1962.02.26

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 40ὴ

Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 1962

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.05′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ἀναβάλλεται προσωρινῶς ἡ ἐπικύρωσις τῶν πρακτικῶν τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, ζητεῖ 10ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Φιλιππίδης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Α. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Γαρουφαλιᾶς καὶ Χ. Τσαντούλας, ἀποσύρουν τὴν κατὰ τὴν Συνεδρίασιν Ζʹ τῆς 11 Ἰανουαρίου ἐ. ἔ. κατατεθεῖσαν πρότασιν νόμου «περὶ Διοικητικῶν μεταβολῶν μεταξὺ ὁμόρων Νομῶν καὶ ἐπαρχιῶν». Ἡ ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου». Ὁ βουλευτὴς κ. Λ. Δερτιλῆς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνομολογήσεως λαχειοφόρου ἐσωτερικοῦ δανείου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως δρχ. 990.000.000». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Γκελεστάθης καὶ Ι. Βαρβιτσιώτης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Ν. 4053)1960 «περὶ Ὀργανώσεως τοῦ Ἀντιφυματικοῦ Ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Παπαχρήστου, Κ. Ἀποσκίτης, Ν. Λαμπρινάκος, Α. Γκίλλας, Α. Καμβύσης, Κ. Φρόντζος καὶ Φ. Κατσιάμπας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Ν. 4053)1960 «περὶ Ὀργανώσεως τοῦ Ἀντιφυματικοῦ Ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Οἰκονομόπουλος, Χ. Μπουγᾶς, Ε. Σκορδίλης καὶ Μ. Μυριδάκης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Ν. 4053)1960 «περὶ Ὀργανώσεως τοῦ Ἀντιφυματικοῦ Ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Κατσώτας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τῶν Βρεφοκομείων». Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 25926)16.2.1962 ἀποφάσεώς του παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν χορήγησιν ὑπ’ αὐτῆς δανείου δραχ. 6.000.000 εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Τουριστικῆς Πίστεως. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Κ. Ράλλης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κοινότητος Ἡλιουπόλεως Ἀττικῆς αἰτουμένης ἀσφαλτόστρωσιν τοῦ τμήματος τῆς Λεωφόρου ἀπὸ Χαραυγῆς μέχρι Πλατείας Βασιλίσσης Ὄλγας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Σχινᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἀρτοποιῶν ὑπαίθρου Μεσσηνίας αἰτουμένου συνταξιοδότησιν τῶν μελῶν του. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου τῶν Ὑπαλλήλων Σ.Ε.Κ. δικτύου Θεσσαλίας, διαμαρτυρομένου δι’ ἀπόρριψιν ὑπὸ Ὑφ)ργοῦ Οἰκονομικῶν ὑποβληθέντος παρ’ Ὑπουργοῦ Συγκοινωνιῶν τροποποιητικοῦ σχεδίου Ν. Δ. τοῦ Ὀργανισμοῦ Σ. Ε.Κ. κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πιερίας κ. Κ. Δημόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων καὶ τοῦ Γ. Π. Συν)σμῶν Κοινότητος Κουντουριωτίσσης καὶ χωρίου Μαλαθριᾶ Νομοῦ Πιερίας, αἰτουμένων ἀναθεώρησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 141)1960 πράξεως τῆς Κυβερνητικῆς Ἐπιτροπῆς Καπνοῦ ἀπαγορευούσης τὴν καπνοκαλλιέργειαν εἰς τὰς ἐν λόγῳ κατ’ ἐξοχὴν καπνοπαραγωγικὰς περιοχάς. Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων κωμοπόλεως Ἀψάλου Νομοῦ Πέλλης αἰτουμένων, ὅπως χορηγηθῇ ἡ αἰτηθεῖσα ἄδεια ἱδρύσεως Κυλινδρομύλου ἐν Ἀψάλῳ ἐπ’ ὀνόματι τῶν ἀδελφῶν Ἀλεξάνδρου καὶ Λαζάρου Παπαδοπούλου πρὸς ἱκανοποίησιν τῶν ἐπιτακτικῶν ἀλεστικῶν των ἀναγκῶν. Ὁ βουλευτὴς Πιερίας κ. Κ. Δημόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν ὑπερπεντήκοντα καπνοκαλλιεργητῶν Νέας Ἐφέσσου Πιερίας αἰτούντων ἄρσιν ἀπαγορεύσεως καπνοκαλλιεργείας καὶ τῶν ἐπιβληθέντων προστίμων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Κύρκος καὶ Κ. Χιωτάκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ τέως βουλευτοῦ Λασηθίου κ. Γ. Παπαγεωργίου διαμαρτυρομένου διὰ τὴν συνεχιζομένην μετεκλογικῶς τρομοκρατίαν ὑπὸ ἀστυνομικῶν ὀργάνων κατὰ στελεχῶν καὶ ὀπαδῶν τῆς Ε.Δ.Α. κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Σ. Ἡλιόπουλος, Ι. Παπαδημητρίου, Α. Γιάννου καὶ Ι. Εὐαγγελίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων τῆς Ἀστικῆς Συγκοινωνίας διαμαρτυρομένων διὰ τὸ ἐκλογικὸν ἀποτέλεσμα τῆς 29.10.1961 κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πιερίας κ. Κ. Δημόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σ.Α.Α.Κ. Σβορώνου Πιερίας αἰτοῦντος ὁριστικὴν διανομὴν τοῦ ἀπὸ ἑξαετίας προσωρινῶς παραχωρηθέντος εἰς τοὺς δικαιούχους ἀγροκτήματος «Ἀνδριανός». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Εὐαγγελίδης, Θ. Παππᾶς. Ν. Τσόχας καὶ Γ. Τσαρουχᾶς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν πολιτικῶν ἐξορίστων Ἁγίου Εὐστρατίου αἰτουμένων χρησιμοποίησιν τῆς παγίας προκαταβολῆς δι’ ἀγορὰν τροφίμων, ἀπόδοσιν τῶν κατακρατουμένων 340 χιλιάδων δραχμῶν, αὔξησιν τοῦ ἐπιδόματος κατὰ 5 δραχ., ἀπόλυσιν τῶν βαρέως ἀσθενῶν κλπ. Ὁ Ἀνέστης Κερμανίδης τοῦ Δαμιανοῦ, κάτοικος Κρύας Βρύσης Γιαννιτσῶν διαμαρτύρεται κατὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 10) 54 ἀποφάσεως Ἐπιτροπῆς Ἀπαλλοτριώσεων Γιαννιτσῶν ἀφορώσης τὸ ὑπ’ ἀριθ. 173 οἰκόπεδόν του. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Γιάννου καὶ Σ. Ἡλιόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ραπτῶν ἑτοίμων ἐνδυμάτων «Ἡ Ἁγία Σοφία» διαμαρτυρομένων διὰ τὸ ἐκλογικὸν ἀποτέλεσμα τῆς 29.10.61 καὶ ζητούντων τὴν ἀκύρωσιν τοῦ ἀποτελέσματος τῶν ἐκλογῶν καὶ τὴν διεξαγωγὴν νέων τοιούτων. Ὁ Ἀναστάσιος Ρ. Ρηγόπουλος, κάτοικος Ἀθηνῶν, αἰτεῖ τὴν παρὰ τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου ἐπιμεμελημένην διαδικασίαν χορηγήσεως συντάξεων.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἔχει τὸν λόγον, προκειμένου νὰ καταθέσῃ τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν Εἰδικῶν Ταμείων καὶ Ὑπηρεσιῶν διὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1962», δηλαδὴ τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ.

§6Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ παρουσιάσω σήμερον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸν δημόσιον προϋπολογισμὸν τοῦ οἰκον. ἔτους 1962. Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει, ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν ἐν προκειμένῳ παράδοσιν, ἐπιβάλλεται μὲ τὴν κατάθεσιν αὐτὴν νὰ ὑπάρξῃ καὶ ἐνημέρωσις τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἐπὶ τῶν γενικῶν δεδομένων ποὺ συνθέτουν τὴν εἰκόνα τῆς σημερινῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς χώρας καὶ τὴν διαμόρφωσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς νέας χρήσεως 1962. Σταθερὰ προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως, ἀπὸ ἑξαετίας, ὑπῆρξε καὶ παραμένει ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ἡ, κατὰ τὸ δυνατόν, ὑπὸ τοῦ Κράτους ὀργανικὴ προώθησις τῶν προϋποθέσεων μεγαλυτέρας δραστηριότητος ὅλων τῶν παραγωγικῶν κλάδων τῆς οἰκονομίας. Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικῆς σημασίας ἐπιδίωξις τῆς Κυβερνήσεως ἐκ τοῦ περαιτέρω μεγέθους πραγματοποιήσεως τῆς ὁποίας ἐξαρτᾶται ἡ ὑγιὴς καὶ συνεχὴς βελτίωσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἡ πολιτικὴ αὕτη ἐκδηλοῦται κυρίως διὰ δύο μεθόδων κυβερνητικῆς ἐνεργείας: Πρῶτον· διὰ σειρᾶς μέτρων ποὺ ἀποβλέπουν διὰ γενικοὺς συνθέτους καὶ ἐπιτακτικοὺς λόγους εἰς τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς καθόλου οἰκονομίας μας μὲ κυρίαν ἐκδήλωσιν εἰς τὸ πενταετὲς πρόγραμμα τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων καὶ τῶν παραλλήλων πρὸς αὐτὰς τῆς συνολικῆς τάξεως τῶν 9.564 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὸ 1962. Δεύτερον· ὅπως ἐπανειλημμένως ἐτόνισεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ταῦτα πάντα, μὲ τὴν ταυτόχρονον διατήρησιν τῆς οἰκονομικῆς ἰσορροπίας καὶ τῆς σταθερότητος τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος. Ἡ σταθερότης αὐτή, ποὺ σήμερον εἶναι δεδομένη, ἀποτελεῖ πρωτίστης σημασίας βασικὴν ἐγγύησιν τῆς ζωῆς ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἰδίᾳ δὲ τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων τάξεων αὐτοῦ. Ἡ δὲ διατήρησίς της παραμένει ἀμετακίνητος ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ εἶναι διατεθειμένη νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἱκανοποίησιν αἰτημάτων, τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς θὰ παρουσίαζον τὰ δεδομένα πληθωρικῶν πιέσεων δυναμένων νὰ ἐπιδράσουν δυσμενῶς ἐπὶ τῆς πολυτίμου σταθερότητος τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος. Ἡ διερεύνησις τῶν ἐξελίξεων τῆς οἰκονομίας, κύριοι βουλευταί, ἐντοπιζομένη κατὰ πρῶτον λόγον εἰς συγκριτικὸν προσδιορισμὸν τῶν μεγεθῶν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, παρουσιάζει τὴν ἀκόλουθον ἐκτίμησιν: Τὸ ἀκαθάριστον ἐθνικὸν εἰσόδημα διὰ τὸ 1961, κατὰ τοὺς μέχρι τοῦδε ὑπολογισμούς, ἀνῆλθεν εἰς τὸ ὕψος τῶν 94.400 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 84.910 ἑκατ. τοῦ 1960, εἰς τρεχούσας τιμάς. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι τὸ μέγεθος τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1961 παρουσιάζει ἄνοδον 11,2% εἰς τρεχούσας τιμάς, ἔναντι τοῦ 1960 ὅπου εἶχε σημειωθῆ αὔξησις κατὰ 4,6%, ἔναντι τοῦ 1959. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον παραλλήλως χαρακτηρίζει τὴν ἐξέλιξιν τῆς καθόλου οἰκονομίας τοῦ τόπου εἶναι, ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ σημειοῦται ἀνοδικὴ πορεία εἰς ὅλους τοὺς κλάδους τῆς παραγωγῆς καὶ ὅτι ὁ ρυθμὸς ἀνόδου εἶναι συγκριτικῶς ταχύτερος εἰς τοὺς κλάδους παραγωγῆς ὑλικῶν ἀγαθῶν. Εἰς ἀριθμοὺς τοῦτο μεταφράζεται ὡς ἑξῆς:

