1962.02.07

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 27η

Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 1962

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Νὰ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Περρωτῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΠΕΡΡΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγιγνώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, καθ’ ἣν στιγμὴν ὡμιλοῦσεν ὁ κ. Διαμαντόπουλος καὶ εἰς τὸ σημεῖον εἰς τὸ ὁποῖον ἀνεφέρετο ἐπὶ τῶν λαβόντων χώραν εἰς τὸ Λαύριον, παρενέβην καὶ ἀνέφερον ἐπιστολὴν τοῦ πρώην βουλευτοῦ κ. Σκουτέρη, τὴν ὁποίαν καὶ ἤρχισα νὰ ἀναγιγνώσκω, ἀλλὰ μὲ διέκοψεν ὁ Προεδρεύων τὴν στιγμὴν ἐκείνην καὶ τότε τὴν ἐπιστολὴν αὐτὴν τὴν παρέδωσα εἰς τὸν κ. Διαμαντόπουλον, ὁ ὁποῖος καὶ τὴν ἀνέγνωσεν, ἀλλὰ δὲν περιλαμβάνεται εἰς τὰ πρακτικά.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν περιελήφθη εἰς τὰ πρακτικά, διότι ἀναφέρει τὰ ἴδια ὀνόματα ἄλλης καταστάσεως, ἡ ὁποία περιελήφθη εἰς τὰ πρακτικά.

§5Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ περιέχει καὶ ἄλλα στοιχεῖα, παρακαλῶ νὰ περιληφθῇ εἰς τὰ πρακτικά. Ἡ ἐπιστολὴ ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Φεβρουαρίου 1962 Πρὸς Τὴν Βουλὴν τῶν Ἑλλήνων Ἐνταῦθα Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ παραθέσω κατωτέρω ὀνοματεπώνυμα παρανόμως ἐγγραφέντων ἀνδρῶν κατὰ τὰς δύο μόνον ἀναθεωρήσεις τοῦ ἔτους 1961 εἰς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλόγους τοῦ Δήμου Λαυρεωτικῆς–Ἀττικῆς, βάσει ἀνακριβῶν ἐντύπων βεβαιώσεων τῆς Διοικήσεως τοῦ Ἀστυνομικοῦ Τμήματος Λαυρίου καὶ τῶν οἰκείων ἱερέων (καὶ κυρίως τοῦ ἱερέως Πολυκάρπου), ἐκδοθεισῶν μερίμνῃ τοῦ βουλευτοῦ τῆς Ε.Ρ.Ε. κ. Δοδοπούλου καὶ τοῦ ὡς Δημάρχου ἀποτυχόντος κατὰ τὰς τελευταίας Δημοτικὰς ἐκλογὰς τοῦ Συνδυασμοῦ τῆς Ε.Ρ.Ε. κ. Λιδωρίκη, σὺν τῇ ἐγκύρῳ πληροφορίᾳ, ὅτι ἐκτὸς τῶν κατωτέρω ἀναφερομένων ὡς παρανόμως ἐγγραφέντων εἰς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλόγους Λαυρίου–Ἀττικῆς καὶ ψηφισάντων τὸν Συνδυασμὸν τῆς Ε. Ρ.Ε., ἐνεγράφησαν παρανόμως, βάσει ἐπίσης ἐν γνώσει ψευδῶν ἐντύπων βεβαιώσεων καὶ ἐψήφισαν ἐπίσης τὸν Συνδυασμὸν τῆς Ε.Ρ.Ε., τὸ μὲν αἱ σύζυγοι καὶ αἱ θυγατέρες τῶν ἀναφερομένων καὶ ὧν δὲν κατέστη ἐφικτὴ ἡ ἐξακρίβωσις τῆς ἐγγραφῆς των λόγῳ τῶν παρεμβαλλομένων σκοπίμως ἐμποδίων παρὰ τῶν ἁρμοδίων καὶ ὑπευθύνων Κρατικῶν Ἀρχῶν, τὸ δὲ καὶ ἄλλοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες κατὰ τὴν ἀναθεώρησιν τῶν ἐκλογικῶν καταλόγων τῶν μηνῶν Ἰανουαρίου καὶ Φεβρουαρίου τοῦ ἰδίου ἔτους 1961 καὶ ὧν διὰ τοὺς εἰρημένους λόγους δὲν κατέστη καὶ τούτων δυνατὴ ἡ ἐξακρίβωσις τῆς ἐγγραφῆς των εἰς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλόγους. Πάντως, οἱ ἐν συνόλῳ παρανόμως κατὰ τὰς ἀναθεωρήσεις τοῦ ἔτους 1961 ἐγγραφέντες ἄνδρες καὶ γυναῖκες εἰς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλόγους τοῦ Δήμου Λαυρεωτικῆς–Ἀττικῆς, βάσει ἐν γνώσει ἀναληθῶν βεβαιώσεων τῆς Διοικήσεως τοῦ Ἀστυνομικοῦ Τμήματος Λαυρίου καὶ ἐκ τῶν ἱερέων, κυρίως τοῦ ἱερέως κ. Πολυκάρπου, καὶ μερίμνῃ τοῦ βουλευτοῦ τῆς Ε.Ρ.Ε. κ. Δοδοπούλου καὶ τοῦ Δημοτικοῦ Συμβούλου Λαυρίου κ. Λιδωρίκη, ὑπερβαίνουν τοὺς 150. Οἱ κατὰ τὰ ἄνω ἐξακριβωθέντες ὡς παρανόμως ἐγγραφέντες εἰς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλόγους καὶ ψηφίσαντες κατὰ τὰς τελευταίας βουλευτικὰς ἐκλογὰς τὸν Συνδυασμὸν τῆς Ε.Ρ.Ε., εἶναι οἱ κάτωθι: Ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἀναφερομένων, οἱ ὑπ’ αὔξοντα ἀριθμὸν 1–12 τυγχάνουν πρόσφυγες ὁμογενεῖς ἐκ Ρουμανίας, εἰσελθόντες καὶ ἐγκατασταθέντες εἰς Λαύριον περὶ τὰ τέλη τοῦ ἔτους 1950, οἱ λοιποί, προερχόμενοι ἐκ διαφόρων μερῶν τῆς Ἑλλάδος, ἐγκατεστάθησαν εἰς Λαύριον, σχεδὸν ἅπαντες, πρὸ δύο ἢ τριῶν ἐτῶν, τυχόντες ἅπαντες κατὰ τὰ ἀνωτέρω βεβαιώσεων, ὅτι εἶχον ἐγκατασταθῆ εἰς Λαύριον πρὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1948. Πέραν τῶν ἄνω ἀναφερομένων, ὁ δημοδιδάσκαλος Παναγιώτης Βυτινιώτης, ὑπηρετῶν ἤδη ἀπὸ τριετίας εἰς τὸ ἐν Ἀθήναις καὶ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Πλάτωνος δημοτικὸν σχολεῖον, ὡς καὶ ὁ Ταμειακὸς ὑπάλληλος Θεοφιλόπουλος Κωνσταντῖνος, ὑπηρετῶν εἰς τὸ ἐν Ἀθήναις καὶ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Λεωχάρους Δημόσιον Ταμεῖον καὶ ὄντες ἐγγεγραμμένοι εἰς τοὺς ἐκλογικοὺς καταλόγους τοῦ Δήμου Λαυρίου, ὅτε ὡς Δημόσιοι ὑπάλληλοι ὑπηρέτουν ἐκεῖσε, ἤσκησαν τὸ ἐκλογικόν των δικαίωμα εἰς Λαύριον, χωρὶς νὰ κατορθωθῇ νὰ ἐξακριβωθῇ, λόγῳ τῶν γνωστῶν προβαλλομένων ἐμποδίων, ἂν ἐδιπλοψήφισαν, ἀφοῦ ἠδύναντο ἀδαπάνως νὰ ἀσκήσουν τὸ ἐκλογικὸν δικαίωμά των εἰς Ἀθήνας, βάσει τῶν ἐκ τοῦ Νόμου καταστάσεων τῆς Δημοσίας Ὑπηρεσίας των. Ἐπὶ τούτοις, ὡς κατηγγέλθη, προεκλογικῶς ἡμέρας τε καὶ νυκτὸς καὶ ἰδίᾳ τὴν παραμονὴν τῶν ἐκλογῶν, χωροφύλακες ἐν στολῇ καὶ πολιτικῇ περιβολῇ περιεφέροντο ἀπειλητικώτατα καὶ προκλητικώτατα εἰς τὰς συνοικίας Λαυρίου καὶ δὴ τὰς ἐργατικάς, προκαλέσαντες φοβίαν εἰς τοὺς ὀπαδοὺς τῶν ἀντιπολιτευομένων τὴν Ε.Ρ.Ε. πολιτικῶν κομμάτων, ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ κόμματος τῆς Ε.Ρ.Ε., ἀπολύτως ἐπιτυχόντες διὰ τῆς τοιαύτης συμπεριφορᾶς των τοῦ ἐπιδιωκομένου ὑπὲρ τοῦ κόμματος τῆς Ε.Ρ.Ε. σκοποῦ των, ἀφοῦ διὰ πρώτην φορὰν τὰ Δημοκρατικὰ κόμματα ὑστέρησαν κατὰ πολλοὺς ψήφους τοῦ κόμματος τῆς Ε.Ρ.Ε. (Δεξιᾶς), κατὰ δὲ τὰς προσφάτους τελευταίας Δημοτικὰς ἐκλογὰς ὁ Συνδυασμὸς τῆς Ε.Ρ.Ε. ἔσχεν οἰκτρὰν ἀποτυχίαν ἐν σχέσει μὲ τὸν Συνδυασμὸν τοῦ Κέντρου, παρὰ τὴν ἐμφανῆ καὶ τότε εὔνοιαν τῶν Κρατικῶν Ἀρχῶν καὶ ἰδίᾳ τῶν ὀργάνων Χωροφυλακῆς, ὡς προσωπικῶς διεπίστωσα.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ

Τέως βουλευτὴς Ἀττικοβοιωτίας».

§6Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ λάθος ἔγινε διότι καὶ ἡ ἄλλη κατατεθεῖσα κατάστασις ἀρχίζει μὲ τὸ ἴδιον ὄνομα. Παρακαλῶ ὅμως νὰ γίνουν ὡρισμέναι διορθώσεις εἰς τὴν ἀγόρευσίν μου, διότι ὑπάρχουν πολλαὶ παραλείψεις.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ λάθος ἦτο ἰδικόν σας, διότι ἐπετρέψατε διακοπάς. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης Συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λπ.

§8Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγιγνώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Μ. Μυριδάκης, Σ. Πολυζωγόπουλος, Κ. Λιδωρίκης καὶ Δ. Λιανουλόπουλος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Πλατῆς καὶ Σ. Μακρόπουλος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Νόμου 4053)60 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Γρίβας, Α. Δερδεμέζης, Μ. Χλουβεράκης καὶ Ν. Ἀθανασίου καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Νόμου 4053)60 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Πωλιουδάκης, Χ. Ἀθανίτης, Π. Κλῆς, Μ. Κοτσώνης, Ι. Ἠλιόπουλος, Γ. Μεταξᾶς, Α. Καλαντζάκος, Α. Παυλόπουλος, Α. Κακαρᾶς, Ν. Φαρμάκης, Σ. Πολυζωγόπουλος, Ν. Ἀθανασίου καὶ Ι. Κοντοβράκης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παρ. 3 τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Νόμου 4053)60 «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Κ. Ράλλης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γ. Βασιλοπούλου, Ι. Σπηλιοπούλου κ.λ.π. μελῶν Ἐπιτροπῆς Γονέων σπουδαστῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ αἰτουμένων κατάργησιν διὰ νόμου τῶν διατάξεων τοῦ Νόμου τοῦ 1958 ἤτοι ἀπαλλαγὴν τῶν τέκνων των ἀπὸ τῶν ἀποφάσεων τῶν Στρατοδικείων τιμωρηθέντων ὡς ἀνυποτάκτων καὶ ἐξαγορὰν τῆς θητείας των. Ὁ βουλευτὴς Καρδίτσης κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ὀδοντιατρικοῦ Συλλόγου Καρδίτσης διαμαρτυρομένου διὰ μελετωμένην μείωσιν τιμολογίου ἀμοιβῶν ὀδοντιάτρων. Ὁ βουλευτὴς Καρδίτσης κ. Σ. Ἀλλαμανῆς καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Παλαμᾶ αἰτουμένης ἵδρυσιν ὑποκαταστήματος ΑΤΕ εἰς Παλαμᾶ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Π. Κατσώτας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Συν)σμοῦ ἐξαγορᾶς καὶ ἐνοικιάσεως γαιῶν Κτήματος Λεσινίου καὶ κτήματος Ἁγ. Νικολάου αἰτουμένου χορήγησιν εἰς τὸν ἐν λόγῳ Συν)σμὸν ἐκτάσεως ἐκ τῆς γειτνιαζούσης περιοχῆς τοῦ κτήματος Λεσινίου κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Βοιωτίας κ. Δ. Παπασπύρου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Ἑλικῶνος τῆς ἐπαρχίας Λεβαδείας ζητοῦντος τὴν λῆψιν μέτρων προστασίας τῶν κτηνοτρόφων τῆς Κοινότητός του. Ὁ βουλευτὴς Βοιωτίας κ. Δ. Παπασπύρου καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ἀκτημόνων κληρούχων Κωπαΐδος τῆς Κοινότητος Ἀκραιφνίου τῆς ἐπαρχίας Θηβῶν ζητούντων τὴν συμπλήρωσιν τοῦ κλήρου των διὰ τῆς παραχωρήσεως παθογενῶν ἐκτάσεων τοῦ Κωπαϊδικοῦ πεδίου. Ὁ βουλευτὴς Κυκλάδων κ. Α. Μπαρότσης καταθέτει ἀναφορὰ Κοινότητος Κέας καὶ Κορησίας Κέας, τοῦ Κοινωφελοῦς Ὀργανισμοῦ Κυκλάδων Νήσων καὶ τοῦ Συνδέσμου ἀπανταχοῦ Κέων, διαμαρτυρομένων δι’ ἄρνησιν πλοιοκτητῶν ἀκτοπλοΐας συμπεριληφθῇ Κέα γραμμὴν Παροναξίας καὶ αἰτουμένων ὁπωσδήποτε πύκνωσιν συγκοινωνίας Κέας καὶ σύνδεσίν της μὲ πρωτεύουσαν Νομοῦ Σύρου καθὼς ἐπίσης καὶ δι’ ἐπιχορηγήσεως Τουρισμοῦ, βελτίωσιν τοπικῆς γραμμῆς Λαυρίου Κέας. Ὁ βουλευτὴς Κυκλάδων κ. Α. Μπαρότσης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Νήσου Κιμώλου, αἰτουμένου τοποθέτησιν Εἰρηνοδίκου εἰς Κίμωλον ἀσκοῦντος καὶ καθήκοντα συμβολαιογράφου. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Ὀλυμπίας, ὡς καὶ ὅλων τῶν Σωματείων καὶ Ὀργανώσεων πόλεως Κρεσταίνων διαμαρτυρομένων δι’ ἀδιαφορίαν ΔΕΗ εἰς παροχὴν ρεύματος ἱκανοποιούσης στοιχειωδῶς ἀνάγκας πόλεως. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. Ι) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐσωτερικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Γ. Τσαρουχᾶ. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς δι’ αὐτοῦ ἐρωτήσεως τῶν ἐν θέματι Βουλευτῶν (ἀριθ. Βιβλ. ἐρωτήσεων 127), ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι, ὅσον ἀφορᾷ τὴν τακτοποίησιν ἀπὸ ἀπόψεως ἰθαγενείας τῶν ἐκ Ρωσίας ὁμογενῶν. Ἀπὸ τοῦ τέλους τοῦ ἔτους 1937 καὶ μεταγενεστέρως (1938, 1939 καὶ 1940) κατέφυγεν εἰς Ἑλλάδα ἐκ Ρωσίας ἱκανὸς ἀριθμὸς ὁμογενῶν, χριστιανῶν ὀρθοδόξων λόγῳ τῶν πιεστικῶν μέτρων, ἅτινα ἐλήφθησαν εἰς βάρος των ἐκ μέρους τῶν Ρωσικῶν Ἀρχῶν. Περὶ τῆς ἰθαγενείας τούτων ἐξεδόθη ἀρχικῶς ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1241 τῆς 21.10.1938 πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δι’ ἧς ἀνεστάλη οὐσιαστικῶς ὁ ἔλεγχος τῆς ἰθαγενείας αὐτῶν. Βραδύτερον καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 1)847 Φ. 104)2α τῆς 13.1.1941 τοῦ τέως Ὑπουργείου Δημοσίας Τάξεως καὶ 2) 6003 τῆς 21.2.42 τοῦ Ὑπουργείου τούτου, ἐγγράφου πρὸς τὴν τέως Γενικὴν Διοίκησιν Μακεδονίας ἐνετάλη αὕτη ὅπως λόγῳ τῆς ἐκ τῆς κατοχῆς κρατούσης καταστάσεως ἀναβάλῃ πᾶσαν ἐνέργειαν ἀφορῶσαν τὸν ἔλεγχον τῆς ἰθαγενείας καὶ τὴν ἐν τοῖς Μητρώοις Ἀρρένων καὶ Δημοτολογίοις ἐγγραφὴν προσώπων ἀνηκόντων εἰς τὴν ἀνωτέρω κατηγορίαν. Τὸ ἔτος 1947 ὁπότε εἶχον ἐκλείψει οἱ λόγοι τῆς ὡς ἄνω ἀναστολῆς ἐξεδόθη τὸ ὑπ’ ἀριθ. 76165)17.9.1947 ἔγγραφον τοῦ Ὑπουργείου τούτου πρὸς τὴν τότε Γενικὴν Δ)νσιν Βορείου Ἑλλάδος κοινοποιηθὲν ἀκολούθως καὶ εἰς τὰς λοιπὰς Γεν. Δ)νσεις καὶ εἰς τὰς Νομαρχίας τοῦ Κράτους, δι’ οὗ ὑπεδείχθη ἡ ὑπὸ τῶν ἀρχηγῶν τῶν οἰκογενειῶν τῶν ἐν λόγῳ προσώπων ὑποβολὴ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο αἰτήσεων περὶ καθορισμοῦ τῆς ἰθαγενείας των καὶ ἐγγραφῆς των εἰς τὰ μητρῷα ἀρρένων καὶ τὰ δημοτολόγια τοῦ Κράτους. Ἔκτοτε ὑποβάλλονται τῷ Ὑπουργείῳ τούτῳ αἰτήσεις τῶν ὡς ἄνω αἵτινες (αἰτήσεις) ἀμελλητὶ διαβιβάζονται εἰς τὴν Διεύθυνσιν Ἀλλοδαπῶν, ἵνα γνωρίσῃ ἡμῖν τὰ ἐκ τῶν παρ’ αὐτῇ φακέλλων προκύπτοντα γεγονότα σχετικῶς μὲ τὴν ἰθαγένειαν μετὰ δὲ τὴν ἀπάντησιν, ἐκδίδονται ἄνευ ἀναβολῆς ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου τούτου ἀποφάσεις καθορισμοῦ τῆς ἰθαγενείας τούτων καὶ ἐντέλλονται ἅμα αἱ οἰκεῖαι Νομαρχίαι, ὅπως ἐπιμεληθῶσι τῆς ἐγγραφῆς εἰς τὰ μητρῷα ἀρρένων καὶ δημοτολόγια τῶν κρινομένων Ἑλλήνων ὑπηκόων. Κατόπιν τούτων δὲν πρόκειται νὰ ληφθῇ περαιτέρω οὐδὲν γενικὸν μέτρον ὑπὲρ τούτων, τοῦ θέματος τῆς πολιτογραφήσεώς των θεωρουμένου ὡς ἐξηντλημένου διὰ τῆς κατὰ περίπτωσιν ἐξετάσεως τῆς πολιτογραφήσεως ἑνὸς ἑκάστου ἐκ τούτων. Παρακαλοῦμεν ὑμᾶς ὅπως γνωρίσητε σχετικῶς εἰς τοὺς ἐρωτῶντας Βουλευτάς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Γκλαβάνη. Ἐπὶ τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. 218 ἐρώτησις τοῦ Βουλευτοῦ κ. Ι. Γκλαβάνη περὶ τοῦ ἐν περιλήψει ἀντικειμένου ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ περὶ ἧς πρόκειται διοικητικὴ μεταβολὴ τῆς Κοινότητος Ριζομύλου περιελήφθη εἰς τὸ Κεφάλαιον Αʹ «Διοικητικὴ Διαίρεσις τοῦ Κράτους» τοῦ Κώδικος Διοικητικῆς Ἀποκεντρώσεως. Τὸ σχέδιον τοῦτο τοῦ Κώδικος ὑποστὰν τὴν τελικὴν ἐπεξεργασίαν ὑπὸ τῆς παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Ἐσωτερικῶν εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐστάλη εἰς τὴν Κεντρικὴν Ἐπιτροπὴν Κωδικοποιήσεως πρὸς ἔγκρισιν καὶ ἐπιψήφισιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ Βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ διαβιβάσωμεν προσηρτημένως τὸ ὑπ’ ἀριθ. 694)497 ἀπὸ 22.1.62 ἔγγραφον τῆς Βουλῆς, τὴν ἀπὸ 18.1.1962 ἐρώτησιν τοῦ ἐν περιλήψει κ. Βουλευτοῦ ὡς καὶ τὴν ἀπὸ 24.12.1961 ἀναφορὰν τοῦ Παραρτήματος Παλαιοημερολογιτῶν Χίου καὶ νὰ παρακαλέσωμεν διὰ τὴν δέουσαν πρὸς τὴν Βουλὴν ἀπάντησιν λόγῳ ἁρμοδιότητος, δοθέντος ὅτι ἐπὶ τοιαύτης φύσεως ὑποθέσεων αἱ Ἀστυνομικαὶ Ἀρχαὶ ἐνεργῶσι συμφώνως πρὸς τὰς ἑκάστοτε ἀποφάσεις τῶν κατὰ τόπους ἁρμοδίων Μητροπολιτῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1962 Ἐντολῇ Ὑφυπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς

Η. ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ἀντ)γος δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ Βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 953)665 ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ Βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Δυνάμει τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ Νόμου 320)1947 ἀποκατεστάθησαν εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Ἀνθυπομοιράρχου ἀναδρομικῶς ἀπὸ 8.9.1943 οἱ ἑξῆς Ἐνωμοτάρχαι καὶ Ἀνθυπασπισταί: Ἀνθυπασπιστὴς Ζαχαράκης Ἀλέξανδρος τοῦ Νικολάου. Ἀνθυπασπιστὴς Γεωργίου Κων)νος τοῦ Ἀναστασίου. Ἐνωμοτάρχης Βούλγαρης Γεώργιος τοῦ Σπυρίδωνος. Ἐνωμοτάρχης Κουτσογιάννης Ἀπ. τοῦ Κων)νου. Ἐνωμοτάρχης Φίλιππος Δημήτριος τοῦ Κων)νου. Οὗτοι κατόπιν ἀποφάσεων τοῦ ἁρμοδίου Συμβουλίου Προαγωγῶν Χωρ)κῆς ἐτέθησαν εἰς ἀποστρατείαν ὡς κριθέντες μὴ προακτέοι διὰ δευτέραν φοράν, ὁ μὲν πρῶτος διὰ τοῦ ἀπὸ 26.12.1951 Β. Διατάγματος, οἱ δὲ λοιποὶ διὰ τοῦ ἀπὸ 7.6.1951 ὁμοίου Διατάγματος. Ἡ κρίσις τούτων καὶ ἡ ἀποστρατεία των, ἐγένοντο κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ τότε ἰσχύοντος Α.Ν. 2307)1940. Οἱ ἐκ τούτων δεύτερος καὶ τρίτος εἶχον προαχθῆ ἐν τῷ μεταξὺ εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Ὑπομοιράρχου. Ἐπαναφορὰ τούτων εἰς τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν εἶναι νόμῳ ἀνέφικτος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΔΗΜ. ΔΑΒΑΚΗΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν Βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Γ. Αὐγεροπούλου, Μ. Σβώλου, Λ. Κύρκου, Κ. Χιωτάκη, καὶ Α. Μπριλλάκη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 948)662 ἀπὸ 27.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις καὶ αἴτησις καταθέσεως ἐγγράφων τῶν ἐν περιλήψει κ.κ. Βουλευτῶν, νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1. Ἀναφορικῶς πρὸς τὸ ἐπίδομα τροφοδοσίας ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3751)41 ἀπὸ 10.1.62 ἐγγράφου μας εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 65)3.1.62 ὑμετέρου σχετικοῦ καὶ ἐπὶ ταυτοσήμου ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν Αὐγεροπούλου κ.λ.π. 2. Ἡ παγία προκαταβολὴ τῆς Δ.Φ.Χ. Ἁγίου Εὐστρατίου ἀποτελεῖ σαφῶς ἐσωτερικὴν ὑπηρεσιακὴν ὑπόθεσιν, τὸ δὲ ὕψος της ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐκτοπισμένων, ὁπωσδήποτε ὅμως οὔτε παρετηρήθη, οὔτε πρόκειται νὰ ὑπάρξῃ ἔλλειψις χρημάτων διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν ἀναγκαιουσῶν προμηθειῶν. 3. Εἰς οἰκήματα τοῦ χωρίου στεγάζονται ἤδη 100 ἐκτοπισμένοι δὲν ἀντιμετωπίζεται, ὅμως, ζήτημα μεταστεγάσεως ἑτέρων, οὔτε καὶ ἀναλήψεως δαπάνης τινὸς πρὸς τοῦτο. 4. Εἰς τοὺς παραμένοντας εἰς τὸ νοσηλευτήριον ἐκτοπισμένους χορηγεῖται πέραν τοῦ ἐπιδόματος τροφοδοσίας καὶ πρόσθετον ἐπίδομα 10 δρχ. καθ’ ἡμέραν καὶ κατ’ ἄτομον. οὐδεμία δὲ ἄλλη χορήγησις προβλέπεται. 5. Τέλος γνωρίζετε ὅτι, ἐκτοπίσεις ἐνεργοῦνται βάσει τῶν κειμένων νόμων, ἡ κατάθεσις δὲ τῶν αἰτουμένων στοιχείων δὲν εἶναι καὶ πρακτικῶς δυνατή. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΔΗΜ. ΔΑΒΑΚΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Μ. Σβώλου καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1940)768 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κελτεμλίδη, Σβώλου καὶ Ἐφραιμίδη ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1. Δὲν εἶναι ἀκριβῆ τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερόμενα ὅτι ἡ χήρα τοῦ φονευθέντος Λάμπρου Ρουπακιᾶ ἐγκατελείφθη ἄνευ οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως. Τοῦτο διαψεύδεται καὶ ὑπὸ τῆς ἰδίας, ἥτις διὰ δηλώσεώς της δημοσιευθείσης εἰς τὴν Ἐφημερίδα «Ἠχὼ» τῆς Ἄρτης τῆς 16.1.1962 δηλοῖ ὅτι ἔτυχε πάσης ἠθικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως. 2. Εἰδικώτερον διὰ τὴν οἰκογένειαν Ρουπακιᾶ ἐλήφθησαν ὑπὸ τῶν Ὑπηρεσιῶν Χωροφυλακῆς τὰ κάτωθι μέτρα: α) Ἅμα τῷ ἀτυχήματι παρεδόθησαν αὐτῇ δραχμαὶ δύο χιλιάδες εἰς μετρητά. β) Παρεδόθησαν εἰς τὴν χήραν ἐνενήκοντα πέντε τεμάχια παντὸς εἴδους ρουχισμοῦ. γ) Μερίμνῃ τῆς Ὑπηρεσίας Χωροφυλακῆς εἰσήχθη τὸ μικρὸν ἄρρεν τέκνον της εἰς τὴν παιδούπολιν Ζηροῦ–Φιλιππιάδος τὸ δὲ θυγάτριόν της εἰς τὸ Ὀρφανοτροφεῖον Θηλέων Ἰωαννίνων. δ) Διετάχθη ὑπὸ τοῦ Ἀρχηγείου Χωροφυλακῆς ἔρανος μεταξὺ τῶν ἀνδρῶν τῆς Χωροφυλακῆς πρὸς ἐνίσχυσιν τῆς οἰκογενείας Ρουπακιᾶ ὅστις ἀπέδωσε τὸ ποσὸν τῶν δραχμῶν 81.510. Ἐκρίθη σκόπιμον ὅπως ἀντὶ νὰ παραδοθῇ τὸ ποσὸν τοῦτο εἰς μετρητὰ ἀνεγερθῇ ἰδιόκτητος οἰκία ἧς ἡ οἰκογένεια ἐστερεῖτο. Δεδομένου ὅτι αὕτη ἐστερεῖτο καὶ οἰκοπέδου ἐνηργήθησαν τὰ δέοντα καὶ παρεχωρήθη παρὰ τῆς Γεωργικῆς Ὑπηρεσίας Ἄρτης τὸ ὑπ’ ἀριθ. 826 οἰκόπεδον ἐκτάσεως 860 τ. μέτρων ὅπερ μετεγράφη ἐπ’ ὀνόματι τῆς χήρας Ρουπακιᾶ καὶ τῶν ἀνηλίκων τέκνων της τὴν 8.1.1962 εἰς τὸ Ὑποθηκοφυλακεῖον Φιλιππιάδος. Παραλλήλως ἐγένετο ἐν Ἄρτῃ μειοδοτικὸς διαγωνισμὸς διὰ τὴν ἀνάδειξιν ἐργολάβου καὶ ὡς τοιοῦτος ἀνεδείχθη μηχανικὸς κάτοικος Ἄρτης. Ἤδη ἤρξαντο αἱ ἐργασίαι ἀνεγέρσεως αἵτινες καὶ προχωροῦσι ταχέως ὥστε τὸ οἴκημα νὰ παραδοθῇ ἐντὸς ἐλαχίστου χρόνου εἰς τὴν δικαιοῦχον οἰκογένειαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 671)474)22.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, ἔχομεν τὴν τιμὴν σὺν τῇ ἐπιστροφῇ τῶν σχετικῶν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι κατὰ τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τοῦ Οἰκονομικοῦ Ἐφόρου Καρδίτσης, τὰ καταβληθέντα ἐνοίκια πρὸς στέγασιν δημοσίων Ὑπηρεσιῶν ἐν ἔτει 1961, ἀνῆλθον εἰς τὸ ποσὸν τῶν τριακοσίων ἐννενήκοντα μιᾶς χιλιάδων τριακοσίων δέκα (391.310) δραχμῶν. Εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο περιλαμβάνονται τὰ ἐνοίκια τῶν κάτωθι ὑπηρεσιῶν: 1) Νομαρχίας, 2) Οἰκον. Ἐφορίας, 3) Δημοσίου Ταμείου, 4) Ἐφορίας Καπνοῦ, 5) Ταχυδρομείου Ἐποπτ. Ἐμπορίου, 6) Κέντρου Κοιν. Προνοίας, 7) Ὑγειονομικοῦ Κέντρου, 8) Νομοκτηνιάτρου, 9) Δασαρχείου, 10) Δ)σεως Γεωργίας καὶ 11) Ἀγροφυλακῆς. Δὲν περιλαμβάνεται μίσθωμα Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν, διότι αὗται στεγάζονται εἰς δημόσιον κτίριον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Φεβρουαρίου 1962

Ὁ Διευθυντὴς

Ν. ΤΟΤΣΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ἐγγράφου σας δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 224 ἐ.ἔ. ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου σχετικῶς μὲ τὴν ἐπέκτασιν τῆς διαδικασίας τῶν τακτικῶν φορολογικῶν δικαστηρίων καὶ ἐπὶ διαφορῶν ἀναφερομένων κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων περὶ ἐπιβολῆς πάσης φύσεως φορολογιῶν ὑπὲρ Δήμων καὶ Κοινοτήτων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὴν ὑπαγωγὴν εἰς τὰ φορολογικὰ δικαστήρια τῶν διαφορῶν τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν φόρων ἐν γένει προβλέπει ἡ διάταξις τῆς παραγράφου 3 τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Κώδικος Ὀργανισμοῦ τῶν Φορολογικῶν Δικαστηρίων ἥτις δύναται νὰ τεθῇ ἐν ἰσχύϊ διὰ Β. Διατάγματος ἐκδιδομένου μετὰ σύμφωνον γνώμην τῆς Ὁλομελείας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Ὡς εἶναι ὅμως γνωστόν, ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ θεσμοῦ τῶν τακτικῶν Φορολογικῶν Δικαστηρίων δὲν εἶναι καθολικὴ ἐν τῷ πρώτῳ βαθμῷ, ἀλλὰ συνεστήθησαν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 868 τῆς 12.11.1962 Β. Διατάγματος μόνον ὀκτὼ πρωτοβάθμια Φορολογικὰ Δικαστήρια εἰς ὡρισμένας περιφερείας τοῦ Κράτους. Τὸ ζήτημα τῆς ἐπεκτάσεως τῆς καθ’ ὕλην ἁρμοδιότητος τῶν δικαστηρίων τούτων ἀπησχόλησε τὴν ὑπηρεσίαν καὶ ἐγένετο σχετικὴ προεργασία, τὰ συγκεντρωθέντα δὲ σχετικὰ στοιχεῖα χρήζουν εἰσέτι μελέτης πρὸς λῆψιν ἀποφάσεως. Πάντως ἡ ρύθμισις τοῦ θέματος ὡς εἶναι εὐνόητον θὰ προκύψῃ μετὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ θεσμοῦ καὶ ἀφοῦ ἐκ τῆς λειτουργίας τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων διαπιστωθῇ ἡ δυνατότης τῆς ἀναθέσεως εἰς ταῦτα, βάσει τῆς σημερινῆς των ὀργανώσεως καὶ ἑτέρων καθηκόντων. Περὶ τούτου δὲ θὰ κρίνῃ καὶ ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἧς ἀπαιτεῖται σύμφωνος γνώμη διὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ σχετικοῦ διατάγματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

III) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης: αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Γεωργίου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 236 ἐρώτησις βουλευτοῦ κ. Τ. Γεωργίου νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Διὰ τὴν κατασκευὴν ὑπὸ τοῦ ΓΕΑ τμήματος τῆς δημοσίας ὁδοῦ Λαρίσης Ἁγυιᾶς παρακαμπτηρίου τοιαύτης τοῦ ἀεροδρομίου Λαρίσης ἐπετάχθησαν αἱ ἀναγκαιοῦσαι ἐκτάσεις καὶ συνετάγησαν τὴν 20.9.57 τὰ σχετικὰ πρωτόκολλα ἐπιτάξεως. β) Ἡ ἐπίταξις τῶν ἄνω ἐκτάσεων ἔληξε τὴν 10.6.60 ὅτε παρεκατετέθη τὸ ποσὸν ἀποζημιώσεως τῶν δικαιούχων λόγῳ τῆς ἐπακολουθησάσης ἀπαλλοτριώσεως ἐν συνεχείᾳ τῆς ἐπιτάξεως. γ) Εἰς τὰς ἐν λόγῳ ἐκτάσεις περιελαμβάνετο καὶ ἰδιοκτησία τοῦ Ἀχ. Κ. Λυτροκάπη (Λυτρακάση κατὰ τὴν ἐρώτησιν) ἐπιφ. 5.070 μέτρων τετραγωνικῶν. δ) Ἡ ἐκ τῆς ἀπαλλοτριώσεως ἀποζημίωσις κατεβλήθη εἰς τοὺς δικαιούχους κατόπιν τῆς ἀπὸ 28.2.1961 ἐντολῆς τοῦ Ὑπουργ. Οἰκονομικῶν. ε) Ἡ λόγῳ τῆς ἐπιτάξεως ἀποζημίωσις τῶν δικαιούχων (διὰ χρῆσιν ἀπὸ 20.9.57 μέχρι 10.6.60 καὶ διὰ γενομένας ζημίας εἰς καλλιέργειαν) δὲν κατεβλήθη μέχρι τοῦδε καθ’ ὅσον ὡς ἐπληροφόρησεν ἡμᾶς τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον Ἀεροπορικῶν Ἐπιτάξεων, ἁρμόδιον ἐν προκειμένῳ — ἡ ἐν λόγῳ ὑπόθεσις δὲν δύναται νὰ συζητηθῇ παρὰ τούτου — παρ’ ὅλον ὅτι ἔχουσι γίνει ἅπασαι αἱ προδικαστικαὶ πράξεις διότι ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Μελισσοχωρίου Λαρίσης δὲν ὑπέβαλε μέχρι τοῦδε παρὰ τὰς σχετικὰς ὑπομνήσεις τοῦ ΔΔ ΑΕ ἡ τελευταία τῶν ὁποίων χρονολογεῖται ἀπὸ 10.1.1962) τὴν ὑπὸ τοῦ σχετικοῦ νόμου ἐπέχουσαν θέσιν εἰσαγωγικοῦ ἐγγράφου κατάστασιν τῶν ἰδιοκτητῶν ὧν αἱ ἰδιοκτησίαι ἐπετάχθησαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Γεωργίου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 235 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Γεωργίου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Ὡς ἐγνώρισεν ἡμῖν τὸ Διοικητικὸν Δικαστήριον Ἀεροπορικῶν Ἐπιτάξεων, ὅπερ εἶναι ἁρμόδιον ἐν προκειμένῳ διὰ τὴν ἐκδίκασιν ὑποθέσεων ἐπιτάξεως, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 53)61 ἀποφάσεώς του ἐπεδίκασε τὴν δέουσαν ἀποζημίωσιν εἰς τοὺς Β. Δημητρίου, Θ. Παπαλαζάρου κλπ. κατοίκους Ἀργυροπουλείου Λαρίσης, ἰδιοκτήτας ἐπιταχθεισῶν διὰ τὰς ἀνάγκας ἔργων τοῦ Γ.Ε.Α. ἐκτάσεων. β) Ἵνα, ὅμως, ἡ ὡς ἄνω ἀπόφασις καταστῇ ὁριστικὴ καὶ τελεσίδικος καὶ ἐνταχθῇ ἐν συνεχείᾳ ἡ καταβολὴ τῆς ἐκδικασθείσης ἀποζημιώσεως ἀπαιτεῖται ὅπως παρέλθῃ μὴν ἀπὸ τῆς λήψεως τοῦ τελευταίου ἀποδεικτικοῦ ἐπιδόσεώς της εἰς πάντας τοὺς ἐν αὐτῇ ἀναγραφομένους ἰδιοκτήτας. γ) Τὸ τελευταῖον ἀποδεικτικὸν ἐλήφθη εἰς Δ.Δ.Α.Ε. τὴν 31.12.1961. Συνεπῶς τὴν 31.1.1962 ἡ ἐν θέματι ἀπόφασις καθίσταται ὁριστικὴ καὶ θὰ διαβιβασθῇ ὑπὸ τοῦ Δ.Δ.Α.Ε. εἰς τὴν ἁρμοδίαν πρὸς ἔκδοσιν τοῦ ἐντάλματος πληρωμῆς Δ)σιν Γ4 τοῦ Γ.Ε.Α. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 241 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Ὁ εἰδικὸς νόμος 1707)51 δυνάμει τοῦ ὁποίου συνεκροτήθησαν τὰ Τ.Ε.Α. οὐδεμίαν διάταξιν περιέχει ἀπαγορεύουσαν τήν τοποθέτησιν εἰς τὰ Τ.Ε.Α. ἀξιωματικῶν καταγομένων ἐκ τῆς περιοχῆς εὐθύνης τοῦ τάγματος. β) Ἐξ ὅλων τῶν εἰς Τ.Ε.Α. τοποθετημένων ἀξιωματικῶν ἐλάχιστος ἀριθμὸς τούτων ὑπηρέτει εἰς τὸν τόπον καταγωγῆς των κατὰ τὴν 29.10.61 ὡς κάτωθι: — 2 Στερεὰ Ἑλλὰς — 1 Μακεδονία — 1 Θεσσαλία — 1 Πελοπόννησος — 1 Κρήτη — 2 Νῆσοι Αἰγαίου. γ) Ὀνομαστικὴ κατάστασις ἀξιωματικῶν ὑπηρετούντων εἰς Τ.Ε.Α. μὲ ἀριθμοὺς καὶ Σταθμοὺς Διοικήσεως τῶν Ταγμάτων τούτων ἀποκαλύπτουσα τὴν ὅλην διάταξιν τῶν Μονάδων αὐτῶν, ἔχει χαρακτηρισθῆ ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ καὶ δὲν καθίσταται ὡς ἐκ τούτου δυνατὴ ἡ γνωστοποίησίς της. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης

Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

IV) Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Α. Μπριλλάκη καὶ Σ. Ἡλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἐν θέματι ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Η. Ἠλιοῦ κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα, ἀναφορικῶς πρὸς τὴν δημοσίευσιν διὰ τῆς ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς διενεργηθείσης τὴν 19ην Μαρτίου 1961 ἀπογραφῆς πληθυσμοῦ, τῶν ἀφορώντων τὸν πραγματικὸν καὶ νόμιμον πληθυσμόν. Αʹ. Ὡς πρὸς τὸν πραγματικὸν πληθυσμόν. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀπογραφῆς πληθυσμοῦ, τὰ ἀφορῶντα τὸν πραγματικὸν πληθυσμόν, ἤτοι τοὺς κατὰ τὴν ἀπογραφὴν παρόντας κατοίκους ἑκάστου Νομοῦ, Ἐπαρχίας, Δήμου καὶ Κοινότητος, ὡς καὶ ἑκάστου αὐτοτελοῦς οἰκισμοῦ (πόλεως, κωμοπόλεως καὶ χωρίου) ἐπεκυρώθησαν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 46929)6877)20.12.61 κοινῆς ἀποφάσεως τῶν Ὑπουργῶν Συντονισμοῦ καὶ Ἐσωτερικῶν, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τῆς παρ. 4 τοῦ ἄρθρου 21 τοῦ Ν.Δ. 3627) 56 «περὶ ὀργανώσεως τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος» καὶ ἀπεστάλησαν αὐθημερὸν εἰς τὸ Ἐθνικὸν Τυπογραφεῖον πρὸς δημοσίευσιν διὰ τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως. Βʹ. Ὡς πρὸς τὸν νόμιμον πληθυσμόν. Ἡ ἐπεξεργασία συνεχίζεται, θέλομεν δὲ γνωρίσει τὸν χρόνον περαιώσεως ταύτης ἐν καιρῷ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

V) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐθνικῆς Παιδείας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Ντάγκα. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 505)1962 ὑμετέρου ἐγγράφου σταλείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ντάγκα, περὶ πληρώσεως τοῦ Μητροπολιτικοῦ θρόνου τῆς Ι. Μητροπόλεως Πειραιῶς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τὸν ἐρωτῶντα κ. βουλευτήν, ὅτι διὰ τὴν πλήρωσιν τῆς ἤδη ἐν χηρείᾳ τελούσης Μητροπόλεως Πειραιῶς οὐδὲν νομικὸν κώλυμα ὑφίσταται, ὅτι ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἁρμοδίας πρὸς τοῦτο, ὡρίσθη τοποτηρητὴς ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ὕδρας κ. Προκόπιος καὶ ὅτι ἡ δι’ ἐκλογῆς πλήρωσις τῆς ἕδρας ταύτης ἀνάγεται, ὡς καὶ τῶν λοιπῶν ἐν χηρείᾳ τελουσῶν Μητροπόλεων, εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἥτις, φρονοῦμεν, ὅτι ἐν καιρῷ θέλει προέλθει εἰς τὰς ἐνδεικνυομένας ἐνεργείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

VI) Τοῦ Ὑπουργ. Κοιν. Προνοίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη, Λ. Κύρκου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 687 ἐ.ἔ. ὑμετέρου δι’ οὗ διαβιβάζεται ἡ ὑπ’ ἀριθ. 242 ἐ.ἔ. ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου σχετικῶς μὲ τὴν κακὴν λειτουργικὴν κατάστασιν τοῦ Ψυχιατρικοῦ Νοσοκομείου Χανίων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι δὲν διαφεύγει τῆς προσοχῆς ἡμῶν ἡ παροῦσα κτιριακὴ κατάστασις. Διὰ τοῦτο τὸ Ὑπουργεῖον ἐν τῇ μερίμνῃ ἐξασφαλίσεως ἀνεκτῶν συνθηκῶν διαβιώσεως τῶν νοσηλευομένων ψυχοπαθῶν ἔχει προγραμματίσει εἰς βάρος τοῦ κονδυλίου τῶν Δημοσίων ἐπενδύσεων τὴν ἀνέγερσιν νέου Ψυχιατρικοῦ Νοσοκομείου, πληροῦντος τὰς προϋποθέσεις λειτουργίας συγχρόνου Ψυχιατρικοῦ Ἱδρύματος. Ἤδη, ὑπὸ τῶν ἰδιωτῶν μηχανικῶν κ.κ. Κακούρη καὶ Παυλάκη ἔχουν ἐκπονηθῆ τὰ ἀρχιτεκτονικὰ σχέδια, εὐθὺς δὲ ὡς περατωθῇ καὶ ἡ ὑπόλοιπος μελέτη καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν μηχανολογικὴν προσμέτρησιν τοῦ ἔργου κλπ. θὰ προέλθωμεν εἰς τὴν δημοπράτησιν τούτου. Παρὰ ταῦτα καὶ ὑπὸ τὴν παροῦσαν κτιριακὴν κατάστασιν καταβάλλονται φιλότιμοι προσπάθειαι ἐκ μέρους τῆς διοικήσεως καὶ τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Ἱδρύματος διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ἀρκούντως ἱκανοποιητικῶν συνθηκῶν διαβιώσεως τῶν νοσηλευομένων ψυχοπαθῶν ἀπὸ ἀπόψεως διατροφῆς, ἐνδυμασίας καὶ μεταχειρίσεως αὐτῶν ὡς τοῦτο διαπιστοῦται ἐκ τῆς ἀπὸ 2 Ἰανουαρίου 1962 ἐκθέσεως ἐπιθεωρήσεως τοῦ Ἱδρύματος ὑπὸ τοῦ Εἰσαγγελέως Πρωτοδικῶν Χανίων συμφώνως πρὸς τὰς ἐν ἰσχύϊ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ τοῦ Ν.Ψ.Μ.Β.)1862 «περὶ φρενοκομείων». Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 535)18.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 181 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Εἰς τὸ Κοινοτικὸν Ἰατρεῖον Ψαρῶν ἐτοποθετήθη ὁ ἰατρὸς Γεώργιος Παπαγεωργίου, ὅστις καὶ ἀνέλαβεν ἤδη ὑπηρεσία. 2) Τὸ Ἀγροτικὸν Ἰατρεῖον Καρυῶν καὶ Χαλκειοῦ παραμένουν κενὰ ἐλλείψει ἰατροῦ. Ἡ περιοχὴ τοῦ Ἰατρείου Χαλκειοῦ ἐξυπηρετεῖται ὑπὸ τοῦ ἰατροῦ τοῦ Ἀγροτικοῦ Ἰατρείου Νεοχωρίου. 3) Τὸ Ἀγροτικὸν Ἰατρεῖον Καταρράκτου μόλις ἐσχάτως ἐδημιουργήθη καὶ κατὰ συνέπειαν εὐθὺς ὡς ἤθελεν ἐξευρεθῆ ἰατρὸς ἐπιθυμῶν τὸν διορισμόν του ἐν αὐτῷ θὰ μεριμνήσωμεν διὰ τὴν πρόσληψίν του καὶ 4) Τὸ Κοινοτικὸν Ἰατρεῖον Καρδαμύλων ἐκρίθη σκόπιμον ὅπως μὴ τεθῇ ἐν λειτουργίᾳ εἰσέτι, καθ’ ὅσον ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς τοῦ Δήμου Καρδαμύλων εἶναι λίαν περιωρισμένος, δεδομένου, ὅτι πρόκειται περὶ κατ’ ἐξοχὴν ναυτικῆς περιοχῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

