτισμὸς εἶναι ὁ ἀπερχόμενος κίνδυνος, ὁ δὲ κομμουνιστικὸς ὁλοκληρωτισμὸς εἶναι ὁ ἐπερχόμενος.

§26Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ὡς πρὸς τὸ πρῶτον ἦτο αἰσιόδοξος.

§27Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Ἐὰν θέλῃ κανεὶς νὰ κάμῃ μίαν παραβολὴν καὶ μίαν προσπάθειαν νὰ εὕρῃ κἄτι προηγούμενον σχέσιν ἔχον πρὸς τὸ Ν. Διάταγμα 4234, ὀρθότερον εἶναι νὰ ἀνατρέξῃ εἰς τὸ ἰδιώνυμον τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου. Ἄλλως τε, κύριοι βουλευταί, ἂς ἴδωμεν μίαν πρὸς μίαν τὰς περιπτώσεις, τὰς ὁποίας περιλαμβάνει τὸ ἄρθρον 6 τοῦ Ν.Δ. 4234. Περιλαμβάνει, πρῶτον, ἐνεργείας καὶ ὄχι ἰδέας ἢ σκέψεις, ὅπως κατηγορήθη ὅταν συνετάσσετο. Εἰς ὅλας του τὰς διατυπώσεις καὶ εἰς τὰς τρεῖς περιπτώσεις ὁμιλεῖ περὶ ἐνεργειῶν καὶ ἀφορᾷ μάλιστα ὡρισμένας καὶ συγκεκριμένας ἐκ τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Λέγω, λοιπόν, ὅτι περιλαμβάνει, πρῶτον, τὴν ἐνέργειαν πρὸς ἀνασύστασιν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία ἐνέργεια πρὸς ἀνασύστασιν δὲν περιλαμβάνει τὴν προσπάθειαν τῆς νομίμου ἀναγνωρίσεως ἀλλὰ τῆς παρανόμου λειτουργίας. Δεύτερον, περιλαμβάνει τὰς ἐνεργείας πρὸς ἐπικράτησιν. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι πρόκειται καὶ πάλιν περὶ ἐνεργείας, ὅτι δὲν πρόκειται περὶ διώξεως ἰδεῶν, ὅτι πρόκειται περὶ πράξεων, ἡ δίωξις τῶν ὁποίων ὅπως θὰ εἴπω μετ’ ὀλίγον προεβλέπετο, ἡ ἐνέργεια πρὸς ἐπικράτησιν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἐνέργεια συνδεομένη πρὸς δημοκρατικὴν διαδικασίαν. Διότι ἐφ’ ὅσον ἰσχύει τὸ ἄρθρον 1 τοῦ Ν.Δ. 509, δὲν εἶναι νόμῳ δυνατὴ ἡ ἀνακήρυξις ὑποψηφίων. Δὲν εἶναι ἑπομένως δυνατὴ ἡ ἐκλογικὴ ἀναμέτρησις· καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἐκλογικὴ ἀναμέτρησις, ἡ προσπάθεια πρὸς ἐπικράτησιν δὲν δύναται νὰ ἔχῃ ἄλλην ἔννοιαν παρὰ μόνον προσπάθειαν βιαίας ἐπικρατήσεως. Καὶ ἐφ’ ὅσον, κατὰ τὴν γνώμην καὶ ἄλλων κομμάτων πλὴν ἐκείνου, τὸ ὁποῖον στηρίζει τὴν Κυβέρνησιν, τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα πρέπει νὰ παραμείνῃ ἐκτὸς νόμου, ἡ προσπάθεια, ἡ ἐνέργεια πρὸς ἐπικράτησιν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ κολάζεται, διότι εἶναι ἐνέργεια πρὸς ἐπικράτησιν ἔξω τῆς νομίμου καὶ συνταγματικῆς διαδικασίας, ἡ ὁποία ἀποκλείεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἡ ἐκλογικὴ ἀναμέτρησις, εἶναι ἀδύνατος ἡ ἀνακήρυξις καὶ ὑποψηφίων τοῦ Κ. Κ. ἀκόμη. Ἡ τρίτη περίπτωσις τοῦ ἄρθρου 6 εἶναι ἡ διάδοσις συνθημάτων, ἀλλὰ μόνον μὲ τὸν ἔκδηλον σκοπὸν τῆς ἀνατροπῆς τοῦ καθεστῶτος καὶ τῆς ἐνισχύσεως τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἀρχὴ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 6 εἶναι ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἡ ἄμυνα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς Δημοκρατίας, ἀφ’ ἑτέρου ἡ προστασία τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Ὅλοι ἔχομεν διαπιστώσει, ὅτι τοὐλάχιστον ἀπὸ τοῦ δευτέρου ἡμίσεος τῆς πρώτης 50ετηρίδος τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ἓν ἀπὸ τὰ πολὺ μεγάλα πολιτειολογικὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα παρουσιάσθησαν εἶναι τὸ πῶς δύναται νὰ ἀμύνεται ἡ Δημοκρατία. Διότι ἡ Δημοκρατία στηρίζεται εἰς τὴν ἐλευθερίαν καὶ ἡ ἐλευθερία εἶναι ἔννοια ἀπόλυτος. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ ἀπόλυτος ἔννοια εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῇ κανένα περιορισμόν; Καὶ ἡ μὲν πλευρὰ ἡ κομμουνιστικὴ προσεπάθει ἐκμεταλλευομένη τὰς διατάξεις, τὰς ὁποίας εἰς τὸ βάθος ἐχλεύαζε καὶ ὅπου ἐπεκράτει κατήργει, νὰ εὑρίσκῃ μίαν ἄνεσιν διὰ τὴν ἀνατροπήν. Οἱ δημοκράται ὅμως ἦσαν εὐλόγως εὐαίσθητοι, διότι εἶχον νὰ συμβιβάσουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν ἄμυναν τῆς Δημοκρατίας, ἀφ’ ἑτέρου τὸ σεβασμὸν τοῦ Δημοκρατικοῦ σχήματος, τοῦ σχήματος τῆς Δημοκρατίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀπολύτου τῆς ἐννοίας τῆς ἐλευθερίας. Νομίζω, ὅτι εἰς αὐτὴν τὴν κοπιώδη προσπάθειαν μία ἐπιτυχὴς διατύπωσις εἶναι ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἔκαμνε τὸ ἄρθρον 17 τῆς Εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως προστασίας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τὸ ἄρθρον 17 τῆς Συμβάσεως τῆς Ρώμης. Ἐκεῖ περιλαμβάνεται ἡ γενικὴ διάταξις «ὅτι οὐδεμία ἐκ τῶν διατάξεων τῆς συμβάσεως δύναται νὰ ἑρμηνευθῇ ὡς παρέχουσα εἰς οἱονδήποτε Κράτος, ὁμάδα ἢ ἄτομον τὸ δικαίωμα νὰ προβαίνῃ εἰς ἐνεργείας σκοπούσας τὴν κατάλυσιν ἢ τὸν περιορισμὸν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ τῶν βασικῶν ἐλευθεριῶν». Νομίζω, ὅτι εἰς τὸ τόσον δύσκολον τοῦτο θέμα, εἶναι μία ἐπιτυχὴς διέξοδος, εἶναι ἕνα εὕρημα, εἶναι μία εὐτυχὴς διαπίστωσις. Γνωρίζομεν ὅλοι, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι βασικὰ γνωρίσματα τοῦ κομμουνισμοῦ εἶναι: Ὡς ἰδεολογία ἡ πίστις εἰς τὸν Μαρξισμὸν–Λενινισμόν, ὡς ἀποφασιστικὸν μέσον ἡ προλεταριακὴ ἐπανάστασις, ὡς σκοπὸς ἡ δικτατορία, ὀνόματι μὲν τοῦ προλεταριάτου, πράγματι δὲ τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Καὶ μέσον καὶ σκοπὸς εἶναι ἡ βία, ἡ κατάλυσις τῆς ἐλευθερίας. Αὐτὰ ἀποδεικνύονται ἀπὸ τὴν πολιτειολογικὴν καὶ κοινωνιολογικὴν φιλολογίαν τοῦ κομμουνισμοῦ, ἀπὸ τὰ κείμενα τῆς ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ, τῆς ΚΟΜΙΝΦΟΡΜ, τῶν συνεδρίων τῶν Κομμουνιστικῶν Κομμάτων καὶ ἀπὸ τὰς ἀποφάσεις τῶν ὁλομελειῶν τοῦ Κ.Κ.Ε. Εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν ἀνεγνώσθησάν τινα ἐκ τῶν κειμένων αὐτῶν. Δὲν νομίζω, ὅτι συντρέχει κανεὶς λόγος ἐπαναλήψεως ἀπόψε. Εἶναι πολὺ γνωστὰ τὰ κείμενα αὐτά. Τώρα θὰ ἦτο, νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, χρήσιμον νὰ ἴδωμεν πῶς ἀντιμετώπισαν τὸ θέμα τοῦ κινδύνου τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας ἐκ τοῦ κομμουνισμοῦ ἄλλαι δημοκρατικαὶ χῶραι. Θὰ ἐπικαλεσθῶ πρῶτον τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Β. Ἀμερικῆς. Καίτοι ἐκεῖ ὁ κίνδυνος εἶναι σχεδὸν ἀνύπαρκτος, ἐν τούτοις διὰ τοῦ νόμου 831)50 περὶ ἐσωτερικῆς ἀσφαλείας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἐτέθησαν ὡρισμέναι διατάξεις. Μία ἐξ αὐτῶν εἶναι ἐκείνη, κατὰ τὴν ὁποίαν «εἶναι παράνομον ἐὰν τὶς σκοπίμως συνεργάζηται, συνωμοτῇ ἢ συμφωνῇ μεθ’ ἑτέρου προσώπου πρὸς ἐκτέλεσιν οἱασδήποτε πράξεως, ἥτις θὰ συνέβαλλεν οὐσιωδῶς εἰς τὴν ἐγκαθίδρυσιν ἐντὸς τῶν Η.Π.Α. ὁλοκληρωτικῆς δικτατορίας». Διὰ νεωτέρου νόμου προσετέθη, ὅτι «τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα τῆς Ἀμερικῆς κηρύσσεται παράνομος ὀργάνωσις, ὡς ὄργανον συνωμοσίας διὰ τὴν ἀνατροπὴν τῆς Κυβερνήσεως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ ὡς πράκτωρ ξένης ἐχθρικῆς δυνάμεως». Τὸ Ἀνώτατον Ἀμερικανικὸν Δικαστήριον, τοῦ ὁποίου τὸ σθένος, τὴν ἀντοχὴν καὶ τὴν δύναμιν, τὴν ὁποίαν ἔχει νὰ ἀντιτίθεται καὶ εἰς ἀποφάσεις τοῦ Κογκρέσσου καὶ εἰς νόμους εἶναι γνωστὸν εἰς πάντας καὶ πρέπει νὰ θεωρηθῇ, ὅτι εἶναι ὁ μᾶλλον ἀποτελεσματικὸς φύλαξ τῶν ἐλευθεριῶν εἰς τὴν μεγάλην Δημοκρατίαν, ἡ ὁποία πάλιν εἶναι ὁ κυριώτερος προασπιστὴς τῶν ἐλευθεριῶν εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον, τὸ Ἀνώτατον, λοιπόν, Ἀμερικανικὸν Δικαστήριον ἐξέδωσεν εἰς τὰς 5 Ἰουνίου 1961 ἀπόφασιν καὶ ἔκρινεν, ὅτι οἱ ὡς ἄνω νόμοι εἶναι σύμφωνοι πρὸς τὸ Σύνταγμα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Εἰσηγητὴς ἦτο ὁ Ἀνώτατος Δικαστὴς Φραγκφοῦρτερ, ὁ ὁποῖος λέγει μεταξὺ ἄλλων, ὅτι «τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα ὀφείλει νὰ κατονομάσῃ ἅπαντας τοὺς ἀξιωματούχους καὶ τὰ μέλη αὐτοῦ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης». Ἐπίσης ἀπεφάσισεν, ὅτι «ἡ ἐνεργὸς συμμετοχὴ μέλους εἰς τὸ Κ. Κ. καθ’ ἑαυτὴν ἀποτελεῖ ἔγκλημα ἐὰν τὸ μέλος ἐγνώριζε τοὺς ἀνατρεπτικοὺς σκοποὺς τοῦ κόμματος». Περαιτέρω ὁ Φραγκφοῦρτερ, ὡς εἰσηγητὴς γράφει, ὅτι: «Ὁ σκοπὸς τοῦ νόμου ἐλέγχου ἀνατρεπτικῶν δραστηριοτήτων εἶναι ἡ πρόληψις τῆς παγκοσμίου κομμουνιστικῆς συνωμοσίας, ὅπως ἐπιτύχῃ τοῦ σκοποῦ της εἰς τὴν χώραν ταύτην». Καὶ ἡ σύμπτωσις εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀνωτάτου Ἀμερικανικοῦ Δικαστηρίου προεκάλεσεν εἰς Η.Π.Α. ἐκ μέρους τῶν κομμουνιστῶν ὁμοίαν ἀντίδρασιν μὲ ἐκείνην, τὴν ὁποίαν προεκάλεσεν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ κατάθεσις τοῦ σχεδίου τοῦ μετὰ ταῦτα ψηφισθέντος καὶ δημοσιευθέντος

