1961.02.23

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 68η

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 1961

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.10′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν Πρακτικῶν)

§3Δ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Δημ. Ἔργων εἶχε δηλώσει, ὅτι τὰ ἔργα διὰ τὴν πτέρυγα τοῦ λιμένος Πατρῶν, ἐκεῖ ὅπου θὰ μπαίνουν τὰ ὑπερωκεάνεια θὰ τελειώσουν ἐντὸς τοῦ 1961. Αὐτὴ ἦτο ἡ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Ἐγὼ εἰς ἀπάντησιν εἶπον —καὶ εἶναι αὐτὸ εἰς τὰ πρακτικὰ— ὅτι σημειοῦμεν ἰδιαιτέρως τὴν δήλωσιν αὐτὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, ὅτι δηλαδὴ θὰ τελειώσουν τὰ ἔργα ἐντὸς τοῦ 1961. Ὅμως ἀπὸ τὰ σημερινὰ πρακτικὰ φαίνεται, ὅτι εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι θὰ ἀρχίσουν τὰ ἔργα ἐντὸς τοῦ 1961 καὶ ὅτι προσεχῶς θὰ μπαίνουν τὰ ὑπερωκεάνεια εἰς τὸν λιμένα. Αὐτὸ εἶναι τελείως διαφορετικόν.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, νὰ γίνῃ ἡ διόρθωσις. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Ταλιαδούρης, ζητεῖ 15θήμερον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§5ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§7Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Κ. Παπακωνσταντίνου (Ὑπ. Οἰκονομικῶν), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως συμβάσεως δανεισμοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου παρὰ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος α) δραχ. 1.700.000.000, β) δραχ. 350.000.000 καὶ γ) δολ. Η.Π.Α. 600.000 καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Κακκαρᾶς, Α. Ταλιαδοῦρος, Π. Ξενοδοχειάρης καὶ Α. Κοκκέβης, καταθέτουσι τροπολογίας ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ τρόπου εἰσόδου εἰς τὰ μόνιμα στελέχη τῆς Β. Ἀεροπορίας Νομοθεσίας», καὶ 2) «Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ συγκροτήσεως Κλάδου Ἐφοδιασμοῦ παρὰ τῇ Β. Ἀεροπορίᾳ Νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Γιαρένης, Β. Ἐφραιμίδης, Δ. Κελτεμλίδης καὶ Κ. Χιωτάκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συστάσεως ἐν Θεσσαλονίκῃ Ἱδρύματος ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν Ἵδρυμα Κοινωνικῆς Προνοίας ὁ Ἅγιος Παντελεήμων. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἰωάννου Βαγγοπούλου, αἰτουμένου τὴν χορήγησιν τῶν λόγῳ ἑορτῶν προσθέτων ἀποδοχῶν. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Π. Σταυρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν συνταξιούχων Σιδηροδρομικῶν Βορειοδυτικῶν Σιδηροδρόμων, αἰτουμένων, ὅπως ὁ ὑπολογισμὸς τῶν συντάξεων ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ηὐξημένων τριετιῶν ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τοὺς ἐξελθόντας συνταξιούχους ἀπὸ 1ης Ὀκτωβρίου 1959. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Παραρτημάτων Παλαιοεορτολογιτῶν Θεσσαλίας, αἰτουμένης θρησκευτικὴν ἐλευθερίαν. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ν. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Κοινότητος Μητρούσης–Νομοῦ Σερρῶν, αἰτουμένων μείωσιν τοῦ ποσοστοῦ τοῦ ἀρδευτικοῦ δικαιώματος εἰς δραχμὰς πέντε (5) κατὰ δεκαδικὸν στρέμμα. Ἡ Ἕνωσις Ἐργατῶν–Ἐργατριῶν Κλωστοϋφαντουργῶν Βόλου αἰτεῖ τὴν ἄμεσον χορήγησιν κεφαλαίων διὰ τὴν κίνησιν τῆς Ἐριοβιομηχανίας Παπαγεωργίου κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σπυρίδωνος Ζακοπούλου, ἐμπόρου, κατοίκου Καλαμάτας, ἀναφέροντος, ὅτι ὁ Νομομηχανικὸς Μεσσηνίας ἀρνεῖται νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 43676)27.12. 1960 διαταγὴν τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων (Ὑπηρεσίας Οἰκισμοῦ–Διευθύνσεως Πολεοδομίας), ἀφορῶσαν παρανόμους κατασκευὰς ἐπὶ τῆς πλατείας Ὑπαπαντῆς Καλαμάτας. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Σωτηρίου, Ε. Μπενᾶ καὶ Δ. Γιαχνῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Γεν. Συνελεύσεως τῆς Ἑνώσεως Χαλυβδουργῶν Βαρείας Βιομηχανίας περιφερείας Μεγαρίδος, αἰτουμένης κατάργησιν Ν. 3249)1955 καὶ ἐπαναφορὰν τῆς νομοθεσίας τοῦ 1935, κατάργησιν τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας καὶ τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἡρακλείου κ. Ι. Πωλιουδάκης, καταθέτει ἀναφορὰν ἐκπροσώπων Παλαιοημερολογιτῶν Ἡρακλείου –Κρήτης, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν δίωξιν τῶν ἱερέων των ὑπὸ τῶν ὀργάνων τῆς τάξεως. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Κελτεμλίδης, Ε. Γιαρένης, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Γ. Εὐαγγέλου, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἀναπήρων καὶ Συνταξιούχων Ι.Κ.Α. Θεσσαλονίκης, αἰτουμένου τροποποίησιν τῶν διατάξεων τοῦ ὑπὸ ἐπανασυζήτησιν Ν. Δ. 4104)1960 ἐπὶ τὸ εὐνοϊκώτερον ὑπὲρ τῶν ἐργατοϋπαλλήλων καὶ τῶν συνταξιούχων κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Κακογιάννης καὶ Ι. Δραγονέτης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Τεχνιτῶν–Ξυλουργῶν Ἀγρινίου καὶ Περιχώρων, αἰτουμένου τροποποίησιν τοῦ Ν. Δ. 4104)1960. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Μ. Χριστογεῶργος, Ν. Σκοπούλης καὶ Γ. Πρίφτης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Ρόκας Ἄρτης, ἑσπεριδοκαλλιεργητῶν, αἰτουμένων τὴν λῆψιν ἀμέσων μέτρων ἀναστολῆς τῶν πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. χρεῶν των, κατάργησιν τῶν τόκων ὑπερημερίας καὶ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν προϊόντων των. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Παπαδημητρίου, Α. Μπριλλάκης, Γ. Ἀράπης, Δ. Παινέζης, Ε. Μπενᾶ καὶ Δ. Καρακουλουξῆς, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τῶν μελῶν τοῦ Συνδέσμου Κονιαστῶν Πειραιῶς, αἰτουμένης ἀπόδοσιν τῶν «ὑπὲρ ἀγνώστων» ἐνσήμων ἄνευ προϋποθέσεων, μείωσιν τοῦ ὁρίου συνταξιοδοτήσεως εἰς τὸ 55ον ἔτος, χορήγησιν ἀπὸ τὸ Ι.Κ.Α. τοῦ δώρου διὰ τὰς ἑορτὰς κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Κελτεμλίδης, Ε. Γιαρένης καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν νοσηλευομένων εἰς τὸ Σανατόριον Ἀσβεστοχωρίου–Θεσσαλονίκης, αἰτουμένων ὅπως συμπεριληφθῶσιν εἰς τὸν θεσμὸν τῆς γεωργικῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως καὶ τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν φυματικῶν ἀγροτῶν. Ὁ βουλευτὴς Βοιωτίας κ. Μ. Κανιάρης, διαμαρτύρεται διὰ σύλληψιν καὶ ἐκτόπισιν Λουκᾶ Σωτηροπούλου καὶ αἰτεῖ ἀνάκλησιν ἀποφάσεως. Ὁ βουλευτὴς Ἰωαννίνων κ. Μ. Χριστογεῶργος, διαμαρτύρεται διὰ διανομὴν ἀκαταλλήλων ζωοτροφῶν εἰς χωρία Πρεβέζης κλπ. Ὁ βουλευτὴς Κιλκὶς κ. Ι. Γαβριηλίδης, διαμαρτύρεται διὰ σύλληψιν καὶ ἐκτόπισιν Α. Κωνσταντινίδη κατοίκου Μυλοχωρίου καὶ Χ. Τομπουκίδη κατοίκου Παπαλαμᾶ Γυναικοκάστρου καὶ αἰτεῖ τὴν ἀπόλυσίν των. Οἱ βουλευταὶ Καβάλας κ. κ. Κ. Κωνσταντάρας καὶ Α. Λασκαρίδης, διαμαρτύρονται δι’ ἐπέμβασιν ὀργάνων Χωροφυλακῆς κατὰ τὴν ἐκλογῶν μελῶν Διοικητικοῦ Συμβουλίου συνεταιρισμοῦ Νικήσιανης «Ἕνωσις Καπνοπαραγωγῶν» καὶ αἰτοῦσι τιμωρίαν παρεκτραπέντων ὀργάνων. Ὁ Χαράλαμπος Σκουτέρης διαμαρτύρεται διὰ σύλληψιν καὶ παράνομον κατακράτησιν εἰς Ἀστυνομικὰ κρατητήρια Προέδρου Ἑνώσεως Φορτοεκφορτωτῶν Ξηρᾶς Ἐλευσῖνος ἐνεργηθείσης παρὰ ἐπιθεωρήσεως ἐργασίας Ἐλευσῖνος. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανός, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου τῆς Κοινότητος Ὀλύνθου, αἰτουμένου διενέργειαν ἀνασκαφῶν ἐν αὐτῇ πρὸς ἀνεύρεσιν ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Κακογιάννης, Μ. Κανιάρης καὶ Ι. Δραγονέτης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Οἰκοδόμων Ἀγρινίου αἰτουμένων τροποποίησιν τοῦ Ν. Δ. 4104)1960 περὶ τροποποιήσεως τῆς περὶ Ι.Κ.Α. νομοθεσίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συντακτῶν Ἡμερησίων Ἐφημερίδων Ἀθηνῶν, αἰτουμένης ἐπίλυσιν τῶν προβλημάτων της. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Φιλοθέης καὶ Ἀλσουπόλεως, αἰτουμένων τὴν ἵδρυσιν στάσεως ἠλεκτρικοῦ σιδηροδρόμου ἐπὶ τῆς Λεωφόρου Νεαπόλεως. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανός, καταθέτει ἀναφορὰν Δασικῶν Συνεταιρισμῶν Παλαιοχωρίου καὶ Μ. Παναγίας Χαλκιδικῆς, αἰτουμένων ὅπως ἡ Κ.Ε.Δ. Ἀρναίας περιορισθῇ εἰς ὑλοτομίαν καστανέας. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανός, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Ν. Ὀλύνθου, αἰτουμένου ὅπως ἀνεγερθῇ ἐν αὐτῇ ἀρχαιολογικὸν Μουσεῖον. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων τῶν κ.κ. βουλευτῶν. I) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βαλούρδου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1447)27.1.61 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ κατατεθεῖσα ὑμῖν ἀπὸ 20.1.1961 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βαλούρδου, πρὸς τοὺς κ. κ. Ὑπουργοὺς Οἰκονομικῶν, Ἐργασίας καὶ Ἐσωτερικῶν, ἐν σχέσει μὲ τὰ ὀφειλόμενα ὑπὸ τῆς Ο. Ε. Υἱοὶ Κτησιφῶντος Κουκουλᾶ πρὸς τὸ Δημόσιον, τὸ Ι.Κ.Α. καὶ ἄλλους τυχὸν ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Οἱ ἀδελφοὶ Ἀπόστολος καὶ Γεώργιος Κουκουλᾶς κατὰ τὸν χρόνον τῆς εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἀναχωρήσεώς των ὤφειλον πρὸς τὸ Δημόσιον δραχ. 67.200 συνολικῶς ἐξ ὧν δραχ. 16.400 εἰς τὸ Δημόσιον Ταμεῖον Εἰσπράξεων Πειραιῶς καὶ δραχ. 50.800 εἰς Ταμεῖον Ν. Φαλήρου. Ἀμφότερα τὰ ὡς ἄνω ποσὰ εἶναι ὑπόλοιπα χρεῶν κατὰ πολὺ μεγαλυτέρων ποσῶν. Οἱ ἀνωτέρω ὀφειλέται ἐζήτησαν παρὰ τοῦ Δημοσίου Ταμείου Εἰσπράξεων Πειραιῶς ἀποδεικτικὸν ἐνημερότητος δι’ ἀναχώρησιν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Τὸ ἀνωτέρω Ταμεῖον ἔχον ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οἱ αἰτοῦντες ἦσαν ἐκ τῶν ἐνημερωτέρων φορολογουμένων τοῦ Δημοσίου καταβάλλοντες μηνιαίως ἑκατοντάδας χιλιάδων δραχμῶν ἐκ φόρων καὶ πάντοτε ἐντὸς τῶν νομίμων προθεσμιῶν, ἐχορήγησεν αὐτοῖς τὸ αἰτηθὲν ἀποδεικτικὸν ἐνημερότητος ἐπὶ τῇ καταθέσει ἐπιταγῆς ποσοῦ ἴσου πρὸς τὸ ὀφειλόμενον εἰς τὸ Δʹ Ταμεῖον Εἰσπράξεων. Ἡ ἐπιταγὴ αὕτη ἐξεδόθη ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἐφ’ ἧς ὅμως δὲν εὑρέθη πιστωτικὸν ὑπόλοιπον τῶν ὀφειλετῶν διὰ τὴν ἐξόφλησίν της. Ἐκ τῶν ὑποβληθεισῶν ὅμως ἡμῖν ἀναφορῶν τῶν ὡς ἄνω Ταμείων, προκύπτει, ὅτι ἡ εἴσπραξις τοῦ ἐκ δραχ. 67.200 χρέους πρὸς τὸ Δημόσιον τῶν Ἀ)φῶν Κουκουλᾶ δέον νὰ θεωρῆται ὡς λίαν πιθανὴ ἂν ὄχι ὡς βεβαία ἐκ τῶν καταλειφθέντων ὑπ’ αὐτῶν περιουσιακῶν των στοιχείων ἐν Ἑλλάδι τινὰ τῶν ὁποίων καὶ ἐξεπλειστηριάσθησαν ἤδη. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Γιαρένη, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Διὰ τὸν συντονισμὸν τῆς ἀπαντήσεως ἐπὶ τῆς πρὸς ἡμᾶς καὶ ὑμᾶς ἀπὸ 22.12.1960 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Γιαρένη, Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη, διαβιβασθείσης παρὰ τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 468)12.1.1961 ἐγγράφου της ἐν σχέσει μὲ σημειωθεῖσαν καθίζησιν τοῦ ἐδάφους (ἀνταλ. οἰκόπεδα) εἰς τὴν περιοχὴν τῶν ὁδῶν Ὑψηλάντου καὶ Θερμοπυλῶν τοῦ αὐτόθι συνοικισμοῦ Ντεπώ, ἥτις καθίζησις κατὰ τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι κάτωθεν τοῦ ἐδάφους ὑπῆρχε καταφύγιον κατασκευασθὲν κατὰ τὴν περίοδον τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς, ὅπως μᾶς γνωρίσητε τὰς ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀπόψεις σας. Ἐπὶ τούτοις γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι σχετικὰς πληροφορίας ἐζητήσαμεν παρὰ τοῦ αὐτόθι γραφείου ΔΑΠ διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14668)446 ἐγγράφου μας οὗτινος ἀντίγραφον ἀποστέλλομεν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Ἀριθ. πρωτ. 623 Πρὸς Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 14668)446)21.1.61 Διαταγῆς. Εἰς ἐκτέλεσιν τῆς ἐν περιλήψει Ὑμετέρας Διαταγῆς, λαμβάνομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀναφέρωμεν, ὅτι ἐπὶ ἐκτάσεως μ.τ. 5.000 περίπου, περικλειομένης μεταξὺ τῶν ὁδῶν Χαλκιδικῆς–Ὑψηλάντου–Θερμοπυλῶν καὶ Κοραῆ, προελθούσης ἐκ τοῦ διαχωρισμοῦ τοῦ Α. Κ. 5021 ἀνταλλαξίμου ἀκινήτου, ἀνηγέρθησαν μετὰ τὸ ἔτος 1947 παρὰ διαφόρων τρίτων αὐθαιρέτως καὶ ἄνευ ἁρμοδίας ἀρχῆς 14 οἰκίσκοι. Κατόπιν ὑποβληθεισῶν περὶ ἀπ’ εὐθείας ἐξαγορᾶς τῶν παρ’ αὐτῶν κατεχομένων τμημάτων οἰκοπέδων σχετικῶν αἰτήσεων παρὰ τῶν ἀνεγειράντων, προήλθομεν εἰς τὸν διαχωρισμὸν τῆς ἐκτάσεως ταύτης εἰς ἄρτια καὶ οἰκοδομήσιμα οἰκόπεδα ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνεγέρσεων καὶ προέκυψαν τὰ Α. Κ. 17038, 17046, 17050, 17052, 17055 καὶ 17056 καὶ ἐν συνεχείᾳ, δεδομένου, ὅτι συνέτρεχον ὑπὲρ τῶν ἀνεγειράντων αἱ προϋποθέσεις τοῦ νόμου, εἰσηγήθημεν τὴν ἀπ’ εὐθείας πώλησιν εἰς τούτοις τῶν ἐφ’ ὧν ἀνήγειρον οἰκοπέδων εἰς τὴν Ε.Δ.Α.Π., ἥτις ἐνέκρινε τὰς πωλήσεις αὐτάς. Ἅπαντες οἱ ὑπὲρ ὧν ἐνεκρίθη ἡ ἀπ’ εὐθείας πώλησις, ὑπέβαλον εἰς τὴν Δευτεροβάθμιον Ἐπιτροπὴν αἰτήσεις ἀναθεωρήσεως μὲ αἴτημα τὴν μείωσιν τοῦ τιμήματος. Κατὰ τὴν συζήτησιν τῶν αἰτήσεων τούτων καὶ πρὸς ἐπίρρωσιν τοῦ αἰτήματός των, ἰσχυρίσθησαν, ὅτι ἐπειδὴ κάτωθεν τῶν οἰκοπέδων των διέρχεται καταφύγιον μεγάλου βάθους καὶ μήκους, κατασκευασθὲν ὑπὸ τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης κατὰ τὸν Ἑλληνοϊταλικὸν πόλεμον, εἶναι μειονεκτικὰ τὰ οἰκόπεδά των, διὰ τὸν λόγον, ὅτι, ἐὰν ἀπεφάσιζον τὴν ἀνέγερσιν νέων, καλῆς κατασκευῆς, οἰκημάτων, θὰ ὑπεβάλλοντο εἰς μεγάλας δαπάνας θεμελιώσεως. Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ὑπηρεσία, λαβοῦσα γνῶσιν τὸ πρῶτον κατὰ τὴν συζήτησιν ταύτην τῆς ὑπάρξεως καταφυγίου καὶ κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Προέδρου τῆς Δευτεροβαθμίου Ἐπιτροπῆς, ἐνήργησεν αὐτοψίαν, πλὴν ὅμως, πέραν τῶν πληροφοριῶν, ὅτι ὑφίσταται καταφύγιον, οὐδὲν ἄλλο τι διεπίστωσε, διότι λόγῳ τῆς παρόδου μακροῦ χρόνου (εἰκοσαετίας περίπου ἀπὸ τῆς κατασκευῆς τοῦ καταφυγίου), εἶχε φραχθῆ τόσον ἡ εἴσοδος, ὅσον καὶ ἡ ἔξοδος αὐτοῦ. Κατόπιν τῆς αὐτοψίας ταύτης, ἡ Δευτεροβάθμιος Ἐπιτροπὴ, θεωρήσασα ἐλαττωματικὰ τὰ οἰκόπεδα ταῦτα, ἐμείωσε σοβαρῶς τὸ ὑπὲρ τῆς Ε.Δ.Α.Π. καθορισθὲν τίμημα (ἀπὸ δραχ. 130 εἰς δραχ. 70 κατὰ τ. μ.)· μετὰ ταῦτα δὲ ἅπαντες οἱ ἐνδιαφερόμενοι προέβησαν εἰς τὴν ἐξαγορὰν τῶν σχετικῶν παραχωρητηρίων. Ἐπίσης, καθ’ ἣν στιγμὴν ἐπελαμβάνετο ἡ Ε.Δ.Α.Π. τῶν αἰτήσεων τῶν εἰρημένων, ἐπωλήθησαν διὰ δημοπρασίας τέσσαρα οἰκόπεδα εἰς τὴν αὐτὴν περιοχήν, ἤτοι τὴν Α.Κ. 17048, 17049, 17053 καὶ 17054, δύο δὲ τῶν ἀγοραστῶν, ἀδείᾳ τοῦ Πολεοδομικοῦ Γραφείου Θεσσαλονίκης, ἀνήγειρον μονωρόφους οἰκίας. Πρὸ τριμήνου περίπου, κατόπιν καταρρακτώδους βροχῆς, ὑπέστη τὸ ἔδαφος καθίζησιν εἰς ὃ σημεῖον ἦτο ἡ εἴσοδος τοῦ καταφυγίου, εἰς μῆκος 10 περίπου μέτρων. Εὐθύς, ὡς οἱ πληγέντες προσῆλθον εἰς τὸ καθ’ ἡμᾶς Γραφεῖον διαμαρτυρόμενοι, μετέβημεν ἐπὶ τόπου μετὰ τοῦ ἀναπληρωτοῦ τοῦ Νομομηχανικοῦ Θεσσαλονίκης καὶ ἑνὸς μηχανικοῦ τοῦ Πολεοδομικοῦ Γραφείου καὶ διεπιστώσαμεν, ὅτι λόγῳ τῆς καθιζήσεως, κατέστησαν ἐπικίνδυνοι καταρρεύσεως τρεῖς οἰκίαι ἀνεγερθεῖσαι ἐπὶ οἰκοπέδων πωληθέντων διὰ δημοπρασίας. Ἐν συνεχείᾳ, τῆς ὑποθέσεως ἐπελήφθη προσωπικῶς ὁ κ. Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ Ὑπουργείου Βορείου Ἑλλάδος καὶ κατόπιν ἐξευρέσεως σχετικῆς πιστώσεως δραχμ. 15.000, ἐγένετο ἐργασία πακτώσεως (μπαζώματος) καὶ οὕτω ἐξέλιπεν οἱοσδήποτε πλέον κίνδυνος καταρρεύσεως τῶν οἰκιῶν τούτων. Ὡς μᾶς ἐγνώρισαν οἱ ἐπιβλέψαντες τὰς ἐργασίας πακτώσεως τοῦ καταφυγίου, μηχανικοὶ τοῦ Δημοσίου, οὐδεὶς κίνδυνος ὑφίσταται διὰ τὰς λοιπὰς οἰκίας, διότι τὸ κάτωθεν αὐτῶν διερχόμενον καταφύγιον εἶναι εἰς ἀρκετὸν βάθος, τὰ δὲ ἐπ’ αὐτοῦ κτίσματα προχείρου κατασκευῆς καὶ μικροῦ βάρους. Ἐν Θεσσαλονίκῃ τῇ 31 Ἰανουαρίου 1961 Εὐπειθέστατος