VII) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐργασίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα, Μ. Σβώλου, Λ. Κύρκου. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 71)12.12.1961 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα, Μ. Σβώλου καὶ Λ. Κύρκου διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12224)9730)19.12.1961 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: 1) Ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς δημιουργίας συνθηκῶν ἀπασχολήσεως, καθ’ ὅσον ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ ἡμετέρου Ὑπουργείου διατίθενται ἐκ κεφαλαίων τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας κονδύλια, δι’ ἐκτέλεσιν ἔργων πρὸς ἀπασχόλησιν ἀνέργων. Οὕτω, κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν, διετέθησαν πρὸς τὸν ἄνω σκοπόν, δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 37)54, 162)60 καὶ 178)61 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου 300.000.000 δραχμῶν, κατανεμόμεναι μεταξὺ τῶν περιοχῶν ἐκείνων, αἵτινες μαστίζονται περισσότερον ὑπὸ τῆς ἀνεργίας. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἀπασχολεῖται μέγας ἀριθμὸς ἀνέργων καὶ ἐπιτυγχάνεται νὰ εὑρίσκουν ἀπασχόλησιν καὶ οἱ μισθωτοὶ θερινῶν ἐποχιακῶν ἐπαγγελμάτων, εἰς τρόπον ὥστε εὐθὺς ἅμα τῇ λήξει τῆς περιόδου ἐργασίας των ν’ ἀπασχοληθοῦν ἐν συνεχείᾳ καὶ κατὰ τὸν χειμῶνα εἰς τὰ ἐν λόγῳ ἔργα. 2) Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς ἐπιδοτήσεως τῶν ἀνέργων γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι συμφώνως πρὸς τὴν διέπουσαν τὴν ἀσφάλειαν ἀνεργίας νομοθεσίαν Ν.Δ. 2961)54 «περὶ συστάσεως Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας», εἰς ὃν διαγράφονται αἱ προϋποθέσεις παροχῆς ἐπιδοτήσεως καὶ Ν. 3464)55 «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ἀσφαλίσεως ἀνεργίας διατάξεων», δι’ οὗ ἐβελτιώθησαν σημαντικῶς οἱ πλεῖστοι τῶν ἑκάστοτε καθισταμένων ἀνέργων τῆς χώρας. Ὡσαύτως διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ἀνωτέρω Ν.Δ. 2961) 1954 (ἀριθ. 17 παρ. 3 αὐτοῦ) παρέχεται ἔκτακτος ἐπιδότησις εἰς ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις καὶ ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις εἰς ἀνέργους μὴ πληροῦντας τὰς πρὸς τακτικὸν ἐπίδομα προβλεπομένας τοιαύτας. Ὡς πρὸς τὴν ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς Χριστουγέννων 1961 καὶ Νέου Ἔτους 1962 ἔκτακτον οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἀνέργων τῆς χώρας γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ἐξεδόθησαν ἤδη κατ’ ἐφαρμογὴν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 187) 11.12.1961 Π.Υ.Σ. αἱ ὑπ’ ἀριθ. 81347)12863)15.12.1961 καὶ 80395)12736)15.12.1961 Ὑπουργικαὶ ἀποφάσεις, δι’ ὧν προβλέπεται ἡ ὑπὸ εὐνοϊκωτέρας διὰ τοὺς ἀνέργους προϋποθέσεις χορήγησις εἰς αὐτοὺς ἐκτάκτου οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως ὑπὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας ἐπιδοτουμένους καὶ μή. Σημειωθήτω, ὅτι διὰ τῶν ἐν λόγῳ ἀποφάσεων καθωρίσθησαν μειωμέναι ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ παρελθὸν προϋποθέσεις ἐπὶ τῷ σκοπῷ διευρύνσεως τῆς χορηγουμένης οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως καὶ καλυφθοῦν οὕτω ἅπαντες οἱ ἐν πραγματικῇ ἀνεργίᾳ τελοῦντες ἠσφαλισμένοι μισθωτοί. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. Μ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα καὶ Ε. Σακελλάρη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12239)19.12.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 87)15. 12.1961 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα καὶ Ε. Σακελλάρη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν τὰ ἀκόλουθα: Ἡ Διοίκησις τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. ἔχουσα ὑπ’ ὄψιν της τὰς οἰκονομικὰς συνθήκας ὑφ’ ἃς διατελοῦν οἱ ἐπαγγελματίαι καὶ βιοτέχναι εἰς τὰς ἐπαρχίας, παρέσχεν εἰς τούτους κατ’ ἐπανάληψιν τὴν δυνατότητα ὅπως ἐξοφλήσωσι τὰς καθυστερουμένας εἰσφοράς των τμηματικῶς. Τὸ Τ.Ε.Β.Ε. ἀνέφερεν ἡμῖν, ὅτι ἅπαντα τὰ ὄργανα εἰσπράξεως τῶν Ἀσφαλιστικῶν Διαμερισμάτων ἐπισκέπτονται ὅλους τοὺς ἠσφαλισμένους τῆς δικαιοδοσίας των καθ’ ἕκαστον μῆνα πρὸς εἴσπραξιν τῶν ὀφειλομένων πρὸς αὐτό, μηνιαίων ἀτομικῶν εἰσφορῶν, παλαιῶν τε καὶ τρεχουσῶν τοιούτων, παρέχονται δὲ εἰς τοὺς ὑποχρέους πολλαπλαῖ διευκολύνσεις καὶ οὐδεὶς ἐκ τούτων μηνύεται ἐὰν μετὰ τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ ἁρμοδίου ὀργάνου εἰσπράξεως, δὲν ἐπακολουθήσῃ καὶ ἔγγραφος πρόσκλησις περὶ τῶν ὀφειλομένων πρὸς τὸ Τ.Ε.Β.Ε. εἰσφορῶν. Περαιτέρω, ἀνέφερεν τὸ ὡς εἴρηται Ταμεῖον, ἐὰν παρὰ ταῦτα ὁ ὑπόχρεως ἐμμένῃ εἰς τὴν ἄρνησίν του, τότε ὑποβάλλεται μήνυσις οὐχὶ ὅμως δι’ ὁλόκληρον τὸ χρέος, ἀλλὰ μόνον διὰ τὰς εἰσφορὰς τοῦ ἔτους 1960 καὶ τὰς τυχὸν ὀφειλομένας δόσεις τῆς παγιοποιήσεως τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. ἢ τῆς κεφαλοποιήσεως ὡς αὕτη ἐθεσπίσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 162)1959 Π.Υ.Σ. κυρωθείσης καὶ τροποποιηθείσης διὰ τοῦ Ν. 4052) 1960. Ἐπὶ τούτοις, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τοῦ ἀπὸ 20.11. 1957 Β. Δ. ἅπασαι αἱ μέχρι 31.12.1956 ὀφειλόμεναι εἰσφοραὶ ἐπαγιοποιήθησαν καὶ δύνανται οἱ ὀφειλέται νὰ ἐξοφλήσουν ταύτας μὲ μειωμένον ἀσφάλιστρον καὶ τέλη καθυστερήσεως εἰς (10) δέκα ἐτησίας δόσεις ἢ ἀναλόγους μηνιαίας δόσεις, διὰ δὲ τῆς προδιαληφθείσης ὑπ’ ἀριθ. 163) 1959 Π.Υ.Σ. κυρωθείσης διὰ τοῦ Ν. 4052)1960 ἅπασαι αἱ ὀφειλόμεναι εἰσφοραὶ πρὸς τοὺς Ὀργανισμοὺς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἐκεφαλαιοποιήθησαν, ἀπηλλάγησαν παντὸς τόκου, τέλους καθυστερήσεως ἢ ἀναπροσαρμογῆς ἐπιβαρυνόμεναι μόνον μὲ 0,50% καὶ ἐξοφλοῦνται εἰς 36 μηνιαίας δόσεις. Παρ’ ὅλα, ὅμως, τ’ ἀνωτέρω μέτρα, τὰ μηνιαῖα ἔσοδα τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. παρέμειναν εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα, ἀφ’ ἑνὸς μέν, λόγῳ ἀρνήσεως ἐνίων ἠσφαλισμένων νὰ ἐκπληρώσουν κανονικῶς τὰς πρὸς τὸν ἀσφαλιστικὸν των ὀργανισμὸν ὅστις τυγχάνει ὁ μεγαλύτερος μετὰ τὸ Ι.Κ.Α. καὶ τὸν Ο.Γ.Α., ὑποχρεώσεις των, ἀφ’ ἑτέρου δέ, λόγῳ τῆς ἐλλείψεως διὰ τὸ Τ.Ε.Β.Ε. τῆς εὐχερείας πρὸς εἴσπραξιν τῶν ἐσόδων του διὰ τῶν Δημοσίων Ταμείων. Εἶναι προφανές, ὅτι τὸ Τ.Ε.Β.Ε., ὡς καὶ πᾶς ἀσφαλιστικὸς ὀργανισμὸς διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ὑποχρεώσεών του, ἔχει ἀνάγκην οἰκονομικῶν μέσων, τὰ ὁποῖα ἀντλεῖ κατὰ κύριον λόγον ἐκ τῶν εἰσφορῶν τῶν ἠσφαλισμένων καὶ ὡς ἐκ τούτου παρίσταται ἀνάγκη πραγματοποιήσεως εἰς τὸν μεγαλύτερον δυνατὸν βαθμὸν τῶν ἐσόδων του, πολλῷ δὲ μᾶλλον σήμερον, ὅτε ἐχώρησεν εἰς τὴν προσπάθειαν ἐπεκτάσεως τῶν σκοπῶν του διὰ τῆς χορηγήσεως νοσοκομειακῆς περιθάλψεως εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους συνταξιούχους καὶ τὰ μέλη τῶν οἰκογενειῶν των. Πρὸς τούτοις, σημειοῦμεν, ὅτι ὁ μὲν ἀριθμὸς τῶν ἠσφαλισμένων τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. ἀνέρχεται εἰς 190.000, ὁ δὲ ἀριθμὸς τῶν συνταξιούχων εἰς 37.000. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Ν. Τσόχα, Μ. Σβώλου, Λ. Κύρκου. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12101)11.12.61 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἀπὸ 8.12. 61 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Σ. Ἡλιοπούλου, Ν. Τσόχα, Μ. Σβώλου καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Εἰς τοὺς Ὀργανισμοὺς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, διορίζονται, δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, ἐκπρόσωποι τῶν ἠσφαλισμένων κατόπιν ὑποδείξεως ὑπὸ τῶν πλέον ἀντιπροσωπευτικῶν Ὀργανώσεων αὐτῶν. Ἐν σχέσει πρὸς τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει διατυπούμενα περὶ τῆς δυσχεροῦς οἰκονομικῆς καταστάσεως ἐνίων Ὀργανισμῶν Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως, σημειοῦμεν τὰ ἀκόλουθα: Ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τῶν Κλαδικῶν Ὀργανισμῶν ἀκολουθεῖ κατὰ κανόνα καὶ ἐξέλιξιν, ἣν προδιέγραφον αἱ περὶ πόρων καὶ παροχῶν διατάξεις τῆς διεπούσης ἕκαστον τούτων νομοθεσίας. Τὸ γεγονὸς τοῦτο εἶναι τοσούτῳ μᾶλλον ἀξιοσημείωτον, ἂν ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις παρ’ ἡμῖν ὑπέστη βαρύτατα οἰκονομικὰ πλήγματα συνεπεία τοῦ πολέμου, τῆς κατοχῆς καὶ τῶν ἐν συνεχείᾳ ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν ἀνωμάλων ἐξωτερικῶν συνθηκῶν. Συναφῶς δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνικὴ ἀσφάλισις εἰσέρχεται ἤδη εἰς τὴν κρισιμωτέραν φάσιν τῆς ζωῆς της, δοθέντος, ὅτι οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν μεγάλων Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν πλησιάζουν πρὸς τὸ σημεῖον τῆς ἀσφαλιστικῆς των ὡριμάνσεως. Πράγματι, τινὲς τῶν Ὀργανισμῶν, περιῆλθον εἰς λίαν δυσχερῆ οἰκονομικὴν κατάστασιν, ὡς τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Ἀρτεργατῶν, Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Ἐργατῶν Κεραμοποιῶν, Ταμεῖον Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως Μισθωτῶν Κλωστοϋφαντουργίας, Ταμεῖον Ἐξόδου καὶ Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως Μισθωτῶν Βιομηχανίας Καπνοῦ. Τοῦτο, ὅμως, ὑπῆρξεν ἡ συνέπεια ὅλως εἰδικῶν συνθηκῶν, δημιουργηθεισῶν συνεπείᾳ βαθέων μεταβολῶν εἰς ὡρισμένους παραγωγικοὺς κλάδους, εἴτε εἰς ἑτέρους, εἰδικοὺς λόγους, ὡς ἡ σοβαρὰ μείωσις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἠσφαλισμένων προκειμένου περὶ τῶν Ταμείων Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως Μισθωτῶν Κλωστοϋφαντουργίας καὶ Βιομηχανίας Καπνοῦ. Προκειμένου περὶ τῶν Ὀργανισμῶν τούτων ἐλήφθησαν καὶ λαμβάνονται ὅλα τὰ δυνατὰ μέτρα διὰ τὴν συνέχισιν τῆς κανονικῆς λειτουργίας των. Ὡς πρὸς τὸ αἴτημα περὶ χρηματοδοτήσεως τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων δι’ εἰσφορᾶς τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τοῦ Ν.Δ. 4104) 60 ἐλήφθησαν μέτρα, ὥστε ἐπὶ τοῦ παρόντος τοὐλάχιστον νὰ μὴ γεννᾶται θέμα ἐπιβαρύνσεως τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐκ τῆς καταβολῆς εἰσφορᾶς ὑπὲρ τοῦ Ἱδρύματος. Ἡ διὰ τοῦ Ν.Δ. 4104)60 προβλεπομένη αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ ἡμερῶν ἐργασίας διὰ τὴν βελτίωσιν δικαιώματος εἰς σύνταξιν γήρατος παρὰ τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων, ἐκρίθη ἀναγκαία μετὰ τὴν πάροδον 20ετίας ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως λειτουργίας αὐτοῦ. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ κρίνομεν σκόπιμον νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ Ν.Δ. 4104)60 προβλέπει βαθμιαίαν αὔξησιν τῶν 2.500 ἡμερῶν ἐργασίας ὡς προϋποθέσεις διὰ τὴν θεμελίωσιν δικαιώματος εἰς σύνταξιν, κατὰ 175 ἡμέρας ἐργασίας δι’ ἕκαστον ἔτος ἀπὸ 1.1.1962. Συνεπῶς, δὲν εἶναι ἀληθές, ὅτι αἱ 2.500 ἡμέραι ἐργασίας ηὐξήθησαν εἰς 4.050, καθ’ ὅσον 4.050 ἡμέραι ἐργασίας διὰ τὴν λόγῳ γήρατος συνταξιοδότησιν θὰ ἀπαιτοῦνται ἀπὸ ὅσους θὰ ἐξέλθουν τὸ ἔτος 1970 καὶ κατόπιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Μπενᾶ, Ν. Τσόχα καὶ Θ. Παππᾶ. Ἐπὶ τῆς ἀπὸ 12.12.61 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Μπενᾶ, Ν. Τσόχα καὶ Θ. Παππᾶ, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12231)19.12.61 ὑμετέρου, δι’ ἧς ἐρωτᾶται ποῖα μέτρα πρόκειται νὰ λάβωμεν πρὸς περιστολὴν τῶν παρουσιαζομένων ἐργατικῶν ἀτυχημάτων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ἤδη, ἐπειδὴ ἐκ τῶν πρώτων μελημάτων μας ἦτο ἡ προστασία τῆς ὑγείας καὶ τῆς σωματικῆς ἀκεραιότητος τῶν ἐργαζομένων πρὸς τοῦτο συνεκροτήσαμεν τέσσαρας Ἐπιτροπάς. Εἰς τὴν μίαν τῶν Ἐπιτροπῶν τούτων ἀνετέθη τὸ ἔργον τῆς συγκεντρώσεως ἁπάσης τῆς ἰσχυούσης νομοθεσίας τῆς ἀναφερομένης εἰς τὰ μέτρα ἀσφαλείας καὶ προστασίας τῆς ὑγείας καὶ τῆς σωματικῆς ἀκεραιότητος τῶν ἐργαζομένων. Ἡ Ἐπιτροπὴ αὕτη ἐπεράτωσεν ἤδη τὸ ἔργον της. Εἰς τὰς λοιπὰς Ἐπιτροπάς, καταρτισθείσας ἐξ εἰδικῶν ἐπιστημόνων καὶ ἀνωτέρων τεχνιτῶν ὑπαλλήλων εἰδικῆς καταρτίσεως καὶ πείρας ἀνετέθη ἡ σύνταξις κανονισμῶν ὑγιεινῆς καὶ ἀσφαλείας τῶν τόπων ἐργασίας συγχρονισμένων πρὸς τὰς χρησιμοποιουμένας μεθόδους παραγωγῆς, εἰς τρόπον ὥστε οἱ συνταχθησόμενοι κανονισμοὶ νὰ καλύπτουν μὲ πληρότητα τὸν ἐπαγγελματικὸν κίνδυνον. Τὸ ἔργον τῶν Ἐπιτροπῶν τούτων ἐλήφθη πρόνοια νὰ συντελεσθῇ τὸ συντομώτερον. Εὐθὺς μετὰ τὴν ἔγκρισιν τῶν κανονισμῶν τούτων θὰ ἐπακολουθήσῃ συστηματικὸς ἔλεγχος ἐκ μέρους τῶν τεχνικῶν ἐπιθεωρητῶν καὶ ἐπιθεωρητῶν ἐργασίας εἰς τοὺς τόπους ἐργασίας, διὰ τὴν παρακολούθησιν τῆς ἐφαρμογῆς των. Ἐν τῇ μερίμνῃ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς σχετικῆς νομοθεσίας προβλέπεται καὶ ἡ πρόσληψις νέων τεχνικῶν καὶ ὑγειονομικῶν ἐπιθεωρητῶν, ὡς καὶ ἡ σύνταξις προγράμματος διαφωτίσεως τῶν ἐργαζομένων πρὸς προφύλαξιν ἐκ τῶν ἐργατικῶν ἀτυχημάτων καὶ ἐπαγγελματικῶν νοσημάτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 652)455 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐπὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, ἀφορώσης εἰς αἰτήματα τῶν συνταξιούχων μεταλλευτῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Συμφώνως πρὸς τοὺς γενομένους ὑπολογισμοὺς κατὰ τὸν χρόνον συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Μεταλλευτῶν εἰς τὸ Ἵδρυμα Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων ἡ δαπάνη, δι’ ἧς θὰ ἐπεβαρύνετο τὸ τελευταῖον ἐκ τῆς συγχωνεύσεως ταύτης, ὑπελογίσθη εἰς 854.000.000 δρχ. διὰ τὴν ἐξόφλησιν ὅλων τῶν ὑποχρεώσεων πρὸς τοὺς συνταξιούχους μεταλλευτάς. Ἔναντι τῆς ἐπιβαρύνσεως ταύτης τὸ Ἵδρυμα διετήρησεν ὡς μόνην πρόσοδον τὴν ἐπὶ τοῦ ἅλατος εἰσφοράν, ἀποδίδουσαν κατὰ μὲν τὰ ἔτη 1957–1960 περὶ τὰ 3.000.000 δραχ. ἐτησίως, ἀπὸ δὲ τοῦ 1961, κατὰ τὰ ἐπίσημα οἰκονομικὰ στοιχεῖα τοῦ Ι.Κ.Α. διὰ τὸ δεκάμηνον ἀπὸ 1.1–31.10.61 (καὶ μετὰ τὴν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 9 παρ. 3 τοῦ Ν.Δ. 4104)60 ἐπελθοῦσαν αὔξησιν αὐτῆς) ποσὸν περίπου 18.000.000 δρχ. ἐτησίως. Κατὰ συνέπειαν ἡ τελικὴ ἐπιβάρυνσις τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων ἐκ τῆς εἰς αὐτὸ συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Μεταλλευτῶν θὰ ἀνέλθῃ ἐπὶ τῇ βάσει ὑπολογισμῶν μιᾶς 10ετίας καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ ἐπὶ τοῦ ἅλατος εἰσφορὰ διατηρηθῇ ἐπὶ μίαν εἰσέτι δεκαετίαν, 4 ἔτη Χ 3.000.000 = 12.000.000 καὶ 11 ἔτη Χ 18.000.000 = 198.000.000 εἰς 644.000.000 δραχμ. (854.000.000–198.000.000–12. 000.000 = 644.000.000). Ὡς πρὸς τὸ ὕψος τῶν συντάξεων τῶν συνταξιούχων τοῦ Ταμείου Μεταλλευτῶν γνωρίζομεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Οἱ ἐκ τοῦ τ. Ταμείου Μεταλλευτικῶν συνταξιοδοτούμενοι κατὰ τὸν χρόνον τῆς συγχωνεύσεως τούτου εἰς τὸ Ι.Κ.Α. ἀνήρχοντο εἰς 3.510. Ἐξ αὐτῶν πλέον τῶν 2.900, ὡς πληροῦντες τὰς ὑπὸ τοῦ Α. Ν. 1846)51 ὁριζομένας προϋποθέσεις ἀναπροσαρμογῆς τῆς συντάξεώς των ἔτυχον τῆς τοιαύτης ἀναπροσαρμογῆς καὶ λαμβάνουν ἀπὸ τῆς συγχωνεύσεως καὶ ἐφεξῆς τὰ αὐτὰ ποσὰ συντάξεως μὲ τοὺς συνταξιούχους τοῦ Ι.Κ.Α. Οἱ ὑπόλοιποι 600 περίπου, συνεχίζουν λαμβάνοντες τὸ ὑπὸ τῆς διεπούσης τὸ Ταμεῖον νομοθεσίας ὁριζόμενον ποσὸν συντάξεως ἢ βοηθήματος προσηυξημένον κατὰ 4% ἀπὸ 1.10.60 (Ν.Δ. 4.104)60) καὶ κατὰ 10% ἀπὸ 1.1.61 (Β.

Δ. 57)22.1.1961).

Συγκεκριμένως ἐκ τῶν τελευταίων τούτων: α) Μικρὸς ἀριθμός, 50 περίπου συνταξιούχων, λαμβάνει κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 54 τοῦ Καταστατικοῦ τοῦ Ταμείου σύνταξιν ἐκ 494 δρχ. μηνιαίως, ἥτις, ἐν περιπτώσει ὑπάρξεως οἰκογενειακῶν βαρῶν, προσαυξάνεται κατὰ 50%. β) 200 περίπου συνταξιοῦχοι, μερικῆς ἀνικανότητος, λαμβάνουν σύνταξιν ἀνερχομένην σήμερον εἰς 217 δρχ. μηνιαίως. γ) 120 περίπου συνταξιοῦχοι (τέκνα ὑπερβάντα τὸ 18ον ἔτος τῆς ἡλικίας των) λαμβάνουν ὡσαύτως 217 δραχ. μηνιαίως. δ) 220 περίπου βοηθηματοῦχοι, χαρακτηρισθεῖσαι οὕτω διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 29722)51 ἀποφάσεως (ἄρθρ. 52 τοῦ Καταστατικοῦ) λαμβάνουν βοήθημα ἀνερχόμενον σήμερον εἰς 149 δρχ. μηνιαίως. Διὰ τὰς δύο κατηγορίας τῶν ὡς ἄνω συνταξιούχων, οἵτινες λαμβάνουν ὡς σύνταξιν μικροτέραν τῶν 300 δραχμῶν, δὲν κρίνεται σκόπιμον ὅπως τύχουν αὐξήσεως καθ’ ὅσον, οἱ μὲν ὑπὸ στοιχεῖον βʹ (μερικῆς ἱκανότητος) συνταξιοῦχοι ἀφ’ ἑνὸς μὲν δύνανται νὰ ἐργάζωνται χωρὶς νὰ ἀναστέλλεται ἡ καταβολὴ τῆς συντάξεώς των, ἀφ’ ἑτέρου δέ, ἅμα τῇ ἐπιδεινώσει τῆς καταστάσεως τῆς ὑγείας των, εἰς συντάξιμον κατὰ τὴν νομοθεσίαν τοῦ Ἱδρύματος ποσοστὸν 66,6%) δύναται, πληρουμένων καὶ τῶν σχετικῶν χρονικῶν προϋποθέσεων, νὰ τύχουν τῆς ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 54 τοῦ Καταστατικοῦ χορηγηθείσης αὐξήσεως, οἱ δὲ ὑπὸ στοιχ. γʹ (τέκνα ὑπερβάντα τὸ 18ον ἔτος) οὐδόλως καλύπτονται ὑπὸ τῆς νῦν ἰσχυούσης νομοθεσίας τοῦ Ι.Κ.Α., ἡ δὲ περαιτέρω οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις τούτων, θὰ ἦτο ἀντίθετος πρὸς τὴν ἀρχὴν τῆς ἴσης μεταχειρίσεως τῶν εἰς τὴν ἀσφάλισιν ὑπαγομένων προσώπων. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπὸ στοιχεῖον δʹ κατηγορίαν τῶν βοηθηματούχων, εἰς ἣν ἀνήκουσι ἄποροι χῆραι προχωρημένης κατὰ κανόνα ἡλικίας καὶ ὡς ἐκ τούτου ἔχουσιν ἀνάγκην μεγαλυτέρας κοινωνικῆς προστασίας, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι θέλομεν μεριμνήσει ὅπως τὸ ἐξ 149 δραχ. καταβαλλόμενον εἰς τὴν κατηγορίαν ταύτην κατὰ μῆνα βοήθημα αὐξηθῇ, διὰ ψηφίσεως σχετικῆς διατάξεως, ἥτις θέλει περιληφθῇ εἰς καταρτισθησόμενον σχέδιον νόμου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

VII) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐμπορίου. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 682)485)22.1.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 237) 1962 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Α) Ἡ ὑπηρεσία πρὸς προστασίαν τῶν παραγωγῶν κρεάτων μόσχου ἔλαβε τὰ ἀκόλουθα μέτρα: 1) Εἰς γενομένην σύσκεψιν παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Ἐμπορίου, εἰς ἣν ἐκλήθησαν οἱ εἰσαγωγεῖς ζωέμποροι, ἀπεφασίσθη ὅπως οἱ ζωέμποροι περιορίσουν τὰς εἰσαγωγάς των καὶ προτιμοῦν τοὺς μόσχους ἐσωτερικοῦ. Συνεπείᾳ τῆς ἀνωτέρω συσκέψεως ἀπεστάλη, μὲ τὸ ἴδιον περιεχόμενον, καὶ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 244193)18125)61 ἔγγραφον πρὸς τὸν Σύνδεσμον Ζωεμπόρων Σφαγείων Ἀθηνῶν, μὲ ἀποτέλεσμα τὸν περιορισμὸν τῶν εἰσαγωγῶν κρέατος. 2) Προκειμένου νὰ διευκολυνθῇ ἔτι πλέον ἡ ἀπορρόφησις τῶν μόσχων ἐσωτερικοῦ, ἐγένετο ἐνέργεια παρὰ τῇ Νομισματικῇ Ἐπιτροπῇ, διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῶν ζωεμπόρων κατὰ 50% ἐπὶ τῆς ἀξίας τούτων, βάσει τῶν φορτωτικῶν ἐγγράφων ἀγορᾶς καὶ μεταφορᾶς μόσχων ἀποκλειστικῶς ἐκ τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπὴ κατὰ τὴν συνεδρίαν αὐτῆς (ὑπ. ἀριθ. 1222)1961) ἐνέκρινε τὴν ἀνωτέρω χρηματοδότησιν. 3) Διὰ τοῦ νέου δασμολογίου ἡ ἰσχὺς τοῦ ὁποίου ἤρξατο τὴν 1ην Ἰανουαρίου 1962 ἀπεφασίσθη ἡ ἐπιβολὴ ηὐξημένων τῶν ἰσχυουσῶν μέχρι 31.12.1961 δασμῶν, ἤτοι 11% ἐπὶ τῆς τιμολογιακῆς ἀξίας τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγομένων κρεάτων, γεγονὸς ὅπερ συντελεῖ εἰς ἔτι μείζονα προστασίαν τῶν παραγωγῶν. 4) Ἐδόθησαν ἐντολαὶ καὶ ὁδηγίαι πρὸς τὰ Ἀγορανομικὰς Ὑπηρεσίας, ἵνα ἐνεργοῦν αὐστηρὸν ἔλεγχον ἐπὶ τῶν τιμολογίων ἀγορᾶς πρὸς διαπίστωσιν τυχὸν ἐκμεταλλεύσεως τῶν παραγωγῶν παρ’ ἐμπόρων καὶ τὴν ἄμεσον παραπομπὴν τῶν τυχὸν παραβατῶν εἰς τὸ Δικαστήριον, ὡς δὲ ἀνέφερον ἔνιαι Ὑπηρεσίαι, μειωμέναι τιμαὶ προσφέρονται διὰ μόσχους κατωτέρας ποιότητος ἢ μὴ καλῶς διατραφέντας ἢ πολὺ παχεῖς, μὴ καταναλισκομένους εἰς τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα καὶ ἰδίᾳ ἐν τῇ περιφερείᾳ τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης, εἰς τὴν ὁποίαν καταναλίσκεται τὸ μεγαλύτερον ποσοστὸν μόσχων. 5) Συνεστήθη Ἐπιτροπὴ προγραμματισμοῦ τῶν εἰσαγωγῶν κτηνοτροφικῶν καὶ γεωργικῶν προϊόντων (κοινὴ ἀπόφασις Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν, Ἐμπορίου καὶ Γεωργίας ὑπ’ ἀριθ. 44310)28.9.1960), εἰς τὴν ὁποίαν παραπέμπονται τὰ θέματα τῶν εἰσαγωγῶν καὶ προγραμματισμοῦ τούτων. Αἱ σημεριναὶ τιμαὶ πωλήσεως κρεάτων μόσχου παρὰ τῶν παραγωγῶν κυμαίνονται ἀπὸ δραχμὰς 22–25 κατὰ κιλὸν εἰς καθαρὸν κρέας καὶ αἱ τιμαὶ λιανικῆς πωλήσεως εἰς τὴν Κεντρικὴν Ἀγορὰν Ἀθηνῶν ἀπὸ δραχμὰς 24–32,80. (Ἡ τιμὴ τῶν δραχμ. 32,80 ἀνάγεται εἰς κρέατα ἐξαιρετικῆς ποιότητος). Ἡ ἐγχωρία παραγωγὴ κρεάτων μόσχου, παρὰ τὴν ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος αὔξησίν της εἰς κεφαλὰς καὶ εἰς βάρος, δὲν ἐπαρκεῖ νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας τῆς καταναλώσεως. Διὰ τῆς εἰσαγωγῆς κρεάτων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ δὴ κατεψυγμένων τοιούτων, εἰς ἀρίστην κατάστασιν, εἰς καλὰς ποιότητας καὶ εἰς μειωμένας τιμάς, ἐξυπηρετήθησαν αἱ ἀσθενέστεραι οἰκονομικῶς τάξεις, αἱ μεσαῖαι ἀστικαὶ καὶ ὑπαλληλικαὶ καὶ ἐργατικαὶ τάξεις, ὁλοκλήρου σχεδὸν τῆς Ἐπικρατείας. Ἡ τυχὸν ἄμεσος ἀπαγόρευσις εἰσαγωγῆς καὶ δὴ κατεψυγμένων, ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι θὰ προκαλέσῃ ἀναταραχὴν ἐπὶ τῶν τιμῶν καὶ τῆς ἐπαρκείας, μὲ κίνδυνον νὰ ἐπεκταθῇ ἡ ἀναταραχὴ καὶ ἡ ἀνωμαλία καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν διατροφῆς, διότι τὸ κρέας, ὡς γνωστόν, ἀποτελεῖ βασικὴν τροφὴν διὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ ἡ τυχὸν ἔλλειψις θὰ ἔχῃ ἄμεσον ἀντίκτυπον καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν. Ἐνταῦθα σημειοῦται, ὅτι καὶ ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας διακινήσεως τοῦ κρέατος ἐν τῇ χώρᾳ, ἡ κατὰ κεφαλὴν κατανάλωσις ὑστερεῖ ἔναντι τῶν ἄλλων χωρῶν. (12η κατὰ σειρὰν μεταξὺ 14 κρατῶν τοῦ πίνακος, καταρτισθέντος ὑπὸ τοῦ Ο.Ε.Ο.Σ. Ἑλλὰς χιλ)μα 19, Ἰταλία 20,5, Γαλλία 77, Ὀλλανδία 40, Βέλγιον 52, Γερμανία 47, Δανία 63 κλπ.), πλέον δὲ τούτου, τὸ κρέας εὑρίσκεται εἰς τὴν 4ην σειρὰν τῶν δαπανῶν διατροφῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. 1) Ἄρτος, 2) Λαχανικά, ὄσπρια, 3) Γάλα, τυρός, 4) Κρέας, μολονότι τοῦτο ἀποτελεῖ βασικὴν τροφὴν τοῦ ἀνθρώπου. Τέλος φρονοῦμεν, ὅτι ἡ παρατηρηθεῖσα ἐσχάτως μείωσις τῶν τιμῶν πωλήσεως κρεάτων μόσχου παρὰ τῶν παραγωγῶν ἐν σχέσει μὲ τὰς τοιαύτας παρελθόντος ἔτους δικαιολογεῖται καὶ ἐκ τῆς προϊούσης ἀναπτύξεως τῆς ἐγχωρίου κτηνοτροφίας καὶ τῆς μεγάλης προσφορᾶς, ὅτε φυσικόν, βεβαίως, εἶναι νὰ ἐπηρεάζωνται αἱ τιμαὶ κατὰ λόγον ἀντίστροφον. Πάντως τὸ ὅλον θέμα μελετᾶται ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ συντόμως θὰ ληφθοῦν καὶ νέαι πρὸς τοῦτο ἀποφάσεις. (Ἡ ἀνωτέρω ἀπάντησις ἐδόθη καὶ ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12052)9602)11.12.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 12)61 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γερ. Λύχνου ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος). Ὅσον ἀφορᾷ τὴν προώθησιν μέσῳ Ἄρτης τῶν διὰ τοὺς ἐνδεεῖς κατοίκους τῶν ὀρεινῶν χωρίων Ἀργύριον Βραγγιανᾶ καὶ Μάραθος Νομοῦ Καρδίτσης, προοριζομένων ἀλεύρων τῆς Φιλανθρωπικῆς Ὀργανώσεως Παγκοσμίου Ἐκκλησιαστικῆς Ὑπηρεσίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Ἡ ἐν λόγῳ φιλανθρωπικὴ Ὀργάνωσις, λόγῳ βραδύτητος ἀφίξεως τοῦ ἐξ Ἀμερικῆς ἀναμενομένου ἀλευροφορτίου, προώθησε τὰ διὰ τοὺς ἄνω κατοίκους ἀναλογοῦντα ἄλευρα εἰς παραλαβὴν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καρδίτσης ἀπὸ τοῦ μηνὸς Δεκεμβρίου π.ἔ. λόγῳ, ὅμως, τῆς ἐν τῷ μεταξὺ ἐνσκηψάσης κακοκαιρίας, ταῦτα δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ προωθηθοῦν μέχρι τῶν περὶ ὧν πρόκειται ὀρεινῶν χωρίων. Κατόπιν ἡμετέρων ἐνεργειῶν, ἡ ἐν λόγῳ Ὀργάνωσις ἀποστέλλει ἰσόποσον ποσότητα ἀλεύρων εἰς παραλαβὴν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἄρτης, ἵνα ἐκεῖθεν προωθηθῶσιν εἰς τὰ ἐν λόγῳ χωρία τῶν ὁποίων ὁ ἐφοδιασμὸς λόγῳ καιρικῶν συνθηκῶν δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ μέσῳ Καρδίτσης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 892)26.1.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ περὶ τῆς ἐκ μέρους τῆς Πολωνίας ἀποζημιώσεως διὰ τὰς ἐθνικοποιηθείσας Ἑλληνικὰς περιουσίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἀπάντησις ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου θέλει παρασχεθῇ ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, δοθέντος, ὅτι τὸ θέμα τοῦτο ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ἀνωτέρω ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, περὶ τῆς ἀνισοσκελείας τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου καὶ τῆς εἰσαγωγῆς ἀργοῦ πετρελαίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ θέμα τῆς ἀνισοσκελείας τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου ἀνάγεται εἰς τὸ ὅλον θέμα τῆς διαρθρώσεως τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἡ ἀνισοσκέλεια αὕτη πράγματι, παρατηρεῖται τόσον ἔναντι τῶν χωρῶν μεθ’ ὧν αἱ πληρωμαὶ διενεργοῦνται δι’ ἐλευθέρου συναλλάγματος εἰς πλείστας δὲ περιπτώσεις καὶ ἔναντι ἐκείνων, μεθ’ ὧν συνδεόμεθα διὰ διμερῶν ἐμπορικῶν συμβάσεων. Τὸ ἔλλειμμα τοῦτο τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου καλύπτεται, ὡς γνωστόν, διὰ τῶν ἀδήλων πόρων. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκουσα μείωσιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου, καταβάλλει ἐν τῇ ἐνασκήσει τῆς ἐμπορικῆς πολιτικῆς, πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν, ὅπως ἀναπτύξῃ τὰς ἐξαγωγὰς πρὸς πᾶσαν χώραν. Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς εἰσαγωγῆς ἀργοῦ πετρελαίου, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 8 παράγρ. 2 τοῦ Ν.Δ. 3834)1957 τὸ Δημόσιον δικαιοῦται νὰ προσκομίζῃ πρὸς διύλισιν εἰς τὸ διϋλιστήριον ἴδιον ἀργὸν πετρέλαιον μέχρι ποσοστοῦ 30% τῆς σχεδιαζομένης ποσότητος. Συμφώνως πρὸς τὴν ἐν λόγῳ διάταξιν, εἰσάγεται κατ’ ἔτος ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ποσότης 450.000 τόννων ἀργοῦ πετρελαίου ἐκ Ρωσίας, ἡ δὲ πληρωμή του διενεργεῖται μέσῳ τοῦ Ἑλληνο–Ρωσικοῦ κλῆριγκ, ἤτοι διὰ τῆς ἐξαγωγῆς Ἑλληνικῶν προϊόντων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΙΠΙΝΕΛΗΣ

ΙΧ) Τοῦ Ὑπουργ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 172 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1) Τὸ Λιμεναρχεῖον Καβάλας ὑπὸ τὴν ἐποπτείαν τοῦ Εἰσαγγελέως Πλημμελειοδικῶν ἐνήργησεν προανάκρισιν διὰ τὸ ναυάγιον τοῦ Μ)Κ ΜΠΟΥΣΕΣ καὶ ἡ σχετικὴ δικογραφία, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὑπεβλήθη εἰς τὴν Εἰσαγγελίαν διὰ τὴν ποινικὴν δίωξιν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διεβιβάσθη εἰς τὴν Ἀνακριτικὴν Ἐπιτροπὴν Ἐλέγχου Ναυτικῶν Ἀτυχημάτων πρὸς ἐνέργειαν τακτικῶν ἀνακρίσεων κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 1774)39, μετὰ δὲ τὸ πέρας τῶν ὁποίων ἡ ὑπόθεσις θὰ εἰσαχθῇ εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐλέγχου Ναυτικῶν Ἀτυχημάτων, προεδρευόμενον ὑπὸ Ἀρεοπαγίτου, πρὸς ὁριστικὸν καταμερισμὸν τῶν εὐθυνῶν. Ἐδόθησαν ἤδη ἐντολαὶ, ὥστε ἡ ὅλη διαδικασία τοῦ διοικητικοῦ ἐλέγχου νὰ περατωθῇ ἐντὸς λίαν συντόμου χρονικοῦ διαστήματος. 2) Ὡς πρὸς τὴν διάσωσιν τῶν ναυαγῶν, ἡ παροχὴ ταχείας βοηθείας χωλαίνει, διότι τὸ τηλεπικοινωνιακὸν δίκτυον τῆς χώρας δὲν εἶναι ἄρτιον καὶ διότι αἱ Λιμενικαὶ Ἀρχαὶ ἐλλείψει ἐπαρκῶν πιστώσεων δέν διαθέτουν κατάλληλα ναυαγοσωστικὰ σκάφη, πρὸς ἀντιμετώπισιν τοιούτων καταστάσεων. Πάντως, ἐκ τῶν συγκεντρωθέντων στοιχείων, δὲν προέκυψεν ὀλιγωρία ἢ ἀδράνεια τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων. 3) Τὸ διαρρεῦσαν σύντομον χρονικὸν διάστημα ἀπὸ τῆς ἐκπομπῆς τοῦ σήματος κινδύνου, μέχρι τῆς βυθίσεως τοῦ σκάφους, ἡ ἐπικρατοῦσα λίαν σφοδρὰ θαλασσοταραχὴ, ἡ μὴ χρησιμοποίησις τῶν εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ πλοιάρχου φωτοβολίδων πρὸς ἐντοπισμὸν τῶν ναυαγῶν, ἐδυσχέραινον σημαντικῶς τὴν παροχὴν βοηθείας. Παρὰ τὰς ὡς ἄνω δυσχερεῖς συνθήκας, ὄργανα τῆς Λιμενικῆς Ἀρχῆς Θάσου ἐπιβαίνοντα ἁλιευτικοῦ παρέσχον ἀποτελεσματικὴν βοήθειαν εἰς τοὺς δύο ἐπιζήσαντας ἐντὸς τῆς λέμβου ναυαγούς. 4) Πάντως πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν μέσων παροχῆς βοηθείας μελετᾶται ὁ τρόπος ἐφοδιασμοῦ τῶν Λιμενικῶν Ἀρχῶν διὰ καταλλήλων πλωτῶν μέσων καὶ ἡ λῆψις μέτρων πρὸς ἐφοδιασμὸν τῶν ἐπιβατηγῶν πλοίων δι’ αὐτομάτου δέκτου σήματος κινδύνου καὶ ἐξασφάλισιν τῆς ἀπὸ καιροῦ ζητηθείσης ἐγκαταστάσεως εἰς τὰ Λιμενικὰ καταστήματα ἀσυρμάτων τηλεφώνων δι’ ἄμεσον ἀπ’ εὐθείας ἐπικοινωνίαν τῶν Λιμενικῶν Ἀρχῶν μεταξὺ των καὶ μετὰ τῶν πλοίων. Ἐν Πειραιεῖ τῇ 30 Ἰανουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαμιχαλοπούλου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀποστείλωμεν ὑμῖν συνημμένως τρεῖς πίνακας περιλαμβάνοντας τὰ αἰτούμενα στοιχεῖα ἐν τῇ ἀπὸ 10.1.62 ἐρωτήσει τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαμιχαλοπούλου καὶ παρακαλοῦμεν διὰ τὰ καθ’ ὑμᾶς. Ἐν Πειραιεῖ τῇ 30 Ἰανουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

ΠΙΝΑΞ

Ἐμφαίνων τὰ ἀργήσαντα ἐπιβατηγὰ πλοῖα κατὰ τὰ ἔτη 1960–1961, λόγῳ μειωμένης κινήσεως ἐπιβατῶν.

Παρατηρήσεις: Εἰς τὰ ἀνωτέρω χρονικὰ διαστήματα ἀκινησίας, περιλαμβάνεται καὶ τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς ἐτησίας αὐτῶν ἐπιθεωρήσεως. Τὰ ἐκτελοῦντα μεσογειακοὺς καὶ τουριστικοὺς πλόας πλοῖα ἤργησαν καθ’ ὡρισμένα χρονικὰ διαστήματα, ἰδίᾳ κατὰ χειμερινὴν περίοδον, λόγῳ τῆς κατηγορίας τῶν πλοίων τούτων καὶ τῆς οὐσιώδους διαφορᾶς εἰς τὴν διακίνησιν ἐπιβατῶν ἐξωτερικοῦ, μεταξὺ θέρους καὶ χειμῶνος. Κατὰ τὴν τρέχουσαν χειμερινὴν περίοδον 1961–62 ἀκινητῶσι λόγῳ μειωμένης κινήσεως τὰ κάτωθι ἀκτοπλοϊκὰ πλοῖα: 1) «Φίλιππος» 2) «Ἀτρεὺς» 3) «Δῆλος 4) «Ἐξπρὲς» Ἐπίσης ἐκ τῶν μεσογειακῶν καὶ τουριστικῶν ἔχουσι διακόψει τὰ δρομολόγιά των, πρὸς ἐπισκευήν, ἐπιθεώρησιν ἢ λόγῳ ἐλλείψεως ἐργασίας τὰ ἑξῆς:

Ἐπιβατηγὰ πλοῖα κτηθέντα κατὰ τὸ 1961 (νεολογηθέντα καὶ μὴ) μὴ τεθέντα εἰσέτι εἰς λειτουργίαν. Αʹ. Προοριζόμενα δι’ ἀκτοπλοϊκοὺς πλόας. ὑπὸ μετασκευὴν

Βʹ Προοριζόμενα διὰ μεσογειακοὺς ἢ περιηγητικοὺς πλόας.

