1963.01.10

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 25η

Πέμπτη 10 Ἰανουαρίου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὁ βουλευτὴς κ. Β. Πανούσης, ζητεῖ δίμηνον ἄδειαν, προκειμένου νὰ ἀπουσιάσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλή, ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Εὐαγγελίδης, ζητεῖ 20ήμερον ἄδειαν, προκειμένου νὰ ἀπουσιάσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλή, ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Ματθαιουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Γ. ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ κ.κ. Γ. Κασιμάτης (Ὑπ. Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων), Π. Παπαληγούρας (Ὑπ. Συντονισμοῦ) καὶ Σ. Θεοτόκης (Ὑπ. Οἰκονομικῶν), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως Συμβάσεως μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, περὶ τοῦ τρόπου ἐκτελέσεως τῶν Πανεπιστημιακῶν ἔργων καὶ περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ δανεισμοῦ τοῦ Πανεπιστημίου καὶ χορηγήσεως δανείων ὑπὸ τοῦ Ταμείου Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων διατάξεων καὶ περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 67)1962 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Στεφανόπουλος, Δ. Κωστῆς, Κ. Μητσοτάκης, Σ. Τσιαπάρας, Ι. Τούμπας, Π. Κατσώτας, Δ. Θεοχαρίδης, Κ. Δημόπουλος, Χ. Βασματζίδης, Α. Παγκοῦτσος, Ν. Ζορμπᾶς, Α. Ἀντωνίου, Δ. Παπαμιχαλόπουλος, Δ. Παπαδημητρίου, Γ. Λούλης, Α. Ρουσόπουλος, Γ. Καραγκιώζης, Ι. Διαμαντόπουλος, Γ. Ἀναγνωστόπουλος, Κ. Ταλιαδούρης, Α. Ἀγγελούσης, Δ. Ντάγγας, Ε. Κοθρῆς καὶ Χ. Παπασταύρου, καταθέτουσι συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 35 τοῦ Συντάγματος πρότασιν νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ καταργήσεως διατάξεων τοῦ Ν. Δ)τος 4246)1962 «περὶ ἑνοποιήσεως τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων τοῦ Κράτους καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ διοικήσεως τῶν Σιδηροδρόμων Ἑλληνικοῦ Κράτους νομοθεσίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 191272) 19.7.62 ἐγγράφου του, ἀνακοινοῖ, ὅτι παρέτεινε τὴν ἰσχὺν τῆς ἐγγυήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, διὰ τὰ ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος χορηγηθέντα δάνεια εἰς τὴν Ἕνωσιν Καταναλωτικῶν Συνεταιρισμῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων. Τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 307715)21.12.1962 ἐγγράφου του ἀνακοινοῖ, ὅτι παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, διὰ τὴν κάλυψιν ἀνοίγματος τῆς «ΣΥΚΙΚΗΣ» μέχρι ποσοῦ δραχ. 3.000.000. Ἐπιτροπὴ πλημμυροπαθῶν κατοίκων Συνοικίας, ὄπισθεν Λαδοπούλου Πατρῶν, αἰτεῖ διάθεσιν 1) 4 ἐκ τῆς βουλευτικῆς ἀποζημιώσεως ἐπὶ μίαν διετίαν πρὸς ἀποκατάστασιν τῶν καταστραφεισῶν ἐκ τῶν πλημμυρῶν οἰκιῶν των. Ὁ βουλευτὴς κύριος Κ. Μπουγᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν Συλλόγου Ἐπιστημονικοῦ Διοικητικοῦ προσωπικοῦ Ι.Κ.Α., αἰτουμένου ὅπως ἰσχύσῃ ὁ Κῶδιξ Δ.Υ. καὶ διὰ τὸν ἐν λόγῳ Σύλλογον. Ὁ βουλευτὴς Κορινθίας, κ. Κ. Χριστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Δημοδιδασκάλων Σικυῶνος–Κορινθίας, διαμαρτυρομένου δι’ ἄνισον μεταχείρισίν του ἐν σχέσει μὲ τὰ ὑπὲρ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἐξαγγελθέντα κυβερνητικὰ μέτρα. Ὁ βουλευτὴς Φωκίδος κ. Δ. Λιανουλόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων τῶν Κοινοτήτων Μαραθιὰ καὶ Πύργου Δωρίδος, αἰτούντων ἀποκατάστασιν τῶν προξενηθεισῶν καταστροφῶν ἐκ τῶν τελευταίων πλημμυρῶν. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας κ. Ν. Ἀθανασίου, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Ξεχώρου Φιλιατῶν, αἰτουμένων τὴν ἀπόσπασίν των ἐκ τοῦ Ἀστυνομικοῦ Σταθμοῦ Κεραμίτσης καὶ τὴν ὑπαγωγήν των εἰς τὸ Ἀστυνομικὸν Τμῆμα Ὑποδιοικήσεως Χωροφυλακῆς Φιλιατῶν, ἐπὶ τῷ τέλει ἀποφυγῆς ταλαιπωριῶν των. Ὁ βουλευτὴς Κορινθίας κ. Κ. Χριστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν μετόχων 1ου Κ.Τ.Ε.Λ. Κορινθίας, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἀπὸ 31.12.62 ἐκδοθεῖσαν πρᾶξιν Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἀφορῶσαν τρίλεπτον φορολογίαν ἐπὶ εἰσιτηρίων λεωφορείων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Π. Λυκουρέζος, καταθέτει ἀναφορὰν μικροεπαγγελματιῶν κατοίκων περιοχῆς Ἄνω Μεσσηνίας, αἰτουμένων ὑπαγωγήν των ἐκ τοῦ ΤΕΒΕ εἰς τὸν ΟΓΑ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Π. Λυκουρέζος, καταθέτει ἀναφορὰν Ἐθνικῆς Ὁμοσπονδίας Πωλητῶν Πετρελαιοειδῶν Ἑλλάδος, αἰτουμένης ἀναστολὴν ἐκδόσεως ἀδειῶν λειτουργίας πρατηρίων βενζίνης καὶ ἀναπροσαρμογὴν τιμῆς πετρελαιοειδῶν. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἑλλήνων Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν (Παραρτήματος Ἱεραπέτρας Κρήτης), αἰτουμένης ἐπέκτασιν Β. Δ. 602) 14.9.62 κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ὑπαλλήλων κινήσεως ΣΕΚ (τροχοπεδητῶν καὶ ὁδηγῶν ἁμαξοστοιχιῶν) ἐχόντων ἀπολυτήριον Γυμνασίου, αἰτουμένων ὅπως τὰς ἐν λόγῳ θέσεις καταλαμβάνουν οἱ ἀπόφοιτοι Γυμνασίου. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Φωτήλας, Σ. Ἠλιόπουλος, Γ. Λαμπράκης καὶ Γ. Στεργίου, καταθέτουσιν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου ἐργατοτεχνιτῶν μπετὸν–ἀρμὲ Πατρῶν «Ἡ Πρόοδος», αἰτουμένου ἔκτακτον ἐπιδότησιν τῶν ἀνέργων οἰκοδόμων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Σπουδαστῶν Δημ. Τεχνικῆς Σχολῆς Ἐργοδηγῶν καὶ Τεχνικῶν Βοηθῶν Σερρῶν, αἰτουμένης προσδιορισμὸν διὰ νόμου τοῦ εἴδους καὶ τῆς ἐκτάσεως τῆς μελέτης τὰς ὁποίας ὑπευθύνως θὰ δύνανται νὰ ἐκτελῶσι τὰ μέλη της κλπ. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμποροβιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ν. Σερρῶν, αἰτουμένου αὔξησιν τῶν πιστοδοτήσεων ἐσωτερικοῦ ἐμπορίου. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Οἰν)κῶν καὶ Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Σητείας Κρήτης, αἰτουμένης κατασκευὴν ὁδοῦ Σητείας Ἁγ. Νικολάου κλπ. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Ν. Σερρῶν, αἰτουμένου ἠλεκτροδότησιν τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Στεργίου, Μ. Σβώλου, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Ν. Τσόχας, καταθέτουσιν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως ὑπαλλήλων ἑστιατορίων κλπ. καὶ ἀποφοίτων Τουριστικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν–Περιχώρων, αἰτουμένων ἐπέκτασιν τοῦ συνεχοῦς ὀκταώρου εἰς μαγείρους κλπ., αὔξησιν ποσοστοῦ ἀπὸ 10% σὲ 15% κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Δημοδιδασκάλων Μεραμπέλλου, διαμαρτυρομένου δι’ ἀνισότητα μισθολογίου κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λακωνίας κ. Δ. Παπαμιχαλόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου Γονέων καὶ Κηδεμόνων Αʹ Δημοτικοῦ Σχολείου Σπάρτης, αἰτουμένου χορήγησιν πιστώσεως διὰ διορισμὸν καθαριστρίας, ἐν τῷ ἐν λόγῳ Γυμνασίῳ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ν. Κιτσίκης, Γ. Στεργίου, Α. Γιάννου καὶ Ι. Εὐαγγελίδης, διὰ τηλεγραφήματός των, διαμαρτύρονται δι’ ἀπόλυσιν 520 ἐργατοτεχνιτῶν Δήμου Ἀθηναίων κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Στεργίου, Μ. Σβώλου, Ν. Τσόχας καὶ Ι. Παπαδημητρίου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Σωματείων Ἐργατῶν Λατόμων Ἀσβεστοποιῶν κλπ., αἰτουμένων λῆψιν μέτρων πρὸς ἀποτροπὴν τῶν συχνῶν σημειουμένων ἀτυχημάτων εἰς λατομεῖα. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Σακελλάρης, Ε. Μπενᾶ, Α. Παππᾶς, Α. Γιάννου, Γ. Αὐγερόπουλος, Ν. Κιτσίκης, Ν. Τσόχας, Μ. Σβώλου, Β. Ἐφραιμίδης, Δ. Κελτεμλίδης, Ι. Παπαδημητρίου, Γ. Στεργίου, καταθέτουσιν ἀναφορὰς κατοίκων, Σωματείων καὶ Συλλόγων Φιλιππιάδος, Ἀθηνῶν, Θεσσαλονίκης κλπ., αἰτουμένων ἀπόλυσιν πολιτικῶν κρατουμένων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Κύρκος, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουσιν ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ὑπαλλήλων Κινηματογραφικῶν Ἐπιχειρήσεων, διαμαρτυρομένης δι’ ἀπειλουμένην κατάργησιν τῶν προσόντων πρὸς ἀπόκτησιν ἀδείας χειριστῶν καὶ βοηθῶν κινηματογράφου. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Στεργίου, Α. Γιάννου καὶ Ι. Εὐαγγελίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου τῶν ὑποδηματεργατῶν Ἀθηνῶν, αἰτουμένου ὅπως ἀποσυρθῇ τὸ ὑπὸ κρίσιν ἐργατικὸν νομοσχέδιον ὡς περιέχον ἀντεργατικὰς διατάξεις. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Καμβύσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν μικροεπαγγελματιῶν Ἄνω Μεσσηνίας, αἰτούντων τὴν ἀπαλλαγήν των ἐκ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀσφαλίσεώς των εἰς τὸ ΤΕΒΕ καὶ ὑπαγωγῆς των εἰς τὸν ΟΓΑ καθ’ ὃ ἀγρόται κατὰ κύριον ἐπάγγελμα.

§7Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὰς ἀρχὰς Μαρτίου τοῦ παρελθόντος ἔτους ........

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μίαν αἴτησιν, παρακαλῶ.

§9Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Ἰδού, τὴν ἔχομεν, κύριε Πρόεδρε.

§10Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἐπειδὴ ἐζητήσατε τὴν αἴτησιν, ἐπιθυμῶ νὰ ἐπανέλθω ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος. Ἀπὸ μακρᾶς σειρᾶς ἐτῶν ἔχει ἐπικρατήσει τὸ ἔθιμον εἰς τὴν Βουλήν, ὅταν ζητῆται ὁ λόγος ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, νὰ δίδεται χωρὶς νὰ καταβάλεται ἔγγραφος αἴτησις δύο βουλευτῶν. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἐξακολουθήσῃ ἐφαρμοζομένη ἡ ἐπὶ μακρὰς δεκαετηρίδας ἰσχύσασα τακτικὴ καὶ νὰ μὴ ζητῆται ἡ ὑποβολὴ αἰτήσεως ὑπογεγραμμένη ἀπὸ δύο βουλευτάς, ἐφ’ ὅσον εἰς τὸ αὐτὸ καταλήγομεν. Εἶναι βέβαιον, ὅτι ὁ Κανονισμὸς αὐτὸ λέγει. Ἀλλὰ ἀπὸ ἐμὲ τοὐλάχιστον, ὅσα χρόνια εἶμαι βουλευτὴς οὐδέποτε μοὶ ἐζητήθη ἔγγραφος αἴτησις διὰ νὰ λάβω τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐφ’ ὅσον τὸ Προεδρεῖον ἐπιμένῃ παρὰ τὰ κεκανονισμένα δι’ ἐθίμου ἐπὶ μακρὰς δεκαετηρίδας, νὰ ἐφαρμόσῃ τὸ γράμμα τοῦ Κανονισμοῦ, δηλαδὴ τὴν ἔγγραφον ὑποβολὴν αἰτήσεως ὑπὸ δύο βουλευτῶν, τὴν ἔχετε.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μοὶ ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν; Ὁ Κανονισμός, κύριοι βουλευταί, εἶναι τεθειμένος, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, διὰ τὴν προστασίαν ἡμῶν τῶν ἰδίων, διότι πολιτικὸν Σῶμα εἶναι ἡ Βουλὴ καὶ ἐὰν δὲν ὑπῆρχε Κανονισμὸς καὶ τάξις καταλαβαίνετε τί θὰ συνέβαινε. Πρῶτοι ἡμεῖς, ἑπομένως, ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ τηρηθῇ αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Κανονισμός. Δὲν νομίζω, ὅτι ἐγεννήθη ἔθιμον, διότι κατὰ παραχώρησιν τὸ Προεδρεῖον ἠνείχετο μίαν κατάστασιν; Νὰ ὑποβάλετε συνεπῶς μίαν αἴτησιν, καθ’ ἃ ὁρίζει ὁ Κανονισμός, καὶ τὸ Προεδρεῖον θὰ δίδῃ ἀμέσως τὸν λόγον.

§12Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Εἶναι δῶρον τῆς δεκαετίας τοῦ κ. Προέδρου πρὸς τοὺς Βουλευτάς.

§13Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Δὲν νομίζω, ὅτι ἐκεῖ πρέπει νὰ τηρῆται ὁ Κανονισμός. Ὑπάρχουν πολὺ οὐσιωδέστεραι διατάξεις ποὺ πρέπει νὰ τηροῦνται.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἴμεθα σύμφωνοι νὰ ψηφίσωμεν τὸν Κανονισμὸν εἰς μίαν συνεδρίασιν διὰ νὰ ρυθμισθοῦν πολλὰ θέματα, ποὺ ἀφοροῦν ἡμᾶς τοὺς ἰδίους καὶ τὴν κανονικὴν λειτουργίαν τοῦ Κοινοβουλίου;

§15Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Ἡμεῖς, κύριε Πρόεδρε, εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι νὰ ψηφίσωμεν ὡρισμένας τροπολογίας τοῦ Κανονισμοῦ καὶ ἀκριβῶς, ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ μας νὰ προωθήσωμεν τὴν ψήφισιν τοῦ Κανονισμοῦ εἰς τὴν προηγουμένην σύνοδον, ἀπεφύγαμεν νὰ λάβωμεν καὶ τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, ἀκριβῶς, διὰ νὰ συντομευθῇ ἡ συζήτησις. Πρὸς τὴν πλειοψηφίαν καὶ πρὸς ἄλλας κατευθύνσεις νὰ γίνῃ ἡ σύστασις ὥστε νὰ ψηφισθοῦν αἱ τροποποιήσεις τοῦ Κανονισμοῦ τὸ ταχύτερον.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ σύστασίς μου δὲν ἀφεώρα ὑμᾶς. Ἀφορᾷ ὅλας τὰς πτέρυγας. Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι μόλις χθὲς ἐγεννήθη ἕνα θέμα, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀποστενογράφησιν τῶν ἀγορεύσεων ὅλων τῶν λαμβανόντων τὸν λόγον. Ἐὰν ψηφίσωμεν τὴν σχετικὴν αὐτὴν διάταξιν τοῦ Κανονισμοῦ λύεται τὸ θέμα, χωρὶς νὰ φέρετε εἰς δυσχερῆ θέσιν τὸ Προεδρεῖον, τὸ ὁποῖον ἔχει ὅλην τὴν διάθεσιν νὰ βοηθήσῃ, ὅπως εἶπον καὶ χθές. Ὁ κ. Πρόεδρος μάλιστα εἰδικῶς ἀσχολεῖται καὶ χθὲς καὶ σήμερον μὲ τὸ θέμα τῆς ἀντιμετωπίσεως αὐτῆς τῆς ἀνάγκης. Δι’ αὐτὸ λέγω, ἐπειδὴ πέντε συνεδριάσεις κατηναλώθησαν μὲ τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τοῦ Κανονισμοῦ, ἐνῷ ὅλοι ἀναγνωρίζομεν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀρχή, ἀλλ’ ἀνάγκη ὡρισμένων τροποποιήσεων. Εἴμεθα, λοιπόν, σύμφωνοι νὰ ψηφίσωμεν αὐτὰς τὰς τροποποιήσεις, ἐπιτυγχάνοντες οὕτω ὁμαλωτέραν διεξαγωγὴν τῶν συζητήσεων;

§17Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅσον ἀφορᾷ ἡμᾶς, ἐπαναλαμβάνομεν τὴν δήλωσιν, τὴν ὁποίαν ἐκάμαμεν καὶ εἰς τὴν προηγουμένην σύνοδον, ὅτι θὰ βοηθήσωμεν μὲ ὅλας μας τὰς δυνάμεις διὰ τὴν ταχυτέραν ἐπιψήφισιν τῶν ἐπιβαλλομένων τροποποιήσεων τοῦ Κανονισμοῦ.

§18Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἡμεῖς ἀκόμη διὰ μίαν φορὰν θὰ ἐπιβεβαιώσωμεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον καὶ ἄλλοτε εἴπομεν, ὅτι θὰ βοηθήσωμεν διὰ νὰ ψηφισθῇ τὸ ταχύτερον ὁ Κανονισμός, ἀλλὰ πραγματικὸς Κανονισμός, ὁ ὁποῖος θὰ διασφαλίζῃ τὰ δικαιώματα τῆς μειοψηφίας εἰς τὸν ἔλεγχον καὶ ἐπὶ πλέον ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀναγνωρίζωμεν εἰς τὸ Προεδρεῖον. Τὴν διαφωνίαν μας ὡς πρὸς τὴν ἀρχὴν τὴν ἀνεπτύξαμεν καὶ ἔγινε κατανοητόν, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρξῃ καὶ εἰς τὸν Κανονισμὸν μία ἀρχή. Ἀλλοίμονον, ἐὰν ὁ Κανονισμὸς ἦτο ἕνα ἁπλοῦν συνονθύλευμα διατάξεων καὶ δὲν διείπετο ἀπὸ μίαν γενικὴν ἀρχήν. Αὐτὸ ὑπεστηρίξαμεν καὶ ἀνεγνωρίσθη, νομίζω, ἡ ἀνάγκη αὐτὴ ἀπὸ τὴν Βουλήν. Σήμερον ἐπαναλαμβάνομεν, ὅτι ὅταν θὰ φέρετε τὸν Κανονισμόν, χωρὶς τὸν περιορισμὸν μιᾶς συνεδριάσεως, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τεθοῦν τοιοῦτοι ὅροι, ἡμεῖς θὰ βοηθήσωμεν νὰ γίνουν αἱ ἐπιβαλλόμεναι τροποποιήσεις, ὥστε καὶ ὁ Κανονισμὸς νὰ γίνῃ καλύτερος καὶ νὰ ψηφισθῇ ταχύτερον. Ἀλλὰ ποιοτικῶς πρέπει ἡ ἐργασία ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ νὰ εἶναι ἀνωτέρα.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐκ μέρους τῆς Ε.Δ.Α. ὑπάρχει καμμία δήλωσις ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα, διότι τὸ Προεδρεῖον πρέπει νὰ συνεννοηθῇ μὲ τὴν Κυβέρνησιν.