Ὁ Προϊστάμενος Γραφείου Δ.Α.Π. Θεσσαλονίκης

ΚΩΝ. ΓΚΙΝΑΛΗΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ

Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 468)12.1.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ κατατεθεῖσα πρὸς ὑμᾶς ὑπ’ ἀριθ. 1118 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ε. Γιαρένη καὶ λοιπῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀποστείλωμεν συνημμένως ἀντίγραφον τῆς σχετικῆς ὑπ’ ἀριθ. 623)31.1.1961 ἀναφορᾶς τοῦ ἐνταῦθα γραφείου Δ.Α.Π. πρὸς ἐνημέρωσίν σας, ὡς καὶ τοιοῦτον τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 16379)492 ἐγγράφου Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν (Γεν. Λογιστήριον τοῦ Κράτους). Ἐν Θεσσαλονίκῃ τῇ 8 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ

ΙΙ) Ὑπουργ. Ἐθν. Παιδείας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Κεραμιτσιόγλου, Ο. Ἀντώνογλου καὶ Α. Σπυρίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 115)4.1.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1111 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Κεραμιτσιόγλου, Ο. Ἀντώνογλου καὶ Α. Σπυρίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. συναδέλφους, ὅτι καίτοι τὰ θέματα τῶν ραδιοφωνικῶν ἐκπομπῶν, δὲν ὑπάγονται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἐν τούτοις θὰ πρέπει νὰ ἀναγνωρισθῇ, ὅτι τὸ Ε.Ι.Ρ. καταβάλλει ἐπιτυχῶς προσπαθείας ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ διὰ τὴν διάσωσιν καὶ προβολὴν τῶν δημοτικῶν τραγουδιῶν τῶν διαφόρων περιοχῶν τῆς χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Σωτηρίου, Χ. Παγώνη καὶ Μ. Κανιάρη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1002)20.1.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1191 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Σωτηρίου, Χ. Παγώνη καὶ Μ. Κανιάρη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. συναδέλφους, ὅτι ἡ μετατροπὴ τῶν Γυμνασιακῶν Παραρτημάτων εἰς Γυμνάσια τῆς πρώτης βαθμίδος, ἢ πλήρη τοιαῦτα μιᾶς τῶν νέων κατευθύνσεων μελετᾶται ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς νέας ὀργανώσεως τῶν Σχολείων Μέσης Ἐκπαιδεύσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12632)1Κ175 π.ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 873 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τὸν κ. συνάδελφον, ὅτι διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ θέματος τούτου, τὸ ὁποῖον ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἀποτελεῖ μόνιμον αἴτημα τοῦ συνόλου τοῦ φοιτητικοῦ κόσμου, ἡ Κυβέρνησις ἔλαβε τὰ μέτρα ἐκεῖνα διὰ τῶν ὁποίων εἰσῆλθεν εἰς τὴν ὁδὸν τῆς πραγματοποιήσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Β. Ἐφραιμίδη, Ε. Γιαρένη, κλπ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13610)10978)13.12.60 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1022 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Β. Ἐφραιμίδη, Ε. Γιαρένη, Γ. Εὐαγγέλου, Κ. Τσιγάρα καὶ Σ. Καρασάββα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως πληροφορήσητε τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. συναδέλφους, ὅτι δὲν κατηρτίσθη τοιοῦτον νομοσχέδιον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Σταυροπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 671)488)16.1.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1184 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Σταυροπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὅπως πληροφορήσητε τὸν ἐρωτῶντα κ. συνάδελφον, ὅτι εἰς οὐδεμίαν ἵδρυσιν Μουσείου Παλαμᾶ ἐν Ἀθήναις προέβη τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Παιδείας. Τὸ ἵδρυμα Παλαμᾶ συσταθὲν ὑπὸ τῶν κληρονόμων τοῦ ποιητοῦ ἐπροικοδοτήθη ὑπ’ αὐτῶν δι’ ὅλων τῶν κληρονομικῶν των δικαιωμάτων ὡς καὶ τὴν περιερχομένην εἰς αὐτοὺς περιουσίαν τοῦ ποιητοῦ. Εἰς τὴν Ἱδρυτικὴν τοῦ «Ἱδρύματος Παλαμᾶ» συμβολαιογραφικὴν πρᾶξιν οἱ κληρονόμοι οὗτοι προβλέπουν τὴν συγκέντρωσιν τῶν εἰς χεῖρας των κειμηλίων τοῦ ποιητοῦ εἰς τὴν ἐν Ἀθήναις οἰκίαν, ὅπου ἔζησεν ὁ Παλαμᾶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Σπηλιοπούλου, Δ. Παπαθανασοπούλου, Δ. Μερλοπούλου καὶ Α. Κολαμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1155)770)23.1.1961 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1212 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Σπηλιοπούλου, Δ. Παπαθανασοπούλου, Δ. Μερλοπούλου καὶ Α. Κολαμπᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὅπως πληροφορήσητε τοὺς ἐρωτῶντας κ.κ. συναδέλφους, ὅτι ἡ ἵδρυσις νέων Γυμνασίων μελετᾶται ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς νέας ὀργανώσεως τῶν σχολείων Μέσης Ἐκπαιδεύσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Λυμπερίδη καὶ Ι. Τριανταφυλλίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13422)10843)9.12.1960 ὑμετέρου ἐγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 991 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Λυμπερίδη καὶ Ι. Τριανταφυλλίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς, ὅπως πληροφορήσητε τοὺς κ.κ. συναδέλφους, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον διὰ τὴν εὐρυθμοτέραν καὶ ὁμαλωτέραν λειτουργίαν τῶν σχολείων τῆς Στοιχειώδους Ἐκπαιδεύσεως, ηὔξησε τὰς θέσεις τῶν Ἐπιθεωρητῶν τῶν σχολείων τούτων κατὰ εἴκοσιν ἕξ. Ὡς ἐκ τούτου κατέστη ἀνάγκη νὰ γίνῃ νέα κατανομὴ τῶν σχολείων. Τὸ ἐν λόγῳ Διάταγμα ἐξεδόθη μετὰ γνώμην τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συμβουλίου, ὅπερ λαβὸν ὑπ’ ὄψιν τὸ συμφέρον ἐν γένει τῶν σχολείων κατένειμε ταῦτα μεταξὺ τῶν νέων ἐκπαιδευτικῶν περιφερειῶν καὶ ὑπήγαγεν εἰς τὴν Ἐκπαιδευτικὴν περιφέρειαν τῶν Θηβῶν καὶ τὰ σχολεῖα τῆς πόλεως Ἐρυθρῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βαλούρδου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13600)10968)13.12.1960 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 998 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βαλούρδου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς, ὅπως πληροφορήσητε τὸν ἐρωτῶντα κ. συνάδελφον, ὅτι ἡ Ἐκκλησία παρακολουθεῖ τοὺς λειτουργοὺς αὐτῆς καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῇ συμβαίνοντα μετὰ τῆς δεούσης προσοχῆς, λαμβάνει τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα καὶ ἐπιβάλλει ὅπου παρίσταται ἀνάγκη τὰς δεούσας κυρώσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

III) Ὑπουργ. Συγκ. καὶ Δημ. Ἔργων. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη, Ε. Μπενᾶ, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Δ. Καρακουλουξῆ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1476)27.1.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1308 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη, Ε. Μπενᾶ, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Δ. Καρακουλουξῆ, ἐν σχέσει μὲ τὴν συγκοινωνιακὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν περιοχῶν Ἀναστάσεως Ταμπουρίων, Ἀμφιάλης καὶ Περάματος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Κατὰ τὰς ὥρας τῆς μεγάλης ἐπιβατικῆς κινήσεως, εἰς τὴν γραμμὴν Πειραιῶς–Ἀμφιάλης, ἐκτελοῦνται ὑποχρεωτικὰ δρομολόγια ἀνὰ 2½ λεπτά, εἰς δὲ τὰς γραμμὰς Ἀναστάσεως καὶ Ταμπουρίων ἀνὰ 3 λεπτά. Κατὰ τὰς ἐνδιαμέσους ὥρας ἐπὶ τῶν αὐτῶν γραμμῶν ἐκτελοῦνται δρομολόγια ἀνὰ 4 καὶ 5 λεπτά, ἀντιστοίχως. Ὁμοίως κατὰ τὰς ἀγόνους νυκτερινὰς ὥρας ἀνὰ 7½ καὶ ἀνὰ 10 λεπτά. Διὰ τῶν οὕτω ἐκτελουμένων δρομολογίων τὸ ἐπιβατικὸν κοινὸν τῶν ἀνωτέρω γραμμῶν ἐξυπηρετεῖται ἐπαρκῶς. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν γραμμὴν Πειραιῶς–Περάματος, ὧν ἡ ἐκμετάλλευσις ἔχει ἀνατεθῆ εἰς τοὺς Ἑλληνικοὺς Ἠλεκτρικοὺς Σιδηροδρόμους, αὕτη ἐξυπηρετεῖται ἐπαρκῶς κατὰ τὰς ὥρας τῆς μεγάλης ἐπιβατικῆς κινήσεως α) διὰ τῶν τροχιοδρόμων μὲ τὴν μεγίστην ἐπὶ τῆς γραμμῆς ἐπιτρεπομένην συχνότητα δρομολογίων ἀνὰ 15–18 λεπτὰ καὶ μὲ ἱκανότητα μεταφορᾶς 200 ἐπιβατῶν ἀνὰ δρομολόγιον καὶ β) διὰ λεωφορείων αὐτοκινήτων μὲ συχνότητα δρομολογίων ἀνὰ 5 λεπτά. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Σβώλου, Χ. Παγώνη, Σ. Ἡλιοπούλου, Γ. Αὐγεροπούλου. Δ. Γιαχνῆ καὶ Ι. Εὐαγγελίδη... Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1464)27.1.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1295 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Σβώλου, Χ. Παγώνη, Σ. Ἡλιοπούλου, Γ. Αὐγεροπούλου, Δ. Γιαχνῆ καὶ Ι. Εὐαγγελίδη, μετὰ τοῦ ἐν αὐτῇ ὑπομνήματος κατοίκων Δήμου Ζωγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς συγκοινωνιακῆς ἐξυπηρετήσεως τῆς λεωφορειακῆς γραμμῆς Ζωγράφου διετάχθη τὸν 2ον ΚΤΕΛ Ἀθηνῶν, ὅπως ἐνισχύσῃ τὴν ὡς ἄνω γραμμὴν δι’ ἑνὸς εἰσέτι λεωφορείου. Περαιτέρω βελτίωσις τῆς συγκοινωνίας τῆς ἀνωτέρω γραμμῆς, ὡς καὶ τῶν λοιπῶν γραμμῶν τῆς περιοχῆς Πρωτευούσης, θέλει ἐπέλθει μετὰ τὴν τοποθέτησιν τῶν νέων λεωφορείων τῆς Α.Ε. «Ἀστικαὶ Συγκοινωνίαι Περιοχῆς Πρωτευούσης», ὧν τὰ πλαίσια παρηγγέλθησαν ἤδη παρὰ τῆς Ἑταιρείας ταύτης. 2) Ἡ ἐπιβατικὴ κίνησις τοῦ νέου τέρματος δὲν εἶναι τοιαύτη, ὥστε νὰ δικαιολογῆται ὁ τερματισμὸς ἁπάντων τῶν λεωφορείων τῆς κυρίως Ζωγράφου εἰς τὸ Νεκροταφεῖον τοῦ Ἁγίου Νικολάου. 3) Δὲν ἐνδείκνυται ἡ ἐπέκτασις τῆς γραμμῆς Ἄνω Ἠλυσίων διὰ τῆς ὁδοῦ Γαλήνης, διότι, ὡς ἀνέφερεν ἡ ἁρμοδία Ὑπηρεσία τοῦ Ο.Ε.Α.Σ., διὰ ταύτης ἐπέρχεται διχοτόμησις τῆς γραμμῆς, περὶ τὸ τέρμα αὐτῆς, ἥτις θέλει δημιουργήσει ἀνωμαλίας εἰς τὴν συγκοινωνίαν. Ἐκτὸς τούτου, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 204038)12.10.60 ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου, ἐνεκρίθη ἤδη ἡ ἐπέκτασις τῆς γραμμῆς Ἄνω Ἠλυσίων διὰ τῆς ὁδοῦ Δουνάβεως, μέχρι τοῦ ἀσφαλτοστρωμένου τμήματος αὐτῆς. 4) Τὸ θέμα τῆς τοποθετήσεως στεγάστρων εἰς τὰς ἐν τῷ κέντρῳ στάσεις (ἀφετηρίας) τῶν λεωφορείων μελετᾶται παρὰ τῆς ἁρμοδίας Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἔγκρισιν νέου βελτιωμένου τύπου σκιάδος. 5) Αἱ τιμαὶ τῶν εἰσιτηρίων τῶν λεωφορειακῶν γραμμῶν τῆς περιοχῆς Ἀθηνῶν–Πειραιῶς ἔχουσι καθορισθῆ ἐσχάτως βάσει τῶν ὑφισταμένων στοιχείων ἐκμεταλλεύσεως καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν καθίσταται δυνατή, ἐπὶ τοῦ παρόντος τοὐλάχιστον, ἡ καθιέρωσις νέων τμηματικῶν εἰσιτηρίων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Γιαχνῆ, Σ. Ἠλιοπούλου, Ι. Παπαδημητρίου, Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Γ. Ἀράπη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13609)13.12.1960 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1321 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Γιαχνῆ, Σ. Ἠλιοπούλου, Ι. Παπαδημητρίου, Ι. Εὐαγγελίδη καὶ Γ. Ἀράπη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Εἰς τὴν μετὰ τῆς ΗΕΜ σύμβασιν τοῦ Δημοσίου, τὴν κυρωθεῖσαν διὰ τοῦ Ν. 3954)59 πλὴν ἄλλων εὐνοϊκῶν διὰ τὸ προσωπικὸν διατάξεων καθωρίσθη ὅπως τὸ λόγῳ περιορισμοῦ τῶν ἐνεργειῶν τῆς εἰρημένης Ἑταιρείας ἀπολυθησόμενον προσωπικὸν τύχῃ μείζονος τῆς ὑπὸ τῆς κειμένης νομοθεσίας προβλεπομένης ἀποζημιώσεως (Ν. 2112)20) θεσπισθείσης συγχρόνως πρὸς τοῦτο διατάξεως περὶ ὑποχρεωτικοῦ ὁρίου ἡλικίας ἵνα πρὸ πάσης ἀπολύσεως πραγματοποιηθῇ ἡ ἀποχώρησις τῶν ὑπερηλίκων, οἵτινες ἐδικαιοῦντο μείζονος συντάξεως ἢ ἀποζημιώσεως. Παρὰ ταῦτα, συμφώνως πρὸς Νομολογίαν τοῦ Ἀρείου Πάγου λόγῳ ἀκριβῶς τῆς τεθείσης ὡς ἄνω διατάξεως περὶ ὑποχρεωτικοῦ ὁρίου ἡλικίας τὸ ἀπολυόμενον προσωπικὸν τῆς ΗΕΜ δὲν δύναται νὰ τύχῃ τῆς προβλεπομένης ὑπὸ τοῦ Ν. 2112)1920 ἀποζημιώσεως. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω καὶ δεδομένου, ὅτι τὸ θέμα τοῦτο εἶναι εἰδικὸν καὶ δὲν δύναται ἐξ αὐτοῦ καὶ μόνον νὰ προσδιορισθῇ ἡ τηρητέα γραμμὴ ὡς πρὸς τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ὑπαλλήλων, οἵτινες ἐξέρχονται τῆς ὑπηρεσίας ὡς καταλαμβανόμενοι ὑπὸ τοῦ ἐν τῷ Κανονισμῷ τῆς Ἐπιχειρήσεως ὁριζομένου ὁρίου ἡλικίας ἐναπόκειται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας ὡς ἁρμόδιον νὰ χειρισθῇ τὸ θέμα δοθέντος, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο χαράσσει τὴν πολιτικήν, ἥτις θ’ ἀκολουθηθῇ εἰς θέματα ἀφορῶντα ὄχι μόνον τὸ προσωπικὸν τῆς ΗΕΜ ἀλλὰ καὶ ἄλλων ὁμοειδῶν Ὀργανισμῶν καὶ Ἐπιχειρήσεων. 2) Εἶναι ἀνακριβές, ὅτι ἐκ τοῦ προσωπικοῦ τῆς ΗΕΜ ἐγένοντο ἀχρεωστήτως κρατήσεις διὰ τὴν ἀσφάλισίν του. Εἰς τὴν πραγματικότητα τὸ προσωπικὸν τῆς ΗΕΜ ἠσφαλίζετο μέχρι τῆς 17ης Ἰουνίου 1959 εἰς τὸ Ταμεῖον Συντάξεων προσωπικοῦ ΗΕΜ. (Κατέβαλλον εἰσφορὰν 6%), ἀπὸ δὲ τῆς ἡμερομηνίας ταύτης (καθ’ ἣν ἤρξατο ἡ ἰσχὺς τοῦ Ν. 3954)59) ὑπήχθη εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Ι.Κ.Α. (κατέβαλλον εἰσφορὰν 1,75%). Τὸ ὅτι ἡ Η.Ε.Μ. παρεκράτησεν ἐκ τοῦ προϊόντος τοῦ δεκαλέπτου τέλους ἐπὶ τῆς ἐπιβληθείσης ἀπὸ 1.9.1957 αὐξήσεως τοῦ κομίστρου της, τὴν διαφορὰν ἀσφαλίστρου μεταξὺ τοῦ τοιούτου τοῦ ἰσχύσαντος διὰ τὸ Ταμεῖον Συντάξεων προσωπικοῦ αὐτῆς καὶ ἐκείνου, ὅπερ ἰσχύει διὰ τὸ Ι.Κ.Α. τοῦτο ἦτο συνέπεια διατάξεως περιλαμβανομένης εἰς τὴν ἀπὸ 27.8.1957 σύμβασιν μεταξὺ Δημοσίου καὶ Η.Ε.Μ. καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει θέμα τελείως ἄσχετον μὲ τὸ ἀνωτέρω αἴτημα τοῦ προσωπικοῦ. 3) Ἡ χρησιμοποίησις τοῦ προσωπικοῦ τῆς Η.Ε.Μ. γίνεται πάντοτε ἐντὸς τῶν πλαισίων τοῦ ἰσχύοντος Κανονισμοῦ Ἀσφαλείας καὶ Ἐλέγχου καὶ τοῦ διέποντος τὸ προσωπικὸν Γενικοῦ Κανονισμοῦ. Εἰδικώτερον, ὅσον ἀφορᾷ τὰ ἐκτελούμενα δρομολόγια ὑπὸ τῶν ὀχημάτων τῆς Η.Ε.Μ., ταῦτα συμβιβάζονται πρὸς τὴν ἀσφάλειαν τοῦ κοινοῦ. 4) Ἡ Η.Ε.Μ. ἐπέτρεψεν εἰς ὡρισμένους ὁδηγοὺς τῶν θερμικῶν λεωφορείων αὐτῆς, οἵτινες ἄλλως θὰ ἀπελύοντο τῆς ὑπηρεσίας λόγῳ καταργήσεως τῆς διὰ θερμικῶν λεωφορείων ὑπηρεσίας αὐτῆς, ὅπως ἐκπαιδευθῶσιν ὡς ὁδηγοὶ ἠλεκτροκινήτων λεωφορείων, ἵνα μετὰ ταῦτα προσφερθῇ εἰς αὐτοὺς ἐργασία ἐπὶ τῶν νέων ὀχημάτων τοῦ ὡς ἄνω τύπου. Ἡ Η.Ε.Μ. παρέσχε τὴν ὡς ἄνω εὐχέρειαν διδασκαλίας εἰς τοὺς ὑπαλλήλους αὐτῆς δωρεὰν καὶ μόνον εἰς ἐκείνους οἵτινες εἰδικῶς καὶ ἑκουσίως εἶχον ὑποβάλει σχετικὴν αἴτησιν. 5) Ἡ συσταθεῖσα διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν γραμμῶν ἐξ ὧν ἀπεχώρησεν ἡ Η.Ε.Μ. καὶ τὴν κάλυψιν τῶν κενῶν τῆς ἀστικῆς περιοχῆς Ἀθηνῶν Ἀνώνυμος Ἑταιρεία ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν «Ἀστικαὶ Συγκοινωνίαι Περιοχῆς Ἀθηνῶν Α. Ε.» προέβη ἤδη εἰς τὴν παραγγελίαν 120 πλαισίων SCODA ἐντὸς τῶν ἡμερῶν δὲ πρόκειται νὰ ὑπογράψῃ σύμβασιν μετὰ ἁμαξοποιῶν τῶν Ἀθηνῶν διὰ τὴν κατασκευὴν ἰσαρίθμων ἁμαξωμάτων. Ἐν ὄψει τῶν ἀνωτέρω συνεστήθη ἤδη ἡ ὑπὸ τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου ἕκτου τοῦ νόμου 3954)59 προβλεπομένη ἐπιτροπὴ διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς διατάξεως ταύτης ἥτις προβλέπει τὴν δυνατότητα προσλήψεως ὑπὸ τῆς ἀνωτέρω Ἑταιρείας ἀπολυθέντων ὑπαλλήλων τῆς Η.Ε.Μ. καὶ μὴ δικαιωθέντων συντάξεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Δ. Γιαχνῆ, Ι. Δραγονέτη καὶ Ι. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1000)1961 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1189 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Δ. Γιαχνῆ, Ι. Δραγονέτη καὶ Ι. Παπαδημητρίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι τὸ σχέδιον τοῦ Βασιλικοῦ Διατάγματος «περὶ τροποποιήσεως τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Γενικοῦ Κανονισμοῦ Προσωπικοῦ Ἐξωτερικῆς Ὑπηρεσίας (Γ.Κ.Π.Ε.Υ.) τῶν ἐν Ἑλλάδι ἀτμηλάτων σιδηροδρόμων», μετὰ τὴν τήρησιν τῶν ὑπὸ τῆς κειμένης νομοθεσίας, ἐπιβαλλομένων διατυπώσεων, δι’ ὃ ἡ καθυστέρησις, ὑπεγράφη καὶ ἀπεστάλη εἰς τὸ Α.Σ.Δ.Υ. πρὸς ἐπεξεργασίαν καὶ γνωμοδότησιν ἐπ’ αὐτοῦ, συμφώνως τῇ διατάξει τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ νόμου 1811)51. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βαλούρδου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1489)27.1.61 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1322 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βαλούρδου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 117952)9.2.61 ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου ἐνεκρίθη ὅπως τὰ λεωφορεῖα τῆς γραμμῆς Ἀθηνῶν–Πειραιῶς ἀναχωρῶσι κενὰ ἐκ τῆς ἀφετηρίας καὶ τοῦ τέρματος καθ’ ὡρισμένας ὥρας τῆς ἡμέρας πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐπιβατῶν τῶν ἐνδιαμέσων στάσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Φεβρουαρίου 1961