Ν.Δ. 4234.

§28Η. ΗΛΙΟΥ. Μόνον μεταξὺ τῶν κομμουνιστῶν; Τὰς ἀπόψεις τοῦ ἀρχιδικαστοῦ Ντάγκλας, ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας;

§29Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Λέγω, ὅτι προεκάλεσε πάντως ἐκ μέρους τῶν κομμουνιστῶν αὐτὴν τὴν ἀντίδρασιν.

§30Η. ΗΛΙΟΥ. Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας εἰς αὐτὴν τὴν πλειοψηφίαν τὴν μειοψηφίαν τῶν 4 δικαστῶν ἐκ τῶν 9;

§31Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐνδιαφέρον δὲν εἶναι πόσοι εἶχον ἀντίθετον γνώμην, σημασίαν οὐσιαστικὴν ἔχει ποία εἶναι ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Εἰς ἄλλην χώραν ἴσως τὸ νὰ εἴπῃς τὴν γνώμην σου ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ μεγάλας καὶ βαρείας συνεπείας, ἀλλὰ οὔτε εἰς τὴν Ἑλλάδα, οὔτε εἰς τὰς Η.Π.Α. συμβαίνει τοιοῦτόν τι, διότι εἶναι δημοκρατίαι.

§32Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι ὀρθὴ ἡ ἀπόφασις ἀπὸ ἀπόψεως πολιτικῆς;

§33Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀμερικανικοῦ Δικαστηρίου, τὸ ὁποῖον ἑρμηνεύει τὴν ἀμερικανικὴν νομοθεσίαν, πιστεύω, ὅτι θὰ εἶναι ὀρθή. Δὲν ἔχω πρόχειρα τὰ μέσα νὰ ἐξετάσω τὴν σχέσιν τῆς ἀποφάσεως πρὸς τὴν κειμένην νομοθεσίαν τῆς Ἀμερικῆς.

§34Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐρωτῶ, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις τὴν εὑρίσκῃ ὀρθὴν ἀπὸ πολιτικῆς ἀπόψεως διὰ νὰ τὴν ἐπικαλῆται καὶ τότε προβάλλει τὸ ἐρώτημα, διατὶ δὲν κάμετε καὶ σεῖς τὰ ἴδια.

§35Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Πιστεύω, ὅτι ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀμερικανικοῦ Δικαστηρίου, δὲν εἶναι ἐσφαλμένη. Ἀλλὰ εἶναι λίαν ριψοκίνδυνον νὰ κρίνῃ κανεὶς ἀπόφασιν δικαστικήν. Ἐγὼ συνάγω ἐξ αὐτῆς μόνον πολιτικὰ συμπεράσματα.

§36Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Διὰ πολιτικὰ συμπεράσματα τὴν ἐπικαλεῖσθε.

§37Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Εὑρίσκω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ συναχθοῦν πολιτικὰ συμπεράσματα καὶ δι’ αὐτὸ τὴν ἐπικαλοῦμαι. Ἐκτὸς τῆς μεγάλης Ἀμερικανικῆς δημοκρατίας μία ἄλλη μικρὰ ὅμως δημοκρατία, τῆς ὁποίας τὸ γνώρισμα εἶναι ὅτι ἔχει ἀποφύγει ὅλας τὰς περιπετείας ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνας, ἡ Ἑλβετικὴ Ὁμοσπονδία, ἔλαβε καὶ ἐκείνη μέτρα νομοθετικὰ ἐναντίον τοῦ κομμουνισμοῦ. Ὅταν κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ σχεδίου εἶχον ἐπικαλεσθῆ τὰς διατάξεις τοῦ Ἑλβετικοῦ Ποινικοῦ Κώδικος, δὲν ἐνθυμοῦμαι ποῖος ἐκ τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων εἶπεν, ὅτι τοιαῦται διατάξεις ὑπάρχουν πάγιαι καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλὰ δὲν ἐπρόκειτο περὶ αὐτοῦ. Ἐπρόκειτο περὶ τοῦ ὅτι αἱ διατάξεις αὗται ἐφηρμόσθησαν διὰ νὰ δικασθῇ εἰς φυλάκισιν 6 ἢ 8 μηνῶν καὶ εἰς 2ετῆ στέρησιν τῶν πολιτικῶν του δικαιωμάτων εἷς ἐκ τῶν ἡγετῶν τοῦ Κ. Κ. Ἑλβετίας, ὁ Ἀρνόλδ καὶ νὰ ἐκπέσῃ μάλιστα ἐκ τοῦ βουλευτικοῦ ἀξιώματος συνεπείᾳ τῆς καταδίκης του ταύτης. Οὗτος ἐτιμωρήθη, διότι ἐκρίθη, ὅτι ἡ πολιτική του δραστηριότης ἐμπίπτει εἰς τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 265 καὶ 272 τοῦ Ἑλβετικοῦ Ποινικοῦ Κώδικος. Κύριοι βουλευταί, ἐκτὸς τῆς Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλβετικῆς Ὁμοσπονδίας καὶ ἡ Δυτικὴ Γερμανία ἔχει λάβει ὡρισμένα μέτρα.

§38Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. (Διακόπτει μὴ ἀκουόμενος).