Ἐξεταζομένων τῶν ἰδίων μεγεθῶν τῆς οἰκονομίας μὲ ἀντιπαραβολὴν πρὸς τὰς μεταβολὰς τῶν μέσων ἐτησίων ἐπιπέδων τῶν τιμαρίθμων, ὅπου περιωρισμένη ἐμφανίζεται διαφορὰ μεταξὺ τοῦ 1960 καὶ 1961, ἤτοι + 1,6% εἰς τὸν τιμάριθμον χονδρικῆς πωλήσεως καὶ + 1,8% διὰ τὸν τιμάριθμον κόστους ζωῆς, ἀποσαφηνίζεται τὸ γεγονὸς τοῦτο τῆς ἀνοδικῆς πορείας τῆς οἰκονομίας. Ἡ διαπίστωσις αὐτὴ ἐπιβεβαιοῦται ἀκόμη διὰ τῆς ἀναδρομῆς εἰς μεγαλύτερον χρονικὸν διάστημα, ἐφ’ ὅσον ἀπὸ τοῦ ἔτους 1955 μέχρι τοῦ 1961 παρουσιάζεται τὸ μὲν ἐθνικὸν εἰσόδημα αὐξηθὲν κατὰ 59%, ἡ δὲ αὔξησις τοῦ τιμαρίθμου κόστους ζωῆς κατὰ 13% περίπου. Ἐξ ἄλλου, κύριοι βουλευταί, αἱ ἀκαθάριστοι ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου ἐσημείωσαν ἀξιόλογον αὔξησιν κατὰ τὸ 1961 ἔναντι τοῦ 1960. Ὑπολογίζεται, ὅτι τελικῶς αὗται θὰ ἀνέλθουν εἰς τρεχούσας τιμὰς διὰ τὸ 1961 εἰς 20.100 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι 16.540 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ 1960, μὴ συμπεριλαμβανομένων τῶν ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν μεταφερομένων πλοίων. Θὰ ὑπερβοῦν, δηλαδή, τὰς ἐπενδύσεις τοῦ 1960 κατὰ 3.560 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι κατὰ 21,5% μὲ ἀντίστοιχον ποσοστιαίαν αὔξησιν ἀπὸ 19,5% εἰς 21,3% εἰς τρεχούσας τιμὰς τῆς σχέσεως τῶν συνολικῶν ἀκαθαρίστων ἐπενδύσεων πρὸς τὸ ἀκαθάριστον ἐθνικὸν εἰσόδημα. Ἀπὸ ἀπόψεως διαστολῆς τῶν ἐπενδύσεων, πάντοτε ἄνευ ὑπολογισμοῦ τῶν μεταφερομένων ὑπὸ ἑλληνικὴν σημαίαν πλοίων, εἰς ἰδιωτικὰς καὶ δημοσίας, αἱ μὲν ἰδιωτικαὶ ἀπὸ 10.800 ἑκατ. τοῦ 1960, ὑπολογίζεται, ὅτι θὰ ἀνέλθουν εἰς 12.200 ἑκατ., ἤτοι θὰ αὐξηθοῦν κατὰ 13%, αἱ δὲ δημόσιαι ἀπὸ 5.940 ἑκατ. τοῦ 1960, ὑπολογίζεται ὅτι θὰ ἀνέλθουν κατὰ 33%, ἤτοι εἰς 7.900 ἑκατ. διὰ τὸ 1961, προβλεπομένης ἔτι μεγαλυτέρας συνολικῆς αὐξήσεως κατὰ τὸ 1962 τῆς τάξεως, ὡς ἐλέχθη, τῶν 9.564 ἑκατ. δραχμῶν. Ταῦτα σημαίνουν, ὅτι ἐνῷ ἡ ἐπενδυτικὴ προσπάθεια τοῦ Κράτους ἐπιδιώκουσα τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας διὰ πλείστους καὶ προφανεῖς λόγους γενικωτάτης ἐθνικῆς σημασίας, ἰδίᾳ μετὰ τὴν σύνδεσιν τῆς Χώρας μετὰ τῆς Κοινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀγορᾶς, παρουσιάζεται ἀξιόλογος, δὲν παρακολουθεῖται κατὰ τὴν εὐκταίαν ἀναλογίαν ἀντιστοίχως ἀπὸ τὰς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις τοῦ ἰδιωτικοῦ κεφαλαίου. Ἡ Κυβέρνησις ἐσημείωσε μετὰ ἰδιαζούσης προσοχῆς τὴν διαπίστωσιν αὐτήν. Καὶ εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος, ἕνεκα τοῦ ὁποίου ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐτόνισε, κατὰ τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις, ὅτι ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ παράσχῃ πᾶσαν δυνατὴν ἐνίσχυσιν εἰς τὰς ἐπιχειρηματικὰς πρωτοβουλίας πρὸς ἐκσυγχρονισμόν, κυρίως δὲ διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐξαγωγῶν τῆς Χώρας, ὅπως καὶ αὐστηρότης θὰ ἐπιδειχθῇ διὰ τὰς ἀδρανούσας ἐπιχειρήσεις. Διότι καὶ πράγματι ἡ ἐκβιομηχάνισις τῆς Χώρας καὶ γενικώτερον ἡ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας μας δὲν ἀφορᾷ μόνον τὴν τάξιν τῶν ἐπιχειρηματιῶν, ἀλλ’ ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος ἰδίᾳ μὲ τὴν ἐξέλιξιν ποὺ λαμβάνουν τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα καὶ συναφῆ φαινόμενα εἰς παγκόσμιον μάλιστα κλίμακα. Ἡ ἐξέτασις τῶν οἰκονομικῶν τῆς Χώρας στενῶς συνδέεται, ὡς γνωστόν, καὶ μὲ τὴν νομισματικὴν κατάστασιν. Ἡ νομισματικὴ σταθερότης, ποὺ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἀκολουθηθείσης νομισματικῆς καὶ δημοσιονομικῆς πολιτικῆς κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ὑπογραμμίζεται καὶ ἀπὸ τὰς νομισματικὰς ἐξελίξεις καὶ τοῦ λήξαντος ἔτους. Οὕτω καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν συγκεντρωθέντων μέχρι τοῦδε προσωρινῶν στοιχείων, κατὰ τὴν 31 Δεκεμβρίου 1961 ἡ κυκλοφορία τῶν τραπεζογραμματίων ἀνῆλθεν εἰς 11.912 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι 10.566 ἑκατ. δραχμῶν τῆς 31 Δεκεμβρίου 1960. Ἀντιστοίχως δὲ τὰ διαθέσιμα εἰς χρυσὸν καὶ συνάλλαγμα ἀνέρχονται εἰς 250 ἑκατ. δολλάρια, εἰς ὃ ποσὸν δέον νὰ προστεθοῦν 15 ἑκατ. δολλάρια τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου, ἤτοι σύνολον 265 ἑκατ. δολλαρίων. Ἡ πραγματικότης αὐτή, συνδεδεμένη μὲ τὴν μετατρεψιμότητα τῆς δραχμῆς, ἐπέτρεψεν εἰς τὸ ἐθνικόν μας νόμισμα νὰ καταλάβῃ σημαίνουσαν διεθνῆ θέσιν καὶ τὸ ἀνήγαγον εἰς βασικῆς σπουδαιότητος εὐνοϊκὸν παράγοντα διὰ τὴν γενικωτέραν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς Χώρας. Ἐξ ἄλλου, ἡ ὡς ἐκ τῶν ἀντικειμενικῶν τούτων λόγων ἐμπεδωθεῖσα ἐσωτερικῶς καὶ διεθνῶς ἐμπιστοσύνη πρὸς τὴν σταθερότητα καὶ ἀξίαν τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος, ἐπέτρεψεν ἄνευ νομισματικῶν διαταράξεων τὴν διεύρυνσιν τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας ταχύτερον τῆς ἀντιστοίχου ἀνόδου τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Οὕτω, κατὰ μὲν τὸ 1959 ὁ ρυθμὸς αὐξήσεως τῆς κυκλοφορίας ἀνῆλθεν εἰς 14% καὶ ἀντιστοίχως εἰς 1.165 ἑκατ. δραχμάς, κατὰ τὸ 1960 εἰς 17,6% καὶ ἀντιστοίχως εἰς 1.583 ἑκατ. δραχμάς. Κατὰ δὲ τὸ 1961 ηὐξήθη ἡ κυκλοφορία κατὰ 1.342 ἑκατ. ἢ 12,7%. Λαμβανομένου δὲ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὑπολογίζεται διὰ τὸ λῆξαν ἔτος ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος εἰς 11%, προκύπτει ὅτι διὰ τὸ 1961 ἡ ταχύτης τῆς αὐξήσεως τῆς κυκλοφορίας παρουσιάζεται περίπου ἀνάλογος πρὸς τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Παραλλήλως τὸ συνολικὸν ὕψος τῶν καταθέσεων τῶν ἰδιωτῶν, δημοσίων ὀργανισμῶν καὶ δημοσίων ἐπιχειρήσεων παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος, τὰς ἐμπορικὰς Τραπέζας καὶ τοὺς εἰδικοὺς πιστωτικοὺς ὀργανισμούς, ἀνῆλθε τὴν 30 Νοεμβρίου 1961 εἰς 27.155 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι 23.021 ἑκατ. δραχμῶν τῆς 30 Νοεμβρίου 1960. Ἐξακολουθεῖ δηλαδὴ ἡ αὔξησις τῶν καταθέσεων τῆς τάξεως τῶν 4.134 ἑκατ., ἔναντι 3.586 ἑκατ. τοῦ 1960. Καὶ τοῦτο μὲ σημειουμένην ἐπιτάχυνσιν κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας τοῦ λήξαντος ἔτους ὁπότε ηὐξήθησαν κατὰ μὲν τὸν Νοέμβριον 1961 κατὰ δραχ. 416 ἑκατ., κατὰ δὲ τὸν Δεκέμβριον 1961 κατὰ 500 ἑκατ. καὶ πλέον. Εἶναι, πράγματι, ἐνθαρρυντικὴ ἔνδειξις τῆς σημερινῆς καταστάσεως τῆς οἰκονομίας μας τὸ γεγονός, ὅτι παρὰ τὴν ἀναγκαίαν καὶ ἐπιβεβλημένην προσφυγὴν τοῦ Κράτους εἰς τὸν ἐσωτερικὸν δανεισμὸν πρὸς κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἀναδιαρθρωτικοῦ προγράμματος τῆς οἰκονομίας μας διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ἐν τούτοις ἐξακολουθεῖ ἡ αὔξησις τῶν καταθέσεων τῶν ἰδιωτῶν, ἀνελθοῦσα εἰς 2.278 ἑκατ., ἤτοι εἰς ποσοστὸν 13,7% τοῦ συνόλου τῶν καταθέσεων τῆς κατηγορίας ταύτης. Ἡ συνολικὴ αὔξησις τῶν καταθέσεων ἐπέτρεψεν ἐπὶ πλέον καὶ τὴν ἀντίστοιχον συνολικὴν αὔξησιν τῆς χρηματοδοτήσεως. Οὕτως, αὕτη ἀνῆλθε τὸν Δεκέμβριον 1961 εἰς 32.438 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 28.696 ἑκατ. τῆς 31 Δεκεμβρίου 1960, ἤτοι ηὐξήθη εἰς 3.742 ἑκατ., ἢ 13,1%. Ἐὰν δὲ ληφθῇ ἀκόμη ὑπ’ ὄψιν, ὅτι κατὰ τὸ 1961 ἡ κίνησις τῶν τιμῶν ὑπῆρξεν ἐν γένει πτωτική, ὅπως ἐνδεικτικῶς προκύπτει ἐκ τῆς κινήσεως τῶν μηνιαίων δεικτῶν χονδρικῆς πωλήσεως καὶ καταναλωτοῦ καὶ ὅτι ἡ κίνησις τῶν δεικτῶν τοῦ τιμαρίθμου χονδρικῆς πωλήσεως μεταξὺ Δεκεμβρίου 1960 καὶ Δεκεμβρίου 1961 ἐμφανίζει μείωσιν 3,7%, ἔτι μείζων παρουσιάζεται ἡ ἀπόλυτος ἀξία τοῦ συνολικοῦ μεγέθους τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς οἰκονομίας. Ἡ γενικὴ ἀνασκόπησις τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως συνδέεται περαιτέρω καὶ μὲ τὴν συνοπτικὴν εἰκόνα ποὺ παρουσιάζει τὸ ἰσοζύγιον τῶν πληρωμῶν τῆς Χώρας. Κατὰ τὴν 19 Ἰανουαρίου 1962, τὰ κύρια μεγέθη τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν διὰ τὸ 1961 εἶχον ὡς ἀκολούθως: Ἡ τελικὴ διαμόρφωσις τῶν εἰσαγωγῶν μας παρουσιάζεται εἰς ὕψος 561 ἑκατ. δολλαρίων καὶ ἀντιστοίχως αἱ ἐξαγωγαί μας εἰς 234 ἑκατ. δολλάρια. Τὸ παθητικὸν τοῦτο ἄνοιγμα τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου καλύπτεται πλήρως ἀπὸ τὸ πλεόνασμα τοῦ ἰσοζυγίου τῶν ἀδήλων πόρων τῆς τάξεως τῶν 244 ἑκατ. δολλαρίων, ἀπὸ τὴν καθαρὰν εἰσροὴν κεφαλαίων ὑπολογιζομένων εἰς 72 ἑκατ. δολλάρια καὶ ἐκ τῆς ἐξωτερικῆς οἰκονομικῆς βοηθείας, διαμορφουμένης τελικῶς εἰς ὕψος 37 ἑκατ. δολλάρια, μὲ τελικὸν ἐνεργητικὸν ὑπόλοιπον τοῦ συνόλου τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν διὰ τὸ 1961 τῆς τάξεως τῶν 26 ἑκατ. δολλαρίων. Ἡ τελικὴ διαμόρφωσις διὰ τὸ 1961 τοῦ ἰσοζυγίου τῶν ἀδήλων πόρων θὰ παρουσιάσῃ ἐνεργητικὸν τὸ ὁποῖον κατὰ κύριον λόγον προέρχεται κατὰ 68 ἑκατ. δολλάρια ἐκ τουριστικοῦ συναλλάγματος, 102 ἑκατ. γενικῶς ἐκ τῆς ναυτιλίας μας καὶ 98 ἑκατ. ἐκ τῶν μεταναστευτικῶν ἐμβασμάτων. Ἀντιστοίχως αἱ προβλέψεις τῶν μεγεθῶν τούτων διὰ τὸ 1962 παρουσιάζονται ἀνάλογοι ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ποσοστιαίας αὐξήσεως ὅλων τῶν συντελεστῶν καὶ ὁλικὴν πρόβλεψιν ἐνεργητικοῦ ὑπολοίπου ἐκ τῶν ἐξωτερικῶν μας συναλλαγῶν τοῦ ἰδίου περίπου ὕψους. Ἡ ἐκ τῶν ἀριθμῶν τούτων ἐμφανιζομένη εἰκών, παρουσιάζει μὲν κατὰ τὸ γενικόν της σύνολον τὴν ἐνεργητικὴν σταθερότητα τοῦ ἰσοζυγίου τῶν λογαριασμῶν τῆς Χώρας, ταὐτοχρόνως ὅμως ὑπογραμμίζει καὶ τὰς ὀργανικὰς ἀδυναμίας τῆς οἰκονομίας μας. Πράγματι, εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ συνείδησις εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι δὲν ἀρκεῖ τὸ ἰσοζύγιον τῶν λογαριασμῶν νὰ ἐμφανίζῃ ἐνεργητικὰ ὑπόλοιπα καὶ μάλιστα στηριζόμενα ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς βοηθείας τῶν φίλων καὶ συμμάχων τῆς Ἑλλάδος, διὰ νὰ θεωρῆται ἡ οἰκονομία μας ἀπηλλαγμένη ἀπὸ ὀργανικὰς ἀδυναμίας. Συνίστανται δὲ αἱ ἀδυναμίαι αὐταί, κύριοι βουλευταί: 1. Εἰς τὴν δυσμενῆ ἀναλογίαν τῶν ἐξαγωγῶν μας, ἔναντι τῶν εἰσαγωγῶν μας. 2. Εἰς τὴν διάρθρωσιν τῶν ἐξαγωγῶν μας, στηριζομένων, πρὸς τὸ παρόν, κυρίως, ἐπὶ τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων. Ταῦτα πέραν τοῦ ὅτι δὲν δύνανται νὰ χαρακτηρισθοῦν ὡς ἀγαθὰ πρώτης προτεραιότητος (π.χ. καπνός, νωπαὶ ὀπῶραι), ἐξ οὗ καὶ ἡ δυνατὴ ἀστάθεια εἰς τὴν διεθνῆ ἀπορρόφησίν των, ἀντιμετωπίζουν ἐπιπροσθέτως καὶ ἔντονον τὸν διεθνῆ συναγωνισμόν. 3. Εἰς τὴν διάρθρωσιν τῶν εἰσαγωγῶν μας μὲ δυσανάλογον αὐξητικὴν τάσιν πρὸς τὰς εἰσαγωγὰς βιομηχανικῶν εἰδῶν καταναλώσεως. 4. Εἰς τὴν εὐαισθησίαν τοῦ ἰσοζυγίου τῶν πληρωμῶν μας, λόγῳ τῆς ἐνεργητικῆς στηρίξεώς του ἐπὶ τῶν ἀδήλων πόρων, τῶν ὁποίων τὸ τελικῶς διαμορφούμενον ἐνεργητικὸν ὕψος συναρτᾶται καὶ μὲ τὴν ἐξέλιξιν τῶν γενικωτέρων διεθνῶν προβλημάτων. 5. Εἰς τὴν συνάρτησιν τῆς τελικῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν ἐκ τῆς ἔξωθεν, ὑπὸ πᾶσαν μορφήν, παρεχομένης οἰκονομικῆς βοηθείας, ὡς καὶ τῆς εἰσροῆς κεφαλαίων. Ἐκ τούτων, συνεπῶς, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, σημαντικῶς ἐξαρτᾶται τόσον ἡ ἀναδιαρθρωτικὴ προσπάθεια, ὅσον καὶ ἡ ἰσχυρὰ θέσις τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι αἱ ὀργανικαὶ αὗται ἀδυναμίαι τοῦ ἰσοζυγίου τῶν πληρωμῶν ἐξακολουθοῦν νὰ καθιστοῦν τὴν ὑπὸ πᾶσαν μορφὴν παρεχομένην οἰκονομικὴν βοήθειαν εἰς τὴν Χώραν μας ἀπαραίτητον συντελεστὴν διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ τελικοῦ ἐλλείμματος ἐκ τῶν τρεχουσῶν καὶ κεφαλαιακῶν ἐξωτερικῶν συναλλαγῶν τῆς Χώρας. Ἡ Κυβέρνησις προτίθεται ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὴν ὡς ἐκ τῶν ἀδυναμιῶν τούτων δημιουργουμένην εὐαισθησίαν τῶν συντελεστῶν τοῦ ἰσοζυγίου τῶν λογαριασμῶν μας διὰ συγκεκριμένων μέτρων, τῶν ὁποίων τὰ γενικὰ πλαίσια καθώρισεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως διὰ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Εἰδικώτερον: α) Ὡς πρὸς τὰς ἐξαγωγὰς διὰ συντόνων μέτρων καθολικῆς δραστηριοποιήσεως τῆς προωθήσεώς των. Ἐνδεικτικῶς καὶ ὡς πρώτην φάσιν τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, ὑπομιμνήσκω τὰ τελευταῖα νομοθετικὰ μέτρα ποὺ προτείνει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν Βουλὴν διὰ τὴν ἐντατικοποίησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας. β) Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὰς εἰσαγωγάς, ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀμετακινήτως ἀποφασισμένη νὰ διατηρήσῃ ἀνέπαφον τὸ καθεστὼς τῆς ἐλευθερίας. Ἡ πολιτικὴ αὕτη, εἶναι ἀπολύτως συνδεδεμένη μὲ τὰς ἐπὶ τῶν οἰκονομικῶν πεποιθήσεις της. Ἐπὶ πλέον, παραλλήλως, συνδυάζεται αὕτη ὡς προϋπόθεσις καὶ μὲ τὴν σύνδεσιν τῆς Χώρας μὲ τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν. Καὶ τέλος, ἡ ἐλευθερία τῶν εἰσαγωγῶν, εἶναι, ἐπίσης, καὶ προϋπόθεσις τῆς διατηρήσεως τῆς οἰκονομικῆς ἰσορροπίας καὶ πρὸ παντὸς νομισματικῆς σταθερότητος. Ταῦτα δέ, διότι μόνον ὑπὸ καθεστὼς ἐλευθερίας εἰσαγωγῶν εἰς δημοκρατικὴν χώραν, δύναται τελικῶς νὰ διατηρηθῇ εἰς ἰσορροπημένον ἐπίπεδον ὁ τιμάριθμος, δηλαδὴ δι’ ἡμᾶς ἡ ἀξία τῆς δραχμῆς, ποὺ πέραν πάσης ἄλλης ἀπόψεως, ὅπως προηγουμένως ἐτόνισα, ἀποτελεῖ παράγοντα ζωτικῆς σημασίας δι’ ὅλας τὰς παραγωγικὰς τάξεις καὶ δὴ διὰ τὰς οἰκονομικῶς πλέον ἀδυνάτους ἐξ αὐτῶν. Τοῦτο, ὅμως, δὲν θὰ ἐμποδίσῃ τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ ὅλα τὰ προσήκοντα μέτρα, ἵνα ἐντὸς τῶν πλαισίων τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν, κατὰ τὸ δυνατόν, προσανατολισθοῦν αὗται καὶ ἐντατικοποιηθῇ ἡ κίνησις κεφαλαίων πρὸς ἐπενδυτικὰς παραγωγικὰς προσπαθείας. Ἐντὸς αὐτῶν τῶν γενικῶν πλαισίων, εὑρίσκεται καὶ ἡ προσπάθεια ἐπαυξήσεως τῶν ἐνεργητικῶν συντελεστῶν τῶν ἀδήλων πόρων ποὺ εἰς τὸν τομέα τῶν ἐσόδων ἐκ τοῦ τουριστικοῦ συναλλάγματος ἐκδηλοῦται διὰ τῆς συνεχίσεως τῶν ἔργων τουριστικῆς προσπαθείας διὰ τοῦ προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων. Εἶμαι βέβαιος, κύριοι βουλευταί, ὅτι δὲν θὰ διέφυγε τῆς προσοχῆς σας ποσάκις, ἐκ τῶν μέχρι τοῦδε λεχθέντων, ὑπεγραμμίσθη ἡ γενικωτάτη συνάρτησις τῆς οἰκονομίας μας μὲ τὸ πράγματι ὑψίστης σημασίας γεγονὸς τῆς συνδέσεως τῆς Χώρας μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα. Ἡ συγκεκριμένη ἔκτασις τῶν ἐπιδράσεων τῆς συνδέσεως ταύτης ἐπὶ τῆς ζωῆς τοῦ μέλλοντος τοῦ Ἔθνους, ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῶν δυνατοτήτων τῆς ἀπὸ τοῦδε ἀκριβοῦς ἐκτιμήσεως. Κατὰ τὴν ἐνώπιον ὑμῶν συζήτησιν τοῦ σχετικοῦ κυρωτικοῦ τῆς συμβάσεως νομοσχεδίου, ἐκτενῶς ἀνεπτύχθησαν οἱ εὐρύτατοι καὶ σύνθετοι λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιτυχῶς ὡδήγησαν τὴν Κυβέρνησιν τῆς Ε.Ρ.Ε. εἰς τὴν ἐπιδίωξιν καὶ τὴν ἐπίτευξιν τῆς συνδέσεως ταύτης. Ἐν τούτοις, τὸ θέμα εἶναι τοσαύτης σημασίας καὶ τόσον πολύ, ἐφεξῆς, εἴτε ἀμέσως εἴτε ἐμμέσως, θὰ ἐξαρτᾶται ἡ ζωὴ καὶ ἡ προκοπὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπὸ τὸν βαθμὸν δυνηθῇ, ὑπὸ τὴν ἀδιάλειπτον καθοδήγησιν καὶ παρέμβασιν καὶ τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον τὸ κοινωνικὸν σύνολον θὰ τοῦ Κράτους, νὰ ἀξιοποιήσῃ τὰς ἐκ τῆς συνδέσεως ταύτης παρουσιαζομένας λίαν σημαντικὰς προοπτικάς, ὥστε πᾶν ὅ,τι δύναται ἐνδεχομένως νὰ συντελέσῃ, ὥστε τὰ γεγονότα ταῦτα νὰ καταστοῦν μείζων συνείδησις ὅλων τῶν τάξεων τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀποτελεῖ ἐπιβεβλημένον καθῆκον. Βέβαιον εἶναι, κύριοι βουλευταί, ὅτι ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ἄρδην μετέβαλε τὸν συσχετισμὸν τῶν κοινωνικῶν φαινομένων, δηλαδὴ τὰ δεδομένα ἀντιμετωπίσεως εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῶν γενικωτέρων προβλημάτων τῆς πολιτικῆς. Πέραν τούτου, ὑπῆρξε καὶ ἀφετηρία ἀφαντάστων ἐπιτεύξεων τῆς ἐπιστήμης μὲ ἀποφασιστικὴν τὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς καθ’ ὅλου πορείας καὶ μορφολογήσεως τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων καὶ ἐπιδιώξεων. Ἡ ἀτομικὴ ἐνέργεια καὶ αἱ ἐξ αὐτῆς ἀπεριόριστοι δυνατότητες εἰρηνικῆς προόδου, ἡ ἰλιγγιώδης μείωσις τῶν ἀποστάσεων μὲ ἐπέκτασιν πέραν τῶν ὁρίων τοῦ πλανήτου μας, ἡ ἀφάνταστος ἀνάπτυξις τῶν εὐκολιῶν παγκοσμίου ἐπικοινωνίας καὶ ἡ ἐξ αὐτῶν τῶν γεγονότων ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ τομέως ἁλματώδης αὔξησις, ἐξειδίκευσις καὶ μεταφορὰ τῶν παραγομένων ἀγαθῶν, ὑπηγόρευσαν ἐπιτακτικῶς τὴν ὀργανικὴν ἀναπροσαρμογὴν καὶ ἐναρμόνισιν τῶν μέχρι τοῦδε ἐθνικῶν οἰκονομιῶν εἰς εὐρύτερα πλαίσια διακρατικῆς ἑνότητος. Αὐτῶν τῶν ἐπιταγῶν τῆς ἐπιστήμης, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν πολιτικὴν προφύλαξιν καὶ διατήρησιν τῆς ἐθνικῆς ὀντότητος τῶν συμβληθέντων εἰς κοινὴν προσπάθειαν κρατῶν, ἀποτελεῖ πραγματικὴν σύνθεσιν ἡ πρὸ ὀλίγων ἐτῶν γεννηθεῖσα Εὐρωπαϊκὴ Οἰκονομικὴ Κοινότης, πρὸς τὴν ὁποίαν ἡ Ἑλλὰς πλέον, ὡς γνωρίζετε, ἐπίκειται νὰ συνδεθῇ. Καὶ θὰ πρέπει καλῶς νὰ κατανοηθῇ, ὅτι αὐτόματος καθίσταται ἡ εὐρυτάτη πολιτικὴ συνέπεια τῆς πραγματικότητος αὐτῆς, διότι τὰ πολιτικὰ θέματα δὲν δύνανται νὰ διαχωρισθοῦν τῶν οἰκονομικῶν φαινομένων. Ταῦτα ἀσκοῦν ἐπ’ αὐτῶν ὄχι βεβαίως ἀποκλειστικὴν ἐπίδρασιν, ὅπως τοῦτο ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸν μαρξιστικὸν δογματισμὸν μὲ πλήρη ὑποτίμησιν τῆς σημασίας τοῦ παράγοντος τῶν φυσικῶν ἐπιδράσεων τῆς ψυχολογίας τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ πάντως σημαντικῶς ἐπηρεάζουν τὴν ἐξέλιξιν τῶν πολιτικῶν προβλημάτων εἰς παγκόσμιον μάλιστα κλίμακα. Ἀπὸ τῆς γενικωτάτης ταύτης σκοπιᾶς κρινομένου τοῦ ὅλου θέματος τῆς συνδέσεως τῆς Χώρας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν, ἐπιβάλλεται συνοπτικῶς νὰ ὑπογραμμισθοῦν τὰ ἀκόλουθα: 1. Ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ χώρα μικρὰ τῶν 8.500.000 Ἑλλήνων, συνδυάζεται ὀργανικῶς μὲ ἄλλας χώρας καὶ συμμετέχει οἰκονομικῆς ἑνότητος πληθυσμοῦ 170.000.000 ἀνθρώπων, μὲ παραλλήλους συνεπείας ἐπὶ τῶν πολιτικῶν της προβλημάτων καὶ δὴ τῆς προστασίας τῆς ἐθνικῆς της ἀκεραιότητος. 2. Ἡ Ἑλλὰς θὰ δύναται μὲ αἰσιοδοξίαν ν’ ἀποβλέπῃ εἰς τὴν γενικωτέραν οἰκονομικήν της ἀναδιάρθρωσιν καὶ δὴ τὴν ἐκβιομηχάνισίν της. Ταῦτα πάντα, διότι, βεβαίως καὶ πάντοτε, ὑπὸ προϋποθέσεις συναγωνιστικότητος, ἡ τοιαύτη παραγωγική της προσπάθεια θὰ ἔχῃ ὑπὲρ αὐτῆς τὴν δυνατότητα ἀσφαλοῦς διοχετεύσεως τῶν παραγομένων ἀγαθῶν εἰς μείζονα ἀγοράν, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ὀργανικὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου ὅλων τῶν παραγωγικῶν της τάξεων. Ὅπως καὶ κατ’ ἀντιδιαστολὴν μεγίστην ἐμπλοκὴν θ’ ἀπετέλει ἡ ἐκβιομηχάνισις τῆς Χώρας ἄνευ διασφαλίσεως τῆς δυνατότητος ὁμαλῆς εἰσόδου τῶν παραγομένων εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς ἀγαθῶν εἰς τὸν εὐρύτερον χῶρον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, ὅπερ καὶ μαθηματικῶς θὰ ἐπρόκειτο νὰ συμβῇ, ἐὰν δὲν ἐπετυγχάνετο ἡ ὀργανικὴ σύνδεσίς μας μὲ αὐτήν. 3. Θὰ ἀπολαμβάνῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς τῶν εὐεργετημάτων τῆς ἐλευθέρας κινήσεως ἐντὸς τῶν εὐρυτέρων πλαισίων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, τῶν συντελεστῶν τῆς παραγωγῆς κεφαλαίου καὶ ἐργασίας, διὰ τὴν καλλιτέραν των ἀξιοποίησιν. Ὅταν ἀναλογισθῶμεν τὴν σήμερον παρουσιαζομένην μειωμένην, κατὰ ποσοστόν, συμβολὴν τοῦ παράγοντος ἐργασίας εἰς τὴν διαμόρφωσιν τοῦ συνόλου τοῦ ἀκαθαρίστου ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἐξ οὗ γεγονότος πρωτίστως τεκμαίρεται ἡ ὑποαπασχόλησις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει δεόντως νὰ ἐκτιμηθῇ ἡ σημασία ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἀξιοποιήσεως τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ τῆς Χώρας ποὺ παρουσιάζει τὸ μέγεθος τῆς προοπτικῆς, ἐλευθέρας ἀναφορᾶς τοῦ προϊόντος ἑλληνικῆς ἐργασίας εἰς ἀγορὰν καταναλώσεως μεγέθους πληθυσμοῦ ἄνω τῶν 170.000.000 ἀντὶ τῶν 8.500.000, ὅση εἶναι ἡ σημερινὴ καταναλωτικὴ ἐπιφάνεια τῆς Χώρας. 4. Θὰ δύναται ἀκόμη ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μετ’ ἐμπιστοσύνης ν’ ἀποβλέπῃ εἰς τὴν συμπαράστασιν καὶ συναντίληψιν τῶν ἰσχυρῶν της συντρόφων τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς διὰ τὰ ποικίλα ὀργανικὰ καὶ διαρθρωτικὰ προβλήματα τῆς οἰκονομίας μας. Τοῦτο, διότι καὶ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει καὶ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν συνεταίρων της, κοινὸν συμφέρον παρουσιάζεται ἡ ἀπογείωσις καὶ καλὴ πρόοδος τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Αὕτη ἐξερχομένη ἐκ τῆς ὀργανικῆς της ὑπαναπτύξεως, δύναται ἀσφαλῶς καὶ δὴ ἐκ τῆς γεωγραφικῆς της θέσεως, νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν διεθνοῦς κλίμακος πολύπλευρον προσπάθειαν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος. Καὶ ἔμπρακτον ἀπόδειξιν τῆς ὑπάρξεως τοῦ οὐσιώδους τούτου ἐνδιαφέροντος διὰ τὴν Χώραν μας, ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς τῶν πράγματι ἐξ ἀντικειμένου εὐνοϊκῶν ὅρων ὑπὸ τοὺς ὁποίους ἐπετεύχθη ἡ σύνδεσις τῆς Χώρας μας μὲ τὰς λοιπὰς Χώρας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος. Ἔναντι αὐτῶν τῶν εὐεργετικῶν προοπτικῶν καὶ τῆς εὐρυτέρας βοηθείας πρὸς τὴν Χώραν μας, τί ζητοῦν οἱ συνεταῖροι μας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος ἀπὸ ἡμᾶς; Νὰ ἀναλάβωμεν καὶ ἡμεῖς βαθμιαίως τὴν συνεπῆ ἐκτέλεσιν τῶν αὐτῶν ὑποχρεώσεων ποὺ οἱ ἴδιοι καθώρισαν εἰς τοὺς ἑαυτούς των καὶ ποὺ ἀποτελοῦν τὰς ἀπαραιτήτους βασικὰς προϋποθέσεις διὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν αἱ γενικώτεραι προοπτικαὶ καὶ ἐπιδιώξεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος. Ταῦτα σημαίνουν ὅτι, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἀπολαύσωμεν τῶν εὐεργετημάτων καὶ αἰσιοδόξων προοπτικῶν, θὰ πρέπει ἐντὸς τῶν συμβατικῶν χρονικῶν καὶ οὐσιαστικῶν περιθωρίων ἀναπροσαρμογῆς, νὰ ἐπιτύχωμεν τὰς βασικὰς ἀναδιαρθρώσεις τῆς οἰκονομίας μας. Τὸ ἐγχείρημα δὲν εἶναι ἁπλοῦν. Θὰ χρειασθῇ προσπάθεια ἔντονος ὅλων τῶν παραγωγικῶν τάξεων τῆς Χώρας καὶ ἀπόφασις θυσιῶν δι’ ἕνα καλλίτερον μέλλον. Καὶ τὸ μὲν Κράτος κατὰ τὰ ἰδικά του καθήκοντα θὰ πράξῃ πᾶν ὅ,τι ἡ εὐρύτης τῶν σημερινῶν ἁρμοδιοτήτων τῆς Πολιτείας ὑπαγορεύει. Ἀλλὰ μόνον ἐφ’ ὅσον καὶ καθ’ ὃ μέτρον θὰ ὑπάρξῃ γενικὴ συνείδησις τοῦ ἐπιδιωκομένου σκοποῦ εἰς τὰς σκέψεις ὅλων τῶν παραγωγικῶν τάξεων τῆς Χώρας, θὰ στεφθῇ τὸ μέγα τοῦτο ἐγχείρημα ὑπὸ ἐπιτυχίας. Ἡ ἐπιτυχία εἶναι πολὺ μακρὰν ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι δεδομένη. Ἐὰν αἱ παραγωγικαὶ τάξεις τῆς Χώρας διολισθήσουν εἰς ἀπραξίαν ἢ φθοροποιὸν ἀναμονὴν ἢ ἁπλῶς ἀποβλέψουν εἰς τὴν βραχυπρόθεσμον εἴσπραξιν τῶν εὐεργετημάτων ποὺ ἡ συμφωνία τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν μᾶς ἐξησφάλισεν, ἀκριβῶς καὶ μόνον διὰ νὰ ὑπάρξουν αἱ εὐεργετικαὶ δυνατότητες ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ ἀναδιαρθρώσεως τῆς οἰκονομίας μας, θὰ διαπράξουν πρωτίστως ἐναντίον των βαρὺ σφάλμα. Ἐὰν δὲ τέλος δὲν συνειδητοποιήσουν ἐγκαίρως καὶ αὐταί, ὅτι θὰ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἀναπροσαρμόσουν σκέψεις, μεθόδους καὶ συμφέροντα πρὸς τὸν ἀπώτερον ἐθνικὸν σκοπόν, δηλαδὴ τὴν γενικήν, ἀλλὰ καὶ ὀργανικὴν βελτίωσιν τῆς ζωῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ποὺ ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις μᾶς ἐγγυᾶται ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, τότε θὰ ἔλθῃ στιγμὴ ποὺ ὑπὸ τὸ βάρος ἀνεκπληρώτων συμβατικῶν ὑποχρεώσεων θὰ περιπέσουν εἰς οἰκονομικὴν περιπέτειαν πρώτου μεγέθους, μὲ ἀνυπολογίστους συνεπείας διὰ τὸ μέλλον τῆς Χώρας. Εἰδικώτερον, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὰς Χώρας τῆς Κοινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀγορᾶς θὰ ἔχῃ πολλὰς ἐπιπτώσεις, τόσον βραχυπροθέσμως, ὅσον καὶ εἰς τὸ ἀπώτερον μέλλον. Οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦδε, θὰ ἔχωμεν ν’ ἀντιμετωπίσωμεν βαθμιαίαν καὶ προοδευτικὴν μείωσιν τῶν συντελεστῶν τῶν δασμῶν καὶ ἀντίστοιχον μείωσιν τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκ τελωνειακῶν εἰσπράξεων, ἔναντι εἰσαγωγῶν ἐκ τῶν χωρῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, μὲ τελικὴν καὶ ἀπωτέραν κατάργησιν αὐτῶν, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὰς χώρας ταύτας. Ταῦτα σημαίνουν εἰδικώτερον: α) Ὅτι θὰ πρέπει αἱ παραγωγικαί μας μονάδες βαθμηδὸν νὰ καταστοῦν εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς συναγωνιστικαὶ τῶν ἀντιστοίχων εἰς τὰς χώρας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, ἂν θέλουν νὰ ὑπάρξουν, ἐφ’ ὅσον τελικῶς θὰ στερηθοῦν δασμολογικῆς προστασίας, καὶ β) ὅτι δεδομένου ὅτι αἱ ἁρμοδιότητες τοῦ συγχρόνου κράτους διαρκῶς θὰ εὐρύνωνται καὶ συνεπῶς ἀντιστοίχως καθίσταται ἐπιβεβλημένον τὸ ὕψος τῶν κρατικῶν ἐσόδων νὰ βελτιοῦται, θὰ ὑπάρξῃ ἀναπότρεπτος ἀνάγκη τὴν βαθμιαίαν μείωσιν τῶν δασμῶν, ἤτοι τῶν τελωνειακῶν εἰσπράξεων, νὰ ὑποκαταστήσῃ ἐπίσης βαθμιαίως γενικωτέρα ἀναπροσαρμογὴ τοῦ φορολογικοῦ μας συστήματος καὶ εἰδικώτερον τῶν φόρων καταναλώσεως, κατ’ ἀναλογίαν τῶν ἐφαρμοζομένων εἰς τὰς λοιπὰς Χώρας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος. Κατὰ τελικὸν συμπέρασμα, αἱ εὐεργετικαὶ προοπτικαὶ τῆς συνδέσεως τῆς Χώρας μὲ τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν, τῆς ὁποίας ἡ ἔκτασις θὰ βαίνῃ εὐρυνομένη, ὡς νομίζω, διὰ τῆς προσχωρήσεως εἰς αὐτὴν καὶ ἄλλων χωρῶν, ὑπὸ προϋποθέσεις ἐπιτυχοῦς καὶ συνεχοῦς προσπαθείας μακρᾶς διαρκείας ἐκ μέρους τοῦ συνόλου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, θὰ καταστοῦν λαμπρὰ πραγματικότης εὐρυτάτης ἐκτάσεως. Ὅπως καὶ ἀντιθέτως, παραγνώρισις ἢ ὑποτίμησις τῶν ἀμετακινήτων προϋποθέσεων ἵνα τὸ μέγα τοῦτο ἐγχείρημα ἐπιτύχῃ, θὰ ὁδηγήσῃ τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος εἰς βέβαιον μαρασμόν. Καὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ λόγοι τῶν ὁποίων ἕνεκα ᾐσθάνθην τὴν ὑποχρέωσιν, κατὰ τὰς σημερινὰς περιστάσεις, νὰ ὑπογραμμίσω, ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ταῦτα πάντα, ὥστε, κατὰ τὸ δυνατόν, νὰ συμβάλω καὶ ἐγώ, οὕτως ὥστε ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὑπερήφανος καὶ γενναῖος ὅπως εἶναι, νὰ μὴ ἀποκτήσῃ οὐδεμίαν ψευδαίσθησιν ἢ ἐσφαλμένην ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ἀντίληψιν, ἀλλὰ τοὐναντίον νὰ συνειδητοποιήσῃ τὴν ἔκτασιν τῶν εὐεργετικῶν δυνατοτήτων, ἀλλὰ καὶ τὸ μέγεθος τῆς προσπαθείας πρὸς πραγμάτωσίν των. Εἶναι γνωστὸν εἰς ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, ὅτι εἰς τὸν τόπον μας ὑφίστανται κυρίως δύο κρατικαὶ διαχειρίσεις, δύο προϋπολογισμοί. Ὁ πρῶτος εἶναι ὁ τακτικὸς προϋπολογισμὸς καὶ ὁ δεύτερος ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων. Ἡ διπλῆ αὐτὴ δημοσιονομικὴ διαχείρισις καὶ ὀρθῶς ἔχει καὶ ἐπιβεβλημένη παρουσιάζεται. Ὑπὸ τὴν στενὴν καθοδήγησιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἀμφοτέρων, ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων συνθέτων τὸν προγραμματισμὸν διὰ τὴν χρηματοδότησιν καὶ παρακολούθησιν τῆς ἐκτελέσεως ἔργων ἐπενδύσεως πάσης φύσεως, ὀφείλει νὰ τελῇ οὐσιαστικῶς ὑπὸ τὴν ἀποφασιστικὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, ἵνα ὑπὸ τὸν ἔλεγχον καὶ τὴν διοίκησιν τούτου ἐναρμονίζωνται οἱ ἐπιδιωκόμενοι εὐρύτεροι σκοποὶ τοῦ οἰκονομικοῦ προγράμματος τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων καὶ γενικώτερον αἱ σύνθετοι ἐπιδιώξεις τῆς οἰκονομίας. Καὶ εἶναι προφανές, ὅτι ἡ εὐρυτάτη ἀποστολὴ τοῦ Ὑπουργείου τοῦ Συντονισμοῦ, μὲ σημερινὸν ὑπεύθυνον διατάκτην τὸν ἐκλεκτόν μου συνάδελφον Ὑπουργὸν κ. Π. Παπαληγούραν, ὀρθῶς τελεῖ εἰς διαχωρισμένην μέν, ἀλλ’ ἁρμονικὴν συμπορείαν καὶ συνευθύνην μὲ τὸν τακτικὸν προϋπολογισμόν, τοῦ ὁποίου ἐνώπιον Ὑμῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ φέρω καθ’ ἁρμοδιότητα τὴν εἰδικὴν εὐθύνην. Ἐάν, κύριοι βουλευταί, ἐπέτρεψα εἰς τὸν ἑαυτόν μου νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω τὴν ὀρθότητα τῆς ὑπάρξεως δύο προϋπολογισμῶν, εἶναι ἀκριβῶς διότι θεωρῶ καθῆκον μου ἀρκούντως νὰ ὑπογραμμίσω πρὸς Ὑμᾶς καὶ τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ὅτι, ὅπως ἡ οἰκονομία τῆς χώρας εἶναι ἑνιαία, ἑνιαία εἶναι καὶ ἡ δημοσιονομικὴ καὶ οἰκονομικὴ διαχείρισις καὶ παρὰ τὴν ὕπαρξιν δύο προϋπολογισμῶν, ὡς ἓν ἑνιαῖον σύνολον δέον ἑκάστοτε αἱ δύο διαχειρίσεις νὰ ἐκτιμῶνται. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι πρέπει νὰ καταστῇ εἰς πάντας συνείδησις, ὅτι τὰ περισσεύματα τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ διοχετεύονται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων καὶ ὅτι καθ’ ὃ μέτρον ἡ συμβολὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τοῦτον ἐπιτυγχάνεται νὰ εἶναι μεγαλυτέρα, ἐπὶ τοσοῦτον ἡ πραγμάτωσις τῶν ἐπιδιωκομένων ὑπὸ τῶν ἐπενδύσεων βασικῶν μεταβολῶν τῆς οἰκονομίας μας παρουσιάζεται ὀργανικῶς ἀρτιωτέρα. Ἀπὸ ἄλλης σκοπιᾶς ἐξεταζόμενον τὸ ἴδιον θέμα, ὁ μὲν τακτικὸς προϋπολογισμός, ἐξ ὁρισμοῦ, ἐμφανίζων τὰς παγίας καὶ τὰς καταναλωτικὰς δαπάνας τοῦ Κράτους πρὸς ἐκπλήρωσιν τῶν γενικῶν του σκοπῶν, ὀφείλει εἰς κἄθε περίπτωσιν ἐκ τῶν τακτικῶν ἐσόδων του ὄχι μόνον νὰ ἰσοσκελίζηται, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ περίσσευμα διὰ νὰ δύναται πρῶτον νὰ συμβάλλῃ δι’ αὐτοῦ εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ἀλλὰ καὶ διότι ἀνισοσκελὴς τακτικὸς προϋπολογισμὸς παγίων δαπανῶν εὐθέως συνδέεται μὲ πληθωρικὰς πιέσεις, δηλαδὴ μὲ δημοσιονομικὴν καὶ οἰκονομικὴν ἐμπλοκήν. Διὰ τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων ἡ ὅλη του διάρθρωσις ὀρθῶς παρουσιάζεται διάφορος, διότι τὰ ἔσοδά του προέρχονται ἀθροιστικῶς ἐκ τακτικῶν καὶ ἐξ ἐκτάκτων πηγῶν χρηματοδοτήσεως, ἤτοι διὰ δανεισμοῦ. Καὶ εἶναι τοῦτο ὀρθὸν διὰ δύο λόγους: α) Διότι θὰ ἦτο ἐξ ἀντικειμένου ἀδύνατον εἰς τὴν Ἑλλάδα λόγῳ τοῦ μεγέθους τοῦ ἐγχειρήματος νὰ μετατρέψῃ τὴν ὑποανάπτυκτον μορφὴν τῆς οἰκονομίας διὰ τακτικῶν καὶ μόνον πόρων, ἤτοι ἄνευ προσφυγῆς εἰς δανεισμὸν πάσης φύσεως, καὶ β) διότι θὰ ἦτο ἐπιπροσθέτως ἄδικον τὸ βάρος μιᾶς τοιαύτης προσπαθείας, ποὺ πρὸ παντὸς ἀφορᾷ τὸ μέλλον, νὰ τὸ ἐπωμισθῇ ἐξ ὁλοκλήρου ἡ πολλαπλῶς δοκιμασθεῖσα σημερινὴ γενεὰ τῶν Ἑλλήνων. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ὀρθῶς ἡ ἰσοσκέλισις τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων ἐπιβάλλεται νὰ στηρίζηται εἰς τὸν δανεισμόν. Πράγματι ὁ ἐξ ὁρισμοῦ ἔκτακτος προορισμὸς αὐτοῦ οὐδόλως ἀντιτίθεται εἰς τὴν δι’ ἐκτάκτων πόρων ἰσοσκέλισίν του, ἐνῷ ἀντιθέτως, δανεισμὸς χάριν τῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ τακτικοῦ καταναλωτικοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ ἀπετέλει, ὡς εἶπον, ἀπαρχὴν δημοσιονομικῆς περιπετείας. Τὸ τελικὸν συμπέρασμα, τῶν ὅσων, κύριοι βουλευταί, ἀπετόλμησα εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο νὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην σας εἶναι, πρῶτον, ὁ μὲν τακτικὸς προϋπολογισμός, πλήρως ἰσοσκελισμένος, θὰ διοχετεύσῃ πρὸς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων πιστώσεις τοῦ ὕψους τῶν 1.000 περίπου ἑκατ. δραχμῶν, διὰ τὸ 1962, ἀφ’ ἑτέρου δὲ —ὅπερ καὶ πρέπει νὰ γίνῃ συνείδησις εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν— ὅτι διὰ δανεισμοῦ καὶ διὰ τῆς βοηθείας τῶν φίλων μας προσανατολίζεται βαθμηδὸν ἡ οἰκονομία τοῦ τόπου πρὸς καλυτέρας ἡμέρας. Ἡ Κυβέρνησις συνεπὴς πρὸς τὰς πεποιθήσεις της διὰ τὴν ὀρθότητα τῆς τοιαύτης οἰκονομικῆς καὶ δημοσιονομικῆς πολιτικῆς της πιστεύει, ὅτι ὀφείλει καὶ πάλιν νὰ ζητήσῃ τὴν συμβολὴν τῆς αὐξανομένης ἀποταμιεύσεως διὰ τὴν ἀποκλειστικὴν προσπάθειαν τῆς οἰκονομικῆς ἀναμορφώσεως τῆς χώρας. Ἐφ’ ᾧ καὶ ἐθεώρησεν, ὅτι ὀρθῶς ἔχει ἡ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν γενομένη εἰς τὸ Σῶμα κατάθεσις σχεδίου νόμου «περὶ συνομολογήσεως λαχειοφόρου ἐσωτερικοῦ δανείου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως 990 ἑκατ. δραχμῶν». Τὸ ἐσωτερικὸν τοῦτο δάνειον, ἐξ ὁρισμοῦ ἀποκλειστικῶς προοριζόμενον διὰ τὰς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις παρουσιάζεται, ὡς εἶναι ἤδη γνωστόν, μὲ τοὺς αὐτοὺς προνομιακοὺς ὅρους τοῦ προηγουμένου, συνοψιζομένους εἰς τὰ ἀκόλουθα σημεῖα: Ἔκδοσις εἰς τὸ ἄρτιον — ἐπιτόκιον 5% — διάρκεια 15 ἐτῶν — ἀπόσβεσις εἰς 13 ἔτη — πολλαπλαὶ γενικαὶ καὶ εἰδικαὶ λαχειοφόροι κληρώσεις — ἀπαλλαγὴ φόρου κληρονομίας καὶ φόρου εἰσοδήματος διὰ τοὺς τόκους — γενικὴ ρήτρα τοῦ δολλαρίου, ὥστε νὰ διευκολύνηται ἡ ἐκτίμησις τῶν εὐνοϊκῶν ὅρων του ἀπὸ ἐγγραφὰς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ — τίτλοι δεκτικοὶ διὰ παροχὴν ἐγγυοδοσίας πρὸς τὸ Δημόσιον, τὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου καὶ τὰς Τραπέζας καὶ ὑποχρέωσιν δανειοδοτήσεως μέχρις 60% ἐπ’ ἐνεχύρῳ αὐτῶν συμφώνως πρὸς σχετικὰς ἀποφάσεις τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς. Κατὰ ταῦτα, κύριοι βουλευταί, ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων διὰ τὸ 1962 παρουσιάζει ἐν γενικαῖς γραμμαῖς τὴν ἀκόλουθον τάξιν μεγεθῶν εἰς ἀμφοτέρας τὰς πλευρὰς αὐτοῦ. Κρατικαὶ ἐπενδύσεις Ἔσοδα (Εἰς ἑκατ. δραχμῶν)