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συστάσεως ἐν Θεσσαλονίκῃ ἱδρύματος ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν «Ἵδρυμα Κοινωνικῆς Προνοίας» ὁ «Ἅγιος Παντελεήμων».

§9Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Κοιν. Προνοίας). Κύριοι βουλευταί, παρακαλῶ νὰ γίνῃ δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν, κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον καὶ κατὰ τὴν βʹ συζήτησιν θὰ δεχθῶ ὡρισμένας τροπολογίας.

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ συστάσεως ἐν Θεσσαλονίκῃ ἱδρύματος ὑπὸ τὴν ἐπωνυμίαν «Ἵδρυμα Κοινωνικῆς Προνοίας ὁ Ἅγιος Παντελεήμων». βʹ συζήτησις τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 3980)59 «περὶ κωδικοποιήσεως τῆς Δικαστικῆς Νομοθεσίας».

§12ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 3980)59 «περὶ κωδικοποιήσεως τῆς Δικαστικῆς Νομοθεσίας». βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. νόμου 2039)39 «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ κωδικοποιήσεως τῶν νόμων περὶ ἐκκαθαρίσεως καὶ διοικήσεως τῶν εἰς τὸ Κράτος καὶ ὑπὲρ κοινωφελῶν σκοπῶν καταλειπομένων κληρονομιῶν, κληροδοσιῶν καὶ δωρεῶν».

§14ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. νόμου 2039)39 «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ κωδικοποιήσεως τῶν νόμων περὶ ἐκκαθαρίσεως καὶ διοικήσεως τῶν εἰς τὸ Κράτος καὶ ὑπὲρ κοινωφελῶν σκοπῶν καταλειπομένων κληρονομιῶν, κληροδοσιῶν καὶ δωρεῶν». βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ προμηθειῶν καὶ ἐργασιῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης διατάξεων».

§16ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ προμηθειῶν καὶ ἐργασιῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης διατάξεων». βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 4.1.1956 ἐν Οὐασιγκτῶνι καταρτισθείσης συμφωνίας «περὶ συμμετοχῆς εἰς τὰς δαπάνας συντηρήσεως καὶ λειτουργίας τῆς Ὑπηρεσίας Περιπολίας κατὰ τῶν πάγων τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ».

§18ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 4 Ἰανουαρίου 1956 ἐν Οὐασιγκτῶνι καταρτισθείσης συμφωνίας «περὶ συμμετοχῆς εἰς τὰς δαπάνας συντηρήσεως καὶ λειτουργίας τῆς Ὑπηρεσίας Περιπολίας κατὰ τῶν πάγων τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ». (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Γεωργικῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων». Κύριοι βουλευταί, εὑρισκόμεθα εἰς τὸ ἄρθρον 7 ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔχει ὑποβληθῆ πρότασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν καὶ διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ὅπως ἀποφανθῇ ἡ Βουλὴ δι’ ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας «περὶ διαγραφῆς τοῦ ἄρθρου 7». Ἡ πρότασις ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἀξιότιμε, κ. Πρόεδρε, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ προτείνωμεν ὅπως ἐπὶ τῆς τροπολογίας τῶν συναδέλφων κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Α. Κακογιάννη κλπ., ἐχούσης οὕτω: 1. «Τὸ ἄρθρον 7 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου διαγράφεται», ἡ ἀπόφασις τοῦ Σώματος ληφθῇ διὰ ψηφοφορίας δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Φεβρουαρίου 1961 Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Γ. Σπηλιόπουλος, Α. Τσιάρας, Ι. Γιαλώφας, Α. Κοκκέβης, Ε. Κοθρῆς, Ν. Ζορμπᾶς, Π. Γλιγλῆς, Α. Τσιπώρης, Γ. Κατσίμπας, Κ. Κωνσταντάρας, Ι. Γαβριηλίδης, Θ. Κεραμισιόγλου, Α. Χονδρονάσιος, Ι. Ζαΐμης, Γ. Πρίφτης, Κ. Τσιγάρας, Β. Ἐφραιμίδης, Κ. Χιωτάκης, Ε. Ρήγας, Χ. Παγώνης, Ν. Σκοπούλης. Α. Παπαδόπουλος. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου 7, λέγουσι Ναί. Οἱ μὴ παραδέχομαι τὴν διαγραφὴν αὐτοῦ, λέγουσιν Ὄχι. Καλοῦνται ἐπὶ τοῦ καταλόγου οἱ κ.κ. Θ. Δούκας καὶ Ι. Δραγονέτης. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία τῶν κ.κ. βουλευτῶν, ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα).

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 170, εἶπον ΝΑΙ 68, ΟΧΙ 102. Συνεπῶς, ἡ πρότασις ἀπερρίφθη. Μετὰ τὴν ἀπόρριψιν τῆς προτάσεως, περὶ διαγραφῆς τοῦ ἄρθρ. 7, δέχεσθε τὸ ἄρθρ. 7 ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ;