§39Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Κύριε συνάδελφε, εἶναι ἀνάγκη νὰ τυγχάνουν τῆς ἐγκρίσεώς σας τὰ Κράτη, ποὺ ἐπικαλοῦμαι; Τὰ ἴδια εἶσθε ἕτοιμοι νὰ εἴπητε καὶ ὅταν ἐπρόκειτο περὶ τῶν Η.Π.Α., ἀλλὰ δὲν ἦτο τόσον πρόσφορος ἡ εὐκαιρία διὰ νὰ ἀκουσθοῦν φωναί, ἀλλὰ ὅταν ἦλθεν ἡ σειρὰ τῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι ἐθεσπίσθησαν εἰς τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν, ἠκούσθησαν αἱ φωναί. Κύριοι συνάδελφοι, ὅμοιαι διατάξεις, αἱ ὁποῖαι θέτουν τὸ Κ. Κ. ἐκτὸς νόμου, ἐτέθησαν καὶ εἰς τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν. Πρόκειται περὶ τοῦ ἄρθρου 18 τοῦ Γερμανικοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ ἄρθρου 21. Τὸ ἄρθρον 18, λέγει: «... (ἀναγινώσκει)...». Καὶ περαιτέρω τὸ ἄρθρον 21 λέγει: «... (ἀναγινώσκει)...». Τὸ Ἀνώτατον Συνταγματικὸν τῆς Γερμανίας διὰ τῆς ἀποφάσεως τῆς 17.8.1956 ἀπεφάνθη, ὅτι τὸ Κ. Κ. τῆς Γερμανίας ἀποβλέπει εἰς τὴν κατάργησιν τῆς δημοκρατίας καὶ τὸ θέτει ἐκτὸς νόμου. Κατὰ τῆς ἀποφάσεως ταύτης τὸ Κ. Κ. προσέφυγεν εἰς τὴν ἁρμοδίαν Ἐπιτροπὴν τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ ἐξέδωκεν ἀπόφασιν διὰ τῆς ὁποίας ἀπεφάνθη, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτος κατ’ οὐσίαν ἡ προσφυγὴ τοῦ Γερμανικοῦ Κ. Κ. καὶ τοῦτο, διότι ἡ ἀπόφασις τοῦ Γερμανικοῦ δικαστηρίου ἦτο σύμφωνος πρὸς τὸ ἄρθρον 17 τῆς συμβάσεως τῆς Ρώμης περὶ προστασίας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων εἰς τὸν κύκλον τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν. Ἡ ἀπόφασις αὐτή, ἔχει μίαν ὁλόκληρον σειρὰν σκέψεων ἐκ τῶν ὁποίων θὰ μνημονεύσω ἐλάχιστα σημεῖα. Λέγει, λοιπόν, ἡ ἀπόφασις, ἡ ὁποία βασικῶς ἐπικαλεῖται τὸ ὡς ἄνω ἄρθρον 17 τῆς συμβάσεως τῆς Ρώμης μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς: «Ἔχουσα ὑπ’ ὄψει, ὅτι ἡ θεμελιώδης αὕτη διάταξις τῆς συμβάσεως ἔχει σκοπὸν τὴν διαφύλαξιν τῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα ἀπαριθμοῦνται εἰς τὴν σύμβασιν διὰ τῆς προστασίας τῶν ἐλευθέρων δημοκρατικῶν θεσμῶν...... Ἔχουσα ὑπ’ ὄψει, ὅτι τὸ Κ. Κ. ἔχει σκοπὸν νὰ ἐπιβάλλῃ εἰς τὴν κοινωνίαν τὴν κομμουνιστικὴν κοινωνικὴν τάξιν διὰ τῆς προλεταριακῆς ἐπαναστάσεως καὶ τῆς δικτατορίας τοῦ προλεταριάτου..... Ἔχουσα ὑπ’ ὄψει, ὅτι καὶ ἂν ἀκόμη ὑποτεθῇ, ὅτι ἡ δραστηριότης τοῦ Κ. Κ. θὰ κατηυθύνετο πρὸς τὴν κατάκτησιν τῆς ἐξουσίας διὰ νομίμων συνταγματικῶν μέσων, δὲν θὰ προέκυπτε παραίτησις ἀπὸ τοὺς ἀρχικοὺς σκοπούς του....... Ἔχουσα ὑπ’ ὄψει, ὅτι ἡ προσφυγὴ εἰς τὴν δικτατορίαν διὰ τὴν ἐγκαθίδρυσιν ἑνὸς πολιτεύματος δὲν εἶναι σύμφωνος πρὸς τὰς ἀρχὰς τῆς συμβάσεως..... Κηρύσσει τὴν ἀναφορὰν ἀπαράδεκτον». Αὐταί, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι αἱ νομοθεσίαι ἄλλων δημοκρατικῶν χωρῶν. Εἰς τὰς χώρας δὲ αὐτὰς δὲν ἔχουν συμβῆ γεγονότα τραγικὰ ὡς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔλαβον χώραν εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν διάρκειαν 4 γύρων, δηλαδὴ εἰς τὸ διάστημα τῆς κατοχῆς, ὅταν ἐγένετο ἐκτροπὴ τῆς ἀντιστάσεως, τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1944, κατὰ τὸν συμμοριτοπόλεμον, καὶ κατὰ τὴν θλιβερὰν συνέχειαν τῆς δράσεως τοῦ Κ.Κ.Ε. ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἑλλάδος. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ ὑπογραμμίσω τὸ ἑξῆς γεγονός. Ἡ κομμουνιστικὴ ἀνταρσία εἶναι ἡ μόνη περίπτωσις, κατὰ τὴν ὁποίαν, ὅταν ἔληξε μία ἔνοπλος ἐπίθεσις κατὰ τοῦ Κράτους, δὲν ἐπῆλθε καὶ οὐσιαστικὴ κατάθεσις τῶν ὅπλων ἐκ μέρους τοῦ ἡττηθέντος. Εἶναι θλιβερὰ διαπίστωσις, εἶναι συνδεδεμένη πρὸς τὸν παγκόσμιον χαρακτῆρα τῆς κομμουνιστικῆς ἐπαναστάσεως. Ἀλλὰ εἶναι συγχρόνως γεγονός, τὸ ὁποῖον ἔκαμε μέχρι τοῦδε ἐφεκτικὰς τὰς Κυβερνήσεις εἰς τὸ νὰ δείξουν μεγαλυτέραν ἐπιείκειαν, διὰ μίαν πλήρη ἐξάλειψιν τῶν συνεπειῶν τοῦ παρελθόντος. Βεβαίως δὲν νομίζω, ὅτι ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ ἀμφιβάλλῃ, ὅτι οὐδὲν πολίτευμα θάλπει τὴν ἐπανάστασιν. Ὀρθότατα ὑπεστηρίχθη, ὅτι ὁ κύριος τρόπος τῆς καταπολεμήσεως τῆς ἐπαναστάσεως δὲν εἶναι ἡ ἄρσις τῶν δυνατοτήτων αὐτῆς. Ἡ ἄρσις τῶν δυνατοτήτων ὅμως εἶναι ἓν ἐκ τῶν μέτρων ἀναμφισβητήτως. Πολὺ μεγαλυτέρας σημασίας εἶναι τὰ μέτρα τὰ κοινωνικά· ἀναμφισβητήτως μεγαλυτέρας σημασίας εἶναι τὰ μέτρα τὰ ἰδεολογικά, ἡ καλλιέργεια τοῦ ἰδεώδους τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ ἰδεώδους τοῦ Ἔθνους, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ ἰδεολογικὴ πολεμικὴ κατὰ τοῦ μαρξισμοῦ, πάντα ταῦτα ἀποτελοῦν μέσα ἀποτελεσματικώτερα. Ἀλλ’ ὅπως ὑπάρχουν ἢ πρέπει νὰ ὑπάρχουν τὰ μέτρα τὰ κοινωνικά, ὅπου ὑπάρχει ἢ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἡ ἰδεολογικὴ καταπολέμησις, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ καὶ ἡ στέρησις τῶν δυνατοτήτων τῆς ἐπιθέσεως, ἰδίως εἰς μίαν χώραν, ἡ ὁποία ἔχει τόσον πικρὰν πεῖραν ἐκ τοῦ ἀμέσου παρελθόντος. Τὸ Ν.Δ. 4234 ἀντιμετωπίζει τὴν βίαν καὶ ὡς σκοπὸν καὶ ὡς μέσον, καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ ἐφαρμοσθῇ ὄχι αὐτοτελῶς, ἀλλὰ ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ δημοκρατικοῦ μας πολιτεύματος, τοῦτο δὲ ἀποτελεῖ πρόσθετον ἐγγύησιν περὶ τοῦ τρόπου ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεών του. Θὰ ἤθελα, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἐπικαλεσθῶ ἐκτὸς ἀπὸ τὰς ξένας νομοθεσίας καὶ ὡρισμένας γνώμας ἐπιφανῶν προσώπων, μὴ προερχομένων ἐκ τῆς ἰδικῆς μας παρατάξεως, ὅσον ἀφορᾷ τὸν τρόπον ἀντιμετωπίσεως τοῦ κινδύνου ἐκ τοῦ κομμουνισμοῦ. Τὸ 1929 ὑπὸ συνθήκας εἰδυλλιακάς, ἐν σχέσει μὲ τὰς συνθήκας αἱ ὁποῖαι ἐδημιουργήθησαν μετὰ τὸ 1940 εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὁ ἀείμνηστος Ἐλευθέριος Βενιζέλος κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ ἰδιωνύμου ἔλεγεν, ὅτι «εἰς τὸν λαὸν ἔδωκα τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ εἰσαγάγω νομοσχέδιον ἐξοπλίζον τὸ Κράτος ὅπως ἀμύνεται κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ». Ἐν συνεχεία δὲ ἔλεγεν, ὅταν ἐξεδηλώθη ἀντίθεσις ἐκ μέρους ἀειμνήστων πολιτικῶν ἀνδρῶν, ὅπως ὁ Γ. Καφαντάρης καὶ ὁ Α. Παπαναστασίου, ὅτι ἂν ὑποτεθῇ ὅτι πρόκειται νὰ μεταπείσητε ἀριθμὸν βουλευτῶν, εὔχομαι νὰ μεταπείσητε τόσον, ὥστε νὰ σχηματίσητε Κυβέρνησιν, διότι ἐγὼ θὰ παραιτηθῶ. Ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῆς Ε. Κ. ὁ κ. Παπανδρέου, μὲ δύο ἀγορεύσεις του, τῆς 15ης Νοεμβρίου 1960 καὶ 16ης Δεκεμβρίου 1960 περιέγραψε διὰ τῶν ζωηροτέρων χρωμάτων τὸν κίνδυνον ἐκ τοῦ κομμουνισμοῦ. Αἱ διατυπώσεις, τὰς ὁποίας ἐχρησιμοποίησεν, εἶναι ἐκ τῶν μᾶλλον χαρακτηριστικῶν. Ἔλεγε δὲ εἰς ἕνα σημεῖον: «Ὁ Στάλιν ὁ μέγας ἀρχιερεύς, ὁ ἀρχηγὸς τῆς μεγάλης κομμουνιστικῆς δυνάμεως ἐπὶ 30 ἔτη ἔχει προσδιορίσει τὴν διαφορὰν τοῦ κομμουνισμοῦ ἀπὸ τὰ ἄλλα κόμματα. Ἔχει εἴπει: Τὰ ἀστικὰ κόμματα εἶναι ἐκλογικοὶ μηχανισμοί, τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα εἶναι ἐπαναστατικὸς στρατός. Δὲν τὸ εἴπομεν ἡμεῖς, ὁ Στάλιν τὸ εἶπεν. Ἂν ἀγανακτῆτε, ἔλεγε, πρὸς σᾶς, κύριοι συνάδελφοι τῆς Ἀριστερᾶς, ἀγανακτεῖτε ἐναντίον τοῦ ἀρχηγοῦ σας». Καὶ εἰς ἄλλην του ἀγόρευσιν τῆς 16ης Δεκεμβρίου τοῦ αὐτοῦ ἔτους 1960 ἔλεγε: «Ὑπεστήριξα ὅτι τὰ ἰδεώδη τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ Ἔθνους εἶναι ἰδικά μας καὶ ὅτι ἰδεώδη τοῦ κομμουνισμοῦ εἶναι ἡ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου καὶ ὁ διεθνισμός. Ἠμπορεῖ ὁ κομμουνισμὸς νὰ ὀνομασθῇ ὑπερεθνικός, διεθνικός, ἀντεθνικός, μόνον ἐθνικὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὀνομασθῇ». Καὶ περαιτέρω ἔλεγε: «Σκοπὸς ἰδικός σας μετὰ τὴν κατάληψιν τῆς ἐξουσίας δὲν εἶναι ἡ Δημοκρατία, εἶναι ἡ δικτατορία, ἡ ὁποία ἐπονομάζεται τοῦ Προλεταριάτου καὶ εἶναι τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος». Ἀλλὰ καὶ ὁ ἔγκριτος νομομαθὴς καὶ ἄλλοτε διαπρεπὲς μέλος τοῦ Κοινοβουλίου, ὁ κ. Ἀλέξανδρος Βαμβέτσος, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει καθόλου φιλικὰς σχέσεις πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅταν ἔλαβε μέρος εἰς τὸ διεθνὲς συνέδριον «Ἐλευθερία ἐν τῇ Κοινότητι» κατὰ τὸν Φεβρουάριον τοῦ 1960, εἶπε περὶ κομμουνισμοῦ: «Αὐτὴν τὴν φορὰν ὁ ἐχθρὸς δὲν εἶναι μακράν, δὲν εἶναι κἂν πρὸ τῶν πυλῶν, εἰσέδυσεν εἰς τὰς τάξεις μας, ἐργάζεται ἐντατικῶς ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν ὑπὸ τὴν προστασίαν τῶν δημοκρατικῶν μας θεσμῶν, τῶν ὁποίων τὴν ἐφαρμογὴν ἀξιοῖ ὑπὲρ ἑαυτοῦ, ὀρυόμενος μέχρις οὐρανοῦ ὅταν λαμβάνωνται στοιχειώδη μέτρα ἀμύνης καὶ προστασίας καὶ ἀναμένων τὴν κατάλληλον στιγμὴν διὰ νὰ μεταβάλῃ τὴν ὑπονομευτικὴν του δρᾶσιν εἰς ἀνοικτὴν ἔνοπλον στάσιν ἢ εἰς ἐμφύλιον πόλεμον διὰ νὰ μᾶς παραδώσῃ δεσμίους εἰς τὸ σιδηροῦν παραπέτασμα». Καὶ περαιτέρω ἔλεγε τοποθετῶν τὸν ἑαυτόν του διὰ νὰ μὴ θεωρηθῇ ὅτι τὰ ἔλεγεν ὡς ἀνήκων εἰς τὴν δεξιάν: «Ἡ πολιτική μου τοποθέτησις εἶναι εἰς τὴν ἀστικὴν ἀριστερὰν παράταξιν, ἰσχυρῶς ἐρωτοτροποῦσαν μὲ τὴν ρεβιζιονιστικὴν κατεύθυνσιν τῆς σοσιαλδημοκρατίας».

§40Η. ΗΛΙΟΥ. Αὐτὸ θὰ τὸ ἐλέγατε καὶ σεῖς.

§41Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Κύριε συνάδελφε, νομίζετε ὅτι δὲν εἶμαι ἐγὼ δημοκρατικὸς καὶ εἶσθε σεῖς; Ὑπάρχει κανεὶς εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ὁ ὁποῖος νὰ πιστεύῃ, ὅτι εἶσθε σεῖς δημοκρατικὸς καὶ δὲν εἶμαι ἐγώ;

§42Η. ΗΛΙΟΥ. Βεβαίως, ὅλος ὁ κόσμος.