ΠΙΝΑΞ

Ἑλληνικῶν Ἐπιβατηγῶν Πλοίων κατὰ τὸ 1960 καὶ 1961 Αʹ Ἀκτοπλοϊκὰ κυρίων γραμμῶν (κατὰ τὸ 1960)

Κατὰ τὸ 1961

ἤτοι: ὑπῆρχον 19 πλοῖα ὁλ. χωρ. 27.497 καὶ καθαρᾶς 13.790. Βʹ. Ἀκτοπλοϊκὰ τοπικῶν γραμμῶν (1960 καὶ 1961)

Γʹ. Ἀκτοπλοϊκὰ Ἀργοσαρωνικοῦ (190)

Τὸ 1961 προσετέθη τὸ ἀ)π «Ἐξπρὲς» κοχ. 131 κκχ. 77, ἤτοι ὑπῆρχον 10 πλοῖα κοχ. 2794 κ.κ.χ. 1504. Δʹ. Μεσογειακαὶ (1960) Ἐκτελοῦντα τακτικοὺς μεσογειακοὺς πλόας ἢ ἐκδρομικοὺς πλόας (κρουαζιέρες):

Κατὰ τὸ 1961 προσετέθησαν:

Εʹ. Ὑπερωκεάνεια 1960

Κατὰ τὸ 1961: Διεγράφη τὸ «Μαριάννα» (2) προσετέθη τὸ «Βρεττάνη» κοχ. 16355 κκχ. 9351, ἤτοι ὑπῆρχον πλοῖα 4 συνολ. χωρ. ὁλ. 70300 καθ. 40643. X) Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Βαρδινογιάννη. Ἐπὶ τῆς, διὰ τοῦ ὡς ἄνω ἐγγράφου ὑμῶν, διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 260 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Βαρδινογιάννη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τὸ θιγόμενον ἐν προκειμένῳ ζήτημα ἀναφερόμεθα εἰς τὸ πρὸς ὑμᾶς ὑπ’ ἀριθ. 3506)61 (σχετικὸς 18567)8.1.62 ἔγγραφον ἡμῶν, οὗτινος συναποστέλλομεν ἀντίγραφον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Π. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ὑπουργεῖα Γεωργίας καὶ Ἐμπορίου Γεν. Δ)σεις Δασῶν καὶ Ἐφοδιασμοῦ Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11)27.12.1961 ἐγγράφου τοῦ κ. Ὑφυπουργοῦ Ἐμπορίου διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 75 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Χιωτάκη καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1. Ὑπὸ τῆς προκατόχου Πολιτικῆς Κυβερνήσεως εἶχε ληφθῆ κατ’ ἀρχὴν ἀπόφασις συγκεντρώσεως βαλανιδίων πρὸς προστασίαν τῶν βαλανιδοπαραγωγῶν τῆς χώρας, ἐκδοθείσης πρὸς τοῦτο τῆς ὑπ’ ἀριθ. 77)1961 πράξεως τῆς ἐξ Ὑπουργῶν Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἡ ὡς ἄνω ἀπόφασις δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἐκτελεσθῇ ἐγκαίρως ὑπὸ τῆς Ὑπηρεσιακῆς Κυβερνήσεως διὰ διαφόρους τυπικοὺς λόγους. Μετὰ τὴν ἀνάληψιν τῆς Ἀρχῆς ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ἐπανεξητάσθη τὸ θέμα ἐπὶ σκοπῷ πραγματοποιήσεως τῆς συγκεντρώσεως, πλὴν ὅμως ἐξ ἐπισήμων στοιχείων διεπιστώθη, ὅτι αἱ διαθέσιμοι ποσότητες βαλανιδίων συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν τοιούτων τῆς περυσινῆς ἐσοδείας ἀνέρχονται συνολικῶς εἰς 3.500 τόννους περίπου εἰς χεῖρας παραγωγῶν καὶ ἐμπόρων. Ἐκ τῆς ποσότητος ταύτης τὸ παραχθησόμενον ἐκχύλισμα θὰ εἶναι περίπου 1.400 τόννοι, ἐνῷ αἱ ἀνάγκαι τῆς καταναλώσεως ἀνέρχονται εἰς 3.400 τόννους. Ἔναντι τῆς ποσότητος ταύτης ἀναγκαιοῦντος ἐκχυλίσματος ὑπάρχουν ἤδη διαθέσιμοι αἱ κάτωθι ποσότητες:

καὶ ἑπομένως, διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τῆς ἐγχωρίου καταναλώσεως εἰς δεψικὸν ἐκχύλισμα ὑφίσταται ἀνάγκη ἑτέρων 650 τόννων ἐκχυλίσματος. Κατὰ συνέπειαν τῶν ἀνωτέρω δὲν συντρέχει, νομίζομεν, περίπτωσις συγκεντρώσεως βαλανιδίων, διότι ἡ ὑπάρχουσα ποσότης θὰ ἀπορροφηθῇ φυσιολογικῶς. 2. Ἐὰν δὲν ἤθελεν καταστῆ ἐφικτὴ ἡ φυσιολογικὴ ἀπορρόφησις ὁλοκλήρου τῆς ὑπαρχούσης ποσότητος τοῦ βαλανιδοκάρπου θέλομεν προέλθει εἰς συγκέντρωσιν τῶν πλεονασμάτων, τὰ ὁποῖα τυχὸν ἤθελον παραμείνει εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν. 3. Δὲν ἐγένετο ἐξαγγελία χορηγήσεως δανείων ἐπ’ ἐνεχύρῳ εἰς τοὺς βαλανιδοπαραγωγούς. Ἁπλῶς ὑπὸ τοῦ Ὑπηρεσιακοῦ Ὑφυπουργοῦ Ἐμπορίου ὑπεδείχθη ἁρμοδίως ἡ χορήγησις τοιούτων δανείων ἀντὶ τῆς μὴ πραγματοποιηθείσης συγκεντρώσεως τῶν βαλανιδίων, ἥτις τελικῶς δὲν ἐκρίθη ἀναγκαία. 4. Διὰ τὴν εἰς τὸ μέλλον προστασίαν τῶν βαλανιδοπαραγωγῶν ἡ Κυβέρνησις μελετᾷ τὸ ζήτημα καὶ θὰ καταλήξῃ εἰς ἀποφάσεις, αἵτινες θὰ τεθοῦν ἐγκαίρως εἰς ἐφαρμογὴν ἐφ’ ὅσον παραστῇ ἀνάγκη. Τέλος, πληροφοροῦμεν, ὅτι ἐξακολουθεῖ ἰσχύων ὁ περιορισμὸς τῆς εἰσαγωγῆς βυρσοδεψικῶν ἐκχυλισμάτων εἰς ποσοστὸν 75% τοῦ μέσου ὅρου τῶν εἰσαγωγῶν 1959, 1960 καὶ Αʹ ἑξαμήνου 1961. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 540)346)62 ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἀντίγραφον τῆς ὑπ’ ἀριθ. 186)62 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Χίου κ. Ν. Ζορμπᾶ σχετικῶς μὲ τὴν εἴσπραξιν ὀφειλῶν ἐξ εἰσφορᾶς δακοκτονίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑπόμενα: Ἡ εἴσπραξις ὀφειλομένων ποσῶν ἐξ ὑποχρεώσεων ἐλαιοπαραγωγῶν ἐλαιοτριβέων ἢ πυρηνελαιουργῶν δι’ εἰσφορὰν δακοκτονίας ἀνεξαρτήτως ἐποχῆς εἰς ἣν αὗται ἀναφέρονται, γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἰσχυουσῶν ἑκάστοτε διατάξεων καὶ οὐχὶ βάσει νέου τινὸς νόμου. Τὰ ὀφειλόμενα ποσὰ ἔχουν προσδιορισθῆ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν δι’ ἕκαστον ἔτος πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν δακοκτονίας καὶ τοῦ προβλεπομένου τρόπου δι’ ἀντίστοιχον κάλυψιν τῶν δαπανῶν. Τοῦτο δὲ ἀνεξαρτήτως τοῦ χρόνου βεβαιώσεως, ὅστις διά τινας περιοχὰς ἐνδεχομένως νὰ ἐβράδυνε λόγῳ μὴ ἐγκαίρου ἐνεργείας τῶν ἁρμοδίων κοινοτήτων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, καὶ πρὸς διευκόλυνσιν τῶν πάσης φύσεως ὀφειλετῶν ἐξ εἰσφορᾶς δακοκτονίας παρεσχέθησαν, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ἐπανειλημμένως διευκολύνσεις βάσει τῶν ὁποίων οἱ ὀφειλέται οὗτοι ἠδύναντο νὰ καταβάλλουν μόνον τὴν βασικὴν αὐτῶν ὀφειλὴν καὶ τμηματικῶς εἰς ἀναλόγους δόσεις ἄνευ οὐδεμιᾶς προσαυξήσεως. Τοιαῦται διευκολύνσεις παρεσχέθησαν τελευταίως καὶ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 113)8.8.61 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἥτις ἀναφέρεται εἰς ὀφειλέτας ἀπὸ τοῦ 1950 καὶ ἐντεῦθεν. Ἐπὶ τούτοις ὑπενθυμίζεται, ὅτι ἡ καταπολέμησις τοῦ δάκου ἐφηρμόσθη κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαετίαν προαιρετικῶς, ἤτοι ὅπου ἐζήτουν τοῦτο οἱ ἐνδιαφερόμενοι, δηλοῦντες ἅμα, ὅτι ἀποδέχονται τὴν κάλυψιν τῶν συναφῶν δαπανῶν, συμφώνως πρὸς τὰς ἑκάστοτε ἰσχυούσας διατάξεις. Διὰ τὴν περίοδον 1957 ἕως 1960 αἱ δαπάναι ἐβάρυνον τὸ Δημόσιον. Διὰ τὰς λοιπὰς περιόδους δὲν ἀντιμετωπίσθη ἡ πλήρης ἀπαλλαγὴ τῶν πάσης φύσεως ὀφειλετῶν ἐλαιοτριβέων, ἐλαιοπαραγωγῶν, πυρηνελαιουργῶν, ἀλλὰ δι’ αὐτοὺς παρεσχέθησαν αἱ ὡς ἄνω ἀναφερθεῖσαι διευκολύνσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Ἰανουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

ΧΙ) Τοῦ Ὑπουργ. Βιομηχανίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Ἐφραιμίδη, Ε. Σακελλάρη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12083 τῆς 11.12.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσατε ἡμῖν τὴν ἀπὸ 7.12 61 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ἐφραιμίδη καὶ Σακελλάρη ἐν σχέσει μὲ τὸ ἐργοστάσιον σακχάρεως Λαρίσης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: 1) Τὸ ἐργοστάσιον σακχάρεως Λαρίσης ἐλειτούργησε τὸ πρῶτον, κατὰ τὸ τελευταῖον δεκαήμερον τοῦ μηνὸς Αὐγούστου, τὸ πρῶτον δεκαήμερον τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου π.ἔ., ἤτοι ἐπὶ εἰκοσαήμερον περίπου. Ἡ διάρκεια τῆς πρώτης αὐτῆς δοκιμαστικῆς λειτουργίας ἐθεωρήθη ἀνεπαρκὴς ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς παραλαβῆς τῆς συσταθείσης ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Βιομηχανίας σακχάρεως διὰ τὸν ἁρμόζοντα ἔλεγχον καὶ τὰς ἀναγκαίας διαπιστώσεις ἐπὶ τῶν προβλεπομένων ἐγγυήσεων ὡς πρὸς τὰς ἀποδόσεις. Συνεπείᾳ τῶν ἀνωτέρω ἡ Ἑλληνικὴ Βιομηχανία σακχάρεως κατ’ εἰσήγησιν τῆς Ἐπιτροπῆς παραλαβῆς ἐνεργούσης ἐν προκειμένῳ ὑπὸ μορφὴν συμβουλευτικοῦ ὀργάνου δὲν ἐδέχθη τὴν παραλαβὴν τοῦ ἐργοστασίου Λαρίσης καὶ ἐζήτησεν ἀπὸ τοὺς ἀναδόχους, καθ’ ἅ προεβλέπετο ὑπὸ τῆς συμβάσεως, τὴν ἐπανάληψιν τῶν δοκιμῶν κατὰ τὴν δευτέραν δοκιμαστικὴν λειτουργίαν γενησομένην κατὰ τὸ ἔτος 1962. 2) Τὸ ἐργοστάσιον σακχάρεως Λαρίσης εἶναι δυναμικότητος κατεργασίας 2.000 τόννων τεύτλων ἡμερησίως, ἀφ’ ἧς ταῦτα εἶναι περιεκτικότητος σακχάρεως μέχρι 17%. 3) Ἐπειδὴ τὰ Ἑλληνικὰ τεῦτλα ἀπεδείχθησαν κατὰ τὴν πρώτην εἰκοσαήμερον λειτουργίαν τοῦ ἐργοστασίου μὲ ἐλαφρῶς ὑψηλότερον σακχαρικὸν τίτλον ἀπὸ τὸ 17% παρέστη ἀνάγκη νὰ ἐνισχυθοῦν τμήματά τινα τοῦ ἐξοπλισμοῦ τοῦ ἐργοστασίου διὰ προσθέτων μηχανημάτων πέραν τῶν προβλεπομένων ὑπὸ τῆς συμβάσεως ὁλικῆς ἀξίας 1.500.000 δραχμῶν, ἐκ τῶν ὁποίων διὰ τὸ ἥμισυ μόνον ἀνελήφθη ἡ ὑποχρέωσις καταβολῆς των ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Βιομηχανίας σακχάρεως τοῦ ὑπολοίπου ἡμίσεος καταβληθησομένου ὑπὸ τῶν Γερμανικῶν ἀναδόχων Οἴκων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Ζ. ΖΗΣΑΚΗΣ

ΧΙΙ) Τοῦ Ὑπουργ. Δικαιοσύνης. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Σχετικῶς μὲ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 524 ἐ.ἔ. ἔγγραφον ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἀντίγραφον κατατεθείσης ὑμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν μαρτυρικῶν δικαιωμάτων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ ὅλον θέμα τῆς αὐξήσεως τῶν μαρτυρικῶν δικαιωμάτων ἀντιμετωπίζεται ἀφ’ ἧς ἐδημοσιεύθη τὸ Ν.Δ. 3392. Δυνάμει αὐτοῦ οἱ καλούμενοι πρὸς μαρτυρίαν ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων δικαιοῦνται εἰσιτηρίου ταξιδίου μετ’ ἐπιστροφῆς. Διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ μέτρου πρέπει νὰ προηγηθῇ ἡ ἔκδοσις κοινῶν ἀποφάσεων τῶν Ὑπουργῶν Δικαιοσύνης καὶ Οἰκονομικῶν, αἵτινες καθορίζουν τόσον τὸ ὕψος τῆς αὐξήσεως τῶν δικαιωμάτων ἡμεραργίας καὶ διαμονῆς, ὅσον καὶ τὴν διαδικασίαν ἐκδόσεως τῶν ἐν λόγῳ εἰσιτηρίων. Ἡ ἔκδοσις ὅμως τῶν εἰς ἐκτέλεσιν τοῦ μνησθέντος Ν.Δ. ὡς ἄνω ἀποφάσεων καθυστερεῖ εἰσέτι, λόγῳ μὴ ἐξασφαλίσεως τῆς ἀπαιτουμένης πιστώσεως, ἥτις δὲν θὰ εἶναι κατωτέρα τῶν 30.000.000 (τριάκοντα ἑκατομμυρίων) ἐτησίως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1962

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Κ. Χιωτάκης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὴν λῆψιν μέτρων διὰ τὴν περίθαλψιν τῶν ἀπόρων τῆς πόλεως Χανίων κλπ.

§10Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μία ἄνευ προηγουμένου δυστυχία μαστίζει τὸν πληθυσμὸν τῶν λαϊκῶν συνοικιῶν τῶν Χανίων. Ἰδίως οἱ κάτοικοι τῶν συνοικιῶν Σπλάντζας, Νέας Χώρας καὶ Ἁγίου Ἰωάννου κυριολεκτικῶς πένονται. Οἱ ἱερεῖς τῆς Συνοικίας Ἁγίου Νικολάου Σπλάντζας ἀνέλαβον τὴν ἀξιέπαινον πρωτοβουλίαν καὶ ὠργάνωσαν φιλόπτωχον συσσίτιον 20 μερίδων, τὸ ὁποῖον ὅμως εἶναι τελείως ἀνεπαρκές. Παρακαλοῦμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μᾶς εἴπῃ ποῖα μέτρα πρόκειται νὰ λάβῃ διὰ τὴν ἐνίσχυσιν καὶ ἐπέκτασιν τῶν λαϊκῶν συσσιτίων καὶ τὴν περίθαλψιν τῶν ἀπόρων τῆς πόλεως Χανίων.

§11Λ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§12Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφ. Κοιν. Προν.). Κύριε Πρόεδρε, κατόπιν ἐξακριβώσεως, τὴν ὁποίαν διέταξε τὸ Ὑπουργεῖον, διεπιστώθη, ὅτι πράγματι εἰς τὰς συνοικίας τῶν Χανίων, τὰς ἀναφερθείσας, ὑπάρχουν 100 περίπου ἄποροι οἰκογένειαι καὶ ἐδόθη ἐντολὴ ὥστε τὸ συσσίτιον νὰ αὐξηθῇ διὰ νὰ ἐπαρκέσῃ εἰ δυνατὸν εἰς ὅλους.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Χιωτάκης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὴν λῆψιν μέτρων διὰ τὴν στέγασιν τῶν βομβοπλήκτων Χανίων κλπ.

§14Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ πόλις τῶν Χανίων εἶναι ἡ πρώτη βομβόπληκτος πόλις τῆς χώρας. Καίτοι παρῆλθον 17 ἔτη ἀπὸ τῆς λήξεως τοῦ πολέμου ἐν τούτοις οὐδὲν μέτρον ἐλήφθη ὑπὲρ τῶν βομβοπλήκτων. Ἕνα μέρος τῶν βομβοπλήκτων τούτων κατοίκων ἀστέγων ζῇ καὶ στεγάζεται ὑπὸ ἀθλίας συνθήκας εἰς σπήλαια. Λόγῳ τῆς δυσπραγίας τῶν κατοίκων καὶ τῆς μὴ ἐπιλύσεως τοῦ προβλήματος τῶν Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων εἶναι ἀδύνατον οὗτοι νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ πρόβλημα τῆς στέγης. Πολλαὶ οἰκογένειαι παραμένουν εἰς πραγματικὰς τρώγλας καὶ ὡρισμέναι κατοικοῦν εἰς τρώγλας τῶν Ἐνετικῶν Φρουρίων. Παρακαλοῦμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μᾶς εἴπῃ, ποῖα μέτρα σκέπτεται νὰ λάβῃ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος αὐτοῦ.

§15Λ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§16Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Κύριε Πρόεδρε, δὲν ὑφίσταται ζήτημα βομβοπλήκτων Χανίων. Βεβαίως ὑπάρχει ζήτημα ἀστέγων, τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζεται ἐντὸς τῶν δυνατοτήτων.

§17Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχει πρόβλημα βομβοπλήκτων καὶ ἀκόμη δὲν ἐλύθη. Ὑπάρχει καὶ Ἕνωσις Βομβοπλήκτων μὲ δίκαια αἰτήματα καὶ ἀγῶνες διὰ τὴν ἐπίλυσίν των.

§18Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Τὸ ὅτι ὑπάρχει Σύνδεσμος Βομβοπλήκτων δὲν ἕπεται, ὅτι ὑπάρχει καὶ πρόβλημα βομβοπλήκτων.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ἀθανασίου ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὴν στέγασιν τῶν ἀποκατασταθέντων Μουσουλμάνων τοῦ Νομοῦ Θεσπρωτίας κλπ.

§20Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, πέραν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Προνοίας θέλω νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ὁποίου ὑπάγονται τὰ Μουσουλμανικὰ κτήματα. Εἰς τὸν Νομὸν Θεσπρωτίας ὑπάρχουν 4.000 οἰκογένειαι Μουσουλμάνων, ἡ διαβίωσις τῶν ὁποίων εἶναι δραματική, διότι στεγάζονται ἐντὸς καλυβῶν ἐξ ἀχύρου, αἱ ὁποῖαι εἶναι λίαν ἐπικίνδυνοι. Παρακαλῶ, λόγῳ τοῦ ἐπείγοντος τοῦ θέματος νὰ δοθῇ κἄποια προτεραιότης, διότι αἱ καλύβαι εἰς τὰς ὁποίας στεγάζονται οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι πραγματικαὶ παγίδες, δεδομένου, ὅτι ἔχουν κατασκευασθῆ τὸ 1924, χωρίς, ἐν τῷ μεταξύ, νὰ γίνει καμμία ἐπιδιόρθωσις αὐτῶν. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μᾶς εἴπῃ ποῖα μέτρα πρόκειται νὰ λάβῃ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐπείγοντος τοῦ θέματος.

§21Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Κοιν. Προν.). Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐρώτησις αὐτὴ οὐχὶ ἁρμοδίως ἐνεγράφη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας, διότι εἶναι ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Βεβαίως ὑπάρχει ἕνα θέμα εἰς τὸν Νομὸν Θεσπρωτίας, τὸ ὁποῖον, ἀναλόγως τῶν δυνατοτήτων, θὰ ἀντιμετωπισθῇ.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι αἱ ἐρωτήσεις 4, 5, 9, 10 καὶ 12 τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως, αἱ ὁποῖαι εἶναι συναφεῖς, ἀλλὰ ἐὰν ὁμιλήσουν ὅλοι οἱ ἐγγεγραμμένοι δὲν θὰ ἐπαρκέσῃ ὅλη ἡ συνεδρίασις.

§23Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει νὰ ὁρισθῇ μία ἡμέρα εἰδικῶς διὰ τὴν συζήτησιν αὐτήν.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατόν. Δι’ αὐτὸ ἀναβάλλονται.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς Συμφωνίας τῆς συνιστώσης σύνδεσιν μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος καὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν, σχετικῶν πρὸς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς». Ὁ κ. Σ. Στεφανόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§25Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἤδη εἰς τὴν προηγουμένην Βουλὴν εἴχομεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀπόψεις μας καὶ νὰ λάβωμεν σαφῆ θέσιν μαζὶ μὲ τὴν μεγίστην πλειοψηφίαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας σχετικῶς μὲ τὸ μέγα πράγματι καὶ ἱστορικὸν γεγονὸς τῆς δημιουργίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος. Σήμερον ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου τοῦ ἐπικυροῦντος τὴν σύνδεσιν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ἐν λόγῳ Κοινότητα, ἐπαναλαμβάνομεν καὶ πάλιν, ὅτι ἐπιδοκιμάζομεν τὴν συνένωσιν τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν εἰς μίαν Κοινότητα καὶ ἐπίσης, ὅτι ἐπιδοκιμάζομεν τὴν σύνδεσιν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ἐν λόγῳ Κοινότητα. Διὰ τὴν συνένωσιν τῆς Εὐρώπης συνηγοροῦν, ἐν πρώτοις, λόγοι πολιτικοί. Ἐπὶ τέλους ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸν ἀπὸ τὰ Κράτη τῆς Εὐρώπης, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σπαράσσωνται ἀπὸ ἐθνικὰς διαφορὰς καὶ ἀντιθέσεις, αἱ ὁποῖαι ἐταλαιπώρησαν ἐπὶ τόσους αἰῶνας καὶ τὴν Εὐρώπην καὶ τὸν κόσμον. Εἶναι καιρὸς πλέον νὰ συνεννοηθοῦν καὶ νὰ συνενωθοῦν διὰ νὰ ἀποτελέσουν μίαν ἕνωσιν, διὰ τῆς ὁποίας πράγματι θὰ κατοχυροῦται ἡ ἀσφάλειά των καὶ ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἰδική των καὶ τοῦ κόσμου. Ὑπάρχουν ἐπὶ πλέον καὶ λόγοι οἰκονομικοὶ συνηγοροῦντες διὰ τὴν ἑνοποίησιν τῶν κρατῶν τῆς Εὐρώπης. Τὸ σύγχρονον οἰκονομικὸν σύστημα, τὸ ὁποῖον βασίζεται ἐπὶ τῆς συνεχοῦς προόδου τῶν τεχνικῶν μέσων καὶ μεθόδων, δηλαδή, ἐπὶ τῶν μηχανῶν, ἐπὶ τοῦ αὐτοματισμοῦ, ἐπὶ τῆς ὀργανώσεως καὶ τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας, ἔχει ἀνάγκην συνεχῶς εὐρυτέρου διαστήματος, εὐρυτέρου χώρου διὰ νὰ λειτουργήσῃ ἀποδοτικῶς. Μόνον ὅταν λειτουργήσῃ εἰς εὐρὺ χῶρον, τότε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδώσῃ ἅπαντα τὰ πλεονεκτήματά της, τοὐτέστιν τὴν ὀρθὴν κατανομὴν τῶν ἔργων, τὴν ἐξειδίκευσιν, τὴν μαζικὴν παραγωγήν, ποὺ ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς καὶ παραγωγικότητος, τὴν μείωσιν τοῦ κόστους καὶ τὴν πλήρη ἀπασχόλησιν· δηλαδή, τὴν εὐημερίαν τὴν πραγματικὴν τῆς Εὐρώπης. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἔπρεπε, ἐπὶ τέλους, αἱ ἐθνικαὶ οἰκονομίαι τῆς Εὐρώπης, κατατετμημέναι καὶ περιωρισμέναι, καίτοι τελείως τεχνικῶς ἐξωπλισμέναι, θὰ ἔπρεπε νὰ κατανοήσουν, ὅτι ἔχουν συμφέρον νὰ καταργήσουν τοὺς μεταξὺ αὐτῶν ὑφισταμένους τελωνειακοὺς φραγμοὺς διὰ νὰ ἐπέλθῃ ἡ ἑνοποίησις τῶν ἀγορῶν των, διὰ νὰ εὐρυνθῇ ἡ ἀγορά των, διότι τότε θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ πλήρης καὶ ἀποδοτικὴ λειτουργία τῶν μηχανικῶν των μέσων. Δὲν εἰσῆλθον ἄλλως τε μόνον τὰ Εὐρωπαϊκὰ Κράτη εἰς τὴν ὀρθὴν αὐτὴν ὁδόν. Ἀλλὰ καὶ τὰ Κράτη τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης ἔχουν εἰσέλθει εἰς τὴν αὐτὴν ὁδόν. Διότι καὶ αὐτὰ ὡς τελείως ἐξωπλισμένα μηχανικῶς, ἔχουν ἀνάγκην χώρου καὶ ἐξειδικεύσεως. Πράγματι ἀπὸ τὸ 1949 ἔχει δημιουργηθῆ τὸ Συμβούλιον Ἀμοιβαίας Οἰκονομικῆς Βοηθείας, τοῦ ὁποίου τὸ τελευταῖον συνέδριον ἔλαβε χώραν εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ἰανουαρίου εἰς τὴν Βαρσοβίαν. Τὴν αὐτὴν γραμμὴν καὶ τὰς αὐτὰς ἐπιδιώξεις ἔχει καὶ ὁ Ἀνατολικὸς αὐτὸς συνασπισμὸς μὲ τὸν Εὐρωπαϊκὸν τοιοῦτον. Πολιτικὴ γραμμάτων εἶναι ἡ ὅσον τὸ δυνατὸν στενωτέρα οἰκονομικὴ συνεργασία τῶν μετεχόντων συνολικῶς Κρατῶν καὶ ἡ καλυτέρα ἐξειδίκευσις. Καὶ ἐπιδίωξίς των ἡ ταχεῖα καὶ ἁρμονικὴ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις ὅλων τῶν συμμετεχουσῶν χωρῶν. Συνεπῶς, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πράττομεν σήμερον εἰς τὴν Εὐρώπην, εἶναι ἀνάλογον μὲ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πράττουν εἰς τὴν Ἀνατολήν. Εἴπομεν προηγουμένως, ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις ἔχει μίαν πολιτικὴν πλευράν, ὅπως ἔχει, ἐπίσης, καὶ μίαν οἰκονομικήν, ἐκδηλουμένην διὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Ἑνώσεως. Δι’ ἡμᾶς τὸ πολιτικὸν πρόβλημα τῆς Εὐρώπης εἶναι ὑπέρτερον τοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος αὐτῆς. Βεβαίως διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἀσφαλὴς καὶ στερεὰ ἡ πολιτικὴ ἕνωσις πρέπει νὰ βασίζεται ἐπὶ σταθερῶν οἰκονομικῶν προϋποθέσεων. Οὐχ’ ἧττον ὅμως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσωμεν ποτὲ εἰς τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς οἰκονομικῆς ἑνώσεως τῆς Εὐρώπης, ἐὰν δὲν συντελεσθῇ ἡ πολιτικὴ αὐτῆς ἕνωσις. Καὶ ἰδιαιτέρως σήμερον, ὅταν μετὰ τὴν ἀποδοχὴν τῆς κοινῆς γεωργικῆς πολιτικῆς, σημαντικὸν ἐγένετο βῆμα πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς οἰκονομικῆς ἑνώσεως τῆς Εὐρώπης, νομίζομεν, ὅτι ἐπιβάλλεται πλέον τὸ ταχύτερον νὰ δημιουργηθοῦν ἔστω καὶ μερικὰ ὑποτυπώδη ὄργανα πολιτικῆς φύσεως, διότι ἄλλως, ἐὰν ἐξακολουθήσῃ ἡ ἑνοποίησις τῆς Εὐρώπης ἀποκλειστικῶς πρὸς τὴν οἰκονομικὴν κατεύθυνσιν, φοβούμεθα μήπως ἡ Εὐρώπη θὰ κινδυνεύσῃ νὰ μεταβληθῇ εἰς Εὐρώπην τῶν τεχνοκρατῶν, εἰς τεχνοκρατουμένην Εὐρώπην. Τοῦτο εἶναι ἀπαράδεκτον. Ἐὰν τοῦτο συμβῇ, τότε θὰ δικαιωθῇ ὁ κ. Γρηγόριος Κασιμάτης, ὁ ἤδη Ὑπουργὸς τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ποῖος ἐξέφρασε τὸν φόβον μήπως ἡ Εὐρώπη ἡ ὁποία βασίζεται μόνον ἐπὶ θεμελίων οἰκονομικῶν, καταστῇ Εὐρώπη τῶν ὑποθέσεων, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν θὰ ἔχῃ θέσιν ἡ πολιτικὴ ἔννοια τῆς ἀλληλεγγύης τῶν λαῶν, ἀλλὰ ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν πτωχῶν ἀπὸ τοὺς πλουσίους. Καὶ θὰ ἔχῃ, ἐπίσης, δίκαιον ὅταν ἀπὸ τοῦ 1953 ἔρριψε μίαν κραυγὴν κινδύνου, ὅτι ἡ Εὐρώπη τῶν 6 θὰ σκοτώσῃ τὴν Εὐρώπη τῶν 15, τὴν ἀληθινὴν Εὐρώπην. Κύριοι βουλευταί, ἀσφαλῶς ἡ ἄποψις ποὺ ὑποστηρίζω, ὅτι τὸ πολιτικὸν πρόβλημα τῆς Εὐρώπης εἶναι ὑπέρτερον τοῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος τῆς ἑνοποιήσεως, ἀσφαλῶς συναντᾷ ἀντιρρήσεις καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὴν Ἄκραν Ἀριστεράν, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς θὰ εἶχε τὴν διάθεσιν νὰ μοῦ ἀπευθύνῃ τὸ ἐρώτημα ἄραγε ἐπιθυμεῖτε νὰ ρίψετε τὰ σπέρματα μιᾶς νέας συγκρούσεως εἰς τὴν ἀνθρωπότητα; Δὲν κατανοεῖτε, ὅτι μία πολιτικὴ Εὐρώπη εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγήσῃ μοιραίως εἰς τὸν πόλεμον; Κύριοι βουλευταί, μακρὰν ἀπ’ ἐμοῦ κάθε τοιαύτη σκέψις. Ἀντιθέτως ἔχω τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἡ πολιτικὴ συνένωσις τῆς Εὐρώπης, θὰ δημιουργήσῃ δύναμιν ἱκανὴν νὰ διασφαλίσῃ τὴν εἰρήνην εἰς τὸν κόσμον. Ἡμεῖς τοὐλάχιστον δὲν φοβούμεθα, ὅτι ἡ πολιτικὴ ἕνωσις ἠμπορεῖ νὰ ἐκτραπῇ εἰς αἰτίαν συγκρούσεων. Καὶ θεωροῦμεν τὴν πολιτικὴν ἕνωσιν ἐπιβεβλημένην, πρῶτον διὰ τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον καὶ προηγουμένως ἀναφέρομεν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ οἰκονομικὴ ἕνωσις τῆς Εὐρώπης, χωρὶς νὰ συντελεσθῇ καὶ ἡ πολιτική της ἕνωσις. Δεύτερον, διότι, ὅπως ἀποδεικνύει πολλῶν αἰώνων ἱστορία, αἱ διενέξεις ποὺ ἐξεδηλώθησαν εἰς τὴν μικρὰν αὐτὴν Ἤπειρον, ὑπῆρξαν πάντοτε ἡ ἀφορμὴ καὶ ἡ αἰτία τῶν συγκρούσεων καὶ τῶν πολέμων, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐδοκιμάσθη σκληρότατα ὁλόκληρος ἡ ἀνθρωπότης. Καὶ τρίτον, διότι πιστεύομεν, ὅτι ἡ ἰδέα τῆς Ἑνώσεως τῆς Εὐρώπης, δὲν εἶναι ἰδέα ἀρνητική, δὲν εἶναι ἰδέα περιστατική. Ἀντιθέτως, εἶναι ἰδέα θετική, εἶναι ἰδέα μόνιμος. Δὲν στρέφεται, κατὰ βάσιν, ἡ ἰδέα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἐναντίον οὐδενός. Βεβαίως, δὲν ἀρνούμεθα, ὅτι λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῆς δυνάμεως τοῦ κομμουνισμοῦ κατέστη δυνατὸν νὰ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν καὶ νὰ ἐπισπευσθῇ ἡ ἕνωσις τῆς Εὐρώπης. Οὐχ’ ἧττον, ὅμως, δὲν ἠμπορεῖ ἡ ἕνωσις τῆς Εὐρώπης νὰ περιορίζεται εἰς αὐτὴν μόνον τὴν φιλοδοξίαν. Εἶναι ἔννοια, ἐπαναλαμβάνω, θετική, ἡ ὁποία ἀποβλέπει ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀρχῶν τῆς ἰσότητος καὶ ἀλληλεγγύης τὴν συνένωσιν τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν πρὸς ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἤπειρον. Βεβαίως, ὑπάρχουν πολλοί, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐπεθύμουν νὰ ἴδουν τὴν Εὐρώπην μεταβαλλομένην εἰς ὄργανον ἐκδικήσεως, ἢ εἰς ὄργανον ἀντικομμουνιστικοῦ ἀγῶνος. Θεωροῦμεν τοὺς τοιαῦτα ἐπιδιώκοντας, ὡς εὑρισκομένους ἐκτὸς τῆς ἰδέας τῆς Εὐρώπης, ὅτι δὲν τὴν ἀντιλαμβάνονται ὑπὸ τὴν ἐποικοδομητικήν της ἄποψιν. Εὑρίσκονται, ὅμως, ἐπίσης, ἐκτὸς τῆς ἰδέας τῆς Εὐρώπης καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι βλέπουν εἰς αὐτὴν μόνον τὸ ὄργανον ἱκανοποιήσεως στενῶν ἐθνικῶν των οἰκονομικῶν συμφερόντων ἢ μέσον ἱκανοποιήσεως τῶν κυριαρχικῶν των βλέψεων. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἐχθροὶ τῆς Εὐρώπης. Εἶμαι, ὅμως, βέβαιος, ὅτι θὰ ἀντιληφθοῦν ταχέως ὅσον δήποτε μεγάλοι καὶ ἂν εἶναι, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸ 1960 εὐχερῶς καὶ ἄνευ ἀντιδράσεως νὰ ἐκμεταλλευθοῦν μίαν ἰδέαν, ἡ ὁποία συγκινεῖ πλέον τοὺς λαούς. Ἐγὼ εἶμαι βέβαιος, ὅτι τελικῶς θὰ ὑποχωρήσουν, ἐὰν ἦσαν διατεθειμένοι νὰ ἐκδηλώσουν τοιαύτας ἐπιδιώξεις, διότι ἄλλως ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις θὰ κινδυνεύσῃ νὰ καταρρεύσῃ καὶ νὰ διαλυθῇ. Καὶ οὐδεὶς ἔχει τὸ ἀνάστημα καὶ τὴν δύναμιν νὰ ἀναλάβῃ τὴν εὐθύνην τῆς καταρρεύσεως τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ οἰκοδομήματος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου οἱ λαοὶ ἔχουν στηρίξει πολλὰς ἐλπίδας. Κύριοι συνάδελφοι, ἡμεῖς τοὐλάχιστον πιστεύομεν, ὅτι ἡ ριζικὴ καὶ ἐπιτυχὴς ἀντιμετώπισις τῶν μεγάλων προβλημάτων, πολιτικῶν, οἰκονομικῶν, κοινωνικῶν καὶ ἄλλων, ποὺ ταλαιπωροῦν τὴν ἀνθρωπότητα, δὲν ἠμποροῦν νὰ εὕρουν τὴν ὀρθὴν καὶ ἐπιτυχῆ των λύσιν παρὰ μόνον ἐὰν ἀντιμετωπισθοῦν ἐπὶ παγκοσμίου ἐπιπέδου. Βεβαίως, διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ποθητὸν αὐτὸ τέρμα, θὰ διέλθωμεν διὰ πολλῶν σταδίων. Ἕνα πρῶτον στάδιον πρέπει νὰ εἶναι ἡ συνένωσις τῶν μικρῶν Κρατῶν ἐντὸς ἑνὸς πλαισίου ἀνταποκρινομένου πρὸς κἄποιαν γεωγραφικὴν πραγματικότητα. Τοιοῦτον πλαίσιον διὰ περιφερειακὴν ἕνωσιν, παρουσιάζει ἡ Εὐρώπη. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι μετὰ ταῦτα θὰ ἀκολουθήσουν καὶ ἄλλαι Ἤπειροι. Τοιουτοτρόπως θὰ καταστῇ δυνατὸν ὕστερα, δὲν ξέρω ἀπὸ πόσα χρόνια, νὰ δημιουργηθοῦν 7 ἢ 8 τοιαῦται περιφερειακαὶ ἑνώσεις εἰς τὸν κόσμον, ὁπότε ἡ μεταξὺ των συνεννόησις θὰ εἶναι εὐχερεστέρα. Δὲν φοβοῦμαι, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἐλπίζω, ὅτι ὅταν θὰ ὀργανωθῇ πλήρως ἐπὶ πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν βάσεων, ἡ Εὐρώπη, τότε ἡ ἀναλόγως ὠργανωμένη περιφέρεια τῶν Ἀνατολικῶν Σοσιαλιστικῶν Κρατῶν δὲν θὰ ἀρκεσθῇ μόνον εἰς τὴν εἰρηνικὴν συνύπαρξιν, θὰ προχωρήσῃ τότε, ἀναμφιβόλως, καὶ εἰς τὴν εἰρηνικὴν συνεργασίαν. Πάντως, νομίζω, ὅτι ἡ ὁδὸς αὐτὴ εἶναι ἡ καλυτέρα καὶ δι’ αὐτὸ δὲν μὲ φοβίζουν αἱ περιφερειακαὶ ἑνώσεις, νομίζω, ὅτι εἶναι ἡ καλυτέρα καὶ ἴσως ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴν ἐλπίδα, ἡ ὁποία μᾶς ἀπομένει διὰ νὰ φθάσωμεν, ἐὰν ποτὲ φθάσωμεν, εἰς μίαν Διεθνῆ Κοινότητα. Ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὴν σύνδεσιν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα. Εἴπομεν, ὅτι τὴν ἐπιδοκιμάζομεν. Ἡ Ἑλλὰς χώρα καθυστερημένη τεχνικῶς, οἰκονομικῶς, ὀργανωτικῶς ἔχει ἀνάγκην πλέον νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἀναπτύξεως, νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν χωρίαν τῶν ἀνεπτυγμένων Κρατῶν. Ἐπ’ αὐτοῦ οὐδεμία, νομίζω, ὑπάρχει διαφωνία. Τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον τίθεται εἶναι τοῦτο: Πῶς ἕνα Κράτος καθυστερημένον ἠμπορεῖ ταχύτερον καὶ ἀποτελεσματικώτερον νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἀναπτύξεως. Καθ’ ἡμᾶς ἡ ἱστορία καὶ ἡ ἐπιστήμη, ἡ Ἀνατολὴ καὶ ἡ Δύσις ἀποδεικνύουν, ὅτι τὰ καθυστερημένα Κράτη δὲν ἔχουν ἄλλον καλύτερον τρόπον διὰ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν ὁδὸν μιᾶς πραγματικῆς ἀναπτύξεως, παρὰ μόνον ἐὰν συνεργασθοῦν μὲ ἄλλα Κράτη οἰκονομικῶς καὶ τεχνικῶς προηγμένα. Αὐτὴν τὴν ὁδὸν ἠκολούθησαν τὰ Ἀνατολικὰ Κράτη, τὰ ὁποῖα εἰς τὴν συνεργασίαν καὶ εἰς τὸν συνασπισμὸν μὲ τὴν ἰσχυρὰν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, ἐπεζήτησαν νὰ ἀναπτύξουν τὴν οἰκονομίαν των. Αὐτὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ ὁδὸς ἀπὸ ὅ,τι γνωρίζω ἀπὸ τὴν ἱστορίαν καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμην. Ὅσοι θέλουν ἡ Ἑλλάς, ἀπομονωμένη νὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ἀνάπτυξιν αὐτῆς, αὐτοὶ πραγματικὰ θέλουν νὰ τὴν καταδικάσουν εἰς αἰωνίαν καθυστέρησιν καὶ ἐξαθλίωσιν. Οὔτε, νομίζω, ὅτι θὰ ὑπῆρχε ποτὲ δυνατότης διὰ τῶν διμερῶν Συμφωνιῶν, τὰς ὁποίας σήμερον χρησιμοποιοῦμεν καὶ αἱ ὁποῖαι μᾶς ἐβοήθησαν εἰς μίαν ὄχι ἀνάπτυξιν, ἀλλὰ συντήρησιν τῆς οἰκονομίας μας, διότι καὶ αὐτὸ εἶναι κἄτι τὸ προσωρινὸν ἐπὶ τοῦ ὁποίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βασιζώμεθα ἐπ’ ἄπειρον. Διότι, ὅταν κἄποτε θὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀνάπτυξις τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ὅταν ὅλα τὰ κράτη θὰ ἐπιζητήσουν μὲ αὐτὴν ἐμπορικὰς σχέσεις, τότε καὶ ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις κατ’ ἀνάγκην ἐπιλέγει πλέον τὰς εἰσαγωγάς της καὶ δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ ἐγκαταλείψῃ τὰς διμερεῖς συμβάσεις, αἵτινες δὲν λαμβάνουν ὑπ’ ὄψει, οὔτε τὴν τιμήν, οὔτε τὴν ποιότητα, κατ’ ἀνάγκην τότε θὰ στραφῇ εἰς τὸ κριτήριον τῆς ποιότητος καὶ τῆς τιμῆς καὶ ἡ Ἑλλὰς θὰ εὑρεθῇ μόνη εἰς τὸ κενόν, ὑποανάπτυκτος καὶ ἐξαθλιωμένη. Δὲν ὑπάρχει, λοιπόν, ἐρώτημα ὡς πρὸς τὸ ἐὰν θὰ πρέπει ἡ Ἑλλὰς νὰ ἀναπτυχθῇ μεμονωμένως ἢ θὰ πρέπει νὰ ἀναπτυχθῇ συμπράττουσα καὶ συνεργαζομένη μὲ ἄλλας χώρας. Τὸ θέμα εἶναι λελυμένον. Τὸ μόνον ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον θὰ ἠδύνατο νὰ τεθῇ εἶναι, ἐὰν θὰ ἦτο προτιμότερον νὰ συνεργασθῇ μὲ τὴν Ἕνωσιν τῶν Σοσιαλιστικῶν Ἀνατολικῶν κρατῶν ἢ νὰ συνεργασθῇ μὲ τὰ Δυτικὰ κράτη τῆς Κοινότητος. Ἀλλὰ ἐπὶ τοῦ ἐρωτήματος αὐτοῦ, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἀμφιβολία ὡς πρὸς τὴν ἀπάντησιν. Δὲν εἶναι μόνον λόγοι οἰκονομικῆς φύσεως, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον λόγοι πολιτικοί, οἰκονομικοί, πολιτιστικοί, οἱ ὁποῖοι προσδιορίζουν τὴν θέσιν τῆς Ἑλλάδος εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ε. Ο.Κ. Κύριοι βουλευταί, προεβλήθησαν ἀντιρρήσεις ἐναντίον τῆς ἐντάξεως τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. Ἠσχολήθησαν ἐπ’ αὐτοῦ καὶ οἱ κ.κ. Ὑπουργοὶ καὶ ἄλλοι προλαλήσαντες ρήτορες. Καὶ συνεπῶς, δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς λόγος νὰ σᾶς κουράσω ἐπαναλαμβάνων τὰ αὐτά. Δὲν ἤθελα, ὅμως, νὰ μείνουν ἄνευ ἀπαντήσεως ὡρισμέναι ἀνησυχίαι, αἱ ὁποῖαι ἐξεφράσθησαν εἰς κύκλους διανοουμένων, ἀναμφισβητήτου καλῆς πίστεως. Ὡρισμένοι διανοούμενοι, μὲ φορέα διακεκριμένον ἐκπαιδευτικὸν καὶ πνευματικὸν ἄνθρωπον, ἐξέφρασαν τὴν ἀνησυχίαν μήπως ἡ ἕνωσις τῆς Εὐρώπης, ἕνωσις ἰσχυρῶν καὶ ἀσθενεστέρων, θὰ καταλήξῃ εἰς τὴν ἐξαφάνισιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀφορμὴν λαμβάνων ὁ κ. Παπανοῦτσος, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε φορεὺς τῶν ἀπαισιοδόξων αὐτῶν ἀντιλήψεων, ἀπὸ τὸν κ. Κασιμάτην, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν Εὐρώπην ἔβλεπε κίνδυνον τῶν μικρῶν καὶ ἀσθενῶν χωρῶν, διετύπωσε τοὺς φόβους καὶ τὰς ἀνησυχίας, μήπως θὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ἐξαφάνισιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὄχι ἁπλῶς ὡς πολιτικῆς ἢ οἰκονομικῆς ὀντότητος, ἀλλὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς συγκεκριμένης συνειδήσεως, ὡς ἤθους καὶ ὕψους ὡς ἱστορικοῦ μεγέθους. Καὶ ἀνέτρεξεν εἰς τὴν ἱστορίαν, καὶ εὑρίσκει τὸ παράδειγμα τῆς Ἀθηναϊκῆς ἑνώσεως, διὰ νὰ καταλήξῃ εἰς τὴν ὑποψίαν, ὅτι τοιαύτης φύσεως ἑνώσεις εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγήσουν τελικῶς εἰς τὴν τυραννίαν τῶν ἰσχυρῶν καὶ εἰς τὴν ὑποδούλωσιν καὶ ἐκμετάλλευσιν τῶν ἀσθενεστέρων. Ἀναφέρει τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἀθηναϊκοῦ κλέους, ὁπότε ἡ περίφημος Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία, διὰ τῆς μεθόδου τῶν συνασπισμῶν καὶ τῶν συμμαχιῶν, κατέληξε νὰ καταδυναστεύσῃ καὶ νὰ καταληστεύσῃ τὰς ἄλλας Ἑλληνικὰς Πολιτείας. Καὶ συμπεραίνει, ὁ διακεκριμένος ἐκπαιδευτικὸς καὶ φιλόσοφος, διατὶ ἆραγε καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ ἕνωσις δὲν θὰ καταλήξῃ ὁμοίως εἰς τὴν ἐξαφάνισιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς ἐκπολιτιστικῆς μονάδος, ὡς ἱστορικοῦ μεγέθους καὶ δὲν θὰ καταλήξῃ ἡ Ἡνωμένη Εὐρώπη εἰς μίαν νέας μορφῆς ἀποικιοκρατίαν. Κύριοι βουλευταί, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀφήσωμεν ἀναπάντητα τοιαῦτα ἐπιχειρήματα, ὅταν προέρχωνται ἰδιαιτέρως ἀπὸ κύκλους διανοουμένων, ἐπαναλαμβάνω, ἀπολύτως καλῆς πίστεως. Εἶμαι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζω, ὅτι πραγματικά, αἱ τοιαῦται ἀπόψεις ἔχουν συγκινήσει εὐρυτάτας τάξεις τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας. Κύριοι βουλευταί, ἀναμφιβόλως ἡ ἀναδρομὴ εἰς τὴν ἱστορίαν εἶναι χρήσιμος. Ἀλλὰ διὰ νὰ καταστῇ πραγματικῶς ἡ ἱστορία πηγὴ ἀντλήσεως ἐπωφελῶν διδαγμάτων, πρέπει κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου, ἐπειδὴ τὰ γεγονότα εἰς τὴν διαδρομὴν τοῦ χρόνου δὲν ἐπαναλαμβάνονται πανομοιότυπα, θὰ πρέπει νὰ ἑρμηνεύεται προσαρμοζομένη εἰς τὰς ἑκάστοτε ἀντικειμενικὰς συνθήκας. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι πάντοτε οἱ ἴδιοι μὲ τὰ πάθη των, τά μίση των, τὴν ἀπληστίαν των, μὲ τὴν ἀχαλίνωτον ἐπιδίωξιν τοῦ κέρδους, τῆς δυνάμεως καὶ τῆς κυριαρχίας. Ἐν τούτοις, ὅμως, ἱκανοποιοῦν ταῦτα ἑκάστοτε διαφορετικὰ ἀναλόγως τῶν ὑφισταμένων ἀντικειμενικῶν περιστάσεων καὶ συνθηκῶν. Πράγματι, εἰς τὴν ἀρχαίαν ἐποχὴν αἱ τοιαύτης φύσεως ἑνώσεις, ὀλίγων ἰσχυρῶν μὲ πολλοὺς ἀσθενεῖς, κατέληξαν εἰς λῃστρικὴν ἐκμετάλλευσιν. Αὐτό, ὅμως, συνέβαινε, διότι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὁ ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζετο μόνον ὡς ὄργανον παραγωγῆς. Κατ’ ἀκολουθίαν ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἐξαντλητικὴ ἐκμετάλλευσις αὐτοῦ, διότι μόνον τότε θὰ ἀπέφερε κέρδη εἰς τὸν κυρίαρχον. Μετὰ ταῦτα, ὅμως, ἐνεφανίσθησαν αἱ μηχαναί. Ἡ τεχνικὴ πρόοδος, ἐξετόπιζεν ὀλίγον κατ’ ὀλίγον τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὴν παραγωγήν. Ὁ ἄνθρωπος ἀντικαθίσταται καὶ ἀντιμετωπίζεται τώρα καὶ ὡς καταναλωτής. Ταὐτοχρόνως, ὅμως, ἡ μηχανικὴ πρόοδος εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν μαζικὴν παραγωγήν, τὴν πληθοπαραγωγήν. Ἀλλὰ ἔκτοτε διὰ νὰ ὑπάρξῃ κέρδος θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ διοχέτευσις τῆς πληθοπαραγωγῆς εἰς τὴν ἀγοράν, θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ κατανάλωσις αὐτῆς καὶ ἀπορρόφησις. Ἀλλὰ ὁ καταναλωτὴς εἶναι χρήσιμος, ἐὰν ἔχῃ οἰκονομικὴν εὐχέρειαν, ἀγοραστικὴν δύναμιν. Αὐτὸ ποὺ συνέβαινεν εἰς τὰ ἄτομα, συμβαίνει καὶ εἰς τὰ ἔθνη. Ὅταν τὰ προηγμένα ἔθνη ἔχουν σήμερον ἀφθονίαν παραγωγῆς, ἔχουν μαζικὴν παραγωγήν, πληθοπαραγωγήν, χρειάζονται χωρὶς καμμίαν ἀμφιβολίαν τὴν διοχέτευσιν αὐτῆς, διότι μόνον τότε ἀποκομίζονται κέρδη ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διοχετεύεται ἡ πληθοπαραγωγὴ εἰς τὴν ἀγοράν, παρὰ μόνον ἂν ὁ καταναλωτὴς εὑρίσκεται εἰς θέσιν νὰ ἀγοράσῃ, ἂν ἔχῃ ἐπάρκειαν εἰσοδήματος, ἂν ἔχῃ ἐπαρκὲς βιοτικὸν ἐπίπεδον. Τοιουτοτρόπως, πλέον ἀντιμετωπιζόμενος —ὁ ἄνθρωπος, ὡς καταναλωτὴς— δίδει ἄλλην διέξοδον καὶ ἄλλον τρόπον ἱκανοποιήσεως εἰς τὴν μανίαν τοῦ κέρδους, τὴν ὁποίαν μανίαν ἐμφανίζουν καὶ τὰ ἄτομα καὶ τὰ ἔθνη. Δὲν πρόκειται περὶ ἠθικῆς διαπαιδαγωγήσεως ἢ φιλανθρωπίας. Πρόκειται περὶ τοῦ καθαροῦ συμφέροντος, τοῦ οἰκονομικοῦ συμφέροντος, τὸ ὁποῖον, ὅμως, ἄλλως ἱκανοποιεῖται σήμερον καὶ ἄλλως εἰς τὴν παλαιὰν ἐποχήν, λόγῳ τῆς ἐμφανίσεως τῶν μηχανῶν. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἑπομένως, ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις νὰ παραλληλισθῇ πρὸς τὴν Ἕνωσιν τῆς Ἀθηναϊκῆς Ἡγεμονίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις νὰ καταστῇ ἀποικιοκρατική, διότι ἀντίκειται πρὸς τὰς σημερινὰς ἀντικειμενικὰς συνθήκας. Ἐὰν τοῦτο πράξῃ, δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ καταρρεύσῃ. Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν τῶν οἰκονομικῶν ἐπιχειρημάτων ὑπάρχει καὶ τὸ ἕτερον ἐπιχείρημα, τὸ πολιτιστικόν, τὸ πνευματικόν, δηλαδή, τῆς ἐνδεχομένης ἐξαφανίσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς μονάδος πολιτιστικῆς, ὡς ἱστορικοῦ μεγέθους. Κύριοι βουλευταί, ἐξ ὅσων γνωρίζω, πέραν τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, δὲν ὑπάρχει ἄλλος πολιτισμὸς πλησιέστερος, συγγενέστερος πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν πολιτισμόν. Διότι, ἀκριβῶς, εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ἔχει τὰς ρίζας του. Ἔχει τὰς ρίζας της εἰς τὴν ἀρχαίαν Ἑλληνικὴν σοφίαν καὶ τὴν θρησκείαν τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία πάλιν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν εὗρε τὴν τελικὴν ἔκφρασιν, διὰ νὰ ἐξορμήσῃ διὰ τὴν κατάκτησιν τῶν ἐθνῶν. Δὲν εἶναι, ἑπομένως, δυνατόν, ἐντασσομένη εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. νὰ ἐκμηδενισθῇ ἀπὸ ἀπόψεως πολιτιστικῆς. Δὲν κινδυνεύει ἐξ αὐτῆς ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμός. Κινδυνεύει ἀναμφιβόλως ὁ Εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός, τοῦ ὁποίου τμῆμα εἶναι καὶ ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμός. Ἀλλὰ κινδυνεύει ἀπὸ τὴν εἰσβολὴν τῆς τεχνικῆς. Αἱ ἠθικαὶ ἀξίαι, αἱ πνευματικαὶ ἀξίαι, ἡ μακροτάτη ἀνθρωπιστική του παράδοσις, κινδυνεύουν ἀπὸ τὴν ἐπικράτησιν τῆς τεχνοκρατίας, ἀπὸ τὴν ἐξάπλωσιν τοῦ ὑλιστικοῦ πνεύματος. Κύριοι συνάδελφοι, μὴ πλανώμεθα, οἱ δύο κολοσσοί, οἱ ὁποῖοι σήμερον διεκδικοῦν τὴν ἡγεμονίαν τοῦ κόσμου, πράγματι μᾶς ὁδηγοῦν εἰς ὑπονόμευσιν τῶν πνευματικῶν θεμελίων τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ὁ εἷς κολοσσός, λόγῳ τῆς ὑλιστικῆς του κοσμοθεωρίας, ὁ ἄλλος λόγῳ τῶν χρησιμοθηρικῶν του ἀντιλήψεων, ὁδηγοῦν κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὴν ὑποδούλωσιν τοῦ ἀνθρώπου, εἰς τὴν τεχνικήν, εἰς τὴν τεχνοκρατίαν, εἰς τὸ χρῆμα. Βεβαίως, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι κρατοῦν ὑψηλὰ τὴν σημαίαν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς Δημοκρατίας. Καὶ εἶναι τοῦτο πρὸς τιμήν των. Δὲν εἶναι, ὅμως, ἀρκετόν. Δι’ αὐτὸ εἶναι χρέος τῆς Εὐρώπης νὰ παρεμβληθῇ μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν γιγάντων καὶ νὰ κρατήσῃ ὑψηλὰ τὴν σημαίαν τοῦ πνευματικοῦ καὶ ἠθικοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ὁ ὁποῖος κινδυνεύει ἀπὸ τὰ πλήγματα τῆς μηχανοκρατίας. Καὶ δὲν ὑπάρχει ἀλλοῦ παρὰ ἐδῶ εἰς τὸν πνευματικὸν αὐτὸν ἀγῶνα ἡ θέσις τῆς Ἑλλάδος. Διότι ἡ Ἑλλὰς μὲ τὰς ἐνδογενεῖς ἠθικὰς καὶ πνευματικὰς αὐτῆς ἀξίας, μὲ τὴν μακραίωνα αὐτῆς ἀνθρωπιστικὴν παράδοσιν, μὲ τὴν ὀρθόδοξόν της πίστιν, ὄχι μόνον δὲν πρόκειται νὰ ἐξαφανισθῇ καὶ νὰ καταποντισθῇ μέσα εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, ἀλλ’ ἀντιθέτως, θὰ εἶναι πλουσιωτέρα ἡ εἰς αὐτὴν πνευματική της εἰσφορά, ἀρκεῖ νὰ προσέξῃ τὴν Παιδείαν της, τὴν Παιδείαν διὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐγένετο ἐνταῦθα ἐπαρκὴς λόγος. Ἀρκεῖ νὰ ἀναμορφώσῃ τὴν παιδείαν της σύμφωνα μὲ τὰ διδάγματα τῆς συγχρόνου τεχνικῆς, ἀλλὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὴν πλουσίαν Ἑλληνικὴν παράδοσιν. Ἡ παιδεία πρέπει νὰ δημιουργήσῃ, χωρὶς καμμίαν ἀμφιβολίαν, ἱκανοὺς τεχνικοὺς καὶ ἐπιστήμονας. Πρέπει, ὅμως, νὰ μορφώσῃ καὶ ἀνθρώπους. Διότι τὰ τεχνικὰ μέσα μὲ τὴν κολοσσιαίαν των ἐξέλιξιν καθίστανται βέβαια πηγὴ ἀνέσεως καὶ προόδου. Ἠμπορεῖ, ὅμως, νὰ μεταβληθοῦν καὶ εἰς ὄργανα καταστροφῆς καὶ ἀφανισμοῦ τῆς ἀνθρωπότητος. Καὶ αὐτὸ θὰ ἐξαρτηθῇ ἀποκλειστικῶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι χειρίζονται τὰ μηχανικὰ αὐτὰ μέσα. Κύριοι συνάδελφοι, ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα λέγομεν, ἕως τώρα εἶναι βέβαια, ὀλίγον θεωρία. Εἶναι περίπου μία δεοντολογία, πῶς πρέπει ἢ ποῦ πρέπει νὰ ὁδηγήσῃ αὐτὴ ἡ ἔνταξίς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Καὶ ποίαν ὁδὸν θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθήσῃ αὐτή. Ἀλλὰ τὸ σπουδαιότερον πρόβλημα εἶναι τοῦτο. Ποῖα εἶναι τὰ συγκεκριμένα μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ ληφθοῦν διὰ νὰ καταλήξῃ πραγματικῶς ἡ ἔνταξίς μας εἰς τὴν ὁδόν, τὴν ὁποίαν ὅλοι εὐχόμεθα καὶ ἐλπίζομεν. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, εἰς τὴν τελευταίαν ὁμιλίαν του, ὅτι διὰ τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. δὲν ἐπιλύονται αὐτομάτως τὰ προβλήματα τῆς Ἑλλάδος, εἶναι τοῦτο ὀρθόν. Ἁπλῶς δημιουργοῦνται αἱ δυνατότητες ὅπως ἀντιμετωπισθοῦν κατὰ τὸν καλλίτερον καὶ ἀποτελεσματικώτερον τρόπον. Ἔχει δίκαιον. Ἐν τούτοις, ὅμως, αὐτὴ ἡ βεβαίωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, χρῄζει μιᾶς συμπληρώσεως. Ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη ὄψις τοῦ νομίσματος. Βεβαίως, ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ μᾶς παρέχει τὴν δυνατότητα νὰ ἀναπτύξωμεν τὴν οἰκονομίαν μας. Ταὐτοχρόνως, ὅμως, ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ἀφετηρία καταβαραθρώσεως τῆς οἰκονομίας μας. Ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ εὐλογία, ἠμπορεῖ, ὅμως, νὰ μεταβληθῇ καὶ εἰς κατάραν. Καὶ αὐτὸ θὰ ἐξαρτηθῇ ἀποκλειστικῶς ἀπὸ ἡμᾶς, ἀπὸ τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν θὰ χαράξωμεν, ἀπὸ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ λάβωμεν, ἀπὸ τὴν νοοτροπίαν τὴν ὁποίαν θὰ δημιουργήσωμεν.