§22ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, τὸ ἄρθρον 7 ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἐτροποποιήθη. Ἄρθρον 8. Ὁ κ. Α. Τσιάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§24Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅπως καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 7, ἐπίσης καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 8 ἐζητήσαμεν τὴν πλήρη διαγραφήν, διότι πρόκειται δι’ ἐντελῶς ἀνομοίων πραγμάτων. Ἐνῷ συζητοῦμεν διὰ τὴν ἀσφάλισιν τοῦ γήρατος καὶ τῆς ἀσθενείας, παρεισφρύει παραδόξως καὶ ὄχι μὲ πολὺ ἠτιολογημένον τρόπον καὶ ἡ ἀσφάλισις παραγωγῆς. Χρησιμοποιεῖται μάλιστα καὶ ἡ λεπτομέρεια, ὅτι ὁ Ο.Γ.Α. ἀναλαμβάνει νὰ ἀποζημιώσῃ τοὺς παραγωγοὺς εἰς περίπτωσιν θεομηνιῶν ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ. Δὲν γνωρίζω διατὶ ἡ Κυβέρνησις ἐπέλεξεν αὐτοὺς τοὺς δύο κλάδους, ἐνῷ εἶναι γνωστόν, ὅτι οἱ παραγωγοὶ ὑφίστανται τρομακτικὰς ζημίας ἀπὸ μυρίας ἄλλας περιπτώσεις, καὶ τὸ ὀλιγώτερον ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς κινδύνους. Οὐδέποτε οἱ ἀγρόται ἐζήτησαν αὐτὴν τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος αὐτοῦ, ὅλα τὰ συνέδρια, ὅλαι αἱ συνεταιριστικαὶ ὀργανώσεις, ὅλαι αἱ γενικαὶ συνελεύσεις τῶν γεωργικῶν συνεταιρισμῶν, πράγματι ἐμελέτησαν, ἐνδιεφέρθησαν καὶ ὑπέδειξαν τρόπους νὰ ἀσφαλισθῇ ἡ ἀγροτικὴ παραγωγὴ ἀπὸ τοὺς κινδύνους τοὺς φυσικοὺς τοὺς ὁποίους διατρέχει, ἀλλὰ ἐζήτησαν εἰδικὸν ὀργανισμὸν ποὺ νὰ καλύπτῃ ὅλους τοὺς κινδύνους, ὀργανισμόν, μέσα εἰς τὸν ὁποῖον νὰ μετέχουν καὶ οἱ ἴδιοι, ὀργανισμόν, μέσα εἰς τὸν ὁποῖον νὰ μετέχῃ καὶ τὸ Κράτος, διότι, ὡς γνωστόν, οἱ ἀγρόται τὸ ὀλιγώτερον ἀπολαμβάνουν ἀπὸ τὴν γεωργικήν τους παραγωγήν. Κατὰ συνέπειαν, δὲν ἀσφαλίζομεν πράγματι τοὺς ἀγρότας ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς κινδύνους μὲ τὸ μέτρον αὐτό, ἁπλῶς γίνεται μία παραπλάνησις τῶν ἀγροτῶν, ὅτι δῆθεν εἶναι ἠσφαλισμένοι, ἐνῷ ἐν τῇ οὐσίᾳ, οὔτε καὶ αὐτὸ πρόκειται νὰ πραγματοποιηθῇ. Ἡ Α.Τ.Ε., ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, ἐπὶ ἔτη ἐχειρίσθη τὸ ζήτημα ἀσφαλείας κατὰ τοῦ παγετῶνος καὶ χαλάζης, βάσει τῶν στατιστικῶν, ἀναβιβάζει τὰς ζημίας, κατὰ μέσον ὅρον, εἰς ποσοστὸν 75 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦ Ο.Γ.Α., αὐξάνει τὸ ποσὸν αὐτὸ εἰς 150 ἑκατομμύρια καὶ ἀναβιβάζει τὸ ποσοστὸν ποὺ δὲν ἀποζημιοῦται ὅταν ἡ ζημία ἀνέρχεται μόνον εἰς 20%, ὅταν μέχρι τώρα ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα τὸ ποσοστὸν αὐτὸ τὸ ἔχῃ εἰς 10%. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι οὐσιαστικῶς, δὲν πρόκειται νὰ ἀσφαλισθοῦν οἱ ἀγρόται ἀπὸ τὰς ζημίας τῶν δύο αὐτῶν κλάδων καὶ οὐσιαστικῶς ἐμπαίζονται οἱ ἠσφαλισμένοι. Συνεπῶς, ἡ θεσπιζομένη ἀρχή, ὅτι οὐδεμία θὰ παρέχεται ἀποζημίωσις, ἐφ’ ὅσον ἡ ζημία δὲν θὰ ὑπερβαίνῃ καταστροφὴν τῆς παραγωγῆς εἰς ποσοστὸν πέραν τοῦ 20%, οὐδεμίαν ἐγγύησιν ἀποζημιώσεως παρέχει. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον προτείνομεν τὴν ἀπάλειψιν τοῦ ἄρθρου 8 καὶ ἐπὶ πλέον νὰ μελετηθῇ ἡ σύστασις εἰδικοῦ ὀργανισμοῦ εἰς Πανελλήνιον ἔκτασιν, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν βοήθειαν καὶ τοῦ Κράτους καὶ μὲ συμμετοχὴν τῶν ἠσφαλισμένων παραγωγῶν εἰς Πανελλήνιον κλίμακα καὶ μὲ χαμηλὸν ἀσφάλιστρον, θὰ ἔχῃ ὡς σκοπὸν τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς ὄχι μόνον διὰ τὸν παγετὸν καὶ τὴν χάλαζαν, ἀλλὰ καὶ δι’ ὅλους τοὺς ἄλλους κινδύνους, πλημμυρῶν, ἀσθενειῶν ζώων, ξηρασίας κλπ. Αὐτὸ ποὺ γίνεται μὲ τὸ ἄρθρον 8 νὰ συσχετίζωνται ἀνόμοια πράγματα, ἂς μᾶς ἐπιτραπῇ, νὰ πιστεύωμεν, ὅτι εἶναι λόγος καθαρὰ προεκλογικὸς διὰ νὰ δημιουργῆται ἡ ἐντύπωσις, ὅτι πλὴν τῆς ἀσθενείας καὶ τοῦ γήρατος, ἀσφαλίζονται καὶ τὰ γεωργικὰ προϊόντα. Δηλαδὴ ἀσφαλίζονται τὰ πάντα καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου δικαιολογεῖται ἡ βαρυτάτη εἰς βάρος τῶν πενομένων ἀγροτῶν φορολογία ἐπὶ τοῦ τεκμαρτοῦ εἰσοδήματός των τοῦ 3%. Ἐπειδὴ ὅμως, ἡ Κυβέρνησις δὲν πρόκειται νὰ ὑποχωρήσῃ καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 8, ὡς ἔπραξε καὶ διὰ τὰ προηγούμενα ἄρθρα καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ ἐπιδιώξῃ νὰ ψηφισθῇ τὸ ἄρθρον ὡς εἶναι διατυπωμένον εἰς τὸν νόμον, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἔχω νὰ κάμω τρεῖς παρατηρήσεις. Πρῶτον, τὸ ποσοστόν του τῆς ζημίας ποὺ δὲν ἀποζημιοῦται ἀπὸ 20% νὰ περιορισθῇ εἰς 10% μόνον, ἂν καὶ τοῦτο τὸ ποσοστὸν εἶναι πολύ. Δεύτερον, ἡ παράγραφος 4 τοῦ ἄρθρου 8, ἡ ὁποία προβλέπει παροχὴν ἀποζημιώσεως μειωμένην κατὰ 50%, ὅταν καθυστεροῦνται αἱ εἰσφοραὶ ἀπὸ τοὺς ἠσφαλισμένους νὰ διαγραφῇ, διότι προσβάλλει τὴν νοημοσύνην τῶν ἀγροτῶν. Εἶναι δεδομένη, κ. βουλευταί, ἡ πενία τῶν ἀγροτῶν μας καὶ θὰ εἶναι ἀστεῖον νὰ τοὺς λέμε, ὅτι τοὺς ἀσφαλίζομεν τὴν παραγωγήν των, ἀλλὰ ἐπειδὴ καθυστεροῦν τὴν εἰσφοράν, ὡς ποινήν, παρέχομεν τὸ ἥμισυ τῆς ἀποζημιώσεως μόνον. Εἶναι ἀπαράδεκτον οἱ πένητες νὰ καλοῦνται νὰ καταβάλλουν τὰ ἀσφάλιστρα ὅταν ἔχουν καταστραφῇ ὁλοσχερῶς. Ἐπίσης προτείνομεν τὴν ἀπάλειψιν τῆς παραγράφου 5 τοῦ ἄρθρου 8. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι κάθε χρόνο θὰ διαθέτῃ ἕνα ποσὸν 150.000.000 δραχμῶν διὰ τὸν σκοπὸν αὐτόν. Δὲν λέγει ὅμως τί γίνεται εἰς περίπτωσιν ποὺ δὲν θὰ δοθοῦν τὰ χρήματα αὐτὰ δι’ ἀποζημίωσιν. Ποῦ θὰ πᾶνε; Θὰ πᾶνε εἰς τὰ ἀποθεματικὰ τοῦ εἰδικοῦ λογαριασμοῦ, θὰ πᾶνε εἰς τὰ ἀποθεματικὰ τοῦ Ο.Γ.Α.; Θὰ ἀποτελέσουν κεφάλαιον ἀποθεματικὸν διὰ τὸν κλάδον ἀσφαλίσεως παγετῶν καὶ χαλάζης; Δὲν λέγει τίποτε τὸ νομοσχέδιον. Ἡμεῖς προτείνομεν ἀντὶ νὰ γίνεται ἀντασφάλισις εἰς ἰδιωτικὰς ἐπιχειρήσεις —ποὺ θὰ εἰπῇ ἕνα μεγάλο μέρος τῶν κεφαλαίων αὐτῶν νὰ δοθοῦν εἰς ἰδιωτικὰς ἀσφαλιστικὰς ἐπιχειρήσεις— αὐτὸ τὸ κεφάλαιον ἐνισχυόμενον μὲ ὀλίγα ἀκόμη ἑκατομμύρια νὰ ἀποτελέσῃ μόνιμον ἀποθεματικὸν καὶ νὰ αὐξάνεται συνεχῶς ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει ζημία. Νὰ ἀποτελέσῃ ἓν εἶδος ἀντασφαλίσεως. Οὐδέποτε ὅμως θὰ ἐπιτρέπεται εἰς τὸ Κράτος νὰ παραχωρῇ ἕνα μέρος τῶν ἀνωτέρω κεφαλαίων, ἕνα μέρος τῶν φορολογιῶν του αὐτῶν εἰς ἰδιωτικὰς ἐπιχειρήσεις διότι τὸ ἴδιον δὲν θέλει νὰ ἀντιμετωπίσῃ μίαν ζημίαν ὅταν αὐτὴ θὰ ἐπέλθῃ εἰς τοὺς παραγωγούς. Νομίζομεν, κ. συνάδελφοι, ὅτι καὶ ἡ παράγραφος 5 δὲν πρέπει νὰ περάσῃ ἀπὸ τὴν Βουλήν. Θὰ πρέπει καὶ αὐτὴ νὰ διαγραφῇ διὰ τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἀνέπτυξα. Συνοψίζων τὰς σκέψεις μου καταλήγω: Κατ’ ἀρχὴν εἴμεθα ὑπὲρ τῆς διαγραφῆς τοῦ ἄρθρου 8. Ἀνόμοια πράγματα, ἄλλος σκοπός. Θὰ πρέπει νὰ γίνῃ εἰδικὸς ὀργανισμὸς καὶ μηχανισμὸς μὲ τὴν συμμετοχὴν τῶν παραγωγῶν καὶ τοῦ Κράτους. Νὰ ἀσφαλισθοῦν καὶ οἱ δύο κλάδοι ποὺ τὸ ὀλιγώτερον πλήττουν τὴν παραγωγήν, ἀλλὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς κινδύνους, οἱ ὁποῖοι πλήττουν τὴν γεωργίαν καὶ τὴν καταστρέφουν, ὅπως εἶναι αἱ πλημμῦραι, αἱ ἀσθένειαι τῶν ζῴων, αἱ ἀσθένειαι τῶν φυτῶν, ἡ ξηρασία καὶ μερικοὶ ἄλλοι κίνδυνοι ποὺ παρακολουθοῦν τὴν παραγωγήν. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀποδεχθῇ τὰς ἀπόψεις αὐτὰς καὶ παραμείνῃ τὸ ἄρθρον ὡς ἔχει, προτείνομεν τὸν περιορισμὸν τῆς ζημίας ἀπὸ 20% εἰς 10%, τὴν ἀπάλειψιν τῆς παραγράφου 4 διότι εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ὑπάρχῃ ποινὴ διὰ τοὺς πενομένους ἀγρότας ὅταν δὲν καταβάλλουν τὴν εἰσφοράν των ὡς καὶ τὴν διαγραφὴν τῆς παραγράφου 5, διότι, ἐπίσης, εἶναι ἀπαράδεκτον χρήματα τοῦ λαοῦ, νὰ παραδίδωνται εἰς ἰδιωτικὰς ἐπιχειρήσεις ὑπὸ τὴν δῆθεν σκοπιμότητα τῆς ἀντασφαλίσεως, ὅταν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱδρυθῇ ἀσφαλιστικὸν κεφάλαιον ὑπὸ τῶν ἰδίων τῶν γεωργῶν. Αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις εἶχον νὰ κάμω ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 8.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§26Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὁ κλάδος τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς, εἶναι πρόβλημα σοβαρὸν καὶ ὀφείλει νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ μὲ τὴν ἰδίαν προσοχὴν καὶ τὸ ἴδιον ἐνδιαφέρον, μὲ τὸ ὁποῖον μᾶς ἀπησχόλησαν καὶ οἱ δύο προηγούμενοι κλάδοι τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, ἡ σύνταξις δηλαδὴ τοῦ γήρατος καὶ ἡ ἀσφάλισις τῆς ὑγείας τῶν ἀγροτῶν. Ἡ παραγωγὴ τῶν γεωργῶν εἶναι ἐκτεθειμένη εἰς πλείστους κινδύνους. Ἀπὸ τῆς σπορᾶς μέχρι τῆς συγκομιδῆς τοῦ προϊόντος, ὁ παραγωγὸς κινδυνεύει νὰ ἀπολέσῃ διὰ μίαν στιγμὴν ὁλόκληρον τὴν ἐσοδείαν του καὶ νὰ καταστραφῇ οἰκονομικῶς καὶ νὰ πεινάσῃ καὶ αὐτὸς καὶ ἡ οἰκογένειά του. Ἕνεκα τοῦ λόγου τούτου, ἀγωνία πάντοτε συνέχει τοὺς παραγωγοὺς καὶ δι’ αὐτὸ πάντοτε οἱ παραγωγοὶ προβάλλουν τὸ αἴτημα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν προϊόντων κατὰ τῶν διαφόρων κινδύνων. Ὀρθῶς ἡ Κυβέρνησις ἐπιχειρεῖ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ αἴτημα τοῦτο τῶν παραγωγῶν καὶ νὰ ἀσφαλίσῃ τὴν παραγωγὴν καὶ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἡσυχίαν εἰς ἐκείνους ποὺ νυχθημερὸν ἀγωνιοῦν μέχρις ὅτου συγκεντρώσουν τὸ προϊόν των. Ἡ μέθοδος, ὅμως, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον διὰ τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ νομοσχεδίου ἀντιμετωπίζει τὸ θέμα αὐτό, δὲν εἶναι τὰ ἐνδεικνυόμενα, τὰ ὀρθότερα. Κατ’ ἀρχὴν ἡ Κυβέρνησις περιορίζει τὴν ἀσφάλισιν μόνον διὰ τοὺς κινδύνους ἐκ τοῦ παγετοῦ καὶ τῆς χαλάζης, καὶ τοῦτο εἶναι λάθος. Βεβαίως, οἱ κίνδυνοι αὐτοὶ εἶναι σοβαροὶ καὶ ἴσως οἱ μοναδικοὶ διά τινας περιφερείας. Ὑπάρχουν ὅμως ἄλλαι περιφέρειαι, αἱ ὁποῖαι δὲν κινδυνεύουν ἀπὸ τὸν παγετὸν ἢ τὴν χάλαζαν, ἀγνοοῦν τελείως τοὺς κινδύνους τούτους. Προσβάλλονται ὅμως ὑπὸ ἄλλων κινδύνων. Ἡ Κρήτη, π. χ., δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τοὺς παγετοὺς ἢ τὴν χάλαζαν. Κινδυνεύει ὅμως ἀπὸ τὰς πλημμύρας, τὰς ἀσθενείας τῶν φυτῶν καὶ τῶν ζώων κλπ. Εἰς τὴν περιφέρειάν μου, τὰ ἑσπεριδοειδῆ κινδυνεύουν ἀπὸ τὸν παγετὸν καὶ τὴν χάλαζα. Ἡ μαστίχη δὲν κινδυνεύει ἐκ τῶν κινδύνων τούτων, ἀλλὰ ἐκ πλημμυρῶν μόνον. Βλέπετε, κ. βουλευταί, ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 8, ὡς διατυποῦται εἰς τὸ νομοσχέδιον, δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν γενικὴν ἀνάγκην τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς κατὰ παντὸς κινδύνου. Νομίζω, ὅτι ἐφόσον ἐρχόμεθα νὰ ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὸ αἴτημα τῶν παραγωγῶν περὶ ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς, θὰ πρέπει νὰ ἀσφαλίσωμεν τὴν παραγωγὴν κατὰ παντὸς κινδύνου. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι ἕτοιμος νὰ θεσπίσῃ τὴν καθολικὴν ἀσφάλισιν τῶν παραγωγῶν, νομίζω, ὅτι φρονιμώτερον θὰ εἶναι νὰ ἀφίσῃ τὸ θέμα αὐτὸ δι’ εὐθετώτερον χρόνον καὶ νὰ περιορίσῃ τὰς φιλοδοξίας τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου μόνον εἰς τὴν σύνταξιν τοῦ γήρατος, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὑπεδείξαμεν καὶ ἄλλοτε. Σήμερον οἱ ἀγρόται ἔχουν κατὰ ἕνα τρόπον ἀσφάλισιν κατὰ τοῦ παγετοῦ καὶ τῆς χαλάζης εἰς τὴν Α.Τ.Ε. Ἀσφάλισιν δὲν ἔχουν διὰ τοὺς λοιποὺς κινδύνους καὶ ἐκείνους θὰ πρέπει νὰ προσέξωμεν καὶ νὰ τοὺς περιλάβωμεν εἰς τὸν κλάδον ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Μὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα θὰ πρέπει, κ. βουλευταί, νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς, διότι μόνον οὕτω θὰ δώσωμεν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι κατανοοῦμεν τὰ προβλήματα τῶν παραγωγῶν καὶ τὰς ἀνάγκας των καὶ τὰς ἱκανοποιοῦμεν διὰ τοῦ νόμου. Ἐὰν παρὰ ταῦτα ἡ Κυβέρνησις ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν ἄρθρου, νομίζω, ὅτι τοὐλάχιστον θὰ πρέπει νὰ ἀποδεχθῇ τὰς τροποποιήσεις τὰς ὁποίας ὑπέδειξεν ὁ προλαλήσας κ. συνάδελφος. Δὲν εἶναι δυνατὸν π. χ. νὰ καθορίσωμεν τὸ μὴ ἀποζημιούμενον ποσοστὸν εἰς 20%. Ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἡ νοοτροπία τῶν ἐκτιμητῶν νὰ ὑποβιβάζουν τὰς ζημίας καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἐκ τῆς χαλάζης καὶ τοῦ παγετοῦ καταστροφὴ δὲν εἶναι ὁλικὴ καὶ συνήθως δὲν ὑπερβαίνει τὸ 10– 20%, τότε θὰ καταλήξωμεν εἰς τὸ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ λαμβάνουν οἱ παραγωγοὶ οὐδέποτε ἀποζημίωσιν. Τοὐλάχιστον νὰ ὑποβιβάσωμεν τὸ μὴ ἀποζημιούμενον ποσοστὸν εἰς 10%. Ἐπίσης θὰ πρέπει νὰ διαγράψωμεν τὴν παράγραφον 5 ὥστε νὰ μὴ παρέχεται ἡ εὐχέρεια τῆς ἀντασφαλίσεως εἰς ἰδιωτικὰς ἐπιχειρήσεις καὶ νὰ διαρρέουν οὕτω εἰς θυλάκια ξένα αἱ οἰκονομίαι τῶν ἀγροτῶν. Ἐὰν ἡ ἀσφάλεια παραμείνῃ εἰς τὸν Ο.Γ.Α. θὰ παραμείνῃ ἐκεῖ καὶ ἡ ὠφέλεια ἡ ὁποία τελικῶς θὰ ἀποβῇ ὑπὲρ τῶν παραγωγῶν. Ὡς ἔχει ἡ παράγραφος 5 ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι ἀκόμη ἕτοιμος διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς καὶ αὐτὸς ὁ λόγος, κ. βουλευταί, πέραν τῶν ὅσων ἤδη ἀνέφερον, συνηγορεῖ εἰς τὴν διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου 8 ἵνα τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς ρυθμισθῇ εἰς εὐθετώτερον χρόνον, κεχωρισμένως καὶ ἀφοῦ μελετηθῇ πληρέστερον καὶ ἀφοῦ περιλάβῃ εἰς τὴν ἀσφάλισιν ὅλους τοὺς κινδύνους τῶν παραγωγῶν καὶ ὄχι μόνον τοὺς ἐκ τοῦ παγετοῦ καὶ χαλάζης κινδύνους. Ἐπιθυμῶν νὰ συμβάλλω εἰς τὴν ὀρθοτέραν διατύπωσιν τῶν διατάξεων τοῦ παρόντος νομοσχεδίου διὰ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς πραγματικὰς ἀνάγκας τῶν ἀγροτῶν, τῶν ὁποίων τὰς ἀντιλήψεις γνωρίζω, ἐξ ἐπαφῶν καὶ ἀπ’ εὐθείας μετὰ τούτων συνομιλιῶν μου, παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν Γεωργίας ἢ νὰ ἀποδεχθῇ τὰς τροπολογίας διὰ νὰ τροποποιήσῃ τὸ ἄρθρον 8 ὡς ἐπροτείναμεν ἢ νὰ θελήσῃ νὰ ἀποδεχθῇ τὴν διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου τούτου πρὸς πληρεστέραν μελέτην του καὶ θέσπισίν του δι’ εἰδικοῦ νόμου.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, ἔχει τὸν λόγον.

§28Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅπως καὶ εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν εἶχα τονίσει, τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον εἶναι κἄτι τὸ ὁποῖον ἐπερίμενεν ὁ ἀγροτικὸς κόσμος ἐδῶ καὶ 30 χρόνια. Ἐπὶ τέλους ἦλθε καὶ συζητεῖται μὲ βῆμα σημειωτὸν καὶ δὲν γνωρίζω πότε θὰ ψηφισθῇ, καὶ ἂν θὰ ψηφισθῇ καθ’ ὅτι δύο μόνον ἄρθρα συζητοῦμεν τὴν ἑβδομάδα. Τότε, εἶχα τονίσει, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἦτο ἐλλιπὲς καὶ ὅτι κατὰ τὴν εἰς ἄρθρον συζήτησιν, θὰ διετύπωνα τὰς ἀντιρρήσεις μου καὶ τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ συμπληρωθῇ, ὥστε νὰ καταστῇ τοῦτο ἐξυπηρετικὸν διὰ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Εἰς τὸ συζητούμενον ἄρθρον 8, ὁρίζεται, ὅτι θὰ τύχουν ἀποζημιώσεως μόνον οἱ παραγωγοὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ὑποστοῦν ζημίας ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ χωρὶς νὰ προβλέπῃ καὶ ἄλλας ζημίας. Καὶ εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν, ἐτόνισα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις διὰ τῆς Α.Τ.Ε. χορηγεῖ δάνεια εἰς τοὺς παραγωγοὺς διὰ τὴν ἀγορὰν ζώων, ὅπως εἶναι αἱ ἀγελάδες τὰς ὁποίας εἰσάγει ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ διὰ τὰς ὁποίας ὁ χωρικὸς χρεώνεται εἰς τὴν Α.Τ.Ε. μὲ 13–14 χιλιάδας δραχμάς. Εἰς τὸ ἄρθρον ὅμως τοῦτο, δὲν προβλέπεται ἀσφάλισις διὰ τὸ ζωϊκὸν κεφάλαιον τῶν χωρικῶν. Τοῦτο, εἶναι ἀπαραίτητον νὰ γίνῃ διότι ἡ ἀπώλεια μιᾶς ἀγελάδος διὰ τὸν χωρικὸν εἶναι σοβαρὸν ζήτημα διότι ἡ ἀγελὰς ἀντιπροσωπεύει ὁλόκληρον περιουσίαν, ζημία ἡ ὁποία διὰ νὰ καλυφθῇ, θὰ πρέπει νὰ ἐργασθῇ ὁ χωρικὸς μὲ ὅλην του τὴν οἰκογένειαν ἐπὶ μίαν πενταετίαν, καὶ τὸν φυλάξῃ ὁ Θεὸς ἐφ’ ὅσον σεῖς δὲν τὸν προσέχετε. Ἐπίσης, κ. συνάδελφοι, ἔχομεν τὸ θέμα τοῦ δάκου, καθὼς καὶ τὸ θέμα τοῦ περονοσπόρου. Δι’ ὅλα αὐτά, δὲν προβλέπει τίποτε τὸ ἄρθρον 8. Θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, νὰ δώσῃ ἰδιαιτέραν προσοχὴν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ νὰ δεχθῇ μίαν συμπλήρωσιν τοῦ ἄρθρου 8, ὥστε νὰ ἀσφαλισθοῦν οἱ ἀγρόται κατὰ τῶν κινδύνων ὅλων τῶν γεωργικῶν των προϊόντων, ἐφ’ ὅσον μάλιστα θὰ πληρώνῃ ἐπὶ τοῦ τεκμαρτοῦ τῆς παραγωγῆς. Τὸ ἄρθρον 8 ὁρίζει, ὅτι ἡ παραγωγὴ κατὰ τῶν κινδύνων τοῦ παγετοῦ καὶ τῆς χαλάζης, ἀσφαλίζεται ἐὰν ὑποστῇ αὕτη ζημίαν ἄνω τοῦ 20%. Δηλαδὴ ὁ χωρικὸς διὰ νὰ τύχῃ ἀποζημιώσεως, πρέπει ἡ παραγωγή του νὰ ὑποστῇ ζημίαν ἐκ χαλάζης ἢ παγετοῦ ἄνω τοῦ 20%. Δὲν γνωρίζω, κ. συνάδελφοι, καμμίαν ἄλλην τάξιν ἡ ὁποία νὰ ἀσφαλίζῃ τὸ προϊόν της καὶ νὰ μὴ ἀποζημιοῦται ἐξ ὁλοκλήρου. Αὐτὴ ἡ ἄνισος μεταχείρισις τῶν ἀγροτῶν, εἶναι ἀκατανόητος. Ἐπίσης τὸ ἄρθρον 8 ὁρίζει, ὅτι ἐὰν ὁ χωρικὸς ὑποστῇ ζημίαν ἐκ χαλάζης ἢ παγετοῦ 100% θὰ ἀποζημιωθῇ μόνον διὰ τὸ 75% τῆς ζημίας. Τοῦτο, νομίζω, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον καὶ δὲν πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὸν ἀπὸ τὴν Βουλήν. Εἰς τὴν παράγραφον 3 ὁρίζεται, ὅτι διὰ Κανονισμοῦ, θέλουν καθορισθῇ αἱ λεπτομέρειαι τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχω νὰ παρατηρήσω ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ εἶναι, ὅτι ὅλα τὰ ἄρθρα παραπέμπουν, νὰ ρυθμισθοῦν τὰ διάφορα ζητήματα διὰ Κανονισμοῦ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἡμεῖς, κατ’ οὐσίαν, δὲν γνωρίζομεν τί ψηφίζομεν, ἐφ’ ὅσον δὲν γνωρίζομεν τί θὰ εἴπῃ ὁ Κανονισμός. Ἐπίσης ἡ παράγραφος 4 λέγει, ὅτι ἡ καθυστέρησις τῆς καταβολῆς τῆς ἐν ἄρθρῳ 10 τοῦ παρόντος νόμου, εἰσφορᾶς ὑπὸ τῶν ὑποχρέων, δύναται νὰ ἔχῃ ὡς συνέπειαν τὴν ἀπώλειαν τῆς ἀποζημιώσεως εἰς ποσοστὸν πέραν τοῦ ἡμίσεος ταύτης. Δὲν νομίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι πρέπει νὰ χαρακτηρίζετε τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς τοιουτοτρόπως, δεδομένου, ὅτι οὐδέποτε οἱ χωρικοὶ δημιουργοῦν παγωμένες πιστώσεις. Ἐξ ἄλλου, ἔχετε βρῆ τὸν τρόπον νὰ εἰσπράττετε τὰς ὀφειλάς, ὅπως καὶ τὴν εἰσφορὰν διὰ τῶν Δημοσίων Ταμείων συλλαμβάνοντας καὶ ὁδηγῶντας αὐτοὺς ἔστω καὶ διὰ μικροοφειλὰς εἰς τὰς φυλακάς, ὅπως συνέβη καὶ συμβαίνει ἀκόμη καὶ διὰ 100–150 δραχμάς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἰσχύει διὰ τὰς ἄλλας τάξεις. Παραδείγματα τῶν παγωμένων πιστώσεων, ποὺ ποτὲ οὔτε συνελήφθησαν, οὔτε θὰ συλληφθοῦν, ἀλλὰ καὶ οὔτε ἔχετε τὴν σκέψιν καὶ ἀπόφασιν νὰ τὰ ρευστοποιήσητε. Οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ὀφείλουν τεράστια ποσὰ δὲν ἐνοχλοῦνται.

§29Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τί λέγει τὸ ἄρθρον; Λέγει, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δικαιοῦνται ἀποζημιώσεως, δηλαδὴ ὁ χαλαζόπληκτος ἢ ὁ παγόπληκτος, ἀποστερεῖται τῆς ἀποζημιώσεως ἐφ’ ὅσον δὲν ἐξεπλήρωσε τὰς ὑποχρεώσεις του εἰς τὸν Ο.Γ.Α. Ἑπομένως, μὴ ἀναζητεῖτε ζημίας ἐξ ἄλλης αἰτίας.