§20Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατ’ ἐπανάληψιν ἡ παράταξίς μας, ἰδιαιτέρως κατ’ αὐτὴν τὴν περίοδον, ἐδήλωσεν, ὅτι ἡ παροῦσα πλειοψηφία διὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ τὸ ἐπιβαλλόμενον κῦρος διὰ νὰ ψηφίσῃ νόμον ἐπηυξημένης τυπικῆς ἰσχύος, ὅπως εἶναι ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς. Ἐπομένως, κατ’ ἀρχὴν καὶ κατὰ βάσιν, νομίζομεν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητηθῇ ἀπὸ τὴν παροῦσαν πλειοψηφίαν Κανονισμός. Τὰ πέραν τούτου, εἶναι θέματα, τὰ ὁποῖα εἶναι δυνατὸν νὰ ρυθμισθοῦν ἀναλόγως μὲ τὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα θὰ προσκομισθοῦν καὶ μὲ τὰς προτάσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ὑπάρχουν.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βλέπετε, κύριοι, ὅτι δὲν εἴμεθα σύμφωνοι εἰς τὸ νὰ κανονίσωμεν ἡμεῖς οἱ ἴδιοι αὐτό, τὸ ὁποῖον μᾶς ἀφορᾷ.

§22Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὶν εἴπω ὅσα θέλω νὰ εἴπω ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, συμπληρώνων τὴν προηγουμένην συζήτησιν, λέγω τοῦτο. Νομίζω, ὅτι κατ’ ἀρχὴν ὅλοι εἴμεθα σύμφωνοι εἰς τὸ νὰ ψηφίσωμεν τὰς ἐπιβαλλομένας τροπολογίας, ἀλλὰ πρέπει νὰ ζητηθῇ καὶ ἀπὸ τὴν πλειοψηφίαν ἐὰν εἶναι σύμφωνος, διότι πρέπει νὰ ὁμολογήσετε, ὅτι κατὰ τὴν προηγουμένην σύνοδον δὲν ἔδειξε καὶ ἡ πλειοψηφία τὴν προθυμίαν ἐκείνην, ἡ ὁποία θὰ ἐπεβάλλετο, διὰ νὰ ψηφισθῇ ὁ Κανονισμός. Ἡ Κυβέρνησις διαθέτει τὴν πλειοψηφίαν καὶ ὅταν εἶναι παροῦσα ἡ πλειοψηφία θὰ ψηφισθῇ ὁ Κανονισμός. Κατὰ τὸ μέγιστον ποσοστὸν ἡ ἐπιτυχία ἢ μὴ τῆς προσπαθείας ἐπιψηφίσεως ἑνὸς νομοθετήματος ἀνάγεται εἰς τὴν πλειοψηφίαν, πολλῷ μᾶλλον ὅταν ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὡς ἐδηλώθη καὶ ἀπὸ τὴν μείζονα Ἀντιπολίτευσιν, δὲν πρόκειται νὰ κωλυσιεργήσῃ, ἀλλὰ θὰ συμβάλῃ καὶ αὐτὴ εἰς τὴν ταχυτέραν ἐπιψήφισιν τῶν ἐπιβαλλομένων τροποποιήσεων τοῦ Κανονισμοῦ. Ἐπανέρχομαι ἤδη, κ. Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ θέματος, διὰ τὸ ὁποῖον σᾶς ἐζήτησα τὸν λόγον. Εἰς τὰς ἀρχὰς Μαρτίου 1962 ὑπέβαλα μίαν μακρὰν ἐρώτησιν ἀπευθυνομένην πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῶν Δημοσίων Ἔργων, εἰς τὴν ὁποίαν ἐξέθετα τὴν ἀθλίαν ἀληθῶς κατάστασιν τοῦ ὁδικοῦ δικτύου τοῦ Νομοῦ Μεσσηνίας καὶ ἐζήτουν νὰ παρασχεθοῦν ὡρισμέναι πληροφορίαι εἰς τὴν Βουλὴν καὶ πότε ἐπὶ τέλους, θὰ εὐηρεστεῖτο τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων νὰ ἀσχοληθῇ καὶ μὲ τὸ ὁδικὸν δίκτυον τῆς Μεσσηνίας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Δημ. Ἔργων δὲν εὐηρεστήθη νὰ μοῦ ἀπαντήσῃ. Ὅταν ἔληξε ἡ πρώτη σύνοδος, κατέθεσα ἐκ νέου τὴν αὐτὴν ἐρώτησιν κατὰ τὰ μέσα Ἰουνίου διὰ νὰ ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν κατὰ τὴν νέαν σύνοδον. Ὡς προκύπτει ἐκ τοῦ σχετικοῦ ἐγγράφου τῆς Βουλῆς, ἡ ἐρώτησίς μου, ἡ ἐκ δευτέρου κατατεθεῖσα, διεβιβάσθη εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Δημοσίων Ἔργων τὴν 3ην Ἰουλίου 1962 δι’ ἐγγράφου τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τῆς Βουλῆς. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων εὐηρεστήθη νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τὰς 13 Δεκεμβρίου 1962. Ἀπὸ τὰς 3 Ἰουλίου, ὅτε διεβιβάσθη ἡ ἐρώτησίς μου εἰς τὸ Ὑπουργεῖον ὁ κ. Ὑπουργὸς εὐηρεστήθη νὰ ἀπαντήσῃ εἰς τὰς 13 Δεκεμβρίου. Ἄλλο τώρα, ἐὰν ἐπὶ ἕνα μῆνα, διότι μοῦ ἐστάλη διὰ τοῦ ταχυδρομείου ἡ ἀπάντησις λόγῳ διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς, ἐπὶ ἕνα εἰσέτι μῆνα καθυστέρησεν εἰς τὸ ταχυδρομεῖον. Διεξεπεραιώθη τὴν 17ην Δεκεμβρίου ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Βουλῆς καὶ μόλις σήμερον τὴν ἔλαβα ταχυδρομικῶς εἰς τὸ γραφεῖον μου. Παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε, νὰ γνωρίσετε εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Δημοσίων Ἔργων, ὅτι ὄχι μόνον ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἀπαντᾷ ἐντὸς ὀκτὼ ἡμερῶν εἰς τὰς ἐρωτήσεις τῶν βουλευτῶν, ἀλλὰ εἶναι καὶ συνταγματικὴ ἡ ὑποχρέωσις τῶν Ὑπουργῶν νὰ ἀπαντοῦν εἰς τοὺς βουλευτάς. Ἐὰν δὲν τὸ ἀντιλαμβάνεται ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων, πρέπει τὸ Προεδρεῖον νὰ τὸν κάνῃ νὰ τὸ ἀντιληφθῇ καὶ παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε, νὰ ἀναγραφῇ τὸ ταχύτερον εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν καὶ νὰ ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν ἡ ἐρώτησίς μου, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ μίαν ἔγγραφον ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἡ ὁποία μοῦ ἀποστέλλεται μετὰ ἑπτὰ μῆνας, νὰ ἀποτρέπεται ἡ συζήτησις ἑνὸς τόσον σοβαροῦ θέματος, ὅπως εἶναι τὸ θέμα τῆς παντελοῦς καὶ ὁλοκληρωτικῆς ἐγκαταλείψεως τῆς Μεσσηνίας ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν.

§23Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, μετὰ σχετικῆς αἰτήσεως, φυσικά.

§24Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχουν ἀνεξάρτητοι βουλευταί, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ζητήσουν τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ; Νὰ μᾶς λύσετε τὸ πρόβλημα.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ζητήσετε τὸν λόγον καὶ θὰ σκεφθῇ τότε τὸ Προεδρεῖον τί θὰ κάμῃ. Ὁ κ. Κ. Βοβολίνης, ἔχει τὸν λόγον.

§26Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ ἀναφορῶν κατατεθεισῶν παρ’ ἐμοῦ εἰς τὸ Σῶμα, ἔλαβα καὶ ἐσχάτως ἀπαντήσεις ὑπογραφομένας ὑπὸ ἀξιολόγων κατὰ τὰ ἄλλα δημοσίων λειτουργῶν. Ἀλλά, κύριε Πρόεδρε, ὡς βουλευτὴς δὲν ἔχω ἀτυχῶς τὴν τιμὴν νὰ δύναμαι νὰ ἀλληλογραφῶ μέσῳ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας μετὰ τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων. Καὶ ἐκ τοῦ Συντάγματος καὶ ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ μοῦ παρέχεται τὸ δικαίωμα νὰ ἀπευθύνωμαι εἰς τοὺς Ὑπουργούς, οἱ δὲ Ὑπουργοὶ ὀφείλουν, σεβόμενοι τὸ πολίτευμα, τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς Κανονισμούς, νὰ δίδουν ἀπάντησιν εἰς ἐμὲ καὶ εἰς πάντα ἐκπροσωποῦντα ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ τὸ Ἔθνος. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀπαντήσεων ὑπάρχει καί τις, ὑπογραφομένη ὑπὸ ἐριτίμου τινὸς κυρίας διευθυντρίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Κύριε Πρόεδρε, τὰς ὑπὸ τῶν ὑπηρεσιῶν ὑπογραφομένας ἀπαντήσεις τὰς θεωρῶ ἀπαραδέκτους ὡς ἀντισυνταγματικὰς καὶ ὀφείλω ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἔθνους νὰ τὰς ἐπιστρέψω εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Βουλῆς σὺν τῇ ὑποδείξει, ὅπως ἡ ὑπηρεσία τῆς Βουλῆς, προστατεύουσα καὶ τὸ κῦρος αὐτῆς καὶ γενικώτερον τὸ πολίτευμα, ὑποδείξῃ εἰς τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργοὺς τὰ καθήκοντά των. Ἐὰν δὲν τὰ γνωρίζουν, νὰ τοὺς ὀργανώσῃ εἰδικὸν φροντιστήριον διὰ νὰ τοὺς ἐκπαιδεύσῃ σχετικῶς.

§27Ν. ΙΝΤΖΕΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. Λυκουρέζος, εἶμαι καὶ ἐγὼ ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω τὸ παράπονον ἐναντίον τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Δημοσίων Ἔργων, ὁ ὁποῖος συστηματικῶς, ἐπιμελῶς, μεθοδικῶς, καταστρατηγεῖ καὶ τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ τὰς διατάξεις τοῦ Κανονισμοῦ. Δὲν ξεύρω ἐὰν ἐνθυμῆσθε, κ. Πρόεδρε, ὅταν τὸ πρῶτον συνῆλθεν ἡ Βουλὴ εἰς Σῶμα, ἔκαμα μίαν ἐρώτησιν πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Δημοσ. Ἔργων καὶ εἶπον, ὅτι εἶναι ὁ μόνος Ὑπουργός, ὁ ὁποῖος ἐξευτελίζει κυριολεκτικῶς τὸ κῦρος καὶ τὸ γόητρον τοῦ Σώματος. Καὶ ἐσηκώθηκε ἀπὸ τὸ βῆμα καὶ παρεπονέθη, ὅτι τὸ ὕφος μου ἦτο κἄπως ἐριστικόν, ἢ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἤγγιζε τὰ ὅρια τῶν ὕβρεων καὶ κατεχειροκροτήθη ἀπὸ τὴν πλειοψηφίαν. Παρὰ ταῦτα, ὑπεσχέθη εἰς τὸ Σῶμα, ὅτι ἐφεξῆς εἰς πᾶσαν ἐρώτησιν, εἰς πᾶσαν ἐπερώτησιν, εἰς πᾶσαν ἀναφοράν, εἰς πᾶσαν τηλεγραφικὴν διαμαρτυρίαν τῶν βουλευτῶν θὰ ἀπαντήσῃ. Τηλεγραφοῦμεν, διαμαρτυρόμεθα, καταθέτομεν ἀναφορὰς καὶ ἐρωτήσεις καὶ οὐδέποτε κατεδέχθη ὁ δικτάτωρ αὐτὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου νὰ ἀπευθύνῃ μίαν ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀπάντησιν εἰς τοὺς Ἕλληνας βουλευτάς. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον προσθέτω καὶ τὴν διαμαρτυρίαν μου ἐναντίον αὐτῆς τῆς τακτικῆς καὶ νομίζω, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐξευτελιζόμεθα, δὲν ἠμποροῦμεν νὰ σταθῶμεν ὡς βουλευταί, κ. Πρόεδρε τῆς Βουλῆς.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κοντεύομεν νὰ ξεφύγωμεν ἀπὸ τὸ κύριόν μας ἔργον. Σήμερον εἶναι ἡμέρα νομοθετικῆς ἐργασίας καὶ ἠρχίσαμεν ὅλοι νὰ ὁμιλῶμεν ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Εἴδατε πόσον σαφὴς εἶναι ἡ διάταξις, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ὡρισμένον τύπον. Θὰ εἶναι καλύτερον αὐτό, τὸ ὁποῖον ζητεῖτε, νὰ γίνεται μὲ αὐστηροτέραν διαδικασίαν.

§29Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ ἐξηγηθῶμεν.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν τὸ εἶπα δι’ ὑμᾶς.

§31Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Διὰ νὰ μὴ δημιουργοῦνται ἐντυπώσεις, θεωρεῖτε, κύριε Πρόεδρε, παρωνυχίδας αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἴπομεν, τὰ ὁποῖα ἀπησχόλησαν συνεχῶς τὴν Βουλήν;

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι ἤρκει ἡ ἰδική σας παρατήρησις καὶ μόνον, εἰς τρόπον ὥστε νὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία εἰς τὸ Προεδρεῖον, διότι αὐτό, τὸ ὁποῖον συμβαίνει μὲ σᾶς, πιθανὸν νὰ συμβῇ καὶ μὲ ἄλλους συναδέλφους. Τὸ Προεδρεῖον θὰ δώσῃ ἀπάντησιν καὶ θὰ λάβῃ τὰ μέτρα του, ὥστε νὰ παύσουν οἱ βουλευταὶ νὰ παραπονοῦνται. Πιθανόν, κάθε βουλευτὴς νὰ ἔχῃ ἕνα οἱονδήποτε παράπονον, ἀλλὰ ὅλα ἐδῶ θὰ ἐκτεθοῦν τώρα; Ἐξ αἰτίας αὐτῶν τῶν παραπόνων, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω πρὸς τὸ Σῶμα, ὅτι τὸ Προεδρεῖον, ἐν συνεννοήσει μὲ τὸν κ. Πρόεδρον, θὰ κάμῃ ὅ,τι ἐπιβάλλεται, διὰ νὰ ἐπιστήσῃ τὴν προσοχὴν τῶν κ.κ. Ὑπουργῶν νὰ ἀπαντοῦν, ὅπως ὁρίζει τὸ σχετικὸν ἄρθρον, ἐντὸς τῶν 8 ἡμερῶν. Γνωρίζετε δὲ καὶ σεῖς, κάλλιον ἐμοῦ, οἱ περισσότεροι, ὅτι δύνασθε, ἐφ’ ὅσον δὲν συμμορφοῦται μὲ τὸ σχετικὸν ἄρθρον τοῦ Κανονισμοῦ ὁ κ. Ὑπουργός, νὰ ζητήσετε τὴν ἐγγραφὴν ἢ μᾶλλον ἐγγράφεται αὐτοδικαίως ἀπὸ τὸ Προεδρεῖον, τὸ ὁποῖον παρακολουθεῖ ὅταν παρέρχεται ἡ προθεσμία καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἀπαντήσῃ, ἐγγράφεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων καὶ δίδεται ἡ εὐκαιρία εἰς τοὺς βουλευτὰς νὰ τὰς ἀναπτύξουν δημοσίᾳ εἰς τὴν Βουλήν. Θὰ κάμωμεν ὅ,τι ἐπιβάλλεται, διὰ νὰ ρυθμισθῇ αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία.

§33Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ὑποβολὴ ἐρωτήσεων ὑπὸ τῶν βουλευτῶν διὰ τὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν καὶ ἀφοροῦν τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, δὲν εἶναι πρᾶξις τυπική, εἶναι πρᾶξις οὐσιαστική, διότι ἀφοροῦν πράγματι, προβλήματα ποὺ ἐνδιαφέρουν εὐρείας μάζας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ Λοιπόν, δύο τινὰ πρέπει νὰ γίνωνται ἢ οἱ κ.κ. Ὑπουργοὶ πρέπει νὰ ἀπαντοῦν ἐγκαίρως ἀλλὰ καὶ σαφῶς, ὥστε νὰ δίδουν πλήρως τὰς ἀπαντήσεις καὶ νὰ διαφωτίζουν καὶ τὸν ἐρωτῶντα βουλευτὴν καὶ τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῶν τεθειμένων ζητημάτων, ἢ νὰ ἔρχωνται πρὸς συζήτησιν αἱ ἐρωτήσεις αὐταὶ εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, διὰ νὰ διευκρινίζωνται καὶ διὰ νὰ ὑποχρεοῦται ἡ Κυβέρνησις νὰ δίδῃ τὰς δεούσας ἀπαντήσεις. Ἔλαβον ἀπόψε 10 ἀπαντήσεις ἐπὶ ἐρωτήσεών μου. Ἄν ἴδητε τὰς ἀπαντήσεις, κύριε Πρόεδρε, εἶναι τελείως ἀσαφεῖς, δὲν διαφωτίζουν οὐδέν, ἐκ τῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἔθεσα. Νομίζω, ὅτι καὶ τὸ Προεδρεῖον πρέπει νὰ ἐπιμεληθῇ καὶ νὰ συστήσῃ εἰς τοὺς κ.κ. Ὑπουργούς, ὅτι ἡ λειτουργία τῶν ἐρωτήσεων εἶναι πρᾶξις σοβαρὰ καὶ δὲν γίνεται διὰ τὸν τύπον. Δὲν καταθέτομεν τὰς ἐρωτήσεις, διὰ νὰ τὰς καταθέτωμεν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἱκανοποιοῦμεν τὰ προβλήματα τοῦ λαοῦ. Αἱ ἀπαντήσεις ποὺ ἔλαβον ἀπόψε δὲν διαφωτίζουν οὐδὲν πρόβλημα.

§34Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔναντι ποίας ἀρχῆς πρέπει νὰ ἀπευθύνω τὰς διαμαρτυρίας μου ἐναντίον τοῦ Προεδρείου, τὸ ὁποῖον ἐπανειλημμένως ἠρνήθη νὰ ἐγγράψῃ εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν δύο ἐρωτήσεις μου, μὲ τὴν δικαιολογίαν, τὴν στερεότυπον, ὅτι αὗται εὑρίσκονται ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς; Σᾶς ἐρωτῶ καὶ ἀναμένω ἀπάντησιν.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὸ παράπονόν σας εἰς ποίαν ἐρώτησιν ἀναφέρεται, ἀλλ’ ἂν αἱ ἐρωτήσεις εἶχον ὑβριστικὸν ὕφος εἶναι σαφὴς ἡ διάταξις τοῦ Κανονισμοῦ, κατὰ τὴν ὁποίαν εἶναι ἀνεπίτρεπτος ἡ ἐγγραφή των. Ἑπομένως, κατὰ τοῦ Κανονισμοῦ, τὸν ὁποῖον ὑμεῖς ἐψηφίσατε, δύνασθε νὰ παραπονῆσθε.

§36Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸ περιεχόμενον τῶν ἐρωτήσεων. Ἀλλὰ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι δὲν εἶχον οὐδεμίαν νύξιν τοιαύτην, ἡ ὁποία νὰ ἀποκλείῃ τὴν ἐγγραφήν των.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ τὸ ἐξετάσω.

§38Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Τὸ ἀνεγνώρισεν, ἄλλωστε, καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνέχεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τακτοποιήσεως ζητημάτων τινῶν προκυψάντων ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς νομοθεσίας τῆς ἀφορώσης εἰς τὴν ρύθμισιν τῆς τύχης τῶν τέως ἐν Ἑλλάδι Γερμανικῶν περιουσιῶν». Εἴχομεν κάμει μίαν συμφωνίαν χθές, ἀλλ’ ὑπάρχει ἀπόλυτος ἀνάγκη, λόγῳ πιθανῆς ἀναχωρήσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἀπόψε. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ ὡς ἄνω σχέδιον νόμου;

§40ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τακτοποιήσεως ζητημάτων τινῶν προκυψάντων ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς νομοθεσίας τῆς ἀφορώσης εἰς τὴν ρύθμισιν τῆς τύχης τῶν τέως ἐν Ἑλλάδι Γερμανικῶν περιουσιῶν». Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 1. Ὁ κ. Π. Λυκουρέζος ἔχει τὸν λόγον.

