1961.03.09

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 78η

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 1961

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Νὰ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Βολουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ἔξαρχος ζητεῖ 20ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Πλατῆς, Γ. Μεταξᾶς, Δ. Μανέντης, Ε. Ἀθανασάκος, Μ. Μυριδάκης καὶ Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γερμανίας συμβάσεως «περὶ παροχῶν ὑπὲρ Ἑλλήνων ὑπηκόων θιγέντων ὑπὸ ἐθνικοσοσιαλιστικῶν μέτρων διώξεως καὶ ἄλλων τινῶν συναφῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Μπάρμπας, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς κειμένης νομοθεσίας «περὶ προστασίας τῶν πολεμιστῶν καὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 23)1956 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Πωλιουδάκης, Α. Κακαρᾶς, Δ. Ἰατρίδης καὶ Θ. Μπάρμπας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων, τῆς κειμένης νομοθεσίας «περὶ προστασίας τῶν πολεμιστῶν» καὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 23)1956 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 36905)1.3.1961 ἀποφάσεώς του παρέτεινε τὴν ἰσχὺν τῆς παρεσχημένης ἐγγυήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος μέχρι 31.3.1961, διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῆς Κ.Σ.Ο.Σ. πρὸς συγκέντρωσιν σταφίδος, ἐσοδείας 1959–60. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 46851)1.3.61 ἀποφάσεώς του παρατείνει μέχρι 31. 12.61 τὴν ἰσχὺν τῆς ἐγγυήσεως τοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν πρὸς ταύτην ἐξόφλησιν τῆς ὀφειλῆς τῆς ΑΤΕ ἐκ χρηματοδοτήσεώς της διὰ χορήγησιν δανείων εἰς πληγέντας ἀγρότας τῆς νήσου Θήρας ἐξ ἀνεμοθυέλλης. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας καὶ Ἰθάκης κ. Γ. Μεταξᾶς, καταθέτει τηλεγράφημα τοῦ Προέδρου Κοινότητος Πουλάτων–Κεφαλληνίας, αἰτουμένου τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ Γυμνασιακοῦ Παραρτήματος Σάμης. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας καὶ Ἰθάκης κ. Γ. Μεταξᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συνδέσμου Ἀγωνιστῶν Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως ΕΔΕΣ–ΕΟΕΑ Παραρτήματος Κεφαλληνίας, αἰτουμένου τὴν μὴ διαγραφὴν ἐκ τοῦ νομοσχεδίου περὶ προστασίας πολεμιστῶν τῆς διατάξεως ἀφορώσης τὴν ἔνταξίν των εἰς τὸν νόμον 751. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν ἐμπόρων τροφίμων Ἀθηνῶν, διαμαρτυρομένων δι’ ἀπαγόρευσιν εἰς τὰς ἀεροπορικὰς μονάδας ὅπως προμηθεύωνται τὰ εἴδη τροφίμων ἐκ τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου, ὑποχρεουμένων ἅμα αὐτῶν, ἵνα ἀγοράζωσι ταῦτα ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον παρὰ τοῦ Π.Ο.Β.Α., ἀνεξαρτήτως τιμῆς καὶ ποιότητος. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Κ. Παπαδημητρίου, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Κοινοτήτων Πεδιάδος Ἄρτης καὶ Πρεβέζης, αἰτουμένων ὅπως συνεχισθῶσιν αἱ ἐργασίαι ἀποπερατώσεως τῆς γεφύρας Ἁγίου Σπυρίδωνος–Ἄρτης, δι’ ἧς ἐπικοινωνοῦσι 36 κοινότητες. Ὁ βουλευτὴς Ἀρκαδίας κ. Δ. Παπαδημητρίου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Μεγαλοπόλεως, διαμαρτυρομένου δι’ ὁλοκληρωτικὴν δέσμευσιν πιτύρων καὶ αἰτουμένου, ἄρσιν τῆς προσγενομένης εἰς τὰ μέλη του ἀδικίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀρκαδίας κ. Κ. Ἀποσκίτης, καταθέτει τηλεγραφικὴν διαμαρτυρίαν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Μεγαλοπόλεως διὰ μελετωμένην δέσμευσιν πιτύρων.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπογραφείσης ἐν Ρώμῃ τὴν 26ην Μαΐου 1956 μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἰταλίας Συμφωνίας περὶ ἀεροπορικῶν μεταφορῶν».

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπογραφείσης ἐν Ρώμῃ, τὴν 26ην Μαΐου 1956, μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἰταλίας Συμφωνίας περὶ ἀεροπορικῶν μεταφορῶν». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 649)15.4.58 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἀφορώσης εἰς δαπάνην νοσηλείας ἀποβιώσαντος Ἀστυνομικοῦ Διευθυντοῦ Ἀναστασίου Γεωργίου».

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 639)15.4.1958 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἀφορώσης εἰς δαπάνην νοσηλείας ἀποβιώσαντος Ἀστυνομικοῦ Διευθυντοῦ Ἀναστασίου Γεωργίου». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Γεωργικῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων». Πρὶν ὅμως δώσω τὸν λόγον εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, θὰ ἤθελον, κύριοι βουλευταί, νὰ σᾶς γνωρίσω, ὅτι αἱ ἀπομένουσαι συνεδριάσεις μέχρι τοῦ Πάσχα, εἶναι 9 νομοθετικῆς ἐργασίας περιλαμβανομένης βέβαια καὶ τῆς Τετάρτης, κατὰ τὴν ὁποίαν γίνεται ἡ ἀναθεώρησις, ὡς εἴθισται, τῶν Διαταγμάτων τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Καὶ ἐὰν ὑποθέσωμεν, ὅτι προβαίνομεν εἰς μίαν συνεννόησιν, ὅπως μία ἢ δύο συνεδριάσεις τῆς Τετάρτης ἀφιερωθοῦν εἰς τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον συζητεῖται, μᾶς ἀπομένουν ἐν συνόλῳ 6–8 συνεδριάσεις. Θὰ ἤθελον, λοιπόν, νὰ σᾶς παρακαλέσω, νὰ μεθοδεύσωμεν τὴν συζήτησιν κατὰ τρόπον, ὥστε νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον, τοὐλάχιστον εἰς πρώτην ἀνάγνωσιν, μέχρι τοῦ Πάσχα, μολονότι, νομίζω, ὅτι πρέπον εἶναι νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἐπιψήφισίς του. Δὲν εἶναι νοητὸν νὰ καταναλωθῇ ὁλόκληρον τρίμηνον δι’ ἕνα καὶ μόνον νομοσχέδιον. Βεβαίως, ἐγὼ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμποδίσω τὸν λόγον, οὔτε καὶ τὴν διάρκειαν, οὔτε θὰ ἦτο ὀρθόν, ἐφ’ ὅσον εἴμεθα εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν νὰ ὁρισθῇ τὸ τέταρτον, μολονότι θὰ ἦτο ἐπιβεβλημένον. Ἤδη εἶναι ἐγγεγραμμένοι 35 διὰ τὸ ἄρθρον 10, ἐπίσης δὲ διὰ τὸ ἄρθρον 11 ἔχομεν πολλὰς ἐγγραφάς. Ἤθελον λοιπὸν νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχήν σας—ἔχομεν εὐθύνην ἔναντι τῆς κοινῆς γνώμης —ὅτι πρέπει νὰ τελειώσῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ μέχρι τοῦ Πάσχα τοὐλάχιστον. Δι’ αὐτὸ παρακαλῶ, ἐὰν εἶναι δυνατόν, οἱ ρήτορες νὰ εἶναι σύντομοι. Δεύτερον, ἐὰν εἶναι δυνατόν, τὰ Κόμματα διὰ κάθε ἄρθρον νὰ ὁρίσουν 1–2 ὁμιλητάς, διὰ νὰ ἐπισπευσθῇ ἡ συζήτησις. Δὲν νομίζω ἄλλωστε, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιταχύνωμεν τὴν συζήτησιν ἑνὸς τόσον σοβαροῦ νομοσχεδίου. Μολονότι δὲν βλέπω ἐκδηλουμένην συμφωνίαν ἐκ μέρους τῶν συναδέλφων εἰς τὰ ἀνωτέρω, ἐλπίζω, ὅτι θὰ εἰσακουσθῇ ἡ παράκλησίς μου αὕτη, δεδομένου, ὅτι ἔχομεν ὅλοι τὰς εὐθύνας μας ἐν προκειμένῳ ἔναντι τοῦ Λαοῦ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§12Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπουργ. Οἰκον.). Ἡ σημασία, ἡ ὁποία ἔχει ἀποδοθῇ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν εἰς τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ τὰς συνεδριάσεις της κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον, δικαιολογεῖται ἀπὸ τὴν ἀξίαν τοῦ μέτρου, τὸ ὁποῖον εἰσηγεῖται ἡ Κυβέρνησις. Πρόκειται ἀναμφισβητήτως, περὶ ριζοσπαστικῆς ἀποφάσεως, ἡ ὁποία εἶναι προωρισμένη νὰ εὐεργετήσῃ μέγα τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος, τοὺς ἀγρότας Ἕλληνας. Γνωρίζομεν ὅλοι, κύριοι συνάδελφοι, τὰς συνθήκας ὑπὸ τὰς ὁποίας διαβιοῖ ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμός, καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἐπαναληφθῇ καὶ ἀπὸ τὰ ἰδικά μου χείλη ἡ θέσις, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκοντο παλαιότερον καὶ εὑρίσκονται ἀκόμη οἱ ἀγροτικοὶ πληθυσμοί, ἰδίως δὲ τῶν ἀγόνων, τῶν ὀρεινῶν καὶ νησιωτικῶν διαμερισμάτων τῆς Χώρας. Ὑπενθυμίζω, ὅμως τὸ σημεῖον αὐτὸ διὰ τὴν κατ’ ἀξίαν ἀκριβῶς ἐκτίμησιν τοῦ προτεινομένου μέτρου. Ἐλέχθη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον Πρόεδρον τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου, ὅτι ὁ γέρων συχνὰ ἔχει καταστῆ βάρος τῆς οἰκογενείας του, καὶ ὅτι διὰ τῆς ἀπονομῆς τῆς συντάξεως, ὁ γέρων καθίσταται προσφιλὲς πρόσωπον. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι πάντοτε εἶναι προσφιλὲς πρόσωπον τῆς οἰκογενείας, ἐπιθυμητὸς καὶ ἀπὸ τὰ παιδιά του καὶ προσφιλὴς καὶ εἰς τοὺς ἐγγόνους του.

§13Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι καὶ σεβαστός.

§14Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Καὶ σεβαστός. Καὶ εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἡ σύνταξις, τὴν ὁποίαν τὸ νομοσχέδιον προβλέπει, σύνταξις 300 δραχμῶν διὰ τὴν πρώτην κατηγορίαν, ἢ τῶν ἄλλων ποσῶν διὰ τὰς λοιπὰς δύο κατηγορίας, ἀναμφισβητήτως προάγει τὴν οἰκονομίαν καὶ βελτιώνει τὴν θέσιν τοῦ γέροντος ἐκείνου, τοῦ ὁποίου ἐδόθη ἀνάγλυφος ἡ εἰκὼν πρὸ ὀλίγων συνεδριάσεων ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀρχηγὸν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου. Ἡ βελτίωσις ὅμως τῆς θέσεως τοῦ ἀγρότου δὲν ἐπιχειρεῖται, κύριοι συνάδελφοι, μόνον διὰ τοῦ νομοσχεδίου καὶ διὰ τῆς ἀπονομῆς τῆς συντάξεως. Ἡ βελτίωσις τῆς ἀγροτικῆς τάξεως ἐπιδιώκεται συστηματικῶς ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν διὰ τῆς ἀσκουμένης γενικῆς πολιτικῆς. Εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ μέγιστον ποσοστὸν τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, τὸ ὕψος τῶν ὁποίων κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἔφθασε τὰ 4 δισεκατομμύρια καὶ ἐφέτος θὰ φθάσῃ τὰ 5 δισεκατομμύρια, ἐκτελεῖται εἰς τὴν ὕπαιθρον χώραν καὶ ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀξιοποιεῖ τὸν πλοῦτον καὶ τὰς πλουτοπαραγωγικὰς πηγὰς κατὰ τρόπον ὁ ὁποῖος αὐξάνει τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα καὶ ἰδίως τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἔχει παραλλήλως δημιουργήσει κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων πρόσθετον νέαν πηγὴν εἰσοδήματος εἰς τοὺς ἀγρότας, τὴν πηγὴν τοῦ εἰσοδήματος ἐκ τῆς χρησιμοποιήσεώς των εἰς τὰ ἐκτελούμενα ἔργα. Καὶ ἐὰν ἀκόμη τὰ ἐκτελούμενα ἔργα δὲν ἔχουν πλήρως ἀποδώσει καὶ δὲν ἔχουν βελτιώσει οὐσιωδῶς καὶ δὲν ἔχουν αὐξήσει τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα, εἶναι ἀναμφισβήτητον πάντως, ὅτι τὰ ἐκτελούμενα ἔργα ἔχουν αὐξήσει τὸ εἰσόδημα τῶν ἀγροτῶν διότι προστίθενται νέαι εἰσοδηματικαὶ πηγαὶ καὶ προστίθενται νέα εἰσοδήματα ἀπὸ τὰ ἐκτελούμενα ἔργα τῶν ἐπενδύσεων καὶ τὸ πρόγραμμα τῶν μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων. Καὶ ταῦτα προάγουν ἐπίσης τὴν οἰκονομίαν καὶ τὸν πολιτισμὸν παραλλήλως τοῦ χωριοῦ, καὶ ἐξασφαλίζουν ταχεῖαν ἀνάπτυξιν τοῦ τόπου καὶ περαιτέρω προσθέτουν κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἐκτελέσεως, συμπληρωματικὸν εἰσόδημα ὑπὲρ τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας. Τὰ ἄλλα μέτρα τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Κυβέρνησις λάβει κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον καὶ τῶν ὁποίων κατ’ ἐπανάληψιν ἔχει γίνει μνεία ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, καὶ ἡ προσπάθεια τῆς ἀναπτύξεως τῆς χωρικῆς οἰκονομίας, διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν διαφόρων προγραμμάτων, συμβάλλει ἐπίσης καὶ κατατείνει εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος. Καὶ ἐνῷ ἐκτελοῦνται τὰ ἔργα ταῦτα πάντα καὶ καταβάλλεται προσπάθεια βελτιώσεως τῆς θέσεως τῆς οἰκονομίας τῆς ἀγροτικῆς τάξεως, ἡ Κυβέρνησις ἐθεώρησεν, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ δώσῃ καὶ μίαν ἀκόμη ἀνακούφισιν εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκογένειαν. Τὴν ἀσφάλισιν τῆς ὑγείας ὡλοκληρωμένην, ἔπειτα μὲ τὴν ἀσφάλισιν τοῦ εἰσοδήματος, ἔναντι ὡρισμένων κινδύνων, καὶ ἀκόμη τὴν ἀσφάλισιν τοῦ γήρατος. Εἶναι γνωστὸν ὅτι διὰ τῶν τριῶν αὐτῶν μέτρων ἐπιτυγχάνεται καὶ μεταφορὰ εἰσοδήματος καὶ ἀγοραστικῆς δυνάμεως ἐκ τῆς πόλεως πρὸς τὸ χωρίον. Ἀσχολεῖται ἡ Βουλὴ εἰς τὰς συνεδριάσεις τῶν ἡμερῶν τούτων μὲ τὴν εἰσφορὰν τὴν ἀσφαλιστικὴν τοῦ ἀγρότου. Καὶ ἔχουν λεχθῆ διάφορα πράγματα ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας κυρίους συναδέλφους καὶ ἐπεχειρήθη, καλῇ τῇ πίστει, δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ ἀμφισβητῶ τὴν διάθεσιν, ἐπεχειρήθη νὰ παρασταθῇ, ὅτι τὸ μέτρον τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως ὄχι μόνον δὲν πρόκειται νὰ ὠφελήσῃ καὶ νὰ βελτιώσῃ τὴν θέσιν τοῦ ἀγρότου, ἀλλὰ τοὐναντίον εἶναι προωρισμένον νὰ καταστρέψῃ τοὺς ἀγρότας. Καὶ διερωτᾶται τις. Ἡ πλήρης ἐξασφάλισις τῆς ὑγείας, ἡ ἐξασφάλισις τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ἐναντίον ὡρισμένων κινδύνων καὶ ἡ ἀσφάλισις τοῦ γήρατος διὰ τῆς ἀμέσως, ἅμα τῇ ἰσχύϊ τοῦ νόμου, συνταξιοδοτήσεως 300.000 ἀγροτῶν, εἶναι ἄραγε πράξεις, αἱ ὁποῖαι ζημιώνουν τὴν ἀγροτικὴν τάξιν καὶ τὴν ἀγροτικὴν ὕπαιθρον, ἢ ἀντιθέτως εἶναι εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία παρέχεται, ὑπὸ τὰς ὁποίας εἶναι δυνατὸν νὰ παρασχεθῇ; Λέγεται, ὅτι θὰ ἐπιβαρυνθοῦν καὶ οἱ ἀγρόται διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν πλεονεκτημάτων τούτων. Καὶ ἀπαντῶ: Βεβαίως, θὰ ἐπιβαρυνθοῦν οἱ ἀγρόται, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξασφαλισθῇ τὸ ὕψος αὐτὸ τοῦ ποσοῦ, ἄνευ τῆς συμμετοχῆς τοῦ ἀγρότου. Θὰ ἐπιβαρυνθοῦν οἱ ἀγρόται καὶ δι’ ἕνα ἀκόμη σημαντικὸν λόγον. Διότι, δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ ἀγρότης νὰ δεχθῇ ἐλεημοσύνην καὶ βοήθημα. Καὶ δι’ ἕνα πρόσθετον ἀκόμη λόγον. Διὰ νὰ μὴ ἀποδυθῇ ἡ Πολιτεία εἰς τὴν περιπέτειαν μιᾶς ἀκράτου αὐξήσεως μεταγενεστέρως τῶν παροχῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ὑπάρχῃ καὶ παραλλήλως ἡ ἐξασφάλισις ἐκ τῆς ἐπιβαρύνσεως τοῦ ἀγρότου. Δι’ ὅλους τοὺς λόγους τούτους, δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ νὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ ἀγρότης. Καὶ τὸ σχέδιον νόμου, τὸ ὁποῖον εἶχεν ὑποβάλει ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου, ἐνῷ δὲν προέβλεπε διὰ τὸ πρῶτον στάδιον συμμετοχὴν τοῦ ἀγρότου, ὅμως εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην περαιτέρω, διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀσφαλίσεως, νὰ προβλέπῃ καὶ ἐκεῖνο τὴν μελλοντικὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ ἀγρότου διὰ τὴν ἀσφάλισίν του. Καὶ ἐρωτᾶται: Εἶναι δυνατὸν ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ ζητήσῃ κανεὶς ἐπιβάρυνσιν καὶ συμμετοχὴν τοῦ ἀγρότου, ὅταν θὰ ἔχῃ συνηθίσει εἰς τὴν λῆψιν τῆς συντάξεως τοῦ γήρατος ἄνευ τῆς συμμετοχῆς του; Ἢ, ἀντιθέτως, ἀφοῦ εὑρισκόμεθα εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀναγνωρίζωμεν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἀσφάλισις ἄνευ τῆς συμμετοχῆς τοῦ ἀγρότου, εἶναι προτιμότερον νὰ ζητήσωμεν τὴν συμμετοχὴν τοῦ ἀγρότου ἀπ’ ἀρχῆς καὶ ὄχι ἐκ τῶν ὑστέρων; Ἡ εἰσφορὰ τοῦ ἀγρότου, κύριοι συνάδελφοι, δι’ ὅλους τοὺς κλάδους τῆς ἀσφαλίσεως, πλὴν τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ἀντιπροσωπεύει περίπου 1,43 ἢ 1,40 τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τοῦ ἀσφαλίστρου. Ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ προβῶμεν εἰς σύγκρισιν μεταξὺ τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως, ὅπως διαμορφοῦται διὰ τοῦ νομοσχεδίου καὶ τῆς ἀσφαλίσεως ὅλων τῶν ἄλλων ἐργαζομένων, ἢ καὶ τῶν ἀνεξαρτήτων ἐπαγγελματιῶν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ καταλήξωμεν, ἀναμφισβητήτως, εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ κοινωνικὴ εἰσφορὰ εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν εἶναι κατὰ πολὺ μεγαλυτέρα εἰς ποσοστὸν ἔναντι τῆς κοινωνικῆς εἰσφορᾶς, εἰς ὅλους συλλήβδην τοὺς λοιποὺς ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμοὺς ἐν τῷ συνόλῳ των.

§15Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κατὰ μέσον ὅρον βεβαίως.

§16Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δι’ αὐτὸ σᾶς λέγω καὶ διευκρινίζω, κατὰ μέσον ὅρον. Κατὰ τὸ ἔτος 1959 ἡ κοινωνικὴ εἰσφορὰ ἀνῆλθεν εἰς 11% περίπου καὶ αὐτὸ περίπου τὸ ποσοστὸν παρέμεινε σταθερὸν κατὰ τὸ 1960. Ἀντιθέτως, εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Ἀσφάλισιν εἶναι δεδομένον, ὅτι πολὺ πλέον τοῦ 50% ἀποτελεῖ τὴν κοινωνικὴν εἰσφοράν. Εἰς ποσοστά, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προβῶ εἰς τὰς ἑξῆς συγκρίσεις: Εἰς τὸ Ι.Κ.Α. ὁ ἠσφαλισμένος καταβάλλει τὸ 5½% τοῦ εἰσοδήματός του καὶ ὁ ἐργοδότης του τὸ 12% ἐπὶ τοῦ μισθοῦ τοῦ ἐργαζομένου, καὶ εἰς τὰ ποσοστὰ ταῦτα, τοῦ 5½% καὶ τοῦ 12% ἀντιστοίχως, δὲν ἔχει ὑπολογισθῆ, οὔτε ἡ εἰσφορὰ διὰ τὸν Ὀργανισμὸν ἀνεργίας, οὔτε ἡ εἰσφορὰ διὰ τὸν Ὀργανισμὸν Ἐργατικῆς Κατοικίας. Καὶ ὅπως εἶπον, 5½% εἶναι ἡ συμμετοχὴ τοῦ ἠσφαλισμένου εἰς τὸ Ι.Κ. Α. καὶ 12% τοῦ ἐργοδότου. Εἰς ὡρισμένους ἄλλους Ὀργανισμοὺς Ἀσφαλιστικούς, τοὺς ὁποίους τυχαίως μνημονεύω, ἡ εἰσφορὰ εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα. Ἐπίσης, καταλήγει κανεὶς εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι εἰς τοὺς λοιποὺς Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμοὺς ἡ κοινωνικὴ εἰσφορὰ εἶναι μικροτέρα κατὰ πολὺ τῆς εἰσφορᾶς τῆς κοινωνικῆς, ἡ ὁποία ἐξασφαλίζεται διὰ τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν Ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν. Ἡ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορὰ διὰ τοὺς μισθωτοὺς καὶ τοὺς ἐργαζομένους, ὑπολογιζομένη ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου εἰσοδήματός των, εἶναι πολὺ ὑψηλοτέρα εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους Ὀργανισμούς. Προκειμένου περὶ τῆς Ἀγροτικῆς Ἀσφαλίσεως, τὸ ἀσφάλιστρον καὶ διὰ τοὺς τρεῖς κινδύνους ἀνέρχεται εἰς 2% τοῦ εἰσοδήματος, ἔναντι 5½% τοῦ ἀσφαλίστρου εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Αὐξάνεται εἰς 3% ἡ εἰσφορὰ τοῦ ἠσφαλισμένου ἀγρότου, προκειμένου νὰ ἐξασφαλισθῇ καὶ ἡ συμβολή του εἰς τὰ βάρη τοῦ Δήμου καὶ τῆς Κοινότητος καὶ εἰς τὴν δαπάνην τῆς Ἀγροφυλακῆς. Καὶ διεθνεῖς συγκρίσεις ἐὰν ἐγένοντο, θὰ καταλήξωμεν καὶ πάλιν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ ἀγρότου μὲ τὸ 2% διὰ τὴν ἀσφάλισίν του κατὰ τῶν τριῶν κινδύνων εἶναι μικροτέρα, ἔναντι τῆς ἐπιβαρύνσεως, ἡ ὁποία σήμερον ἰσχύει εἰς ὅλας τὰς Χώρας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν καθιερώσει τὴν Ἀγροτικὴν Ἀσφάλισιν. Καὶ ὅπως εἶπον, εἶναι καθολικὸν φαινόμενον ἡ συμμετοχὴ καὶ τοῦ ἀγρότου εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ. Θὰ εὑρεθῶ εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ὑπενθυμίσω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ ἀσφάλιστρον τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως, ἡ εἰσφορὰ τοῦ ἠσφαλισμένου, περιορίζεται εἰς 2% ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου προσόδου, ἔναντι 5½% ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου ἡμερομισθίου, τὸ ὁποῖον πραγματοποιεῖ ὁ ἠσφαλισμένος εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Ἄλλη κατηγορία, ἡ ὁποία διετυπώθη ἐναντίον τοῦ Νομοσχεδίου συνίσταται εἰς τὸ ὅτι ἡ ἀγροτικὴ οἰκογένεια, ἡ ἀγροτικὴ ἰδιοκτησία, θὰ ἐξακολουθῇ νὰ καταβάλλῃ εἰσφορὰν καὶ καθ’ ὃν χρόνον θὰ ἔχῃ συνταξιοδοτηθῆ ὁ ἀρχηγὸς τῆς οἰκογενείας. Δὲν γνωρίζω ποῦ εὑρίσκουν οἱ παραπονούμενοι κατὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς τὸ ἄτοπον. Ὁ ἠσφαλισμένος εἰς οἱονδήποτε ἄλλο ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν ἀποχωρῶν τοῦ ἐπαγγέλματος καὶ διακόπτων τὴν ἐργασίαν του, ἀπολαμβάνει τῆς συντάξεώς του καὶ τῆς ἀσφαλίσεώς του καὶ φυσικὰ δὲν ὑπόκειται εἰς εἰσφορὰν ἀσφαλίστρου. Προκειμένου, ὅμως, περὶ τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως, ἡ συνταξιοδότησις τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς οἰκογενείας, τοῦ κατὰ κανόνα ἰδιοκτήτου καὶ τῆς ἀγροτικῆς ἐκμεταλλεύσεως, δὲν σημαίνει, ὅτι ἡ ἀγροτικὴ ἐκμετάλλευσις ἔπαυσε νὰ συμμετέχῃ εἰς τὴν παραγωγήν. Ἀντιθέτως, ὅλως, ἐνῷ συνταξιοδοτεῖται ὁ ἀρχηγὸς τῆς οἰκογενείας, τὸ ἀσφάλιστρον, τὸ ὁποῖον καταβάλλεται ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ συνταξιούχου, ἐξυπηρετεῖ τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἄλλων ἐνηλίκων μελῶν τῆς οἰκογενείας τοῦ συνταξιούχου. Διότι πρέπει νὰ γίνῃ σαφὴς ἡ διαστολὴ μεταξὺ τῶν δύο περιπτώσεων. Ἡ ἀσφάλισις εἰς τὴν ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν, ἐὰν ἐπετρέπετο ἡ ἔκφρασις, εἶναι ἀέναος. Δὲν σταματᾶ. Ἀσφαλίζεται ὁ πατήρ, ἀσφαλίζεται ἡ μητέρα, ἀσφαλίζεται ὁ ἕνας υἱός, ἀσφαλίζεται ὁ δεύτερος, ἀσφαλίζεται καὶ ὁ τρίτος υἱός, μόλις συμπληρώσῃ τὸ 21ον ἔτος τῆς ἡλικίας του καὶ δημιουργεῖται ἀσφαλιστικὸν δικαίωμα δι’ ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας, ἔναντι τῆς μιᾶς καὶ μόνης εἰσφορᾶς, τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ καταβάλῃ ἡ ἀγροτικὴ ἐκμετάλλευσις. Φυσικὰ τὴν ἔννοιαν τῆς σταθερότητος ταύτης δὲν ἀφαιρεῖ τὸ ἐνδεχόμενον χρονικῆς τινος διακοπῆς τῆς καταβολῆς συντάξεως εἰς ὡρισμένας οἰκογενείας. Δὲν νομίζω, ὅτι ὑπάρχει παραδοξολογία ἢ ἀντίφασις εἰς τὸ γεγονός, ὅτι καθ’ ὃν χρόνον θὰ καταβάληται ἡ σύνταξις τοῦ ἠσφαλισμένου ἀρχηγοῦ τῆς οἰκογενείας, θὰ συνεχίζεται καὶ ἡ καταβολὴ τοῦ ἀσφαλίστρου. Διότι ἡ καταβολὴ τοῦ ἀσφαλίστρου δὲν ἀσφαλίζει πλέον τὸν λαμβάνοντα τὴν σύνταξιν, ἀλλ’ ἀσφαλίζει τὰ ἄλλα μέλη τῆς οἰκογενείας, τὰ ὁποῖα πρόκειται κατὰ τὸν ἐκτεθέντα τρόπον νὰ καταστοῦν συνταξιοῦχοι.

