1961.03.10

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 79η

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 1961

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Νὰ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει).

§3Κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ. Χθὲς εἶχον εἴπει, ὅτι τὸ εἰσόδημα τοῦ 1960, ἐν σχέσει πρὸς τὸ εἰσόδημα τοῦ 1959, ἦτο 7 πρὸς 8. Παρακαλῶ, νὰ γίνῃ διόρθωσις. (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ γίνῃ σχετικὴ διόρθωσις. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, μὲ φραστικάς τινας διορθώσεις. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Παπαγεωργίου ζητεῖ 15θήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§5ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§7Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ κ.κ. Κ. Τσάτσος (Ὑπουργὸς Προεδρίας Κυβερνήσεως) καὶ Κ. Παπακωντσαντίνου (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς νομοθεσίας, τῆς διεπούσης τὴν Ὑπηρεσίαν Ἀρχαιοτήτων καὶ Ἀναστηλώσεως καὶ τὸ Ταμεῖον Ἀπαλλοτριώσεων Ἀρχαιολογικῶν Χώρων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ν. Σπεντζάρης, Λ. Μπουρνιᾶς, Δ. Βρανόπουλος, Π. Σταυρόπουλος καὶ Δ. Ἰατρίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῆς παρ. Αʹ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ Ν. Δ. 3966)1959 καὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγρ. 1 τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ Ν. Δ. 10)16 Σεπτεμβρίου 1926 κ.λ.π. καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4952)31 «περὶ ὀργανώσεως τῆς Κεντρικῆς Πρεσβευτικῆς καὶ Προξενικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργείου κ. λ. π.». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Δαβάκης, Γ. Μαῦρος, Κ. Μητσοτάκης, Ι. Ζίγδης, Π. Πολυχρονίδης, Ι. Κοντοβράκης, Σ. Ἀλλαμανῆς, Ν. Ζορμπᾶς καὶ Ε. Σαββόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῆς παρ. Αʹ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ Ν. Δ. 3966)1959 καὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ Ν. Δ. 10)16 Σεπτεμβρίου 1926 κ.λ.π. καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4952)1931 «περὶ ὀργανώσεως τῆς Κεντρικῆς Πρεσβευτικῆς καὶ Προξενικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργείου κ.λ.π.». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Τούμπας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γερμανίας Συμβάσεως «περὶ παροχῶν ὑπὲρ Ἑλλήνων ὑπηκόων θιγέντων ὑπὸ ἐθνικοσοσιαλιστικῶν μέτρων διώξεως καὶ ἄλλων τινῶν συναφῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Παλῃός, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ τοῦ τρόπου εἰσόδου εἰς τὰ μόνιμα στελέχη τῆς Βασιλικῆς Ἀεροπορίας Νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς κειμένης Νομοθεσίας «περὶ προστασίας τῶν πολεμιστῶν καὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 23)1956 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Ἀποσκίτης καὶ Δ. Κόπανος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς κειμένης νομοθεσίας «περὶ προστασίας τῶν πολεμιστῶν καὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 23)56 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Πολεμιστῶν Ἑλλάδος Ν. 751)1836, αἰτουμένης ὅπως τὸ ἐν λόγῳ νομοσχέδιον συμπληρωθῇ δι’ ὡρισμένων τροπολογιῶν, προτεινομένων παρ’ αὐτῆς καὶ ψηφισθῇ τὸ ταχύτερον. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γρηγ. Παπατσώρη, διαμαρτυρομένου διὰ μείωσιν ἀρχικῶς χορηγηθείσης αὐτῷ συντάξεως. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Πρωϊμάκης, Ι. Ἀθητάκης καὶ Χ. Μπούσιος, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Νεολαίας ΕΔΑ Ἡρακλείου, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν συνεχιζομένην εἰς ἀκατάσχετον ρυθμὸν μετανάστευσιν τῶν νέων τῆς χώρας μας καὶ αἰτούσης, ὅπως ἡ Κυβέρνησις λάβῃ μέτρα πρὸς ἀντιμετώπισιν τῆς ἀνεργίας. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Πρωϊμάκης, Ι. Ἀθητάκης καὶ Γ. Παπαγεωργίου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ὁμήρων καὶ Θυμάτων Ναζισμοῦ Ἡρακλείου–Λασηθίου, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν ἀπόρριψιν τῶν αἰτημάτων τῶν θυμάτων καὶ ζητούσης τὴν υἱοθέτησιν τῶν ὑπὸ τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας Ὁμήρων Θυμάτων διατυπωθέντων τοιούτων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Κακογιάννης, Γ. Αὐγερόπουλος καὶ Ι. Δραγονέτης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Οἰκοδόμων–Κτιστῶν καὶ Τεχνητῶν Μπετὸν Τριχωνίδος «Ὁ Ἅγιος Γεώργιος», αἰτουμένου ἄμεσον ἐπανεξέτασιν τῆς διαθέσεως στεγαστικῶν δανείων εἰς ἐργάτας Τριχωνίδος κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Πρωϊμάκης, Ι. Ἀθητάκης, Γ. Παπαγεωργίου καὶ Γ. Πρίφτης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ὀργανώσεως τῶν Ὁμήρων καὶ Θυμάτων Ναζισμοῦ Νομῶν Ἡρακλείου καὶ Λασηθίου Κρήτης, διαμαρτυρομένης, διότι διὰ τοῦ κατατεθέντος νομοσχεδίου «περὶ ἀποζημιώσεως τῶν ὁμήρων καὶ θυμάτων» δὲν ἱκανοποιοῦνται πλήρως αἱ ἀπαιτήσεις των. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Χ. Φιλίππου καὶ Β. Μπρακατσούλας, αἰτοῦσιν ὅπως ἀποσταλῶσι συνεργεῖα πρὸς ἐξακρίβωσιν ζημιῶν προξενηθεισῶν ἐκ πλημμυρῶν ἐπὶ πολλῶν χιλιάδων στρεμμάτων τῶν χωρίων Ἀρτεσιανὸν–Καρδιτσομαγούλας κλπ. περιοχῆς Καρδίτσης. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Αὐγερινός, καταθέτει τηλεγράφημα τῶν γονέων καὶ κηδεμόνων τοῦ μέχρι τοῦδε Γυμνασιακοῦ Παραρτήματος Θεσπρωτικοῦ Πρεβέζης, ἐκδηλούντων τὴν εὐγνωμοσύνην των πρὸς τοὺς ἀξιοτίμους κ.κ. Πρόεδρον Κυβερνήσεως, Ἀντιπρόεδρον Κυβερνήσεως καὶ ὑπουργοὺς Παιδείας καὶ Οἰκονομικῶν, διὰ τὴν ἵδρυσιν πλήρους ἀνεξαρτήτου Ἀγροτικοῦ Γυμνασίου ἐν Θεσπρωτικῷ καὶ αἰτουμένων τὴν ταχεῖαν ἔναρξιν λειτουργίας του. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Μπενᾶ, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Α. Μπριλλάκης, διαμαρτύρονται διὰ συλλήψεις καὶ ἐκτοπίσεις εἰς Ἅγιον Εὐστράτιον Στελεχῶν ΕΔΑ Πειραιῶς καὶ αἰτοῦσιν ἀπόλυσιν αὐτῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Αὐγερινός, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου δικαιούχων ἐργατικῶν κατοικιῶν Πρεβέζης, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ὑπὸ τῆς ΔΕΗ ἀδικαιολόγητον μεταβολὴν τοῦ ἀρχικοῦ σχεδίου ἠλεκτροφωτισμοῦ των, κατ’ ἀκολουθίαν τῆς ὁποίας εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ζοῦν ἐν τῷ σκότει. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Κακογιάννης καὶ Ι. Δραγονέτης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Οἰκοδομικῶν Ὀργανώσεων Ἀγρινίου, αἰτουμένων ὅπως συμπεριληφθῶσιν εἰς τὴν κατανομὴν τῶν ὑπὲρ ἀγνώστων ἐνσήμων ὅλοι οἱ μέχρι σήμερον ἐργαζόμενοι τοῦ κλάδου των καὶ τροποποίησιν τοῦ Ν. Δ. 4104)60 τῆς περὶ ΙΚΑ Νομοθεσίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Π. Ξενοδοχειάρης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Παλλεσβιακῆς Ἐπιτροπῆς Ἀγῶνος προστασίας ἐλαιολάδου, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἐπιχειρουμένην παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου καταστρατήγησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4 Ἀγορανομικῆς διατάξεως, ἀπαγορευούσης μεταφορὰν αὐτουσίων σπορελαίων εἰς ἐλαιοπαραγωγικὰς περιφερείας. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Πρίφτης, Ι. Δραγονέτης, Β. Θανασέκου καὶ Ι. Παπαδημητρίου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν πολιτικῶν κρατουμένων φυλακῶν Κερκύρας, αἰτουμένων τὴν ἀπόλυσίν των ἐκ τῶν φυλακῶν. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Τσιάντος, Ε. Σκούρας, Ι. Σιαφλέκης καὶ Ι. Δραγονέτης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν–Ἐργατριῶν Κλωστοϋφαντουργῶν Βόλου, αἰτουμένης χορήγησιν τῶν ἀπαιτουμένων κεφαλαίων κινήσεως εἰς τὴν ἐριοβιομηχανίαν Παπαγεωργίου «πρὸς ἐξασφάλισιν τῆς ὁμαλῆς καὶ ἀπροσκόπτου λειτουργίας της καὶ διασφάλισιν τῶν ἤδη ἐργαζομένων» διὰ τῆς ἠγγυημένης ἐργασίας. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει ἀναφορὰν κτηνοτρόφων κατοίκων Σκύρου, διεκτραγωδούντων ἀθλίαν οἰκονομικήν των κατάστασιν, λόγῳ ἀποδεκατισμοῦ ποιμνίων των ἐξ ἀσθενειῶν καὶ παρακαλούντων, ὅπως τοποθετηθοῦν εἰς νῆσον κτηνίατρος καὶ γεωπόνος καὶ ἀνασταλῇ καταβολὴ χρεῶν πρὸς Ἀγροτράπεζαν. Ὁ Γεώργιος Εὐγενιάδης, κάτοικος Ἀλιστράτης Σερρῶν αἰτεῖ, ὅπως συμπεριληφθοῦν εἰς τὸ νομοσχέδιον περὶ ἀποζημιώσεως θυμάτων Γερμανικῆς Κατοχῆς καὶ οἱ φονευθέντες ἀπὸ γερμανικὰς νάρκας. Οἱ κάτοικοι τοῦ χωρίου Πουρναρίου Περιφερείας Θεσσαλονίκης αἰτοῦν ἀπαλλαγὴν των ἐκ τῆς καταβολῆς τῶν χορηγηθέντων αὐτοῖς στεγαστικῶν δανείων.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Θὰ συζητηθοῦν αἱ πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων ἀπευθυνόμεναι ἀναφοραὶ καὶ ἐρωτήσεις. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Σπηλιοπούλου, Ε. Μπενᾶ, Κ. Χιωτάκη, Κ. Τσιγάρα καὶ Ν. Σκοπούλη, ἀναφερομένης εἰς τὸν τρόπον προσλήψεως τῶν ἐπὶ συμβάσει ἰατρῶν, βοηθῶν καὶ ἐπιμελητῶν τῶν Πανεπιστημίων. Ὁ κ. Κ. Χιωτάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§9Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ ἐπὶ συμβάσει ἰατροὶ τῶν Πανεπιστημιακῶν Κλινικῶν καὶ Ἐργαστηρίων τυγχάνουν δυσμενοῦς βαθμολογικῆς καὶ μισθολογικῆς μεταχειρίσεως, ἐν σχέσει μὲ τοὺς συναδέλφους των τῶν Κρατικῶν Νοσοκομείων κλπ. Ἡ ἄνισος μεταχείρισις τῶν ἐπιστημόνων αὐτῶν ἔναντι τῶν συναδέλφων των τῶν Κρατικῶν Νοσοκομείων, καθίσταται ἔτι μεγαλυτέρα, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οἱ ἐν λόγῳ ἰατροὶ προσφέρουν ὑπηρεσίας καὶ εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν τῶν εἰδικευμένων ἰατρῶν, ὅσον καὶ τῶν φοιτητῶν καὶ συνεπῶς αἱ ἐλεύθεραι ὧραι ἐργασίας των εἶναι ἐλάχισται διὰ τὴν ἄσκησιν τοῦ ἐπαγγέλματός των ὡς ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν. Ὑπάρχει σημαντικὴ διαφορὰ μισθοδοσίας τῶν ἰατρῶν, βοηθῶν καὶ ἐπιμελητῶν τῶν Πανεπιστημιακῶν Κλινικῶν κλπ., ἔναντι τῶν ὁμοιοβάθμων των ἰατρῶν τῶν Κρατικῶν Νοσοκομείων. Ἡ διαφορὰ αὐτὴ τῆς μισθοδοσίας πολλάκις εἶναι τοιαύτη, ὥστε ὁ ἐπιμελητὴς Πανεπιστημιακῆς Κλινικῆς νὰ λαμβάνῃ τὴν αὐτὴν περίπου ἀντιμισθίαν μὲ τὸν βοηθὸν Κρατικοῦ Νοσοκομείου. Τὸ Κράτος, πρὸς τὸν σκοπὸν ἐνισχύσεως τῶν βοηθῶν, ἐπιμελητῶν καὶ διευθυντῶν τῶν Κρατικῶν Νοσοκομείων, δεδομένου ὅτι καὶ οὗτοι λαμβάνουν γλίσχρας ἀμοιβάς, ἐχορήγησεν εἰς αὐτοὺς ὡρισμένον ἐπίδομα, βάσει τοῦ Ν.Δ. 3972) 1959. Τὸ ἐπίδομα αὐτὸ δὲν τὸ ἔλαβον οἱ ἰατροὶ τῶν Πανεπιστημιακῶν Νοσοκομείων, Κλινικῶν καὶ Ἐργαστηρίων. Δι’ ἄλλου νομοθετήματος, τοῦ Ν. Δ. 4111)60, ἐχορηγήθη αὔξησις τοῦ μισθοῦ κατὰ 40% εἰς τοὺς βοηθοὺς τῶν Κρατικῶν Νοσοκομείων καὶ 25% εἰς τοὺς ἐπιμελητὰς καὶ διευθυντάς. Ἡ αὔξησις αὕτη δὲν ἐδόθη εἰς τοὺς ἰατροὺς τῶν Πανεπιστημιακῶν Κλινικῶν, ἐντελῶς ἀδικαιολογήτως. Ὑπάρχουν αἰτήματα τῶν Πανεπιστημιακῶν ἰατρῶν, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἱκανοποιηθοῦν, ὡς λογικὰ καὶ δίκαια. Οὕτω, θὰ πρέπει νὰ εἰσάγωνται καὶ αὐτοὶ μὲ τὰς αὐτὰς προϋποθέσεις, μὲ τὰς ὁποίας εἰσάγονται καὶ οἱ συνάδελφοί των

τῶν Κρατικῶν Νοσοκομείων, τροποποιουμένου ἀναλόγως τοῦ

Ν. Δ. 5343)32.

Ἐν συνεχείᾳ, θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθοῦν τὴν ἰδίαν ὑπαλληλικὴν ἐξέλιξιν μὲ τοὺς ἰατροὺς κρατικῶν νοσοκομείων κλπ., νὰ λάβουν τὸ ἐπίδομα τοῦ Ν. Δ. 3972)59 ἐκδιδομένης τῆς σχετικῆς ἀποφάσεως τῶν ὑπουργῶν, τὸ ὁποῖον λαμβάνουν καὶ οἱ πρακτικοὶ ἰατροὶ καὶ νὰ δοθῇ ἡ αὔξησις κατὰ 40% καὶ 25%, ἡ προβλεπομένη διὰ τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν. Δ. 4111. Παρακαλεῖται, λοιπόν, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Παιδείας, νὰ μᾶς εἴπῃ, πῶς σκέπτεται νὰ ρυθμίσῃ τὸ θέμα, διὰ νὰ μὴ τυγχάνουν τοιαύτης ἀδίκου μεταχειρίσεως οἱ ἰατροί, βοηθοί, ἐπιμεληταὶ καὶ θεραπευταὶ οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς κλινικὰς καὶ ἐργαστήρια τῶν Πανεπιστημιακῶν Νοσοκομείων.

§10Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκ.). Κύριε Πρόεδρε, τὸ αἴτημα τὸ ὁποῖον ἔθιξαν οἱ κ. συνάδελφοι, εἶναι πράγματι αἴτημα συμπαθὲς καὶ ἀπὸ πολλοῦ χρόνου τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας ἔχει κινηθῆ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν καὶ ἀπηύθυνε σύστασιν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον, ὅπως τοῦτο χωρήσῃ εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν ἰατρῶν, βοηθῶν καὶ ἐπιμελητῶν τοῦ Πανεπιστημίου, εἴμεθα δὲ ἕτοιμοι νὰ δημοσιεύσωμεν τὸ Β. Διάταγμα, διότι νομίζομεν, ὅτι πρέπει καὶ οἱ ἐπιστήμονες αὐτοὶ νὰ τύχουν ἀναλόγου μεταχειρίσεως μὲ τοὺς ἰατροὺς τῶν κρατικῶν νοσοκομείων.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ἐρώτησις τῶν κ.κ. Παπαθανασοπούλου, Κολαμπᾶ καὶ Γ. Σπηλιοπούλου, διὰ τῆς ὁποίας ζητοῦν νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψει αἰτήματα τοῦ λαοῦ τῆς ἐπαρχίας Ὀλυμπίας, διαγράφεται, καθ’ ὅσον τὸ περιεχόμενον αὐτῆς συζητεῖται εἰς τὰ πλαίσια τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὴν ἐπαρχίαν. Ὁ κ. Α. Καλλιδόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν Παπατσαρούχη Εἰρήνης, Γρίμπα Ἀλεξάνδρου καὶ λοιπῶν φοιτητῶν Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αἰτουμένων ἀποκατάστασιν δημοκρατικῶν παραδόσεων εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης κλπ.

§12Α. ΚΑΛΛΙΔΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ κατατεθεῖσα ἀναφορὰ ἀναφέρεται εἰς συγκεκριμένας καταγγελίας, κατὰ τὰς ὁποίας εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης ὑφίσταται μία ἀποπνικτικὴ κατάστασις ἀπὸ ἀπόψεως ἐλευθερίας καὶ περιφρουρήσεως δικαιωμάτων τῶν φοιτητῶν. Ὑφίστανται παντοειδεῖς πιέσεις καὶ θὰ παρεκάλουν τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Παιδείας νὰ μᾶς εἴπῃ, ἐὰν ἐξήτασε τὰς καταγγελίας καὶ ποῖα μέτρα πρόκειται νὰ λάβῃ διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας εἰς τὰ Πανεπιστήμια καὶ τὴν κατασφάλισιν τῆς ἀσυλίας τοῦ Πανεπιστημιακοῦ χώρου.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Εὐαγγέλου ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§14Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὅπως καὶ ὁ προλαλήσας συνάδελφος ἀνέφερεν, εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης ἔχει δημιουργηθῆ μία ἀπαράδεκτος κατάστασις εἰς βάρος τῶν φοιτητῶν. Οἱ συνδικαλιστικοί των ἀντιπρόσωποι καλοῦνται εἰς τὰ Παραρτήματα Ἀσφαλείας καὶ παρακολουθοῦνται εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ τὸν πανεπιστημιακὸν περίβολον. Ἀκόμη δέ, μεταβαίνουν ὑπὸ συνοδείαν εἰς τὰ ἐργαστήρια καὶ εἰς τὰς αἰθούσας διδασκαλίας καὶ ἀπειλοῦνται νὰ παύσουν νὰ συναναστρέφωνται μεταξύ των. Ὀφείλω ἐπίσης νὰ καταγγείλω, ὅτι φοιτητὴς κληθεὶς εἰς τὸ Ἀστυνομικὸν Τμῆμα ἀπὸ τὸν ἀνθυπασπιστὴν Μητρομάραν τοῦ ἐλέχθη, ὅτι καλύτερα νὰ πηγαίνῃ εἰς τὰ χασισοποτεῖα, παρὰ νὰ διεκδικῇ τὰ φοιτητικά του ζητήματα. Παρακαλῶ, λοιπόν, καὶ ἐγὼ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μᾶς πληροφορήσῃ τὶ μέτρα σκέπτεται νὰ λάβῃ καὶ ἐὰν ἠρεύνησε τὰ καταγγελλόμενα, ὥστε νὰ τερματισθῇ ἡ καταγγελλομένη ἀφόρητος κατάστασις καὶ νὰ ἀφεθοῦν ἀπερίσπαστοι οἱ φοιτηταὶ εἰς τὰ καθήκοντα καὶ τὴν ἐπιστήμην των.

§15Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Κύριε Πρόεδρε, καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας ἔχει λάβει τὸ ὑπόμνημα καὶ ἔχει καὶ τὰς πληροφορίας, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησαν οἱ κύριοι συνάδελφοι. Κατόπιν τούτου, ἀπηυθύνθησαν καὶ εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης καὶ εἰς τὰς Ἀρχὰς τῆς Θεσσαλονίκης, ἀλλὰ δὲν κατωρθώσαμεν νὰ ἐξακριβώσωμεν τὴν ἀλήθειαν τῶν καταγγελλομένων, διότι καὶ τὸ Πανεπιστήμιον καὶ αἱ Ἀρχαὶ μᾶς ἀπήντησαν, ὅτι τὰ καταγγελλόμενα δὲν εἶναι ἀληθῆ.

§16Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ θέλω νὰ πιστεύω ὅτι αὐτὰ ποὺ ἀνέφερεν ὁ κ. ὑπουργὸς τὰ λέγει καλοπίστως, θὰ τοῦ συνιστοῦσα νὰ στείλῃ ἕνα κατάλληλον ὑπάλληλον διὰ τὴν διενέργειαν ἀνακρίσεων, ὁπότε θὰ διαπιστωθῇ, ὅτι πάντα τὰ καταγγελλόμενα εἶναι ἀληθῆ, μέχρι κεραίας, διότι εἶναι κοινὸν μυστικὸν αὐτά, τὰ ὁποῖα συμβαίνουν εἰς βάρος τῆς φοιτιώσης νεολαίας τῆς Θεσσαλονίκης.

§17Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Κύριε συνάδελφε, σᾶς εἶπον, ὅτι ἀνέθεσα ἐπισήμως εἰς τὸ Πανεπιστήμιον νὰ ἐρευνήσῃ τὰ καταγγελλόμενα καὶ νὰ μοῦ ἀναφέρῃ. Καὶ τὸ Πανεπιστήμιον μοῦ ἀπήντησεν, ὅτι δὲν εἶναι ἀληθῆ.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γιαχνῆς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν Συλλόγων Μέλισσα, Ἀστυθέας κλπ., αἰτουμένων συμπλήρωσιν τῶν κτιρίων τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ καὶ τῶν σχολικῶν ὀργάνων τοῦ Β. Δημοτικοῦ Σχολείου Χαϊδαρίου–Ν. Φωκίας.

§19Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐρώτησίς μας γίνεται ἐξ ἀφορμῆς διαμαρτυριῶν ὅλων τῶν Συλλόγων τοῦ Δήμου Χαϊδαρίου, σχετικὰ μὲ τὸ Βʹ Δημοτικὸν Σχολεῖον Ν. Φωκίας. Ἡ ἔλλειψις δημοδιδασκάλων εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἔτους ἦτο πολὺ ἐλλιπὴς καὶ τώρα ἀκόμη δὲν ἐπαρκοῦν λόγῳ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ τῶν μαθητῶν, καὶ ἀναγκάζονται οἱ γονεῖς των νὰ πληρώνουν ἐξ ἰδίων τὸν διδάσκαλον τῶν παιδιῶν των. Πέραν αὐτοῦ, ὑπάρχει ἔλλειψις θρανίων καὶ οἱ μαθηταὶ παίρνουν μαζί των τὰ σκαμνάκια των. Ἀντιλαμβάνεσθε, ἐὰν ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Οἱ δὲ ἄλλοι μαθηταί, οἱ ὁποῖοι κάθονται εἰς τὰ θρανία, ἐνῷ πρέπει νὰ κάθωνται 2 μαθηταὶ εἰς κάθε θρανίον, κάθονται 4–5, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ δύνανται νὰ παρακολουθήσουν τὸ μάθημα. Μὲ αὐτὴν τὴν κατάστασιν δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε ἐκπαίδευσις νὰ γίνῃ, οὔτε τὰ παιδιὰ ἠμποροῦν νὰ ἀφοσιωθοῦν εἰς ἐκεῖνα ποὺ λέγει ὁ διδάσκαλος. Δι’ αὐτὸ παρακαλοῦμεν τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ ἐρευνήσῃ τὴν ὑπόθεσιν, νὰ συμπληρώσῃ τὰ κενὰ τοῦ προσωπικοῦ καὶ ἐπὶ πλέον, νὰ δώσῃ ἐντολὴν νὰ χορηγηθοῦν ἐποπτικὰ μέσα, δεδομένου ὅτι τὸ ἐν λόγῳ Σχολεῖον, ἐνῷ εἶναι τὸ δεύτερον ἔτος ποὺ λειτουργεῖ, στερεῖται τῶν πάντων, ἀκόμη καὶ θρανίων.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ κ. Μ. Σβώλου ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§21Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δυστυχῶς, ἡ κατάστασις τῶν σχολείων τῆς περιοχῆς πρωτευούσης εἶναι θλιβερά. Οὔτε προσωπικὸν ἔχουν καὶ τὰ κτίρια εἶναι ἐλεεινά. Εἰς δὲ τὰς αἰθούσας διδάσκονται ἑκατὸν ἕως ἑκατὸν εἴκοσι μαθηταί. Συγκεκριμένως, εἰς δύο σχολεῖα τοῦ Περιστερίου 580 μαθηταὶ ἔχουν 4 δασκάλους. Ἐκτὸς τούτου, ὅπως ἐξ ἰδίας ἀντιλήψεως διεπίστωσα, καὶ ἐκεῖ ὑπάρχουν τάξεις μὲ 100,120 μαθητὰς καὶ ἐργάζονται 2 ὥρας ἡμερησίως. Ἀλλὰ ἔτσι δὲν γίνεται καμμία διδασκαλία. Ἡ ἰδία κατάστασις εἶναι καὶ εἰς τὰς ἄλλας περιφερείας Χαλανδρίου, Ἡλιουπόλεως κλπ. Ἐρωτῶ, λοιπόν, τὸν κ. ὑπουργόν, τὶ ἔκαμε καὶ τὶ σκέπτεται νὰ κάμῃ διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς καταστάσεως;

§22Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὰ σχολεῖα τῆς περιφερείας πρωτευούσης, ἤδη, ἀπὸ πέρυσι, μὲ τὴν δημιουργίαν 1.700 νέων θέσεων δημοδιδασκάλων ἱδρύθησαν πλεῖστα νέα σχολεῖα, ἰδίᾳ εἰς τὸ Χαϊδάρι καὶ τὴν Ν. Φώκιαν, λόγῳ τῆς πληθώρας τῶν μαθητῶν. Διενηργήθησαν ἐπίσης καὶ προαγωγαὶ σχολείων. Τὸ σχολεῖον περὶ τοῦ ὁποίου γίνεται ἡ ἐρώτησις, ἔχει 6 θέσεις δημοδιδασκάλων καὶ ὑπηρετοῦν καὶ οἱ 6. Ἐπίσης, τὸ δεύτερον σχολεῖον ἔχει 4 θέσεις καὶ ὑπηρετοῦν καὶ οἱ 4. Προβλέπεται, ἐπίσης, καὶ νέα αὔξησις τοῦ προσωπικοῦ. Μὲ τὰς νέας πιστώσεις θὰ ἀντιμετωπισθῇ καὶ τὸ ζήτημα τῆς κτιριακῆς καταστάσεως τῶν σχολείων περιφερείας πρωτευούσης.

§23Μ. ΣΒΩΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀνάγκη κάθε χρόνον νὰ γίνεται αὔξησις τοῦ προσωπικοῦ, διότι σημειοῦται ἕνας πληθωρισμὸς τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μαθητῶν, ὅπως ἐπίσης καὶ τῆς βελτιώσεως τῶν διδακτηρίων διὰ νὰ μὴ ἐρχώμεθα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν νὰ κάμνωμεν ἐρωτήσεις καὶ λαμβάνωμεν τυπικὰς ἀπαντήσεις.

§24Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Κύριοι συνάδελφοι, ἐπιθυμῶ νὰ πληροφορήσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι, μετὰ τοὺς περυσινοὺς διορισμοὺς δημοδιδασκάλων προήχθησαν τὰ σχολεῖα, τὰ ὁποῖα εἶχον πλέον τῶν 60 μαθητῶν ἀνὰ διδάσκαλον. Ἐξ ἄλλου, λόγῳ τῆς γεωγραφικῆς ἰδιομορφίας τῆς χώρας μας, ὑπάρχουν πλεῖστα σχολεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχουν 15, 20 ἢ καὶ 25 μαθητὰς κατὰ τάξιν.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, παρελθούσης τῆς ὥρας ἐπὶ τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§26Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὶν ἢ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων, παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσητε τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κ. Ζορμπᾶ.

§28Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κατὰ τὸ ἄρθρον 46 τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, αἱ ἐρωτήσεις τῶν κυρίων βουλευτῶν περιλαμβάνονται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν διὰ νὰ συζητηθοῦν, ἐὰν ἐντὸς 8 ἡμερῶν δὲν δοθῇ ἀπάντησις παρὰ τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ. Συνήθως, αἱ ἐρωτήσεις τῶν βουλευτῶν τοῦ Κέντρου δέχονται ἔγγραφον ἀπάντησιν ἀπὸ τοὺς κυρίους ὑπουργοὺς μετὰ τὴν παρέλευσιν τῶν 8 ἡμερῶν. Διδομένων ἐγγράφων ἀπαντήσεων, δὲν ἐγγράφονται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν αἱ ἐρωτήσεις μας καὶ ἕνεκα τούτου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητηθοῦν. Εἰς τὸν τομέα αὐτόν, οἱ βουλευταὶ τοῦ Κέντρου εὑρίσκονται εἰς μειονεκτικὴν θέσιν τῶν βουλευτῶν τῆς Ἀριστερᾶς, αἱ ἐρωτήσεις τῶν ὁποίων σηζητοῦνται δημοσίως ἐνταῦθα. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον παραβιάζεται τὸ ἄρθρον 46 τοῦ Κανονισμοῦ. Θὰ πρέπει, ἐφ’ ὅσον παρῆλθε τὸ 8ήμερον, αἱ ἐρωτήσεις μας νὰ ἀναγράφωνται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν καὶ νὰ συζητοῦνται. Εἶναι ἀπαράδεκτον δι’ ἡμᾶς νὰ ἐμφανιζώμεθα εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι δὲν ἐκτελοῦμεν τὰ καθήκοντά μας εἰς τὸν τομέα τοῦτον καὶ δὲν εὑρισκόμεθα εἰς ἐπαφὴν μὲ τὰ τρέχοντα προβλήματα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐνῷ ἐκτελοῦμεν τὸ καθῆκόν μας τοῦτο.

§29Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: Ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς ὁρίζει, ὅτι δὲν συζητοῦνται αἱ ἐρωτήσεις, ἀλλὰ δίδει ἔγγραφον ἀπάντησιν εἰς τὸν ἐρωτῶντα ὁ ἁρμόδιος ὑπουργός, καὶ ἂν ἡ ἀπάντησις δὲν εἶναι ἱκανοποιητική, τότε διεξάγεται συζήτησις. Ἐδῶ κατήντησε μονόλογος μεταξὺ τῶν βουλευτῶν τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τῆς Κυβερνήσεως, διότι οἱ ὑπουργοὶ δὲν ἀπαντοῦν εἰς τὰς ἐρωτήσεις τῶν βουλευτῶν τοῦ Κέντρου. Θὰ παρεκάλουν, κ. Πρόεδρε, νὰ ἐφαρμοσθῇ αὐστηρῶς ὁ Κανονισμός, ὥστε ἐπὶ τῶν ἐρωτήσεων τῶν ὁποίων δίδεται ἀπάντησις, νὰ μὴ γίνεται συζήτησις εἰς τὴν Βουλήν, ἐφ’ ὅσον αὕτη εἶναι ἱκανοποιητική.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ἐφ’ ὅσον δίδεται μία ἀπάντησις, ἐὰν ἑρμηνεύσωμεν βεβαίως στενῶς τὸ γράμμα «ἐντὸς 8ημέρου», δὲν πρέπει νὰ γεννᾶται ζήτημα. Αἱ ἐρωτήσεις, ἀπὸ ὅ,τι δύναμαι νὰ γνωρίζω, εἶναι ἑκατοντάδες, διὰ νὰ μὴ εἴπω χιλιάδες. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἑπομένως, νὰ δίδεται ἐντὸς 8ημέρου ἡ ἀπάντησις. Ἐὰν ἔλθῃ τὴν 9ην ἢ τὴν 10ην ἡμέραν, δὲν ἀποτελεῖ λόγον διὰ νὰ μὴ θεωρηθῇ, ὅτι εἶναι ἐμπρόθεσμος ἡ ἀπάντησις. Πρέπει δὲ νὰ γνωρίζετε, κύριοι βουλευταί, ὅτι, ὅπως μοῦ λέγει ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία, αἱ ἐρωτήσεις ἔχουν ἀνέλθει εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν δύο χιλιάδων. Ἄλλωστε, ἐὰν δὲν ἱκανοποιῇ ἡ ἀπάντησις τοῦ ὑπουργοῦ, ὑπάρχει δικαίωμα νὰ κατατεθῇ ἐπερώτησις. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὡς πρὸς τὸ ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον ἐθίγη, ὅταν ὑπάρχῃ ἀναρμοδιότης τοῦ Ὑπουργείου, οὐδέποτε διαγράφεται ἡ ἐρώτησις. Πάντοτε καταχωρεῖται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων.

§31Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Τὸ ἄρθρον 46 τοῦ Κανονισμοῦ, λέγει: «Ἐρώτησις, εἶναι αἴτησις ἁπλῆς πληροφορίας ἂν περιστατικόν τι ἀληθεύῃ, ἂν ἔχῃ εἰδήσεις ἡ Κυβέρνησις περί τίνος, ἂν εἴδησίς τις εἶναι ἀκριβὴς καὶ ἐὰν ἔλαβε γνῶσιν ταύτης ἡ Κυβέρνησις, ἂν ἡ Κυβέρνησις προτίθεται νὰ καταθέσῃ εἰς τὴν Βουλὴν ἔγγραφα χρήσιμα ἢ ὄχι, ἂν ἡ Κυβέρνησις ἔλαβεν ἢ μέλλει νὰ λάβῃ ἀπόφασίν τινα περὶ ὡρισμένου ἀντικειμένου». Δὲν γίνεται συζήτησις. Δὲν ἀναπτύσσεται μέσα εἰς τὴν Βουλήν. Ὑπάρχει ὁ κατάλογος τῶν ἐρωτήσεων, ὅπου ὁ ὑπουργὸς θὰ δώσῃ ἀπάντησιν. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνεται αὐτὸς ὁ διάλογος.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅταν δίδεται ἔγγραφος ἀπάντησις ἐντὸς 8 ἡμερῶν εἰς ἐρώτησιν, οὐδεὶς λόγος ὑφίσταται διὰ τὴν ἀναγραφὴν τῆς ἐρωτήσεως εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν πρὸς συζήτησιν.

§33Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Δὲν ὁμιλῶ περὶ ἀπαντήσεως, ἀλλὰ περὶ συζητήσεως.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅταν δὲν ἀπαντήσῃ, ἐγγράφεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων.

§35Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Κανονισμὸς δὲν λέγει τοιοῦτόν τι. Ὁ Κανονισμὸς εἶναι σαφής. Δίδεται ἀπάντησις τοῦ ὑπουργοῦ εἰς τὰς ἐρωτήσεις τὰς ἐγγεγραμμένας εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν.

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀκούσατε, κ. συνάδελφε, ἐφ’ ὅσον δὲν δίδεται ἀπάντησις, αὐτὸ εἶναι παράδοσις κοινοβουλευτική, ἐγγράφονται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων. Δὲν γίνεται σήμερον. Αὐτὸ γίνεται ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν. Καὶ συνεπῶς, δὲν ὑπάρχει καμμία παράβασις. Βεβαίως, ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μία σύστασις νὰ δίδωνται ἐγκαίρως αἱ ἀπαντήσεις καὶ ἄλλη μία σύστασις, ἐὰν δὲν εἶναι ἔγκαιρος ἡ ἀπάντησις ἐντὸς τοῦ 8ημέρου, νὰ ἀναγράφωνται καὶ αὐταὶ εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων.

§37Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Τὸ θέμα εἶναι τοῦτο: Ὅτι δὲν ὑπάρχει ἴση μεταχείρισις μεταξὺ ὅλων τῶν βουλευτῶν. Οἱ βουλευταὶ τοῦ Κέντρου μὲ τὰς ἀπαντήσεις ποὺ παίρνουν, φαίνεται σὰν νὰ ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὴν συζήτησιν.

§38Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν ὅσα ἀνέφερεν ὁ κ. συνάδελφος ἔχουν τὸ νόημα τῆς παρακλήσεως πρὸς ὑμᾶς, ὅταν ἔρχεται ἡ σειρὰ τῶν οἱωνδήποτε ἐρωτήσεων, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἐγγεγραμμέναι εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, νὰ μὴ τὰς ἀναπτύσσουν οἱ κύριοι συνάδελφοι, διότι εἶναι ἐγγεγραμμέναι καὶ νὰ ἀρκεσθοῦν εἰς τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, νομίζω, ὅτι τὸ Προεδρεῖον δὲν πρέπει νὰ ἔχῃ ἀντίρρησιν νὰ τὸ ἀποδεχθῇ αὐτό. Βεβαίως, ἐὰν δὲν ἱκανοποιηθοῦν οἱ κύριοι συνάδελφοι ἀπὸ τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, θὰ τοὺς ἐπιτραπῇ τότε νὰ κάμουν παρατήρησίν τινα.