§42Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελον τοῦτο νὰ τονίσω: Ὅτι θεωρῶ ἱκανοποιητικὴν τὴν χθεσινὴν δήλωσιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, τὴν ὁποίαν κρατοῦμεν ὑπὸ σημείωσιν, ὅτι κατ’ ἀνώτατον ὅριον δὲν πρέπει νὰ ὑπολογίζεται, ὅτι αἱ ἀποζημιώσεις, αἱ ὁποῖαι προβλέπονται διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου θὰ ὑπερβοῦν τὸ ποσὸν τῶν 230 χιλιάδων δολλαρίων. Διότι ὁμολογῶ, ὅτι δι’ ἐμὲ ἀποτελεῖ ἕνα κενὸν τοῦ νόμου, ὅτι δὲν καθορίζονται πόσαι καὶ ποῖαι περιουσίαι ἢ μέχρι τίνος ποσοῦ ἐν συνόλῳ περιουσίαι εἶναι δυνατὸν ν’ ἀποδοθοῦν διὰ τῶν διατάξεων τοῦ προκειμένου νομοσχεδίου. Ἐπιθυμῶ, λοιπόν, νὰ δηλώσω, ὅτι κρατοῦμεν ὑπὸ σημείωσιν τὴν δήλωσιν αὐτὴν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ νὰ ἐκφράσω παράλληλα, τὴν εὐχήν, ἐπειδὴ εἶναι ἡ τρίτη φορά, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, κ. Ὑπουργὲ ποὺ παρατείνονται αὐταὶ αἱ προθεσμίαι, ἡ παροῦσα νὰ εἶναι ἡ τελευταία παράτασις. Καὶ μία παρατήρησις ἐπὶ τῆς δευτέρας παραγράφου τοῦ ἄρθρου 1, ἡ ὁποία ἰσχύει καὶ διὰ τὴν δευτέραν παράγραφον τοῦ ἄρθρου 2 καὶ διὰ τὸ ἄρθρον 5. Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὴ ἡ ἐπέκτασις εἰς τοὺς κληρονόμους, τῶν δικαιωμάτων πρὸς ἐπιστροφὴν τῶν περιουσιῶν. Ἐπίσης δέ, νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνεπίτρεπτος αὐτὴ ἡ πλήρης ἀπαλλαγὴ ἀπὸ παντὸς φόρου, τέλους καὶ οἱασδήποτε ἐπιβαρύνσεως καὶ δαπάνης. Καὶ θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, ἐὰν δὲν ὑπάρχουν ἰδιάζοντες λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν νὰ ἐπιμείνῃ ἐπὶ τῶν διατάξεων αὐτῶν, διότι, καθ’ ὅσον γνωρίζω, οὔτε εἰς τὸ πρωτόκολλον τῆς ὑπογραφείσης συμφωνίας μετὰ τῆς Γερμανίας οὔτε εἰς τὰς ἀνταλλαγείσας ἐπιστολὰς Παπαληγούρα–Ἔρχαρτ περιέχονται σχετικοὶ ὅροι, νὰ δεχθῇ τὴν διαγραφὴν τῆς ἐπεκτάσεως καὶ εἰς τοὺς κληρονόμους, κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τοὺς προϊσχύσαντας νόμους, ὡς καὶ τὴν διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ καθιεροῦντος τὴν πλήρη ἀπαλλαγὴν ἀπὸ πάσης φορολογίας καὶ πάσης δαπάνης.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον.

§44Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 1 ἀναφέρεται εἰς φυσικὰ πρόσωπα δικαιούμενα νὰ λάβωσι τὴν ἀποζημίωσιν, διὰ τὴν ὁποίαν, ἐκ διαφόρων λόγων, δὲν ὑπέβαλον σχετικὴν αἴτησιν. Ὅπως, ὅμως, εἶναι διατυπωμένη ἡ διάταξις, ἀναφέρεται εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπέβαλον ἐμπροθέσμως. Ἡ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον γενομένη διατύπωσις πρέπει νὰ ἀφορᾷ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπέβαλον, πράγματι, αἰτήσεις καὶ ἐκκρεμοῦν, διότι, ὅπως εἶναι διατυπωμένον ἐν τέλει τὸ ἄρθρον, ἀφήνεται διέξοδος καὶ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸ πρῶτον θὰ ὑποβάλουν. Ἔχει δὲ σημασίαν τοῦτο, διότι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν χθές, μὴ ἔχων στοιχεῖα ἐξ ἐπισήμων πηγῶν καὶ ἁρμοδίων πηγῶν ὅπως εἶναι τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ ἔχῃ τὰ στοιχεῖα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐδικαιώθησαν ἀποζημιώσεως κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ νόμου 2913)54, μὴ ἔχων στοιχεῖα ἐξ ἁρμοδίων πηγῶν, ἀνεφέρθη εἰς στοιχεῖα τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν τελείως ἀνέλεγκτα καὶ εἶπεν, ὅτι οἱ δικαιοῦχοι ἀνέρχονται εἰς 23 καὶ τὸ ποσὸν δὲν θὰ ὑπερβῇ τὰ 230 χιλ. δολλάρια. Ἀλλ’ αὐτὴ εἶναι μία ἁπλῆ δήλωσις, ἡ ὁποία δὲν δεσμεύει κανένα ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξαπολυθοῦν ἀπὸ τὴν Γερμανίαν, διὰ νὰ ὑποβάλουν τὰς σχετικὰς αἰτήσεις ἂν δὲν ὑπάρχῃ ρητὴ ρήτρα περιορισμοῦ καὶ τῶν προσώπων καὶ τοῦ ποσοῦ. Ἄν, πράγματι, θέλωμεν νὰ νομοθετῶμεν, πρέπει νὰ στηριζώμεθα εἰς στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀποδώσουν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι νομίζομεν, ὅτι θὰ τύχουν μιᾶς δικαίας μεταχειρίσεως καὶ ὄχι νὰ διευκολύνωμεν ὅσους θὰ ὑποβάλουν σχετικὰς αἰτήσεις. Πρῶτον αὐτό. Δεύτερον, δὲν διαστέλλετε εἰς τὸ ἄρθρον 1 ποῖοι θὰ εἶναι αὐτοί, μήπως τυχὸν θὰ εἶναι καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διώκονται καὶ δι’ αὐτοὺς δὲν ἐπιτρέπεται ἡ ὑποβολὴ αἰτήσεων, διώκονται διὰ πράξεις τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ νόμου, διὰ πράξεις διαπραχθείσας κατὰ τὸν χρόνον τῆς κατοχῆς καὶ δὲν ἔδωσαν λόγον εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Δικαιοσύνην καὶ δι’ αὐτὸ ἐβράδυνον νὰ ὑποβάλουν τὰς αἰτήσεις; Δὲν διευκρινίζεται τοῦτο καὶ ἔχομεν ὑποχρέωσιν εἰς τὴν διατύπωσιν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ νὰ εἴπωμεν ὅτι ἐξαιροῦνται οἱ διωκόμενοι, ἢ οἱ καταδικασθέντες δι’ ἀδικήματα στρεφόμενα κατὰ τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν περίοδον ποὺ ὑπηρέτουν εἰς τὴν Ἑλλάδα εἴτε εἰς τὸν στρατὸν εἴτε εἰς γερμανικὰς ὑπηρεσίας. Λέγει τὸ ἄρθρον 1 ὅτι δὲν ὑπέβαλον ἐμπροθέσμως τὰς αἰτήσεις των, ἄρα τὰς ὑπέβαλον ἐκπροθέσμως. Συνεπῶς, εἶναι ἀνάγκη νὰ περιορισθῇ διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐκπροθέσμως ὑπέβαλον τὰς αἰτήσεις καὶ εὑρίσκονται ἐκκρεμεῖς αἱ αἰτήσεις ἐνώπιον τῶν ἁρμοδίων Ἑλληνικῶν ἀρχῶν. Εἰς τὸ τέλος τῆς πρώτης παραγράφου τὸ ἄρθρον 1 ἀναφέρει ὅτι δύναται νὰ ὑποβάλουν σχετικὴν αἴτησιν ἐντὸς τετραμήνου ἀνατρεπτικῆς προθεσμίας ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου. Καὶ ἐρωτᾶται, ἡ τετράμηνος αὐτὴ ἀνατρεπτικὴ προθεσμία ποίου τύπου αἴτησιν ἀφορᾷ; Ἀναφέρεται εἰς αἰτήσεις φανταστικὰς καὶ ἐκπροθέσμως ὑποβληθείσας αἰτήσεις ἢ ἀναφέρεται εἰς νέας αἰτήσεις; Εἶναι ἀνάγκη καὶ τοῦτο νὰ διατυπωθῇ ρητῶς διὰ νὰ μὴ ἀνοίξωμεν καμμίαν νέαν πόρταν καὶ ἀντὶ 23 γίνουν 1.023 οἱ δικαιοῦχοι καὶ ἀπὸ 260.000 δολλάρια φθάσωμεν εἰς 260 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἐάν, κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἔχῃ διάθεσιν νὰ δώσῃ νέαν προθεσμίαν διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ξένων καὶ διὰ περιπτώσεις διὰ τὰς ὁποίας οὔτε κἂν ἔπρεπε νὰ δικαιωθοῦν, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐὰν εἶναι εἰς τὴν σκέψιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ διατυπώσῃ οὕτω τὴν σχετικὴν διάταξιν, νομίζω, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ δοθῇ ἀνάλογος προθεσμία καὶ διὰ τοὺς Ἕλληνας δικαιούχους ἀποζημιώσεων ἐκ τῶν γερμανικῶν ἀποζημιώσεων, βάσει τοῦ διατάγματος 4178, διότι πλεῖστοι τούτων δὲν ἔχουν λάβει, ὄχι πλεῖστοι, ἐλάχιστοι ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ κανείς, δὲν ἔλαβον γνῶσιν εἴτε ἐκ διαφόρων δυσχερειῶν νομιμοποιήσεως δὲν ὑπέβαλον ἐγκαίρως καὶ ἐμπροθέσμως τὰς αἰτήσεις. Δίκαιον καὶ ὀρθόν εἶναι, ἐφ’ ὅσον ψηφίζωμεν διάταξιν δίδοντες προθεσμίαν εἰς τοὺς ξένους διὰ νὰ τοὺς ἀποζημιώσωμεν, εἶναι δικαιότατον καὶ εἰς τοὺς Ἕλληνας δικαιούχους, τοὺς ὑποβαλόντας ἢ μὴ αἰτήσεις, νὰ τοὺς δώσωμεν νέαν προθεσμίαν νὰ ὑποβάλουν καὶ αὐτοὶ τὰς ἰδικάς των αἰτήσεις. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ, ἐφ’ ὅσον τὸ θέμα τοῦτο τῆς καταβολῆς τῆς ἀποζημιώσεως εἶναι θέμα, τὸ ὁποῖον τὸ πρῶτον ἀνακύπτει καὶ δίδεται ἀποζημίωσις διὰ πρώτην φορὰν εἰς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν περιλαμβάνονται εἰς καμμίαν σύμβασιν, δὲν νομίζω διατί θὰ ἐξαιρέσωμεν τοὺς Ἕλληνας δικαιούχους καὶ εἰδικώτερον ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δικαιοῦνται ἀποζημιώσεως ἀπὸ τὸ Γερμανικὸν Κράτος, ἀποζημιώσεως ἐκ ζημιῶν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ὅλα τὰ ἄλλα Κράτη κατέβαλον τὰς σχετικὰς ἀποζημιώσεις, τὰς ὁποίας εἴτε διὰ διαπραγματεύσεων εἴτε ἄλλως πως ἐρρύθμισιν μεταξὺ των καὶ μὲ τὴν Ἑλλάδα. Δὲν βλέπω διατί, δεδομένης εὐκαιρίας, κύριε Ὑπουργέ, ἐφ’ ὅσον δίδεται μία ἀποζημίωσις εἰς ξένους, οἱ ὁποῖοι τὸ πρῶτον ζητοῦν ἀποζημίωσιν, νὰ μὴ διακανονίσετε ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ καὶ τὸ θέμα τῶν ὑποχρεώσεων, τὰς ὁποίας ἔχει ἡ Γερμανία πρὸς τὴν Ἑλλάδα ἐκ τῶν ζημιῶν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Εἶναι ἕνα αἴτημα, τὸ ὁποῖον μὲ παρεκάλεσεν ὁ συνάδελφος κ. Τούμπας νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τῆς Βουλῆς καὶ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ δηλώσῃ πῶς θὰ ρυθμίσῃ ἕνα θέμα ἐκκρεμοῦν ἐπὶ 20–25 χρόνια, θέμα, τὸ ὁποῖον καὶ ἡ μικρὰ Αὐστρία ἔχει λύσει, ἐνῷ ἡ Γερμανία ἡ τόσον πλουσία καὶ τόσον ἀποκατασταθεῖσα ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς δυνατότητος δὲν προσφέρεται νὰ καταβάλῃ τὴν ζημίαν αὐτὴν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Τέλος, τὸ θέμα τῆς οἰκονομικῆς καταβολῆς τῶν ἀποζημιώσεων εἰς τοὺς κληρονόμους τῶν δικαιουμένων καὶ μὴ ἐπιζώντων δικαιούχων, τὴν ὁποίαν ὁρίζει τὸ σχετικὸν νομοσχέδιον, νομίζω, ὅτι δὲν δύναται νὰ ἐπεκταθῇ πέραν τοῦ ὁρίου, τὸ ὁποῖον θέτει τὸ ἄρθρον 4 τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος 4178, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἰσχύουν ἐδῶ αἱ διατάξεις τοῦ Γερμανικοῦ Ἀστικοῦ Δικαίου σχετικῶς μὲ τὸ ζήτημα τῆς ἀπαιτήσεως, τὴν ὁποίαν δύνανται νὰ ἔχουν ὡς πρὸς τοὺς ἀποβιώσαντας δικαιούχους κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρ. 1 τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νόμου. Αὐτὰ ἤθελα νὰ θέσω ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ νὰ τὸν παρακαλέσω νὰ μὴ λησμονήσῃ καὶ πάλιν τὴν παράκλησίν μου, νὰ μὴ λησμονήσῃ τοὺς Ἕλληνας τοὺς ζημιωθέντας καὶ τοὺς μὴ δυνηθέντας νὰ καταθέσουν ἐμπροθέσμως αἰτήσεις διὰ τὴν ἀποζημίωσιν, τὴν ὁποίαν δυνάμει εἰδικῆς συμβάσεως μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γερμανίας ἐδέησε πέρυσι νὰ μειώσῃ ἀπὸ ἑκατοντάδας ἑκατομμυρίων μάρκων εἰς 15.000.000 μάρκα διὰ νὰ μὴ χαλάσωμεν τὰς σχέσεις μας μὲ τὴν Γερμανίαν καὶ δὲν ἠμποροῦν εὐκόλως νὰ ἐπικοινωνοῦν οἱ Ὑπουργοί μας μὲ τὴν Γερμανίαν.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§46Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ προσέξῃ, διότι χρειάζεται καὶ πράγματι διευκρίνισις εἰς τὴν διατύπωσιν τοῦ ἄρθρου 1. Τὸ ἄρθρον 1, ὅπως εἶναι διατυπωμένον, ὁρίζει ὅτι φυσικὰ πρόσωπα δικαιούμενα εἰς ἀπόδοσιν τῆς περιουσίας των, σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρον 1 παράγρ. 1 τοῦ Ν.Δ. 2913 περὶ ρυθμίσεως κλπ., καὶ μὴ ὑποβαλόντα ἐμπροθέσμως αἰτήσεις, δικαιοῦνται νὰ ὑποβάλουν αἴτησιν. Ἐκ τῆς διατυπώσεως αὐτῆς, νομίζω, ὅτι συνάγεται τοῦτο, ὅτι πρόσωπα δικαιούμενα βάσει τοῦ νόμου τοῦ 1954 εἰς ὑποβολὴν αἰτήσεως καὶ δι’ οἱονδήποτε λόγον μὴ ὑποβαλόντα τοιαύτην, τοὺς παρέχεται ἡ εὐχέρεια σήμερον νὰ ὑποβάλουν αἴτησιν. Ἐὰν οὕτως ἔχει ἡ διάταξις καὶ ἐὰν οὕτως ἑρμηνεύεται καὶ ἐὰν οὕτω πρέπει νὰ διατυπωθῇ, νομίζω, ὅτι εἶναι σωστόν, δεδομένου ὅτι ὑπάρχουν εἰς ὅλας τὰς περιστάσεις ράθυμοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι παραλείπουν νὰ διεκδικήσουν ἕνα δικαίωμά των, νὰ τοὺς δώσωμεν αὐτὴν τὴν εὐκαιρίαν. Πρέπει νὰ προσέξωμεν καὶ νὰ τονίσωμεν ὅτι ἡ ἔννοια τῆς διατάξεως ἀφορᾷ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸ 1954 εἶχον τὸ δικαίωμα νὰ διεκδικήσουν τὴν περιουσίαν αὐτὴν καὶ δὲν τὴν διεξεδίκησαν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑρμηνεία τῆς διατάξεως, διότι ἐὰν γίνῃ ἄλλη ἑρμηνεία καὶ ἡ λέξις «δικαιούμενα» ἑρμηνευθῇ δικαιούμενα σήμερον μὲ τὰ σημερινὰ κριτήρια, τότε θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκτελεσθῇ ἡ διάταξις αὐτὴ ὡς ἑξῆς: Δηλαδή, πρόσωπα, τὰ ὁποῖα τὸ 1954 δὲν ἐδικαιοῦντο δι’ οἱονδήποτε λόγον, εἴτε διότι ἦσαν ὑπόδικα, εἴτε διὰ διαφόρους λόγους, σήμερον νὰ ἠμποροῦν νὰ τὸ διεκδικήσουν αὐτὸ τὸ δικαίωμα. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ἐγὼ τοὐλάχιστον εἰς τὴν δευτέραν ἑρμηνείαν δὲν εἶμαι σύμφωνος. Ἐὰν δὲν ἐδικαιοῦντο τὸ 1954 δι’ οἱονδήποτε λόγον καὶ ἠμποροῦν νὰ μὴ ἐδικαιοῦντο καὶ διὰ πράξεις ἐχθρικὰς ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, δὲν εἶναι δυνατὸν σήμερον νὰ τοὺς δώσωμεν τὸ δικαίωμα αὐτὸ ἐὰν ἐκ τῶν γερμανικῶν νόμων ἐδικαιώθησαν σήμερον. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ὀρθὸν εἶναι νὰ σταθῶμεν εἰς τὴν ὀρθὴν ἑρμηνείαν, ὅτι ἡ διάταξις ἀφορᾷ μόνον ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἰς τὸ 1954 εἶχον τὸ δικαίωμα καὶ δὲν τὸ ἤσκησαν καὶ τοὺς παρέχομεν σήμερον τὴν εὐχέρειαν νὰ τὸ ἀσκήσουν. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἡ πληροφορία τοῦ κ. Ὑπουργοῦ εἶναι ὀρθὴ καὶ ἀφορᾷ 23 μόνον πρόσωπα Γερμανῶν ὑπηκόων καὶ ὅτι τὸ ποσὸν τῆς ἀποζημιώσεως θὰ εἶναι περὶ τὰ 240.000 δολλάρια. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ ἑρμηνεύσωμεν κάπως σαφέστερα τὴν διάταξιν, ὥστε αὕτη νὰ ἀφορᾷ πράγματι μόνον ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶχον τὸ δικαίωμα κατὰ τὸ ἔτος 1954. Ἐπίσης, ἕνα ἄλλο θέμα πολὺ σοβαρὸν εἶναι καὶ τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τὴν παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 1 καὶ ἀφορᾷ τοὺς κληρονόμους. Νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι πρέπει νὰ περιορισθῶμεν εἰς τοὺς ἀναγκαίους κληρονόμους καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐπεκταθῶμεν εἰς τοὺς ἐξ ἀδιαθέτου κληρονόμους, καὶ δὴ τοὺς ὁριζομένους ὑπὸ τοῦ Γερμανικοῦ νόμου, διότι δὲν γνωρίζομεν ποία θὰ εἶναι ἡ ἔκτασις τοῦ ἀριθμοῦ αὐτῶν οἱ ὁποῖοι θὰ ἀσκήσουν αὐτὸ τὸ δικαίωμα. Συμπεραίνων, συνιστῶ ὅπως ἡ διάταξις τῆς παρ. 1 γίνῃ δεκτὴ μὲ τὴν στενὴν ἑρμηνείαν καὶ ἢ διαγραφῇ ἡ παρ. 2 ἢ περιορισθῇ ἡ ἔκτασις τῶν κληρονόμων εἰς τοὺς ἀναγκαίους καὶ ὄχι εἰς τοὺς ἐξ ἀδιαθέτου τοιούτους.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης ἔχει τὸν λόγον.