§17Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Αὐτὸ ἔχει μεγάλην σημασίαν.

§18Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἀντιθέτως, εἰς ὅλας τὰς ἄλλας περιπτώσεις ἀσφαλίσεως, ὁ ἠσφαλισμένος ἔχει ἀσφάλισιν τοῦ προσώπου του, τῆς συζύγου του συνήθως καὶ προκειμένου περὶ τῆς ἰδιωτικῆς ἀσφαλίσεως, διὰ νὰ μὴ ὁμιλήσω περὶ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἔχει καὶ τὴν ἀσφάλισιν ὡρισμένων μελῶν τῆς οἰκογενείας. Τούτων, ὅμως, μόνον διὰ τὴν ὑγείαν καὶ μέχρις ὡρισμένης ἡλικίας, συνήθως δὲ μέχρι τοῦ 18ου ἔτους. Ἀντιθέτως, εἰς τὴν ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν δημιουργεῖται αὐτοτελὲς δικαίωμα ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος ὑπὲρ ὅλων τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας, τῶν ἐνηλίκων, βεβαίως, καὶ δικαίωμα ἀσφαλίσεως τῆς ὑγείας ὑπὲρ πάντων τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας, ἐνηλίκων καὶ ἀνηλίκων. Δὲν θὰ ἔπρεπε, λοιπόν, νὰ ἐπανερχώμεθα εἰς τὴν διατύπωσιν τῆς ἐπικρίσεως αὐτῆς, ὅτι δημιουργεῖται δυσμενὴς μεταχείρισις διὰ τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ὀργανοῦται ἡ ἀγροτικὴ ἀσφάλισις. Ἀντιθέτως, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρισθῇ, ὅτι εὐμενὴς εἶναι ὁ τρόπος καὶ προσπάθεια ἔχει καταβληθῆ διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς εὐμενοῦς μεταχειρίσεως τοῦ ἀγρότου, τοῦ ὁποίου ὅλοι γνωρίζομεν τὴν δυσχέρειαν τῆς ζωῆς καὶ ὅλοι ἐκτιμῶμεν τὴν συμβολήν του εἰς τὴν παραγωγὴν τοῦ Ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἔναντι, κύριοι συνάδελφοι, συνεισφορᾶς ἑνὸς ἑκατομμυρίου περίπου ἀγροτικῆς ἐκμεταλλεύσεως 300.000 καθίστανται ἀμέσως συνταξιοῦχοι. Καὶ ὅμως, οὔτε εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ἀπεδόθη ἡ ὀφειλομένη σημασία. Εἰς ὅλας τὰς περιπτώσεις τῆς δημιουργίας ἑνὸς ἀσφαλιστικοῦ φορέως καὶ τῆς καθιερώσεως τῆς ἀσφαλίσεως προβλέπεται χρόνος ἀναμονῆς, ἐντὸς τοῦ ὁποίου δημιουργεῖται, συνήθως, τὸ πρῶτον κεφάλαιον, τὸ ὁποῖον θὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἀσφαλίσεως. Ἀντιθέτως, εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως, ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου, ἀπὸ τοῦ 1962, ὅταν θὰ ἀρχίσουν καὶ αἱ εἰσφοραὶ τῶν ἠσφαλισμένων, ἐνῷ τὸ 1.000.000 τῶν ἠσφαλισμένων οἰκογενειῶν θὰ καταβάλῃ εἰσφοράν, συγχρόνως καὶ ἀμέσως 300.000 ἠσφαλισμένοι θὰ γίνουν συνταξιοῦχοι. Οὔτε καὶ αὐτὸ ἔχει σημασίαν; Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν 300.000 πρόσωπα νὰ γίνουν ἀπὸ τὴν μίαν ἡμέραν εἰς τὴν ἄλλην συνταξιοῦχοι; Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εὑρεθῇ τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὴν ὑποχρέωσιν ταύτην τῆς συνταξιοδοτήσεως 300.000 ἀνθρώπων, ἐὰν δὲν ἐπιβληθοῦν βάρη καὶ εἰς τὸ κοινωνικὸν σύνολον καὶ εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους;

§19Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Κύριοι συνάδελφοι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε μίαν διακοπὴν διὰ νὰ συμπληρώσω τοὺς συλλογισμοὺς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ διὰ νὰ συνδυάσω αὐτοὺς πρὸς ὡρισμένας παρατηρήσεις. Ὁ ἐξ Ἠλείας συνάδελφος κ. Γιαννόπουλος εἶπε, καὶ ἐφάνη πρὸς στιγμήν, ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶπεν ἦτο ἀποφασιστικὸν εἰς βάρους τοῦ νόμου καὶ εἰς βάρος τοῦ ἄρθρου 10, εἶπεν, ὅτι ἐπὶ 40 χρόνια θὰ πληρώνουν τὴν εἰσφοράν, διότι τόσα εἶναι τὰ χρόνια, 45 χρόνια ἂν θέλετε, κατὰ τὰ ὁποῖα θὰ ἐργάζεται ὁ ἀγρότης καὶ θ’ ἀναμένῃ ἔπειτα ἀπὸ τόσα χρόνια νὰ λάβῃ αὐτὴν τὴν μικρὰν σύνταξιν. Καὶ προσέθεσεν ὅτι, ἂν αὐτὴν τὴν ἀσφαλιστικὴν εἰσφορὰν ὁ ἀγρότης τὴν ἔβαζε κατὰ μέρος, θὰ εἶχεν ἐξασφαλίσει ὑπὲρ αὑτοῦ, μετὰ τὰ 45 ἔτη, ἕνα ποσὸν οὐσιωδῶς μεγαλύτερον. Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἁπλῆ: Εἶναι ἐκείνη ποὺ ἐδώσατε αὐτὴν τὴν στιγμήν, κ. Ὑπουργέ, καὶ εἶναι ἀποφασιστική, ὄχι εἰς βάρος τοῦ νομοσχεδίου, ἀλλὰ εἰς βάρος τῶν ἐπιχειρημάτων ποὺ στρέφονται κατὰ τοῦ νομοσχεδίου. Πρόκειται, κύριοι συνάδελφοι, ἀμέσως ἤ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, μετὰ ἓν ἔτος, ἀπὸ τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ νόμου, 300 χιλιάδες ἄνθρωποι νὰ λάβουν σύνταξιν. Δηλαδή, 300 χιλ. οἰκογένειαι νὰ αἰσθανθοῦν αὐτὰς ἐνισχυομένας ἐκ τοῦ προσθέτου αὐτοῦ εἰσοδήματος. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβῇ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, διὰ μαγικῆς εἰκόνος; Καὶ θὰ ἔχουν τἄχα περάσει τὰ 40 ἢ 45 χρόνια, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν ὁ κ. Γιαννόπουλος; Ἂς ἑδραιωθῇ ὁ θεσμὸς καὶ μετὰ 45 ἔτη βλέπομεν, ἢ θὰ ἴδουν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀναμένουν τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα ἐκ τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ, τὰς συνεπείας του, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ ἔχουν τὴν πολιτικὴν δικαιοδοσίαν θὰ ἔχουν τὴν εὐχέρειαν νὰ βελτιώσουν τὸν θεσμόν. Ἡ ἀρχή, κύριοι, ἡ ὁποία γίνεται εἶναι σπουδαία. Ὅταν χωρὶς νὰ ἔχῃ περάσει ἕνα ἔτος εἰσφορῶν θὰ πάρῃ σύνταξιν ὁ ἀγρότης, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχῃ συμπληρώσει ὡρισμένην ἡλικίαν καὶ ὡρισμένας προϋποθέσεις, ἡ ὁποία σύνταξις θὰ ἀνέρχεται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 300 ἢ κατὰ μέσον ὅρον τῶν 220 δραχμ., αὐτὸ εἶναι τόσον οὐσιῶδες, ὥστε δὲν ἔπρεπε νὰ σκεφθῇ ὁ κ. συνάδελφος τὴν περίπτωσιν ποὺ ἀνέφερε, τοῦ τὶ δηλαδὴ θὰ συνέβαινε ἔπειτα ἀπὸ ἀσφαλιστικὰς εἰσφορὰς 40 ἐτῶν. Πρῶτον, προβλέπεται καὶ ὑπὸ τοῦ νομοσχεδίου μία αὔξησις σὺν τῷ χρόνῳ, ἡ ὁποία, κύριοι συνάδελφοι, μετὰ τρία ἢ μετὰ πέντε ἔτη, ὅταν ἑδραιωθῇ ὁ θεσμός, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ μεγαλυτέρα. Ἂς ἑδραιώσωμεν αὐτὸν τὸν θεσμὸν ἐπὶ πραγματικῆς βάσεως, ἐπὶ τῆς «ἄμμου» ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὑπὸ τὴν ὁποίαν ἐχρησιμοποίησα ἐγὼ τὴν λέξιν καὶ ὄχι ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ταύτης ὑπὸ τὴν ὁποίαν τὴν ἐχρησιμοποίησεν ὁ Πρόεδρος κ. Παπανδρέου, καὶ τότε, ὅταν ἑδραιωθῇ πλέον ὁ θεσμός, ἂς δείξωμεν μεγαλυτέραν γενναιοφροσύνην. Σήμερον πρέπει νὰ δείξωμεν, πρὸ παντὸς σύνεσιν διὰ νὰ ἑδραιωθῇ ὁ εὐεργετικὸς αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν καὶ τοῦ ἔθνους θεσμός.

§20Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εὐχαριστῶ τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, διότι κατὰ τρόπον ἐπιγραμματικὸν συνώψισε ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ νομοσχεδίου. Εἶχα τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπω πρὸ ὀλίγου, ὅτι ἅμα τῇ ἐφαρμογῇ τοῦ νόμου καὶ ἐνῷ θὰ ἀρχίζῃ ἡ εἰσφορὰ τῶν ἠσφαλισμένων, 300.000 οἰκογένειαι θὰ αἰσθανθοῦν τὴν βοήθειαν τοῦ θεσμοῦ. Δὲν ὑπολογίζει κανεὶς τὸ γεγονὸς αὐτό, ὅτι δηλαδὴ ἐξασφαλίζεται διὰ τοῦ νομοσχεδίου ἅμα τῇ ἐφαρμογῇ τοῦ νόμου ἐντὸς ἑνὸς ἔτους ἡ σύνταξις 300.000 οἰκογενειῶν, ἀλλὰ πρέπει νὰ δηλητηριασθῇ ἡ χαρὰ καὶ ἱκανοποίησις τῶν ἀγροτῶν μὲ τὴν ὑπόμνησιν, ὅτι μετὰ 40 ἔτη ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι τότε ἠσφαλισμένος, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εἶχε ἐξασφαλίσει ἀσφάλισιν καλλιτέραν, ἐὰν κατέθετε τὰς εἰσφοράς του εἰς Ἀσφαλιστικὴν Ἑταιρείαν. Νομίζω, ὅτι ἀντὶ νὰ καταφεύγῃ τις εἰς προβλέψεις περὶ τῶν μελλόντων νὰ γίνουν μετὰ 40 ἔτη, ὅταν δηλαδή, θὰ εἶναι ἠσφαλισμένα καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ γέροντος ἀγρότου, θὰ ἦτο προτιμότερον ὡς εἶπε καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, νὰ πανηγυρίζῃ τὸ γεγονός, ὅτι μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 300.000 ἀγροτικαὶ οἰκογένειαι θὰ τύχουν ἀμέσως συνταξιοδοτήσεως. Καὶ προσθέτω, ὅτι τὸ ποσοστὸν τῶν συνταξιοδοτουμένων ἐν συγκρίσει μὲ τὸν ὅλον ἀριθμὸν τῶν ἠσφαλισμένων τοῦ νομοσχεδίου, εἶναι ἄκρως ἱκανοποιητικόν. Ἐάν, κύριοι, πρόκειται νὰ προβῶμεν εἰς συγκρίσεις πρὸς τοὺς ἄλλους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς, θὰ διαπιστωθῇ, ὅτι εἰς τὸ Ι.Κ.Α. ἡ ἀναλογία μεταξὺ συνταξιοδοτουμένων καὶ ἠσφαλισμένων, εἶναι 1 πρὸς 6,5. Δηλαδὴ 6 καὶ πλέον εἶναι ἠσφαλισμένοι καὶ εἷς μόνον εἶναι ὁ συνταξιοδοτούμενος. Εἰς τὸν Ο.Τ.Ε. ἔχομεν σχέσιν 1 πρὸς 11. Εἰς τὸν Ἀσφαλιστικὸν Ὀργανισμὸν τῶν Τυπογράφων, ἕνα πρὸς ἕξ. Καὶ διὰ νὰ ἐγκαταλείψωμεν τοὺς προσφέροντας ἐξηρτημένην ἐργασίαν. Οἱ Δημόσιοι Ὑπάλληλοι, διὰ τοὺς ὁποίους εἰσφέρει τὸ Κράτος καὶ μέχρι τὸ 1958 συνέβαλον καὶ οἱ ἴδιοι, ἔχουν σχέσιν 1 πρὸς 5 καὶ πλέον. Εἰς τοὺς ἀσκοῦντας ἐλεύθερα ἐπαγγέλματα, εἰς τὸ Τ.Ε.Β.Ε. ἡ σχέσις εἶναι 1 πρὸς 9. Εἰς τὸ Ταμεῖον Ἐμπόρων 1 πρὸς 4 καὶ εἰς τὸ Ταμεῖον Νομικῶν 1 πρὸς 3,7. Ἐξ ὅλων τῶν ἀριθμῶν τούτων, παρέχεται εὐχερῶς ἡ εἰκών, ὅτι αἱ σχέσεις μεταξὺ ἠσφαλισμένων καὶ συνταξιοδοτουμένων εἰς ὅλους τοὺς μνημονευθέντας Ὀργανισμούς, εἶναι 1 πρὸς 5 ἢ 1 πρὸς 6, διὰ νὰ μὴ ἐπιμείνω εἰς τὰς περιπτώσεις τοῦ 1 πρὸς 11 ὡρισμένων ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Εἰς τὸν Ο.Γ.Α. ἡ σχέσις εἶναι 1 πρὸς 3,3. Διότι, ἐπὶ ἑνὸς ἑκατομμυρίου ἠσφαλισμένων, θὰ συνταξιοδοτηθοῦν ἀμέσως 300.000.

§21Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. 1 πρὸς 4,5.

§22Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν πρόκειται περὶ 4,5 ἑκατομμυρίων. Πρόκειται περὶ τῶν ἠσφαλισμένων οἰκογενειῶν, αἱ ὁποῖαι καταβάλλουν τὸ ἀσφάλιστρον. Καὶ ὅταν ὁμιλῶμεν περὶ τῆς σχέσεως ἠσφαλισμένων καὶ συνταξιοδοτουμένων εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς, τοὺς ὁποίους ἀνέφερα, δὲν ὑπολογίζομεν τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας τὰ ὁποῖα ἐνδεχομένως ἐμμέσως ἀσφαλίζονται λόγῳ τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς οἰκογενείας. Ὑπολογίζομεν τοὺς ἀμέσως ἠσφαλισμένους. Οὕτω καὶ εἰς τὸν Ο.Γ.Α. ὑπολογίζομεν εἰς 1.000.000 τοὺς ἠσφαλισμένους καὶ εἰς 300.000 ἐκείνους, οἵτινες θὰ τύχουν τῆς συνταξιοδοτήσεως.

§23Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Μίαν πληροφορίαν, παρακαλῶ. Δὲν πρόκειται νὰ ἀγορεύσω, ὅπως ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος. Δὲν μέμφομαι κανένα, ἀλλά......

§24Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Μπακόπουλε, ἐὰν δὲν ἐπρόκειτο νὰ κουράσω τὴν Βουλὴν καὶ νὰ χάσω τὴν σειρὰν τῶν σκέψεών μου, νὰ εἶσθε βέβαιος, ὅτι θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἀκούσω ἐπὶ μακρόν.

§25Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Μίαν πληροφορίαν θὰ ζητήσω ἐπὶ τῶν δύο ἐπιχειρημάτων ποὺ ἀναφέρατε. Εἴπατε, πρῶτον, ὅτι ἡ παροχὴ εἶναι ἀέναος, διότι καὶ ἡ σύνταξις εἶναι ἀέναος. Ἔτσι εἴπατε; Καὶ ἐρωτῶ, ἡ παροχὴ εἶναι ἀέναος, ἡ σύνταξις ὅμως θὰ δίδεται εἰς ἕνα, νομίζω, ἑκάστοτε.

§26Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ναί, ἀλλὰ θὰ δίδεται συνεχῶς ὑφ’ ἣν ἔννοιαν ἐξέθεσα, διότι ἐξασφαλίζονται ὅλα τὰ ἐνήλικα μέλη τῆς οἰκογενείας.

§27Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Μόνον μίαν διασάφησιν, ἡ ὁποία θὰ μοῦ χρησιμεύσῃ περαιτέρω διὰ τὴν συζήτησιν. Ἄρα ἡ εἰσφορὰ εἶναι ἀέναος. Ἡ σύνταξις διαδοχικῶς διαρκείας, ἀλλὰ παραμένει εἰς ἕνα.

§28Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἶπον εἰς δύο καὶ τρεῖς, ἐνδεχομένως, ὅταν θὰ συμπληρώσουν τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των. Καὶ διὰ πάντας τούτους, θὰ καταβάλληται ἕνα ἀσφάλιστρον ἐξ ἑκάστης ἀγροτικῆς ἐκμεταλλεύσεως.

§29Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ δεύτερον, εἴπατε, ὅτι ἀμέσως θὰ δοθῇ σύνταξις εἰς 300.000 οἰκογενείας. Μήπως εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἐκάματε ὑπολογισμὸν εἰς τὶ ποσὸν ἀνέρχεται ἐτησίως ἡ συνταξιοδότησις 300.000 οἰκογενειῶν πρὸς 220 δραχμὰς κατὰ μῆνα;

§30Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τὰ στοιχεῖα ταῦτα, παρέχει ἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου καὶ ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου.

§31Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Βάσει ἑνὸς ὑπολογισμοῦ τὸν ὁποῖον ἔκαμα, τὸ συνολικὸν ποσὸν ἐτησίως, ἀνέρχεται εἰς 792 ἑκατομμύρια. Ἐπ’ αὐτοῦ, νομίζω, ὅτι εἴμεθα σύμφωνοι. Αὐτὴν τὴν διαβεβαίωσιν ἤθελον διὰ νὰ μὴ ὑπάρξουν ἀντιρρήσεις εἰς τὴν περαιτέρω συζήτησιν, διότι θὰ ἴδωμεν ἐὰν τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ ἦτο ἄξιον τῆς θριαμβολογίας ὡρισμένων βουλευτῶν τῆς Συμπολιτεύσεως.

§32Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἶχον εἴπει, ὅτι ἡ πρότασις νομοσχεδίου τὴν ὁποίαν ὁ σεβαστός μου κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου, εἶχε ὑποβάλλει πρὸ ἔτους περίπου καὶ πλέον, προέβλεπε μελλοντικῶς ἐπιβάρυνσιν τῶν ἀγροτῶν. Θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ τώρα νὰ προσθέσω, ὅτι εἶχε ὑποβληθῆ καὶ ἄλλοτε παλαιότερα, νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον, ἐπίσης, προέβλεπε συμβολὴν τῶν ἠσφαλισμένων. Παρακαλῶ, νὰ γίνῃ δεκτόν, ὅτι ὅσα θὰ εἴπω δὲν ἔχουν τὴν ἔννοιαν ἐπικρίσεως. Τοὐναντίον, ἐπιχείρημα ἀντλῶ ἐκ τῆς ὑποβολῆς τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Τὸ 1951 εἶχε κατατεθῆ εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ψήφισιν, πλὴν δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ψηφισθῇ, ἴσως, διότι διελύθη ἡ Βουλή, εἶχε, ἐπαναλαμβάνω, κατατεθῆ νομοσχέδιον ὑπὸ τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας «περὶ ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν». Ἐπρόκειτο μάλιστα, κατὰ τὸ πρῶτον στάδιον νὰ περιορισθῇ ἡ ἀσφάλισις εἰς τὸν τομέα τῆς ὑγείας. Καὶ τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο κατὰ τὸ ἔτος 1951 μὲ τὸ ὕψος τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος 1951 καὶ μὲ τὴν ἀξίαν τῆς δραχμῆς τοῦ 1951, προέβλεπε συμμετοχὴν κατὰ μέσον ὅρον ἑκάστης ἠσφαλισμένης οἰκογενείας μὲ δραχμὰς 200.000 τότε, ἤτοι 200 δραχμὰς σημερινάς. Καὶ εἰσηγεῖτο τότε ὁ ὑποβαλὼν τὸ νομοσχέδιον, ὅτι τὸ ποσὸν αὐτό, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρηθῇ ὑπερβολικόν, βάσει τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων τῶν ἠσφαλισμένων κλπ. Καὶ θὰ ἀπετέλει, ἔλεγεν ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, παράλειψιν, ἐὰν δὲν ἐτονίζετο πόσον μικρὰ ἐθεωρεῖτο ἡ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορὰ τῶν 200 δραχμῶν ἐτησίως, δραχμῶν ἀγοραστικῆς ἀξίας τοῦ 1951 καὶ μὲ τὸ τότε ὕψος τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος. Ἐνῷ, κύριοι συνάδελφοι, τὸ 1951 ἀντεμετωπίζετο ὡς πρᾶξις σοβαρὰ καὶ συνετὴ ἡ ἐπιβάρυνσις κατὰ μέσον ὅρον ἑκάστης ἀγροτικῆς οἰκογενείας μὲ 200 δραχμάς, διατὶ ἄραγε ἀποβαίνει τώρα εἰς ἐξόντωσιν τῶν ἀγροτῶν; Καὶ διατὶ πρέπει νὰ λέγωνται ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, διότι σήμερον, τὸ νομοσχέδιον, προβλέπει ἐπιβάρυνσιν ἡ ὁποία δυνατὸν νὰ εἶναι καὶ κατωτέρα τῶν 100 δραχμῶν.