§30Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Νὰ σᾶς ἀποτρέψω ἀπὸ μίαν ἐντελῶς ἀφελῆ καὶ ἁπλοϊκὴν σκέψιν. Ἡ εἴσπραξις τῆς εἰσφορᾶς, ὡς ἐπανειλημμένως ἐξήγησα εἰς τὴν Βουλήν, θὰ γίνῃ ἐπὶ τῇ συγκομιδῇ τῶν προϊόντων. Ὅταν θὰ εἰσπράττωνται παρὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τὰ καλλιεργητικὰ δάνεια καί, ὡς εἶναι γνωστόν, εἰσπράττονται μετὰ τὴν συγκομιδὴν τῶν προϊόντων, τότε θὰ γίνεται ἡ εἴσπραξις τῆς εἰσφορᾶς. Ἐν τῇ προκειμένῃ περιπτώσει, ἐὰν μὲν καθυστερῇ ὁ ἀσφαλιζόμενος εἰσφορὰς προηγουμένων ἐσοδειῶν, δὲν θὰ ἔχῃ ὑποστῆ ποτὲ ζημίας ἐπὶ τῶν ἐσοδειῶν ἐκείνων καὶ συνεπῶς δὲν θὰ ὑποστῇ τιμωρίαν, οὕτως εἰπεῖν, ἐξ ὑπαιτιότητος ἢ μᾶλλον ἐκ ζημιῶν, διὰ τὰς ὁποίας θὰ ἔχῃ ὑπαιτιότητα, διότι αἱ προηγούμεναι εἰσφοραὶ δὲν κατεβλήθησαν καὶ συνεπῶς θὰ ἔχῃ τὴν ἀξίωσιν ὁ Ὀργανισμὸς νὰ ἔχῃ καταβληθῆ ἡ προηγουμένη εἰσφορά. Τώρα, διὰ τὴν εἰσφορὰν τοῦ ἔτους ἐκείνου, κατὰ τὸ ὁποῖον θὰ γίνῃ ἡ ζημία. Ἡ εἰσφορὰ τοῦ ἔτους ἐκείνου θὰ εἶναι πληρωτέα ἐπὶ τῇ συγκομιδῇ. Ἐὰν ἡ παραγωγὴ ἔχῃ ὑποστῆ ζημίαν, θὰ ἔχῃ νὰ πάρῃ ἀποζημίωσιν, ἐκ τῆς ὁποίας ἀποζημιώσεως θὰ κρατηθῇ ἡ εἰσφορά. Συνεπῶς, δὲν ὑπάρχει οὐδεμία περίπτωσις, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἀσφαλιζόμενος θὰ στερῆται τῆς ἀποζημιώσεως, διὰ τὸν λόγον, ὅτι δὲν ἔχει νὰ πληρώσῃ ἓξ μῆνας.

§31Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ εἶναι ἐπὶ τῆς τεκμαρτῆς.

§32Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὑφίσταται τὴν ζημίαν εἰς τὸ 1961. Ἐὰν καθυστερῇ τὴν εἰσφορὰν τοῦ 1960, ἀδικαιολογήτως τὴν καθυστερεῖ, διὰ τὸν λόγον, ὅτι κατ’ ἐκείνην τὴν ἐσοδείαν δὲν ἔχει ὑποστῆ ζημίαν καὶ συνεπῶς ἔπρεπε νὰ εἶχε καταβάλει τὴν εἰσφοράν. Ἐὰν δὲν καταβάλῃ τὴν εἰσφορὰν τοῦ 1961, δὲν πρόκειται νὰ στερηθῇ τῆς ἀποζημιώσεως, διότι ἡ εἰσφορὰ τοῦ 1961 εἶναι καταβλητέα κατὰ τὴν συγκομιδήν, τὸν χρόνον δηλαδή, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἔχῃ βεβαιωθῆ ἡ ζημία καὶ θὰ πρόκειται νὰ πάρῃ τὴν ἀποζημίωσιν, κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον, θὰ κρατηθῇ ἀπὸ τὴν ἀποζημίωσιν, τὴν ὁποίαν θὰ ἔχῃ νὰ πάρῃ, ἡ εἰσφορά.

§33Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Τότε, τὶ νόημα ἔχει ἡ παράγραφος 4;

§34Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Δὲν εἴπαμεν, ὅτι θὰ γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς τεκμαρτῆς προσόδου;

§35Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ὅταν θὰ καταστραφῇ ὁ παραγωγός, τὶ θὰ τὸν κάμετε;

§36Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἀπὸ τί;

§37Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ἀπὸ πλημμύραν, διὰ τὴν ὁποίαν δὲν προβλέπεται ἀποζημίωσις.

§38Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Θὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει, κατὰ τὸν καθορισμὸν τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. Τώρα, μετατοπίζεται τὸ θέμα. Ἐδῶ ἡ κατηγορία ἐναντίον τῆς διατάξεως ἦτο, ὅτι, ἐνῷ ὑφίσταται ζημίαν, ἐν τούτοις, δὲν σοῦ δίδει τὴν ἀποζημίωσιν, διότι δὲν κατέβαλες τὴν εἰσφορὰν, διότι δὲν ἔχεις νὰ καταβάλῃς, λόγῳ τῆς ζημίας καὶ λέγω, ὅτι ἡ σκέψις αὐτὴ εἶναι ἀφελὴς καὶ ἁπλοϊκή.

§39Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§40Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγετε, εἶναι ζήτημα, τὸ ὁποῖον θὰ ἐξετασθῇ εἰς τὸ περὶ εἰσφορῶν ἄρθρον. Δὲν εἶναι τῆς παρούσης συζητήσεως.

§41Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ποῖον νόημα ἔχει ἡ παράγραφος 4;

§42Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ ἐξαναγκάζῃ τοὺς ἀσφαλιζομένους, νὰ πληρώνουν τὰς εἰσφοράς των.

§43Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Καὶ ποῖος θὰ τὸ ἐκτιμήσῃ αὐτό;

§44Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐὰν ὁ χωρικὸς ἔπαθε μίαν ζημίαν εἰς τὸ προηγούμενον ἔτος ὄχι ἐκ καιρικῶν συνθηκῶν, ἀλλὰ ἐξ ἄλλης αἰτίας, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι λόγῳ ἀσθενείας ἑνὸς μέλους τῆς οἰκογενείας του ἀπὸ σοβαρὰν ἀσθένειαν, διὰ τὴν ὁποίαν ἠμπορῶ νὰ εἴπω, ὅτι πολλὲς φορὲς δὲν φθάνει ὁλόκληρος ἡ ἐργασία ἑνὸς ἔτους παραγωγῆς καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν ἠδυνήθη νὰ καταβάλῃ τὴν εἰσφοράν του, εἶναι δίκαιον νὰ περιορισθῇ ἡ ἀποζημίωσίς του εἰς τὸ 50%; Εἰς τὴν παράγραφον 3 ὁρίζεται, ὅτι θὰ καθορίζεται ἡ ζημία. Ποῖοι θὰ καθορίζουν τὴν ζημίαν ἐφ’ ὅσον μέσα εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν δὲν ὑπάρχουν ἐκπρόσωποι τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου; Θὰ καθορίζεται αὕτη βάσει τῶν ἐντολῶν, τὰς ὁποίας θὰ δίδῃ ὁ Ὀργανισμός; Δι’ αὐτό, κ. Ὑπουργέ, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ προσέξητε τὸ ἄρθρον 8, διότι εἶναι ἀντίθετον πρὸς ὅλους τοὺς ἀσφαλιστικοὺς κανόνας, καὶ νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ προσαρμοσθῇ αὐτὸ πρὸς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς κανόνας, οἱ ὁποῖοι ἰσχύουν διὰ τὰς ἄλλας ἐργαζομένας τάξεις, ἀφίνοντας τὴν νοοτροπίαν, ὅτι, ἀφοῦ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον ἀφορᾷ τοὺς χωρικούς, αὐτὴ πρέπει νὰ εἶναι ἡ μεταχείρισις. Τελειώνοντας, τονίζω καὶ πάλιν, κάνοντας τὴν σύστασιν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν καὶ τὴν Κυβέρνησιν, νὰ προσέξουν τὰς παρατηρήσεις μου.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Δρούλιας, ἔχει τὸν λόγον.

§46Α. ΔΡΟΥΛΙΑΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὸ ἄρθρον 8 λαμβάνονται μέτρα διὰ τὴν παροχὴν μερικῆς ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς γεωργοὺς διὰ ζημίας προκαλουμένας εἰς τὴν παραγωγὴν αὐτῶν, συνετείᾳ χαλάζης ἢ παγετοῦ. Ἡ ἀσφάλισις αὕτη εἶναι πράγματι χρήσιμος, καὶ ἱκανοποιεῖ τοὺς ἀγρότας, τῶν ὁποίων τὰ κτήματα ὑφίστανται τακτικὰ τοιαύτας ζημίας. Ἀλλὰ αἱ περισσότεραι περιοχαί, τὰ ¾ τῆς ὑπαίθρου, δὲν ὑπόκεινται εἰς ζημίας ἀπὸ χάλαζαν ἢ παγετόν. Οἱ γεωργοὶ τῶν περιοχῶν αὐτῶν ἀγωνιοῦν δι’ ἄλλους κινδύνους ποὺ τοὺς ἀπειλοῦν. Μὲ τὸ νομοσχέδιον δὲ ὡς ἔχει παραμένουν ἀνασφάλιστοι ἂν καὶ καλοῦνται καὶ οὗτοι εἰς καταβολὴν ἀσφαλίστρων. Καὶ ὅταν ἡ παραγωγή των πληγῇ δὲν θὰ ἀποζημιώνωνται. Ἡ ἴση μεταχείρισις ἐπιβάλλει νὰ μὴ ἀδιαφορήσωμεν καὶ διὰ τοὺς γεωργοὺς αὐτούς, ἀλλὰ νὰ ἀποζημιώνωνται καὶ οὗτοι διὰ κάθε ζημίαν προερχομένην ἀπὸ οἱανδήποτε θεομηνίαν. Ἄλλως, καθιερώνομεν τὴν ἀνισότητα καὶ τὴν ἀδικίαν, ἀφοῦ χάριν ἐκείνων, οἵτινες πλήττονται ἀπὸ χάλαζαν ἢ παγετόν, θὰ ἐπιβαρύνωνται ἀδίκως δι’ ἀσφαλίστρου ἄλλοι γεωργοί, οἱ ὁποῖοι δὲν κινδυνεύουν ἀπὸ χάλαζαν καὶ παγετόν. Κάμνομεν δηλαδὴ μισὰ πράγματα καὶ ἐδῶ εἰς τὸ ἄρθρον 8 εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ὅπως ἐκάμαμεν εἰς τὰ προηγούμενα ἄρθρα, ὅπου ἀσφαλίζομεν τὸν ἀγρότην, ἀλλὰ παραλείπομεν τὴν ἀγρότισσαν, ἀσφαλίζομεν τὸ γῆρας ἀλλὰ παραλείπομεν τὴν ἀναπηρίαν, περιθάλπομεν τὴν ἀσθένειαν ἀλλὰ τὴν διατηροῦμεν εἰς ὑποτυπώδη κατάστασιν, θέλομεν ἀναζωογόνησιν τῆς ὑπαίθρου, ἀλλὰ τῆς παίρνομεν ἕνα δισεκατομμύριον μὲ τὰς φορολογίας τοῦ ἄρθρου 10 καὶ 11. Προφανῶς, ἡ Κυβέρνησις σήμερον δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ προβῇ κατὰ ὡλοκληρωμένον τρόπον εἰς ἐπέκτασιν τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως καὶ τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Θὰ ἠδύνατο τοὐλάχιστον ἐπὶ τοῦ προκειμένου νὰ δώσῃ ἐλπίδας διὰ τὸ προσεχὲς μέλλον, καὶ νὰ προσθέσῃ ἐδῶ εἰς τὸ ἄρθρον 8 παράγραφον ὁρίζουσαν, ὅτι δύναται διὰ Κανονισμοῦ νὰ ἐπεκταθῇ ἡ ἀσφάλισις τῆς παραγωγῆς καὶ κατ’ ἄλλων θεομηνιῶν, ὡς εἶναι οἱ κίνδυνοι τῶν πλημμυρῶν. Νὰ ἐπεκταθῇ ἐπίσης καὶ κατὰ τῶν ἀσθενειῶν τῶν φυτῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν προέρχονται ἀπὸ παραμέλησιν τῶν καλλιεργητῶν, ὡς εἶναι φέρ’ εἰπεῖν ἡ κορυφοξήρα τῶν ἑσπεριδοειδῶν. Ἡ δυνητικὴ αὐτὴ παράγραφος θὰ μᾶς χρειασθῇ, διότι θὰ ἀποδειχθῇ ἀναπόφευκτος ἡ ἐπέκτασις τῆς ἀσφαλίσεως κατὰ παντὸς κινδύνου, ἰδίως, ἐὰν ἐπιβληθῇ ἡ παράλογος φορολογία τοῦ 3% ἐπὶ τοῦ τεκμαρτοῦ εἰσοδήματος. Ἄλλως, ἐν περιπτώσει καταστροφῆς ἀπὸ λίβαν ἢ βροχὰς ἢ ἀνέμους καὶ λοιπά, θὰ γίνεται τὸ ἄτοπον ὁ ἀγρότης νὰ πληρώνῃ φόρον 3% ἐπὶ εἰσοδήματος, ὅπερ δὲν θὰ ἀποκομίσῃ, δεδομένου, ὅτι τὸ τεκμαρτὸν εἰσόδημά του θὰ ἔχῃ προϋπολογισθῇ καὶ προσδιορισθῇ ἐκ τῶν προτέρων πρὸ διετίας, καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέπεται ἔνστασις. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Παπαθανασόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§48Δ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ὑπὸ κρίσιν ἄρθρον, κ. Πρόεδρε, ἔχει δημιουργήσει εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἔξω τῆς Βουλῆς εὐρυτάτας ἀντιδράσεις. Ἤδη, ἔχουν ἀναπτυχθῆ πολλὰ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἤθελον νὰ ἐπισημάνω, εἶναι, ὅτι ὑπάρχουν πολλαὶ κατηγορίαι ἀγροτῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ πληρώνουν τὰ ἀσφάλιστρα αὐτά, χωρὶς ποτὲ νὰ κάμουν χρῆσιν τοῦ προνομίου αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον τοὺς παρέχεται. Τὰ 80% τῆς παραγωγῆς δὲν ὑφίστανται ζημίας ἀπὸ παγετώνας καὶ χάλαζαν. Ἐν τούτοις, πληρώνουν τὰ ἀσφάλιστρα. Ἀναφέρω ὅλους τοὺς παραγωγούς, τοὺς καπνοπαραγωγούς, τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς καὶ μίαν σειρὰν ἄλλων παραγωγῶν. Πέραν τούτου, εἰς ὡρισμένας ζώνας τῆς χώρας μόνον ὑφίσταται ὁ κίνδυνος ἀπὸ πάγον καὶ ἀπὸ χάλαζαν. Π.χ., εἰς τὴν Νότιον Πελοπόννησον δὲν πρόκειται νὰ πάθουν ζημίας ἀπὸ πάγον. Ἀνεπτύχθη ἤδη διὰ μακρῶν, ὅτι εἶναι πολὺ περίεργος ἡ διάταξις αὐτή, ἡ ὁποία προβλέπει διὰ ζημίαν μέχρις 20% νὰ μὴ ἀποζημιώνωνται, διότι ἀπὸ τοὺς δείκτας ποὺ ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου φαίνεται, ὅτι ἡ μεγάλη ζημία εἶναι μέχρι τὸ 20%. Συνεπῶς, ἐκεῖνο, ποὺ θεωρητικῶς ἀνεπτύχθη ἀπὸ τὸν κύριον ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, ὅτι τὸ 80% θὰ ἀποζημιώνεται, δὲν εὐσταθεῖ, διότι πολλαὶ ζημίαι εἶναι μέχρι τοῦ 20% καὶ ἡ πεῖρα μᾶς ἐδίδαξεν, ὅτι εἰς τὰς ἐκτιμήσεις ποὺ κάμνει ὁ ἐκτιμητὴς ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ, ὅτι ἡ ζημία εἶναι 17% ἢ 25%. Ἐκεῖ θὰ δημιουργηθῇ πραγματικὸν χάος καὶ κυκεών. Ἡ ΑΤΕ ἔχει πολὺ κατώτερον ὅριον ζημιῶν καὶ αὐτὸ ἔχει βγῆ ἀπὸ τὴν πεῖραν, διότι ἡ ΑΤΕ εἰσπράττει ἀσφάλιστρα καὶ εἶναι εἰδικευμένη εἰς τὴν ἀσχολίαν αὐτήν. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ λόγοι ἐπιβάλλουν νὰ ἀναθεωρηθῇ τὸ ἄρθρον αὐτό, ὥστε πράγματι, ἐὰν ἔχωμεν ζημίας ἀπὸ πάγον καὶ χάλαζαν, πράγματι νὰ πληρωθοῦν εἰς τοὺς παραγωγούς, διότι ὅλαι αὗται αἱ περιπτώσεις ὅταν ὑπολογισθοῦν θὰ ἴδωμεν, ὅτι οὔτε τὸ 5% τῶν παραγωγῶν δὲν πρόκειται νὰ ἀποζημιώνεται. Δηλαδή, τὸ 95% θὰ πληρώνῃ χωρὶς καμμίαν ἀπολαβὴν καὶ τὸ 5% θὰ τυγχάνῃ τοῦ προνομίου αὐτοῦ. Ὕστερα, ἡ κτηνοτροφία θὰ πληρώνῃ τὸ ἀσφάλιστρον, ποτὲ ὅμως δὲν θὰ πάθῃ ζημίαν ἀπὸ πάγον καὶ χάλαζαν. Θὰ πρέπει νὰ ληφθῇ πρόνοια, ὥστε νὰ ἀποζημιώνωνται καὶ οἱ παραγωγοὶ ποὺ θὰ ὑποστοῦν ζημίας ἀπὸ ἀσθενείας. Ἀκόμη ὑπάρχουν αἱ ζημίαι ἀπὸ πλημμύρας καὶ αἱ ζημίαι ἀπὸ ἀσθενείας. Βεβαίως, τὸ θέμα εἶναι μεγάλο, αἱ ἀσθένειαι εἶναι πολλαὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἡ φυτοπαθολογία εἶναι πολὺ πίσω εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀκόμη, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅταν καλοῦμεν παραγωγούς, οἱ ὁποῖοι πληρώνουν ἀσφάλιστρα χωρὶς ποτὲ νὰ τύχουν τῆς ἀποζημιώσεως, θὰ πρέπει, ὅταν ἔχουν ζημίας ἀπὸ ἀσθενείας τῶν φυτῶν νὰ τυγχάνουν αὐτοῦ τοῦ προνομίου. Ἤδη, τὸ θέμα αὐτὸ συζητεῖται εὐρύτατα εἰς τοὺς παραγωγοὺς καὶ τὴν κοινὴν γνώμην. Εἶναι ἀτελὴς ἡ ἀσφάλισις αὐτὴ καὶ ἀντιμετωπίζεται κατὰ τρόπον πολὺ πρόχειρον καὶ νομίζομεν, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας θὰ πρέπει ἐπὶ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ πολὺ νὰ σκεφθῇ καὶ νὰ τὸ φέρῃ ἀναμορφωμένον, ὥστε πράγματι νὰ ὑπάρχῃ δικαία αὐτὴ ἡ ἀποζημίωσις, προκειμένου περὶ ζημιῶν, αἱ ὁποῖαι γίνονται εἰς τὴν γεωργικὴν παραγωγήν.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Πρίφτης, ἔχει τὸν λόγον.