§48Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ διατύπωσις τοῦ ἄρθρου 1 καὶ κατὰ τὰς δύο παραγράφους του εὑρίσκεται εἰς ἀντίφασιν πρὸς ὅσα κατὰ τρόπον κατηγορηματικὸν ἀναφέρονται εἰς τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν τοῦ ἄρθρου 1. Εἰς τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν τοῦ ἄρθρου 1 ἀναφέρεται, ὅτι πρόκειται περὶ ἐλαχίστων περιπτώσεων δικαιούχων τῶν ὁποίων αἱ περιουσίαι εἶναι ἐλαχίστης ἀξίας. Ἐνῷ καὶ ἡ παρ. 1 καὶ ἡ παρ. 2 περιέχουν τὸν κίνδυνον ὅτι θὰ ἔχωμεν ἐπέκτασιν τοῦ δικαιώματος καὶ θὰ ἔχωμεν ἐμφάνισιν νέων δικαιούχων. Ἡ παρ. 1, λέγει, ὅτι αἱ προθεσμίαι παρατείνονται προκειμένου διὰ πρόσωπα δικαιούμενα. Πρόκειται διὰ δικαιούμενα πρόσωπα κατὰ τὸ 1954, ἢ εἶναι δυνατὸν καὶ δι’ ἄλλα πρόσωπα ἔχοντα ἐπιγενομένως τὸ δικαίωμα; Τότε διὰ τῆς παρατάσεως τῶν προθεσμιῶν θὰ εὑρεθῶμεν ἐνώπιον τοῦ ἐνδεχομένου πολλαπλασιασμοῦ τῶν δικαιούχων, γεγονὸς τὸ ὁποῖον καὶ ἀντιφάσκει εἰς τὴν περὶ ἐλαχίστων προσώπων διατύπωσιν τῆς αἰτιολογικῆς ἐκθέσεως ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνον διὰ τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι διὰ νὰ κατασφαλίσωμεν τὸ συμφέρον τοῦ δημοσίου, ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ἡ διόρθωσις ὡς ἑξῆς: Πρόσωπα τὰ ὁποῖα εἶχον τὸ δικαίωμα κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν.Δ. 2913)54. Νὰ τεθῇ τοῦτο, ὥστε νὰ εἶναι περιωρισμένος ὁ ἀριθμός, ὡς τὸν εἶχε περιορίσει ὅταν ὁ νομοθέτης τὸ πρῶτον ἐν ἔτει 1954 εἶχε ρυθμίσει τὸ θέμα. Ἀλλὰ ἐρωτᾶται περαιτέρω, κ. Πρόεδρε: Πῶς εἶναι δυνατὸν ὅταν ἐρχώμεθα μετὰ μίαν 8ετίαν καὶ ἀναγνωρίζομεν δικαίωμα διεκδικήσεως εἰς τοὺς ὑπηκόους τῆς ξένης χώρας, πῶς εἶναι δυνατὸν ἐπαναλαμβάνω, νὰ ὑπάρχῃ ἀντίρρησις καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σπεύδῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ ἀναγνωρίσῃ τὴν ἀνάγκην παρατάσεως τῶν προθεσμιῶν διὰ νὰ ἀσκήσουν δικαίωμα Ἕλληνες πολῖται, θύματα τοῦ ναζισμοῦ; Κύριε Πρόεδρε, ἐντὸς τῶν προθεσμιῶν τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη ἐν ἔτει 1961 διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν θυμάτων τοῦ ναζισμοῦ, ἀπέμεινεν εἷς ἀριθμὸς ἐκ 1.000 δικαιουμένων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπρόλαβαν νὰ καταθέσουν τὰς αἰτήσεις των. Τὴν ἀνωμαλίαν αὐτὴν ἀνεγνώρισεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ κατόπιν πολλαπλῶν διαμαρτυριῶν καὶ παραστάσεων τῶν ἐνδιαφερομένων, δι’ ἀποφάσεώς του παρέτεινε τὴν προθεσμίαν μέχρι τῆς 31.7.62. Συνέβη ὅμως τοῦτο, κ. Ὑπουργέ: Μέχρι καὶ τῆς ἡμερομηνίας αὐτῆς ὑπέβαλον τὰ δικαιολογητικά των ὡρισμένοι δικαιοῦχοι. Τὰ δικαστήρια ὅμως δὲν ἐκδίδουν ἀποφάσεις, διότι κρίνουν ὅτι ἡ παράτασις τῆς προθεσμίας, ἔπρεπε νὰ γίνῃ διὰ Νομοθετικῆς διατάξεως. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον σήμερον ἄνω τῶν 1.000 θυμάτων δὲν δύνανται νὰ εἰσπράξουν ἐνῷ ἄλλοι δὲν δύνανται νὰ ὑποβάλουν τὰς αἰτήσεις των διότι αἱ προθεσμίαι ἔληξαν. Παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε, ἐφ’ ὅσον, προκειμένου διὰ τοὺς Γερμανοὺς μετὰ 8ετίαν, χορηγοῦμεν νέας προθεσμίας νὰ λάβῃ μίαν πρωτοβουλίαν ὁ κ. Ὑπουργὸς συνεννοούμενος πρὸς τοῦτο μὲ τὸν συνάδελφόν του ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὥστε νὰ δοθῇ μία παράτασις, διὰ νὰ δυνηθοῦν τὰ ὑπόλοιπα θύματα τοῦ ναζισμοῦ νὰ ὑποβάλουν τὰς αἰτήσεις των. Τέλος, κ. Πρόεδρε, διὰ τῆς παρ. 2 εὐρύνεται ἡ περίπτωσις τῶν δικαιουμένων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ὡμίλησε περὶ 23 δικαιουμένων ἀλλὰ ἡ 2α παρ. νομίζω ὅτι αὐξάνει τὸν ἀριθμὸν τῶν δικαιουμένων. Δι’ αὐτό, νομίζω, ὅτι ἡ μὲν 1η παρ. νὰ διατυπωθῇ ὡς ὑπέδειξα, καὶ ἡ 2α παρ. νὰ διαγραφῇ διὰ νὰ μὴ ὑποταχθῶμεν εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, εἰς ὅσα λέγει ἕνας Γερμανικὸς νόμος. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ἔπρεπε νὰ εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὴν Γερμανικὴν Κυβέρνησιν ὅπως ἐξισωθοῦν καὶ οἱ Ἕλληνες ὑπήκοοι, θύματα τοῦ ναζισμοῦ μὲ τοὺς δικαιούχους ὑπηκόους τῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας. Ἐὰν οἱ Γερμανοὶ θέλουν νὰ ἰσχύσῃ ὁ ἰδικός των νόμος θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχον δεχθῇ ὅτι τὰ θύματα τοῦ ναζισμοῦ θὰ ἀποζημιοῦνται ὅπως οἱ Γερμανοὶ ὑπήκοοι.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Σ. Ἠλιόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§50Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι διὰ τῆς παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 1 θὰ πρέπει νὰ τύχουν ἀποζημιώσεως μόνον ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐδικαιοῦντο τῶν εὐεργετημάτων κατὰ τὸ ἔτος 1954. Ὡς πρὸς τὰς προθεσμίας νομίζω, ὅτι ὑπάρχει μεγάλη ἁπλοχεριά, μὲ τὴν χορήγησιν προθεσμίας 4 μηνῶν. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ περιορισθῇ ἡ προθεσμία εἰς τὸ ἐλάχιστον ἀπαιτούμενον ὅριον. Τὸ 2μηνον εἶναι ὑπὲρ ἀρκετόν. Ὡς πρὸς τὴν περίπτωσιν τῶν κληρονόμων, νομίζω, ὅτι ἡ παρ. 2 θὰ πρέπει νὰ διαγραφῇ. Μόνον οἱ ἀναγκαῖοι κληρονόμοι θὰ δικαιοῦνται νὰ τύχουν τῆς ἐπιστροφῆς. Θὰ πρέπει, συνεπῶς, νὰ περιορισθῇ μόνον εἰς τοὺς ἀναγκαίους κληρονόμους.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Εὐαγγελίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§52Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, διὰ τοῦ ἄρθρου 1, ὅπως παρετηρήθη καὶ ὑπὸ τῶν προλαλησάντων συναδέλφων φαίνεται διευρυνομένη ἡ εὐχέρεια τὴν ὁποίαν ἔχουν πρόσωπα, τὰ ὁποῖα περιλαμβάνονται εἰς τὸ ἄρθρον αὐτό, νὰ ὑποβάλουν αἰτήσεις, ἔστω καὶ ἂν δὲν εἶχον δικαίωμα ὑποβολῆς τοιαύτης αἰτήσεως κατὰ τὴν ἰσχὺν τοῦ νόμου 2913 τοῦ 1954. Καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτόν, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ διατυπωθῇ ὡς ἑξῆς ἡ παρ. 1. «... (Ἀναγινώσκει)...», ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξῃ ὁ κίνδυνος νὰ εὑρεθῶμεν πρὸ περιπτώσεων, τὰς ὁποίας οὔτε τότε ἦτο δυνατὸν νὰ προβλέψωμεν, οὔτε σήμερον, δηλ. προσώπων, φυσικῶν ἢ νομικῶν, μὴ κεκτημένων τότε τὸ δικαίωμα, καὶ ἀποκτησάντων τοῦτο σήμερον. Πέραν αὐτοῦ, νομίζω, ὅτι τὸ θέμα τῶν δικαιουμένων κληρονόμων πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ περιορισθῇ. Δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον, ὅταν εἰς τοὺς κληρονόμους τῶν θυμάτων τοῦ ναζισμοῦ δίδεται μὲ τὸν πέρυσι ψηφισθέντα νόμον ἡ εὐχέρεια διεισελεύσεως εἰς τὰ δικαιώματα τοῦ παθόντος μόνον, ὅταν συνδέωνται διὰ στενωτάτου βαθμοῦ συγγενείας (ἀνιόντων, κατιόντων μέχρι βʹ βαθμοῦ, συζύγου καὶ κατ’ ἐξαίρεσιν ἀδελφοῦ) νὰ χορηγήσωμεν εὐρύτερον δικαίωμα εἰς τοὺς Γερμανούς, τοὺς θύτας δηλ. νὰ ἐπεκτείνουν τὸ δικαίωμα ἀνακτήσεως τῶν περιουσιῶν εἰς ὅλους τοὺς ἐξ ἀδιαιρέτου κληρονόμους. Ἐξ ἄλλου δὲν γνωρίζομεν τὰς σχετικὰς διατάξεις τοῦ Γερμανικοῦ Νόμου ἐν λεπτομερείᾳ. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις αὐτὴ περὶ κληρονόμου, ἢ νὰ περιορισθῇ εἰς τὴν ἰδίαν διατύπωσιν, τὴν ὁποίαν εἶχεν καὶ ὁ νόμος περὶ ἀποζημιώσεως τῶν θυμάτων τοῦ ναζισμοῦ. Δὲν εἶναι μόνον ὁ λόγος, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται οἱ θῦται νὰ μπαίνουν σὲ καλύτερη μοῖρα ἀπὸ τὰ θύματα, εἶναι καὶ ἕνας ἄλλος πρόσθετος λόγος, τὸν ὁποῖον ἐδημιούργησεν ἡ χθεσινὴ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, εἶπεν χθές, ὅτι τὸ ποσὸν διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν 23 Γερμανῶν ὑπηκόων ποὺ αἱ μεσεγγυημέναι περιουσίαι των δὲν τοὺς ἀπεδόθησαν καὶ ποὺ δὲν θὰ ὑπερβαίνουν τὰς 230.000 δολλάρια. Ἀσφαλῶς συνήγαγεν αὐτὸ τὸ συμπέρασμα ἐκ τοῦ ὅτι 23 ἦσαν οἱ ὑπόλοιποι, κατὰ τοὺς ὑπηρεσιακοὺς φακέλλους μεσεγγυημέναι γερμανικαὶ περιουσίαι καὶ δι’ ἑκάστην τούτων δὲν ἠδύνατο ν’ ἀποδοθῇ ποσὸν πλέον τῶν 10.000 δολ. Ἐλησμόνησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς διότι δὲν θέλω νὰ πιστεύσω, ὅτι ἐβεβαίωσεν ἀνακριβῆ πράγματα ἐνώπιον τοῦ Σώματος, ὅτι εἰς τὸ ἄρθρον 3, ἐδάφιον βʹ, ὡς πρὸς τὰ κληρονομικὰ μερίδια ὁρίζει αὐτοτελὲς ἀνώτατον ὅριον 10.000 δολλαρίων δι’ ἕκαστον. Συνεπῶς ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι οἱ κληρονόμοι ἑνὸς ἀρχικοῦ δικαιούχου εἶναι πολλοί, τὰ 10.000 δολλάρια ἠμπορεῖ νὰ γίνουν 20, 30, 40 ἢ 50 χιλιάδες δολλάρια κατὰ μεσεγγυημένην περιουσίαν. Συνεπῶς, τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἔδωσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶναι ἀνακριβῆ. Δι’ αὐτὸ νομίζομεν, ὅτι πρέπει νὰ περιορισθῇ τὸ ἀνώτατον ὅριον καὶ εἰς τὰ κληρονομικὰ μερίδια, ὥστε τὸ σύνολον αὐτῶν νὰ μὴ ὑπερβαίνῃ τὸ ἀνώτατον ὅριον τῶν 10.000 δολλαρίων. Φαίνεται, ὅτι αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν δὲν εἶχον προσέξει τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔδωσαν χθὲς εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν Τρίτον, παρατηρῶ εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν καὶ εἰς τὸ σημεῖον ποὺ αἰτιολογεῖ τὴν θέσπισιν τοῦ ἄρθρου 1, ὅτι ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς: «Κατὰ τὰ παρ’ ἡμῖν στοιχεῖα ἡ διάταξις καλύπτει κατ’ οὐσίαν ἐλαχίστας περιπτώσεις Ἑλληνίδων τὴν καταγωγήν». Βεβαίως αὐταὶ αἱ Ἑλληνίδες διὰ νὰ δικαιωθοῦν ὡς κληρονόμοι μεριδίου καὶ συνεπῶς διὰ νὰ εἶναι σήμερον ἐκπρόθεσμοι δικαιοῦχοι θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν νυμφευθῆ Γερμανὸν ὑπήκοον, ἐκ τῶν ἐχόντων περιουσίαν τεθεῖσαν ὑπὸ μεσεγγύησιν. Θὰ ἔπρεπεν ὅμως νὰ ἴδωμεν, ἐὰν ἐγένετο ὁ γάμος των πρὸ τῆς γερμανικῆς ἐπιθέσεως ἢ ὅταν ἡ Πατρὶς μας εὑρίσκετο ὑπὸ τὴν μπόταν τῶν Γερμανῶν. Ἐν τῇ τελευταίᾳ περιπτώσει αὐταὶ αἱ Ἑλληνίδες εἶναι ἀνάξιαι αὐτῆς τῆς προστασίας καὶ ὄχι νὰ θεωρῆται ἐπιχείρημα ἡ τοιαύτη ἰδιότης των διὰ τὴν παράτασιν τῆς ληξάσης προθεσμίας. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι αὐτὴ ἡ παράγραφος, ἐὰν ἀφορᾷ τοιαύτην περίπτωσιν, τοιούτων Ἑλληνίδων, πρέπει νὰ διαγραφῇ ἢ μᾶλλον θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ἀποφευχθῆ ἡ ἀναγραφή της, διότι προσβάλλει τὴν ἐθνικὴν συνείδησιν τῶν Ἑλληνίδων ποὺ ἠγωνίσθησαν παράπλευρα μὲ τοὺς ἄνδρες εἰς τὴν ἐθνικὴν Ἀντίστασιν κατὰ τῶν κατακτητῶν. Φυσικὰ ὑπάρχει καὶ ἡ θεωρία τῆς ἐντίμου πενίας, ἀλλὰ καὶ ἡ θεωρία αὐτὴ δὲν ἐτόλμησε νὰ φθάσῃ μέχρι τοῦ σημείου νὰ τάσσεται καὶ ὑπὲρ τῆς συνάψεως γάμων μετὰ τῶν κατακτητῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Κατοχῆς, ὅταν οἱ ἄλλοι Ἕλληνες ἀπέθνησκον ἐκτελούμενοι ἀπὸ τὸν κατακτητὴν ἢ ὑποκύπτοντες εἰς τὴν πεῖναν, ἔφθασε μόνον μέχρι τῆς δικαιολογίας τῆς προσφορᾶς ὑπηρεσιῶν εἰς τὸν κατακτητήν. Ἄλλως τε, ἂν ἀπετολμᾶτο ἡ ὑποστήριξις καὶ τῶν ἀναξίων Ἑλληνίδων ποὺ ὑπανδρεύθησαν Γερμανοὺς κατὰ τὴν Κατοχήν, τοῦτο θὰ ὑπερέβαινε πᾶν ὅριον ἀνοχῆς. Νομίζω, πάντως, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς ὀφείλει νὰ μᾶς δώσῃ μίαν ἐξήγησιν διὰ τὴν παράγραφον αὐτὴν τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Πωλιουδάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§54Ι. ΠΩΛΙΟΥΔΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἅπαντες οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοι, ἐζήτησαν ὅπως τροποποιηθῇ ἡ παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 1, διότι δῆθεν ἀφήνει ἀνοικτὴν τὴν θύραν ὑποβολῆς αἰτήσεως καὶ ὑπὸ προσώπων, τὰ ὁποῖα δὲν εἶχον αὐτὸ τὸ δικαίωμα ὑπὸ τοῦ προηγουμένου νόμου. Νομίζω, ὅτι ἡ διάταξις ἀφορᾷ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὸ δικαίωμα νὰ ὑποβάλουν αἴτησιν καὶ δὲν ὑπέβαλον. Ἰδοὺ τὶ λέγει ἡ διάταξις: «...(ἀναγινώσκει)...». Ὡς ἔχει λοιπὸν ἡ διάταξις, ρητῶς καθορίζει ποῖοι ἔχουν τὸ δικαίωμα ὑποβολῆς αἰτήσεως.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ἀβέρωφ–Τοσίτσας Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§56Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ μίαν μακρὰν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, σήμερον ἡ συζήτησις κατ’ ἄρθρον μετετράπη καὶ αὐτὴ κατ’ οὐσίαν εἰς μίαν συζήτησιν ἀρχῆς, ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ ἐπὶ πολλῶν ἄλλων θεμάτων καὶ ἀσχέτων ἐντελῶς πρὸς τὸ θέμα. Ὁ συνάδελφος κ. Πωλιουδάκης, ἀπέδειξε πρὸ ὀλίγου, ὅτι πολὺς θόρυβος διὰ τὸ τίποτε. Ἠγέρθησαν ζητήματα περὶ τοῦ ποῖοι δικαιοῦνται. Τὸ ἄρθρον ὅμως τὸ λέγει σαφῶς. Δικαιοῦνται νὰ ὑποβάλουν αἴτησιν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ παλαιὸν Ν. Δ. ἐδικαιοῦντο νὰ ὑποβάλουν τοιαύτην ἄλλοτε. Τὸ ἐὰν ἐμπροθέσμως ὑπέβαλον ἄλλοτε δὲν ἔχει καὶ πολλὴν ἔννοιαν, διότι μερικοὶ ὑπέβαλον ἐμπροθέσμως καὶ ἄλλοι ἐπειδὴ ἦσαν ἐκπρόθεσμοι, δὲν ὑπέβαλον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀπὸ ἀπόψεως δικαιώματος, τὸ ἄρθρον, ὡς ἔχει, καθορίζει ὅτι δικαιοῦνται νὰ ὑποβάλουν αἴτησιν καὶ τώρα, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐδικαιοῦντο καὶ τότε. Θέλω νὰ ἀναφέρω εἰς τὸ Σῶμα, ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν αἰτούντων, οἱ ὁποῖοι τυχὸν θὰ παρουσιασθοῦν. Δὲν ἠρευνήσαμεν ὅπως εἶπεν ὁ ἐκ Θεσπρωτίας κ. συνάδελφος, ἰδικούς μας φακέλλους. Εἶπον χθές, ὅτι ἠρευνήθησαν οἱ φάκελλοι τῶν μεσεγγυημένων περιουσιῶν καὶ ἐξ αὐτῶν γνωρίζομεν ποῖοι εἶναι καὶ τοὺς γνωρίζομεν συγκεκριμένως. Καὶ εἶπον, ὅτι ἐπειδὴ ἀνθρώπινον εἶναι τὸ λανθάνειν, μήπως μᾶς ἐξέφυγον 1–2 περιπτώσεις. Ἐξ αὐτῶν τῶν περιπτώσεων, σᾶς εἶπον χθές, ὅτι ὑπάρχουν 30 ἐκ τῶν ὁποίων 7 ἀποκλείονται, 1–2 διότι εἶναι μεγάλαι περιουσίαι, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐμπίπτουν εἰς τὰς διατάξεις αὐτάς, ἄλλαι διότι εἶναι περιουσίαι διατεθεῖσαι ὑπὸ τοῦ Δημοσίου καὶ δὲν προβλέπεται νὰ δύνανται νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα τῆς ἐπιστροφῆς. Ὑπολείπονται αἱ 23 περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι συχνὰ ἀφοροῦν τὰς Ἑλληνίδας —δὲν θὰ θελήσω νὰ ἐγγυηθῶ ἀπολύτως, ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ πληροφορία, τὴν ὁποίαν μοῦ δίδει ἡ ὑπηρεσία— Ἑλληνίδες νυμφευθεῖσαι μὲ Γερμανοὺς ὑπηκόους, πολὺ πρὸ τοῦ πολέμου, καὶ αὐτὸ καθιστᾷ ἔτι συμπαθεστέραν τὴν περίπτωσιν. Ἀλλ’ ἐκτὸς τούτου καὶ ἐκτὸς τοῦ γεγονότος, ὅτι ἐπιστρέφομεν μικροαστικὰς περιουσίας ἐφ’ ὅσον κατ’ οὐσίαν θέτομεν τὸ ὅριον τῶν 300.000, ἔχομεν ἐπέκτασιν τοῦ νομοσχεδίου εἰς τοὺς κληρονόμους. Τὸ θέμα πιθανὸν θὰ ξενίζῃ κἄπως, ἀλλ’ ἐδῶ κάμνομεν ἕνα νομοθέτημα χειρονομίας. Οἱ κ. συνάδελφοι τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς δικαιοῦνται νὰ ἔχουν οἱασδήποτε ἀντιλήψεις θέλουν καὶ νὰ ἐγείρουν τεράστια ζητήματα διὰ τὰς Ἑλληνογερμανικὰς σχέσεις καὶ ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν μικροτέρων θεμάτων τὰ ὁποῖα συζητοῦμεν. Ἡμεῖς ὅμως ἔχομεν καὶ δικαιούμεθα νὰ ἔχωμεν ἐντελῶς ἀντίθετον τοποθέτησιν. Ἡμεῖς φρονοῦμεν, ὅτι ἔναντι τῆς παλαιᾶς Γερμανίας, δυνάμεθα καὶ πρέπει νὰ φερώμεθα μὲ οἱανδήποτε ἐχθρότητα δύναται νὰ χωρέσῃ ἡ ψυχή μας, διὰ τὰ ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα ἔκανε. Νομίζομεν, ὅμως ἀντιθέτως ὅτι ἡ σημερινὴ Γερμανία, ἡ ὁποία εἶναι δημοκρατικὴ καὶ προοδευτική, συμπεριφέρεται καλῶς πρὸς τὴν χώραν μας καὶ ἔναντι αὐτῆς κάμνομεν τὴν χειρονομίαν ταύτην. Οἱ κ. συνάδελφοι, ἐτόνισαν ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, ὅτι ἐλάβομεν μικρὰς ἀποζημιώσεις διὰ τὰ θύματα τοῦ ναζισμοῦ. Δικαίωμά των νὰ τὸ πιστεύουν. Καὶ ἐγὼ πιστεύω, ὅτι κατ’ ἀπόλυτον ἔννοιαν ἐλάβομεν μικρὰς ἀποζημιώσεις, πρὶν ἀπὸ ὅλα, διότι ἡ ζωὴ δὲν ἐξαγοράζεται μὲ κανὲν ποσόν, καὶ διότι καὶ ἡ ἐλευθερία ἐπίσης δὲν ἐξαγοράζεται παρὰ μόνον μὲ πολὺ μεγάλο ποσὸν ἢ κατ’ ἐμὲ μὲ κανὲν ποσόν. Ἀλλ’ ἐδῶ ἡ σύγκρισις ὑποχρεωτικῶς γίνεται κατ’ ἀναλογίαν. Καὶ σεῖς μὲν συγκρίνετε μόνον μὲ τὰς ἀποζημιώσεις τὰς ὁποίας ἔλαβον οἱ ἐλάχιστοι ἀπομείναντες ἐν Γερμανίᾳ Γερμανοὶ Ἑβραῖοι, οἱ ὁποῖοι ἀπεζημιώθησαν διότι περὶ αὐτῶν πρόκειται, ἡμεῖς ὅμως δικαιούμεθα νὰ παραβάλωμεν τὰς ἀποζημιώσεις μας, μὲ ἐκείνας τὰς ὁποίας ἔλαβον ἄλλαι συμμαχικαὶ χῶραι καὶ ὑποστηρίζω καὶ πιστεύουν τοῦτο καὶ αἱ συμμαχικαὶ Κυβερνήσεις, ὅτι εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς, ἐλάβομεν μὲ οἱανδήποτε ἀναλογίαν καὶ ἂν ἐξετασθῇ τὸ θέμα, τὴν μεγαλυτέραν ἐξ ὅλων ἀποζημίωσιν, δηλ. 115.000.000 μάρκα. Ὅταν λοιπὸν ἔχωμεν τοιαῦτα γεγονότα, ὅταν ἔχωμεν μίαν διαγωγὴν τῆς σημερινῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας, πολὺ καλὴν ἔναντι τῆς χώρας μας, δικαιούμεθα ἢ μᾶλλον ὑποχρεούμεθα καὶ ἡμεῖς νὰ κάμωμεν αὐτὴν τὴν μικρὰν χειρονομίαν τὴν ἀφορῶσαν ἕνα ποσὸν κάτω τῶν 250.000 δολ. καὶ νὰ τὴν ἐπεκτείνωμεν καὶ εἰς τοὺς κληρονόμους, ἐφ’ ὅσον ἀπὸ τὸ 1954 ποὺ ἔληξεν ἡ προθεσμία, ἀπέθανον ἀρκετοὶ τῶν δικαιούχων. Παρακαλῶ, λοιπόν, ὅπως τὸ νομοθέτημα αὐτὸ μὴ μᾶς ταλαιπωρήσῃ περισσότερον, διότι δὲν νομίζω, ὅτι ἔχει πολλὴν οὐσίαν τὸ ἄρθρον αὐτό. Καὶ πιστεύω, ὅτι αἱ ἐξηγήσεις τὰς ὁποίας ἔδωσα εἰς συναδέλφους, μὴ ἀνήκοντας εἰς τὴν ἄκραν ἀριστεράν, οἱ ὁποῖοι διὰ λόγους ἀρχῆς, λαμβάνουν ἄλλην τοποθέτησιν, νομίζω, ὅτι αἱ ἐξηγήσεις τὰς ὁποίας ἔδωσα, πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ἱκανοποιητικαί, ὥστε νὰ ψηφισθῇ τὸ ἄρθρον.