§33Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι κατωτέρα τῶν 100 δραχμῶν;

§34Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ εἰσφορὰ ἀνέρχεται εἰς 2% ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου εἰσοδήματος. Ἐὰν τὸ ἀκαθάριστον εἰσόδημα τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας εἶναι 10.000 δραχμές, ἡ ἐπιβάρυνσις ἀνέρχεται εἰς 200 δραχμὰς ἐτησίως.

§35Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι 300 δραχμαί, διότι 3% εἶναι ἡ κανονικὴ εἰσφορά. Ἀλλὰ ἔστω 200 δραχμαί, ὄχι καὶ κατώτερον τῶν 100 δραχμῶν, ὅπως εἴπατε.

§36Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐὰν εἶναι μικρότερον τὸ εἰσόδημα, τότε ἡ εἰσφορὰ θὰ εἶναι μικροτέρα τῶν 200 δραχμῶν. Σήμερον, λοιπόν, μὲ τὸ ὕψος τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς, διατὶ θεωρεῖται ὑπερβολικὴ καὶ ἐξοντωτικὴ ἡ εἰσφορὰ διὰ τὸν ἀγρότην; Ἐνῷ τότε...

§37Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ......

§38Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν ἀντιδικῶ μαζί σας, κ. Γιαννόπουλε.......

§39Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν θεωρῶ ἐξοντωτικὲς τὶς 200 δραχμές. Ἐγὼ θεωρῶ ἐξοντωτικὸ τὸ 3% ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου προσόδου. Διατὶ θέτετε ὡς ὅριον τὶς 200 δραχμές; Εἴπατε προηγουμένως διὰ μίαν ἀγροτικὴν ἐπιχείρησιν 100.000, ὅτι θὰ καταβάλῃ αὐτὸ τὸ ποσόν. Ὑπελογίσατε, ὅμως, τὶ θὰ καταβάλῃ μία ἀγροτικὴ ἐπιχείρησις τῆς ὁποίας τὰ ἀκαθάριστον εἰσόδημα εἶναι 100.000; Δι’ αὐτὸ εἶπον, ὅτι τὸ θεωρῶ ὑπερβολικόν.

§40Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Θὰ πρέπει νὰ εἴμεθα περισσότερον συγκρατημένοι εἰς τὴν κριτικήν, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τὴν διατύπωσιν ἐπικρίσεων κατὰ τοῦ νομοσχεδίου, ἐπικρίσεων μάλιστα, αἱ ὁποῖαι τὸ ἐμφανίζουν, ὅτι θὰ ὁδηγήσῃ πρὸς ὄλεθρον τὴν ἀγροτικὴν τάξιν καὶ τὴν ἀγροτικὴν οἰκογένειαν.

§41Κ. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΗΣ. Τὰς πεποιθήσεις μας διατυπώνομεν.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κ. συνάδελφε, μὴ διακόπτετε.

§43Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐπανέρχομαι εἰς τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους ἀνέφερα. Θὰ πρέπει νὰ προσθέσω, ὅτι ἐνῷ οἱ ὑπόχρεοι πρὸς καταβολὴν τῆς εἰσφορᾶς ἀνέρχονται εἰς ἓν ἑκατομμύριον περίπου, καὶ οἱ συνταξιοδοτούμενοι κατὰ τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου θὰ εἶναι 300.000 χιλιάδες περίπου, οἱ ἠσφαλισμένοι, ὅμως, κατ’ οὐσίαν θὰ εἶναι περίπου δύο καὶ ἥμισυ ἑκατομμύρια. Θὰ εἰσφέρουν ἓν ἑκατομμύριον ἀγροτικαὶ ἐκμεταλλεύσεις καὶ θὰ εἶναι ἠσφαλισμένος ὅλος ὁ ἐνήλικος πληθυσμὸς περίπου τῆς ὑπαίθρου. Καὶ ἐπὶ πλέον θὰ εἶναι ἠσφαλισμένος διὰ τὴν ὑγείαν ὁλόκληρος ὁ πληθυσμὸς τῆς ὑπαίθρου. Καὶ ἀκόμη θὰ εἶναι ἠσφαλισμένη καὶ ἡ ἀγροτικὴ παραγωγή, ἔναντι τῶν δύο κινδύνων τοὺς ὁποίους ἀντιμετωπίζει τὸ νομοσχέδιον.

§44Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΙΣ. Πιστοποιητικὰ ἀπορίας δὲν θὰ ἰσχύουν;

§45Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Σᾶς παρακαλῶ, κύριε συνάδελφε. Παρετάθη ἡ ὁμιλία μου καὶ πρέπει νὰ ἐπισπεύσω.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, μὴ κάμνετε διακοπάς.

§47Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Διετυπώθησαν, ἐπίσης, κύριοι συνάδελφοι, αἰτιάσεις ὡς πρὸς τὸν τρόπον καὶ τὴν διαδικασίαν τῆς βεβαιώσεως τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. Τὶ ὁρίζει τὸ ἄρθρον 10, ὅπως διεμορφώθη τελικῶς; Θὰ καθορίζεται κατὰ Κοινότητα, ὑπὸ ἐπιτροπῆς, τῆς ὁποίας ἡ πλειοψηφία θὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἀγρότας, κατοίκους καὶ ἐνδιαφερομένους, ἡ συνολικὴ περιουσία, ἰδιοκτησία τῆς οἰκογενείας. Καὶ θὰ ἐπιτρέπεται κατὰ τῆς ἀποφάσεως καὶ τοῦ πίνακος, τὸν ὁποῖον θὰ συντάξῃ ἡ ἐπιτροπή, ἔνστασις ἐνώπιον δευτεροβαθμίου ἐπιτροπῆς. Ἡ ἐπιτροπὴ θὰ συντίθεται ἀπὸ τὸν Πρόεδρον τῆς Κοινότητος, τὸν Πρόεδρον τοῦ Γεωργικοῦ Συνεταιρισμοῦ καὶ τὸν κρατικὸν γεωπόνον, ἀλλὰ ἡ πλειοψηφία θὰ προέρχεται ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς ἐνδιαφερομένους. Ἀπὸ τὴν αὐτὴν Ἐπιτροπὴν θὰ καθορίζεται, ἐπίσης, ἡ ἀπόδοσις κατὰ ζώνας καὶ περιφερείας βάσει σαφῶν καὶ λεπτομερῶν κριτηρίων, τὰ ὁποῖα προσδιορίζει τὸ ἄρθρον 10, ὡς διεμορφώθη. Κατὰ τῆς ἀποφάσεως ταύτης, ἡ ὁποία θὰ ἐκδίδεται ἀπὸ ὄργανον εἰς τὸ ὁποῖον τὴν πλειοψηφίαν θὰ ἀποτελοῦν οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Κοινότητος τῆς ἐνδιαφερομένης, κατὰ τῆς δευτέρας ταύτης ἀποφάσεως, τῆς προσδιοριζούσης τὴν ἀπόδοσιν δὲν θὰ ἐπιτρέπεται ἔνστασις εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους, ἀλλὰ μόνον εἰς τὸν Ο.Γ.Α. Διερωτῶμαι, κύριοι συνάδελφοι, προκειμένου νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ἀσφάλισις 1.000.000 οἰκογενειῶν, ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ διαγραφῇ ἁπλούστερος τρόπος διαδικασίας βεβαιώσεως τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. Θὰ τὸν ἀκούσω μετὰ χαρᾶς. Καὶ διὰ νὰ ὁλοκληρώσω τὰς σκέψεις μου: Μήπως ἡ ὅλη διαδικασία θὰ ἐπαναλαμβάνεται ὁλοσχερῶς καθ’ ἕκαστον ἔτος; Ἀσφαλῶς ὄχι. Μόνον ἀναθεώρησις θὰ γίνεται ἀνὰ διετίαν καὶ ἐκτάκτως, ὅταν ἐξαιρετικοὶ λόγοι δικαιολογοῦν τὴν μείωσιν τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς, λόγῳ μειώσεως τῆς παραγωγῆς, συνεπεία ἐξαιρετικῶν συνθηκῶν. Καὶ μόνον ἅπαξ εἰς τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου θὰ παραστῇ ἀνάγκη εἰς ἑκάστην Κοινότητα νὰ ἀντιμετωπίσουν αἱ Ἐπιτροπαὶ ἀπ’ ἀρχῆς καὶ εἰς τὸ σύνολον τὸ ἀνατιθέμενον εἰς αὐτὰς ἔργον. Ποῖος ἄλλος τρόπος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξασφαλίσῃ, κύριοι συνάδελφοι, τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος; Εἶναι εὐχερές, βεβαίως νὰ διατυποῦνται ἐπικρίσεις καὶ νὰ λέγωμεν «θὰ ἀναστατωθῇ ὁλόκληρος ἡ ὕπαιθρος. Ἕν ἑκατομμύριον οἰκογενειῶν θὰ εὑρεθοῦν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ὑποβάλλουν ἐνστάσεις». Πῶς, ὅμως, εἶναι δυνατὸν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ προσδιορισθῇ ἡ εἰσφορὰ ἑνὸς ἑκατομυρίου οἰκογενειῶν πρὸς ἀντιμετώπισιν τῆς ἀσφαλίσεώς των χωρὶς νὰ ὑποβληθοῦν εἰς τὴν ἐνόχλησιν, ἐνδεχομένως, τῆς ἐνστάσεως, κατὰ τοῦ πίνακος τὸν ὁποῖον θὰ συντάξῃ ἡ Ἐπιτροπή, τῆς ὁποίας τὴν πλειοψηφίαν θὰ ἔχουν πάλιν οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Κοινότητος; Θὰ ἤθελον νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι καὶ ὅταν ἐπεχειρήθη ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ προβλήματος τούτου, τῆς ἀσφαλίσεως τῆς ὑγείας κατὰ τὸ 1951, δὲν εὑρέθη κανεὶς ἄλλος τρόπος ἁπλούστερος καὶ ἱκανοποιητικώτερος. Διότι καὶ τὸ νομοσχέδιον τοῦ 1651 ὥριζεν εἰς τὰ ἄρθρα 21 καὶ τοὺς πόρους καὶ προέβλεπε τὴν εἰσφορὰν καὶ ἐξησφάλιζεν ἐπὶ πλέον συνεισφορὰν τῆς Κοινότητος. Καὶ ἐν συνεχείᾳ εἰς τὸ ἄρθρον 22 καθώριζεν, ὅτι ἑκάστη οἰκογένεια ἠσφαλισμένη θὰ κατέβαλε κατὰ μέσον ὅρον 200.000 δραχμὰς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἤτοι 200 σημερινὰς δραχμὰς καὶ ὅτι ὁ προσδιορισμὸς τῆς καταβολῆς θὰ ἐγίνετο ὑπὸ τοῦ Κεντρικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ὀργανισμοῦ, δι’ ἑκάστην οἰκογένειαν ἑκάστης Ἑνώσεως Ἀσφαλιστικῶν Κοινοτήτων. Προέβλεπε τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο τὴν ἀναγνώρισιν ἑκάστης Κοινότητος, ὡς Ἀσφαλιστικῆς Κοινότητος. Προέβλεπεν, ἐπίσης, ἕνωσιν ἀσφαλιστικῶν Κοινοτήτων. Ἐν συνεχεία, ἔλεγεν, ὅτι τὸ κεντρικὸν ὄργανον θὰ καθώριζε δι’ ἑκάστην ἕνωσιν ἀσφαλιστικῶν Κοινοτήτων τὴν ἐπιβάρυνσιν κατὰ μέσον ὅρον ἑκάστης οἰκογενείας. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ ἀναλογισθῆτε καὶ νὰ ἐκτιμήσητε τὴν διαφορὰν μεταξὺ τῶν δύο λύσεων. Κατὰ τὸ σχέδιον ἐκεῖνο ἐπρόκειτο τὸ κεντρικὸν συμβούλιον νὰ ἀποφανθῇ περὶ τοῦ μέσου ὅρου τῆς εἰσφορᾶς ἑκάστης ἀγροτικῆς ἐκμεταλλεύσεως δι’ ἑκάστην Ἕνωσιν Ἀσφαλιστικῶν Κοινοτήτων. Σήμερον τὸ ὄργανον εἶναι αὐτοτελὲς δι’ ἑκάστην χωριστὰ Κοινότητα, θὰ καθορίζῃ δὲ τὸ ὕψος καὶ τὸ ἀκριβὲς ποσὸν τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι συγκρίσεις ἐπιχειρῶ καὶ ἀρύομαι ἐπιχειρήματα ἐκ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ καὶ δὲν προβαίνω εἰς ἐπικρίσεις. Πρέπει ὅμως νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι κατεβλήθη προσπάθεια διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ τρόπος ἁπλούστερος ἀπὸ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον προέβλεπε τὸ νομοσχέδιον τοῦ 1951 διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ κατὰ τρόπον ἱκανοποιητικὸν βεβαίωσις καὶ ὁ προσδιορισμὸς τοῦ ὕψους τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς.

§48Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ὅταν λέγετε, σήμερον, ἐννοεῖτε μετὰ τὴν τροποποίησιν τοῦ ἄρθρου 10. Διότι καὶ τὸ ἰδικόν σας ἀρχικὸν νομοσχέδιον, περὶ κεντρικῆς ἐπιτροπῆς προέβλεπε.

§49Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Κωστόπουλε, ἐγὼ διεκήρυξα, ὅτι ἀναφέρομαι εἰς τὸ ἄρθρον 10, ὅπως ἔχει ἀναμορφωθῆ.

§50Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Σύμφωνοι. Διότι καὶ τὸ ἰδικόν σας νομοσχέδιον, προϊὸν μελέτης κατὰ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, περὶ κεντρικῆς ἐπιτροπῆς, προέβλεπε καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων διεμορφώθη.

§51Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Τὶ προέβλεπεν ἐν συνεχείᾳ τὸ ἄλλο νομοσχέδιον; Ὅτι ἡ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορά, ἡ ὁποία θὰ ἐβάρυνε τὴν ἕνωσιν τῶν Κοινοτήτων τῶν Ἀσφαλιστικῶν, θὰ κατενέμετο ἔπειτα ἀπὸ τὸ ὄργανον τῆς Ἑνώσεως τῶν ἀσφαλιστικῶν Κοινοτήτων μεταξὺ τῶν διαφόρων ἀσφαλιστικῶν Κοινοτήτων, καὶ ἐν συνεχεία μεταξὺ τῶν διαφόρων ἠσφαλισμένων. Καθ’ ὃν τρόπον, δηλαδή, περίπου κατὰ τὴν περίοδον τοῦ 1925–27 —δὲν δύναμαι νὰ προσδιορίσω, ἀκριβῶς, πότε— ὅταν εἶχεν ἐπιβληθῇ ὁ φόρος ἐπὶ τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς εἰς βάρος τῆς Κοινότητος ἑνιαίως, τὰ ὄργανα δὲ τῆς Κοινότητος, μὲ δικαίωμα ἐνστάσεως ἢ προσφυγῆς εἰς δευτεροβάθμιον ἐπιτροπήν, κατένεμον τὸν καταλογισθέντα εἰς βάρος τῆς Κοινότητος φόρον μεταξὺ τῶν φορολογουμένων, μεταξὺ τῶν διαφόρων παραγωγῶν τῆς Κοινότητος. Νομίζω, ὅτι μεταξὺ τῶν δύο συστημάτων ἡ λύσις, τὴν ὁποίαν ἐξασφαλίζει τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἀναμφισβητήτως ἀπολύτως ἱκανοποιητική. Κύριοι συνάδελφοι.......

§52Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο δὲν συνεζητήθη κἄν. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε, κ. Παπαμιχαλόπουλε.

§54Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν ἤκουσα τὶ εἴπατε, κ. Παπαμιχαλόπουλε.

§55Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶπον, ὅτι ὁμιλεῖτε διὰ νομοσχέδιον μὴ συζητηθέν.

§56Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Παπαμιχαλόπουλε, ἐξεδήλωσα καὶ ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τὸν σκοπὸν διὰ τὸν ὁποῖον χρησιμοποιῶ τὴν σύγκρισιν μὲ τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο. Δὲν κατελόγισα εὐθύνην, οὔτε εἶπον, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο, ὅπως ἔγινε. Τοὐναντίον, εἶπον, ὅτι βάσει τῶν στοιχείων καὶ τῶν δυνατοτήτων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης εἶχε καταρτισθῆ καὶ κατατεθῆ τὸ νομοσχέδιον καὶ προέβην εἰς τὴν σύγκρισιν εἰπών, ὅτι σήμερον ὁ τρόπος καὶ ἡ διαδικασία τῆς βεβαιώσεως, πρέπει νὰ θεωρηθῇ πλέον ἢ ἱκανοποιητικός.

§57Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀφοῦ συνεζητήθη.

§58Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Παπαμιχαλόπουλε, ἐκ τῆς συζητήσεως πρέπει πάντοτε νὰ προκύπτῃ ἡ ἀλήθεια καὶ διὰ τῆς συζητήσεως πρέπει νὰ ἐπιζητῆται τὸ καλλίτερον ἀποτέλεσμα. Ἐὰν θέλετε νὰ ἀποστερήσητε ἀπὸ τοὺς ὑπογράφοντας τὴν τροπολογίαν τοῦ ἄρθρου 10 τὴν ἱκανοποίησιν, ὅτι ἐξησφάλισαν τρόπον ἱκανοποιητικώτερον διὰ τὴν βεβαίωσιν καὶ τὴν διαδικασίαν γενικῶς τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς, δὲν θὰ ἔχω παράπονον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, θὰ πρέπει νὰ ἀναγνωρισθῇ, ὅτι τὸ ἄρθρον 10 ὡς διεμορφώθη, ἐξασφαλίζει τὴν μόνην δυνατὴν ὑπὸ τὰς σημερινὰς περιστάσεις λύσιν. Δὲν πρόκειται νὰ σᾶς κουράσω περισσότερον. Νομίζω, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσῃ περισσότερον τοὺς κυρίους συναδέλφους τὸ ἄμεσον ἀποτέλεσμα καὶ τὸ ἐπίτευγμα, τὸ ὁποῖον πραγματοποιεῖται διὰ τοῦ νομοσχεδίου. Ὅτι δηλαδή, 300.000 οἰκογένειαι, 300.000 γέροντες, ὅπως ἔχει λεχθῆ, πρόκειται ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου, νὰ συνταξιοδοτηθοῦν. Ὅτι τὸ ἀσφάλιστρον, τὸ ὁποῖον ἐπωμίζεται ὁ ἠσφαλισμένος εἶναι μικρὸν γενικῶς, ἐν συγκρίσει μὲ τὸ ἀσφάλιστρον τὸ ὁποῖον βαρύνει τοὺς ἠσφαλισμένους τῶν ἄλλων ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Ὅτι τὸ ἀσφάλιστρον ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου εἰσοδήματος, δὲν εἶναι τι τὸ πρωτότυπον καὶ καινοφανές, προκειμένου περὶ τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως, διότι ἡ βάσις τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς, κατὰ κανόνα ἂν θέλετε, ὑπολογίζεται ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου, ἐπίσης, εἰσοδήματος. Καὶ ὅτι τελικῶς ἡ διαδικασία, τὴν ὁποίαν καθιερώνει τὸ ἄρθρον 10 ὡς διεμορφώθη, δὲν πρόκειται νὰ ἀναστατώσῃ τὴν ὕπαιθρον, ἀλλὰ τοὐναντίον πρόκειται νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸν τρόπον διὰ τοῦ ὁποίου θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ ὁ σκοπὸς τὸν ὁποῖον ὅλοι ἐπιδιώκομεν. Διότι ὅλοι οἱ κύριοι συνάδελφοι, ἐπιθυμοῦμεν νὰ θεωρηθῶμεν ὑπέρμαχοι τοῦ θεσμοῦ τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων καὶ ὅλοι, πλὴν ἐλαχίστων, ἀποδέχονται, ὅτι πρέπει, εἴτε τώρα, εἴτε ἀργότερα, πρέπει πάντως νὰ ὑπάρξῃ ἡ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορὰ τοῦ ἠσφαλισμένου. Δὲν ἀρκεῖ, ὅμως, μόνον αὐτό. Πρέπει νὰ εὑρεθῇ καὶ ὁ τρόπος κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιῆται ἡ εἰσφορὰ καὶ νὰ ἐξασφαλίζεται ἡ πληρωμὴ τῆς συντάξεως καὶ ἡ ἀσφάλισις κατὰ τῶν ἄλλων κινδύνων νὰ ἐξασφαλισθῇ. Καὶ νομίζω, ὅτι ἡ λύσις, τὴν ὁποίαν δίδει τὸ νομοσχέδιον, παρ’ ὅλας τὰς ἐπικρίσεις τὰς ὁποίας διετυπώθησαν καὶ παρ’ ὅλας τὰς θρηνωδίας, αἱ ὁποῖαι ἠκούσθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, εἶναι ἡ καλλιτέρα. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νομοσχεδίου θὰ δώσῃ τὴν χαρὰν εἰς 300.000 οἰκογενείας καὶ τὴν ἱκανοποίησιν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μέχρι σήμερον δὲν ἔχουν γνωρίσει εἰς τόσην ἔκτασιν τὴν θαλπωρὴν τῆς κρατικῆς μερίμνης, παρὰ μόνον ἀπὸ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις ἔχει λάβει, διὰ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ μεγάλου προγράμματος τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων εἰς τὴν ὕπαιθρον. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως).

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§60Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστὸν εἰς τὴν Βουλήν, εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας, εἰδικώτερον, ὅτι εἴμεθα ἀντίθετοι πρὸς τὸ νομοσχέδιον. Καὶ πρὸ ἡμερῶν προκληθεὶς καὶ πάλιν ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, διατὶ δὲν συντελοῦμεν εἰς τὴν ἐπίσπευσιν τοῦ νομοσχεδίου, εἶπον, ὅτι καθ’ ὅσον ἀφορᾷ ἡμᾶς θεωροῦμεν τὸ νομοσχέδιον τόσον ἐπιβλαβὲς διὰ τοὺς ἀγρότας, ὥστε θὰ τὸ καταπολεμήσωμεν βῆμα πρὸς βῆμα καὶ θὰ ζητήσωμεν δι’ ἐπανειλημμένων ὀνομαστικῶν ψηφοφοριῶν νὰ λάβουν θέσιν ἐπὶ τῶν διατάξεων αὐτοῦ, οἱ συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως. Αὐτὰ εἶναι γνωστὰ καὶ ἐπιθυμῶ νὰ διαμαρτυρηθῶ διὰ τὴν ἐπῳδὸν τῆς σημερινῆς ἀγορεύσεως τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅστις ἐνόμισεν, ὅτι τοῦ ἦτο κοινοβουλευτικῶς ἐπιτρεπτὸν νὰ χαρακτηρίσῃ τὰ ὅσα ἡ Ἀντιπολίτευσις εἶπεν, ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς εἰσφορᾶς, ὡς θρηνῳδίαν. Ἕκαστος ἔχει τὴν εὐθύνην τῶν λόγων του, ἀλλὰ ἐὰν ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐχαρακτήριζεν ἀναλόγως τὰς ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς πλειοψηφίας, τότε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργηθῇ τὸ πρέπον πνεῦμα πρὸς συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν θὰ ζητήσω νὰ ἀνακαλέσῃ, ἀλλὰ φρονῶ, ὅτι καὶ ὁ ἴδιος θὰ ἔχῃ μεταμεληθῆ. Ταῦτα ἐν παρενθέσει. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 10 ὑπάρχουν δύο ἀπόψεις. Ἡ νομική, καὶ ἡ οὐσιαστική. Ἡ ἄποψις ἡ ἰδική μας εἶναι, ὅτι ὡς ἔχουν αἱ διατάξεις του ἀντίκεινται εἰς τὸ Σύνταγμα, καὶ ἐὰν αἱ ἰδικαί μας ἀπόψεις γίνουν δεκταὶ ἀπὸ τὰ δικαστήρια, δὲν θὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ ἄρθρον 10. Ἐὰν γίνῃ δεκτὴ ἡ ἄλλη ἄποψις, ἡ Κυβερνητική, ποίαν ἐπίδρασιν θὰ ἔχῃ ἡ ψήφισις τοῦ ἄρθρου 10 ἐπὶ τῆς ἀντιλήψεως τῶν ἀγροτῶν καὶ πέραν τούτου ποίαν ἐπίδρασιν θὰ ἔχῃ ἀπὸ ἀπόψεως, ὄχι κομματικῆς, ἀλλὰ ἀπὸ ἀπόψεως ἐθνικῆς. Θὰ θελήσω νὰ κρατήσω τὴν ὁμιλίαν μου εἰς ἀνώτατον ἐπίπεδον, ἐν πλήρει ἠρεμίᾳ, ἀλλὰ καὶ αὐστηρῶς σύμφωνον πρὸς τὰς ἰδικάς μας ἀπόψεις. Γνωρίζω, ὅτι ἀφίστανται τῶν ἀπόψεων τῆς πλειοψηφίας. Τοῦτο, ὅμως, δὲν μᾶς ἐμποδίζει νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἰδικῶν μας ἀπόψεων. Σᾶς εἶπον, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἡμεῖς θεωροῦμεν τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 10 καὶ μετὰ τὰς τροπολογίας, ὡς ἀντικειμένας εἰς τὸ Σύνταγμα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας, τὰς θεωρεῖ ὡς συμφώνους πρὸς τὸ Σύνταγμα. Ἐκεῖ ἔγκειται ἡ διαφορά μας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς θεωρεῖ τὰς εἰσφορὰς ὡς ἀνταποδοτικὸν τέλος, ἐνῷ ἡμεῖς τὰς θεωροῦμεν ὡς φόρον. Αἱ συνέπειαι ἑκατέρας ἀπόψεως εἶναι τελείως διάφοροι. Κατὰ τὴν τελευταίαν ἀγόρευσίν μου, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας εἶπε: «..... (ἀναγινώσκει) .....». Τὴν στιγμὴν αὐτὴν τὸν διέκοψα καὶ τοῦ εἶπον: «..... (ἀναγινώσκει) .....». Δὲν ἐφανταζόμην, ὅτι φιλική μου αὐτὴ ἐπέμβασις διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἀπόψεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, θὰ προεκάλει τὴν ὀργήν του καὶ μοῦ ἀπήντησεν: «... ...... (ἀναγινώσκει) ......». Κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἐγνώριζον ποίας ἱκανότητας καὶ μυστικὰς ὑπηρεσίας διαθέτει ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας, εἰς τὸ νὰ παρακολουθῇ καὶ νὰ γνωρίζῃ ἐπακριβῶς εἰς τὶ ἀσχολοῦμαι. Ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ ὅτι τάχα ἐγὼ προπαρασκευάζομαι ἐπὶ ἡμέρας διὰ νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἀντισυνταγματικότητα τοῦ νομοσχεδίου ἐλέγχεται, ὡς ἀβάσιμον, διότι ἐγὼ κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 5.12.60, ὅταν ἀνέπτυξεν τὰς ἀπόψεις του ὁ ἀρχηγός μου κ. Παπανδρέου, παρεμβὰς τῇ ἀδείᾳ του εἶπον: «.... (ἀναγινώσκει) ....». Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐξεδήλωσα τὴν γνώμην μου, ὅτι αἱ διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου ἀντίκεινται εἰς τὸ Σύνταγμα καὶ συνεπῶς, δὲν μοῦ ἐχρειάζετο τὸ ἐν τῷ μεταξὺ διαρρεῦσαν χρονικὸν διάστημα διὰ νὰ μελετήσω τὸ θέμα τῆς ἀντισυνταγματικότητος. Δὲν ἔλαβον τὸν λόγον διὰ νὰ παραπονεθῶ δι’ ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός. Ἔλαβον τὸν λόγον διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ἄποψίν μου περὶ τῆς ἀντισυνταγματικότητος τῆς διατάξεως, τὴν ὁποίαν ἄποψιν ἐξεδήλωσα ἀπὸ τῆς 5.12.60. Δὲν ἔχω, βεβαίως, τὴν ἀξίωσιν ἡ ἄποψίς μου νὰ γίνῃ δεκτὴ ἀπὸ ὅλους. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἔχω μίαν ἄποψιν ἐπὶ ἑνὸς ζητήματος, ὀφείλω νὰ τὴν ἐκθέσω. Δὲν πρόκειται, λοιπόν, περὶ ἐπιθέσεως κατὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας. Ἡ ἀντίρρησίς μας καὶ ἡ βαθεῖα ἀντίθεσίς μας πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου στρέφεται καθ’ ὁλοκλήρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ οὐχὶ προσωπικῶς κατὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας. Πρὸ πάντων ἡ διάταξις αὐτὴ ἐνσωματώνει τὴν Κυβερνητικὴν πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖον ρυθμίζει.