§50Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Πολλοὶ συνάδελφοι, κ. Πρόεδρε, ἀνέπτυξαν τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν ἄρθρου. Ταῦτα εἶναι: Ἀποζημίωσις διὰ ζημίας ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ, δὲν παρέχεται διὰ ζημίας μέχρι τὸ 20% τῆς παραγωγῆς καὶ ὅτι ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ ἀποζημίωσις δὲν δύναται νὰ ὑπερβῇ τὸ 75% τῆς ζημίας. Εἶναι, ἐπίσης, ἡ ἐνδεχομένη ἀντασφάλισις τοῦ ΟΓΑ καὶ ἀκόμη ἡ καταβολὴ τοῦ ἡμίσεος τῆς ἀποζημιώσεως εἰς περίπτωσιν, καθ’ ἣν καθυστεροῦνται ὑπὸ τοῦ ὑποστάντος τὴν ζημίαν εἰσφοραί. Καὶ ἡ συζήτησις τοῦ ὑπὸ κρίσιν ἄρθρου, ὡς καὶ τῶν ἄρθρων 7 καὶ 5, ἀπέδειξεν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον στηρίζεται εἰς τρεκλίζοντα δεκανίκια. Ἀσφάλισις καὶ κοινωνικὴ πρόνοια διαρκῶς ἀναμιγνύονται καὶ ὅταν φθάνωμεν εἰς τὴν ἀνταπόδοσιν, τότε οἱ περιορισμοὶ διαρκῶς μεγαλώνουν. Δὲν ἔχει ληφθῆ, δηλαδή, πρόνοια, ὥστε ἡ ἀνταπόδοσις νὰ εἶναι ἀνάλογος πρὸς τὴν εἰσφοράν. Καὶ ὅταν φθάνωμεν καὶ εἰς τὴν καταβολὴν ἀποζημιώσεως διὰ ζημίας ἐκ παγετοῦ καὶ χαλάζης, τότε βλέπομεν, ὅτι ἰσχύουν καὶ πάλιν περιορισμοὶ εἰς τὴν ἀνταπόδοσιν. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἐξόχως ἰδιάζουσα ἡ περίπτωσις τῆς καταβολῆς ἀποζημιώσεως εἰς περίπτωσιν ζημίας, κατὰ τὴν διαδικασίαν τῆς παραγωγῆς, ἔστω καὶ ἂν γίνεται ἔναρξις τῆς ζημίας ἐκ χαλάζης ἢ παγετοῦ. Εἶναι, ὅμως, ἀναμφισβήτητον, ἐπίσης, ὅτι τὸ σημερινὸν καθεστὼς ἀσφαλίσεως ὑπὸ τῆς ΑΤΕ, εἶναι καλύτερον ἀπὸ τὸ καθεστὼς τὸ ὁποῖον καθιερώνεται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου. Ἀπὸ ἐκθέσεις τοῦ Διοικητοῦ τῆς ΑΤΕ διὰ τὰ ἔτη 1957, 1958 καὶ 1959, προκύπτουν τὰ ἑξῆς, ὅσον ἀφορᾷ τὴν συνολικὴν ἐκτίμησιν τῶν ζημιῶν ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ: 1957 ζημίαι ἐκ παγετοῦ 70 ἑκατ., χαλάζης 120 ἑκατ., 1958 ζημίαι ἐκ παγετοῦ 15 ἑκατ., χαλάζης 0 ἑκατ., 1959 ζημίαι ἐκ παγετοῦ 11 ἑκατ., χαλάζης 11 ἑκατ. Γενικὸν σύνολον 134 ἑκατ. Ὁ μέσος ὅρος τῆς τριετίας αὐτῆς, χωρὶς νὰ δύναται νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι ἰσχύει ὡς γενικὸν στάνταρτ εἶναι περίπου 78.000.000. Ἀναφέρομαι ἰδιαιτέρως, ἐπίσης, εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ΑΤΕ, διότι αὕτη κατὰ τὴν τελευταίαν 5ετίαν ἔκαμε συντόνους προσπαθείας ἀναπτύξεως τοῦ κλάδου ἀσφαλίσεως κατὰ τῶν ζημιῶν ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ καὶ εἶχε σχετικὰ ἀποτελέσματα. Πέραν δὲ τούτου, ἡ Α.Τ.Ε. καταβάλλει ἀποζημίωσιν διὰ ζημίας ὑπερβαινούσας τὸ 10% τῆς παραγωγῆς, ἐνῷ διὰ τοῦ νομοσχεδίου ὡς κατώτατον ὅριον ὁρίζεται τὸ 20%. Εἶναι γεγονός, ὅμως, ὅτι τὸ μέγιστον ποσοστὸν τῶν ζημιῶν ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ κυμαίνεται ἀπὸ 1% μέχρι 25–30% τῆς παραγωγῆς. Διὰ τῆς διατάξεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἀποκλείομεν, δηλαδή, εἰς μέγιστον ποσοστὸν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ὑποστοῦν ζημίας ἐκ τῶν ὡς ἄνω κινδύνων. Ἐάν, κ. Πρόεδρε, ψηφισθῇ τὸ ἄρθρον ὡς ἔχει καὶ δὲν θελήσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ κάμῃ δεκτὴν τὴν πρότασίν μας περὶ διαγραφῆς τοῦ ἄρθρου 8, ὥστε ἡ ἀσφάλισις τῆς παραγωγῆς νὰ γίνῃ κατόπιν πλήρους μελέτης καὶ νὰ ἐπεκταθῇ ἐν τῇ πορείᾳ καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις κινδύνων, θὰ πρέπει τοὐλάχιστον νὰ μειωθῇ τὸ κατώτερον ὅριον ἀσφαλίσεως ἀπὸ 20% εἰς 10%, δοθέντος μάλιστα, ὅτι καὶ τὸ ὑπόλοιπον 75% εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ μειωθῇ ἔτι περαιτέρω, ἐφ’ ὅσον ἰσχύει τὸ διανεμητικὸν σύστημα. Ὑπάρχει καὶ τὸ ἑξῆς σημεῖον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ διευκρινισθῇ. Ἡ παράγραφος 2 λέγει, ὅτι ἀποζημιοῦνται αἱ ζημίαι ἐκ τῆς χαλάζης καὶ παγετοῦ ἄνω τοῦ ποσοστοῦ 20% κλπ. Δεδομένου, ὅτι ἡ ἀγροτικὴ ἰδιοκτησία εἶναι, ὡς γνωστόν, κατανεμημένη καὶ μάλιστα ὁ κ. ὑπουργὸς ἔχει παραδεχθῇ, ὅτι ὑπάρχει θέμα ἀναδασμοῦ, θὰ συμβῇ εἰς ἕνα ποὺ ἔχει 25 στρέμματα χωράφια εἰς πέντε διάφορα σημεῖα, τὸ ἕν ἀγροτεμάχιον νὰ ὑποστῇ ὁλοκληρωτικὴν καταστροφήν, ἐνῷ εἰς τὰ ἄλλα νὰ μὴ ὑποστῇ καμμίαν ζημίαν. Εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν, βάσει ποίων δεδομένων θὰ ἀποζημιωθῇ; Θὰ θεωρηθῇ, ὅτι πρέπει νὰ ἀποζημιωθῇ διὰ τὴν παραγωγὴν τοῦ χωραφιοῦ ποὺ ὑπέστη τὴν καταστροφὴν ἢ θὰ θεωρηθῇ τοῦτο ποσοστὸν τῆς ὅλης ἰδιοκτησίας; Θὰ πρέπει νὰ διευκρινισθῇ τὸ σημεῖον τοῦτο, διότι ἡ διατύπωσις τῆς παραγράφου δὲν εἶναι σαφής. Πέραν τούτου, εἶναι γνωστόν, ὅτι προκειμένου περὶ καταβολῆς ἀποζημιώσεων χρειάζεται μία ταχυτέρα καὶ ἀκριβὴς διαδικασία, ἥτις προϋποθέτει τὴν ὕπαρξιν ἐπαρκῶν συνεργείων ἐμπειρογνωμόνων, τὰ ὁποῖα αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲν ἔχομεν. Ἐπίσης, τὶ θὰ γίνῃ διὰ τὰς ζημίας ἐπὶ τῶν δενδρωδῶν καλλιεργειῶν, ὅπου αἱ ἐκ τῆς χαλάζης καὶ παγετοῦ ζημίαι εἶναι μακροχρόνιοι, διότι δὲν χάνεται ἡ ἐσοδεία τοῦ ἔτους, ἀλλὰ ἡ ἀκαρπία συνεχίζεται ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν. Πῶς θὰ ἀποζημιωθοῦν διὰ παραγωγὴν ἑνὸς ἔτους καὶ πῶς θὰ καταβληθῇ ἡ εἰσφορὰ τοῦ ἑπομένου ἔτους, βάσει τῆς μέσης τεκμαρτῆς προσόδου, ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ πραγματοποιῆται πρόσοδος; Περαιτέρω, δεδομένου, ὅτι ἡ γεωργικὴ παραγωγὴ διέπεται ἀπὸ τὸν νόμον τῆς διαφορικῆς γεωπροσόδου, δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ μέση τεκμαρτὴ πρόσοδος νὰ ἀποτελῇ βάσιν ἴσης μεταχειρίσεως. Ἔτσι θὰ ὑπάρξῃ ὑποασφάλισις καὶ ὑπερασφάλισις, διότι τὰ ἀποδίδοντα κάτω τοῦ μέσου ὅρου (δηλαδὴ καὶ τὰ μικρότερα), θὰ πληρώνουν ὑψηλότερον ἀσφάλιστρον, ἐνῷ τὰ ἀποδίδοντα ἄνω τοῦ μέσου ὅρου, θὰ πληρώνουν ἀσφάλιστρον μικρότερον. Καὶ ἂν ἡ ἀποζημίωσις γίνῃ βάσει τῆς πραγματικῆς ζημίας, τότε θὰ ἔχωμεν κακῶς εἰσπραττόμενον ἀσφάλιστρον. Ὡσαύτως, ὑπάρχει ἡ περίπτωσις τῆς παραγράφου 4, καθ’ ἣν οἱ ἐνδεχομένως καθυστεροῦντες εἰσφορὰν θὰ τύχουν μειωμένης εἰς τὸ ἥμισυ ἀποζημιώσεως. Τοῦτο εἶναι ἀκατανόητον, δεδομένου μάλιστα, ὅτι ἡ εἴσπραξις τῶν εἰσφορῶν θὰ γίνεται κατὰ τὸν τρόπον εἰσπράξεως τῶν δημοσίων ἐσόδων. Οὕτως, ἡ διατύπωσις τῆς παραγράφου 4 λαμβάνει μορφὴν καθαρὰ ἀστυνομικήν. Καὶ τοῦτο, παρὰ τὸ ὅτι τὰ δεδομένα μέχρι σήμερον ἔχουν ἀποδείξει, ὅτι ἐκ μέρους τῶν ἀγροτῶν δὲν θὰ ὑπάρξῃ καθυστέρησις ἐκ κακῆς προθέσεως, ἀλλὰ μόνον λόγῳ ἀνάγκης. Τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἐτέθη ἐκ μέρους μας, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1, ἐπανέρχεται ἐντονώτερον κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 8. Διότι, ἐνῷ λέγεται, ὅτι θὰ διατίθενται 150 ἑκατ. δι’ ἀποζημιώσεις τῶν ζημιῶν ἀπὸ τὸν παγετὸν καὶ τὴν χάλαζαν μὲ τοὺς περιορισμούς, τοὺς ὁποίους ἐπεσημάναμεν, οὐσιαστικῶς ἐλαχιστότατον ποσοστὸν θὰ ἀποζημιοῦται. Εἶναι ἀπαραίτητον, ἑπομένως, νὰ χωρισθῇ τελείως ἡ ἀσφάλισις τῆς παραγωγῆς ἀπὸ τοὺς κλάδους γήρατος καὶ ἀσθενείας, διότι ἀπαιτεῖται πολὺ μελέτη διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ζητήματος, κατὰ τρόπον πλήρη καὶ ὀρθολογιστικόν, ὁ ὁποῖος θὰ δημιουργήσῃ καὶ τὴν βάσιμον ἐλπίδα, ὅτι ἐν τῇ πορείᾳ καὶ τῇ ἐξελίξει τοῦ θεσμοῦ, θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἀσφάλισις τῆς παραγωγῆς κατὰ παντὸς κινδύνου, διότι εἶναι γνωστόν, ὅτι αἱ πέραν τοῦ παγετοῦ καὶ χαλάζης ζημίαι εἶναι κατὰ πολὺ μεγαλύτεραι.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γλιγλῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§52Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁμιλῶν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου εἶχα ζητήσει τὴν διαγραφὴν τῆς διατάξεως περὶ ἀσφαλίσεως τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς. Τοῦτο δὲν σημαίνει, ὅτι δὲν ἀναγνωρίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ φθάσωμεν κάποτε εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ἀλλ’ ὅτι πρέπει νὰ ἀσφαλισθῇ ἡ ἀγροτικὴ παραγωγὴ ἔναντι ὅλων τῶν κινδύνων. Δὲν νομίζω, ὅτι μὲ τὸ παρὸν νομοσχέδιον θὰ πρέπει νὰ ἐγκαινιάσωμεν τὴν ἀρχὴν τῆς εὐνοίας μεταξὺ τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου. Δηλαδή, νὰ ἐπιβαρύνωμεν τὸ 100% τῶν ἀγροτῶν διὰ νὰ ἀποζημιοῦται τὸ 20%, τὸ ὁποῖον θὰ ὑποστῇ ζημίας ἀπὸ τὴν χάλαζαν καὶ τὸν παγετόν. Νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει τὰ συμφέροντα ὅλων τῶν ἀγροτῶν, τῶν ὁποίων νὰ ἀσφαλίσῃ τὴν παραγωγὴν κατὰ παντὸς γενικῶς κινδύνου. Ὁ κ. ὑπουργός, ἀπαντῶν εἰς τὰς ἐπικρίσεις μας, ἐτόνισεν, ὅτι ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ ἡμερομισθίου, ἀλλὰ ὅταν δὲν ἀσφαλίζεται τὸ ἀτύχημα καὶ ἡ ἀναπηρία, ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν ἐνδιαφερόμεθα νὰ ἐξασφαλισθοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί. Διότι, ἂν ἕνας ἀγρότης ὑποστῇ ζημίαν 20– 30% ἀπὸ παγετὸν ἢ χάλαζαν, θὰ τοῦ ἀπομείνῃ τὸ ὑπόλοιπον καὶ τὸ ἑπόμενον ἔτος θὰ ἐσοδεύσῃ πάλιν, ἐνῷ ἐὰν ἕνας ἀγροτοεργάτης πάθῃ ἕνα ἀτύχημα καὶ μείνῃ ἀνάπηρος, θὰ μείνῃ χωρὶς εἰσόδημα δι’ ὅλην του τὴν ζωήν. Εἶναι ἀπαραίτητον, ἑπομένως, ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ δεχθῇ τὴν διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου 8 καὶ μὲ τὰ 150 ἑκατ., τὰ ὁποῖα θὰ ἐξοικονομηθοῦν νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἐνίσχυσις τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου διὰ τῆς ἀσφαλίσεως αὐτοῦ κατὰ τῶν ἀτυχημάτων καὶ τοῦ θανάτου. Ὅταν ἀφήνωμεν ἀνασφαλίστους ἀπὸ τοὺς κινδύνους τῆς παραγωγῆς τὸ 80% καὶ ἀσφαλίζωμεν μόνον τοὺς κινδύνους κατὰ τῆς χαλάζης καὶ τῶν παγετῶν, ἔχουν δίκαιον οἱ ἀγρόται νὰ λέγουν, ὅτι τοὺς ἐμπαίζομεν. Παρακαλοῦμεν, ἑπομένως, τὸν κ. ὑπουργόν, δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἐξεθέσαμεν, νὰ ἐπιφέρῃ αὐτὴν τὴν μεταβολήν, ὥστε νὰ ἐξασφαλίσωμεν τοὺς ἀγρότας ἀπὸ τὴν ἀναπηρίαν, τὰ ἀτυχήματα καὶ τὸν θάνατον.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Κωνσταντάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§54Κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιμόνως ἐζητήθη εἰς τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου ὁ ἀποχωρισμὸς τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς ἀπὸ τὴν σύνταξιν τοῦ γήρατος. Σήμερον, ἀπὸ ὅλους τοὺς ὁμιλητάς, ἐζητήθη ἡ διαγραφὴ τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου 8, διότι κατὰ τρόπον ἐλλιπῆ καὶ πρόχειρον ἀντιμετωπίζεται τὸ θέμα αὐτό, ὁ κλάδος τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς. Ὅταν πρὸ ἔτους κατετέθησαν εἰς τὴν Βουλὴν αἱ δύο προτάσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τοῦ γήρατος τῶν ἀγροτῶν, ἡ Κυβέρνησις κατεπολέμησε τὰς δύο αὐτὰς προτάσεις μὲ κύριον δικαιολογητικόν, ὅτι ἐχρειάζετο σοβαρὰ μελέτη τοῦ θέματος. Ἡ Κυβέρνησις, καίτοι εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχὴν ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν, δὲν εἶχε σοβαρὰ καταπιασθῆ μὲ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ δὲν τὸ εἶχε μελετήσει. Καὶ ἤδη, γεννᾶται ἡ εὔλογος ἀπορία, πῶς ἡ Κυβέρνησις ἐντὸς ὀλίγου χρονικοῦ διαστήματος, ἐντὸς διαστήματος μηνῶν, ἐπρόφθασε νὰ μελετήσῃ ὄχι μόνον τὸν κλάδον ἀσφαλίσεως γήρατος, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους κλάδους, μὲ τοὺς ὁποίους τὸν ἀνέμιξε καὶ νὰ φέρῃ πρὸς ψήφισιν τὸ παρὸν νομοσχέδιον ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Ἀποδεικνύεται ἐξ αὐτοῦ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἀνάγκην νὰ εἰσπράξῃ καὶ ἄλλους φόρους καὶ εὑρῆκε διέξοδον μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ καὶ δι’ αὐτὸ μετ’ ἀκάμπτου ἐπιμονῆς προχωρεῖ εἰς τὴν ψήφισίν του, χωρὶς νὰ δέχεται τροπολογίας. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 8 ἔχει πολλὰς ἐλλείψεις. Πρῶτον, δὲν ἀσφαλίζει τὰς ζημίας τῆς παραγωγῆς ἀπὸ 11– 20%, ὅπως ἐγένετο ἀπὸ ἄλλους φορεῖς ἀσφαλίσεως, ὅπως ἀπὸ τὴν Τράπεζαν. Δεύτερον, δὲν ἀσφαλίζει τὴν παραγωγὴν ἀπὸ ὅλους τοὺς κινδύνους καὶ περιορίζεται μόνον εἰς τὰς ζημίας τὰς προκληθησομένας ἐκ τῆς χαλάζης καὶ τοῦ παγετοῦ. Καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἀδικηθοῦν οἱ ἀγρόται τῶν περιφερειῶν ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι ποτὲ δὲν ἀντιμετωπίζουν τοιούτου εἴδους ζημίας. Τρίτον, τὸ ποσὸν τῶν 150 ἑκατ. δραχμῶν, εἶναι καὶ ὑπερβολικὸν καὶ αὐθαίρετον. Τέταρτον, δὲν ἀναφέρεται τίνι τρόπῳ θὰ ἐκτιμηθοῦν αἱ ζημίαι εἰς τὰς δενδρώδεις καλλιεργείας, ποὺ ἐκτὸς τῆς ζημίας ἐπὶ τῆς ἠρτημένης παραγωγῆς, ὑφίστανται ζημίας καὶ τὰ δένδρα, πρᾶγμα ποὺ ἐπιφέρει μείωσιν τῆς παραγωγῆς εἰς τὰ ἑπόμενα ἔτη. Ἐκτὸς ὅμως τῶν λόγων ποὺ ἀνέφεραν προηγουμένως ἄλλοι συνάδελφοι, σχετικὰ μὲ τὴν παράγραφον 5, περὶ δυνατότητος ἀντασφαλίσεως, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εὑρεθῇ ἀντασφαλιστικὸς Ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος νὰ δεχθῇ τὴν ἀντασφάλισιν μὲ ἑνιαῖον ἀσφάλιστρον καὶ μὲ τὴν ἐκτίμησιν τῶν ζημιῶν ἀπὸ τοὺς πραγματογνώμονας τοῦ ΟΓΑ, δηλαδὴ νὰ γίνεται ἡ ἐκτίμησις τῶν ζημιῶν ἀπὸ προσωπικὸν ἀνειδίκευτον καὶ ἄπειρον. Ἐπίσης, δὲν διευκρινίζεται, ἐὰν ἡ ἐκτίμησις τῆς ζημίας θὰ γίνεται ἐπὶ τῆς ὁλικῆς παραγωγῆς, δὲν καθορίζεται ἂν ἡ ἐκτίμησις τῆς ζημίας θὰ γίνεται ἐπὶ τῆς τεκμαρτῆς ἢ πραγματικῆς προσόδου, ἐὰν π.χ. ἕνας καπνοπαραγωγὸς ἔχῃ μέσην τεκμαρτὴν παραγωγὴν 500 ὀκάδας καπνοῦ καὶ λόγῳ καιρικῶν συνθηκῶν ἡ παραγωγὴ τοῦ ἔτους ἐμειώθη εἰς 400 ὀκάδας, ἐν τῷ μεταξὺ δέ, λόγῳ χαλάζης, ὑποστῇ ζημίαν 95 ὀκάδες, τότε, ἐπειδὴ ἡ ζημία θὰ εἶναι μικροτέρα τοῦ 20%, δὲν θὰ ἀποζημιωθῇ καὶ ἐνῷ θὰ ἔχῃ παραγωγὴν μόνον 300 ὀκάδας, θὰ καταβάλῃ εἰσφορὰν διὰ 500 ὀκάδας. Ὁ κ. ὑπουργὸς δὲν μᾶς εἶπε κατὰ ποῖον τρόπον θὰ ἀντιμετωπισθῇ μία τοιαύτη περίπτωσις. Κύριε Πρόεδρε, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι ὁ κλάδος αὐτὸς τῆς ἀσφαλίσεως παραγωγῆς πρέπει νὰ μελετηθῇ καὶ νὰ μελετηθῇ κατὰ καλύτερον τρόπον, διότι ἡ ἀποτυχία τοῦ Ὀργανισμοῦ εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν ζημιῶν θὰ ἀποβῇ εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν. Κύριε Πρόεδρε, ἐξ ὅσων ἐλέχθησαν ἐκ μέρους ὅλων τῶν κυρίων συναδέλφων, ἀποδεικνύεται τὸ ὀρθὸν τῆς ἀπόψεώς μας περὶ διαγραφῆς τοῦ ἄρθρου 8 καὶ ἀποχωρισμοῦ τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς ἀπὸ τὴν σύνταξιν τοῦ γήρατος.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ ἔχει τὸν λόγον.