§57Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ἀγαπητὸς συνάδελφος ἐξ Ἰωαννίνων, μὲ ὅσα ἐν ἀρχῇ τῆς ὁμιλίας του εἶπε, μὲ ὥπλισε μὲ ἕνα ἰσχυρὸν ἐπιχείρημα. Ἐφ’ ὅσον ὁ ἀριθμὸς τῶν δικαιούχων εἶναι ἐξηκριβωμένος, διατὶ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 1 ἀφήνει ἀνοικτὴν τὴν θύραν, ὥστε νὰ περιληφθοῦν καὶ ὅσοι δὲν εἶχον ὑποβάλει αἰτήσεις. Διατὶ νὰ μὴ περιορισθῶμεν εἰς ὅσους ἔχουν ὑποβάλει αἴτησιν.

§58Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἀπήντησα πρὸ ὀλίγου ἐπ’ αὐτοῦ καὶ σᾶς εἶπον διατὶ δὲν τὸ ἔκαμα. Εἶπον, ὅτι ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχασαν τὴν προθεσμίαν, ἄλλοι μὲν ἐσκέφθησαν «ἂς τὴν ἔχασα θὰ ὑποβάλω αἴτησιν» καὶ ἄλλοι «τὴν ἔχασα καὶ συνεπῶς δὲν πρόκειται νὰ φέρω ἀποτέλεσμα». Δι’ αὐτό, ἐφ’ ὅσον κάμνω, ὅπως εἶπον, ἕνα νομοσχέδιον μικρᾶς μὲν σημασίας ἀλλὰ κἄποιας χειρονομίας δὲν θέλω νὰ εἶμαι τόσον σαράφης.

§59Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἡ ἀπάντησίς σας δὲν μὲ ἱκανοποιεῖ. Ὡς πρὸς τὸν προσδιορισμὸν τῶν κληρονόμων ἡμεῖς ζητοῦμεν ἴσην μεταχείρισιν τῶν κληρονόμων. Τὸν περιορισμόν, τὸν ὁποῖον ἐζητήσαμεν, τὸν ἐζητήσαμεν διὰ νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὴν ἴσην μεταχείρισιν. Αὐτὴν τὴν ἀποφεύγετε καὶ δὲν δίδετε ἀπάντησιν.

§60Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν ὡς πρὸς τὴν ἑρμηνείαν τῆς παραγρ. 1 τοῦ ἄρθρου 1 εἶναι ὀρθὴ καὶ νομίζω, ὅτι ἐκεῖ πρέπει νὰ περιορισθῶμεν. Ὡς πρὸς τὴν παράγραφον 2, λέγω, ὅτι ὡς ἔχει διατυπωθῆ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ψηφισθῇ διότι δὲν γνωρίζομεν τὴν ἔκτασιν τῆς διαδοχῆς τῶν κληρονόμων ποὺ δίδει ὁ Γερμανικὸς Ἀστικὸς Κῶδιξ. Κατὰ τὸν Γερμανικὸν Ἀστικὸν Κώδικα ἠμπορεῖ νὰ νοῆται ἐξ ἀδιαθέτου κληρονόμος καὶ ὁ δέκατος ἐξάδελφος. Εἶναι σωστὸν νὰ δώσωμεν τὸ δῶρον αὐτὸ εἰς πρόσωπον, τὸ ὁποῖον δὲν εἶχε σχέσιν μὲ τὸν ἀποθανόντα δικαιοῦχον; Ἐφ’ ὅσον δὲν γνωρίζομεν τὶ λέγει ὁ Γερμανικὸς Ἀστικὸς Κῶδιξ, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ περιγράψωμεν τοὺς κληρονόμους ἢ νὰ διαγράψωμεν τὴν παράγραφον 2. Προτείνω, συνεπῶς, νὰ περιορίσωμεν τοὺς κληρονόμους εἰς τὰς χήρας, εἰς τοὺς ἀνιόντας ἢ τοὺς κατιόντας, εἰς τοὺς ἀναγκαίους δηλαδὴ μόνον κληρονόμους.

§61Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡμεῖς ὑπεστηρίξαμεν, ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ τῆς περιουσίας ἐφ’ ὅσον ἀπέθανεν ὁ δικαιοῦχος νὰ δίδεται μόνον εἰς τὰς χήρας. Παρελληλίσαμε μάλιστα τὸ θέμα μὲ τὰς ἀποζημιώσεις τῶν θυμάτων τοῦ ναζισμοῦ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ὁμιλῶν μάλιστα ἐκτὸς θέματος κατηγόρησεν ὅλους τοὺς συναδέλφους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἰδιαιτέρως κατηγόρησε τὴν ἀριστεράν, ὅτι διὰ τῶν ὁμιλιῶν τῶν συναδέλφων τῆς παρατάξεώς μας εὗρον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκδηλώσουν τὴν ἐχθρότητά των πρὸς πάντα Γερμανόν. Ὁ κ. Ἀβέρωφ εὑρῆκε καὶ πάλιν τὴν εὐκαιρίαν νὰ λιβανίσῃ ποιητὰς καὶ φιλοσόφους τῶν Γερμανῶν, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ γνωρίζῃ, ὅτι εἰς τὸ Κράτος τῆς Ὁμοσπόνδου Δυτικῆς Γερμανίας ὑπηρετοῦν Γερμανοὶ Στρατηγοὶ ἐγκληματίαι πολέμου καὶ Δικασταί, οἱ ὁποῖοι ἐδίκασαν Ἰσραηλίτας τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τοὺς ἔστειλαν εἰς τὰ κρεματόρια.

§62Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ὁ κ. Ἡλιόπουλος, ὡμίλησε περὶ λιβανωτοῦ καὶ ὑμνολογίας Γερμανῶν ποιητῶν. Ὁμολογῶ, ὅτι εἰδικῶς ἀπόψε, ἡ ἐπιθυμία μου ἦτο νὰ ὑμνήσω Ἕλληνας ποιητάς, εἰς ἄλλον τομέα ἀρίστης δράσεως, τοῦ ὁποίου ἔχω τὴν τιμὴν νὰ προΐσταμαι. Πράγματι ἔργον τοῦ ποιητοῦ τούτου παίζεται ἀπόψε ἀπὸ τῆς σκηνῆς τοῦ Θεάτρου. Ἀλλά, δυστυχῶς, οἱ κ. συνάδελφοι, δὲν μὲ ἀφήνουν νὰ μεταβῶ εἰς τὰς 8.30′ καὶ νὰ λιβανίσω τὸν ἰδικόν μας διαπρεπῆ ποιητήν, ἀναγκαζόμενος νὰ ἀπαντῶ εἰς τὰς ἀβασίμους κατηγορίας, ὅτι ἐπιθυμῶ νὰ λιβανίσω ξένους ποιητάς. Δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ. Ἔχετε κάμει λάθος εἰς τὴν διεύθυνσιν. Οὔτε συνηθίζω νὰ παρασύρω τὴν συζήτησιν ἐκτὸς θέματος. Σεῖς καὶ χθὲς καὶ σήμερον ἠγείρατε ἐπιμόνως θέμα ἀνεπαρκῶν, μικρῶν ἀποζημιώσεων τοῦ ναζισμοῦ καὶ ἦτο καθῆκον μου νὰ σᾶς ἀπαντήσω. Ὡς πρὸς τὸ ἄλλο θέμα, τὸ μόνον οὐσιαστικὸν τὸ ὁποῖον εἴπατε, νομίζω, ὅτι μὲ φέρετε εἰς πολὺ δύσκολον θέσιν, δηλαδὴ διότι πρὸ μηνῶν δὲν εἶχον τὴν διάταξιν αὐτὴν καὶ τὴν ἔχω τώρα σᾶς λέγω, ὅτι δὲν ἐπιέσθην ἀπὸ κανένα. Ἀλλὰ ἁπλῶς ἐπληροφορήθην ἔκτοτε, ὅτι μερικοὶ τῶν δικαιούχων ἔχουν ἀποθάνει, καὶ δὲν θὰ ἤθελα νὰ κοροϊδεύσω κανένα. Δὲν θὰ ἤθελα νὰ εἴπω εἰς τοὺς Γερμανούς, ὅτι κάμνω τὴν χειρονομίαν αὐτήν, ἀλλὰ τὴν νοθεύω, διότι ἐπειδὴ ἀπέθανον κάμποσοι, αὐτοὶ δὲν πρόκειται νὰ πάρουν ἀποζημίωσιν. Περὶ αὐτοῦ ἁπλούστατα πρόκειται. Διότι ἡμεῖς πολιτευόμεθα καθαρῶς καὶ ἐντίμως. Ὡς πρὸς τὸ ἄλλο θέμα, πράγματι, δὲν εἶμαι πρόχειρος νὰ σᾶς εἴπω τὶ λέγει ὁ Γερμανικὸς Κῶδιξ. Νομίζω, ὅτι θὰ ἠμποροῦσα νὰ ἀπαντήσω αὔριον. Νέος συνάδελφος, ὁ ὁποῖος ἐσπούδασε εἰς τὴν Γερμανίαν μοῦ εἶπεν, ὁ Γερμανικὸς Κῶδιξ εἶναι ἀκριβῶς ὁ ἴδιος μὲ τὸν ἰδικόν μας. Ἀλλ’ ἀνεξαρτήτως αὐτοῦ, πρόκειται περὶ θέματος ἐπὶ τοῦ ὁποίου δὲν ἠμπορῶ νὰ σᾶς παράσχω ἐξηγήσεις τὴν στιγμὴν αὐτήν. Ἡ κληρονομικὴ ἔννοια εἶναι μία ἔννοια νομική. Δὲν τὴν καθορίζω ἐγώ. Ἡ ἔννοια αὐτὴ ἀκολουθεῖ τὸ δίκαιον τῆς ἰθαγενείας. Καὶ δὲν θέλω νὰ κοροϊδεύω τοὺς Γερμανοὺς καὶ νὰ τοὺς εἴπω, ὅτι σᾶς ἀναγνωρίζω τὴν κληρονομικὴν ἔννοιαν, ἀλλὰ κατὰ τὸ ἰδικόν μας δίκαιον καὶ ὄχι τὸ ἰδικόν σας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν θὰ ἤθελα τὴν στιγμὴν αὐτὴν ποὺ ἔστω καὶ ἀργοπορημένος, θὰ ἤθελα νὰ μεταβῶ ὅσον τὸ δυνατὸν ταχύτερον ν’ ἀκούσω τὸν λαμπρὸν Ἕλληνα ποιητὴν εἰς τὸ Βασιλικὸν Θέατρον, νὰ ἐπεκτείνω τὴν συζήτησιν ἐπ’ αὐτοῦ καὶ δηλῶ, ὅτι δὲν θὰ δεχθῶ τὴν τροπολογίαν. Παρακαλῶ δέ, τὸν κ. Πρόεδρον, ἐξαντληθείσης τῆς συζητήσεως νὰ προχωρήσωμεν.

§63Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὸ ὀρθότερον ἦτο ἡ διάταξις αὐτὴ νὰ εἶχε συμπεριληφθῆ καὶ εἰς τὸ παλαιὸν σχέδιον Ν. Δ)τος.

§64Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ παράγραφος 1 παρὰ τὴν ἑρμηνευτικὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ θὰ ἐρρυθμίζετο ἐπαρκέστερον, ἐὰν διετυποῦτο «ὅσοι εἶχον τὸ δικαίωμα κατὰ τὸ 1954». Ὅσον ἀφορᾷ τὴν παράγραφον 2, δὲν γίνεται παρέμβασις εἰς τὰ οἰκογενειακὰ τῶν Γερμανῶν, ἀλλὰ τὸ δικαίωμα θὰ πρέπει νὰ φθάνῃ, ὅπως ὑπεστήριξεν ὁ κ. Ἡλιόπουλος μέχρι τῶν ἀναγκαίων κληρονόμων. Περαιτέρω, ὑπάρχει τὸ θέμα τῶν Ἑλληνίδων συζύγων Γερμανῶν καὶ πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ δώσῃ μίαν συγκεκριμένην ἀπάντησιν. Πρόκειται περὶ τῶν τυπογραφικῶν ἐπιχειρήσεων Μάϊζνερ Καργαδούρη, καὶ πρέπει νὰ διευκρινισθῇ ἐὰν ἡ Ἑλληνὶς σύζυγος τοῦ Μάϊζνερ περιλαμβάνεται μεταξὺ τῶν δικαιούχων.