§39Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γεγονὸς αὐτὸ ποὺ καταγγέλλουν οἱ συνάδελφοι τοῦ Κέντρου, μὲ τὴν διαφοράν, ὅτι δὲν ἰσχύει μόνον δι’ αὐτούς, ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς συναδέλφους τῆς ΕΔΑ. Καὶ οἱ συνάδελφοι τῆς ΕΔΑ λαμβάνουν σωρείαν ἀπαντήσεων ὄχι ἐμπροθέσμως καὶ αἱ ἐρωτήσεις των διαγράφονται. Τὸ ὅτι μένουν τελικῶς μερικαὶ ἐρωτήσεις, αὐτὸ ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἡ πρότασίς των εἶναι μεγαλυτέρα. Πέραν αὐτοῦ, ὑπάρχει τὸ θέμα, ὅτι ὑπάρχει μία σειρὰ ζητημάτων, τὰ ὁποῖα ἐπὶ μῆνας ὁλοκλήρους ἐκκρεμοῦν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητηθοῦν. Σήμερον π.χ., ἀφιέρωσε τὸ Προεδρεῖον 20′ λεπτὰ τῆς ὥρας διὰ τὴν συζήτησιν τῶν ἐρωτήσεων. Ἔχομεν μίαν ἐρώτησιν, τὴν ὁποίαν περιμένομεν ἐπὶ τρεῖς μῆνας νὰ συζητηθῇ καὶ κατέστη ἀδύνατον νὰ συζητηθῇ. Τὴν ἄλλην ἑβδομάδα θὰ συζητηθοῦν ἐρωτήσεις ἄλλων Ὑπουργείων καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τελικῶς μέσα εἰς χρονικὸν διάστημα μεγάλον, ἐλάχιστα θέματα συζητοῦνται. Πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἀπὸ τὸ Προεδρεῖον κατανόησις, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ εὐχέρεια διὰ τῶν ἐρωτήσεων νὰ συζητοῦνται θέματα λαϊκά, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν τὸν λαὸν πάρα πολύ. Τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ, ὅταν τὸ Προεδρεῖον καταναλίσκῃ ἡμίσειαν ὥραν ἢ 20′ λεπτὰ τῆς ὥρας διὰ τὴν συζήτησιν τῶν ἐρωτήσεων.

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κανονισμὸς ὁρίζει ἡμίωρον. Ἐν προκειμένῳ, τὸ Προεδρεῖον δὲν συνέχισε τὴν συζήτησιν τῶν ἐρωτήσεων, διότι εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του ὅτι θὰ ἔκαμνεν ἀνάπτυξιν προτάσεως νόμου ὁ κ. Πιτούλης, διὰ τὴν ὁποίαν ὁ Κανονισμὸς τοῦ παρέχει 10′ λεπτά.

§41Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἡ ἀνάπτυξις τῆς προτάσεως νόμου δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὰς ἐρωτήσεις.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι ἐντὸς τοῦ ἡμιώρου. Ἄλλωστε σᾶς λέγω, ὅτι τὴν προσεχῆ Τρίτην θὰ συνεχισθοῦν αἱ ὑπόλοιποι ἐρωτήσεις τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας. Ὁ κ. Φ. Πιτούλης ἔχει τὸν λόγον, προκειμένου νὰ εἰσηγηθῇ ἐξ ὀνόματος τοῦ Κόμματός του πρότασιν νόμου.

§43Φ. ΠΙΤΟΥΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀδείᾳ ὑμῶν καὶ συμφώνως πρὸς τὸν Κανονισμόν, μοῦ δίδεται ὁ λόγος διὰ νὰ κάμω μίαν σύντομον εἰσήγησιν ἐπὶ τῆς κατατεθείσης ὑπὸ τῆς ΚΕΑ προτάσεως περὶ ἠθικοῦ καθαρμοῦ τῆς πολιτικῆς ζωῆς δι’ ἐφαρμογῆς τῆς ἀρχῆς τοῦ «Πόθεν Ἔσχες» καὶ ἐπιβολῆς κυρώσεων εἰς τοὺς παραβάτας. Διὰ τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως ὑπὸ τῆς ΚΕΑ, ἐπιδιώκεται ἡ ἀντιμετώπισις ἑνὸς ἐκκρηκτικοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος. Δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις οὐδὲ σχέσιν τινὰ ἔχει μὲ τὴν τελευταίαν πρωτοβουλίαν τῆς Κυβερνήσεως τὴν περιωρισμένην, οὐδὲ πρὸς ἀντιπερισπασμὸν ταύτης ἐγένετο. Διότι τὸ ὅτι δὲν ἐγένετο πρὸς ἀντιπερισπασμὸν τῆς τελευταίας κυβερνητικῆς πρωτοβουλίας, πρωτοβουλίας ἀποσκοπούσης εἰς ἀντιμετώπισιν δικαίας ἢ ἀδίκου, ἐνδεχομένως, ἐπιθέσεως καὶ κατατεινούσης εἰς τὸ νὰ ἐκβάλῃ τῆς αἰθούσης τὸν ἔλεγχον τὸν αἰτηθέντα εὐθέως ἀπὸ τὸν ἐρωτῶντα βουλευτήν, θὰ ἤρκει ἐὰν ἔλεγον, ὅτι ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ΚΕΑ προτοῦ ἢ ὑποβληθῇ ἡ σχετικὴ ἐρώτησις, ἡ δώσασα ἀφορμὴν εἰς τὴν κυβερνητικὴν πρωτοβουλίαν, εἶχεν ἐξαγγείλει τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου τοῦ «Πόθεν Ἔσχες». Περαιτέρω, τὸ ὅτι δὲν ἔχει οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὴν κυβερνητικὴ πρωτοβουλία κατατεθεῖσαν πρότασιν, συνάγεται ἐκ τοῦ ὅτι ἡ μὲν κυβερνητικὴ πρωτοβουλία ἀποσκοπεῖ, ὡς καὶ προηγουμένως εἶπον, εἰς τὸ νὰ ἀντιμετωπίσῃ μίαν ἐπίθεσιν, τὴν ὁποίαν ὑπέστησαν μέλη τινὰ τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τρόπον...

§44ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Προσωπικῶς, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως.

§45Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Εἶναι καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μέλος αὐτῆς.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μπρεδήμα, σᾶς παρακαλῶ.

§47Φ. ΠΙΤΟΥΛΗΣ. Λέγω, λοιπόν, ὅτι ἐνῷ ἡ πρωτοβουλία ἡ κυβερνητικὴ ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν, ἀντιμετώπισιν ὄχι κοινοβουλευτικῶς τῆς ἐπιθέσεως ἑνὸς βουλευτοῦ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, ἀντιθέτως, ἡ κατατεθεῖσα παρ’ ἡμῶν πρότασις ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν ἑνὸς ἐκρηκτικοῦ ὄντως κοινωνικοῦ προβλήματος. Καὶ συγκεκριμένως εἰς τοῦτο, κ. Πρόεδρε, καὶ πρέπει νὰ λέγεται κάποτε ἡ ἀλήθεια, διότι παρὰ τῇ κοινῇ γνώμῃ τοῦτο σήμερον ἔγινε κοινὴ συνείδησις, ὅτι σήμερον ἐπιτρέπεται διὰ παντὸς μέσου νὰ ἐπιδιωχθῇ ὁ πλουτισμός. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἀποτελεῖ σοβαρώτατον κοινωνικὸν καὶ ἐθνικὸν κίνδυνον. Ἔχει, βεβαίως, τὴν ἐξήγησίν του τὸ φαινόμενον καὶ ἡ προέλευσις τῆς νοοτροπίας αὐτῆς. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι κατὰ τὰς σκοτεινὰς ἡμέρας τῆς κατοχῆς καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ πολέμου, αἱ δυσχερέσταται συνθῆκαι ἐπιβιώσεως τῶν πολιτῶν συνέτειναν, ὥστε τὸ ἠθικὸν αἴσθημα νὰ καμφθῇ, ἀλλὰ καὶ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ἡ νόσφισις τῶν δημοσίων χρημάτων. Ἐπεκράτει ἡ ἀντίληψις, ὅτι γίνεται εἰς βάρος μιᾶς ἐχθρικῆς πολιτείας. Κατὰ τὴν κατοχὴν ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι ποὺ δὲν ἐπετέλουν καλῶς τὸ καθῆκόν των ἐπίστευον, ὅτι κατεπολέμουν μίαν ἐχθρικὴν πολιτείαν οἵα ἦτο ἡ πολιτεία ἀπὸ τὴν ἐχθρικὴν κατοχήν. Καὶ ναὶ μὲν δικαιολογεῖται καὶ ἐξηγεῖται ἡ ἐμφάνισις τῆς νοοτροπίας αὐτῆς διὰ τὸ παρελθὸν καὶ εἰδικώτερον κατὰ τὴν κατοχήν, ἀλλὰ διὰ σήμερον τὸ πρᾶγμα εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτον. Τοῦτο, ὅμως, πάλιν ὀφείλεται, εἰς τὸ παράδειγμα τὸ ὁποῖον ἔδωσεν ἡ τάξις ἐκείνη, τὸ ὁποῖον διὰ τὰς λαϊκὰς μάζας ἦτο βλαβερώτατον. Εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσι, κ. Πρόεδρε, ὅτι τὰ πλέον ἀπίθανα πράγματα καὶ τὰ πλέον περίεργα συμβαίνουν εἰς τὸν τόπον τοῦτον. Καὶ συναντᾶτε λεωφορειούχους, βουλευτάς, Στρατηγούς, ἀνωτάτους κρατικοὺς λειτουργοὺς καὶ μόνον ἐπαγγελματίας αὐτοκινητιστὰς δὲν συναντᾶτε ὡς λεωφορειούχους. Θὰ ἤρκει ἡ ἀνάγνωσις μιᾶς ἡμέρας ἐφημερίδων, διὰ νὰ συλλέξετε σωρείαν ἀθλίων παραδειγμάτων. Θὰ ἤρκει ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ καὶ μόνον ἡ σημερινὴ ἀνάγνωσις τῆς «Ἑστίας», διὰ νὰ σταχυολογήσετε τρεῖς περιπτώσεις θλιβερωτάτας. Τὸ παράδειγμα αὐτό, τὸ ὁποῖον παρέσχεν ἡ ἡγέτης τάξις πρὸς τὴν λαϊκὴν μᾶζαν, εἶχε τὰ ὀλέθρια αὐτῆς ἀποτελέσματα, διότι πέραν τοῦ παραδείγματος τῆς ἡγέτιδος, δυστυχῶς, καὶ ἡ ὠργανωμένη πολιτεία ἐπέδειξε πρὸς τὸν πλοῦτον, ἀδικαιολόγητον καὶ ἀσυγχώρητον, εὔνοιαν. Δὲν θέλω νὰ ἐπαναλάβω, κ. Πρόεδρε, ὅσα ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ἐλέχθησαν καὶ ἐπανελήφθησαν, δὲν θέλω νὰ μνημονεύσω τελευταῖον ἀκόμη γεγονὸς ζαπλούτων ἐμφανιζομένων ὡς πενήτων εἰς τὰς οἰκονομικὰς ἐφορίας, ἐνῷ, ἀντιθέτως, κατὰ τρόπον ἀηδῆ προκλητικὸν ἐπιδεικνύουσι τὸν πλοῦτόν των, διὰ νὰ καλέσουν τὸν φθόνον τῶν ὑπολοίπων κοινωνικῶν τάξεων. Ἀλλὰ εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι μὲ τὴν διάρθρωσιν τῶν οἰκονομικῶν τῆς σημερινῆς κοινωνίας, ἐν τῇ ὁποίᾳ ὁ ρόλος τοῦ Κράτους εἶναι πρωταρχικῆς σημασίας διὰ τὴν ἀπόκτησιν πλούτου, ἡ εὐθύνη αὐτῆς τῆς παρανόμου κτήσεως πλούτου ἢ οἱουδήποτε περιουσιακοῦ στοιχείου αὐτομάτως ἐπεκτείνεται καὶ πρὸς τὸ Κράτος, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸ πλεῖστον εἶναι ἡ πηγὴ πλουτοφόρου πηγῆς διὰ τοὺς περὶ ὧν ὁ λόγος. Ἀλλὰ περαιτέρω ὑπόκεινται καὶ εἰς τὸν ἔλεγχον ἢ τῇ μεσολαβήσει ἢ τῇ παρεμβάσει τοῦ Κράτους, πλουτίσαντες, διότι οἱ ἄλλοι ἰδιωτικῶς, ἐντελῶς καὶ ἄνευ ἀναμίξεως πρὸς τὰς ἁρμοδιότητας τῆς ὠργανωμένης Πολιτείας δὲν ὑπόκεινται, ἀτυχῶς, εἰς ἔλεγχον τῆς παρούσης μορφῆς, βεβαίως, ὑπόκεινται εἰς τὸν ἔλεγχον τοῦ Ποινικοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος ἐφαρμόζεται, προκειμένου περὶ αὐτῶν, διότι παράβασις τοῦ Ποινικοῦ νόμου ὑπὸ τὴν μορφήν, τὴν ὁποίαν θὰ ἦτο δυνατόν, ἰδιωτικῶς δρῶν τις νὰ διαπράξῃ, περιέρχεται συντόμως εἰς γνῶσιν τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ κοινωνία σπεύδει, διότι θὰ ὑπάρξῃ πάντοτε ὁ ζημιούμενος ἐκ τῆς παρανόμου δράσεως. Ἀντιθέτως, εἰς τὰς περιπτώσεις συναλλαγῆς πρὸς τὸ Κράτος, δυστυχῶς, ἡ κύρωσις, ὁ κολασμὸς εἶναι σκιώδης, διὰ νὰ μὴ εἴπω ἀνύπαρκτος μέχρι σήμερον. Ἀλλά, ὡς νὰ μὴ ἤρκει ἡ δημιουργηθεῖσα αὐτὴ κατάστασις, κ. Πρόεδρε, ἐπ’ ἐσχάτων ἕνα πνεῦμα, μία νοοτροπία, ἕνα πνεῦμα κρατοῦν παρὰ τῇ Κυβερνήσει, δημιουργεῖ εἰς τὴν κοινὴν γνώμην τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι πάντες, μηδενὸς ἐξαιρουμένου, κατὰ τρόπον ὕποπτον, προσποριζόμεθα πόρους καὶ περιουσιακὰ στοιχεῖα. Τὸ πνεῦμα αὐτὸ ἔγκειται ἐν τούτῳ, κ. Πρόεδρε. Ὅτι ἡ Κυβέρνησις, κατεχομένη ἀπὸ ἕνα ἐντελῶς ἀδικαιολόγητον ἐγωϊσμόν, νομίζει, ὅτι ἡ ἐνδεχομένη ὕπαρξις ποιᾶς τινος ἀνωμαλίας —εἰς μίαν περίπτωσιν τὸ φαινόμενον παρουσιάσθη ἐνώπιον τοῦ Σώματος— θεωρεῖ, ὅτι ἔχει ἀντίκτυπον ἐναντίον ὁλοκλήρου τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι καθιστᾷ ὁλόκληρον τὴν Κυβέρνησιν ὑπεύθυνον καὶ διὰ τῆς δυνάμεως τῆς πλειοψηφίας ἀπέκλεισε τὸν ἔλεγχον, ὁ ὁποῖος ἔλεγχος δὲν λέγω, ὅτι ἀπέδιδεν ἀναμφισβητήτως καὶ θὰ ἀπεδείκνυεν ἀναμφισβητήτως ἐνοχὴν τῶν κατηγορουμένων, ἀλλὰ πάντως καὶ ἀναμφισβητήτως εἰς τὴν κοινὴν γνώμην θὰ ἀπεκαθίστα τὴν ἀλήθειαν. Μὲ τὸ πνεῦμα ἀπὸ τὸ ὁποῖον κατέχεται ἡ Κυβέρνησις, δυστυχῶς, δὲν κατέστη δυνατὸν τοῦτο, διότι πάντοτε ὑφισταμένη τὴν σύγχυσιν, τὴν ὁποίαν προλαβόντες εἶπον, νομίζει, ὅτι ἑκάστη περίπτωσις ἐμφανιζομένη εἶναι δυνατὸν νὰ βαρύνῃ ὅλην τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀποκλείει τὸν ἔλεγχον. Τοῦτο δημιουργεῖ πλέον καὶ δικαιολογημένως, ἐν τινι μέτρῳ εἰς τὴν κοινὴν γνώμην τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἄνωθεν ἀποκρύπτεται ἡ ἀλήθεια καὶ ἄνωθεν παρεμποδίζεται ἡ ἔρευνα τῆς ἀληθείας. Ἡ τακτικὴ αὐτή, κύριε Πρόεδρε, ἔχει καὶ τὴν ἀντίστροφον ὄψιν τοῦ νομίσματος. Εἶναι ἡ ἀντίδρασις πρὸς τὴν νοοτροπίαν ἐκείνην, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ χρησιμοποιήσουν τὴν Κρατικὴν ἐξουσίαν διὰ νὰ καρπωθοῦν καὶ αὐτοὶ ὅ,τι νομίζουν, ὅτι καρποῦνται οἱ ἄλλοι. Καὶ ἡ ἀντίδρασις αὐτὴ ἔχει δύο μορφάς. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐπισωρεύονται πικρίαι παρὰ ταῖς λαϊκαῖς μάζαις, αἱ ὁποῖαι μίαν ἡμέραν καὶ εἰς πρώτην εὐκαιρίαν θὰ ἐκδηλωθοῦν, ἐὰν δὲν ἔχουν ἐκδηλωθῇ ἤδη ἔν τινι μέτρῳ. Περαιτέρω δὲ ὑπάρχει καὶ τὶ τὸ ἔτι θλιβερώτερον, ἡ πεποίθησις, ὅτι ἄνωθεν ἀποκρύπτεται ἡ ἀνεύρεσις τῆς ἀληθείας καὶ τοῦτο ἀμβλύνει τὴν δύναμιν τῆς ἀντιδράσεως τῆς κοινῆς γνώμης ἐπὶ τοσούτῳ, ὥστε νὰ λέγωσι «δὲν βαρυέσαι, ἂς κλέβῃ καὶ αὐτός». Νὰ καταστῇ, δηλαδή, τρόπόν τινα νόμιμος ἡ ἐνέργεια τοῦ ἀθεμίτου προσπορισμοῦ πλούτου. Πρὸς ἀντιμετώπισιν, λέγω, λοιπόν, τῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη, ἡ Κ.Ε.Α. εἶχε τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλῃ τὴν πρότασιν, τὴν ὁποίαν ὅλοι οἱ κύριοι συνάδελφοι ἔχουν ὑπ’ ὄψει. Διὰ τῶν τριῶν πρώτων ἄρθρων τῆς προτάσεως αὐτῆς νόμου, ἐπιδιώκεται ἡ ἔρευνα τῆς περιουσιακῆς καταστάσεως τῶν φορέων τῆς ἐξουσίας, ἐν τῇ γενικωτέρᾳ ἐννοίᾳ πολιτικῶν ἀνδρῶν, κρατικῶν λειτουργῶν καὶ ἄλλων κατηγοριῶν, αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται λεπτομερῶς εἰς τὸ νομοσχέδιον. Ἐπεδιώχθη, ὅμως, παραλλήλως, διότι εἶναι γνωστὸν πόσον διαβολικὴ εἶναι ἡ ἀπόδειξις τοῦ ἀθεμίτου προσπορισμοῦ, ὥστε τὸ βάρος τῆς ἀποδείξεως νὰ ἀνατραπῇ διὰ τῆς δηλώσεως τῶν ἐν τῷ νόμῳ περιλαμβανομένων προσώπων, νὰ ὑποχρεοῦνται δὲ μόνον νὰ δηλώσουν τὰ στοιχεῖα τὰ περιουσιακά, ἀλλὰ καὶ νὰ προσκομίσουν τὰς ἀποδείξεις διὰ τοὺς πόρους, διὰ τῶν ὁποίων ἀπέκτησαν τὰ περιουσιακὰ ἀγαθά. Περαιτέρω, διὰ νὰ μὴ ἦτο ἁπλῶς θεωρητικὴ ὑποχρέωσις ἐπιβάλλονται κυρώσεις καὶ διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς ἀρνήσεως ὑποβολῆς δηλώσεως καὶ διὰ τὴν περίπτωσιν ψευδοῦς δηλώσεως, ὅπως ἐπίσης καὶ διὰ τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν, ὅταν προκύψῃ, κατὰ τρόπον δικαστικὸν ἠλεγμένον, ὅτι περιουσιακά τινα στοιχεῖα παρανόμως προσεπορίσθησαν, δὲν μεταβιβάζονται εἰς τὸ Δημόσιον, προκειμένου περὶ ἀκινήτων ἢ δὲν παρακατατίθενται εἰς τὸ Ταμεῖον Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων τοῦ Δημοσίου, προκειμένου περὶ κινητῶν. Μία νέα καινοτομία, διότι ὁ νόμος ἢ μᾶλλον ἡ συζήτησις περὶ τοῦ πόθεν ἔσχες, εἶναι παλαιοτάτη εἰς τὸν τόπον αὐτόν, μία νέα καινοτομία εἶναι καὶ εἰς τὴν παράγραφον 4 τοῦ πρώτου ἄρθρου τοῦ νόμου, κατὰ τὴν ὁποίαν πέραν τῶν ἄλλων ἀποδεικτικῶν στοιχείων, τεκμήριον περὶ τῆς ὑπόπτου κτήσεως περιουσιακῶν στοιχείων λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν καὶ αἱ συνθῆκαι διαβιώσεως ὡρισμένων προσώπων, τὰ ὁποῖα ἐκ τῶν δηλουμένων πόρων δὲν ἠμποροῦν νὰ δικαιολογήσουν τὸν τρόπον διαβιώσεως. Ἦτο ἀπαραίτητος καὶ ἡ προσθήκη αὐτή, κ. συνάδελφοι, δοθείσης τῆς ποικιλίας τῆς μορφῆς, τὴν ὁποίαν δύναται νὰ προσλάβῃ σήμερον ὁ πλοῦτος εἰς τὴν σύγχρονον οἰκονομίαν. Ἄλλοτε ἦτο δυνατὸν νὰ ἐλεγχθῇ, βεβαίως, διότι ὁ πλοῦτος προσελάμβανεν, εἴτε τὴν μορφὴν ἀκινήτων, ἢ ἄλλων πραγμάτων κλπ., σήμερον ὅμως μὲ τὰς ἀξίας τῶν χρηματιστηρίων καὶ ἄλλας ὅσας γνωστὰς μεθόδους συγκαλύψεως τοῦ πλούτου, νομίζομεν, ὅτι ἐπεβάλλετο, ἐὰν σοβαρῶς ἀντιμετωπίζωμεν τὸ θέμα, ἐπεβάλλετο καὶ ἡ διάταξις περὶ τοῦ τρόπου διαβιώσεως ὡρισμένων προσώπων. Παρετηρήθη διὰ τὴν ὑποβληθεῖσαν πρότασιν, ὅτι θὰ εἶναι ἀνεφάρμοστος λόγῳ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ τῶν προσώπων, τὰ ὁποῖα θὰ ὑποβληθοῦν εἰς ἔλεγχον. Νομίζομεν, οἱ σχόντες τὴν πρωτοβουλίαν τῆς ὑποβολῆς τῆς προτάσεως, ὅτι ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς εἶναι ἀβάσιμος, διότι ὡς εἶναι γνωστόν, τοὐλάχιστον εἰς τοὺς ἐξ ὑμῶν, κ. συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι εἶσθε δικηγόροι, ὅτι ὄντως θὰ εἶναι ἀρκετὰ μεγάλος ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑποβληθησομένων δηλώσεων, ἀλλά, ἐλπίζω, καὶ εὔχομαι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐλεχθησομένων διαδικαστικῶν δηλώσεων νὰ εἶναι περιωρισμένος καὶ συνεπῶς εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἐὰν ἐπιψηφισθῇ παρ’ ἡμῶν καὶ τεθῇ εἰς ἐφαρμογὴν ἡ πρότασις νόμου, καθισταμένη νόμος πλέον, ἀναμφισβητήτως θὰ ἀποκατασταθῇ κἄποια ἠθικὴ τάξις εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Κύριε Πρόεδρε, περαίνων λέγω, ὅτι ἀναμφισβητήτως ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις νόμου δὲν ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν δίωξιν κανενός. Εὐχόμεθα ἡμεῖς καὶ ἐὰν τοῦτο ἐπιτευχθῇ θὰ θεωρήσωμεν ὡς ἐπιτυχίαν τὴν προσπάθειάν μας, νὰ συντελέσῃ ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις νόμου εἰς τὸ νὰ ἀποβληθῇ τὸ ἐπικρατοῦν πνεῦμα, περὶ τοῦ ὁποίου προηγουμένως ὡμίλουν, νὰ καταστῇ, δηλαδὴ καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς οἱονδήποτε ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἢ καὶ ἐκτὸς τῆς αἰθούσης ταύτης συνείδησις, ὅτι ὅταν λέγεταί τι ἢ ὅταν ἔστω συκοφαντεῖται τι κατά τινος δὲν εἶναι ὁ καλλίτερος τρόπος, ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον ἐφαρμόζει ἡ Κυβέρνησις ἐκ προοιμίων νὰ ἀπαγορεύσῃ τὴν ἔρευναν, ἀλλ’ ἀντιθέτως, ἡ ἔρευνα ἐπιβάλλεται καὶ ἐκ τῆς ἐρεύνης οἱ μὲν συκοφάνται θὰ ἀποστομώνωνται, οἱ δὲ πιστεύσαντες εἰς τὴν ἀθῳότητα τοῦ καθ’ οὗ ἡ συκοφαντία, θὰ δικαιώνωνται καὶ θὰ παραμένουν ἱκανοποιημένοι, διότι δὲν ἔπεσαν θύματα μιᾶς συκοφαντίας. Καιρὸς εἶναι, κ. Πρόεδρε, νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι πάντα ταῦτα πρέπει νὰ τὰ ἀντιμετωπίζῃ μὲ ἕνα πνεῦμα διαρκείας τῆς χώρας καὶ ὄχι νὰ νομίζῃ, ὅτι καὶ ἡ Χώρα ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ θριάμβου τοῦ ἰδικοῦ της εἰς ἑκάστην περίπτωσιν, διότι ὁ θρίαμβος αὐτός, ὅταν ἐμφανίζεται ἐνώπιον τῆς Βουλῆς εἶναι εὐχερέστατος δοθείσης τῆς σταθερᾶς τῆς πλειοψηφίας, ἀλλὰ ἠμπορεῖ νὰ παραδέχεται, ὅτι θριαμβεύει, ἀλλὰ νὰ μὴ νομίζῃ, ὅτι ἐκ τοῦ θριάμβου ἐξαρτᾶται καὶ τὸ μέλλον τοῦ τόπου, τὸ ὁποῖον μέλλον τοῦ τόπου ἐξαρτᾶται μόνον ἐκ τῆς ἀληθείας, ὅταν αὕτη ἐπιτρέπεται νὰ ἀναζητηθῇ καὶ τότε θὰ πείθεται καὶ ὁλόκληρος ἡ κοινὴ γνώμη, ὅτι καὶ ἡμεῖς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ καλῶς ἐπιτελοῦμεν τὸ καθῆκον μας. (Χειροκροτήματα ἐκ τοῦ Κέντρου).

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνέχεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν συσχετισθεισῶν ἐπερωτήσεων, τῶν ἀφορωσῶν εἰς τὰ μέτρα ἐνισχύσεως καὶ τονώσεως τῆς ἐπαρχίας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§49Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ὅσα ἀπὸ μέρους τῶν κ.κ. ἐπερωτώντων καὶ λοιπῶν συναδέλφων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἀνεφέρθησαν καὶ ὑπεστηρίχθησαν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ κατὰ τὰς συζητήσεις τῆς ἐπερωτήσεως περὶ ἐπαρχίας, μὲ ὑποχρεώνουν, ὄχι μόνον ὡς Ὑπουργόν, τοῦ ὁποίου μάλιστα ἐθίγησαν θέματα τοῦ τομέως τῆς ἁρμοδιότητός του, ἀλλὰ καὶ ὡς βουλευτὴν καὶ ὡς κοινὸν ἀκόμη πολίτην, εἰς μίαν σύντομον ἀπάντησιν, ἐφ’ ὅσον, ὅπως πιστεύω, τὰ ὑποστηριχθέντα ἀναμφισβητήτως ὑπερέβησαν οἱονδήποτε ὅριον καλοπίστου κριτικῆς καὶ ἐλέγχου. Πρὶν ἀπαντήσω, ὅμως, θὰ ἤθελα νὰ ἀσχοληθῶ δι’ ὀλίγων μὲ τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὰ συμπεράσματα εἰς τὰ ὁποῖα ἀπέληξεν ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Κοινωνικοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος κ. Στεφανόπουλος, ὁ ὁποῖος λαβὼν τὸν λόγον κατὰ τὴν προηγηθεῖσαν ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως συνεδρίασιν διετύπωσε διαφόρους οἰκονομικὰς ἰδίᾳ σκέψεις καὶ ἀπόψεις του διὰ νὰ καταλήξῃ τελικῶς εἰς τὴν διαπίστωσιν μιᾶς πρωτοφανοῦς ἐγκαταλείψεως τῆς ἐπαρχίας ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία κατὰ τὴν γνώμην του ἐγκυμονεῖ σοβαρωτάτους κινδύνους γενικωτέρας μορφῆς. Εἶναι δὲ ἀνάγκη νὰ ἀσχοληθῶ εἰδικώτερον μὲ τὰ συμπεράσματα τοῦ κ. Στεφανοπούλου, διότι προέρχονται ἀπὸ δημόσιον ἄνδρα τῆς περιωπῆς του, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸ πρόσφατον παρελθὸν καὶ ἐπὶ συναπτὰ ἔτη ὑπῆρξεν ὁ ὑπεύθυνος καὶ ἀποφασιστικὸς παράγων τοῦ οἰκονομικοῦ τομέως τῆς χώρας καὶ ἐπὶ πλέον, διότι συμβαίνει ὡς ἕνας τῶν ὁμιλητῶν τοῦ τελευταίου συνεδρίου περιφερειακῆς ἀναπτύξεως τῶν Πατρῶν νὰ γνωρίζω ἐν λεπτομερείᾳ τὰ στοιχεῖα τῆς Κυβερνητικῆς δραστηριότητος εἰς τοὺς Νομοὺς τῆς Δυτικῆς Πελοποννήσου μεταξὺ τῶν ὁποίων καταλέγεται καὶ ἡ ἰδιαιτέρα τοῦ κ. Στεφανοπούλου, ἐκλογικὴ περιφέρεια. Εἶναι δυνατὸν καὶ δικαίωμα ἔχει ὁ κ. Στεφανόπουλος νὰ μὴ παρακολουθῇ τὴν κοσμογονίαν, ἡ ὁποία συντελεῖται εἰς ὁλόκληρον τὴν χώραν καὶ ἰδίᾳ εἰς τὴν ἐπαρχίαν καὶ τὴν ὕπαιθρον γενικώτερον. Ὑπὸ οἱανδήποτε, ὅμως, δικαιολογίαν, δὲν εἶναι δυνατὸν καὶ δὲν δικαιοῦται νὰ ἀγνοῇ ὅ,τι συντελεῖται εἰς τὴν ἰδιαιτέραν του ἐπαρχίαν. Εἰς τὴν Ἠλείαν, κατὰ τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα, δὲν συντελεῖται ἁπλῶς πρόοδος καὶ κοσμογονία, ἀλλὰ πραγματοποιοῦνται καὶ ἐντελοῦνται ὅλα ἐκεῖνα τὰ μεγάλα τεχνικὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἀπετέλεσαν χιμαιρικὸν ὄνειρον τῶν κατοίκων της, ἐπὶ συναπτὰς πεντηκονταετηρίδας. Καὶ συγκεκριμένως διὰ τὰ ἀρδευτικὰ καὶ τὰ ἀποστραγγιστικὰ ἔργα τῶν πεδιάδων Πηνειοῦ καὶ Ἀλφειοῦ διετέθησαν 870.000.000 μὲ ἀποτέλεσμα μεταμορφώσεως εἰς ἀρδευτικὰ 420.000 στρεμμάτων ἐξ ὧν 95.000 εἶναι ἕλη. Διὰ τὴν ὁδὸν Κυπαρισσίας–Πύργου διατίθενται 170.000.000. Δυνάμει συμβάσεως κατὰ τὸ ἥμισυ χρηματοδοτηθείσης διατίθενται δι’ ἔργα ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ τουριστικῆς ἀναπτύξεως Λουτροπόλεως Κυλλήνης δραχμ. 150.000.000. Σημαντικώτατα ποσὰ διατίθενται, ἐπίσης, διὰ τὴν τουριστικὴν ἀνάπτυξιν καὶ ἀρχαιολογικὴν ἀξιοποίησιν τῆς περιοχῆς Ὀλυμπίας. Καὶ τέλος, διὰ λοιπὰ ἔργα, ἤτοι μικρὰ κοινωφελῆ, ὁδοποιΐα, πρόνοια κλπ., διατίθενται ἕτερα 100.000.000 περίπου. Ἤτοι, διὰ τὴν συγκεκριμένην ἐπαρχίαν τὴν ὁποίαν ὡς ἰδιαιτέραν του ἐκλογικὴν περιφέρειαν ὀφείλει νὰ γνωρίζῃ ὁ κ. Στεφανόπουλος, διατίθεται ὑπερδιπλάσιον ποσὸν ἐκείνου τὸ ὁποῖον διατίθεται δι’ ὁλόκληρον τὴν περιοχὴν τῆς Πρωτευούσης. Πέραν δὲ ὅλων αὐτῶν ἡ περιφέρεια τοῦ κ. Στεφανοπούλου ἔχει περιληφθῆ μαζὶ μὲ ἄλλους Νομοὺς καὶ εἰς εἰδικὸν πρόγραμμα περιφερειακῆς ἀναπτύξεως καὶ εἰς εἰδικώτερον τοιοῦτον ὀρεινῆς οἰκονομίας, τὰ ὁποῖα προχωροῦν δραστηρίως μὲ ἀντικειμενικὸν σκοπὸν τὴν ἀξιοποίησιν καὶ τῆς τελευταίας ὀρεινῆς γωνίας τοῦ Νομοῦ Ἠλείας. Ὅλα αὐτά, κύριε Ἀρχηγὲ τοῦ Κοινωνικοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, σεῖς προσωπικῶς καὶ ὡς ἀναμφισβητήτως ἔντιμος ἄνθρωπος, πιστεύετε εἰλικρινῶς, ὅτι ἀποτελοῦν συμπτώματα ἐγκαταλείψεως τῆς ἐπαρχίας; Καὶ χωρὶς νὰ ἔχω τὴν διάθεσιν νὰ φανῶ δυσάρεστος εἰς τὸν κ. Στεφανόπουλον, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τὸν ἐρωτήσω ὁ ἴδιος προσωπικῶς, ὁ ὁποῖος διεχειρίσθη, ὡς ἀποφασιστικὸς παράγων τὰ γενικώτερα τῆς ἐπαρχίας του συμφέροντα καὶ ὡς δημόσιος ἀνὴρ τὸν οἰκονομικὸν τομέα τῆς χώρας καὶ ἐπὶ πλέον δύο ἕως τρία δισεκατομμύρια δολλαρίων τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας, ποῖα μέτρα ἔλαβεν ὑπὲρ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαρχίας γενικώτερον ἐντὸς τοῦ πνεύματος τῆς στοργῆς, τὸ ὁποῖον ἐκδηλώνει σήμερον ὑπὲρ αὐτῆς καὶ τὶ συγκεκριμένως ἐπραγματοποίησεν εἰς τὴν ἰδιαιτέραν του περιφέρειαν ἐντὸς τοῦ αὐτοῦ πνεύματος τοῦ ἐνδιαφέροντος ὑπὲρ τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου, ὅταν κατὰ τὸ παρελθὸν τὰ ὑπὲρ τῆς Ἠλείας διατιθέμενα ἐτησίως κονδύλια ἦσαν τῆς στάθμης τῶν δύο ἕως τριῶν ἑκατομμυρίων ἔναντι τῶν χιλίων καὶ πλέον ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα ὑπὲρ τῆς αὐτῆς πάντοτε περιοχῆς διαθέτει ἡ παροῦσα Κυβέρνησις.

§50Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Χίλια ἑκατομμύρια σήμερον;

§51Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, πλέον τῶν χιλίων ἑκατομμυρίων, ἔχετε δικαίωμα νὰ τὰ ἀρνηθῆτε;

§52Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀσφαλῶς, νὰ σᾶς δώσω τὴν ἀπάντησιν, καταβιβάζετε τὸ ἐπίπεδον τῆς συζητήσεως ὅμως...

§53Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Στεφανόπουλε, σοβαρῶς ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ὑποβιβάζω τὴν στάθμην τῆς συζητήσεως, ὅταν ἐπικαλοῦμαι συγκεκριμένους ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους δὲν δύνασθε νὰ ἀρνηθῆτε;

§54Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Διετέθησαν κονδύλια καὶ 800 ἀκόμη θὰ διατεθοῦν.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε, παρακαλῶ, κ. Στεφανόπουλε. Προχθές, δὲν σᾶς διέκοψε κανεὶς κατὰ τὴν ὁμιλίαν σας.

§56Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἐπετέθην, ὅμως ἐναντίον οὐδενός, οὔτε κατὰ τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ σᾶς ἀπαντήσω πάντως.