§43Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Οὔτε σεῖς δὲν τὸ πιστεύετε, σεῖς γνωρίζετε, ὅτι δὲν εἶσθε δημοκράτης, ὅτι δὲν λέγετε τὴν ἀλήθειαν καὶ εἰρωνεύεσθε τὴν δημοκρατίαν, σεῖς πιστεύετε μόνον εἰς ἐκείνην τὴν ἰδιότυπον δημοκρατίαν, ἡ ὁποία ἀφαιρεῖ τὰς ἐλευθερίας καὶ ἡ ὁποία δέχεται μόνον μίαν γνώμην, τὴν γνώμην τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. (Χειροκροτήματα).

§44Η. ΗΛΙΟΥ. Τὸ ξέρετε ὅτι εἶσθε φασίστας, καὶ δείξατε καὶ δείγματα.

§45Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Οὔτε σεῖς τὸ πιστεύετε, σεῖς γνωρίζετε ὅτι σεῖς εἶσθε ἐγγύτατα πρὸς τὸν φασισμόν. Κύριοι βουλευταί, συνεχίζω ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶπεν ἄλλοτε ὁ συνάδελφός μας καὶ πάντοτε ἔγκριτος νομομαθής, κ. Βαμβέτσος: «Τοιουτοτρόπως δυνάμεθα νὰ χαρακτηρίσωμεν τὸν κομμουνισμὸν ὡς φασιστικὸν σοσιαλισμόν». Καὶ νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ χαρίσω εἰς τὸν ἀστόχως διακόψαντα, κ. Ἠλιοῦ, αὐτὴν τὴν φράσιν τοῦ ἀγαπητοῦ ἄλλοτε συναδέλφου, κ. Βαμβέτσου, περὶ φασιστοῦ σοσιαλιστοῦ. Κύριοι βουλευταί, ἐνώπιον τῆς Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς, κατὰ τὸ 1948, ἦλθε τὸ θέμα τῆς περιλήψεως εἰς τὸ Σύνταγμα δρακοντείων διατάξεων, προστατευτικῶν τῆς Δημοκρατίας ἐναντίον τοῦ κομμουνισμοῦ. Πρωτηγωνίστησα τότε εἰς τὸ νὰ μὴ τεθοῦν διατάξεις ἐναντίον τοῦ κομμουνισμοῦ εἰπὼν κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 19 Ἰουλίου 1948 τὰ ἑξῆς: «Τὸ Σύνταγμα δὲν πρέπει νὰ ἔχῃ τὴν σφραγῖδα τῆς νευρικότητος καὶ τῆς στενῆς ἐπικαιρότητος, διότι τὸ Σύνταγμα δὲν εἶναι οὔτε ἀστυνομικὴ διάταξις, οὔτε προκήρυξις στρατιωτικοῦ νόμου». Προσέθεσα δὲ ὅτι διὰ τὸ παρὸν ἦσαν ἀρκετὰ τὰ περιστασιακὰ μέτρα καὶ διὰ τὸ μέλλον θὰ ἦτο ὀρθότερον τοιούτου εἴδους διατάξεις νὰ μὴ τεθοῦν τὸ πρῶτον εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ εἰς ἄλλας μεγάλας δημοκρατίας. Βλέπετε, ὅτι δὲν ἦτο εἰς ἐμὲ τόσον ἰδιαιτέρως προσφιλὲς τὸ νὰ τεθοῦν μέτρα κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποίαν, ὅπως θὰ ἐνθυμοῦνται οἱ κ. συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν βουλευταὶ κατὰ τὸ 1946–50 τὸ πνεῦμα τῆς πλειοψηφίας ἦτο αὐστηρότατον. Ἐζήτουν οὗτοι νὰ περιληφθοῦν μέτρα δρακόντεια κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ εἰς τὸ Σύνταγμα. Καὶ ὑπῆρξε τότε ὡς προεῖπον μικρὸς ἀριθμὸς βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι ἠγωνίσθημεν νὰ μὴ περιληφθοῦν εἰς τὸ Σύνταγμα τοιαῦται διατάξεις. Εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ὁμιλίας μου ὠνόμασα σταδιακὸν τὸ Ν.Δ. 4234. Εὔχομαι νὰ καταστοῦν δυναταὶ σὺν τῷ χρόνῳ καὶ ἄλλαι μεταβολαὶ εἰς τὴν ὑπάρχουσαν νομοθεσίαν. Εὔχομαι αἱ διατάξεις νὰ γίνουν ἐπιεικέστεραι ἢ καὶ νὰ μὴ ὑπάρχουν ἀκόμη ποσῶς εἰδικαὶ διατάξεις. Τοῦτο, ὅμως, δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δημοκρατίαν, διότι ἐκείνη ἀμύνεται. Ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν κομμουνισμόν, ὁ ὁποῖος ἐπιτίθεται. Δὲν ἐλπίζω, δυστυχῶς, εἰς ἀγαθὴν πρωτοβουλίαν ἐκ μέρους τοῦ Ἑλληνικοῦ κομμουνισμοῦ. Δοθέντος, ὅμως, ὅτι καὶ ὅταν δὲν ἐκτελῇ συγκεκριμένας ἐντολὰς πάντως καθοδηγεῖται ἔξωθεν ἐξ ὁλοκλήρου, ἴσως θὰ ἦτο ἐπιτετραμμένον νὰ ἐκφράσω τὴν ἐλπίδα, ὅτι παγκόσμιαι ρυθμίσεις θὰ ἦτο ἐνδεχομένως δυνατὸν νὰ καταστήσουν καὶ ἐδῶ περιττὴν τὴν ἐφαρμογὴν οἱουδήποτε ἀμυντικοῦ μέτρου τῆς δημοκρατίας ἐναντίον τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κομμουνισμοῦ. Ἕως τότε, ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, ἡ Δημοκρατία αἰσθανομένη, ὅτι ἔχει καὶ ζωὴν καὶ δύναμιν καὶ μέλλον ὀφείλει νὰ ὑπερασπίζῃ ἑαυτὴν καὶ θὰ τὴν ὑπερασπίζῃ. Ἡ ὑπεράσπισις τῆς Δημοκρατίας κατὰ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ παρέχει τὴν εὐκαιρίαν καὶ τῆς διαβολῆς καὶ τῆς μονοπωλήσεως δημοκρατικῶν πεποιθήσεων. Ματαίως. Διότι τὸ μὲν Κέντρον δεσμεύεται ἀπὸ τὴν ἱστορίαν του, ὥστε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαβάλῃ τὰ κυβερνητικὰ μέτρα. Ἡ δὲ Ε.Δ.Α. δὲν δικαιοῦται, διότι δὲν πιστεύει οὔτε εἰς τὴν ἐλευθερίαν, οὔτε εἰς τὴν δημοκρατίαν, οὔτε εἰς τὸν κοινοβουλευτισμόν. Πάντως, δὲ ἡ δημοκρατία δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τὴν πλειοψηφίαν τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον αὕτη ἐκπροσωπεῖ. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Λυκουρέζος, ἔχει τὸν λόγον, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος τῶν Προοδευτικῶν.

§47Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, οὐδὲν θέμα Κανονισμοῦ ὑπάρχει. Κατὰ προγενεστέραν συνεδρίασιν εἴπατε, ὅτι εἰς τὸ χωρίον Βασιλίτσα τοῦ Κιλκὶς οὐδεὶς ἐψήφισε τὴν Ε.Δ.Α. Καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ δὲν χορηγοῦνται εἰς τοὺς κατοίκους πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς εἰς μίαν διακοπὴν ποὺ ἔκαμεν εἰς τὸν κ. Καλλίαν ἀνεφέρθη εἰς τὸ θέμα καὶ ἔδωσεν ὡρισμένας πληροφορίας. Ἐπομένως, οὔτε θέμα Κανονισμοῦ ὑπάρχει, οὔτε προσωπικὸν ζήτημα. Ἐξ ἄλλου, γνωρίζετε, ὅτι ἐφαρμόζεται παγίως ἡ τακτικὴ ὅτι διὰ νὰ λάβητε τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, πρέπει νὰ ὑποβληθῇ εἰς τὸ Προεδρεῖον αἴτησις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ δύο συναδέλφων.

§49Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δικτατορίαν τοῦ Προεδρείου δὲν ἀναγνωρίζομεν.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ἐκτοξεύωνται κατηγορίαι κατὰ τοῦ Προεδρείου περὶ δικτατορίας, ὅταν δὲν κάμνῃ τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἐφαρμόζῃ τὸν Κανονισμόν. Καὶ ὁ Κανονισμὸς ἀπαιτεῖ ἐν προκειμένῳ νὰ ὑποβληθῇ αἴτησις ὑπὸ δύο βουλευτῶν.

§51Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ, τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος.

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει οὐδὲν προσωπικὸν ζήτημα.

§53Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ὁμιλήσω ὁπωσδήποτε. Εἴθισται ὁ κ. Πρόεδρος νὰ ἀκούῃ πρῶτον τὸν βουλευτὴν καὶ νὰ κρίνῃ ἂν ὑπάρχῃ ἢ ὄχι προσωπικὸν ζήτημα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ μοῦ κάμνει κατάπληξιν εἶναι τὸ ἐνδιαφέρον σας νὰ φροντίσητε νὰ φέρετε ταχέως τὰ πρακτικὰ διὰ νὰ ἀποφύγετε νὰ μὲ ἀκούσετε.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶχον λόγον νὰ ἀποφύγω νὰ σᾶς ἀκούσω. Ἀνέγνωσα ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τὰς σχετικὰς περικοπάς, διὰ νὰ ἀποδείξω, ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε θέμα Κανονισμοῦ οὔτε προσωπικὸν ζήτημα.

§55Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν ἐξέφρασα τὴν ἀπορίαν μου. Πῶς εἶναι δυνατὸν ὅταν εἰς τὸ χωρίον Βασιλίτσα τῆς περιφερείας Κιλκίς, κατὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1961 οὐδεὶς ἐψήφισεν ΕΔΑ καὶ ἐτόνισα τότε ὅτι δὲν εἶμαι ὀπαδὸς τῆς ΕΔΑ καὶ τὸ γνωρίζει ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι εἶμαι ἐξ ἴσου φίλος τῆς ΕΔΑ, ὅσον καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἐτόνισα, λοιπόν, καὶ εἶπον πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διαμαρτύρωνται οἱ πολῖται τῆς περιφερείας ἐκείνης, ὅτι δὲν ἠμποροῦν νὰ πάρουν πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων. Καὶ ὁ κ. Ὑπουργός, διακόπτων σήμερον τὸν κ. Καλλίαν εἶπεν, ὅτι μηδεὶς ἐψήφισεν ΕΔΑ καὶ ἐξήγαγε μάλιστα τὰ συμπεράσματά του. Λυποῦμαι, διὰ τὸ ἀτύχημα τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἀλλὰ ὡμολόγησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς μὲ ὅσα εἶπεν, αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπον καὶ ἐγώ. Καὶ δι’ ἐμὲ τώρα ὑπάρχει τὸ ἐρώτημα: Ἢ πραγματικῶς οἱ ἔχοντες πολιτικὴν συνείδησιν κομμουνιστικὴν ἐβιάσθησαν κατὰ τρόπον ἀπάνθρωπον.....