§65Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητῶμεν ἄρθρα καὶ νὰ θέλετε νὰ εἶμαι ἐνήμερος ἐφ’ ὅλων τῶν εἰδικῶν περιπτώσεων. Δεύτερον, χωρὶς καμμίαν προετοιμασίαν, ἠμπορῶ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, ἐνθυμοῦμαι ἀπὸ τὰ παιδικά μου χρόνια τὴν ἐπιχείρησιν Μάϊζνερ ἐν Ἀθήναις καὶ ἐὰν ἐπίσης δὲν ἀπατῶμαι, ὑποστηρίζω, ὅτι εὑρίσκεται ἐδῶ, ἀπὸ τὸν καιρὸν τοῦ Ὄθωνος. Δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν νὰ μᾶς λέγητε, ὅτι ἐνδέχεται νὰ εἶναι περίπτωσις Ἑλληνίδος, νυμφευθείσης Γερμανόν. Ἡ ἐπιχείρησις αὐτὴ βεβαίως ὑπερβαίνει τὸ ποσὸν τῶν 300.000, εἶναι ἐπιχείρησις ἑκατομμυρίων δραχμῶν, δηλαδὴ ἀπὸ τὰς περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι σαφῶς ἐξαιροῦνται. Δι’ αὐτό, παρακαλῶ, ἀφήσατέ με νὰ ἀκούσω μερικοὺς καλοὺς στίχους τοῦ Μάτσα καὶ μὴ συζητοῦμεν ἄνευ λόγου.

§66Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Προτιμᾶτε τὸ θέατρον ἀπὸ τὴν Βουλήν;

§67Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Νὰ διακόψωμεν, κ. Πρόεδρε. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πιεζώμεθα διὰ νὰ πάῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς εἰς τὸ θέατρον.

§68Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἐνοχλεῖσθε καὶ ἀπὸ ἕνα χαριτολόγημα;

§69Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Τὸ πρᾶγμα ἔχει σημασίαν, διότι εἰς βάρος τοῦ τελευταίου τοῦ Μάϊζνερ ἐσχηματίσθη δικογραφία μὲ τὴν κατηγορίαν, ὅτι εἶναι ἐγκληματίας πολέμου. Περαιτέρω, κ. Πρόεδρε, θέλω νὰ παρατηρήσω, ὅτι ἡ ἐπιμονὴ τῆς Κυβερνήσεως νὰ μὴ θέλῃ νὰ παραδεχθῇ παράτασιν τῆς προθεσμίας διὰ τὴν ὑποβολὴν δικαιολογητικῶν παρὰ τῶν θυμάτων ναζισμοῦ, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι τὸ ποσὸν διὰ τὰς ἀποζημιώσεις εἶναι μικρὸν καὶ μόλις θὰ ἐπαρκέσῃ νὰ ἱκανοποιηθοῦν εἰς ποσοστὸν 45% ἐπὶ τοῦ ἐκδικασθέντος ποσοῦ τῆς ἀποζημιώσεως διὰ τοὺς ὑποβαλόντας ἐμπροθέσμως αἰτήσεις. Ὡς πρὸς τὰ περὶ νέας Γερμανίας, ὑπενθυμίζω, ὅτι πρὸ μηνὸς εἰς τὸ Βερολῖνον, ἔγινε δίκη διὰ νὰ δικάσῃ ὀργάνωσιν θυμάτων τοῦ ναζισμοῦ εἰς τὴν Δ. Γερμανίαν. Ἀπεκαλύφθη, ὅτι ὁ πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου, ἦτο ἐγκληματίας πολέμου καὶ ἡ δίκη, ἐματαιώθη ὑπὸ τὴν κατακραυγὴν τῆς δημοσίας γνώμης.

§70Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἀπόδειξις τοῦ κλίματος ποὺ ἐπικρατεῖ εἶναι, ὅτι μόλις ἐγένετο ἡ ἀνακάλυψις ἐματαιώθη ἡ δίκη, ὡς καὶ σεῖς ὁμολογεῖτε.

§71Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὄχι, κ. Ὑπουργέ, τὸ συμπέρασμα εἶναι μᾶλλον, ὅτι εἰς τὸ καθεστὼς Ἀντενάουερ συμβαίνει, ὥστε ἐγκληματίαι πολέμου νὰ τοποθετοῦνται νὰ δικάσουν ὑποθέσεις τῶν θυμάτων ναζισμοῦ. Ὅτι ἐπίσης, ὑπάρχουν περιπτώσεις ὑπουργοποιήσεων, ὡς ἐκείνη τοῦ διαβοήτου Ὀμπερλάντερ. Δι’ αὐτό, θὰ πρέπει ἀντὶ νὰ ὁμιλῆτε καθ’ ὃν τρόπον ὡμιλήσατε διὰ τὴν Δυτ. Γερμανίαν, νὰ εἴχατε σιωπήσει.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 1 ὡς ἔχει;

§73ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 1 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἔχει. Ἄρθρον 2. Ὁ κ. Π. Λυκουρέζος, ἔχει τὸν λόγον.

§75Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐζήτησα τὸν λόγον, διότι ἐπιθυμῶ νὰ ἐρωτήσω τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, ἂν ἡ Κυβέρνησις σκέπτεται νὰ παρατείνῃ τὴν προθεσμίαν ὑποβολῆς αἰτήσεων, διὰ τὰ θύματα τοῦ Ναζισμοῦ. Εἶναι γνωστόν, κ. Ὑπουργέ, ὅτι πολλοὶ ἐκ τῶν δικαιούχων δὲν ἠδυνήθησαν ἐγκαίρως νὰ συγκεντρώσουν τὰ ἀπαιτούμενα στοιχεῖα καὶ νὰ ὑποβάλουν ἐμπροθέσμως τὰς αἰτήσεις των. Δι’ αὐτὸ συνηγορῶ ὑπὲρ τῆς χορηγήσεως νέας προθεσμίας καί παρακαλῶ νὰ δηλώσητε πρὸς τὴν Βουλήν, ἂν σκέπεται ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ παράτασιν τῆς προθεσμίας, διὰ νὰ ὑποβάλουν οἱ ἐνδιαφερόμενοι αἰτήσεις σύμφωνα μὲ τὸν νόμον.

§76Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κάμνω τὴν ἐξαίρεσιν, τὴν ὁποίαν κάμνω, διὰ τὸν κ. Λυκουρέζον, ὅστις ἐξῆλθε τοῦ θέματος, καὶ θὰ τοῦ δώσω μίαν ἀπάντησιν. Λέγω, ὅτι ἐδόθη μία παράτασις διὰ πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὁποία πρᾶξις θὰ κατατεθῇ ἐντὸς τῶν ἡμερῶν εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς κύρωσιν. Δὲν γνωρίζω, διότι δὲν ἔχω συζητήσει ἂν πρόκειται νὰ δοθῇ καὶ νέα παράτασις.

§77Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὴν πρᾶξιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου νὰ τὴν κυρώσωμεν σήμερον, διότι ὑπάρχουν χιλιάδες ἐκκρεμῶν αἰτήσεων εἰς τὰ Πρωτοδικεῖα.

§78Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Δὲν εἶναι αὐτὸ δυνατὸν ἀπὸ πλευρᾶς νομοτεχνικῆς. Πρέπει νὰ κατατεθῇ σχετικὸν νομοσχέδιον προβλέπον τὴν κύρωσιν.

§79Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Δὲν χρειάζεται νομοσχέδιον. Δυνάμεθα μὲ προσθήκην σχετικῆς τροπολογίας, ἡ ὁποία νὰ ἀποτελέσῃ ἴδιον ἄρθρον, νὰ εἴπωμεν, ὅτι κυροῦται ἀφ’ ἧς ἐξεδόθη ἡ ἐν λόγῳ πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου.

§80Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Δὲν ἔχω ἀντίρρησιν.

§81Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Περαιτέρω, κ. Ὑπουργέ, ὡς πρὸς τὸ δικαίωμα τῆς ἐξαγορᾶς, πρέπει νὰ ἐπαναλάβῃ, ὁ κ. Ὑπουργός, τὴν ἑρμηνείαν καὶ διὰ τὸ ἄρθρον 2 ποὺ ἔκαμεν εἰς τὸ ἄρθρον 1, ὅτι δηλαδὴ δικαιούμενα πρόσωπα δι’ ἐξαγορὰν περιουσίας εἶναι ἐκεῖνα ποὺ ἐδικαιοῦντο τὸ 1954 βάσει τοῦ

Ν. Δ. 2913)54.

§82Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Τὸ ἐπαναλαμβάνω.

§83Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐνῷ τὸ ἄρθρον 1 ἀναφέρεται εἰς φυσικὰ πρόσωπα μὴ ὑποβαλόντα αἰτήσεις τὸ ἄρθρον 2 ἀναφέρεται καὶ εἰς νομικὰ πρόσωπα. Ἀλλὰ πρόκειται περὶ θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἐλύθησαν μὲ τὸν νόμον 2913)1954, ἐξεδόθησαν αἱ σχετικαὶ ἀποφάσεις, ἀλλὰ δὲν ὑπεβλήθησαν δηλώσεις ἀποδοχῆς ἐκ μέρους τῶν δικαιούχων καὶ δὲν κατεβλήθη, ἑπομένως, τὸ τίμημα. Δὲν δύναμαι νὰ ἀντιληφθῶ, διατὶ πρέπει νὰ εἴμεθα τόσον γενναιόδωροι εἰς περιπτώσεις, ὅπου ἡ Ἑλλὰς παρέσχεν τὴν εὐκαιρίαν ἱκανοποιήσεώς των καὶ οἱ ἴδιοι ἐξ ἰδίας ὑπαιτιότητος δὲν εἰσέπραξαν τὰς ἀποζημιώσεις των. Πέραν αὐτοῦ, δὲν διευκρινίζεται μὲ ποίαν τιμὴν θὰ γίνῃ ἡ ἐξαγορά. Θὰ εἰσπράξουν βάσει τῆς τιμῆς, ποὺ ὁρίζει ἡ παλαιὰ ἀπόφασις, ἢ θὰ ὑπάρξῃ νέα ἀπόφασις καθορίζουσα τὴν τιμήν; Ἐπ’ αὐτῶν πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν.

§84Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρεκλήθη ἐπιμόνως ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ἀπὸ τὸν κ. Ζορμπᾶν καὶ ἀπὸ τὸν κ. Λυκουρέζον, ὅπως ἀποδεχθῇ δι’ αὐτοτελοῦς διατάξεως τὴν κύρωσιν τῆς πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τὴν προβλέπουσαν τὴν παράτασιν τῆς προθεσμίας καὶ ἐξήρτησε τὴν ἀποδοχὴν τῆς παρακλήσεως ἀπὸ τὴν γνώμην τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Σᾶς ἀναφέρω, ὅτι εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον Ἀθηνῶν, ἐκκρεμεῖ ἡ ἔκδοσις ἀποφάσεως ἐπὶ ἑκατοντάδων ὑποθέσεων λόγῳ μὴ κυρώσεως τῆς σχετικῆς πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Καὶ εἰς τὰ ἐπαρχιακὰ Πρωτοδικεῖα ὑφίστανται ἐκκρεμεῖς ὑποθέσεις. Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ἔχουν κατατεθῆ καὶ σχετικαὶ ἐρωτήσεις εἰς τὴν Βουλήν. Ἀλλὰ πέραν τοῦ αἰτήματος τῆς παρατάσεως τῶν προθεσμιῶν προστίθεται καὶ τὸ αἴτημα περὶ κυρώσεως σήμερον τῆς πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, διότι ἐὰν ἀκολουθήσῃ ἡ ψήφισις τῆς πράξεως αὐτῆς κατὰ τὴν διαδικασίαν τοῦ αὐτοτελοῦς νομοσχεδίου, θὰ ἀπαιτηθῇ πολὺς χρόνος κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἐξακολουθοῦν οἱ δικαιοῦχοι ἀποζημιώσεως νὰ ταλαιπωροῦνται. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν ὅπως δεχθῇ καὶ συμπεριληφθῇ εἰς τὸ συζητούμενον σχέδιον νόμου, ὡς ἴδιον ἄρθρον ἡ σχετικὴ πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου.

§85Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, συζητοῦμεν ἐπὶ θέματος ἐντελῶς ξένου πρὸς τὸ νομοσχέδιον. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω, ὅτι πρὸ ὀλίγου εἰδοποιήθην ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, τὸ ὁποῖον συμφωνεῖ ἀπολύτως καὶ μοὶ ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ ἔχῃ τὸ νομοσχέδιον ἕτοιμον τὴν Δευτέραν. Δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς ἐμὲ νὰ αἰφνιδιάσω τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, τὸ ὁποῖον εἶναι καθ’ ὕλην ἁρμόδιον καὶ νὰ εἴπω, ὅτι διὰ μιᾶς ὑπεκφυγῆς καταρτίζω ἐγὼ τὸ νομοσχέδιον, διὰ τὸ ὁποῖον μοὶ εἶπε, ὅτι θὰ εἶναι ἕτοιμον τὴν Δευτέραν.

§86Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπάρχει συνάφεια μεταξὺ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου καὶ τῆς περὶ ἧς ὁ λόγος πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Ἄλλως τε καὶ τὸ νομοθέτημα περὶ ἀποζημιώσεως τῶν θυμάτων τοῦ Ναζισμοῦ τὸ εἴχατε ὑπογράψει καὶ σεῖς.

§87Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Βεβαίως. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ ὑπογράψω. Ἀλλὰ θὰ παρεκάλουν νὰ μὴ περιληφθῇ εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον.

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἠλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§89Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, αὐτὸ ἤθελον νὰ τονίσω καὶ ἐγώ, τὴν ἀνάγκην τῆς κυρώσεως τῆς πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Μετὰ τὴν δήλωσιν, ὅμως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε.

§90Θ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔχει δηλώσει, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ καταθέσῃ σχέδιον νόμου διὰ τὴν παράτασιν τῆς προθεσμίας διὰ τὴν ὑποβολὴν δικαιολογητικῶν τῶν δικαιούχων ἀποζημιώσεως θυμάτων τοῦ Ναζισμοῦ, ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τῆς Βουλῆς, ὅπως εἰς τὸ κατατεθησόμενον νομοσχέδιον προβλεφθῇ διάταξις περὶ τοῦ ποῖος εἶναι ὁ τελικῶς κρίνων ἐπὶ τῶν δικαιούχων ἀποζημιώσεως, διότι .....

§91Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητήσωμεν ἀπόψε ἐπὶ θεμάτων ἀσχέτων πρὸς τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον. Κύριε συνάδελφε, ἐλᾶτε εἰς τὸ Ὑπουργεῖον νὰ ἀναπτύξητε τὰς ἀπόψεις σας ἢ ἀφήσατε, ὅταν θὰ ἔλθῃ τὸ σχετικὸν νομοσχέδιον νὰ τὰς ἀναπτύξητε ἐνώπιον τῆς Βουλῆς.

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 2, ὡς ἔχει;

§93ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 2 ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 3. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§95Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 3 ἔχει ἀνάγκην διευκρινίσεως. Λέγει τὸ ἄρθρον 3: «Ὡς πρὸς περιουσιακὰ στοιχεῖα ἢ ὁμάδας περιουσίας τῶν ὁποίων ἡ ἀξία κατὰ τὴν 1ην Ἰανουαρίου 1950 ὑπερέβαινον τὰς 300.000 σημερινῶν δραχμῶν....». Ὡς πρὸς τὸν ὑπολογισμὸν φρονῶ, ὅτι χρειάζεται κάποια διευκρίνισις. Αἱ 300.000 δραχμαὶ εἶχον ἀγοραστικὴν ἀξίαν διπλασίαν τοὐλάχιστον τῆς σημερινῆς. Μὲ 300.000 δραχμὰς σημερινὰς δὲν ἀγοράζομεν ἀκίνητον τὸ ὁποῖον θὰ ἠγοράζαμεν μὲ αὐτὸ τὸ ποσὸν τὸ 1950.

§96Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἡ διάταξις ἀναφέρεται εἰς τὸ 1950, διότι τότε ἐτέθη τὸ πρῶτον ζήτημα. Θὰ ληφθῇ ὅμως ὑπ’ ὄψιν ἡ ἀξία τῶν 300.000 σημερινῶν δραχμῶν.

§97Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐπαναλαμβάνω. Τὸ 1950 μὲ 300.000 σημερινὰς δραχμὰς θὰ ἠγοράζαμεν ἀκίνητον διπλασίας ἢ καὶ μεγαλυτέρας ἐκτάσεως ἀπ’ ὅ,τι ἀγοράζομεν σήμερον. Πῶς θὰ γίνῃ ἡ σύγκρισις;

§98Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἡ νομισματικὴ μονὰς ἐν Ἑλλάδι εἶναι ἡ δραχμὴ καὶ ὄχι ὁ πῆχυς.

§99Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Σήμερον θὰ κάμωμεν τὴν ἐκτίμησιν βάσει τῆς σημερινῆς ἀξίας τῶν περιουσιακῶν στοιχείων;

§100Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς τὸ ἄρθρον τοῦ νόμου ποὺ προβλέπει τὰς ἐξαιρέσεις, ὑποβάλομεν πρότασιν, ὅτι δὲν θὰ ἔχουν ἰσχὺν αἱ προθεσμίαι, προκειμένου περὶ προσώπων διωκομένων ὡς ἐγκληματιῶν πολέμου. Διότι εἶναι ἐνδεχόμενον πρόσωπα τὰ ὁποῖα διώκονται ὡς ἐγκληματίαι πολέμου, αὔριον νὰ καταδικασθοῦν. Νομίζω, ὅτι τὸ ἐθνικὸν αἴσθημα δὲν θέλει νὰ δώσῃ δωρεὰν εἰς τοιαῦτα πρόσωπα.

§101Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν δύναμαι νὰ ἐννοήσω διατὶ τίθενται δύο προθεσμίαι. Ἡ προθεσμία τῆς 1.1.1950 καὶ ἡ σημερινή. Τὶ νόημα ἔχουν αἱ δύο αὐταὶ προθεσμίαι; Διατὶ νὰ μὴ τεθῇ, ὅτι τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα θὰ κριθοῦν μὲ τὴν σημερινήν των ἀξίαν;

§102Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Τότε πρωτοηγέρθη τὸ ζήτημα, ἀλλὰ πέρνομεν τὴν σημερινὴν ἀξίαν.

§103Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἡ καταβολὴ ὅμως τῆς ἀποζημιώσεως γίνεται σήμερον.

§104Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται περὶ καταβολῆς ἀποζημιώσεως, ἀλλὰ περὶ ἐπιστροφῆς περιουσιῶν. Ἐπειδὴ τὸ θέμα ἠγέρθη τὸ πρῶτον τὸ 1950 καὶ σχετικὸς νόμος ἐγένετο τὸ 1954, ἐλήφθη ὡς βάσις τὸ 1950, ἀλλὰ θέτομεν ὡς ὅριον τὰς 300.000 σημερινὰς δραχμάς, ἄνω τῶν ὁποίων δὲν ἔχουν ἐφαρμογὴν αἱ διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου.

§105Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ δημιουργηθοῦν δυσχέρειαι, δι’ αὐτὸ ὀρθότερον θὰ εἶναι νὰ ὁρίζωμεν, ὅτι ἡ ἐκτίμησις θὰ γίνῃ βάσει τῆς σημερινῆς ἀξίας τῶν περιουσιακῶν στοιχείων.

§106Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Τὸ λέγομεν.

§107Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἀπορῶ, κ. Πρόεδρε, διατὶ οἱ κύριοι συνάδελφοι θέλουν νὰ δημιουργήσουν νομισματικὸν ζήτημα. Σήμερον ἔχομεν αὐτὴν τὴν δραχμὴν καὶ ὅταν θὰ ψηφισθῇ ὁ νόμος αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ δραχμή.

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπεβλήθη τροπολογία κατὰ τὴν ὁποίαν τῆς ἐπιστροφῆς τῶν περιουσιῶν των νὰ μὴ δικαιοῦνται οἱ καταδικασθέντες ὡς δοσίλογοι ὡς καὶ οἱ ἁπλῶς διωκόμενοι.

§109Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Μὲ βεβαιώνει ἡ ὑπηρεσία, ὅτι ἀπὸ τὸν ἔλεγχον τοῦ φακέλου προκύπτει, ὅτι οὐδεὶς δοσίλογος εἴτε καταδικασθεὶς εἴτε καταδιωκόμενος ὑπάρχει. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θὰ προσκομίσω καὶ ἕνα τοιοῦτον νομοσχέδιον νὰ μὴ τεθῇ μία τοιαύτη διάταξις. Ἀρκεσθεῖτε εἰς τὴν δήλωσιν τὴν ὁποίαν κάμνω, ὅτι ἡ ψήφισις τοῦ ἄρθρου γίνεται ὑπὸ τὴν αἵρεσιν, ὅτι οἱ δικαιοῦχοι δὲν θὰ ἔχουν καταδικασθῆ ἢ δὲν θὰ διώκωνται ὡς δοσίλογοι.

§110Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ κανεὶς τὶ θὰ γίνῃ;

§111Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Ἐὰν ὑπάρχῃ θὰ ἐξαιρεθῇ.