Πρὶν προχωρήσω περαιτέρω, κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν συνοπτικὴν ἐπισκόπησιν τῆς διαμορφώσεως τοῦ νέου τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ 1962, ἐν συσχετισμῷ πρὸς τὰ τελικὰ δεδομένα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ παρελθόντος ἔτους 1961, θεωρῶ ἐπάναγκες νὰ προβῶ εἰς γενικάς τινας παρατηρήσεις. Διετυπώθη, συχνάκις, ἡ ἄποψις, ὅτι τὰ ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1961 προϋπελογίσθησαν κατὰ τρόπον πλημμελῆ. Ὅτι ἐκ τοῦ ἀνακριβοῦς τούτου ὑπολογισμοῦ ἐνεφανίσθησαν ὑπερέσοδα εἰς ἐλαττωματικὸν ὕψος, ὅτι τὸ φαινόμενον τοῦτο ἀποτελεῖ ἀξιόλογον πρόσθετον φορολογικὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καὶ ὅτι κατὰ πᾶσαν ἐκδοχὴν ἡ πραγματικότης αὐτὴ ὤφειλε νὰ κατευθύνῃ τὴν Κυβέρνησιν τὸ μὲν πρὸς ἐλάφρυνσιν τῆς φορολογίας τὸ δὲ πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν παγίων καὶ τῶν κοινωνικῶν δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἡ Κυβέρνησις δὲν συμμερίζεται τὰς ἀπόψεις αὐτάς. Ταῦτα δὲ διότι ἡ ἔννοια τοῦ προϋπολογίζειν ἐνέχει ἐξ ὁρισμοῦ τὸν παράγοντα τῆς ἀβεβαιότητος ἰδίᾳ προκειμένου περὶ τῶν ἐσόδων. Ἄλλως θὰ ἐπρόκειτο περὶ ὑπολογισμοῦ καὶ ὄχι προϋπολογισμοῦ αὐτῶν. Εἶναι κατ’ ἀρχὴν ἀκριβές, ὅτι ὑπὸ ὡρισμένας συνθήκας οἱ κανόνες τῆς δημοσιονομίας ἐπιτρέπουν μείζονα προσέγγισιν κατὰ τὸν προσδιορισμὸν τῶν διαφόρων μεγεθῶν τοῦ σκέλους τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Προκειμένου, ὅμως, περὶ οἰκονομίας, ἡ ὁποία τελεῖ ὑπὸ τὴν ἀνάπτυξιν καὶ ἡ ὁποία ὑφίσταται τὴν ἐπίδρασιν, λόγῳ τῆς συνθέσεώς της, πολλῶν καὶ ἐξ ὑπαρχῆς ἀπροσδιορίστων διακυμάνσεων, ἡ μεταβολὴ τῶν δεδομένων τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν κρατικῶν ἐσόδων κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐκτελέσεως προϋπολογισμοῦ δεδομένης χρήσεως παρουσιάζεται ἐνδεχομένη. Ὅθεν καὶ αἱ ἑκάστοτε διαπιστούμεναι ἀπρόβλεπτοι παρεκκλίσεις ἀπὸ τὰ προϋπολογισθέντα μεγέθη τῶν κρατικῶν ἐσόδων, εὑρίσκουν εὐθέως τὴν δικαιολόγησίν των. Πλέον συγκεκριμένως, εἶναι γνωστὸν εἰς πάντας, τὸ πόσον ἐξαρτᾶται ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τῆς χώρας καὶ συνεπῶς καὶ ἡ ἐξέλιξις τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν ἀπὸ τὸ συνολικὸν μέγεθος τῆς ἐτησίας γεωργικῆς μας παραγωγῆς, τὸ ὁποῖον διὰ τοὺς γνωστοὺς φυσικοὺς λόγους δὲν δύναται ἐκ τῶν προτέρων νὰ προσδιορισθῇ. Καλὴ ἐσοδεία σημαίνει καθολικὴν αὔξησιν τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος τῆς χώρας καὶ συνεπῶς ηὐξημένα μεγέθη τῶν δημοσίων ἐσόδων, ὅπως ἀντιστρόφως, μειωμένη γεωργικὴ παραγωγὴ δημιουργεῖ τοὐλάχιστον συνθήκας οἰκονομικῆς καὶ δημοσιονομικῆς ἀτονίας. Περαιτέρω τὰ δημόσια ἔσοδα τελοῦν ὑπὸ τὴν ἀβεβαιότητα τῆς τελικῆς ἐξελίξεως τῶν ἐμμέσων φόρων καὶ δὴ τῶν τελωνειακῶν δασμῶν. Τοῦτο ἰδιαιτέρως ἰσχύει διὰ τὸν τόπον μας, ὅπου —ὅπως προηγουμένως ἀνέπτυξα— ἀρκεταὶ εὐαισθησίαι παρουσιάζονται εἰς τὴν διαμόρφωσιν τοῦ ἰσοζυγίου τῶν ἐξωτερικῶν μας λογαριασμῶν. Εἰς ἐποχὰς μάλιστα διεθνοῦς ἀβεβαιότητος, μὲ ἐξαγωγὰς στηριζομένας κατὰ μέγα ποσοστὸν εἰς προϊόντα οὐχὶ πρώτης προτεραιότητος, μὲ εἰσαγωγὰς διαμορφουμένας ἀναλόγως τῶν εὐρυτέρων ἐξελίξεων τῆς γενικῆς καταστάσεως, μὲ πρωταρχικῆς σημασίας ἀδήλους πόρους καὶ μὲ πάντα ταῦτα ἐξαρτώμενα ἀπὸ μεταβαλλομένους παράγοντας διεθνοῦς κλίμακος, ἡ μὲν συντηρητικὴ ἐκτίμησις τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ παρουσιάζεται ἐπιβεβλημένη αἱ δὲ μεταβολαὶ τῶν μεγεθῶν τῶν κρατικῶν ἐσόδων κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς οἰκονομικῆς χρήσεως ἔχουν φυσιολογικὴν τὴν αἰτίαν των. Εἰδικῶς διὰ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ λήξαντος ἔτους 1961 δέον ἰδιαιτέρως νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ τελικῶς ἐμφανισθεῖσα ὡς ὑποεκτίμησις τῶν ἐσόδων ἔχει καὶ πρόσθετον αἰτίαν. Πράγματι οὗτος κατηρτίσθη εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν μόλις διεφαίνετο ἐγγίζουσα καὶ διὰ τὴν χώραν μας ἡ ἔναρξις τῆς ἐξόδου τῆς οἰκονομίας μας ἐκ περιόδου ἐπιβραδύνσεως τῆς δραστηριότητός της. Θὰ ἀπετέλει συνεπῶς ἀσύνετον πρᾶξιν ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους νὰ εἶχε στηριχθῆ ἐπὶ τῆς προεξοφλήσεως ὁριστικῆς εἰσόδου τῆς οἰκονομίας μας εἰς νέαν περίοδον ἀνοδικῆς πορείας. Ἐξ ἄλλου, ὁ ἰσχυρισμὸς περὶ τοῦ ὅτι ἡ μείζων ἀπόδοσις τῶν κρατικῶν ἐσόδων ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν μείζονος φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, εἶναι αὐταπόδεικτον, ὅτι δὲν ἀνταποκρίνεται πρὸς τὰ πράγματα. Ἀντιθέτως καὶ κυρίως ἡ θέσπισις νέων φορολογιῶν, ὅπως καὶ ἡ αὔξησις τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν, ἀποτελεῖ πρόσθετον ἐπιβάρυνσιν. Τὸ αὐτὸ ὕψος τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν κατ’ ἀνάλυσιν τῶν ἐπιπτώσεών του παρουσιάζεται βαρύτερον εἰς περιόδους οἰκονομικῆς ὑφέσεως καὶ διαταραχῆς ὥστε ἀκριβῶς καὶ παρὰ τὴν μείωσιν τῆς ἀποδόσεως τῶν ἐσόδων κατὰ τὰς περιστάσεις αὐτὰς ἐπιδιώκεται ἡ τόνωσις τῶν ἐν ἀτονίᾳ οἰκονομιῶν διὰ ποικίλων μεθόδων μεταξὺ τῶν ὁποίων ἰδιάζουσαν θέσιν προσλαμβάνει καὶ ἡ προσφυγὴ εἰς σειρὰν μέτρων ἐλαφρύνσεως τῆς φορολογίας. Καθ’ ὅσον τέλος ἀφορᾷ τὴν ἄποψιν τῆς αὐξήσεως τῶν παγίων δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ὡς ἐκ τῆς μείζονος ἀποδόσεως τῶν ἐσόδων, ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι σαφὴς καὶ ἐκκαθαρισμένη ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἡ Κυβέρνησις, καταβάλλουσα πᾶσαν προσπάθειαν διὰ τὸν μετὰ συνέσεως καὶ ἀπωτέρας προοπτικῆς ἐπιμερισμὸν τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους εἰς τοὺς διαφόρους τομεῖς τῆς κυβερνητικῆς δραστηριότητος, ἀποδίδει, δι’ οὓς λόγους ἀνέπτυξα, ὅλως ἰδιάζουσαν σημασίαν καὶ προτεραιότητα εἰς τὴν γενικωτέραν προσπάθειαν τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῆς οἰκονομίας μὲ πρώτην ἐντόπισιν εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῶν μεγεθῶν τοῦ προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων καὶ παράλληλον ἐκδήλωσιν εἰς τήν, κατὰ τὸ δυνατόν, μείζονα συμβολὴν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι δίχως νὰ παραγνωρίζῃ ἢ νὰ ὑποτιμᾷ ἡ Κυβέρνησις τὴν εὐρυτέραν ἀνάγκην καὶ κοινωνικὴν σημασίαν τῶν δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπιδιώκει μὲ ἀκρίβειαν τὴν ἀξιολόγησιν καὶ ἱεράρχησιν αὐτῶν συμφώνως πρὸς τὰς προγραμματικάς της κατευθύνσεις μὲ τελικὴν ἐπιδίωξιν τὰ περισσεύματα αὐτοῦ νὰ διοχετεύωνται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων. Ταῦτα πάντα ἐπιπροσθέτως σημαίνουν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, κατὰ τὴν παροῦσαν τοὐλάχιστον φάσιν τῆς ἐξελίξεως τῆς ἐκτελέσεως τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς παρούσης χρήσεως, θεωρεῖ ὅτι δὲν δύναται νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἱκανοποίησιν αἰτημάτων περαιτέρω αὐξήσεως τῶν παγίων δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐπιδίωξις τῆς Κυβερνήσεως παραμένει βεβαίως νὰ ἴδῃ βελτιωμένην τὴν θέσιν τῶν δημοσίων λειτουργῶν, ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων. Ἀπόδειξιν τούτου συνθέτει ἡ ἀκολουθηθεῖσα ἐν προκειμένῳ πολιτική, ἐκφραζομένη εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων λειτουργῶν καὶ ὑπαλλήλων, διὰ τὴν περίοδον ἀπὸ Σεπτεμβρίου 1957 μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1961 κατὰ ποσοστὸν κυμαινόμενον μεταξὺ 19% μέχρι 40,3% ἀναλόγως τοῦ βαθμοῦ καὶ τοῦ κλάδου, εἰς ὃν ἀνήκουν οὗτοι. Ἀνάλογος ὑπῆρξε καὶ ἡ βελτίωσις τῶν συντάξεων. Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει, ὅτι ὅλαι αἱ κοινωνικαὶ τάξεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ συνεπῶς καὶ οἱ δημόσιοι λειτουργοί, ὑπάλληλοι καὶ συνταξιοῦχοι, ἔχουν ἀπόλυτον συμφέρον νὰ συντελέσουν εἰς τὴν ἀπαραίτητον διατήρησιν τῆς σταθερότητος τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς ἀναδιαρθρώσεώς της. Διότι, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ἀπὸ τὴν καλὴν ἐξέλιξιν καὶ σταθερότητα τῆς οἰκονομίας μας ἰδίᾳ δὲ τοῦ ἐθνικοῦ μας νομίσματος καὶ αὐτῶν τῶν τάξεων ἡ ζωὴ θὰ βελτιωθῇ σταθερώτερον παρὰ ἀπὸ νέας ἀναπροσαρμογὰς τοῦ μισθολογίου των, ὅταν καὶ καθ’ ὅσον αὗται εἶναι ἐνδεχόμενον συνολικῶς λαμβανόμεναι νὰ προκαλέσουν δυσμενεῖς συνεπείας ἐπὶ τῶν ὑγιῶν νομισματικῶν συνθηκῶν τῆς χώρας, ἐφ’ ὅσον μάλιστα θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθοῦν μὲ τὴν ταὐτόχρονον ἐπιτακτικὴν συνέχισιν τῶν δαπανῶν βασικῆς ἀναμορφώσεως τῆς οἰκονομίας μας. Ἀνατέμνων, κύριοι βουλευταί, κατὰ γενικωτέρας γραμμὰς τὸ φορολογικόν μας θέμα δὲν διστάζω νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ποσοστιαία σχέσις μεταξὺ τῆς ἀποδόσεως τῶν ἀμέσων καὶ τῶν ἐμμέσων φόρων ἤτοι 22% πρὸς 78% περίπου δὲν εἶναι ἱκανοποιητική. Καὶ ναὶ μὲν μέχρις ὡρισμένου σημείου ἡ προφανὴς αὕτη δυσαναλογία ἔχει τὴν ἑρμηνείαν της εἰς τὴν κυριαρχοῦσαν μορφὴν τῶν μικρῶν εἰσοδημάτων, τοῦ μεγίστου τμήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, δὲν παύει ὅμως, νὰ ἐμφανίζῃ παραλλήλως καὶ τὴν εἰκόνα ἀπαραδέκτου φοροδιαφυγῆς. Ταῦτα πάντα, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη σημειοῦται προοδευτικὴ ἐμπέδωσις τῆς φορολογικῆς συνειδήσεως. Πράγματι, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν παρατιθεμένων στοιχείων καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν φορολογικῶν δηλώσεων σημαντικῶς ηὐξήθη, ἀλλὰ καὶ παράλληλος αὔξησις σημειοῦται καὶ εἰς τὸ ὕψος τῶν δηλουμένων εἰσοδημάτων.

Ἡ ὑπὸ τῶν φορολογουμένων ἐκπλήρωσις τῶν φορολογικῶν των ὑποχρεώσεων δὲν ἀποτελεῖ μόνον κατὰ συνταγματικὴν ἐπιταγὴν κατ’ ἐξοχὴν ἐθνικὸν καθῆκον, διὰ τῆς συμμετοχῆς πάντων τούτων, εἰς τὰ δημόσια βάρη ἀναλόγως τῆς οἰκονομικῆς των ἀντοχῆς. Ἀποτελεῖ ἐπὶ πλέον ἐπιβεβλημένην συμβολὴν τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυρῶν φορολογουμένων εἰς τὴν δημιουργίαν γενικῆς συνειδήσεως, ὅτι δὲν καρποῦνται μόνον ὀφέλη, ὑπὸ τὸ ἐλεύθερον ἀστικὸν καθεστὼς τῆς Ἑλλάδος, ἀλλά, ὅτι γνωρίζουν νὰ συμβάλλουν εἰς τὰς σημερινὰς ἐπιταγὰς τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Καὶ ὀφείλουν οἱ οἰκονομικῶς ἰσχυρότεροι φορολογούμενοι τοῦ τόπου μας νὰ συνειδητοποιήσουν, ὅτι πέραν πάσης ἄλλης σκέψεως, μόνον δίδοντες πρῶτοι αὐτοί, ὡς ὀφείλουν, τὸ παράδειγμα τῆς ἀναλόγου συμμετοχῆς των εἰς τὰ δημόσια βάρη, συμμετέχουν εἰς τὴν προστασίαν τῆς κοινωνικῆς τάξεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν πρώτην προϋπόθεσιν τῆς διαφυλάξεως τοῦ κοινωνικοῦ μας καθεστῶτος ἀπὸ τὴν ὁμαλὴν ἐξέλιξιν τῶν θεσμῶν, τοῦ ὁποίου ἀναμφιβόλως πρῶτοι αὐτοὶ καρποῦνται καὶ προστατεύονται. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν Κυβέρνησιν, αὕτη ἀντιμετωπίζει, κύριοι βουλευταί, τὸ ὅλον θέμα διὰ δύο κυρίως μεθόδων, αἱ ὁποῖαι καὶ αἱ δύο ἀποβλέπουν εἰς εὐρυτέραν ἐμπέδωσιν τῆς φορολογικῆς συνειδήσεως. Πρῶτον, διὰ τῆς καθοδηγήσεως τῶν φορολογικῶν ὀργάνων τῆς Πολιτείας, πρὸς τὴν πρέπουσαν συναντίληψιν καὶ συμπαράστασιν τοῦ Κράτους, πρὸς τοὺς φορολογουμένους. Ὅπως εἶναι ἀπαράδεκτον φορολογούμενοι ἐσκεμμένως παραβλέποντες τὰ πρὸς τὴν Πολιτείαν καθήκοντά των, νὰ νομίσουν, ὅτι δύνανται διὰ πολλῶν ἐφευρέσεων καὶ μεθόδων νὰ ἀποφεύγουν τὰς νομίμους καὶ δικαίας φορολογικάς των ὑποχρεώσεις, οὕτω καὶ ἀντιστρόφως ὁ εἰλικρινὴς φορολογούμενος πρέπει νὰ εὑρίσκῃ πλησίον τῶν φορολογικῶν ὀργάνων εἰλικρινῆ συμπαράστασιν καὶ ἀντικειμενικὴν ἐκτίμησιν τῶν προβλημάτων του. Καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν δὲν θὰ φεισθῶ προσπαθειῶν κύριοι βουλευταί, διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ, πρώτη ἡ Πολιτεία νὰ δώσῃ ἀποδείξεις εὐρυτέρας κατανοήσεως τοῦ φορολογικοῦ θέματος. Τοῦτο δέ, διότι πιστεύω, ὅτι πέραν πάσης ἄλλης σκέψεως ἡ δημιουργία τοιούτου ἐποικοδομητικοῦ φορολογικοῦ κλίματος εἶναι πλέον συντελεστική, διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ὑπὸ ἀμέσων φόρων ἐπιδιωκομένων εὐρυτέρων σκοπῶν ἀπὸ τὴν μεταβολὴν τῶν συντελεστῶν τῆς φορολογίας. Ἡ δευτέρα μέθοδος εἶναι ἡ κατασταλτική. Θὰ διαπράξουν βαρύτατον σφάλμα οἱ ὑποκείμενοι, εἰς τὸν τόπον μας, εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν καὶ ἀποφεύγοντες ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει νὰ δηλώνουν τὰ εἰσοδήματά των, ἐὰν ἐκλάβουν αὐτὰς τὰς σκέψεις τῆς Κυβερνήσεως, ὡς κατάλληλον εὐκαιρίαν, διὰ νὰ ἐξακολουθήσουν τὴν ἀχαρακτήριστον στάσιν των, κατὰ τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καὶ τῶν ἐντίμων φορολογουμένων. Ὅθεν καὶ ἐπιθυμῶ νὰ καταστήσω σαφές, ὅτι τελοῦν ὑπὸ μελέτην συγκεκριμέναι πρακτικαὶ προτάσεις, διὰ τὴν κατὰ τὸ δυνατόν, περιστολὴν τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ τὰς ὁποίας μετὰ ὥριμον βάσανον θὰ παρουσιάσω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει ἀκόμη, ὅτι ἀξιόλογος πρόοδος πρὸς τὴν ἐμπέδωσιν τῆς φορολογικῆς δικαιοσύνης θὰ σημειωθῇ διὰ τοῦ νέου θεσμοῦ τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων, τῶν ὁποίων ἡ ἔναρξις τῆς λειτουργίας, ὡς γνωστόν, ἐπίκειται. Ἡ σύνθεσις τῶν δικαστηρίων τούτων εἰς πρῶτον καὶ δεύτερον βαθμὸν συνετελέσθη ἐκ τῶν μᾶλλον ἀρίστων, πεπειραμένων ἐπὶ τούτοις ἐξειδικευθέντων δημοσίων λειτουργῶν καὶ ὑπαλλήλων, εἰς τρόπον ὥστε, νὰ παρέχεται ἡ ἐγγύησις, ὅτι ὁ νέος οὗτος θεσμὸς ὡπλίσθη μὲ τὰς ὀρθὰς προϋποθέσεις, διὰ νὰ ἐκπληρώσῃ τὸν λίαν σημαντικὸν ρόλον ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθη ἡ Πολιτεία. Ἤδη, κύριοι βουλευταί, ἔρχομαι εἰς τὴν ἐμφάνισιν ἐνώπιον ὑμῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τῶν προβλέψεων τῶν γενικῶν μεγεθῶν τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ τοῦ 1962. Καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἔσοδα αἱ ἐκτιμήσεις ἐστηρίχθησαν: 1. εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῶν δημοσίων εἰσπράξεων κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1961. 2. εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος τοῦ πραγματοποιηθέντος κατὰ τὸ 1961 καὶ τοῦ ὁποίου τὸ ὑποκείμενον εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν τμῆμα θὰ βελτιώσῃ ἀναλόγως τὴν ἀπόδοσιν τῶν οἰκείων εἰσπράξεων τοῦ 1962. 3. εἰς τὴν διὰ πλῆρες ἔτος ἀπόδοσιν τῆς φορολογίας τῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ 1961 αὐξηθέντων χρηματικῶν εἰσοδημάτων ἐκ μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν τῶν φορολογουμένων διὰ παρακρατήσεως κατὰ τὸν χρόνον τῆς κτήσεως. 4. εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν εἰσπράξεων ἐξ ἐμμέσων φόρων, ἐκ τῆς διαθέσεως εἰς τὴν κατανάλωσιν τῶν ηὐξημένων χρηματικῶν εἰσοδημάτων τοῦ 1961 καὶ ἰδίᾳ τῶν τελευταίων αὐτοῦ μηνῶν. 5. εἰς τὴν προβλεπομένην περαιτέρω αὔξησιν κατὰ τὸ 1962 τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, τοῦ ὁποίου τὸ τμῆμα, τὸ καταναλωθησόμενον, βάσει τῶν ἀναγκῶν τοῦ πληθυσμοῦ, ἐντὸς τοῦ 1962, ἀναλόγως ηὐξημένον καὶ τοῦτο, θὰ βελτιώσῃ τοὺς ἐξ ἐμμέσων φόρων πόρους τοῦ προϋπολογισμοῦ. 6. εἰς τὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῶν δημοσίων εἰσπράξεων καὶ ἀπὸ τοῦ χρόνου τῆς θέσεώς της ἐν ἰσχύϊ, τῆς συμφωνίας συνδέσεως τῆς Ἑλλάδος μετὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος. Ἡ ἐπίδρασις αὕτη, βεβαίως θὰ εἶναι οὐχὶ ἀξία λόγου, διὰ τὰ πρῶτα ἔτη, λόγῳ τοῦ μικροῦ κατ’ αὐτὰ ποσοστοῦ τῆς ὁριζομένης μειώσεως τῶν δασμῶν. 7. εἰς τὴν συνέχισιν τῆς ἐφαρμογῆς τῶν προβλεπομένων ὑπὸ τῆς νομοθεσίας μέτρων ἢ καὶ ἀναθεώρησιν αὐτῶν, ἐπὶ σκοπῷ λυσιτελεστέρας ἐφαρμογῆς των κατὰ τοῦ δυστρόπου τμήματος τῶν φορολογουμένων, τῶν ἀποφευγόντων τὴν πλήρη ἢ μερικὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ὑποχρεώσεών των. Ἡ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὡς ἄνω κανόνων καὶ σκέψεων ἐκτίμησις τῶν ἐσόδων τῆς χρήσεως 1962 κατὰ γενικὰς κατηγορίας καὶ ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ἀποδόσεις τοῦ ἀμέσως προηγουμένου οἰκον. ἔτους 1961 ἐμφανίζεται ὡς ἀκολούθως:

Ἐκ τοῦ πίνακος τούτου προκύπτει, ὅτι κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1962 ἡ σύνθεσις τῶν ἐξ ἑλληνικῆς πηγῆς ἐσόδων διαγράφει βελτιωμένην τὴν συμμετοχὴν τῶν ἐκ τῆς ἀμέσου φορολογίας ἐσόδων. Ἡ συμμετοχὴ τῆς ἀμέσου φορολογίας εἶναι ἀκόμη μεγαλυτέρα, ἐὰν ἡ σύγκρισις γίνῃ βάσει τῶν ἐκ φορολογίας μόνον ἐσόδων, ὡς προκύπτει ἐκ τοῦ ἀκολουθοῦντος πίνακος:

Ἡ ἐκ τῆς φυσιολογικῆς αὐξήσεως καὶ ἄλλων αἰτίων προβλεπομένη βελτίωσις τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1962, πέραν τῆς ἀποδόσεως τοῦ 1961, ἀναλύεται κατὰ κατηγορίας προβλεπομένων αὐξήσεων εἰς τὰς εἰσπράξεις ὡς ἀκολούθως:

Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ σκέλος τῶν τακτικῶν ἐξόδων τοῦ ἔτους 1962 αἱ ἐκτιμήσεις ἐστηρίχθησαν εἰς: 1. τὰς διὰ τὴν κανονικὴν λειτουργίαν τῶν ὑπηρεσιῶν ἀπαιτουμένας πιστώσεις, ἡ ἐκτίμησις τῶν ὁποίων ἐγένετο μετ’ αὐστηρὸν τῶν πραγματικῶν αὐτῶν ἀναγκῶν ἔλεγχον. 2. τὰς ἀπαιτουμένας νέας πιστώσεις, διὰ τὴν δι’ ὁλόκληρον ἔτος καταβολὴν τῶν ἀπὸ 1 Ἰουλίου καὶ 1 Δεκεμβρίου 1961 γενομένων αὐξήσεων τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίων λειτουργῶν καὶ ὑπαλλήλων, ὡς καὶ τῶν συνταξιούχων. 3. τὰς ἀπαιτουμένας νέας πιστώσεις, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ μεταπολεμικοῦ δημοσίου χρέους. 4. τὰς ηὐξημένας πιστώσεις τῶν δαπανῶν ἐκπαιδεύσεως καὶ κοινωνικῆς προνοίας, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀντιστοίχων κυβερνητικῶν προγραμμάτων. 5. τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τῶν ὀργανισμῶν τῆς αὐτοδιοικήσεως. 6. τὰς ηὐξημένας πιστώσεις τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, πρὸς ἐφαρμογὴν τοῦ κυβερνητικοῦ προγράμματος διαρθρώσεως καὶ ἀναπτύξεως τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς. 7. τὴν ὑπαγορευομένην ἐνίσχυσιν τῶν πιστώσεων, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐργασιῶν τῆς ἐπιτροπῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας. 8. τὰς ἀναγκαίας πιστώσεις, διὰ τὴν ἐθνικὴν ἄμυναν καὶ τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας. Ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἐκπληρώσεως τῶν γενικῶν καὶ εἰδικῶν τούτων σκοπῶν, αἱ διὰ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ προβλεπόμεναι δαπάναι εἰς γενικὸν μέγεθος διαμορφοῦνται, ὡς ἀκολούθως: Ἔξοδα τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ 1962 ὑπολογίζονται εἰς δραχ. 18.590 ἑκατ. καὶ μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν ἐτησίως καταλειπομένων ἀδιαθέτων ὑπολοίπων τῶν πιστώσεων, εἰς δραχ. 18.065 ἑκατ., ἔναντι ὁμοίων τοῦ 1961 16.097 ἑκατ. δραχμῶν. Ἐμφανίζουν, δηλονότι αὔξησιν ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1961 κατὰ 12,2%. Ἡ σημειουμένη κατὰ τὸ 1962 μείζων ποσοστιαία αὔξησις τῶν δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἔναντι τῆς τῶν ἀντιστοίχων ἐσόδων ὀφείλεται, εἰς τὰς νέας ὑποχρεώσεις αὐτοῦ, ἀνερχομένας εἰς δραχ. 1.702 ἑκατ. Ἡ εἰδικωτέρα συνοπτικὴ ἀνάλυσις καὶ κατὰ γενικὰ μεγέθη τῶν σημαντικωτέρων φορέων ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιβαρύνσεων τοῦ σκέλους τῶν ἐξόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἤτοι, τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, Δημοσίας Ἀσφαλείας, Ἐσωτερικῶν, Παιδείας, Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ Ὑγιεινῆς καὶ Γεωργίας παρουσιάζεται ὡς ἀκολούθως: Ἐθνικὴ ἄμυνα. Αἱ δαπάναι τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἀπετέλεσαν κατὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1962 ἀντικείμενον ἰδιαιτέρας καὶ ἐμπεριστατωμένης ἐξετάσεως. Τοῦτο δέ, τόσον, διὰ τὴν πρωταρχικήν των ἐθνικὴν σημασίαν, ὅσον καὶ διὰ τὴν σπουδαιότητα ποὺ τὸ ὕψος των ἔχει εἰς τὴν διαμόρφωσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τελικῶς προεβλέφθη, ὅτι θὰ ἀνέλθουν αἱ δαπάναι αὗται εἰς 3.350 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι 3.380 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ ἔτους 1961. Προσαυξανόμενον τὸ μέγεθος τοῦτο καὶ κατὰ δρχ. 132 ἑκατ., διὰ ἔργα συμμαχικῶν συμβατικῶν ὑποχρεώσεων προβλεπομένων εἰς προϋπολογισμοὺς ἄλλων, καθ’ ἁρμοδιότητα Ὑπουργείων, ὅπως τῶν Ὑπουργείων Συντονισμοῦ καὶ Οἰκονομικῶν, καλύπτουν αἱ δαπάναι ἐθνικῆς ἀμύνης τὰ 18,2% τῶν διὰ τὸ αὐτὸ ἔτος προβλεπομένων ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐπίσης αἱ δαπάναι τῆς δημοσίας ἀσφαλείας δὲν παρουσιάζουν ἀξιόλογον αὔξησιν. Ἀπὸ δραχ. 1.161 ἑκατ., τὰς ὁποίας ἐμφανίζει ἡ προβλεπομένη ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1961, διαμορφοῦται ἡ πρόβλεψις διὰ τὸ 1962 εἰς δραχ. 1.179 ἑκατ. Εἶναι γνωστὸν εἰς ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, ὅτι κατὰ καιροὺς καὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Βουλῆς, ἐντόνως ἐπεκρίθη τὸ μέγεθος τῶν δαπανῶν τῆς ἐθνικῆς μας ἀμύνης. Ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἀπολύτως ἐκκαθαρισμένη. Ἡ Ἑλλὰς εἶναι χώρα μικρὰ καὶ οὐδένα ποτὲ ὁπωσδήποτε ἔθιξε πολὺ μακρὰν δὲ αὐτῆς κεῖνται, αἱ οἱαιδήποτε προκλήσεις. Ἀντιθέτως διακαῶς εὔχεται οἱ μεγάλοι τῆς γῆς ἀδιαλείπτως νὰ ἐμπνέωνται εἰς τὰς ἐνεργείας των, ἀπὸ ὅσην σοφίαν καὶ σύνεσιν ἀπαιτεῖ ἡ καθολικὴ ἐπιταγὴ τῶν λαῶν, διὰ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς εἰρήνης ἐν ἐλευθερίᾳ. Μέχρις ὅτου, ὅμως, ὁ κόσμος ἀποκτήσῃ τὸ αἴσθημα τῆς σταθερότητος τῆς εἰρήνης ἐν ἐλευθερίᾳ, δὲν δύναται ἡ Ἑλλάς, εἴτε νὰ παραγνωρίσῃ, εἴτε καὶ νὰ ὑποτιμήσῃ τὰς ἐπιταγὰς τῆς ἐθνικῆς της ἀμύνης, ὅπως προσδιορίζωνται ἀπὸ τὴν ἱστορίαν της, τὴν γεωγραφικήν της θέσιν καὶ ἀπὸ τὰ συμμαχικά της δικαιώματα, ἀλλὰ καὶ ὑποχρεώσεις. Τὸ ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐντόνως ἐμφορεῖται ἀπὸ τὴν πίστιν της πρὸς τὴν εἰρήνην καὶ ρυθμίζει τὰ θέματα τῆς ἀμύνης της, διὰ τὴν ἀποκλειστικὴν ἀντιμετώπισιν πάσης ἐναντίον της τυχὸν ἐπιθετικῆς ἐπιβουλῆς, προσθέτως μαρτυρεῖ τὸ γεγονός, ὅτι εἰς τὸ θέμα τοῦ ὕψους τῶν ἀμυντικῶν της δαπανῶν σημαντικῶς ὑστερεῖ ἄλλων χωρῶν, τῶν ὁποίων τὰς ἀμυντικὰς δαπάνας θὰ ὤφειλε τοὐλάχιστον νὰ παρακολουθήσῃ. Ἡ πραγματικότης αὕτη ἐπανειλημμένως εἰς τὸ παρελθὸν ὑπεγραμμίσθη ἐνώπιον ὑμῶν, ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Παρὰ ταῦτα δύναται νὰ εἶναι ὑπερβέβαιος καὶ ἥσυχος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὡς καὶ πᾶς τις ἄλλος, ὅτι ἡ ἐθνικὴ ἄμυνα τῆς χώρας, στηριζομένη πρωτίστως εἰς τὸν ἡρωϊσμὸν καὶ τὰς ὑλικὰς θυσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀκόμη εἰς τὸ ὑψηλὸν ἠθικὸν καὶ τὸν συγχρονισμὸν τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων καὶ ἐπὶ τέλους βεβαίως, εἰς τὰς διασφαλίσεις ποὺ μᾶς παρέχει ἡ συμμαχία τοῦ ΝΑΤΟ, ἐγγυᾶται πλήρως τὴν ἐπιτέλεσιν τοῦ ἀμυντικοῦ της προορισμοῦ. Καὶ ἡ πραγματικότης αὐτὴ καὶ ἡ περαιτέρω διατήρησίς της ἀποτελεῖ ἀμετακίνητον ἰδεολογικὴν καὶ προγραμματικὴν τοποθέτησιν τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι βέβαιον καὶ δεδομένον, κύριοι βουλευταί, ὅτι οἱ σύμμαχοί μας καὶ ἰδιαιτέρως αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, πολλαπλῶς ἐπροστάτευσαν καὶ βοηθοῦν τὴν χώραν μας. Τίποτε δὲν δύναται νὰ περιορίσῃ τὸ μέγεθος τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας, ὅτι ἡ πατρίς μας πρὸ πολλοῦ θὰ εἶχεν ἀπολέσει τὴν ἐθνικήν της ἀνεξαρτησίαν καὶ ἀκεραιότητα ἄνευ τῆς μεγίστης βοηθείας κυρίως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, ἀνερχομένης ἐκ τῆς βοηθείας μόνον ἀμυντικῆς στηρίξεως καὶ τῆς τοιαύτης, ὑπὸ μορφὴν δανείου χορηγουμένης, ἐκ τῶν γεωργικῶν πλεονασμάτων, τοῦ Ν. 480, εἰς πάρα πολλὰς ἑκατοντάδας ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἤτοι εἰς 1,200 ἑκατ. δολλαρίων περίπου. Εἰς τὴν τοιαύτην εἰς δολλάρια βοήθειαν, δέον πάντοτε, νὰ προστίθεται καὶ ἡ μεγίστη ἀξία τῆς εἰς πολεμικὸν ὑλικὸν προσθέτου καὶ ἀδιαλείπτου ἀμερικανικῆς ἀρωγῆς, ἄνευ τῆς ὁποίας αἱ ἀμυντικαί μας δυνάμεις θὰ παρέμενον ἀπὸ ἀπόψεως ἐξοπλισμοῦ εἰς πρωτόγονον κατάστασιν. Καὶ διὰ τὴν πραγματικότητα αὐτήν, ὁ Ἑλληνικὸς λαός, κατὰ τὴν μεγίστην του πλειοψηφίαν, ἀδιαλείπτως διατηρεῖ αἰσθήματα εἰλικρινοῦς ἀναγνωρίσεως καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὴν μεγάλην αὐτὴν Δημοκρατίαν. Ἀκριβῶς δέ, τὰ αἰσθήματα ταῦτα, μαζὶ μὲ τὴν πλήρη ἀντίληψιν, ὅτι πᾶσα πρὸς ἡμᾶς βοήθεια οὐσιαστικῶς ἀποτελεῖ χρηματικὴν θυσίαν τοῦ Ἀμερικανοῦ φορολογουμένου, μᾶς δημιουργεῖ, σὰν ὑπερήφανος Λαὸς ποὺ εἴμεθα, αἴσθημα εὐαισθησίας, ὅταν ὑπὸ τὸ κράτος συνθέτων ἐθνικῶν ἐπιταγῶν ὑποχρεούμεθα κατ’ ἐξακολούθησιν νὰ ἐπικαλούμεθα τὴν ἀνάγκην τῆς συνεχίσεώς της. Θὰ εἴμεθα εὐτυχεῖς, ἐὰν δυνάμεθα νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὰς ὑλικὰς ἐπιβαρύνσεις τῶν πολυπλεύρων προβλημάτων τῆς οἰκονομίας μας καὶ τῆς ἀμύνης μας, μόνοι μας. Δὲν δυνάμεθα ἀτυχῶς νὰ τὸ πράξωμεν. Ἀντιμετωπίσαντες, μετὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον, νικηφόρως καὶ ἑτέραν σύρραξιν, ποὺ μᾶς ἐπεβλήθη ἔξωθεν τῆς χώρας, ἀπωλέσαμεν πολύτιμον χρόνον καὶ ἐθυσιάσαμεν μέγα μέρος τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας, ὅταν οἱ ἄλλοι σημερινοί μας πλέον συνεταῖροι εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἐπροχώρουν ἐν εἰρήνῃ εἰς ταχεῖαν ἀξιοποίησιν τῆς τοιαύτης πράγματι, μεγίστης βοηθείας χάριν τῆς μεταπολεμικῆς των ἀνασυγκροτήσεως. Κατὰ τὰς σημερινὰς περιστάσεις, κύριοι βουλευταί, ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα πρὸ συνθέτου τριπλοῦ προβλήματος: 1. ἔχει ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὴν διατήρησιν τῆς ἀμυντικῆς της προσπαθείας τόσον χάριν αὐτῆς, ὅσον καὶ διὰ λογαριασμὸν τῆς κοινῆς ἀμυντικῆς συμμαχίας τοῦ ΝΑΤΟ. 2. ὀφείλει νὰ προχωρήσῃ καὶ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας της, ἡ ὁποία καθίσταται ἔτι μᾶλλον ἐπείγουσα, μετὰ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα, καὶ ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, κυρίως ἐκδηλοῦται εἰς τὸν ἑκάστοτε προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων καὶ 3. πρέπει ν’ ἀντιμετωπίσῃ ταὐτοχρόνως τὰ σύνθετα προβλήματα τῶν διαφόρων παραγωγικῶν της τάξεων ἄνευ τῆς βελτιωμένης ρυθμίσεως τῶν ὁποίων βάλλεται, εὐθέως ἡ κοινωνικὴ ἰσορροπία καὶ ἡ οἰκονομικὴ προκοπὴ τοῦ τόπου. Καὶ πιστεύω, ὅτι ἐκ τῆς πραγματικότητος αὐτῆς, διὰ τῆς ὁποίας ἐμφανίζεται ἡ συνθετικὴ μορφὴ τῶν σημαντικῶν προβλημάτων τῆς χώρας καὶ ταὐτοχρόνως σαφῶς παρουσιάζονται τὰ πολύπλευρα δεδομένα τοῦ εὐρυτέρου συμφέροντος τῶν συμμάχων μας, προβάλλεται ἀντιστοίχως τὸ ἠθικὸν δικαίωμα τῆς Ἑλλάδος, ὅπως τύχῃ ἐκ μέρους των καὶ κατ’ ἐξακολούθησιν, τοὐλάχιστον διὰ μερικὰ ἔτη ἀκόμη, ἰδιαιτέρας μεταχειρίσεως, διὰ δραχμογόνου στηρίξεως τῆς ἀμυντικῆς της προσπαθείας. Ἐκπαίδευσις. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, θεωροῦσα, ὅτι ἡ κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις τῆς χώρας, βασικῶς ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν βαθμὸν καὶ τὴν μορφὴν τῆς ἐκπαιδεύσεως τοῦ πληθυσμοῦ περιέλαβεν εἰς τὸ πρόγραμμα αὐτῆς τὴν μεταρρύθμισιν τῆς παιδείας καὶ παροχὴν ηὐξημένων τῶν μέσων τῆς λειτουργίας αὐτῆς. Κατὰ τὴν παρελθοῦσαν τριετίαν ἐλήφθησαν τὰ πρῶτα μέτρα μεταρρυθμίσεως τῆς παιδείας, τὰ ὁποῖα καὶ ἐτέθησαν εἰς ἐφαρμογήν. Ἡ Κυβέρνησις θέλει προχωρήσει εἰς τὴν συμπλήρωσιν τῶν μέτρων, διὰ τὴν προσαρμογὴν τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος πρὸς τὰς συγχρόνους ἀπαιτήσεις εὐρυτέρας τεχνικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς ἐκπαιδεύσεως. Διὰ τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ ἐνισχύονται οἱ τομεῖς τῆς ἐκπαιδεύσεως ἀνωτάτης, μέσης καὶ στοιχειώδους. Οὕτω, τὰ ἀνώτατα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα ἐνισχύονται δι’ ἐπιχορηγήσεων ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ δραχ. 94,4 ἑκατ., ἔναντι 80,7 ἑκατ. τοῦ 1961 καὶ ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων, διὰ κτιριακὰς ἐργασίας κατὰ δραχ. 65,7 ἑκατ., ἔναντι 80,2 ἑκατ. τοῦ 1961 λόγῳ ἐκτελέσεως ἐν τῷ μεταξὺ τμήματος τῶν ἔργων. Ἀπεφασίσθη, ὅπως αἱ ἀνάγκαι εἰς προσωπικὸν καὶ διδακτήρια ἱκανοποιηθοῦν ἐντὸς τετραετίας ἀρχομένης ἀπὸ τοῦ 1962. Κατὰ τὸ πρῶτον τοῦτο ἔτος προβλέπεται: πλήρωσις 712 θέσεων καθηγητῶν μέσης ἐκπαιδεύσεως, 1000 δημοδιδασκάλων καὶ νηπιαγωγῶν, ἵδρυσις δὲ νέων 7 τεχνικῶν σχολῶν καὶ ἡ ἐτησία εἰς τάξεις ἀνάπτυξις τῶν κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη ἱδρυθεισῶν τοιούτων, μὲ συνολικὴν νέαν ἐπιβάρυνσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1962 ἐκ δραχ. 47,2 ἑκατ. διὰ τὸ προσωπικόν. Οὕτω, τὰ συνολικὰ μεγέθη τῶν δαπανῶν τῆς ἐθνικῆς παιδείας παρουσιάζονται, διὰ μὲν τὸν ἐκτελεσθέντα προϋπολογισμὸν 1961 εἰς δραχ. 1.628 ἑκατ., διὰ δὲ τὴν ἀντίστοιχον πρόβλεψιν, διὰ τὸ 1962 εἰς δραχ. 1.772 ἑκατ., ἤτοι προσηυξημένα κατὰ 144 ἑκατ. δραχμῶν. Ἀθλητισμός. Καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἀθλητισμόν, δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι μόνον ἀφ’ ὅτου τῇ λαμπρᾷ πρωτοβουλίᾳ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἐθεσπίσθησαν καὶ ἀνεπτύχθησαν ὑπὲρ αὐτοῦ εἰδικοὶ πόροι διετέθησαν ἀπὸ τοῦ 1958 συνολικῶς 169 ἑκατ. δραχμῶν καὶ προβλέπονται ἀποδόσεις 60 ἑκατ. δραχμῶν, διὰ τὴν τρέχουσαν χρῆσιν 1962. Ἀτομικὴ ἐνέργεια. Καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὸν τομέα τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας καὶ δὴ τῶν εἰρηνικῶν ἐφαρμογῶν αὐτῆς προβλέπεται κατὰ τὸ 1962 ἡ συνέχισις τοῦ προγράμματος ἀνεγέρσεως καὶ ἐξοπλισμοῦ δι’ ἐπιστημονικῶν ὀργάνων νέων ἐργαστηρίων, ὡς καὶ ἡ συμπλήρωσις τῶν ἐν ἐκτελέσει ἔργων τοῦ Κέντρου Πυρηνικῶν Ἐρευνῶν «Δημόκριτος». Πρὸς τοῦτο διατίθενται 40 ἑκατ. δραχμῶν ἐκ τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων, ἕτερα δὲ 40 ἑκατ. ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπιτροπὴν Ἀτομικῆς Ἐνεργείας πρὸς κάλυψιν τῶν τακτικῶν δαπανῶν αὐτῆς τοῦ μεγαλυτέρου ποσοστοῦ καλύπτοντος δαπάνας διὰ τὸ ἐπιστημονικὸν καὶ τεχνικὸν προσωπικόν, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸ 1962 προβλέπεται νὰ ἀνέλθῃ εἰς 240 ἀτομικοὺς ἐπιστήμονας καὶ εἰδικοὺς τεχνικούς. Κοινωνικὴ πρόνοια καὶ ὑγεία. Εἰς τὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς προνοίας καὶ ὑγιεινῆς ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 1961, προέβλεψε πιστώσεις ὕψους 1,238 ἑκατ. δραχμῶν. Ἡ Κυβέρνησις, ἐκτιμῶσα τὴν σημασίαν τῶν δαπανῶν αὐτῶν, ἐστάθμισε, ὅτι ὤφειλεν, κατὰ τὸ μέτρον τῶν σημερινῶν δυνατοτήτων, νὰ ἐπαυξήσῃ τὰς προβλέψεις τοῦ τομέως αὐτοῦ εἰς 1.419 ἑκατ. δραχμῶν. Εἰς τὴν πρόβλεψιν αὐτὴν δέον νὰ προστεθοῦν καὶ αἱ συναφεῖς προβλέψεις τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ὁπότε τὸ συνολικὸν μέγεθός των διαμορφοῦται τελικῶς διὰ τὸ ἔτος 1962 εἰς 1.612 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι συνόλου 1.431 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἤτοι ἐπαυξάνεται κατὰ δραχ. 181 ἑκατ. Ἐὰν δὲ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ αὔξησις κατὰ δραχ. 181 ἑκατ. σημαίνει κατὰ ποσοστὸν μεγέθυνσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ τομέως τούτου κατὰ 14,7%, ἐνῷ ἡ συνολικὴ αὔξησις τῶν προβλεπομένων τακτικῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς τρεχούσης χρήσεως 1962, ποσοστιαίως προϋπολογίζεται εἰς 7,6%, εἶμαι βέβαιος, ὅτι συνεκτιμωμένων ὅλων τῶν ἀναγκῶν τῆς διαχειρίσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, θὰ σταθμισθῇ πλήρως ὑπὸ τῆς κοινῆς γνώμης ἡ ἐν προκειμένῳ μέριμνα τῆς Κυβερνήσεως. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο θεωρῶ, ὅτι ὀφείλω νὰ προβῶ εἰς εἰδικὴν μνείαν τοῦ δημοσιευθέντος Β. Δ. διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῆς δωρεὰν παροχῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως πρὸς τοὺς δημοσίους λειτουργούς, ὑπαλλήλους καὶ συνταξιούχους, εἰς βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅπου προβλέπεται διὰ τὴν χρῆσιν τοῦ 1962 ποσὸν 158 ἑκατ. δραχμῶν. Γεωργία. Εἶναι εὐρύτερον γνωστόν, κύριοι βουλευταί, εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἡ πρωταρχικὴ σημασία τὴν ὁποίαν ἀποδίδει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν γεωργίαν. Ἡ Ἑλλὰς βαθμηδὸν ἐξελίσσεται πρὸς τὸν συγχρονισμὸν καὶ τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας της. Ἐν τούτοις, ἡ προσπάθεια αὐτὴ καὶ ὅταν ἀκόμη προχωρήσῃ, πάντοτε θὰ συμβαδίζῃ μὲ τὴν ταυτόχρονον ἐκτίμησιν τῶν ἀναγκῶν τῆς γεωργίας μας, ὡς ἀποφασιστικῆς σημασίας συντελεστοῦ, τῆς ὅλης παραγωγικῆς προσπαθείας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ε.Ρ.Ε., ἀπὸ ἐτῶν καταβάλλει ἐντόνους προσπαθείας διὰ τὴν γεωργίαν τῆς Χώρας. Τοῦτο δέ, διότι, συμφώνως πρὸς τὰς προγραμματικάς της κατευθύνσεις, ὀρθῶς ἐστάθμισεν, ὅτι ὤφειλε νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἐξάντλησιν παντὸς περιθωρίου τῆς οἰκονομίας τῆς Χώρας καὶ ἴσως καὶ πέραν αὐτοῦ, διὰ νὰ συμβάλῃ οὐσιαστικῶς εἰς τὴν προώθησιν τῶν πολυμόρφων γεωργικῶν προβλημάτων. Ἐκδηλοῦται δὲ ἡ γεωργικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως κυρίως: 1. Διὰ τοῦ προγραμματισμοῦ καὶ ἐκτελέσεως διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ἤτοι: Ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τοῦ εἰδικοῦ προγράμματος γεωργικῶν βιομηχανιῶν, Ἀφ’ ἑτέρου δὲ διὰ τοῦ προγράμματος τῶν μεγάλων, μεσαίων καὶ μικρῶν ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων πάσης φύσεως, μὲ φορεῖς τὰ Ὑπουργεῖα Γεωργίας, Δημοσίων Ἔργων καὶ τὰ Νομαρχιακὰ Ταμεῖα. 2. Διὰ τῆς προσπαθείας τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῶν μεγάλων καλλιεργειῶν. 3. Διὰ τῆς διευρύνσεως τῶν πιστοδοτήσεων τῆς Α.Τ.Ε. 4. Διὰ τῆς ἐπιδοτήσεως τῶν καλλιεργειῶν, ἰδίᾳ ὅπου αὗται συνδέονται μὲ προοπτικὴν προωθήσεως τῶν ἐξαγωγῶν μας, ἢ μειώσεως τῶν εἰσαγωγῶν μας. 5. Διὰ τῆς στηρίξεως τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων. 6. Διὰ γενικῶν καὶ εἰδικῶν πιστώσεων, τῆς κρατικῆς διαχειρίσεως, ἐμφανιζομένων κυρίως εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ αἱ ὁποῖαι πέραν τῆς καθ’ ἑαυτὸ γεωργίας, ἐπεκτείνονται πρὸς ὅλους τοὺς παραλλήλους πρὸς αὐτὴν τομεῖς, ἰδίᾳ τῆς κτηνοτροφίας, τῶν δασῶν, ὡς καὶ τῆς προωθήσεως τῆς οἰκονομίας τῶν ὀρεινῶν διαμερισμάτων τῆς Χώρας. 7. Διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς μεγάλης κοινωνικῆς μεταρρυθμίσεως, δηλαδὴ τῆς ἐπεκτάσεως τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως καὶ εἰς τὴν γεωργικὴν τάξιν, μὲ φορέα διαχειρίσεως τὸν Ὀργανισμὸν Γεωργικῶν Ἀσφαλίσεων. Ἡ ὑπὲρ τοῦ ὀργανισμοῦ τούτου ἀπόδοσις διὰ τὸ 1962 ἐκ τῶν θεσπισθέντων κοινωνικῶν πόρων προϋπολογίζεται εἰς δραχ. 700 ἑκατ., ἐκ δὲ τῶν ἀμέσων εἰσφορῶν τῶν ἀσφαλιζομένων γεωργῶν εἰς δραχ. 250 ἑκατ. καὶ ἕτερα 250 ἑκατ. δραχμῶν ἐκ τοῦ ποσοστοῦ ἐπὶ τοῦ 3% τοῦ εἰσπραττομένου κατὰ τὴν διακίνησιν τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ἤτοι σύνολον 1.200 ἑκατ. δραχμῶν περίπου. Ἡ κατὰ τὰς κυρίας αὐτὰς γραμμὰς προσπάθεια εἰς τὸν γεωργικὸν τομέα, ἐρευνωμένη τόσον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων, ὅσον καὶ τῶν παραλλήλων πρὸς αὐτοὺς γεωργικῶν διαχειρίσεων, ἀναγομένων εἰς τὴν ἁρμοδιότητα ἄλλων ὑπηρεσιῶν, ὅπως, ἐνδεικτικῶς, τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου διὰ τὸν καπνόν, τοῦ Κεντρικοῦ Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν ἢ τοῦ Λογαριασμοῦ Καταναλωτικῶν Ἀγαθῶν, ἐμφανίζει τὴν ἀκόλουθον συνολικὴν διαμόρφωσιν μεγεθῶν:

ἤτοι ἐπὶ πλέον πρόβλεψις 234,3 ἑκατ. δραχμῶν. Δὲν νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι ὀφείλω νὰ ἐπεκταθῶ εἰς τὴν περαιτέρω ἀνάλυσιν τῶν εἰδικῶν προϋπολογισμῶν τῶν ἄλλων Ὑπουργείων. Τοῦτο δὲ διότι, τὸ μὲν αἱ δυνατότητες τῆς δραστηριότητος αὐτῶν ἐκδηλοῦνται κυρίως εἰς τὰς ἀντιστοίχους προβλέψεις εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων, ὅπως, κυρίως, συμβαίνει διὰ τὰ Ὑπουργεῖα Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων, τὸ δὲ διότι καθόσον ἀφορᾷ τὸν τακτικὸν προϋπολογισμόν, ἡ σύνδεσις μὲ τὰ Ὑπουργεῖα ταῦτα, ἐντοπίζεται κυρίως εἰς τὰς παγίας δαπάνας τοῦ προσωπικοῦ των. Ἐν τούτοις, θὰ ἀπετέλει οὐσιώδη παράλειψιν νὰ μὴ ἀναφέρω τὸ πρόβλημα ποὺ δημιουργεῖται ἀπὸ τὸ συνεχῶς αὐξανόμενον ἔλλειμμα ποὺ παρουσιάζει ἡ διαχείρισις τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων καὶ τὸ ὁποῖον προβλέπεται ὅτι θὰ φθάσῃ, ἀτυχῶς, τὰ 500 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὴν παροῦσαν χρῆσιν. Τὸ πρόβλημα τοῦτο εἶναι μέγα καὶ τελεῖ ὑπὸ ἐπισταμένην διερεύνησιν. Τοπικὴ Αὐτοδιοίκησις. Θὰ ἤθελα ἀκόμη νὰ σημειώσω τὴν συμβολὴν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, διὰ τὴν εἰδικὴν ἐνίσχυσιν τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει, ὅτι οἱ Δῆμοι καὶ αἱ Κοινότητες, λόγῳ ἀκριβῶς τοῦ εὐρυτέρου των ἐθνικοῦ προορισμοῦ, συνδεομένου ἄλλωστε καὶ μὲ τὴν συνταγματικήν των κατοχύρωσιν, ὀφείλουν νὰ ἀναπτύξουν τὴν δραστηριότητά των. Τοῦτο δέ, διότι ἡ τοπικὴ αὐτοδιοίκησις, εὑρισκομένη χωρικῶς πλησιέστερον παντὸς πρὸς τὰς εἰδικὰς τοπικὰς συνθήκας, εἶναι συχνάκις καλύτερον εἰς θέσιν νὰ ἐκτιμήσῃ τὴν ἱεράρχησιν τῶν τοπικῶν ἐπιδιώξεων καὶ ἀναγκῶν καὶ τοὺς τρόπους τῆς βελτιώσεως τῶν συνθηκῶν τῆς ζωῆς τῶν κατοίκων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς Χώρας. Στεροῦνται, ὅμως, οἱ Δῆμοι καὶ αἱ Κοινότητες ἐπαρκῶν πόρων, ἐξ οὗ καὶ ἀνυπερβλήτους δυσχερείας συναντοῦν εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων των. Ἐνώπιον τῆς πραγματικότητος ταύτης, ἡ Κυβέρνησις ἐρευνᾷ τὰς ἐνδεδειγμένας μεθόδους διὰ τὴν ἐπὶ μονιμωτέρας βάσεως ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος καὶ εἶναι ἑτοίμη, μετὰ πολλῆς προσοχῆς, νὰ ἐξετάσῃ τὰς σχετικὰς εἰσηγήσεις τῶν ἀρχῶν τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Ὅθεν καὶ κατὰ τὴν παροῦσαν χρῆσιν 1962, τοῦ ὅλου θέματος τελοῦντος ὑπὸ μείζονα ἐξέτασιν, ἡ Κυβέρνησις ἤχθη εἰς τὴν ἀπόφασιν, πέραν τῆς ἰσχυούσης παγίας ἐνισχύσεως τῆς αὐτοδιοικήσεως, νὰ προχωρήσῃ καὶ πάλιν εἰς τὴν ἔκτακτον ἐνίσχυσιν αὐτῆς ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ τοῦ ποσοῦ τῶν 170 ἑκατ. δραχμῶν. Ἀποθεματικά. Εἰδικῶς, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν διαμόρφωσιν τῶν ἀποθεματικῶν, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ κάτωθι: Ταῦτα, ὡς γνωστόν, ὑποδιαιροῦνται εἰς τρεῖς κατηγορίας. 1. Τὸ τακτικὸν ἀποθεματικὸν διὰ τὴν συνήθη ἀναπλήρωσιν τῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὴν ἀσφάλειαν τῶν προβλέψεών του, ἐκ δραχ. 550 ἑκατ. 2. Τὸ ἔκτακτον ἀποθεματικόν, διὰ τὴν κάλυψιν ἐκτάκτων δαπανῶν, μὴ προβλεφθεισῶν εἰς τὸν προϋπολογισμόν, δραχ. 150 ἑκατ. 3. Διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν ὑποχρεώσεων τοῦ Δημοσίου ἐκ παρελθόντων ἐτῶν, δραχ. 300 ἑκατ. Τὸ τακτικὸν καὶ ἔκτακτον ἀποθεματικὸν παρουσιάζει ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν προβλεπομένων ἐξόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ ποσοστὸν περίπου 3,7%, ἐνῷ κατὰ τοὺς κανόνας τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς πράξεως, θὰ ὤφειλε νὰ εἶναι τοὐλάχιστον 4%. Κατὰ γενικὴν ἀνακεφαλαίωσιν τῶν ὅσων εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω πρὸς Ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς τῆς χρήσεως 1962, κατὰ τὰ γενικὰ μεγέθη αὐτοῦ, τόσον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἐσόδων, ὅσον καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν ἐξόδων παρουσιάζει τὴν ἀκόλουθον εἰκόνα: Ποσὰ (εἰς ἑκατ. δραχμῶν)

Κύριοι βουλευταί, αὐτὴ εἶναι, κατὰ τὰς σκέψεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ κατὰ γενικὰ εἰδικὰ καὶ συγκριτικὰ μεγέθη, ἡ συνοπτική, ἀλλὰ καὶ ἀκριβὴς περιγραφὴ τῶν δεδομένων τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως καὶ τῶν προβλέψεων τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως διὰ τὸ 1962. Ἡ Κυβέρνησις ἀπολύτως πιστεύει, ὅτι μὲ τὴν σημειουμένην ἀνοδικὴν πορείαν τῆς οἰκονομίας, ἀποφασιστικῶς στηριζομένην ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς ἰσορροπίας, τῆς νομισματικῆς σταθερότητος, τῶν γενικῶν προβλέψεων διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς οἰκονομικῆς ἀναδιαρθρώσεως τοῦ τόπου καὶ τῆς ὀρθῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως, δηλαδὴ μὲ τὴν γενικὴν διαμόρφωσιν τῶν σκέψεών της διὰ τὰ οἰκονομικὰ τῆς χώρας, ἀκολουθεῖ τὴν ἐμπρέπουσαν πολιτικήν. Πιστεύει, τέλος, ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δύναται νὰ εἶναι ἥσυχος καὶ βέβαιος, ὅτι ἡ Πολιτεία, διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς πολιτικῆς της αὐτῆς, πράττει πᾶν ὅ,τι ἐπιβάλλεται διὰ νὰ ὁδηγήσῃ, μὲ ἀκλόνητον προφύλαξιν τῆς ἀστικῆς μας Δημοκρατίας, τὴν Ἑλλάδα μας πρὸς καλυτέρας ἡμέρας. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως).

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ἡ πρότασις «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ ἀντικαταστάσεως διατάξεων τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς», ἀναβάλλεται. Κύριοι βουλευταί, καὶ τὸ λέγω αὐτὸ διὰ τοὺς νέους, τὸ ἀναβάλλεται, σημαίνει ὅτι δὲν θὰ συζητηθῇ κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν. Ἐπίσης, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τῆς προικὸς τῆς Βασιλόπαιδος Σοφίας», ἀναβάλλεται. Μετὰ τὸ σχέδιον νόμου περὶ Κοινῆς Ἀγορᾶς τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, θὰ συζητηθῇ τὸ σχέδιον νόμου περὶ ὁμολογιακοῦ δανείου. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς Συμφωνίας τῆς συνιστώσης σύνδεσιν μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος καὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν, σχετικῶν πρὸς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς». Ὁ κ. Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§8Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὀλίγας λέξεις θὰ εἴπω, κύριε Πρόεδρε. Παρακαλῶ, εἰς τὴν παράγραφον 9 τοῦ ἄρθρου 3, ἀντὶ τῆς λέξεως «τίτλος Πρέσβεως», νὰ ἀναγραφῇ «βαθμός». Καὶ ἐξ ἀπροσεξίας ἰδικῆς μου, δὲν σᾶς παρεκάλεσα νὰ δεχθῆτε μίαν ἁπλῶς διευκολύνουσαν τὰς ἀποσπάσεις ἐξ ἄλλων Ὑπηρεσιῶν τροπολογίαν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ προστεθῇ καὶ ἡ ὁποία ἀφορᾶ εἰς ἐκείνους τοὺς ὑπαλλήλους, ὄχι μονίμους ἀντιπροσώπους, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ προέλθουν ἀπὸ τὰ ἄλλα Ὑπουργεῖα καὶ οἱ ὁποῖοι ἐκεῖ μεταβαίνοντες, εἰς τὸ ἐξωτερικόν, πρέπει νὰ ἔχουν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς θητείας των κἄποιον μισθὸν καὶ κἄποιον βαθμόν. Παρακαλῶ, λοιπόν, νὰ προστεθοῦν εἰς τὸ ἄρθρον 6 παρ. 5 ἐδάφ. πρῶτον, ἐν τέλει, τὰ ἑξῆς: «Διὰ τοὺς ἀποσπωμένους παρὰ τῇ Ἀντιπροσωπείᾳ ἐξ ἄλλων Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν, Δημοσίων Ὀργανισμῶν ἢ Τραπεζῶν ὑπαλλήλους, καθορίζεται ἐν τῇ αὐτῇ ἀποφάσει, δι’ ἧς ἐνεργεῖται ἡ ἀπόσπασις, ὁ βαθμὸς τῆς διπλωματικῆς ἱεραρχίας, τὸν ὁποῖον οὗτοι θὰ φέρουν ἐφ’ ὅσον χρόνον διατηρεῖται ἡ τοιαύτη ἀπόσπασις αὐτῶν. Ὁ ἀποσπώμενος λαμβάνει τὰς ἀποδοχὰς τοῦ διὰ τῆς ἀποφάσεως περὶ ἀποσπάσεως καθοριζομένου βαθμοῦ». Ἐπιθυμῶ νὰ προβῶ καὶ εἰς μίαν δήλωσιν. Εἶχον εἴπει εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι θὰ ἐλάμβανον τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ ὅλου θέματος τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ ὅτι θὰ ἔδιδον ὡρισμένας ἀπαντήσεις, κυρίως ἐπὶ εἰδικῶν θεμάτων. Ἀναφέρω, π.χ., μίαν ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν ὀφείλω εἰς τὸν συνάδελφον ἐκ Λακωνίας κ. Παπαμιχαλόπουλον. Δὲν θέλω νὰ τὸ πράξω σήμερον, διότι ἡ Κυβέρνησις ἐπείγεται νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, τοῦ ἀφορῶντος εἰς τὸ ὁμολογιακὸν δάνειον. Θὰ ὑποβάλω τὴν παράκλησιν νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ, ἐξ ἀφορμῆς ἄλλης συζητήσεως, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ προκύψῃ ἐντὸς τῆς αἰθούσης, ὅταν εἰσαχθοῦν νομοθετήματα οἰκονομικά, νὰ δώσω ἀπάντησιν λεπτομερῆ καὶ νὰ ἀναφερθῶ πάλιν εἰς τὸ θέμα τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, διότι ἡ Κυβέρνησις, ἐξ ἄλλου, πρόκειται νὰ ἀναγγείλῃ ὡρισμένα μέτρα, ἐπὶ τῶν ὁποίων νομίζω, θὰ ἤθελον νὰ ὁμιλήσω, ἀφοῦ τὰ ἠξεύρετε σεῖς ποῖα θὰ εἶναι.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον;

§10Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ πρῶτον ἄρθρον, κατὰ κοινὴν διαπίστωσιν, εἶναι σημαντικόν, διότι ἀναφέρεται εἰς τὴν κύρωσιν τοῦ κειμένου τῆς Συμφωνίας καὶ δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ γίνῃ οὐσιαστικὴ συζήτησις.

§11Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, ἐνόμισα, ὅτι εἶχε λάβει χώραν συνεννόησις μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ μὲ τὴν ἰδικήν σας πτέρυγα. Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ σᾶς ἀποκλείσῃ τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλήσητε. Δεύτερον, ἔμεινα μὲ τὴν ἐντύπωσιν, πιθανῶς τὴν ἐσφαλμένην, ὅτι δὲν θὰ συνεζητούσαμεν καὶ πάλιν τὰ θέματα τὰ ὁποῖα ἔχουν συζητηθῆ. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, ὁ ὁποῖος μὲ ἠνάγκασε νὰ συμμορφωθῶ πρὸς τὰς δημιουργηθείσας συνθήκας καὶ νὰ μὴ ὁμιλήσω, παραχωρήσας τὴν θέσιν μου εἰς τὸν κ. Ἠλιοῦ. Ἐὰν θέλετε νὰ ὁμιλήσητε, ὁμιλήσατε. Ἁπλῶς σημειῶ, ὅτι ἔμεινα μὲ τὴν ἐντύπωσιν —καὶ δὲν ἔμεινα ἐγὼ μόνον, ἀλλὰ ὅλη ἡ αἴθουσα— ὅτι κατὰ τὴν βʹ συζήτησιν δὲν πρόκειται νὰ ἐπαναληφθοῦν τὰ αὐτά. Εἶχε μάλιστα ἀποφασισθῆ, ὅτι εἰδικῶς θὰ μοὶ παρείχετο ἡ δυνατότης νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν, ἀπὸ τῆς ὁποίας σήμερον παραιτοῦμαι, διὰ νὰ μὴ δημιουργηθῇ οὐδὲν ζήτημα. Θὰ σᾶς παρεκάλουν νὰ μιμηθῆτε καὶ σεῖς τὴν ἰδικήν μου ἀπόφασιν. Ἐὰν θέλετε νὰ ὁμιλήσητε, ὁμιλήσατε, καὶ ἠμπορεῖ νὰ ἐγγράψωμεν καὶ ἡμεῖς ἄλλους πολλοὺς διὰ νὰ ὁμιλήσουν, ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι προάγεται ἡ συζήτησις κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Τὸ Κόμμα τὸ ἰδικόν σας, κύριε συνάδελφε, εἶχε τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκθέσῃ διὰ σειρᾶς ὁμιλητῶν τὰς ἀπόψεις του. Εἶναι δυνατόν, ἐὰν θέλετε, νὰ ὁμιλήσητε. Ἁπλῶς σημειῶ αὐτὸ τὸ γεγονός.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Ἐφραιμίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§13Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἡ συμφωνία ἔγινε μὲ τὴν πρόβλεψιν καὶ τὸν ὅρον νὰ μὴ ἐπαναληφθοῦν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐξετέθησαν κατὰ τὴν αʹ συζήτησιν. Νομίζω, ὅμως, ὅτι εἶναι χρήσιμον νὰ γίνῃ οὐσιαστικὴ συζήτησις καὶ κατὰ τὴν βʹ συζήτησιν. Δι’ αὐτό, ἄλλωστε, τὴν προβλέπει καὶ τὸ Σύνταγμα, φυσικὰ ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ μὴ ἐπαναληφθοῦν τὰ ἴδια πράγματα. Διαβεβαιῶ δέ, ὅτι δὲν εἶναι εἰς τὰς προθέσεις μου νὰ ἐπαναλάβω ὅσα ἐλέχθησαν. Διὰ τὸ οὐσιαστικὸν τῆς συζητήσεως, συνηγορεῖ καὶ τὸ γεγονός, ὅτι κοινὴ εἶναι ἡ ὁμολογία, ὅτι ἡ ψήφισις τοῦ ὑπὸ κρίσιν κυρωτικοῦ νόμου σημαίνει, ὅτι ἡ παροῦσα Βουλή, ἀνεξαρτήτως ἂν τὸ κῦρος της θεωρῆται ὑπαρκτὸν ἢ ὄχι, θὰ ὑπογράψῃ τὴν ληξιαρχικὴν πρᾶξιν εἰσόδου τῆς χώρας μας εἰς μίαν πορείαν, ἡ ὁποία κατ’ ἄλλους μὲν θὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀνάπτυξίν της, κατ’ ἄλλους δὲ τὴν ὑποδούλωσιν καὶ καταστροφήν της. Δι’ αὐτὸ ὀφείλομεν ὅλοι νὰ ἐξαντλήσωμεν ὅλα τὰ ὅρια τῆς συζητήσεως. Εἶναι ἀληθές, βεβαίως, ὅτι ἐδόθη ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην νὰ ἀναπτυχθοῦν τὰ ἐπιχειρήματα ἐκεῖνα, διὰ τῶν ὁποίων ἐπεδεικνύετο ὅτι δὲν συμφέρει εἰς τὴν χώραν μας ἡ σύνδεσις μὲ τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν. Ἡ παράταξίς μας εἰδικῶς, προέβαλε τοὺς γενικοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι, κατὰ τὰ διδάγματα τῆς θεωρίας τῆς ἱστορικῆς πείρας καὶ τῆς συγχρόνου πραγματικότητος, σχετικῶς μὲ τὰς ἐπιδιώξεις τῶν 6 ἱδρυτικῶν μελῶν τῆς Κ.Ε.Α. καὶ τῶν ἐντὸς αὐτῆς δρώντων μονοπωλιακῶς συμφερόντων, εἶναι ἀντίθετοι μὲ τὴν σύνδεσίν μας. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ, ἀνεπτύχθησαν ἐν ἐκτάσει καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ εἰδικοὶ λόγοι, οἱ ὁποῖοι τὰ ἐπιχειρήματα ταῦτα τὰ καθιστοῦν ἔτι περισσότερον ἀκαταμάχητα. Καὶ οἱ εἰδικοὶ αὐτοὶ λόγοι ἀνάγονται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἡ χώρα μας εἶναι ἐξαιρετικῶς ὑποανάπτυκτος, ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ἀποκοπῶμεν ἀπὸ τὰς ἀγορὰς τῶν Ἀνατολικῶν Χωρῶν καὶ ἀπὸ τὰς 6 Εὐρωπαϊκὰς χώρας, εὑρίσκεται ἐν στενῇ ἐπαφῇ ὅτι ἡ Χώρα μας, ἐνῷ εἶναι γεωγραφικῶς ἀποκεκομμένη ἀπὸ τὰς ἓξ Εὐρωπαϊκὰς Χώρας, εὑρίσκεται ἐν στενῇ ἐπαφῇ μὲ τὰς Ἀνατολικὰς καὶ τὰς ἀδεσμεύτους. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτῶν, ὅπως ἔχει διαμορφωθῆ σήμερον ἡ διεθνὴς κατάστασις μὲ τὴν ὕπαρξιν δύο γιγαντιαίων συναγωνισμῶν, καθίσταται δυνατὴ ἡ ἀδέσμευτος ἀνάπτυξις καὶ τῶν μικρῶν ὑποαναπτύκτων Χωρῶν, ἀκριβῶς διότι ἔχομεν δύο μεγάλας ἀντιμαχομένας παρατάξεις. Ἐπ’ αὐτοῦ, ἡ σύγχρονος διεθνὴς πρακτικὴ εἶναι πολὺ εὔγλωττος. Ἀλλὰ τὸ θέμα μας δὲν εἶναι αὐτό. Ἤθελα νὰ σημειώσω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργός, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι διὰ τῆς ψηφίσεως τοῦ κυρωτικοῦ νόμου δεσμευόμεθα, παρέλειψε, καὶ εἶναι ἀνάγκη ἡ Βουλὴ νὰ πληροφορηθῇ, περὶ σημαντικωτάτου γεγονότος. Κύριοι συνάδελφοι, προχωροῦμεν εἰς τὴν κύρωσιν τῆς ὑπὸ κρίσιν συμβάσεως, χωρὶς νὰ γνωρίζῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ ὁ Λαός, ποῖον θὰ εἶναι τὸ πλαίσιον καὶ ἡ κατεύθυνσις τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἢ πρόκειται νὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξουν ἐπιζήμιαι ἐπιπτώσεις, ἐκ τῆς συνδέσεως, γενικῶς καὶ εἰδικῶς, εἰς βάρος τῶν λαϊκῶν τάξεων. Καὶ ἔπρεπε νὰ εἶχον ἀναγγελθῆ τοὐλάχιστον αἱ κατευθυντήριοι γραμμαὶ τῶν κυβερνητικῶν μέτρων. Ἀντὶ τούτων, ὅμως, ἡμεῖς ἀκούομεν, ὅτι ἐπίκειται ἡ ἐξαγγελία τῶν μέτρων αὐτῶν. Παρὰ ταῦτα, οὐδὲν ἐξηγγέλθη. Οὕτω, ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία οὐδὲν γνωρίζει γενικῶς, οὔτε καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ψηφίσουν τὴν σύμβασιν καὶ εἰδικώτερον ἡ παράταξις τοῦ Κέντρου. Γεγονός, λοιπόν, εἶναι, ὅτι ὑφίσταται ἕνα μέγα κενόν. Καὶ γεγονὸς παραμένει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν πρόκειται νὰ σπεύσῃ εἰς τὴν πλήρωσίν του. Ἡ αἰτία εἶναι γνωστή. Ἀνάγεται εἰς τὴν τακτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία, πάντοτε, προκειμένου περὶ μικρῶν καὶ ἰδίᾳ μεγάλων θεμάτων, ἀποκρύπτει τὰς προθέσεις καὶ τὰ μέτρα της, διὰ νὰ αἰφνιδιάσῃ. Ἐὰν πρὸ τῆς συζητήσεως τοῦ νομοθετήματος, ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἐξαγγείλει τὰς γενικὰς γραμμὰς τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἐσκόπει νὰ λάβῃ, τότε, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ ἀντίρρησις τῶν στρωμάτων ποὺ θίγονται, καθὼς καὶ τμήματος εὐρυτέρου τῆς Βουλῆς, θὰ ἦτο πλατυτέρα, θὰ ἦτο ὀξυτέρα. Ἡ Κυβέρνησις ἠθέλησε νὰ ἐξαγγείλῃ τὰ μέτρα της, ἀφοῦ θὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοθετήματος, ἀφοῦ θὰ εἶχεν ἐξασφαλίσῃ καὶ τὴν ἀνοχὴν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως τὸ ἐπέτυχε, προκειμένου διὰ τὴν Ἕνωσιν Κέντρου. Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ μὴ ἐξαγγελία τῶν μέτρων, εἰς τὰς κυρίας των γραμμὰς τοὐλάχιστον, περιώρισε τὴν εἰς βάρος τῆς Κυβερνήσεως ἀντίδρασιν τῶν θιγομένων στρωμάτων. Ἀλλά, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐξαγγέλλει τὰ μέτρα αὐτά, πρέπει ἡμεῖς νὰ ἀποκαλύψωμεν ποίας ἐνδείξεις καὶ ποίας ἀποδείξεις ἔχομεν, περὶ τῶν μέτρων τούτων. Κατ’ ἀρχήν, ὑπῆρξε μία πανηγυρικὴ δήλωσις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὴν ὁποίαν μὲ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν, τὸ βάρος τῆς εὐθύνης, διὰ τὴν πρόληψιν τῶν κινδύνων, πίπτει κατὰ 80% ἐπὶ τῶν ὤμων τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ κατὰ 20% ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως. Ἀνάλογοι ὑπῆρξαν αἱ ἐκδηλώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, εἰς τὴν γνωστὴν σύσκεψιν τῶν Ἐπιμελητηρίων, εἰπόντος σαφῶς πρὸς τοὺς ἐνδιαφερομένους «ὅποιος ἠμπορεῖ νὰ ἐπιβιώσῃ θὰ ἐπιβιώσῃ». Πέραν αὐτῶν, ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι δημόσιαι ἐκδηλώσεις. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἐπὶ μικρῶν, ἀλλὰ κυρίως καὶ μεγάλων θεμάτων, ἡ Κυβέρνησις συνηθίζει εἰς τὴν τακτικὴν τῆς βολιδοσκοπήσεως τῆς κοινῆς γνώμης, μέσῳ τοῦ φιλίου πρὸς αὐτὴν κυβερνητικοῦ Τύπου. Οὕτως, εἰς τὴν ἐφημερίδα «Καθημερινή», ὑπάρχει σχετικὸν ἄρθρον, τὸ ὁποῖον διαγράφει, κατὰ τρόπον ὠμόν, ρεαλιστικὸν καὶ ἀποκαλυπτικόν, ποῖαι θὰ εἶναι αἱ κατευθυντήριαι γραμμαὶ τῶν μέτρων τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ μνημονεύσω ὡρισμένα χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα τοῦ ἄρθρου, τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύουν ποία εἶναι ἡ κατεύθυνσις τῆς Κυβερνήσεως: «καθ’ ὑπόδειξιν ἔξωθεν, ἰδίᾳ δὲ ἐκ Βόννης, καθορίζεται πολιτικὴ τῶν ἀνοικτῶν θυρῶν», ἐν συνεχείᾳ τὸ ἄρθρον διευκρινίζει σαφῶς τὴν ἔννοιαν τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, ὡς ἑξῆς: — Ἀπόλυτος ἐλευθερία ἱδρύσεως βιομηχανιῶν εἰς τομεῖς, ὅπου δὲν ὑφίστανται βιομηχανικαὶ ἐπιχειρήσεις. — Τὸ αὐτὸ ἐφ’ ὅσον ὑφίστανται, μόνον ἐξαγωγικαί. — Ἐπίσης, καὶ μὴ ἀπολύτως ἐξαγωγικαὶ μὲ κριτήριον ἀνταγωνιστικότητος. Κατὰ τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Ράϊνχαρτ, καθιεροῦται εἶδος αὐτοματισμοῦ, βασιζομένου εἰς ἐνδιαφέρον ἀλλὰ καὶ ἱκανότητα ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας — ποὺ πάντα μὲ ὑπ’ ὄψιν συμφέρον της θὰ διακινδυνεύῃ κεφάλαιά της.