§57Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Τὸ συμπέρασμά σας, ἦτο ἁπλοῦν, ἡ ἐγκατάλειψις τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαρχίας, ἡ ὁποία ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ἔφθασε μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε νὰ σᾶς δημιουργοῦνται ἀνησυχίαι. Εἴπατε, ἐπικαλούμενος ἕνα πίνακα, ὅτι π.χ. ἡ ἠλεκτρικὴ κατανάλωσις τῆς Πρωτευούσης εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν τῶν ἐπαρχιῶν, ἀλλὰ ὅταν δὲν εἴχατε δώσει εἰς οὐδεμίαν Κοινότητα ἠλεκτρικὸν ρεῦμα, πῶς θέλατε νὰ ἔχουν κατανάλωσιν; Οὐδεμία δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἀμφιβολία, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ ἔμπνευσις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως προκαλέσῃ δημοσίαν ἐν τῇ Βουλῇ συζήτησιν περὶ τῆς ἐπαρχίας καὶ τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου γενικώτερον, πρὸς τὸν σκοπὸν μάλιστα ἀσκήσεως ἐλέγχου κατὰ τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸν τομέα αὐτόν, ὑπῆρξεν πολιτικῶς ἀτυχής. Καὶ τὸ ὀλίσθημα ἐγένετο ἀντιληπτὸν ἀμέσως μετὰ τὴν ἔναρξιν τῶν συζητήσεων ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως, τὴν διάρκειαν τῶν ὁποίων ἠγωνίσθησαν αὐτοὶ οὗτοι οἱ ἐπερωτῶντες νὰ περιορίσουν, ἐνῷ κατὰ τὴν γνώριμον ἐκ τοῦ παρελθόντος τακτικήν, θὰ προετιμᾶτο ὁ ἀτέρμων πλατιασμός, ἐὰν ἐπρόκειτο ἐκ τῆς συνεχίσεως τῶν συζητήσεων νὰ ἐξέλθῃ καθ’ οἱονδήποτε τρόπον μειωμένη ἡ Κυβέρνησις. Ἀλλὰ ἦτο πλέον ἀργά, διότι ὁ εἷς μετὰ τὸν ἄλλον οἱ συνάδελφοι τῶν παραγωγικῶν Ὑπουργείων, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν κ. Ὑπουργὸν Συντονισμοῦ, λαμβάνοντες τὸν λόγον, ἐξέθεσαν τὰ συγκεκριμένα στοιχεῖα τῆς Κυβερνητικῆς δραστηριότητος καὶ παρέσχον πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ τὰς συγκεκριμένας ἀποδείξεις περὶ τοῦ ὅτι ἡ ἀσκουμένη Κυβερνητικὴ πολιτικὴ δὲν στηρίζεται ἁπλῶς, ἀλλὰ θεμελιοῦται ἐπὶ τῶν ἀρχῶν τῆς ταχυτέρας δυνατῆς ἀναπτύξεως τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου, ἡ ὁποία καὶ ἀποτελεῖ τὸν κυρίως κορμὸν τοῦ παραγωγικοῦ τμήματος τῆς Χώρας. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὡργανωμένης καὶ προγραμματισμένης αὐτῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, οἱ ἐπερωτῶντες, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ὁμιληταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀντέταξαν τόσον ἐπὶ τῶν γενικωτέρων, ὅσον καὶ ἐπὶ τῶν εἰδικῶν θεμάτων, εἴτε τὴν στεῖραν ἄρνησιν τῆς πραγματικότητος, εἴτε τὴν ἀνεύθυνον κριτικήν, εἴτε τὸν αὐτοσχεδιασμὸν ἀπραγματοποιήτων προτάσεων, εἴτε τὴν αὐθαίρετον σύγκρισιν τῶν ἐπὶ μέρους τομέων τῆς οἰκονομίας μας πρὸς τοὺς τοιούτους χωρῶν ἀποδεδειγμένως εὐπορούντων, φυσικῶς ἀσυγκρίτως εὐπορωτέρων, μακροχρονίου οἰκονομικῆς παραδόσεως καὶ σταθερότητος καὶ τέλος μηδέποτε ὑποστάντων τὰς ἐκτεταμένας καταστροφάς, τὰς ὁποίας ὑπέστη ἡ χώρα μας κατὰ τὴν τελευταίαν 70ετίαν καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν τελευταίαν 20ετίαν. Καίτοι κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν συζητήσεων τῆς ἐπερωτήσεως περὶ Ἑλληνικῆς ἐπαρχίας, ἐθίγησαν ἀλλεπαλλήλως ἀπὸ μέρους τῶν ὁμιλητῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως οἰκονομικὰ θέματα γενικῆς καὶ εἰδικωτέρας μορφῆς, δὲν πρόκειται νὰ ὑπεισέλθω εἰς αὐτά. Εἶναι ὅμως, ἀνάγκη καὶ ἐπ’ αὐτῶν νὰ ἀναφερθῇ μὲ δύο ἔστω λέξεις ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον καὶ ὁ τελευταῖος Ἕλλην πολίτης γνωρίζει, ὅτι δηλαδὴ αἱ προϋποθέσεις, οἱ συντελεσταί, τὰ κριτήρια καὶ αἱ ἐνδείξεις μιᾶς ὑγιοῦς οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ μιᾶς γενικωτέρας οἰκονομικῆς προόδου εἶναι ἀναμίξ, πλὴν ἴσως καὶ ἄλλων, ἡ ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ πίστις, τὸ ἐθνικὸν νόμισμα, ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός, ὁ ὑπεύθυνος προγραμματισμός, τὸ ἐθνικὸν καὶ τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα, ἡ δεδικαιολογημένη ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ διὰ τὴν περαιτέρω βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἀπορωτέρων τάξεων καὶ ἰδίᾳ τῆς ἀγροτικῆς καὶ πέραν αὐτῶν ἡ ἐθνικὴ ἀσφάλεια τῆς χώρας καὶ ἡ πολιτικὴ αὐτῆς σταθερότης. Κατὰ τὸ πρόσφατον παρελθόν, καὶ ἐλπὶς ἀκόμη περὶ ὡργανωμένης οἰκονομικῆς προόδου δὲν διεγράφετο, καθ’ ὅσον πέραν τῶν ἐσωτερικῶν περιπετειῶν καὶ τῆς πολιτικῆς ἀσταθείας οὐδεὶς τῶν ἀπαραιτήτων συντελεστῶν συνέτρεχεν. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν διαδοχικῶν Κυβερνήσεων τοῦ κ. Καραμανλῆ καὶ ἐντὸς τοῦ ἀπαραιτήτου κλίματος τῆς πολιτικῆς σταθερότητος, ἐξησφαλίσθησαν κατὰ σειρὰν καὶ ὑπὸ μορφὴν μάλιστα ὁριστικῆς κατακτήσεως ἡ ἐθνική μας πίστις καὶ δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναφέρω τὰ συγκεκριμένα συμπτώματα αὐτῆς, τὸ σταθερὸν ἐθνικὸν νόμισμα, ὁ ἰσοσκελισμένος κρατικὸς προϋπολογισμός, ἡ ἁλματώδης αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ καὶ τοῦ ἀγροτικοῦ εἰδικώτερον εἰσοδήματος, ὁ ὑπεύθυνος προγραμματισμὸς διὰ τῆς ἐκπονήσεως τοῦ 5ετοῦς προγράμματος καὶ τέλος ἡ αὐτονόητος ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ διὰ τὴν περαιτέρω βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ του ἐπιπέδου, ἐφ’ ὅσον διὰ τῶν ἐξησφαλισμένων ἤδη πιστώσεων θέλουσιν ἀποπερατωθῆ καὶ θὰ ἀποδώσουν, ἰδιαιτέρως μάλιστα εἰς τὸν ἀγροτικὸν τομέα, τὰ ὑπὸ ἐκτέλεσιν μεγάλα ἔργα, εἰς ἕνα τμῆμα τῶν ὁποίων ἀνεφέρθη καὶ ὁ συνάδελφός μου ἐπὶ τῆς Γεωργίας. Μήπως ἡ γιγαντιαία αὐτὴ προσπάθεια δὲν ἀφορᾷ τὴν ἐπαρχίαν; Θὰ ἀναφέρω ἐπ’ αὐτοῦ δύο μόνον ἀριθμούς. Τὸ κύριον καὶ τὰ παράλληλα προγράμματα ἐπενδύσεων ἀνέρχονται κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς 8.000.000.000 περίπου, τὰ ὁποῖα οὔτε νὰ φαντασθῇ ἐπετρέπετο κατὰ τὸ παρελθὸν ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Καὶ ἐξ αὐτῶν τὸ 95% διατίθεται ὑπὲρ τῆς ἐπαρχίας καὶ τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου, γενικώτερον. Εἰς ποῖον ἐκ τῶν δύο αὐτῶν ἀριθμῶν τοποθετεῖται ἡ διαφωνία τῆς ἀχαλινώτου ἀντιπολιτευτικῆς διαθέσεως; Ὅτι ἡ ἐπαρχία ἔχει ἀκόμη τεραστίας ἀνάγκας καὶ ὅτι τὸ Κέντρον ὀφείλει νὰ ἐξακολουθήσῃ ἐπὶ συναπτὰ ἔτη θυσιαζόμενον ὑπὲρ αὐτῆς, εἶναι γνωστὰ εἰς ὅλους μας. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον προσποιούμεθα, ὅτι δὲν γνωρίζομεν εἶναι, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἐπαρχία, ἡ ὁποία ὑπέστη καὶ τὰς μεγαλυτέρας καταστροφὰς τῶν τελευταίων ἐτῶν, μετὰ μάλιστα ἀπὸ μίαν ἐγκληματικὴν ἐγκατάλειψιν 100 καὶ πλέον ἐτῶν, δὲν ἦτο ποτὲ δυνατὸν νὰ ἀναρρώσῃ πλήρως καὶ ἐντὸς μιᾶς καὶ μόνον 5ετίας. Κατὰ τὰς διεξαχθείσας συζητήσεις ἐθίγησαν ἀπὸ μέρους τῶν κ.κ. ἐπερωτώντων ὡς καὶ τῶν λοιπῶν ὁμιλητῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, θέματα τοῦ τομέως τῆς ἰδιαιτέρας ἁρμοδιότητός μου, ἐπὶ τῶν ὁποίων, εἴτε διετυπώθησαν πρόχειροι ἀπόψεις, εἴτε ἀνεφέρθησαν ἀφιστάμενα στοιχεῖα τῆς πραγματικότητος, εἴτε τέλος παρεσιωπήθησαν ἐπιμελῶς συγκεκριμένα τοιαῦτα, τὰ ὁποῖα μετὰ γενναιοψυχίας θὰ ἔπρεπε νὰ τεθοῦν ἐπὶ τῆς πλάστιγγος ἀπὸ μέρους τῶν ὁμιλητῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ὡς πρῶτον θέμα ἐθίγη τὸ τοιοῦτον τῆς Διοικήσεως, τὸ ὁποῖον ἀπὸ ἀπόψεως περιφερειακῆς τοιαύτης εἶναι, ὅπως γνωρίζετε, τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Εἰς τὸν εἰδικώτερον αὐτὸν τομέα κατάκτησις τῆς τελευταίας πενταετίας ὑπῆρξεν ἡ διὰ τῆς ἐφαρμογῆς εὐρείας καὶ πραγματικῆς ἀποκεντρώσεως χειραφέτησις τῆς ἐπαρχίας ἀπὸ τῆς κηδεμονίας τοῦ Κέντρου καὶ διὰ τῆς καθιερώσεως τοῦ θεσμοῦ τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων, ἡ ἐξασφάλισις ἀποφασιστικῆς καὶ ἀποκλειστικῆς γνώμης ὑπὲρ τῆς ἐπαρχίας περὶ τῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα θέλουσι ἐκτελεσθῆ ἐν τῇ περιοχῇ της. Ἡ ὑποστηριχθεῖσα ἄποψις περὶ κατανομῆς τῆς Χώρας εἰς 10 ἢ 12 εὐρυτέρας, τοῦ Νομοῦ, περιοχάς, θὰ πρέπει κατὰ τὴν ἰδικήν μου τοὐλάχιστον γνώμην, νὰ ἐγκαταλειφθῇ καθ’ ὅσον ὡς μόνον ἀποτέλεσμα θὰ εἶχε τὴν ἐνδιάμεσον ἀποσυγκέντρωσιν καὶ ὡς μόνην κατάκτησιν τὴν γραφειοκρατίαν τοῦ τρίτου βαθμοῦ. Μήπως ἡ ἔννοια τῶν λόγων μου ἐπὶ τῆς Διοικήσεως γενικώτερον εἶναι, ὅτι αἰσθάνομαι ἰδανικὴν τὴν στάθμην αὐτῆς; Βεβαίως ὄχι, ὅπως δὲν εἶναι ἰδανικὴ εἰς πολλὰς προηγμένας Χώρας τοῦ Κόσμου. Ἔχει τὰς ἀτελείας της, ἐκδηλοῦνται σποραδικῶς κακαὶ συνήθειαι τοῦ παρελθόντος καὶ τέλος ἡ ὅλη προσπάθεια τῆς βελτιώσεως συντελεῖται διὰ τῶν αὐτῶν προσώπων τοῦ παρελθόντος, συνταγματικῶς μάλιστα προστατευομένων. Παρὰ ταῦτα, ὡς πρὸς τὴν περιφερειακὴν Διοίκησιν, τὴν ὁποίαν λόγῳ ἁρμοδιότητος παρακολουθῶ καὶ διὰ τῶν κατὰ τόπους Νομαρχῶν ἐποπτεύω, πρέπει νὰ τονίσω ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὅτι ἐργάζεται σκληρὰ καὶ καταβάλλει ὑπεράνθρωπον προσπάθειαν, διὰ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὴν πληθώραν τῶν νέων ἐκ τῆς ἀποκεντρώσεως ἁρμοδιοτήτων καὶ τὴν ἐκτέλεσιν ἀπειρίας περιφερειακῶν προγραμμάτων, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἄγνωστα κατὰ τὸ παρελθόν. Τέλος εἰς ἀποφασιστικὴν βελτίωσιν τῶν μεθόδων τῆς Διοικήσεως γενικώτερον θέλουσιν ἀπολήξει τὰ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδια, τὰ ὁποῖα ὅπως καὶ ὁ συνάδελφός μου ἐπὶ τῆς Προεδρίας, σᾶς ἀνέφερεν, ἀποτελοῦν καρπὸν μακρᾶς καὶ ἐμπεριστατωμένης μελέτης. Ἐμνημονεύθη ἐν συνεχείᾳ ὁ τομεὺς τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, εἰς τὸν ὁποῖον τὰ ἐπιτεύγματα τῆς τελευταίας πενταετίας ὑπῆρξαν, ἐπίσης, ἀξιόλογα. Οἱ πόροι τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων ὑπερεδιπλασιάσθησαν, τὸ ὕψος τῶν πιστοδοτήσεων πρὸς ἐκτέλεσιν ἔργων ἀπὸ τῆς στάθμης τῶν 16.000.000 τοῦ 1952 ἀνῆλθον σήμερον εἰς 2.500.000.000 καὶ ὅπως κατ’ ἐπανάληψιν ὑπεχρεώθην νὰ ἀναφέρω, κατὰ τὴν αὐτὴν πάντοτε τελευταίαν πενταετίαν, ἐξετελέσθησαν ἀπὸ μέρους τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων 60.000 μικρὰ καὶ μεσαῖα ἔργα, ὅσα κατὰ τὴν διάρκειαν ὁλοκλήρου τῆς προηγηθείσης ἑκατονταετίας δὲν εἶχον ἐκτελεσθῆ. Ἡ τοιαύτη ἀποφασιστικὴ ὑπέρ τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως Κυβερνητικὴ προσπάθεια, ἐκτιμωμένη βεβαίως ἐντὸς τῶν πλαισίων τῶν Ἑλληνικῶν δυνατοτήτων καὶ τῆς Ἑλληνικῆς πραγματικότητος, ἀναγνωρίζεται ἀνεπιφυλάκτως ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν Ἀρχόντων τῆς Χώρας καὶ τὴν παμψηφίαν τῆς Ἀνωτάτης ἡγεσίας των. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω μίαν μόνον περικοπὴν τῶν λόγων τοὺς ὁποίους ἀπηύθυνε πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὴν ἐξαγγελίαν τῶν τελευταίων ὑπὲρ τῆς Αὐτοδιοικήσεως μέτρων ὁ Πρόεδρος τῆς Κεντρικῆς Ἑνώσεως Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς Ἑλλάδος κ. Χατζηγιάννης, συνοδευόμενος ἀπὸ ὁλόκληρον τὸ Συμβούλιον τῆς Ἑνώσεως «... (ἀναγινώσκει) ......». Εἰς τὸν αὐτὸν τομέα τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως εἶναι ἀνάγκη νὰ τοποθετηθῇ καὶ ὁ κατὰ τὴν τελευταίαν πενταετίαν συντελούμενος τεχνικὸς ἐξοπλισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαρχίας. Ὅπως, βεβαίως, δὲν θὰ ἀγνοῆτε, ὅτι πρὸ ἐλαχίστων μόλις ἐτῶν ἀπετέλει πρόβλημα διὰ τὴν ἐπαρχίαν ἡ ἐξοικονόμησις καὶ τοῦ ἁπλουστέρου τεχνικοῦ μέσου. Σήμερον 700 καὶ πλέον βαρέα μηχανήματα ἔχουν διατεθῆ ἀποκλειστικῶς καὶ μονίμως εἰς τὴν ἐπαρχίαν πρὸς ἐκτέλεσιν μέρους τῶν ἔργων της. Καὶ ἡ προσπάθεια συνεχίζεται πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ὁλοκληρώσεως τοῦ ἐπαρχιακοῦ τεχνικοῦ ἐξοπλισμοῦ. Πολύς, τέλος, λόγος ἐγένετο περὶ τῆς μεταναστεύσεως, εἰς τὸν τομέα τῆς ὁποίας καὶ τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἀνεφέρθησαν εἰς τὸν ἡμερήσιον Τύπον, δὲν ἀνταπεκρίνοντο ἀπολύτως εἰς τὰ πράγματα καὶ αἱ δῆθεν ἀνησυχίαι, αἱ διατυπωθεῖσαι ἀπὸ μέρους ἀντιπολιτευομένων πολιτῶν, ὑπῆρξαν ἀδικαιολόγητοι. Οὐδεὶς μεταξὺ ὑμῶν ἀγνοεῖ τὸ δημογραφικὸν πρόβλημα τῆς χώρας, ὅπως καὶ τῆς γείτονος Ἰταλίας, ἥτις ἔχει καθιερώσει ἀπὸ 3.000 ἐτῶν περίπου τὴν μετανάστευσιν, ὡς μόνιμον κοινωνικὸν φαινόμενον. Καὶ εἰς αὐτὸ ὀφείλονται αἱ ἀκμάσασαι ἀποικίαι τῆς ἀρχαιότητος καὶ αἱ ἀνθίσασαι Ἑλληνικαὶ παροικίαι τῶν νεωτέρων χρόνων. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸν τρέχοντα αἰῶνα, μόνον κατὰ τὴν πρώτην αὐτοῦ 15ετίαν, ἤτοι ἀπὸ τοῦ 1901 μέχρι τοῦ 1915 εἰς τὴν Βόρειον μόνον Ἀμερικὴν εἶχε μεταναστεύσει τὸ ⅒ καὶ πλέον τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας. Πῶς, κατόπιν τούτων, δικαιολογοῦνται αἱ ἀνησυχίαι, αἱ διατυπούμεναι κατὰ τὸ σωτήριον ἔτος 1961, ὅταν ἡ μετανάστευσις, ἡ ὑπερπόντιος, τοὐλάχιστον, δὲν εἶναι ἁπλῶς φυσιολογική, ἀλλὰ εὑρίσκεται εἰς ὕφεσιν, ὅπως ἀπέδειξα δι’ ἐπισήμων στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἀνέφερα εἰς τὰς δηλώσεις μου τῆς 5ης Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. Ἀπομένει τὸ φαινόμενον τῆς ἐντὸς τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου μεταναστεύσεως, ἡ ὁποία οὐδέποτε ὑπῆρξε μόνιμος, ἀλλὰ πάντοτε προσωρινή, ὅπως π.χ. συνέβη μὲ τὴν μετανάστευσιν τοῦ Βελγίου. Καὶ ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι οὐδεμία ἔχει προσλάβει ἀνησυχαστικὴν ἔκτασιν, καὶ αὐτὴ δικαιολογεῖται ἐκ τῶν ηὐξημένων ἡμερομισθίων, τὰ ὁποῖα προσφέρει μία εὐρωπαϊκὴ χώρα πλήρως οἰκονομικῶς ἀναρρώσασα καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἀποτελοῦν δέλεαρ μέχρι τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς οἰκονομικῆς μας προσπαθείας, ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθῇ ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἀποδόσεως τῶν ἐκτελουμένων μεγάλων ἔργων. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι τόσον δύσκολον νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Ἀντιπολίτευσις διὰ ποίους λόγους χίλιοι κάτοικοι τῆς ἰδιαιτέρας μου π.χ. ἐκλογικῆς περιφερείας ἐπιζητοῦν νὰ μεταβοῦν πρὸς ἐργασίαν εἰς μίαν ἄλλην Εὐρωπαϊκὴν χώραν. Διὰ λόγους πολὺ ἁπλοῦς. Ἐπὶ 40 καὶ πλέον ἔτη ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεώς της ἡ περιφέρεια ἡ ἰδική μου, παρὰ τὰς ἀλλεπαλλήλους θυσίας τῶν τέκνων της, εἶχε καταστῆ παροιμιώδης διὰ τὴν σκληρὰν καὶ ἄστοργον ἐγκατάλειψίν της. Ἀπὸ τοῦ 1956 καὶ ἐντεῦθεν ἤρχισεν ἕνας ὀργανισμὸς ἐκτελέσεως χιλιάδων ἔργων, ἀλλὰ τῆς στάθμης τῶν μικρῶν καὶ τῶν μεσαίων, διότι τὰ μεγάλα δὲν ἦτο δυνατὸν καὶ νὰ ἀρχίσουν ἀκόμη. Ἐφ’ ὅσον, ὄχι μόνον αἱ ἀπαραίτητοι μελέται τῶν ἔργων δὲν ὑπῆρχον, ἀλλ’ οὐδὲ κἂν τὰ ἐδαφολογικὰ στοιχεῖα τῆς περιοχῆς, μὲ τὰ ὁποῖα οὐδεὶς ἠσχολήθη κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ ἄνευ τῶν ὁποίων, ὄχι ὁριστικὴ μελέτη ἢ προμελέτη τοῦ ἔργου εἶναι δυνατὸν νὰ συντελεσθῇ, ἀλλ’ οὔτε κἂν ἁπλῆ ἀναγνώρισις. Σήμερον, μόλις, εὑρισκόμεθα εἰς τὴν ἔναρξιν ἐκτελέσεως μεγάλων ἔργων, μὲ πρόβλεψιν ἀποπερατώσεως καὶ ἔναρξιν ἀποδόσεως μετὰ μίαν 3ετίαν καὶ μὲ τελικὸν ἀποτέλεσμα τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ συνόλου τῶν ἀκτημόνων εἰς ἀποστραγγισθησομένας γαίας καὶ τὴν μεταμόρφωσιν 350.000 στρεμμάτων ἐπὶ συνόλου 450.000 ἀπὸ ξερικὰ εἰς ἀρδευτικά. Πέραν τοῦ προγράμματος αὐτοῦ τῶν ἐπενδύσεων θὰ ἀποδώσουν ἐν τῷ μεταξὺ καὶ τὰ εἰδικώτερα τοιαῦτα, ὅπως τὸ τῆς κτηνοτροφίας, τῆς ὀρεινῆς οἰκονομίας, τῶν μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων καὶ ἄλλα, τὰ ὁποῖα καὶ θὰ μεταμορφώσουν πλήρως τὴν ἄλλοτε ἐγκαταλελειμμένην ἐκείνην περιοχήν. Θὰ ζητήσουν μήπως καὶ τότε χίλιοι κάτοικοι τῆς περιφερείας μου νὰ μεταναστεύσουν; Ἀσφαλῶς ὄχι. Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ὁ καρπὸς τῆς ὑπερανθρώπου κυβερνητικῆς προσπαθείας εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην.

§58Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀνίσου ἀναπτύξεως τῆς Ἐπαρχίας καὶ τοῦ Κέντρου, ἔδωσεν ἀφορμὴν εἰς μίαν συζήτησιν, ἡ ὁποία πραγματικῶς ἐστάθη εἰς τὸ ὕψος τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως, ἐπὶ βάσεως γενικωτέρας καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, εἰς τὸν ἰδικόν του τομέα, πράγματι ἤρθησαν εἰς τὸ ὕψος καὶ τῆς αἰθούσης καὶ τοῦ Σώματος. Ἔπρεπε ἀπόψε νὰ ἐμφανισθῇ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν διὰ νὰ καταβιβάσῃ τὸ θέμα εἰς μίαν εὐτελῆ προσωπικὴν ἐπίθεσιν ἐναντίον ἐμοῦ. Εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅταν ἐγὼ ὡμίλησα, δὲν ἀπηύθυνον, εἴτε προσωπικῶς, εἴτε εἰδικώτερον διὰ τὸ Ὑπουργεῖον του, αἰτίασιν τινά. Ἔθεσα τὸ θέμα ἐπὶ γενικωτέρας βάσεως, ὅπως ὡμολόγησεν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μὲ ἤκουσε καὶ μοῦ ἀπήντησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ ἠδυνάμην, ὅμως, νὰ τὸν ἐρωτήσω τὶ ἔπραξε διὰ τοὺς πόρους τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, διατὶ τοὺς ἐγκατέλειψεν εἰς τὴν τύχην των; Ὁ Δῆμος Πύργου, Ἀμαλιάδος, Λεχαινῶν, ἀφοῦ ἐνετοπίσθη εἰς τὴν ἰδικήν μου περιφέρειαν —ἐγὼ ὡμίλησα διὰ τὸ σύνολον τοῦ Κράτους— διατὶ ἐγκατελείφθησαν εἰς τὴν χρεωκοπίαν; Τοιοῦτον πρᾶγμα, ὅμως, δὲν εἶπον, διότι ἐνόμιζον, ὅτι τὸ θέμα ἦτο ὑπεράνω προσωπικῶν ἀντεγκλήσεων καὶ αἰτιάσεων. Καὶ πράγματι, ὡς τοιοῦτον τὸ ἀντιμετωπίζομεν. Ἐὰν ἀφεώρα ἐμὲ ἡ δῆθεν αἰτίασις, ὅτι τάχα συνεκρίναμεν τὴν Ἑλλάδα μὲ τὰς ἄλλας χώρας οἰκονομικῶς προηγμένας, αὐτὴν τὴν αἰτίασιν νὰ τὴν ἀπευθύνῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν κατὰ τοῦ συναδέλφου του κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος ἀνέφερε καὶ τὸ παράδειγμα τῆς Ἰταλίας καὶ τὸ Παρίσι, εἰς τὰ ὁποῖα βεβαίως εἶχον ὑποχρέωσιν νὰ ἀπαντήσω. Ἀλλὰ ὀρθῶς ἔπραξεν ἐκεῖνος. Κακῶς πράττει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν. Πέραν αὐτῶν ὡμίλησε περὶ κακοπίστου τοῦ ἐλέγχου τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐπειδὴ μετὰ ταῦτα ἀνέφερε τὸ ὄνομά του, νομίζω, ὅτι αὐτὸ ἀφορᾷ κυρίως ἐμέ. Ἀπάντησιν δὲν θὰ δώσω ἐγώ. Δὲν ἀξίζει. Τὴν ἀπάντησιν τὴν ἔδωσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Προεδρίας ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ἐὰν καὶ ὑπῆρχε κἄποια ὑπερβολὴ εἰς τὰς αἰτιάσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, οὐχ’ ἧττον ὅμως τὸ θέμα ὑπάρχει καὶ ἐζήτησε τὴν συνεννόησιν Συμπολιτεύσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως, διὰ νὰ λυθῇ. Τοῦτο ἀποδεικνύει, ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει συνείδησις, τοὐλάχιστον τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἐνῷ ἐδῶ ὑπάρχει καὶ ἄγνοια, ὅπως καὶ ἔλλειψις συνειδήσεως, ὅπως καὶ αἰσθήματος εὐθύνης. Ὅταν δέχεται ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἕνα τεράστιον θέμα, μὲ τὸ τὶ ἔπραξα ἐγὼ εἰς τὴν ἐπαρχίαν μου, αὐτὸ σημαίνει ἔλλειψιν συνειδήσεως, εὐθύνης καὶ ἄγνοιαν τοῦ θέματος. Δὲν ξεύρω ποῖος ἐκπροσωπεῖ τὸ πνεῦμα τῆς Κυβερνήσεως. Θέλω νὰ νομίζω, ὅτι τὸ ἐκπροσωπεῖ ὁ κ. Ἀδαμόπουλος καὶ ὁ κ. Τσάτσος, διότι τότε κἄτι πρέπει νὰ ἀναμείνωμεν. Ἐὰν ὅμως, τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸ πνεῦμα της ἐκπροσωπῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, τότε ἀλλοίμονον. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ προσωπικόν. Μοῦ εἶπεν. Ἰδοὺ τὶ ἐκάμαμεν εἰς τὴν ἐπαρχίαν μας. Ὡμίλησε περὶ μελλοντικῶν μυριάδων ἑκατομμυρίων, ἐνῷ τίποτε δὲν διετέθησαν ἕως τώρα. Πρὸς ποῖον ὁμιλεῖ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν; Ὅλα αὐτὰ ἀνάγονται εἰς προγραμματισμὸν μελλοντικὸν τοῦ θέματος. «Θὰ» εἶναι τὰ 800 ἑκατομμ. τοῦ Πηνειοῦ κατὰ τὸ μέλλον. «Θὰ» εἶναι τὰ 600 ἑκατομμύρια τῆς Κυλλήνης εἰς τὸ μέλλον. Ὅλα αὐτὰ «θὰ», εἶναι «θὰ», λέγεται καὶ ἀνάγονται εἰς τὸ μέλλον. Ὅταν «θὰ» γίνουν, θὰ τὰ ἀναγνωρίσωμεν καὶ θὰ τὰ ἐπικροτήσωμεν. Τὶ ἐπράξαμεν ἡμεῖς; Ἡ ἱστορία μας εἶναι παλαιὰ καὶ πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμον ἀκόμη. Ἀντεπροσωπεύσαμεν μίαν ἐπαρχίαν, ἡ ὁποία ἠγωνίσθη σκληρὰ εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς καὶ ἐγνώρισε καὶ συμφορὰς καὶ δεινά, ἐσήκωσε κάποτε μαῦρες σημαῖες διὰ τὸν περονόσπορον καὶ τὸν πάγον. Καὶ ἐδώσαμεν ὁλόκληρα ἑκατομμύρια ἀποζημιώσεις διὰ νὰ ζήσουν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι. Μοῦ ὑπέμνησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν τὴν περίοδον καθ’ ἣν διηύθυνα τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ. Πρέπει νὰ εἴπω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι αὐτὸ διήρκεσεν ἀπὸ τὸ 1946–49. Τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1949 —γνωρίζει ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ— ἐκτὸς ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅτι τότε ἔληξεν ὁ συμμοριακὸς πόλεμος. Γνωρίζει ἀκόμη ἡ Βουλή, ὅτι ὁ ὑποφαινόμενος διεχειρίσθη τρία μόνον ἑξάμηνα τοῦ σχεδίου Μάρσαλ καὶ ὄχι δισεκατομμύρια δολλάρια, ὅπως νομίζει. Τὰ 55% τοῦ σχεδίου Μάρσαλ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην διετίθεντο, ὄχι εἰς ἔργα, οὔτε δι’ οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν, ἀλλὰ διὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ συμμοριτοπολέμου. Καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι τὰ δολλάρια, τὰ ὁποῖα ἐδίδοντο δὲν ἐχρησιμοποιοῦντο διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ μετετρέποντο εἰς καταναλωτικὰ ἀγαθὰ καὶ δραχμοποιούμενα διετίθεντο διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ συμμοριτοπολέμου. Ἐὰν ἀνέφερον περὶ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος, τὸ ἔπραξα, διότι, φρονῶ, ὅτι εἶναι τὸ μέσον, τὸ ὁποῖον θὰ ἐξυψώσῃ τὴν ἐπαρχίαν καὶ τὴν γεωργίαν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω, ὅτι τὰ ἔργα τοῦ Λάδωνος καὶ τοῦ Ἄγρα, εἶναι ὁ ὑποφαινόμενος, ὁ ὁποῖος ἔθεσε τὰς βάσεις των, διότι αἱ μελέται αὐτῶν ἐγένοντο κατὰ τὰ ἔτη 1948–50. Εἶναι ὁ ὑποφαινόμενος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐδέσμευσε τὰ 35 ἑκατομμύρια δολλάρια τῶν Ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων αὐτῶν καὶ οὕτω ἀπέκτησε μετά τινα ἔτη ρεῦμα ἡ Πελοπόννησος καὶ ἡ Μακεδονία. Δὲν ἐζήτησα διὰ τὰ ἔργα ταῦτα οὐδεμίαν ἀναγνώρισιν καὶ ζητῶ συγγνώμην, διότι εὑρεθεὶς πρὸ προσωπικῆς ἐπιθέσεως ἠναγκάσθην νὰ ἀναφέρω τὰ ὑπ’ ἐμοῦ ἐπιτελεσθέντα. Τοιαύτης φύσεως συζητήσεις, ἐὰν διεξάγωνται καθ’ ὃν τρόπον ἠθέλησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, δεικνύουν, ὅτι ἡ στάθμη τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ πολιτικοῦ κόσμου ἔχει κατέλθει. Ἐλπίζω, ὅτι τὸ πνεῦμα τῆς Κυβερνήσεως ἐκπροσωποῦν ὁ κ. Τσάτσος καὶ ὁ κ. Ἀδαμόπουλος καὶ ὄχι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, διότι διαφορετικὰ θὰ πρέπει νὰ ἀνησυχῶμεν διὰ τὸ μέλλον τοῦ τόπου.

§59Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ὁ κ. Στεφανόπουλος, ἐξετράπη εἰς προσωπικὰς ὕβρεις κατὰ τοῦ προσώπου μου, προφανῶς, ὑπὸ τὸ βάρος τύψεων τῆς συνειδήσεώς του, τὰς ὁποίας δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ προβλέψω, ὅταν ἀνέφερα τὰ ὅσα ἀνέφερα. Ὁ κ. Στεφανόπουλος, τὸν ὁποῖον ἤκουσα ἐγὼ προσωπικῶς ὁμιλοῦντα κατέληξεν, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης εἰδικώτερον Κυβερνήσεως —αὐτὸ ἦτο τὸ πανηγυρικὸν συμπέρασμα τῶν λόγων του— διαπιστοῦται καὶ σημειοῦται μία πρωτοφανὴς ἐγκατάλειψις τῆς ἐπαρχίας, ἡ ὁποία θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἐμβάλῃ, ὄχι μόνον εἰς σκέψεις, ἀλλὰ καὶ εἰς βαθεῖαν ἀνησυχίαν.

§60Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶπον τέτοια πράγματα.

§61Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ὑπεχρεώθημεν, λοιπόν, ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Στεφανόπουλος ἐπιμένει νὰ ἀγνοῇ ὅ,τι συντελεῖται εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἐπαρχίαν νὰ ἀναφερθῶμεν εἰς τὴν ἰδίαν του ἐπαρχίαν καὶ διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοήσῃ τὸ αὐτόθι συντελούμενον ἔργον καὶ διότι ὁ ἐκεῖ προγραμματισμὸς εἶναι ἀληθῶς καταπληκτικὸς εἰς ἔκτασιν καὶ πρέπει νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ εἰς οὐδένα νὰ ὁμιλῇ περὶ ἐγκαταλείψεως τῆς ἐπαρχίας. Ὁ κ. Στεφανόπουλος, ὁμιλῶν περὶ ἠλεκτροφωτισμοῦ προσεπάθησε νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι τὰ μέσα τῆς ἠλεκτροφωτίσεως τῆς παλαιᾶς καὶ νέας Ἑλλάδος ὀφείλονται εἰς τὸ πρόσωπόν του. Χαίρω ποὺ τὸ πληροφοροῦμαι. Θὰ γνωρίζῃ, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ρεύματος εἰς τὴν ἐπαρχίαν ἀνήρχετο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του εἰς 10 κατὰ μέσον ὅρον δραχμὰς κατὰ κιλοβάτ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν ἦτο ποτὲ δυνατὸν νὰ ὑποβοηθήσῃ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς καταναλώσεως, ἐνῷ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ἡ τιμὴ τοῦ ρεύματος ὑπεβιβάσθη καθέτως καὶ ἀπ’ εὐθείας εἰς 1,90 καὶ ἐπὶ πλέον ἠλεκτροφωτίσθησαν 1.000 καὶ πλέον νέαι κοινότητες μέχρι τῶν παραμεθορίων καὶ προχωροῦμεν γοργῶς. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐρώτησιν τὴν ὁποίαν διετυπώσαμεν, ὑπῆρξεν ἀπολύτως φυσική, δικαιολογημένη, ἐφ’ ὅσον ἀπηυθύνετο ὄχι πρὸς τὸν πρῶτον τυχόντα συνάδελφον, ἀλλὰ εἰς τὸ πρόσωπον τὸ ὁποῖον ἐπὶ 4 ἔτη διεχειρίζετο ἀποφασιστικὸν οἰκονομικὸν τομέα τῆς χώρας, παρὰ τοῦ ὁποίου νομίζομεν, ὅτι δυνάμεθα νὰ ζητήσωμεν τὰς ἀποδείξεις τῆς στοργῆς ὑπὲρ τῆς ἐπαρχίας, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνάγωνται μόνον μεταξὺ θεμάτων ἀποζημιώσεως χαλαζοπλήκτων καὶ διαφόρων ἄλλων ἀτυχούντων ἀγροτῶν. Νομίζω, ὅτι ἡ γενομένη ἐναντίον μου προσωπικὴ ἐπίθεσις, ὑπῆρξεν ἀδικαιολόγητος καὶ νομίζω, ὅτι τὰ ὅσα ἀνέφερον ἐγώ, ἦσαν ἀπολύτως ἠτιολογημένα. Τὸ ὅτι τὰ 1.200 ἑκατ. δὲν διετέθησαν καὶ δὲν ἀπερροφήθησαν ἐντὸς μιᾶς ἑβδομάδος, ἐθεώρησα περιττὸν νὰ τὸ ἀναφέρω. Εἶπον, ὅμως, ὅτι αἱ πιστώσεις ἐξησφαλίσθησαν καὶ τὸ πρῶτον ἔργον ὕψους 238 ἑκατ. ἐδημοπρατήθη ἤδη. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης.