§61Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὁ Ἀδαμόπουλος, εἶναι Ὑπουργὸς τῆς Κυβερνήσεως καὶ φέρει τὴν εὐθύνην διὰ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον. Ἡ κριτική σας, συνεπῶς, ἀφορᾷ, βεβαίως, τὴν Κυβέρνησιν, εἰδικώτερον δέ, ἀφορᾷ τὸν Ὑπουργὸν Γεωργίας. Νομίζω, ὅμως, ὅτι δὲν σᾶς ἔθιξα, εἰπών, ὅτι προετοιμάζεσθε νὰ ὁμιλήσητε ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἀντισυνταγματικότητος. Ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἔχετε τὴν ἄποψίν σας, τὴν ὁποίαν ἐξεδηλώσατε ἀπὸ πολλοῦ καὶ φυσικὸν εἶναι νὰ σᾶς ἀπασχολῇ καθ’ ὅλον αὐτὸν τὸν χρόνον καὶ νὰ προετοιμάζεσθε ἐπ’ αὐτοῦ.

§62Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν παραπονοῦμαι. Λέγω μόνον τὸ ἑξῆς: Ὁ κ. Ὑπουργὸς στρεφόμενος πρὸς ἡμᾶς, ἀπευθυνόμενος, ὅμως, πρὸς τὸν Ἀρχηγὸν τοῦ Κόμματός μας κ. Γεώργιον Παπανδρέου, παρεπονέθη, ὅτι δῆθεν κάμνομεν ἐναντίον του μίαν προσωπικὴν ἐπίθεσιν. Ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἐπιθυμῶ νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν. Τὴν παρελθοῦσαν Δευτέραν ἔλαβεν τὸν λόγον ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ εἰσηγήθη τὴν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 10. Κατὰ τὴν ὁμιλίαν του ἐκείνην ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐθεώρησε χρήσιμον χρησιμοποιῶν τὰ ἰδικά του ἐπιχειρήματα νὰ ἐπιτεθῇ κατὰ τοῦ κ. Παπανδρέου καὶ καθ’ ὅλων ἡμῶν τῶν φίλων τοῦ κ. Παπανδρέου, διὰ τὴν ψῆφον τὴν ὁποίαν ἐδώσαμεν μέχρι τοῦδε εἰς τὰ ἐπίμαχα θέματα καὶ προσέθεσεν, ὅτι διὰ τὴν στάσιν μας ἐκείνην τὴν εὐθύνην τὴν φέρει ὁ κ. Παπανδρέου, ὡς ἐὰν ἡμεῖς εἴμεθα ἄβουλα ὄργανα, ὡς ἐὰν νὰ στερούμεθα προσωπικότητος, νὰ μὴ ἔχωμεν ἀξιοπρέπειαν καὶ νὰ ψηφίσωμεν κατ’ ἐπιταγήν. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν γνώμην τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, ὅτι ἐπιτιθέμεθα προσωπικῶς κατ’ αὐτοῦ καὶ ὅτι δῆθεν εἴπομεν δι’ αὐτόν, ὅτι δὲν γνωρίζει τὶ λέγει, νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἡρμήνευσε καλῶς τοὺς λόγους μας. Ὁ κ. Παπανδρέου εἶπεν, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν Συμπολίτευσιν, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἐπιτίθενται κατὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ χειροκροτοῦν τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν ἀποδοχὴν τροπολογίας, ἡ ὁποία δὲν προῆλθεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλ’ ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἀντιπολιτευομένους καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιμονήν μας εἰς τὰς ἀντιρρήσεις, τὰς ὁποίας διετυπώσαμεν. Ἰδοὺ πῶς ἔχουν τὰ πρακτικά. «...... (ἀναγινώσκει) ......». Αὐτὰ εἶπε, κ. βουλευταί, ὁ κ. Παπανδρέου. Βλέπετε εἰς αὐτὰ ἐπίθεσιν προσωπικὴν κατὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας; Ἡ ἐπίκρισίς μας ἀφορᾷ τὴν Κυβερνητικὴν πολιτικὴν καὶ εἴπομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀντιφάσκει πρὸς ἑαυτήν, ὑποστηρίζουσα τὰ ὅσα ὑπεστήριξε.

§63Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ σχέδιον τὸ ὑπογράφει ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἐγώ. Ἐπειδὴ δὲ τὴν μεγαλυτέραν ἁρμοδιότητα τὴν ἔχω ἐγώ, ἡ ἐπίθεσίς σας κυρίως ἀφορᾷ ἐμέ.

§64Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἐπίθεσίς μας στρέφεται καθ’ ὁλοκλήρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ κρίνομεν τὴν Κυβερνητικὴν πολιτικήν.

§65Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὁ κ. Παπανδρέου ἐτόνισε, κατ’ ἐπανάληψιν μάλιστα, ὅτι ὁ Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἀντιφάσκει.

§66ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Εἰσέλθετε εἰς τὴν οὐσίαν.

§67Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ καθεὶς ἐξ ἡμῶν ἐκτελεῖ τὸ καθῆκον του, κ. βουλευταί, ὡς τὸ ἀντιλαμβάνεται. Θὰ ἐκθέσωμεν τὰς ἀπόψεις μας, ὅπως τὰς ἀντιλαμβανόμεθα. Ἡ ὑποβληθεῖσα τροπολογία, κ. βουλευταί, μεταβάλλει τὸν τρόπον τῆς βεβαιώσεως τῆς ὀφειλομένης ὑπὸ τῶν ἀγροτῶν εἰσφορᾶς. Κατὰ παρελθοῦσαν συνεδρίασιν ὁμιλῶν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῇ βάσει τῆς παλαιᾶς διατάξεως εἶπεν, ὅτι βάσις ὑπολογισμοῦ τῆς τεκμαρτῆς ἀκαθαρίστου προσόδου εἶναι ὅλη ἡ Ἑλλάς. Καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐξήγησεν πῶς θὰ ἐγίνετο ἡ κατανομὴ εἰς τὰ πρόσωπα. Θὰ γνωρίζωμεν, εἶπεν, εἰς ποῖον ποσὸν ἀνῆλθεν ἡ παραγωγὴ εἰς τὸν βάμβακα, ἢ τὴν σταφίδα, ἢ τὸν καπνὸν παραδείγματος χάριν. Ἐπίσης, θὰ γνωρίζωμεν πόσα στρέμματα ἐκαλλιεργήθησαν μὲ ἑκάστην καλλιέργειαν. Προκειμένου, λοιπόν, νὰ ἀνεύρωμεν τὴν ἀκαθάριστον τεκμαρτὴν πρόσοδον δὲν ἔχομεν παρὰ νὰ ὑποβληθῶμεν εἰς τὸν κόπον μιᾶς διαιρέσεως, τῆς διαιρέσεως τῆς παραχθείσης ποσότητος διὰ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν καλλιεργηθέντων στρεμμάτων καὶ τότε θὰ ἔχωμεν τὴν μέσην στρεμματικὴν ἀπόδοσιν καὶ θὰ γνωρίζωμεν τὴν πρόσοδον ἑκάστου παραγωγοῦ. Ἰδοὺ πῶς ἔχουν τὰ πρακτικὰ καὶ τὶ εἶπεν ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος, διακόψας τὸν κ. Ὑπουργόν. «... (ἀναγινώσκει) ...». Κατὰ τὴν ἄποψιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Γεωργίας, βάσις ὑπολογισμοῦ εἶναι ὅλη ἡ Ἑλλάς. Σήμερον, μὲ τὴν τροπολογίαν, βάσις ὑπολογισμοῦ, εἶναι ὁ Δῆμος ἢ ἡ Κοινότης. Αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ μίαν μεταβολήν; Ὁ κ. Ὑπουργὸς τὸ λέγει ἀντίφασιν. Ἄς τὸ εἴπῃ ὅπως θέλει. Εἰς τὴν ἀγόρευσίν του ὁ κ. Ὑπουργὸς Γεωργίας εἶπε τὰ ἀκόλουθα: «... (ἀναγινώσκει) ...». Καὶ ἡ πλήρης μελέτη κατέληξεν εἰς τὴν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν ὑπέβαλεν ἡ Κυβέρνησις. Θέλετε νὰ τὴν εἴπητε ἀντίφασιν; Ἐγὼ τὸ λέγω ἐπαινετὴν στροφὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔγινε κατόπιν τῆς διεξαχθείσης συζητήσεως εἰς τὴν Βουλήν. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, αἱ συζητήσεις αἱ ὁποῖαι διεξήχθησαν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ αἱ ὁποῖαι ἤγαγον τὴν Κυβέρνησιν νὰ μεταβάλῃ γνώμην, ἐγένοντο ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Καὶ ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν θέλῃ νὰ μᾶς ἀναγνωρίσῃ τὴν πατρότητα, θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἀναγνωρίσῃ τὴν μεγίστην συμβολήν μας. Κύριοι βουλευταί, εἰς μίαν συζήτησιν, ἡ ὁποία διεξήχθη μεταξὺ τῶν κ.κ. Παπανδρέου καὶ Ἀδαμοπούλου, σχετικὴν μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν συνταξιοδοτηθησομένων, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐμέμφθη τὸν κ. Παπανδρέου, εἰς τὸν ὁποῖον εἶπεν «ἐκ τῶν ὑστέρων διωρθώσατε τὸν ἀριθμόν». Τὸ ἴδιον, ὅμως, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἴπωμεν καὶ ἡμεῖς ἐν προκειμένῳ. Τώρα ἂς ἴδωμεν ποία μεταβολὴ ἔγινε. Κύριοι βουλευταί, τὸ ἄρθρον 10 ἔλεγεν, ὅτι ὁ καθορισμὸς θὰ γίνῃ ἐπὶ τῇ βάσει γενικῶν κριτηρίων εἰς δύο στάδια. Ἡ τροπολογία διατηρεῖ τὰ αὐτὰ καὶ μεταβάλλει κατὰ σειρὰν τὸ πρῶτον εἰς δεύτερον καὶ τὸ δεύτερον εἰς πρῶτον. Λέγει, ὅτι μία ἐπιτροπὴ ἀπαρτιζομένη ἀπὸ τόσα πρόσωπα θὰ προβαίνῃ εἰς τὸν καθορισμόν. Δὲν μεμφόμεθα τὴν τακτικήν. Εἶναι θέμα νομοθετικῆς τάξεως. Ἡ διαφορὰ εἶναι ἡ ἑξῆς. Ὅτι εἰς τὸ ἀρχικὸν κείμενον δὲν ἀναφέρεται ποῖος θὰ κάμῃ τὸν καθορισμὸν τῆς τεκμαρτῆς προσόδου. Εἰς τὴν παράγραφον 4 τῆς τροπολογίας τὸν καθορισμὸν θὰ κάμῃ ἡ πρωτοβάθμιος ἐπιτροπή. Καὶ ἂν ἦτο ἕως ἐδῶ, καλά. Θὰ εἴχαμεν ἕνα καθορισμὸν διὰ κάθε Δῆμον ἢ Κοινότητα. Τὸ ἐδάφιον, ὅμως, εʹ τῆς παραγράφου 4 λέγει τὰ ἀκόλουθα «... ... (ἀναγινώσκει)...». Δηλαδὴ μὲ τὸ ἕνα χέρι λέγομεν, ὅτι τὸν πίνακα θὰ τὸν κάμῃ ἡ πρωτοβάθμιος Ἐπιτροπὴ κατὰ Δῆμον ἢ Κοινότητα, ἐνῷ τὸ ἐδάφιον εʹ λέγει, ὅτι διὰ Β. Διατάγματος δύναται νὰ ἀνατεθῇ ὁ καθορισμὸς εἰς τὸν Ο.Γ.Α. Ἂς μὴ εἴπῃ κανείς, ὅτι δὲν θὰ παραστῇ ἀνάγκη νὰ γίνῃ χρῆσις τοῦ ἐδαφίου εʹ. Τότε νὰ τὸ ἀπαλείψωμεν τὸ ἐδάφιον αὐτό. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κύριοι συνάδελφοι, ποῦ εἶναι τὸ ἅλμα περὶ τοῦ ὁποίου ὡμίλησεν ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως; Πρόκειται περὶ φενάκης. Διότι ἐὰν γίνῃ χρῆσις τοῦ Β. Διατάγματος, τότε, πᾶνε ὅλα εἰς τὸν Ο.Γ.Α. Κατὰ συνέπειαν, δὲν ὑπάρχει καμμία διαφορά. Κύριοι βουλευταί, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὑπεστήριξεν, ὅτι ὅλα αὐτά, δηλαδὴ αἱ τροποποιήσεις καὶ αἱ βελτιώσεις αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο, δὲν ὀφείλονται εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Πῶς δὲν ὀφείλονται εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν; Δὲν ὀφείλονται καὶ εἰς τοὺς ἀγῶνας τοὺς ὁποίους ἔκαμεν ἡ Ἀντιπολίτευσις; Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, περαιτέρω ἐμέμφθη ἡμᾶς, τοὺς φίλους τοῦ κ. Παπανδρέου, διατὶ δὲν ἐψηφίσαμεν πράγματα, τὰ ὁποῖα περιείχοντο εἰς τὴν πρότασιν Παπανδρέου. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ σύγκρισις τῆς προτάσεως τοῦ κ. Παπανδρέου καὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Πρόκειται περὶ τελείως ἀνομοίων πραγμάτων. Μᾶς εἶπεν διατὶ ἐψηφίσαμεν τὴν αὔξησιν τῆς συντάξεως. Ἐψηφίσαμεν, διότι αὐτὴ ἦτο ἡ πρότασίς μας. Ἐνθυμοῦμαι μίαν στιχομυθίαν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ κ. Παπανδρέου, γενομένην κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 5.12.1960, καθ’ ἣν ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν κ. Παπανδρέου, εἶχεν εἴπει, ὅτι δὲν ἔχει ἀντίρρησιν νὰ δεχθῇ τροπολογίας. Ἀλλὰ δείξατέ μας, εἶπεν, ἄλλους πόρους. Ὁ κ. Παπανδρέου, ἀπήντησεν, ὅτι μὲ βάσιν τὸ νομοσχέδιον, ἡ συνεννόησις εἶναι ἀδύνατος. Ἐψηφίσαμεν τὴν πρότασιν περὶ ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως καὶ εἰς τοὺς ἀναπήρους. Εἴπομεν ἢ νὰ περιληφθοῦν καὶ αὐτοὶ εἰς τὴν ἀσφάλισιν ἢ νὰ μὴ καταβάλλουν ἀσφάλιστρον. Ἐψηφίσαμεν τὴν πρότασιν περὶ ἀπαλείψεως ἐκ τοῦ νομοσχεδίου τῆς ἐξαιρέσεως τῶν λαμβανόντων πολεμικὴν σύνταξιν καὶ τῶν συνταξιούχων τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. Ὑπεστηρίξαμεν μετὰ πείσματος τὴν ἀνάγκην τῆς διαγραφῆς τῶν δύο αὐτῶν διατάξεων. Ἡ πλειοψηφία, ὅμως ἀπέρριψε τὴν πρότασίν μας διὰ γενομένης ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἦτο παρὼν κατὰ τὴν συνεδρίασιν ἐκείνην καὶ οὐδὲν εἶπεν. Δὲν συνεκινήθη ἐκ τῶν ἐπιχειρημάτων μας ὑπὲρ τῶν πολεμικῶν συνταξιούχων καὶ ἔρχεται μετὰ δύο ἡμέρας καὶ λέγει: Κατὰ τὴν προχθεσινὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 4 εἶχον εἴπει, ὅτι τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα τοῦ νομοθετήματος εἶχον στηριχθῆ ἐπὶ ὡρισμένων ὑπολογισμῶν πληθυσμιακῶν καὶ οἰκονομικῶν καὶ ὅτι τὰ δεδομένα αὐτὰ δὲν ἐπέτρεπον τὴν περαιτέρω αὔξησιν τοῦ ποσοῦ τῆς προηγουμένης συντάξεως. Εἰδικῶς διὰ τὰς πολεμικὰς συντάξεις εἶχεν εἴπει ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι θὰ ἐπεβαρύνετο ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς μὲ 35 ἀκόμη ἑκατομμύρια. Καὶ ὅμως ἔρχεται μεταγενεστέρως ἡ Κυβέρνησις καὶ ἀναγνωρίζει τὸ δίκαιον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν.

§68Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Θεωρεῖτε, κ. συνάδελφε, ὅτι εἶναι ἐλάττωμα ἡ μὴ ἀκαμψία εἰς τὴν πολιτικήν;

§69Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἰς ἐμὲ τὸ λέγετε, κύριε Ὑπουργέ;

§70Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἰς σᾶς, ὁ ὁποῖος μᾶς κατηγορεῖτε.

§71Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄχι, δὲν σᾶς κατηγοροῦμεν, ἀλλ’ ἀντιθέτως, ὅπως εἶπον, σᾶς ἐπαινοῦμεν, διότι τὰ διωρθώσατε αὐτά. Ὑποστηρίζομεν, ὅμως, ὅτι ἡ διόρθωσις αὐτὴ ὀφείλεται καὶ εἰς τοὺς ἀγῶνας τοὺς ἰδικούς μας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, εἰς τὴν προηγουμένην συζήτησιν δὲν ἐδέχθη καμμίαν μεταβολὴν τοῦ ἄρθρου. Καὶ ἔρχεται μετὰ δύο ἡμέρας καὶ λέγει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀναγνωρίζουσα τὸ γεγονός, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι τῆς κατηγορίας αὐτῆς, δηλαδή, οἱ πολεμικοὶ συνταξιοῦχοι, δέον νὰ τυγχάνουν εἰδικῆς μεταχειρίσεως, δεδομένου, ὅτι ἡ χορηγηθεῖσα σύνταξις εἶναι τιμητική, ἀποδέχεται ὅπως λαμβάνουν τὸ ἥμισυ τῆς συντάξεως, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ προκειμένου νομοσχεδίου. Τότε, ἐξεφράσαμεν τὴν χαράν μας διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ δικαίου αἰτήματος, τὸ ὁποῖον ὕστερα ἀπὸ ἀγῶνας μας ἀπεδέχθη ἐν μέρει ἡ Κυβέρνησις. Καὶ λέγομεν ἐν μέρει, διότι δὲν ἀπεδέχθη ὅπως λαμβάνουν καὶ τὰς δύο συντάξεις εἰς τὸ ἀκέραιον, ὡς εἴχομεν προτείνει, ἀπέρριψε δὲ τὴν πρότασιν, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς συνταξιούχους τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, δὲν εὑρίσκετο ἐν δικαίῳ ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, μὲ τὰ ὅσα εἶπε κατὰ τὴν προχθεσινὴν συνεδρίασιν, ὅτι δῆθεν ἡ γενομένη μεταβολὴ δὲν ὀφείλεται ποσῶς εἰς τοὺς ἀγῶνας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις συντελεῖ εἰς τὴν διόρθωσιν τῶν νομοσχεδίων καὶ διὰ τοῦ ἐλέγχου της εἰς τὴν χρηστὴν διοίκησιν. Ἐὰν καὶ ἡμεῖς συνετελέσαμεν εἰς τὴν διόρθωσιν τοῦ προκειμένου νομοσχεδίου δικαιούμεθα νὰ ἀναμένωμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ μᾶς τὸ ἀναγνωρίσῃ. Ἐὰν ἐμμένωμεν, τὸ κάμνομεν, διότι τελευταῖος κριτὴς εἶναι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ θέλομεν νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του τὰ γεγονότα αὐτά. Κύριοι συνάδελφοι, εἰσέρχομαι ἤδη εἰς τὸ νομοσχέδιον. Θὰ σᾶς ἀπασχολήσω μὲ τὸ νομικὸν θέμα. Θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν σαφῆ ἀντίληψιν περὶ τίνος πρόκειται. Ὁμιλοῦμεν περὶ εἰσφορᾶς 2%. Δὲν εἶναι 2%, εἶναι 3%. Διότι λέγει τὸ ἄρθρον 10, ὅτι ἐπιβάλλεται εἰσφορὰ 2%. Ἀλλὰ εἰς τὸ ἄρθρον 23 ἀναγράφεται, ὅτι καθ’ ὅμοιον τρόπον, ὡς ἐν ἄρθρῳ 10, ἐπιβάλλεται εἰσφορὰ 1% τὸ προϊόν τῆς ὁποίας κατὰ τὸ ἥμισυ περιέρχεται εἰς τὴν ἀγροφυλακὴν καὶ κατὰ τὸ ἕτερον ἥμισυ εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας. Νὰ ἔχωμεν, λοιπόν, ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι 3% εἶναι ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν ἀγροτῶν διὰ τοῦ προκειμένου νομοσχεδίου. Κύριοι συνάδελφοι, προκύπτει θέμα νομικόν, χρῆζον ἀμέσου λύσεως. Τὶ εἶναι αὐτὸ τὸ 3%; Εἶναι ἀνταποδοτικὴ εἰσφορά, εἶναι φόρος; Ποῖος θὰ τὸ κρίνῃ, καὶ πῶς θὰ τὸ κρίνῃ; Ἀρκεῖ, ὅτι χαρακτηρίζεται οὕτως ἢ ἄλλως διὰ νὰ θεωρηθῇ τὸ θέμα λελυμένον διὰ πάντα ἑρμηνευτὴν τοῦ νόμου; Τὰ θέματα αὐτὰ θὰ τεθοῦν ἀσφαλῶς, ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου καὶ αἱ συζητήσεις μας ἐδῶ, θὰ ἀποτελέσουν ἑρμηνευτικὸν βοήθημα. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ἀναγράφει τὰ ἑξῆς: «Ἐν ἄρθρῳ 10 ρυθμίζονται τὰ τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. Μέχρι σήμερον, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ Ν. 3487) 1955 προεβλέπετο ἡ δυνατότης ἐπιβολῆς εἰσφορᾶς καθ’ ἕκαστον μέλος ἀγροτικῆς οἰκογενείας ἐκ δραχμῶν πεντήκοντα (50) πρὸς κάλυψιν τῶν δαπανῶν περιθάλψεως ἀσθενείας. Οἱ ἀγρόται γενικῶς δὲν ὑπόκεινται εἰς ἀμέσους ἐπιβαρύνσεις ὑπὲρ τοῦ Κράτους ἢ πρὸς ὄφελος ἐν γένει τοῦ δημοσίου τομέως. Εἶναι γνωστόν, ὅτι οὗτοι ἔχουν ἀπαλλαγῆ οὐσιαστικῶς τῆς φορολογίας, δοθέντος, ὅτι προβλέπεται λίαν ἐλαφρὰ ἐπιβάρυνσις διὰ τὰς περιπτώσεις φορολογίας κληρονομιῶν ἀγροτικῶν ἀκινήτων καὶ εἰς τὸν ἑνιαῖον φόρον εἰσοδήματος ὑπόκεινται μόνον διακόσιοι τριάκοντα (230) ἀγρόται. Ἐξαιρετικῶς εἰς βάρος τῶν ἀγροτῶν ἔχει ἐπιβληθῆ δυνάμει τοῦ Ν. Δ. 3570)1956 «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ προσόδων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων ὡς καὶ τῆς ἀγροφυλακῆς διατάξεων» εἰσφορὰ 3% ἐπὶ τῶν διακινουμένων ἀγροτικῶν προϊόντων, ἥτις εἰσφορὰ ἀποδίδει ἔσοδον τῆς τάξεως τῶν 250 ἑκατομμυρίων. Τῆς εἰσφορᾶς ταύτης εἶχον ἀπαλλαγῆ τὰ πωλούμενα καπνά, δοθέντος, ὅτι ταῦτα ὑπόκεινται καὶ σήμερον ἔτι εἰς ἔγγειον φόρον 2,70%, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ Ν. 1910)1951, ὅστις ἀποτελεῖ ἔσοδον τοῦ Δημοσίου, ἀποδίδον ἐτησίως δραχμὰς 45 ἑκατομμύρια. Τέλος δυνάμει τοῦ Ν. 696)1948 «περὶ ἀναγκαστικῆς ἀσφαλίσεως σταφιδοπαραγωγῶν παρὰ τῷ Α. Σ.Ο.», ὡς ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως εἰσπράττεται παρὰ τῶν σταφιδοπαραγωγῶν ποσοστὸν 2% ἐπὶ τῆς τιμῆς τῆς πωλουμένης σταφίδος, ὅπερ ἀποδίδει ἔσοδον ὡς ἔγγιστα 12 ἑκατομμυρίων ἐτησίως καὶ δι’ οὗ καλύπτεται ἡ ἀσφάλισις παγετῶν καὶ χαλάζης ἐκ μέρους τοῦ Α.Σ.Ο. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καὶ δὴ τοῦ ἄρθρου 10, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸ ἄρθρον 22 παράγρ. 1 καὶ 6 ἐπέρχεται ἡ ἀκόλουθος διαρρύθμισις: καταργεῖται ἡ εἰσφορὰ ἐκ 2,80% ἐπὶ τῶν πωλουμένων καπνῶν, τοῦ Δημοσίου ζημιουμένου ἐφεξῆς διὰ δραχμῶν 45 ἑκατ. ἐτησίως ἐξ ἀπωλείας ἐσόδου. Καταργεῖται ἐπίσης ἡ ὑπὲρ τοῦ ΑΣΟ εἰσφορὰ ἐκ 2% ἐπὶ τῆς τιμῆς τῆς σταφίδος. Ἐξ ἄλλου, ἡ καταβαλλομένη σήμερον εἰσφορὰ ἐκ 3% ἐπὶ τῶν διακινουμένων ἀγροτικῶν προϊόντων γίνεται καθολική, ἐπεκτεινομένη ἐφ’ ὁλοκλήρου τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς, ἀλλὰ διὰ ταύτης θὰ καλύπτωνται πλέον θεμελιώδεις ἀνάγκαι τοῦ συνόλου καὶ ἰδίᾳ τῶν ἀγροτῶν». Ὁ νόμος, ὅμως, 3487 ἐθέσπισε φόρον καὶ δὲν παύει νὰ εἶναι φόρος. Προχωρεῖ: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἐρωτῶ: Ὁμιλεῖ περὶ εἰσφορᾶς; Δὲν εἶναι τὸ 3% φόρος ἐπὶ τῶν διακινουμένων; «..... (ἀναγινώσκει) .....». Ὁ φόρος ἐπὶ τῶν καπνῶν 2,80 ἦτο ἀνταποδοτικὴ εἰσφορὰ ἢ φόρος;