§26Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργ. Συντονισμοῦ). Συμφωνῶ. Ἤθελα, ὅμως, νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὴν Βουλὴν καὶ εἰς τὸν Πρόεδρον κ. Στεφανόπουλον, ὅτι καὶ ἐγὼ εἶπον ἀκριβῶς τὸ ἴδιον. Εἶπον, ὅτι ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας στάσιν θὰ ἐξαρτηθῇ, ἐὰν διὰ τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν πρόκειται νὰ πᾶμε πρὸς ἐπιτεύγματα οἰκονομικὰ πρωτοφανῆ ἢ ἂν πρόκειται, ἀντιθέτως, ἡ σύνδεσίς μας νὰ σημάνῃ ἀρχὴν ὠδίνων. Ἦτο ἡ φράσις, τὴν ὁποίαν εἶπον καὶ ἡ ὁποία εἶναι περίπου ταὐτόσημος μὲ τὴν ἰδικήν σας φράσιν καὶ νομίζω, ὅτι πολὺ καλὰ ἐκάνατε καὶ ἐπεσημάνατε, κ. Πρόεδρε, τοῦτο τὸ γεγονός, διότι καὶ ἐγὼ πιστεύω, ὅτι πρέπει νὰ ἀποκτήσῃ συνείδησιν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι δὲν εἶναι καθόλου αὐτόματον καὶ καθόλου βέβαιον θεωρητικῶς, ὅτι θὰ ἐπιτύχῃ ἡ σύνδεσις. Βέβαιον θὰ καταστῇ, ἀφ’ ἧς ἀποφασίσωμεν ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ κάμνωμεν ὁ καθ’ εἷς ἀπὸ τὴν θέσιν του, τὸ καθῆκον μας.

§27Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Ὄχι, ὅμως, καὶ νὰ ρίψωμεν τὸ βάρος 80% εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ τὸ 20% νὰ τὸ κρατᾷ ἡ Κυβέρνησις διὰ τὸν ἑαυτόν της. Πρέπει νὰ ξεκαθαρισθῇ, ὅτι τὸ κύριον βάρος θὰ φέρῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ ὄχι ὁ Ἑλληνικὸς λαός.

§28Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Θὰ τὰ εἴπωμεν καὶ αὐτά, ἀλλὰ σέβομαι τὸν ρήτορα καὶ δι’ αὐτὸ δὲν διακόπτω.

§29Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰσερχόμεθα πλέον εἰς τὴν πρακτικὴν πλευρὰν τοῦ ζητήματος. Κύριοι βουλευταί, πρέπει νὰ γίνῃ κατανοητὸν ἀπὸ ὅλους, ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ τελωνειακὴ ἕνωσις, δὲν εἶναι ἡ βαθμιαία μείωσις τῶν τελωνειακῶν δασμῶν. Ἡ μείωσις τῶν τελωνειακῶν δασμῶν εἶναι μέσον διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὸν σκοπόν. Σκοπὸς εἶναι ἡ συνένωσις τῶν Εὐρωπαϊκῶν οἰκονομιῶν εἰς μίαν ἑνιαίαν εὐρεῖαν ἀγοράν, διότι μόνον χάρις εἰς αὐτὴν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναπτυχθοῦν καλλίτερον, ὅλαι αἱ δυνάμεις, αἵτινες συμβάλλουν εἰς ἄνοδον τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Εἴπομεν, ὅτι διὰ τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ., διὰ τῆς διευρύνσεως τῆς ἀγορᾶς ἐπιτυγχάνομεν ὡρισμένα πλεονεκτήματα λόγῳ καὶ τῶν ὁποίων εἰσερχόμεθα εἰς αὐτήν. Ἐπιτυγχάνεται πρῶτον ἐπὶ τοῦ εὐρυτέρου αὐτοῦ χώρου ἡ καλλιτέρα κατανομὴ τῶν ἔργων, ἡ καλλιτέρα ἐξειδίκευσις, ἡ μαζικὴ παραγωγή. Ἐπιτυγχάνεται ἐξ αὐτῶν ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς παραγωγικότητος, ἡ μείωσις τοῦ κόστους καὶ ἡ πλήρης ἀπασχόλησις, δηλαδή, ἡ εὐημερία τῶν κρατῶν. Ἐρωτᾶται. Πῶς δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ αὐτὴ ἡ καλλιτέρα ἐξειδίκευσις, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξαρτᾶται ἡ ἀνάπτυξίς μας. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον κυρίως ἐνδιαφέρει, πῶς ἐντὸς τοῦ εὐρέως εὐρωπαϊκοῦ χώρου θὰ γίνῃ ἡ ἐξειδίκευσις. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχουν οἱ ὑποστηρίζοντες, ὅτι ἡ ἐξειδίκευσις πρέπει νὰ λάβῃ χώραν βάσει τοῦ γνωστοῦ Ρικαρντίου μηχανισμοῦ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, βάσει τῆς ἀπολύτου καὶ ἀνεξελέγκτου ἐλευθερίας. Αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν τοῦτο εἶναι οἱ ἐκπρόσωποι τῶν συνησπισμένων συμφερόντων τῶν ἰσχυρῶς ἐκβιομηχανισμένων χωρῶν τῆς Δύσεως, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ συνέπηξαν τὴν Κοινοπραξίαν τοῦ Χάλυβος καὶ τοῦ Ἄνθρακος, ἀδιαφοροῦν διὰ τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῆς λοιπῆς Εὐρώπης. Καὶ ὅμως, τὸ πρόβλημα αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξαρτᾶται ἡ ἄνοδος τῶν ὑποαναπτύκτων χωρῶν καὶ ἡ ἐπιβίωσις τοῦ οἰκοδομήματος αὐτοῦ ποὺ λέγεται Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις. Ἡ Κοινὴ Εὐρωπαϊκὴ Ἀγορά, κύριοι, δὲν δύναται νὰ εἶναι χάος. Ἀντιθέτως, πρέπει νὰ εἶναι ὡργανωμένη, πρέπει νὰ εἶναι προγραμματισμένη. Βεβαίως, λέγουν, ὅτι ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ εἶναι ἐλευθέρα. Βεβαίως, εἶναι ἐλευθέρα, ὅπως καὶ κἄθε ἐσωτερικὴ ἐθνικὴ ἀγορὰ τῶν φιλελευθέρων κρατῶν. Ἐν τούτοις ἰσχυρίσθη, ὅτι ὁ προγραμματισμός, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν μιᾶς χώρας, οὐδεὶς ἰσχυρίσθη, ὅτι ὁ προγραμματισμὸς καταλύει τὴν οἰκονομικὴν ἐλευθερίαν, αὐτὸ ποὺ ἰσχύει διὰ κἄθε ἐθνικὴν οἰκονομίαν πρέπει νὰ ἰσχύσῃ καὶ διὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴν οἰκονομίαν. Ἐὰν εἰς τὴν ἡνωμένην Εὐρωπαϊκὴν οἰκονομίαν δὲν ὑπάρξῃ προγραμματισμένη κατανομὴ τῶν ἔργων καὶ κατεύθυνσις τῆς ἐξειδικεύσεως, φοβοῦμαι, ὅτι μὲ τὴν ἀπόλυτον καὶ ἄκρατον ἐλευθερίαν θὰ συμβῇ ἐκεῖνο ποὺ λέγει διεθνοῦς φήμης οἰκονομολόγος, ὁ Φρανσουὰ Περοῦ, ὅτι εἰς τοιαύτην περίπτωσιν, χωρὶς τὴν ἐναρμόνισιν τῶν ἐπὶ μέρους ἐθνικῶν διαρθρωτικῶν προγραμμάτων τῶν διαφόρων κρατῶν, τότε ἡ ἐλευθέρα καὶ ἄτακτος κίνησις τῶν ἐργατῶν καὶ ἰδίᾳ τῶν κεφαλαίων, θὰ προσανατολισθῇ πρὸς ἕνα πόλον ἀναπτύξεως καὶ τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι, ὅτι θὰ ἐπιταχυνθῇ ἡ ἀνισορροπία μεταξὺ τῶν ἀνεπτυγμένων καὶ ὑποαναπτύκτων χωρῶν τῆς Εὐρώπης. Οἱ πλούσιοι θὰ καταστοῦν πλουσιώτεροι καὶ οἱ πένητες πενέστεροι. Χωρὶς προγραμματισμὸν τοῦ ἑνιαίου Εὐρωπαϊκοῦ χώρου εἶναι ἀκατανόητος ἡ ἁρμονικὴ ἀνάπτυξις ὅλων τῶν κρατῶν, τὰ ὁποῖα θὰ εἰσέλθουν εἰς αὐτόν. Καὶ ὅμως, αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος ὅρος τῆς καθολικῆς εὐημερίας καὶ τῆς σταθεροποιήσεως τοῦ οἰκοδομήματος ποὺ λέγεται Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις. Ἡ ἐλευθερία τοῦ παρελθόντος αἰῶνος ἔχει ὑποστῆ ἀπὸ τὴν πρᾶξιν καὶ τὴν ἐξέλιξιν βασικὰς μεταρρυθμίσεις. Ἐσωτερικῶς ἡ οἰκονομικὴ ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου κινεῖται ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ προγραμματισμοῦ, διότι οὕτω ἀπεδείχθη, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιταχυνθῇ ἡ ἀνάπτυξις τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Τοῦτ’ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὰς διεθνεῖς συμπράξεις καὶ συνεργασίας, μὲ τὰς διεθνεῖς οἰκονομίας. Τὸν παρελθόντα αἰῶνα λόγῳ τῆς ἀκράτου ἐλευθερίας, τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ διαιροῦνται τὰ κράτη ἀπὸ ἀπόψεως ἐξειδικεύσεως εἰς δύο ἀκραίας παρατάξεις. Ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν τὰ κράτη, τὰ ὁποῖα εἶχον προηγμένην βιομηχανίαν καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην, τὰ κράτη τὰ ὁποῖα παρέμενον καθαρῶς γεωργικά. Ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν ἡ οἰκονομικὴ πρόοδος καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην ἡ καθυστέρησις καὶ ἐξαθλίωσις. Αὐτὴ ἦτο ἡ θεωρία τῆς συμπληρωματικότητος τῶν οἰκονομιῶν, ἡ ὁποία ἐφθέγγετο, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ εὐημερία παρὰ μόνον, ἐὰν διαιρεθοῦν τὰ κράτη εἰς καθαρῶς βιομηχανικὰ καὶ εἰς καθαρῶς γεωργικά. Ἡ θεωρία αὐτὴ ἐγκατελείφθη. Ἦτο θεωρία, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ἡ ὁποία ἐδικαιολόγει τὴν μόνιμον ὑποανάπτυξιν ὡρισμένων χωρῶν καὶ κατεδίκαζε ταῦτα εἰς μόνιμον ἐξαθλίωσιν. Ἡ ἐξειδίκευσις, ἡ ὀφειλομένη εἰς μίαν ἀπόλυτον ἐλευθερίαν, δὲν δύναται νὰ ὁδηγήσῃ οὔτε τὰ ἔθνη, οὔτε τὰς διεθνεῖς συνεργασίας εἰς τὴν ὁδὸν τῆς πραγματικῆς προόδου καὶ εὐημερίας. Διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ὁ κίνδυνος αὐτός, χρειάζεται προγραμματισμός. Χρειάζεται κατεύθυνσις τῆς ἐξειδικεύσεως. Χρειάζεται κατανομὴ τῶν ἐπενδύσεων. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν μιᾶς χώρας. Εἰς τὴν προηγουμένην Βουλὴν κατηναλώθησαν πολλαὶ συνεδριάσεις διὰ τὸ θέμα τῆς ἀνίσου ἀναπτύξεως Πρωτευούσης καὶ ἐπαρχιῶν. Καὶ ἐγένετο ἀπὸ ὅλους δεκτόν, ὅτι ἐὰν δὲν ὑπάρξῃ προγραμματισμένη κατανομὴ τῶν ἐπενδύσεων κατὰ περιφερείας, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἴδωμεν τὴν νεκρωθεῖσαν ἐπαρχίαν ἀναζωογονουμένην. Αὐτό, κύριοι, ποὺ συμβαίνει εἰς τὸ ἐσωτερικὸν συμβαίνει καὶ εἰς τὰς διεθνεῖς ἑνώσεις. Καὶ ἐκεῖ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἰσορροπία καὶ σύμμετρος ἀνάπτυξις μεταξὺ ὅλων τῶν κρατῶν ποὺ συμμετέχουν, ὡς συμβαίνει καὶ ἐσωτερικῶς, μεταξὺ κέντρου καὶ ἐπαρχίας. Διότι ἄλλως, ἐὰν ἀφεθῇ εἰς τὴν τύχην καὶ εἰς τὸν Ρικάρντιον μηχανισμὸν τῆς ἐλευθερίας ἡ κατανομὴ τῶν ἔργων καὶ τῶν ἐπενδύσεων, θὰ καταλήξωμεν ἀναποφεύκτως εἰς ἄνισον ἀνάπτυξιν, ὅπως κατελήξαμεν καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Τὰ ἀσθενέστερα κράτη θὰ εὑρίσκωνται ἐντὸς ὀλίγου ἀπέναντι τῶν προηγμένων κρατῶν, εἰς οἵαν θέσιν εὑρίσκεται εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ ἡ ἐπαρχία ἀπέναντι τῶν Ἀθηνῶν. Ἐὰν ἐγκαταλείψωμεν τὰ πάντα εἰς τὴν τύχην καὶ περιμένωμεν ἀπὸ τὴν ἀπόλυτον ἐλευθερίαν νὰ καταστῇ θεία πρόνοια ἡ ὁποία εὐλογεῖ τοὺς πάντας, τότε θὰ πρέπει νὰ ἀπελπισθῶμεν διὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Χρειάζεται ἡ Ἑλλὰς νὰ ἀγωνισθῇ διὰ τὴν προγραμματισμένην κατανομὴν τῶν ἐπενδύσεων καὶ τὴν κατευθυνομένην ἐξειδίκευσιν ἐντὸς τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ χώρου. Διότι, ἐὰν δὲν γίνῃ τοῦτο, θὰ εὑρεθῶμεν, ὄχι μόνον πρὸ διευρύνσεως τοῦ χάσματος μεταξὺ προηγμένων καὶ καθυστερημένων χωρῶν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πλέον, πρὸ τῆς ἐνδεχομένης καταρρεύσεως τοῦ οἰκοδομήματος αὐτοῦ ποὺ λέγεται ἡνωμένη Εὐρώπη. Δὲν τὸ λέγομεν αὐτὸ μόνον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ διαπρεπεῖς οἰκονομολόγοι καὶ ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦν τὸ νέον αὐτὸ φαινόμενον ποὺ λέγεται Κοινὴ Ἀγορά. Θὰ ἀναφέρω τινὰς ἐκ τῶν γνωμῶν αὐτῶν, διότι θὰ εἶναι δι’ ἡμᾶς πολύτιμοι, ὅσον ἀφορᾷ τὴν πολιτικὴν ἐκείνην, τὴν ὁποίαν ὀφείλει νὰ χαράξῃ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις. Τοιουτοτρόπως ὁ γνωστὸς οἰκονομολόγος καὶ καθηγητὴς κ. Μ. Μπυὲ γράφει: «Ἡ Εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίησις, δὲν σημαίνει ἄθροισμα. Σημαίνει αὔξησιν, ἐπὶ δεδομένου χώρου, τῆς ἐναρμονίσεως τῶν προγραμμάτων ἑνὸς ἀριθμοῦ κέντρων καλουμένων νὰ σχηματίσουν ἕνα μόνον οἰκονομικὸν σύστημα..... Ἡ ἑνοποίησις σημαίνει ἐναρμόνισιν τῶν διαφόρων ἐθνικῶν προγραμμάτων ἐπενδύσεως.... Αἱ ἐθνικαὶ ἐπενδύσεις πρέπει νὰ συσχετισθοῦν μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴν ἐπένδυσιν...». Καὶ προσθέτει: «Μὲ μίαν ἐλευθέραν καὶ ἀναρχικὴν πολιτικὴν ἐπενδύσεων..... ὑπάρχει κίνδυνος ἡ δημιουργία τοῦ ἑνιαίου Εὐρωπαϊκοῦ χώρου νὰ ἐγκαινιάσῃ μίαν νέαν οἰκονομικὴν συγκέντρωσιν ἀνάλογον πρὸς ἐκείνην ποὺ ἐδημιούργησε τὸ Παρίσι ἀπέναντι τῆς ἐρημίας τῆς Γαλλικῆς ἐπαρχίας». Καὶ συμπεραίνει: «Ἡ Ἡνωμένη Εὐρώπη πρέπει νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ἁρμονικὴν ἀνάπτυξιν τῶν συνεταιριζομένων ἐθνῶν.... πρέπει, λοιπόν, νὰ συντονίσῃ καὶ νὰ ἐναρμονίσῃ τὴν ἐθνικὴν τούτων πολιτικὴν ἐπενδύσεων καὶ ὄχι νὰ τὴν ὑπονομεύσῃ ἢ νὰ τὴν καταδικάσῃ εἰς ἀποτυχίαν.....». Ἄλλος διαπρεπὴς καὶ γνωστὸς οἰκονομολόγος, ὁ Μαρσάλ, ἐπίσης γράφει: «Χωρὶς ἐναρμόνισιν, χωρὶς συντονισμὸν τῆς πολιτικῆς διαρθρώσεως ἑκάστου Ἔθνους θὰ παρήγοντο, ὅπως πάντοτε συμβαίνει, συσσωρευτικὰ ἀποτελέσματα ἀναπτύξεως εἰς χώρας, ἤδη προηγμένας, καὶ συσσωρευτικὰ ἀποτελέσματα ἐξαθλιώσεως εἰς τὰς ὀλιγώτερον εὐνοηθείσας χώρας.....». Καὶ τονίζει: «Χωρὶς τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῶν ὑποαναπτύκτων χωρῶν, χωρὶς τὴν ἀναζωογόνησιν τῶν στασίμων ζωνῶν τῆς Εὐρώπης, διὰ τῆς πολιτικῆς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τὸ διεθνὲς ἐμπόριον θὰ ἔβαινε κατὰ τρόπον ἀναπόφευκτον συνεχῶς φθῖνον.... καὶ θὰ ἐδημιουργεῖτο τοιουτοτρόπως κατάστασις ἐκρηκτικὴ καὶ ἐπικίνδυνος διὰ τὴν εἰρήνην τοῦ κόσμου.....». Καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ Μαρζολέν, περὶ τοῦ ὁποίου τόσος ἐγένετο λόγος, ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται, κατὰ τὴν Συνθήκην τῆς Ρώμης, ὅτι ἀνήκει εἰς Εὐρωπαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν δέχονται κατὰ κλάσμα κατευθύνσεις ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις των γράφει τὰ ἑξῆς: «Ἡ καθολικὴ συνεχὴς καὶ ταχεῖα ἀνάπτυξις τῆς Εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας, δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ διατηρηθῇ χωρὶς μίαν ἰσχυρὰν πολιτικὴν περιφερειακῆς ἀναπτύξεως. Σήμερον τὸ τρίτον τοῦ ἐδάφους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, παράγει περίπου τὰ 60% τοῦ συνολικοῦ προϊόντος, τῆς οἰκονομίας της. Τὸ συγκρότημα τῶν ἀνεπτυγμένων περιοχῶν προσανατολίζεται πρὸς ἕνα μεγάλον ἄξονα βορειοδυτικὸν καὶ νοτιοανατολικὸν ἀπὸ τὴν Ὁλλανδίαν πρὸς τὸν βορρᾶν τῆς Ἰταλίας. Τοιουτοτρόπως εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, λαμβανομένην ἐν τῷ συνόλῳ της, αἱ περιφερειακαὶ διαφοραί, συνεχῶς αὐξάνουν.......». Κύριοι, εἶναι σαφῆ τὰ συμπεράσματα, ὅτι ἂν ἐμπιστευθῶμεν εἰς τὸν ρόλον τῆς ἀπολύτου καὶ ἀπρογραμματίστου ἐλευθερίας τὴν ἐξειδίκευσιν, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα, ἐντὸς ὀλίγου οἱ πτωχοὶ θὰ γίνουν πτωχότεροι καὶ οἱ πλούσιοι πλουσιώτεροι. Κύριοι βουλευταί, ἔργον πρῶτον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἑλλάδος εἶναι, ὅπως μὴ ἐμπιστευθῇ τὴν Ἑλληνικὴν ὑπόθεσιν ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος, εἰς αὐτὸν τὸν Ρικάρντιον μηχανισμὸν τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, καὶ πρέπει αὐτὴ νὰ ἀγωνισθῇ, ὅπως ἐπιτύχῃ τὴν προγραμματισμένην κατανομὴν τῶν ἐπιχειρήσεων καὶ τῶν ἐπενδύσεων. Ἐὰν τοῦτο δὲν γίνῃ, ἀρχαὶ ὠδίνων καὶ συμφορῶν μᾶς ἀναμένουν. Βεβαίως, τὸ ἔργον δὲν εἶναι εὔκολον, εἶναι ἔργον δυσχερές, διότι τὰ συμφέροντα τῶν προηγμένων χωρῶν ἔχουν πλέον συνασπισθῆ καὶ θὰ ἀντιτάξουν ἄρνησιν καὶ ἀντίδρασιν. Ἐν τούτοις, ὅμως, ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία ὑποστηρίζει μίαν θέσιν δικαίαν καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν της καὶ διὰ τὰ ἄλλα μικρὰ κράτη, θὰ ἔχῃ συμπαραστάτας πολλοὺς διαπρεπεῖς καὶ μεγάλους οἰκονομολόγους καὶ πολλοὺς φωτισμένους πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποκτήσει πλέον συνείδησιν, ὅτι ἡ Εὐρώπη δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βασισθῇ, παρὰ ἐπὶ τῆς συμμέτρου ἀναπτύξεως ὅλων τῶν συνησπισμένων χωρῶν. Ἄλλως, δὲν θὰ ὑπάρξῃ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις. Κύριοι βουλευταί, ἂν ἐπῆλθε μεταβολή, ἡ ὁποία εἰς τὸν ρόλον τῆς ἀκράτου ἐλευθερίας, ὑπεκατέστησε τὸν προγραμματισμόν, αὐτὸ ὀφείλεται εἰς τὰς ἐξελίξεις, αἱ ὁποῖαι ἔλαβον χώραν τὴν τελευταίαν 40ετίαν. Μόνον ὁ προγραμματισμός, ἐσωτερικὸς καὶ ἐξωτερικός, ἀποδεικνύεται, ὅτι εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μᾶς ὁδηγεῖ ταχύτερον ἐσωτερικῶς μὲν εἰς μίαν ἰσορροπημένην ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας, διεθνῶς δὲ εἰς μίαν σύμμετρον ἀνάπτυξιν ὅλων τῶν χωρῶν, καὶ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν βάσιν τῆς καθολικῆς εὐημερίας. Ἐὰν ἅπαντα τὰ μέλη μιᾶς οἰκονομικῆς κοινότητος δὲν εὐημεροῦν, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἡ ἀνισότης αὐτὴ καὶ ἡ ἀνισορροπία θὰ ὁδηγήσῃ εἰς κατάρρευσιν· διότι αἱ συναλλαγαί, ὅπως λέγει ὁ Μαρσάλ, ἀντὶ νὰ πυκνωθοῦν θὰ ἐξασθενίσουν, καὶ τότε ὑπερπαραγωγὴ μὲν θὰ ὑπάρξῃ ἀπὸ τὴν μίαν πλευράν, ἐνῷ ἀπὸ τὴν ἄλλην ἐξαθλίωσις. Τὸ βέβαιον ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι ἡ κατάρρευσις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ οἰκοδομήματος. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι ὁ φιλελευθερισμὸς ἐγκολπισθεὶς τὸν προγραμματισμόν, ἔχει εἰσέλθει εἰς μίαν νέαν περίοδον, ἔχει μεταβληθῇ πλέον εἰς τὸν λεγόμενον Νεοφιλελευθερισμόν, ὁ ὁποῖος προσεγγίζει μὲ τὸν νεοσοσιαλισμόν, νομίζω κακῶς, ὁ ὅρος πρέπει νὰ εἶναι δημοκρατικὸς σοσιαλισμός. Πράγματι, ὁ νεοφιλελευθερισμὸς προσεγγίζει κατὰ ἕνα τρόπον μὲ τὸν δημοκρατικὸν σοσιαλισμόν. Αἱ ἐξελίξεις τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς πραγματικότητος τῶν τελευταίων ἐτῶν, ὑπεχρέωσαν τὰς δύο μεγάλας ἰδεολογίας νὰ ἀναθεωρήσουν ὡρισμένας αὐτῶν ἀπόψεις —ὁμιλῶ δὲ περὶ τοῦ δημοκρατικοῦ σοσιαλισμοῦ— καὶ ὄχι διὰ τὸν Σοβιετικὸν σοσιαλισμόν, ὁ ὁποῖος ἔχει ἄλλας βάσεις. Πράγματι, ἐπῆλθε μία προσέγγισις μεταξὺ αὐτῶν. Δύο εἶναι τὰ σημεῖα τῆς προσεγγίσεως. Εἶναι βέβαια ἡ ἀγορὰ τὴν ὁποίαν ἀνεφέρατε, ἀλλά, ὅμως ταὐτοχρόνως εἶναι καὶ ὁ προγραμματισμός, ἡ ἀγορὰ ἀπὸ τὴν φιλελευθέραν οἰκονομίαν, ὁ προγραμματισμὸς ἀπὸ τὴν σοσιαλιστικὴν οἰκονομίαν. Καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔχομεν μίαν σύνθεσιν ἐπὶ τῆς ὁποίας βασίζεται ἡ πολιτικὴ τῶν τελευταίων ἐτῶν, τὴν ὁποίαν ἔχει ἐγκολπωθῆ ὁ φιλελευθερισμὸς καὶ ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς ἐπιτεύγματα λίαν ἱκανοποιητικά. Ἀλλά, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, εἰς τὴν ἀγόρευσίν του ὡμίλησε, βέβαια, περὶ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ περὶ νεοσοσιαλισμοῦ ἢ δημοκρατικοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀλλὰ περιωρίσθη νὰ ἀναφέρῃ μόνον τὸ θέμα τῆς ἀγορᾶς τῆς διευρύνσεως αὐτῆς. Καὶ εἶπεν, ὅτι χάρις εἰς τὴν διεύρυνσιν τῆς ἀγορᾶς αἱ Η.Π.Α. κατώρθωσαν μετὰ τὴν κρίσιν τοῦ 1929, ἐφεξῆς νὰ ἀντιμετωπίσουν, μετὰ ταῦτα, τὴν ἐπέλευσιν τῶν οἰκονομικῶν κρίσεων. Καὶ παρετήρησα εἰς αὐτόν, ὅτι εἶναι μὲν τοῦτο σωστό, ἀλλὰ οὐδεμία συνέβη ἔκτοτε διεύρυνσις τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀγορᾶς. Καὶ ἡ ἀντίδρασις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ εἰς τὴν παρατήρησίν μου αὐτὴν ποία ὑπῆρξεν; Τὴν ἐχαρακτήρισε μὲ μίαν ἐλαφρότητα ὡς κομμουνιστικῆς προελεύσεως.

§30Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Ὄχι δά!

§31Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι εἰς τὰ πρακτικά. Νομίζω, ὅτι δὲν τὸ διαγράψατε. Ἂν ἀτυχήσατε, κ. Ὑπουργέ, εἰς τὸ παράδειγμά σας, ποὺ ἀνέτρεπε τὴν ἐπιχειρηματολογίαν, δὲν εἴχατε τὸ δικαίωμα μὲ τόσην ἐλαφρότητα, ὅ,τι σᾶς ἐνοχλεῖ νὰ τὸ ἀποκαλῆτε κομμουνιστικόν. Εἶναι ἀνάξιον καὶ ὑμῶν καὶ τῆς αἰθούσης αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν. Εἴπατε εἰς ἀπάντησιν, ὅτι τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ τὸ ἀνέμενα ἀπὸ τὸν κ. Ἡλιοῦ. Δὲν ἠμπορεῖτε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ ἀπαντᾶτε, διότι σᾶς ἐνοχλεῖ, εἶναι εὔκολος ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς ὅταν εὑρίσκεσθε εἰς δύσκολον θέσιν. Πρέπει νὰ δέχεσθε, ὅτι ἠτυχήσατε εἰς τὸ παράδειγμα, τὸ ὁποῖον ἐξελέξατε, καὶ ὅτι δὲν εἶναι μόνον ἡ διεύρυνσις τῆς ἀγορᾶς, ἀλλὰ καὶ ὁ προγραμματισμός. Καὶ τονίζω, ἂν δὲν ὑπάρξῃ ὁ προγραμματισμὸς τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου, ἀλλοίμονον εἰς τὴν Ἑλλάδα. Δὲν ἔχει σημασίαν ἂν τὰ μεγάλα κράτη, δὲν τὴν δέχωνται. Ἐσεῖς πρέπει νὰ ὑψώσητε τὴν σημαίαν αὐτήν. Εἶναι ἀγὼν ποὺ θὰ εἶναι τραχὺς καὶ δύσκολος. Ἀλλὰ τελικὰ εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁ ἀγὼν αὐτὸς δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ θριαμβεύσῃ.

§32Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Πρέπει νὰ σᾶς εἴπω τὸ ἱστορικόν. Μὲ διέκοψεν ὁ κ. Ἡλιοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅταν ἔλεγον, ὅτι ὁ συνδυασμὸς τῆς εὐρείας ἀγορᾶς καὶ τῶν νέων μεθόδων ἐπιτρέπει ἀνετώτερον τὴν ἀποτροπὴν τῶν κυκλικῶν κρίσεων, ὅτι — ὅπως ἐμφαίνεται ἐκ τῶν πρακτικῶν — «ὅπως τὸ 1929 εἰς τὰς Η.Π.Α. ὅπου ἦτο μικρὸς ὁ ἀντίκτυπος», διότι ὅπως ἠξεύρετε, πράγματι, ὁ ἀντίκτυπος τότε ὑπῆρξε κολοσσιαῖος, ἦτο ἡ μείωσις μεταξὺ 25% καὶ 30%...

§33Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀναγνώσατε τὰ πρακτικὰ καὶ τὴν διακοπήν μου.

§34Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Ἀναμείνατε, παρακαλῶ, νὰ ἴδητε, ὅτι ἔχετε ἄδικον.

§35Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἔχω ἄδικον.

§36Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Διατί ἐκνευρίζεσθε; Εἶναι δυνατὸν οὕτω νὰ διεξαχθῇ συζήτησις;

§37Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι ἀνεκτὸν νὰ χρησιμοποιῆτε ἀπαραδέκτους χαρακτηρισμούς.

§38Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Ἀκόμη ὀλιγώτερον εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπαναλαμβάνεται, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατόν. Νὰ σᾶς ἀναγνώσω τί λέγουν τὰ πρακτικά. Ἡ συζήτησις ἤρχισεν ὡς ἑξῆς: Μὲ διέκοψεν...

§39Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀναγνώσατε τὰ πρακτικά.

§40Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Θὰ εἴπω ἐγὼ αὐτὰ τὰ ὁποῖα θέλω καὶ ὄχι αὐτά, τὰ ὁποῖα θέλετε σεῖς.

§41Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ εἴπητε ὅ,τι λέγουν τὰ πρακτικά.

§42Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Μάλιστα. Θὰ εἴπω, ὅ,τι λέγουν τὰ πρακτικά. Εἰς τὴν διακοπὴν τοῦ κ. Ἡλιοῦ εἶπον: Μὲ ἐπρολάβατε, κ. Ἡλιοῦ, ἤθελον καὶ ἐγὼ νὰ τὸ εἴπω. Τὸ 1929 εἰς τὰς Η.Π.Α. ἐπειδὴ δὲν ἠκολουθήθησαν αἱ μέθοδοι περὶ τῶν ὁποίων θὰ σᾶς ὁμιλήσω, ὁ ἀντίκτυπος ἦτο μέγας. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ὄντως τότε ἔπεσεν ἡ παραγωγὴ κατὰ 30%, ἐνῷ ἀντιστρόφως εἰς τὰς κρίσεις, αἱ ὁποῖαι ἐσημειώθησαν τὸ 1943 καὶ 1948 ἡ παραγωγὴ ἐμειώθη κατὰ 3%. Παρενέβη ἐκείνην τὴν στιγμὴν ὁ κ. Στεφανόπουλος καὶ μοῦ εἶπε: Δὲν ηὐρύνθη ὁ χῶρος. Σεῖς θέλετε καλὰ καὶ σώνει νὰ εἴπητε, ὅτι σᾶς ἀνεκήρυξα ὀπαδὸν τῆς Ε.Δ.Α. Δὲν σᾶς κάμνω αὐτὴν τὴν χάριν. Καὶ τότε τοῦ εἶπον, ἀναφερόμενος εἰς τὴν προηγουμένην διακοπὴν πρὸ ἑνὸς δευτερολέπτου, ὅτι αὐτὸ ἀνέμενον νὰ τὸ εἴπῃ ὁ κ. Ἠλιοῦ, δὲν ἀνέμενον νὰ τὸ εἴπητε σεῖς. Καὶ ὁ χῶρος ὁ οἰκονομικὸς καὶ αἱ μέθοδοι εἶναι ἐντελῶς διάφοροι εἰς τὴν μίαν περίπτωσιν ἀπὸ ὅ,τι εἶναι εἰς τὴν ἄλλην. Μὲ αὐτὸ σᾶς ἀνεκήρυξα, ὅτι ἔχετε τὴν ἰδίαν ἰδεολογίαν μὲ τὸν κ. Ἠλιοῦ; Ἡ ἀνάγνωσις τῶν πρακτικῶν λέγει, ὅτι ἕνα λεπτὸν πρὶν ἀπὸ σᾶς μὲ διέκοψεν ὁ κ. Ἠλιοῦ ὁμιλῶν διὰ τὴν κρίσιν τοῦ 1929. Καὶ εἶπον, καλὰ ὁ κ. Ἠλιοῦ νὰ τὰ λέγῃ αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ λέγετε καὶ σεῖς; Ἐδῶ μετεβλήθησαν αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀνέφερον.

§43Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶπον τὸ ἴδιον. Διότι ἐλέγατε, ὅτι μὲ τὴν διεύρυνσιν τῆς ἀγορᾶς προλαμβάνονται αἱ κρίσεις.

§44Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Ὅλη μου ἡ ἀγόρευσις ἔλεγε δύο πράγματα: Ὅτι ἀκριβῶς ἐπειδὴ υἱοθετήθησαν νέαι μέθοδοι, εἰς τὰς ὁποίας ἀνεφέρθητε καὶ σεῖς ἐν μέρει σήμερον, νέαι μέθοδοι εἰς τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν, ἐκπονηθεῖσαι ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴν θεωρίαν, ὅτι ἀκριβῶς δι’ αὐτὸν τὸν λόγον εἶναι δυνατὸν σήμερον μέσα εἰς τὰ πλαίσια μεγάλης ἀγορᾶς χειρισμοί, οἱ ὁποῖοι ἀποτρέπουν ἢ μειώνουν τὸν ἀντίκτυπον τῶν κυκλικῶν χρήσεων. Δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶναι μεγάλη ἡ ἀγορά. Ἦτο ἀνάγκη νὰ φέρωμεν τὸ παράδειγμα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν; Δὲν ὑπῆρχε μεγάλη ἀγορὰ ὅταν ἐσημειοῦντο κυκλικαὶ κρίσεις τὸ 1929; Ὑπῆρχεν ἡ μεγάλη ἀγορά. Τί δὲν ὑπῆρχε; Δὲν ὑπῆρχον αἱ μέθοδοι. Αὐτὸ ἦτο. Καὶ δὲν σᾶς συνέδεσα, παρὰ μόνον χρονικῶς μὲ τὸν κ. Ἠλιοῦ, διότι πρὸ ἑνὸς δευτερολέπτου μοῦ ἔκαμε τὴν ἰδίαν διακοπὴν ὁ κ. Ἠλιοῦ. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κάμω σύγχυσιν τῶν ἰδεολογικῶν ἀπόψεων τῶν ἰδικῶν σας καὶ τῶν ἰδεολογικῶν ἀπόψεων τοῦ κ. Ἠλιοῦ; Ἑπομένως τίποτε ἀνάξιον οὔτε ἐμοῦ, οὔτε ὑμῶν, οὔτε τοῦ Σώματος εἶπον. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάδηλος ἔννοια τῶν ὅσων εἶπον.