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 3 ὡς ἔχει;

§113ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§114ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 3 ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 4, ὁ κ. Σ. Ἠλιόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§115Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Διὰ τοῦ ἄρθρου τούτου, ὁρίζεται Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον κρίσεως περὶ τῆς ἀξίας τῶν περιουσιῶν, αἱ ὁποῖαι πρόκειται νὰ ἐπιστραφοῦν. Καὶ ὡς τοιοῦτον Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον κρίσεως ὁρίζεται τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον. Δὲν δύναμαι, κ. Πρόεδρε, νὰ ἀντιληφθῶ βάσει ποίων στοιχείων θὰ κρίνῃ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον διὰ νὰ μεταβάλῃ ἐπί τινος περιπτώσεως τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐπὶ τῇ προσφυγῇ τοῦ ἐνδιαφερομένου. Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ ἀποφασίσῃ βάσει τῆς γνωματεύσεως ἁρμοδίας Ἐπιτροπῆς. Πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον νὰ μεταβάλῃ τὴν ἀπόφασιν αὐτήν; Μὲ ποῖα στοιχεῖα θὰ κρίνῃ; Μέχρι σήμερον εἰς τὴν κειμένην νομοθεσίαν δὲν ὑπάρχει ἀνάλογος διάταξις. Πάντοτε εἰς αὐτὰς τὰς περιπτώσεις ἀποφασίζει τελεσιδίκως ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Ἀκόμη, νομίζω, ὅτι μὲ τὴν διάταξιν αὐτὴν καθιεροῦμεν καὶ ἀνισότητα μεταξὺ αὐτῶν τούτων τῶν Γερμανῶν. Οἱ μέχρι σήμερον ἀσκήσαντες τὸ δικαίωμα αὐτό, δὲν ἐδικαιοῦντο νὰ προσφύγουν εἰς Δευτεροβάθμιον Δικαστήριον κρίσεως. Οἱ 23 ἐκλεκτοὶ τοὺς ὁποίους ἀφορᾷ κατὰ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον, δικαιοῦνται νὰ προσφύγουν κατὰ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, νομίζω, ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ διαγραφῇ.

§116ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§117Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ συμφωνῶ μὲ τὴν ἄποψιν, τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν ὁ κ. Ἠλιόπουλος, διότι ἐδῶ θὰ δημιουργηθοῦν καὶ παρεξηγήσεις, θὰ θεωρηθῇ, δηλαδή, ὅτι τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, δὲν λέγω τὸ σημερινόν, δὲν γνωρίζω ποῖον Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, θὰ εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ κάμῃ τὴν κρίσιν, ἀλλὰ ἐὰν εἶσθε σεῖς, κ. Ὑπουργέ, εἶναι τὸ χειρότερον διὰ σᾶς, διότι φθάνουν τόσα σκάνδαλα, τὰ ὁποῖα ἔχουν δημιουργηθῆ εἰς βάρος τῆς Κυβερνήσεώς σας, νὰ μὴ δημιουργηθῇ καὶ αὐτὸ καὶ νὰ εἴπουν, ὅτι κἄποιος ἀπὸ σᾶς ἐχαρίσθη εἰς τοὺς ἐνδιαφερομένους. Ἀρκεῖ ὅτι τὸ νομοσχέδιον, ὡς γίνεται, εἶναι νομοσχέδιον χαριστικόν, μὴ προχωρήσετε περαιτέρω καὶ δώσετε τροφὴν εἰς τὸν λαουτζίκον νὰ εἴπῃ, ὅτι αἱ ἀποζημιώσεις αὐταὶ ἐδόθησαν χαριστικῶς. Πάντως εἶναι ἀνάγκη ἡ κρίσις τοῦ καθορισμοῦ τοῦ ποσοῦ τῶν ἀποζημιώσεων αὐτῶν καὶ δι’ ὅλας τὰς περιπτώσεις πρέπει νὰ γίνεται ἀπὸ μίαν εἰδικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ βάσει τῆς ἰσχυούσης μέχρι τοῦδε σχετικῆς διατάξεως, ἄλλως δὲν θὰ ἀποφύγετε τὸν κίνδυνον τῆς διαβολῆς καὶ τὸν κίνδυνον τῶν σχολίων, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ὀλίγον τι εὔκολος διὰ τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἰδικήν σας, διότι ἔχει παράσχει πολλὰς εὐκαιρίας.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Περρωτῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§119Α. ΠΕΡΡΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει ἀντίρρησις διὰ τὴν ἐπικύρωσιν τῶν πρακτικῶν;

§121Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μίαν διόρθωσιν.

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§123Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ παρατήρησις τοῦ συναδέλφου κ. Ἡλιοπούλου, νομίζω, ὅτι προστατεύει τὸ ἀδιάβλητον τοῦ νομοθετήματος καὶ θὰ ἔλεγα καὶ τὸ ἀδιάβλητον τῆς Κυβερνήσεως ἀκόμη. Διότι τὰ θέματα αὐτὰ ἐρρυθμίζοντο μέχρι τοῦδε βάσει τῆς κρίσεως τῶν ἁρμοδίων Ἐπιτροπῶν καὶ τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ. Τί συμβαίνει τώρα ὥστε νὰ χρειάζεται εἰς δεύτερον βαθμὸν ἡ παρέμβασις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου διὰ τὸ ἐνδεχόμενον αὐξήσεως τοῦ ὕψους τῶν ἀποζημιώσεων; Πότε καὶ εἰς ποίαν περίπτωσιν, προκειμένου περὶ ἰδιωτικῶν συμφερόντων ἐλαχίστου ἀριθμοῦ ἰδιωτῶν, παρεμβαίνει τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον καὶ ἀποφασίζει περὶ αὐξήσεως τῆς ἀποζημιώσεως; Εἶναι καταπληκτικὴ περίπτωσις, κ. Ὑπουργέ, εἶναι πρωτοφανὴς καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον διαβλητή. Θὰ ἔλεγα, ὅτι, ἐφ’ ὅσον μέχρι τοῦδε οἱ ἴδιοι οἱ δικαιοῦχοι, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν μίαν μᾶζαν δικαιούχων ἀνώνυμον, δι’ ἡμᾶς, εἶχον ἀρκεσθῆ εἰς τὰς κρίσεις τῶν Ἐπιτροπῶν καὶ τὴν γενικὴν κρίσιν τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ, φαίνεται, ὅτι αὐτὰ τὰ 23 πρόσωπα, περὶ τῶν ὁποίων πολλὰ μᾶς εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀλλὰ δὲν μᾶς εἶπε ποῖα εἶναι, φαίνεται, ὅτι ἔχουν μίαν ἐντελῶς ἰδιαιτέραν ἐπιρροήν, ὥστε δὲν ἀρκοῦνται εἰς τὰς κρίσεις τῶν Ἐπιτροπῶν καὶ τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐντελῶς ὑπηρεσιακοὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, ἀλλὰ θέλουν νὰ ἔχουν ὑπεύθυνον τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον. Δηλαδή, θέτουν τὸ ζήτημα ἐπὶ ἐντελῶς πολιτικωτάτης βάσεως, ὅτι, κύριοι, προσέξατε ὡς Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, θὰ κρίνετε τὰ συμφέροντα αὐτῶν τῶν 23 προσώπων. Ἐάν, κ. Ὑπουργέ, δὲν ἔχουν τὰ πράγματα ὅπως τὰ ὑπαινίσσομαι, καὶ εὔχομαι νὰ μὴ ἔχουν ἔτσι, τότε δὲν ἔχετε καὶ σεῖς λόγον νὰ ἐπιμείνητε εἰς τὸ νὰ παραμείνῃ ἡ διάταξις ὡς ἔχει καὶ πρέπει νὰ δεχθῆτε τὴν διατύπωσιν, τὴν ὁποίαν ἔκανεν ὁ συνάδελφος κ. Ἡλιόπουλος καὶ νομίζω καὶ ἄλλοι συνάδελφοι. Δὲν εἶναι καὶ εὐπρεπὲς νὰ ρυθμίζωμεν τὴν τύχην τῆς περιουσίας 23 Γερμανῶν ὑπηκόων καὶ πρέπει ἀφοῦ ἀποφανθοῦν αἱ Ἐπιτροπαὶ καὶ ἀφοῦ ἐπὶ τῆς κρίσεως τῶν Ἐπιτροπῶν ὑπάρχει καὶ γνώμη τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ νὰ ὑπάρξῃ καὶ ἀπόφασις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τοῦ σημερινοῦ. Λέγει ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι μέχρις ὅτου λήξῃ τὸ ὅλον θέμα, θὰ εἶναι τὸ σημερινὸν Ὑπουργικὸν Συμβούλιον. Τότε, κ. Πρόεδρε, εἶναι ἀκόμη περισσότερον διαβλητὴ ἡ διάταξις. Φαίνεται, ὅτι δὲν θέλουν νὰ δεσμεύσουν οἱ Γερμανοὶ οἱονδήποτε Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, ἀλλὰ θέλουν νὰ δεσμεύσουν τὸ σημερινὸν Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, διότι πιστεύουν, ὅτι τὸ σημερινὸν Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ὁπωσδήποτε, διὰ γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους λόγους, θὰ κρίνῃ εὐνοϊκώτατα, χαριστικώτατα τὰ συμφέροντα αὐτῶν τῶν 23 Γερμανῶν ὑπηκόων.

§124Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουρ. Ἐξωτερικῶν). Δηλαδή, παραδέχεται ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι αἱ ξέναι Κυβερνήσεις γνωρίζουν, ὅτι ἡμεῖς θὰ εἴμεθα ἐπὶ καιρὸν ἀκόμη Ὑπουργικὸν Συμβούλιον.

§125Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Εἶναι αἱ προβλέψεις τῶν Γερμανῶν.

§126Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουρ. Ἐξωτερικῶν). Θέλω νὰ εἴπω ἁπλούστατα, ὅτι ὁ κ. Ἐφραιμίδης ὑπηνίχθη τί ἤθελε νὰ εἴπῃ καὶ εἶπεν, ὅτι 23 Γερμανοὶ θέλουν νὰ μᾶς ἔχουν ἔτσι νὰ δικάσωμεν τὰ πράγματα. Δὲν εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι θέλουν, ἀλλὰ ἡμεῖς εἴμεθα ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θέλομεν, διότι ἐφ’ ὅσον κάμνωμεν ἕνα νομοσχέδιον χειρονομίας, θέλομεν νὰ ὑπάρχῃ μία δευτέρα βαθμὶς προσφυγῆς καὶ δευτέρα προσφυγὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἔναντι ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν χωρὶς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον. Ὡς πρὸς τὸ ὅτι εἶναι δυνατὸν διὰ τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου νὰ βγοῦν μερικοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πολὺ μεγαλυτέραν περιουσίαν, ὅτι εἰσέρχονται εἰς τὸ πλαφὸν αὐτὸ τῶν 300.000, παρατηρῶ ὅ,τι εἶπα πρίν, ὅτι γνωρίζομεν τὰς περιπτώσεις καὶ εἶπα, ὅτι ὑπάρχουν δύο πολὺ μεγάλαι, πέντε, αἱ ὁποῖαι ἤδη διετέθησαν καὶ ὑπάρχουν καὶ οἱ 23 αὐτοί. Δὲν ὑπάρχει εὐχέρεια ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ κάμνωμεν τίποτε, ἀλλὰ θέλομεν τυπικῶς νὰ ἔχωμεν δικαίωμα προσφυγῆς καὶ ἔναντι τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, δὲν ἠμπορεῖς νὰ προσφύγῃς παρὰ μόνον εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἀλλάξῃ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν.

§127ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Ἰωάννου, ἔχει τὸν λόγον.

§128Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Κατόπιν τῶν ὅσων εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, βεβαίως, δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε. Ἀλλὰ πάντως, εἶναι γεγονός, ὅτι ἀπὸ ὅσα ἤκουσα προηγουμένως ἀπὸ τοὺς κ. συναδέλφους, εἶχα τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι οἱ κ. συνάδελφοι δὲν ἔπραξαν καλῶς τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔκαμαν ὡρισμένους ὑπαινιγμούς, οἱ ὁποῖοι ἐστρέφοντο ἐναντίον τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τῆς Κυβερνήσεως τῆς σημερινῆς, ἐμμέσως ὅμως καὶ ἐναντίον τοῦ θεσμοῦ τῆς Δημοκρατίας. Εἶναι λυπηρὸν νὰ λέγωνται τοιαῦτα πράγματα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ μάλιστα ὅταν τὸ ἄρθρον 4 τοῦ παρόντος νομοσχεδίου εἶναι τόσον σαφές, ὅπως ἀνέφερε καὶ προηγουμένως ὁ κ. Ὑπουργός. Δηλαδή, ἀνέφερεν, ὅτι εἰς τὴν δευτεροβάθμιον Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι παρὰ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, πέραν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἑπομένως τῆς ὑπηρεσίας, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν παρὰ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον κατὰ δεύτερον λόγον νὰ κρίνῃ. Οἱ κ. συνάδελφοι, ἔκαμαν τοιούτους ὑπαινιγμούς, ὅπως εἶπα προηγουμένως, οἱ ὁποῖοι δὲν νομίζω, ὅτι τιμοῦν αὐτοὺς τοὺς ἰδίους καὶ ἐὰν κρίνουν ἐξ ἰδίων εἶναι ἄλλο θέμα, πάντως ὅμως, ἡμεῖς πιστεύομεν ἀπολύτως, ὅτι τὸ ἄρθρον 4 καλῶς ἔχει καὶ ἐκπληροῖ τὸν σκοπόν, διὰ τὸν ὁποῖον ἔχει διατυπωθῆ.

§129ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἠλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§130Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ προσθέσω ἀκόμη ὡρισμένας παρατηρήσεις, ἀρχίζων ἀπὸ τὴν τελευταίαν παρατήρησιν τοῦ συναδέλφου κ. Ἰωάννου. Πρῶτον, εἰς τὴν Ἑλληνικὴν νομοθεσίαν καὶ τὴν πρακτικήν, δὲν ὑπάρχει προηγούμενον, ὅπου ἀποφάσεις Ὑπουργῶν ἀναθεωροῦνται ἀπὸ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον. Ἐγὼ τοὐλάχιστον δὲν ἠξεύρω καμμίαν περίπτωσιν εἰς τὴν πρακτικὴν καὶ εἰς τὴν νομοθεσίαν μας, ὅπου ἀποφάσεις τοῦ Ὑπουργοῦ μὲ προσφυγὴν τοῦ ἐνδιαφερομένου μεταβάλλονται, ἀναθεωροῦνται μὲ ἀποφάσεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Αὐτὴ εἶναι μία παρατήρησις.

§131Δ. ΙΩΑΝΝΟΥ. Τὸ ἀπαγορεύει κανεὶς αὐτὸ τὸ πρᾶγμα;

§132Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ Δημοκρατία, κ. συνάδελφοι. Ἐὰν θέλετε νὰ ἐφαρμοσθοῦν δημοκρατικαὶ μέθοδοι, ἔπρεπε νὰ εἶναι ἄλλη ἡ ὁδὸς τῆς ρυθμίσεως τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, ἐκείνη ἡ ὁποία ἀκολουθεῖται εἰς πολλὰς παρομοίας περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀνακύπτουν. Τὸ δεύτερον θέμα, τὸ ὁποῖον ἀνεπτύχθη εἶναι, ἐπὶ τῇ βάσει ποίων στοιχείων τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον πρόκειται νὰ κρίνῃ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὴν δυνατότητα κατὰ νόμον νὰ κρίνῃ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐρευνήσῃ μία τεχνικὴ ἐπιτροπή. Τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ἐν τούτοις δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ κρίνῃ ἐπὶ τῇ βάσει ἄλλων στοιχείων εἰ μὴ μόνον τῶν ἰδίων. Ἕνα τρίτον θέμα εἶναι ὅτι τὴν δυσπιστίαν δὲν τὴν ἐξεδηλώσαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ αὐτὸ τοῦτο τὸ Γενικὸν Λογιστήριον. Λέγει τὸ Γενικὸν Λογιστήριον «προκαλεῖται μείωσις τῶν περιουσιακῶν...(ἀναγινώσκει)...». Δηλαδὴ ἐὰν τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον κρίνῃ ἀναγκαίαν τὴν μείωσιν τῆς τιμῆς, θὰ εἶναι κατὰ τῆς ἀντικειμενικῆς ἀξίας, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον σημαίνει ὅτι ἡ ἀντικειμενικὴ ἀξία εἶναι ἀκριβῶς ἐκείνη, τὴν ὁποίαν ἡ ἁρμοδία τεχνικὴ ἐπιτροπὴ θὰ ἔχῃ ὁρίσει.

§133ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§134Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος, κ. Ἰωάννου, θὰ ἠδύνατο νὰ μᾶς διδάξῃ τί σημαίνει Δημοκρατία καὶ κατὰ ποῖον τρόπον πρέπει νὰ ψηφίζωνται τὰ νομοθετήματα, ἐὰν εἶχε διαβάσει τὸ ἄρθρον 4 παρ. 1 τοῦ Ν.Δ. τοῦ 1954. Τὸ ἄρθρον ἐκεῖνο ὁρίζει εἰδικὴν ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία ἀποφαίνεται ἐπὶ τῆς ἀξίας. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον μεταβάλλεται εἰς Ἐφετεῖον καὶ καλεῖται νὰ προσδιορίσῃ αὐτὸ τὴν ἀξίαν, τὴν ὁποίαν μία τεχνικὴ ἁρμοδία ἐπιτροπὴ προσδιώρισεν. Εἶναι ἕνας πρωτότυπος καὶ πρωτοφανὴς τρόπος ἐφέσεως.

§135ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Γιαννόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§136Θ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ δύο ἡμέρας ἡ Βουλὴ ἀσχολεῖται μὲ 23 Γερμανοὺς καὶ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα προβλέπει μάλιστα καὶ εἰδικὴν διαδικασίαν διὰ τὴν περίπτωσιν ποὺ θὰ ὑπάρξουν ἀντιρρήσεις. Ἀλλά, διὰ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον μεταβάλλεται εἰς ἐμπειρογνώμονα καὶ ἐκτιμητὴν καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἡ διάταξις αὐτὴ πρέπει νὰ διαγραφῇ. Μὴ λησμονῆτε, κ. Πρόεδρε, ὅτι ὑπάρχουν προεδρικαὶ ἀποφάσεις καὶ ἀποφάσεις τῶν Πρωτοδικείων, αἱ ὁποῖαι ἐν τούτοις δὲν ἐκτελοῦνται ἀπὸ τὸ Γ. Λογιστήριον λόγῳ πολιτικῶν κριτηρίων, ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν τὰ θύματα τῶν Ναζί. Διὰ τὰς περιπτώσεις αὐτὰς ἀκριβῶς ἤθελα εἰς προηγουμένην διακοπήν μου νὰ ὁμιλήσω καὶ νὰ προτείνω, ὅπως, ἐφ’ ὅσον διὰ τοὺς 23 Γερμανοὺς λαμβάνεται τόση πρόνοια νὰ μὴ ἀδικηθοῦν, ἐπιβεβλημένον εἶναι ὅπως εἰς τὸ κατατεθησόμενον νομοσχέδιον διευκρινισθῇ δι’ εἰδικῆς διατάξεως ὅτι ἡ κρίσις περὶ τῶν δικαιούχων ἀνήκει ἀνεκκλήτως εἰς τὰ δικαστήρια καὶ δὲν δικαιοῦται τὸ Γεν. Λογιστήριον νὰ ἀρνῆται τὴν πληρωμὴν εἰς τοὺς δικαιούχους μὲ προφάσεις ἀνεπιτρέπτους.

§137ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§138Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὅταν θὰ ἀποφασίσῃ νὰ καθορίσῃ τὸ τίμημα τῆς ἐξαγορᾶς ὑποχρεοῦται νὰ συμβουλευθῇ τὴν τεχνικὴν ἐπιτροπὴν τὴν ἁρμοδίαν κατὰ τὸ Ν.Δ. τοῦ 1954. Ὑποτίθεται, κύριε Πρόεδρε, ὅτι θὰ γίνῃ ἐξονυχιστικὴ ἔρευνα ὑπὸ τῆς ἐν λόγῳ Ἐπιτροπῆς καὶ ἀκριβὴς ἔλεγχος καὶ θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ ἐκτίμησις. Καὶ ταῦτα μὲν ὡς πρὸς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν. Τίθεται ὅμως τὸ ἐρώτημα: τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ποῖον πρόκειται νὰ συμβουλευθῇ; Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ καὶ ἄλλο ἀνάλογον δευτεροβάθμιον ὄργανον πρὸς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Ν.Δ. 2913)1954, τὸ ὁποῖον καὶ νὰ εἰσηγηθῇ ἁρμοδίως. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον θὰ αὐθαιρετήσῃ δεχόμενον ἢ τροποποιοῦν τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐφ’ ὅσον κατὰ κύριον λόγον πρόκειται νὰ στηριχθῇ εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν ἰδίαν ἀπόφασιν καὶ τὴν εἰσήγησιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν.