§62Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν πρόκειται νὰ ἀπαντήσω εἰς ὅσα εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔθιξε τὰ ὅσα εἶπα χωρὶς νὰ τὰ ἀντιληφθῇ, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις. Τὸ φαινόμενον τῆς διαφορᾶς μεταξὺ κέντρου καὶ ἐπαρχίας εἶναι παλαιὸν καὶ παγκόσμιον. Εἶπα ἀκόμη, ὅτι εἰς τοῦτο δὲν πταίει εἰδικῶς ὁ ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, οὔτε ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, πταίει ἡ μέθοδος ἐργασίας. Καὶ εἶπα, ἐπίσης, ὅτι χρειάζεται νέος τρόπος προγραμματισμοῦ, πρᾶγμα ποὺ εἶπεν ἤδη καὶ ὁ Διοικητὴς τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἐπανέλαβα, ὅτι ὁ Γάλλος εἰσηγητὴς ἐπὶ τοῦ θέματος, ἐτόνισε: Δὲν ἀρκοῦν, εἶπε, μεγάλαι ἐπενδύσεις καὶ αἱ ἄφθονοι χορηγήσεις εἰς τὴν ἐπαρχίαν, ἀλλὰ χρειάζεται πρὸ παντὸς εἰδικὴ μέθοδος ἐργασίας, εἰδικὸν σύστημα. Δι’ αὐτῶν, θέλω νὰ ἐπαναφέρω τὴν συζήτησιν εἰς ὑψηλὸν ἐπίπεδον, ποὺ εὑρίσκετο, προτοῦ τὰς καταβιβάσῃ εἰς ταπεινὸν ἐπίπεδον ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§64Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι, ἀπὸ ὅσα ἕως τώρα ἀνεπτύχθησαν ἐκ μέρους τῶν ἐπερωτώντων, προέκυψαν πάρα πολλὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δείχνουν, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ὕπαιθρος, ἡ ἑλληνικὴ ἐπαρχία, οἰκονομικῶς καταρρέει. Ἀνεφέρθησαν πλεῖστα ὅσα περιστατικὰ πραγματικά, τὰ ὁποῖα οὐδεὶς ἠδυνήθη νὰ ἀμφισβητήσῃ. Ἀνεφέρθη, ὅτι παιδιὰ εἰς τὸν Βόλον τυφλώνονται ἀπὸ ἀσιτίαν. Ἐπίσης, παιδιὰ εἰς τὸν Βόλον ὑποσιτιζόμενα εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ψάχνουν εἰς τὰ ἀπορρίμματα διὰ νὰ βροῦν κἄτι διὰ νὰ φᾶνε, ὅπως εἰς τὴν Κατοχήν. Ἐπίσης εἰς τὴν Ἀμαλιάδα, ὁλόκληρον χωριὸ ὅπου ἐσημειώθη ἐπιδημία ὀστρακιᾶς, ἐστερεῖτο ἑνὸς θερμομέτρου. Εἰς τὴν Ἀρεόπολιν Λακωνίας μαθηταὶ τοῦ Γυμνασίου ἐλιποθύμησαν ἀπὸ ἀσιτίαν.

§65Δ. ΔΑΒΑΚΗΣ. Πρόκειται περὶ συνήθους λιποθυμίας εἰς μαθητὴν τοῦ Γυμνασίου Ἀρεοπόλεως, ὅστις ἐρωτηθεὶς παρὰ τοῦ ἰατροῦ τοῦ Ὑγειονομικοῦ Σταθμοῦ, ὅστις ἐκλήθη, τὶ εἶχε γευματίσει, ἀπήντησεν, ὅτι ἐγευμάτισε μὲ ρέγγαν καὶ ἐλιές. Αὐτὸ τὸ σύνηθες περιστατικόν, παρεστάθη ὡς φοβερὸν γεγονός, ὅτι δῆθεν οἱ μαθηταὶ εἶναι προφυματικοί. Ἐν τούτοις, κατὰ τὴν βεβαίωσιν τοῦ ἰατροῦ τοῦ Ὑγειονομικοῦ Σταθμοῦ, καθὼς καὶ τοῦ Νομιάτρου Λακωνίας, οὐδεὶς ἐκ τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι φοιτοῦν εἰς τὰ σχολεῖα εἶναι προφυματικὸς ἢ ἀδενοπαθής. Ταῦτα, κύριοι συνάδελφοι, πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς ἀληθείας.

§66Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Δαβάκη, ἡ πληροφορία προέρχεται ἀπὸ κυβερνητικὰς ἐφημερίδας. Εἰς τὸ Λεῦκο Καλαβρύτων, ἐπέρασαν Χριστούγεννα χωρὶς ψωμί. Ἡ ἰδία τραγικὴ κατάστασις ὑπάρχει εἰς τὴν Ἐλασσόνα. Εἰς τὸν Βόλον οἱ κάτοικοι ἀναγκάζονται νὰ συγκροτοῦν συσσίτια διὰ 1.200 ἄτομα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἐπαρκῆ καὶ ζητοῦν καὶ ἄλλα συσσίτια. Ἐπίσης, συσσίτια ζητοῦν εἰς τὸν Τύρναβον καὶ τὴν Ἀγυιᾶν. Εἰς τὴν Καρδίτσαν ζητοῦν τὴν ἵδρυσιν συσσιτίων διὰ 1.500 ἄτομα. Εἰς τὸ Κρανίδι, κατὰ τὴν «Ἀργολικὴν Φωνήν», ἐπίσης κυβερνητικὴν ἐφημερίδα, ἐσημειώθησαν κρούσματα λιμοῦ, ἐκποιήσεις εἰδῶν νοικοκυριοῦ καὶ ἄλλων εἰδῶν. Εἰς τὴν Κεφαλληνίαν, οἱ 70.000 τοῦ πληθυσμοῦ ἔμειναν 40.000 καὶ εἰς τὴν Σάμον καὶ εἰς ἄλλα νησιὰ κατὰ τὸ ἴδιον ποσοστὸν ἐμειώθη ὁ πληθυσμός. Εἰς τὰ Καλάβρυτα τὰ παιδιὰ εἶναι ξυπόλητα καὶ σκελετωμένα, λόγῳ τῆς πείνης καὶ τῆς ἐλλείψεως ἐλαίου. Εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ Βάλτου, τὰ 90% τῶν παιδιῶν ἔχουν ἀδενίτιδα. Ἀκόμη καὶ εἰς τὰς περιοχὰς ποὺ θεωροῦνται ὡς πλούσιαι, ὡς ἡ περιοχὴ τοῦ Ἡρακλείου, σημειοῦται αὐτὴ ἡ κατάστασις.

§67Β. ΚΡΙΚΟΣ. Γιατὶ δὲν δέχεσθε νὰ γίνουν ἐκλογαὶ μὲ τὸ πλειοψηφικὸν καὶ νὰ πάρετε τὸν κόσμον μαζί σας;

§68Η. ΗΛΙΟΥ. Μὲ ὁποιονδήποτε σύστημα καὶ ἂν γίνουν αἱ ἐκλογαί, θὰ τὰς χάσετε. Ἐδόθησαν ὡρισμένα στατιστικὰ στοιχεῖα, σχετικῶς μὲ τὴν κατανάλωσιν τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας μεταξὺ πρωτευούσης καὶ ὑπαίθρου, ὡς πρὸς τὴν ἀναλογίαν ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν φορολογίαν μεταξὺ πρωτευούσης καὶ ὑπαίθρου καὶ ὡς πρὸς τὴν ἀναλογίαν ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὸ ὕψος τῶν καταθέσεων μεταξὺ πρωτευούσης καὶ ὑπαίθρου. Ἔχω νὰ σᾶς τονίσω δύο πρόσθετα στοιχεῖα, προκύπτοντα ἀπὸ τὸ μηνιαῖον δελτίον τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ Ἰανουαρίου 1961. Τὸ ἕνα στοιχεῖον εἶναι, ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς ὑπαίθρου, οἱ χωρικοί, οἱ ἀγρόται, ἀποξενώνονται ἀπὸ τὴν ἀγροτικήν των περιουσίαν. Μέσα στὸ 1959 ἐπωλήθησαν 59.671 ἀγροκτήματα καὶ μέσα εἰς τὸ 1960, 67.057, ὄχι εἰς ὁλόκληρον τὸ ἔτος, ἀλλὰ εἰς τὸ δεκάμηνον Ἰανουαρίου–Ὀκτωβρίου.

§69ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ποῖοι τὰ ἠγόρασαν;

§70Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ τοκογλύφος, ὁ ἐκμεταλλευτής.

§71Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐδώσατε, ἀποδεικνύουν τὴν συνδρομὴν τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἀπόκτησιν ἐκ μέρους ἀκτημόνων, περιουσιῶν ἀγροτικῶν.

§72Η. ΗΛΙΟΥ. Λάθος.

§73Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Πρέπει νὰ πληροφορήσω καὶ ὑμᾶς καὶ τὴν Βουλήν, ὅτι ἀπὸ τὸ 1960 χορηγοῦνται χαμηλότοκα δάνεια πρὸς 2% ἐκ μέρους τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης διὰ τὴν ἀγορὰν κτημάτων ἐκ μέρους ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἴτε ἔχουν ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον καὶ ἔχουν ἐγκατασταθῆ εἰς τὰς πόλεις ἢ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πλεόνασμα καὶ πωλοῦν κτήματα. Καὶ πράγματι, τὸ πρόγραμμα αὐτὸ ἐπέτυχε, μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε, κατὰ τὸ 1961, νὰ αὐξήσῃ τὸ διατιθέμενον πρὸς αὐτὸν τὸν σκοπὸν χρηματικὸν ποσόν. Συνεπῶς, τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἀναφέρατε, ἀποδεικνύουν τὰ ἀντίθετα.

§74Η. ΗΛΙΟΥ. Οἱ ἰσχυρισμοὶ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας εἶναι τελείως ξένοι πρὸς τὴν πραγματικότητα. Ἐὰν ἐχορηγήθησαν εἰς 50 ἢ 100 περιπτώσεις ἐν συνόλῳ, νὰ μᾶς εἴπητε, εἰς ποῖον ὕψος ἀνῆλθον;

§75Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐχορηγήθησαν 35 ἑκατ.

§76Η. ΗΛΙΟΥ. Σεῖς ἐδώσατε 35 ἑκατ. καὶ ἐπωλήθησαν κτήματα ἀξίας 1.200.000.000, διότι τὸ 1959 ἐξεποιήθησαν κτήματα ἀξίας 556.000.000 καὶ κατὰ τὸ δεκάμηνον τοῦ 1960 ἐξεποιήθησαν κτήματα ἀξίας 675 ἑκατ. Πολλὰ ἀπ’ αὐτὰ τὰ κτήματα ἐπωλήθησαν εἰς ἀναγκαστικοὺς πλειστηριασμοὺς καὶ περιῆλθον εἰς χεῖρας τοκογλύφων. Πραγματοποιεῖται ἔτσι μία ἀποξένωσις τῶν χωρικῶν, τῶν καλλιεργητῶν τῆς γῆς. Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι τραγικοὶ καὶ μὴ ἐπιχειρῆτε μὲ τὰ ταχυδακτυλουργικὰ μέσα τῶν 35 ἑκατ. νὰ ἐξηγήσητε ἐκποίησιν 1.200.000.000.

§77Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν πρόκειται περὶ ταχυδακτυλουργιῶν, πρόκειται περὶ πραγματικότητος. Αἱ γαῖαι αὐταὶ ἠγοράσθησαν ἀπὸ καλλιεργητὰς τῆς ὑπαίθρου.

§78Η. ΗΛΙΟΥ. Αὐτὸ εἶναι τελείως ἀνακριβές. Θὰ ἤθελον νὰ εἶναι παρὼν ὁ τόσον ὡραῖα καὶ παραδεισιακὰ βλέπων τὰ πράγματα κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν διὰ νὰ ἀκούσῃ ὡρισμένους ἀριθμοὺς τῆς μεταναστεύσεως, ἡ ὁποία μετανάστευσις, λέγει, ὅτι δὲν ηὐξήθη. Ἡ μετανάστευσις κατὰ τὸ 9μηνον Ἰανουαρίου–Σεπτεμβρίου 1959 ἀνῆλθεν εἰς 17.888, τὸ 1960, 33.155. Ἡ μετανάστευσις πρὸς τὴν Γερμανίαν, κατὰ τὸ 9μηνον τοῦ 1959 ἦτο 1.826 καὶ τὸ 9μηνον τοῦ 1960 ἦτο 13.996, δηλαδὴ 7½ φορὲς ἐπάνω. Ἡ ἀντιστοιχία μεταξὺ ὕψους μεταναστεύσεως καὶ περιορισμοῦ τῆς καλλιεργείας τοῦ καπνοῦ ἢ τοῦ σίτου εἶναι συντριπτική. Ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν οἱ μεταναστεύοντες πρὸς Γερμανίαν ἀπὸ 1.996 ἔγιναν 8.411. Ἀπὸ τὴν Δωδεκάνησον, ἀπὸ 3.330 ἔγιναν 825 καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Εἶναι γνωστόν, ὅτι, κατὰ τὴν περιοδείαν τῶν ἐπιτροπῶν καταγραφῆς τῶν ὑποψηφίων πρὸς μετανάστευσιν εἰς τὰς περιοχὰς τῆς ὑπαίθρου ὑπῆρξε τοιαύτη συρροὴ εἰς τὰς Νομαρχίας ἐνώπιον αὐτῶν, ἡ ὁποία ἐνεθύμιζεν ἡμέρας γενικῆς ἐπιστρατεύσεως. Ἐὰν ὑπῆρχε ζήτησις καὶ διὰ 500.000 καὶ 1.000.000 μετανάστας, θὰ ἐπήγαιναν, διότι δὲν ἠμποροῦν νὰ ζήσουν ἐδῶ. Αὐτά, εἰς τὴν ξηρὰν γλῶσσαν τῶν ἀριθμῶν, ἀποτελοῦν μίαν δραματικὴν περιγραφὴν τῆς καταστάσεως τῆς ἐπαρχίας. Βεβαίως, ἡ Κυβέρνησις, εἰς τὰς ἐπικρίσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἀντέταξε μίαν ἀπόλυτον θριαμβολογίαν καὶ αἰσιοδοξίαν, διὰ τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅστις ὡμίλησε περὶ εὐημερίας, ἐνῷ ὑπάρχουν κατοχικὰ φαινόμενα πείνης καὶ ἐξαθλιώσεως. Ὡμίλησε περὶ ἑνὸς ἀπεράντου ἐργοταξίου εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα, ἀπ’ ὅπου ἐν τούτοις φεύγουν προτροπάδην διότι δὲν εὑρίσκουν ἐργασίαν καὶ καταρρέει καὶ ἀποσυντίθεται ἡ ἐπαρχία. Ἐὰν ἀληθεύουν αὐτὰ ποὺ ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι γίνονται ἔργα, τὰ ἔργα αὐτὰ εἶναι χωρὶς ἀπόδοσιν, εἶναι μὴ ὠφέλιμα. Εἰς τὴν πορείαν τῆς συζητήσεως, ἡ Κυβέρνησις ἐμετρίασε τὸν τόνον τὸν θριαμβευτικόν, καὶ ἤρχισε νὰ ἀναγνωρίζῃ, ὅτι ὑπάρχει θέμα πράγματι ἀνισομεροῦς ἀναπτύξεως τῆς ἐπαρχίας. Καὶ πρῶτα–πρῶτα δικαιολογήθηκεν, ὅτι τὸ φαινόμενον δὲν εἶναι Ἑλλαδικόν, εἶναι φαινόμενον γενικόν. Ὕστερα ἀπὸ μίαν διεξοδικὴν ἀνάπτυξιν τοῦ θέματος τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Στεφανόπουλος, νομίζω, ὅτι εἶναι περιττὸν νὰ ἐπανέλθω διὰ μακρῶν, ἀλλὰ θέλω νὰ τονίσω τοῦτο μόνον, ὅτι ἄλλο εἶναι μία ἀληθὴς διέξοδος εἰς τὰ βιομηχανικὰ κέντρα, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ὑγιᾶ μετατόπισιν πληθυσμοῦ καὶ ἄλλο ἡ ἐγκατάλειψις τῆς ἐπαρχίας λόγῳ πλήρους ἐξαθλιώσεως, ὄχι διὰ νὰ ἀπασχοληθῇ παραγωγικῶς, ἀλλὰ διὰ νὰ αὐξήσῃ τὸν παρασιτικὸν πληθυσμὸν τῶν ἀσχολουμένων μὲ μεταπρατικὰς ἀπασχολήσεις μὴ παραγωγικάς, ὅπως λέγεται εἰς τὸν τόπον μας. Εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπῆρχε πράγματι μία ἀνάπτυξις τῆς βιομηχανίας καὶ μία παραγωγικὴ ἀπασχόλησις, θὰ ἐγεννᾶτο φυσικὰ ζήτημα γεωγραφικῆς διασπορᾶς, νὰ μὴ εἶναι ὅλοι εἰς τὴν πρωτεύουσαν, θὰ ἐγεννᾶτο ζήτημα δημιουργίας πόλων ἕλξεως εἰς διάφορα ἐπαρχιακὰ κέντρα, ἀλλὰ δὲν θὰ εἶχεν αὐτὸν τὸν νοσηρὸν χαρακτῆρα τὸν ὁποῖον προσλαμβάνει ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἡ ἐσωτερικὴ μετανάστευσις ἀπὸ τὸ χωριὸ εἰς τὴν ἐπαρχιακὴν πόλιν καὶ ἀπὸ τὴν ἐπαρχιακὴν πόλιν εἰς τὴν πρωτεύουσαν, χωρὶς αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἀπασχολουμένων εἰς τὴν βιομηχανίαν καὶ χωρὶς αὔξησιν τῶν ἀπασχολουμένων εἰς παραγωγικὰ ἔργα. Ἡ δευτέρα δικαιολογία, τὴν ὁποίαν ἤδη μᾶς ἀνέπτυξεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, εἶναι, ὅτι, κάμνομεν πολλὰ εἰς τὸν τομέα τῶν ἔργων τῶν μικρῶν κοινωφελῶν κλπ., ἀνέφερεν ὡρισμένους ἀριθμούς, ὅτι ἐξόδευσε 2 δισεκατομμύρια εἰς τὴν πενταετίαν, ὅτι ἔκαμε 16.500 μονάδες ἔργων κ.ο.κ., ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι πολλὰ ἀπὸ τὰ ἔργα αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγεται ὅτι εἶναι ἔργα παραγωγικὰ καὶ καταλογίζονται εἰς τὰς ἐπενδύσεις, εἰς τὴν οὐσίαν των εἶναι μία ἐκ τῆς ἀνάγκης τῶν πραγμάτων, τῆς ἀπολύτου καὶ ἀπεράντου πενίας καὶ ἐξαθλιώσεως τῆς ἐπαρχίας, προσπάθεια δημιουργίας προσθέτων χρηματικῶν εἰσοδημάτων, διὰ νὰ δοθοῦν μερικὰ μεροκάματα εἰς τοὺς δυστυχοῦντας μὲ ἔργα ἀσημάντου παραγωγικῆς ἀξίας, ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος ὅτι ὁπωσδήποτε οἱ σοβαροὶ οἰκονομικοὶ μελετηταί, καὶ οἱ φιλοκυβερνητικοὶ ἀκόμη, ἀναγνωρίζουν, ὅτι διὰ τοῦ συστήματος αὐτοῦ ἐπέρχεται ἁπλῶς μία κονιορτοποίησις σημαντικῶν οἰκονομικῶν μέσων, σημαντικοῦ κεφαλαίου, τὸ ὁποῖον ἦτο δυνατὸν νὰ διατεθῇ πρὸς πραγματοποίησιν ἔργων σοβαρῶν καὶ τὸ ὁποῖον διασκορπίζεται καὶ δὲν ἐλέγχεται πλέον, ἀλλὰ ἐπῆγε διὰ καταναλωτικοὺς σκοπούς, ἀνεξαρτήτως ὅλων αὐτῶν τῶν ἀντιθέτων ἐπιχειρημάτων, θὰ ἤθελα νὰ ὑπογραμμίσω, ὅτι ἐπὶ τέλους ἡ Κυβέρνησις ἀναρροφᾷ κάθε χρόνον τὸ 25% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ὑπὸ μορφὴν φορολογίας, ἡ Κυβέρνησις τὸ 1954–55 ποὺ παίρνει ὡς ἔτος συγκρίσεως, εἰσέπραττεν 9.547 ἑκατ. ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν, καὶ τὸ 1960 14 δισεκατ. ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν φορολογίας, δηλαδὴ τὴν ἀπόδοσιν τῆς φορολογίας τὴν ηὔξησε κατὰ 50% ἀπὸ τὸ 1954–1960, εἰδικῶς δὲ κατὰ τὴν 6ετίαν κατὰ τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται εἰς τὴν διακυβέρνησιν τῆς χώρας, εἰσέπραξεν 84 δισεκατ. ἀπὸ φορολογίας, ἀπὸ ἔσοδα ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν. Ἀπὸ τὰ 84 δισεκατ. τὰ 58.886 προέρχονται ἀπὸ ἔμμεσον φορολογίαν, ἀπὸ φορολογίαν ἐπὶ τῆς καταναλώσεως, ἡ δὲ φορολογία τῆς καταναλώσεως κατὰ τὸ 50% βαρύνει τὴν ἑλληνικὴν ἐπαρχίαν καὶ τὴν ἑλληνικὴν ὕπαιθρον, διότι τὰ χαμηλὰ εἰσοδήματα τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου διατίθενται ὅλα εἰς τὴν κατανάλωσιν καὶ ἑπομένως ἐπιβαρύνονται ἐν τῷ συνόλῳ των μὲ τοὺς φόρους καταναλώσεως, ἐνῷ ἕνα μέρος τῶν ὑψηλῶν εἰσοδημάτων τῶν πραγματοποιουμένων εἰς τὴν πρωτεύουσαν, δὲν καταναλίσκεται, ἑπομένως δὲν βαρύνεται μὲ τοὺς φόρους καταναλώσεως καὶ ἐπὶ πλέον, διότι ἕνα σημαντικὸν μέρος ἄλλων φορολογιῶν, ὅπως εἶναι ἡ ἐνοριακὴ εἰσφορά, ἐκπαιδευτικὴ εἰσφορὰ καὶ μία σειρὰ ἄλλων ἐπιβαρύνσεων, ἐπίσης βαρύνουν μεγάλως τὴν ἐπαρχίαν. Ὅταν, λοιπόν, ἀπερροφήσατε εἰς αὐτὸ τὸ διάστημα 58 δισεκατ. ἀπὸ ἐμμέσους φόρους, δηλαδὴ 30 δισεκατ., ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον καὶ τὴν ἐπαρχίαν, ὅταν διεχειρίσθητε ἐξ ἑλληνικῶν μόνον πηγῶν 84 δισεκατ. ἀπὸ τὸ ἔτος 1955–56 ἕως 1960 —αὐτὰ εἶναι στοιχεῖα τοῦ προϋπολογισμοῦ, στοιχεῖα ἀπολογιστικὰ τῶν χρήσεων 1955–60— ὅταν διεχειρίσθητε αὐτὰ τὰ πελώρια ποσά, τὶ ἠθέλατε; Νὰ εἰσπράττωνται ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν καὶ νὰ μὴ δαπανᾶται ἕνα μικρὸν ποσοστὸν ἐξ αὐτῶν διὰ τὴν ἐπαρχίαν; Δὲν νομίζω, ἑπομένως, ὅτι εἶναι λογικὴ ἡ βάσις τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Ἕνα ἄλλο, τὸ ὁποῖον ἐπεκαλέσθη, ὅτι κάμνει διὰ τὴν ἐπαρχίαν, εἶναι ὅτι ηὔξησε τὴν χρηματοδότησιν τῆς Γεωργίας. Εἶπεν, ὅτι τὸ 1954–55 ἡ γεωργία ἐχρηματοδοτεῖτο μὲ 2.573 ἑκατ., καὶ τὸ 1960 μὲ 4.510 ἑκατ. Ἐδῶ, λοιπόν, πάλιν εὑρισκόμεθα εἰς μίαν περίπτωσιν ταχυδακτυλουργικῆς μεταμορφώσεως καὶ ὡραιοποιήσεως τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς καταστάσεως εἰς τὴν ὕπαιθρον. Εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ 1954 –55 δὲν ὑπῆρχεν ἐσωτερικὴ χρηματαγορά, ἑπομένως ὁ δανεισμὸς ἐγένετο κυρίως ἀπὸ ἰδιώτας τοκογλυφικῶς εἰς χρυσᾶς λίρας καὶ μὲ ἐπιτόκιον 2–3% καὶ πλέον κατὰ μῆνα, καὶ ὅτι ἡ χρηματοδότησις τῆς οἰκονομίας ἐν γένει, ἡ τραπεζιτικὴ χρηματοδότησις τῆς οἰκονομίας ἦτο χαμηλή. Τὸ 1954, ποὺ παίρνει ὡς ἔτος συγκρίσεως ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἡ συνολικὴ χρηματοδότησις τῆς οἰκονομίας ἦτο 10.510 ἑκατ. καὶ τὸ 1960 ἔφθασε τὰ 28 δισεκατ., διὰ τὴν ἀκρίβειαν 27.931 ἑκατ. Δηλαδή, ἡ χρηματοδότησις ἡ συνολικὴ τῆς οἰκονομίας ἀπὸ τὸ 1954–60 ἐπῆγεν 165% ἐπάνω. Ἡ χρηματοδότησις, ὅμως, τῆς Γεωργίας 1954–60 ἐπῆγε μόνον 76% ἐπάνω, τὸ 2.573 ἔγινε 4.510.

§79Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Παραλείπετε, ὅμως, τὸ κονδύλιον τῶν μεσοπροθέσμων χορηγήσεων.

§80Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους σεῖς ἐδώσατε.

§81Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ κονδύλιον τῶν μεσοπροθέσμων τὸ παραλείπετε.

§82Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν ἰδικήν σας ἀγόρευσιν, τὰ στοιχεῖα ποὺ ἐδώσατε, ἐὰν κάμνετε δήλωσιν μετανοίας τὶ νὰ σᾶς εἴπω.

§83Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Παραλείπετε τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερον. Εἶπον, ὅτι, ἐκτὸς τῶν βραχυπροθέσμων χορηγήσεων, αἱ ὁποῖαι ἀνέρχονται εἰς τὰ ποσὰ τὰ ὁποῖα εἴπετε, ἔχομεν καὶ μεσοπροθέσμους χορηγήσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι 1.200 ἑκατ.

§84Η. ΗΛΙΟΥ. Καὶ αὐτὰς ἐὰν τὰς προσθέσετε εἰς τὸ 76%, γίνονται 80%, γίνονται 86%. Δηλαδή, ἐνῷ τὸ 1954– 1955 εἰς κἄθε 100 δραχμὰς ποὺ ἐχρηματοδοτεῖτο ἡ οἰκονομία, 24,5 ἐδίδοντο εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, τὸ 1960 εἰς κἄθε 100 δραχμὰς αἱ 16,10 δίδονται εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν. Αὐτή, λοιπόν, εἶναι ἡ ἐνίσχυσις. Ἀφήσατε τὸ θέμα τῶν ἐπιτοκίων, ἀπὸ τὸ 1957, ὁπότε ὑπῆρξε μία τελευταία κίνησις τῶν ἐπιτοκίων μὲ τὰς ἑξῆς μεταβολὰς...

§85Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἤθελα νὰ σᾶς ἐρωτήσω τὸ ἑξῆς: Τὸ 2300 ἔναντι τοῦ 5800 εἶναι τὸ 80%; Διὰ νὰ συνεννοούμεθα μὲ τοὺς ἀριθμούς.

§86Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, εἴπετε προχθὲς 2573 τὸ 1954, 4510 τὸ 1960, τώρα θέλετε νὰ προσθέσω πόσα;

§87Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ 2500 σὺν 150 διὰ μεσοπρόθεσμα μᾶς κάμνουν 2650 ἔναντι σημερινῶν 5800. Ἐρωτᾶται τὸ 2650 ἔναντι τοῦ 5800 εἶναι μόνον τὸ 80%;

§88Η. ΗΛΙΟΥ. Δὲν μᾶς εἴχετε δώσει αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἀπὸ προχθές. Ἀλλ’ ἔστω θὰ εἶναι μὲ τοὺς ὑπολογισμούς σας 110% ἕως ὅμως τὸ 165 ὑπάρχει διαφορά. Ὡς πρὸς τὰ ἐπιτόκια. Ἡ ἐπιβάρυνσις τὸν Μάρτιον τοῦ 1957 μὲ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν ἐπιτοκίων εἶναι 10% πρὸς τὰς βιομηχανίας, καὶ 8% πρὸς τὰς βιομηχανίας τὸν Νοέμβριον τοῦ 1960, 7–9% διὰ τὰς βιοτεχνίας, 5,5– 7% τὸν Νοέμβριον τοῦ 1960, 10% εἰς ἄλλους κλάδους βιοτεχνίας καὶ 7,5% τὸν Νοέμβριον τοῦ 1960, εἰς τὸ ἐξαγωγικὸν ἐμπόριον καὶ καπνεμπόριον ἤτοι 9% τὸν Μάρτιον τοῦ 1957 καὶ 6% τὸν Μάρτιον τοῦ 1960. Δηλαδὴ ἡ μείωσις τῶν ἐπιτοκίων ἐπῆλθε βαθμιαίως ἀπὸ τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1959, εἰς στάδια 2%–2,5% χαμηλότερον ἀπ’ ὅ,τι ἦτο τὸν Μάρτιον τοῦ 1957. Εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν τὰ μεσοπρόθεσμα δάνεια εἶχον 6–7% καὶ τὸν Μάρτιον τοῦ 1957 καὶ τὸν Νοέμβριον τοῦ 1960 διὰ τὰ καλλιεργητικὰ καὶ 7–8,5% διὰ τὰ ἐπ’ ἐνεχύρῳ, 7–8 διὰ τὰ μεσοπρόθεσμα. Δηλαδὴ δὲν ὑπέστησαν καμμίαν μεταβολὴν διότι τὸ αὐτὸ ἐπιτόκιον ἐπληρώνετο καὶ τὸν Μάρτιον τοῦ 1957.

§89Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὑπολογίζετε τὰ μεσοπρόθεσμα δάνεια, τὰ ὁποῖα ἦσαν 400 ἑκατομ. τὸ 1960 καὶ εἶναι 600 ἑκατομ. τὸ 1961, τὰ χορηγηθέντα πρὸς 2%; Δὲν τὰ ὑπολογίζετε.

§90Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ κάμνω σύγκρισιν τῶν ἐπιτοκίων, τὰ ὁποῖα ἀνέφερον ἐδῶ. Εἶναι βέβαιον ὅτι διὰ τὴν ἄρδευσιν καὶ ἀγορὰν παραγωγικῶν ζώων, εἶναι ὡρισμένα πρὸς 2%.

§91Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Εἶναι 400 ἑκατομ.

§92Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ σᾶς λέγω εἰς τὰ καλλιεργητικά, ὅσα ἐπαίρνατε, τόσα παίρνετε καὶ τώρα. Καὶ εἰς τὴν βιομηχανίαν καὶ τὸ ἐξαγωγικὸν ἐμπόριον ἐπαίρνατε 2,5–3% πάρα πάνω καὶ τὰ ἐχαρίσατε. Ἀλλὰ ἀνεξαρτήτως αὐτοῦ, ἐπειδὴ τὸ ζήτημα δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται εἰς ὁλόκληρον τὴν ὕπαιθρον. Εἰς τὸ περιοδικὸν «Οἰκονομικὴ Ἐξέλιξις» τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης εἰς τὴν σελίδα 28, φαίνεται, ὅτι ὡς πρὸς τὴν βιομηχανίαν καὶ βιοτεχνίαν ἡ Πρωτεύουσα μὲ 40% τοῦ μεταποιητικοῦ δυναμικοῦ, παίρνει τὸ 70% τῶν πιστώσεων καὶ ἡ ἐπαρχία μὲ τὸ 60% τοῦ μεταποιητικοῦ δυναμικοῦ, παίρνει τὸ 30% τῶν πιστώσεων τῶν Τραπεζῶν. Μᾶς εἶπαν ἐπίσης, ὅτι ξοδεύονται πολλὰ διὰ τὴν ἐπαρχίαν. Ἐδῶ ἔχω τὸ μηνιαῖον δελτίον τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας, ὅπου φαίνεται, ὅτι αἱ πληρωμαὶ τοῦ 1959, τὸ πρῶτο δεκάμηνον, ἐκ μέρους τῶν δημοσίων ταμείων ἦτο περίπου 11 δισεκατομ. δρχ., διὰ δὲ τὸ ἀντίστοιχον 10μηνον τοῦ 1960 εἶναι 11.183 ἑκατομ. δηλ. 204 ἑκατομ. πάρα πάνω. Ἀπὸ αὐτάς, αἱ πληρωμαὶ τῆς Πρωτευούσης εἶναι 5.084 τὸ 1959 καὶ 5.343 τὸ 1960. Δηλαδὴ εἰς τὴν Πρωτεύουσαν ηὐξήθησαν κατὰ 295 ἑκατομ. Ἐνῷ εἰς τὰς ἐπαρχίας ἐμειώθησαν, κατὰ 53 ἑκατομμ. εἰς τὴν Πελοπόννησον, κατὰ 17 ἑκατομμ. εἰς τὰς Ἰονίους Νήσους, καὶ κατὰ 31 ἑκατομμ. εἰς τὴν Μακεδονίαν, εἰς τὴν Ἤπειρον μεῖον 15 ἑκατομμ., εἰς τὴν Κρήτην μεῖον 32 ἑκατομμ., εἰς τὰς νήσους τοῦ Αἰγαίου μεῖον 43 ἑκατομμ., Θράκην μεῖον 11 ἑκατομμ. καὶ μόνον εἰς τὴν Θεσσαλίαν, χάρις εἰς τὴν θαυμασίαν δύναμιν τῶν μοχλῶν ηὐξήθησαν κατὰ 27 ἑκατομμύρια. Ἄλλο δεῖγμα ἐγκαταλείψεως τῆς ἐπαρχίας καὶ τῆς ὑπαίθρου, τὸ ὁποῖον δὲν περιορίζεται πλέον εἰς τὰς γενομένας δαπάνας, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ μεγαλόπνοα καὶ μεγαλεπήβολα ἔργα τοῦ μέλλοντος. Δεῖγμα τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔθεσεν ὁ κ. Ὑπουργός, ἀποστομωθεὶς ἀπὸ τὸν κ. Στεφανόπουλον, τοῦ πενταετοῦς προγράμματος. Τὸ πενταετὲς πρόγραμμα λέγει, ὅτι μέσα εἰς τὴν 5ετίαν ποὺ μᾶς ἔρχεται, ὁ μὲν πληθυσμὸς τῆς Πρωτευούσης καὶ τῶν πόλεων, ὁ ὁποῖος ἔχει 49.150 ἑκατ. συμμετοχὴν εἰς τὸ εἰσόδημα ἐκ τῆς μεταποιήσεως καὶ ἐκ τοῦ ἐμπορίου, θὰ τὸ αὐξήσῃ εἰς 69.500, δηλαδὴ θὰ ἔχωμεν μίαν αὔξησιν 40%. Ὁ δὲ ἄλλος πληθυσμός, ὁ ἀγροτικός, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ 1959, 24 δισεκατ., εἰς 5 χρόνια θὰ τὸ κάμῃ 29 δισεκατ. Αὐτὴ εἶναι ἡ προοπτική, δηλαδή, λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς αὐξήσεως τοῦ πληθυσμοῦ, ἡ πτωχεία τῆς ὑπαίθρου θὰ μείνῃ ὅπως εἶναι τώρα καὶ οἱ προστιθέμενοι κατ’ ἔτος νέοι ἀγρόται θὰ ἔχουν καὶ αὐτοὶ 1.100 δραχμ. εἰσόδημα ἐτησίως. Μᾶς εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἄλλη ταχυδακτυλουργία, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπεδότησε τὸν βάμβακα καὶ τὰ ψυχανθῆ, διὰ νὰ ἀναδιαρθρώσῃ τὰς καλλιεργείας. Βλέπω, ὅμως, ὅτι ὁ συνάδελφός μου, τῶν Οἰκονομικῶν, τὸν διαψεύδει, δὲν λέγει ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπιδοτεῖ, διότι εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1961, εἰς τὴν σελίδα 310, λέγει: «Τόσον διὰ τὸ ἔτος 1960, ὅσον καὶ διὰ τὸ ἔτος 1961, ἡ ἐπιδότησις τοῦ βάμβακος καὶ τῶν κτηνοτροφικῶν ψυχανθῶν, γίνεται ἐξ εἰδικοῦ δευτεροβαθμίου λογαριασμοῦ τοῦ γενικοῦ λογαριασμοῦ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, προβλεπομένης τῆς καλύψεως τοῦ σχετικοῦ ἀνοίγματος ἐκ τῆς διαθέσεως τῶν περιθωρίων τῆς διαχειρίσεως τοῦ συγκεντρωμένου σίτου». Δηλαδή, μὲ τὸ ἕνα χέρι τὸ παίρνει ἀπὸ τὸν σιτοπαραγωγὸν καὶ μὲ τὸ ἄλλο τὸ δίδει εἰς τὸν βαμβακοπαραγωγόν. Αὐτὸ λέγεται ἐνίσχυσις καὶ ἐπιδότησις τῆς ὑπαίθρου. Ηὐξήθη, μᾶς λέγει, ἡ χρησιμοποίησις τῶν λιπασμάτων, ἀνεξαρτήτως ὅτι εἰς τὴν χρησιμοποίησιν τῶν λιπασμάτων ὑπάρχει μία κάμψις τὸ παρελθὸν ἔτος, ἡ ληστεία τῆς ἀγροτικῆς μας οἰκονομίας μὲ τὴν πώλησιν εἰς αὐτοὺς λιπασμάτων εἰς ὑπερόγκους τιμάς, ἔχει τὴν μορφὴν σκανδάλου τεραστίου.