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὰ εἶναι ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ;

§57Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπὶ προσωπικοῦ.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει προσωπικὸν θέμα. Ἑρμηνεύετε αὐθαιρέτως τὸν Κανονισμόν. Ἢ θὰ ὁμιλήσητε ἐπὶ προσωπικοῦ, ἢ θὰ τελειώσητε.

§59Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. ... ἢ πραγματικῶς καὶ ἀπὸ τῶν χειλέων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ βεβαιώνεται ὅτι ἠσκήθη βία, ἢ πραγματικῶς οἱ ψηφοφόροι ἔφυγον ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸν Κόμμα καὶ προσέφυγον εἰς τὴν ἐθνικόφρονα παράταξιν. Ἡ στάσις ὅμως τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως ὁδηγεῖ εἰς τὴν πόλωσιν, διότι ἄνευ αὐτῆς δὲν δύναται νὰ ζήσῃ ἡ Κυβέρνησις.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι τὰ ὅσα εἶπεν ὁ κ. Διαμαντόπουλος ἐπεβεβαίωσαν κατὰ κεραίαν τὴν ὀρθότητα τῆς ἀπόψεώς μου νὰ τοῦ δώσω τὸν λόγον. Ὁ κ. Διαμαντόπουλος ἐνόμισεν, ὅτι ὁμιλεῖ καὶ ἐπὶ προσωπικοῦ θέματος, ἐνῷ ὡμίλησεν ἐπὶ τῆς οὐσίας. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τὸ Προεδρεῖον δὲν εἶναι διατεθειμένον νὰ δέχεται περιγραφὴν τοῦ Κανονισμοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Διαμαντόπουλος πιθανὸν νὰ θεωρήσῃ, ὅτι καὶ αὐτὰ ποὺ λέγει ἀποτελοῦν προσωπικὸν θέμα, θὰ παρακαλέσω νὰ ἔχητε ὑπομονὴν νὰ ἀκούσητε τὴν διάταξιν περὶ προσωπικοῦ θέματος: «Προσωπικὸν θέμα κατὰ πᾶσαν μομφὴν κατά τινος βουλευτοῦ ἢ ἀπόδοσις γνώμης ἀλλοίας τῆς ὑπ’ αὐτοῦ ἐξενεχθείσης». Λοιπόν, πρέπει νὰ παραδεχθῆτε, κ. Διαμαντόπουλε, ὅπως εἶμαι βέβαιος, ὅτι εἶσθε «καλόπιστος» ὅτι δὲν ὑπῆρξεν οὔτε προσωπικὸν θέμα, οὔτε παράβασις τοῦ Κανονισμοῦ. Ἠθελήσατε νὰ δώσητε ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς οὐσίας, ὁπότε ἐγένετο περιγραφὴ τοῦ Κανονισμοῦ.

§61Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐσωτ.). Νὰ ἀπαντήσω, κύριε Πρόεδρε, διότι ὁ κ. Διαμαντόπουλος ὡμίλησεν ἐπὶ τῆς οὐσίας. Πρῶτον, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ κάμω δήλωσιν, ὅτι οὔτε ἔθιξα κἂν τὸν κ. Διαμαντόπουλον, οὔτε κἂν πρόθεσιν εἶχον νὰ τὸν θίξω. Τοῦ μετέδωσα ἁπλῶς πληροφορίας. Γνωρίζω πολὺ καλά, ὅτι ὁ κ. Διαμαντόπουλος εἶναι ἀντικομμουνιστὴς καὶ ἐνόμισα, ὅτι μία εὐχάριστος πληροφορία, σχετικὴ μὲ τὸ χωρίον Βασιλίτσα, θὰ τοῦ ἦτο ἱκανοποιητικὴ καὶ θὰ μὲ ηὐχαρίστει, διὰ τὴν εὐχάριστον πληροφορίαν ποὺ τοῦ ἔδωσα. Δι’ αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κ. Διαμαντόπουλος, ὅτι ἐπιβεβαιοῦν, ὅτι ἠσκήθη βία, ἐὰν πράγματι εἰς τὴν Βασιλίτσαν ἠσκήθη βία—κατὰ 400% ηὐξήθησαν οἱ ψῆφοι τῆς Ε.Κ. καὶ κατὰ 21% τῆς ΕΡΕ— ἡ λογικὴ λέγει, ὅτι δὲν ἠσκήθη ἀπὸ κανένα βία. Καὶ προσέθεσα διὰ ποῖον λόγον, κατὰ τὴν γνώμην μου, προῆλθεν ἡ διαφορὰ τοῦ ἀποτελέσματος καὶ ὅτι κύριος συντελεστὴς αὐτοῦ θεωρεῖται ὁ συνάδελφος τῆς Ε.Κ. κ. Παπαδόπουλος, εἶναι δὲ ὑπὲρ τοῦ κ. Παπαδοπούλου καὶ ὄχι ἐναντίον του. Προσέθεσα ἀκόμη, ὅτι εἰς τὸ χωρίον τοῦτο οὐδεὶς σήμερον θεωρεῖται κομμουνιστής, ὅτι διὰ 73 κατοίκους ἐζητήθησαν πληροφορίαι δι’ ἀγροτικὴν ἀποκατάστασιν καὶ διὰ 39 δι’ ἀναχώρησιν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Δι’ ἅπαντας ἐδόθησαν εὐνοϊκαὶ πληροφορίαι. Τί εἶναι, λοιπόν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον ὥστε νὰ θεωρῇ ὁ συνάδελφος, κ. Διαμαντόπουλος, ὅτι ἐθίγη; Ἀπεναντίας πιστεύω, ὅτι πρέπει ἡ πληροφορία τὴν ὁποίαν δὲν εἴχατε ὑποχρέωσιν νὰ γνωρίζητε, πιθανῶς ἔτσι σᾶς μετεδόθη, ἀναφερομένη δι’ ἐπισήμων χειλέων, θὰ σᾶς εἶναι εὐχάριστος. Ἀπὸ ποῦ καὶ ἕως ποῦ σᾶς ἔθιξα; Ἐὰν τοιοῦτόν τι διηνοήθητε, σᾶς παρακαλῶ καὶ σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὄχι μόνον δὲν σᾶς ἔθιξα, ἀλλὰ οὔτε κἂν πρόθεσιν εἶχον νὰ σᾶς θίξω.

§62Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀπὸ ποῦ καὶ ἕως ποῦ ἀναμιγνύεται εἰς τὸν Νομὸν Κιλκὶς ὁ κ. Διαμαντόπουλος;

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Διαμαντόπουλος ὡμίλησεν ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§64Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἐγὼ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος, ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§66Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὀλίγας λέξεις. Εἰς οὐδένα ἐξ ἡμῶν τὴν σκέψιν ἐγεννήθη ἡ ἰδέα καὶ πρὸς στιγμὴν ἡ ἄποψις, ὅτι ὁ κ. Ὑφυπουργὸς Ἐσωτερικῶν προσέβαλε προσωπικῶς τὸν κ. Διαμαντόπουλον. Οὐδεμία φράσις του ἦτο δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ θίγουσα προσωπικῶς τὸν κ. Διαμαντόπουλον. Ὑπῆρξεν ὅμως προσωπικὸν θέμα κατὰ τοῦτο, ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργός, ἀπαντῶν εἰς ὅσα προχθὲς εἶπεν ὁ κ. Διαμαντόπουλος, ὑπεστήριξεν, ὅτι δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν ἀλήθειαν. Κατὰ τὴν ἄλφα ἢ βῆτα ἐκδοχὴν ἐκεῖ ὑπῆρχε τὸ προσωπικὸν θέμα. Καὶ ἐὰν τοῦ ἐπετρέπετο εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς νὰ διασαφηνίσῃ τὸ ζήτημα, δὲν θὰ ὑπῆρχε καθόλου θέμα. Σεῖς, δὲν φέρετε, κ. Πρόεδρε, προσωπικῶς τὴν εὐθύνην τῆς δημιουργίας τοῦ θέματος. Δὲν κατείχατε τὴν προεδρικὴν ἕδραν, ὅταν ὡμίλει ὁ κ. Καλλίας καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς Ἀσφαλείας τὸν διέκοψε διὰ νὰ ὁμιλήσῃ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ τὸ ὁποῖον ἦτο ἐντελῶς ξένον πρὸς τὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. Καλλία. Τότε ὁ κ. Διαμαντόπουλος ἐζήτησε τὴν ἄδειαν νὰ εἴπῃ δύο λέξεις. Δὲν τὸ ἐπέτρεψεν ὁ κατέχων τὴν προεδρικὴν ἕδραν. Τότε, ἐζητήσαμεν ὅλοι νὰ τοῦ ἐπιτραπῇ νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις ἐπὶ προσωπικοῦ θέματος καὶ ὁ τότε κατέχων τὴν προεδρικὴν ἕδραν κατένευσεν. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Οὔτε ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τὸν προσέβαλεν.

§67ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μπακόπουλε, ὀφείλω νὰ σᾶς ἐξαγάγω ἀπὸ μίαν πλάνην, ἡ ὁποία σᾶς ὡδήγησε νὰ μοῦ δώσητε ἐλαφρυντικά. Ἐγώ, κατεῖχον τὴν ἕδραν, ὅταν ἔγινεν ἡ συζήτησις τοῦ κ. Καλλία μὲ τὸν κ. Ὑπουργόν, ἀλλὰ οὔτε ὁ κ. Διαμαντόπουλος ἐθίγη ἔστω καὶ ἐπ’ ἐλάχιστον, οὔτε ἐξηνέχθη τί διάφορον ἐκείνου, τὸ ὁποῖον εἶχεν εἴπει. Ὁ κ. Ὑπουργός, ἔφερε στοιχεῖα, λαβὼν γνῶσιν ἐκ τῶν πρακτικῶν τῶν ὅσων εἶπεν ὁ κ. Διαμαντόπουλος, ὅτι αὐτὰ ποὺ ἀνέφερα, ἀπὸ ἀριθμούς, δὲν ἦσαν ἀκριβῆ, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι αὐτὸ καὶ αὐτὸ συμβαίνει. Συνεπῶς, ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει ὑπῆρχε θέμα προσωπικόν. Ἀνεξαρτήτως ὅμως ὅλων αὐτῶν, θὰ παρακαλέσω ὅλους νὰ θελήσητε νὰ βοηθήσητε τὸ Προεδρεῖον, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει κανένα λόγον νὰ ἀρνηθῇ τὸν λόγον εἰς οὐδένα. Ὁρίστε, ὁ κ. Παπαδόπουλος, ἔχει ζητήσει τὸν λόγον, διότι κατ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ἐπειδὴ ἀνεμίχθη τὸ Κιλκίς, ἐδημιουργήθη θέμα καὶ δι’ αὐτόν. Ὁρίστε, λοιπόν, κ. Παπαδόπουλε, παρακαλῶ ὅλους δι’ ὀλίγων.

§68Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Σᾶς ὑπενθυμίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι σεῖς παραβιάζετε τὸν Κανονισμὸν καὶ δίδετε τὸν λόγον εἰς τὸν κ. Παπαδόπουλον.