§56Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἑνὸς κακοῦ δοθέντος, μύρια ἕπονται. Παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι εἰς καμμίαν νομοθεσίαν, οὔτε τοῦ Ἀνατολικοῦ κόσμου, οὔτε τοῦ Δυτικοῦ, δὲν ὑπῆρξεν ὁ τραγέλαφος τῆς συνενώσεως εἰς ἕνα φορέα τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος καὶ τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς, ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις ἐπέμεινε νὰ ἑνώσῃ τὸν κλάδον τῆς παραγωγῆς εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Καὶ θὰ εἶχε νόημα ἡ συνένωσις αὐτή, ἐφ’ ὅσον θὰ ἀντιμετωπίζετο κατὰ κἄποιον τρόπον βελτίωσις τῆς καταστάσεως τῶν ἀγροτῶν διὰ τοῦ μέτρου αὐτοῦ. Εἰς τὴν πραγματικότητα τὸ νομοσχέδιον εἰσάγει δύο πράγματα ἀσύμφορα διὰ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Πρῶτον, ἐπιβάλλει ὄχι ἀσφάλιστρα εἰς κινδυνεύοντας, ἀλλὰ κατὰ τὰ 14 δέκατα πέμπτα ἐπιβάλλει φορολογίαν διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τυχὸν ζημιῶν τοῦ ἑνὸς δεκάτου πέμπτου. Διότι δὲν εἶναι περισσότεροι τοῦ ἑνὸς δεκάτου πέμπτου αὐτοί, οἱ ὁποῖοι διατρέχουν τὸν κίνδυνον ἀπὸ τὴν χάλαζαν καὶ τὸν παγετῶνα. Ἄλλα τμήματα τῆς χώρας, τὰ ὁποῖα δοκιμάζονται ἀπὸ πλημμύρας, ὅπως εἶναι ἡ Μακεδονία ἢ ἀπὸ τὸν λίβαν ἢ ἀπὸ τοὺς κυκλῶνας, ὅπως εἶναι ἡ Λέσβος ὅπου προσφάτως κατεστράφησαν 15.000 ἐλειόδενδρα, ἐκ τῶν ὁποίων 2.000 τελείως, δὲν ἀσφαλίζονται καθόλου. Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ἐγνώρισαν κινδύνους ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ, καλοῦνται νὰ πληρώσουν ἀσφάλιστρα. Ἐὰν πρόκειται περὶ κοινωνικῆς εἰσφορᾶς, ἡ κοινωνικὴ εἰσφορὰ θὰ ἐπεβάλλετο νὰ πληρώνεται ἀπὸ οἰκονομικῶς ἰσχυροτέρους καὶ ὄχι εἰς βάρος τῶν πτωχῶν χωρικῶν, τῶν ὁποίων ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις εἶναι οἰκτρά. Τὸ δεύτερον κακὸν τοῦ ἄρθρου 8, ἀνεξαρτήτως τοῦ συσχετισμοῦ μὲ ἄλλους κλάδους ἀσφαλίσεως, εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι οἱ κίνδυνοι χαλάζης καὶ παγετοῦ οὐσιαστικῶς παραμένουν ἀνασφάλιστοι μὲ τὰ ὅρια καὶ τοὺς περιορισμοὺς τοὺς ὁποίους διαγράφει τὸ ἄρθρον 8. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ 90% τῶν περιπτώσεων κυμαίνεται, ὡς γνωστόν, μεταξὺ 7–15% ἐπὶ τῆς παραγωγῆς. Εἶναι πολὺ σπάνιαι αἱ περιπτώσεις τῆς μεγαλυτέρας, ἢ τῆς ὁλοκληρωτικῆς καταστροφῆς. Ἀκριβῶς αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἡ μέχρι τοῦδε ἀσφάλισις ἐγένετο, μὲ ρήτραν διαφυγῆς μέχρι 10% τὸ πολύ. Διὰ τοῦ παρόντος νομοθετήματος ἡ ρήτρα διαφυγῆς ἀναβιβάζεται εἰς 20%, ἐνῷ ἐκ παραλλήλου παραμένουν ἀνασφάλιστα τὰ 90% τῶν περιπτώσεων. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ, ἡ σύμβασις ἀσφαλίσεως, ἀποτελεῖ σύμβασιν αὐστηροῦ δικαίου εἰς τὴν ὁποίαν προσδιορίζεται ἐπακριβῶς ὁ ἀσφαλιζόμενος κίνδυνος. Εἰς τὰς ἰδιωτικὰς Τραπέζας καὶ εἰς τὴν Α.Τ.Ε. συνετάσσετο συμβόλαιον ἐν τῷ ὁποίῳ ὁ ἀσφαλιζόμενος ἐπροσδιώριζε ἐπακριβῶς τὸν ἀριθμὸν στρεμμάτων τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ καλλιεργήσῃ καὶ προέβλεπε τὴν ἐσοδείαν διὰ τὴν ὁποίαν ἠσφαλίζετο κατὰ τῆς χαλάζης καὶ τοῦ παγετοῦ. Σήμερον ἐὰν ἀκολουθηθῇ ἡ ἀρχὴ τῆς συγκεκριμενοποιήσεως τοῦ κινδύνου, τότε θὰ καταλήξωμεν εἰς τὴν σύναψιν 1.030.000 συμβολαίων καὶ αὐτὸ ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν τῆς μονοκαλλιεργείας, διότι εἰς τὰς περιπτώσεις τῆς πολλαπλῆς καλλιεργείας θὰ ἀπαιτηθῇ ἡ σύνταξις εἴτε πολλαπλῶν συμβολαίων, εἴτε ἡ ἐν τῷ αὐτῷ συμβολαίῳ μνεία καὶ τῶν λοιπῶν καλλιεργειῶν. Καὶ θὰ παρουσιασθοῦν 50–100 χιλιάδες περιπτώσεις πραγματοποιήσεως τοῦ κινδύνου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ σημαίνῃ 50–100.000 πραγματογνωμοσύνας, ἐκτιμητικὰς Ἐπιτροπάς, τὴν δημιουργίαν φακέλλων καὶ μίαν σειρὰν γραφειοκρατείας. Πάντα ταῦτα σημαίνουν, ὅτι θὰ ἔχωμεν μίαν γραφειοκρατείαν τοιαύτης ἐκτάσεως εἰς τὴν ὁποίαν ἡ πρόβλεψις τοῦ 3% περὶ καλύψεως δαπανῶν θεωρεῖται ἀπολύτως μὴ ἐφαρμόσιμος. Ἀλλὰ ὁ σοφὸς νομοθέτης θέτει καὶ ἄλλον περιορισμόν. Λέγει, δηλαδή, ὅτι ἡ ἐκτίμησις θὰ γίνεται κατὰ τὴν συνήθη πορείαν τῶν πραγμάτων. Διατὶ κατὰ τὴν συνήθη πορείαν τῶν πραγμάτων καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ἡ συνήθης πορεία τῶν πραγμάτων εἶναι ὁ μέσος ὅρος καὶ ὑπάρξῃ μία χρονιὰ καλή, θὰ δικαιοῦται ὁ παραγωγὸς νὰ ἀποζημιωθῇ μὲ ὅ,τι τοῦ ἀπέμεινε ἐκ τῆς καλῆς ἐσοδείας; Πάντα ταῦτα ἔχουν ὡς συνέπειαν μίαν σειρὰν ἀμφισβητήσεων καὶ δικῶν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ο.Γ.Α. θὰ ἰσχυρίζεται, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ συνήθης πορεία τῶν πραγμάτων, ἐνῷ τὸ ἀντίθετον θὰ ὑποστηρίζουν οἱ ἐνδιαφερόμενοι, μὲ ἀποτέλεσμα τὸν ἐξανεμισμὸν ὅσων ἤθελον τυχὸν ἀπομείνει πρὸς καταβολὴν ἀποζημιώσεως. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ, ἐνῷ ἡ ρήτρα τοῦ 10% ἀντιμετωπίζετο ἀπὸ τοὺς παραγωγοὺς διὰ μιᾶς κἄποιας ἐπηυξημένης ἀσφαλίσεως, ὥστε νὰ καλυφθῇ ἡ διαφυγὴ τοῦ 10%, σήμερον οἱ ἠσφαλισμένοι θὰ τελοῦν ὑπὸ τὰ κλαυδιανὰ δίκρανα τοῦ 3% καὶ θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ περιορίσουν τὴν ἐμφάνισιν τῆς παραγωγῆς, ἡ ὁποία προόρισται νὰ ἀποτελέσῃ καὶ τὸ κριτήριον διὰ τὴν καταβολὴν τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. Ἀλλὰ πέραν τῆς ἀπαλλαγῆς τοῦ 20%, ἔχομεν καὶ μίαν ἀπαλλαγὴν τοὐλάχιστον 25% πρὸς τὰ ἄνω οὕτως ὥστε καὶ ἐὰν ἡ ζημία ὑπερβῇ τὸ 20%, ἡ καταβλητέα ἀποζημίωσις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἀνωτέρα τοῦ 75%. Ὡς ἔχει ἡ διατύπωσις τὸ μέγιστον εἶναι 75% ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι καὶ κατωτέρα. Κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν ἀσφαλίζομεν μόνον τὸ 10% τῶν πραγματοποιουμένων κινδύνων, διότι ὅπως εἶπον καὶ προγενεστέρως, αἱ περιπτώσεις πραγματοποιήσεως κινδύνων κυμαίνεται μεταξὺ 7% καὶ 15% καὶ δεύτερον, παρέχομεν ἀποζημίωσιν μέχρι καὶ τὸ πολὺ 75%. Δηλαδὴ ἀσφαλίζομεν τὰ ¾ τοῦ 10%. Ἐὰν δεχθῶμεν τοὺς ἀριθμοὺς τῆς στατιστικῆς, δηλαδὴ τὰ 88.000.000 διὰ τὴν χάλαζαν καὶ τὰ 57.000.000 διὰ τὸν παγετόν, ἡ ἀντιπαροχὴ διὰ τὰ 13 ἢ καὶ 175 ἑκατομμύρια, εἰς τὴν πραγματικότητα φθάνει εἰς μερικὰς μονάδας κάτω τῶν δύο δεκάδων ἑκατομμυρίων. Μία ἄλλη διάταξις εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν ἄρθρον εἶναι ἡ διάταξις τῶν παραγράφων 3 καὶ 4. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται περὶ περιπτώσεως κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἀγρότης εἶναι ἐλεύθερος νὰ συγκομίσῃ τὸ προϊόν του καὶ δὲν καλεῖται νὰ πληρώσῃ, ὅπως συμβαίνει εἰς ἄλλας περιπτώσεις κυρίων δηλούντων εἰσόδημα 11.000 ἐτησίως. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ὁ ἀγρότης καλεῖται νὰ πληρώσῃ, διότι ἄλλως τοῦ ἐπιβάλλονται κυρώσεις. Ἐὰν δὲν πληρώσῃ, θὰ εἶναι ὀφειλέτης τοῦ ποσοῦ καὶ ὀφειλέτης τόκων ὑπερημερίας. Ἡ Τράπεζα θὰ περιμένῃ νὰ ἐμφανίσῃ τὸν λογαριασμὸν μὲ τὴν συγκομιδὴν τῆς ἐσοδείας. Ἀλλὰ τὸ μεγαλύτερον βάρος τῆς ἀσφαλίσεως φέρει ἡ κοινωνικὴ εἰσφορὰ καὶ ἓν ἄλλο μεγάλο βάρος φέρουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν ἀντιμετωπίζουν κινδύνους ἀπὸ χάλαζαν καὶ παγετόν. Δὲν εἶναι δυνατὸν λοιπὸν νὰ εἴπωμεν, ὅτι ὁ ἀγρότης θὰ ὑποστῇ συνεπεία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, κύρωσιν ἡ ὁποία λίαν ἐπιεικῶς μάλιστα, δὲν θὰ ὑπερβῇ τὸ ½ τῆς ἤδη μειωμένης ἀποζημιώσεως. Ἰδιαιτέρως ὅμως ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τῶν κυρίων συναδέλφων ἐπὶ τῆς παραγράφου 5. Πρόκειται περὶ παραγράφου ἡ ὁποία ἱδρύει δωρεὰν τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου ὑπηρεσίαν ὑπὲρ τῆς Τραπεζιτικῆς χρηματιστικῆς ὀλιγαρχίας. Αἱ ἰδιωτικαὶ ἀσφαλίσεις εἶναι εἰς χεῖρας τῶν μεγάλων Τραπεζῶν. Ἀσφαλίζει ὁ Ο.Γ.Α. 25.000.000 παραγωγῆς, καὶ ζητεῖται ἀντασφάλισις. Κύριοι συνάδελφοι, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει αὐτὸς ὁ δρόμος, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ὅλαι αἱ Τράπεζαι θὰ ἀσκήσουν πίεσιν καὶ θὰ πάρουν ἀντασφαλίσεις. Δὲν κάμουν τράμπα. Ἁπλούστατα κάμουν μίαν πρᾶξιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἔχουν ἕνα περιθώριον κέρδους. Τὸ δεύτερον θέμα εἶναι ἀπὸ ποῖον κίνδυνον θὰ ἀσφαλίσωμεν. Κύριοι συνάδελφοι, σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τοῦ Ὑπουργείου τῆς Γεωργίας, ὁ μέσος ὅρος ζημίας ἐκ χαλάζης ἀνέρχεται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 18 ἑκατομμυρίων ἐτησίως. Καὶ εἰς ἕνα ἔτος αἰχμῆς, ὅπως τὸ 1960, ἀνῆλθεν εἰς τὸ ποσὸν τῶν 360 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Θὰ κληθῇ λοιπὸν ὁ ἀγρότης νὰ πληρώσῃ τὸ 88% μὲ βάσιν τὸ ἔτος αἰχμῆς, χωρὶς τίποτε νὰ μᾶς λέγῃ πρὸς καθησύχασιν; Ἐπὶ τῇ βάσει ἐπισήμων ἐπίσης στοιχείων ὁ μέσος ὅρος ζημιῶν ἐκ παγετοῦ ἀνέρχεται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 57 ἑκατομμυρίων ἐτησίως καὶ κατὰ τὸ ἔτος αἰχμῆς εἰς τὸ ποσὸν τῶν 437 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Πέραν αὐτοῦ σᾶς λέγω, ὅτι ὄχι μόνον θὰ ἔχῃ τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐξασφαλίζῃ ἀντασφαλίσεις διὰ μεγάλα περιθώρια ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ πληρώνεται μὲ τὸ αἷμα τῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν θὰ φεύγῃ καὶ δὲν θὰ κάμνῃ οὔτε κἂν ἀσφάλισιν. Σᾶς πληροφορῶ, κ. συνάδελφοι, ὅτι ὅλαι αὐταὶ αἱ ἀσφαλίσεις ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἐξασφάλισιν μεσιτικοῦ κέρδους καὶ εἰς τὴν περαιτέρω διενέργειαν ἀντασφαλίσεων τὰς ὁποίας εἴτε γίνῃ εἴτε ὄχι ἡ ζημία, θὰ τὰς πληρώσουν. Δὲν δέχομαι ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας εἰσηγούμενος αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ παράσχῃ εὐκαιρίας πλουτισμοῦ τῶν ὀλιγαρχικῶν συγκροτημάτων. Δὲν δέχομαι τὴν διοχέτευσιν καὶ ἄλλου αἵματος εἰς τὰ μεγάλα μονοπώλια. Κύριε Ὑπουργέ, καὶ τὴν τελευταίαν στιγμὴν σᾶς κάμω ἔκκλησιν νὰ ἀποσύρετε τὴ ἀσφάλειαν ἐπὶ τῆς παραγωγῆς ἀπὸ τοὺς ἄλλους κλάδους, διότι αὕτη ἀποβαίνει πρὸς ὄφελος τῶν μονοπωλίων τὴν ὁποίαν καθιστᾷ χειροτέραν ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 22 παράγραφος 7 ἡ ὁποία λέγει: «...... (ἀναγινώσκει)......». Τί σημαίνει αὐτό, ἱδρύεται μονοπώλιον ὑπὲρ τοῦ Ο.Γ. Α.; Ὄχι. Θὰ ἦτο ὅμως μία ἄποψις αὐτή. Ἀπαγορεύεται ὅμως εἰς τὴν Α.Τ.Ε. νὰ ἀσφαλίζῃ. Ἀπαγορεύεται εἰς μίαν Τράπεζαν κρατικήν, ἀγροτικήν, ἡ ὁποία ὁσονδήποτε καὶ ἂν καταλήγῃ πολλάκις εἰς ἀντιαγροτικὰ μέτρα ἔχει τὰς δυνατότητας νὰ ἀποβῇ εἰς τὸ μέλλον συντελεστὴς προστασίας τῶν ἀγροτικῶν συμφερόντων. Φαίνεται καθαρά, ὅτι ἐδῶ ὑπάρχει μία προσπάθεια καλύψεως ἀσφαλιστικῶν συμφερόντων καὶ τῶν ἄλλων ἀσφαλιστικῶν κλάδων ποὺ καθορίζει τὸ νομοσχέδιον. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ σκεφθῇ σοβαρῶς τὸ θέμα, διότι ἀνοίγει διάπλατα τὴν πόρτα εἰς τὸ χρηματιστηριακὸν συγκρότημα καὶ νὰ ἐξαγάγῃ τὰ συμπεράσματά του.