§93Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μὴ ὁμιλῆτε περὶ σκανδάλου, διότι δὲν γνωρίζετε τὰ πράγματα ἢ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα γνωρίζετε, τὰ ἀποκρύπτετε.

§94Η. ΗΛΙΟΥ. ... (δὲν ἠκούσθη)...

§95Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Διατὶ μὲ κυττᾶτε; Μάλιστα, ἢ ὅσα γνωρίζετε τὰ ἀποκρύπτετε.

§96Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγώ, λοιπόν, φθάνω τώρα εἰς τὸ ποῖος ἀποκρύπτει καὶ τὶ ἀποκρύπτει, ὅτι δὲ πρόκειται περὶ σκανδάλου θὰ τὸ ἀποδείξω, διότι οὐδέποτε ἔκαμα χαρακτηρισμοὺς χωρὶς νὰ ἔχω πλήρη τὰ στοιχεῖα τῆς ἀποδείξεως καὶ πλήρη τὸν φάκελλόν μου.

§97Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Διὰ πρώτην φορὰν θὰ παράσχω εἰς τὴν Βουλὴν μίαν πληροφορίαν. Ἡ κοστολόγησις τῶν λιπασμάτων, ἡ ὁποία γίνεται μετὰ πολλὰ ἔτη, διότι δυστυχῶς αὐτὸ τὸ σύστημα ἐπεκράτησεν ἀπὸ τὴν ἀρχήν, ἡ ὁποία ἐγένετο τὸ 1959 καὶ τὸ 1958, διὰ τὰ λιπάσματα τοῦ 1957 καὶ τοῦ 1958, ἐμείωσεν ἡ ἀπόφασις τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας τὰ κέρδη τῆς Ἑταιρείας Λιπασμάτων κατὰ 21 ἑκατ. διὰ τὸ 1957 καὶ ἐμείωσε τὴν τιμὴν τῶν λιπασμάτων πάρα πάνω ἀπὸ 15%. Ἀδιαφόρως, ἐὰν τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Γεωργίας τὴν ἀνέστειλε τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας.

§98Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργόν, σύμφωνα μὲ τὴν τακτικὴν τὴν ὁποίαν ἠθέλησεν ὁ ἴδιος νὰ ἀκολουθήσῃ, νὰ τερματίσῃ τὰς διακοπὰς...

§99Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Διότι δὲν σᾶς συμφέρει.

§100Η. ΗΛΙΟΥ. Μὲ συμφέρει ἀπολύτως. Ἐὰν ἐπιθυμῆτε νὰ κάμετε διακοπήν, τῇ ἀδείᾳ τοῦ ρήτορος πάντοτε καὶ τοῦ Προέδρου, νὰ ἀναμείνετε νὰ διατυπωθῇ ἐκ μέρους τοῦ ρήτορος ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐνδεχομένως θὰ προκαλέσῃ τὴν διακοπήν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κύριοι συνάδελφοι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τὸ σκάνδαλον ὑπάρχει εἰς τὸ ἀκέραιον, διότι ἡ ἔκθεσις Μπατέλ, τοῦ τεχνικοῦ Οἴκου ποὺ ἔκαμε τὴν μελέτην διὰ τὸ ἐργοστάσιον ὑπερφωσφορικῶν λιπασμάτων, ἐδημοσιεύθη ἀφοῦ ἀπεσπάσθησαν ἐξ αὐτῆς ὡρισμένες σελίδες. Ἐρωτῶ: ἡ πρᾶξις αὐτή, δηλαδὴ ἡ ἀπόσπασις ὡρισμένων σελίδων ἀπὸ ἕνα κείμενον, δὲν εἶναι ποινικῶς κολάσιμος; Δὲν πρόκειται περὶ πλαστογραφίας; Ἡ πρᾶξις αὐτὴ δὲν εἶναι χειροτέρα τῆς ἀποδοθείσης εἰς ἐμὲ πράξεως τῆς ἀποκρύψεως; Ἐὰν ἀποκρύπτῃ κἄποιος δὲν εἶμαι ἐγώ, ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις. Ἐπίσης, ὁ συγκριτικὸς πίναξ, ὁ δημοσιευθεὶς ὑπὸ τοῦ Ο. Η.Ε. διὰ τὰ φωσφοροῦχα λιπάσματα, ἀποδεικνύει, ὅτι ἔχομεν τὴν ὑψηλοτέραν τιμὴν ἀπ’ ὅλας τὰς ἄλλας χώρας. 23,43 δολλάρια κατὰ 100 χιλιόγραμμα λιπαντικῶν οὐσιῶν, ἔναντι 11–15 εἰς τὰς ἄλλας χώρας. Ἡ ἔκθεσις τῆς βασικῆς Ἐπιτροπῆς διὰ τὴν μελέτην τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τὸν 2ον τόμον, βʹ τεῦχος διὰ τὰ λιπάσματα καὶ τὴν λίπανσιν ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Παρουσιάζεται διὰ τὰ 1000 χιλιόγραμμα ὑδροδιαλύτου ὑπερφωσφορικοῦ λιπάσματος τιμὴ 125,17 δολλ. εἰς Ἀγγλίαν, 126,81 εἰς Αὐστρίαν, 133,34 εἰς Πορτογαλίαν, 142,17 εἰς Γαλλίαν, 154,10 εἰς Γερμανίαν καὶ 213 δολλάρια εἰς τὴν Ἑλλάδα». Εἶναι γνωστόν, ὅτι αὐτὰ τὰ ὑπερκέρδη ἀπὸ τὰ ὑπερφωσφοροῦχα λιπάσματα ἐδημιούργησαν μερικὰς ἀπὸ τὰς δυναστείας τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας τῆς Ἑλλάδος, μερικὰς ἀπὸ τὰς 200 οἰκογενείας. Ὅπως ἄλλαι μορφαὶ ληστείας τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ καὶ τῆς ἐξαθλιώσεως τῆς ἐπαρχίας ἐδημιούργησαν τὰς δυναστείας τῶν ἐπιχειρηματιῶν κυλινδρομύλων, τῶν μεγάλων καπνεμπόρων κλπ. Ἀλλὰ ἂς περιορισθῶμεν εἰς τὰ λιπάσματα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐδημιουργήθησαν μερικαὶ δυναστεῖαι. Ὁ νόμος 5198 τοὺς παρεῖχε τὴν δασμολογικὴν προστασίαν, ἀλλὰ μὲ τὴν ρητὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι θὰ πωλοῦνται λόγῳ ἐξοικονομήσεως κόστους μεταφορικῶν, διότι τὸ λίπασμα εἶναι βαρὺ εἶδος καὶ ἑπομένως ἐπιβαρύνεται πολὺ μὲ τὰ μεταφορικά, θὰ πωλοῦνται κατὰ 100–150 δραχμὰς εὐθηνότερον τῆς διεθνοῦς τιμῆς —ἀφοῦ ὅμως κατωχυρώθη ἡ ὑπέρμετρος δασμολογικὴ προστασία, ἐμπήκαμεν εἰς τὴν μέθοδον τῆς κοστολογήσεως, τῆς ἀναζητήσεως ἀπὸ γραφειοκράτας τῶν στοιχείων τοῦ κόστους ἀπὸ τὸ Στρατώνιον ὅπου ἐξορύσσεται ὁ πυρίτης, μέχρι τοῦ ἐργοστασιακοῦ συγκροτήματος ποὺ εἶναι ὁλόκληρος πόλις, ὅπου μεταφέρεται πρὸς ἐπεξεργασίαν, καὶ ἐπειδὴ τοῦτο καταντᾶ ἀνέφικτον καὶ δι’ ἄλλους εὐνοήτους λόγους, ἐγένοντο στὰ τυφλὰ δεκτοὶ οἱ ὑπολογισμοὶ τῆς μονοπωλιακῆς ἑταιρείας λιπασμάτων καὶ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ ἀποτέλεσμα, ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν ὑπερφωσφορικῶν λιπασμάτων νὰ φθάσῃ εἰς 100 δολλάρια τὸν τόννον καὶ ὅταν ὑπῆρχε ζήτησις μεγαλυτέρα τῆς παραγωγῆς καὶ εἰσήγοντο ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, εἰσήγοντο μὲ 60 δολλάρια τὸν τόννον. Ἀποτέλεσμα τῆς αὐξήσεως αὐτῆς τῆς τιμῆς τῶν λιπασμάτων ἦτο ἡ δημιουργία τῶν ὑπερκερδῶν τῆς δυναστείας τὴν ὁποίαν ἀνέφερον. Κατόπιν τῆς δημοσιεύσεως τῆς ἐκθέσεως Μπατὲλ ἠναγκάσθησαν νὰ περιορίσουν τὰς τιμὰς εἰς 80 δολλάρια τὸν τόννον, χωρὶς μὲ αὐτὸ νὰ παύσουν τὰ ὑπερκέρδη τὰ ὁποῖα πραγματοποιοῦν ἀπὸ τὴν πώλησιν τῶν λιπασμάτων νὰ ὑπερβαίνουν τὰ 40–50%, δηλαδὴ εἰς μίαν κατανάλωσιν, ἡ ὁποία φθάνει περίπου τὰ 2 δισεκ. δραχμῶν διὰ λιπάσματα ἔχομεν σφαιτερισμὸν ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ὑπὸ μορφὴν μονοπωλιακῶν ὑπερκερδῶν τῆς τάξεως τῶν 800 ἑκατομ. ἐτησίως. Δι’ αὐτὸ ὑπῆρξεν ἡ ὄρεξις καὶ τὸ ἐνδιαφέρον νὰ δοθοῦν πάλιν εἰς τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν, εἰς τὴν οἰκονομικὴν ὀλιγαρχίαν, εἰς τὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἔχουν οἰκονομικὰ συμφέροντα μεγάλα εἰς τὸν ξένον οἶκον Σαὶν Γκομπαίν, τὸν ὁποῖον προσφυῶς ὁ λαὸς ἀπεκάλεσεν ἁγίαν κομπίναν. Νὰ δοθοῦν δηλ. τὰ λιπάσματα εἰς μονοπωλητὰς ποὺ κερδίζουν ἀπὸ τὴν καταλήστευσιν τῆς ἐθνικῆς καὶ μάλιστα τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας. Ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις ἐφεῦρε καὶ ἄλλα τεχνάσματα εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς ἀμύνης της, εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς δικαιολογήσεως τῆς ἐξαθλιώσεως τῆς ἐπαρχίας. Ὡς παράδειγμα ἀναφέρω τὰς δηλώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Προεδρίας. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς Προεδρίας Κυβερνήσεως, θέλων νὰ δώσῃ ἕνα ἐξωγκωμένον ἀριθμὸν τῆς ἀναπτύξεως τοῦ τουριστικοῦ εἰσοδήματός μας, ὅτι ἐφέτος ἦλθον εἰς τὴν Ἑλλάδα τόσοι τουρίσται μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ 26.000 Γιουγκοσλάβοι. Αἱ 26.000 τουρίσται ποὺ ἔρχονται ἀπὸ τὴν Γαλλίαν, αἱ 26.000 ποὺ ἔρχονται ἀπὸ τὴν Γερμανίαν, γίνονται φανεροί, τοὺς βλέπομεν νὰ κυκλοφοροῦν εἰς τὰς ὁδούς. Ποῦ εἶναι αἱ 26.000 ἢ ἔστω καὶ μόνον 26 Γιουγκοσλάβοι τουρίσται; Οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι περνοῦν τὰ σύνορα διὰ νὰ βοσκίσουν τὰ αἰγοπρόβατά των ἢ διὰ νὰ κόψουν ξύλα, δυνάμει τῶν προσφάτως ὑπογραφέντων γνωστῶν πρωτοκόλλων Ἑλλάδος–Γιουγκοσλαβίας, μεταβαπτίζονται εἰς τουρίστας διὰ λόγους ἐντυπωσιακοὺς καὶ ἔτσι παρουσιάζεται, ὅτι ἐπέτυχεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ τουρισμοῦ. Ὁπωσδήποτε, δὲν εἶναι ὀρθόν, αἱ ἐπικρίσεις διὰ τὴν ἐγκατάλειψιν τῆς ἐπαρχίας, αἱ ἐπικρίσεις διὰ τὴν κατακρήμνισιν τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας, νὰ μετατοπίζωνται μόνον εἰς τεχνικὰς παραλείψεις, εἰς τὴν κυβερνητικὴν ἀνικανότητα καὶ ἀνεπάρκειαν. Βεβαίως, εἶναι κἄπως δύσκολον νὰ φαντασθῇ κανείς, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ εὑρεθῇ ἄλλη Κυβέρνησις, ἡ ὁποία νὰ τὰ καταφέρῃ τόσον ἄσχημα. Ὁπωσδήποτε, ὅμως, δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ θέμα, ὅτι ὑπῆρξαν τεχνικαὶ παραλείψεις, ἀνικανότης καὶ ἀνεπάρκεια. Νομίζω, ὅτι τὸ θέμα εἶναι εὐρύτερον, ὅτι ἀνάγεται εἰς πολιτικὰ αἴτια, εἰς οἰκονομικὰ αἴτια, εἰς κοινωνικὰ αἴτια. Ἐὰν δὲν διερευνήσωμεν τὰ αἴτια αὐτά, τὰ ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τὴν ἐξαθλίωσιν τῆς ἐπαρχίας, τότε ἡ ἁπλῆ παράθεσις τῶν ἀριθμῶν καὶ ἡ περιγραφὴ τῆς καταστάσεως, ἠμπορεῖ νὰ ἐπαναλαμβάνεται ἀπὸ χρόνον εἰς χρόνον καὶ ἠμπορεῖ νὰ ὑπογραμμίζεται περισσότερον εἰς προεκλογικὴν περίοδον, χωρὶς ὅμως νὰ βελτιώνεται καθόλου ἡ κατάστασις. Νομίζω, ὅτι ἡ διάλυσις τῆς λαϊκῆς οἰκονομίας εἶναι ἀπότοκος τῆς ἐπιθέσεως τοῦ ἰσχυροῦ ἐναντίον τοῦ ἀδυνάτου, εἶναι ἀπότοκος τοῦ ἰσχύοντος οἰκονομικοῦ καθεστῶτος τῆς φιλελευθέρας οἰκονομίας ποὺ ὁ Σούαρτ Μὶλλ τὴν χαρακτηρίζει μὲ τὴν φράσιν «ὁ ἕνας διαγκωνίζει τὸν ἄλλον, ὁ ἕνας ποδοπατεῖ τὸν ἄλλον, ὁ ἕνας τσακίζει τὸν ἄλλον, ὁ ἕνας βρίσκεται ξαφνικὰ κάτω ἀπὸ τὶς φτέρνες τοῦ ἄλλου», ἡ παντοδυναμία τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας, νὰ ἐξοντώνῃ κάθε ἀντίπαλόν της καὶ νὰ τὸν ἐκμηδενίζῃ. Ὁ ἀδυσώπητος οἰκονομικὸς ἀνταγωνισμὸς παραλύει πρῶτον τὰ ἀσθενέστερα σημεῖα τῆς χώρας καὶ κυρίως τὴν ὕπαιθρον. Τὸ ξένον βιομηχανικὸν προϊὸν ἀφήνεται ἐλεύθερον νὰ εἰσβάλῃ, χωρὶς κανένα περιορισμὸν εἰς τὴν χώραν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συντρίβῃ ὄχι μόνον τὴν ἀγροτικὴν παραγωγήν, ἀλλὰ καὶ κάθε ἐλπίδα ἐκβιομηχανίσεως τῆς χώρας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν ὑγιᾶ διέξοδον εἰς τὸν πλεονάζοντα ἀγροτικὸν πληθυσμόν. Ἡ ἀγροτικὴ οἰκονομία ἔχει ὡρισμένα προβλήματα. Ποῖα τὰ προβλήματα τοῦ ἀγροτικοῦ τομέως τῆς οἰκονομίας μας; Ἂς ὑποθέσωμεν, ὅτι ἡ οἰκονομία δὲν παρουσιάζει καμμίαν ἀνάπτυξιν, ἂς τὴν ἴδωμεν στατικήν, εἰς τὸ σημερινὸν ἐπίπεδον παραγωγῆς καὶ ἀποδόσεως. Ἐνῷ μετέχει ἡ ἀγροτικὴ τάξις, ἐνῷ μετέχει ἡ ὕπαιθρος τόσον ἀνίσως εἰς τὴν κατανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἆρα γε τῆς ἀφήνομεν αὐτὸ τὸ μικρὸν εἰσόδημα νὰ τὸ καρπωθῇ, ἢ τῆς τὸ ἀφαιροῦμεν καὶ αὐτό; Πρῶτον ἔχομεν μίαν ταξικὴν φορολογίαν, κυρίως ἐπὶ τῶν εἰδῶν καταναλώσεως. Συνεπῶς, ἐνῷ, μετέχει εἰς τὸ εἰσόδημα κατὰ τὸ ¼ ἡ ὕπαιθρος, μετέχει εἰς τὰ φορολογικὰ βάρη κατὰ τὸ ½ καὶ πλέον. Διὰ τοὺς ἰσχυροὺς ὑπάρχει καὶ ἡ φοροδιαφυγὴ καὶ αἱ φορολογικαὶ ἀπαλλαγαί, ἐνῷ δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα ἡ ἀγροτικὴ οἰκονομία ν’ ἀποφύγῃ τὰ φορολογικά της βάρη. Τὸ δεύτερον μερίδιον, τὸ ὁποῖον ἀποσπᾶται ἀπὸ τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, εἰς ὄφελος τοῦ Τραπεζιτικοῦ κεφαλαίου, ἀποσπᾶται ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ τοκογλυφικοῦ τόκου. Ἡ τοκογλυφία ἀποσπᾷ τὸ 5% τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, τὸ ὁποῖον λαμβάνεται, εἴτε ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, εἴτε ἀπὸ τοὺς ἰδιώτας τοκογλύφους. Γίνεται ἀκόμη μεγαλυτέρα ἀπόσπασις ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν προπωλήσεων. Τὸν βάμβακα, τὸ σιτάρι καὶ ὅλα τὰ γεωργικὰ προϊόντα, κατὰ ἕνα ποσοστὸν ἀρκετὰ σημαντικόν, ἀναγκάζεται νὰ προπωλήσῃ ὁ καλλιεργητής, διότι ἔχει ἀνάγκην χρημάτων. Τρίτον, ἐλλείπει κάθε οὐσιαστικὴ προστασία ἐπὶ τῶν ἀγροτικῶν μας προϊόντων. Ἀνεφέρθη προχθὲς ἡ ἀσυνάρτητος ἐπὶ τοῦ ἐλαίου πολιτική. Διὰ τὸ σιτάρι ἐκαυχήθη ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἐπέτυχε ἀπὸ διετίας τὸν περιορισμὸν τῆς σιτοκαλλιεργείας κατὰ 1.300.000 στρέμματα ποὺ ἀντιστοιχοῦν εἰς μείωσιν τῆς παραγωγῆς κατὰ 200.000 τόννους.

§101Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν; Ἐπανειλημμένως ἐτόνισα, ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν ἀποβλέπει εἰς τὸν περιορισμὸν τῆς σιτοκαλλιεργείας, ἀλλὰ συγχρόνως ἀποβλέπει εἰς τὴν διατήρησιν τῆς παραγωγῆς εἰς τὸ σημερινὸν ὕψος της, διὰ τῆς περαιτέρω ἐντατικοποιήσεως τῆς καλλιεργείας διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως καλλιτέρων ποιοτήτων σπόρου, διὰ τῆς μηχανικῆς καλλιεργείας, διὰ τῆς λιπάνσεως κλπ. Συνεπῶς, δὲν ἀποβλέπομεν, ἐφ’ ὅσον αἱ φυτικαὶ συνθῆκαι εἶναι κανονικαί, δὲν ἀποβλέπομεν εἰς τὴν μείωσιν τῆς παραγωγῆς τοῦ σίτου, ἀποβλέπομεν εἰς τὴν μείωσιν τῶν ἐκτάσεων εἰς τὰς ὁποίας καλλιεργεῖται σῖτος καὶ εἰς τὴν διατήρησιν τῆς παραγωγῆς εἰς τὸ ὕψος εἰς τὸ ὁποῖον κατωρθώσαμε νὰ τὴν φθάσωμεν, τὸ ὕψος τῆς σιταρκείας. Ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἀποβλέπομεν εἰς τὴν δημιουργίαν καὶ ἄλλων καλλιεργειῶν οἰκονομικῶς ἀποδοτικωτέρων.

§102Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς διετύπωσεν, τὶ ἐπιδιώκει ἡ Κυβέρνησις. Εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος, ὅτι ἡ Κυβέρνησις αὐτὸ θὰ ἤθελε, νὰ ἐντατικοποιηθοῦν αἱ καλλιέργειαι. Ἡ πραγματικότης, ὅμως εἶναι, ὅτι ἡ μείωσις κατὰ τὰ 2 τελευταῖα ἔτη κατὰ 1.300.000 στρέμματα τῆς σιτοκαλλιεργείας συνοδεύεται ἀπὸ ἀντίστοιχον μείωσιν τῆς παραγωγῆς. Συνεπῶς, ἐγὼ διαπιστώνω εἰς τὶ ἀποτελέσματα καταλήγει ἡ πολιτική σας.

§103Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐφ’ ὅσον κάμνετε χρῆσιν τῶν στοιχείων μου, πρέπει νὰ λάβετε ὑπ’ ὄψιν, ὅτι μεταξὺ τῶν 1954–60 ἔχομεν αὔξησιν τῶν στρεμματικῶν ἀποδόσεων.

§104ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Κατὰ τὸ 1954–60;

§105Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν εἶπον 54, 60. Εἶπον, ὅτι ἀνέρχεται εἰς 54, 60.

§106Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα οὐδὲν μέτρον λαμβάνεται διὰ ν’ ἀντιμετωπισθῇ τὸ ἄνοιγμα τῆς ψαλίδος καὶ διὰ ν’ ἀντιμετωπισθῇ ἡ ἀνισοτιμία τῶν ἀνταλλαγῶν. Ἡ Α.Τ.Ε., δίδει τοὺς ἑξῆς συντελεστὰς σχέσεως τιμῶν μεταξὺ τῶν τιμῶν ποὺ ἀπολαμβάνει ὁ ἀγρότης πωλῶν τὸ προϊὸν του καὶ τῶν τιμῶν ποὺ ἀναγκάζεται νὰ πληρώσῃ διὰ ν’ ἀποκτήσῃ βιομηχανικὰ προϊόντα ὁ ἀγρότης καὶ νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας του. Τὸ ἔτος 1956 ἔχομεν 105 μονάδες. Τὸ 1960 κατέρχεται εἰς 87 μονάδες. Αὐτὴ ἡ συνεχὴς συμπίεσις τῶν τιμῶν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων μας καὶ τῶν πρώτων ὑλῶν, ἡ συνεχὴς συμπίεσις ἡ ὁποία ἔφθασε εἰς τὸ διάστημα μιᾶς 10ετίας εἰς τὸ 30%, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἡ οἰκονομία μας κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸ χονδρεμπόριον καὶ τὰ μονοπώλια. Οἱ Ἕλληνες ἀγρόται παραμένουν ἕρμαια τῶν μεγαλεμπόρων καὶ τῶν μεγάλων μονοπωλιακῶν συγκροτημάτων. Οἱ ἀγρόται πιεζόμενοι νὰ ἐξοφλήσουν τὰς ὀφειλάς των ἀναγκάζονται νὰ πωλοῦν τὰ προϊόντα των εἰς ἐξευτελιστικὰς τιμάς. Τότε κινεῖται ὅλος ὁ μηχανισμὸς τοῦ χονδρεμπορίου, ὁ ὁποῖος σκοπὸν ἔχει εἰς τὰς κρισίμους στιγμὰς τῆς ἀθρόας προσφορᾶς ν’ ἀποσπάσῃ ἀπὸ τὸν παραγωγὸν τὸ προϊόν του εἰς τὰς χαμηλοτέρας δυνατὰς τιμάς. Ἐπίσης, ἀκόμη ἡ ἀγροτικὴ οἰκονομία, ἡ οἰκονομία τῆς ὑπαίθρου καὶ τοὺς ἰσχυρούς, ὄχι μόνον ἐπιδοτεῖ, ἀλλὰ ἀναλαμβάνει καὶ τὰ δημόσια βάρη, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε ν’ ἀναλάβουν οἱ ἰσχυροί, ἐνῷ αὐτοὶ ἀπαλλάσσονται. Ἀλλὰ καὶ ὑπὸ πλέον συγκεκριμένην μορφήν. Λ.χ. εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος. Ἡ ἐπαρχία πληρώνει, μᾶς τὸ εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός, 1,90 διὰ τὴν οἰκιακὴν χρῆσιν, ἡ βιομηχανία 60 λεπτά. Ἀλλὰ διὰ μερικὰς βιομηχανίας φθάνει τὰ 20–22 λεπτά. Διὰ τὴν Πεσινὲ εἶναι 9 λεπτά. Δηλαδή, τὸ ἀκριβὸ ρεῦμα πληρώνει ἡ ἐπαρχία καὶ τὸ φθηνὸ αἱ μεγάλαι πόλεις. Συνεπῶς, πίπτει τὸ ἐπίπεδον διαβιώσεως τοῦ ἀγρότου, διότι ὑφίσταται ὁ ἀγρότης μίαν καταλήστευσιν. Καὶ φθάνομεν οὕτω νὰ ἔχωμεν τὰ 2.500.000 τοῦ πληθυσμοῦ τῆς ὑπαίθρου ἔξω πάσης συναλλακτικῆς ζωῆς. Ὑπὸ καθεστὼς κλειστῆς οἰκονομίας. Τὸ δεύτερον πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζει ἡ ἀγροτική μας οἰκονομία, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι τὸ πρόβλημα τοῦ ἐκχρηματισμοῦ, τῆς μετατροπῆς τοῦ ἐμπορεύματος εἰς χρῆμα ἐκ τῆς πωλήσεως τοῦ προϊόντος. Ἡ μόνη λύσις διὰ τὴν πραγματοποίησιν αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ θὰ ἦτο ἡ σύνδεσις τῶν ἐξαγωγῶν μὲ τὰς εἰσαγωγὰς ποὺ κάμνομεν ἀπὸ τὰς χώρας τοῦ Ἐξωτερικοῦ. Ἐφ’ ὅσον δὲν συνδέσωμεν τὰς ἐξαγωγὰς μὲ τὰς εἰσαγωγὰς καὶ δὲν δημιουργήσωμεν κέντρα τοποθετήσεως τῶν προϊόντων μας εἰς τὰς χώρας ἐκείνας ποὺ ἔχουν ἀνάγκην νὰ πωλήσουν εἰς ἡμᾶς τὰ βιομηχανικά των προϊόντα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λύσωμεν ποτὲ τὸ πρόβλημα τοῦ ἐκχρηματισμοῦ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα. Ἀνηγορεύσαμεν εἰς δόγμα τὴν ἐλευθερίαν τῶν εἰσαγωγῶν καὶ ἀδιαφοροῦμε διὰ τὸ ὅτι, εἰς καμμίαν ἄλλην χώραν τοῦ κόσμου δὲν εἶναι ἔτσι ἐλευθερωμέναι αἱ εἰσαγωγαί, ὅπως εἰς ἡμᾶς. Καὶ ἔξω ἀπὸ τὶς χῶρες μὲ τὶς ὁποῖες ἔχομεν ἐλευθερίαν εἰσαγωγῶν —καὶ εἰς τὶς ὁποῖες ἔχομεν πελωρίαν παθητικότητα, γιατὶ τοὺς πουλᾶμε τὸ ¼ ἀπ’ ὅ,τι ἀγοράζομεν— εἴχομεν καὶ μερικὲς ἄλλες χῶρες, μὲ τὶς ὁποῖες ἐκάμναμε διμερεῖς ἀνταλλαγὰς καὶ πάντοτε ἐξησφαλίζαμεν μεγάλην ἐξαγωγὴν Ἑλληνικῶν προϊόντων εἰς αὐτάς, διότι ἐνδιεφέροντο νὰ κρατήσουν τὰς ἀγοράς μας καὶ διὰ νὰ ἠμποροῦν νὰ μᾶς πωλήσουν ἠγόραζον ἀντιστοίχου ὕψους Ἑλληνικὰ προϊόντα. Τέτοιες χῶρες ἦσαν αἱ Ἀνατολικαί, μία κατηγορία. Ἄλλαι χῶραι ἦσαν ἡ Ἱσπανία, ἡ Γιουγκοσλαβία, ἡ Φινλανδία. Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1959 ἡ Ἱσπανία συνεδέθη μὲ τὴν Ο.Ε.Ο.Σ. καὶ ἐπέρασεν αὐτοδικαίως εἰς τὰς χώρας, αἱ ὁποῖαι εἶχον πιὰ τὴν ἐλευθερίαν τῶν εἰσαγωγῶν. Κυττάξετε τώρα τὴν περιπέτειαν τοῦ ἐμπορίου μας μὲ τὴν Ἱσπανίαν. Τὸ 1957 ἐφέραμεν ἀπὸ τὴν Ἱσπανίαν ἐμπορεύματα ἀξίας 924.000 δολλαρίων καὶ ἐξηγάγομεν 1.803.000, ἤτοι περίσσευμα 878.000 δολλάρια. Τὸ 1958 εἰσαγωγαὶ 341.000 δολλάρια, ἐξαγωγαὶ 776.000 δολλάρια, ἐνεργητικὸν 335.000 δολλάρια. Τὸ 1959, ὁπότε ἀρχίζει ἡ ἐλευθερία τῶν εἰσαγωγῶν, εἰσαγωγαὶ 827.000 δολλάρια, ἐξαγωγαὶ 160.000 δολλάρια., ἔλλειμμα 667.000 δολλάρια. Τὸ 1960, εἰς τὸ 11μηνον, εἰσαγωγαὶ 362.000 δολλάρια, ἐξαγωγαὶ 492.000, ἔλλειμμα 870.000 δολλάρια.

§107ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶναι καὶ ἡ μούργα ποὺ μᾶς ἔστειλαν.

§108Η. ΗΛΙΟΥ. Εἶναι καὶ ἡ μούργα. Ὁπωσδήποτε, χαρακτηριστικὸν εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι εἰς τὰ δύο χρόνια πρὸ τῆς εἰσόδου τῆς Ἱσπανίας εἰς τὴν Ο.Ε.Ο.Σ. καὶ τὴν ἐλευθερίαν τῶν εἰσαγωγῶν εἴχομεν 1.200.000 δολλάρια ἐνεργητικὸν καὶ εἰς τὰ δύο χρόνια ἀπὸ τῆς καθιερώσεως τῆς ἐλευθερίας τῶν εἰσαγωγῶν 1.500.000 δολλ. παθητικόν. Καὶ μία ἔγκυρος Οἰκονομικὴ Ἐπιθεώρησις, εἰς πληροφοριακὸν δελτίον περὶ τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, γράφει, ὅτι οἱ ἐμπειρογνώμονες τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς εἰς περίπτωσιν ἐφαρμογῆς διευθετήσεων, ποὺ θὰ ἐδυσχέραινον τὴν ἐξαγωγὴν ἀγροτικῶν προϊόντων ἀπὸ τρίτας πρὸς τὴν Κοινὴν Ἀγορὰν Χώρας θέτουν ὑπ’ ὄψει τῶν Ὑπουργῶν τῶν ἓξ τὸ ἐρώτημα, ποία θὰ εἶναι ἡ τύχη τῶν βιομηχανικῶν ἐξαγωγῶν τῶν χωρῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ποὺ καλύπτονται μὲ εἰσαγωγὰς ἀγροτικῶν προϊόντων. Πῶς θὰ τοὺς πουλᾶμε, ἂν δὲν τοὺς ἀγοράζωμεν! Δηλαδή, οἱ ξένοι ἔχουν ὑπ’ ὄψει των, ὅτι διὰ νὰ ἠμποροῦμεν νὰ τοὺς πωλήσωμεν, χρειάζεται ἀντιστοίχως, νὰ ἀγοράζωμεν προϊόντα των. Ἐμεῖς ὅμως, ἐπειδὴ ἀνήκομεν εἰς τὸν ἐλεύθερον κόσμον, ἐλᾶτε Γερμανοί, Γάλλοι, Σουηδοί, φέρτε ὅ,τι θέλετε, θὰ σᾶς τὸ πληρώσωμεν σὲ συνάλλαγμα καὶ δὲν ἔχετε καμμίαν ὑποχρέωσιν νὰ ἀγοράσετε ἀπὸ ἡμᾶς!...

§109Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὁπωσδήποτε ἡ διαπίστωσίς σας, ὅτι ἀνήκομεν εἰς τὸν ἐλεύθερον κόσμον, πρέπει νὰ χαιρετισθῇ.

§110Η. ΗΛΙΟΥ. Εἶναι ἕνας ἐλεύθερος κόσμος, ὅπου οἱ μονοπωληταὶ ἔχουν τὴν ἐλευθερίαν νὰ πλουτίζουν καὶ οἱ φτωχοὶ καὶ οἱ ἀγρότες ἔχουν τὴν ἐλευθερίαν νὰ πεθαίνουν τῆς πείνας καὶ νὰ ἐκπατρίζωνται. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἐλεύθερος κόσμος. Καὶ ἔτσι ἔχομεν ἀνταλλαγὰς μὲ τὸν «ἐλεύθερον κόσμον», τὰς ἑξῆς: Δανία, τοὺς πωλοῦμεν 1 καὶ μᾶς πωλοῦν 17,8. Σουηδία, 1 καὶ μᾶς πωλοῦν 16,3. Ἱσπανία, ἐφθάσαμεν εἰς σχέσιν 1 πρὸς 11. «...... (ἀναγινώσκει) ......» Ἡ πτῶσις, ἔτσι, τῶν ἐξαγωγῶν μας εἶναι πελωρία. Ἐφέτος ἐκαλύψαμεν μὲ τὶς ἐξαγωγές, οἱ ὁποῖες εἶναι κυρίως ἐξαγωγὲς ἀγροτικῶν προϊόντων, τὰ 42% τῶν εἰσαγωγῶν ποὺ ἐκάμναμεν. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέραν μᾶς λέγει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅτι «θὰ κάμνωμεν μίαν ἀναδιάρθρωσιν τῶν καλλιεργειῶν, διὰ νὰ μὴ παράγωμεν τόσον πολύ, πέραν αὐτῶν ποὺ ἠμποροῦμε νὰ ἐξαγάγωμεν».

§111Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Αὐτὸ λέγω ἐγώ;

§112Η. ΗΛΙΟΥ. Νομίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι κἄπου ἐκεῖ καταλήγομεν. Ὄχι ἐκεῖνο ποὺ δὲν συμφέρει, ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἀποδίδει. Ἐκεῖ, ἄλλως τε, κατελήξαμεν μὲ τὴν ἁπλῆν λύσιν ποὺ ἐδόθη εἰς τὸ κοινωνικὸν πρόβλημα, καὶ ἡ ὁποία ἐνθυμίζει τὴν λύσιν τῶν ὑπαιθρίων ὀδοντιατρῶν «πονεῖ δόντι, βγάζει δόντι». Ἀπὸ 100.000 τόννους καπνοῦ τὸν περιωρίσαμεν εἰς 60.000 τόννους καὶ ἔτσι ἐλύσαμεν τὸ πρόβλημα. Δηλαδή, παρεχωρήσαμεν πατροπαραδότους ἀγορὰς εἰς ἄλλους.

§113Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, μοῦ φαίνεται, ὅτι παρεκτρέπεσθε πολὺ καὶ δίδετε τὴν εἰκόνα, τὴν ὁποίαν εἴπατε προηγουμένως.

§114Η. ΗΛΙΟΥ. Δὲν σᾶς ἐπιτρέπω τοιοῦτον χαρακτηρισμόν, κ. Ὑπουργέ.

§115Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Σεῖς ἐκάματε τὸν χαρακτηρισμὸν αὐτόν, τὸν ὁποῖον σᾶς ἀνταποδίδω.

§116Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁρίστε, ἀντὶ νὰ δῆτε ποῦ ἐφθάσατε αὐτὸν τὸν τόπον, ὁμιλεῖτε καὶ περὶ παρεκτροπῶν.