§139Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπουργ. Ἐξωτερικῶν). Τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον ἀπομένει, εἶναι κατὰ ποῖον τρόπον θὰ κρίνῃ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, ὡς πρὸς τὴν ἀξίαν, τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ προσδιορίσῃ. Εἶχον εἴπει καὶ προηγουμένως ὅτι ἀπαιτεῖται ἡ ὕπαρξις μιᾶς δευτέρας βαθμίδος προσφυγῆς καὶ τοιαύτη ἐν προκειμένῳ εἶναι μόνον τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον. Βεβαίως, τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον δὲν πρόκειται νὰ μεταβῇ εἰς τὴν Καλλιθέαν φέρ’ εἰπεῖν καὶ νὰ προβῇ ἐπιτοπίως εἰς ἐκτιμήσεις. Παρέχομεν ὅμως μίαν εὐχέρειαν εἰς τοὺς ἐνδιαφερομένους νὰ ὑποβάλουν μίαν αἴτησιν εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ἐφ’ ὅσον κρίνουν ὅτι ἠδικήθησαν, τὸ δὲ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, θὰ εἴπῃ εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἐπανεξετάσῃ τὸ θέμα, ὥστε νὰ ἴδωμεν ἐὰν ἐγένετο καμμία ἀδικία.

§140ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 4;

§141ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§142ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 4 ἐγένετο δεκτόν. Ἄρθρον 5. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον.

§143Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Διὰ τὸ ἄρθρον 5 ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις λέγει «ἀπαλλάσσονται. (ἀναγινώσκει)». Δὲν λέγει ὅμως τὸ ἄρθρον καὶ διὰ ποῖον λόγον ἀπαλλάσσονται. Διὰ ποῖον λόγον δηλαδὴ θὰ δώσωμεν τὴν εὐχέρειαν ἀπαλλαγῆς ὅταν πρόκειται νὰ συναφθῶσι πράξεις ἐνώπιον συμβολαιογράφων διὰ τὴν ἀπόδοσιν τῶν περιουσιῶν αὐτῶν. Ἐκτὸς ἐὰν ἔχητε εἰδικὸν λόγον, διὰ τὴν δευτέραν αὐτὴν περίπτωσιν ἁπλοχερειᾶς.

§144ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§145Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ τὴν διάταξιν αὐτὴν ὑπάρχει μία ἄνισος μεταχείρισις μεταξὺ τῶν πολλῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἤδη ἔλαβον τὰς περιουσίας των καὶ τῶν 23 αὐτῶν περιπτώσεων. Κατὰ τὸν γενικὸν κανόνα πρέπει νὰ ἐπιβληθῇ φορολογία ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ δωρεᾶς καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν τὸ ἄρθρον 5 πρέπει νὰ διαγραφῇ.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἠλιόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§147Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ παλαιὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἐρρύθμιζε τὸ θέμα καθολικῶς δὲν προέβλεπε τίποτε περὶ φοροαπαλλαγῆς. Εἰς τὸ σχέδιον τοῦ Μαρτίου τοῦ 1962, τὸ ὁποῖον ἐπίσης ἀπετέλει μίαν πρᾶξιν χειρονομίας δὲν ὑπῆρχε πρόβλεψις ἀπαλλαγῆς. Διατὶ σήμερον θεσπίζεται ἀπαλλαγή; Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔλεγε πρὸ δύο μόλις μηνῶν, ὅτι δὲν δέχεται καμμίαν φοροαπαλλαγὴν πλέον καὶ ἡμεῖς δὲν παραλείπομεν εὐκαιρίαν ἀπὸ τὸ νὰ μὴ ἐπιβαρύνωμεν τὸν προϋπολογισμόν. Ἡ διάταξις δὲν ἔχει καμμίαν δικαιολογίαν, πολὺ δὲ περισσότερον διότι τὸ ἀφορολόγητον ἐνδεχομένως θὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς 5ον βαθμὸν συγγενείας, καὶ ἐνδεχομένως καὶ εἰς τὸ γερμανικὸν δημόσιον.

§148Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτ.). Λυποῦμαι, ἀλλ’ εἰς τὴν συζήτησιν αὐτὴν εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπαναλάβω διὰ μίαν ἀκόμη φοράν, ὅτι γίνεται πολὺς θόρυβος διὰ τὸ τίποτε. Ἡ διάταξις ἔχει πολὺ ἰσχυρὰν αἰτιολογίαν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐννοοῦμεν νὰ κοροϊδεύωμεν, ἀλλ’ ἐννοοῦμεν νὰ φερώμεθα σοβαρῶς καί, ὅταν κάμνωμεν μίαν χειρονομίαν νὰ εἶναι πράγματι χειρονομία. Λησμονοῦν οἱ κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἐδῶ δὲν πρόκειται οὔτε περὶ δωρεᾶς, οὔτε περὶ ἀποζημιώσεως, ἀλλὰ περὶ ἐπιστροφῆς μικρῶν μεσεγγυημένων περιουσιῶν, αἱ ὁποῖαι οὐχὶ ὅπως ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι ἐπεστράφησαν τὸ 1954, παραμένουν ἀπὸ τὸ 1954 μέχρι σήμερον ὑπὸ τὴν διαχείρισιν τὴν κρατικήν, ὑφιστάμεναι καὶ τὰ ἔξοδα τῆς διαχειρίσεως καὶ τὴν ἀπώλειαν τοῦ εἰσοδήματος, τὸ ὁποῖον ἠδύναντο νὰ ἔχουν. Δι’ αὐτὸ ἐννοοῦμεν νὰ κάμωμεν μίαν χειρονομίαν, ἡ ὁποία νὰ εἶναι πράγματι χειρονομία καὶ ὄχι νὰ εἴπωμεν «σᾶς τὰ ἐπιστρέφομεν, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐν τῷ μεταξὺ τὰ διεχειρίσθημεν ὀκτὼ χρόνια σᾶς κρατοῦμεν τὰ λεπτά». Καὶ ἐπειδὴ ἠθέλαμεν διὰ μικρὰς μόνον περιουσίας νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἐπιστροφή, δι’ αὐτὸ ἐκάμομεν καὶ αὐτὴν τὴν ἀπαλλαγήν. Περὶ αὐτοῦ πρόκειται.

§149ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 5;

§150ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§151ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 5 ἐγένετο δεκτόν. Ἄρθρον 6, ὁ κ. Χ. Παπασταύρου ἔχει τὸν λόγον.

§152Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἐπειδὴ δὲν πρόκειται νὰ ἔχωμεν ἀντιρρήσεις, ὡς πρὸς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ ἄρθρου 6, ὑποβάλλομεν τὸ ἑξῆς αἴτημα εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐπειδὴ εἶναι τῆς ἁρμοδιότητός του, νὰ ἐξετάσῃ ἕνα θέμα ἀφορῶν ἀποζημιώσεις τῶν θυμάτων τῶν βομβαρδισμῶν, διότι καὶ αὐτὸ ἀνάγεται εἰς τὰς ἀποζημιώσεις, τὰς ὁποίας πρέπει νὰ πάρωμεν ἀπὸ τὴν Γερμανίαν ἀκόμη διὰ τὰ θύματα αὐτὰ τοῦ γερμανοϊταλικοῦ πολέμου. Ἀλλὰ ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶναι ἀπησχολημένος καὶ οἱ βομβόπληκτοι φαίνεται, ὅτι παρ’ ὅλα τὰ τηλεγραφήματα, τὰ ὁποῖα ἐστάλησαν ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα δὲν εἶχον ἀρκετὸν βόμβον.

§153Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 6 λέγει, ὅτι «κατὰ πάντα κ.λ.π.» ἰσχύουν «ἐξακολουθητικῶς». Νομίζω, ὅτι ἡ λέξις «ἐξακολουθητικῶς» δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν καὶ πρέπει νὰ διαγραφῇ, διότι μᾶλλον σύγχυσιν θὰ φέρῃ. Τὸ «ἐξακολουθητικῶς» τὶ ἔννοιαν ἔχει;

§154Ε. ΑΒΕΡΩΦ–ΤΟΣΙΤΣΑΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Τὴν λέξιν «ἐξακολουθητικῶς» τὴν ἔχει βάλει τὸ Γενικὸν Λογιστήριον. Δὲν γνωρίζω διὰ ποῖον λόγον. Διερωτῶμαι μήπως χρειάζεται. Ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχει νόημα, τὶ ἐνοχλεῖ νὰ μείνῃ; Ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν ἀγαπητὸν μου συνάδελφον, διότι τοῦ ὀφείλω τὴν ἀνταπόδοσιν καὶ νὰ ἐκφράσω τὴν ἱκανοποίησίν μου, διότι οἱ βομβόπληκτοι τῶν Ἰωαννίνων ἀποκτοῦν καὶ ἕτερον ἐκπρόσωπον, πλὴν τῶν ἐκπροσώπων τῶν Ἰωαννίνων ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ συναδέλφου Θεσπρωτίας, ὁ ὁποῖος, οὕτω, ὑπεραμύνεται τῶν συμφερόντων τῶν Ἰωαννίνων χωρὶς νὰ ἐκπροσωπῇ, οὐχὶ δὲ τῶν συμφερόντων τῶν βομβοπλήκτων ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος. Ἐγὼ χαιρετίζω τὴν προσθήκην ἑνὸς ἐπὶ πλέον ὑπερασπιστοῦ εἰς τοὺς βομβοπλήκτους τῶν Ἰωαννίνων. Ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ ἐπαναλάβω τὴν γενικὴν τοποθέτησιν, διὰ νὰ μὴ νομισθῇ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις παραμελεῖ οἱονδήποτε καθῆκον. Τὸ θέμα τῶν βομβοπλήκτων καὶ τῶν ἄλλων ζημιωθέντων δὲν εἶναι θέμα, τοῦ ὁποίου, ὑπὸ οἱασδήποτε περιπτώσεις, ἡ Ἑλλὰς θὰ παραιτηθῇ. Ἀλλὰ καὶ δὲν εἶναι θέμα, τὸ ὁποῖον δύναται μόνη ἡ Ἑλλὰς νὰ ἐγείρῃ καὶ νὰ ἐπιτύχῃ. Εἶναι θέμα, τὸ ὁποῖον θὰ ρυθμισθῇ ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τῶν ἄλλων συμμάχων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰς ἀπαιτήσεις, τὰς ἰδίας. Καὶ εὑρισκόμεθα, πάντοτε, ἐν ἐπαφῇ καὶ ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ κατάλληλος στιγμὴ θὰ ἀποζημιωθοῦν καὶ αὐτοί. Δὲν γνωρίζω ἂν ὁ κ. συνάδελφος θὰ ἠδύνατο νὰ ἀποσπάσῃ μόνον διὰ τοὺς βομβοπλήκτους τῆς Ἑλλάδος ἢ τῶν Ἰωαννίνων, ὅταν οὔτε ἡ Γαλλία, οὔτε κανεὶς ἄλλος δὲν κατώρθωσε νὰ ἀποσπάσῃ. Ἀντιθέτως, ὑπάρχουν συμβατικαὶ δεσμεύσεις, αἱ ὁποῖαι λέγουν, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ ἐγείρωμεν τὸ ζήτημα. Ἐγώ, πάντως, δὲν εἶμαι εἰς θέσιν μόνος ἐγώ, νὰ τὸ κατορθώσω εἴτε διὰ τὴν Ἑλλάδα ὁλόκληρον, εἴτε διὰ τὴν περιφέρειάν μου. Ἂν ὁ κ. συνάδελφος, εἶναι ἕτοιμος νὰ τὰ βγάλῃ πέρα, εἶμαι ἕτοιμος νὰ τοῦ παραχωρήσω τὴν θέσιν μου.

§155ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§156Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κατὰ τὴν συζήτησιν, κ. Πρόεδρε, ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ συζήτησιν σχεδίου νόμου ἔθεσα ὑπ’ ὄψει τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τὴν περίπτωσιν ἐργαζομένων εἰς ἐχθρικὰς ἐπιχειρήσεις ἐν προκειμένῳ Γερμανικῶν καὶ ἀπολυθέντων ἄνευ ἀποζημιώσεώς τινος συμφώνως ταῖς διατάξεσι τοῦ Νόμου 2112. Τὸ γεγονὸς εἶχεν ἀναγνωρισθῆ καὶ ἀπὸ τὴν προηγουμένην Κυβέρνησιν τῆς Ε.Ρ.Ε., ὅτε κατὰ τὴν 9.1.1957, ὁ ἀείμνηστος Ὑπουργὸς Θηβαῖος, κατέθεσε σχετικὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ὅμως δὲν ἦλθε πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ οὕτω, δὲν ἱκανοποιήθησαν οἱ περὶ ὧν ἡ συζήτησις ἐργάται. Ὑπάρχει εἰς τὸ σχέδιον ἐκεῖνο καὶ ἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου τοῦ Κράτους, διὰ τὰς ὁποίας ὑπολογίζεται ὅτι ἡ ἀποζημίωσις διὰ τὴν περίπτωσιν αὐτὴν θὰ ἀνέλθῃ εἰς 740 ἐν ὅλῳ χιλιάδας δραχμάς. Νομίζω ὅτι δὲν εἶναι σωστὸν νὰ ἀγνοηθοῦν τὰ δικαιώματα τῶν τότε ἐργαζομένων εἰς γερμανικὰς ἐργασίας Ἑλλήνων. Ἐὰν ὅμως ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν δέχεται τροπολογίας, ἂς δηλώσῃ, ὅτι ἀναγνωρίζει τὴν ὀρθότητα τοῦ αἰτήματος καὶ ἂς λάβῃ πρόνοιαν ἐπ’ αὐτοῦ μελλοντικῶς ἡ Κυβέρνησις.

§157ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ὡς ἄνω σχέδιον Ν.Δ. κατ’ ἄρθρον;

§158ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τοῦτο καὶ εἰς τὸ σύνολον;

§160ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§161ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον Ν.Δ. «περὶ τακτοποιήσεως ζητημάτων τινῶν προκυψάντων ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς νομοθεσίας τῆς ἀφορώσης εἰς τὴν ρύθμισιν τῆς τύχης τέως Γερμανικῶν ἐν Ἑλλάδι περιουσιῶν». Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ., β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων καὶ γ) τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας».

§162Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ χθεσινὴ πρότασις, κατ’ ἀπόφασιν τοῦ Προεδρείου, ἦτο νὰ ἀναβληθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν καὶ νὰ ἀφιερωθῇ ἐπὶ τοῦ ἐργατικοῦ σχεδίου νόμου. Μετὰ κοινὴν ἀπόφασιν ὅμως καὶ ἐπειδὴ ἄλλοι λόγοι συνέτρεξαν, ἀπεφασίσθη σήμερον νὰ ἀφιερωθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν κατὰ συνέπειαν νὰ συνεχίσωμεν ἤδη συζήτησιν ἐπὶ ἄλλου σχεδίου νόμου ἅπαξ ἔληξεν ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ συζητηθέντος καὶ ψηφισθέντος ἤδη σχεδίου νόμου.

§163Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ. Τὸ αὐτὸ ἤθελα νὰ τονίσω καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε. Χθὲς ἐφύγαμεν ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτὴν κατόπιν κοινῆς συμφωνίας διὰ τὴν σημερινὴν συζήτησιν. Σήμερον ἔλαβα τηλεφώνημα ἐκ μέρους τοῦ Προεδρείου, ὅτι δὲν θὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις ἡ ἀφορῶσα τὸ σχέδιον νόμου τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, ἥτις καὶ ἐγένετο. Δὲν εἶναι ἑπομένως, δυνατὸν μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ σχεδίου νόμου, ἀφ’ οὗ συνεφωνήσαμεν, ὅπως ἀφιερωθῇ ἡ σημερινὴ συζήτησις νὰ συνεχίσωμεν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ἐργατικοῦ σχεδίου νόμου, διότι ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἴμεθα καὶ ἀπροπαράσκευοι διὰ μίαν τοιαύτην συζήτησιν.

§164Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ πρωτοεισήχθη εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως τὸν Ὀκτώβριον παρελθόντος ἔτους καὶ ἀπησχόλησεν ταύτην εἰς τρεῖς συνεδριάσεις. Ὡμίλησαν ἐπ’ αὐτοῦ ἕνδεκα συνάδελφοι. Ἐλέχθη τότε κατὰ τὴν τελευταίαν συνεδρίασιν τῆς Ἐπιτροπῆς, εἰς ἐπιμονήν μου διὰ τὴν συζήτησίν του, «διατὶ ἡ τόση βία τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας νὰ συζητηθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἀφοῦ μετὰ διήμερον ἄρχονται αἱ ἐργασίαι τῆς Βουλῆς;» Εἶπον τότε καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ ἀπόψε τὴν πρόβλεψίν μου, ὅτι ὄχι μόνον δὲν θὰ καθίστατο δυνατὴ ἡ τόσον σύντομος συζήτησίς του, ὅπως καὶ δὲν κατέστη δυνατὸν μέχρι σήμερα, ἵνα ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ἐνάρξεως ἐπὶ τῆς συζητήσεως ἐν τῇ Βουλῇ. Συνεπῶς, ὄχι μόνον μετὰ διήμερον δὲν συνεζητήθη, λόγῳ τῆς γνωστῆς κωλυσιεργίας εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, αἱ συζητήσεις τῆς ὁποίας ἐκράτησαν ἐπὶ δύο περίπου ἑβδομάδας. Ὡσὰν δὲ νὰ μὴ ἔφθαναν αὐτὰ καὶ ἀπόψε, ὅπου ὑπάρχει ὄχι δυνατότης ἀλλὰ πλήρης ἄνεσις, μόλις 21.40′ εἶναι ἡ ὥρα, νὰ ὁμιλήσουν οἱ εἰσηγηταί, ἔστω, οἱ ὁποῖοι ἄλλως τε εἶναι καθ’ ὅλα ἕτοιμοι, ἀφοῦ ὡμίλησαν καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐπισταμένως ἀνέλυσαν τοῦτο, οἱ ὁμιληταὶ δὲ τῶν κομμάτων θὰ δύνανται νὰ ἀναπτύξουν ἐν συνεχείᾳ τὰς ἀπόψεις των ἀπὸ τῆς Δευτέρας. Ἀντὶ λοιπόν, ἕνα τόσον σπουδαῖον νομοθέτημα νὰ θελήσωμεν νὰ διευκολύνωμεν τὴν συζήτησίν του, διατυποῦται τὸ αἴτημα τῆς διακοπῆς τῆς συνεδριάσεως λόγῳ γενομένης συμφωνίας, ὡς ἐλέχθη. Εἰς τί θὰ ὠφελήσῃ καὶ ποῖον ἐὰν ἡ ἀποψινὴ συνεδρίασις διακοπῇ εἰς τὰς 9.45′; Ἐὰν δὲν τὸ θεωροῦμεν ἐπεῖγον τὸ νομοσχέδιον καὶ ἐὰν πράγματι φρονῆτε, ὅτι διὰ τῶν διατάξεων αὐτοῦ, ἀνεξαρτήτως ἐάν τινες θεωροῦν, ὅτι αἱ διατάξεις θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι εὐρύτεραι, δὲν ἐξυπηρετοῦνται ἐκτεταμένα συμφέροντα μεγάλου ἀριθμοῦ ἐργατοϋπαλλήλων, μὲ τὸ δικαιολογητικὸν τῆς συμφωνίας.

§165ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ Προεδρεῖον ὁμολογεῖ, ὅτι εἶναι δεσμευμένον ἀπὸ χθεσινὴν συμφωνίαν καὶ εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ παρακαλέσῃ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μὴ ἐπιμείνῃ ἀπόψε εἰς τὴν συζήτησιν καὶ νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τοὺς κ. βουλευτάς, ὅπως συμφωνήσουν εἰς τὴν λύσιν τῆς συνεδριάσεως. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§166ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§167ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ ἀντικείμενον Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 10.40′ μ.μ.)