§45Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὅσοι ἀναγνώσουν τὰ πρακτικά, αὐτοὶ θὰ ἀντιληφθοῦν τί εἴπατε. Πάντως θὰ ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ καὶ θὰ κρίνῃ ἡ Βουλή. Τοιαύτης φύσεως ἐπιχειρήματα δὲν πρέπει νὰ τὰ χρησιμοποιοῦμεν, ὅταν θέλωμεν νὰ κρατοῦμεν ὑψηλὰ μίαν συζήτησιν. Συμπέρασμα, κ. βουλευταί: Πρέπει ἀπαραιτήτως, ὁπωσδήποτε νὰ μὴ ἐμπιστευθῶμεν ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀγορᾶς, εἰς τὸν μηχανισμὸν τῆς ἐλευθέρας Ἀγορᾶς. Ἀξίως πρέπει νὰ ζητήσωμεν προγραμματισμόν, ἐφ’ ὁλοκλήρου τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ χώρου, τὴν κατανομὴν τῶν ἐπενδύσεων, τὴν κατεύθυνσιν τῆς ἐξειδικεύσεως. Τότε μόνον θὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ἰσόρροπος ἢ σύμμετρος ἀνάπτυξις ὅλων τῶν Κρατῶν, τὰ ὁποῖα εἰσέρχονται εἰς Κοινότητας. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, ὅπως ἐτόνισαν καὶ οἱ οἰκονομολόγοι ποὺ ἀνέφερα, θὰ ἴδητε νὰ κατευθύνωνται τὰ κεφάλαια, καὶ νὰ κατευθύνεται ἡ ἐργασία πρὸς ὡρισμένους πόλους. Καὶ τότε δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἄλλη διέξοδος διὰ τὰς οἰκονομικῶς ὑπαναπτύκτους παρὰ μόνον εἰς τὴν κατάργησιν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Θὰ μοῦ ἀντέτεινον ἴσως τινές, ὅτι ἡ συνθήκη τῆς Ρώμης προβλέπει διὰ τὴν περιφερειακὴν ἀνάπτυξιν, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν καθυστερημένων περιφερειῶν. Μάλιστα δὲ ἐγένετο καὶ μία συνέλευσις τῶν περιφερειακῶν οἰκονομιῶν μεταξὺ 8 καὶ 10 Δεκεμβρίου τοῦ π. ἔτους εἰς τὰς Βρυξέλλας. Τὰ ἀποτελέσματα ὑπῆρξαν ἀποθαρρυντικά. Ὁ κ. Μαρζολὲν εἶπεν, ὅτι τὸ θέμα τῆς περιφερειακῆς ἀναπτύξεως, κατ’ ἀρχὴν ἀνήκει εἰς τὰς οἰκείας Κυβερνήσεις. Ἔχει δίκαιον, διότι ὅταν λέγῃ ἀνάπτυξιν περιφερειῶν ἐννοεῖ τὰς ἐντὸς τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας περιφερείας ἐννοεῖ τὰς εἰδικὰς ἐκείνας περιφερείας, αἱ ὁποῖαι ἔμειναν καθυστερημέναι, ὅπως τὴν Πελοπόννησον ἢ τὴν Νότιον Ἰταλίαν. Ἡμεῖς ἐθέσαμεν διαφορετικὰ τὸ ζήτημα. Ἡμεῖς ζητοῦμεν προληπτικὴν ἐπέμβασιν διὰ τὴν καλὴν κατανομὴν τῶν ἐπενδύσεων καὶ διὰ τὴν ἀνάπτυξιν ὄχι ἁπλῶς ὡρισμένων στενῶν περιφερειῶν, ἀλλὰ ὅλων τῶν καθ’ ἕκαστον ἐθνικῶν οἰκονομιῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀναγκαία βάσις ἄνευ τῆς ὁποίας θὰ ὁδηγηθῇ εἰς τὴν κατάρρευσιν ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις. Καὶ τὸ μοναδικὸν φάρμακον εἶναι ἡ προγραμματισμένη κατανομὴ τῶν ἐπενδύσεων. Δὲν εἶναι, ὅμως, τοῦτο ἀρκετόν. Αὐτὸ εἶναι βασικόν, πρωταρχικόν. Πέραν αὐτοῦ ὑπάρχει ἡ ἀνάγκη καὶ ἄλλων μέτρων διὰ νὰ κατορθώσωμεν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγορὰν μὲ εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα, χωρὶς νὰ μεταβληθῇ ἡ εἴσοδός μας αὐτὴ εἰς μίαν περιπέτειαν διὰ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν. Ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ λάβωμεν σειρὰν ἄλλων μέτρων τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ριζικά, ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ προβῶμεν καὶ εἰς τὴν κατάλληλον διαφώτισιν. Καὶ τί ἐπὶ τῶν πεδίων αὐτῶν ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις; Τέσσαρα χρόνια παρῆλθον ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὑπεγράφη ἡ συνθήκη τῆς Ρώμης. Τὸ διάστημα αὐτὸ τῆς 4ετίας, πῶς τὸ ἐχρησιμοποίησεν ἡ Κυβέρνησις; Ὅλην αὐτὴν τὴν τετραετίαν μὲ μακαριότητα καὶ ἀδιαφορίαν ἄφησε νὰ ἐξαντληθῇ ἡ Κυβέρνησις χωρὶς νὰ λάβῃ οὐδὲν μέτρον ριζικόν, χωρὶς νὰ προπαρασκευάσῃ τίποτε, χωρὶς νὰ κάμῃ οὐδεμίαν διαφώτισιν. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, θὰ λάβωμεν σκληρὰ μέτρα. Ἡμεῖς ἀνεμένομεν νὰ μᾶς ἀπαριθμήσῃ τὴν σειρὰν αὐτῶν τῶν σκληρῶν μέτρων. Δὲν ἀνεμένομεν νὰ μᾶς εἴπῃ γενικότητας, αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν οὐδεμίαν ἀξίαν. Ἀντὶ τούτου ἔρχεται ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν νὰ ὑποδείξῃ αὐτὴ τὰ συγκεκριμένα ἀναγκαῖα μέτρα. Δὲν ὑπολείπεται τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ μᾶς εἴπῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ προβαίνωμεν ἡμεῖς εἰς κατάθεσιν τῶν νομοσχεδίων καὶ αὐτὴ νὰ καταθέτῃ ἐπερωτήσεις εἰς βάρος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Κύριοι βουλευταί, αὐτὸ ἀποδεικνύει ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως ἔλλειψιν προπαρασκευῆς, δημιουργικότητος, ἔλλειψιν ἀκόμη συνειδήσεως τῆς περιπετείας, εἰς τὴν ὁποίαν εἰσερχόμεθα. Ὅταν ἔχῃ ἡ Κυβέρνησις τὴν ἀξίωσιν ἀπὸ τὸν λαὸν νὰ προσαρμοσθῇ πρὸς τὰς νέας συνθήκας, πρέπει πρώτη αὐτὴ νὰ δείξῃ τὸ παράδειγμα καὶ πρώτη αὐτὴ νὰ δείξῃ, ὅτι ἔχει συνείδησιν τῆς κρισιμότητος τοῦ γεγονότος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητος. Εἶπεν ἐπίσης, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι τὸ θέμα εἶναι κυρίως ψυχολογικόν. Ἔχει ἀπολύτως δίκαιον. Ἀλλὰ ἐρωτῶ: Κατὰ τὴν τελευταίαν 4ετίαν τί ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ δημιουργήσῃ τὸ κατάλληλον ψυχολογικὸν κλῖμα; Κατὰ ποῖον τρόπον προσεπάθησε νὰ μεταδώσῃ τὸ Εὐρωπαϊκὸν πνεῦμα εἰς τὰς παραγωγικὰς τάξεις, εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν; Εἴπατε, ὅτι χρειάζεται διαφώτισις. Χρειάζεται διαφώτισις, ἀλλὰ μετὰ καθοδηγήσεως. Διότι δὲν ἀγνοεῖται, ὅτι διὰ νὰ καταστῇ ἡ χώρα μας ἱκανὴ διὰ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν ἀγορὰν ἀπαιτεῖται γενικὴν ἀναδιάρθρωσις τῆς οἰκονομίας της, ἀναδιάρθρωσις τῆς γεωργίας της καὶ ἀναδιάρθρωσις τῆς βιομηχανίας της καὶ ἀναδιάρθρωσις τοῦ ἐμπορίου της. Ἐγὼ πιστεύω, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἡ ἀνταγωνιστικότης δὲν εἶναι μόνον θέμα κόστους καὶ τιμῶν, ἀλλὰ εἶναι καὶ θέμα ἐμπορικῆς ὀργανώσεως. Διότι θὰ εἶναι ἐνδεχόμενον, μίαν παραγωγὴν ἀνταγωνιστικὴν ἀπὸ ἀπόψεως κόστους καὶ τιμῶν, ἐν τούτοις, εἶναι δυνατὸν μὲ μίαν τελείαν ἐμπορικὴν ὀργάνωσιν τὰ ξένα προϊόντα νὰ ἔλθουν καὶ νὰ κατακλύσουν τὴν ἀγοράν μας, παρὰ τὴν συναγωνιστικότητα τῶν προϊόντων μας. Τὶ ἐπράξατε, λοιπόν, διὰ νὰ διαφωτίσητε τοὺς παραγωγούς, τοὺς ἐμπόρους καὶ τοὺς βιομηχάνους κατὰ τὴν τελευταίαν τετραετίαν; Ἀφήσατε νὰ παρέλθῃ τὸ διάστημα αὐτὸ ἐν ἀδρανείᾳ χωρὶς νὰ χαράξητε οὐδεμίαν ὁδόν, ἀποδεικνύοντες οὕτω, ὅτι δὲν ἔχετε ἀκόμη συλλάβει τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ληφθοῦν. Δὲν εἶναι, ὅμως, μόνον ἡ παράλειψίς σας αὐτή, δηλαδὴ ἡ παράλειψις τῆς λήψεως μέτρων καταλλήλων, ἡ παράλειψις τῆς διαφωτίσεως καὶ ἡ παράλειψις τῆς προπαρασκευῆς. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον, κατ’ ἐμέ, ἔχει ἀκόμη βαρυτέραν σημασίαν καὶ θεμελιώνει ἀκόμη μεγαλυτέραν τὴν εὐθύνην διὰ τὴν Κυβέρνησιν, εἶναι ἡ παράλειψις καταρτίσεως οἱασδήποτε μελέτης. Σᾶς ἐρωτῶ: Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔχωμεν κάμει προηγουμένως συστηματικὴν μελέτην περὶ τῶν καθ’ ἕκαστον κλάδων τῆς βιομηχανίας διὰ νὰ ἴδωμεν ποῖοι ἐξ αὐτῶν εἶναι βιώσιμοι ἢ ὄχι; Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔχῃ συστηματικὴν μελέτην τοῦ συγκριτικοῦ κόστους τῶν διαφόρων προϊόντων, διὰ νὰ ἴδωμεν ποῖαι ἐκ τῶν ἐπιχειρήσεών μας θὰ ἐπιβιώσουν καὶ ποῖαι ὄχι. Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔχωμεν συγκριτικὴν μελέτην τῆς ἐξελίξεως τῶν ἀγορῶν τῶν προϊόντων, εἰς τρόπον ὥστε συνδυάζοντες τὰ ἐξαγόμενα ἐξ αὐτῆς πορίσματα ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν βιωσιμότητα τῶν ἐπιχειρήσεών μας νὰ χαράξωμεν μίαν σαφῆ πολιτικήν; Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔχωμεν μίαν μελέτην ἐπὶ τῆς ἐξελίξεως τῶν δασμῶν, οὕτως ὥστε νὰ καθορίσωμεν δασμολόγιον κατὰ τρόπον ὑποβοηθοῦντα τοὺς βιωσίμους κλάδους τῆς βιομηχανίας μας νὰ ζήσουν; Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔγινε. Νομίζω, ὅτι χωρὶς μελέτας ἐμπεριστατωμένας, συγκριτικάς, μὲ κλειστὰ τὰ μάτια, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸ λαβύρινθον τῆς Ε.Ο.Κ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅλα αὐτὰ μᾶς ἐμβάλλουν εἰς ἀνησυχίας καὶ μᾶς δημιουργοῦν δυσπιστίαν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Εἴπομεν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι θὰ ὑψώσῃ τὴν σημαίαν τῆς προγραμματισμένης κατανομῆς τῶν ἐπενδύσεων ἐντὸς τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ χώρου. Ἀλλὰ θὰ εἶναι δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸ σημερινόν της κῦρος νὰ ὑψώσῃ τὸ ἀνάστημά της καὶ νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τοὺς ἰσχυροτέρους ὅπως δεχθοῦν τὴν δικαίαν ἀξίωσίν της; Καὶ θὰ ἔχῃ ἀκόμη τὴν δύναμιν νὰ λάβῃ τὰ ἐνδεικνυόμενα ἐν προκειμένῳ ριζικὰ μέτρα ἀφοῦ ἐπὶ 4ετίαν ὁλόκληρον ἠδράνησεν; Πῶς θὰ προπαρασκευάσητε, κ. Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ, τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ.; Θὰ τὴν προπαρασκευάσητε μὲ τὴν μείωσιν τῆς ἐξαγωγικῆς μας ἱκανότητος εἰς τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, εἰς τὰς ὁποίας αἱ ἐξαγωγαί μας ἐμειώθησαν κατὰ 30% τὴν τελευταίαν τριετίαν ἢ νομίζετε, ὅτι θὰ προπαρασκευάσητε τὴν εἴσοδόν μας εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. μὲ τὸ κῦμα τῆς ἐξόδου ποὺ ἐπροκαλέσατε μὲ τὴν φυγὴν καὶ τὸν ἐκπατρισμὸν τῶν καλλιτέρων παιδιῶν τῆς Ἑλλάδος τῆς ἀλκίμου νεότητός της; Πῶς εἶναι δυνατὸν μὲ τὴν ἐρήμωσιν τοῦ τόπου νὰ ἀξιοποιήσητε τοὺς πόρους του καὶ νὰ τὸν ἐξυψώσητε εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν προηγμένων Κρατῶν; Κύριοι, ὅλα ὅσα συνέβησαν τὴν τελευταίαν 4ετίαν μὲ ἐμβάλλουν εἰς τὴν ὑποψίαν, ὅτι θὰ συνεχίσῃ ἡ Κυβέρνησις τὴν πεπατημένην, διότι δὲν ἔχει ἀντιληφθῆ ἐπαρκῶς τὴν σημασίαν τοῦ θέματος. Ἀλλά, ἐὰν δὲν ἀλλάξωμεν ρυθμόν, ἐὰν δὲν ἀλλάξωμεν νοοτροπίαν καὶ ἐὰν συνεχίσωμεν τὸν ρυθμὸν τῆς τελευταίας 4ετίας, τότε, κύριοι, ὀφείλομεν νὰ τονίσωμεν, ὅτι ὄχι μόνον δὲν θὰ κατορθώσωμεν νὰ ὑψώσωμεν περίλαμπρον οἰκοδόμημα εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν μας, ἰσοϋψὲς πρὸς τὰ τῶν ἄλλων προηγμένων Κρατῶν τῆς Εὐρώπης, ἀλλ’ ἀντιθέτως καὶ τὸ μικρὸν ὑφιστάμενον οἰκοδόμημα, ταχέως θὰ καταπέσῃ εἰς ἐρείπια. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§46Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ σᾶς παρεκάλουν νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω ὀλίγα τινὰ καθ’ ὅσον ὁ κ. Στεφανόπουλος δὲν ἐπέτρεψε διακοπάς, καὶ κυρίως ἐπειδὴ κατὰ σύμπτωσιν ἤμην Ὑπουργὸς τῆς ληξάσης τετραετίας, ἀλλὰ καὶ εἰσηγητὴς τοῦ νομοσχεδίου. Πρῶτον, ὅτι ἡ συμφωνία τῶν Ἀθηνῶν ὑπεγράφη τὴν 9ην Ἰουλίου παρελθόντος ἔτους καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν ἦτο δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀρχίσῃ τὴν διαφήμισιν τῆς Συμφωνίας ἢ τὴν προπαρασκευὴν τῆς κοινῆς γνώμης ἐπὶ ἀνυπάρκτου Συμφωνίας καὶ μάλιστα νὰ ἀρχίσῃ τὸ ἔργον τούτου ἀπὸ τοῦ 1958, ὅτε, δηλαδή, συνήφθη ἡ Συνθήκη τῆς Ρώμης. Δεύτερον, ὅτι κυρία προϋπόθεσις τῆς ἐπιτυχίας τῆς συνδέσεώς μας ἀπετέλεσεν ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις καὶ πρόοδος τῆς Ἑλλάδος ὡς καὶ ἡ νομισματικὴ σταθερότης. Διότι, ἐὰν ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν εἶχε συμβῆ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις τῆς Ἑλλάδος, ἐάν, δηλαδή, ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως Καραμανλῆ τῆς προηγουμένης τετραετίας δὲν εἶχεν ἐπιτύχει τὴν ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἑλλάς, ἀναμφισβητήτως, δὲν θὰ ἐγίνετο δεκτὴ εἰς τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ δὲν θὰ εἴχομεν πρὸ ἡμῶν τὴν Συμφωνίαν τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως συνέβη δι’ ἄλλα Κράτη, διὰ τὰ ὁποῖα, παρ’ ὅλον, ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Κοινότης ἔχει μεγαλύτερον πολιτικὸν καὶ οἰκονομικὸν ἐνδιαφέρον καὶ συμφέρον νὰ προβῇ εἰς σύνδεσιν, παρ’ ὅλα ταῦτα, δὲν προέβη εἰς λῆψιν τῆς ἀποφάσεως ταύτης μέχρι σήμερον, διότι τὰ Κράτη ταῦτα δὲν ἐπέτυχον ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς αὐτὸ ποὺ ἐπέτυχεν ἡ Ἑλλάς. Τὸ ὅτι ἐπετεύχθη ἡ εἴσοδός μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν ἀποτελεῖ τὴν καλυτέραν ἀπάντησιν εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. Στεφανόπουλος, διότι τοῦτο ἀποτελεῖ καρπὸν τῆς ἀσκηθείσης ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως Καραμανλῆ κατὰ τὴν τελευταίαν τετραετίαν ἐπιτυχοῦς οἰκονομικῆς πολιτικῆς.

§47Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι πενιχρὸν τὸ ἐπιχείρημα τοῦ ἀξιοτίμου κ. εἰσηγητοῦ, καὶ ὄχι εἰς τὸ ὕψος τῆς εὐφυΐας καὶ τῆς ὀρθῆς καὶ ἐμπεριστατωμένης εἰσηγήσεως, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν. Εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἀφ’ ἧς ὑπεγράφη ἡ Συνθήκη τῆς Ρώμης, ἔκτοτε Κυβέρνησις καὶ μέγα μέρος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως προσέβλεπε πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν. Καὶ ἐπειδὴ τὸ ἔργον ἦτο δυσχερὲς διὰ μίαν οἰκονομίαν καθυστερημένην, θὰ ἔπρεπεν, ἔκτοτε, νὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις τὰ κατάλληλα μέτρα. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν δεύτερον, τὸ ὁποῖον ὑπεστήριξεν ὁ κ. Εἰσηγητὴς εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγῇ εἰς τὸ ἀντίστροφον συμπέρασμα. Μᾶς παρεχώρησαν 22 χρόνια, ἴσως, διότι εἴμεθα πολὺ καθυστερημένοι ὄχι προηγμένοι ὅπως ἠθελήσατε νὰ παραστήσητε. Αὐτὸ εἶναι ἀπόδειξις, ὅτι κἄθε ἄλλο, παρὰ ὅτι ἡ χώρα μας εὑρίσκεται εἰς τὸ στάδιον τῆς εὐημερίας.

§48Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Ἔχετε τὴν ἀξίωσιν, κ. Στεφανόπουλε, ἡ 4ετία τοῦ Καραμανλῆ ν’ ἀντικαταστήσῃ τὴν πλήρη ἀπραξίαν τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων; Ἦτο ἐκ τῶν πραγμάτων δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ ἐντὸς μιᾶς 4ετίας νὰ διώρθωνε τὰς παραλείψεις τὰς ἰδικάς σας καὶ τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων, καὶ νὰ ἐπιτύχῃ ἐντὸς τοῦ διαστήματος τούτου τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῆς Οἰκονομίας μας; Ἦτο τοῦτο ἀνθρωπίνως δυνατόν; (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας).

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἔχει τὸν λόγον.

§50Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Κύριε Πρόεδρε, λυποῦμαι, διότι ὁ ἀξιότιμος ρήτωρ ὁ ἄρτι κατελθὼν ἐκ τοῦ βήματος, ὁ κ. Στεφανόπουλος, ἠθέλησε νὰ προσθέσῃ εἰς τὸ πρῶτον πράγματι ἐποικοδομητικὸν καὶ οὐσιαστικὸν μέρος τῆς ὁμιλίας του ἓν δεύτερον, θὰ ἔλεγον, ἐπικαίρως, πολιτικὸν μέρος, μὲ μίαν ὀξύτητα, ἡ ὁποία δὲν προσιδιάζει εἰς τὴν ἐπιχειρηματολογίαν, μὲ τὴν ὁποίαν ἐπιτίθεται κατὰ τῆς Κυβερνήσεως. Ἂς ἴδωμεν, ὅμως, τὰ πράγματα κἄπως μὲ ἠρεμίαν. Θὰ ἔχω τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀπαντήσω εἰς ὅλους τοὺς συναδέλφους τοὺς μέχρι τοῦδε λαβόντας τὸν λόγον, νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν ἐμπεριστατωμένην. Ἡ Ἑλλάς, κατὰ τὴν περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν συζητοῦμεν, ἐσημείωσε μίαν ἀξιόλογον αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ της εἰσοδήματος καὶ τὸ ἔτι ἀξιολογώτερον εἶναι ὁ συνδυασμὸς τῆς αὐξήσεως αὐτῆς τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος μὲ τὴν διατήρησιν τῆς νομισματικῆς σταθερότητος. Ἐὰν εἶχε σημειωθῆ μόνον ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἢ ἐὰν εἶχε σημειωθῆ μόνον καθεστὼς σταθερότητος νομισματικῆς, πράγματι θὰ ἐδικαιολογοῦντο αἱ ἀνησυχίαι αὐταὶ τοῦ κ. Στεφανοπούλου. Ἐδῶ, ὅμως, συμβαίνει κάτι, τὸ ὁποῖον δὲν νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι συνέβη εἰς πολλὰς χώρας, αἱ ὁποῖαι διανύουν στάδιον ἀναλόγου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, μὲ τὸ στάδιον, τὸ ὁποῖον διανύομεν ἡμεῖς. Συνέβη, δηλαδή, καὶ τὴν οἰκονομικὴν σταθερότητα νὰ διατηρήσωμεν καὶ μίαν ἀξιόλογον ἀνάπτυξιν τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος νὰ σημειώσωμεν. Ὅταν, κ. συνάδελφοι, εἰς σταθερὰς τιμὰς ἡ μεταξὺ τοῦ 1955 καὶ τοῦ 1961 αὔξησις τοῦ εἰσοδήματος εἶναι κατὰ 43% δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λεχθῇ, ὅτι δὲν συνέβη τίποτε. Τίποτε δὲν λέγεται ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος μέσα εἰς ἓξ χρόνια κατὰ 43%;

§51Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Μὲ ἀδικεῖτε δὲν εἶπα τέτοιο πρᾶγμα.

§52Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Δὲν λέγεται πάντως τίποτε καὶ ἀκόμη ὀλιγώτερον λέγεται τίποτε ὅταν ὅλαι αἱ ἄλλαι χῶραι ὅσαι διανύουν τὸ ἴδιον στάδιον οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, τὸ ὁποῖον διανύομεν ἡμεῖς ἔχουν δυσκολίας νομισματικάς, αἱ ὁποῖαι ἀνακόπτουν τὸν ρυθμὸν τῆς αὐξήσεως τῶν ἐπενδύσεων καὶ τὸν ρυθμὸν τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ των εἰσοδήματος. Πράγματι, τὶ εἴδομεν ὅτι συνέβη ἰδίως κατὰ τὰ δύο τρία τελευταῖα ἔτη; Καὶ θὰ σᾶς τὸ εἴπω εὐθέως. Συνέβη τοῦτο. Ὅτι δὲν ἀνταπεκρίθη ὅσον θὰ ἔπρεπε ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία, εἰς τὴν προσπάθειαν διότι ὄντως εἰς παραμονὰς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν πρὶν δηλαδὴ ἀκόμη καθορισθῆ ἐπακριβῶς τὸ οἰκονομικὸν καὶ τὸ δασμολογικὸν καθεστὼς ἀπὸ τὸ ὁποῖον θὰ τελῇ ἡ χώρα μας κατὰ τὰ προσεχῆ ἔτη, ἦτο δύσκολον νὰ ἀναληφθοῦν ὡρισμέναι ἐπιχειρηματικαὶ πρωτοβουλίαι. Δι’ αὐτὸ πράγματι εἰς τὸν τομέα τῶν ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων δὲν ἐσημειώθησαν τὰ βήματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐδικαιοῦτο νὰ ἀναμείνῃ τις. Ἡ δικαιολογία, ὅμως, αὐτή, νομίζω, ὅτι δὲν ἀρκεῖ καὶ νομίζω, ὅτι εἶναι ἀκριβὲς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι καὶ ἂν ἀκόμη ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν αἱ ἐξ ἀντικειμένου ὑφιστάμεναι δυσχέρειαι τὰς ὁποίας οὐδεὶς ὑποτιμᾶ, πάλιν δὲν ἔγινεν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἠδύνατο καὶ ἔπρεπε νὰ εἶχε γίνει ἐντὸς τῶν ὑφισταμένων πλαισίων. Αὐτὴ ἦτο καὶ ἡ ἔννοια τῆς φράσεως τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, περὶ τοῦ ὅτι διὰ νὰ ἐπιτύχῃ αὐτὴ ἡ προσπάθεια θὰ ἔπρεπε τὸ 80% τῆς προσπαθείας νὰ τὸ ἀναλάβῃ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ τὸ 20% τὸ Κράτος. Μὰ ἐξ ὁρισμοῦ, κύριοι, εἰς μίαν οἰκονομίαν φιλελευθέραν θὰ τὸ ἀναλάβῃ ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία τὸ 80% καὶ τὸ 20% τὸ Κράτος. Τοῦτο ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτὴν δὲν θὰ ἡγηθῇ τὸ Κράτος καὶ δὲν θὰ κατευθύνῃ τὸ Κράτος. Τόσον εἶναι ἀληθές, ὅτι θὰ ἡγηθῇ καὶ θὰ κατευθύνῃ καὶ τόσον εἶναι ἀληθεῖς αἱ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην προθέσεις τῆς Κυβερνήσεως, ὥστε καὶ εἰς τὰς προγραμματικάς του δηλώσεις ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀλλὰ καὶ ἀλλοῦ εἶχε τὴν εὐκαιρίαν νὰ τονίσῃ καὶ ἐτόνισεν, ὅτι θὰ προσπαθήσωμεν νὰ καθοδηγήσωμεν τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν πρὸς τὴν ἐπιθυμητὴν κατεύθυνσιν καὶ θὰ ἐπιχειρήσωμεν ἐν ἀνάγκῃ —εὐχόμεθα νὰ μὴ ὑπάρξῃ τοιαύτη ἀνάγκη— νὰ τὴν πειθαναγκάσωμεν ἢ καὶ νὰ τὴν ἀναγκάσωμεν. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι πάρα πολὺ εὔκολον πρᾶγμα νὰ λέγῃ κανείς, ὅτι εἰς τὴν χώραν αὐτὴν δὲν ὑπάρχει λεπτομερὲς πρόγραμμα, ὅτι δὲν ὑπάρχουν μελέται. Θὰ ἠδυνάμην νὰ σᾶς φέρω 4 φορτηγὰ αὐτοκίνητα μελετῶν, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν κατὰ τὴν τελευταίαν 3ετίαν ἢ 4ετίαν. Καὶ γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ κ. Στεφανόπουλος, ὅτι πλῆθος μελετῶν ὑπάρχει. Θὰ μοῦ εἴπητε εἶσθε ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὸν ἀριθμὸν τῶν μελετῶν ποὺ ὑπάρχουν; Σᾶς εἶπε προχθές, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ νομίζω, ὀρθῶς, ὅτι βεβαίως ἐὰν συγκρίνητε τὰ ἐπιτελεσθέντα πρὸς τὸ ἰδανικόν, δὲν θὰ ἦσθε ἱκανοποιημένοι. Δυστυχῶς ζῶμεν εἰς ἕνα κόσμον σχετικὸν καὶ μὴ πλανώμεθα. Ὅταν, κ. συνάδελφοι, λέγωμεν, ὅτι μία οἰκονομία τελεῖ ὑπὸ ἀνάπτυξιν ἢ εἶναι ὑποανάπτυκτος, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἢ ὑπὸ ἀνάπτυξιν τελεῖ, ἢ ὑποανάπτυκτος εἶναι καὶ ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς καὶ ὁ μηχανισμὸς τῶν Τραπεζῶν καὶ οἱ ἄλλοι βασικοὶ προσδιορισμοὶ τῆς δραστηριότητος μηχανισμοί. Οὐδὲ δύναται νὰ γίνῃ ἄλλως, οὐδὲ συνέβη εἰς οἱανδήποτε χώραν τοῦ κόσμου, οὔτε συμβαίνει ἄλλως τε, εἰς οἱανδήποτε χώραν τοῦ κόσμου. Βεβαίως, χρέος τοῦ Κράτους εἶναι σιγὰ σιγὰ νὰ σπάσῃ τὸν φαῦλον κύκλον. Ἔργον τῆς Κυβερνήσεως εἶναι σιγὰ–σιγὰ νὰ ἀνυψώσῃ τὸ ἐπίπεδον τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, τὸ ὀργανωτικόν του ἐπίπεδον. Ἡ ὕψωσις αὐτοῦ τοῦ ἐπιπέδου θὰ ἔχῃ ἄμεσον ἀντίκτυπον καὶ θὰ ἐπιφέρῃ ἐξύψωσιν καὶ τοῦ ἐπιπέδου τοῦ γενικωτέρου τοῦ οἰκονομικοῦ. Καὶ πάλιν αὐτὴ ἡ νέα ἐξύψωσις ἡ γενικωτέρα, θὰ ἐπιφέρῃ νέα ὀργανωτικὰ ἐπιτεύγματα εἰς τὸν κρατικὸν τομέα κ.ο.κ. Βεβαίως ἡ σχέσις καὶ ἡ συνάρτησις εἶναι περίπλοκος. Νομίζω, ἀκόμη, ὅτι ὁ κ. Στεφανόπουλος, ὁ ἴδιος ἔχει ὑπερεπαρκῆ πεῖραν θεμάτων ὀργανωτικῶν καὶ ἀφορώντων εἰς τὸν προγραμματισμὸν καὶ θὰ γνωρίζῃ ἐξίσου καλὰ μὲ ἐμὲ ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἰσῆλθεν ἀκριβῶς εἰς μίαν κρισιμωτάτην φάσιν καὶ θὰ ἐξηγήσω διατί. Ὡς τώρα τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα ἀντεμετωπίσαμεν, ἦτο δυνατὸν νὰ τὰ χειρισθῇ κανεὶς περίπου ἐντὸς τῶν ὑφισταμένων ὀργανωτικῶν πλαισίων. Π.χ. τὰ σημαντικώτατα μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν τὸ 1953 καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι συνδεδεμένα πρὸς τὸ ὄνομα τοῦ Ἀρχηγοῦ ἑνὸς τῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, τοῦ κ. Μαρκεζίνη, τὰ μέτρα τοῦ 1953 ἠδύνατο νὰ ληφθοῦν, ἂν καὶ ἦσαν σημαντικὰ μέτρα ἐντὸς τῶν ὑφισταμένων ὀργανωτικῶν πλαισίων. Οἱ περαιτέρω νομισματικοὶ καὶ πιστωτικοὶ καὶ δημοσιονομικοὶ χειρισμοί, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν ἀπὸ διαδόχους καὶ αὐτοὶ ἀκόμα ἦτο δυνατὸν νὰ σημειωθοῦν μέσα εἰς τὰ ὑφιστάμενα ὀργανικὰ πλαίσια. Ἐφθάσαμεν, ὅμως, πλέον εἰς ἕνα ἐπίπεδον, ἡ ὑπεράνω τοῦ ὁποίου ἀνέλιξις ὄντως ἀπαιτεῖ νέα ὀργανωτικὰ πλαίσια. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ δυσχέρεια. Αὐτὴ δὲν εἶναι πρωτότυπος καὶ εἰδικῶς εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀπαντῶσα δυσκολία, εἶναι μία δυσκολία εἰς τὴν ὁποίαν ἔφθασαν ὅλαι αἱ χῶραι αἱ ὁποῖαι ἦσαν εἰς τὸ ἐπίπεδον εἰς τὸ ὁποῖον εὑρισκόμεθα ἡμεῖς. Ἡ Κυβέρνησις ζητεῖ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ ἀντιληφθῇ τὴν σοβαρότητα τοῦ προβλήματος καὶ νὰ μὴ ὁμιλοῦμεν περὶ τοῦ ἰδανικοῦ, ἀλλὰ περὶ τοῦ δυνατοῦ, διότι ἡ ὀργάνωσις στοιχίζει κ. βουλευταί, καὶ ἡ ὀργάνωσις προϋποθέτει καὶ στελέχη, τὰ ὁποῖα δὲν ἠμπορεῖ νὰ δημιουργηθοῦν ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην. Δὲν ἐννοῶ μόνον στελέχη τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, ἀλλὰ στελέχη παντὸς εἴδους, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργηθοῦν ἀπὸ τῆς μιᾶς ἡμέρας εἰς τὴν ἄλλην. Δι’ αὐτὸ καὶ ἐγὼ πιστεύω ὅτι ὀρθότατα ἀναφέρθη ὁ κ. Στεφανόπουλος εἰς τὸ πρόγραμμα τῆς Παιδείας, τὴν σημασίαν τοῦ ὁποίου οὐδόλως ὑποτιμᾷ ἡ Κυβέρνησις. Καὶ ἐγὼ πιστεύω ὅτι βάθρον τῆς οἰκονομικῆς μας ἀναπτύξεως, ὅτι τὸ μεγαλύτερον ἔργον ὑποδομῆς διὰ τὴν οἰκονομικήν μας ἀνάπτυξιν εἶναι τὸ ἔργον τὸ συνδυασμένον μὲ τὴν Παιδείαν. Ἤθελα νὰ κάμω μίαν ἄλλην παρατήρησιν, ἀφορῶσαν εἰς τὸ πρῶτον μέρος τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Στεφανοπούλου, διὰ νὰ μὴ ἐπέλθῃ σύγχυσις. Εἶπεν, ὁ κ. Στεφανόπουλος, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιτύχωμεν νὰ γίνῃ οἱονεὶ ἕνα πανευρωπαϊκὸν οἰκονομικὸν πρόγραμμα, διότι αὐτὸ κατ’ οὐσίαν εἶπεν ὁ κ. Στεφανόπουλος. Αὐτὴ εἶναι μία ἐπιδίωξις, ἡ ὁποία ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας καὶ περιστάσεις, σᾶς ἐξομολογοῦμαι, ὅτι οὕτως γενικῶς διατυπουμένη, δὲν μοῦ φαίνεται ἀκόμη ρεαλιστική. Τοῦτο δὲν σημαίνει, βεβαίως, ὅτι δὲν θὰ φθάσωμεν ἐκεῖ. Δὲν πιστεύω, ὅμως, ὅτι ὑπάρχουν αὐτὴν τὴν στιγμὴν οὔτε αἱ πολιτικαὶ προϋποθέσεις διὰ νὰ φθάσωμεν ἐκεῖ, οὔτε καὶ ἄλλαι προϋποθέσεις, εἰς τὰς ὁποίας δὲν θὰ ἤθελα κατὰ τὴν παροῦσαν στιγμὴν νὰ ἀναφερθῶ. Ἤθελα νὰ σημειώσω, ὅμως, τοῦτο. Ὅτι οἱ νεώτεροι μηχανισμοὶ τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας, ὡς αὕτη ἐνσαρκοῦται ἤδη εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἀναγκάζουν καὶ τὰς ὁμάδας διαφόρων ὁμοειδῶν ἐπιχειρήσεων καὶ τὰς κυβερνήσεις καὶ τοὺς ἐκπροσώπους διαφόρων παραγωγικῶν τάξεων ἢ παραγωγικῶν κλάδων, ἀναγκάζουν σιγὰ σιγὰ ὅλο καὶ περισσότερον εἰς τὸ νὰ συμφωνήσουν εἰς κἄποιον ἔστω προσωρινὸν σκιώδη προγραμματισμόν. Ἄλλως τε ὁ ἴδιος ὁ κ. Στεφανόπουλος, εἶπεν, ὅτι ἔχει πλήρως μεταβληθῆ ἡ θέσις ἔναντι τῶν περιοχῶν τῶν πτωχοτέρων, ἡ θέσις τὴν ὁποίαν λαμβάνουν σήμερον οἱ οἰκονομικῶς ἰσχυροί. Καὶ ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον. Τὸ ἴδιον ὑπεστήριξα καὶ ἐγὼ κατὰ τὴν ἀγόρευσίν μου. Διότι θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μοῦ εἴπητε, ποίαν σκοπιμότητα θὰ ἔχῃ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς Γαλλίας τῆς Γερμανίας, τῆς Ἰταλίας ἢ ἄλλων χωρῶν, ἡ «ἐκμετάλλευσις» τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ μὲ τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν, ἡ ἐκμετάλλευσις αὐτή, ἐὰν ἐγίνετο, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ διαρκέσῃ πέραν τῶν 6 μηνῶν. Αὐτὸ ἦτο δυνατὸν κατὰ τὸν 19ον αἰῶνα, νὰ ἐκμεταλλεύεται ἐνδεχομένως μία ἀποικιακὴ δύναμις τὴν ἀποικίαν της ἐπὶ ἑκατὸν ἔτη. Μὲ τὰ σύγχρονα μέσα τὰ οἰκονομικά, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν καὶ μὲ τὰς ἐν χρήσει μεθόδους, τὰς συναλλαγματικάς, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ἀσκηθῇ τοιαύτη πολιτικὴ ἔναντι τῆς Ἑλλάδος, οἱ ἑταῖροι μας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς θὰ εἶχον νὰ χαίρωνται ἐπὶ 6 μῆνας. Διότι τὸν 7ον μῆνα θὰ εὑρίσκετο ἡ Ἑλλὰς εἰς κατάστασιν πλήρους χρεωκοπίας, δὲν θὰ ὑπῆρχε συναλλαγματικὸν ἀπόθεμα εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, θὰ ἐσημειοῦτο κοινωνικὴ ἐπανάστασις, ἡ ὁποία θὰ ἔφερε πολιτικῶς τὴν Ἑλλάδα εἰς ἄλλα στρατόπεδα. Μὰ παράφρονες εἶναι νὰ ἀσκήσουν τοιαύτην πολιτικήν; Πρὸς ποῖον σκοπόν; Διὰ νὰ πλουτίσῃ ἡ Γαλλία καὶ ἡ Γερμανία ἀπὸ τὸ πτωχὸν συναλλαγματικὸν ἀπόθεμα τῆς Ἑλλάδος; Ἢ τοὺς συμφέρει περισσότερον νὰ γίνῃ καὶ ἡ Ἑλλάς, ὅπως εἶπεν καὶ ὁ κ. Στεφανόπουλος, μία περιοχὴ ἡ ὁποία νὰ καταναλίσκῃ προϊόντα καὶ ἡ ὁποία διὰ νὰ ἠμπορῇ νὰ καταναλίσκῃ βιομηχανικὰ προϊόντα καὶ μάλιστα βιομηχανικὰ προϊόντα τῆς ποιότητος καὶ τῆς στάθμης ποὺ κατασκευάζουν ἐκεῖνοι ἢ τοὺς συμφέρει νὰ ἐξυψωθῇ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ μέχρι τοῦ σημείου ὥστε νὰ καταναλίσκῃ τοιαῦτα προϊόντα; Βεβαίως, τοὺς συμφέρει τὸ δεύτερον. Εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ Ἑλλὰς χώρα δυναμένη νὰ καταναλώσῃ ἐὰν δὲν γίνῃ βιομηχανία εἰς τὴν Ἑλλάδα; Δι’ αὐτό, αἱ καθαρῶς πολιτικαὶ αὐταὶ σκέψεις μὲ καθησυχάζουν καὶ εἰς αὐτὸ θὰ συμφωνήσω πάλιν μὲ τὸν κ. Στεφανόπουλον. Δὲν πιστεύω καθόλου εἰς τὴν φιλάνθρωπον διάθεσιν οἱουδήποτε, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ στηριχθῇ οἰκονομικὴ πολιτικὴ εἰς φιλάνθρωπον διάθεσιν. Πιστεύω, ὅμως, ὅτι ἔχει σημειωθῆ κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια μία κοσμοϊστορικὴ μεταβολὴ εἰς τὴν οἰκονομικὴν σκέψιν καὶ τὴν οἰκονομικὴν πρακτικήν. Αὐτὸ ἐπεχείρησα νὰ ἐπισημάνω κατὰ τὴν πρώτην ἀγόρευσίν μου. Τελευτῶν, ἤθελα νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις προτίθεται λίαν προσεχῶς νὰ ἐξαγγείλῃ σειρὰν συγκεκριμένων μέτρων πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις. Τὰ μέτρα ταῦτα δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τὰ ἐξαγγείλῃ ἐξ ἀφορμῆς τῆς καταθέσεως τοῦ νομοσχεδίου τῆς συμβάσεως. Διότι ἕκαστον τῶν μέτρων τούτων θὰ ἀπῄτει συζήτησιν, ἡ ὁποία θὰ διήρκει ἐπὶ ἡμέρας καὶ θὰ διέσπα τὴν ἑνότητα τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου καὶ θὰ καθίστα καὶ πρακτικῶς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου ἀπολύτως ἀδύνατον. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον κατ’ ἀνάγκην ὑπήρξαμεν καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐγώ, συνοπτικώτατοι. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐπιθυμεῖ, ἀφοῦ ἀκούσω ὅλους τοὺς ρήτορας, θὰ παρακαλέσω νὰ μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ ὁμιλήσω γενικῶς πάλιν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναφερθῶ εἰς εἰδικὰ μέτρα καὶ εἰς εἰδικὰ νομοσχέδια καὶ εἰς εἰδικὰς ἀποφάσεις, νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὰς κατευθύνσεις τὰς ὁποίας σκέπτεται νὰ ἀκολουθήσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὴν βιομηχανίαν καὶ εἰς τὴν γεωργίαν καὶ εἰς τὸν ὀρθῶς ἐπισημανθέντα ἐμπορικὸν τομέα.

§53Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζω, ὅτι ἐκ παρεξηγήσεως ὁ κ. Ὑπουργὸς μετέθεσε τὸ θέμα τῆς συζητήσεως. Ἐγὼ δὲν ὡμίλησα γενικῶς περὶ τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἐγὼ ἐνετόπισα τὴν συζήτησιν εἰς τὴν 4ετίαν, καὶ δὲν ὡμίλησα περὶ 8ετίας, μὲ τὴν προσθήκην, ὅτι σχετικῶς μὲ τὴν προπαρασκευὴν τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν δὲν ἔπραξε τίποτε ἡ Κυβέρνησις. Ὄχι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔπραξε τίποτε ἀπολύτως, διὰ νὰ μοῦ ἀναφέρῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τὴν αὔξησιν τοῦ εἰσοδήματος. Συνεπῶς ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, νομίζω, ὅτι δὲν ἀπήντησεν εἰς ἐμὲ ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ πρέπει νὰ τὸ ὁμολογήσῃ. Ἐγὼ δὲν ἔθιξα τὸ θέμα τῆς 8ετοῦς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἁπλῶς εἶπον ὅτι κατὰ τὸ διάστημα τῆς 4ετίας δὲν ἐγένετο ἡ ἀνάλογος προπαρασκευὴ καὶ ὑποθέτω εἰς αὐτὸ θὰ συμφωνήσητε ὅτι δὲν ἀπηντήσατε, ἐπειδὴ δὲν ἦτο δυνατὴ ἡ ἀπάντησις. Εἰς αὐτὸ θὰ σᾶς εἴπω μόνον, ὅτι ἕνα πρόγραμμα δημοσίων ἐπενδύσεων καὶ ἐπενδύσεων ἐνεργουμένων ὑπὸ ὀργανισμῶν δημοσίου δικαίου, τῆς τάξεως τῶν 9 χιλιάδων ἑκατομμυρίων εἶναι κἄτι τὸ ὁποῖον μέχρι σήμερον δὲν ἔχει ἴδει ὁ τόπος. Καὶ δὲν εἶναι ἑπομένως καὶ αὐτὸ κἄτι τὸ ὁποῖον εἶναι ἄσχετον μὲ τὴν προπαρασκευήν μας διὰ τὴν εἴσοδον εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἐπίσης δὲν θὰ διέφυγε τῆς προσοχῆς τοῦ κ. Στεφανοπούλου ἡ παρατήρησις τὴν ὁποίαν ἔκαμα καὶ ἡ ὁποία, νομίζω, ἔχει σημασίαν, ὅτι ἄλλαι χῶραι, αἱ ὁποῖαι περίπου ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιπέδου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως εὑρίσκονται εἰς ἕνα σημεῖον ἀρκετὰ πλησιάζον εἰς τὸ σημεῖον εἰς τὸ ὁποῖον εὑρισκόμεθα ἡμεῖς, διατὶ λέγω αἱ ἄλλαι αὐταὶ χῶραι δὲν εἶναι εἰς θέσιν εὐχερῶς καὶ δὲν εἶναι εἰς θέσιν ὑπὸ τοὺς ὅρους ὑπὸ τοὺς ὁποίους ἡμεῖς συνεδέθημεν νὰ συνδεθοῦν καὶ ἐκεῖναι. Ἁπλούστατα διότι δὲν ἔχουν σταθερότητα νομισματικήν. Καὶ δὲν δύνανται νὰ συνδυάσουν τὴν νομισματικὴν σταθερότητα πρὸς μίαν ἀξιόλογον ἐπενδυτικὴν προσπάθειαν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔδειξε, νομίζω, μεγάλην ὡριμότητα κατὰ τοῦτο. Κατὰ τό, ὅτι δημοκρατούμενος καὶ ἐνῷ ἀκόμη τὸ ἐπίπεδον τῆς διαβιώσεώς του εἶναι πολὺ κατώτερον τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν, ἐδέχθη καὶ ἐπεκρότησε τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία τὸν ἐξηνάγκασεν εἰς ἕν ἐπίπεδον ἐπενδύσεων, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀξιόλογον. Διότι, νομίζω, ὅτι εἶναι ἀξιόλογον, τὸ ἐπίπεδον τῶν ἐπενδύσεων τῶν 22 ἢ 24%.

§54Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. (Ἐγείρεται καὶ ζητεῖ τὸν λόγον...).

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ κ. συνάδελφοι, ἐὰν πρόκειται περὶ ἐρωτήσεων διευκρινίσεως τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ἔχει καλῶς. Διότι ἄλλως δὲν εἶναι δυνατὸν τοῦτο, καθ’ ὅσον ὑπάρχει σειρὰ ἐγγεγραμμένων.

§56Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐρωτήσεις τινὰς θέλομεν νὰ κάμωμεν αἱ ὁποῖαι θὰ βοηθήσουν πολὺ τὴν συζήτησιν.

§57Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Σεῖς ὡμιλήσατε κ. συνάδελφε. Οἱ ἄλλοι δὲν ὡμίλησαν.

§58Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Προπαρασκευὴ διὰ τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν σημαίνει ναὶ ἢ ὄχι αὔξησιν τῆς συναγωνιστικότητος τῆς οἰκονομίας μας;

§59Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Σημαίνει δύο τινά.

§60Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Ἐὰν ἐντὸς τῆς 3ετίας ποὺ παρῆλθεν ἡ Ἑλλὰς ἔχασε τὸ ⅓ τῶν ἐξαγωγῶν της εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις παρεσκεύασε τὴν οἰκονομίαν μας διὰ νὰ ἔχῃ μεγαλυτέραν συναγωνιστικότητα; Ἀντιθέτως κατὰ τὰ τρία τελευταῖα ἔτη, τὸ ἀποδεικνύουν οἱ ἀριθμοὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου, ἡ συναγωνιστικότης τῆς οἰκονομίας μας ἐπροχώρησε κατὰ βαθμόν, τὸν ὁποῖον δὲν ἔχει ὑπερβῆ καμμία ἄλλη χώρα εἰς τὴν ὑφήλιον.