§72Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε μίαν διακοπὴν καὶ τοῦτο ἐπειδὴ προδικάζω ποίαν σημασίαν θὰ ἀποδώσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἐπὶ τοῦ ὅρου «εἰσφορά», εἰς τὴν ἀπάντησίν του. Εἰσφορὰ δὲν σημαίνει τίποτε. Σημαίνει φορολογίαν. Μόνον ὁ ὅρος ἀνταποδοτικὸν τέλος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ κάμῃ τὴν ἀντιδιαστολήν. Καὶ οἱ Γάλλοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔχομεν δανεισθῆ τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς ὁρολογίας, χρησιμοποιοῦν τὴν λέξιν ΚΟΝΤΡΙΜΠΟΥΣΙΟΝ ὁσάκις ὁμιλοῦν περὶ φορολογίας.

§73Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, μοῦ ἐπιτρέπετε, διὰ νὰ συνεννοούμεθα. Εἶπον καὶ προχθές, ὅτι δὲν πρέπει νὰ παίζωμεν μὲ τὰς λέξεις. Σήμερον μὲ συνεπικουρεῖτε, ὅτι πράγματι παίζομεν μὲ τὰς λέξεις. Νομίζω, ὅτι εἶναι προτιμότερον, ὅ,τι γίνεται μία ἀφαίρεσις μέρους τοῦ εἰσοδήματος ἀπὸ τοὺς πολίτας καὶ τὸ εἰσπραττόμενον ἐφ’ ὅσον ἐξυπηρετεῖ γενικοὺς σκοποὺς ἀποκαλεῖται φόρος, ἐφ’ ὅσον ὅμως ἐξυπηρετεῖ εἰδικοὺς σκοποὺς καὶ γίνεται διὰ τὴν παροχὴν εἰδικῆς ὑπηρεσίας, ἀποκαλεῖται εἰσφορά. Λέγω πάντα ταῦτα, διὰ νὰ ἀποτελέσουν ἑρμηνευτικὸν στοιχεῖον καὶ διὰ τὸ μέλλον. Βάρος ἐπιβαλλόμενον, τὸ ὁποῖον ἐξυπηρετεῖ γενικοὺς κρατικοὺς σκοποὺς ἀποτελεῖ φόρον, εἰσφορὰ δὲ ἀποτελεῖ τὸ βάρος ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θέλει χρησιμεύσει εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν εἰδικῶν σκοπῶν.

§74Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ ἀγαπητὸς κ. Κωστόπουλος, ἠθέλησε νὰ μὲ βοηθήσῃ καὶ τὸν εὐχαριστῶ. Κατ’ ἐμέ, ὁ κ. Κωστόπουλος....

§75Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἶναι καὶ νομικός....

§76Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι ἐκ τῶν ἐπιλέκτων Ἑλλήνων καὶ αἱ γνῶμαι του εἶναι ἀξιοπρόσεκτοι. Διαφωνοῦμεν μαζί του εἰς ὡρισμένα θέματα. Τὸ ἴδιον συμβαίνει καὶ μὲ σᾶς, κ. Ὑπουργέ. Αὐτό, ὅμως, οὐδόλως ἀμβλύνει τὸν ἀμοιβαῖον σεβασμὸν καὶ τὴν ἀμοιβαίαν ἐκτίμησιν. Τοὐλάχιστον ἀπὸ τῆς πλευρᾶς μου. Εἶχον ὑπ’ ὄψει μου νὰ φθάσω καὶ εἰς τὸ σημεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη ὁ κ. Κωστόπουλος. Ὄντως, καὶ εἰς τὴν δημοσιονομικὴν ἐπιστήμην, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ Δημόσιον Δίκαιον γίνεται σπανίως χρῆσις τῆς λέξεως «εἰσφορά». Ἡ ἐπιστήμη γνωρίζει τὸν φόρον καὶ τὸ τέλος. Τὶ σημαίνει φόρος καὶ τὶ σημαίνει τέλος, θὰ μᾶς τὸ εἴπῃ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, ἐν τελευταίᾳ δικαστικῇ ἀναλύσει. Ἀλλά, πέραν αὐτοῦ, κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν συνεδρίασιν τῆς 14.12.60, ὁ κ. Παπακωνσταντίνου ὁμιλῶν ἐχρησιμοποίησε τοὺς ὅρους, φορολογικὸς συντελεστής, φορολογητέα ὕλη κλπ. Τὸν ἠρώτησα ὄντως ἂν ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 10 ἀποτελεῖ φόρους.

§77Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Περὶ φορολογίας ἀναμφισβητήτως πρόκειται. Ἔχετε, λοιπόν, τὴν διαβεβαίωσιν.

§78Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν τὸ ἀρνεῖται κανείς, κ. συνάδελφε.

§79Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. .... τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι τοὐλάχιστον τὸ 1% ἀποτελεῖ ἀναμφισβητήτως φόρον. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, δὲν εἶχα κανὲν ἄλλο ἐπιχείρημα διὰ νὰ ὑποστηρίξω, ὅτι δὲν εὐσταθεῖ ἐνώπιον τῶν δικαστηρίων ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 10, μοῦ ἀρκεῖ αὐτὴ ἡ διαβεβαίωσις. Διότι καὶ ἡ εἰσφορὰ τοῦ 2% καὶ τὸ 1%, ἀποτελοῦν τὴν αὐτὴν πρόσοδον, βεβαιοῦνται καὶ εἰσπράττονται κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀποτελοῦν ἓν ἑνιαῖον βάθρον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐστηρίχθη τὸ ὅλον νομοθέτημα. Ἐὰν λείψῃ τὸ 1%, τότε θὰ λείψῃ ὁ πόντος ἀπὸ τὴν κάλτσα τῆς γυναίκας — καὶ πάει ἡ κάλτσα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαγράψωμεν τὸ 1% τοῦ ἄρθρου 22 καὶ νὰ μείνωμεν μὲ τὸ ἔλλειμμα. Παρίσταται ἀνάγκη, πλέον, νὰ καλυφθῇ τὸ ἄνοιγμα τοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ τότε βεβαίως εὐλόγως θὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ φέρῃ ἄλλο νομοσχέδιον διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἀνοίγματος, ὁπότε καὶ θὰ τοῦ ἐλέγαμεν νὰ φέρῃ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει καὶ τὰ δύο νομοσχέδια διὰ νὰ συζητήσωμεν. Ἀλλὰ ἐπανέρχομαι εἰς τὴν παρατήρησιν τοῦ κ. Κωστοπούλου. Ὁ νόμος, ἡ ἐπιστήμη, ὁ προϋπολογισμός, δὲν γνωρίζουν ἄλλους ὅρους ἀπὸ τὸν φόρον καὶ τὸ τέλος. Καὶ τέλος εἶναι ἐκεῖνο, βάσει τοῦ ὁποίου καλεῖται ὁ πολίτης νὰ καταβάλῃ εἰς ἀνταπόδοσιν ὡρισμένης παροχῆς ἐκ μέρους τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, ἐφ’ ὅσον ἤθελε τὸ ζητήσει. Φόρος εἶναι ἡ παροχὴ ἐκείνη, τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος ἐπιβάλλει εἰς τὸν πολίτην διὰ νὰ καλύψῃ τὰς γενικὰς δαπάνας πρὸς ἐκπλήρωσιν τῶν σκοπῶν του. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἔχομεν μίαν «εἰσφορὰν» τοῦ 2% τοῦ ἄρθρου 10, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς συντάξεως, διὰ τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν καὶ διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς. Ἡ παροχὴ συντάξεως εἰς τοὺς ἀγρότας, κατὰ τὴν καθιερωμένην μέχρι σήμερον γενικὴν ἀντίληψιν περὶ τοῦ καθορισμοῦ τῶν σκοπῶν τοῦ Κράτους, δὲν ἐμπίπτει εἰς τοὺς γενικῶς παραδεδεγμένους σκοποὺς τοῦ Κράτους. Ἡ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις, ὅμως, ἀποτελεῖ σκοπὸν τοῦ Κράτους καὶ κατὰ συνέπειαν τὸ δι’ αὐτὴν ποσὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ ἀνταποδοτικὸν τέλος, ἐφ’ ὅσον ἀποτελεῖ παροχὴν πρὸς ἐκπλήρωσιν τῶν γενικῶν σκοπῶν τοῦ Κράτους. Ἐὰν ἐξετάσωμεν τὴν θεωρίαν τοῦ φόρου θὰ ἴδωμεν, ὅτι εἰς ὅλα τὰ ἐγχειρίδια ἐπικρατεῖ ἡ ἀντίληψις, ὅτι ὑποχρέωσις τοῦ πολίτου εἶναι νὰ εἰσφέρῃ πρὸς τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν γενικῶν σκοπῶν τοῦ Κράτους. Πάντοτε, λοιπόν, γενικὸς σκοπὸς ἦτο ἡ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις τοῦ πολίτου. Ἐπεχειρήθη ὅμως ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἡ μεταβολὴ τῆς νομικῆς βάσεως τῆς φράσεως «εἰσφορᾶς». Καὶ ἐτόνισαν ὅλοι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ὅπως ὁ κ. Στεφανόπουλος, ὁ κ. Ἠλιοῦ καὶ ἄλλοι ἀξιότιμοι συνάδελφοι, πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι μεταβάλλει τὴν νομικὴν βάσιν τῆς φράσεως διὰ νὰ μεταφέρῃ τὸ βάρος τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν ράχην τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἐξετάζω, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι, ὅτι ἡ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις ἀποτελεῖ γενικὸν σκοπὸν τοῦ Κράτους καὶ πᾶσα εἰσφορὰ πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν εἶναι φόρος. Καὶ δὲν θὰ εὑρεθῇ, νομίζω, δικαστήριον, διὰ νὰ συνομολογήσῃ περὶ τοῦ ἀντιθέτου. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ, κύριοι βουλευταί, ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὴν ραδιοφωνικῶς ἐξαγγελθεῖσαν ὁμιλίαν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος ὡμίλησεν ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων. Καὶ ἰδοὺ τὶ λέγει εἰς τὴν ἐξαγγελίαν του αὐτὴν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως: «...... (ἀναγινώσκει)......». Τονίζει, ὅπως βλέπετε, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι «ὁ φόρος ἐπεκτείνεται ἐπὶ πάσης τεκμαρτῆς παραγωγῆς ἄνευ ἀπαλλαγῆς καὶ ἐξαιρέσεως οὐδενός». Καὶ περαιτέρω ἀκόμη, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀναφέρει, ὅτι ὁ φόρος 3% ἐνσωματοῦται εἰς τὴν εἰσφορὰν τοῦ ἀγρότου. Δὲν θέλω, λοιπόν, ἄλλην καλυτέραν βεβαίωσιν, διότι προτοῦ ἀκόμη ἔλθῃ ὁ νόμος εἰς τὴν Βουλήν, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐξήγγειλεν ἀπὸ ραδιοφώνου τὸ πρόγραμμα τοῦ θεσμοῦ τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων καὶ καθώρισεν, ὅτι πρόκειται περὶ φόρου. Ὅταν ὅμως κατετέθη εἰς τὴν Βουλὴν ὁ νόμος αὐτὸς καὶ ὑπῆρξεν ἀντίδρασις καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τῆς ἀγροτικῆς τάξεως, τότε ὁ μέχρι τότε θεωρούμενος φόρος ἐχαρακτηρίσθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ὡς εἰσφορά. Κύριοι βουλευταί, ἔχομεν μίαν διαφωνίαν μεταξὺ Συμπολιτεύσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως, ἐὰν ἡ περίφημος αὐτὴ εἰσφορὰ θὰ εἶναι ἀνταποδοτικὸν τέλος ἢ φόρος. Τὸ ζήτημα θὰ λυθῇ ἀπὸ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, τὸ ὁποῖον θὰ κρίνῃ ἐὰν πρόκειται περὶ τέλους ἢ φόρου. Τώρα ποῖος θὰ ἀνοίξῃ τὴν θύραν πρὸς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας εἶναι ἄλλο θέμα. Πάντως, νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι θὰ ἀνοίξῃ ἡ θύρα αὐτή. Κύριοι βουλευταί, ὑπάρχει ἡ ὑπ’ ἀριθ. 423)53 ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τὸ ὁποῖον ἐκλήθη ν’ ἀποφανθῇ ἐπὶ παρομοίου θέματος καὶ ἐθεώρησεν ἑαυτὸ ἁρμόδιον νὰ κρίνῃ καὶ νὰ ἀποφανθῇ ἐπὶ τοῦ τεθέντος θέματος εἰσφορᾶς ἢ τέλους. Ἄλλη ἐπίσης ἀπόφασις εἶναι ἡ ὑπ’ ἀριθ. 593)53 διὰ τὸ ἴδιον ἀκριβῶς θέμα εἰσφορᾶς ἢ τέλους καὶ ἡ ὁποία λέγει τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει)......». Ἔτι δὲ ἀκόμη σαφεστέρα ἀπόφασίς του, ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 1950)56 ἀφορῶσα τὸν νόμον 3033)54 περὶ τῶν ἐσόδων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων διὰ τὰς δαπάνας φωτισμοῦ καὶ ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει)......». Ἑπομένως, κύριοι βουλευταί, ὡς βλέπετε, τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας διὰ παγίας νομολογίας του ἔχει ἀναγνωρίσει εἰς ἑαυτὸ τὸ δικαίωμα νὰ κρίνῃ ἐὰν πρόκειται περὶ ἐπιβολῆς τέλους ἢ φόρου. Καὶ εἰς τὴν προκειμένην συνεπῶς περίπτωσιν, εἰδικώτερον δὲ ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, θὰ κληθῇ νὰ κρίνῃ ἐὰν πρόκειται περὶ τέλους ἢ περὶ φόρου. Διὰ νὰ κρίνῃ, ὅμως, τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, θὰ πρέπει βεβαίως νὰ στηριχθῇ ἐπὶ συγκεκριμένων στοιχείων καὶ ἀσφαλῶς τὰ στοιχεῖα αὐτὰ θὰ προέλθουν ἀπὸ τὰς ἐν τῇ Βουλῇ διεξαχθείσας συζητήσεις ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἀπὸ τὰς δηλώσεις τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἀπὸ τὰς γνώμας γενικῶς τῶν ἐκπροσωπούντων τὴν σύγχρονον Κοινωνίαν. Βεβαίως, τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ παραγνωρίσῃ καὶ τὰς δηλώσεις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριξαν, ὅτι πρόκειται περὶ φορολογίας καὶ οὐχὶ περὶ τέλους.

§80Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, ἀπὸ ὅσα εἴπατε περὶ τῶν ἁρμοδιοτήτων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, προκύπτει σαφῶς, ὅτι οἱ χαρακτηρισμοί σας περὶ τέλους ἢ εἰσφορᾶς εἶναι ἄνευ ἀξίας, διότι πρόκειται περὶ ἑρμηνείας νομικῆς ἐννοίας καὶ κάθε ἀνώτατον δικαστήριον ἔχει δικαίωμα, ὅταν κληθῇ, νὰ κρίνῃ τὸ περιεχόμενον τῆς νομικῆς ἐννοίας. Ἀξίαν ἔχει ποῖον εἶναι τὸ περιεχόμενον τῆς νομικῆς αἰτίας. Αὐτὸ θὰ κρίνῃ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, συνεπῶς ἀδίκως ἀπασχολούμεθα μὲ αὐτὸ τὸ θέμα καὶ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ πᾶμε κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὸ θέμα, διατὶ καθ’ ὑμᾶς ἡ διάταξις εἶναι ἀντισυνταγματικὴ καὶ διατὶ καθ’ ἡμᾶς εἶναι συνταγματικὴ ἡ ἐπιβολὴ τῆς εἰσφορᾶς.

§81Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν μᾶς εἶπε τίποτε τὸ νέον ὁ κ. ὑπουργός. Μᾶς εἶπεν, ὅτι τὰ δικαστήρια θὰ κρίνουν τὸ περιεχόμενον τοῦ ὅρου. Αὐτὸ εἶπον καὶ ἐγώ.

§82Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἀνεξαρτήτως, ὅμως, τῆς ὁρολογίας.