§117ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὀδοντίατρος εἶναι;

§118Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐὰν εἶναι αὐτό, ζητῶ συγγνώμην ἀπὸ τοὺς ὀδοντιάτρους, διότι τοὺς ἠδίκησα μὲ τὴν σύγκρισιν. Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον μὲ τὸν καπνόν, περιωρίσαμεν καὶ τὴν ἐξόρυξιν τῶν μεταλλευμάτων, τὰ ὁποῖα ἀπὸ 1.260 παραγωγῆς τοῦ 1959 — καὶ ὑπῆρξε δυνατότης νὰ γίνουν 2.300— τὰ περιωρίσαμεν, διότι δὲν ἀπαιτοῦμεν ἀπὸ τὰς Χώρας, αἱ ὁποῖαι εἰσάγουν τὰ πάντα εἰς ἡμᾶς, χωρὶς νὰ προμηθεύωνται ἀπὸ ἡμᾶς τίποτε, δὲν ἀπαιτοῦμεν νὰ καλύψουν ἕνα μικρὸν ποσοστὸν τῶν ἀναγκῶν των εἰς μεταλλεύματα. Ἀκόμη δὲν ἐκάμαμεν καμμίαν στοιχειώδη ἄμυναν τῆς ἐσωτερικῆς μας ἀγορᾶς, ἡ ὁποία κατακλύζεται ἀπὸ εἴδη παραγόμενα ἐν ἐπαρκείᾳ εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Εἰσάγομεν σιτάρι καὶ τὸ δικό μας τὸ πουλᾶμε εἰς τὴν Λιπούγκε. Πατάτα, καὶ ἡ δική μας σαπίζει. Ὄσπρια —εἶναι γνωστὴ ἡ ὑπόθεσις τῶν ὀσπρίων τῆς Ἀβησσυνίας— ψάρια, ρύζι κλπ. Καὶ λέγομεν, ὅτι ὅλα αὐτὰ ἐπιβάλλονται διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ἐξίσωσιν τῆς Ἑλληνικῆς παραγωγῆς μὲ τὰς διεθνεῖς τιμάς! Αὐτὸ εἶναι μία πίεσις ἰδεολογικὴ τῆς προπαγάνδας τῶν μεγάλων μονοπωλίων καὶ τῶν ξένων. Ποῖες εἶναι αἱ διεθνεῖς τιμαί; Εἶναι διεθνεῖς τιμαί, αἱ ὁποῖαι διαμορφώνονται ἐλευθέρως; Ἀντιθέτως, εἶναι τεχνικαὶ τιμαὶ ντάμπιγκ ἀπὸ τὰς μεγαλοπαραγωγοὺς χώρας, ποὺ ἐπιδοτοῦν τὰ προϊόντα των. Χαρακτηρίζομεν λ.χ. ὡς διεθνῆ τιμὴν τὴν τιμὴν τοῦ σίτου ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ Ἀμερικὴ τὴν στιγμήν, ποὺ μὲ τὴν μεγάλην καλλιέργειαν εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, ὁ σῖτος ἐπιδοτεῖται ἀπὸ τὸν Ἀμερικανικὸν προϋπολογισμὸν μὲ 85–90 λεπτὰ τὸ κιλόν. Ποία εἶναι ἡ διεθνὴς τιμὴ τοῦ βάμβακος, ὅταν τὸν ἐπιδοτῇ τὸ Ἀμερικανικὸν Δημόσιον, διὰ νὰ προστατεύσῃ τὸν παραγωγόν του, μὲ 6–6,50 δραχμ. κατὰ κιλὸν τὸν ἐκκοκκισμένον βάμβακα; Λέγομεν, ὅτι καὶ ἐμεῖς κάμνομεν ἐπιδοτήσεις. Αὐτὸ εἶναι ἕνας πραγματικὸς μῦθος. Ἕνας πίναξ, ποὺ ἔχει δημοσιευθῆ εἰς τὸ φύλλον τῆς 2.3.1961 τοῦ «Οἰκονομικοῦ Ταχυδρόμου», δείχνει, ὅτι ἡ μέση σταθμιαία τιμὴ ὅλων τῶν ἐμπορευσίμων ποσοτήτων σίτου εἶναι 9,7 ἔναντι 18 εἰς τὴν Τουρκίαν, 15 εἰς τὴν Φινλανδίαν κλπ., δηλαδή, ἔχομεν τὴν χαμηλοτέραν ἐπιδότησιν ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον. Καὶ ἤθελα νὰ καταλάβω τὸ ἑξῆς, ἂν κάποτε δὲν παράγωμεν καθόλου σιτάρι, ἂν τὸ ἐξοντώσωμεν 100% καὶ περιμένωμε νὰ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴν μὲ τὸν νόμον 480 ὑπὸ μορφὴν μακροπροθέσμων δανείων, ποῦ θὰ βρίσκαμε τὴν πρόβλεψιν, ὅτι μποροῦμε νὰ πληρώσωμε τὰ 150 ἑκατομμύρια δολλάρια τὸν χρόνο διὰ νὰ προμηθευώμεθα τὸ σιτάρι ποὺ θὰ μᾶς λείπῃ; Δὲν ὑπάρχει, λοιπόν, ἡ περίπτωσις τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν, δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο παρὰ σὰν ἕνα πρόσχημα διὰ νὰ ὑποταχθοῦμε εἰς τὶς ἀξιώσεις τῶν ξένων. Πρῶτα–πρῶτα, νὰ ἔχωμεν ἀνοικτὴν τὴν ἀγοράν μας εἰς τὰ ἰδικά των προϊόντα. Καί, δεύτερον, νὰ ἔχωμεν ἀνοικτὴν τὴν ἀγορὰν μας εἰς τὰ ἀγροτικά των προϊόντα καὶ εἰς τὰ ὁμοειδῆ πρὸς τὰ παραγόμενα εἰς ἡμᾶς ἀγροτικὰ προϊόντα, ὥστε νὰ ἠμπορῇ νὰ εἰσβάλῃ τὸ ξένον προϊὸν καὶ νὰ συντρίψῃ τὸ ντόπιο μὲ ἕνα ἀθέμιτο τρόπο. Ἐὰν ἐπρόκειτο, ὅμως, πέραν ἀπὸ τὶς στατιστικὲς, νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν δυνατότητα ἐξελίξεως τῆς οἰκονομίας τῆς ὑπαίθρου, τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας, ἂς δοῦμε τὶ γίνεται. Πρῶτα–πρῶτα ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς εἶναι ὑποαπασχολούμενος. Χρειάζεται ἀπασχόλησιν. Ὑπάρχει πρόβλημα γῆς. Ὑπάρχουν καὶ μεγάλα ἀγροτικὰ κτήματα, ἐλάχιστα, ἴσως, ἰδιωτικά, ἀλλὰ πολλὰ μοναστηριακὰ καὶ ἐκκλησιαστικά, ὑπάρχουν καὶ αἱ περίφημαι πεφυτευμέναι γαῖαι ὅπως λ.χ. εἰς τὴν Λέσβον, ἡ ὁποία εἶναι πεφυτευμένη μὲ ἐλαιῶνας. Περίπου τὸ ἓν τρίτον τῆς ἰδιοκτησίας ἀνήκει εἰς 100–150 οἰκογενείας καὶ τὸ ἥμισυ ἀπὸ αὐτὴν ἀνήκει εἰς τρεῖς οἰκογενείας. Αὐτὰ τὰ πελώρια ἐλαιοκτήματα εἶναι ἐξῃρημένα πάσης ἀπαλλοτριώσεως, αὐτὰ δὲν ὑπήχθησαν οὐδέποτε εἰς ἀπαλλοτρίωσιν καὶ αὐτὸ ἐπιφέρει τὴν τελείαν, ὄχι μόνον ἀπορίαν τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ καλλιεργοῦντος ἐκεῖ, ἀλλὰ καὶ πτῶσιν καὶ ἐγκατάλειψιν τῆς παραγωγῆς. Διότι ὁ μεγάλος ἰδιοκτήτης, ἐν ὄψει καὶ τῆς ἀνασφαλείας τῶν καιρικῶν συνθηκῶν καὶ τῆς προσβολῆς ἀπὸ δάκον καὶ τῶν διακυμάνσεων τῶν τιμῶν, προτιμᾷ νὰ κάμῃ, ὄχι τὴν πλήρη καὶ τὴν ἐντατικὴν καλλιέργειαν μὲ σκοπὸν νὰ ἀποδώσῃ, τὸ μάξιμουμ, ἀλλὰ νὰ κάμῃ περιορισμὸν καλλιεργείας, νὰ περιορίσῃ τὰς καλλιεργητικὰς δαπάνας, νὰ ἐντείνῃ δηλαδὴ τὴν ὑποαπασχόλησιν, περιορίζων τὴν προσδοκίαν του εἰς μικροτέραν ἔστω ἐσοδείαν διὰ νὰ μὴ διακινδυνεύσῃ ζημίας, ἂν ὑποβληθῇ εἰς πολλὰς καλλιεργητικὰς δαπάνας, ἂν δὲν ἐπιτύχῃ καλὴν ἐσοδείαν ἢ καλὰς τιμάς. Πέραν ἀπὸ αὐτὸ ὁ καθηγητὴς Ζολώτας ἀνέφερεν εἰς τὸ γνωστὸν καὶ τόσον συζητηθὲν καὶ ἐνοχλοῦν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας........

§119Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Καθόλου δὲν μὲ ἐνοχλεῖ.

§120Η. ΗΛΙΟΥ. Ναί, ναί, καλά. Ὁ καθηγητὴς Ζολώτας εἰς τὸ τόσον συζητηθὲν φυλλάδιόν του «περιφερειακὸς προγραμματισμὸς καὶ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις», ἀνέφερεν, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ ἐντὸς πενταετίας ἀπόδοσις εἰς τὴν καλλιέργειαν 15–20 ἑκατομμυρίων στρεμμάτων.

§121Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, εἰδικῶς ἡ πληροφορία αὐτὴ τοῦ κ. καθηγητοῦ, εἶναι ἐσφαλμένη.

§122Η. ΗΛΙΟΥ. Ὡραῖα. Ἡ πληροφορία δὲν εἶναι ἐσφαλμένη, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μᾶς δώσετε τέλος πάντων τὴν ὀρθὴν πληροφορίαν, πόσα εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἠμποροῦν νὰ ἀποδοθοῦν εἰς τὴν καλλιέργειαν.

§123Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐπανειλημμέναι ἐξακριβώσεις, τὰς ὁποίας ἔχω διατάξει, ἀπέδειξαν, διότι ὑπῆρξαν καὶ ἄλλοι ἐκτὸς τοῦ κ. καθηγητοῦ, οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν, ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν 15–20 ἑκατομμύρια στρέμματα, ἐπανειλημμέναι, λέγω, ἐξακριβώσεις τὰς ὁποίας διέταξα ἐπὶ τῆς ὑπουργίας μου ἀπέδειξαν, ὅτι εἶναι ζήτημα ἐὰν ἠμπορῇ νὰ ἐξοικονομηθοῦν ἕνα ἑκατομμύριον στρέμματα ἢ τὸ πολὺ 1½ ἑκατομμύριον στρέμματα. Ἡ στενότης εἶναι ἀπερίγραπτος. Μοῦ ὑπομιμνήσκει δὲ κἄτι ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅτι καὶ αὐταὶ αἱ ἐκτάσεις πρέπει νὰ γίνουν μὲ ἐκχερσώσεις, διότι εἶναι ἡμιδασικαὶ καὶ ἄλλοι ἐπιστήμονες γεωπόνοι εἶχον αὐτὴν τὴν ἀντίληψιν καὶ διεπιστώθη αὐτὸ τὸ ὁποῖον σᾶς εἶπα.

§124Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, βεβαίως, μία μελέτη, ἡ ὁποία γίνεται ἀπὸ τὸν ὑπεύθυνον οἰκονομικὸν σύμβουλον τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χρησιμοποιῇ στοιχεῖα τελείως αὐθαίρετα. Εἶναι φανερόν, ὅτι μᾶς δίδει ὡρισμένα στοιχεῖα ἐπὶ τῇ βάσει μελετῶν καὶ ἐπὶ τῇ βάσει ἐργασιῶν ἐμπειρογνωμόνων. Ἐὰν ἀμφισβητῆται ὁ ἀριθμὸς ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, ἡμεῖς δὲν εἶναι δυνατὸν ἐπὶ ἑνὸς τόσον ἀορίστου ἰσχυρισμοῦ νὰ δώσωμεν μεγαλυτέραν πίστιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν.

§125Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Οὐδὲν στοιχεῖον ἀπὸ ὅσα ἔδωσα ἀπεδείξατε, ὅτι εἶναι ἀναληθές.

§126Η. ΗΛΙΟΥ. Αὐτό, κ. Ὑπουργέ, εἶναι ζήτημα κρίσεως. Πέραν τούτου ἀσήμαντα πράγματα ἔγιναν εἰς τὸν τομέα τῶν γεωργικῶν βιομηχανιῶν, ποὺ θὰ ἠμποροῦσαν νὰ δώσουν πρόσθετον ἀπασχόλησιν εἰς τὸν πληθυσμὸν τῆς ὑπαίθρου, εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν. Κάμνω τὴν σκέψιν, ὅτι μὲ ἔκτασιν ὡσὰν τὴν ἰδικήν μας ξεκινῶντας ἀπὸ ἀφετηρίαν οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ὅπως ἡ Ἑλλάς, ἡ Βουλγαρία π.χ. παράγει περίπου τόσο βαμβάκι ὅσον ἡμεῖς, τὸ ἐκβιομηχανεῖ εἰς τὸ σύνολον, εἰσάγει καὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν βαμβάκι καὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ κάμνει νήματα, ὑφάσματα. Ἡμεῖς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἐκβιομηχάνισιν τοῦ βάμβακος, οὔτε κατὰ τὸ ἓν τρίτον τῆς παραγωγῆς του. Λέγουν, ὅτι γίνεται ἀπασχόλησις εἰς ἔργα. Ἐν τούτοις ἀνέφερα καὶ προχθές, ὅτι αὐτὰ τὰ μικρὰ κοινωφελῆ ἔργα ἐν πρώτοις ἐδημιούργησαν μίαν κατάστασιν, ἡ ὁποία δὲν εἶναι πρὸς τιμὴν τοῦ Κράτους, ἐδημιούργησαν τὴν κατάστασιν τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῆς ἐσχάτης ἀνάγκης καὶ ἀδυναμίας τῶν ἀπαθλιωμένων κατοίκων τῆς ὑπαίθρου, εἰς τοὺς ὁποίους δίδεται ἡμερομίσθιον 24 δραχμῶν, τὸ ἥμισυ τοῦ κατωτάτου ὁρίου τοῦ ἐπιτρεπομένου. Καὶ τρέχουν ἐν τούτοις πατεῖς μὲ πατῶ σε.

§127Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ρουσφέτι.

§128Η. ΗΛΙΟΥ. Καὶ ἀποκλείονται μὲ τὸ πρόσχημα τῆς μὴ ἐθνικοφροσύνης δεκάδες χιλιάδες, οἱ ὁποῖοι μὴ εὑρίσκοντες, οὔτε τὸ ἡμερομίσθιον τῶν 24 δραχμῶν ἐγκαταλείπουν τὴν ὕπαιθρον, διότι πρέπει νὰ ζήσουν, ἀφοῦ δὲν τοὺς δίδουν, οὔτε τὰς 24 δραχμάς. Ἑπομένως, ὅταν διερωτώμεθα, διατὶ ἐρημώνεται ἡ ὕπαιθρος, νὰ μὴ λέγωμεν, ὅτι ἐπειδὴ ὑπάρχουν ὑψηλὰ ἡμερομίσθια εἰς τὴν Γερμανίαν, ἀλλὰ διότι οὔτε τὸ ἥμισυ τῶν χαμηλῶν ἡμερομισθίων δὲν τὸ ἐξασφαλίζομεν ἡμεῖς, παρὰ μόνον εἰς τοὺς κομματικοὺς φίλους τῆς Κυβερνήσεως. Τρίτη διέξοδος θὰ ἦτο ἡ τροπὴ εἰς τὴν ἐκβιομηχάνισιν, διότι εἰς τὴν σύγχρονον οἰκονομικὴν ἀντίληψιν ἡ βιομηχανικὴ ἀπασχόλησις εἶναι ἡ πρόσθετος γῆ, ἡ ὁποία ἀπορροφᾷ ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον τὸ πλεονάζον ἐργατικὸν δυναμικόν. Φυσικὰ ἔχομεν μίαν καθυστέρησιν εἰς τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῆς χώρας πρωτοφανῆ, ἐν συγκρίσει πρὸς ὅλας τὰς ἄλλας χώρας τῆς Εὐρώπης. Ἔχομεν μίαν καθυστέρησιν πραγματοποιήσεως ἔργων βιομηχανικῆς ἀναπτύξεως, ποὺ νὰ ἐξασφαλίζουν τὴν ἀπασχόλησιν τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ, ἔχομεν μίαν καθήλωσιν τοῦ ὕψους τῆς ἀπασχολήσεως τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ καὶ ἔχομεν αὐτὴν τὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία σημαίνει ἀποσύνθεσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ χωρίου καὶ ἐγκατάλειψιν τῆς ὑπαίθρου, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὰς ὀρεινὰς περιοχὰς καὶ κατεβαίνοντας εἰς τὰ χωριὰ καὶ τὰ ἐπαρχιακὰ κέντρα τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαρχίας, τὴν καταστροφὴν τοῦ λαϊκοῦ, ἀγροτικοῦ νοικοκυριοῦ καὶ τὸν διασκορπισμὸν τῶν μελῶν τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας. Μία ἄλλη κατηγορία ἀνθρώπων, αἱ ὁποῖαι ἐγκαταλείπουν τὴν ἐπαρχίαν καὶ συντελοῦν εἰς τὴν ἀποδυνάμωσίν της, εἶναι ὄχι πλέον τὰ πτωχότερα, ἀλλὰ τὰ πλουσιώτερα στρώματα, τὰ μεσαῖα στρώματα τῆς ἐπαρχίας. Οἱ μέσοι ἔμποροι, οἱ μέσοι βιοτέχναι κλπ. Ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἡ ἀστικὴ τάξις ξεκαθαρίζεται ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν μονοπωλίων, εἴτε τῶν ἐντοπίων, εἴτε τῶν ξένων καὶ ἀναγκάζονται νὰ περιέλθουν εἰς κατάστασιν ἐργάτου, διακόπτοντες τὰς ἐλευθέρας ἐπιχειρήσεις των, ἐκτὸς τοῦ γεγονότος αὐτοῦ εἶναι ἕνα χαρακτηριστικόν, ὅτι οἱ εὐπορώτεροι εἰς τὸ χωριό, μόλις τὰ παιδιά των φθάσουν εἰς τὴν ἡλικίαν νὰ πᾶνε εἰς τὸ Γυμνάσιον, ξεπουλᾶνε τὸ χωράφι των καὶ κατεβαίνουν εἰς τὴν ἐπαρχιακὴν πόλιν. Μόλις δὲ οἱ εὐπορώτεροι τῆς ἐπαρχιακῆς πόλεως φθάσουν τὰ παιδιά των εἰς ἡλικίαν ἀνωτέρων σπουδῶν, ξεκαθαρίζουν τὰ περιουσιακά των στοιχεῖα καὶ ξεκινοῦν διὰ τὰς Ἀθήνας ἢ διὰ τὴν Θεσσαλονίκην. Γίνεται ἡ ἐσωτερικὴ μετανάστευσις ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ὥστε ὅ,τι κεφάλαιον συσσωρεύεται τυχὸν εἰς μικρὰν κλίμακα, αἱ μικραὶ περιουσίαι τῶν ἐπαρχιῶν εἰς τὸ τέλος ἀπορροφῶνται καὶ καταλήγουν εἰς τὰς Ἀθήνας, ἀγοράζει ἐδῶ ἕνα μικρὸν διαμέρισμα καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποδυθῇ εἰς τὸν ἐλεύθερον ἀνταγωνισμὸν εἰς τὴν ἀγορὰν τῶν Ἀθηνῶν καὶ φυσικὰ καταντᾷ ἐκτὸς ὀλίγου ἢ θεσιθήρας ἢ προλετάριος, ἀλλὰ ἐν τῷ μεταξὺ ἀπογυμνοῦται ἡ ἐπαρχία καὶ ἀπὸ τὰ στρώματα αὐτά. Ἤθελα, κύριοι συνάδελφοι, νὰ τονίσω, ὅτι πρέπει νὰ λάβωμεν σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν μας, χωρὶς νὰ ἀνεβάζωμεν τὸν τόνον εἰς ἐκδηλώσεις ἐθνικοφροσύνης καὶ ταξικῶν τοποθετήσεων, τὶ γίνεται εἰς τὰς γειτονικὰς χώρας. Ἐξεκινήσαμεν μὲ τὴν Βουλγαρίαν ἀπὸ τὸ ἴδιον οἰκονομικὸν ἐπίπεδον. Ἡ Ἑλλὰς μάλιστα εἶχε μίαν ὑπεροχὴν ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν Βουλγαρίαν. Σήμερον εἰς τὴν Βουλγαρίαν βλέπομεν ἀπὸ τὰς στατιστικὰς τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὅτι, φέρ’ εἰπεῖν, ἔχει ἡ Βουλγαρία εἰσαγωγὰς 581.000.000......

§129Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἔτος ἐκκινήσεως ἦτο τὸ ἴδιον;

§130Η. ΗΛΙΟΥ. Περίπου.

§131Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μοῦ φαίνεται, ὅτι διαφέρει κατὰ ἓξ χρόνια.

§132Η. ΗΛΙΟΥ. Καὶ κατὰ μερικὰ δισεκατομμύρια δολλάρια τῆς λεγομένης βοηθείας καὶ τοῦ σχεδίου Μάρσαλ.

§133Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἡ Βουλγαρία ἤρχισε τὸ 1944, ἐνῷ ἡμεῖς ἠρχίσαμεν εἰς τὸ 1949–50. Τὸ εἶπεν, ἄλλως τε, ὁ κ. Στεφανόπουλος.

§134Η. ΗΛΙΟΥ. Αὐτὸ εἶναι κἄτι τι τὸ ὁποῖον ἐπανειλημμένως χρησιμοποιεῖτε καὶ νομίζω, ὅτι εἶναι λάθος, ἠμπορεῖ νὰ δίδῃ ἕνα πολιτικὸν ἐπιχείρημα, ἀλλὰ εἶναι λάθος. Ἐγώ, νομίζω, ὅτι ἀνεξαρτήτως μάλιστα κοινωνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ συστήματος, ἐὰν πάρωμεν καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ρωσίαν, δηλαδή, τὰ ὀκτὼ δέκατα τοῦ οἰκονομικοῦ δυναμικοῦ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, καὶ τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν, εἶναι αἱ χῶραι, αἱ ὁποῖαι κατεστράφησαν τελείως κατὰ τὴν περίοδον τῆς χιτλερικῆς εἰσβολῆς, εἰς τὸ μέγιστον μέρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ρωσίας κατὰ τὴν περίοδον τῶν βομβαρδισμῶν τῆς Δυτικῆς Γερμανίας καὶ αἱ καταστροφαὶ αἱ τότε, ὄχι μόνον δὲν παρημπόδισαν τὴν ἀνάπτυξιν, ἀλλὰ ὑπῆρξαν ἡ εὐκαιρία τῆς καλλιτέρας καὶ πλέον ἐκσυγχρονισμένης ἀνανεώσεως τοῦ ἐξοπλισμοῦ των καὶ δι’ αὐτὸ ἐπραγματοποίησαν ἁλματώδεις προόδους. Ἐκεῖ συνίσταται, ἀκριβῶς, ἡ ἀνισόμετρος ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας, ἐκείνη ποὺ ἀρχίζει ἀργότερα καὶ δι’ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὰ πλέον ἐκσυγχρονισμένα μέσα, ἐπιτυγχάνει νὰ ξεπεράσῃ τοὺς ἄλλους λαούς. Ἀλλὰ βλέπω, ὅτι ἡ Βουλγαρία ἔχει ἐξαγωγὰς 581 ἑκατομμύρια δολλάρια καὶ εἰσαγωγὰς 469.000.000 τὸ 1960. Δηλαδή, αἱ μὲν ἐξαγωγαὶ εἶναι περίπου 2½ φορὲς ἀπὸ τὶς ἰδικές μας, ἐνῷ αἱ εἰσαγωγαὶ εἶναι εἰς τὰ ἐπίπεδα τὰ ἰδικά μας. Βλέπομεν βιομηχανίας βαρείας μεταλλουργίας παραγωγῆς ἕνα σωρὸ μηχανολογικῶν προϊόντων καὶ ἐπὶ πλέον βλέπομεν, ὅτι ἐξήχθησαν ἀπὸ τὴν Βουλγαρίαν πέρυσι 220.000 τόννοι νωπῶν σταφυλῶν, ἐνῷ ἡμεῖς καυχώμεθα, διότι ἐφθάσαμεν τοὺς 4.500 τόννους. Ἐξήχθησαν 140.000 τόννοι ντομάτας μόνον πρὸς τὴν Τσεχοσλοβακίαν, Ἀνατολικὴν Γερμανίαν καὶ Σοβιετικὴν Ἕνωσιν. Δηλαδή, ἐφθάσαμεν εἰς ἐπίπεδα ἐξαγωγῶν, τὰ ὁποῖα θὰ ἐδημιουργοῦσαν ὑπὸ παρομοίας προϋποθέσεις τὴν εὐτυχίαν καὶ τὴν λύσιν τῶν οἰκονομικῶν προβλημάτων τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου καὶ δὲν θὰ εἴχομεν νὰ συζητοῦμεν τώρα διὰ τὴν καθυστέρησιν τῆς ἐπαρχίας.

§135Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν θὰ ἔτρωγαν ντομάτες οἱ ἀγρόται ἐκεῖ.

§136Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα δὲν ἐξάγονται ντομάτες, διότι τὰς τρώγουν οἱ ἀγρόται; Κατὰ σύμπτωσιν ἔχω τὰς στατιστικὰς τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, κ. Ὑπουργέ, ἐδῶ, αἱ ὁποῖαι δείχνουν, ὅτι, ἀκριβῶς, εἰς τὴν Βουλγαρίαν ἡ ἄνοδος τοῦ πραγματικοῦ ἡμερομισθίου, ὄχι τοῦ εἰς νόμισμα, εἰς ἀγοραστικὴν δύναμιν ὑπῆρξε 4,1% τὸ 1959, ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1958 καὶ 18% τὸ 1960 ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1959 καὶ ἡ ἄνοδος τῶν εἰδῶν λαϊκῆς καταναλώσεως ὑπῆρξε 18,9% εἰς ὄγκον τὸ 1959, ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1958 καὶ 14,2% τὸ 1960, ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1959. Κἄθε χρόνον ἀπορροφῶνται 150.000 πλεονάζοντες ὑποαπασχολούμενοι ἐργάται εἰς τὰ ἐργοστάσια. Ἔγινε μία πραγματικὴ διαρθρωτικὴ ἀλλαγὴ τῆς συνθέσεως τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τώρα πλέον δημιουργεῖται πρόβλημα, διότι δὲν ὑπάρχουν πλεονάζοντες, ὑποαπασχολούμενοι ἀγρόται διὰ νὰ διατεθοῦν εἰς τὰς αὐξανομένας ἀνάγκας μὲ ρυθμὸν 150.000 ἐργατικῶν χειρῶν ἐτησίως. Δὲν ὑπάρχουν ἀγρόται πλεονάζοντες διὰ νὰ διατεθοῦν. Ἐγὼ προβλέπω, ὅτι μεθαύριον μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ταξικὲς καὶ ἐθνικόφρονες.....

§137Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Καὶ μονοπωλιακές.

§138Η. ΗΛΙΟΥ. Καὶ μονοπωλιακὲς ἀντιρρήσεις ποὺ ἔχετε, μεθαύριον θὰ δοῦμε εἰς τὰς στατιστικὰς τῆς μεταναστεύσεως μαζὶ μὲ τὴν Δυτ. Γερμανίαν καὶ ἀλλοῦ, θὰ δοῦμε νὰ πηγαίνουν καὶ εἰς τὴν ἐκβιομηχανισμένην Βουλγαρίαν καὶ εἰς τὴν ἐκβιομηχανισμένην Ἀλβανίαν, διὰ νὰ ἐργασθοῦν καὶ μόνον ἐδῶ δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἐργασία, διότι ἐδῶ θὰ ὑπάρχῃ ἡ καθήλωσις καὶ ἡ τακτικὴ τῆς ὑποτελείας, ἡ ὁποία μᾶς ὑπαγορεύει νὰ δεχώμεθα εἰς εἶδος καὶ τὸ ντάμπιγκ τῶν προϊόντων μας τῶν διδομένων ἐπὶ μακροπροθέσμῳ διακανονισμῷ, ὅπως ὁ σῖτος κλπ. Εἰς τὸν βωμὸν τῶν πολεμικῶν δαπανῶν θυσιάζεται ὁ τεχνικὸς ἐξοπλισμὸς τῆς ὑπαίθρου. Μία πολιτικὴ εἰρήνης καὶ περιορισμοῦ τοῦ ὕψους τῶν πολεμικῶν δαπανῶν εἰς τὰ ἐπίπεδα, εἰς τὰ ὁποῖα ἔχουν καθηλώσει τὰς δαπάνας των αἱ ἄλλαι δυνάμεις τοῦ ΝΑΤΟ, διότι, μετὰ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, τὴν Ἀγγλίαν τὴν Γαλλία καὶ τὸν Καναδᾶν, ἔχομεν τὰς ὑψηλοτέρας στρατιωτικὰς δαπάνας τὸ 7% ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἐνῷ αἱ ἄλλαι χῶραι ἐξοδεύουν τὸ 4%. Ἐνῷ, ἐὰν ἐκάναμεν αὐτὰς τὰς ἐξοικονομήσεις καὶ περιωρίζαμεν κατὰ τὸ τέταρτον τὰς πολεμικὰς δαπάνας, θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἔχωμεν ἕνα πλήρη ἐξοπλισμὸν τῆς ἀγροτικῆς μας οἰκονομίας καὶ ἕνα πλῆρες ὑπόβαθρον τῆς ἐκβιομηχανίσεως τῆς χώρας εἰς βαρείας βιομηχανίας. Ἐκθέτω εἰς τὴν εἰσήγησίν μου τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1960 ποῖα ἔργα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνουν ἐκ μόνου τοῦ περιορισμοῦ κατὰ ἓν τέταρτον τῶν πολεμικῶν δαπανῶν. Τώρα, ἡ λύσις τῶν προβλημάτων τῆς ἐπαρχίας χρειάζεται νὰ ἀναχθῇ εἰς τέσσαρας, πέντε γενικὰς ἀρχὰς τῆς πολιτικῆς. Ἡ μία πολιτικὴ εἶναι ἀπαραιτήτως ἡ σύνδεσις τῶν ἐξαγωγῶν μὲ τὰς εἰσαγωγὰς καὶ ἡ ἀναγόρευσις τῶν προϊόντων μας σὰν μέσον πληρωμῆς τῶν εἰσαγωγῶν μας. Ἡ δευτέρα εἶναι ἡ ἀνάπτυξις, ἡ ὀργάνωσις καὶ ἡ ἄμυνα τῆς ἐσωτερικῆς μας ἀγορᾶς. Ἡ ἀνάπτυξις μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον μὲ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἀγοραστικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ χωρία καὶ τὰς πόλεις. Ἡ ὀργάνωσις τῆς ἀγορᾶς ἠμπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον μὲ τὴν παροχέτευσιν τῶν παρασιτικῶν στοιχείων τοῦ πληθυσμοῦ εἰς παραγωγικὰς ἀπασχολήσεις, μὲ φορολογικὰς μεταρρυθμίσεις αἱ ὁποῖαι θὰ περιορίσουν ἢ θὰ καταργήσουν τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν εἰδῶν τῆς πρώτης ἀνάγκης. Νὰ περιορισθῇ ἡ ψαλίδα μεταξὺ τῆς διαφορᾶς τιμῆς τῶν ἀγροτικῶν καὶ τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων. Καὶ τρίτον, ἡ ἄμυνα τῆς ἐσωτερικῆς ἀγορᾶς κατὰ τῆς εἰσβολῆς τῶν ὁμοειδῶν προϊόντων καὶ ἡ διατήρησις τῆς ἀγορᾶς μας διὰ τὰ ἐν ἐπαρκείᾳ παραγόμενα Ἑλληνικὰ προϊόντα. Λόγῳ τῆς ὑπερχρεώσεως τοῦ τομέως τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας, μία πενταετὴς ἀναστολὴ τῶν χρεῶν εἶναι ἀπαραίτητος προϋπόθεσις διὰ νὰ ζωντανέψῃ ἡ ὕπαιθρος. Αὐτὴ ἡ περικοπὴ τοῦ ἐπιτοκίου κατὰ ½% ἀποτελεῖ μέτρον, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς πλήρη δυσαναλογίαν πρὸς τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν κρισιμότητα τῶν περιστάσεων. Πρέπει νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ προμήθεια εἰς τὴν γεωργίαν λιπασμάτων καὶ γεωργικῶν μηχανῶν, εἰς τιμὰς λογικάς. Νὰ παύσῃ ἡ μονοπώλησίς των ἀπὸ ἑταιρείας λιπασμάτων κλπ., αἱ ὁποῖαι ἐπιβαρύνουν καὶ καταληστεύουν τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα. Πρέπει νὰ ἐξασφαλισθοῦν τιμαὶ ἀσφαλείας δίκαιαι διὰ τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα, φθάνουσαι ἀκόμη καὶ τὰς ἐπιδοτήσεις τῶν ἐξαγωγίμων προϊόντων ἀπὸ τὸ Κράτος. Ἡ ἐξυγίανσις τοῦ κόστους δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸν στραγγαλισμὸν τῆς παραγωγῆς, ἀπεναντίας ὁ στραγγαλισμὸς καθιστᾶ ἀκόμη ὑψηλότερον τὸ κόστος. Πρέπει νὰ δημιουργηθοῦν αἱ αὐταὶ προϋποθέσεις φορολογικῶν κινήτρων, ὅπως ἰσχύουν διὰ τὰ μεγάλα μονοπώλια π.χ. τοῦ Ὠνάση, τοῦ Νιάρχου κλπ. Λέγομεν, ὅτι τοὺς μεγάλους πρέπει νὰ τοὺς ἀπαλλάξωμεν διὰ παντὸς τῆς φορολογίας διὰ νὰ τοὺς ἐνθαρρύνωμεν νὰ κάμουν ἐπενδύσεις, χωρὶς νὰ προβληματιζώμεθα πῶς θὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ πρόβλημα, πόθεν θὰ πορισθῶμεν ἐκεῖνα ποὺ χρειάζεται ὁ προϋπολογισμός, ὅταν οἱ δυνάμενοι νὰ συνεισφέρουν ἀπαλλάσσωνται. Ἀλλὰ ὁ χωρικός, ὅταν ἀγοράζῃ ἕνα μηχάνημα διὰ νὰ μετατρέψῃ εἰς ἀρδευτικὴν τὴν ξερικήν του καλλιέργειαν, ὅταν κτίζῃ πεζούλια, ὅταν, ὁπουδήποτε, ἐμφυτεύῃ δένδρα, δὲν ἔχει καμμίαν ἀντίστοιχον φορολογικὴν ἀπαλλαγὴν ἢ ἐνίσχυσιν, ποὺ νὰ ἀποτελέσῃ ἐνθάρρυνσιν πρὸς αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν δραστηριότητα. Χρειάζεται νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἀγροτικὴ μεταρρύθμισις εἰς τὰ μεγάλα ὑπολειπόμενα ἰδιωτικὰ ἀγροκτήματα, τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ τὶς πεφυτευμένες γαῖες. Χρειάζεται νὰ ἀσκηθῇ δασικὴ πολιτικὴ πρὸς ὄφελος τῶν ἀγροτῶν καὶ ὄχι τῶν ἐργολάβων, τοῦ Ο.Δ.Ε.Π., ἢ τοῦ μεγαλοϊδιοκτήτου τοῦ Δάσους, καὶ ὅλων αὐτῶν ποὺ καρποῦνται τὸν δασικὸν πλοῦτον τῆς χώρας, ἐνῷ παρατηρεῖται ἐρήμωσις τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν τῆς πατρίδος μας. Πρέπει νὰ ἀσκήσωμεν μίαν πολιτικὴν ἁλιευτικήν, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν βιομηχανιῶν συντηρήσεως. Εἴδομεν, ὅμως, προχθές, ἀπὸ μίαν ἐπερώτησιν τοῦ κ. Παπαμιχαλοπούλου, πῶς ἀντιμετωπίζεται τὸ θέμα, πῶς ματαιοῦται ἡ χορήγησις ἄδειας λειτουργίας ὑπάρχοντος ἐγκατεστημένου ἐργοστασίου ψυγείου, τὸ ὁποῖον θὰ μποροῦσεν εἰς μίαν ἰχθυοπαραγωγικὴν περιοχὴν τὴν Νεάπολιν Βοϊῶν Λακωνίας νὰ συντηρήσῃ καὶ νὰ καταστήσῃ ἐμπορεύσιμα τὰ προϊόντα τῆς ἁλιείας, τὰ ὁποῖα, πολλὲς φορές, ἀναγκάζονται νὰ τὰ ρίξουν στὴν θάλασσαν. Καὶ ἀπὸ ἄλλης ἀπόψεως ἔχομεν παρεμπόδισιν ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας διὰ τῆς ἐπιβολῆς δασμοῦ ἐπὶ τῆς πρώτης ὕλης ποὺ καταντᾶ εἰς προστασίαν τῆς ξένης βιομηχανίας, ὅπως συμβαίνει μὲ τὴν βιομηχανίαν σωλήνων ἐξ ἀμιάντου καὶ τσιμέντων τῆς Χαλκίδος. Πρέπει, ἀκόμη, νὰ ὑπάρξῃ ἡ δημοκρατικοποίησις τῶν συνεταιρισμένων ὀργανισμῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προαχθῇ ἡ ἀγροτικὴ οἰκονομία, ἡ ὁποία, κατὰ κύριον λόγον στηρίζεται εἰς τοὺς συνεταιρισμούς, ἐφ’ ὅσον ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι συνεισφέρουν εἰς τοὺς συνεταιρισμοὺς τὴν περιουσίαν των, καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι καταλληλότεροι παντὸς ἄλλου νὰ γνωρίζουν ποῖος μεταξὺ αὐτῶν εἶναι ὁ δραστηριώτερος καὶ ἱκανώτερος νὰ προαγάγῃ τὰ ὁμαδικὰ συμφέροντα, δὲν ἔχουν, ὅμως, δικαίωμα νὰ ἀναθέσουν τὴν διαχείρισιν τῶν ἀτομικῶν των συμφερόντων εἰς τὰ πρόσωπα τῆς ἐκλογῆς των, ἀλλὰ παρεμβαίνει ὁ κομματιζόμενος Νομάρχης καὶ ἐπιβάλλει ὡς ἐγκαθέτους τοὺς φίλους τῆς Κυβερνήσεως. Πρέπει νὰ προστατευθῇ ἡ μέση ἐπιχείρησις ποὺ συντρίβεται ἀπὸ τὰ μονοπώλια. Πρέπει, ἐπίσης, νὰ ὑπάρξῃ, μία πολιτικὴ τερματισμοῦ τῶν διακρίσεων τῶν πολιτικῶν. Πῶς νὰ μὴ ἐρημωθῇ ἡ ἐπαρχία, ὅταν ἐκεῖνος, τοῦ ὁποίου ἡ δυστυχία διπλασιάζεται ἀπὸ τὴν ἀσφυκτικὴν ἀστυνόμευσιν τῆς πολιτικῆς ζωῆς καὶ τὸν ἐθισμὸν τοῦ χωροφύλακος νὰ χαρακτηρίζῃ ὡς ἀντεθνικὴν δρᾶσιν κἄθε διεκδίκησιν βελτιώσεως τῶν ὅρων τῆς ζωῆς του, βλέπῃ, ὅτι ἐμποδίζεται νὰ συμβάλῃ μὲ τὴν πάλην του εἰς τὴν βελτίωσιν αὐτῶν. Ὅταν βλέπωμεν εἰς πλείστας κατατεθείσας ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις, ὅταν ξεύρωμεν, ὅτι καλοῦνται κατ’ ἐπανάληψιν ἄνθρωποι, ποὺ δὲν ἔχουν νὰ φᾶνε, ποὺ δὲν ἔχουν ἀπασχόλησιν, ποὺ ἔχουν προβλήματα πῶς νὰ ἐξοικονομήσουν τὸ εἰκοσάρι, καλοῦνται καὶ ἅπαξ καὶ δὶς καὶ τρὶς καὶ τετράκις, πιεστικῶς, εἰς τὴν διοίκησιν τῆς ἀστυνομίας, ἢ τὸ τμῆμα, τὸ ὁποῖον ἀπέχει πολλὰ χιλιόμετρα καὶ ἀναγκάζονται νὰ χάνουν ἕνα μεροκάματο, νὰ ὑποβληθοῦν εἰς δαπάνας μεταφορᾶς των, μὲ αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῶν ἀνοικτῶν φακέλλων καὶ τῶν πιέσεων. Ἐγώ, νομίζω, ὅτι αὐτὰ εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ληφθοῦν σοβαρῶς ὑπ’ ὄψει, ἂν, πράγματι, θέλωμεν νὰ κάμωμεν μίαν πολιτικὴν ἐξυγιάνσεως καὶ σωτηρίας τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαρχίας καὶ τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου. Ἡ Ἑλληνικὴ ἐπαρχία, ἡ Ἑλληνικὴ ὕπαιθρος, πράγματι ὑφίσταται μίαν ἀποσύνθεσιν. Ἡ οἰκονομία τῆς ὑπαίθρου εὑρίσκεται ἐν διαλύσει. Ὄχι μόνον ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἠθέλησε νὰ ἰσχυρισθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὰ πράγματα, ἀλλὰ βέβαιον εἶναι, ὅτι καὶ τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα, παρὰ τὰ μεγάλα κονδύλια, τὰ ὁποῖα ἐπικαλεῖται ὁ κ. Ὑπουργὸς, δὲν ἀνεπτύχθη καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν διετίαν καὶ αἱ ἀνάγκαι αὐξάνονται καὶ ἡ ἐρήμωσις, ἡ ὁποία συντελεῖται ἀπὸ ἔτος εἰς ἔτος θὰ ἀποτελέσῃ ἕνα πρόσθετον παράγοντα μεγαλυτέρας ἐξασθενίσεως τῆς ὑπαίθρου, διότι τὸν πλοῦτον τῆς ἐπαρχίας, τῶν χωρίων δὲν τὸν ἀποτελοῦν τὰ κτίσματα ἢ τὰ χωράφια, ἀλλὰ τὸν ἀποτελεῖ ἡ καθημερινὴ παραγωγικὴ ἐργασία τῶν κατοίκων, οἱ ὁποῖοι ἀναγκάζονται νὰ ἐγκαταλείπουν τὴν ἐπαρχίαν, καὶ καταντοῦν ἢ παράσιτα εἰς τὰς Ἀθήνας, ἢ μετανάσται ὁπουδήποτε.