§14Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ποῖος τὸ λέγει;

§15Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἡ «Καθημερινή», εἰς ἄρθρον τῆς παρελθούσης Παρασκευῆς, ἀναφέρεται εἰς τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξαγγείλῃ ἡ Κυβέρνησις ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς συνδέσεως τῆς Χώρας μὲ τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν. Καὶ βεβαίως, δὲν πρόκειται περὶ ἐπισήμου κυβερνητικοῦ κειμένου, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε ὑπάρχει ἡ πεῖρα, ὅτι πάντοτε προηγεῖται στάδιον βολιδοσκοπήσεως καὶ καλλιεργείας διερευνήσεως τοῦ ἐδάφους διὰ τοῦ κυβερνητικοῦ Τύπου. Πίπτουν τὰ τείχη καὶ εἰσβάλλουν οἱ Νέρωνες, ὅπως εἰς μίαν ἄλλην ἐποχὴν παρακμῆς, αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πολιτικῆς τῶν ἀνοικτῶν θυρῶν. Αὐτό, ἴσως, ἐπεξηγεῖ, τί σημαίνει αὐτό. Ἀπολύτως ἐλευθέρα ἵδρυσις βιομηχανιῶν εἰς τομεῖς, ὅπου δὲν ὑφίστανται βιομηχανικαὶ ἐπιχειρήσεις. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτον. Τὸ αὐτό, ὅμως, θὰ ὑφίσταται, ἐφ’ ὅσον πρόκειται καὶ περὶ βιομηχανιῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶναι μὴ ἐξαγωγικαί. Ἔστω, δηλαδή, καὶ ἂν ὑφίστανται εἰς ὡρισμένους τομεῖς, θὰ εἶναι ἀπολύτως ἐλευθέρα ἡ ἵδρυσις καὶ νέων ξένων βιομηχανιῶν, ἐφ’ ὅσον θὰ εἶναι ἀπολύτως ἐξαγωγικαί.

§16Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Περὶ τῶν μελλόντων μέτρων ὁμιλεῖτε;

§17Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐφ’ ὅσον δὲν τὰ ἐξαγγέλλετε καὶ ἐφ’ ὅσον γίνεται ἡ καλλιέργεια τῶν ὅσων πρόκειται νὰ ἐξαγγείλητε διὰ τῶν δημοσιευμάτων αὐτῶν, εἶμαι ὑποχρεωμένος διὰ μιᾶς μεθόδου ἐρευνητικῆς, νὰ σημειώσω ποῖα, περίπου, πρόκειται νὰ εἶναι αὐτὰ τὰ μέτρα. Ἂν σεῖς, μετὰ τὸ πέρας τῶν ὅσων θὰ εἴπω, θελήσητε νὰ διαψεύσητε τὰς διαφαινομένας προθέσεις ἀπὸ τὸ δημοσίευμα αὐτὸ καὶ νὰ εἴπητε, ὅτι τὰ μέτρα αὐτὰ δὲν θὰ εἶναι πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν, ἀλλὰ θὰ εἶναι πρὸς ἄλλην καὶ καθορίσητε καὶ ποῖα εἶναι, τότε εἶναι χρήσιμος ἡ ὁμιλία αὐτή, πέραν ἀπὸ ὅ,τι ὑπολογίζω.

§18Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, τὰ μέτρα αὐτά, οὐδεὶς ἔχει τὴν ἐξουσίαν νὰ τὰ λάβῃ, ἁπλῶς, διὰ δηλώσεων. Πράγματι, ἡ Κυβέρνησις προτίθεται νὰ προβῇ εἰς δηλώσεις, ἀναφερομένας καὶ εἰς τοὺς τομεῖς, εἰς τοὺς ὁποίους ἀνεφέρθητε σεῖς τώρα, ἐν τῇ σημερινῇ σας ἀγορεύσει. Θὰ προβῇ εἰς δηλώσεις ἡ Κυβέρνησις, θὰ ἔχητε τὴν εὐκαιρίαν καὶ νὰ μᾶς ἐπερωτήσητε, ἀλλὰ καὶ εἰδικῶς διὰ τὰ μέτρα, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλεῖτε, νὰ λάβητε τὸν λόγον. Ἐπὶ τῶν νομοθετικῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα θὰ εἰσαχθοῦν πρὸς ψήφισιν, πῶς εἶναι δυνατόν, φέρ’ εἰπεῖν, ἡ Κυβέρνησις νὰ θεσπίσῃ διάφορον διαδικασίαν, ὡς πρὸς τὴν χορήγησιν ἀδειῶν ἱδρύσεως βιομηχανιῶν, ἀφοῦ, ὡς γνωρίζετε, αἱ ἄδειαι χορηγοῦνται σήμερον, βάσει νόμου. Ἂν αὐτὸν τὸν νόμον τὸν μεταβάλωμεν, θὰ φέρωμεν νόμον καὶ θὰ τὸν συζητήσωμεν. Εἶναι δυνατὸν τώρα, ἐπειδὴ ἀνεγράφησαν εἰς τὰς ἐφημερίδας πληροφορίαι βάσιμοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις σκέπτεται, πράγματι, νὰ καθιερώσῃ νέαν πολιτικὴν εἰς διαφόρους τομεῖς, μεταξὺ τῶν ὁποίων εἶναι καὶ αὐτὸς ὁ τομεύς, εἶναι δυνατόν, ἐξ ἀφορμῆς αὐτῆς, νὰ συζητῶμεν καὶ μάλιστα εἰς δευτέραν ἀνάγνωσιν ἑνὸς νομοσχεδίου, καὶ νὰ ἀναφέρεσθε σεῖς εἰς τὰ μέτρα καὶ νὰ ἀπαντᾶτε κατ’ οὐσίαν εἰς τὰς εἰκαζομένας μελλούσας δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως; Διατὶ δὲν ἀναμένετε; Αἱ δηλώσεις θὰ γίνουν λίαν προσεχῶς καὶ τὰ μέτρα θὰ ἀχθοῦν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, πρὸς ψήφισιν. Ἐκτὸς ἂν αὐτὸ ἔχῃ τὴν ἔννοιαν παρελκύσεως τῆς συζητήσεως, ἄνευ λόγου. Διὰ ποῖον λόγον, κύριε συνάδελφε, δὲν τηροῦμεν τὴν συμφωνίαν, τὴν ὁποίαν ἐκλείσαμεν μὲ τὸν κ. Ἠλιοῦ — διότι ἐγὼ ἐτήρησα τὴν συμφωνίαν ἀπέναντι τοῦ κ. Ἠλιοῦ — καὶ σεῖς δὲν τὴν τηρεῖτε; Εἶναι σωστόν;

§19Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ παρακαλέσω, ἀντὶ νὰ ζητῆτε ἀπὸ ἐμὲ νὰ ἀναμένω, νὰ ἀναμείνητε σεῖς. Διότι, ἐν συνεχείᾳ, θὰ ἴδητε, ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἴπατε περὶ ἐπιτροπῶν καὶ τὰ ὁποῖα ἰσχύουν μέχρις αὐτῆς τῆς στιγμῆς, κατὰ τὰ διαγραφόμενα ἀπὸ τὸ ἄρθρον αὐτό, πρόκειται νὰ καταργηθοῦν, διότι, κατὰ τὸ ἄρθρον αὐτό, ὅπως θὰ ἀναγνώσω τὴν σχετικὴν περικοπήν, θεωροῦνται ἐμπόδια, θεωροῦνται ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα παρεμποδίζουν μέχρι τώρα τὴν εἴσοδον τοῦ ξένου κεφαλαίου καὶ τῶν δραστηριοτήτων του εἰς τὴν Χώραν μας. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ, διατὶ θέλετε νὰ καθυστερήσωμεν καὶ νὰ ἔλθουν τὰ μέτρα καὶ γενικῶς οἱ κίνδυνοι, διαδικασίαι κλπ., ὅταν ὑπάρχουν καὶ αἱ πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, αἱ ὁποῖαι θὰ προχωρήσουν καὶ θὰ λυθοῦν σειραὶ ἀποφασιστικῶν ζητημάτων καὶ θὰ εὑρεθῶμεν πάλιν πρὸ τετελεσμένων γεγονότων ἢ ἂν θέλετε διαφορετικὰ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν μεταχειρισθῆτε τὴν διαδικασίαν τῶν πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ φέρετε νομοθέτημα, διατὶ θέλετε μόνον κατασταλτικῶς νὰ συζητηθοῦν; Πειράζει ἡ προληπτικὴ θέσις τῶν ζητημάτων, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ κυρωθῇ ἡ κολοσσιαίας σημασίας αὐτὴ συμφωνία; Δὲν νομίζω, ὅτι βλάπτει. Καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι παρεμβάλλετε σχόλια ἀποδεικνύει, ὅτι ἔχει σημασίαν τὸ πρᾶγμα.

§20Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἔχει σημασίαν, ὅτι χάνομεν τὸν καιρόν μας.

§21Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὁ καιρὸς εἶναι χρήσιμος, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι χρησίμως διατίθεται. Καὶ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν παρέμβασίν σας καὶ ἀπὸ μίαν ἐνόχλησιν, τὴν ὁποίαν δοκιμάζετε, ὅτι χρησίμως διατίθεται. Πιστεύω, ὅτι ἄν, ἀπόψε, εἴχατε προβῆ εἰς τὴν ἐξαγγελίαν τῶν μέτρων, στοιχειωδῶς, ἴσως θὰ ἐπερίττευεν ἡ ὁμιλία καὶ δὲν θὰ τὴν ἐστηρίζαμεν εἰς ἐρευνητικὰ στοιχεῖα, ἀλλὰ θὰ εἴχωμεν νὰ ὁμιλήσωμεν ἐπὶ κυβερνητικῶν δηλώσεων. Ἐφ’ ὅσον αὐτὰ λείπουν, προσπαθοῦμε νὰ τὰς ἀντικαταστήσωμεν μὲ ὅσας ἦλθον εἰς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος. Ἤρχισεν ἡ δήλωσις ἡ ἰδική σας, τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, καὶ προχωρεῖ εἰς ἡμιεπίσημον ἐκδήλωσιν ἐπὶ τοῦ θέματος. Κύριοι συνάδελφοι, προχωρεῖ τὸ περισπούδαστον, τὸ ἀποκαλυπτικόν, θὰ ἔλεγα ἄρθρον: «Κατὰ τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Ράϊνχαρτ....... (ἀναγινώσκει).......». Καὶ ἐπεξηγεῖ: «Τὰ κοινωνικὰ κριτήρια ἀπωθοῦνται κατὰ τὴν διαδικασίαν αὐτῆς τῆς εἰσβολῆς τοῦ ξένου κεφαλαίου ἐκ τῆς ἱδρύσεως τῶν ἐπιχειρήσεων. Τὰ κοινωνικὰ κριτήρια ἀπωθοῦνται εἰς δευτερεύοντα μέρη. Κύριος σκοπὸς θὰ εἶναι ἡ μείωσις τοῦ κόστους. Ἐλάχιστα ἢ καθόλου θὰ λαμβάνηται ὑπ’ ὄψιν ἡ ἀνάγκη ἐνισχύσεως περιφερειῶν τῆς χώρας ἢ κατηγοριῶν τοῦ πληθυσμοῦ». Περὶ τοῦ τελευταίου, ἠκούσαμεν μόλις πρὸ ὀλίγου τὴν εἰσήγησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅπου, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ κυρίως ἐπανασταθεροποίησεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐδήλωσε πρὸ ἡμερῶν. Ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἔχωμεν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν ἐργαζομένων.

§22Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Εἶναι ἐνυπόγραφον τὸ ἄρθρον, τὸ ὁποῖον κρίνετε;

§23Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Εἶχα τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι θὰ τὸ εἴχατε ὑπ’ ὄψιν.

§24Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἐγὼ δὲν τὸ ἔχω ὑπ’ ὄψει μου. Πρόκειται περὶ σκέψεων τοῦ γράψαντος, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἦτο ὑπογεγραμμένον. Ποῖος τὸ ὑπογράφει;

§25Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὁ κ. Ἀνδρουλιδάκης.

§26Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Εἶναι ἀξιόλογος οἰκονομικὸς συντάκτης. Πρόκειται, ὅμως, περὶ σκέψεων, τὰς ὁποίας ἔχει σχηματίσει ὁ ἴδιος, βασιζόμενος ἐπὶ συζητήσεων, τὰς ὁποίας εἶχεν, ἐνδεχομένως, μετὰ μελῶν τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά, ὅπως εἶναι φυσικόν, καὶ ἐπὶ ἰδικῶν του εἰκασιῶν.

§27Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Πέραν τῶν ὅσων λέγετε, περὶ τοῦ περὶ οὗ ὁ λόγος δημοσιογράφου, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι δίδεται μία σημασία καὶ εἰς τὸ κῦρος τῆς ἐφημερίδος, ἡ ὁποία, ἔστω καὶ ἐνυπογράφως, δὲν θὰ ἔσπευδεν ἐπὶ τόσον κρισίμου θέματος νὰ τὸ υἱοθετήσῃ καὶ νὰ τὸ δημοσιεύσῃ καὶ μάλιστα πρωτοσέλιδον. Ἐπίσης, ἔχετε ὑπ’ ὄψιν, ὅτι δὲν εἶναι τὸ πρῶτον ἄρθρον ποὺ δημοσιεύει ὁ δημοσιογράφος αὐτὸς εἰς τὴν ἐφημερίδα αὐτήν. Εἶναι ἐκ τῶν μονίμων συνεργατῶν τῆς ἐφημερίδος καὶ ἑπομένως, διὰ πάντα, ὁ ὁποῖος παρακολουθεῖ τὰ οἰκονομικὰ θέματα, ἀντιλαμβάνεται, ὅτι ἀπηχεῖ τὰς γνώμας τῆς ἐφημερίδος. Καὶ πέραν αὐτοῦ, ἐπειδὴ ἡ ἐφημερὶς αὐτὴ κατ’ ἐπανάληψιν ἔχει προαναγγείλει ὡρισμένα μέτρα ἢ ἄλλας πρωτοβουλίας τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ πρᾶξις ἐπεβεβαίωσε τὰς προαγγελίας αὐτάς, τὰς ὁποίας ἔκαμεν ἡ ἐφημερίς, δὲν ὑπάρχει δυσκολία νὰ πιστεύσῃ κανείς, ὅτι καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν πρόκειται νὰ ἐπιβεβαιωθοῦν τὰ ὅσα ἀναφέρονται εἰς τὸ ἄρθρον. Εἶναι μία εὐκαιρία νὰ δηλώσῃ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ὄχι μόνον δὲν ἀπηχοῦν τὰς ἀπόψεις της τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὸ ἄρθρον, ἀλλὰ τὰ μέτρα της θὰ κινηθοῦν εἰς ἐντελῶς διαφορετικὸν ἐπίπεδον. «Ὑπὸ τὰ κριτήρια αὐτά, συνεχίζει τὸ ἄρθρον, «θὰ ἀντιμετωπισθῇ καὶ τὸ θέμα τῆς ἱδρύσεως τῶν γεωργικῶν βιομηχανιῶν, καθὼς καὶ τὰ διάφορα τιμολόγια τῆς Δ.Ε.Η.». Φυσικὰ δέ, ἐκεῖνο τὸ γνωστὸν ὄνειρον περὶ ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας κλπ., δὲν γνωρίζω ἰδιαιτέρως διὰ τὴν Βόρειον Ἑλλάδα ποίαν τύχην θὰ ὑποστῇ μὲ τὰ διαφορετικὰ τιμολόγια τῆς Δ.Ε.Η., ἐφ’ ὅσον τὰ κριτήρια καὶ ἐπὶ τῶν διαφόρων τιμολογίων τῆς ΔΕΗ θὰ εἶναι τὰ ἀναφερθέντα ἀνωτέρω.

§28Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Τὰ κριτήρια δὲν εἶναι κριτήρια, εἶναι κρίσεις τοῦ ἰδίου. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἀνεγνώσατε πρὸ ὀλίγου, εἶναι κρίσεις ἐλεύθεραι, βασιζόμεναι ἐπὶ ἀνεπαρκῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἐνδεχομένως ἔχει ὑπ’ ὄψει του ὁ πράγματι ἐξαίρετος οἰκονομικὸς συντάκτης κ. Ἀνδρουλιδάκης. Εἶναι κρίσεις προσωπικαί, αἱ ὁποῖαι δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τοὺς σκοποὺς τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὸν σκοπὸν τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὴν πρόθεσίν της, νὰ μὴ λάβῃ ὑπ’ ὄψει της τὰς ἐπαρχίας, τὴν σημασίαν τὴν ὁποίαν ἔχει ἑκάστη ἐπαρχία. Ἑπομένως, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὴ συνάγητε ἐκ τῆς κρίσεως ἐκείνης, τὴν ὁποίαν διετύπωσε, καθ’ ὃν τρόπον τὴν διετύπωσεν, ὁ κ. Ἀνδρουλιδάκης, τὸ συμπέρασμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἄγεσθε τὴν στιγμὴν αὐτήν.

§29Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, δὲν θὰ ἐπαναλάβω τὰ ὅσα εἶπον εἰς τὰς προηγουμένας διακοπάς. Τὸ νομίζω μάταιον. Εἶναι ἀνάγκη, ὡς εἶπε καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, νὰ κερδίσωμεν χρόνον. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, δὲν πρόκειται ν’ ἀπαντήσω εἰς τὴν διακοπήν. Ἄλλωστε τελειώνω μὲ τὸ θέμα αὐτό.

§30Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Πάντως, βεβαιώνω, ὅτι συμβαίνει τὸ ἀντίθετον. Ἡ ἐπαρχία ἰδιαιτέρως θὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς βιομηχανίας.

§31Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Θὰ εἶναι εὐτύχημα νὰ ἔχητε δίκαιον σεῖς καὶ νὰ μὴ ἔχῃ δίκαιον ὁ συγγραφεὺς τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ.

§32Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἐγὼ γνωρίζω τὸ τί προτιθέμεθα νὰ κάμωμεν. Ὁ συγγραφεὺς τοῦ ἄρθρου εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, δὲν γνωρίζει τὰς προθέσεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἑπομένως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ταλαιπωρῆτε τὴν Βουλὴν μὲ τὴν κριτικὴν ἄρθρου ἐφημερίδος, καθ’ ἣν στιγμὴν προβαίνω εἰς δήλωσιν, ὅτι δὲν εἶναι ἀκριβὲς ὅτι θὰ ἀδιαφορήσωμεν διὰ τὴν ἐπαρχίαν. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει τοιαύτην πολιτικήν. Ἄρα δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λέγητε «εὔχεσθε ἢ ἐλπίζετε νὰ εἶναι ἀκριβὲς ἐκεῖνο ποὺ λέγω ἐγὼ καὶ νὰ μὴ εἶναι ἀκριβὲς ἐκεῖνο ποὺ λέγει ὁ κ. Ἀνδρουλιδάκης». Ἁπλούστατα, εἶναι ἀκριβὲς ἐκεῖνο ποὺ δηλώνω ὑπευθύνως αὐτὴν τὴν στιγμήν. Καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἀντιπαρέχεσθε, ὅπως λέγητε.

§33Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Σημειώνω, κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι εἰδικῶς ἀντεδράσατε καὶ ὅτι εἰδικῶς ὑπήρξατε κατηγορηματικὸς εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον τοῦ ἄρθρου. Καὶ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκφράσω ἱκανοποίησιν καὶ χαράν, διότι, δι’ ὅσων λέγετε, θὰ εἶναι δυνατὸν —αὐτὴ εἶναι ἡ σκέψις τῆς Κυβερνήσεως— νὰ προστατευθῇ ἡ ἐπαρχιακὴ βιομηχανία. Ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι καὶ ἐπὶ ἄλλων θεμάτων, π.χ. ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ ἐργοστασίου λιπασμάτων, προκειμένου νὰ συζητηθῇ ἐρώτησίς μας, τῆς ὁποίας τὸ θέμα ἦτο ἐὰν θὰ προστατευθῇ ὁ τομεὺς αὐτὸς τῆς παραγωγῆς, καὶ δὲν θὰ παραδοθῇ εἰς ἰδιωτικὰ μονοπώλια, προέβητε εἰς μίαν δήλωσιν κατηγορηματικὴν πράγματι: Ὅτι ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει ἐπρόκειτο νὰ παραδοθοῦν τὰ λιπάσματα εἰς ἐγχώρια καὶ ξένα μονοπώλια. Ἡμεῖς ἐζητούσαμε διὰ τῆς ἐρωτήσεως, νὰ δοθοῦν εἰς τοὺς Γεωργικοὺς Συνεταιρισμοὺς καὶ εἴχατε δώσει τότε τὴν ἀπάντησιν αὐτήν. Εἶναι δὲ γνωστόν, τί ἐπηκολούθησεν.

§34Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Τί ἐπηκολούθησεν; Ἐθεσπίσθη τυχὸν μονοπώλιον; Ἀπεφάσισεν ἡ Κυβέρνησις τὴν σύναψιν συμβάσεως μεταξὺ Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ ἑνὸς τυχὸν Ὁμίλου; Ἢ ἐθεσπίσθη ἡ ἐλευθερία, ἄρα τὸ ἀντίθετον τοῦ μονοπωλίου; Ἡ δήλωσις, εἰς τὴν ὁποίαν προέβην, ἀξιότιμε κύριε συνάδελφε, εἶναι δήλωσις, ἡ ὁποία ἦτο ὑπεύθυνος. Ἡ δὲ Κυβέρνησις ἐτήρησε τὴν ὑπόσχεσιν, τὴν δοθεῖσαν διὰ τῆς ὑπ’ ἐμοῦ γενομένης δηλώσεως. Οὐδὲν μονοπώλιον ἐθεσπίσθη. Ἐλευθερία ἀκριβῶς ἐθεσπίσθη καὶ δὲν ἀπεφάσισεν ἡ Κυβέρνησις τὴν οἱανδήποτε δέσμευσιν τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας. Καὶ οἱ Συνεταιρισμοί, ἐὰν εὕρισκον κεφάλαια, ἐδικαιοῦντο νὰ κάμουν ἓν ἐργοστάσιον λιπασμάτων. Οἱοιδήποτε ἤθελον νὰ κάμουν ἓν ἐργοστάσιον λιπασμάτων, ἐδικαιοῦντο νὰ ζητήσουν τὴν ἄδειαν καὶ θὰ τὴν ἐλάμβανον. Βεβαίως, ὄχι ὑπὸ προνομιακὰς συνθήκας καὶ ὄχι ὑπὸ ὅρους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἦσαν προνομιακοί. Διότι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐναντίον τοῦ προνομίου, εἶναι ἐναντίον τοῦ μονοπωλίου, περὶ τοῦ ὁποίου ὡμιλήσατε πρὸ ὀλίγου καὶ εἶναι ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας, εἰδικώτερον τῆς ἐλευθέρας συναλλαγῆς τοῦ οἱουδήποτε ἐργοστασίου μὲ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν.