§61Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἡ ἀκόλουθος. Ἡ μείωσις τῶν ἐξαγωγῶν μας πρὸς τὰς Δυτικὰς χώρας κατὰ τὴν περίοδον αὐτήν, ὀφείλεται εἰς λόγους τοὺς ὁποίους κάλλιον ἐμοῦ γνωρίζετε καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι πράγματι ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, περιστασιακοῦ χαρακτῆρος. Δεύτερον, εἶναι ἀκριβές, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ προσδοκᾷ κανεὶς ἄμεσον αὔξησιν τῆς συναγωνιστικότητος τῶν προϊόντων. Ἡ αὔξησις ἀνταγωνιστικότητος τῶν προϊόντων θὰ ἐπέλθῃ μὲ τὴν ἐφαρμογὴν ἑνὸς ὡλοκληρωμένου προγράμματος. Τὴν ὥραν ποὺ ἐκτελοῦνται τόσα ἐγγειοβελτιωτικὰ καὶ ἄλλα ἔργα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναμένῃ κανεὶς ἀποτελέσματα σημαντικώτερα ἀπὸ τὰ συμβαίνοντα.

§62Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Ὡς διεξάγεται ἡ συζήτησις, μένει ἡ ἐντύπωσις, κ. Πρόεδρε, εἰς τὸν ἔξω κόσμον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δίδει ἐπιχειρήματα συντριπτικὰ κατὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διότι δυστυχῶς καὶ διὰ τῶν πρακτικῶν τὰ ὁποῖα διὰ τὴν Κυβέρνησιν εἶναι ἐστενογραφημένα ἐν ἀντιθέσει μὲ τὰ ἰδικά μας, καὶ διὰ τῶν διαφόρων παρεμβάσεων, καθ’ ὃ ἔχουν δικαίωμα βεβαίως, τῶν κ. Ὑπουργῶν, παραμένει ἡ ἐντύπωσις εἰς τὸν πολὺν κόσμον, ὅτι ὅλα ἔχουν ὅπως τὰ λέγει ἡ Κυβέρνησις. Μὲ ἐπρόλαβε ὁ ἀξιότιμος κ. Στεφανόπουλος, διότι ὁ κ. Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ μὲ τὴν χαρακτηρίζουσαν αὐτὸν εὐφυΐαν καὶ εὐγλωττίαν δὲν ἀπήντησε συγκεκριμένως τὶ ἔκαμαν τὰ 4 προηγούμενα χρόνια πρὶν ὑπογράψουν τὴν συνθήκην τῶν Ἀθηνῶν, ἀπὸ τοῦ 1957 ὅταν ἐτέθη τὸ ζήτημα μέχρι σήμερον, θὰ ἔπρεπε ἡ οἰκονομία μας ἐπὶ τῇ προόψει, ὅτι οὕτως ἢ ἄλλως θὰ ἔπρεπε νὰ προσαρμοσθῇ νὰ αὐξήσῃ τὸ εἰσόδημά της. Ἡ αὔξησις αὐτὴ ἠμποροῦσε αὔριον μὲ τὴν σύνδεσίν μας νὰ ἀποβῇ ἀρνητική, διότι θὰ ἐδημιούργει κλάδους τῆς οἰκονομίας, χωρὶς πρόγραμμα οἱ ὁποῖοι πολὺ πιθανῶς αὔριον τὴν πρωΐαν νὰ ἐδημιούργουν κακόν. Ὑπάρχει κάποιο ρητὸν ποὺ λέγει ὅτι «συνετῶν ἀνδρῶν.... δυσχεραίνει πρὶν ἢ ταύτῃ γένηται». Ἐγώ, νομίζω, ὅτι δὲν ἐπρονόησαν καὶ ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος. Παραπέμπω τὸν κ. Ὑπουργὸν εἰς τὸ ἄρθρον τοῦ «ΕΚΟ-ΝΟΜΙΣΤ» τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1960, ὅπου λέγει, ὅτι ἐὰν ἡ Ἑλλὰς δὲν εἶχε τοὺς ἀδήλους πόρους τῆς Ναυτιλίας καὶ τοῦ Τουρισμοῦ, θὰ εἶχε μαρανθῆ πρὸς τὸ παρόν.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Γκλαβάνης, ἔχει τὸν λόγον.

§64Ι. ΓΚΛΑΒΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, μετὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν θεμάτων ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον κ. Στεφανόπουλον, ἐλάχιστα ἔχω νὰ προσθέσω. Δι’ ἕνα καὶ μόνον λόγον ἀνέβηκα εἰς τὸ βῆμα. Καὶ ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι, διότι ἐξεπλάγην — καὶ μαζὶ μὲ ἐμὲ καὶ πολλοὶ συνάδελφοι — ὅταν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ἀνέπτυξε τὴν θεωρίαν, ὅτι τὸ 80% τῆς προσπαθείας ἀνήκει εἰς τὸν Ἕλληνα πολίτην καὶ τὸ 20% μόνον εἰς τὸ Κράτος, εἰς τὴν Κυβέρνησιν, εἰς τὴν Διοίκησιν. Ἐθεώρησα πρωτοφανῆ τὴν τοποθέτησιν αὐτήν, καὶ ἤλπιζα, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ δὲν θὰ συνεφώνει μὲ τὴν τοποθέτησιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Ἐλυπήθην πολύ, ὅταν ἤκουσα, ὅτι ὁ κ. Παπαληγούρας υἱοθετεῖ πλήρως τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Δι’ αὐτὸ ἠναγκάσθην νὰ ἀνέλθω εἰς τὸ βῆμα, διὰ νὰ θέσω ὡρισμένα ἐρωτήματα εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, τὸν ὁποῖον ἐκτιμῶ καὶ τὸν ὁποῖον θεωρῶ ἱκανὸν ὅπως φέρῃ εἰς πέρας τὸ μέγα αὐτὸ θέμα. Καὶ θέτω τὴν ἐρώτησιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ: Ποῦ θὰ στηρίξῃ τὸ οἰκοδόμημα αὐτό; Ἀσφαλῶς εἰς τὸν ἀγρότην, εἰς τὸν ἐργάτην, τὸν βιοτέχνην, τὸν βιομήχανον. Ἀλλὰ ποῖον ἀγρότην; τῶν 10–30 στρεμμάτων; Ἢ θὰ προσπαθήσῃ νὰ κάμῃ ἀναδασμόν; Καὶ ἐρωτῶ: Ὁ Ἕλλην ἐργάτης, ἐντὸς ὀλίγων ἐτῶν, θὰ δυνηθῇ νὰ ἀποκτήσῃ συναγωνιστικότητα ἐργάτου, δυναμένου νὰ παράγῃ προϊόντα συναγωνίσιμα μὲ τὰ προϊόντα τῶν ἓξ Κρατῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς; Ὀφείλω νὰ δηλώσω, ὅτι πιστεύω εἰς τὴν Ἕνωσιν. Ἐπίσης ὀφείλω νὰ εἴπω, ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ μὲ δεξιοτεχνίαν ἐχειρίσθη τὰ διάφορα θέματα. Ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ μεγαλύτερον βάρος ἐπιπίπτει εἰς τὸν βιομήχανον, θὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπ’ ἐλάχιστον μὲ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν θὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ὑποστηριχθεῖσαν ἄποψιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, τοῦ 80%. Μέχρι τοῦ 1923 δὲν ὑπῆρχον βιομηχανίαι, παρὰ ἡ βιομηχανία λιπασμάτων καὶ 4–5 ἄλλαι. Τότε ὁ ἀείμνηστος Ζαλοκώστας, μὲ τὸ πρῶτον δασμολόγιον, ἔθεσε τὴν βάσιν, ὁπότε ἀνεπτύχθη ἡ βιομηχανία. Βεβαίως, εἰς αὐτὸ ἐβοήθησε καὶ ὁ πληθυσμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Διότι ἦλθον ἀπὸ ἐκεῖ ἄνθρωποι εἰδικευμένοι, οἱ ὁποῖοι συνετέλεσαν, ὥστε νὰ ἀναπτυχθῇ ἡ βιομηχανία ἄριστα. Πολλοὶ παραπονοῦνται διὰ τὸ θέμα τοῦ δασμολογίου. Βεβαίως, ἀλλὰ ἄνευ δασμολογίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναπτυχθῇ μία βιομηχανία. Μόνον, ἐὰν ἀνδρωθῇ καὶ ὅταν ἀποκτήσῃ παράδοσιν, ἡ βιομηχανία, τότε εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ μείωσις τοῦ δασμολογίου. Σκεφθῆτε, κ. συνάδελφοι, ὅτι, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε τὸ δασμολόγιον, δὲν θὰ εἴχομεν ἀνεπτυγμένας βιομηχανίας, χιλιάδες ἐργατῶν ποὺ ἐργάζονται σήμερον εἰς τὰς βιομηχανίας αὐτὰς θὰ ἦσαν ἄνεργοι. Ἐν συνεχείᾳ αἱ βιομηχανίαι αὐταὶ χάρις εἰς τὸ δασμολόγιον ἀνεπτύχθησαν μὲ ταχὺ ρυθμὸν καὶ ἔχουν ζωὴν 40 ἐτῶν. Ἐὰν ὅμως ἀφαιρέσητε τὰ ἔτη τοῦ πολέμου, μένουν 34 ἔτη ζωῆς. Καλεῖται, ὅθεν, ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία τῶν 34 ἐτῶν, νὰ συναγωνισθῇ τὴν βιομηχανίαν τῶν ἓξ, τῶν 200 ἐτῶν.

§65Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Βεβαίως.

§66Ι. ΓΚΛΑΒΑΝΗΣ. Καὶ καλεῖται ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ ὁ Ἕλλην πολίτης νὰ διαθέσῃ τὸ 80% καὶ τὸ Κράτος μόνον τὸ 20%. Μόνον θαῦμα θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ. Ἐπειδὴ ἔχω ἐμπιστοσύνην εἰς τὰς ἱκανότητας τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, εὔχομαι νὰ ἐπιτύχῃ τὸ θαῦμα αὐτό. Ἐὰν ζητῆτε ἀπὸ τὸν ἐργάτην, τὸν ἀγρότην, τὸν βιοτέχνην, τὸν βιομήχανον νὰ διαθέσῃ τὸ 80% τῆς δραστηριότητός του διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας, εἶναι ὡσὰν νὰ ζητῆτε τὸ ἐπιτελικὸν σχέδιον, τὰς μονάδας κλπ. μιᾶς στρατιωτικῆς ἐπιχειρήσεως νὰ τὰς ἀναθέσητε εἰς τοὺς στρατιώτας. Ἀνατρέπεται οὕτω ἡ βάσις, διότι τὰ σχέδια εἶναι ἔργον τοῦ Ἐπιτελείου. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ρίπτετε τὸ βάρος αὐτὸ εἰς τὸν Ἕλληνα πολίτην; Θὰ ἐπιβάλλετε ἐπενδύσεις. Ποῦ εἶναι τὰ διαθέσιμα κεφάλαια πρὸς δημιουργίαν βιομηχανιῶν; Πῶς θὰ ἀποκτήσουν κεφάλαια αἱ βιομηχανίαι διὰ νὰ καταστοῦν ἱκαναὶ νὰ συναγωνισθῶσι τὰς βιομηχανίας ἄλλων Κρατῶν βιομηχανίας 200 ἐτῶν;

§67Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπ. Συντ.). Τότε τί νὰ κάμωμεν, κ. συνάδελφε;

§68Ι. ΓΚΛΑΒΑΝΗΣ. Θὰ ἀναλάβῃ τὸ Κράτος τὴν ὑποχρέωσιν τοῦ μεγάλου ἔργου τῆς ὀργανώσεως καὶ τὸ μικρότερον ποσοστὸν θὰ ἀφεθῇ εἰς τὴν δραστηριότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Διότι ἐὰν ἀποτύχῃ ἡ προσπάθεια αὐτή, θὰ εἴπητε τί πταίει ἡ Κυβέρνησις, ὁ κόσμος δὲν μᾶς ἐβοήθησε. Ἀλλὰ ἐρωτῶ. Ποῖος κόσμος; Ὁ κόσμος τοῦ μικροῦ κλήρου; Σεῖς, ἐπαναλαμβάνω, θὰ πρέπει νὰ κάμετε τὴν ὀργάνωσιν. Νὰ γίνῃ ἡ ὀργάνωσις κατὰ κλάδους καὶ ἕκαστος κλάδος θὰ ἀποτελέσῃ τὸ ὄργανον, τὸ ὁποῖον θὰ κρίνῃ ποῖαι βιομηχανίαι θὰ μπορέσουν νὰ ζήσουν καὶ ποῖαι ὄχι. Τὸ βάρος πίπτει εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ ὄχι εἰς τὸν λαόν, διότι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἡ ὑπεύθυνος. Ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ μου ὅπως εἶμαι ὅσον τὸ δυνατὸν συντομώτερος, τελειώνω μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ μετατοπίσῃ τοὺς ἀριθμοὺς καὶ θὰ προσγειωθῇ εἰς τὴν πραγματικότητα, διότι ἂν ἐπιμείνῃ εἰς τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους ἐξήγγειλε, δηλαδὴ τὸ 80% καὶ τὸ 20%, ἂς εἶναι βεβαία, ὅτι θὰ εὑρεθῇ πρὸ ἀπροχωρήτου. Καὶ διὰ νὰ κάμω μίαν παρένθεσιν, ὑποδεικνύω ὡς ἰδέαν, ὅτι ἡ βάσις τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας εἶναι ἡ σιδηροβιομηχανία, τὴν ὁποίαν δὲν ἐπρόσεξεν ἡ Κυβέρνησις καὶ ἕνεκα τούτου ὁ Πειραιεὺς ἐργάζεται μὲ τὰ ἡμίση τῶν ἐργοστασίων ἐν συγκρίσει μὲ τὸ ἔτος 1950. Ἐὰν δὲν προσέξετε, κ. Ὑπουργέ, αὐτὸν τὸν κλάδον, αἱ δυσχέρειαι διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ τόπου θὰ εἶναι ἀνυπέρβλητοι. Καὶ ἐπειδὴ ἐντελῶς παράλληλον εἶναι καὶ τὸ θέμα τῆς Διοικήσεως, θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νὰ προσθέσω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ δώσωμεν ἰδιαιτέραν προσοχὴν εἰς τὸ ἐπικρατοῦν σήμερον γραφειοκρατικὸν σύστημα, διότι μὲ τὸ ὑπάρχον σύστημα πρέπει νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι ἡ προσπάθεια ἀνασυγκροτήσεως θὰ καθυστερήσῃ. Βεβαίως, αὐτὸ τὸ θέμα δὲν εἶναι ἐξ ἐκείνων, διὰ τὰ ὁποῖα εἶναι ὑπεύθυνος ἡ Κυβέρνησις. Εἶναι θέμα πολλῶν ἐτῶν. Νομίζω, ὅμως, ὅτι κἄποτε θὰ πρέπει νὰ ἀσχοληθῶμεν καὶ μὲ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσωμεν ἀπὸ τὴν ρίζαν του.

§69ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§70Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ μακρόν, τὸ θέμα ἔχει ἀρκετὰ ἤδη συζητηθῇ ἐνώπιον τοῦ Σώματος καὶ δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἐπαναλάβω τίποτε ἀπὸ ὅσα μέχρι τοῦδε ἐλέχθησαν. Ἡ παρατήρησις τοῦ ἀγαπητοῦ κ. συναδέλφου μοῦ δίδει τὴν εὐκαιρίαν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς νὰ δηλώσω, ὅτι εἰς τὴν συζήτησιν αὐτὴν δὲν ὑπάρχει ἀντίλογος, διότι κατὰ βάσιν συμφωνοῦμεν μὲ τὴν σύνδεσιν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Ε.Κ.Α. Κατὰ συνέπειαν, δὲν εἶναι εἰς τὴν πρόθεσίν μου νὰ ἀναπτύξω τὰ ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῆς συνδέσεως οὔτε νὰ ἀπαντήσω, διότι τοῦτο ἐγένετο ἐπιτυχῶς καὶ ἀπὸ ἀξιοτίμους συναδέλφους τῆς πτέρυγος τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω εἰς ὅσα ἐναντίον τῆς συνδέσεως ἐπιχειρήματα ἀνεπτύχθησαν μέχρι τῆς στιγμῆς ἀπὸ τὴν ἄκραν ἀριστεράν, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη διαφωνοῦσα πρὸς τὴν γενικὴν γραμμήν. Ἡ πρόθεσίς μου εἶναι, νὰ διατυπώσω ὡρισμένας βασικὰς παρατηρήσεις, αἱ ὁποῖαι συνδέονται μὲ τὸ γενικὸν θέμα τῆς συνδέσεως τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Ε.Κ.Α. Ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος κ. Στεφανόπουλος, εἶχε προηγουμένως τὴν εὐκαιρίαν νὰ κάμῃ μίαν βασικὴν παρατήρησιν, τὴν παρατήρησιν, ὅτι ἀρχίζομεν καὶ συζητοῦμεν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἀπὸ τοῦ ἐπισημοτέρου βήματος τῆς χώρας ἕνα θέμα διὰ πρώτην φορὰν τέσσαρα καὶ πλέον ἔτη ἀπὸ τότε ποὺ τὸ θέμα ἀνέκυψε καὶ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ἀπασχολήσει ὁλόκληρον τὴν χώραν καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Παρῆλθον περισσότερα ἀπὸ τέσσαρα ἔτη ἀπὸ τότε ποὺ ὑπεγράφη ἡ σύμβασις τῆς Ρώμης ποὺ ἔκτοτε ἦτο βέβαιον, ἢ ἐν πάσῃ περιπτώσει λίαν πιθανόν, ὅτι καὶ ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐπήγαινε πρὸς σύνδεσιν μὲ τὸν εὐρύτερον αὐτὸν χῶρον. Τὸ θέμα ἀπησχόλησε τὴν κοινὴν γνώμην, τὰ Ἐπιμελητήρια, ἀπησχόλησεν ἀρκετὰ τοὺς ἐνδιαφερομένους ἰδιαιτέρως τοὺς βιομηχάνους, ἀπησχόλησε καὶ τὸν ἡμερήσιον τύπον καὶ τὸν οἰκονομικὸν καὶ μόνον τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν δὲν ἀπησχόλησεν. Ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, εἶναι ἀθῷος τῆς εὐθύνης αὐτῆς, ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ, φέρει ἀκεραίαν τὴν εὐθύνην, διότι ἐπετράπη διὰ πρώτην φορὰν συζήτησις τοῦ μεγάλου αὐτοῦ θέματος ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ὅταν πλέον ἡ Σύμβασις εἶχεν ὑπογραφῆ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅσοι ἐξ ὑμῶν καὶ πλεῖστοι ἐξ ὑμῶν εἴχατε λάβει μέρος εἰς τὴν προηγουμένην Βουλήν, θὰ ἐνθυμῆσθε, ὅτι ἡ τότε Ἀντιπολίτευσις ἀγωνιωδῶς ἐζήτει νὰ συζητηθῇ τὸ θέμα ἐγκαίρως ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, προτοῦ ἀκόμη λάβῃ τὴν τελικὴν μορφήν, προτοῦ εὑρεθῶμεν ἐνώπιον τετελεσμένου γεγονότος. Ὑπεβλήθησαν ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις, προεκλήθη ἐπανειλημμένως ἡ Κυβέρνησις ἐπ’ εὐκαιρίᾳ οἰκονομικῶν συζητήσεων καὶ ἠναγκάσθημεν νὰ εἴπωμεν τότε, ἐπίσης ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι ἴσως ὁ προκάτοχος τοῦ κ. Παπαληγούρα, ἠγνόει τί γίνεται μὲ τὴν Ε.Κ.Α., διότι ἔτσι ἠμπορεῖ νὰ ἐξηγηθῇ ἡ πείσμων ἄρνησίς του νὰ δεχθῇ οἱανδήποτε συζήτησιν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Εἶναι τοῦτο μία εὐρεῖα παράλειψις τῆς Κυβερνήσεως κ. Καραμανλῆ, τὴν ὁποίαν ἔχομεν χρέος νὰ ἐπισημάνωμεν ὄχι διότι εἴμεθα ἀντίθετοι πρὸς τὴν σύνδεσιν, ἀλλὰ διότι μία ἔγκαιρος συζήτησις θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχῃ βελτιώσῃ τὸ περιεχόμενον τῆς συμφωνίας, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἡμεῖς δυστυχῶς σήμερον δὲν ἔχομεν περιθώρια νὰ διορθώσωμεν, ἀλλὰ πολλαὶ συζητήσεις τοῦ θέματος ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας θὰ ἐφώτιζον τὸ θέμα καὶ θὰ προετοίμαζον τὴν χώραν διὰ τὴν εἴσοδόν της εἰς τὴν Ε.Κ.Α., διὰ τὴν ὁποίαν τόσαι συζητήσεις γίνονται τὰς ἡμέρας αὐτάς. Ἀφοῦ ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχε δεχθῆ καμμίαν συζήτησιν, ἀφοῦ τὸ ἐφοβεῖτο καὶ τὸ ἀπέφευγε τὸ θέμα, ἀφοῦ ἴσως καὶ τὸ ἠγνόει τὸ θέμα, διότι πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι εἰς ἐπίπεδον ἐμπειρογνωμόνων ἐγένοντο ὅλαι αἱ συζητήσεις διὰ τὴν σύνδεσιν, ἑπόμενον ἦτο, ὅτι δὲν προετοιμάσαμεν τὴν οἰκονομίαν καὶ τὴν χώραν διὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ γεγονός. Κύριοι συνάδελφοι, ὅ,τι δήποτε καὶ ἐὰν ἀντιταχθῇ ἀπὸ κυβερνητικῆς πλευρᾶς ἡ διαπίστωσις μένει καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι καὶ οἱ ἴδιοι οἱ τυχὸν ἔχοντες ἀντιρρήσεις εἰς τὴν βασικὴν αὐτὴν διαπίστωσιν δὲν θὰ εἶναι πεπεισμένοι, ὅτι δι’ ὅσα τυχὸν εὑρεθῶμεν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ὑποστῶμεν, ὅτι ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Ε.Κ.Α. ἀποτελεῖ ἕνα βαρυσήμαντον γεγονὸς μίαν ἱστορικὴν καμπὴν διὰ τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας, διὰ τὴν ὁποίαν δὲν πρέπει μόνον ἡ Κυβέρνησις νὰ εἶναι προετοιμασμένη διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ, πρέπει νὰ εἶναι προετοιμασμένη ὁλόκληρος ἡ οἰκονομία, ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ προετοιμασθῇ μία οἰκονομία, ὅταν δὲν γνωρίζῃ τί συμβαίνει, ὅταν εἰς μίαν δημοκρατίαν ὅπως εἶναι ἡ χώρα μας δὲν ἐγένοντο μεταξὺ πολιτικῶν ἀνδρῶν καὶ πολιτικῶν κομμάτων ὑπεύθυνοι συζητήσεις ἑνὸς τοιούτου μεγάλου θέματος. Ἔτσι εὑρέθημεν ἀνέτοιμοι καὶ λυποῦμαι ποὺ θὰ τὸ εἴπω, ὅτι διὰ τὸν σημερινὸν Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ κ. Παπαληγούραν, πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι θὰ ἀνατείλουν ἡμέραι δυσχερεῖς. Βεβαίως ἡ σύνδεσίς μας δὲν θὰ γίνῃ ἀπὸ τῆς μιᾶς στιγμῆς εἰς τὴν ἄλλην καὶ ὑπάρχει ἕνα χρονικὸν περιθώριον προετοιμασίας, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε εἶναι λογικόν, ὅτι αἱ προθεσμίαι, ὅταν καὶ σήμερον ποὺ εὑρισκόμεθα πρὸ τετελεσμένου, ἀποδεικνύουν, ὅτι ἐχάσαμεν ἕνα κρίσιμον διάστημα τεσσάρων ἐτῶν καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ἐνῷ θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ εἴχωμεν προχωρήσει πολὺ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς προετοιμασίας τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς ψυχολογικῆς τῆς διαφωτιστικῆς τῆς ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης, τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ εἶναι προετοιμασμένος συμπαραστάτης εἰς τὴν μεγάλην προσπάθειαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀποδυθῇ. Βεβαίως, κύριοι, δὲν εἶμαι τῆς γνώμης, τὴν ὁποίαν ἔχει ὁ κ. Καραμανλῆς, ὅτι δηλαδὴ ἡ κυρία εὐθύνη διὰ τὴν σύνδεσίν μας πίπτει εἰς τοὺς ὤμους τῆς Ἑλλάδος, πίπτει εἰς τοὺς ὤμους τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ὄχι εἰς τοὺς ὤμους τῆς ὑπευθύνου πολιτικῆς ἡγεσίας τοῦ τόπου ἐν προκειμένῳ, εἰς τοὺς ὤμους τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, διεκδικεῖ ἴσως τὸ ἀνεύθυνον, ἐπικαλούμενος τοιαῦτα ἐπιχειρήματα. Νομίζω, ὅμως, ὅτι καὶ ἐὰν κανεὶς προβῇ εἰς ἀνάλυσιν τῶν βασικῶν καὶ τῶν εἰδικωτέρων προβλημάτων, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦνται, θὰ διαπιστώσῃ, ὅτι ἡ κυρία εὐθύνη ἀνάστροφα πρέπει νὰ βαρύνῃ τὴν πολιτικὴν ἡγεσίαν, διότι εἰς τὸ τέλος ἀπὸ ἐκεῖ, ἀπὸ τὴν πολιτικὴν ἡγεσίαν τοῦ τόπου ἐκπορεύεται καὶ τὸ ὅλον πνεῦμα, μὲ τὸ ὁποῖον καλλιεργεῖται καὶ δημιουργεῖται ἡ ἀτμόσφαιρα ἐντὸς τῆς ὁποίας κινούμεθα. Καὶ ἀκριβῶς, ὁ κ. Καραμανλῆς, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐπὶ 6 ἔτη εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ ὁ ὁποῖος ἐπανέρχεται καὶ πάλιν ἐπὶ κεφαλῆς μιᾶς Κυβερνήσεως μετὰ τὰς ἐκλογάς, ἀσχέτως τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ἔρχεται εἰς τὴν ἐξουσίαν, δὲν εἶναι ὁ ἁρμόδιος διὰ νὰ ἐπικαλεσθῇ τὸ ἀνεύθυνον προκειμένου περὶ ἑνὸς τοιούτου βασικοῦ προβλήματος. Διαφωνῶ, κύριοι συνάδελφοι, μὲ τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, τὸν καθηγητὴν κ. Κιτσίκην, τὸν ὁποῖον ἔχω πολλάκις παρακολουθήσει. Εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν, νομίζω, ὅτι ἡ ὅλη του πολιτικὴ τοποθέτησις ὑπαγορεύεται περισσότερον ἀπὸ τὴν πολιτικὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος, παρὰ ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴν ἀντιμετώπισιν. Ἀλλὰ ὁ κ. Κιτσίκης εἶπε πολλὰ τὰ σωστὰ εἰς τὴν ἀγόρευσίν του. Ὡμίλησεν ἐν πρώτοις περὶ τοῦ μορφωτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὡμίλησε περὶ τῆς ἀποδοτικότητος τοῦ Ἕλληνος, περὶ τῆς ἀποδοτικότητος ὑπὸ τὴν εὐρυτάτην ἔννοιαν τοῦ Ἕλληνος πολίτου, εἰδικώτερον δὲ περὶ τῆς ἀποδοτικότητος τοῦ ἐργάτου. Μήπως, κ. συνάδελφοι, εἶναι ὑπεύθυνος, ὁ Ἑλληνικὸς λαός, διὰ τὸ μορφωτικόν του ἐπίπεδον; Μήπως εἶναι ὑπεύθυνος, ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἰς τὸ σύνολόν του, κατὰ τὸν ἀφορισμὸν τοῦ κ. Καραμανλῆ, διὰ τὸ ἐπίπεδον, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκονται αἱ κρατικαί μας ὑπηρεσίαι; Μήπως εἶναι ὑπεύθυνος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἰς τὸ σύνολόν του διὰ τὴν οἰκονομικὴν ὀλιγαρχίαν, διὰ τὴν κακὴν ποιότητα τοῦ Ἕλληνος κεφαλαιούχου, ὁ ὁποῖος ἐκαλλιεργήθη εἰς τὰ θολὰ νερὰ τῆς πολιτικῆς ζωῆς τῶν τελευταίων ἐτῶν, καὶ ὁ ὁποῖος ἕνα καὶ μόνον γνώμονα ἔχει, τὸ κέρδος, καὶ ἀδιαφορεῖ διὰ τὸ κοινωνικὸν σύνολον καὶ διὰ τὰ συμφέροντα τοῦ τόπου; Μήπως εἶναι ὁ λαὸς ὑπεύθυνος δι’ ὅλα αὐτά; Μήπως εἶναι, καὶ ἐρωτῶ εἰδικώτερον τοὺς κ.κ. συναδέλφους τῆς πλειοψηφίας, οἱ ὁποῖοι ἐκπροσωποῦν γεωργικὰς περιφερείας, ὑπεύθυνος ὁ πτωχὸς ἀγρότης μὲ τὸν ἐλάχιστον κλῆρον, ὁ ὁποῖος ἀκαθοδήγητος, μὲ ὑπέρμετρον ἐπιβάρυνσιν ἀπὸ λιπάσματα καὶ τόκους τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, πασχίζει διὰ νὰ ἐξασφαλίζῃ ἓν ἐλάχιστον ὅριον συντηρήσεως τοῦ ἰδίου καὶ τῆς οἰκογενείας του; Πέστε μου, ἀπὸ ποῦ πρέπει νὰ ἐκπορευθῇ πνοή, ἀπὸ ποῦ πρέπει νὰ δοθῇ κατεύθυνσις, ἀπὸ ποῦ θὰ δοθῇ ὁ τόνος, ἐὰν δὲν δοθῇ ἀπὸ τὴν ὑπεύθυνον Κυβέρνησιν; Κύριοι συνάδελφοι, ὁ Ἑλληνικὸς λαός, εἶναι καλῆς πάστας λαός, ἔχει πολλὲς ἱκανότητες καὶ δύναται κατὰ τὴν ἰδικήν μου πεποίθησιν νὰ ἀντιμετωπίσῃ ὡς σύνολον αὐτὴν τὴν κρίσιμον καμπήν, ὑπὸ μίαν ὅμως καὶ ἀπαράβατον προϋπόθεσιν, ὅτι ἡ πολιτική του ἡγεσία θὰ σταθῇ εἰς τὸ ὕψος της, θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ τὸν ἐμπνεύσῃ, νὰ τὸν καθοδηγῇ καὶ πρὸ παντὸς θὰ εἶναι καὶ τεχνικῶς ἕτοιμος διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ εἰδικώτερα προβλήματα, τὰ ὁποῖα γεννῶνται. Δὲν θέλω ἡ σημερινή μου ὁμιλία νὰ ἔχῃ καμμίαν ἀπολύτως πολιτικὴν αἰχμήν, διότι τὸ θέμα πρέπει νὰ εἶναι διακεκριμένον, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἠκούσθη κἄποιος κ. συνάδελφος νὰ ἐπιφωνῇ, θὰ σᾶς εἴπω, ἐὰν θέλετε, καὶ ἡ κοινωνικὴ εὐημερία ἑνὸς τόπου καὶ ἡ πολιτικὴ τοιαύτη, ἀποτελεῖ στοιχειώδη προϋπόθεσιν διὰ ἐποικοδομητικὴν ἐργασίαν καὶ ἐποικοδομητικὴν προσπάθειαν εἰς οἱονδήποτε τομέα, καὶ τὸν σημερινὸν Ἀρχηγόν σας, τὸν κ. Καραμανλῆ, τὸν βαρύνει ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ γεγονός, ὅτι κατάφερε νὰ ὁδηγήσῃ τὴν Ἑλλάδα ὕστερα ἀπὸ 6 χρόνια διακυβερνήσεως, εἰς πολιτικὴν ἀνωμαλίαν, καὶ δὲν γνωρίζω ποία ἄλλη ἀνωμαλία ἠμπορεῖ νὰ ἔλθῃ εἰς τὸ μέλλον. Καὶ εἶναι δύσκολον νὰ ὑποστηριχθῇ ἐνώπιον ἀμερολήπτου τρίτου ἀνθρώπου, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ καλλίτερον κλῖμα διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ μεγαλυτέρα συλλογικὴ προσπάθεια ποὺ χρειάζεται νὰ καταβάλῃ ἡ Ἑλλὰς ὡς χώρα καὶ ὡς λαὸς ἐν ὄψει τῶν νέων προβλημάτων, τὰ ὁποῖα τίθενται. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ προχωρήσω εἰς εἰδικωτέραν ἀνάλυσιν, ἐπιφυλάσσομαι ἐνδεχομένως ἐν συνεχείᾳ, ἐφ’ ὅσον τοῦτο καταστῇ ἀναγκαῖον νὰ ἐπανέλθω πάλιν δι’ ὀλιγίστων. Ἐκεῖνο, μὲ τὸ ὁποῖον θέλω νὰ καταλήξω εἶναι τοῦτο: Κήρυγμα ἀπαισιοδοξίας ὑπῆρξαν ἐκεῖναι αἱ ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι διατυποῦνται ἀπὸ τὴν ἄκραν ἀριστεράν, κήρυγμα ἀπαισιοδοξίας μὲ τὴν ἔννοιαν, ὄχι ὅτι ὀρθολογιστικῶς ἀντιμετωπιζόμενον τὸ πρόβλημα, εἶναι δυνατὸν νὰ στασιάζεται, διότι οὐδεὶς εἶναι δυνατὸν ἐχέφρων καὶ λογικὸς ἄνθρωπος νὰ μὴ παραδεχθῇ, ὅτι μέσα εἰς τὸν εὐρύτατον οἰκονομικὸν χῶρον δημιουργοῦνται μεγαλύτεραι δυνατότητες, δι’ ὅλα τὰ Κράτη, τὰ ὁποῖα θὰ μετάσχουν, καὶ συνεπῶς διὰ τὴν Ἑλλάδα. Καὶ οὐδεὶς ἀγνοεῖ, ὅτι ὁ κόσμος ὁλόκληρος βαδίζει σήμερον πρὸς τὰ ἐκεῖ. Σήμερον ἡ ἀνθρωπότης βαδίζει πρὸς δύο μεγάλους οἰκονομικοὺς συνασπισμούς, εὐχόμεθα καὶ ἐλπίζομεν ἀργότερον ἡ ἀνθρωπότης εἰς τὸ σύνολον νὰ ἀποτελέσῃ μίαν μόνην οἰκονομικὴν ἑνότητα. Κατὰ συνέπειαν, τὴν ἀρχὴν οὐδεὶς δύναται νὰ τὴν ἀμφισβητήσῃ, δύναται ὅμως νὰ ἀμφισβητηθῇ ἀπὸ μιᾶς πλευρᾶς καὶ ἀμφισβητεῖται ἐὰν εἰς τὴν συγκεκριμένην ὥραν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ὠφεληθῇ ἢ θὰ ζημιωθῇ ἀπὸ τὴν σύνδεσιν, ἡ ὁποία ἀποφασίζεται. Ἐγὼ προσωπικῶς, καὶ μὲ αὐτὸ ἐπιθυμῶ νὰ καταλήξω, παρὰ τὰς βαθείας ἀνησυχίας, τὰς ὁποίας ἔχω δι’ οὓς λόγους κατὰ βάσιν προηγουμένως ἐξέθεσα, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι βλέπω μὲ δέος ἐπερχόμενον ἕνα γεγονὸς διὰ τὸ ὁποῖον δὲν εἴμεθα προετοιμασμένοι, θέλω νὰ ἐλπίζω, εἶμαι κατὰ βάσιν αἰσιόδοξος, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ὡς Κράτος καὶ ὡς Ἔθνος, θὰ εὕρῃ τρόπον νὰ ἀντιμετωπίσῃ ὅλα αὐτὰ τὰ προβλήματα καὶ ὅτι αἱ ἐξ ἀντικειμένου προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι δημιουργοῦνται, θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἀξιοποιηθοῦν πρὸς ὄφελος τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ λαοῦ της. Μὲ αὐτὴν τὴν αἰσιοδοξίαν ἐκκινοῦντες ἀποδεχόμεθα τὴν σύνδεσιν μὲ τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν, ἡ ὁποία ἄλλωστε θὰ ἀποτελέσῃ αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν ἕνα μεγάλον κίνητρον. Ἐλπίζω πάντως, ὅτι αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐλέχθη ἢ ἐγράφη, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐκφράζει μίαν ψυχολογίαν ἂν ὄχι ἡττοπαθείας ἐν πάσῃ περιπτώσει, ψυχολογίαν παθητικήν, τὸ νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν σύνδεσίν μας ὑπὸ τὸ πρῖσμα, μὲ τὴν ψυχολογίαν μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἀντιμετωπίζαμεν ἕνα φυσικὸν γεγονός, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἀντιμετωπίζαμεν μίαν ἐπερχομένην θύελλαν, δὲν θὰ ἐκφράσῃ τὰς ἀντιλήψεις καὶ τὰς ἀντιδράσεις τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ὅσον πρόκειται ἐπὶ τέλους νὰ παραμείνῃ εἰς τὴν ἐξουσίαν. Αἰσιοδοξία, ἀποφασιστικότης, πρωτοβουλία, πέτρα εἰς τὸ τέλμα, ἀνακάτεμα, γενναῖες ἀποφάσεις χρειάζονται αὐτὴν τὴν στιγμήν, καὶ θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ θὰ ἐπιδειχθῇ τὸ πνεῦμα τοῦτο ἀπὸ τὸν παριστάμενον κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ. Περνοῦμε μίαν δύσκολον καμπήν, ἡ ὁποία θὰ κρίνῃ τὴν τύχην ὅλων μας διὰ χρόνια πολλά· εἰς τὴν βασικὴν αὐτὴν προσπάθειαν τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ λαοῦ της ὀφείλομεν νὰ εἴμεθα ὅλοι συμπαραστάται καὶ βοηθοί, ὀφείλομεν νὰ ἑνώσωμεν ὅλας τὰς δυνάμεις διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὸ ἄριστον τῶν ἀποτελεσμάτων, τὸ καλύτερον τῶν ἀποτελεσμάτων. Χαίρω, κ. Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ, διότι ἡ συζήτησις εἰς τὴν παροῦσαν φάσιν τοὐλάχιστον, κατ’ ἀνάγκην γίνεται —διότι δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ψηφισθῇ ἡ σύμβασις ἄνευ Βουλῆς— μὲ κἄποιαν ἄνεσιν. Θέλω νὰ ἐλπίζω, κ. συνάδελφοι, ὅτι θὰ ἀλλάξῃ τὸ πνεῦμα ποὺ ἐπεκράτει εἰς τὸ παρελθόν, καὶ ἔτσι μὲ καθυστέρησιν 4 ἐτῶν θὰ ὑπάρξῃ μία χρήσιμος καὶ ἐποικοδομητικὴ συζήτησις, ἡ ὁποία ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀποτελέσῃ κίνητρον, παρὰ νὰ δώσῃ ἀφορμὴν εἰς σκέψεις, παρὰ νὰ διαφωτίσῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ νὰ καλλιεργήσῃ τὸ πνεῦμα, ἐντὸς τοῦ ὁποίου μόνον μὲ πιθανότητα καὶ μὲ ἐλπίδα ἠμπορεῖ νὰ ἀποδυθῶμεν εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν προσπάθειαν. Καὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἐλπίδα ἐπιθυμῶ νὰ τερματίσω τὴν σύντομον ὁμιλίαν μου δηλώνοντας, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δύναται νὰ περιμένῃ πολλὰ καὶ ἐλπίζω, ὅτι θὰ ἐπιτύχῃ πολλὰ ἀπὸ τὴν ἀπόφασιν, τὴν ὁποίαν λαμβάνει αὐτὴν τὴν ὥραν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ Κέντρου). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βύζας).

§71Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριοι, ἤθελα νὰ κάμω μόνον δύο παρατηρήσεις. Ἡ πρώτη παρατήρησις εἶναι, ὅτι συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὸν κ. Μητσοτάκην εἰς τὴν διαπίστωσιν, ὅτι ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ κοινωνικὴ σταθερότης παίζουν ἀποφασιστικὸν ρόλον τὴν στιγμὴν αὐτὴν ποὺ ἐπιχειρεῖται ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις τῆς χώρας. Ἐγὼ δὲ νομίζω, ὅτι ἕνας ἐκ τῶν λόγων διὰ τὸν ὁποῖον εὑρίσκεται ἡ παροῦσα Κυβέρνησις εἰς τὴν ἐξουσίαν εἶναι ἀκριβῶς αὐτός. Δευτέρα παρατήρησις, τὴν ὁποίαν θὰ κάμω μόνον ἀπὸ λόγους συμβατικοὺς συναδελφικῆς ἀλληλεγγύης καὶ φιλοφροσύνης ἀφορᾷ εἰς τὸν συνάδελφόν μου κ. Πρωτοπαπαδάκην. Δὲν σᾶς ἀποκρύπτω, ὅτι ὡς βουλευτὴς...... (δὲν ἠκούσθη). Κύριε Πρόεδρε, δὲν λειτουργοῦν τὰ μικρόφωνα, παρακαλῶ, νὰ διορθωθοῦν.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτομεν διὰ 5′ τὴν συνεδρίασιν.

(Ὥρα 11.30′ μ.μ.)

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 11.45′ μ.μ.)

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§74Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριοι συνάδελφοι, ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι τὸν παρελθόντα Ἀπρίλιον ἢ Μάϊον, ὡς ἀνεξάρτητος βουλευτὴς μαζὶ μὲ τὸν κ. Ζαΐμην καὶ ἄλλους, ὑπέβαλα, ἐγὼ ὁ ἴδιος, ἐρώτησιν πρὸς τὸν τότε Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ καὶ νῦν συνάδελφόν μου ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ζητῶν νὰ μᾶς πληροφορήσῃ περὶ τῶν συμβαινόντων κατὰ τὰς διεξαγομένας τότε διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ὁ κ. Πρωτοπαπαδάκης εἶπεν, ὅτι μολονότι θὰ ἐπεθύμει νὰ πράξῃ τοῦτο, δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὸ πράξῃ ἀζημίως διὰ τὰς διαπραγματεύσεις καὶ νομίζω, ὅτι ὁ κ. Μητσοτάκης μὲ τὴν καλοπιστίαν του, ἡ ὁποία τὸν διακρίνει, θὰ ἀναγνωρίσῃ, εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἔργον ἐκείνου, ὁ ὁποῖος διευθύνει τὰς διαπραγματεύσεις εἶναι ν’ ἀποφασίσῃ, καθ’ ἣν ὥραν διεξάγονται αὗται, ἐὰν εἶναι χρήσιμον εἰς τὸν τόπον νὰ προβῇ ἢ νὰ μὴ προβῇ εἰς ἀνακοινώσεις. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ κρίνῃ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εὑρίσκεται, κ. συνάδελφοι, ἐνώπιον ὑμῶν. Αὐτὸ τὸ ἀποτέλεσμα, αὐτὴ ἡ ὑπὸ τὴν κρίσιν σας σύμβασις συνδέσεως, νομίζω, ὅτι ἀποτελεῖ πλήρη δικαίωσιν τῶν προσπαθειῶν, τὰς ὁποίας κατέβαλεν ὁ προκάτοχός μου, προσπαθειῶν, τὰς ὁποίας εἶχα τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐξάρω καὶ κατὰ τὴν συνεδρίασιν, καθ’ ἣν ἔλαβα τὸν λόγον, διὰ νὰ σᾶς ἐκθέσω καὶ τὰς ἰδικάς μου ἀπόψεις. Εἶναι ἀληθές, ὅτι ὡρισμέναι συνεννοήσεις διεξήχθησαν καὶ οὔτε ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλως ἐπὶ ὑπηρεσιακοῦ ἐπιπέδου. Δὲν ἦτο δυνατόν, ἐφ’ ὅσον αἱ συζητήσεις αὐταὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν διεξήγοντο δι’ ὑπηρεσιακῶν ὀργάνων, ἡμεῖς νὰ διεξαγάγωμεν τὰς συζητήσεις ἐκείνας μὲ Ὑπουργούς. Θὰ κατηγορούμεθα τότε δι’ αὐτό. Τὴν κατεύθυνσιν, ὅμως, τὴν ἔδιδεν, βεβαίως, ὁ κ. Πρωθυπουργὸς καὶ κατὰ δεύτερον λόγον ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Περὶ ἑνὸς πράγματος, κ. συνάδελφοι, εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἐὰν ἀπετύγχανον αἱ διαπραγματεύσεις, ὅλη ἡ εὐθύνη θὰ ἔπιπτεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ κ. Καραμανλῆ καὶ κατὰ δεύτερον λόγον τοῦ κ. Πρωτοπαπαδάκη. Ἐφ’ ὅσον ἐπέτυχον αἱ διαπραγματεύσεις, εἶναι δίκαιον, ἀνδρικὸν καὶ εὐθὺ ν’ ἀνήκῃ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διηύθυναν καὶ κατηύθυναν τὰς διαπραγματεύσεις καὶ ἐχάραξαν τὴν πολιτικὴν γραμμὴν ἡ τιμή. Καὶ αὐτὴν τὴν τιμὴν δὲν δύναμαι παρὰ νὰ τὴν ἀποδώσω. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως).

§75Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μίαν παρατήρησιν παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, προηγουμένως. Νομίζω, ὅτι ἡ ἄποψις, τὴν ὁποίαν διὰ πολλοστὴν φορὰν ἠκούσαμεν ὑποστηριζομένην ἀπὸ Ὑπουργοὺς τῶν Κυβερνήσεων τοῦ κ. Καραμανλῆ, εἶναι ἐλάχιστα Κοινοβουλευτική. Ἡ Ἑλλὰς διεκδικεῖ τὸ θλιβερὸν προνόμιον νὰ εἶναι ἡ μόνη χώρα τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία ἔχει Κοινοβούλιον εἰς δημοκρατίαν Δυτικοῦ τύπου, τὸ ὁποῖον Κοινοβούλιον οὐδέποτε ἀπησχολήθη μὲ κανένα θέμα, τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ θέμα αὐτὸ τὸ μεγάλο ἀποφασίζεται καὶ συζητεῖται. Μὲ τὴν λογικὴν αὐτήν, κ. Πρόεδρε, εἶναι πολὺ προτιμότερον νὰ καταργήσῃ τὸ Κοινοβούλιον ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν πρόκειται νὰ πιστεύῃ, ὅτι ὅλη ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία ἐγένετο τὰ τρία χρόνια, ὄχι αἱ διαπραγματεύσεις αἱ ἐπὶ μέρους, περὶ τῶν ὁποίων δὲν εἶχε καμμίαν ἀνάγκην νὰ πληροφορήσῃ τὸ Σῶμα, ἐὰν ἐνόμιζεν, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ τὸ πράξῃ, ἀλλὰ κατὰ βάσιν τὸ θέμα μὲ τὸ ὁποῖον ἀπησχολεῖτο, δὲν ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσῃ τὸ Κοινοβούλιον. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπῆρχε πρῶτον τὸ θέμα τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Ε.Ο.Κ. Αὐτὴ ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία γίνεται σήμερον εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ μὲ τὴν ὁποίαν κυρίως ἀπασχολούμεθα, ὅπως βλέπετε, ἐὰν συμφέρῃ ἢ δὲν συμφέρῃ τὸν τόπον, αὐτὴ ἡ βασικὴ ἀπόφασις δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ γίνει εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον, πρὶν ἀπὸ τρία τέσσαρα χρόνια, πρὶν ἀπὸ δύο, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ γίνει ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν βασικῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἐτίθεντο καὶ συγκεκριμένως πλέον; Κύριε Πρόεδρε, λυποῦμαι, ἀλλὰ ἡμεῖς εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ διαφωνήσωμεν κατὰ βάσιν μὲ αὐτὴν τὴν ἄποψιν, ἐν ὀνόματι τῶν διαπραγματεύσεων νὰ τηρῆται τὸ Κοινοβούλιον ἐκτὸς πάσης συζητήσεως καὶ ἐκτὸς πάσης ἀναμίξεως ἐπὶ τῶν μεγάλων ἐθνικῶν θεμάτων. Ὅσον ἀφορᾷ τέλος τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ κ. Καραμανλῆ, διεκδικεῖ ὁ κ. Παπαληγούρας, θὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ πιστεύωμεν, κ. Πρόεδρε, ὅτι δὲν εἶναι τόσον μεγάλη, ὅσον πιστεύει. Ἀπὸ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀπεφάσισεν ἡ Ἑλλὰς νὰ συνδεθῇ καὶ αὐτὴ ἦτο ἡ μεγάλη ἀπόφασις, θὰ ἐπήρχετο μία συμφωνία, ὅπως ἐπῆλθε καὶ ἐὰν θέλῃ ἠμποροῦμεν νὰ κάμνωμεν συζήτησιν ἐπὶ συγκεκριμένων θεμάτων διὰ τὰ ὁποῖα δὲν νομίζω, νὰ εἶναι τόσον ὑπερήφανοι οἱ διεξάγοντες τὰς διαπραγματεύσεις. Τέλος, κ. Πρόεδρε, ὅσον ἀφορᾷ τὴν παρατήρησιν, ὅτι ἡ πολιτικὴ ἡγεσία κατηύθυνε τὰς διαπραγματεύσεις, ἐγὼ δὲν δύναμαι νὰ βεβαιώσω τὸ ἀντίθετον. Εἶπα ἁπλῶς, καὶ εἶναι γραμμένο καὶ εἰς τὰ πρακτικά, κἄποτε ἀπαντῶν εἰς τὸν κ. Πρωτοπαπαδάκη, ὁ ὁποῖος ἐσιώπα καὶ ἠρνεῖτο νὰ ἐκφράσῃ καὶ τὴν παραμικρὰν ἄποψιν, νὰ ἀνοίξῃ τὸ στόμα του περὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, εἶπα, ὅτι τὶ ἐρωτᾶτε τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, προφανῶς δὲν γνωρίζει καὶ ὁ ἴδιος τί διαπραγματεύσεις γίνονται καὶ δὲν τὸν ἤκουσα τότε νὰ μᾶς δώσῃ μίαν ἀπάντησιν, ἀφοῦ αἱ διαπραγματεύσεις ἐγένοντο. Ἡμᾶς, κ. Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ μᾶς περισσεύει, εἴτε ἐπὶ ὑπηρεσιακοῦ ἐπιπέδου ἐγένοντο αἱ διαπραγματεύσεις, εἴτε πράγματι ὁ κ. Πρωτοπαπαδάκης ἐγνώριζε τί συζητεῖ ὁ κ. Πεσμαζόγλου εἰς τὰς Βρυξέλλας καὶ ἀλλαχοῦ. Αὐτὸ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει, ἀλλὰ μᾶς ἐνδιαφέρει τὸ ὅτι ἐκρατήσατε τὸ Κοινοβούλιον μακρὰν ὅλων αὐτῶν τῶν συζητήσεων ἐπὶ ἔτη καὶ ἐπαναλαμβάνω, αὐτὸ δὲν ἀφορᾷ ἡμᾶς, ἀλλὰ ἀφορᾷ ἄλλους.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μπασιάκος, ἔχει τὸν λόγον.