§139ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος, ἔχει τὸν λόγον.

§140Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁσάκις εἰς τὰς ἐφημερίδας δὲν ἔχομεν θέματα ζωηροῦ ἐνδιαφέροντος, ὁσάκις δὲν ἔχωμεν μίαν ἐσωτερικὴν κρίσιν, ἢ μία διεθνῆ κρίσιν, μίαν αἰσθηματικὴν αὐτοκτονίαν, ἕνα περίπλοκον καὶ ἀνεξιχνίαστον ἔγκλημα, τότε ἀνακαλύπτομεν τὴν ἐπαρχίαν καὶ τὰ παράπονά της. Αὐτὸ γίνεται ἀπὸ δεκαετηρίδων εἰς τὸν τύπον εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἔγινε καὶ ἐσχάτως. Καὶ νομίζω, ὅτι τὰ ἀναγραφέντα εἰς τὸν τύπον ἔγιναν ἀφορμὴ αὐτῆς τῆς ἐπερωτήσεως. Καὶ πείθομαι περισσότερον περὶ αὐτοῦ, λόγῳ τοῦ γεγονότος, ὅτι τὴν ἐπερώτησιν τοῦ ἐνδιαφέροντος διὰ τὴν ἐπαρχίαν καὶ τὴν ὕπαιθρον, τὴν ἤρχισεν βουλευτὴς τῶν Ἀθηνῶν. Αὐτά, κύριοι, συνέβαινον ἀνέκαθεν. Κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς διενεμήθη εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἦλθεν εἰς χεῖρας μου, μία πραγματεία Δικηγόρου, ὁ ὁποῖος ἠσχολήθη μὲ τὰ ζητήματα τῆς ὑπαίθρου, τῆς ἀστυφιλίας, τὸ 1937, ὅταν τὸ αὐτὸ θέμα, τὸ αἰώνιον θέμα, τὰ ἀνεκίνησε τότε μία Ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει πλέον. Ἦλθον, λοιπόν, καὶ ἐδῶ τὰ ἀναγραφόμενα εἰς τὰς ἐφημερίδας, ἐν σχέσει μὲ τὴν θέσιν εἰς τὴν ὁποίαν ἔχουν περιέλθει αἱ Ἑλληνικαὶ πόλεις, ἐν σχέσει μὲ τὴν νέκρωσιν, ἡ ὁποία ὑφίσταται εἰς τὰ Ἑλληνικὰ χωριὰ καὶ ἀνεγνώσθησαν διάφορα πράγματα, δραματικοὶ τίτλοι, φρικιαστικὰ ἐπεισόδια, διὰ νὰ δημιουργηθῇ ἡ ἐντύπωσις, ὅτι αὐτά, τὰ ὁποῖα ἐπικαλοῦνται οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶναι πράγματι ἀληθῆ. Καὶ τὸ δυστύχημα εἶναι, ὅτι τὴν τακτικὴν αὐτὴν δὲν τὴν ἐφήρμοσαν μόνον οἱ ρήτορες τῆς Ἀριστερᾶς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κἄθε συμφέρον νὰ σπείρουν αὐτὴν τὴν ἀπαισιοδοξίαν μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ οἱ ρήτορες τῆς ἄλλης Ἀντιπολιτεύσεως. Ὑπάρχουν, ὅμως, καὶ μερικαὶ ἐξαιρέσεις. Αὐτάς, ἀκριβῶς, τὰς ἡμέρας, εἰς μίαν Ἀθηναϊκὴν ἐφημερίδα, ἡ ὁποία δὲν εἶναι Κυβερνητική, δημοσιεύεται μία ἔρευνα, ἐκ τῆς ὁποίας ἀποδεικνύεται, ὅτι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, μετὰ τὸν 2ον Παγκόσμιον πόλεμον, ἐὰν θέλετε, ἡ Ἑλλὰς πηγαίνει ἀπὸ τὸ καλὸ εἰς τὸ καλλίτερον. Ἕνας δημοσιογράφος, ὁ ὁποῖος, ἐπίσης, δὲν εἶναι Κυβερνητικός, σχολιάζων αὐτὴν τὴν ἐκστρατείαν, γράφει περίπου τὰ ἑξῆς: Πρόοδος ποὺ συντελεῖται ἀπὸ δυνάμεις, ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τὴν θέλησίν μας, ἔστω περισσότεροι εἰς ἀριθμόν, καλλίτεροι εἰς ποιότητα, εἰς καλλιέργειαν πνευματικήν, σὲ σωματικὴν διάπλασιν εἶναι σήμερον οἱ Ἕλληνες. Πιὸ ἀποδοτικὴ ἡ γῆ μας. Διπλασιασμὸς τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς. Διπλασιασμὸς τοῦ τουριστικοῦ εἰσοδήματος. Τὸ 1960 τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα εἶναι κατὰ 54% ἀνώτερον ἀπὸ τὸ εἰσόδημα τοῦ 1938. Ἀνακάλυψις καὶ ἐκμετάλλευσις φυσικῶν πηγῶν. Οἱ παλαιοὶ καλοὶ καιροί, ἐσυνηθίζαμε νὰ λέγωμεν, «οἱ σημερινοὶ καλοὶ καιροί», πρέπει νὰ λέγωμεν.

§141Κ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ζῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα αὐτός;

§142Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ζῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ὀνομάζεται Π. Παλαιολόγου.

§143ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε, κ. συνάδελφε.

§144Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δὲν κατάλαβε ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι ἐπρόκειτο περὶ λογοπαιγνίου.

§145Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Ἐφραιμίδη, μὴ κάμνετε τὸν πολὺ ἔξυπνον εἰς ἐμένα. Εἶπον, λοιπόν, οἱ ρήτορες, ὅτι δὲν ἀντιδικοῦν πρὸς τὴν Πρωτεύουσαν καὶ πρὸς τὴν Ἀθήνα, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸν ὑδροκέφαλον, ὁ ὁποῖος ἀπορροφᾷ ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα. Τὰ εἶπον αὐτά. Ἀλλὰ τὸ γεγονὸς εἶναι, ὅτι τὰ κηρύγματα ποὺ ἀκούονται ἐδῶ μέσα, καταλήγουν εἰς τὸ νὰ δημιουργήσουν εἰς τὴν ἐπαρχίαν ἕνα μῖσος ἐναντίον τῆς Πρωτευούσης καὶ τῶν Ἀθηνῶν. Διατί; Πολλοί, ἴσως, τὸ γνωρίζετε. Καὶ εἶσθε πολλοὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τὸ ἐπιδιώκετε. Κύριοι, ἡ ἐπερώτησις αὐτὴ δὲν εἶναι μία ἐπερώτησις. Φοβοῦμαι, ὅτι ἔχει μεταβληθῆ εἰς κάλαθον τῶν ἀχρήστων. Ὅλαι αἱ ἐπερωτήσεις, ὅλα τὰ θέματα, ὅλα τὰ παράπονα, ὅλαι αἱ κατηγορίαι ἔχουν συγκεντρωθῆ εἰς αὐτὴν τὴν ἐπερώτησιν. Καὶ ποῦ εἶναι δυνατὸν πλέον νὰ εὕρῃ κανεὶς ἄκρην; Οἱ ρήτορες παρήλασαν ἀπὸ τοῦ βήματος καὶ ἀνέφερον χειμάρρους ἀριθμῶν. Δὲν ὑπάρχει, νομίζω, ἀκόμη ἠλεκτρονικὸς ἐγκέφαλος, ὁ ὁποῖος νὰ δύναται νὰ ἀπορροφήσῃ αὐτὸ τὸ ὑλικὸν καὶ νὰ καταλήξῃ εἰς συμπεράσματα, λογικὰ συμπεράσματα, ἀληθῆ συμπεράσματα. Δὲν ὑπάρχει, νομίζω, ἐργοστάσιον, τὸ ὁποῖον νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀλέσῃ ὅλες αὐτὲς τὶς μυλόπετρες, μὲ τὶς ὁποῖες μᾶς κατεπολέμησαν οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως αὐτὰς τὰς ἡμέρας, διὰ νὰ μᾶς πάρουν τὴν λογικὴν κρίσιν, τὴν ὁποίαν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ διαθέτωμεν. Λέγουν, κύριοι, οἱ Ἄγγλοι, μὲ τὴν στατιστικὴν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἀποδείξῃ τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ ἐπειδὴ συνήθως οἱ Ἀντιπολιτευόμενοι ρήτορες καὶ τὰ Ἀντιπολιτευόμενα Κόμματα δὲν ἔχουν ἐπιθυμίαν νὰ ἀποδείξουν τὴν ἀλήθειαν, φυσικὰ ἡ στατιστικὴ ἐντὸς τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς, δὲν ἀποδεικνύει, οὔτε αὐτό. Ἄλλωστε οἱ ἀριθμοὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἀνῃρέθησαν ὅλοι ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς τοὺς ὁποίους ἔδωσεν ἡ Κυβέρνησις. Δὲν πρόκειται, κύριοι, νὰ ἐπανέλθω εἰς αὐτό, νομίζω, ὅτι ἀρκετὸς εἶναι ὁ πονοκέφαλος ἀπὸ τὸν ὁποῖον κατέχεσθε μετὰ τὴν τελευταίαν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Ἠλιοῦ τὸν ὁποῖον θὰ ἤθελα νὰ ὀνομάσω μαέστρον τῆς πολιτικῆς διαβολῆς. Νομίζω, ὅτι δὲν θὰ εἴχατε ἀνάγκην καὶ ἄλλων ἀριθμῶν, τὰ πράγματα γενικῶς, κύριοι, φαίνονται, οἱ ἀριθμοὶ δὲν δύνανται νὰ τὰ μεταβάλουν, οἱ ἀριθμοὶ δὲν δύνανται νὰ παραστήσουν, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ζωὴ ἡ ὁποία ἐμπνέεται ἀπὸ αἰσιοδοξίαν, ἀπὸ ἐλπίδα, ἀπὸ πίστιν, εἶναι πράγματι τόσον μαύρη, ὅσον οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως θέλουν νὰ τὴν παραστήσουν. Εἴμεθα ἐπαρχιῶται, γνωρίζομεν τὰ παράπονα τῶν συμπολιτῶν μας, γνωρίζομεν τὰς ἐλλείψεις τῶν συμπολιτῶν μας, συμπονοῦμεν μαζί τους, συνεργαζόμεθα μαζί τους διὰ νὰ βελτιώσωμεν ὅ,τι εἶναι δυνατὸν καὶ ὅσον δυνατὸν εἶναι γρηγορώτερον νὰ βελτιωθῇ. Ὁμολογῶ, ὅτι εἰς τὴν περιφέρειάν μου δὲν ὑπάρχει αἴσθημα, ὅτι ἡ ἐπαρχία καταδιώκεται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Εἰς τὴν περιφέρειάν μου ὑπάρχει ἕνα παράπονον, τὸ ὁποῖον εἶναι μᾶλλον διαφορετικὸν ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁποῖον παριστάνεται εἰς τὴν Βουλήν. Παραπονοῦνται οἱ Κερκυραῖοι, ὁσάκις βλέπουν νὰ δίδωνται πιστώσεις καὶ νὰ γίνωνται ἔργα εἰς ἄλλας πόλεις καὶ εἰς ἄλλας περιφερείας, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ρίπτει ὅλον τὸν ζῆλον τῆς δραστηριότητός της εἰς τὰς ἄλλας περιφερείας καὶ ὅτι αὐτοὶ παραμελοῦνται. Κατὰ μίαν τελευταίαν ὁμιλίαν, τὴν ὁποίαν ἔκαμα εἰς τὴν Κέρκυραν τὸ παρελθὸν φθινόπωρον, προσεπάθησα, ἀκριβῶς, νὰ ἀντιδράσω εἰς αὐτὸ τὸ αἴσθημα καὶ εἰς αὐτὸ τὸ παράπονον, δὲν γνωρίζω, ἐὰν ἐπιτυχῶς, ἢ ἀνεπιτυχῶς, ἀλλὰ ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον παραπονοῦνται οἱ συμπολῖται μου, δὲν εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν κάνει τίποτε διὰ τὴν ἐπαρχίαν, τοὐναντίον, ὅτι κάνει πολλὰ διὰ τὴν ἐπαρχίαν καὶ δὲν κάνει τίποτε διὰ τὴν Κέρκυραν, ἐνῷ καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀληθὲς καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα ἐφεύρημα τῆς τοπικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, διότι καὶ εἰς τὴν Κέρκυραν ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν τόσα, ἀκριβῶς, γίνονται, ὅσα καὶ εἰς τοὺς ἄλλους Νομούς. Ἔφθασεν ἡ Κυβέρνησις νὰ κατηγορηθῇ διὰ τὴν μείωσιν τῶν γεννήσεων εἰς τὴν Ἑλλάδα. Κύριοι, ὑπάρχει Ἐκκλησία Χριστιανικὴ καὶ Ὀρθόδοξος, ἡ ὁποία διακηρύσσει σήμερον καὶ προπαγανδίζει πρόληψιν τῶν γεννήσεων. Δὲν ὑπάρχει εἰς τὸν Δυτικὸν κόσμον χώρα εἰς τὴν ὁποίαν νὰ μὴ ὑπάρχῃ αὐτὸ τὸ φαινόμενον. Δὲν ὑπάρχει χώρα εἰς τὸν κόσμον εἰς τὴν ὁποίαν ὁ πολιτισμός, ἡ αὔξησις τῆς εὐημερίας, ἡ ἐπιδίωξις τῆς αὐξήσεως τῆς εὐημερίας, νὰ μὴ φέρῃ μείωσιν τῶν γεννήσεων, καὶ δυστυχῶς, ἢ εὐτυχῶς, εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ μείωσις δὲν εἶναι μεγάλη. Αἱ μόναι χῶραι, αἱ ὁποῖαι καταπολεμοῦν αὐτὴν τὴν μείωσιν, εἶναι, τὸ γνωρίζομεν, αἱ κομμουνιστικαὶ καὶ μάλιστα ἡ Κίνα, ἡ ὁποία ἔχει 600 ἑκατομμύρια πληθυσμόν καὶ δὲν τῆς φθάνει, διότι δὲν τῆς φθάνει νὰ κατακτήσῃ τὸν κόσμον μὲ αὐτὸν καὶ θέλει καὶ ἄλλον. Ἡ Ἑλλὰς δὲν πρόκειται νὰ κατακτήσῃ κανέναν, ἡ Ἑλλὰς σήμερον, ἔπειτα ἀπὸ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ἐθνικῶν ἰδανικῶν τὰ ὁποῖα ἠδυνήθη νὰ περιλάβῃ εἰς τὸ σημερινὸν Κράτος, ἔχει ἕνα ἰδανικόν, εἰς τὸ ὁποῖον, νομίζω, ὅτι ὅλοι πιστεύετε, διότι ὅλοι καθημερινῶς διακηρύσσετε, ἔχει τὸ ἰδανικὸν τῆς εὐτυχίας. Ἡ εὐτυχία δὲν γεννᾶται μὲ πληθυσμόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄθλιος, διότι δὲν δύναται νὰ ἐργασθῇ, διότι ἐπὶ τῆς χώρας δὲν εὑρίσκει πόρους διὰ νὰ εὐτυχήσῃ. Κατηγορήθη ἡ Κυβέρνησις, ὅτι οἱ Ἕλληνες μεταναστεύουν. Ἔγινε καὶ ἄλλοτε συζήτησις εἰς αὐτὴν τὴν Βουλήν, καὶ ἔλαβα τὸν λόγον καὶ ὑπεστήριξα, ὅτι οἱ Ἕλληνες μεταναστεύουν, ὅτι Ἑλλάς, Ἕλληνες καὶ μετανάστευσις εἶναι πράγματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ταὐτόσημα. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος, οἱ Ἕλληνες ἀποίκισαν τὴν Μεσόγειον, κατὰ τοὺς μέσους χρόνους ἔφθασαν μέχρι τῶν Ἰνδιῶν, κατὰ τοὺς νεωτέρους χρόνους ἀποίκισαν ὅλον τὸν Εὔξεινον Πόντον καὶ ἔφθασαν μέχρι τῆς Ἀμερικῆς, ὅπου ἀνθεῖ 1 ἑκατομμύριον Ἑλλήνων, εἰς τὴν Ἀσίαν, εἰς τὴν Ἀφρικήν, ἀκόμη καὶ εἰς τὴν Αὐστραλίαν καὶ τὴν Νέαν Ζηλανδίαν. Ὑπάρχει, κύριοι, μία χώρα ποὺ λέγεται Μεγάλη Βρεταννία. Εἰς τὴν Μεγάλην Βρετανίαν δὲν ὑπάρχει ἀνεργία, δὲν ὑπάρχει δυστυχία, τοὐλάχιστον ἐὰν πιστεύσωμεν τοὺς ἀριθμοὺς τοὺς ὁποίους οἱ Ἄγγλοι δίδουν, καὶ ἐκεῖ οἱ ἀριθμοὶ ἐλέγχονται καὶ ἐλέγχονται μὲ σοβαρότητα. Ὁ Ἀγγλικὸς λαὸς ἔχει σήμερον πλήρη ἀπασχόλησιν, ὅμως, ἐκεῖ ὑπάρχει μία ἑταιρία ἡ ὁποία λέγεται ἑταιρία τῆς μεταναστεύσεως, ἡ ὁποία τὶ κάνει; Προπαγανδίζει τὴν μετανάστευσιν τῶν Ἄγγλων εἰς τὸ ἐξωτερικόν, καὶ παραπονεῖται, ὄχι διότι οἱ Ἄγγλοι μεταναστεύουν, ἀλλὰ τὸ Ἀγγλικὸν Κράτος, ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις δὲν δίδει εἰς τὴν ἑταιρία τόσα κεφάλαια, ὅσα θὰ ἦτο ἀρκετὰ διὰ νὰ προπαγανδίσῃ ἀκόμη εὐρύτερον καὶ ἀκόμη λεπτομερέστερον τὴν μετανάστευσιν. Κύριοι, ἡ ἐπαρχία, πράγματι, νοσεῖ, ἡ ἐπαρχία ἔχει ἐλλείψεις καὶ δὲν βοηθοῦμεν τὴν ἀνόρθωσιν τῆς ἐπαρχίας σπείροντες τὸ μικρόβιον τῆς ἀπελπισίας εἰς αὐτήν. Νοσεῖ ἡ ἐπαρχία, ἀλλὰ φοβοῦμαι, ὅτι περισσότερον νοσεῖ ὁ Ἑλληνικὸς κοινοβουλευτισμός, τοὐλάχιστον ἀπὸ τὰς ἐντυπώσεις τὰς ὁποίας ἀπεκόμισα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπερώτησιν καὶ ἀπὸ τὴν συζήτησίν της. Νομίζω, ὅτι αὐτὴ ἡ ἐπερώτησις ἐπῆγεν ἐντελῶς χαμένη, ὅλαι αἱ ἐπερωτήσεις εἰς αὐτὴν τὴν Βουλήν, συνήθως, πηγαίνουν χαμένες, ἀλλὰ αὐτὴ ὑπέστη τόσην ἐξασθένισιν, ὑπέστη τόσην ἀνάμιξιν μὲ ὅλα τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ φαντασθοῦν οἱ Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, καταγινόμενοι εἰς ρητορίας ἀσκόπους, ὥστε ἐπῆλθεν ἐξ αὐτῆς μία τόσον μεγάλη σύγχυσις, ὥστε κανένα συμπέρασμα δὲν πρόκειται νὰ ἐξαχθῇ. Ὅσα ἐλέχθησαν, κύριοι, εἶναι ἐντελῶς πρόχειρα, ὅσα ἐλέχθησαν εἶναι συνήθως ἀνακριβῆ, αἱ ὑπερβολαὶ προκαλοῦν κακόν, δὲν φέρουν καλὸν ἀποτέλεσμα. Καὶ ποία ἐνέργεια τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἐκατηγορήθη ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν, εἴτε ἐπρόκειτο περὶ τῆς Πρωτευούσης, εἴτε ἐπρόκειτο περὶ τῆς ἐπαρχίας, εἴτε ἐπρόκειτο περὶ τῶν ἀγροτῶν;

§146Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπάρχει κανένα σωστόν;

§147Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Νὰ εἶσθε εὐπρεπέστερος, κ. συνάδελφε.

§148ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κ. Ἠλιόπουλε, μὴ διακόπτετε.

§149Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι θέμα εὐπρεπείας, κ. Πρόεδρε.

§150Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, συζητοῦμεν αὐτὴν τὴν ἐποχὴν τὸ νομοσχέδιον συντάξεως γήρατος τῶν ἀγροτῶν, ὅλοι ὑποστηρίζομεν, ὅτι εἴμεθα ὑπὲρ αὐτῆς καὶ κυρίως τὰ κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Τὰ Κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὑποστηρίζουν, ὅτι ἐὰν αὐτὰ δὲν ὑπῆρχον τὸ νομοσχέδιον δὲν θὰ ἤρχετο εἰς τὴν Βουλήν. Καὶ ὅμως, δὲν ὑπάρχει Κόμμα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ καταπολεμῇ τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον θὰ πραγματοποιήσῃ τὰς συντάξεις τῶν ἀγροτῶν. Καὶ ἤκουσα μὲ πολὺ ἔκπληξιν καὶ λύπην χθὲς ἀπὸ τὸν ἀγαπητόν μου κ. Μπακόπουλον, νὰ λέγῃ, ὅτι θὰ πολεμήσῃ τὸ νομοσχέδιον μέχρις ἐσχάτων. Ποῖοι; οἱ ὀπαδοὶ τοῦ κ. Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος φιλοδοξεῖ νὰ τοῦ ἀναγνωρίσωμεν τὴν πατρότητα τοῦ νομοσχεδίου.

§151Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Μόνον αὐτὸ ἀκούσατε;

§152Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Καὶ ἄλλα ἤκουσα, ἀλλὰ μόνον αὐτὸ μοῦ ἔκανε ἐντύπωσιν. Γνωρίζω, καταπολεμῆτε τὸ νομοσχέδιον καὶ ὄχι τὰς συντάξεις, ἀλλὰ ὁ καταπολεμῶν τὸ νομοσχέδιον, καταπολεμεῖ τὰς συντάξεις.

§153Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ἀντίθετον. Δὲν καταπολεμοῦμεν τὰς συντάξεις, καταπολεμοῦμεν τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου.

§154Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἀλλὰ μήπως ὑπάρχει κανένα μέτρον, τὸ ὁποῖον νὰ ἐλήφθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, διὰ τὴν ἐπαρχίαν, διὰ τὸ ἐμπόριον, διὰ τὴν βιομηχανίαν, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ διεβλήθη, ὅτι ἐμπνέεται ἀπὸ κεφαλαιοκρατικὰς ὑποδείξεις, ἢ ὅτι εἶναι ἀποτέλεσμα πολιτικῆς ὑποτελείας πρὸς ξένας δυνάμεις ἢ ὅτι τέλος πάντων αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις, δὲν ἦλθεν εἰς τὴν ἀρχὴν καὶ δὲν ἔχει ἄλλον σκοπὸν παρὰ νὰ ἐξαθλιώσῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Κύριοι, νομίζω, ὅτι δὲν εὑρίσκεσθε εἰς καλὴν ὁδόν. Ἡ ἑταιρεία Ἑλληνικοῦ προγραμματισμοῦ ἔδωσε τελευταίως μερικοὺς ἀριθμοὺς ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει, ὅτι ἡ μετακίνησις τοῦ πληθυσμοῦ ἀπὸ τὰ χωριὰ εἰς τὰς ἐπαρχιακὰς πόλεις καὶ ἀπὸ τὰς πόλεις εἰς τὴν Πρωτεύουσαν καὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸ Ἐξωτερικόν, δὲν ἔχει ὑπερβῆ τὰ ὅρια τὰ ὁποῖα πάντοτε εἴχομεν καὶ τὰ ὁποῖα θεωροῦνται ὁμαλὰ. Λέγετε σεῖς, σχεδὸν ὅλη ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὅτι κάθε χωρικός, ὁ ὁποῖος φεύγει ἀπὸ τὸ χωριό του καὶ πηγαίνει εἰς τὴν Πρωτεύουσαν τοῦ Νομοῦ, ἢ κάθε χωρικός, ὁ ὁποῖος φεύγει ἀπὸ τὸ χωριό του καὶ ἔρχεται εἰς τὰς Ἀθήνας, αὐξάνει τὸν παρασιτισμὸν καὶ ὁ παρασιτισμὸς εἶναι ἕνα φαινόμενον πολὺ κακόν, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ καταπολεμήσωμεν καὶ νὰ ἐξοντώσωμεν. Μάλιστα, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ θὰ ἐπικαλεσθῶ μία στατιστικὴ τοῦ Ἀμερικανικοῦ πληθυσμοῦ, ἐκ τῆς ὁποίας ἀποδεικνύεται, ὅτι ἀπὸ τὸν Ἀμερικανικὸν πληθυσμὸν τὰ 25% ἐργάζονται εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ παράγουν τὰς τροφὰς τοῦ Ἀμερικανικοῦ λαοῦ διὰ ὁλόκληρον τὸν πληθυσμὸν μὲ περισσεύματα, τὰ ὁποῖα ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις δὲν γνωρίζει τὶ νὰ τὰ κάνῃ καὶ μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολεῖται διαρκῶς. Τὰ ἄλλα 25% ἐργάζονται εἰς τὰ ἐργοστάσια καὶ παράγουν εἴδη βιομηχανίας. Καὶ τὸ 50% ἀσχολεῖται μὲ τὴν μετακίνησιν τῶν προϊόντων καὶ μὲ τὴν διάθεσιν αὐτῶν, μὲ τὸ ἐμπόριον. Ἡμεῖς, κύριοι, τὶ νὰ κάνωμεν μὲ αὐτὸ τὸ ἐμπόριον; Ποῖα εἶναι τὰ κηρύγματα τὰ ὁποῖα ἀκούονται ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν; Τὸ ἐμπόριον εἶναι ληστεία, ληστεύει τοὺς ἀγρότας, ληστεύει τοὺς ἐργάτας, ληστεύει τὰς βιομηχανίας. Καὶ τὸ δυστύχημα εἶναι, ὅτι αὐταὶ αἱ θεωρίαι, ὅτι τὸ ἐμπόριον εἶναι ὁ κακὸς δαίμων τῆς Ἑλλάδος, δὲν καταπολεμοῦνται ἐπαρκῶς ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλά, κύριοι, ἐὰν ὑπάρχῃ Ἀμερικανικὸν ἐμπόριον, ἐὰν ὑπάρχῃ Γερμανικὸν ἐμπόριον, Ἀγγλικὸν ἐμπόριον, Βελγικὸν ἐμπόριον, Ἰταλικὸν ἐμπόριον, ὑπάρχει, διότι ὑπάρχει εἰς τὰς χώρας αὐτὰς ἐμπόριον ἐλεύθερον νὰ ἐργάζεται καὶ ἐνισχυόμενον διὰ νὰ ἐργάζεται. Ἡμεῖς θέλομεν τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα νὰ ἐξάγωνται καὶ νὰ πωλοῦνται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἐμπόριον. Ἀλλὰ μὲ ποῖον τρόπον εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ αὐτό; Κύριοι, τὸ πρόβλημα τῶν ἀγροτῶν, τὸ ἀντιμετωπίζει ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὸν σωφρονέστερον δυνατὸν τρόπον. Προσπαθεῖ νὰ συγκεντρώσῃ τὰ ἀγροκτήματα, προσπαθεῖ πολλὰ ἀγροκτήματα νὰ τὰ μεταφέρῃ εἰς τοὺς καλλιεργητάς, προσπαθεῖ νὰ κάμῃ τὴν λεγομένην ἀναδιάρθρωσιν τῶν καλλιεργειῶν διὰ νὰ ἠμπορέσουν οἱ ἀγρόται νὰ ἔχουν μεγαλύτερον εἰσόδημα. Προσπαθεῖ νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν ἄρδευσιν τῶν γαιῶν διὰ νὰ ἠμποροῦν τὰ χωράφια νὰ ἀποδίδουν περισσότερα.