§35Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δὲν εἶπον ὅτι ἐθεσπίσθη μονοπώλιον. Εἶπον, ὅτι παρεδόθη ὁ κλάδος αὐτός, ὁ τόσον ἀποφασιστικὸς διὰ τὴν ἀγροτικήν μας οἰκονομίαν εἰς μονοπωλιακὰς ἐπιχειρήσεις. Δὲν εἶπον, ὅτι ἐθεσπίσθη μονοπώλιον. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Προχωρῶ, κύριοι συνάδελφοι. Συνεχίζει καὶ τελειώνει τὸ ἄρθρον εἰς τὰ οὐσιώδη του σημεῖα, ὅτι ὑπ’ αὐτὰ τὰ κριτήρια θὰ διέπωνται καὶ τὰ πιστωτικὰ καὶ τὰ ἄλλα μέτρα ποὺ ἀπεφασίσθησαν ἢ μελετῶνται. Τὸ «ἀπεφασίσθησαν» ἔχει σημασίαν, κ. συνάδελφοι, διότι ἐμοῦ προηγήθησαν δύο ἄρθρα τοῦ Διοικητοῦ καὶ Ὑποδιοικητοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα μάλιστα ἔχουν ἐκδοθῆ εἰς εἰδικὸν τεῦχος, ὅπου ὑποστηρίζουν τὰς ἀπόψεις των. Πρόκειται, δηλαδή, νὰ ἱδρυθοῦν ἰδιωτικοὶ ἐπενδυτικοὶ ὀργανισμοὶ ἢ τῇ συμμετοχῇ ἀλλοδαπῶν κεφαλαιούχων, ὥστε νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ διεθνοποίησις τῶν νέων παραγωγικῶν μονάδων. Καὶ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, τῆς διεθνοποιήσεως τῶν παραγωγικῶν μονάδων, ὑπάρχει μία ἄλλη σειρὰ ἄρθρων, εἰς κυβερνητικὴν ἢ κρυπτοκυβερνητικὴν ἐφημερίδα, ὅπου λέγεται ἐκεῖ: «Τὸ ξένον κεφάλαιον ἂς εἰσρεύσῃ ὅσον θέλῃ. Ἡμεῖς θὰ τὸ ἐκμεταλλευθῶμεν καὶ δὲν θὰ ἐκμεταλλευθῇ αὐτὸ τὴν Ἑλλάδα». Ἐπαναφέρεται δηλαδὴ ἡ θεωρία νὰ ξεγελάσωμεν τοὺς «κουτόφραγκους». Ἐπίσης, εἰς τὸ ἄρθρον αὐτό, δὲν προβλέπεται καμμία αὔξησις εἰς τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἐργαζομένων, ἐνῷ ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς, προβλέπεται ὅτι θὰ γίνῃ ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ δημοσίου χρέους, ἐπὶ τοῦ ὁποίου καὶ θὰ ἀπασχολήσω ἐν συνεχεία τὴν Βουλήν. Κύριοι συνάδελφοι, μέχρι τῆς στιγμῆς, ἀνεφέρθην εἰς ὡρισμένας ἐνδείξεις, περὶ τοῦ ποία θὰ εἶναι ἡ κατεύθυνσις τῶν κυβερνητικῶν μέτρων. Ἀλλὰ φαίνεται, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἀποδείξεις. Ἀναφέρομαι, κύριοι συνάδελφοι, συγκεκριμένως εἰς ὡρισμένα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύουν ὡς ἤρχισε, συνεχίζεται καὶ θὰ συνεχισθῇ φυσικὰ μὲ ἐντατικώτερον ρυθμὸν ἡ ἀναδιάρθρωσις, ἡ ἀναδιοργάνωσις τῶν βιομηχανικῶν ἐπιχειρήσεων, διὰ νὰ ἀνθέξουν εἰς τὰ πλαίσια τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς ἢ διὰ νὰ γίνουν ἀνταγωνιστικαί. Εἰς τὰ λιπάσματα ἀπελύθησαν 400 ἐργάται καὶ μέχρι τοῦ τέλους 1962 προβλέπεται, ὅτι θὰ ἀπολυθοῦν ἄλλοι 1000 ἐργατοϋπάλληλοι. Εἰς τὸν Κεραμεικὸν 113. Ἀπὸ τὴν Ἀλατίνη Θεσσαλονίκης 300. Ἀπὸ τὴν Ἐλβιέλα 50. Ἐπίσης μὲ τὴν συμμετοχὴν τοῦ Ο.Β.Α., κατεστρώθη σχέδιον συγχωνεύσεως τῶν ἐπιχειρήσεων δέρματος καὶ ὑπολογίζεται, ὅτι ἐντὸς δύο ἐτῶν, ἐκ τῶν 23000 ἐργαζομένων εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις αὐτάς, θὰ παραμείνουν μόνον 13.000. Δηλαδὴ ἐντὸς διετίας θὰ προστεθοῦν ἄλλοι 10.000 ἄνεργοι ἀπὸ τὸν κλάδον αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἀνέφερον. Συνεχίζονται αἱ ἀπολύσεις εἰς τὴν ΥΔΡΕΞ. Ἔχουν ἤδη φθάσει τὰς 800. Ἄλλη ἀπόδειξις, εἶναι τὸ νομοσχέδιον διὰ τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν. Δὲν πρόκειται φυσικὰ νὰ ἀναφερθῶ εἰς λεπτομερῆ ἀνάλυσιν τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον συνεζητήθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ φυσικὰ θὰ ἔλθῃ ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, χαρίζονται 15.840.000 δραχ. εἰσαγωγικῶν δασμῶν 8.000 τόννων βάμβακος, εἰσαχθέντος τὸ 1957. Ἐπίσης, ἀποστερεῖται τὸ Ι.Κ.Α. ἀπὸ δεκάδας ἑκατομμυρίων δραχμῶν ἐτησίως καὶ συγκεκριμένως ἀπὸ τὸν πόρον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐνισχύθη τὸ Ἵδρυμα, ὅταν ἠπειλεῖτο μὲ χρεωκοπίαν. Πέραν αὐτοῦ, τὸ Κράτος ἐξακολουθεῖ νὰ μὴ εἶναι συνεπὲς πρὸς τὸ Ι.Κ.Α., ἔναντι καὶ ἄλλων ὑποχρεώσεων ποὺ ἀνέλαβε πρὸς αὐτό. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἀπόδειξις τῶν κατευθύνσεων πρὸς τὰς ὁποίας πρόκειται νὰ κινηθῇ ἡ Κυβέρνησις, μετὰ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. Ἀναφέρομαι εἰς τὸ θέμα τοῦ Δημοσίου χρέους. Τὸ θέμα ἐθίγη ἀπὸ τὸν κ. Κωστόπουλον, ἀλλὰ ἡ ἀπάντησις τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἦτο ξεκαθαρισμένη. Εἶπε, δηλαδή, ὅτι ἡ Κυβέρνησις νομικῶς οὐδεμίαν ὑποχρέωσιν ἀνέλαβε πρὸς ρύθμισιν τοῦ Δημοσίου χρέους. Ἀλλὰ κατὰ τὸν μῆνα Μάρτιον, οἱ ἐκπροσωποῦντες τὴν Ε.Ο.Κ., ἀπέστειλαν ἐπιστολὴν πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντιπροσωπείας κ. Πεσμαζόγλου καὶ κατ’ ἀκολουθίαν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐτονίζετο, ὅτι προκειμένου νὰ συνδεθῇ ἡ Ἑλλὰς μὲ τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ νὰ τύχῃ τοῦ δανείου τῶν 125 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, πρέπει νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἐξωτερικοῦ δημοσίου χρέους. Ἡ ἐπιστολὴ ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἐν Βρυξέλλαις τῇ 30ῇ Μαρτίου 1961 Κύριε Πρόεδρε, Ἐξ ὀνόματος τῶν Κυβερνήσεων τῶν ἓξ Κρατῶν–Μελῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσω εἰς ὑμᾶς τὰ ἀκόλουθα: Ἡ Κοινότης ἔλαβεν ὑπὸ σημείωσιν τὴν δημοσίᾳ ἐκδηλωθεῖσαν ἐπανειλημμένως πρόθεσιν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὅπως συνεχίσῃ τὰς προσπαθείας αὐτῆς, ἵνα καταλήξῃ, εὐθὺς ὡς τοῦτο καταστῇ δυνατόν, εἰς διακανονισμὸν τοῦ προπολεμικοῦ ἑλληνικοῦ ἐξωτερικοῦ δημοσίου χρέους. Ὑπὸ τὰς συνθήκας ταύτας, ἡ Κοινότης συγκατετέθη εἰς τὴν παροχὴν πρὸς τὴν Ἑλλάδα τῆς προβλεπομένης ὑπὸ τοῦ προσηρτημένου εἰς τὴν Συμφωνίαν Συνδέσεως πρωτοκόλλου οἰκονομικῆς βοηθείας. Ἡ Κοινότης ἀποδίδει, ἐν τούτοις, πολλὴν σημασίαν εἰς τὴν κατὰ τὴν περίοδον ταύτην συμπλήρωσιν ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ τῆς ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος χρησιμοποιήσεως τῆς οἰκονομικῆς ταύτης βοηθείας διὰ προσφυγῆς εἰς τὰς λοιπὰς διεθνεῖς πηγὰς χρηματοδοτήσεως, τὰς δυναμένας νὰ συμβάλουν εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ἀναπτύξεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἡ Κοινότης ἐπιθυμεῖ νὰ ὑπογραμμίσῃ, ὅτι ὁ διακανονισμὸς τοῦ προπολεμικοῦ δημοσίου χρέους θὰ ἦτο οὐσιῶδες στοιχεῖον διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς εὐχερείας προσφυγῆς τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Τράπεζαν Ἐπενδύσεων μετὰ τὴν χρησιμοποίησιν τῆς προβλεπομένης εἰς τὸ συνημμένον εἰς τὴν Συμφωνίαν Συνδέσεως πρωτοκόλλου οἰκονομικῆς βοηθείας. Θὰ ἤμην ὑπόχρεος, κ. Πρόεδρε, ἐὰν εὐαρεστηθῆτε νὰ πληροφορήσητε τὴν ὑμετέραν Κυβέρνησιν περὶ τοῦ περιεχομένου τῆς ἐπιστολῆς ταύτης. Ὑπογραφή». Ὑπὸ αὐτὰς τὰς διπλωματικὰς περιφράσεις, εἶναι φανερὸν ὅτι πρόκειται περὶ ὅρου, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ ἐκπληρωθῇ, διὰ νὰ τύχῃ ἡ Ἑλλὰς τοῦ δανείου. Ἐννοεῖται, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔσπευσε νὰ ἀπαντήσῃ γραπτῶς εἰς τὴν ἐπιστολήν, διότι ἔκτοτε εἶχε δημιουργηθῆ προεκλογικὴ ἀτμόσφαιρα καὶ δὲν ἦτο συμφέρον εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐμφανίζηται εἰς προεκλογικὴν περίοδον ἀναλαμβάνουσα ρητὰς ὑποχρεώσεις ἐξυπηρετήσεως τοῦ δημοσίου χρέους.

§36Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Προχθὲς ἐκάμαμε συζήτησιν μὲ τὸν κ. Κωστόπουλον καὶ ὡσὰν νὰ εἴχωμεν συνεννοηθῆ, ὁ κ. Κωστόπουλος καὶ ἐγώ, διότι τὴν ἑπομένην ἦλθε τηλεγράφημα τοῦ Πρακτορείου Ρώϋτερ, τὸ ὁποῖον εἶπεν, ὅτι τὸ Συμβούλιον τῶν Ἄγγλων — δὲν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, ἀλλὰ νομίζω τῶν Ἄγγλων — ὁμολογιούχων, ἐξέφρασε δημοσίᾳ τὸ παράπονόν του, διότι, ὅταν ἐδόθησαν τὰ 125 ἑκατομμύρια πρὸς τὴν Ἑλλάδα, δὲν ὑπεχρεώθη ἡ Ἑλλὰς νὰ ἀναλάβῃ ἀντίστοιχον δέσμευσιν. Αὐτὸ εἶναι δημοσιευμένον εἰς τὸν παγκόσμιον τύπον, ἐὰν δὲ τὸ ἤξευρα θὰ σᾶς ἔφερα τὸ Δελτίον τοῦ Πρακτορείου τοῦ τηλετύπου. Ἡ παρατήρησις αὐτοῦ δὲν ἔχει καθόλου τὴν ἔννοιαν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις λαμβάνει θέσιν ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος. Λοιπόν, ὅπως εἶπον, καὶ τὴν φράσιν μου αὐτὴν τὴν ἔκρινεν ὑπερεπαρκῆ ὁ κ. Κωστόπουλος, τὴν ὑποχρέωσιν τὴν ὁποίαν ἔχομεν ἔναντι τῶν ὁμολογιούχων, τὴν ἔχομεν διότι κἄποτε συνήφθησαν τὰ δάνεια. Δὲν ἀνελάβομεν νέαν ὑποχρέωσιν. Δὲν συνήφθη οἱαδήποτε συμφωνία, ἡ ὁποία νὰ εἶναι ἄγνωστος εἰς τὴν Βουλήν. Αὐτὰς τὰς δηλώσεις ἔκαμον εἰς τὴν Βουλήν.

§37Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δηλαδή, ποία εἶναι ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως;

§38Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα καὶ ὅταν θὰ κρίνῃ ἡ Κυβέρνησις, θὰ τὴν μάθητε. Τώρα δὲν πρέπει νὰ ξεύρητε.

§39Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν πρέπει νὰ μάθῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία;

§40Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑποθέτω, ὅτι ἡ φράσις, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἠξεύρετε, εἶναι εἰς τρίτον πρόσωπον, δὲν πρέπει νὰ γνωρίζῃ ἡ κοινὴ γνώμη, διότι ἄλλως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγητε πρὸς μέλος τοῦ Κοινοβουλίου τὸ «δὲν πρέπει νὰ ξεύρητε».

§41Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἡ φράσις μου ἦτο χιουμοριστική.

§42Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἐρώτησίς μου ὑπῆρξε σοβαρά.

§43Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκει, ὅτι δὲν εἶναι εὔθετος ἡ στιγμὴ διὰ νὰ πληροφορήσῃ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, σχετικῶς μὲ τὸ θέμα αὐτό.

§44Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζῃ κανεὶς τὰ μύχια τῶν κυβερνητικῶν σκέψεων. Ἀλλὰ ἐκ τῶν δηλώσεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἐν ἀντιπαραβολῇ πρὸς τὴν ἐπιστολὴν ποὺ ἀνέγνωσα, συνάγεται ὅτι οὐσιαστικῶς ἡ ὑποχρέωσις ἔχει ἀναληφθῆ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς λέγει, ὅτι δὲν εἶναι εὔθετος ἡ στιγμὴ νὰ ἀναγγείλῃ τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ὁ λαὸς ἔχουν δικαίωμα νὰ γνωρίζουν τί πρόκειται νὰ συμβῇ. Ἔτι δὲ περισσότερον, διότι προκειμένου νὰ λάβωμεν δάνειον 125 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ἀναλαμβάνομεν τὴν ὑποχρέωσιν ἐξυπηρετήσεως τοῦ προπολεμικοῦ δημοσίου χρέους ποὺ ὑπερβαίνει τὰ 350 ἑκατομμύρια δολλάρια. Πέραν αὐτοῦ καθ’ ὅλα τὰ ἔτη ὑπῆρξεν ἀπὸ ἰδικῆς μας πλευρᾶς τὸ βάσιμον ἐπιχείρημα, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ θέμα τοῦ δημοσίου χρέους νὰ ἀντιμετωπίζηται μὲ καθαρῶς τοκογλυφικὰ καὶ τραπεζικὰ κριτήρια. Κατὰ τὰ ἔτη τοῦ πολέμου καὶ τῆς κατοχῆς, ὁ τόπος αὐτὸς προσέφερεν ἀφαντάστους θυσίας εἰς τὸν κοινὸν συμμαχικὸν ἀγῶνα καὶ κατεληστεύθη ἀπὸ τοὺς ἐμφανιζομένους σήμερον ὡς πρωταγωνιστὰς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἡ Γερμανικὴ Διοίκησις ἐδανείσθη ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος ὑπὲρ τὰ 250 ἑκατομμύρια δολλάρια διὰ τὰς στρατιωτικάς της ἀνάγκας. Ἀκόμη ὑπάρχει τὸ θέμα τῶν ἀποζημιώσεων διὰ τὰς καταστροφὰς τὰς ὑλικὰς ποὺ ὑπέστη ἡ χώρα ἐκ μέρους τῶν φασιστῶν καὶ χωρὶς νὰ γίνεται λόγος περὶ ὅλων αὐτῶν προχωροῦμεν εἰς τὴν ρύθμισιν μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ εἰσπράξωμεν ἕνα δάνειον 125 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἡμεῖς, διὰ τοὺς ἀναπτυχθέντας λόγους, εἴμεθα ἀντίθετοι ἀπολύτως διὰ τὴν ἀνάληψιν οἱασδήποτε ὑποχρεώσεως ἐξυπηρετήσεως τοῦ προπολεμικοῦ ἐξωτερικοῦ δημοσίου χρέους. Ἀλλὰ ἐὰν κατὰ τὴν κυβερνητικὴν λογικὴν κἄποτε πρέπει νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ πίστις τῆς χώρας θὰ πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι αὐτὸ ποὺ λέγεται πίστις, ἔχει δύο ὄψεις, πλὴν τῆς ἐξωτερικῆς, ὑπάρχει καὶ ἡ ἐσωτερικὴ πίστις. Τὸ πρόβλημα τῶν κατόχων ὁμολογιῶν τῶν ἐσωτερικῶν κρατικῶν δανείων καὶ τῶν μικροκαταθετῶν ποὺ ἀφορᾷ τὰ μεσαῖα καὶ τὰ κατώτερα στρώματα θὰ πρέπει κἄποτε νὰ εὕρῃ τὴν λύσιν του, καὶ νὰ ἐξαγγελθῇ ἡ ἱκανοποίησις τῶν δικαιούχων πρὸ πάσης ἀποφάσεως τῆς Κυβερνήσεως περὶ ἐξυπηρετήσεως τοῦ ἐξωτερικοῦ δημοσίου χρέους. Αὐτὸ ἀποτελεῖ συνέπειαν καὶ δικαιοσύνην ἀπέναντι τῶν Ἑλλήνων. Ὅταν ἐδόθη ἡ λύσις διὰ τὰς μικροκαταθέσεις τῶν πτωχῶν καταθετῶν τοῦ Ταμιευτηρίου καὶ τῶν Τραπεζῶν, εἶχε δηλωθῆ τότε, ὅτι δίδεται ἡ λύσις αὐτὴ διὰ νὰ ἔχωμεν ἐρείσματα ἠθικά, οἰκονομικὰ καὶ πολιτικά, ἀναλόγου ρυθμίσεως καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ μας χρέους, ἐπρόκειτο, δηλαδή, περὶ οὐσιαστικῆς ἀποσβέσεως. Ἡ Κυβέρνησις, ὅμως, προχωρεῖ εἰς τὴν ἀντίστροφον τακτικήν, ὄχι τόσον διὰ νὰ ἀποκαταστήσῃ δῆθεν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τὴν πίστιν, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν ξένων ὁμολογιούχων. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχουν καὶ ὡρισμέναι ἄλλαι καταστάσεις, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ ἀποτελέσουν προειδοποίησιν, ὅτι διὰ νὰ καταστήσωμεν ἀνταγωνιστικὴν τὴν ἑλληνικὴν παραγωγήν, ἀποκλείονται μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀποβοῦν εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων ἐργαζομένων. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ἀναγνώσω πίνακα, τὸν ὁποῖον κατήρτισεν ὁ Ο.Β.Α. ἐμφαίνοντα συγκριτικῶς τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰς χώρας τῆς Κ.Ε.Α. Ἰδοὺ τὰ στοιχεῖα: Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὰ στοιχεῖα τοῦ Ο.Β.Α., τὸ ὀνομαστικὸν μέσον ἡμερομίσθιον στὶς χῶρες τῆς Κ.Ε.Α. εἶναι τὸ ἑξῆς:

Σ’ αὐτὰ τὰ ἡμερομίσθια προστίθενται διάφορες ἐπιβαρύνσεις τῶν ἐργοδοτῶν, οἱ ὁποῖες καταβάλλονται ὑπὸ μορφὴν οἰκογενειακῶν ἐπιδομάτων, 13ου μισθοῦ, ἀδειῶν κλπ. καὶ οἱ ὁποῖες ἀνεβάζουν τὸ κόστος ἐργασίας σὲ ὑψηλότερα ἐπίπεδα.

ΙΤΑΛΙΑ

Συγκεκριμένα, στὴν Ἰταλία ὁ ἐργοδότης καταβάλλει πέραν τῶν ὀνομαστικῶν ἡμερομισθίων 6,5% ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν γιὰ ἀποζημιούμενες ὑποχρεωτικὲς ἀργίες, 5,5% γιὰ ἐτήσιες ἄδειες, 7–8% γιὰ 13ο μισθὸ καὶ 33% γιὰ οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα. Ἤτοι ὁ ἐργοδότης ἐπιβαρύνεται ἐπὶ πλέον μὲ ποσοστὸν 53% ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν, ὁπότε τὸ ἡμερομίσθιον τῶν 97 δραχ. διαμορφώνεται τελικὰ σὲ 149,50 δραχμάς.

ΓΑΛΛΙΑ

Στὴν Γαλλία ὁ ἐργοδότης ἐπιβαρύνεται μὲ 6% γιὰ ἐτήσια ἄδεια, 14,25% γιὰ οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα, 3% γιὰ τὶς πληρωνόμενες ἡμέρες ἀργίας, καὶ 2,45% γιὰ ἐπιδόματα μεταφορικῶν. Σύνολον προσθέτων ἐπιβαρύνσεων 25,7%, ἤτοι τὸ ἡμερομίσθιον τῶν 108 δραχ. γίνεται 137,75 δραχ. Στὴν περίπτωσιν τῆς Γαλλίας δὲν ἀναφέρεται ἡ ἐπιβάρυνσις γιὰ τὸν 13ον μισθόν, ὁ ὁποῖος παρὰ τὸ ὅτι δὲν προβλέπεται ἀπὸ νόμον, ὡστόσο ἔχει γίνει ἔθιμον καὶ καταβάλλεται ἀπὸ τὶς περισσότερες ἐπιχειρήσεις.

ΒΕΛΓΙΟΝ

Εἰς τὸ Βέλγιον ὁ ἐργοδότης ἐπιβαρύνεται μὲ 4% γιὰ τὶς ὑποχρεωτικὲς ἀργίες, 6,5% γιὰ τὴν ἐτήσια ἄδεια, καὶ 8,5% γιὰ οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα. Σύνολον ἐπιβαρύνσεων 19%. Συνεπῶς, τὸ ἡμερομίσθιον τῶν 158 δραχ. γίνεται 188 δραχ.

ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Στὴν Δυτ. Γερμανία ὁ ἐργοδότης καταβάλλει 4,5% γιὰ τὶς ὑποχρεωτικὲς ἀργίες, 5–6% γιὰ ἐτήσια ἄδεια, 4,5% γιὰ 13ον μισθὸν καὶ 1,1% γιὰ οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα. Σύνολον ἐπιβαρύνσεων 15,6%, ὁπότε τὸ ἡμερομίσθιον τῶν 175 δραχ. φθάνει τὶς 202,30 δραχ. Πρέπει ἐδῶ νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἀναφέρουμε μόνον ἐκεῖνες τὶς ἐπιβαρύνσεις τῶν ἐργοδοτῶν ποὺ ἔμμεσα μεταφράζονται σὲ βελτίωσι τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἐργαζομένων, παραλείποντες τὶς ἄλλες ἐργοδοτικὲς ἐπιβαρύνσεις γιὰ κοινωνικὴν ἀσφάλισιν κλπ., οἱ ὁποῖες συνθέτουν γενικώτερα τὸ κόστος ἐργασίας.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Καθαρὸν ἡμερήσιον εἰσόδημα Ἑλλήνων ἐργαζομένων 45 δραχμαί. Ἐὰν συγκρίνωμεν αὐτὰ τὰ μεγέθη, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει, ἀσχέτως τοῦ ἐὰν εἴμεθα ὑπὲρ ἢ ἐναντίον τῆς συνδέσεως τῆς χώρας μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἐὰν θέσωμεν εἰς ἑαυτοὺς τὸ ἐρώτημα, εἶναι δυνατὸν ὅταν ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ ἀναλογία εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων ἐργαζομένων, εἶναι δυνατὸν καὶ κατὰ φαντασίαν ἀκόμη νὰ συλλάβῃ κανεὶς μέτρα, τὰ ὁποῖα, προκειμένου νὰ καταστήσουν ἀνταγωνιστικὴν τὴν ἑλληνικὴν βιομηχανίαν, τὴν ἑλληνικὴν παραγωγήν, πρέπει νὰ ἔχουν ἐπίπτωσιν δυσμενῆ ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἐργαζομένων; Ὑπάρχει περιθώριον, κύριοι συνάδελφοι; Θὰ σᾶς ἀναγνώσω πίνακα συμμετοχῆς εἰς τὴν διανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος τῶν ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων εἰς τὰς 6 χώρας τῆς Κοινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀγορᾶς καὶ τῆς Ἑλλάδος: Σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τοῦ Ο.Η.Ε., ἡ συμμετοχὴ τῶν ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν εἰς τὴν διανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος εἶναι ἡ ἑξῆς κατὰ χῶρες:

Οἱ Ἕλληνες ἐργοδότες ἔχουν τὴν μεγαλύτερη συμμετοχὴ στὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα, δηλαδή, κερδίζουν τὰ περισσότερα. Ἀντίθετα, τὸ μερίδιον τῶν ἐργαζομένων εἶναι τὸ μικρότερον. Μία ἀκόμη ἀπόδειξις τοῦ πόσον ἀδικοῦνται οἱ Ἕλληνες ἐργατοϋπάλληλοι. Καὶ ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶναι ἐπίσης χαρακτηριστικὴ καὶ δείχνει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ λαμβάνωνται μέτρα πιεστικὰ ἐναντίον τῶν ἐργαζομένων. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπειδὴ πολλὰ ἐλέχθησαν περὶ αὐτῆς τῆς αὐταπάτης καὶ τοῦ φαντάσματος τῆς ἀνταγωνιστικότητος, τὸ ὁποῖον, ἀπὸ τῆς κυρώσεως τῆς συμφωνίας, πρόκειται νὰ καταδιώκῃ ἡ Ἑλλάς, πρέπει νὰ ἐνθυμηθῶμεν τὸν περίφημον μῦθον τοῦ Σισύφου. Πρόκειται ὁ τόπος αὐτός, ὁ λαὸς αὐτός, ὡς ἄλλος Σίσυφος νὰ καταδιώκῃ αὐτὸ τὸ ὅραμα τῆς ἀνταγωνιστικότητος, τὸ ὁποῖον, κύριοι συνάδελφοι, ἐλέχθη καὶ κατὰ τὴν πρώτην συζήτησιν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ τὸ φθάσῃ, δι’ ὅλους ἐκείνους τοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι ἀνεπτύχθησαν καὶ διὰ τὸν ἁπλούστερον λόγον, ὅτι αἱ 6 χῶραι δὲν πρόκειται νὰ μᾶς κάμουν τὴν χάριν νὰ κάμουν βήματα σημειωτά, διὰ νὰ τοὺς προφθάσωμεν καὶ ὕστερα ἀπὸ κοινῆς ἀφετηρίας νὰ προχωρήσωμεν εἰς περαιτέρω ἀνάπτυξιν. Αὐτοὶ καλπάζουν, θὰ καλπάσουν καὶ ἡμεῖς διαρκῶς θὰ βλέπωμεν τὴν ἀπόστασιν νὰ μεγαλώνῃ εἰς βάρος μας. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπειδή, παρὰ ταῦτα, ὑπῆρξαν καὶ ὁμιληταί, ὑπάρχει καὶ Τύπος, ὑπάρχει καὶ λογική, ἡ ὁποία λέγει, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ὑπάρξῃ συντριβή, ἐν πάση περιπτώσει, ὅτι εἶναι βέβαιον, ἐνδεχόμενον, ἐφ’ ὅσον δὲν γίνη τοῦτο ἢ ἐκεῖνο κλπ., θέλω νὰ προχωρήσω εἰς μίαν, ἂν θέλετε, ἐξομολόγησιν. Πράγματι, δὲν θὰ ὑπάρξῃ συντριβή. Πράγματι θὰ ὑπάρξουν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπιβιώσουν, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ δρέψουν πλουσίους τοὺς καρποὺς ἀπὸ τὴν σύνδεσιν τῆς χώρας μὲ τὴν Κ.Ε.Α. Ποῖοι θὰ ἐπιβιώσουν, ποῖοι θὰ ἐπιπλεύσουν, τὸ λέγει καὶ ἡ πεῖρα καὶ εἰς ἄλλας χώρας καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὴν χώραν τὴν ἰδικήν μας. Ἔχουν ἤδη προσαρμοσθῆ εἰς τὴν νέαν κατάστασιν. Εἶναι τὸ τμῆμα ἐκεῖνο, κύριοι συνάδελφοι, τῆς ὀλιγαρχίας εἰς τὴν χώραν μας, εἶναι τὸ τμῆμα ἐκεῖνο, τοῦ μεταπράτου, τοῦ μεσίτου κεφαλαίου, τὸ ὁποῖον ποτὲ δὲν ἀπέβλεψε καὶ δὲν ἀποβλέπει εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας, ἀλλὰ πάντοτε ἀπέβλεψε καὶ θὰ ἀποβλέπῃ, πῶς θὰ εἶναι δυνατόν, συνδυαζόμενον ὑπηρετικῶς μὲ τὰ ξένα μονοπωλιακὰ συμφέροντα, νὰ ἐξυπηρετῆται καὶ αὐτὸ καί, προκειμένου διὰ τὸν ὑπόλοιπον Ἑλληνικὸν κόσμον, προκειμένου δι’ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσεν τὸ ὅραμα γενεῶν, τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας, ἠδιαφόρησε καὶ θὰ ἀδιαφορήσῃ καὶ πάλιν. Νά, κύριοι βουλευταί, τί πρόκειται νὰ ἐπιβιώσῃ, διὰ ποίων μεθόδων, διὰ ποίας τακτικῆς καὶ εἰς βάρος τίνος. Αὐτοὶ εἶναι, ποὺ θὰ ἐπιβιώσουν. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, εἴτε τὸ θέλουν, εἴτε δὲν τὸ θέλουν, ὁ τόπος αὐτὸς ἐβασανίσθη 150 χρόνια ἀπὸ αὐτὴν τὴν νοοτροπίαν, ἀλλ’ ὁ τόπος αὐτὸς ἠγωνίσθη καὶ ἀγωνίζεται καὶ εἰς τὴν δυσχερῆ αὐτὴν νέαν φάσιν. Θὰ εἶναι πάλιν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὁ ὁποῖος μὲ τοὺς πολιτικοὺς καὶ κοινωνικούς του ἀγῶνας θὰ εὕρῃ διέξοδον. Θὰ εἶναι δυνατόν, ἐπὶ τέλους, ὅταν ἔχῃ φθάσει εἰς τόσον κρίσιμον φάσιν αὐτὴ ἡ σύγκρουσις τῶν ἀντιλαϊκῶν, ὀλιγαρχικῶν συμφερόντων μὲ τὸ σύνολον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, θὰ εἶναι, ἐπὶ τέλους, δυνατὸν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ εὕρῃ ἐκείνας τὰς δυνάμεις, διὰ νὰ καταρρίψῃ αὐτὰ τὰ συμφέροντα καὶ τότε, ἐντὸς ἢ ἐκτὸς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἢ ἐναντίον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, νὰ μπορέσῃ νὰ ἀναπτύξῃ, ἐπὶ τέλους, καὶ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν, διὰ νὰ ἀποτελέσῃ ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία τὸ βάθρον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ στηριχθῇ ἡ πολιτιστικὴ ἐθνικὴ ἀνάπτυξις τοῦ λαοῦ μας. Ἡμεῖς, κύριοι συνάδελφοι, εἴμεθα εἰλικρινεῖς, εἴμεθα κατηγορηματικοί, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὰς τρομερὰς εἰς βάρος τοῦ τόπου συνεπείας. Ἀλλὰ τελικῶς εἴμεθα αἰσιόδοξοι καὶ εἴμεθα αἰσιόδοξοι, κύριοι συνάδελφοι, διότι πιστεύομεν εἰς τὴν δύναμιν καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Περρωτῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§46Α. ΠΕΡΡΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§47Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐζητήσαμεν ἐν ἀρχῇ τῆς συνεδριάσεως τὴν ἀναβολὴν τῆς ἐπικυρώσεως τῶν πρακτικῶν, διὰ νὰ τὰ ἀναγνώσωμεν. Παρατηροῦμεν, ὅτι εἰς τὴν σελίδα 18 ἔχουν διορθωθῆ ὡρισμέναι λέξεις. Ὅλοι εἴχομεν παραδεχθῆ, ὅτι συνέβησαν μερικὰ ἕκτροπα εἰς τὴν Μεσσηνίαν. Εἰς τὰ ἐπίσημα πρακτικὰ ἔχουν γίνει ἀλλαγαὶ 3–4 λέξεων, αἱ ὁποῖαι καθ’ ἡμᾶς δὲν ἀποδίδουν ἀκριβῶς τὰ λεχθέντα. Δι’ αὐτὸ παρακαλοῦμεν τὸ Προεδρεῖον, ὅπως διατάξῃ τὴν ἀποστενογράφησιν εἰδικῶς τῆς ἐν τῇ σελίδι 18 τῶν πρακτικῶν περικοπῆς τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. Ὑφυπουργοῦ Κοιν. Προνοίας.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως, κυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως μὲ τὴν παρατήρησιν, ὅπως ἡ περικοπὴ τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Κοιν. Προνοίας, ἐν τῇ σελίδι 18, καταχωρηθῇ ἐκ τῶν ἐστενογραφημένων. Δεκτὰ τὰ ἄρθρα 1, 2, 3 καὶ 4 τοῦ νομοσχεδίου;

§49ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτά, δεκτά.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένοντο δεκτά, τὰ ἄρθρα 1, 2, 3 καὶ 4 τοῦ νομοσχεδίου. Ἄρθρον 5. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§51Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ ἄρθρον 5 τοῦ παρόντος, περιλαμβάνεται διάταξις τελείως ἄσχετος πρὸς τὸ νομοσχέδιον, διὰ τὴν ὁποίαν εἴχομεν διατυπώσει ἀντιρρήσεις. Πρόκειται περὶ προσωπικῆς διατάξεως: «...... (ἀναγινώσκει)......». Εἰς τὸ ἄρθρον τοῦτο, προβλέπεται διάταξις, δι’ ἧς προάγεται εἷς Δ)ντὴς τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας εἰς ἀναπληρωτὴν Γεν. Δ)ντήν. Εἶναι διάταξις προσωπική, διότι ἐκ τῶν προτέρων εἶναι γνωστὸν τὸ πρόσωπον ποὺ ἀφορᾷ. Εἶναι ὅμως καὶ ἀντισυνταγματική, διότι εἰσάγεται κατὰ παράβασιν τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος. Δὲν εἶναι δυνατόν, διάταξις ἀφορῶσα τὴν ὀργάνωσιν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας νὰ εἰσάγεται χωρὶς τὴν γνώμην καὶ ὑπογραφὴν τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ Γεωργίας. Διάταξις ὀργανωτικὴ τοῦ Ὑπουργείου, μόνον εἰς τὸν Ὀργανισμόν του, δύναται νὰ περιληφθῇ. Δι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους ζητῶ τὴν διαγραφήν της. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας θέλῃ νὰ προαγάγῃ πρόσωπον φιλικὸν πρὸς τοῦτον εἰς τὴν θέσιν τοῦ ἀναπληρωτοῦ Γεν. Δ)ντοῦ, ἔχει τὴν δυνατότητα μὲ ὀργανωτικὸν νομοσχέδιον τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας νὰ τὸν προαγάγῃ. Ἐγὼ ἔχω ἀντίρρησιν καὶ τὴν ὑποστηρίζω μὲ τὸ αἰτιολογικόν, ὅτι εἰς τοιούτου εἴδους σοβαρὸν νομοσχέδιον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ τεθῇ προσωπικὴ διάταξις κατὰ τρόπον ἀντισυνταγματικόν. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, νὰ μᾶς εἴπῃ τὰς ἐπὶ τούτου ἀπόψεις του.