§69ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζαννῆ, ἔρχεσθε σεῖς τώρα καὶ μοῦ λέγετε, ὅτι παραβιάζω τὸν Κανονισμόν, τὴν στιγμὴν ποὺ διακόπτετε χωρὶς νὰ λάβητε τὴν ἄδειαν. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§70Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ζαννῆ, ἐὰν ἦτο ἕνα θέμα διὰ τὴν Δωδεκάνησον, δὲν θὰ ζητούσατε τὸν λόγον;

§71Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι σεῖς παραβιάζετε τὸν Κανονισμόν. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τώρα σεῖς τί τὸν κάμνετε, τὸν ἐφαρμόζετε τὸν Κανονισμόν;

§73Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Τί, συμφωνίας θὰ κάμνωμεν, κ. Πρόεδρε; (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶναι γεγονὸς ὅτι ἐγεννήθη ἕνα γενικώτερον θέμα οὐσιαστικῶς ἐκ τοῦ μὴ ὄντος. Ἐπέμεινα εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ κ. Διαμαντοπούλου νὰ μὴ τοῦ δώσω τὸν λόγον ἐπὶ προσωπικοῦ θέματος καὶ ὁλόκληρος ἡ Ἕνωσις Κέντρου ἐξηγέρθη ὑπὲρ τοῦ κ. Διαμαντοπούλου ὁπότε ἐζήτησε τὸν λόγον καὶ ὁ κ. βουλευτὴς Κιλκὶς ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅτι ὡμίλησε διὰ τὸν Νομόν του ὁ κ. Διαμαντόπουλος καὶ ἀνεφέρθη εἰς γεγονότα τὰ ὁποῖα αὐτὸς ἠδύνατο νὰ γνωρίζῃ καλύτερον. Ὁρίστε, κ. Παπαδόπουλε.

§75Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Καίτοι ἀναρμοδίως, ὁ κ. Διαμαντόπουλος, ἀνεφέρθη εἰς τὸ θέμα τοῦ Κιλκίς, ὅτι δὲν χορηγοῦνται πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων εἰς ἐκείνους ποὺ τὰ ζητοῦν, τὸν εὐχαριστῶ ἰδιαιτέρως ὅτι μοῦ ἔδωσε τὸ δικαίωμα νὰ εἴπω τὰς ἀντιλήψεις μου, τὰς ὁποίας θὰ ἀκούσῃ καὶ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ τὸ Κιλκίς. Δὲν ἐχρησιμοποιήθη εἰς τὸ Κιλκὶς οὔτε βία, οὔτε νοθεία, ἀπόδειξις ὅτι κατὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ ἔτους 1958 τὸ μὲν Κέντρον, τότε Κόμμα Φιλελευθέρων, ἐπῆρε μόνον 16 ψήφους ἡ δὲ ΠΑΜΕ 30, σύνολον ἀμφότερα 46 ψήφους. Τὸ ἔτος 1961 ἐπῆρε 164, τί σημαίνει αὐτό, ὅπως ὀρθῶς εἶπεν ὁ κ. Ὑφυπουργὸς Ἀσφαλείας, 400% αὔξησις. Τί σημαίνει αὐτὸ βία καὶ νοθεία; 164 ποὺ ἐψήφισαν ΕΔΑ τὸ ἔτος 1958 ἐψήφισαν ὅλοι τὸ Κέντρον. Αὐτὸ εἶναι πρὸς τιμὴν καὶ ὅλων τῶν παρατάξεων καὶ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠθέλησαν νὰ διακόψουν τὸν δεσμόν των ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸν Κόμμα. Ἀλλὰ προειδοποιῶ τοὺς συναδέλφους τοῦ Κέντρου, ὅταν εἰς τὰς μελλούσας ἐκλογάς, αἱ ὁποῖαι θὰ γίνουν ὅταν θὰ ἔλθῃ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὅτι μὲ τὴν τακτικήν σας ποὺ ἐφαρμόζετε, κύριοι συνάδελφοι τοῦ Κέντρου, τὰς ἐπαναεμφανίσατε καὶ νὰ ἦσθε βέβαιοι, ὅτι θὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν βάσιν των καὶ σεῖς θὰ πάρετε τὸ μαῦρο καὶ ὄχι τὸ ἄσπρο.

§76Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ ἀπέφυγα νὰ πάρω τὸν λόγον. Καίτοι εἶπεν ὁ κ. Καλλίας ἕνα ὁρμαθὸν ἀνακριβειῶν τώρα ὅμως βλέπετε, κύριε Πρόεδρε, καθιερώσατε ἕνα σύστημα, τὸ ὁποῖον δὲν ξεύρω ποῦ θὰ βγῇ, ὅταν ἐπειδὴ θίγεται ἕνα ζήτημα ποὺ ἀναφέρεται εἰς μίαν περιοχὴν πρέπει νὰ λαμβάνῃ τὸν λόγον ὁ βουλευτὴς τῆς περιοχῆς ταύτης. Τὰ περὶ φασισμοῦ καὶ δημοκρατίας, δὲν θὰ ἠμποροῦσαν νὰ φωτισθοῦν καλύτερα ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ γεγονότος, ὅτι 164 ψῆφοι τῆς Ἀριστερᾶς ἐξηφανίσθησαν καὶ δὲν ἔμεινεν οὔτε ἕνας, κατὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ μεγάλου δημοκράτου κ. Παπαδοπούλου. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι οἱ φασίσται οἱ ὁποῖοι ἐπὶ Γερμανῶν ἔδρασαν, οἱ φασίσται αὐτοὶ ἐξακολουθοῦν καὶ σήμερον ὑπὸ τὸ προσωπεῖον τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας ἐξακολουθοῦν νὰ ἐφαρμόζουν τὰς αὐτὰς φασιστικὰς μεθόδους. Μὴ νομίζετε, ὅτι ἡ ἐπίκλησις λέξεων κενῶν περιεχομένου περὶ δημοκρατίας καὶ ἐλευθερίας— ὅταν ἀπουσιάζουν τὰ γεγονότα— εἶναι δυνατὸν νὰ νομιμοποιήσουν τὰ φασιστικὰ μέτρα. Μὴ νομίζετε, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλῆτε περὶ δημοκρατίας καὶ ἐλευθερίας ὑπὸ τὸ πνεῦμα ποὺ ὡμίλησαν οἱ κ.κ. Παπαδόπουλος καὶ Καλλίας.

§77Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀντιστρέφω τὴν ἐρώτησιν εἰς τὸν κ. Ἡλιοῦ· τὸ ὅτι εἶμαι μέγας δημοκράτης τὸ κρίνουν τὰ ἔργα μου καὶ ἡ μεταστροφὴ τοῦ πράγματι δημοκρατικοῦ λαοῦ τοῦ Νομοῦ Κιλκίς, ὁ ὁποῖος ἐπολέμησε ἡρωϊκὰ καὶ μὲ ψηφίζει συνεχῶς καὶ μὲ φέρνει ὡς Λεωνίδαν πάντοτε μεταξὺ τῶν 300 βουλευτῶν. Ὁ λαὸς τοῦ Κιλκὶς μοῦ δίδει 22.500 σταυρούς. Τί σημαίνει τοῦτο; Ὅτι τὰ ἔργα μου εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μετέτρεψαν τὸν λαὸν καὶ τὸν ἔφεραν εἰς τὴν πραγματικὴν Δημοκρατίαν. Ἠγωνίσθημεν καὶ ἀγωνιζόμεθα ὑπερασπιζόμενοι τὴν πραγματικὴν Ἑλληνικὴν Δημοκρατίαν, ἔναντι τοῦ κοκκίνου φασισμοῦ. Αἱ μέθοδοι ποὺ φέρνετε ἀπὸ τὰς στέππας καὶ τὰ τέλματα τῆς Ἀνατολῆς θὰ ταφοῦν ἐκεῖ ὅπου ἐξεκίνησαν. Τὸν μεγάλον σας πατερούλη τὸν Στάλιν μέχρι χθὲς τὸν ἐλατρεύατε καὶ τὸν ὑμνούσατε καὶ σήμερον οὔτε τὸ ὄνομά του θέλετε νὰ ἀκούσετε. Αὐτὴ εἶναι ἡ Δημοκρατία σας. Ἐπέρασε ἡ ἐποχὴ τοῦ σφαξίματος καὶ τῆς κονσέρβας. Συνέλθετε, ἀλλάξετε μυαλὰ σᾶς προειδοποιοῦμεν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐπιζήσετε εἰς αὐτὸν τὸν τόπον, θὰ σᾶς θάψῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, διότι αἱ θεωρίαι σας εἶναι ἀπηρχαιωμέναι, ἐπέρασεν ἡ ἐποχὴ τῆς Δημοκρατίας τῆς ἰδικῆς σας τοῦ μαχαιριοῦ καὶ τῆς κονσέρβας. Μιὰ γιὰ πάντα ὁ κ. Ἡλιοῦ, ἂς καθήσῃ καὶ ἂς κυττάξῃ τὰ χάλια τους. Ἡμεῖς ἐσώσαμεν τὴν Δημοκρατίαν ἀπὸ τοὺς δολοφόνους.

§78Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ κ. συνάδελφος ἠμπόρεσε νὰ βάλῃ εἰς τὴν ναφθαλίνην τὴν στολὴν τοῦ Γερμανοῦ ἀξιωματικοῦ, τὴν ὁποίαν ἔφερε, δὲν ἠμπόρεσεν ὅμως νὰ βάλῃ.... (Θόρυβος, φωναί, διαμαρτυρίαι, κωδωνοκρουσίαι).

§79Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. ... (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος). (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). (Δημιουργεῖται ἐπεισόδιον μεταξὺ τινῶν βουλευτῶν. Σφοδρὰ ἀναταραχὴ εἰς τὴν αἴθουσαν).

§80ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτεται ἡ συνεδρίασις διὰ 5 λεπτά.

(Ὥρα 9.30′ μ.μ.)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 9.35′ μ.μ.)

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας). Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Παρακαλῶ τοὺς κ. κ. βουλευτὰς νὰ καθήσουν εἰς τὰς θέσεις των.

§82Α. ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ λυθῇ ἡ συνεδρίασις.

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἐζήτησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης.

§84Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Ἡ παραβίασις τοῦ Κανονισμοῦ τοῦ Σώματος, τὸν ὁποῖον μετὰ θρησκευτικῆς εὐλαβείας πρέπει νὰ τηροῦν οἱ παρεδρεύοντες εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, δύναται νὰ θεωρηθῇ, κύριοι βουλευταί, ὡς μία ἀφορμὴ τῶν θλιβερῶν σκηνῶν αἱ ὁποῖαι διεδραματίσθησαν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν πρὸ ὀλίγου χρόνου. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ, κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ καυτηριάσω τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον ὠργανωμένη ἐπίθεσις ἐξεδηλώθη ἐναντίον βουλευτοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἔχουν σχέσιν τὰ πρόσωπα εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ βουλευτὴς τοῦ Κιλκὶς ἐδέχθη ἐπίθεσιν συνδυασμένην πολλῶν βουλευτῶν τῆς ΕΔΑ καί.... (Θόρυβος ἐκ μέρους τῆς ΕΔΑ, κωδωνοκρουσίαι). Κύριοι συνάδελφοι, καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον κατ’ αὐτὴν τὴν στιγμὴν συμπεριφέρονται οἱ βουλευταὶ τῆς ΕΔΑ, ἀποδεικνύει πόσον σέβονται τὸν Κανονισμὸν καὶ πόσον εἶναι διατεθειμένοι νὰ συζητήσουν ὁμαλῶς καὶ νὰ σεβασθοῦν τὴν ἐλευθερίαν τῶν συζητήσεων καὶ τοῦ λόγου...