§83Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὶ ἄλλο ὑποστηρίζω καὶ ἐγώ; Τὰ ἴδια πράγματα, ἀλλὰ αἱ συζητήσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται ἐδῶ εἰς τὸ Κοινοβούλιον, θὰ ἀποτελέσουν ἀσφαλῶς ἓν ἑρμηνευτικὸν βοήθημα διὰ τὰ δικαστήρια. Ὅλοι οἱ συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι προηγήθησαν ἐμοῦ καὶ Ἀρχηγοὶ Κομμάτων εἶπον καὶ ὑπεστήριξαν, ὅτι ἡ εἰσφορὰ εἶναι φόρος. Ἄρα, κατὰ τὴν κοινὴν ἀντίληψιν ὅλων τῶν ἐκπροσώπων τῶν λαϊκῶν τάξεων, πρόκειται περὶ φόρου. Καὶ λέγω, ὅτι ὁ τρόπος ἐπιβολῆς τοῦ φόρου αὐτοῦ εἶναι ἀντισυνταγματικός. Διατὶ εἶναι ἀντισυνταγματικός; Κύριοι βουλευταί, ὁ φόρος αὐτὸς καὶ κατὰ τὴν ἀρχικὴν διατύπωσιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ κατὰ τὴν διαμόρφωσιν τοῦ ἄρθρου 10 ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, καὶ μετὰ τὴν νέαν διατύπωσιν τῆς τροπολογίας, δὲν ἐπιβάλλεται ἀτομικῶς ἐπὶ τοῦ αʹ καὶ βʹ. Ἐπιβάλλεται ἐπὶ τῆς συνολικῆς τεκμαρτῆς ἀκαθαρίστου προσόδου, καὶ διὰ νὰ μεταχειρισθῶ τὴν ἔκφρασιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, ἐπιβάλλεται ἀπροσώπως καὶ διότι ἐπιβάλλεται ἀπροσώπως δὲν χωρεῖ ἔνστασις. Ποῖα τὰ κριτήρια ἐπιβολῆς τοῦ φόρου; Τὰ κριτήρια, κατὰ ρητὴν δήλωσιν καὶ διασάφησιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ ἀξιοτίμου κ. ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, παραμένουν τὰ αὐτά. Δηλαδή, εἶναι κριτήρια γενικά, ἀναλόγως τῆς περιφερείας, ἀναλόγως τοῦ ὑψομέτρου, τοῦ εἴδους τῆς καλλιεργείας τῆς παραγωγῆς ὡρισμένης περιφερείας δι’ ὅλην τὴν περιφέρειαν τοῦ Δήμου ἢ τῆς Κοινότητος. Καὶ ἀφοῦ καθορισθῇ ποία εἶναι ἡ ἀπόδοσις τῶν εἰσοδημάτων (τῆς κόττας, τῆς ἀγελάδας, τῆς κατσίκας, τῆς μηλιᾶς κλπ.), κατὰ περιφέρειαν, τότε θὰ ἔλθωμεν νὰ ἴδωμεν ἕκαστος πόσα στρέμματα ἐκαλλιέργησε, πόσα δένδρα εἶχε, πόσες κόττες κ.ο.κ. καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς τεκμαρτῆς πλέον προσόδου θὰ κληθῇ νὰ πληρώσῃ. Ἀλλά, ὅπως μὲ πολλὴν ἐπιστημονικότητα ἀνέπτυξε τὸ θέμα ὁ κ. Στεφανόπουλος, τὶ ἀξίαν ἔχει, πόσες μονάδες ἔχει ὁ χωρικός. Ἀξίαν ἔχει ἡ ἀπόδοσις κατὰ ζώνας. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν βάσιν τῆς φορολογίας. Ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ ἀντισυνταγματικότης. Κύριοι βουλευταί, ἐμνημόνευσα πρὸ ὀλίγου τὸν νόμον 3033)54, ὁ ὁποῖος καθορίζει τὴν ἐπιβολὴν ὡρισμένων φόρων ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Ὁ νόμος ἐκεῖνος, εἶναι νόμος τῆς ἰδίας παρατάξεως, τῆς σημερινῆς, καὶ δὲν τὸν ἀναφέρω πρὸς μείωσιν, ἀλλὰ πρὸς ἄμυναν. Εἰς τὸ ἄρθρον, λοιπόν, 32 παράγρ. 5, ἐπιβάλλει ὁ νόμος αὐτὸς ὡς πόρον ὑπὲρ τῶν Δήμων, τὴν φορολογίαν ἐπὶ τῆς ἀξίας τῶν ἀκαλύπτων χώρων. Καὶ τὶ λέγει τὸ ἄρθρον 32 παράγρ. 5 τοῦ νόμου 3033 τοῦ 1954; «...... (ἀναγινώσκει) .....». Λέγει, δηλαδή, ὁ νόμος, ὅτι ἐπιβάλλει φόρον ἐπὶ τῶν ἀκαλύπτων χώρων ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ ἡ ἀξία καθορίζεται εἰς τιμὴν μονάδος κατὰ ζώνας. Ἦλθον, λοιπόν, οἱ Δῆμοι καὶ εἶπον: Ἡ ἀξία τοῦ οἰκοπέδου εἰς τὴν τάδε ζώνην ἔχει τόσον. Τὸ μέτρον εἰς κάθε ζώνην ἀξίζει τόσον. Καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ καθώριζον τὴν ἀξίαν τοῦ συνόλου τοῦ οἰκοπέδου καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῆς τὴν φορολογίαν. Προσέφυγον, ὅμως, οἱ ἐνδιαφερόμενοι εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, τὸ ὁποῖον ἔκρινε καὶ ἀπεφάνθη. Τὶ εἶπε τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας; Ἀποφάσεις 1395 καὶ 1396 τοῦ 1956. Καὶ ἐκεῖ ἐπρόκειτο περὶ ἐπιβολῆς φόρου ὑπὸ τοῦ Δήμου ἐπὶ ἀκαλύπτου χώρου, τοῦ ὁποίου ἡ ἀξία εἶχε καθορισθῆ ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν καθ’ ὡρισμένην ζώνην. Καὶ λέγει τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας εἰς τὰς προαναφερθείσας ἀποφάσεις, ὅτι ὁ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καθορισμὸς τῆς φορολογίας ...... (ἀναγινώσκει) ...... Αὐτὸ εἶναι, κύριοι συνάδελφοι. Ἐρωτᾶται, μήπως καὶ ἐδῶ δὲν ἔχομεν τὰ ἴδια πράγματα; Δὲν καθορίζεται ἡ τεκμαρτὴ ἀπόδοσις κατὰ ζώνας; Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὴν διεξαχθεῖσαν κατὰ τὸ παρελθὸν συζήτησιν, εἶπε: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Δηλαδή, μᾶς εἶπεν, ἐπὶ τοῦ τεκμαρτοῦ εἰσοδήματος μιᾶς ὡρισμένης περιφερείας. Τὶ ἄλλο θέλετε, κύριοι συνάδελφοι; Θὰ ἔλθῃ τώρα τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, παρ’ ὅλην τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία γίνεται ἐδῶ καὶ θὰ εἴπῃ, ὅτι ἀλλάζει νομολογίαν; Κύριοι βουλευταί, εὑρισκόμεθα εἰς μίαν περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν τίποτε δὲν ἀποκλείεται. Ἀλλὰ νὰ ἔλθῃ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας καὶ νὰ εἴπῃ, ὅτι ἐκεῖ ποὺ ἐπιβάλλεται ἡ φορολογία ἐπὶ τῶν ἀκαλύπτων χώρων, εἶναι ἀντισυνταγματικὴ καὶ ὅτι ἐδῶ ποὺ ἐπιβάλλει τὴν εἰσφορὰν μὲ τὰ ἴδια κριτήρια, δὲν προσβάλλεται τὸ ἄρθρον 49 τοῦ Συντάγματος, δὲν τὸ πιστεύω. Ἐγὼ ὅμως, ὁμιλῶ καὶ μεταχειρίζομαι τὰ ἐπιχειρήματά μου σήμερον ἐπὶ τῇ βάσει τῶν μέχρι τοῦδε στοιχείων. Βεβαίως, ἡ τροπολογία δὲν δίδει δικαίωμα ἐνστάσεως, παρὰ μόνον ἐνώπιον τῆς Δευτεροβαθμίου Ἐπιτροπῆς διὰ τὸν καθορισμὸν τοῦ πόσας οἰκονομικὰς μονάδας ἔχει ὁ ἀγρότης. Ἐπανέρχομαι καὶ λέγω, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἕνα «παιχνιδάκι». Βάσιν ἔχει ὁ καθορισμὸς τῆς μέσης ἐτησίας τεκμαρτῆς ἀποδόσεως. Ἐκεῖ εἶναι τὸ ἅλμα, τὸ ὁποῖον ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις, ἅλμα δυσμενὲς διὰ τὸν ἀγρότην. Διότι τὸ ἄρθρον 10, ὡς εἶχε πρὸ τῆς τροπολογίας, λέγει, ὅτι ὁ Κανονισμὸς θὰ καθορίσῃ τὰ τῆς διαδικασίας τῆς ἀφορώσης τὴν βεβαίωσιν καὶ εἴσπραξιν. Ἑπομένως, ὑπῆρχε μία κατάστασις, ὑπῆρχε μία δυνατότης, ἕνα ὄργανον, ὅπως εἶναι τὸ Δ.Σ. τοῦ ΟΓΑ, νὰ ἐξέδιδεν ἕνα Κανονισμὸν καὶ ὅταν ἔβλεπε τὴν δυσφορίαν τῶν ἀγροτῶν νὰ τὸν μετέβαλλεν, ἐνῷ τώρα θεσπίζεται ρητὴ ἀπαγορευτικὴ διάταξις ἐν τῷ νόμῳ. Ὁ πολίτης δὲν ἔχει δικαίωμα ἐνστάσεως, ὡς πρὸς τὸν καθορισμὸν τῆς τεκμαρτῆς ἀποδόσεως. Ἔχει ὅμως ὁ ΟΓΑ. Κατὰ τίνος; Κατὰ τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία καθορίζει τὴν φορολογητέαν ὕλην, τὴν μέσην τεκμαρτὴν ἀπόδοσιν. Καὶ αὐτὴ ἡ ἔνστασις τὶ θὰ λέγῃ; Θὰ λέγῃ, ὅτι ἐβάλατε ὀλίγα, πρέπει νὰ βάλετε περισσότερα. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἅλμα τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ τὸ χωνέψῃ ὅμως ὁ ἀγρότης; Αὐτὰ τὰ πράγματα, κύριοι συνάδελφοι, δὲν στέκουν. Σᾶς ὡμίλησα περὶ τῶν διαφόρων ἐναλλαγῶν τῶν ἀπόψεων τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, μὴ ἐκπλήττεσθε. Μετὰ τὴν τροπολογίαν τοῦ ἄρθρου 10, τὶ ἔγινεν; Ὑπεβλήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του, τροπολογία τῆς τροπολογίας. Εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπωμεν, ὅτι σοβαρῶς μελετᾶται τὸ θέμα καὶ νὰ τὸ κρίνωμεν ὡς προϊὸν σοβαρᾶς μελέτης, ὅταν ἀπὸ τῆς μιᾶς στιγμῆς εἰς τὴν ἄλλην ἀλλάζῃ γνώμας ἡ Κυβέρνησις; Τὶ λέγει ἡ τροπολογία αὐτή; Ἀκούσατε, κύριοι συνάδελφοι, τὶ λέγει: Ἡ εἰσφορὰ τοῦ 2%, ἡ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορά, δὲν εἰσπράττεται, ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1961, ἀλλὰ ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1962. Πανηγυρίσατε. Ἀλλὰ μὲ τὴν τροπολογίαν αὐτὴν ἐξεχάσαμεν τὸ ἄρθρον 22 παράγρ. 3, ἡ ὁποία λέγει τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Τὶ θὰ γίνῃ; Αὐτὸ θὰ καταβάλλετε ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1961 καὶ θὰ ἔχωμεν ἄλλην βεβαίωσιν δι’ αὐτό; Ἄλλη διάταξις ἡ μία, ἄλλη διάταξις ἡ ἄλλη. Βλέπετε, κύριοι συνάδελφοι, πόσον ὀρθαὶ εἶναι αἱ παρατηρήσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμα. Κύριοι βουλευταί, θὰ εἶχον πολλὰ νὰ εἴπω, ἀλλὰ ἐπιφυλάσσομαι νὰ δευτερολογήσω. Δὲν ἐπιθυμῶ, ὅμως, νὰ κατέλθω τοῦ βήματος, χωρὶς νὰ ἀπαντήσω εἰς δύο σημεῖα τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν σήμερον, εἰς δύο σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἀπό τινας συναδέλφους τῆς πλειοψηφίας ἐπανηγυρίσθησαν, ὅτι αὐτὰ εἶναι σοφία. Τὶ εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός; Εἶπεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις παρέχει νέαν ἀνακούφισιν εἰς τοὺς ἀγρότας μὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα. Δηλαδή, ἡ ἐπιβολὴ ἀμέσου φόρου τοῦ 3% καὶ ἡ συμμετοχὴ τῶν ἀγροτῶν κατὰ τὸ ⅓ τοὐλάχιστον εἰς τὴν ἐπαύξησιν τῶν ἐμμέσων φόρων εἶναι ἀνακούφισις. Ἀλλὰ εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον δύναμαι νὰ ἐπικαλεσθῶ τὴν φράσιν τοῦ Ἀρχηγοῦ μου, ὅτι ὅποιος ξεύρει τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν, καὶ ἔχει κοινὴν λογικὴν ἂς κρίνῃ ἂν πρόκειται περὶ ἀνακουφίσεως. Λέγει ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, διατὶ παραπονεῖσθε, ὅτι ὁ ἀγρότης θὰ πληρώνῃ καὶ μετὰ τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας του; Θὰ πληρώνῃ, διότι ἡ σύνταξις θὰ εἶναι ἀέναος. Καὶ ὄχι μόνον ἡ πληρωμὴ θὰ εἶναι ἀέναος, ἀλλὰ ὅταν φθάσῃ ὁ γέρων ἀγρότης τὸ 65ον θὰ λαμβάνῃ σύνταξιν, ὡς ἐπίσης καὶ τὰ 2–3 παιδιά του, τὰ ὁποῖα θὰ συμπληρώσουν καὶ αὐτὰ τὸ 65ον ἔτος, θὰ λαμβάνουν σύνταξιν, δηλαδὴ εἰς μίαν οἰκογένειαν ὅλοι οἱ συμπληρώσαντες τὸ 65ον ἔτος θὰ λαμβάνουν σύνταξιν. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, λησμονεῖ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι διὰ νὰ φθάσῃ τις εἰς τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας του, θὰ ἔχῃ, ἀσφαλῶς, δημιουργήσει ἰδικήν του οἰκονομικὴν μονάδα καὶ συνεπῶς ἄλλην φορολογητέαν ὕλην ὁ ἕνας, ἄλλην ὁ ἄλλος. Εἶπεν εἰς διακοπὴν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως: Δὲν πανηγυρίζετε, ὅτι μόλις ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, θὰ λάβουν σύνταξιν 300.000 οἰκογένειαι μὲ μέσον ὅρον 220 δραχ. τὸν μῆνα κατὰ οἰκογένειαν; Καὶ θρηνωδεῖτε δι’ αὐτό; Κύριοι συνάδελφοι, αἱ 300.000 οἰκογένειαι μὲ 220 δραχ. τὸν μῆνα ἐπὶ 12 μῆνας θὰ λαμβάνουν 796 ἑκατ. δραχμάς. Ἄς ἴδωμεν, ὅμως, τὶ θὰ πληρώσουν κατὰ τὸ ἴδιον αὐτὸ χρονικὸν διάστημα οἱ ἀγρόται. Διότι μᾶς εἶπον, ὅτι, πλανᾶσθε, ἐὰν νομίζετε, ὅτι θὰ πληρώσουν περισσότερα οἱ ἀγρόται ἀπ’ ὅ,τι θὰ λάβουν. Εἰς τὸν χρόνον, λοιπόν, αὐτὸν θὰ πληρώσουν οἱ ἀγρόται 750 ἑκατ. μὲ τὸ 3% καὶ ἄλλα 250 ἑκατ. διὰ τῶν ἐμμέσων φόρων. Δηλαδή, ἐν συνόλῳ ἕνα δίς. Ἑπομένως, ἐνῷ θὰ λάβουν 700 ἑκατ. θὰ πληρώσουν ἕνα δίς. Πανηγυρίσατε, λοιπόν, δι’ αὐτό. Κύριοι συνάδελφοι, ποῖαι εἶναι αἱ ἀπόψεις μας τὰς ἐξεθέσαμεν καὶ εἶναι ἑπομένως γνωσταί. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἔχομεν ὀξεῖαν ἀντίθεσιν πρὸς τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Δὲν θέλω, κύριοι συνάδελφοι, νὰ μεμφθῶ κανένα. Ἡμεῖς τὸ θεωροῦμεν καταστρεπτικὸν διὰ τὸν ἀγρότην, ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις τὸ ἐμφανίζει ὡς σωτήριον. Ἡμεῖς τὸ ἀντιμετωπίζομεν, σύμφωνα μὲ τὰς ἀπόψεις μας καὶ δι’ αὐτὸ ἀντιτιθέμεθα, καὶ καταβάλλομεν πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν νὰ τὸ ματαιώσωμεν. Ὄχι, ὅμως, νὰ ματαιώσωμεν καὶ τὴν χορήγησιν συντάξεως εἰς τοὺς ἀγρότας. Θέλομεν νὰ χορηγηθῇ ἡ σύνταξις, σύμφωνα μὲ τὴν πρότασιν Παπανδρέου, ἄνευ ἐπιβαρύνσεως τῶν ἀγροτῶν. Ὁ κ. ὑπουργὸς ὑποστηρίζει, ὅτι θέτομεν τὴν ἄμεσον φορολογίαν διὰ νὰ ἀγαπήσῃ ὁ ἀγρότης τὸν θεσμόν. Ὥστε ἡ Κυβέρνησις πιστεύει, ὅτι ὁ ἀγρότης μὲ τὸ νὰ πληρώνῃ θὰ ἀγαπήσῃ περισσότερον τὸν θεσμόν. Ἡμεῖς πιστεύομεν τὸ ἀντίθετον. Διὰ τοῦτο, ἐὰν ζητοῦμεν ὀνομαστικὰς ψηφοφορίας, δὲν ζητοῦμεν διὰ νὰ χρονοτριβήσωμεν, ἀλλὰ θέλομεν νὰ λάβῃ ἕκαστος ἐπωνύμως θέσιν ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καὶ κυρίως ἐπὶ τῆς εἰσφορᾶς τοῦ 3%. Ἡ Κυβέρνησις λέγει, ὅτι οἱ ἀγρόται ἐπιθυμοῦν νὰ πληρώσουν τὸ 3%. Ἡμεῖς λέγομεν, ὅτι οἱ ἀγρόται πρὶν ἀκόμη πληρώσουν εὑρίσκονται ἐν ἐξεγέρσει. Ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν οἱ ἀγρόται νὰ ἀγαπήσουν τὸ Κράτος, νὰ ἀγαπήσουν τὴν Δημοκρατίαν. Αὐτὸ τὸ μέτρον ὅμως τῆς Κυβερνήσεως τοὺς ἀπωθεῖ ἀπὸ τοῦ νὰ ἀγαπήσουν τὴν Δημοκρατίαν, καὶ ἐπειδὴ τοὺς ἀπωθεῖ, ἡμεῖς θὰ τὸ καταψηφίσωμεν. Τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν τὴν ἔχομεν ἀνακοινώσει διὰ διακηρύξεως, τὴν ὁποίαν πρὸ ἡμερῶν ἐδημοσίευσεν ἡ Ἀγροτικὴ Φιλελευθέρα Ἕνωσις τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἕκαστος, ἑπομένως, ἂς ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του καὶ ἔναντι τῶν ἀγροτῶν καὶ ἔναντι τοῦ Ἔθνους. Φθάνει, κύριοι συνάδελφοι, δι’ ὅλους ἡμᾶς νὰ ἐκλέξωμεν ποία εἶναι ἡ στοργή μας πρὸς τοὺς ἀγρότας. Κύριοι συνάδελφοι, ἐκλέξατε. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§84Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, ἔχω τὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἡ ὑποχρέωσις τὴν ὁποίαν ἔχομεν ἀπέναντι τοῦ Ἔθνους καὶ εἰδικώτερον ἀπέναντι τῶν ἀγροτῶν, εἶναι νὰ τοὺς λέγωμεν τὴν ἀλήθειαν. Ὁ θεσμὸς τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεμελιωθῇ ἄνευ συμμετοχῆς τῶν ἀγροτῶν εἰς τὰς δαπάνας αὐτάς. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Τὸ εὔκολον εἶναι νὰ λέγωμεν εἰς τὸν ἀγρότην, ὅτι δὲν πρέπει νὰ πληρώνῃ. Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια, ἀπαντῶ εἰς τὴν μακρηγορίαν τοῦ συναδέλφου κ. Μπακοπούλου. Ἐπὶ τῆς προβληθείσης ἀντισυνταγματικότητος, θὰ ἀπαντήσω, διότι ἐπ’ αὐτοῦ ἤξιζε νὰ γίνῃ συζήτησις. Τὰ ἄλλα θέματα μὲ τὰ ὁποῖα ἠσχολήθη ὁ κ. Μπακόπουλος ἐξηντλήθησαν μετὰ τὰς ἀγορεύσεις τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἐπανειλημμένως τὰς ἰδικάς μου. Τὸ σχέδιον νόμου, προβλέπει ἐπιβάρυνσιν τῶν ἀγροτῶν κατὰ δύο τρόπους. Πρῶτον, μὲ τὴν ἐπιβολὴν εἰσφορᾶς 2% ἐπὶ τῆς τεκμαρτῆς γεωργικῆς προσόδου, ἡ ὁποία διατίθεται διὰ τὴν συμμετοχὴν τῶν ἀγροτῶν εἰς τὰς δαπάνας τῆς συνταξιοδοτήσεώς των διὰ τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν καὶ τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς καὶ δεύτερον ἐπιβαρύνονται οἱ ἀγρόται μὲ 1% ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων καὶ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν ἐν μέρει καὶ τῶν δαπανῶν ἀγροφυλακῆς. Ἀνεξαρτήτως τῆς ὁρολογίας τῆς ὁποίας γίνεται χρῆσις εἰς τὸ νομοσχέδιον, καὶ ἀνεξαρτήτως τῆς ὁρολογίας τὴν ὁποίαν ἐχρησιμοποίησε καὶ ὁ Πρόεδρος καὶ ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐγώ, εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ πόρος τοῦ 2% ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος εἶναι εἰσφορά, καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ διαφορὰ μεταξὺ φόρου καὶ εἰσφορᾶς. Ὁ φόρος τίθεται διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν γενικωτέρων κρατικῶν σκοπῶν, ἐνῷ ἡ εἰσφορὰ ἐπιβάλλεται διὰ τὴν θεραπείαν εἰδικῶν ἀναγκῶν, ὅπως ἐν προκειμένῳ ἡ συνταξιοδότησις λόγῳ γήρατος τῶν ἀγροτῶν, ἡ περίθαλψίς των καὶ ἡ ἀσφάλισις τῆς παραγωγῆς. Τὸ 1% τὸ ἐπιβαλλόμενον διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, ἀναμφισβητήτως εἶναι φόρος. Οὕτως ἔχουν καθορισθῆ τὰ πράγματα. Δι’ ἐπανειλημμένων δὲ ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἔχουν διασαφηνισθῆ αἱ ἔννοιαι αὗται. Ἀλλὰ ἐν τελικῇ δὲ ἀναλύσει δὲν ἔχει σημασίαν ἡ διάκρισις μεταξὺ εἰσφορᾶς καὶ φόρου. Θὰ εἶχε σημασίαν, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ κριθῇ ἐκ μέρους ἡμῶν, ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς χωριστὰ ἡ συνταγματικότης τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς ὑπὸ τὴν συνταγματικότητα τῆς ὑπὲρ τῶν Δήμων κ.τ.λ. φορολογίας. Τοιαύτη ὅμως διάκρισις ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μόνον εἰς τὰ δικαστήρια. Ἡ Βουλὴ θὰ κρίνῃ ἐν τῷ συνόλῳ τὸ θέμα. Ἀλλ’ ἂς ἴδωμεν ἐπὶ τέλους, ἐπί τινος ἐπιβάλλεται τὸ βάρος αὐτό. Ἐπιβάλλεται τὸ βάρος ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου προσόδου, καθορίζεται δὲ ἡ ἀκαθάριστος πρόσοδος ἐπὶ τῇ βάσει τεκμηρίου ἀμαχήτου, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ κατὰ τὰ γεωργικὰ προϊόντα ἐτησία ἀπόδοσις τῶν καλλιεργειῶν καὶ δὴ ἡ μέση ἐτησία ἀπόδοσις τῶν τριῶν προηγουμένων ἐτῶν ἢ προκειμένου περὶ ἀναπαραγωγῆς τῶν τεσσάρων ἐτῶν. Τὸ θέμα, λοιπόν, εἶναι: Εἶναι συνταγματικῶς ἐπιτρεπτὸν νὰ καθορίζηται ἡ ἀκαθάριστος πρόσοδος βάσει τεκμηρίων καὶ μάλιστα ἀμαχήτων; Καὶ ἐπὶ πλέον, τὸ ἀμάχητον τεκμήριον καθορίζεται αὐθαιρέτως ἢ βάσει πραγματικῶν καὶ ἀντικειμενικῶν γεγονότων; Ὑπῆρξεν ἐκ μέρους τῆς ἐπιστήμης ἡ γνώμη, καθ’ ἣν δὲν ἐπιτρέπεται ὁ καθορισμὸς τῆς φορολογητέας ὕλης, βάσει τεκμηρίων καὶ δὴ ἀμαχήτων. Ἀλλὰ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας εἰς διάφορα θέματα καὶ ἀναφέρω ἐνδεικτικῶς τὴν φορολογίαν ἐπιτηδεύματος καὶ ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, ἔκαμε δεκτόν, ὅτι ἐπιτρέπεται ὁ καθορισμὸς τῆς φορολογητέας ὕλης μὲ ἀμάχητα τεκμήρια. Αὐτὸ γίνεται καὶ ἐδῶ καὶ καθορίζεται ἡ φορολογητέα ὕλη, βάσει τῶν πραγματικῶν ἀντικειμενικῶν γεγονότων. Καὶ τὰ πραγματικὰ γεγονότα εἶναι, ὅτι τὸ τεκμαρτὸν εἰσόδημα καθορίζεται βάσει τῆς παραγωγῆς τῶν τριῶν προηγουμένων ἐτῶν, προκειμένου δὲ περὶ ἐλαιοεσοδείας, βάσει τῆς παραγωγῆς τῶν τεσσάρων προηγουμένων ἐτῶν. Ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Μπακόπουλος ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς φορολογίας ἀκαλύπτων οἰκοπέδων ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, δι’ ἧς ἀνῃρέθη ἀπόφασις ἐπιβάλουσα φόρον ἐπὶ τῇ αἰτιολογίᾳ, ὅτι κακῶς ἐπεβλήθη ὁ φόρος κατὰ ζώνην. Ἀλλά, ἐν προκειμένῳ, πρόκειται περὶ ἐντελῶς διαφόρου θέματος, διότι ἐκεῖ ἐφορολογεῖτο ἡ ἀξία τῶν οἰκοπέδων καὶ ὄχι τὸ εἰσόδημα. Δεύτερον, ἡ φορολογητέα ὕλη δὲν καθωρίζετο ἐπὶ τῇ βάσει τεκμηρίων ὡς ἐν προκειμένῳ, καὶ τρίτον, διότι δὲν εἶχεν ὁρισθῆ ἀντικειμενικὸν κριτήριον διὰ τὸν καθορισμὸν τῆς ἀξίας τῶν οἰκοπέδων. Εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου, τίθεται πραγματικὰ καὶ ἀντικειμενικὰ τεκμήριον καὶ δὲν ἐπαφίεται εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ἡ κρίσις τῆς ἐτησίας ἀποδόσεως, ἀλλ’ ὁρίζεται ἐν τῷ νόμῳ, ὅτι αὕτη θὰ ὁρίζεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς πραγματικῆς παραγωγῆς τῶν προηγουμένων ἐτῶν. Οὕτω, κατ’ ἐμὲ κ.κ. συνάδελφοι, ἔχει τὸ συνταγματικὸν ζήτημα καὶ οὐδεμία ἀμφισβήτησις περὶ ἀντισυνταγματικότητος εἶναι δυνατὸν νὰ γεννηθῇ, βάσει τῶν μέχρι τοῦδε ἐκ μέρους τοῦ Συμβολίου Ἐπικρατείας νομολογηθέντων. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως. Θέλω μόνον νὰ ἐπαναλάβω, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν ἀγροτῶν γίνεται διὰ νὰ θεμελιωθῇ ὁ θεσμὸς οἰκονομικῶς, ἀλλὰ καὶ ψυχολογικῶς εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, διὰ νὰ μὴ ὑπάρξῃ κίνδυνος νὰ ἀνατραπῇ μελλοντικῶς. Καὶ θέλω νὰ εἴπω, ἀκόμη, ὅτι εἰς οὐδεμίαν χώραν τοῦ κόσμου ἐγένετο ἀσφάλισις γήρατος χωρὶς συμμετοχὴν τῶν ἐνδιαφερομένων. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§85ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μέρος, ἔχει τὸν λόγον.