§77Α. ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἐθήτευσα ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν, ἀπὸ τὸ 1933 ἕως τὸ 1950. Ἀπέκτησα τὴν ἰδιότητα τοῦ παλαιοῦ πολιτικοῦ καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ μὴ ἔχω καμμίαν ἀξίωσιν δημοσιογραφικῆς προβολῆς καὶ ἀποστολῆς εἰς τὸν Νομόν μου τῶν πρακτικῶν τῆς Βουλῆς, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ ἀπετυποῦντο αἱ σοφαὶ ἢ αἱ ἄσοφοι γνῶμαι μου. Οὐδεμίαν, ἑπομένως, πρόθεσιν εἶχα νὰ μετάσχω εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ παρόντος νομοσχεδίου κατὰ πρῶτον λόγον ἐκ τοῦ περιστατικοῦ, ὅτι τόσον ἡ Κυβέρνησις, ὅσον καὶ αἱ πτέρυγες τῆς Κεντρώας Ἀντιπολιτεύσεως, εἶναι ἀπολύτως σύμφωνοι ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου τοῦ κυρωτικοῦ τῆς συμβάσεως περὶ συνδέσεως τῆς χώρας μὲ τὰς ἓξ χώρας τῆς Ε.Ο.Κ. Πολὺ περισσότερον δὲν εἶχα καμμίαν σκέψιν νὰ γίνω αὐτόκλητος συνήγορος τοῦ νομοσχεδίου, τοῦ ὁποίου τόσην ἐμπεριστατωμένην ἀνάπτυξιν ἔκαμε καὶ ὁ ἀξιότιμος εἰσηγητὴς κ. Δερτιλῆς καὶ πλήρεις καὶ ἐμπεριστατωμέναι ὑπῆρξαν αἱ ἀγορεύσεις τῶν ἁρμοδίων οἰκονομικῶν Ὑπουργῶν. Ἐὰν ἑπομένως, κ. συνάδελφοι, ἔλαβα τὸν λόγον καὶ θὰ σᾶς ἀπασχολήσω δι’ ὀλίγων, τοῦτο ἔπραξα ἐκ δύο περιστατικῶν, τὰ ὁποῖα ἀνεφύησαν κατὰ τὴν πρόοδον τῆς παρούσης συζητήσεως. Καθ’ ἣν στιγμὴν τοὐτέστιν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὁ συνάδελφος τοῦ Κέντρου κ. Βασματζίδης, ἀνέπτυξε τὰς σκέψεις του καὶ ἐπεσήμανεν ἕνα σημεῖον σοβαρόν, ἀφορῶν τὴν τύχην τοῦ κόσμου τοῦ γεωργικοῦ, τὴν ρύθμισιν τοὐτέστιν κατά τινα τρόπον τῶν ὑπαρχόντων ὑπερόγκων ἀγροτικῶν χρεῶν, ὁ φίλτατος καὶ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἀνεταράχθη ἐκ τῆς θέσεώς του καὶ εἶπε μίαν φράσιν, ἡ ὁποία ἐπροξένησεν εἰς ἐμὲ ἐντύπωσιν. Εἶπεν, ὅτι ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ ρύθμισις, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν, ὁλόκληρον τὸ οἰκονομικὸν οἰκοδόμημα θὰ ἀνετινάσσετο εἰς τὸν ἀέρα. Τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας κ. Ἀδαμόπουλος, ἀπαντῶν εἰς ἐρώτησιν δύο συναδέλφων ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος, προέβη εἰς μίαν ἀπάντησιν, ἡ ὁποία κατεχωρήθη καὶ εἰς τὰ πρακτικά, καὶ ὁ ὁ ὁποῖος κ. Ἀδαμόπουλος, οὔτε ὀλίγον, οὔτε πολὺ ἐπανέλαβε τὴν ἄποψιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Παπαληγούρα. Αὐτὴ εἶναι, λοιπόν, ἡ ἀφορμὴ ἡ ὁποία μὲ φέρει εἰς τὸ βῆμα, διὰ νὰ ἐκφράσω τὴν ἑξῆς ἀπορίαν κατ’ ἀρχήν. Ἐνῷ τοὐτέστιν ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς τῆς Βουλῆς διετυπώθησαν ὡρισμέναι ἀπορίαι συνιστάμεναι εἰς τὸ ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀπευθυνομένη πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν σκέπτεται νὰ ζητήσῃ ὡρισμένας θυσίας, διότι διαβλέπει, ὅτι θὰ ὑπάρξουν ἀρχαὶ ὠδίνων καὶ ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις, μέχρι σήμερον, τοὐλάχιστον, δὲν ἐξεδήλωσε τὰ μέτρα μὲ τὰ ὁποῖα θὰ προπαρασκευάσῃ τὴν εἴσοδον τῆς χώρας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα, μετὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῶν συζητήσεων θὰ ἐξαγγείλῃ ταῦτα. Καὶ ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις ἕως τώρα δὲν ἐξεδήλωσε τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα θὰ προπαρασκευάσῃ τὴν εἴσοδον εἰς τὴν Ε. Ο.Κ., παρὰ ταῦτα ἐπὶ τοῦ ἀνακοινωθέντος θέματος τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν ἐκ προοιμίου, ἐξεδήλωσε τὰς σκέψεις της καὶ ἔφερεν εἰς κατάστασιν ἀγωνίας τὰ 60% τοῦ πληθυσμοῦ περὶ μὴ ἀντιμετωπίσεως τοῦ φλέγοντος αὐτοῦ ζητήματος. Πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι οὕτω δὲν δημιουργεῖ ἡ Κυβέρνησις τὸ κατάλληλον κλῖμα θυσιῶν, ἀλλὰ ἀντιθέτως δημιουργεῖ κλῖμα πανικοῦ. Ἡ ἄρνησις ἐπιλύσεως τοῦ θέματος καὶ ἡ σπουδὴ τῆς ἀπαντήσεως δεικνύει ἂν μή τι ἄλλο ὄχι πλήρη γνῶσιν αὐτοῦ, διὰ νὰ μὴ εἴπω προκατάληψιν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κ. βουλευταί, νὰ κάμω μίαν ἀναδρομὴν ὡς πρὸς τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἤσκησεν ἡ Ἑλλὰς μέχρι σήμερον, ὥστε νὰ κριθῇ εἰς τὶ συνίσταται ἡ σημερινὴ μεταβολή. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς συνεχίζουσα τὴν πολιτικὴν τοῦ 19ου αἰῶνος περὶ ἐλευθερίας τῶν συναλλαγῶν, μέχρι τοῦ ἔτους 1928 ἠκολούθει τὴν πολιτικὴν τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας. Καὶ ἔζει ἀπὸ τὰς ἐξαγωγάς, τὰ ἐμβάσματα ἐξ Αἰγύπτου καὶ Ἀμερικῆς καὶ τὰ κέρδη ἐκ τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας. Ἔζει, ὅμως, καὶ μὲ τὰ δάνεια, τὰ ὁποῖα κἄποτε ἐσταμάτησαν, καὶ ἐσταμάτησαν μετὰ τὸ 1925, ὅτε ἐπὶ οἰκουμενικῆς Κυβερνήσεως, συνήφθη τὸ παραγωγικὸν δάνειον, διὰ τοῦ ὁποίου ἱδρύθη ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, τὰ παραγωγικὰ ἔργα τῆς Μακεδονίας. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ ἀειμνήστου Βενιζέλου ἐσκέφθη περαιτέρω κατὰ ποῖον τρόπον θὰ ἀντικαταστήσῃ τοὺς πόρους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔπαυσαν πλέον νὰ συρρέουν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Κατὰ πρῶτον λόγον ἔπρεπε διὰ τὸν σῖτον, τὸν ὁποῖον εἰσήγομεν νὰ διαθέτωμεν συνάλλαγμα 40 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἐσκέφθη, λοιπόν, ὀρθῶς ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη νὰ προωθήσῃ τὴν παραγωγὴν τοῦ σίτου καὶ ἐδόθη τότε ἐπιτυχῶς ἡ μάχη τοῦ σίτου. Δεύτερον μέτρον, τὸ ὁποῖον ἔλαβε διὰ τὴν ἐξοικονόμησιν συναλλάγματος, ἦτο νὰ φροντίσῃ διὰ τὴν ὀργάνωσιν τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν ἀπορρόφησιν σημαντικοῦ ποσοστοῦ ἐκ τοῦ ἀνέργου πληθυσμοῦ, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν, ὅμως, τῆς ἐνάρξεως δασμῶν προστατευτικῶν, διότι ἦτο ἀδύνατος ἄλλως ἡ ζωὴ εἰς τὰς ἐγχωρίους βιομηχανίας. Οὐδεὶς ἐσκέφθη τότε νὰ ψέξῃ τὴν Κυβέρνησιν Βενιζέλου, διὰ τὰ μέτρα αὐτὰ καὶ ὁμοία πολιτικὴ συνεχίσθη καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος τοῦ Π. Τσαλδάρη καὶ ἀπὸ τὴν δικτατορίαν Μεταξᾶ. Μὲ τὴν διαφοράν, ὅτι ἐπὶ Κυβερνήσεως Τσαλδάρη καὶ ἐφεξῆς ἐφηρμόσθη συμφωνία μετὰ τῆς Γερμανίας τὸ ἔτος 1934, βάσει τῆς ὁποίας κατέστη δυνατή, ἡ ἐξαγωγὴ καπνῶν πρὸς αὐτὴν εἰς τιμὰς λίαν ἱκανοποιητικὰς καὶ εἰς ἀντάλλαγμα ὑπεχρεώθη τὸ κοινωνικὸν σύνολον νὰ δεχθῇ τὴν εἰσαγωγὴν καὶ κατανάλωσιν γερμανικῶν βιομηχανικῶν προϊόντων, εἰς τιμὰς πολὺ μείζονας, παρὰ ἐὰν εἰσήγοντο ἐξ ἄλλων χωρῶν, ἐξησφαλίσθη, ὅμως, εἰς βάρος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου ἡ ζωὴ τῶν ἀκριτῶν μας καπνοπαραγωγῶν. Καὶ κατώρθωσε ἡ Ἑλλὰς ἔκτοτε ἄνευ δανείων νὰ ζήσῃ καὶ νὰ ὀργανώσῃ καὶ τὴν πολεμικὴν προσπάθειαν τοῦ 1940. Ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἐφηρμόσθη κατὰ τρόπον ποὺ ἐνδεχομένως νὰ ὠφέλησε πολλοὺς ἐκ τῶν εἰσαγωγέων καὶ τῶν βιομηχάνων καὶ ὑπέβαλεν εἰς θυσίας σημαντικὰς τὸ κοινωνικὸν σύνολον, εἰς σημεῖον, ὥστε μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ζωηροτάτη νὰ εἶναι ἡ κατακραυγὴ κατὰ τοῦ κράτους «μπακάλη» μὲ τὰς καταχρήσεις, αἱ ὁποῖαι παρατηροῦντο εἰς τὰς ἀδείας εἰσαγωγῶν. Χωρὶς νὰ παραγνωρίζω τὰς ἀτελείας καὶ τὰ μειονεκτήματα τῆς πολιτικῆς ἐκείνης, δύναμαι νὰ εἴπω, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔζησε χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ τὸ κῦμα ἀνεργίας ποὺ ὑπάρχει τώρα καὶ ἀκόμη, χωρὶς τὸ ζήτημα τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν νὰ εἶναι τόσον φλέγον σήμερον περισσότερον ἀπὸ ὅτι ἦτο κατὰ τὸ ἔτος 1937, ὅτε ὁ Μεταξᾶς ἀπήλλαξε τοὺς ἀγρότας ἀπ’ ὅλους τοὺς τόκους καὶ περιώρισε τὸ ὀφειλόμενον κεφάλαιον κατὰ 25%. Ἀπὸ τοῦ ἔτους, ὅμως 1953 γίνεται μεταβολὴ τῆς μέχρι τότε πολιτικῆς. Πράγματι ὑφίστατο μία δυσχέρεια διὰ τὰς ἐξαγωγὰς μας καὶ ἡ τότε Κυβέρνησις μὲ εἰσηγητὴν τὸν Ὑπουργὸν Συντονισμοῦ κ. Μαρκεζίνην, ἐσκέφθη κάτι, ὄχι καὶ τόσον πρωτότυπον, διότι καὶ ἀλλαχοῦ καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶχεν ἐπαναληφθῆ, ἐσκέφθη τὴν μείωσιν τῆς ἀξίας τῆς δραχμῆς. Πράγματι τὸ μέτρον ἐκεῖνο, διὰ τοῦ ὁποίου ἡ ἀξία τοῦ δολλαρίου ἐδιπλασιάσθη εἰς δραχμ. 30, ὠφέλησε, διότι συνετέλεσεν εἰς τὴν ἀθρόαν ἐξαγωγὴν τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ἀλλὰ ἡ δευτέρα ἐνέργεια τοῦ κ. Μαρκεζίνη, νὰ θεσπίσῃ τὰς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν, κατ’ ἐμὲ ὑπῆρξεν ἀνεπιτυχής. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἦτο τὸ μέγα λάθος. Διότι θεωρητικῶς βεβαίως, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ μία ἐλευθερία εἰς τὸ ἐμπόριον, ὡς ἐπίσης καὶ τὰς εἰσαγωγάς, ὥστε διὰ τοῦ συναγωνισμοῦ νὰ μὴ ἐπέρχεται αὔξησις τῶν τιμῶν. Δὲν ἦτο, ὅμως, ἐπιτετραμμένον νὰ συνδυάζηται ἡ ἀναπροσαρμογὴ τῆς τιμῆς τοῦ δολλαρίου μὲ τὴν ἐλευθερίαν εἰσαγωγῶν, ὁπότε θ’ ἀνετρέπετο ἡ Ἑλληνικὴ δραματικὴ πραγματικότης. Διότι διερωτῶμαι, τὶ θὰ συνέβαινεν, ἐὰν ἐγένετο ὡς ἐγένετο, ἀθρόα εἰσροὴ βιομηχανικῶν προϊόντων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, καὶ μάλιστα εἰδῶν πολυτελείας, ἅτινα ἀπερρόφησαν σημαντικὸν ποσὸν τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος. Τὶ θὰ ἐγένοντο, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει αἱ ἐγχώριοι βιομηχανίαι; Σκέπτομαι ἐπίσης, τὶ θὰ συνέβαινεν, ὡς συνέβη, ἐὰν αἱ ἐγχώριοι αὐταὶ βιομηχανίαι, μὲ τὴν πτῶσιν τὴν ὁποίαν θὰ ὑφίσταντο, θὰ ἔκλειον. Θὰ ἐδημιουργεῖτο αὐτομάτως μέγα θέμα κοινωνικόν. Ἡ ἀνεργία. Σκέπτομαι ἀκόμη τὶ θὰ ἐγίνετο μὲ τὰ γεωργικά μας προϊόντα. Καὶ ὅμως, ἐξευρέθη τρόπος, ὥστε ἡ μὲν βιομηχανία νὰ προστατευθῇ διὰ νὰ μὴ συμβοῦν τὰ ὅσα ἀνέφερα, διατηρηθέντων τῶν δασμῶν. Ἡ γεωργία, ὅμως, παρέμεινεν εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀντιλαμβάνεσθε, κ. συνάδελφοι, μὲ τὴν ἐλευθερίαν τῶν εἰσαγωγῶν τῶν βιομηχανικῶν εἰδῶν τὶ συνέβη. Αἱ εἰσαγωγαὶ αὗται, ὡς μοιραῖον ἀποτέλεσμα εἶχον τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμαρίθμου, διότι ἐκ τοῦ διπλασιασμοῦ τῆς τιμῆς εἰσαγωγῶν μοιραίως παρέστη ἀνάγκη καὶ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐξαγομένου συναλλάγματος. Καὶ πολὺ φυσικὸν ἦτο λόγῳ τῆς αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου οἱ ἔμποροι νὰ αὐξήσουν καὶ νὰ προσαρμόσουν τὰ ἐμπορεύματά των, ἀναλόγως τοῦ ὕψους τοῦ τιμαρίθμου. Οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ οἱ ἰδιωτικοὶ ἐφ’ ὅσον διεπιστώθη ἡ ὕψωσις τοῦ τιμαρίθμου ἐπέτυχον διὰ τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, τὴν αὔξησιν τῶν μισθῶν των, ὅπως καὶ οἱ ἐργάται διὰ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων καὶ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, τὴν αὔξησιν τῶν ἡμερομισθίων των. Ἡ μόνη τάξις, ἡ ὁποία ἔμεινε χωρὶς νὰ προσαρμόσῃ τὸ εἰσόδημά της, ἦτο ἡ τάξις τῶν γεωργῶν. Καὶ ὄχι μόνον δὲν κατώρθωσε νὰ προσαρμόσῃ τοῦτο, ἀλλὰ ἔφθασε καὶ εἰς τὴν λεγομένην ὑπερχρέωσιν, διότι ὑπεχρεώθη διὰ νὰ συντηρηθῇ εἰς τὴν ζωὴν νὰ συνάψῃ ἐκ τῆς Α.Τ.Ε. ἀγροτικὰ δάνεια, τὰ ὁποῖα καὶ ἀδυνατεῖ νὰ ἐξοφλήσῃ. Ἀπὸ τοῦ ἔτους 1953, συνεπῶς, καὶ ἐντεῦθεν, δὲν ὑπῆρξε ἴση μεταχείρισις μεταξὺ ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων τῆς χώρας, ὥστε ἐπικειμένης τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα νὰ ἔλθωμεν νὰ ζητήσωμεν νέας θυσίας ἀπὸ ὅλας τὰς κοινωνικὰς τάξεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Δὲν εἶναι δυνατὸν πρὶν φέρωμεν εἰς ἴσην μεταχείρισιν καὶ τὴν τάξιν τῶν ἀγροτῶν νὰ ζητήσωμεν ἀπὸ αὐτοὺς ἴσας θυσίας μὲ τὰς ἄλλας κοινωνικὰς τάξεις. Δι’ αὐτό, κ. συνάδελφοι, εἶπον καὶ προηγουμένως, ὅτι ἔδωσα ἐξαιρετικὴν σημασίαν εἰς τὴν ὁμιλίαν τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κ. Βασματζίδη, ὅπως καὶ εἰς τὴν πρὸς αὐτὸν ἀπάντησιν ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ καὶ τὴν ἀνάλογον ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας διὰ τὰ ἀγροτικὰ χρέη, ἐνῷ ὀρθῶς αἱ Κυβερνήσεις ἠνέχθησαν τὰς παγωμένας πιστώσεις τῶν βιομηχάνων, ὕψους 1.400 ἑκατομμυρίων, ἀφοῦ αἱ προϋποθέσεις ἤλλαξαν δι’ αὐτοὺς δυσμενῶς ἀπὸ τοῦ ἔτους 1953 καὶ ἐφεξῆς. Πρέπει ὡς ἐκ τούτου, ἡ Κυβέρνησις, ἐπικειμένης τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα, νὰ λάβῃ ἴσα μέτρα μεταχειρίσεως ρυθμίζουσα τὰ χρέη τῶν ἀγροτῶν, ὑπερβαίνοντα τὰ 2.000 ἑκατομμύρια, διότι ἄλλως, εἶναι βέβαιον, ὅτι ὁ γεωργικὸς κόσμος καὶ ἐὰν ἀκόμη θελήσῃ νὰ συμμορφωθῇ πρὸς τὰς ὑποδείξεις τῆς Κυβερνήσεως, δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀνταποκριθῇ ἐμπράκτως εἰς τοῦτο, ὥστε νὰ κατορθώσῃ νὰ ἴδῃ καλλιτέρας ἡμέρας ἐκ τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα. Τὰ μηνύματα ἤδη, εἶναι δυσμενῆ. Ἡ σπορά, ἐπὶ παραδείγματι, τοῦ βάμβακος, μοιραίως θὰ περιορισθῇ εἰς ὡρισμένας περιφερείας, διότι οἱ καλλιεργηταί, δὲν δύνανται νὰ ἀνταποκριθῶσιν εἰς τὰ καλλιεργητικὰ ἔξοδα. Καὶ ὅπως εἶναι φυσικόν, εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Κυβερνήσεως θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ ἀπαντήσουν, ὄχι. Τοῦτ’ αὐτὸ θὰ ἀπαντήσουν καὶ οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὴν σιτοκαλλιέργειαν, ὅπως ἐπίσης οἱ κτηνοτρόφοι καὶ πτηνοτρόφοι. Νομίζω, ὅτι εἶχα ὑποχρέωσιν ἀνερχόμενος ἐπὶ τοῦ βήματος αὐτοῦ νὰ ὑποδείξω, ὅτι ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας, δὲν ἐπιτρέπεται ἑνιαία μεταχείρισις, ἀλλὰ προνομιακὴ μεταχείρισις τοῦ 60% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας, ὅπερ διαβιοῖ ὑπὸ συνθήκας τραγικάς. Θὰ πρέπει ἀκόμη, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν, νὰ ὑπάρξῃ συντονισμὸς καὶ προγραμματισμός. Ἐπὶ παραδείγματι, τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ, θὰ πρέπει νὰ ἀποβῇ ὁ ρυθμιστὴς τῆς οἰκονομικῆς μας πολιτικῆς, ὄχι ὅπως σήμερον, ὅτε ἀσκεῖ ἐπιτελικὴν μόνον ἀποστολήν. Διὰ νὰ ξεκινήσωμεν, εἰσερχόμενοι εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Κοινότητα, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητος ἡ ὕπαρξις ἑνὸς ὀργάνου, τὸ ὁποῖον θὰ ρυθμίζῃ τὰ πάντα. Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας καὶ τὰ Ὑπουργεῖα Ἐμπορίου καὶ Ἐργασίας, θὰ πρέπει νὰ ἀπαρτίσουν τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Ἐθνικῆς παραγωγῆς, ὥστε τοῦ λοιποῦ, νὰ παύσῃ ἡ σύγκρουσις ἁρμοδιοτήτων καὶ νὰ γνωρίζῃ ἡ δεξιά, τὶ πράττει ἡ ἀριστερά. Διότι ἐπὶ παραδείγματι, σήμερον, ἔρχεται τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας καὶ παροτρύνει τοὺς γεωργοὺς νὰ αὐξήσουν τὴν καλλιέργειαν, ἐνισχύει δὲ αὐτοὺς μὲ καλλιεργητικὰ δάνεια. Παροτρύνει τὴν πτηνοτροφίαν καὶ τὴν κτηνοτροφίαν, διὰ νὰ αὐξηθῇ ἡ παραγωγὴ καὶ ἐνισχύει ἐπίσης αὐτοὺς διὰ δανείων. Αὐτὰ πράττει ἡ δεξιὰ χείρ. Καὶ ἔρχεται τώρα ἡ ἀριστερὰ χείρ. Δηλαδή, τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, τὸ ὁποῖον χωρὶς καμμίαν προσυνεννόησιν, παρέχει ἀφειδῶς ἀδείας εἰσαγωγῆς κατεψυγμένων κρεάτων, κτηνοτροφῶν, πουλερικῶν κλπ. ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν. Εἰσάγεται δὲ σῖτος καὶ κριθὴ ἐξ Ἀμερικανικῆς βοηθείας δωρεὰν καὶ μὴ ὑπολογιζομένου δασμοῦ, ρίπτονται εἰς τὴν κατανάλωσιν, ἐπὶ βλάβῃ τοῦ γεωργικοῦ κόσμου. Καὶ ἐρωτᾶται, ὑπάρχει ἢ ὄχι ἀντίθεσις μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν Ὑπουργείων; Ἀναμφισβητήτως ἡ ἀντίθεσις εἶναι προφανής. Ἐὰν θέλωμεν καὶ αὔξησιν τῆς παραγωγῆς καὶ ἐλευθέρας εἰσαγωγάς, ἄνευ δασμοῦ, ἦτο προτιμότερον νὰ τὸ ἐγνώριζον ἐκ τῶν προτέρων οἱ παραγωγοί, διὰ νὰ ἀποφύγουν τὰς παγίδας εἰς τὰς ὁποίας ἔχουσιν ἐμπλακῇ σήμερον καὶ αἱ ὁποῖαι παγίδες, εἶναι πάμπολαι. Δι’ αὐτό, ἀνωτέρω ἀνέφερον, ὅτι ἐκεῖθεν νὰ ξεκινήσωμεν μὲ ἕνα μοναδικὸν ρυθμιστὴν τῆς γεωργικῆς μας καὶ βιομηχανικῆς παραγωγῆς. Συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, καὶ ἐπέκριναν τὴν Κυβέρνησιν, διότι δὲν προανήγγειλεν ἐκ προοιμίων τὰς διαπραγματεύσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμε διὰ τὴν σύνδεσίν μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Τὸ θέμα, ὅμως, δὲν εἶναι αὐτό. Πρέπει νὰ σταματήσῃ ἡ ἐριστικὴ αὐτὴ πολιτικὴ καὶ ὅλοι ἡμεῖς καὶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφερόμεθα δι’ ὅλας τὰς τάξεις τοῦ λαοῦ, νὰ συζητήσωμεν καὶ νὰ ὑποδείξωμεν τὰς καλλιτέρας λύσεις πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐπιλυθοῦν πλεῖστα ὅσα δυσκολώτατα προβλήματα. Διότι ναὶ μὲν ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἔχῃ τὴν πρωτοβουλίαν, ὑποχρέωσιν, ὅμως, ἔχουν ἀμφότεραι αἱ πτέρυγες τῆς Κεντρώας Ἀντιπολιτεύσεως, νὰ ἐκφέρωσιν εὐθαρσῶς τὰς γνώμας των. Κύριοι βουλευταί, δὲν σᾶς ἀποκρύπτω, ὅτι ἀπὸ τὰς μέχρι τοῦδε συζητήσεις, διεπίστωσα ποιὰν τινα διστακτικότητα καὶ ἔλλειψιν θάρρους, κατὰ τὴν ἔκθεσιν τῶν ἀπόψεων βουλευτῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, πῶς ἡ προσπάθεια αὐτὴ θὰ εὐοδωθῇ. Ἀφοῦ ἔχομεν τὴν ἄποψιν τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι θὰ λάβῃ συγκεκριμένα μέτρα διὰ τὴν εὐόδωσιν τῆς προσπαθείας αὐτῆς δὲν ἔχομεν καὶ ἡμεῖς τὸ θάρρος νὰ εἴπωμεν τὴν γνώμην μας. Ἐγὼ δὲν λέγω, ὅτι εἶμαι θαρραλέος περισσότερον ἀπὸ ὑμᾶς, θὰ εἴπω, ὅμως, ἐκ προοιμίου τί πρέπει νὰ γίνῃ διὰ νὰ μὴ ὁδηγηθῇ ἡ χώρα εἰς τὴν καταστροφήν. Καὶ κάμνω ἔναρξιν τῶν ὑποδείξεων αὐτῶν ἀπὸ τὸν βιομηχανικὸν τομέα. Πρέπει οἱ κ. βιομήχανοι νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι αἱ μέθοδοι, αἱ ὁποῖαι ἐφηρμόζοντο μέχρι σήμερον θὰ καταργηθοῦν. Ἐὰν μέχρι σήμερον ὑπῆρχεν ἀνάγκη προστασίας τῆς βιομηχανίας διὰ νὰ ἀναπτυχθῇ αὕτη, πρέπει νὰ ἔχουν ὑπ’ ὄψει των, ὅτι ἡ προστασία αὕτη θὰ καταργηθῇ, ὥστε εἰς τὸ ἐσωτερικὸν νὰ γίνῃ συναγωνισμὸς καὶ ἅμιλλα. Ἐπίσης, πρέπει νὰ ἐφαρμόσουν μεθόδους, ὥστε νὰ μειωθῇ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Ἐπίσης, πρέπει νὰ σταματήσῃ ἡ φάμπρικα τῶν ἀποσβέσεων. Ὡσαύτως νὰ περιορισθοῦν τὰ ἔξοδα διοικήσεως, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐξωγκωμένα μὲ τὸ νὰ δικαιολογοῦν μισθοὺς διαφόρων συγγενῶν των. Ἐπίσης, νὰ σταματήσουν νὰ νομίζουν, ὅτι εἶναι χρήσιμοι μὲ αὐτὰ τὰ παλαιὰ μηχανήματα καὶ ὅτι εἶναι ἀνάγκη τὰ μηχανήματα νὰ ἐκσυγχρονισθοῦν. Ὑπάρχει ἀκόμη καὶ ὁ παράγων ὁ ἐργατικός. Θὰ πρέπει καὶ ὁ Ἕλλην ἐργάτης νὰ σκεφθῇ, ὅτι κατὰ τὸ ὀκτάωρον τῆς ἐργασίας πρέπει νὰ ἀποδίδῃ, ὅπως ἀποδίδει καὶ ὁ Ἀμερικανὸς ἐργάτης. Κύριοι συνάδελφοι, εὑρέθην εἰς τὴν Ἀμερικὴν εἰς ἕνα ἐργοστάσιον αὐτοκινήτων τῆς Βοστώνης καὶ κατελήφθην ἀπὸ αἴσθημα ἀγωνίας, ὅταν εἶδον πόσον σκληρὰ ἐργάζονται οἱ ἐργάται εἰς τὴν Ἀμερικήν. Μόνον ἐπὶ 10 λεπτὰ τοὺς ἐπέτρεπον νὰ ἀναπαυθοῦν. Θὰ δυνηθῶμεν, λοιπόν, νὰ ἐμπνεύσωμεν εἰς τὸν Ἕλληνα ἐργάτην τὸ αἴσθημα τῆς σκληρᾶς ἐργασίας; Πῶς θὰ μεταβάλλωμεν τὴν παράδοσιν αὐτὴν τοῦ Ἕλληνος ἐργάτου; Θὰ ζητήσωμεν, λοιπόν, θυσίας ἀπὸ τὴν βιομηχανίαν, ἀπὸ τὸν ἐργάτην, ἀπὸ τὸν βιοτέχνην, ἀπὸ τὸν ἔμπορον, τὸν μεσίτην, τὸν μικρέμπορον, τὸν μεταπράτην κλπ., οἱ ὁποῖοι παρεμβάλλονται μεταξὺ παραγωγοῦ καὶ καταναλώσεως καὶ αὐξάνουν εἰς μεγάλον βαθμὸν τὸ κόστος τῶν ἀγαθῶν, μεταξὺ τοῦ κόστους παραγωγῆς καὶ τῆς τιμῆς καταναλώσεως. Θὰ πρέπει, ἐπίσης, νὰ πείσωμεν τοὺς μεταφορεῖς καὶ νὰ τοὺς εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ἀσκῆτε τὰς μεταφορὰς μὲ τὰ ἴδια κόμιστρα δι’ ὅλα τὰ εἴδη. Ἐπὶ παραδείγματι, διὰ τὰ εἴδη τὰ προοριζόμενα διὰ τὸ ἐξωτερικὸν θὰ ὑποστῆτε μίαν θυσίαν. Διατί οἱ κύριοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, δὲν ἔχουν τὸ θάρρος νὰ εἴπουν τὴν γνώμην των ἐπὶ ὅλων αὐτῶν τῶν θεμάτων ἢ ἀκόμη νὰ κάμουν καὶ ἄλλας χρησίμους ὑποδείξεις; Ἔρχομαι ἤδη εἰς τὸν τομέα τὸν γεωργικόν, ἐν σχέσει μὲ τὴν προμήθειαν γεωργικῶν μηχανημάτων. Τὸ 1946 ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ Κων. Τσαλδάρη, ἡ Κυβέρνησις προέβαινεν εἰς τὴν ἀγορὰν γεωργικῶν μηχανημάτων καὶ παρέδιδεν αὐτὰ διὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης εἰς τοὺς γεωργούς, εἰς τὸ κόστος τῆς ἀγορᾶς. Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας τί συμβαίνει ἀπὸ τὸ 1953 καὶ ἐντεῦθεν; Ἐσταμάτησεν ἡ εἰσαγωγὴ γεωργικῶν μηχανημάτων παρὰ τοῦ Κράτους, ὡς καὶ τῶν ἀνταλλακτικῶν, καὶ παρεδόθη ὁ ἀγροτικὸς κόσμος εἰς τὴν ἀπληστίαν τῆς ἐγχωρίου Ἑλληνικῆς βιομηχανίας ἢ τῶν εἰσαγωγέων, οἱ ὁποῖοι παραδίδουν τὰ μηχανήματα εἰς τοὺς ἀγρότας μὲ κέρδος 60% καὶ πλέον αὐτοῦ, παρακρατοῦν τὴν κυριότητα καὶ δίδουν μόνον τὴν χρῆσιν. Καὶ ὅταν φθάσῃ τὸ ἑξάμηνον διὰ νὰ πληρώσῃ τὴν δόσιν ὁ ἀγρότης καὶ δὲν ἔχει χρήματα, γίνεται ἀφαίρεσις τῶν μηχανημάτων. Τὸ 1946 ποὺ τὰ μηχανήματα τὰ ἔδιδεν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, δὲν ἐπήρχετο ἡ ἀφαίρεσις τῶν μηχανημάτων. Διότι, ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, μὴ οὖσα ἔμπορος, ἐθεώρει προτιμότερον νὰ ἀναβάλῃ τὴν εἴσπραξιν τῆς δόσεως ἐπί τι χρονικὸν διάστημα, παρὰ νὰ ἀφαιρέσῃ τὸ μηχάνημα. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ δὲν δώσῃ τὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι τὰ γεωργικὰ μηχανήματα θὰ εἰσάγωνται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἐγὼ θὰ ὑψώσω φωνὴν διαμαρτυρίας διὰ τὴν ἀγρίαν ἐκμετάλλευσιν τῶν εἰσαγωγέων. Δεύτερον θέμα εἶναι τὸ ἑξῆς: Εἰς τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξαγγείλῃ ἡ Κυβέρνησις, θὰ πρέπει, ἐν ὄψει τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ περὶ ἰσότητος μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν της, ὅτι ἡ ἰσότης νοεῖται καὶ εἰς τὰ οἰκονομικὰ βάρη καὶ εἰς τὴν ἀπόλαυσιν ὡρισμένων προνομίων. Ἐκρίθη ὀρθῶς, ὅτι διὰ τὴν προαγωγὴν τῆς βιομηχανίας πρέπει νὰ γίνουν ὡρισμέναι ἐλαφρύνσεις καὶ ἐκρίθη, ὅτι τὰ καύσιμα νὰ δίδωνται μὲ μειωμένην τιμήν. Αὐτὴ ἡ μεταχείρισις, ὅμως, θὰ πρέπει νὰ γίνηται καὶ πρὸς τοὺς ἀγρότας. Διότι γνωρίζετε τί συμβαίνει σήμερον. Οἱ ἀγρόται πληρώνουν τὴν βενζίνην ὅσον καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν ἕνα αὐτοκίνητον χάριν ψυχαγωγίας. Γνωρίζετε, ὅτι ἡ βιομηχανία λαμβάνει καύσιμα μὲ μειωμένην τιμήν, ἐνῷ τὰ τρακτὲρ πληρώνουν τὰ καύσιμα εἰς ηὐξημένην τιμήν. Ἐπίσης, τὸ κοινωνικὸν σύνολον ὀφείλει νὰ ἀναλάβῃ τὴν μείωσιν τοῦ κόστους τῶν λιπασμάτων. Ἡ ὀρθὴ πολιτική, ἡ ἐφαρμοσθεῖσα εἰς τὴν βαρεῖαν βιομηχανίαν, ὤφειλε νὰ τύχῃ ἐφαρμογῆς καὶ εἰς τὴν γεωργίαν. Πῶς θέλετε, κ. βουλευταί, ἀπὸ τὸν γεωργὸν τῶν Θηβῶν, εἰς τὸν ὁποῖον σήμερον εὑρίσκονται ἀποθέματα 14.000 τόννων πατάτας μὲ τιμὴν 1,40, νὰ ἀνταπεξέλθῃ τὴν στιγμὴν ποὺ ἐπλήρωσε τὸν παρελθόντα Αὔγουστον τὸν σπόρον πρὸς 3,50 δραχμὰς τὸ κιλόν; Ἐὰν δὲν ληφθοῦν τὰ κατάλληλα μέτρα, δὲν ὑπάρχει καμμία ἐλπὶς ὁ κόσμος αὐτὸς νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς προσδοκίας τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ θὰ εἰσέλθω καὶ εἰς ἕτερον θέμα: Θὰ ἐξετάσω τὰς ἐπιβαρύνσεις, τὰς ὁποίας ὁ ἀγροτικὸς κόσμος ὑφίσταται ἀπὸ ὡρισμένας κρατικὰς ὀργανώσεις. Σημαντικὸς κλάδος τῆς κρατικῆς μηχανῆς ἔχει καταστῆ κράτος ἐν κράτει, ὅπως οἱ Σ.Ε.Κ., ἡ Δ.Ε.Η., ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, ὁ Ο.Τ.Ε. κλπ. Ἱδρύθησαν, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸν γεωργικὸν κόσμον καὶ νὰ προστατεύσουν τὸν ἀγρότην, ἀλλὰ ἀφ’ ἑτέρου καὶ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Παρὰ ταῦτα, τὸ βάρος τῆς διοικήσεως τῶν ὀργανισμῶν αὐτῶν ἐπιπίπτει μόνον ἐπὶ τῶν ὤμων τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου. Ὑπάρχουν μισθοὶ ἡγεμονικοί, ἀπειροπληθὲς προσωπικόν, ἀλλὰ τὰ ἔξοδα ὅλα ἐπωμίζεται ὁ ἀγροτικὸς κόσμος. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον, κ. βουλευταί, τὸ ἐπιτόκιον εἶναι λίαν ὑψηλόν. Εἶχε κριθῆ ὀρθὸν νὰ δημιουργηθῇ μία εἰδικὴ ὑπηρεσία, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ ἀσχοληθῇ μὲ θέματα καπνοῦ. Ὑπῆρχε τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας. Ὑπῆρχεν ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα. Καὶ ὅμως ἱδρύθη Αὐτόνομος Ὀργανισμὸς Καπνοῦ, Αὐτόνομος Ὀργανισμὸς Βάμβακος, Αὐτόνομος Σταφιδικὸς Ὀργανισμός. Ὅλα αὐτὰ μεταφράζονται εἰς βάρη ἐπὶ τῶν ὤμων τῶν γεωργῶν. Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι ἐπιβαρύνσεις. Εἶναι αἱ γεωργικαὶ ὀργανώσεις. Οὐδεὶς ἠμφισβήτησε τὸ δικαίωμα τῶν ἀγροτῶν νὰ συνεταιρίζωνται. Ἐν τούτοις, τὸ ἐπιτόκιον ἐπιβαρύνεται κατὰ 1% ὑπὲρ τῶν γεωργικῶν ὀργανώσεων. Καὶ αὐτὰ τὰ ἑκατομμύρια τὰ πληρώνει ὁ γεωργικὸς κόσμος. Αὐτὸ τὸ βάρος ἐπιπίπτει ἐπὶ τῶν ὤμων τοῦ κόσμου, ἐκείνου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀναμένομεν νὰ μᾶς βοηθήσῃ. Κύριοι βουλευταί, τὸ θέμα δὲν ἀνάγεται εἰς θέμα Κυβερνήσεως ἢ θέμα Ἀντιπολιτεύσεως. Εἶναι θέμα κρίσιμον καὶ εἶναι ἀπαραίτητον νὰ λάβωμεν ὅλοι τὴν θέσιν μας, ὑποδεικνύοντες καὶ ἀποφασίζοντες τοῦ τί ὀφείλομεν νὰ πράξωμεν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν ζητῶ, ὁμοφώνως, τὴν γνώμην τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως. Δὲν εἶναι θέμα ἀναγόμενον εἰς τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν. Ἡ ἀπερίγραπτος αὐτὴ κατάστασις ὑφίσταται ἀπὸ τοῦ 1915 καὶ οὐδεὶς ἐτόλμησε νὰ σταματήσῃ τὸ κακό. Τὸ 60% τοῦ Ἑλληνικοῦ κόσμου βαρύνεται ὑπερμέτρως, ἀλλὰ βαρύνεται ἀναιτίως. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ καὶ κἄτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον θὰ ἐκθέσω ὡς ἐπίλογον: Δὲν εἶμαι ἐναντίον τῶν γεωργικῶν ὀργανώσεων. Εἶναι ἀπαραίτητοι, διαφωτίζουν τὰς δημοσίας ἀρχάς, τοὺς βουλευτὰς καὶ ἐν κατακλεῖδι τὴν Κυβέρνησιν. Τὸ θέμα ὅμως ἔγκειται εἰς τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦνται διὰ λογαριασμὸν τῶν γεωργικῶν ὀργανώσεων. Αἱ γεωργικαὶ ὀργανώσεις, ἔχουσαι σκοπὸν τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν γεωργῶν ἱδρύουν πρότυπα, π.χ., ἐλαιουργεῖα, ἐκκοκκιστήρια κλπ., ἀγοράζουν γεωργικὰ μηχανήματα, ἀνεγείρουν κτίσματα. Ὁ ἀφελὴς γεωργὸς πιστεύει, ὅτι ὅλαι αὐταὶ αἱ ἐγκαταστάσεις εἶναι ἰδικαί του. Ὁ νόμος, ὅμως, 602 περὶ συνεταιρισμῶν ὁμιλεῖ σαφῶς εἰς ποῖον ἀνήκουν. Ἀνήκουν εἰς τὰ νομικὰ πρόσωπα. Ἐν τούτοις, πάντα ταῦτα, ἱδρύθησαν μὲ τὰς εἰσφορὰς τῶν γεωργῶν. Καὶ εἶναι καταπληκτικόν. Ὁ γεωργὸς συνεισφέρει τὸ 1% καὶ ὡς συνεταῖρος οὐδὲν ἐπὶ τοῦ κτιρίου δικαίωμα ἔχει. Δὲν τηρεῖται κἂν ἡ στοιχειώδης ἀρχή, ἡ ἰσχύουσα ἐπὶ τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν καὶ ὁ μετέχων μέτοχος, ἐν τῇ οὐσίᾳ δὲν μετέχει. Ἐλέχθη, ὅτι, ἐὰν δὲν ὑφίσταντο αἱ γεωργικαὶ ὀργανώσεις, ὁ γεωργὸς θὰ καθίστατο ἀντικείμενον ἐκμεταλλεύσεως ἀπὸ τὰς ἰδιωτικὰς ἐπιχειρήσεις. Παρὰ ταῦτα, ἡ πρᾶξις ἀπέδειξεν, ὅτι ὁ γεωργὸς καταβάλλει τὰ ἴδια καὶ εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις κατέβαλε καὶ περισσότερα. Καὶ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τεθῇ τὸ ἐρώτημα: Ἐὰν δὲν ὑπῆρχον αἱ γεωργικαὶ ὀργανώσεις, κατὰ ποῖον τρόπον ὁ γεωργὸς θὰ ἐπροστατεύετο ἀπὸ τὴν αὔξουσαν τάσιν πρὸς ἐκμετάλλευσιν ἐκ μέρους τῆς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως; Ἀλλά, κ. βουλευταὶ —δόξᾳ τῷ Θεῷ— ὑπάρχει ὁ Ἀγορανομικὸς Κῶδιξ, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς θέσιν νὰ προσδιορίσῃ ἐπακριβῶς τὰ δικαιώματα καὶ τὰς ὑποχρεώσεις. Καὶ τὰ γενόμενα ἔργα καὶ τὰ ἱδρυθέντα ἐργοστάσια κατέστησαν διὰ τὸν γεωργὸν ἀληθὲς βάρος, πέραν δὲ τοῦ κινδύνου, τὸν ὁποῖον διατρέχει οὗτος ὅπως καταβάλῃ διὰ τῆς ἰδίας του περιουσίας εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν δὲν ἀποδώσουν.