§85Η. ΗΛΙΟΥ. Διαστρέφετε τὰ γεγονότα.... (Κωδωνοκρουσίαι).

§86Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικ.). Ὁ κ. Ἡλιοῦ θὰ ἦτο προτιμότερον νὰ προσέχῃ τὰς φράσεις του περισσότερον. Ἔλεγα, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὁ κύριος βουλευτὴς τοῦ Κιλκὶς ἐδέχθη ἐπίθεσιν καὶ τὸ τραῦμα τὸ ὁποῖον φέρει ἀποδεικνύει ὅτι ἔχουν χρησιμοποιηθῆ προφανῶς καὶ μέσα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δικαιολογηθοῦν ὡς ἀποτέλεσμα ἐκρήξεως ὀργῆς καὶ ἀγανακτήσεως. Διότι καὶ ὁ βουλευτὴς καὶ ὁ παρεμβὰς κλητὴρ τῆς Βουλῆς φέρουν τραύματα, τὰ ὁποῖα προφανῶς ἔχουν προξενηθῆ δι’ αἰχμηροῦ ὀργάνου. Εἶναι στοιχεῖον τῆς Δημοκρατίας, κύριοι βουλευταί, ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἡ ἐλευθερία τῆς γνώμης. Καὶ τὴν ἐλευθερίαν ταύτην καὶ τὴν ἔννοιαν τῆς Δημοκρατίας οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ λαοῦ εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ τὴν καταστήσουν σεβαστὴν καὶ νὰ τὴν ἐπιβάλλουν καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀποδεικνύουν καὶ σήμερον διὰ τῶν ἔργων των, ὅτι νοσταλγοῦν τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας ὁ ἀνυπεράσπιστος Ἑλληνικὸς λαὸς εὑρίσκετο εἰς τὴν διάθεσιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐνήργουν κατὰ τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἐγνώρισεν ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Κύριοι συνάδελφοι, ἐκφράζω τὴν ἀγανάκτησιν καὶ τὸν ἀποτροπιασμόν μου, διὰ τὴν ἄδικον ἐπίθεσιν, διὰ τὴν ἐπίθεσιν, ἡ ὁποία ἐξεδηλώθη τὴν ἑσπέραν αὐτὴν κατὰ τοῦ βουλευτοῦ τοῦ Κιλκὶς καὶ παρακαλῶ τὸ Προεδρεῖον νὰ λάβῃ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλει ὁ Κανονισμός.

§87ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἡλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§88Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπέπρωτο τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν, διὰ τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας της ἡ κυβερνητικὴ παράταξις ἐξέφραζε τὴν στοργὴν πρὸς τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμοὺς καὶ τὴν ἐλευθερίαν, στοργὴν πράγματι, ἡ ὁποία ὑπενθυμίζει τὴν στοργήν, τὴν περίσσειαν στοργὴν γνωστοῦ τετράχειρος, τὸ ὁποῖον ἐναγκαλιζόμενον πνίγει τὰ παιδιά του, ἐπέπρωτο τὴν στιγμὴν αὐτὴν νὰ δοθοῦν αἱ ἀποδείξεις περὶ τοῦ πῶς ἡ Κυβέρνησις καὶ τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς, τὸ κομματικόν, ἀντιμετωπίζουν καὶ ἀντιλαμβάνονται τὴν ἔννοιαν τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας. Πρῶτον, τὸ κομματικὸν Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς, παραβιάζον οἱανδήποτε ἰδέαν Κανονισμοῦ, ἐπειδὴ βουλευτής τις καὶ ὅλοι οἱ βουλευταὶ ἀνεξαρτήτως περιφερείας, ἐκ τῆς ὁποίας προέρχονται καὶ ἐκπροσωποῦν τὸ Ἔθνος, ἀνεφέρθη διὰ νὰ συναγάγῃ γενικώτερα συμπεράσματα εἰς συμβὰν εἰς Κοινότητάν τινα τοῦ Νομοῦ Κιλκίς, ἐνόμισεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ σταματήσῃ τὸν κληθέντα ἤδη εἰς τὸ βῆμα ἐκπρόσωπον τοῦ Κόμματος τῶν Προδευτικῶν, διὰ νὰ δώσῃ ὄχι ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, οὔτε ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος, ἀλλὰ ἐπὶ φεουδαρχικοῦ τινος ζητήματος, ὅτι τὸ Κιλκίς μου, ὅ,τι λέγεται διὰ τὸ Κιλκίς μου λέγεται δι’ ἐμέ, ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ λάβω τὸν λόγον. Καὶ ἠκούσθη ὁ βουλευτὴς αὐτὸς ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀπευθύνων βαρεῖαν, τοὐλάχιστον, διὰ τὴν παράταξιν αὐτὴν εἶναι βαρεῖα ἡ ὕβρις, προσωπικὴν καὶ ἀτιμωτικὴν εἰς βάρος τοῦ συναδέλφου βουλευτοῦ Πειραιῶς κ. Λαμπράκη, καὶ ὕστερα νὰ ἀναδώσῃ τὴν στοργήν του πρὸς τὴν Δημοκρατίαν διὰ τῆς διακηρύξεως προγραμματισμοῦ πολιτικῶν δολοφονιῶν. Εἶναι μάρτυρες καὶ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ εἰς τὰ θεωρεῖα καὶ οἱαδήποτε ἐκ τῶν ὑστέρων ἐπισκευὴ καὶ ἐπανόρθωσις, διότι πράγματι ὑπῆρξαν ὑποβολεῖς πλάϊ του, οἱ ὁποῖοι εἶπον «μὴ τὰ λὲς ἔτσι» καὶ τὸ «θὰ σᾶς θάψωμεν». Ὕστερα τὸ ἔκαμε «θὰ σᾶς θάψῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός». Εἰς τὸ τέλος, ἀφοῦ ἠπείλησε μὲ πολιτικὰς δολοφονίας, ἐπαναλαμβάνων, ἄλλωστε, τὴν τακτικὴν ἣν ἐφήρμοζεν ὡς ἀξιωματικὸς τῶν Ἔς–Ἔς..... (Διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς κυβερνητικῆς πτέρυγος, κωδωνοκρουσίαι). Εἰς ὅλα αὐτὰ κωδωνοκρουσίαι δὲν ὑπῆρξαν. Ὅταν ἐγὼ ὡς ἐκπρόσωπος παρατάξεως ἔλαβα τὸν λόγον, ἤρχισαν κωδωνοκρουσίαι. Ὁπωσδήποτε ἔδωσεν ὁ βουλευτὴς αὐτὸς δραματικὰς πράγματι μαρτυρίας περὶ τῆς ἀντιλήψεως τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας. Ἀφοῦ μᾶς εἶπεν αὐτό, τὸ ὁποῖον πᾶς νοῦν ἔχων τὸ ἐκτιμᾷ κατὰ τὴν ἀξίαν του, ὅτι ὑπῆρξαν 164 ψηφοφόροι τῆς ΕΔΑ τὸ 1958 καὶ τὸ 1961 δὲν ἐπέμεινεν οὔτε εἷς καθ’ ὑπέρβασιν οἱουδήποτε καὶ τῶν στρατιωτικῶν ἀκόμη ἀποτελεσμάτων, ὕστερα τί προσέθεσεν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐκ τῆς συζητήσεως ἀπεκαλύφθη ὅτι εἰς αὐτοὺς δὲν δίδεται πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, διότι ξεύρουν αἱ ἀρχαὶ ὅτι δὲν ἦτο ἐλευθέρα ἡ θέλησίς των ὅταν ἐψήφισαν τὸ 1961 καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἐπροφήτευσεν ὅτι θὰ τοὺς ἴδητε νὰ ξαναψηφίζουν ΕΔΑ, ἐνῷ ἔδωσεν αὐτὰς τὰς μαρτυρίας, ὕστερα ἐξετράπη εἰς ἀπειλὰς περὶ πολιτικῶν δολοφονιῶν, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ πάρα πέρα σκαλοπάτι μετὰ τὸ δολοφονικὸν τῆς ἐλευθερίας Ν.Δ., τοῦ ὁποίου ζητοῦμεν τὴν τροποποίησιν. (Κωδωνοκρουσίαι, διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς κυβερνητικῆς πτέρυγος). Εἶναι ἡ περαιτέρω ἀνάπτυξις καὶ ἡ πρόοδος, τὸ πάρα πάνω βῆμα μετὰ τὸ δολοφονικὸν τῆς Δημοκρατίας καὶ τῶν ἐλευθεριῶν σχέδιον Ν.Δ., τοῦ ὁποίου ζητοῦμεν τὴν ἐπανεξέτασιν καὶ τὴν τροποποίησιν. Πέραν τῶν εὐθυνῶν τοῦ Προεδρείου, μέγισται ὑπῆρξαν αἱ εὐθῦναι τοῦ παρισταμένου ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως κ. Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης. Θλίβομαι εἰλικρινῶς, γνωρίζω καὶ τὴν ἄκραν ἀδιαλλαξίαν τοῦ ἀνδρός, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε ἐξετίμων ἄλλα αὐτοῦ προσόντα. Θλίβομαι εἰλικρινῶς καὶ διὰ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἐτόλμησεν ἐνώπιον χιλιάδων, ὑποθέτω μαζὶ μὲ τὰ θεωρεῖα μαρτύρων, νὰ διαστρέψῃ τὰ συμβάντα καὶ νὰ παραστήσῃ ὡς ἐπίθεσιν τὴν ΕΔΑ κατὰ τοῦ κ. Παπαδοπούλου, πρᾶξιν γενομένην πρὸ τῶν ἑδωλίων τῆς ΕΔΑ σχεδὸν ὅπου κατηυθύνετο καὶ ἀπηύθυνεν ὕβρεις πρὸς τὸν συνάδελφον κ. Μπριλλάκην, τὸ ὁποῖον καὶ ἔρριψε χαμαί. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέραν ὑπῆρξε σαφὴς ἡ ἀντίληψις καὶ ἐπικαλοῦμαι τὴν μαρτυρίαν συναδέλφων τοῦ Κέντρου, σαφὴς ἡ ἀντίληψις, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος καὶ εἰς τὴν μετὰ τὴν ἐπανάληψιν τῆς συνεδριάσεως ἐπέμβασίν του ἔδωσε τὰ δείγματα τοῦ ἐμπρηστοῦ, διὰ νευμάτων τετράκις τοὐλάχιστον, παροτρύνων τὸν βουλευτὴν Κιλκὶς καὶ ἄλλοτε ἀξιωματικὸν τῶν Ἔς–Ἔς ἐπὶ κατοχῆς νὰ κατευθυνθῇ ἐδῶ... (Διαμαρτυρίαι καὶ φωναὶ ἐκ τῆς κυβερνητικῆς πτέρυγος). Τὸ λέγει ἡ ὑπ’ ἀριθ. 105 ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας τοῦ 1951 ἀκυροῦσα τὴν ἀναγνώρισίν του ὡς μέλους τῆς Ἀντιστάσεως, τὸ βεβαιοῖ, αὐτὸ εἶναι δημόσιον ἔγγραφον, ἀφῆστε το εἶναι ἐκτὸς συζητήσεως αὐτό. Τὸ ὅτι δὲ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης παρώτρυνε διὰ νευμάτων τὸν Παπαδόπουλον νὰ ἐπιτεθῇ, εἶναι πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὑπέπεσεν εἰς τὴν ἀντίληψιν πλείστων συναδέλφων. (Φωναὶ ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς πτέρυγος. Αἶσχος).