§86Α. ΜΕΡΟΣ. Ὅταν εἰσήχθη τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον εἰς τὴν Βουλήν, ἐπεκροτήθη τοῦτο παρ’ ὅλων. Τὸ ἐπεκρότησα καὶ ἐγώ. Ἢ μᾶλλον, ἐπεκρότησα τοὺς σκοποὺς εἰς τοὺς ὁποίους ἀπέβλεπε. Διότι, ὕστερα ἀπὸ μακρὰν καθυστέρησιν, ἤρχετο ὡς δικαίωσις τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου εἰς τὸν ἀσφαλιστικὸν τομέα. Οἱ ἀγρόται ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν, δεκαετιῶν μᾶλλον, ἐπεβαρύνοντο μὲ εἰσφορὰς ὑπὲρ ἀσφαλιστικῶν Ταμείων, ποὺ ἀφεώρων ἄλλας κοινωνικὰς τάξεις, ἐνῷ αὐτοὶ οὐδὲν σχετικὸν ἀσφαλιστικὸν Ταμεῖον εἶχον. Ἦτο μία καταφανὴς καθυστέρησις καὶ ἀδικία. Τέλος, εἰσήχθη τὸ νομοσχέδιον καὶ ἡ ἐνέργεια ἐκρίθη ὡς ἔργον δικαιοσύνης. Ἀλλ’ ὅταν ἐμελετήθη καὶ ἐπροσέχθησαν αἱ διατάξεις του, ἐκινήθησαν αἱ ἐπικρίσεις δι’ ὡρισμένας ἐξ αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι ἐθεωρήθησαν ὡς ἀσυμβίβαστοι μὲ τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ὤφειλε νὰ διέπῃ τὸ νομοθέτημα. Καὶ ἐπεκρίθη ἐν πρώτοις τὸ ἄρθρον 4, τὸ ὁποῖον διὰ νὰ δοθῇ ἡ σύνταξις τῶν 300 δραχμ. μηνιαίως ἀπαιτεῖ, ὅπως ὁ ἀγρότης εἶναι ἡλικίας 65 ἐτῶν, συγχρόνως δὲ νὰ ἔχῃ καὶ σύζυγον ἄνω τῶν 65 ἐτῶν. Τοῦτο, ἡ τοιαύτη δηλαδὴ σχέσις ἡλικίας μεταξὺ τοῦ ἀνδρογύνου τῆς ὑπαίθρου σπανίως συμβαίνει, διότι κατὰ κανόνα, ἡ σύζυγος εἶναι μικροτέρα τῆς ἡλικίας τοῦ συζύγου. Προφανῶς, ἐτέθη ὁ ὅρος διὰ νὰ περιορισθῇ ὁ ἀριθμὸς ἐκείνων, ποὺ θὰ λάβουν ὡς σύνταξιν τὰς 300 δραχ. μηνιαίως. Καὶ φυσικὸν ἦτο νὰ προκληθοῦν αἱ ἐκδηλωθεῖσαι ἀντιδράσεις. Ἀντιδράσεις, ἐπίσης, ἐξεδηλώθησαν διὰ τὸ ὕψος τῶν συντάξεων, ἐν γένει, 180 ἕως 300 δραχμ. μηνιαίως. Εἶναι κατώτερον τοῦ ὕψους ἀπὸ κᾶθε ἄλλην παρεχομένην εἰς ἄλλους κλάδους σύνταξιν. Οὕτω, τὸ ΙΚΑ ἀρχίζει τὴν συνταξιοδότησιν εἰς τοὺς ἐργατοϋπαλλήλους ἀπὸ τὸ ὅριον τῶν 550 δραχμῶν μηνιαίως. Τότε, πῶς διὰ τοὺς ἀγρότας καθιερώνομεν τὰς 180 μέχρι 300 δραχ. συντάξεις; Μήπως διότι τοὺς παρηγκωνίσαμεν ἐπὶ δεκαετηρίδας; Ἔρχεται ἐν συνεχείᾳ τὸ ζήτημα τῆς προστασίας διὰ τὴν ὑγείαν των. Καὶ ἐδῶ φραγμοί. Λογικὸν ὅμως εἶναι, ὅπως ὅ,τι ἰσχύει διὰ τοὺς ἐργατοϋπαλλήλους νὰ ἰσχύσῃ καὶ διὰ τοὺς ἀγρότας. Πάντως, πλήρης πρέπει νὰ εἶναι ἡ παρασχεθησομένη ἰατρική, φαρμακευτικὴ καὶ νοσοκομειακὴ περίθαλψις καὶ δι’ αὐτούς, ὡς συμβαίνει μὲ τοὺς ἠσφαλισμένους τοῦ ΙΚΑ. Καὶ φορεὺς διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῆς ὑγείας των πρέπει νὰ εἶναι εἷς, νὰ εἶναι ὁ συσταθησόμενος Ὀργανισμός. Εἶναι τραγέλαφος νὰ παραπέμπετε τοὺς ἀγρότας, προκειμένου περὶ εἰσαγωγῆς ἀσθενῶν εἰς θεραπευτήρια, εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας. Καὶ τώρα ἡ ἀγροτικὴ εἰσφορὰ διὰ τὴν ἀσφάλισιν. Τὴν ἐπιβάλλετε ἐπὶ τῆς τεκμαρτῆς ἀκαθαρίστου προσόδου. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ σᾶς εἴπωμεν, ὅτι ἀποκρούεται καὶ ὅτι ἐφαρμοζομένη θὰ προκαλέσῃ ζητήματα. Ἐνδέχεται δὲ καὶ νὰ κλονίσῃ τὸν θεσμόν. Ἀλλ’ ἂς ἔλθωμεν εἰς τὴν ἐφαρμογήν, διὰ νὰ καταδειχθοῦν τὰ τρωτά. Καὶ ἐν πρώτοις ἂς παραδειγματισθῶμεν ἀπὸ τὸ Τ.Ε.Β.Ε. Ταμεῖον ποὺ συνταξιοδοτεῖ τοὺς ἐπαγγελματίας τῆς χώρας. Τὰ ἀσφάλιστρα καὶ ἐκεῖ καταβάλλονται, ὄχι ἐμμέσως, ἀλλ’ ἀπ’ εὐθείας ἀμέσως. Καίτοι ὅμως, οἱ ἐπαγγελματίαι εὑρίσκονται εἰς καλλιτέραν οἰκονομικὴν θέσιν ἀπὸ τοὺς ἀγρότας, πλείστους ἀγρότας, ἀδυνατοῦν νὰ πληρώσουν τὴν εἰσφοράν των, μὲ συνέπειαν τὰς διαμαρτυρίας, τὰς διώξεις. Φαντάζεσθε τὶ θὰ συμβῇ τώρα μὲ τοὺς ἀγρότας; Ὑπολογίζεται ὁ συνολικὸς ἀριθμὸς τῶν ἀσφαλισθησομένων εἰς δυόμισυ ἑκατομμύρια. Θὰ μποροῦν ὅλοι αὐτοὶ νὰ πληρώσουν; Ἀσφαλῶς ὄχι, ἀφοῦ πολλοὶ χωρικοὶ συντηροῦνται ἤδη μὲ ἀλεύρι καὶ λάδι δανειακῆς προελεύσεως, παρεχόμενα ἀπὸ τὰς Ἑνώσεις Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν. Εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις καὶ τὸ Κράτος παρέχει εἰς πληγέντας ἀπὸ θεομηνίας χωρικούς, ὡς βοηθήματα ἀλεύρι καὶ λάδι. Ἀλλὰ μήπως μπορεῖ ν’ ἀποκλεισθοῦν καὶ διὰ τὸ μέλλον αἱ θεομηνίαι; Πάντως ἀρκετοὶ ἀπὸ τοὺς ἀγρότας, ἀπὸ οἰκονομικὴν ἀδυναμίαν καὶ ὄχι ἀπὸ ἄλλον τινὰ λόγον, δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ πληρώσουν τὰς εἰσφοράς των, κατὰ τὸν καθιερούμενον τρόπον τῆς ἀμέσου εἰς χρῆμα πληρωμῆς. Καὶ τὰ ἐπακόλουθα; Αἱ μηνύσεις, αἱ διώξεις, τὰ δικαστήρια, μὲ τὰς σχετικὰς διὰ τοὺς ὀφείλοντας ἐπιβαρύνσεις. Εἴπαμε, ὅτι οἱ ἀσφαλισθησόμενοι ἀγρόται φθάνουν τὰ δυόμισυ ἑκατομμύρια. Ἐὰν δεχθῶμεν, ὅτι ἕνας μεταξὺ χιλίων δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ πληρώνῃ, θὰ ἔχωμεν δυόμισυ χιλιάδας καθυστεροῦντας καὶ ἐκτεθειμένους, συνεπῶς, εἰς δίωξιν. Ἄν ἡ καθυστέρησις εἶναι —ὅπερ πιθανώτερον— ἕνας τοῖς ἑκατόν, ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκτεθησομένων εἰς διώξεις θὰ ἀναβιβασθῇ εἰς εἴκοσι πέντε χιλιάδες ἄτομα. Ἐλᾶτε τώρα νὰ φυλακίσετε 25.000 ἀνθρώπους. Ἐὰν τὸ διανοηθῆτε, θὰ ἔχετε ἀναστάτωσιν, κατακραυγὴν κατὰ τοῦ νόμου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀτονίσῃ καὶ τέλος νὰ ἀνατραπῇ. Ἡμεῖς, ὅμως, δὲν θέλομεν νὰ ἐπιφυλάσσεται εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἡ τύχη. Πρέπει ν’ ἀλλάξῃ ὁ τρόπος ἐξασφαλίσεως τῶν πόρων. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ θὰ εἶναι πρὸς ὄφελος τῆς Κυβερνήσεως, διότι θεμελιώνουσα καλλίτερον τὸ νομοθέτημα, θὰ ἔχῃ τὴν ἀναγνώρισιν μιᾶς καλῆς ὑπηρεσίας πρὸς τοὺς ἀγρότας. Καθ’ ἡμᾶς, εὐχῆς ἔργον θὰ ἦτο ἰσόποσος πρὸς τὴν μελετωμένην διὰ τοὺς ἀγρότας φορολογίαν ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου παραγωγῆς των εἰσφορὰ τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ. Ὡς σύνολον εἴμεθα πρὸς τὴν ἀγροτικὴν τάξιν ὀφειλέται. Ἄς ἀποδώσωμεν εἰς αὐτὴν μέρος τῆς ὀφειλῆς. Ἄς δώσῃ ὁ προϋπολογισμός, ποὺ ἀποτελεῖ τὸν κορβανᾶν ὅλων μας. Ἀλλ’ ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι εὐχερές, δὲν εἶναι κατορθωτόν, τότε ἡ ἀγροτικὴ εἰσφορὰ διὰ τὴν ἀσφάλισιν, ἂς στηριχθῇ εἰς τὰ διακινούμενα προϊόντα τῶν ἀγροτῶν, ἡ ὁποία ἀπέβη ἕνα εἶδος ἐμμέσου φορολογίας καὶ εἶναι ἀνεκτή. Τοιουτοτρόπως θὰ θεμελιωθῇ καλλίτερον τὸ νομοθέτημα, ἡ Κυβέρνησις θ’ ἀποφύγῃ τὴν ἀναπότρεπτον ἄλλως κατακραυγὴν καὶ ὁ νόμος θὰ ἐπιζήσῃ. Ἐάν, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις φανῇ ἀνένδοτος, ὅσον ἀφορᾷ τὴν φορολογίαν τῆς τεκμαρτῆς ἀκαθαρίστου προσόδου τῶν ἀγροτῶν, φοβοῦμαι, ὅτι ὁ ψηφισθησόμενος νόμος δὲν θὰ ἔχῃ πιθανῶς καλὴν τύχην. Γνωρίζετε τὶ συνέβη μὲ τὸν νόμον περὶ πατάτας καὶ μὲ τὸν μεταγενέστερον τοιοῦτον περὶ πορτοκαλίων. Περιέπεσαν εἰς ἀνυπαρξίαν, διότι οἱ σχετικοὶ παραγωγοὶ δὲν ἐνεστερνίσθησαν τὰ ἐπιβληθέντα μέτρα, ἀντιδράσαντες.

§87Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἶναι ἐσφαλμένη ἡ ἀντίληψίς σας, κ. συνάδελφε, ὅτι οἱ νόμοι αὐτοὶ ἐγκατελείφθησαν. Ὁ νόμος ὁ ἀφορῶν τὴν κοινὴν διαχείρισιν τῆς πατάτας ἦτο περιωρισμένης διαρκείας καὶ ἐφηρμόσθη διὰ τὴν περίοδον τὴν ὁποίαν ἐψηφίσθη. Ὁ νόμος διὰ τὴν κοινὴν διαχείρισιν τῶν πορτοκαλίων, προϋπέθετεν νὰ ζητήσῃ αὐτὸ ὡρισμένος ἀριθμὸς Συνεταιρισμῶν, ὅπερ δὲν συνέβη. Δὲν ἐγκατελείφθη, λοιπόν, ὁ νόμος, ἀλλ’ ἁπλῶς δὲν ἔλαβε χώραν ἡ προϋπόθεσις τὴν ὁποίαν αὐτὸς οὗτος ὁ νόμος ἔθετεν.

§88Α. ΜΕΡΟΣ. Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου διὰ τὴν πατάταν ὑπῆρξε περιωρισμένη καὶ ὁ νόμος ἔπεσε, διότι δὲν τὸν ἠγάπησαν οἱ παραγωγοί. Τοῦ ἄλλου νόμου δὲν ἀπετολμήθη κἄν, κατόπιν ἀντιδράσεων, ἡ ἔναρξις τῆς ἐφαρμογῆς του. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀκριβές. Δὲν θέλομεν, λοιπόν, κατόπιν αὐτῶν τῶν δύο χαρακτηριστικῶν περιπτώσεων, νὰ προστεθῇ εἰς τὸ παθητικὸν τῆς Κυβερνήσεως μία ἄλλη ἀποτυχία μεγαλυτέρας μάλιστα σημασίας. Δι’ αὐτὸ ἐπαναλαμβάνομεν, ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλειφθῇ ἡ βάσις περὶ φορολογίας τῆς τεκμαρτῆς ἀκαθαρίστου προσόδου τῶν ἀγροτῶν, νὰ ἰσχύσῃ φορολογία ἐπὶ τῶν διακινουμένων ἀγροτικῶν προϊόντων, νὰ υἱοθετηθοῦν αἱ ὑποδειχθεῖσαι διὰ τὴν ἡλικίαν τῶν ἀσφαλισθησομένων ἀγροτῶν τροπολογίαι, νὰ καθιερωθῇ γενικῶς ὡς σύνταξις τὸ 300δραχμον μηνιαίως καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὴν προστασίαν τῆς ὑγείας τῶν ἀγροτῶν νὰ ἰσχύσουν καὶ διὰ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν ὅσα ἰσχύουν διὰ τοὺς ἐργατοϋπαλλήλους τῆς χώρας. Τέλος εἰς τὴν πρώτην περίοδον τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς πρέπει νὰ καλύψῃ ὅ,τι κενὸν θέλει παρουσιασθῆ ἀπὸ οἰκονομικῆς ἀπόψεως. Κάθε θυσία ἐπιβάλλεται διὰ τοὺς ἀγρότας, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ βάθρον τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ τοῦ Ἔθνους.

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Κωνσταντάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§90Κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ἄρθρον 10, τὸ ὁποῖον ρυθμίζει τὴν ἀσφαλιστικὴν εἰσφορὰν τῶν ἀγροτῶν, εἶναι, ἀναμφισβητήτως, τὸ πλέον ἐπίμαχον ἄρθρον. Ἡ διαφορά μας μὲ τὴν Κυβέρνησιν εἶναι ἀγεφύρωτος. Διότι αἱ τροπολογίαι της δὲν θίγουν τὴν βάσιν τοῦ ἄρθρου 10 καὶ νομίζω, ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐπιβάλῃ τὴν εἰσφορὰν ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου τεκμαρτοῦ εἰσοδήματος, θὰ πλήξῃ τοὺς ἀγρότας κατὰ τρόπον σκληρόν. Διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ρίπτει εἰς τοὺς ὤμους τῆς ἀγροτικῆς τάξεως μεγάλα βάρη, διὰ τῆς ὑποχρεώσεως νὰ καταβάλουν αὐτοὶ τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ ἀπαιτουμένου, διὰ τὴν ἀσφάλισίν των, ποσοῦ. Ἡ εἰσφορὰ ἐπὶ τοῦ τεκμαρτοῦ εἰσοδήματος, παρ’ ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, εἶναι ἄδικος, διότι ὅσον καὶ ἂν ἀλλάξῃ ὁ τρόπος καθορισμοῦ τοῦ εἰσοδήματος, ὅσον καὶ ἐὰν γίνῃ ἀκριβέστερος ὁ ὑπολογισμὸς τοῦ τεκμαρτοῦ — ὁπωσδήποτε ὡς ἐκ τῆς φύσεως τοῦ τεκμαρτοῦ καὶ τῆς ποικιλίας τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, θὰ εἶναι ἄδικος, διότι θὰ φορολογοῦνται εἰσοδήματα πλασματικά. Ὁ κ. Ὑπουργὸς μᾶς εἶπεν, ὅτι εἶναι περισσότερον ἄδικος ἡ φορολογία τῆς καθαρᾶς προσόδου, διότι ὑπάρχουν παραγωγοί, τῶν ὁποίων τὰ προϊόντα ἐξ ὁλοκλήρου ἐκχρηματίζονται καὶ μᾶς ἀνέφερε τὸ παράδειγμα τῶν ρητινοσυλλεκτῶν. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἀγρόται, τῶν ὁποίων ἡ παραγωγὴ δὲν ἐκχρηματίζεται σχεδὸν καθ’ ὁλοκληρίαν, καὶ ἑπομένως θὰ εἶναι δυσκολώτατος ὁ προσδιορισμὸς τοῦ τεκμαρτοῦ εἰσοδήματος καὶ ἀδύνατος ἡ καταβολὴ τῆς εἰσφορᾶς ἀπὸ παραγωγοὺς ποὺ δὲν ἔχουν δραχμήν, θὰ εἶναι δυσχερέστατον νὰ καταβάλουν τὴν εἰσφοράν. Εἶπεν ἐπίσης ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι ἡ εἰσφορὰ ἐπὶ τῆς καθαρᾶς προσόδου ἀνεβάζει τὸ κόστος καὶ καθιστᾷ μὴ συναγωνίσιμα τὰ ἐξαγώγιμα προϊόντα μας. Ἀλλὰ μήπως μὲ τὴν φορολογίαν τῆς τεκμαρτῆς προσόδου δὲν ἐπιβαρύνονται ἔτι περισσότερον, διότι εἰς τὴν ἐπιβάρυνσιν περιλαμβάνονται καὶ αὐτὰ τὰ ἔξοδα τῆς παραγωγῆς; Ἄλλως τε, τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς δὲν εἶναι τὸ μόνον αἴτιον τῆς μειώσεως τῶν ἐξαγωγῶν, κυρίως αὗται ὀφείλονται εἰς τὴν ἀνερμάτιστον πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῶν ἐξαγωγῶν. Ἀλλὰ πέραν τῶν λόγων αὐτῶν ἐξάγεται ὁ ὄγκος τῆς παραγωγῆς, αὐξάνονται τὰ περιθώρια κερδῶν τοῦ ἐμπορίου, ἀλλὰ τὸ εἰσόδημα τῶν ἀγροτῶν μειοῦται. Ἡμεῖς φοβούμεθα, ὅτι ἡ εἰσφορὰ αὐτὴ θὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ καταβληθῇ ἐκ μέρους τῶν ἀγροτῶν. Θὰ δημιουργηθῇ ἀδιέξοδον καὶ σάλος, ἀφοῦ καὶ σήμερον οἱ περισσότεροι ἀγρόται δὲν δύνανται νὰ καταβάλλουν τὰς πάσης φύσεως ὀφειλάς των πρὸς τὸ Δημόσιον Ταμεῖον, συνεπεία τῶν ὁποίων ὑφίστανται διώξεις καὶ ἀπειλὰς κατασχέσεων. Εἰς τὴν Καβάλαν, ἀπὸ τοῦ 1953 καὶ ἐντεῦθεν δίδεται κατ’ ἔτος ἀναστολὴ καταβολῆς τοκοχρεωλυτικῶν δόσεων, τὰς ὁποίας ὀφείλουν οἱ ἀγρόται ποὺ ἔλαβον κλῆρον εἰς τὰ τενάγη τῶν Φιλίππων. Ἐπίσης εἰς ὅλην τὴν χώραν οἱ περισσότεροι ἀγρόται δὲν δύνανται νὰ πληρώσουν τὴν συνδρομὴν τοῦ ΕΙΡ, ἥτις ἀνέρχεται ἀνὰ τρίμηνον εἰς 41 δραχμὰς καὶ ἀφήνουν νὰ σφραγισθοῦν τὰ ραδιόφωνά των καὶ ἀπειλοῦνται μὲ κατάσχεσιν τῶν ἐπίπλων των. Πῶς θὰ δυνηθοῦν, ἑπομένως, εἰς τὴν ἐλεεινὴν αὐτὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν ὅπου εὑρίσκονται νὰ πληρώσουν καὶ τὴν νέαν φορολογίαν; Ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις εἶδε τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Δι’ αὐτὸ ἀνέπτυξε καὶ τοὺς ἄλλους κλάδους διὰ νὰ δημιουργήσῃ πολλαπλᾶς δαπάνας καὶ νὰ ἐξασφαλίσῃ σημαντικὰ οἰκονομικὰ ὠφέλη. Ἡμεῖς τὴν βλέπομεν τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν ὡς κοινωνικὴν ἀσφάλισιν ἀλλὰ καὶ ὡς μέσον κοινωνικῆς προνοίας πρὸς μίαν τάξιν ποὺ ἔχει ἐκτεθῆ περισσότερον πάσης ἄλλης καὶ ὡς μίαν ἐνίσχυσιν τῶν ἀγροτῶν καὶ ἀνακατανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος χάριν τῆς τάξεως τῶν ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ μικρότερον κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα (40%). Ἡ Κυβέρνησις δὲν καταβάλλει κρατικὴν εἰσφοράν, διότι προκειμένου περὶ τῶν πτωχοτέρων τάξεων λέγει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ διατεθοῦν οἱ πόροι οἱ διατιθέμενοι διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας. Αὐτὸ εἶναι ὀρθόν. Ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις τὸ ἐφαρμόζει μόνον προκειμένου διὰ τὰς πενεστέρας τάξεις καὶ τὸ λησμονεῖ εἰς ὅλας τὰς ἄλλας περιπτώσεις. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἄλλου ζητήματος ἡμεῖς ἔχομεν ἐκ διαμέτρου ἀντιθέτους ἀπόψεις μὲ τὴν Κυβέρνησιν. Εἶναι τὸ θέμα τῆς ἐκτιμήσεως τῆς καταστάσεως εἰς τὴν ὕπαιθρον. Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν ἀναφέρεται, ὅτι τὸ εἰσόδημα τῶν ἀγροτῶν αὐξάνει, ὅτι τὸ βιοτικὸν αὐτῶν ἐπίπεδον βελτιοῦται καὶ ἑπομένως οἱ ἀγρόται εὐημεροῦν. Συνεπῶς, τὶ εἶναι ἡ εἰσφορὰ 2% ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου τεκμαρτῆς προσόδου; Πράγματι, ὁ ὄγκος τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς ἔχει αὐξηθῆ, ἐν τούτοις, ὅμως, τὸ εἰσόδημα τοῦ ἀγρότου ἀντὶ νὰ αὐξηθῇ ἀναλόγως μὲ τὴν αὔξησιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, τοὐναντίον μειοῦται καὶ κατήντησε νὰ εἶναι δύο παράγοντες ἀντιστρόφως ἀνάλογοι μεταξύ των. Ἄλλως τε αὐτὸ καταφαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν σύγκρισιν τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος τοῦ 1960 μὲ τὸ τοιοῦτον τοῦ 1959. Σύμφωνα μὲ τὰς ἐπισήμους στατιστικάς, τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα τοῦ 1960, ἔναντι τοῦ 1959, θὰ εἶναι μειωμένον κατὰ 78% καὶ θὰ εἶναι πολὺ χαμηλότερον ἀπὸ ὅ,τι εἶχεν ἀρχικῶς ὑπολογισθῆ. Παραδείγματος χάριν ἡ παραγωγὴ τοῦ ἐλαιολάδου εἶχεν ὑπολογισθῆ διὰ ἐφέτος εἰς 84.000 τόννους, ἐνῷ μὲ τὰ νεώτερα στοιχεῖα δὲν θὰ ὑπερβῇ τοὺς 60.000 τόννους. Ἐπίσης, ὁ ἐκκοκκισμένος βάμβαξ δὲν θὰ ὑπερβῇ τοὺς 62.000 τόννους, ἐνῷ εἶχε προϋπολογισθῆ διὰ 72.000 τόννους. Δηλαδή, θὰ ἔχωμεν μείωσιν τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος κατὰ 500 ἑκατ. δραχμῶν. Δὲν γνωρίζω, κύριοι συνάδελφοι, ἂν εἰς τὰς περιοχάς σας εὐημεροῦν οἱ ἀγρόται· εἰς τὴν ἰδικήν μου περιφέρειαν πένονται κυριολεκτικῶς. Τὸ καπνοπαραγωγικὸν εἰσόδημα, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, τοὐλάχιστον εἰς τὴν περιοχήν μου ἔχει μειωθῆ κατὰ 50% καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπολογισθῇ ἐπακριβῶς, διότι ἀποτελεῖ καθ’ ὁλοκληρίαν ἐκχρηματισμένην οἰκονομίαν, ἐνῷ παλαιότερον εἰσεπράττοντο 200 ἑκατ. δραχμῶν ἀπὸ τοὺς καπνοπαραγωγούς, τὰ ἔσοδα ἐμειώθησαν μετὰ τὸ 1957 εἰς 100 ἑκατ. δραχμῶν. Κύριοι συνάδελφοι, διαφωνοῦμεν, κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, βασικῶς, μὲ τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι τὸ μεγαλύτερον μέρος τῶν ἀγροτῶν δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ καταβάλῃ τὴν εἰσφορὰν τοῦ 2%. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, σήμερον μᾶς εἶπεν, ὅτι οἱ ἠσφαλισμένοι εἰς τὸ ΙΚΑ καταβάλλουν 5½% ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν των, ἐνῷ οἱ ἀγρόται θὰ καταβάλουν μόνον 2% καὶ 1% ὑπὲρ Δήμων καὶ Κοινοτήτων καὶ τῆς Ἀγροφυλακῆς, γίνονται 3%. Προφανῶς, ὁ κ. ὑπουργός, ἐλησμόνησε τὸ 1% περίπου ποὺ ἀναλογεῖ ἡ συμμετοχὴ των εἰς τὴν κοινωνικὴν εἰσφορὰν καὶ ἔχομεν συνολικῶς 4%. Ἐπίσης παρέβλεψε τὴν καταβαλλομένην ὑπὸ τοῦ ΙΚΑ σύνταξιν εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους, ἡ ὁποία κατὰ μέσον ὅρον ἀνέρχεται εἰς 720 δραχ. καὶ ὅτι παρέχεται ἀσφάλισις καὶ ἀπέναντι τοῦ θανάτου καὶ ἀπέναντι τῆς ἀναπηρίας, ὁπότε, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, τὰ ἀσφάλιστρα τῶν ἀγροτῶν εἶναι ἀνώτερα τῶν καταβαλλομένων ὑπὸ τῶν ἠσφαλισμένων εἰς τὸ ΙΚΑ καὶ τῶν ἠσφαλισμένων τῶν ἄλλων τάξεων. Διὰ τὴν κατάστασιν τῶν ἀγροτῶν ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς ἔχω ὡρισμένα ὑπομνήματα 15 συνεταιρισμῶν τῆς περιοχῆς μας, εἰς τὰ ὁποῖα διεκτραγῳδεῖται ἡ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωσις τῶν ἀγροτῶν μας. Διὰ τῶν ὑπομνημάτων αὐτῶν, οἱ ἀγρόται καλοῦν τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως νὰ τοὺς ἐπισκεφθῇ ὁ ἴδιος καὶ ἂν τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐρωτήσῃ τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης πόσαι μηνύσεις ἐκκρεμοῦν διὰ χρέη των εἰς τοὺς παντοπώλας. Ἐπίσης, ἀναφέρουν, ὅτι αἱ περισσότεραι οἰκογένειαι στεροῦνται τῶν στοιχειοδεστέρων μέσων συντηρήσεως (ἄρτου, ἐλαίου). Καὶ διὰ τὴν τόλμην των αὐτὴν οἱ συνεταιρισμοὶ ἐκεῖνοι ἀκόμη κατατρέχονται. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἐτόνισε καὶ προχθὲς καὶ τὸ ἐπανέλαβε καὶ σήμερον, ὅτι ἀκόμη καὶ ψυχολογικοὶ λόγοι ἐπιβάλλουν τὴν καταβολὴν τῆς εἰσφορᾶς. Μήπως ὅμως οἱ ἀγρόται δὲν μετέχουν εἰς τοὺς φόρους ποὺ ἐπιβάλλονται διὰ τοῦ ἄρθρου 11 ἢ μήπως μέχρι σήμερον οἱ ἀγρόται δὲν συνεισφέρουν διὰ τὴν ἀσφάλισιν ἄλλων τάξεων (ἰατρόσημα, κληρικόσημα, μεγαρόσημα καὶ ὅλα τὰ ἄλλα –όσημα). Μήπως ἡ ἀγροτικὴ τάξις δὲν εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἔκαμε καὶ δὲν κάμνει τὴν μεγαλυτέραν συνεισφορὰν εἰς τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν; Διὰ τῆς ἐπιβαλλομένης εἰσφορᾶς 3%, ποὺ δὲν θὰ δύνανται νὰ τὴν καταβάλλουν, πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι οἱ ἀγρόται θὰ μισήσουν τὸν θεσμόν. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἐπιβάλλεται ἡ κατάργησις τοῦ ἄρθρου 10. Μετὰ τὰς γενικὰς αὐτὰς παρατηρήσεις ἐπὶ τῆς παραγράφου 1 τοῦ ἄρθρου 10, θὰ ἤθελον νὰ κάμω καὶ ὡρισμένας ἄλλας, ἐπὶ ἄλλων παραγράφων. Εἰς τὴν παράγραφον 4 καθορίζεται τὸ τεκμαρτὸν εἰσόδημα διὰ τοὺς ἑλκυστῆρας. Οἱ ἑλκυστῆρες ἀγοράζονται συνήθως ἀπὸ ὁμάδας ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ καλλιεργήσουν τὰ ἰδικά των κτήματα, προσπαθοῦν νὰ τοὺς ἐκμεταλλευθοῦν καλλιεργοῦντες καὶ κτήματα γειτόνων των. Ὅσοι ἠγόρασαν τρακτὲρ διὰ νὰ τὰ ἐκμεταλλευθοῦν ἐχρεωκόπησαν καὶ τοὺς τὰ πῆραν πίσω αἱ ἑταιρεῖαι. Ἐπίσης, διὰ τῶν παραγράφων 10 καὶ 11 καθορίζεται, ὅτι οἱ μὴ συνεπεῖς εἰς τὰς καταβολάς των ἀγρόται, θὰ στερηθοῦν τῆς συντάξεώς των ἐπὶ ὡρισμένον διάστημα καὶ ὅτι δύναται νὰ ἐπιβληθῇ καὶ μείωσις τῆς συντάξεως. Καὶ αἱ παράγραφοι αὐταὶ θὰ πρέπει νὰ διαγραφοῦν, διότι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ καταβάλλουν τὴν εἰσφορὰν θὰ εἶναι οἱ πτωχότεροι. Καὶ δὲν θὰ τὴν καταβάλλουν, λόγῳ ἀδυναμίας καὶ ὄχι ἀπὸ κακοπιστίαν. Ἐπίσης, θὰ ἤθελον νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὰς παρατηρήσεις ποὺ ἔκαμεν ὁ κ. ὑπουργός, τὰς σχετικὰς μὲ τὰς βελτιώσεις ποὺ ἐπιφέρονται διὰ τῆς προσφάτου τροπολογίας, ἐκ τῶν ὁποίων σημαντικωτέρα εἶναι ἐκείνη, δι’ ἧς ἀναβάλλεται ἡ ἔναρξις καταβολῆς τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς διὰ τὴν 1.1.1962. Εἶπεν, ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας, ὅτι ἀπὸ ἰδίαν της πρωτοβουλίαν ἐνήργησεν ἡ Κυβέρνησις, ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα τοῦτο ὀφείλεται καὶ εἰς τὴν γόνιμον ἐποικοδομητικὴν συζήτησιν καὶ κριτικὴν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἐπὶ πλέον, κύριοι συνάδελφοι, μήπως τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον θὰ τὸ ἔφερεν ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν δὲν ἐσύρετο ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν; Ἂν ἡ Ἀντιπολίτευσις δὲν εἶχε καταθέσει πέρυσι τὰς δύο προτάσεις νόμου, θὰ ἔφερεν ἡ Κυβέρνησις τὸ νομοσχέδιον διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν; Τερματίζων, τονίζω διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν τὴν ἀνάγκην τῆς διαγραφῆς τοῦ ἄρθρου 10 καὶ τὴν κατάργησιν τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου τεκμαρτῆς προσόδου, ἥτις θὰ ἀποτελέσῃ πραγματικὴν συμφορὰν διὰ τοὺς ἀγρότας καὶ ὅλοι ὅλων τῶν παρατάξεων, γνωρίζομεν τὴν δυσφορίαν τῶν ἀγροτῶν μας ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς).