§78ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἴπατε, ὅτι δὲν μετέχουν τῶν κτιρίων. Ἐὰν ἡ ὀργάνωσις διαλυθῇ, τὶ θὰ γίνουν τὰ κτίρια;

§79Α. ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ. Θὰ γίνῃ, ὅ,τι γίνεται εἰς τὰς Ἀνωνύμους Ἑταιρείας. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι ὁ κομιστὴς τῆς μετοχῆς τῆς Ἀνωνύμου Ἑταιρείας, διαβλέπων τὸν πιθανὸν κίνδυνον τῆς ἐπιχειρήσεως ἔχει πᾶσαν εὐχέρειαν νὰ πωλήσῃ τὴν μετοχήν. Τοιοῦτον δικαίωμα δὲν ἔχει ὁ ἀγρότης, διότι δὲν ἔχει μετοχήν, διότι δὲν ἔχει εἰς χεῖρας του περιουσιακόν τι στοιχεῖον τῆς Ἑταιρείας, ἐνῷ ἐκ παραλλήλου πληρώνει χωρὶς νὰ ἔχῃ, ἐπαναλαμβάνω, συμμετοχὴν εἰς τὰς ἐγκαταστάσεις καὶ τὰ κτίρια. Πολλάκις μάλιστα καλεῖται ὁ πτωχὸς γεωργὸς νὰ δανείσῃ τὴν γεωργικὴν ὀργάνωσιν διὰ παρακρατήσεως μέρους τοῦ δανείου ὅπερ λαμβάνει παρὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Κύριοι βουλευταί, ἡ ὥρα δὲν ἐπιτρέπει λόγῳ τῆς εὐρύτητος τοῦ θέματος περαιτέρω ἐπέκτασιν. Θὰ ἔχωμεν τὴν εὐκαιρίαν, ὅταν θὰ ἔλθουν τὰ κατ’ ἰδίαν μέτρα νὰ ἐκφράσωμεν καὶ ἐκεῖ τὴν γνώμην μας. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμα ἀπόψε ἐν περιλήψει εἶναι τοῦτο: Πρέπει ἀπὸ τοῦδε νὰ ἀρχίσῃ ἡ διαφώτισις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὥστε ὅταν θὰ ἔλθῃ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὅταν θὰ παρέλθῃ ἡ πρώτη ἑξαετία νὰ ἔχῃ γίνει ἡ ψυχολογικὴ παρασκευὴ καὶ ἡ λῆψις μέτρων τοιούτων, ὥστε νὰ ὑποβιβασθῇ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς καὶ νὰ ἐπιτευχθῇ μεγαλυτέρα ἐξαγωγὴ γεωργικῶν προϊόντων, νὰ ἔχῃ ἀνδρωθῆ καὶ ὀργανωθῆ ἡ βιομηχανία εἰς τρόπον ὥστε νὰ παύσῃ νὰ εἶναι ὡς μέχρι σήμερα προστατευομένη ἀπὸ τοὺς δασμούς. Περαιτέρω νὰ γίνῃ ἡ διαπαιδαγώγησις καὶ ἡ διαφώτισις τοῦ λαοῦ, ὥστε νὰ παύσωμεν νὰ ζῶμεν ὑπὸ τὸ καθεστώς, ποὺ ἐζήσαμεν ἀπὸ τὸ 1928 καὶ ἐφεξῆς καὶ νὰ ἀντιληφθῶμεν, ὅτι γενόμενοι δεκτοὶ ἢ ἐπιδιώξαντες νὰ γίνωμεν δεκτοί, ὀφείλομεν νὰ προσαρμόσωμεν τὴν ζωήν μας μὲ τὸν τρόπον ζωῆς ἐκείνων τῶν λαῶν, καὶ κυρίως καὶ προπαντὸς νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οἱ λαοὶ ἐκεῖνοι ἔχουν τὸ προνόμιον ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ γεννηθοῦν καὶ νὰ ζοῦν εἰς χώρας πλουσίας καὶ εὐφόρους, ἐνῷ ἡμεῖς ἔχομεν τὸ θλιβερὸν προνόμιον νὰ ζῶμεν εἰς τὴν ἀκραίαν αὐτὴν βραχώδη γωνίαν τῆς Εὐρώπης, ἡ ὁποία λέγεται Ἑλλάς. Νὰ λησμονήσωμεν τὰς ἐντυπώσεις, τὰς ὁποίας ἀπεκομίσαμεν, κατὰ τὸ στάδιον τῆς κατοχῆς καὶ ἐφεξῆς, ὅταν δηλαδὴ ζήσαντες μὲ στρατιώτας προερχομένους ἀπὸ πλουσίας χώρας, ἐνομίσαμεν, ὅτι ἠμποροῦμεν καὶ ἡμεῖς οἱ πτωχοὶ Ἕλληνες νὰ κάμωμεν τὴν πλουσίαν ζωὴν τῶν ξένων χωρῶν. Ὀφείλομεν νὰ περιστείλωμεν κυρίως τὰ ἔξοδα. Καὶ τὸ παράδειγμα ὀφείλομεν νὰ τὸ δώσωμεν ἡμεῖς, ἐκ τῶν ἄνω πρὸς τὰ κάτω. Καὶ νὰ τὸ δώσωμεν ἀπὸ τῆς ἐμφανίσεως τῆς κρατικῆς μηχανῆς μας, διότι οὔτε ὀλίγον οὔτε πολύ, συνδεθέντες μὲ τοὺς φίλους μας τοὺς Ἄγγλους κατ’ ἀρχήν, καὶ μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς περαιτέρω, ἐνομίσαμεν, ὅτι δικαιούμεθα εἰς τὸν πτωχὸν αὐτὸν τόπον νὰ ἔχωμεν κρατικὰς ὑπηρεσίας ἐκ προσωπικοῦ πολυαρίθμου, τὸ ὁποῖον νὰ θέλῃ ἡγεμονικὴν ἐμφάνισιν ὡς γίνεται εἰς τὴν Ἀμερικήν. Νὰ σταματήσῃ ἡ ἱστορία αὐτή, εἴτε ἡμῶν ὡς δημοσίων ἀνδρῶν, εἴτε ὡς δημοσίων ὑπαλλήλων. Ἐὰν ἐκ τῶν ἄνω δὲν δώσωμεν τὸ σύνθημα τῆς λιτῆς διαβιώσεως τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, δὲν δυνάμεθα νὰ κατακτήσωμεν ψυχολογικῶς τὴν λαϊκὴν ψυχήν. Διότι οἱασδήποτε ἐξαγγελίας καὶ ἐὰν κάμῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις πρὸς τὸν λαὸν καὶ ζητοῦν θυσίας, θὰ ὑπάρχῃ εὔκολη ἡ διαβολὴ καὶ ἡ δημαγωγία καὶ θὰ ποῦν οἱ πτωχοὶ ἄνθρωποι, εἴτε ἐργάται εἶναι εἴτε βιοτέχναι, εἴτε γεωργοί: «Δείξατε κύριοι ἐκ τῶν ἄνω τὸ πνεῦμα τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς λιτῆς διαβιώσεως καὶ τότε θὰ ἀνταποκριθῶμεν πρὸς τὴν πρόσκλησίν σας». Ἐὰν τοιοῦτόν τι δὲν συμβῇ, πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι τὰ κηρύγματα θὰ πέσουν εἰς τὸ κενόν, καὶ ἡ σύνδεσις αὐτή, ἀντὶ νὰ γίνῃ ἀπαρχὴ ἐλπίδων πρὸς τὴν μέλλουσαν εὐημερίαν, εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς ἀγάγῃ εἰς καταστροφήν. Καὶ τὴν εὐθύνην δὲν θὰ τὴν ἔχῃ μόνον ἡ Κυβέρνησις. Θὰ τὴν ἔχωμεν ὅλοι, ὅσοι ἰσχυριζόμεθα, ὡς βουλευταί, ὅτι ἀποτελοῦμεν τὴν πολιτικὴν ἡγεσίαν τοῦ τόπου. Ἂς προσέξωμεν κύριοι, καὶ ἂς λάβωμεν τὰς ἀποφάσεις μας. Ἡ τύχη τοῦ τόπου αὐτοῦ ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἡμᾶς, εἴτε εἴμεθα Συμπολίτευσις εἴτε εἴμεθα Ἀντιπολίτευσις. Ἔχω τὴν ἐλπίδα ὅτι ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς χώρας, ἐν ὄψει τῆς σοβαρότητος τῶν συνεπειῶν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, θὰ ἐκπληρώσῃ τὸ χρέος του, καὶ θὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς προσδοκίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ τελευτῶν δύναμαι νὰ κάμω καὶ μίαν ἔκκλησιν. Ἐφ’ ὅσον τοιοῦτον θέμα ἔχομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν, ἂς ἀφίσωμεν ὅλοι αὐτὰς τὰς διενέξεις καὶ αὐτὸ τὸ κλῖμα τῆς ὀξύτητος τὸ ὁποῖον δημιουργοῦμεν. Δὲν ἔχει σημασίαν ἡ αἰτία. Πάντως βέβαιον εἶναι, ὅτι διὰ τὴν λῆψιν καλυτέρων οἰκονομικῶν μέτρων χρειάζεται ἡ γαλήνη καὶ ἡ ἠρεμία, ὄχι μόνον εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας).

§80ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ἀρβανιτάκις, ἔχει τὸν λόγον.

§81Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Κύριοι βουλευταί, ἀνέρχομαι εἰς τὸ Βῆμα ὡς ἀντιλέγων. Κακῶς νομίζω ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος μὲ ἐκάλεσε. Θὰ ἔπρεπε νὰ καλέσῃ ἀπὸ τὴν παράταξιν ἐκείνην ἄλλον ρήτορα διὰ νὰ ἀντιλέξῃ. Διότι τὶ νὰ προσθέσω εἰς τὰ ὅσα ὁ προηγούμενος ρήτωρ τῆς παρατάξεως ἐκείνης ἀνέφερε. Διαφωνῶ μόνον εἰς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐτόνισεν τελευταῖα. Ὅτι πταίουν ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις διὰ τὸ κατάντημα τοῦ λαοῦ μας. Δὲν φθάνουν 30 χρόνια. Ἀπὸ τὸ 1933 αὐτὴ ἡ παράταξις κυβερνᾶ, ἀνεξαρτήτως προσώπων. Δὲν ἔχει σημασίαν ποῖα πρόσωπα εὑρίσκονται εἰς τὴν παράταξιν ἐκείνην. Σημασίαν ἔχει, ὅτι ἡ παράταξις ἐκείνη κυβερνᾶ. Οἱοσδήποτε καὶ ἐὰν ἐπήγαινεν ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ ὁ μέγας Βενιζέλος, ἐὰν εὑρίσκετο εἰς τὴν παράταξιν ἐκείνην τὸ ἴδιον θὰ ἔκαμνεν. Δὲν ἠμποροῦσεν ἀλλέως νὰ πράξῃ. Διότι δὲν ἦτο κυρίαρχος ἡ παράταξις ἐκείνη. Λοιπόν, 30 χρόνια δὲν ἔφθασαν ποὺ ἐκυβέρνησεν ἡ παράταξις ἐκείνη διὰ τὸ κατάντημα τοῦ λαοῦ, καὶ ἔπρεπε νὰ προστεθοῦν καὶ ἄλλοι ὑπεύθυνοι; Εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον διαφωνῶ μὲ τὸν κ. συνάδελφον. Καὶ πέραν αὐτοῦ, ἐκεῖνο ποὺ μοῦ ἔκανε ἐντύπωσιν εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν, ὅτι πρέπει νὰ προπαρασκευάσωμεν ψυχολογικῶς τὸν λαόν. Τοὺς μελλοθανάτους προπαρασκευάζουν ψυχολογικῶς. Τὶ προπαρασκευὴν νὰ τοὺς κάμωμεν. Πίστιν πρέπει νὰ ἔχῃ ὁ λαὸς εἰς τὴν Κυβέρνησίν του. Ἐὰν πιστεύσῃ ὁ λαός εἰς τὴν Κυβέρνησίν του, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ τὸν ὁδηγήσῃ εἰς τὸν ὀρθὸν καὶ ἴσιο δρόμον θὰ κάμῃ θυσίας. Ἐὰν πιστεύσῃ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία τοῦ ἁρμόζει, εἰς καμμίαν θυσίαν δὲν πρόκειται νὰ προβῇ. Ἐξ ἄλλου δὲν ἔχει περιθώρια νὰ κάμῃ θυσίας. Τὶ θυσίας ζητοῦμεν καὶ ἀπὸ ποίους; Μήπως ἀπὸ τοὺς μεροκαματιάρηδες; Μεροκάματο πείνης παίρνουν. Μήπως ἀπὸ τοὺς μισθωτούς; Καὶ αὐτοὶ μισθοὺς πείνης παίρνουν. Μήπως ἀπὸ τοὺς συνταξιούχους, ἀπὸ τοὺς ἀγρότας, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν ἐτόνισεν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ὅτι τὰ 2 ἑκατομμύρια τῶν ἀγροτῶν μας ζοῦν κτηνώδη ζωήν; Ὅταν ἐλέχθη, ὅτι ἔχωμεν λαὸν τοῦ ὁποίου τὰ 2 ἑκατομμύρια ζοῦν κτηνώδη ζωήν, τότε ἐγὼ διεφώνησα καὶ εἶπα, ὅτι θὰ χρειασθῇ ἀκόμη ἀγὼν σκληρὸς ἐπὶ 100 ἔτη διὰ νὰ φθάσουν αὐτὰ τὰ 2 ἑκατομ. νὰ ζήσουν τὴν ζωὴν ποὺ ζοῦν τὰ κτήνη τῶν Ἀθηνῶν. Ἐννοῶ τοὺς σκύλους, τὶς γάτες καὶ τὰ ἄλλα κτήνη ποὺ ἔχουν ἐδῶ. Λοιπὸν διὰ νὰ φθάσουν νὰ ζήσουν τὴν ζωὴν αὐτῶν, αὐτὰ τὰ 2 ἑκατομ. χρειάζεται ἀγώνας, καὶ μάλιστα ἀγώνας σκληρός. Οἱ γεωργοὶ σήμερον εἶναι χρεωμένοι μὲ 2 δισεκατομμύρια δραχμὰς ἐν καθυστερήσει. Πῶς εἶναι δυνατὸν ἑπομένως ὑπὸ τὸ βάρος αὐτῶν τῶν ὀφειλῶν νὰ αὐξήσουν τὴν παραγωγήν των νὰ μειώσουν τὸ κόστος της, ὥστε νὰ γίνῃ ἀνταγωνιστική; Τί θυσίας εἶναι δυνατὸν νὰ ζητηθοῦν ἀπὸ αὐτὸν τὸν λαὸν ποὺ δὲν προφθάνει νὰ πληρώνῃ τόκους καὶ ὑπερημερίας καθότι αἱ τιμαὶ τῶν προϊόντων του εἶναι ἐξευτελιστικαί; Ἡ Κυβέρνησις ἐπαίρεται, ὅτι ἔχει πράξει πολλὰ καὶ ἀπόδειξις τούτου εἶναι ἡ εἴσοδός μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἀλλὰ ἐγὼ θὰ κάμω τὸν ἑξῆς παραλληλισμόν. Οἱ ἓξ μὲ τοὺς ὁποίους συνδεόμεθα ἔχουν ἐπιβῆ πολυτελοῦς κλειστοῦ αὐτοκινήτου μὲ μηχανήματα κλιματισμοῦ χωρὶς νὰ φοβοῦνται οἱασδήποτε καιρικὰς συνθήκας καὶ ἡμεῖς προσεδέθημεν σὲ ρυμούλκαν πίσω τους, δερόμενοι ἀπὸ ὅλας τὰς καιρικὰς ἀντιξοότητας. Δὲν μᾶς ἐδέχθησαν, διότι κάτι ἐκάμαμε εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν, ἀλλὰ μᾶς προσέλαβον ὡς πτωχοὺς συγγενεῖς σχεδὸν διὰ νὰ μᾶς βοηθήσουν, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα, διὰ νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὸν ὀρυκτὸν πλοῦτον καὶ τοὺς ἐργάτες μας μὲ τὰ φθηνὰ ἡμερομίσθια.

§82Α. ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ. Νὰ μὴ κάμωμεν καμμίαν προσπάθειαν;

§83Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Προσπάθειαν νὰ κάμωμεν, ἀλλὰ νὰ μὴ ἐπαίρεται ἡ Κυβέρνησις χωρὶς νὰ ἔχῃ κάμει τίποτε. Τὶ ἔκαμε τὰ 6 χρόνια; Διότι θὰ σᾶς ὑπενθυμίσω τὸ ἑξῆς. Ὅταν ἀπεφασίσθη ἡ ὕδρευσις τῶν Ἀθηνῶν ἐξ Ὑλίκης, ὁ κ. Καραμανλῆς εἶπεν, ὅτι προετίμησε τὴν λύσιν ἐκείνην, διότι ἦτο ἡ φθηνότερη καὶ θὰ κόστιζε 70–90 ἑκατομμύρια, δὲν ἐνθυμοῦμαι ἀκριβῶς τὸ ποσόν. Πάντως κάτω τῶν 100 ἑκατομμυρίων καὶ πῶς δὲν μποροῦσε νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν μελέτην τῶν ξένων εἰδικῶν ποὺ ἐπὶ ἔτη ἐκοπίασαν καὶ ποὺ ἐπληρώθησαν μὲ πολλὰ ἑκατομμύρια, διότι θὰ ἐστοίχιζεν 180 ἑκατομμύρια. Ὅταν ἐζητήθη ἡ μελέτη αὐτὴ νὰ προσαχθῇ εἰς τὴν Βουλήν, ἀπήντησαν οἱ ἁρμόδιοι τότε, ὅτι χρειάζονται φορτηγὸν αὐτοκίνητον διὰ νὰ τὴν μεταφέρουν, ἐνῷ ἀντιθέτως, ἡ μελέτη ἡ πραγματοποιηθεῖσα ἦτο 10 σελίδες καὶ γι’ αὐτὸ ἀντὶ τῶν 70 ἑκατομμυρίων φθάσαμε στὰ 220, χωρὶς νὰ ἀρδευθῇ οὔτε ἕνα στρέμμα γῆς, ἐνῷ διὰ τοῦ ἄλλου ἔργου θὰ ἠδρεύοντο χιλιάδες στρέμματα καὶ οὕτω θὰ ηὔξανε ἡ παραγωγὴ καὶ θὰ ἐμειώνετο τὸ κόστος. Διότι αὐτὸ πρέπει νὰ ἐπιτύχωμεν διὰ νὰ συναγωνισθῶμεν τοὺς εἰς τὴν κοινὴν ἀγορὰν φίλους μας. Ἀναφέρω τὸ ἔργον αὐτὸ διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε πῶς προητοίμαζε τὴν χώραν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἐν ὄψει τῆς εἰσδοχῆς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἐνθυμοῦμαι τότε ἦτο ἡ ἐποχὴ ποὺ ἐτοποθέτουν τὰ μικρόφωνα τῆς αἰθούσης, καὶ ἐνῶ ἡ μελέτη αὐτὴ τῶν ἔργων τῆς Ὑλίκης περιείχετο εἰς 10 σελίδας, ἡ μελέτη τῶν μικροφώνων περιείχετο εἰς 30 σελίδας. Αὐτὴ ἦτο ἡ σημασία ἡ ὁποία ἐδίδετο εἰς τὸ ἔργον. Καὶ ἀντὶ 170 ἢ 180 ἑκατομμυρίων, ὅσα προέβλεπεν ἡ μελέτη τῶν Σουηδῶν διὰ τὰ ἔργα τῆς Ὑλίκης, ἐφθάσαμεν εἰς τὰ 220 ἑκατομμύρια. Σήμερον δὲ ἔχομεν ἀνάγκην καὶ ἄλλων μηχανημάτων, διότι δὲν εἶναι ἀρκετὴ ἡ ἄρδευσις· ἡ δὲ ἄρδευσις θὰ γίνῃ μὲ νέα ἔργα, τὰ ὁποῖα θὰ στοιχίσουν ἄλλα τόσα ἑκατομμύρια εἰς βάρος τοῦ λαοῦ.

§84Α. ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐπερώτησιν κάμνετε;

§85Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Σεῖς θὰ ρυθμίσετε τὸν τρόπον τῆς ἀγορεύσεώς μου, κύριε συνάδελφε; Εἶχον ἔλθει ἐδῶ Σουηδοί, οἱ ὁποῖοι ἐπληρώθησαν 4–5 ἑκατομμύρια διὰ τὴν μελέτην αὐτήν. Καὶ ἐνῷ προεβλέπετο μὲ τὴν μελέτην αὐτὴν μὲ τὸ ποσὸν τῶν 180 ἑκατομμυρίων νὰ ἐκτελεσθοῦν τὰ ἔργα καὶ νὰ ἀρδευθοῦν χιλιάδες στρεμμάτων, ἐδαπανήθησαν 220 ἑκατομμύρια καὶ δὲν ἀρδεύεται οὔτε στρέμμα καὶ θὰ χρειασθοῦν ἄλλα χρήματα διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ἄρδευσιν. Ἀποδεικνύω δι’ αὐτοῦ τὴν προχειρότητα τῆς Κυβερνήσεως, ἥτις ἐγνώριζεν ὅτι συντόμως θὰ εἰσερχόμεθα εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἄλλο ἔργον κατὰ τῆς γεωργίας εἶναι, ὅτι ὑπεχρεώνονται οἱ γεωργοὶ νὰ συμμετέχουν εἰς φόρους ὑπὲρ τρίτων. Πληρώνουν οἱ γεωργοὶ διὰ νὰ παίρνωμεν συντάξεις ἡμεῖς. Καὶ πληρώνουν 10% τόκον καὶ ἔκτακτα προστίματα δι’ ὑπερημερίας, ἐνῶ τὰ προϊόντα των τὰ πωλοῦν εἰς ἐξευτελιστικὰς τιμάς.

§86Α. ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐνδεχομένως νὰ ἔχετε δίκαιον εἰς ὡρισμένα ζητήματα, ἀλλὰ δὲν εἶναι τὸ θέμα αὐτό, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὴν Βουλήν.

§87Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Τὰ λέγω αὐτά, κ. συνάδελφε, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ ἐφαρμόσῃ αὐτὴ τὸν νόμον τὸν ὁποῖον πρόκειται νὰ ψηφίσωμεν καὶ ἂν ἔχῃ ἁρμοδιότητα. Ὅταν ὑποχρεώνεται ὁ ἀγρότης νὰ ἀγοράζῃ τὰ λιπάσματά του ἀκριβώτερα ἀπὸ ὅ,τι θὰ τὰ ἠγόραζε ἐὰν ἤρχοντο ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, ὅταν καλῆται ὁ ἀγρότης νὰ ἀγοράζῃ τὴν σάκχαριν κατὰ 10 ἢ 11 δραχ. ἐνῷ ἡ σάκχαρις ἔρχεται εἰς τὸν Πειραιᾶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν μὲ 2 δραχ., πῶς θὰ ὀρθοποδήσῃ ὁ γεωργός, διὰ νὰ δυνηθῇ νὰ βελτιώσῃ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς; Πῶς θὰ ἐμπιστευθῶμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν σημερινὴν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ὅταν οὐδὲν ἔπραξε μέχρι σήμερον διὰ νὰ βελτιώσῃ τὴν ζωὴν τῶν ἀγροτῶν ἀπὸ τοὺς ὁποίους ζητοῦμεν θυσίας;

§88Α. ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ. Εἶσθε ἐναντίον τῆς συνδέσεως μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, κ. συνάδελφε;

§89Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Ἐτόνισα, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ διαφορετικά, δὲν μποροῦμε νὰ μένουμε οὐδέτεροι, αὐτὸ θὰ ἦτο ἡ καταστροφή μας, ἐνῷ τώρα τὰ παίζουμε τοὐλάχιστον μονὰ ζυγά, δηλαδή, ἢ θὰ εὐτυχήσῃ ὁ λαός μας ἢ θὰ καταστραφῇ. Δὲν ἔχω δὲ ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν, νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν σύμβασιν αὐτήν, Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, δὲν τοὺς πιστεύει ὁ λαὸς καὶ δὲν θὰ περιβάλῃ τὴν προσπάθειάν της μὲ συμπάθειαν. Ἐλέχθη ἐδῶ, ὅτι ὅπως ἔκαμεν καὶ ἡ Βασίλισσα τῆς Ἀγγλίας, ἀντὶ νὰ καλέσῃ τὸν Μπάτλερ νὰ ἀναλάβῃ τὴν Κυβέρνησιν, ἀπὸ τὸ Κόμμα τῶν Συντηρητικῶν ἐκάλεσε τὸν Μάκ– Μίλλαν. Ἀλλὰ εἰς τὴν Ἀγγλίαν ζοῦσε καὶ ζῇ ἀκόμη ὁ Τσῶρτσιλ καὶ ὑπέδειξεν τὸν Μὰκ Μίλλαν καὶ τὸν ἠκολούθησαν οἱ βουλευταί. Ἐδῶ, ὅμως, ὁ κ. Καραμανλῆς, ὡς γνωρίζετε, ἀνερριχήθη μὴ συμφωνούντων τῶν βουλευτῶν τότε, καὶ ὅμως ἐπεβλήθη, κατέλαβε καὶ κατέχει τὴν ἀρχήν, διότι τὸν ἀνέβασαν αἱ σκοτειναὶ δυνάμεις τοῦ τόπου ἵνα ὄπισθεν τῆς Κυβερνήσεως ἀπομυζοῦν τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ὁ κ. Καραμανλῆς ἔγινε πρωθυπουργὸς συνταγματικῶς τὴν πρώτην φοράν. Εἶχεν ὑποχρέωσιν, ὅμως, ὅπως ὁ Μὰκ Μίλλαν, νὰ παρουσιασθῇ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ νὰ λάβῃ ψῆφον ἐμπιστοσύνης. Καὶ οἱ βουλευταὶ ὑπεχρεώθησαν ἄνωθεν. Δὲν τὸν ἤθελαν, καὶ γραπτῶς τὸ εἶχαν δηλώσει.

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, εἶσθε ἐκτὸς θέματος. Συζητοῦμεν ἐπὶ τῆς συμφωνίας τῆς συνδέσεως τῆς χώρας μας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα. Σᾶς παρακαλῶ, περιορισθῆτε εἰς τὸ θέμα αὐτό.

§91Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν θὰ εἰσέλθῃ ἡ χώρα μας εἴτε τὸ θέλομεν εἴτε ὄχι. Λέγω, ὅμως, ὅτι θεωρῶ τὴν Κυβέρνησιν ὄχι ἱκανὴν νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν σύμβασιν αὐτήν, διότι μέχρι σήμερον δὲν εἶχε τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ οὔτε τὴν ἔχει. Ὁ κ. Καραμανλῆς ἐχρίσθη πρωθυπουργὸς ἄνωθεν, ἐνῷ προηγουμένως 100 βουλευταὶ τοῦ Συναγερμοῦ εἶχον ὑπογράψει ἄλλο πρωτόκολλον. Τὴν ἑπομένην, ὅμως, αἱ σκοτειναὶ δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι κυβερνοῦν τὸν τόπον, συνετέλεσαν εἰς τὸ νὰ ψηφισθῇ ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν ἐμπιστοσύνην εἰς μίαν τοιαύτην κυβέρνησιν νὰ ἐφαρμόσῃ ἕνα τοιοῦτον μέτρον, τὸ ὁποῖον θὰ κανονίσῃ τὴν ζωὴν τοῦ λαοῦ μας καὶ ἢ θὰ εἶναι εὐλογία Θεοῦ ἢ κατάρα ὡς ἡ Κυβέρνησις ἐδήλωσεν.

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κ. συνάδελφε, ἐκφέρατε τὰς κρίσεις σας διὰ τὴν Κυβέρνησιν. Συνεχίσατε πλέον ἐπὶ τοῦ θέματος.

§93Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἢ ἀπαγορεύεται νὰ εἴπω αὐτὸ ποὺ θέλω ἢ δὲν ἀπαγορεύεται, ἐφόσον δὲν ἀπαγορεύεται, ὅσοι θέλουν καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ μὲ ἀκούσουν κάθηνται καὶ ὅσοι δὲν θέλουν ἀποχωροῦν καὶ φεύγουν. Ἐγὼ ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ εἴπω τὰς ἀπόψεις μου.

§94Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἔχομεν νομοθετικὴν ἐργασίαν, ποῦ πᾶμε μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα. Θὰ μείνωμεν πάλι δέκα ἀπόψε. Ἔχετε πάθει σύγχυσιν, κ. συνάδελφε.

§95Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Ποιὸς παθαίνει σύγχυσιν ἀπὸ τοὺς δυό μας τὸ γνωρίζεις, ἐγὼ δὲν ἔπαθα τίποτε, σὺ ἔπαθες σύγχυσιν καὶ ἔφυγες ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἐπῆγες ἐκεῖ.

§96Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἀπὸ τότε ποὺ ἦλθες εἰς τὴν Βουλήν, κάμνεις τὸν ἔξυπνον. (Διαμαρτυρίαι, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§97Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Διατὶ ἐπιτρέπετε, κ. Πρόεδρε, νὰ λέγῃ αὐτὰ ποὺ λέγει;

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βλέπετε, ὅτι κτυπῶ δαιμονιωδῶς τοὺς κώδωνας, ἀλλὰ σᾶς παρακαλῶ, μπῆτε εἰς τὸ θέμα. Ἔχομεν νομοθετικὴν ἐργασίαν, δικαίωμά σας εἶναι νὰ κρίνετε ὅσον θέλετε αὐστηρὰ τὴν Σύμβασιν, ἀλλὰ μὲ αὐτὰ ποὺ λέγετε εἶσθε ἔξω ἀπὸ τὸ θέμα. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μπῆτε εἰς τὸ θέμα. Τοὺς δὲ κυρίους συναδέλφους παρακαλῶ νὰ μὴ διακόπτουν.

§99Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ πολὺ νὰ ἐπιβάλετε τὴν τάξιν νὰ ὁμιλήσω. Ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω ὅπως ἐγὼ νομίζω καὶ ὄχι ὅπως νομίζει ὁ καθεὶς ἀπὸ κάτω.

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν θὰ ὁμιλήσητε ὅπως νομίζουν ἀπὸ κάτω, σᾶς διευκρινίζω καὶ πάλιν, ὅτι εἰς οὐδένα θὰ ἐπιτρέψω νὰ σᾶς διακόψῃ καὶ νὰ σᾶς ἐπιβάλῃ τί θὰ εἰπῆτε, οὔτε τὸ διενοήθην αὐτό. Ἀλλὰ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ εἶσθε ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ Κανονισμοῦ. Σήμερον, ἐπαναλαμβάνω, ἔχομεν νομοθετικὴν ἐργασίαν. Ἔχετε τὴν ἄνεσιν νὰ κρίνετε, νὰ ἐπικρίνετε καὶ νὰ κατακρίνετε τὴν Σύμβασιν καὶ νὰ μὴ τὴν ψηφίσετε, ἀλλὰ μὴ εἰσέρχεσθε εἰς γενικώτατα θέματα, τὰ ὁποῖα εἶναι θέματα ἐλέγχου.

§101Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Ἐπανέρχομαι εἰς τὸ θέμα καὶ λέγω, ὅτι οἱ ἀνησυχίες μου προσωπικῶς ὡς ἐκπροσώπου τοῦ λαοῦ εἶναι ἂν θὰ ἠμπορέσῃ ἡ Κυβέρνησις ἡ ὑπάρχουσα νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν νόμον ἢ ὄχι, καὶ διὰ νὰ ἀποδείξω, ὅτι δὲν εἶναι ἡ Κυβέρνησις ἡ κατάλληλος, κάμνω κριτικὴν τῶν ἔργων τῆς Κυβερνήσεως μέχρι σήμερον.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι νοητὸν νὰ συνεχίζωμεν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τὴν συζήτησιν. Κύριε Ἀρβανιτάκι, νὰ ὁμιλήσητε ἐντὸς τῶν πλαισίων τοῦ Κανονισμοῦ.

§103Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Ἐπιμένετε, ὅτι εἶμαι ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ; Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λέγετε, εἶναι σοβαρὰ αὐτὰ τὰ πράγματα, θὰ μοῦ ὑποδείξετε τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ὁμιλήσω;

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὲ αὐτὰ ποὺ εἴπατε, εἶσθε ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ. Παρακαλῶ, συνεχίσατε ἐντὸς τοῦ Κανονισμοῦ.

§105Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Ἐκεῖνο εἶναι τὸ σημεῖον, τὸ ὁποῖον ὅλοι τὸ ἀντιλαμβάνεσθε, ἀλλὰ κανεὶς δὲν θέτει τὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης, εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ μποῦμε εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ νὰ προσαρμοσθῶμεν μὲ ἐκείνους τοὺς ἄλλους ποὺ ἔχουν 200 χρόνια βιομηχανικὴν ζωήν, καὶ ποῖοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἀναλάβουν τὸ ἔργον; Εἶναι ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ ποὺ θὰ ἀναλάβῃ τὸ ἔργον ἐκεῖνο, εἶναι αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις ἱκανὴ διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἐπιβάλῃ τὰς ἀπόψεις της ἢ μήπως κυβερνοῦν τίποτε ἄλλοι; Ἂν ἄλλοι κυβερνοῦν καὶ ἄλλοι συμφέροντα ἐπιδιώκουν, πῶς εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ πᾶμε νὰ μποῦμε εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν καὶ νὰ ἐπιτύχωμεν, καὶ δὲν θὰ συμβῇ τὸ ἀντίθετον; Ἐκεῖ εἶναι τὸ σημεῖον. Διότι ἐγὼ πιστεύω, ὅτι δὲν εἶναι ἡ Κυβέρνησις κυρίαρχος νὰ ρυθμίσῃ καὶ νὰ ἀποφασίσῃ ὅ,τι αὐτὴ νομίζει. Καὶ τὸ ἀπέδειξα καὶ τὸ εἶπα καὶ προχθές, νὰ φέρῃ τὴν ἔκθεσιν Μουτσέλου καὶ τοῦ Ἀνδρεάδη, καὶ τὸ λέγω καὶ τώρα, νὰ φέρῃ τὴν ἔκθεσιν, διότι ἀπὸ ἐκεῖ θὰ βγάλωμεν συμπεράσματα τὶ γίνεται εἰς τὸν τόπον αὐτόν, τὶ γίνεται τὸ συνάλλαγμα, ποῦ πηγαίνει τὸ συνάλλαγμα, ποῖοι τὸ παίρνουν τὸ συνάλλαγμα ἀπὸ δῶ καὶ τὸ ἐξάγουν ἔξω καὶ κάμνουν ἐπιχειρήσεις εἰς βάρος τοῦ μόχθου τοῦ λαοῦ; Ἐκεῖ εἶναι τὸ σημεῖον, αὐτὴ εἶναι ἡ Κοινὴ Ἀγορά, ποῖοι Κυβερνοῦν; Τώρα τὸ θεῖον —ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ξεύρει καλλίτερα— ἀνετέθη πάλιν σὲ κάποιον ὅμιλον, εἰς τὸν ὅμιλον Ἐμπορικῆς καὶ Ἰονικῆς Τραπέζης —ὅλα ἐκεῖ γύρω φέρνουν— αὐτὸ μὲ ἀνησυχεῖ, ἂν αὐτοὶ κυβερνοῦν καὶ αὐτοὶ θὰ διευθύνουν καὶ θὰ κανονίζουν ποιὲς μεγάλες μονάδες θὰ γίνουν, πῶς θὰ πᾶμε μπροστά; Ποιὲς ἔγιναν μέχρι σήμερον, ποῦ ἀπέδωσαν; Ἀπέδωσαν τὰ διϋλιστήρια; Τὶ εἶναι τὰ διϋλιστήρια; Ἐξωδεύσαμεν 25 ἑκατομμ. δολλάρια, διὰ νὰ μὴ βγάζωμεν συνάλλαγμα ἔξω, ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου, νὰ ἔχῃ ἡ κατανάλωσις εὐθηνότερον πετρέλαιον καὶ βενζίνην, καὶ ἀκούσατε, ὅτι οἱ γεωργοὶ παίρνουν τὸ πετρέλαιον τὸ ἀκάθαρτον 2.475 τὸν τόννον, διὰ νὰ καλλιεργήσουν τὰ χωράφια, ὅλοι δέ λέγουν, ὅτι στοιχίζει τὸ πετρέλαιον καὶ ἡ βενζίνη περισσότερον, ὅταν τὰ ἀγοράζουν ἀπὸ ἐδῶ, παρὰ ὅταν τὰ ἔφερναν κατ’ εὐθεῖαν ἀπ’ ἔξω. Πῶς γίνεται αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Κατασκευάζομεν ἐργοστάσια σακχάρεως καὶ ἡ σάκχαρις θὰ στοιχίζῃ 6 δραχμ. τὸ κιλόν, καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ σάκχαρις τῆς Κούβας εἰς τὸν Πειραιᾶ στοιχίζει δύο δραχμ. τὸ κιλόν. Ποιὸς πταίει, κ. βουλευταί, δι’ ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα; Ἐὰν πταίῃ ἡ Κυβέρνησις, πῶς τολμᾷ καὶ ὁμιλεῖ περὶ εὐημερίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ; Μᾶς λέγουν, ὅτι ηὐξήθη τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα. Ἢ τὴν αὔξησιν τὴν ἀπολαμβάνουν μερικοὶ ἢ ἡ αὔξησις εἶναι μόνον εἰς τὰ χαρτιά; Κατὰ τὴν στατιστικήν, ἐὰν ἐστηρίχθησαν εἰς αὐτήν, εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Φλωρίνης παράγονται 670.000 τόννοι τυροῦ, ὅσους, δηλαδή, χρειάζεται νὰ τραφῇ ἡ Εὐρώπη καὶ διὰ τὰς ὁποίας ἀπαιτοῦνται ὅλα τὰ ψυγεῖα τῆς Ἀμερικῆς. Ἔτσι θὰ εἶναι καὶ ἡ στατιστική, ἡ ὁποία μᾶς ὁμιλεῖ περὶ αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Σᾶς ἐρωτῶ, κ. βουλευταί, εἴδατε σεῖς οἰκονομικὴν εὐημερίαν τοῦ λαοῦ; Καὶ ὅλα αὐτὰ γίνονται, διότι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ἐπιβάλῃ τὰς ἀπόψεις της. Τὰ πάντα τὰ διευθύνουν αἱ σκοτειναὶ δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι ἐπέβαλον καὶ τὰς ἀπόψεις των καὶ εἰς τὸ θέμα τῆς Κύπρου. Ἐξεμάνη ὁ κ. Παπαληγούρας ὅταν εἴπαμε νὰ δοθοῦν κάτι εἰς τοὺς ἀγρότας. Ἀμέσως ἐπεκαλέσθη τὸν πληθωρισμόν. Ὅταν, ὅμως, σωρεῖαι ἑκατομμυρίων διατίθενται ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ καὶ χωρὶς ἔλεγχον, δὲν ὑπάρχει κίνδυνος πληθωρισμοῦ; Μᾶς εἶπεν, ὅτι μὲ ἐκεῖνα τὰ λεπτὰ γίνονται ἐπωφελῆ ἔργα. Τότε, διατὶ δὲν τοὺς δίδομεν καὶ τὰ χρήματα τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀφοῦ κάμνουν ἔργα ὠφέλιμα καὶ διαχειρίζονται τὰ χρήματα κανονικά, ὥστε ὅλα τὰ ἔργα νὰ γίνωνται ἀπὸ τὸν δεύτερον προϋπολογισμόν, χωρὶς ἔλεγχον τῆς Βουλῆς καὶ χωρὶς ἔλεγχον τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, καθὼς ἐπιτάσσει τὸ Σύνταγμα; Πῶς ἐδῶ παραβιάζεται τὸ Σύνταγμα καὶ τὸ ἐπικαλούμεθα μόνον, ὅταν μᾶς συμφέρει; Πῶς σπαταλῶνται χρήματα παρὰ τὴν ἐπιταγὴν τοῦ Συντάγματος ποὺ λέγει πρέπει νὰ ἐλέγχωνται ἀπὸ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον καὶ τὴν Βουλήν. Ἡμεῖς λέγομεν νὰ ρυθμισθοῦν τὰ χρέη τῶν ἀγροτῶν διὰ νὰ φύγῃ τὸ ἄγχος ὑπὸ τοῦ ὁποίου κατέχονται. Καὶ ἡ Κυβέρνησις ἀπαντᾷ: Τὶ θὰ γίνῃ μὲ τὴν σταθερότητα τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος; Διὰ τὰ δισεκατομμύρια, ὅμως, αὐτὰ ποὺ σπαταλῶνται κανεὶς δὲν ὁμιλεῖ, διότι δὲν τολμᾷ νὰ κάμῃ αὐτὸ ποὺ συμφέρει τὸν λαόν. Ὅταν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἀνέλαβε τὴν Κυβέρνησιν τὸ ἔτος 1950 καὶ ἡ Χώρα ἦτο πτῶμα, καταφέραμε νὰ συνδέσωμεν τὴν Πρωτεύουσαν μὲ τὴν Ἀλεξανδρούπολιν, δηλαδή, ἐκάμαμεν 1.180 χιλιόμετρα δρόμου μέσα εἰς τὸ περιωρισμένον χρονικὸν διάστημα τοῦ ἑνὸς καὶ ἡμίσεος ἔτους, ποὺ διεκυβέρνησε τὴν Χώραν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. Σεῖς τὶ ἐκάματε ἐπὶ τόσα ἔτη; Τὰ ἔργα τῆς Ὁμονοίας καὶ τῆς Πάρνηθος; Ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ἐκάματε τὸ Ἀλιβέρι. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔργον εἶχε προγραμματισθῆ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Κέντρου καὶ χωρὶς ἐντροπὴν τὸ παρουσιάζετε, ὡς ἰδικόν σας ἔργον, ἐνῷ ἤρχισε καὶ ἐτελείωσεν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας. Ἓν ἄλλο θέμα εἶναι τῶν βιομηχανιῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι ἀποδοτικαί, ὅμως, ὅταν ἐνδιαφέρωνται κυβερνητικοὶ παράγοντες χρηματοδοτοῦνται αὗται αἱ βιομηχανίαι μὲ τὸ αἰτιολογικὸν τοῦ νὰ μὴ μείνουν ἄνεργοι οἱ εἰς αὐτὰς ἐργαζόμενοι ἐργάται. Καὶ ὅμως, ἐξωδεύθησαν 2–3 ἑκατομμύρια διὰ νὰ συγκροτηθῇ ἡ καπνοβιομηχανία Ματσάγγου, ἐνῷ ἡ βιομηχανία Γεωργιάδη ἐν Χαλκίδι ἀφήνεται κλειστὴ καὶ 200 ἐργάται εἰς τὸν δρόμον καὶ οὐδεὶς ἐνδιαφέρεται διὰ τοὺς ἐργάτας αὐτούς.

§106ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Σεῖς τὴν ἔχετε.

§107Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Τὴν ἐνοικίασεν ἡ ΣΕΚΕ μὲ κανονικὸν ἐνοίκιον, ἀφοῦ εἶχαν φαγωθῆ ἀπὸ τοὺς ἐπιτηδείους τὰ ἑκατομμύρια. Εἰς τὴν Χαλκίδα ὑπάρχει μία βιομηχανία κολοφωνίου. Οἱ ἰδιοκτῆται της ἔχουν ταμειακὴν δυσχέρειαν καὶ δὲν τοὺς ἐνισχύουν, διότι δὲν ὑπάρχουν συμφέροντα καὶ μένουν εἰς τὸν δρόμον 200 ἐργάται καὶ κανεὶς δὲν ἐνδιαφέρεται δι’ αὐτήν. Ὅπου θέλομεν ξοδεύομεν ἑκατομμύρια, χάριν τῶν ἐργατῶν, δῆθεν. Τώρα, ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἠλεκτρισμόν, δὲν γνωρίζομεν πόσον στοιχίζει τὸ κιλοβάτ, διότι ἐδῶ προσεκομίσθη ἔγγραφον τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Δ.Ε.Η. κ. Πεζοπούλου, μᾶς τὸ ἀνέγνωσαν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ καὶ μᾶς εἶπον, ὅτι τὸ ἠλεκτρικὸν ρεῦμα στοιχίζει 10 λεπτὰ κατὰ κιλοβατώραν περίπου. Τὴν ἰδίαν στιγμὴν ἡμεῖς εἴχομεν ἄλλο ἔγγραφον τοῦ κ. Πεζοπούλου, συνιστῶντος, ὅπως μὴ ἐγκριθῇ ἡ σύμβασις πωλήσεως ἠλεκτρικοῦ ρεύματος εἰς τὴν Ἑταιρείαν Ἀλουμινίου, διότι τὸ κόστος του φθάνει τὰ 30 λεπτὰ περίπου. Τί νὰ πιστεύσωμεν τώρα; Ἐκεῖνο ποὺ εἶναι βέβαιον, εἶναι, ὅτι κατωρθώσατε νὰ πείσετε τὸν ἔγκριτον αὐτὸν Ἕλληνα νὰ γράψῃ ἄλλα τὴν μίαν ἡμέραν καὶ ἄλλα τὴν ἄλλην. Καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, τὸ ἥμισυ τῆς παραγωγῆς ἠλεκτρικοῦ ρεύματος παρεχωρήθη εἰς τὴν ἑταιρείαν Πεσσινὲ μὲ μειωμένον τιμολόγιον καὶ ἐπιβαρύνεται διὰ πάντα ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ πληρώνει τὴν διαφορὰν αὐτὴν καὶ τοιουτοτρόπως μὲ ἀκριβὸν ρεῦμα οὐδεμία βιομηχανία ἠμπορεῖ νὰ προκόψῃ καὶ νὰ γίνῃ συναγωνισμός, ὑποχρεοῦνται δὲ οἱ γεωργοὶ ποὺ στεροῦνται τῶν πάντων νὰ πληρώνουν τὸ ρεῦμα διὰ τὴν ἄρδευσιν ὑψηλότερα καὶ ζητοῦμεν κατόπιν χαμηλὸν κόστος παραγωγῆς. Ἔτσι τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς μας εἶναι πολὺ ὑψηλότερον τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ, ἂν καὶ τὰ ἡμερομίσθια εἶναι ἐξευτελιστικά. Καταφέρνει πάντοτε ἡ τάξις τῶν βιομηχάνων νὰ ἀπαλλάσσεται τῶν οἰκονομικῶν κυρώσεων καὶ προστατεύεται ποικιλοτρόπως, ταυτόχρονα δὲ ἐξάγει συνάλλαγμα εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ φτιάχνει ἐκεῖ βιομηχανίας εἰς βάρος τοῦ λαοῦ μας. Πῶς μὲ τέτοιαν προεργασίαν θὰ πᾶμε μπροστά; Καὶ ἐρωτῶ: Μὲ αὐτὴν τὴν τακτικὴν τῆς Κυβερνήσεως περιμένομεν νὰ προκόψωμεν; Αὐτή, κ. συνάδελφοι, εἶναι ἡ πραγματικότης. Καὶ μὴ νομίζητε, ὅτι ἐγὼ δὲν ἔβλεπα ποῦ εἶναι τὸ ἀτομικόν μου συμφέρον. Ἤμην μὲ τὸν ἀείμνηστον Τσουδερόν, ὁ ὁποῖος, ὡς θὰ ἐνθυμῆσθε, ἠκολούθησε τὸν στρατάρχην Παπάγον. Ἐὰν ἤθελον, θὰ τὸν ἠκολούθουν καὶ ἐγώ. Ὅμως, δὲν τὸ ἔκαμα, παραβλέψας τὸ ἀτομικόν μου συμφέρον χάριν τοῦ λαϊκοῦ συμφέροντος καὶ ὅσοι μετεπηδήσατε πρὸς τὰ ἐκεῖ, ἀπὸ ἀτομικὸν συμφέρον τὸ ἐκάματε. Μὲ τέτοιαν ἡγεσίαν εἶναι ἀδύνατον νὰ εἴπωμεν εἰς τὸν λαὸν νὰ προβῇ εἰς θυσίας. Ἀντέχει εἰς ἄλλας θυσίας; Ἐὰν θέλετε νὰ ἐπιτύχῃ ἡ συμφωνία, συνέλθετε. Διὰ τῆς ἐντάξεώς μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἢ θὰ ἀνορθωθῇ ἡ χώρα μας ἢ θὰ καταστραφῇ. Διὰ νὰ μὴ γίνωμεν ἐξαγωγεῖς ἀνθρώπων, ἀντὶ ἐξαγωγεῖς προϊόντων εἰς τὴν θέσιν τῶν κυβερνώντων τὴν χώραν σήμερον θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πρόσωπα ποὺ ὁρίζουν τὸν ἑαυτόν τους, ποὺ θὰ διηύθυνον μόνοι των καὶ οὐχὶ ἀπὸ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα διευθύνονται ἀπὸ ἄλλους. Συνεπῶς, διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς Συμφωνίας, θὰ ἔπρεπε εἰς τὴν θέσιν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως νὰ ἦσαν πρόσωπα ἰσχυρὰ μὲ ὀντότητα, τὰ ὁποῖα θὰ διηύθυναν τὸν τόπον ἀκομμάτιστα καὶ οὐχὶ πρὸ πάσης ἐνεργείας νὰ σκέπτωνται τὸ Κόμμα. Αὐτὸ πράττει ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον δὲν πιστεύω εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τῆς Συμφωνίας καὶ οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον, ἐὰν ἀποτύχωμεν, τότε δὲν θὰ χαθῇ μόνον ἡ Ἑλλάς, ἀλλὰ ὁ Ἑλληνισμός.

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Παπαδημητρίου, ἔχει τὸν λόγον.

§109ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀργά, νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν.

§110ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλήσῃ εἷς ἀκόμη.

§111ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, εἶναι ἀργά, νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν.

§112ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§113ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§114ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 0.15′ π.μ.)