§52Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Ὅ,τι εἶπον, εἰς τοῦτο, ἐπιμένω.

§53Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, ἡ δημιουργουμένη θέσις τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ θὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν ὀργάνωσιν διὰ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Δὲν εἶναι προσωπική. Ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Ὑπηρεσίας αὐτῆς θὰ εἶναι ὑπεράνω τῶν ἄλλων Δ)ντῶν καὶ θὰ διαβιβάζῃ ὀργανωτικὰς ἐντολὰς ἐχούσας σχέσεις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, πρὸς ἄλλας Διευθύνσεις. Περὶ τῆς ἀντισυνταγματικότητος ποὺ ὡμιλήσατε, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ὁ νόμος εἰσάγεται ἀπὸ Ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος τυγχάνει καὶ βουλευτὴς καὶ καλύπτει, ὡς γνωρίζετε, τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος.

§54Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, περὶ τοῦ ὅτι ἡ διάταξις εἶναι προσωπική, δὲν ἔχω οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν. Θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι γνωρίζω τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον θὰ καταλάβῃ τὴν θέσιν τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Γεν. Δ)ντοῦ. Εἶναι γνωστόν, ὅτι τοιούτου εἴδους διατάξεις, δημιουργοῦν τὴν ἐντύπωσιν τῆς προσωπικῆς ἱκανοποιήσεως φιλικοῦ προσώπου τοῦ προτείνοντος Ὑπουργοῦ. Εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἐπιβάλλεται ἡ δημιουργία τῆς θέσεως τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Γεν. Δ)ντοῦ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας μετὰ τὴν σύνδεσίν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Εἶναι ὅμως καὶ ἄλλα Ὑπουργεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ περιέλαβε διάταξιν διαρθρωτικήν, μόνον διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας. Ἐρωτῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ νὰ μᾶς ἀναφέρῃ ἐὰν ἀντεμετώπισε διὰ διαρθρωτικῶν σχεδίων νόμων τὴν ὀργάνωσιν τῶν ἄλλων Ὑπουργείων τῶν ἐχόντων σχέσιν μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς φέρῃ καὶ διὰ τὰ ἄλλα Ὑπουργεῖα διαρθρωτικὰ νομοσχέδια, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἀναμείνωμεν καὶ διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας.

§55Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, δὲν διέψευσεν, ὅτι ἡ διάταξις εἶναι προσωπική.

§56Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, μόνον ἐὰν εἶχεν ἀποφασισθῆ ἡ κατάληψις τῆς θέσεως διὰ κλήρου δὲν θὰ ἔκαμε σκέψιν ὁ κ. Ὑπουργὸς ποῖον πρόσωπον θὰ κατελάμβανε τὴν θέσιν τοῦ Ἀναπληρωτοῦ Γεν. Διευθυντοῦ. Εἶναι δυνατὸν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας νὰ μὴ ἐσκέφθη, προτοῦ τεθῇ ἡ διάταξις, τὸ πρόσωπον; Βεβαίως, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, γνωρίζει τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον καὶ θὰ προτείνῃ εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον διὰ τὴν προαγωγήν.

§57Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐρωτῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μᾶς εἴπῃ ἐὰν εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ πρόσωπον ποὺ πρόκειται νὰ καταλάβῃ τὴν θέσιν τοῦ ἀναπληρωτοῦ Γεν. Διευθυντοῦ μετέβη τελευταίως εἰς τὰς Βρυξέλας καὶ ἂν ἐξετέλεσε πλήρως τὸ καθῆκόν του. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς μᾶς εἴπῃ, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ πρόσωπον, καὶ ὅτι ἐπέτυχεν εἰς τὴν ἀποστολὴν αὐτήν, τότε αἴρω τὰς ἀντιρρήσεις μου.

§58Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, αἱ προαγωγαὶ εἰς τὸν βαθμὸν 1 γίνονται ἀπὸ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον καὶ δὲν γίνονται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ. Εἰδικώτερον, διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, τὸ ὁποῖον, ὡς γνωρίζετε, ἔχει φόρτον ἐργασίας, ἔχω νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι τὸ μόνον Ὑπουργεῖον, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει ἀναπληρωτὴν Γεν. Διευθυντήν. Συνεπῶς, εἶναι ἄμεσος ἡ ἀνάγκη νὰ δημιουργηθῇ ἡ θέσις τοῦ Γεν. Διευθυντοῦ. Ὁ φόρτος τῆς ἐργασίας δὲν ἐπιτρέπει νὰ μὴ ὑπάρχῃ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ἀναπληρωτὴς Γεν. Διευθυντής. Ἀλλὰ εἶπον καὶ προηγουμένως, ὅτι ἡ δημιουργουμένη θέσις ἔχει σχέσιν μὲ τὴν σύνδεσίν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἀλλά, κ. συνάδελφε, θέλετε καὶ ἐπ’ αὐτοῦ νὰ δημοκοπήσητε.

§59Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν εἶναι εἰς τὰς συνηθείας μου νὰ δημοκοπῶ, ἀλλὰ ἐκτελῶ ἐνταῦθα τὸ καθῆκόν μου μετ’ εὐσυνειδησίας καὶ θάρρους καὶ ὑποστηρίζω πάντοτε τὴν ἀλήθειαν. Ἔθεσα ὡρισμένον συγκεκριμένον ἐρώτημα εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Γεωργίας καὶ οὗτος δὲν μοῦ ἀπήντησε. Κατὰ συνέπειαν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ ὑποστηρίζω τὰς περὶ προσωπικῆς διατάξεως ἀπόψεις μου.

§60Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, ἡ ἀνάγκη τῆς δημιουργίας θέσεως ἀναπληρωτοῦ Γεν. Διευθυντοῦ ἐπετάθη μετὰ τὴν σύνδεσίν μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Μὴ συνταγματολογῆτε.....

§61Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἴχατε, κ. Ὑπουργέ, τὴν εὐχέρειαν εἰς σειρὰν ν)δίων τῆς ἁρμοδιότητός σας, νὰ ἱδρύσητε θέσιν ἀναπληρωτοῦ Γεν. Διευθυντοῦ, ἐὰν τὴν ἐκρίνατε ἀναγκαίαν. Τώρα ἔρχεσθε ἐκ περιστάσεως νὰ ἱδρύσητε αὐτὴν διὰ νὰ ἱκανοποιήσητε ἕνα πρόσωπον γνωστόν σας. Ὡς πρὸς τὸ συνταγματικὸν θέμα, ἀλλοίμονον, ἐὰν ἐπικρατήσουν αἱ ἀπόψεις σας. Τότε κἄθε βουλευτὴς Ὑπουργός, εἰς κἄθε ν)διον τῆς ἁρμοδιότητός του, θὰ περιλαμβάνῃ διατάξεις τῆς ἀρεσκείας του, ἀφορώσας ἄλλα Ὑπουργεῖα καὶ θὰ ἀναστατώνῃ τὸν ὀργανισμὸν τοῦ Κράτους. Τοῦτο θέλετε νὰ ἐπικρατήσῃ; Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ὀρθὴ ἡ ἄποψίς σας καὶ ἐπιμένω εἰς τὴν πιστὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος, διότι ἀλλοίμονον, ἐὰν ἡμεῖς εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, παραβαίνομεν τὸ Σύνταγμα. Διδάσκομεν εἰς τὸν λαὸν τὴν παρανομίαν, καὶ ἐναντίον τῆς ἀρχῆς ταύτης ἀντιδρῶ.

§62Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, ἀπήντησα καὶ ἀπὸ πλευρᾶς τύπου καὶ ἀπὸ πλευρᾶς οὐσίας. Ὁ τύπος εἶναι, ὅτι ἡ διάταξις φέρει τὴν ὑπογραφὴν Ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος τυγχάνει καὶ βουλευτής. Ἡ οὐσία εἶναι, ὅτι ἡ ἀνάγκη δημιουργίας τῆς θέσεως, ἐπετάθη μὲ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν.

§63Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς, πρέπει νὰ μᾶς εἴπῃ, ἐὰν ἡ διάταξις συνεπάγεται δαπάνην, ὁπότε θὰ πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἔκθεσιν τοῦ ΑΣΔΥ καὶ τοῦ Γεν. Λογιστηρίου.

§64Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, καὶ ἀπὸ ἔκθεσιν τοῦ ΑΣΔΥ καὶ ἀπὸ ἔκθεσιν τοῦ Γεν. Λογιστηρίου συνοδεύεται ἡ παροῦσα διάταξις.

§65Κ. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἐπεθύμουν τὴν αὐτὴν εὐαισθησίαν, τὴν ὁποίαν ἐπέδειξεν ἀπόψε ὁ κ. Ὑπουργὸς διὰ τὴν δημιουργίαν τῆς θέσεως ἀναπληρωτοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ὑπουργείου, θὰ ἐπεθύμουν, λέγω, νὰ ἔχῃ καὶ προκειμένου διὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν θέσεων γεωπόνων εἰς τὰς ἐπαρχίας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν μείνει χωρὶς γεωπόνους.

§66Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Διὰ τοὺς γεωπόνους ὑπάρχουν κεναὶ θέσεις, λόγῳ τοῦ ὅτι δὲν προσέρχονται διὰ νὰ διορισθοῦν γεωπόνοι. Δὲν ἀπαιτεῖται, ἑπομένως, νομοθετικὴ ἐνέργεια, διότι ὑπάρχουν κεναὶ θέσεις.

§67Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατ’ ἀρχὴν τὴν εὐθύνην διὰ τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιλεγῇ διὰ τὴν θέσιν ἀναπληρωτοῦ Γεν. Δ)ντοῦ, τὴν ἔχει ἡ Κυβέρνησις καὶ ἑπομένως μόνον μετὰ τὸν διορισμόν του, θὰ δυνάμεθα νὰ ζητήσωμεν εὐθύνας. Νομίζομεν, ὅμως, ὅτι θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ διαρθρώσῃ τὸ ταχύτερον τὰς ὑπηρεσίας, αἵτινες πρόκειται νὰ βοηθήσουν εἰς τὴν λειτουργίαν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, διατὶ μόνον διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας προβλέπει; Πάντως, ἡ Κυβέρνησις ὤφειλεν ὅλας τὰς διατάξεις τὰς ἀφορώσας εἰς τὴν ὀργάνωσιν τῶν ὑπηρεσιῶν, αἵτινες θὰ βοηθήσουν εἰς τὸ ἔργον τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, νὰ τὰς περιλάβῃ εἰς ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον νὰ καταθέσῃ ἐγκαίρως.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 5, κύριοι βουλευταί, γίνεται δεκτόν;

§69Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. Ὑπουργὸς. ἠγέρθη, διὰ νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν εἰς τὸ γενικὸν θέμα, ποὺ ἔθιξα. Ἐπιθυμεῖ νὰ πληροφορήσῃ τὸ Σῶμα ἢ ὄχι;

§70Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, ἤθελα νὰ παρατηρήσω, ὅτι μέγα μέρος τῆς ὁμιλίας σας ὠφείλετο εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἀπουσιάζατε ἀπὸ τὴν αἴθουσαν, ὅταν συνεζητεῖτο ἡ σχετικὴ διάταξις, διότι ἐγὼ ὁ ἴδιος εἶπον, ὅτι θὰ ἦτο πράγματι κανονικὸν νὰ ἔλθῃ, εἴτε ὁλόκληρον τὸ ὀργανωτικὸν νομοσχέδιον, εἴτε νὰ ἀπαλειφθοῦν ἅπασαι αἱ διατάξεις αἱ ἀφορῶσαι εἰς ἄλλα Ὑπουργεῖα. Καὶ ἔδωσα τότε ἐξηγήσεις, τὰς ὁποίας εἶμαι πρόθυμος νὰ τὰς ἐπαναλάβω χάριν ὑμῶν, ἀλλὰ καὶ χάριν τῶν ἄλλων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦσαν παρόντες. Εἶπον, ὅτι δὲν εἶχον προβλέψει, ὅτι θὰ διήρκει τόσον ἡ συζήτησις τοῦ παρόντος νομοσχεδίου καὶ προσέθεσα, ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ ἔχει σχεδὸν συμπληρωθῆ τὸ ὀργανωτικὸν νομοθέτημα, τὸ συνολικόν. Πράγματι, δὲν προέβλεψα, ὅτι θὰ διαρκοῦσε ἡ συζήτησις, ἕνα καὶ ἥμισυ μῆνα —λάθος ἔκαμα, συγχωρήσατέ με— ἀλλὰ θὰ ὁμολογήσητε, ὅτι δὲν εἶμαι ὁ μόνος πταίσας. Δεύτερον, αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, ἐπειδὴ ἀκριβῶς πλησιάζομεν εἰς τὴν κατάρτισιν τοῦ ὀργανωτικοῦ νομοσχεδίου, διὰ τὸ ὁποῖον διέγραψα ὅλας τὰς διατάξεις τὰς ἀφορώσας εἰς ἄλλα Ὑπουργεῖα, πλὴν τῶν Ὑπουργείων Συντονισμοῦ καὶ Ἐξωτερικῶν τὰ ὁποῖα ἦσαν τὰ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενα Ὑπουργεῖα καὶ αἱ πρὸς τὰ ὁποῖα σχετιζόμεναι διατάξεις ἔπρεπε ἀμέσως νὰ ψηφισθοῦν, διὰ νὰ τεθῇ ἐν λειτουργίᾳ ὁ θεσμός. Εἶπον, διὰ ποῖον λόγον κατ’ ἐξαίρεσιν ζητῶ τὴν ἄδειαν τοῦ Σώματος, ἡ ὁποία μοῦ παρεσχέθη προθύμως, κατὰ τὴν προηγουμένην συζήτησιν, νὰ ἐξαιρέσω ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ταύτην μόνον τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας καὶ ἐξήγησα τοὺς λόγους, περίπου τοὺς εἶπε καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Θέλω νὰ σᾶς δηλώσω, ὅτι βεβαίως ἀνάλογοι λόγοι ὑπάρχουν καὶ διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας, ἐνδεχομένως καὶ δι’ ἄλλα Ὑπουργεῖα. Ὅταν εἶχε καταρτισθῆ τὸ νομοσχέδιον, δὲν ἦσαν αἱ ὀργανωτικαὶ διατάξεις, ἁπλούστατα, παρασκευασμέναι τῶν ἄλλων Ὑπουργείων, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν τὰς συμπεριέλαβα, καὶ εἶπον, ὅτι θὰ κάμωμεν γενικὸν ὀργανωτικὸν νομοσχέδιον. Σᾶς ἐξήγησα, μάλιστα, διατὶ δὲν ὑπάρχουν εἰς τὸ νομοσχέδιον ὅλαι αἱ ὀργανωτικαὶ διατάξεις, αἱ ἀφορῶσαι καὶ εἰς τὸ ἰδικόν μου Ὑπουργεῖον. Διὰ τὰ Ὑπουργεῖον Γεωργίας σᾶς παρεκάλεσα νὰ δεχθῆτε αὐτὴν τὴν ἐξαίρεσιν ἀπὸ τῆς γενικῆς ἀρχῆς, διότι πράγματι αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἶναι τόσον βεβαρυμένον τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν συζητοῦνται ἀκριβῶς εἰς τὰς Βρυξέλλας θέματα τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου ἐκείνου καὶ πιστεύω, ὅτι πρέπει νὰ ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὴν ὀργάνωσιν τῆς σχετικῆς ὑπηρεσίας. Ὅσον ταχύτερον τὸ ψηφίσωμεν, τόσον καλλίτερον, θὰ εἶναι. Εἶπα, μάλιστα, προχθές, ὅτι ἐπειδὴ θέλω νὰ εἶμαι ὀρθόδοξος καὶ ἐν τάξει εἰς τὰς σχέσεις μου πρὸς τὴν Βουλήν, τὰς σβήνω τὰς διατάξεις αὐτάς, ἀλλὰ ἡ Βουλὴ παρεδέχθη, συναινούντων καὶ τῶν κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, δι’ αὐτὸ καὶ τὰς ἄφισα. Θὰ σᾶς παρακαλέσω, διὰ τοὺς λόγους ποὺ ἐμνημόνευσα, νὰ ἐπιτρέψητε αὐτὴ ἡ μοναδικὴ διάταξις νὰ παραμείνῃ καὶ νὰ ἀρκεσθῆτε εἰς τὴν ὑπόσχεσιν ποὺ σᾶς δίδω, ὅτι τὸ ταχύτερον θὰ ἔλθῃ τὸ γενικώτερον ὀργανωτικὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον θὰ ἀφορᾷ εἰς τὴν ὀργάνωσιν τῶν ἄλλων Ὑπουργείων καὶ ἐν τῷ νομοσχεδίῳ τούτῳ φυσικὰ θὰ περιλαμβάνωνται κυρίως διατάξεις ἀφορῶσαι εἰς τὴν ἀναδιοργάνωσιν τοῦ προγραμματισμοῦ γενικώτερον.

§71Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Αὐτὸ δὲν μᾶς ἔπεισεν, ἀλλὰ τὶ νὰ κάμωμεν;

§72Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Κύριε συνάδελφε, ἡ Κυβέρνησις συζητοῦσα ἐπὶ 18 συνεδριάσεις τὸ νομοσχέδιον αὐτό, προσεπάθησε νὰ σᾶς πείσῃ. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέραν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς πείσῃ.

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Καψάλης, ἔχει τὸν λόγον.

§74Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ ἐν προκειμένῳ ἔχω τελείως διάφορον γνώμην ἀπὸ τοὺς συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπεθύμουν νὰ προστεθοῦν καὶ ἄλλαι θέσεις εἰς τὰ ἄλλα Ὑπουργεῖα. Ἐγὼ πιστεύω, ὅτι μὲ τὴν μετάθεσιν τῆς ἐργασίας, ἡ ὁποία θὰ γίνῃ εἰς τὰς διαφόρους ὑπηρεσίας τῶν Ὑπουργείων, θὰ ἦτο δυνατόν, διὰ μιᾶς ἀναδιαρθρώσεως ἐσωτερικῆς νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ πράγματα, χωρὶς δημιουργίαν νέων θέσεων. Καὶ μόνον μετὰ τὴν πάροδον ἑνὸς χρονικοῦ διαστήματος, ἐὰν διαπιστωθῇ, ὅτι πράγματι χρειάζονται νέαι θέσεις νὰ ζητήσῃ ἡ Κυβέρνησις τὴν δημιουργίαν των. Ἐπίσης νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργός, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ παράπονον, διὰ τὴν ἔκτασιν ποὺ ἔλαβεν ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, διότι τὸ θέμα συνεζητήθη, διὰ πρώτην φορὰν καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν ἐλέχθησαν πολλὰ πράγματα ὠφέλιμα.

§75ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§76Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μίαν σύντομον παρατήρησιν ἤθελα νὰ κάμω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι ναὶ μὲν δὲν παρέστην, ὅταν συνεζητεῖτο εἰς πρώτην ἀνάγνωσιν τὸ σχετικὸν ἄρθρον, ἀλλὰ ἀνέγνωσα εἰς τὰ πρακτικὰ τὰς ἀπόψεις του. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ προσωπικῶς εὑρίσκω ἀχάριστον τὴν συζήτησιν ἐπὶ προσωπικῶν θεμάτων. Καὶ δὲν ἐπιθυμῶ διόλου νὰ ἐπιμείνω, ὅπως δὲν νομίζω νὰ ἔχῃ τὴν ἐντύπωσιν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι ἡμεῖς ἐπιμένομεν —οὔτε ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὁ ὁποῖος ἀδίκως ὀργίζεται— ὅτι ἐπιμένομεν ἐπὶ τῆς διαγραφῆς, διότι ἐὰν ἐπιμέναμεν ἐπὶ τῆς διαγραφῆς δὲν εἴχομεν παρὰ νὰ κάνωμεν μίαν πρότασιν ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας, διὰ νὰ μὴ περάσῃ, ἀλλὰ δὲν τὸ πράττομεν κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας. Δὲν εἶναι πρόθεσίς μας νὰ ἀντιδικήσωμεν πρὸς ἓν πρόσωπον, διότι εἶναι καὶ οὐχὶ ὀρθὸν ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς νὰ ἀντιδικῶμεν πρὸς πρόσωπον, τὸ ὁποῖον δὲν ἀναφέρεται καὶ ἐπωνύμως, ἤθελα μόνον νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἡ θέσις του καὶ φαντάζομαι νὰ τὸ ἀναγνωρίζῃ καὶ ὁ ἴδιος. Ὁ κ. Καψάλης ἐξ ἄλλου δὲν ἀντελήφθη προφανῶς, τί ἐπροτείνομεν. Δὲν εἴπομεν νὰ προσθέσῃ διατάξεις ποὺ ἀναφέρονται εἰς ἄλλα Ὑπουργεῖα, ἀλλὰ νὰ ἀποχωρίσῃ καὶ αὐτὰς τὰς διατάξεις νὰ τὰς φέρῃ εἰς τὸ ὀργανωτικὸν σύνολον. Ἐὰν θέλῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ καὶ ἡ Κυβέρνησις, ἂς τὸ ψηφίσῃ μὲ ἰδικήν της εὐθύνην. Ἡμεῖς δὲν θέτομεν προσωπικὸν θέμα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 5, ὡς ἔχει;

§78ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 5 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἔχει. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 6, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ;

§80ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 6 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. (Ἀκολούθως, ἐγένοντο δεκτὰ τὰ ἄρθρα 7 καὶ 8, ὡς ἔχουν). Δεκτὸν τὸ ὡς ἄνω σχέδιον νόμου εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον, ἀναβαλλομένης τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ συνόλου;

§82ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς συμφωνίας τῆς συνιστώσης σύνδεσιν μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος καὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν, σχετικῶν πρὸς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς». Προχωροῦμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνομολογήσεως λαχειοφόρου ἐσωτερικοῦ δανείου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως δραχμῶν 990.000.000». Ὁ κ. Λ. Μπουρνιᾶς, ὡς εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ἔχει τὸν λόγον.

§84Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπόντος τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, δὲν δύναται νὰ συζητηθῇ τὸ νομοσχέδιον.

§85Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Εὑρίσκομαι ἐγὼ ἐδῶ καὶ ἐντὸς ὀλίγου θὰ ἔλθῃ καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν.

§86Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ κάμω τὴν ἑξῆς συμβιβαστικὴν πρότασιν. Τὸ νομοσχέδιον αὐτό, βεβαίως, εἶναι φυσικόν, ὅτι θὰ προκαλέσῃ εὐρυτάτην συζήτησιν ἐπὶ τῶν οἰκονομικῶν θεμάτων. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἐπὶ τῆς ἀρχῆς δὲν ὑπάρχει ἀντίρρησις. Συνεπῶς, κάμνω τὴν πρότασιν νὰ γίνῃ κατ’ ἀρχὴν δεκτὸν καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1, νὰ ὁμιλήσουν καὶ οἱ εἰσηγηταὶ καὶ γενικῶς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ λάβουν τὸν λόγον, μὲ κἄποιαν ἄνεσιν καὶ εὐρύτητα.

§87Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡμεῖς θέλομεν νὰ παρακαλέσωμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν διὰ τὴν ἀναβολὴν τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου καὶ δι’ ἄλλον ἕνα ἀκόμη πρόσθετον λόγον. Ὡς εἶναι γνωστόν, ἀπόψε ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν προέβη εἰς τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Πρέπει, λοιπόν, νὰ τὸν μελετήσωμεν καὶ ἡμεῖς, νὰ ἐνημερωθῶμεν καὶ ὅταν ἔλθωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀπόψεις μας.

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. Ἡλιοῦ, ἔκαμε μίαν συμβιβαστικὴν πρότασιν. Τὴν δέχεσθε;

§89ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ ἐν λόγῳ σχέδιον νόμου;

§91ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ σχέδιον νόμου «περὶ συνομολογήσεως λαχειοφόρου ἐσωτερικοῦ δανείου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως δραχμῶν 990.000.000», κατὰ τὴν συζήτησιν δὲ τοῦ ἄρθρου 1 θὰ παρασχεθῇ ἡ εὐχέρεια εἰς ἐκείνους τοὺς συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, νὰ ἀναπτύξουν καὶ ἐπ’ αὐτῆς τὰς ἀπόψεις των. Δέχεται ἡ Βουλή, νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§93ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 10.45′ μ.μ.).