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, ἔχει τὸν λόγον.

§92Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, κατ’ ἀρχὴν λυποῦμαι, διότι, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε ἕνα νομοσχέδιον τοσαύτης σοβαρότητος νὰ συζητῆται παρόντων ὅλων τῶν βουλευτῶν καὶ ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπισπευθῇ ἡ ψήφισις τούτου, ἵνα καταστῇ δυνατὸν νὰ λάβουν τὴν πενιχρὰν ἔστω σύνταξιν οἱ ἀγρόται μας, δυστυχῶς ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐπιβάλλει πειθαρχίαν εἰς τοὺς βουλευτάς της καὶ δὲν ἀποφασίζει τὴν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου, παρατείνουσα τὰς συνεδριάσεις καὶ μέχρι τῶν πρωϊνῶν ὡρῶν ἀκόμη.

§93Χ. ΠΙΠΙΛΗΣ. Αἱ ἐνστάσεις ἀπαρτίας, κ. συνάδελφε, ὑποβάλλονται ἀπὸ τὴν πλευρὰν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως.

§94Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Θὰ ἐνθυμῆσθε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι παρόμοια νομοσχέδια, ὡς τὰ περὶ ΙΚΑ, περὶ Ταμείων Νομικῶν, περὶ Ταμείου Ὑγειονομικῶν, συνεζητοῦντο καὶ ἐψηφίζοντο παρισταμένων ὅλων σχεδὸν τῶν κυρίων συναδέλφων, μέχρι τῆς λήξεως τῆς συνεδριάσεως. Κύριοι συνάδελφοι, πρὸ ἡμερῶν ᾐσθάνθην χαράν, διότι ἀνέγνωσα εἰς τὰς ἐφημερίδας, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ κάμῃ δηλώσεις, τροποποιοῦσα τὸ ἄρθρον 10. Ἐπίστευα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀνεθεώρει τὸ ἄρθρον 10, ὅπως θὰ τὸ ἐπεθύμουν ὅλοι οἱ συνάδελφοι, καὶ τῆς κυβερνητικῆς ἀκόμη πτέρυγος. Ἐγὼ προσωπικῶς δέ, περιοδεύσας τὰ χωρία τῆς περιφερείας μου, ἔλεγον εἰς τοὺς ἀγρότας, ὅτι πιστεύω ἀπολύτως, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀναθεωρήσῃ τὸ θέμα τῆς εἰσφορᾶς καὶ θὰ καθιερώσῃ ἀντὶ τοῦ τεκμαρτοῦ εἰσοδήματος τὸ πραγματικὸν τοιοῦτον. Διότι πιστεύω, ὅτι καὶ ἡμεῖς οἱ ἀγρόται θὰ πρέπει νὰ εἰσφέρωμεν διὰ τὴν ἀσφάλισίν μας. Δυστυχῶς ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου αὐτῆς, εἰσηγήθη τροπολογίαν, καθ’ ἣν ἡ εἰσφορὰ θὰ ἀρχίσῃ νὰ καταβάλλεται ἀντὶ ἀπὸ τῆς πρώτης τοῦ 1961, ἀπὸ τῆς 1ης τοῦ 1962. Ἐγὼ ὅμως νομίζω, ὅτι θὰ ἀρχίσῃ νὰ καταβάλλεται ἡ εἰσφορὰ ἀπὸ τοῦ χρόνου τῆς συγκομιδῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων, δηλαδὴ κατὰ τὸν Ἰούλιον–Αὔγουστον, ὁπότε δὲν γνωρίζομεν ποία Κυβέρνησις θὰ φέρῃ τὰς εὐθύνας τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας. Ἡ Κυβέρνησις ἔθιξεν ἀκόμη καὶ τὸ ζήτημα τῶν ζωοτροφῶν. Δυστυχῶς ὅμως, δὲν ἐπρόβλεψε καὶ περὶ τοῦ τὶ χρειάζεται μία οἰκογένεια ἀγροτικὴ διὰ διατροφὴν κλπ. Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ γνωρίζετε ποῖαι φορολογίαι βαρύνουν τὸν παραγωγόν. Θὰ ἀσχοληθῶ ὄχι μὲ ὅλους τοὺς παραγωγούς, ἀλλὰ μὲ ἕνα καπνοπαραγωγὸν εἴκοσι στρεμμάτων καὶ ἕνα σιτοπαραγωγὸν 25 στρεμμάτων. Ἕνας σιτοπαραγωγὸς ξηρικῆς καλλιεργείας θὰ πληρώνῃ ἐπὶ 25 στρεμμάτων 865,50 δραχ. τὸν χρόνον. Κλῆρος 25 στρεμμ. ξηρικῶν

Ποτιστικὰ Κλῆρος 25 στρέμματα

Καπνοπαραγωγὴ Κλῆρος 20 στρεμμάτων 1) 12 στρέμματα καπνὰ Χ 70 = 840 Χ 3% = 26 Χ 30 δραχ. = 780 δραχ. 2) Σῖτος 8 στρέμματα Χ 100 = 800 Χ 3% = 24 Χ 350 = 84 δραχ. 3) Μία ἀγελάδα τὴν ὁποίαν ἔχει γιὰ τὸ γάλα τῶν παιδιῶν του θὰ πληρώσῃ 150 δραχ. 4) Γιὰ ἕνα μοσχάρι ποὺ θὰ πωλήσῃ θὰ πληρώσῃ φόρον 75 δραχ. 5) Γιὰ 10 κόττες ποὺ θὰ ἔχῃ θὰ πληρώσῃ γιὰ τὰ αὐγὰ ποὺ θὰ τρῶνε τὰ παιδιά του 67,50 δραχ. θὰ πληρώσῃ σύνολον 1146,50 δραχ.

§95Α. ΦΡΑΓΚΟΣ. Μικροπράγματα, κ. συνάδελφε.

§96Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Ὄχι, κ. συνάδελφε. Ὁ βιομήχανος ἀφαιρεῖ τὸ κόστος καὶ τὸ ὑπόλοιπον φορολογεῖται. Ἀπὸ τὸν παραγωγὸν δὲν ἀφαιροῦμεν οὔτε τὸν κόπον, οὔτε τὰ λιπάσματα, οὔτε τὰ φορολογικὰ βάρη.

§97Χ. ΠΙΠΙΛΗΣ. Ἡ γεωργικὴ ἐκμετάλλευσις, κύριοι συνάδελφοι, διαφέρει ἀπὸ τὴν βιομηχανίαν. Διότι ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ τὰς προσπαθείας καὶ τοὺς κόπους, τοὺς ὁποίους καταβάλλει ὁ ἀγρότης, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὰς καιρικὰς συνθήκας. Αὐτὸ ρυθμίζει ἡ τροπολογία, διότι θέλει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὁ μέσος ὅρος παραγωγῆς κατὰ ζώνας εἰς μίαν Κοινότητα. Ἡ παραγωγὴ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ μεμονωμένας περιπτώσεις. Σεῖς θέλετε ὁ παραγωγὸς νὰ μὴ καταβάλῃ ἀσφάλιστρον;

§98Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Δὲν εἶπον ἐγὼ νὰ μὴ καταβάλῃ ἀσφάλιστρον ὁ παραγωγός.

§99Χ. ΠΙΠΙΛΗΣ. Τότε νὰ μᾶς εἴπητε τὸν τρόπον.

§100Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Μάλιστα, κ. συνάδελφε. Εἶναι ἐντροπὴ νὰ καθορισθῇ ἕνα ἀγροτόσημον;

§101Χ. ΠΙΠΙΛΗΣ. Τὸ ἀγροτόσημον θὰ εἶναι εἰς βάρος τῶν ἀγροτῶν, κ. συνάδελφε.

§102Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Βάσει τῶν εἰσοδημάτων του θὰ πληρώνῃ καὶ ὁ ἀγρότης.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Πιπιλῆ, σᾶς παρακαλῶ, μὴ διακόπτετε. Ἀφήσατε τὸν κ. συνάδελφον νὰ συνεχίσῃ.

§104Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Ἕνας καλλιεργητὴς 25 στρεμμάτων ξηρικῶν θὰ πληρώσῃ 865,5 δραχμάς. Ἕνας καλλιεργητὴς μὲ τὰ αὐτὰ στρέμματα, ἀλλὰ ποτιστικά, θὰ πληρώσῃ 1.649 δραχμάς, διότι ἡ παραγωγὴ αὐξάνει ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖον πληρώνει ὁ παραγωγός. Διότι πρέπει νὰ ξέρετε, ὅτι διὰ τὰς ἀρδεύσεις ὁ παραγωγὸς πληρώνει 50 δραχμὰς τὸ στρέμμα διὰ τὸν ἀραβόσιτον καὶ 72 δραχμὰς τὸ στρέμμα διὰ τὸ βαμβάκι. Αὐξάνει, ἑπομένως, ἡ παραγωγή, ἀλλὰ πληρώνει ὁ παραγωγός. Αὐτὸ δὲν ἀφαιρεῖται. Ἕνας καπνοπαραγωγὸς μὲ κλῆρον 20 στρεμμάτων, θὰ σπείρῃ 12 στρέμματα καπνοῦ καὶ 8 στρέμματα σιτάρι διὰ νὰ ζήσῃ τὴν οἰκογένειάν του. Θὰ τὸ σπείρῃ, ἔστω καὶ ἂν τοῦ στοιχίσῃ 7 δραχμάς. Παρὰ ταῦτα, θὰ πληρώσῃ 3%. Τὸ ἴδιον θὰ συμβῇ καὶ μὲ τὴν μίαν ἀγελάδα τὴν ὁποίαν ἔχει. Τὸ ἴδιον θὰ συμβῇ καὶ διὰ τὶς 10 κόττες. Ὅλα αὐτὰ ποὺ καλλιεργεῖ ὁ παραγωγός, τὰ καλλιεργεῖ μὲ δάνεια τῆς ΑΤΕ. Ἐπίσης, εἶναι καὶ τὰ λιπάσματα. Περὶ ὅλων αὐτῶν δὲν προβλέπει τὸ νομοσχέδιον διὰ νὰ τὰ ἀφαιρέσῃ. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ νομοσχέδιον, δὲν γνωρίζουν εἰς τὸν χάρτην τῆς Ἑλλάδος τὴν ζωὴν τοῦ χωριοῦ. Ἀπὸ τὴν Ἀθήνα ξεκινοῦν καὶ τὴν ζωὴν τῶν Ἀθηνῶν γνωρίζουν καὶ τὸ μόνον ποὺ ἔμαθαν, εἶναι νὰ πληρώνουν ὅλοι αὐτοὶ οἱ κύριοι τῶν παγωμένων πιστώσεων 300 δραχμὰς τὸ πιάτο εἰς τὰ «Ἀστέρια». Προχθές, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, εἶπεν, ὅτι, μετὰ τὴν χορήγησιν συντάξεως, δὲν ἀποστερεῖται ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμά του ὁ ἀγρότης, ὅπως συμβαίνει καὶ εἰς ἄλλας τάξεις. Δὲν εἶναι τὸ ἴδιον. Ἡ τσάπα εἶναι δύσκολη, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, καὶ δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ τὴν πάρῃ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἀγρότου. Μετὰ τὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως ἐπίστευα, ὅτι, ἐν τέλει, θὰ ἐγένετο δεκτὸν τὸ ἀγροτόσημον.

§105Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ποιὸς θὰ τὸ πληρώσῃ αὐτὸ τὸ ἀγροτόσημον, κ. συνάδελφε;

§106Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἡμεῖς οἱ ἀγρόται πρῶτοι.

§107Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, κατανοῶ τὸ ἐνδιαφέρον σας διὰ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν. Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ζητεῖτε τὴν ἐπιβολὴν ἀγροτοσήμου, πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι θὰ ἐπληρώνετο ἐξ ἴσου ἀπὸ ὅλους. Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἄδικον διὰ τοὺς πτωχοὺς ἀγρότας, διότι θὰ καταβάλλουν τὸ ἴδιον ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ κατέβαλε καὶ μία εὔρωστος γεωργικὴ ἐκμετάλλευσις. Δηλαδή, προτείνετε κἄτι, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι οὔτε ὀρθόν, οὔτε δίκαιον διὰ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Εἴπατε, καὶ μάλιστα τὸ εἴπατε διὰ νὰ κάμετε ἐντύπωσιν: Διατὶ δὲν φορολογοῦμεν τὸ πιάτο εἰς τὰ «Ἀστέρια»; Τὸ φορολογοῦμεν βαρύτατα, ἐφ’ ὅσον φορολογοῦμεν τὰ εἴδη πολυτελείας. Ἐκτὸς αὐτοῦ, τὰ ἴδια πρόσωπα, ἐπιπροσθέτως, φορολογοῦνται καὶ μὲ φόρον εἰσοδήματος.

§108Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Ἐὰν ὁ χωρικὸς ὑποβάλῃ μίαν αἴτησιν, δι’ οἱανδήποτε αἰτίαν, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ πληρώσῃ.

§109Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, τὸ 10% τῶν ἐσόδων τοῦ νόμου περὶ χαρτοσήμου, εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγετε.

§110Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Ὁπωσδήποτε, θὰ πρέπει νὰ ἀφαιροῦνται τὰ ἔξοδα καλλιεργείας καὶ ἡ ἀξία τῶν σπόρων καὶ νὰ ὁρισθῇ ἐπὶ τῶν διακινουμένων. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ χωρικὸς τῶν 25 στρεμμάτων, ξηρικῶν καὶ ποτιστικῶν καὶ ὁ καπνοπαραγωγὸς τῶν 20 στρεμμάτων, θὰ πληρώνῃ ἐπὶ 45 χρόνια, 39.000, 52.000 καὶ 74.000. Τὸ πολὺ–πολὺ ὁ ἀγρότης θὰ συνταξιοδοτηθῇ ἐπὶ μίαν 10ετίαν μόνον, διότι εἶναι γνωστόν, ὅτι ἄνω τῶν 75 ἐτῶν ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑπερβαίνουν τὸ ὅριον αὐτό. Καὶ εἰς τὸ διάστημα τῆς 10ετίας αὐτῆς, θὰ πάρῃ ἢ 21.600 ἢ 26.400, δηλαδὴ ἢ τὴν σύνταξιν τῶν 180 ἢ τῶν 220 δραχμῶν. Τοῦτο δέ, διότι δὲν ἔχει τὰς προϋποθέσεις. Ὁμιλῶν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 4 εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν, εἶχον καὶ τότε τονίσει, ὅτι οἱ συντάκται τοῦ νομοσχεδίου θὰ ἦσαν ἢ ἀνύπανδροι ἢ θὰ εἶχον ὑπανδρευθῆ τὸ ὀλιγώτερον εἰς ἡλικίαν 55 ἐτῶν, διότι θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζουν, ὅτι οἱ χωρικοὶ εἰς τὸ χωριὸ πανδρεύονται τὸ ὀλιγώτερον ἀπὸ 18–20 ἐτῶν. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, κ. Ὑπουργέ, δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ ἐπειδὴ ἐδηλώσατε, ὅτι προέρχεσθε ἀπὸ ἀγροτικὴν οἰκογένειαν, θὰ πρέπει νὰ καλέσετε τοὺς χωρικοὺς τῆς περιοχῆς σας νὰ σᾶς πληροφορήσουν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ νὰ ἐγκαταλείψετε τοὺς ἐγκεφάλους καὶ συντάκτας τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπίσης, νομίζω, ὅτι ἡ σχετικὴ διάταξις τῆς φορολογίας τῶν τρακτὲρ εἶναι ἀνεφάρμοστος, διότι εἶναι γνωστόν, ὅτι τὰ ἔσοδα ἑνὸς τρακτὲρ δὲν δύνανται νὰ ὑπερβοῦν τὰς 15– 20.000 δραχμάς. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τοῦ ἀγροτοεργάτου, ἂν καὶ ἐγένετο μία μείωσις τῶν ἡμερομισθίων ἀπὸ 8.000 εἰς 5.000 ἡμερομίσθια, νομίζω, ὅτι καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν 5.000 ἡμερομισθίων εἶναι ἀδύνατον νὰ πραγματοποιηθῇ, διότι οὐδεὶς ἀγροτοεργάτης εἶναι δυνατὸν νὰ κάμῃ τὰ 100 ἡμερομίσθια ἐτησίως. Τὸ πολὺ–πολὺ νὰ φθάσῃ τὸν ἀριθμὸν τῶν 50– 60 ἡμερομισθίων.

§111Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Πόσα θὰ πληρώνῃ ἐτησίως, γνωρίζετε;

§112Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Νομίζω, κ. Ὑπουργέ, 150 δραχμὰς ἐτησίως.

§113Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, διὰ τοὺς ἐργάτας ἔχει καθορισθῆ τὸ 2%. Συνεπῶς, ἕνας ἀγροτοεργάτης θὰ πληρώνῃ 100 δραχμὰς τὸν χρόνον μόνον διὰ νὰ ἔχῃ, σύνταξιν γήρατος καὶ ἰατροφαρμακευτικὴν ἀσφάλισιν καὶ διαμαρτύρεσθε δι’ αὐτό;

§114Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, βεβαίως διαμαρτύρομαι, διότι προέρχομαι ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας, εἶμαι ὑπερήφανος διότι εἶμαι ἀγρότης, ἐπίσης εἶμαι ὑπερήφανος διότι ὑψώνω τὴν φωνὴν τοῦ ἀγρότου, καθ’ ὅτι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ μεταφέρω τὴν πραγματικὴν ζωήν, τὴν ὁποίαν γνωρίζω καὶ τὴν ὁποίαν ζῶ καὶ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἀγρότου καὶ δι’ αὐτὸ σᾶς παρακαλῶ νὰ διαγράψετε τὴν παράγραφον 11, διότι πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι, ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον χρονικὸν διάστημα δὲν θὰ χωροῦν οὔτε τὰ δικαστήρια, οὔτε αἱ φυλακαὶ διὰ νὰ περιλάβουν τοὺς δυστυχεῖς ἀγρότας, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ πληρώσουν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θεσπίζεται σήμερον. Διαγράψατε, συνεπῶς, τὴν προσαύξησιν καὶ νὰ εἶσθε βέβαιος, ὅτι ἡ διαγραφὴ θὰ τιμήσῃ σᾶς. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§115ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἔχουν ἐγγραφῆ 37 νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 10. Θὰ παρεκάλουν νὰ ὁμιλήσῃ εἷς ἀκόμη ρήτωρ καὶ μετὰ νὰ διακόψωμεν, διότι ἄλλως δὲν θὰ τελειώσωμεν ποτέ. Κατὰ σειράν, διὰ νὰ ὁμιλήσῃ ἀπόψε εἶναι ὁ κ. Δρούλιας καὶ παρακαλῶ, ὅπως λάβῃ τὸν λόγον, ἄλλως εἶμαι ὑποχρεωμένος ὅπως ἀναγνώσω τὸν κατάλογον καὶ ὅσοι ἐκ τῶν ἐγγεγραμμένων ἀπουσιάζουν νὰ τοὺς διαγράψω. Ἄλλωστε, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἔκαμε μίαν ἔκκλησιν, ὅπως, τοὐλάχιστον μέχρι τῶν διακοπῶν τοῦ Πάσχα ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον, τοὐλάχιστον εἰς αʹ ἀνάγνωσιν. Πολὺ φοβοῦμαι, ὅμως, ὅτι μὲ τὸν ρυθμὸν τὸν ὁποῖον ἀκολουθοῦμεν θὰ καταναλωθῇ ἡ προσεχὴς καὶ ἡ μεταπροσεχὴς ἑβδομὰς μὲ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 10. Παρακαλῶ, συνεπῶς, ὅπως συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν.

§116ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, κ. Πρόεδρε, πρέπει νὰ διακόψωμεν.

§117ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ἡ Βουλὴ νομίζει, ὅτι πρέπει νὰ διακόψωμεν, δὲν δύναμαι νὰ πράξω ἄλλως. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ ἀπογευματινήν, μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 0.15′ π.μ.)