§89Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Θὰ ἦτο δυνατόν, κ. Πρόεδρε, νὰ ἀναμένῃ τις, ὅ,τιδήποτε εἰς ὥρας παραφορᾶς, ἀλλὰ τὸ ὅτι ἐγὼ παρώτρυνα οἱονδήποτε βουλευτὴν νὰ ἀσεβήσῃ καὶ νὰ παραβῇ τὸν Κανονισμόν, εἰλικρινῶς δὲν τὸ ἀνέμενα. Διότι, ἀντιθέτως, ἐπεζήτησα νὰ τὸν πείσω ὅπως μὴ λάβῃ τὸν λόγον κατ’ ἐπανάληψιν μάλιστα ἐπεζήτησα τοῦτο καὶ διὰ νευμάτων καὶ διὰ φωνῆς: «Κώστα, κ. Παπαδόπουλε, ἄφησε νὰ προχωρήσῃ ἡ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν χρειάζεται νὰ ὁμιλήσῃς». Καὶ τὸν ἐκάλεσε μάλιστα, κατὰ παράκλησίν μου, ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ τοῦ συνέστησε νὰ μὴ ὁμιλήσῃ. Εἶναι δυνατόν, κύριοι συνάδελφοι, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ συζητῶμεν εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ στοιχειώδης ἐμπιστοσύνη μεταξὺ ἡμῶν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ὅταν ἡ προσπάθειά μου, ἔντονος προσπάθεια κατ’ ἐπανάληψιν ἐκδηλωθεῖσα, νὰ ἀποτρέψω ὁμιλίαν τοῦ κ. Παπαδοπούλου, ἑρμηνεύεται καθ’ ὃν τρόπον τὴν ἡρμήνευσεν ὁ κ. Ἠλιοῦ; Κύριε Ἠλιοῦ, ἐγὼ ἔχω δώσει δείγματα συμπεριφορᾶς καὶ τοῦ ἤθους μου ἐπὶ ἔτη, ἀλλὰ δὲν ἀνέμενα ἀπὸ σᾶς, παρεδρεύοντα τόσα ἔτη ἐνταῦθα, νὰ μοῦ εἰπῆτε, ὅτι παρώθησα καὶ παρεκίνησα οἱονδήποτε νὰ παραβῇ τὸν Κανονισμόν. Κύριε Πρόεδρε, δὲν γνωρίζω ποίαν ἐντύπωσιν προκαλοῦν ὅσα λέγω εἰς τὸν ἀξιότιμον βουλευτήν, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅσα ἠκούσατε περὶ ἐμοῦ, βλέπω ὅμως μὲ λύπην, ὅτι περιορίζεται νὰ μειδιᾷ. Ἴσως νομίζει, ὅτι μέσα εἰς τὴν τακτικὴν τοῦ κόμματος, εἰς τὸ ὁποῖον δουλεύει, περιλαμβάνεται καὶ ἡ συκοφαντία. Δὲν πρόκειται νὰ ἀμφισβητήσω τὴν ἱκανότητα αὐτὴν καὶ τὴν δεξιοτεχνίαν ταύτην. Εἶναι συμφυὴς μὲ τὸ κόμμα εἰς τὸ ὁποῖον δουλεύει. Κύριοι βουλευταί, ὑπήρξαμεν ὅλοι μας αὐτήκοοι τῶν φράσεων, αἱ ὁποῖαι ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν κύριον βουλευτὴν Κιλκίς. Καὶ ὅταν ἀποστενογραφηθοῦν τὰ ἐστενογραφημένα πρακτικά, θὰ διαπιστωθῇ ἀπολύτως ὅτι ἐκ τῶν ὅλων φράσεων τὰς ὁποίας εἶπεν ὁ βουλευτὴς Κιλκίς, προκύπτει ἀναμφισβητήτως, ὅτι ἀνεφέρετο εἰς τὴν πολιτικὴν καταδίκην τοῦ Κ. Κ.—ἀναμφισβητήτως εἰς τὴν καταδίκην, τὴν ὁποίαν θὰ ἀπαγγείλῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ τῆς ψήφου του. Θὰ ἐχρειάζετο πολὺ μεγάλη δόσις ὑποκρισίας, διὰ νὰ ὑποστηρίξῃ τις ὅτι ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Παπαδοπούλου εἶχε τὸ νόημα ἀπειλῆς τάχα κατὰ τῆς Ε.Δ.Α., τῆς παρευρισκομένης εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἀπειλῆς ὅτι θὰ κινδυνεύσῃ καὶ ἡ ζωὴ τῶν βουλευτῶν της, ἀφοῦ κινδυνεύει καὶ ἡ πολιτική της ἐλευθερία. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ὅτι τὸ πολιτικὸν πάθος καὶ τὸ πεῖσμα δὲν πρέπει νὰ συσκοτίζουν τὴν διάνοιάν μας κατὰ τρόπον, ὥστε καὶ τὴν ἀλήθειαν νὰ μὴ βλέπωμεν καὶ τὴν εὐπρέπειαν νὰ παραβιάζωμεν. Καὶ ὁ κ. Ἡλιοῦ ἀπόψε καὶ τὴν ἀλήθειαν διέστρεψε καὶ τὴν εὐπρέπειαν παρεβίασε. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως).

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ Προεδρεῖον εὐθέως ἐκ μέρους τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ε.Δ.Α., κατηγορήθη ὅτι δὲν ἐφήρμοσε τὸν Κανονισμόν. Τὸ Προεδρεῖον εἶναι γνωστόν, ὅτι προτοῦ ὑπάρξῃ ἔναρξις, ὑποψία κἂν ἐπεισοδίου, ἠγωνίσθη μὲ ἐπιμονὴν νὰ μὴ δοθῇ ὁ λόγος εἰς τὸν συνάδελφον κ. Διαμαντόπουλον, ἀναφερόμενον εἰς τὰ θέματα τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1961 εἰς τὸν Νομὸν Κιλκίς, δι’ οὓς λόγους ἐπαρκῶς ἐξήγησα τὴν στιγμὴν ἐκείνην. Ἐνώπιον τῆς ἐπιμονῆς ὁλοκλήρου τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, τὸ Προεδρεῖον, ὀφείλω νὰ τὸ ὁμολογήσω, ἐφάνη ἐλαστικὸν καὶ ἔδωσε μίαν ἑρμηνείαν, ἐπιτρέψασα εἰς τὸν κ. Διαμαντόπουλον νὰ ὁμιλήσῃ. Καὶ ὁ κ. Παπαδόπουλος, ὁ ὁποῖος ἤκουσε τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ ἀναφέρεται εἰς ὡρισμένους ἀριθμοὺς ἐν σχέσει περὶ τὴν περιφέρειαν Κιλκίς, καὶ τὸν κ. Διαμαντόπουλον, ἀσχολούμενον ἐπίσης μὲ τὴν περιφέρειάν του, καὶ νὰ δίδουν ἕκαστος τὴν ἑρμηνείαν ποὺ ἐνόμιζον ὡς ὀρθήν, ἐζήτησε νὰ δώσῃ μίαν ἐξήγησιν καὶ αὐτός. Καὶ εἰς τὴν ἐξήγησιν αὐτὴν εἶπεν ὡρισμένας φράσεις, αἱ ὁποῖαι ἀσφαλῶς ἦσαν ἔντονοι, πάντως ὅμως δὲν ἀνεφέρετο ποσῶς, οὔτε εἰς πολιτικὰς δολοφονίας, οὔτε εἰς αὐτὰ ποὺ ἀνεφέρθησαν πρὸ ὀλίγου. Καὶ ἐνώπιον αὐτῆς τῆς καταστάσεως ἐδημιουργήθη τὸ ἐπεισόδιον τοῦ κ. Λαμπράκη, μετακινουμένου πρὸς τὰ ἐδῶ, τοῦ κ. Παπαδοπούλου μετακινουμένου πρὸς τὰ ἐκεῖ καὶ ἐπηκολούθησε τὸ ἐπεισόδιον. Νομίζω ὅτι ὑπὸ τὴν ἀτμόσφαιραν αὐτὴν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διεξάγωνται ὁμαλῶς αἱ συζητήσεις. Καὶ νομίζω, ὅτι θὰ συμφωνήσητε ὅλοι, ὅτι τὸ καλύτερον θὰ εἶναι νὰ διεξάγωνται κατὰ ὁμαλὸν τρόπον αἱ συνεδριάσεις, νὰ ἐπιβάλλωμεν ὅλοι εἰς ἑαυτοὺς αὐτοσεβασμὸν καὶ σεβασμὸν πρὸς τὸν Κανονισμόν, ὥστε νὰ μὴ εὑρίσκεται καὶ τὸ Προεδρεῖον εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀντιδικῇ μετὰ φορτικότητος πολλάκις μετὰ συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ διαφόρους ἀπόψεις, διὰ νὰ μὴ εἴπω προσχήματα, νομίζουν ὅτι πρέπει νὰ λάβουν τὸν λόγον, χωρὶς πράγματι νὰ τὸ δικαιοῦνται. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, τὸ Προεδρεῖον κακίζει πᾶσαν παρεκτροπήν, ὁποθενδήποτε προελθοῦσαν καὶ πολὺ περισσότερον διὰ χειροδικιῶν, καὶ παρακαλεῖ τοὺς κυρίους συναδέλφους νὰ εἶναι ψύχραιμοι καὶ νὰ συμβάλλουν ἅπαντες εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Κανονισμοῦ. Εἰδικώτερον, διὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν, θὰ παρεκάλουν καὶ θὰ ἐνόμιζα, ὅτι ἐνώπιον αὐτῆς τῆς ἀτμοσφαίρας, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη καὶ ἡ ὁποία, ὁμολογουμένως, ὑπῆρξε πρωτοφανὴς διὰ τὰ χρονικὰ τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς, διότι ἐφθάσαμεν μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἴδωμεν αἵματα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἀπὸ μωλωπισμούς, νομίζω, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ συμφωνήσωμεν ὅλοι νὰ λυθῇ ἡ ἀποψινὴ συνεδρίασις, ὥστε, ὅταν ἀποστενογραφηθοῦν τὰ πρακτικά, νὰ γίνῃ ἡ στάθμισις, ψύχραιμα καὶ ἀντικειμενικά, τῶν γεγονότων καὶ νὰ τοποθετηθοῦν τὰ πράγματα ὅπου πράγματι τὰ γεγονότα τὰ τοποθετοῦν, διὰ νὰ ἐπιβληθοῦν αἱ ὑπὸ τοῦ Κανονισμοῦ προβλεπόμεναι κυρώσεις εἰς ὅσους ἤθελαν ἀποδειχθῇ ὅτι πράγματι ἔπταισαν.

§91Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δύο λέξεις...

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐὰν νομίζῃ τὸ Σῶμα ὅτι αὐτὴ ἡ σύστασις, ἡ ὁποία ἀπευθύνεται ἐκ μέρους τοῦ Προεδρείου, εἶναι ὀρθὴ καὶ διὰ νὰ λυθῇ τὸ θέμα, παρακαλῶ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν.

§93Α. ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ λύσητε τὴν συνεδρίασιν, κ. Πρόεδρε.

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10 μ.μ.).