§155Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Τὶ νὰ τὰ κάνῃ;

§156Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε εἶσθε προπαγανδιστὴς ἀπὸ τὸ κάθισμα ποὺ κάθεσθε, ἀλλὰ γνωρίζω ποῖος εἶσθε καὶ τὶ θέλετε, τὸ ὁποῖον θὰ ἀκούσητε μετ’ ὀλίγον. Κύριοι, τὰ προβλήματα τῆς ἀγροτιᾶς εἶναι αὐτά. Ἀλλὰ παραλλήλως θὰ πρέπει καὶ οἱ ἀγρότες μας νὰ ἐργασθοῦν περισσότερον καὶ δὲν πρέπει νὰ καταγίνωνται εἰς καλλιεργείας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀναπαυτικαί. Εἴπατε, ὅτι τὰ ἀρδευτικὰ ἔργα δὲν ἀπέδωσαν. Αἱ ἀρδεύσεις δὲν ἀπέδωσαν καί, ἴσως, δὲν θὰ ἀποδώσουν ἐπὶ πολὺ καιρόν, διότι εἶσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι λέγετε, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀποδώσουν, διότι τὰ χρήματα αὐτὰ ἐσπαταλήθησαν. Ἐγένοντο ἀρδευτικὰ ἔργα καὶ οἱ κάτοικοι ἀρνοῦνται νὰ τὰ συντηρήσουν. Νὰ συντηρήσουν τοὺς συνεταιρισμούς των διὰ τὴν συντήρησιν τῶν ἔργων. Προτιμοῦν νὰ κλέβουν τὸ νερὸ καὶ νὰ καταστρέφωνται τὰ ἔργα, παρὰ νὰ πληρώνουν τὸ νερὸ μὲ τὸ ὁποῖον ποτίζουν τὰ χωράφια των, διότι ὑπάρχει τὸ κήρυγμα τὸ ἰδικόν σας, ὅτι τὸ νερὸ αὐτὸ ἀνήκει εἰς τοὺς χωρικοὺς καὶ δὲν πρέπει νὰ τὸ πληρώνουν. Ὅλα αὐτὰ δὲν πρόκειται νὰ τὰ λύσῃ ἡ ἐπερώτησις. Ἡ Κυβέρνησις κάνει ὅ,τι ἠμπορεῖ καὶ θὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ κάνῃ ὅ,τι ἠμπορεῖ. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς πόλεις, δηλαδή, τὰς ἐπαρχίας, πρέπει νὰ ἀναγνωρίσωμεν, ὅτι ὑπάρχουν πολλαὶ ἐπαρχίαι, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς κἄποιαν ἄνοδον, εἰς κἄποιαν ἀκμὴν καὶ ὑπάρχουν ἄλλαι πόλεις, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς κἄποιαν παρακμήν. Εἰς τὴν Πελοπόννησον ἡ Κόρινθος ἀκμάζει, ἡ Τρίπολις ἀκμάζει καὶ ἡ Καλαμάτα καὶ αὐτὴ πηγαίνει πρὸς τὸ καλλίτερον. Ἐὰν πᾶμε εἰς τὴν Ἤπειρον, θὰ ἴδωμεν, ὅτι τὰ Γιάννενα ἔχουν πάρει μίαν ἔκτασιν καὶ μίαν ζωτικότητα, τὴν ὁποίαν οὐδέποτε ἠμποροῦσεν νὰ ἐπερίμενεν ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶδε τὰ Γιάννενα ἀμέσως μετὰ τὸν πόλεμον. Ἐὰν πᾶμε εἰς τὴν Θεσσαλίαν, θὰ ἴδωμεν τὸ ἴδιον φαινόμενον εἰς τὴν Λάρισαν. Ἐὰν πᾶμε εἰς τὴν Μακεδονία, θὰ ἴδωμεν τὸ ἴδιον φαινόμενον εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Ἀνέφερεν προχθὲς τὴν Θεσσαλονίκην κἄποιος συνάδελφος καὶ παρετήρησε, τὶ εἶναι ἡ Θεσσαλονίκη; Μία πόλις 200.000 κατοίκων. Τὶ θέλετε νὰ εἶναι ἡ Θεσσαλονίκη; Νὰ γίνῃ μία νέα Ἀθήνα; Ἐὰν πονοῦμε τὴν ἐπαρχίαν, ἐὰν πονοῦμε τὰς ἐπαρχιακὰς πόλεις τῶν Νομῶν μας, πρέπει νὰ ἀποβλέπωμεν εἰς αὐτὸ τὸ ἀποτέλεσμα μὲ τὸν σημερινὸν πληθυσμόν, ὁ ὁποῖος, οὔτε νὰ αὐξηθῇ, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ μειωθῇ, νὰ ἀποκτήσῃ μεγαλυτέραν οἰκονομικὴν ζωηρότητα καὶ ἀκμάδα. Αὐτά, νομίζω, ὅτι εἶναι τὰ ἰδανικά μας. Ἐὰν ἔχωμεν ἄλλα θεωρήματα εἰς τὸν ἐγκέφαλόν μας, δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ πραγματοποιηθοῦν. Ἡ Θεσσαλονίκη εἶναι πράγματι ἕνα φαινόμενον ἀκμαζούσης πόλεως καὶ τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὰς φροντίδας ὅλων τῶν Κυβερνήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐπιμελήθησαν τὴν Θεσσαλονίκην καὶ ὀφείλεται καὶ εἰς τὴν δραστηριότητα τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ. Τὸ φαινόμενον εἶναι τὸ ἑξῆς: Προκειμένου περὶ τῶν ἐπαρχιακῶν πόλεων ποὺ εἶναι παράλιοι, ὅπως ἡ Πρέβεζα, ἡ Πάτρα, ὁ Βόλος καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς, εὑρίσκονται εἰς παρακμήν. Αἱ πόλεις αἱ μεσογειακαὶ ἀκμάζουν, διότι ἤλλαξεν ὁ τρόπος καὶ ὁ ρυθμὸς τῶν συγκοινωνιῶν. Ἐπηγαίνατε ἄλλοτε εἰς τὴν Πρέβεζαν καὶ ἐβλέπατε εἰς τὴν προκυμαίαν ἠγκυροβολημένα 6, 7 καὶ 8 πλοῖα, σήμερον ἡ Πρέβεζα θεωρεῖται ἄγονος γραμμή. Ἐπηγαίνατε ἄλλοτε εἰς τὸν Ἀμβρακικὸν Κόλπον καὶ ἐνομίζατε, ὅτι εὑρίσκεσθε εἰς ἀγῶνας ἱστιοδρομίας, δὲν ἠξεύρω ποίου Ἀγγλικοῦ λιμένος. Περνᾶτε σήμερον μὲ τὸ αὐτοκίνητον διὰ νὰ πᾶτε ἀπὸ τὸ Ἀγρίνιον εἰς τὴν Ἄρτα, περνᾶτε ὅλη τὴν δεξιὰ πλευρὰ τοῦ Ἀμβρακικοῦ Κόλπου καὶ δὲν βλέπετε μέσα εἰς τὸν κόλπον, οὔτε ἕνα πανί. Αὐτὸ τὸ φαινόμενον εἶναι πραγματικόν. Αὐτὸ δὲν ἀνεφέρθη καὶ κανένα φάρμακο δὲν ἀνεφέρθη διὰ τὸ φαινόμενον αὐτό. Τὸ Ἀλιβέρι, κύριοι, ποῦ ὑπάρχει, εἰς τὴν Πρωτεύουσαν; Ἡ Πτολεμαΐς ποῦ ὑπάρχει, εἰς τὴν Πρωτεύουσαν; Ἡ Μεγαλόπολις ποῦ ὑπάρχει, εἰς τὴν Πρωτεύουσαν; Ὑπάρχει ζωτικότης εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἐπαρχίαν. Ὑπάρχουν δυσμενεῖς συνθῆκαι εἰς ὡρισμένας πόλεις καὶ πρέπει νὰ τὰς ἀντιμετωπίσωμεν ἐμπνέοντες εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ εἰς τὸν ἐπαρχιακὸν λαὸν τὴν ἐλπίδα. Διότι, ὅταν τοῦ λέμε, ὅτι δὲν ὑπάρχει κανένα μέλλον εἰς τὰς ἐπαρχίας, τὸν ἀπελπίζομεν. Διατί ὁ κ. Ἠλιοῦ, ἀφοῦ ἔχει θρηνήσει ἐπὶ τῶν ἐρειπίων τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαρχίας, διαμαρτύρεται κατόπιν, ὅταν ὁ ἐπαρχιώτης, ἐὰν ἀποκτήσῃ χιλίας χρυσὰς λίρας, ἔρχεται εἰς τὰς Ἀθήνας διὰ νὰ ἀγοράσῃ διαμέρισμα καὶ δὲν κτίζει εἰς τὴν πόλιν του; Ἡ ἀπαισιοδοξία εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κάμνει τὸν ἐπαρχιώτην νὰ ἐκπατρίζεται ἀπὸ τὴν πόλιν του καὶ νὰ μεταφέρεται εἰς τὴν Πρωτεύουσαν; Τὶ ἔγινεν ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ τὶ γίνεται ἀπὸ ὅλους μας διὰ νὰ πεισθῇ ὁ Ἕλλην ὑπάλληλος, ὅτι μετὰ τὸν διορισμόν του δὲν πρέπει νὰ ἀποβλέπῃ εἰς μετάθεσιν εἰς γραφεῖον τῶν Ἀθηνῶν; Εἶναι ἕνα ρεῦμα τὸ ὁποῖον κανένας μας δὲν ἐπολέμησε, διὰ τὸ ὁποῖον τοὐναντίον ὅλοι τρέχομεν διὰ νὰ τὸ διευκολύνωμεν. Ὅλοι πηγαίνομεν εἰς τὰ Ὑπουργεῖα παρακαλῶντες, ὅπως οἱ συμπολῖται μας ὑπάλληλοι μετατεθοῦν εἰς τὴν Πρωτεύουσαν. Διὰ τὴν ἐπαρχιακὴν βιομηχανίαν δὲν ἔγινε τίποτε, τὴν κατέστρεψε καὶ αὐτὴν ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις! Κύριοι, διὰ τὴν Ἑλληνικὴν βιομηχανίαν ἐψηφίσθη νόμος ἐπὶ προηγουμένης Κυβερνήσεως καὶ τὸν συνεπλήρωσεν ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις. Ἀλλὰ ἡ βιομηχανία δὲν γίνεται μὲ νόμους. Σεῖς εἶσθε σοφοὶ ἄνθρωποι, σεῖς εἶσθε σπουδαῖοι οἰκονομολόγοι. Σεῖς γνωρίζετε τὰ οἰκονομικὰ θέματα ἀπ’ ἔξω καὶ ἀνακατωτά. Δὲν γνωρίζετε, ὅτι τὴν βιομηχανία δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὴ φυτεύσητε ὅπου σεῖς θέλετε; Δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἡ βιομηχανία ἀκολουθεῖ ὡρισμένους κανόνας καὶ ἐγκαθίσταται ἐκεῖ ὅπου ἔχει συμφέρον νὰ ἐγκατασταθῇ, ἐκεῖ ὅπου ἡ παραγωγὴ εἶναι εὐθηνοτέρα καὶ θὰ ἠμπορῇ νὰ πωλήσῃ ἴσως ἀκριβώτερα; Τί κατηγορεῖτε τὴν Κυβέρνησιν; Τί ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις καὶ ἠμπόδισε τὴν Ἑλληνικὴν βιομηχανίαν; Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἔφτιαξε καὶ ἕνα ὀργανισμόν, διὰ νὰ κάμῃ τί; Καὶ τοῦ ἔδωσε καὶ κεφάλαια διὰ νὰ κάμῃ τί; Διὰ νὰ κάμῃ βιομηχανίας.

§157Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Διὰ τὸν Ο.Β.Α. λέγετε;

§158Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Διὰ τὸν Ο.Β.Α. Γνωρίζω, ὅτι σεῖς θὰ ἠθέλατε ἕνα Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας νὰ διατάσσῃ ποῦ θὰ γίνουν αἱ βιομηχανίαι, τὶ θὰ παράγουν καὶ πῶς θὰ πωλοῦν αὐταὶ αἱ βιομηχανίαι. Τὰ γνωρίζω, κ. Ἐφραιμίδη, δὲν πρόκειται νὰ μὲ διδάξητε. Ἀλλὰ ἐπειδὴ καὶ σεῖς ὑποκρίνεσθε, ὅτι εὑρίσκεσθε εἰς ἐλεύθερον πολίτευμα καὶ ὅτι θὰ τὸ διατηρήσητε καὶ ὅτι δὲν πρόκειται νὰ τὸ μεταβάλετε εἰς τὴν Ἑλλάδα ποτέ, παρὰ μὲ τὸ Κόμμα ποὺ θὰ κυβερνήσῃ, ἐπειδὴ καὶ σεῖς τὸ ἰσχυρίζεσθε, σᾶς λέγω, ὅτι ἐδῶ ὑπάρχει ἕνα καθεστὼς ἐλευθέρας οἰκονομίας, ὅπου τὰς ἐπιχειρήσεις πρέπει νὰ τὰς κάμνουν οἱ ἰδιῶται, διότι ἐὰν τὰς κάμῃ τὸ Κράτος θὰ καταντήσουν ὅπως τὸ φωταέριον τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ὅπως οἱ σιδηρόδρομοι τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ ὅλαι αἱ ἑλληνικαὶ ἐπιχειρήσεις, τὰς ὁποίας διαχειρίζεται τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, αἱ ὁποῖαι καταστρέφονται. Ἠγέρθη παράπονον διατὶ ἐπιτρέπεται εἰς τὰς βιομηχανίας τῶν Ἀθηνῶν νὰ ἀνανεώνουν τὰς μηχανάς των. Τί θέλετε, κύριοι, νὰ γίνῃ; Ζητᾶμε ἐκβιομηχάνισιν τῆς χώρας. Ζητᾶμε καλύτερα προϊόντα, τὰ ὁποῖα νὰ ἠμποροῦν νὰ συναγωνίζωνται τὰ ξένα προϊόντα καὶ ζητᾶτε νὰ μὴ ἐπιτρέπωμεν εἰς τὰς βιομηχανίας ἐκείνας, ὅπου ὑπάρχουν, καλῶς ἢ κακῶς, νὰ ἐκσυγχρονισθοῦν; Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη ἀνάγκη πάσης βιομηχανίας εἰς τὰς ἡμέρας μας. Ἐὰν καὶ αὐτὴν τὴν καταπολεμᾶτε, τότε δὲν γνωρίζω τί θέλετε. Ἔκαμε ἔργα ἡ Κυβέρνησις. Καὶ λέγετε, ὅτι τὰ ἔργα δὲν ἔχουν ἀπόδοσιν. Διατί, κύριοι, δὲν ἔχουν ἀπόδοσιν τὰ ἔργα; Ποῖα εἶναι τὰ ἔργα τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἀπόδοσιν; Καὶ ποῖα ἔργα εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν ἀπόδοσιν ἀμέσως; Ποῖος θὰ εἶναι ὁ θαυματουργός, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ ὁ ὁποῖος θὰ ἀλλάξῃ τὸν ροῦν τῆς ἱστορίας καὶ χωρὶς νὰ παρέλθῃ ὁ χρόνος, τὸν ὁποῖον ἀπαιτεῖ ἡ ἀνθρωπίνη ἐργασία, καὶ νὰ δώσῃ ἀποτελέσματα; Τὰ ἀρνεῖσθε τὰ ἔργα; Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὸ κάμετε καὶ ἀρνεῖσθε τὰ ἀποτελέσματα. Τὰ ἀποτελέσματα ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν περισσότερα καὶ εἰς τὸ μέλλον. Δὲν ἔγινε ἀποκέντρωσις. Κύριοι, εἶμαι ἀπὸ τοὺς πολιτευομένους ποὺ ἐνδιαφέρονται πολὺ διὰ τὰ γενικὰ ζητήματα τῆς περιοχῆς μου. Ἔτυχε κατὰ τὴν βουλευτικήν μου ζωὴν νὰ εἶμαι σχεδὸν διαρκῶς κυβερνητικὸς βουλευτής. Βοηθῶ τοὺς Νομάρχας, τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας. Μὴ γελᾶτε, κύριοι, δὲν ἔγινα συχνὰ Ὑπουργὸς οὔτε τὸ ἐπιδιώκω, οὔτε μὲ τρομάζει, ὅτι δὲν ἔγινα, οὔτε φιλοδοξῶ νὰ γίνω, ἐννοῶ νὰ ὑπηρετῶ τοὺς ἐκλογεῖς μου, τὸν τόπον μου. Σᾶς βεβαιῶ εἰλικρινῶς, ὅτι τὸν μεγαλύτερόν μου μόχθον, τὸν καταναλίσκω εἰς τὸ νὰ ἐξυπηρετῶ τὴν Κοινότητα, τὸν Δῆμον καὶ τὴν Νομαρχίαν. Ἡ Νομαρχία τοῦ Νομοῦ σήμερον, τὸ κέντρον τοῦ Νομοῦ καὶ ἡ Διοίκησις τοῦ Νομοῦ ἔχει γίνει ἕνα αὐτοτελὲς ὄργανον, πολυμεροῦς δραστηριότητος, τὸ ὁποῖον ὅταν ἔχῃ κεφαλήν, ὅταν ἔχῃ μηχανήματα καὶ ἔχει προσωπικὸν δύναται νὰ ἀποδώσῃ πολλὰ καὶ αὐτὸ γίνεται. Ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ καὶ μεγαλυτέρα ἀποκέντρωσις. Δὲν τὸ ἀμφισβητῶ. Σὺν τῷ χρόνῳ θὰ γίνῃ. Αὐτά, τὰ ὁποῖα σήμερον ἔχουν οἱ Νομάρχαι, νομίζω, ὅτι τοὺς ἀρκοῦν διότι δὲν δύνανται νὰ ἐπεκταθοῦν περισσότερον. Δὲν ἐπαρκοῦν οὔτε μὲ τὰ κεφάλαια, τὰ ὁποῖα διαθέτουν, οὔτε μὲ τὸ προσωπικὸν καὶ τοὺς τεχνικοὺς καὶ τὰ μηχανήματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα ποὺ ἔγιναν καὶ τῶν ὁποίων ἡ ἀπόδοσις δὲν δύναται νὰ ἀμφισβητηθῇ, κατηγοροῦνται, ὅτι εἶναι κομματικά. Τὰ νομαρχιακὰ ταμεῖα, τὰ ὁποῖα ἀποφασίζουν διὰ τὰς συγκοινωνίας τὰς ἐπαρχιακὰς καὶ πολλὰ ἄλλα πράγματα, ἐχαρακτηρίσθησαν ἀπὸ συντηρητικούς, θὰ ἔπρεπε νὰ εἴπω ἀντιπολιτευομένους, ὡς κομματικά. Τὰ ἰατρεῖα τὰ ἀγροτικά, τὰ κοινοτικὰ ἰατρεῖα, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν μίαν ἀναμφισβήτητον πρόοδον, ἐχαρακτηρίσθησαν καὶ αὐτὰ ὡς κομματικά. Ζητοῦμεν ἰατρεῖα, ζητοῦμεν μαίας, ζητοῦμεν νοσοκόμους, αἱ ὁποῖαι νὰ ἐγκαταλείψουν τὰς Ἀθήνας, τοὺς ἱκετεύομεν, τοὺς παρακαλοῦμεν καὶ ὅπου τοὺς εὕρωμεν τοὺς διορίζομεν μὲ μεγάλους μισθοὺς καὶ δὲν πηγαίνουν. Ὅμως κατηγορούμεθα, ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διορίζονται εἶναι κομματικοὶ φίλοι καὶ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐξετάζουν τὴν γρίππην ἢ προσπαθοῦν νὰ θεραπεύσουν τὴν γρίππην κατὰ κομματικὰ κριτήρια. Κύριοι, δὲν εἴμεθα καλά. Νομίζω, ὅτι ἐὰν δὲν ἐργαζώμεθα νὰ καταρρίψωμεν τὸ Κοινοβουλευτικὸν Πολίτευμα εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν νὰ εἴμεθα ἀκόμη ὑπέρμαχοι αὐτῶν, πρέπει νὰ σωφρωνισθῶμεν. Πρέπει νὰ σκεφθῶμεν, ὅτι διαβάλλοντες τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι καταστρέφομεν τὸν τόπον καὶ ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἀνταποδίδουσα τὰς κατηγορίας εἰς τὰ Κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τὰ συντηρητικά, τὰ ἐθνικόφρονα, ὅτι καὶ αὐτὰ καταστρέφουν τὸν τόπον, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι νὰ εὑρεθῶμεν μίαν ἡμέραν καὶ ἡμεῖς καὶ σεῖς εἰς τὸ κενὸν καὶ νὰ γίνουν ὅ,τι ἔγιναν καὶ ἀλλοῦ τὰ Κοινοβουλευτικὰ Κόμματα. Ἐλέχθησαν καὶ διάφορα ἄλλα πράγματα. Ἂς ἔλθωμεν καὶ εἰς τὰ σωσίβια τῆς τρικυμίας εἰς τὴν ὁποίαν ἔχει περιέλθει τὸ ἑλληνικὸν σκάφος. Τὸν περιφερειακὸν προγραμματισμόν, τὸν εἶπε πρῶτα–πρῶτα ἡ Κυβέρνησις, τὸν ἀνέγραψε τὸ 5ετὲς πρόγραμμα, τὸν ἐπανέλαβεν ὁ κ. Ζολώτας, τὸν εἶπεν ὁ κ. Τσουδερός, τὸν εἶπαν καὶ ἄλλοι καὶ ἐλέχθη καὶ εἰς τὴν Βουλήν. Περὶ τίνος περιφερειακοῦ προγραμματισμοῦ, ἀκούετε, κ. συνάδελφοι, νὰ γίνεται λόγος; Εἰς τὴν θεωρίαν τὸ γνωρίζομεν, εἰς τὴν πρᾶξιν μᾶς ὡδήγησε κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνελθόντας εἰς τὸ βῆμα τοῦτο ρήτορας; Οὐδείς. Εἶπεν ἕνας ρήτωρ, ὅτι ὁ περιφερειακὸς προγραμματισμός, πρέπει νὰ γίνεται εἰς τὴν ἐπαρχίαν, ὄχι εἰς τὴν πρωτεύουσαν καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ σωτηρία του. Κύριοι ὑπῆρχεν εἰς τὴν Κεφαλληνίαν μίαν φοράν, ἕνας σατιρικὸς ποιητὴς καὶ διὰ τὴν ἐποχὴν του μεγάλος κοινωνιολόγος, λεγόμενος Λασκαρᾶτος. Ἔζησεν εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς ἀγγλοκρατίας καὶ ἀφιέρωσεν εἰς τὴν ἐπαρχίαν του, εἰς τὸ Ληξοῦρι, ἕνα ποίημα ὑπὸ τὸν τίτλον «Τὸ Ληξοῦρι εἰς τοὺς 1836 χρόνους», δηλαδὴ τὸ ἔτος 1836. Καὶ λέγει αὐτὸ τὸ ποίημα, ὅτι ἡ ἀγγλικὴ προστασία ἀπεφάσισε νὰ κάμῃ εἰς τὸ Ληξοῦρι μίαν προκυμαίαν καὶ ἔδωσε καὶ τὰ χρήματα καὶ ἀφῆκεν εἰς τοὺς κατοίκους τὴν πρωτοβουλίαν νὰ δοῦνε ποῦ θὰ γίνῃ ὁ κυματοθραύστης, καὶ γράφει ὁ Λασκαρᾶτος:

ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ 1836, ΡΑΨΩ-

ΔΙΑ 1η

ΤΟ ΘΕΣΠΙΣΜΑ

Ο ΜΟΛΟΣ ΣΑΣ ΑΣ ΓΕΝΗ, ΛΗΞΟΥΡΙΩΤΕΣ

ΟΠΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΙ’ ΑΣ ΓΕΝΗ ΑΣ ΓΕΝΗ

ΠΑΝΤΕΛΕΦΤΕΡΟΥΣ ΘΕ ΝΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ

ΝΑ ΤΟΝΕ ΒΑΛ’ ΤΕ ΟΜΠΡΟΘΕ Ἢ ΑΠ’ ΟΠΙΣΩ

(ΣΙΡΟΚΟ Ἢ ΜΑΪΣΤΡΟ)

ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΘΕΣΠΙΣΜΑ ΕΤΣΙ ΣΥΝΘΕΜΕΝΟ

ΔΕΝ ΑΡΓΗΣΕ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΔΙΧΟΝΟΙΑ

ΣΟΦΑΙΝΟΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΧΑΝΕ ΒΓΑΛΜΕΝΟ

ΜΕΣΑΘΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΗ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ.

ΟΛΟΙ ΔΙΝΟΥΝΕ ΓΝΩΜΗ, ΟΛΟΙ ΜΙΛΟΥΝΕ,

ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΗ ΠΟΤΕ ΔΕ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝΕ.

Καλὸς εἶναι ὁ περιφερειακὸς προγραμματισμός, ἀλλὰ κἄποιος πρέπει καὶ νὰ τὸν κάμῃ καὶ νομίζω, ὅτι οἱ καταλληλότεροι δὲν εἶναι οἱ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενοι, ἄλλοι νὰ τὸ κάμουν αὐτό. Φοβοῦμαι, ὅτι, ἀπὸ τοὺς 1836 χρόνους τοῦ Λασκαράτου, δὲν ἔχομεν καὶ πολὺ ἀλλάξει, ἐὰν ἰδοῦμε τὶ γίνεται μὲ τὸ Δικαστικὸν Μέγαρον τῶν Ἀθηνῶν, ἢ μὲ τὸ πνευματικὸν κέντρον τῆς πρωτευούσης. Ἄλλο φάρμακο, τὸ ὁποῖον ἐλέχθη, εἶναι αἱ πνευματικαὶ ἐκδηλώσεις, τὰ θέατρα καὶ αἱ ἐθνικαὶ ἑορταί. Αὐτὰ πρέπει νὰ γίνωνται εἰς τὴν ἐπαρχίαν. Αἱ ἐθνικαὶ ἑορταὶ νὰ γίνονται εἰς τὴν ἐπαρχίαν, δὲν ἠμποροῦν ὅμως νὰ καταργηθοῦν καὶ ἀπὸ τὰς Ἀθήνας, πρέπει νὰ γίνωνται καὶ ἐδῶ καὶ εἰς τὴν ἐπαρχίαν. Τὸ θέατρον ἠμπορεῖτε νὰ τὸ στείλετε ὅπου θέλετε. Ἐὰν δὲν ἔχουν κοινόν, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου νὰ παίξουν, δὲν πρόκειται νὰ ἔχουν καμμίαν ἀπόδοσιν. Αἱ πνευματικαὶ ἐκδηλώσεις ἀκολουθοῦν τὴν οἰκονομικὴν δραστηριότητα τοῦ τόπου. Κατάγομαι, κύριοι, ἀπὸ μίαν ἐπαρχίαν, ἡ ὁποία ἔχει ἕνα πνευματικὸν παρελθόν, ἡ Κέρκυρα. Ἦτο κέντρον ποιήσεως, εἰδικῆς μάλιστα, τῆς Ἰονίου Σχολῆς. Εἶχε διαπρεπεῖς λογίους, εἶχε βιβλιοθήκας, εἶχε λέσχας πνευματικῶν συζητήσεων. Ὅλα ὑπῆρχον ὅταν ἡ Κέρκυρα ἦτο πρωτεύουσα Κράτους καὶ ἐπίνειον τοῦ διακομιστικοῦ ἐμπορίου ὁλοκλήρου τῆς Ἠπείρου. Ὅταν ἡ Κέρκυρα ἔπαυσε νὰ εἶναι πρωτεύουσα Κράτους, ὁπότε ἔκλεισε καὶ τὸ Πανεπιστήμιόν της, ἡ Ἰόνιος Ἀκαδημία καὶ ὅταν ἀπηλευθερώθη ἡ Ἤπειρος, ἔπαυσε νὰ ἔχῃ τὴν παλαιὰν οἰκονομικὴν ἀκμήν. Περιῆλθεν εἰς κἄποιαν πνευματικὴν καθυστέρησιν. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ ἀναθεωρήσουν αὐτὸ τὸ παρελθόν. Τὸ πρᾶγμα δὲν εἶναι εὔκολον. Ἀλλά, κύριοι, ὁ Λορέντσος Μαβίλης, ὁ ὁποῖος ἔπεσεν εἰς τὸν ἀγῶνα διὰ τὴν ἀπολύτρωσιν τῆς Ἠπείρου, εἶχεν ἐπίγνωσιν, ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ζημιώνει τὴν Κέρκυραν, ὅπως ὅλοι οἱ Ἑπτανήσιοι, οἱ ὁποῖοι ἠγωνίσθησαν ἐναντίον τῆς Ἀγγλικῆς Ἀποικιοκρατίας, ἐγνώριζον, ὅτι ἡ Κέρκυρα διὰ τῆς ἀπελευθερώσεώς της, πρόκειται νὰ παύσῃ νὰ ἔχῃ ὡρισμένα προνόμια, διότι θὰ ἔπαυε νὰ εἶναι πρωτεύουσα. Προετίμησαν ὅμως τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔπραξαν ἄριστα. Ἀλλά, κύριοι, νὰ μὴ θέλωμεν νὰ ἀποδίδωμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν Καραμανλῆ τὰς συνεπείας ὡρισμένων γεγονότων, τὰ ὁποῖα προῆλθον ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν, ἀπὸ πολλῶν αἰώνων. Ἡ Ἀριστερὰ πτέρυξ συνιστᾷ ἄλλα πράγματα. Συνιστᾷ τὴν διαγραφὴν τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν. Κατόπιν, ὅμως, τὶ θὰ συμβῇ; Βεβαίως, οἱ ἀγρόται θὰ παύσουν νὰ πληρώνουν τὰ χρέη των εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἀλλὰ ἔτσι ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ ὑπάρχῃ. Καὶ τότε τὶ γίνεται; Τότε γίνεται τοῦτο. Ἡ καταστροφὴ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν εἰς τὰ ἑλληνικὰ χωριά. Ὁ ἀείμνηστος Μεταξᾶς —ἐπιτρέψατέ μου τὴν ἔκφρασιν αὐτήν, παρὰ τὸ ὅτι ἐγὼ ἤμουν ἀντίθετός του— κατήργησε τὰ ἀγροτικὰ χρέη, ἀλλὰ δὲν διώρθωσε τὴν κατάστασιν τῶν ἀγροτῶν. Ἄλλο θαυμάσιον φάρμακον τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι νὰ ἀπαγορευθοῦν αἱ εἰσαγωγαὶ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, καὶ νὰ συνδέσωμεν τὰς εἰσαγωγὰς μὲ τὰς ἐξαγωγάς μας. Δηλαδή, δὲν θὰ ἀγοράζωμεν παρὰ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ θὰ ἀγοράζουν. Ἐὰν τὸ πρᾶγμα ἦτο τόσον ἁπλοῦν, διατὶ ἡ Ἀγγλία ἐπὶ τρεῖς αἰῶνας πολιτεύεται γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς ἐλευθερίας ἢ μὴ τοῦ ἐμπορίου; Ἐὰν ἐπράτταμεν τοῦτο, ποῖον θὰ ἦτο τὸ ἀποτέλεσμα; Δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ζήσῃ κανεὶς εἰς τὴν Ἑλλάδα. Τὰ πράγματα θὰ ὑψοῦντο τόσον πολύ, ὥστε δὲν θὰ ἠμποροῦσε νὰ ζήσῃ κανεὶς καὶ τότε θὰ μετεβάλλετο ἡ Ἑλλὰς εἰς ἕνα μονοπώλιον. Αὐτὰ δὲν εἶναι σοβαρὰ πράγματα. Δὲν εἶναι σοβαρὸν νὰ λέγεται, ὅτι θὰ ἐνισχυθῇ ἡ ἐπαρχία, ἐὰν καταργηθοῦν οἱ Νομοὶ καὶ δημιουργηθοῦν 5–7 διοικητικαὶ περιφέρειαι. Αὐτὸ ἐγένετο εἰς τὸ παρελθόν, καὶ ἐπεχείρησεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου νὰ τὸ πραγματοποιήσῃ καὶ ἐπανεστάτησεν ὅλη ἡ Ἑλλάς. Καὶ ἐρωτῶ ἐκείνους ποὺ εἰσηγοῦντο αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, θὰ ἔχουν τὴν τόλμην νὰ τὸ ἐμφανίσουν εἰς τὰς προσεχεῖς ἐκλογὰς ἐνώπιον τῶν συμπολιτῶν των διὰ νὰ τὸ ἐφαρμόσουν; Διότι αὐτὸ τὸ φάρμακον δὲν ἐφαρμόζεται εἰς τὰ πεταχτά. Πρέπει νὰ λάβετε ρητὴν ἐντολὴν ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, διὰ νὰ καταργήσητε τοὺς Νομούς. Δὲν εἶναι εὔκολον νὰ καταργήσητε τὸν Νομὸν Τριπόλεως, ἢ Πύργου ἢ Πατρῶν, διότι οἱ κάτοικοι αὐτῶν θὰ ἐπαναστατήσουν.

§159Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει θέμα καταργήσεως Νομῶν, ἀλλὰ πυκνώσεως περισσοτέρων Νομῶν εἰς εὐρυτέρας περιφερείας.

§160Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἡμεῖς, κύριοι, εἴμεθα Κερκυραῖοι, θέλομεν νὰ ἔχωμεν τὸν Νομόν μας. Αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα ἐγὼ θὰ τὸ χρησιμοποιήσω κατὰ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου. Τὸ εἴπατε, κ. Μαῦρο, καὶ ὁ Ἀρχηγός σας δὲν εἶπεν, ὅτι διαφωνεῖ μαζί σας. Εἶπεν ὁ κ. Στεφανόπουλος τὰ ἴδια πράγματα, ἀλλὰ δὲν ἀνεφέρθη σὲ συγκεκριμένον πρόγραμμα. Ὅλοι γνωρίζουν, ὅτι πρέπει νὰ ἐκλέξωμεν μίαν περιφέρειαν καὶ νὰ τὴν ἀναπτύξωμεν, ἀλλὰ πῶς; Μὲ τὶ κεφάλαια; Μὲ ποῖα μέσα;

§161Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀλλαχοῦ ἔχουν ἐφαρμοσθῆ αὐτά, καὶ ἐὰν παρακολουθούσατε τὰ πράγματα δὲν θὰ εἴχατε αὐτὴν τὴν ἀπορίαν.

§162Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Αὐτὸ δὲν ἐπερίμενα νὰ τὸ εἴπητε σεῖς. Ὅ,τι γίνεται εἰς τὸ ἐξωτερικόν, γνωρίζετε, ὅτι δὲν εἶναι εὔκολον νὰ μεταφερθῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Αὐτὰ τὰ πράγματα πρέπει νὰ συμβιβάζωνται μὲ τὴν ἑλληνικὴν πραγματικότητα. Κύριοι, δὲν ἔχω νὰ εἴπω περισσότερα πράγματα. Καταλήγων, θὰ κάμω μερικὰς συστάσεις. Θὰ κάμω μίαν σύστασιν ἐν πρώτοις πρὸς τὴν Ἀριστεράν. Γνωρίζει ἄριστα νὰ θέτῃ τὴν δυναμίτιδα εἰς τὰ θεμέλια τοῦ σημερινοῦ ἑλληνικοῦ καθεστῶτος. Ὅσα λέγονται ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, καὶ ὅσα γράφονται εἰς τὸ ἔντυπον τῆς ΕΔΑ καὶ ὅσα λέγονται ἀπὸ τοὺς προπαγανδιστάς της, εἶναι προπαγάνδα τείνουσα εἰς τὸ νὰ ἀνατρέψῃ τὴν ἑλληνικὴν ἐλευθερίαν. Αὐτὸ ἐπιδιώκει ἡ ΕΔΑ. Καὶ ὅταν ὁ κ. Ἠλιοῦ ὡμιλοῦσεν ἐπὶ δύο ὥρας διαβάλοντας τὰ πάντα εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἶχεν ὑπ’ ὄψιν του νὰ ἀνατρέψῃ τὸ Ἑλληνικὸν Πολίτευμα. Ὅταν ἀμφισβητοῦσε τοὺς ἀριθμοὺς τῆς Ἑλληνικῆς Στατιστικῆς καὶ παρεδέχετο τοὺς ἀριθμοὺς τῆς Βουλγαρικῆς στατιστικῆς, τὸ ἔπραττε διὰ νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι ἡ Βουλγαρία εὑρίσκεται εἰς μίαν πρόοδον.

§163ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶναι ἀριθμοὶ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν.

§164Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη δὲν πηγαίνουν εἰς τὴν Σόφιαν νὰ ἐλέγξουν τοὺς ἀριθμούς. Νὰ ἦσθε τίμιοι ἄνθρωποι καὶ νὰ εἴπητε εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι θέλετε νὰ κάμετε εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐκεῖνο ποὺ γίνεται εἰς τὴν Βουλγαρίαν.

§165Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Καὶ σεῖς νὰ ἦσθε εὐπρεπὴς καὶ νὰ μὴ ὁμιλῆτε περὶ ἐντιμότητος. (Κωδωνοκρουσίαι).

§166ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἐφραιμίδη, σᾶς παρακαλῶ πολύ. Δὲν εἶναι τρόπος αὐτός.

§167Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. (Πρὸς τὸν κ. Λύχνον). Ἰδιαιτέρως τὴν λέξιν «τιμιότης», μὴ τὴν μεταχειρίζεσθε. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§168ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι σωστὸν νὰ διακόπτετε, κ. Ἐφραιμίδη. Δὲν ἐζητήσατε τὸν λόγον.

§169Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔπρεπε σεῖς νὰ ἀνακαλέσητε εἰς τὴν τάξιν τὸν κ. συνάδελφον. Δὲν ὁμιλοῦν, κ. Λύχνο, εἰς τὸ σπίτι τοῦ κρεμασμένου γιὰ σχοινί. Γιὰ νὰ μὴ σᾶς τὰ πῶ προσωπικά....

§170Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Μὴ παίρνετε προσωπικὸν τὸ ζήτημα, κύριε Ἐφραιμίδη.

§171Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δὲν ἐλέχθη ποτὲ ἀπὸ κανένα, ἂν μία ὁλόκληρος παράταξις εἶναι ἢ δὲν εἶναι τιμία.

§172ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καὶ σεῖς χθὲς ἐχρησιμοποιήσατε τὴν λέξιν «ἐπαίσχυντος» καὶ δὲν σᾶς ἠνώχλησε κανείς.

§173Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἦτο τόσον ἐπαίσχυντος ἡ σύμβασις, ὥστε ὁ ὑπουργὸς δὲν εἶπεν οὔτε μίαν λέξιν.

§174Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι πρέπει νὰ ἦσθε ἔντιμοι καὶ νὰ εἴπητε εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ποῖοι εἶναι οἱ σκοποί σας καθαρά.

§175Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἀτιμία θὰ ἦτο, ἂν μᾶς ἀνεγνωρίζατε σεῖς.

§176Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Διότι, ἄλλως, μὲ τὴν πολιτικὴν ποὺ ἀσκεῖτε καταστρέφετε καὶ τὸν ἑαυτόν σας καὶ τὴν ἰδεολογίαν σας. Νὰ ἦσθε ἔντιμοι ἀριστεροί. Ἐὰν θαυμάζετε ὅ,τι γίνεται εἰς τὴν Βουλγαρίαν, εἴπατε, ὅτι θὰ κάμετε καὶ σεῖς ὅ,τι ἔγινεν εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Μὴ λέγετε εἰς τοὺς χωρικούς μας, ὅτι θὰ ἀνοικοδομήσητε τὴν οἰκονομίαν των.

§177Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, παραβιάζεται ὁ Κανονισμός. Δὲν χρειαζόμεθα συστάσεις ἀπὸ τὸν κύριον. (Κωδωνοκρουσίαι). Εἶναι ἐκτὸς Κανονισμοῦ. Νὰ ἀπευθύνεται εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ὄχι πρὸς ἡμᾶς. Δὲν χρειαζόμεθα τὰς συστάσεις, πρὸ παντὸς τοῦ κυρίου ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ βῆμα, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει προσωπικὴν ἐντιμότητα, ὥστε νὰ ἀπευθύνῃ εἰς ἡμᾶς συστάσεις. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§178Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ Πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀκόμη ἐλεύθερον. Καὶ ἐγὼ εἶμαι ἐλεύθερος...

§179Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν χρειαζόμεθα συστάσεις.

§180Γ. ΛΥΧΝΟΣ. ... Εἶμαι ἐλεύθερος νὰ κρίνω τὴν πολιτικήν σας καὶ νὰ σᾶς κάμω τὰς συστάσεις.

§181Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ξεύρετε τὶ λέτε. Νὰ ἀπευθύνεσθε εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ὄχι πρὸς ἡμᾶς. (Κωδωνοκρουσίαι).

§182Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Εἴπατε καθαρά, ὅτι θὰ κάμετε εἰς τὴν Ἑλλάδα ὅ,τι γίνεται εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Εἴπατε εἰς τοὺς χωρικούς, ὅτι θὰ τοὺς πάρετε τὰ κτήματα, ὅτι θὰ τὰ κάμετε κολχόζ, ὅτι θὰ τὰ κάμετε συνεταιριστικά.

§183Δ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι δικά τους τώρα; Τοὺς τὰ ἔχετε πάρει τὰ κτήματα. (Κωδωνοκρουσίαι).

§184Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Καὶ ὅτι αὐτοὶ δὲν θὰ ἔχουν δικαίωμα οὔτε νὰ τὰ καλλιεργήσουν, οὔτε νὰ ἀμείβωνται, ὅτι θὰ ἔχουν μεταβληθῆ εἰς κτήνη τῆς ἰδικῆς σας τυραννίας. Κύριοι συνάδελφοι, τῆς Δημοκρατικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἔχω νὰ κάμω καὶ πρὸς σᾶς μίαν σύστασιν: Βάλτε νερὸ εἰς τὸ κρασὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἰδέστε τὰ πράγματα ἐν συνεχείᾳ τοῦ χρόνου. Ἰδέστε τὰ πράγματα ὄχι ὅπως τὰ βλέπετε αὐτὴν τὴν ὥραν, ὅτι ὑπάρχει εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἕνα Κόμμα, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ἰδικόν σας.

§185Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε,...... (κωδωνοκρουσίαι).

§186ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀπευθύνεται σὲ σᾶς, κύριοι, τώρα; Θὰ γίνετε συνήγορος τοῦ Κέντρου;

§187Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἰδέστε τὰ πράγματα, κύριοι συνάδελφοι, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι κἄποτε θὰ ἀντικαταστήσητε αὐτὴν τὴν Κυβέρνησιν. Καὶ μὴ θελήσητε νὰ εἴπητε εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις δὲν κάμνει τίποτε. Διότι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δὲν τὸ πιστεύει. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς γνωρίζει τὶ γίνεται. Εἰπῆτε, ὅτι θὰ συνεχίσετε αὐτὰ ποὺ ἔκαμεν ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις καὶ ὅτι ἐνδεχομένως, θὰ τὰ κάμετε καλλίτερα. Τότε ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ σᾶς πιστεύσῃ. Τότε ἔχετε τὴν ἐλπίδα νὰ ἀντικαταστήσητε αὐτὴν τὴν Κυβέρνησιν εἰς αὐτὴν τὴν θέσιν. (Χειροκροτήματα).

§188ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§189ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§190ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 11.45′ μ.μ.)