§57Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, εἶχα τὴν εὐκαιρίαν κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, περισσότερον ἀπὸ μίαν φορὰν νὰ ἀναπτύξω τοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλον νὰ συμπεριληφθῇ εἰς τὸ νομοσχέδιον ἡ ἀσφάλισις κατὰ τῶν κινδύνων τῆς παραγωγῆς. Καὶ ἐτόνισα, ὅτι ὁ λόγος ποὺ μᾶς ἔκαμε νὰ συμπεριλάβωμεν καὶ τὴν ἀσφάλισιν κατὰ κινδύνων τῆς παραγωγῆς εἶναι, ὅτι ἡ ἀσφάλισις αὕτη εἶναι συναφὴς καὶ πρὸς τὰς ἄλλας ἀσφαλίσεις, τουτέστιν τὴν σύνταξιν γήρατος τῶν ἀγροτῶν καὶ τῆς περιθάλψεως τῆς ἀσθενείας. Εἶπα καὶ τὸ τονίζω καὶ πάλιν, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα αἱ ἀγροτικαὶ ἐκμεταλλεύσεις εἶναι οἰκογενειακαὶ καὶ εἰς τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα ἐνσωματοῦται ἡ ἐργασία τῶν μελῶν τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας. Οἱ κίνδυνοι τῆς παραγωγῆς εἶναι κίνδυνοι ἀπωλείας τῆς ἀξίας τῆς ἐργασίας τῆς ἀγροτικῆς οἰκογενείας. Καὶ ὅπως εἰς τὰς ἄλλας ἐργαζομένας τάξεις γίνεται ἡ ἀσφάλεια κατὰ τῆς ἀνεργίας, κἄτι ἀνάλογον γίνεται καὶ ἐν προκειμένῳ μὲ τὴν ἀσφάλισιν τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς. Συνεπῶς, δὲν εὐσταθοῦν αἱ ἐπικρίσεις περὶ ἀσχέτων πραγμάτων. Ἄλλη ἐπίκρισις, ἡ ὁποία ἠκούσθη ἀπὸ τοὺς κυρίους συναδέλφους, εἶναι, διατὶ δὲν ἐπεκτείνομεν τὴν ἀσφάλισιν ἐφ’ ὅλων τῶν κινδύνων καὶ τὴν περιορίζομεν μόνον εἰς τὸν παγετὸν καὶ εἰς τὴν χάλαζαν. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ εἶχα τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀπαντήσω. Εἶπα, καὶ ἐπαναλαμβάνω, προκειμένου περὶ ἀσφαλίσεως κατὰ κινδύνων, πρέπει νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν τὰ ὑπάρχοντα στατιστικὰ δεδομένα τῶν ὑφισταμένων κινδύνων. Καὶ στατιστικὰ στοιχεῖα, ἀρκετά, ἔχομεν διὰ τοὺς δύο κινδύνους. Τὴν χάλαζαν καὶ τὸν παγετόν. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ τὸ νομοσχέδιον περιλαμβάνει τὴν ἀσφάλισιν κατ’ αὐτῶν τῶν δύο κινδύνων. Ἠμφισβητήθη ἀπὸ τοὺς κυρίους συναδέλφους, ὅτι ὁ μέσος ὅρος ἐνδεχομένων ζημιῶν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ ἀνέρχεται εἰς 150 ἑκατομμύρια δραχμάς, ὡς προκύπτει ἀπὸ τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν. Καὶ εἶπα, ὅτι αὐτὸ τὸ ποσὸν εἶναι ὁ μέσος ὅρος, ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ τῆς Α.Τ.Ε. Κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ὁ μέσος ὅρος τῶν ζημιῶν ἐκ χαλάζης ἀνέρχεται εἰς 88 ἑκατομμύρια ἐτησίως. Τὰ δὲ στοιχεῖα τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἀναβιβάζουν τὸν μέσον τοῦτον ὅρον εἰς 118 ἑκατομμύρια. Ὁ μέσος ὅρος ζημιῶν ἐκ παγετοῦ, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, 95 ἑκατομμύρια. Κατὰ τὰ στοιχεῖα τῆς Α.Τ.Ε. 57 ἑκατομμύρια. Σημειωτέον ἐν προκειμένῳ, ὅτι ἡ Α.Τ.Ε. ἔχει στοιχεῖα μόνον 3 ἐτῶν, ἐνῷ τὰ ἄλλα στοιχεῖα ἀνταποκρίνονται εἰς μίαν περίοδον 7 ἐτῶν. Συνεπῶς, κατὰ τοὺς ὑπολογισμούς, ὁ μέσος ὅρος τοῦ κινδύνου κατὰ μὲν τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ἀνέρχεται εἰς 183 ἑκατομμύρια, κατὰ δὲ τὴν Α.Τ.Ε. εἰς 172 ἑκατομμύρια. Ἐλέχθη ἐπίσης, ὅτι ὁ μέσος ὅρος ζημιῶν ἐκ χαλάζης εἶναι περίπου γύρω εἰς τὰ 20%. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο δὲν εἶναι ἀληθές. Ὅσοι, κ. συνάδελφοι, ἔχουν δοκιμάσει τὰς ζημίας ἐκ χαλάζης, γνωρίζουν, ὅτι ἡ χάλαζα ἐπιφέρει ὁλοκληρωτικὴν καταστροφήν. Παράδειγμα, πρόσφατον, αἱ καταστροφαὶ τῆς Καρδίτσης καὶ τῶν Τρικάλων, κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος 1960. Εἰς τὴν ζώνην ἡ ὁποία ἐπλήγη ἀπὸ τὴν χάλαζαν, ἡ ζημία ἀνῆλθεν εἰς τὸ 100% τῆς παραγωγῆς. Συνεπῶς καὶ ἡ αἰτίασις αὕτη, δὲν εὐσταθεῖ. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ἐπιθυμῶ νὰ δώσω μίαν ἐξήγησιν εἰς τὸν κ. Πρίφτην, ὁ ὁποῖος ἐξεδήλωσε τὴν ἀπορίαν κατὰ ποῖον τρόπον θὰ γίνεται ἡ ἐκτίμησις. Τὸν πληροφορῶ, λοιπόν, ὅτι ἡ ἔννοια τῆς διατάξεως εἶναι, ὅτι ἡ ζημία θὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψει καὶ θὰ ἐκτιμᾶται αὐτοτελῶς κατὰ κτῆμα.

§58Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἡ δήλωσίς σας αὐτὴ ἀποτελεῖ ἑρμηνευτικὴν δήλωσιν;

§59Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ ζημία θὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψει καὶ θὰ ἐκτιμᾶται αὐτοτελῶς κατὰ κτῆμα. Ἐὰν εἶναι ἀνάγκη σαφεστέρας διατυπώσεως θὰ κάμω ταύτην. Ἐπεκρίθη ἡ διάταξις, ὅτι προβλέπεται ἀποζημίωσις διὰ ζημίας μόνον ἄνω τοῦ 20%. Πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ἡ διάταξις ἐτέθη, διότι ἡ ἐκτίμησις τῶν ζημιῶν κάτω τοῦ 20% εἶναι δυσχερεστάτη. Ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ἀσφαλίζει μόνον τὸ 5% τῆς παραγωγῆς, ἐνῷ ἐδῶ πρόκειται νὰ ἀσφαλισθῇ τὸ σύνολον τῆς παραγωγῆς καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐτέθη ἡ διάταξις τοῦ 20%. Εἶπεν ἀκόμη ὁ ἀξιότιμος ἐκπρόσωπος τῆς ΕΔΑ, ὅτι ἡ ἐκτίμησις τῶν ζημιῶν θὰ εἶναι σχεδὸν ἀδύνατος καὶ πρὸς τοῦτο θὰ ἀπῃτεῖτο πολυάριθμον προσωπικόν. Πληροφορῶ τὸν ἐκπρόσωπον τῆς ΕΔΑ, ὅτι ἔχομεν τὴν πεῖραν ἐκ τοῦ παρελθόντος, τὴν πεῖραν δηλαδὴ τῶν ζημιῶν, τῶν προερχομένων ἐκ χαλάζης εἰς τὰς σταφιδαμπέλους. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ πολυάριθμον προσωπικὸν ὁ Αὐτόνομος Σταφιδικὸς Ὀργανισμὸς προβαίνει εἰς πλήρη καὶ σύντομον ἐκτίμησιν τῶν ζημιῶν. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν θὰ ἔχωμεν τὰς τοπικὰς Ἐπιτροπάς, αἱ ὁποῖαι θὰ προβαίνουν εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν ζημιῶν, ὅπως ἐπίσης θὰ ἔχωμεν καὶ τὴν ὑποβολὴν τῶν δηλώσεων τῶν ὑποστάντων ζημίας παραγωγῶν. Εἶπεν ἀκόμη ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ΕΔΑ, ὅτι, διὰ τῆς προαιρετικῆς ἀσφαλίσεως ὁ παραγωγὸς ἔχει δικαίωμα προσδιορισμοῦ τῆς παραγωγῆς του, ἐνῷ ἐδῶ δὲν θὰ ἔχῃ τοιοῦτον δικαίωμα. Ὅταν ὅμως ὁμιλῶμεν, κύριοι συνάδελφοι, περὶ προαιρετικῆς ἀσφαλίσεως θὰ πρέπει νὰ γνωρίζωμεν, ὅτι ὑπάρχουν συμβόλαια καὶ προσδιορισμὸς τοῦ ποσοῦ τῆς παραγωγῆς. Εἰς τὴν ὑποχρεωτικὴν ὅμως ἀσφάλισιν δὲν ὑπάρχουν οὔτε συμβόλαια, οὔτε προσδιορίζεται τὸ ποσὸν τῆς παραγωγῆς, ἀλλὰ προσδιορίζεται ἡ ἀναμενομένη συνολικὴ παραγωγή. Κατηγορήθη, ἐπίσης, ἡ διάταξις τοῦ νομοσχεδίου, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν θὰ δικαιοῦται ὁλοκλήρου ἀποζημιώσεως ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος δὲν κατέβαλεν ὀφειλομένας εἰσφοράς. Ἔδωκα, νομίζω, εἰς παρελθοῦσαν συνεδρίασιν τὴν ἐξήγησιν, διατὶ ἐτέθη ἡ διάταξις αὕτη. Ἡ διάταξις ἀφορᾷ δι’ ὅσους ἀπέφυγαν νὰ καταβάλουν εἰσφορὰν κατὰ τὰ παρελθόντα ἔτη. Τέλος, ὁ κ. Ἡλιοῦ, ὡμίλησε καὶ ἐπετέθη κατὰ τοῦ μεγάλου κεφαλαίου, τὸ ὁποῖον προστατεύει δῆθεν ἡ Κυβέρνησις. Πληροφορῶ τὸν κ. συνάδελφον, ὅτι ὅλαι αἱ μεγάλαι ἀσφαλιστικαὶ ἑταιρεῖαι ἤγειρον πόλεμον κατὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς. Διατὶ ὅμως ἤγειρον πόλεμον; ἁπλούστατα, διότι τοὺς ἐπήραμε τὰς ἀσφαλιστικὰς ἐργασίας. Πρέπει δὲ νὰ γνωρίζῃ, ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι ἀντασφαλίσεις ἐκ μέρους ἀσφαλιστικῶν ἑταιρειῶν δὲν γίνονται εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἀκόμη καὶ αὐταὶ αἱ ἀντασφαλίσεις τῆς ΑΤΕ γίνονται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ διὰ μίαν περίοδον ἐτῶν. Θὰ ἐρωτήσῃ ὅμως τις, χρειάζεται ἡ διάταξις αὐτὴ διὰ τὸν ΟΓΑ; Βεβαίως χρειάζεται, διότι ὅσον εὐρύνεται ὁ κύκλος τῆς ἀσφαλίσεως, τόσον μειοῦται τὸ ἀσφάλιστρον. Διὰ τοῦτο καὶ αἱ ἀντασφαλιστικαὶ ἑταιρεῖαι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν μεγαλύτερον κύκλων προσόδων ἔχουν καὶ μικρὸν ποσοστὸν ἀσφαλίστρου. Συνεπῶς, εἶναι ἀπαραίτητος ἡ διάταξις αὕτη, διότι θὰ ἀποβῇ ὑπὲρ τοῦ ΟΓΑ καὶ ὄχι ὑπὲρ τοῦ μεγάλου κεφαλαίου, ὡς ἐτόνισεν εἰς τὴν ὁμιλίαν του ὁ κ. Ἡλιοῦ. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλη τις παρατήρησις διὰ νὰ ἀπαντήσω καὶ θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν νὰ ψηφίσῃ τὸ ἄρθρον 8 ὡς ἔχει.

§60Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ νομίζω, ὅτι ὅλα τὰ ἄλλα, ὅσα εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, θὰ ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ τὰ ἀναγάγῃ σὲ διαφορὰς ἀπόψεων, μερικὰ δὲ ἀπὸ ὅσα εἶπε καὶ σὲ διαφορὰς ἑρμηνείας τῶν διατάξεων, δι’ αὐτὸ καὶ ἄλλος συνάδελφος ἐπὶ ἄλλου θέματος καὶ ἐγὼ ἐπὶ τῆς τελευταίας δοθείσης ἐξηγήσεως, ἐζητήσαμεν νὰ καταχωρηθοῦν αἱ ἀπόψεις αὐταὶ ὡς ἑρμηνευτικὴ δήλωσις, διότι θὰ ἐβελτίωναν τὸ νομοσχέδιον. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀντιβαίνει εἰς τοὺς κανόνας καὶ τῆς οἰκονομίας καὶ τῶν μαθηματικῶν καὶ τῆς κοινῆς λογικῆς, εἶναι ὁ παράδοξος θὰ ἔλεγον ὁ ὑπερεαλιστικὸς ἰσχυρισμός, ὅτι οἱ ἀντασφαλισταὶ διὰ τῆς ἀντασφαλίσεως θὰ ὠφελοῦν τὸν ΟΓΑ. Τὶ δηλαδή. Ὁ ΟΓΑ, φέρ’ εἰπεῖν, θὰ ὑποχρεοῦται νὰ πληρώσῃ 70 ἑκατ. αὐτὴν τὴν χρονιάν, ἀντασφαλίζεται καὶ οἱ ἀντασφαλισταὶ ἀντὶ τοῦ ΟΓΑ θὰ πληρώσουν τὰ 70 ἑκατ. Θὰ εἰσπράξουν 60 ἑκατ. καὶ θὰ πληρώσουν 70 ἑκατ., αὐτὸ εἶναι παραδοξολογία.

§61Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Ἡ ἀντασφάλισις, κύριε συνάδελφε, ἔχει σκοπὸν νὰ μειώσῃ τοὺς κινδύνους τοῦ ἀντασφαλιζομένου.

§62Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ξέρω, καὶ δυστυχῶς διὰ σᾶς ξέρετε ὅτι ξέρω, τὶ θὰ εἰπῇ ἀσφάλισις καὶ ἀντασφάλισις καὶ τὶ σκοποὺς καὶ τὶ κινδύνους ἔχει. Καὶ ἀπὸ ὅσα ἐξέθεσα ἔπρεπε νὰ ἔχετε ἀντιληφθῆ, ὅτι τὰ ξέρω κἄπως καλλίτερα ἀπὸ ὅτι ἐξετέθησαν καὶ ἀπὸ ὅ,τι μοῦ ἀποδίδετε ὅτι ξέρω. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, λέγετε, ὅτι διὰ τῆς ἐκτάσεως τοῦ ἀσφαλιζομένου κινδύνου περιορίζεται τὸ ἀσφάλιστρον, τὸ συνομολογῶ. Ἐὰν ἐπρόκειτο ἕνας νὰ πάῃ νὰ ἀσφαλίσῃ τὸ ἀμπέλι του διὰ 50.000 δραχμάς, θὰ ἐπλήρωνε μεταξὺ 2– 7% κατὰ τὰς περιπτώσεις τὰς γνωστάς, ἐὰν ἦτο ὁ ἕνας κίνδυνος ἢ καὶ οἱ δύο κίνδυνοι μαζί, καὶ ἀναλόγως περιοχῆς. Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ἀσφαλίζονται τὰ 25 δισεκατομμύρια, εἶναι βέβαιον, ὅτι τὰ ἀσφάλιστρα θὰ εἶναι χαμηλότερα. Ἀλλὰ τὰ 10 ἑκατ. τὸν χρόνον ἐπὶ 25 δισεκατομμυρίων ἀγροτικῆς παραγωγῆς εἶναι 0,6ο, διὰ τὴν ἀκρίβειαν, ἐπὶ τοῦ ἀσφαλιζομένου κινδύνου, καὶ φυσικὸν εἶναι, ὅτι εἰς αὐτὸ τὸ περιθώριον εἶναι τὸ MAXIMUM τοῦ κατὰ μέσον ὅρον κινδύνου, τὸν ὁποῖον θὰ ἀντιμετωπίσῃ ὁ ΟΓΑ. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὁ ἀντασφαλιζόμενος θὰ κάνῃ ἕνα συμβόλαιον, κατὰ τὸ ὁποῖον θὰ δώσῃ, ὄχι τὸ 2–7% ποὺ ἔδιδε κατὰ περιπτώσεις ἕως τώρα, ἀλλὰ θὰ δώσῃ τὸ 1,5%, τὸ 1% θὰ ὑπάρχῃ περιθώριον πρὸς τὰ ἄνω καὶ ὄχι πρὸς τὰ κάτω, εἰς ὄφελος τοῦ Ο.Γ.Α. Αὐτὰ εἶναι ἕνα καὶ ἕνα κάνουν δύο, εἶναι κανὼν λογικῆς, ἑπομένως, μὴ λέγετε πράγματα, τὰ ὁποῖα σᾶς ἀδικοῦν, ὅταν τὰ ὑποστηρίζετε. Ἐὰν τὸ νομίζετε, λυποῦμαι πάρα πολύ.

§63Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Καὶ ἐγὼ λυποῦμαι.

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Κοντουδάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§65Ι. ΚΟΝΤΟΥΔΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς ὅλους τοὺς εἰδικοὺς περὶ τὰ ἀσφαλιστικὰ ζητήματα, προεκάλεσεν κατάπληξιν, τὸ τόλμημα τῆς Κυβερνήσεως, νὰ συμφέρῃ εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον τὴν ἀσφάλισιν τοῦ γήρατος, τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν καὶ τὴν ἀσφάλισιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ἡ κατάπληξις αὐτὴ ἐδημοσιεύθη εἰς πολλὰ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδας, καὶ μόνον ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπιμένει νὰ διεκδικῇ δίπλωμα εὑρεσιτεχνίας, ἐφ’ ὅσον παγκοσμίως δὲν ὑπάρχει προηγούμενον καὶ διὰ τὸν συμφυρμὸν αὐτὸν καὶ διὰ τὸ ὑποχρεωτικὸν ἀκόμη τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ἡ παράταξίς μας ὑποστηρίζει τὴν ἀνάγκην τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς Κρήτης, ἰδίᾳ τὸ παρελθὸν ἔτος, ἐδημιούργησε τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητον νὰ σταθεροποιηθῇ τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα, νὰ μὴ μεταπίπτῃ δηλαδὴ ἀπὸ τὴν παραγωγὴν τοῦ 100% τὸ ἓν ἔτος εἰς τὴν παραγωγὴν τοῦ 20%, ὅπως μετέπεσε τὸ παρελθὸν ἔτος εἰς τὴν Κρήτην. Τὶ συμβαίνει, ὅμως μὲ τὸ ἄρθρον 8 εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον καὶ τὸ πρᾶγμα αὐτὸ προκαλεῖ ἰδιαιτέραν ἀγανάκτησιν εἰς τὴν Κρήτην καὶ τὸ πλεῖστον τῆς Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου. Ὅπως ἐτόνισαν καὶ προηγούμενοι ὁμιληταί, εἰς ἐλαχιστότατον τμῆμα τῆς Ἑλλάδος παρουσιάζεται ἡ ζημία ἐκ παγετῶν καὶ χαλάζης, τὸ πλεῖστον τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς πάσχει ἀπὸ κινδύνους ἄλλους καὶ ὑποχρεώνονται ὅλοι οἱ παραγωγοὶ νὰ συνεισφέρουν διὰ τὴν ἀποζημίωσιν ἐλαχίστων. Εἰς τὴν ἀσφαλιστικὴν τακτικήν, ἴση εἰσφορὰ περιμένει καὶ ἴσην ἀντιπαροχήν. Καὶ ἐδῶ ὅλοι οἱ ἀγρόται τῆς Κρήτης θὰ ὑποχρεώνωνται νὰ εἰσφέρουν δι’ ἀσφάλισιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ἑνὸς ἐλαχιστοτάτου τμήματος. Γνωρίζει τὸ πανελλήνιον τὶ ζημίας ὑπέστη ἡ παραγωγὴ τῆς Κρήτης κατὰ τὸ γεωργικὸν ἔτος 1960–61. Περὶ τὸ δισεκατομμύριον ὑπολογίζονται αἱ ζημίαι τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς εἰς ἀμπελουργίαν, ἐλαιοκομίαν, ὀπωροκηπευτικά, κτηνοτροφίαν καὶ μελισσοκομίαν ἀκόμη, καὶ αἱ ἀποζημιώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐδόθησαν ὡς εἶδος ἐλεημοσύνης ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, εἶναι 17,5 ἑκατομμύρια. Καὶ ἐκτὸς τῆς παραγωγῆς τῶν ἑπομένων ἐσοδειῶν, αἱ δενδρώδεις καλλιέργιαι ὑπέστησαν ζημίας, αἱ ὁποῖαι θὰ ἔχουν συνεπείας καὶ διὰ τὰ 3, 4, 5 ἑπόμενα ἔτη. Αὐτὴ ἡ κατάστασις ὑπάρχει εἰς τὴν Κρήτην, καὶ καλοῦνται τώρα οἱ Κρῆτες μὲ τὰ ἐλάχιστα στρέμματα— εἶναι γνωστὴ ἡ ἔκτασις τῆς ἀγροτικῆς ἰδιοκτησίας εἰς τὴν Κρήτην— μὲ τὸν πτωχὸν ὀρεινὸν πληθυσμόν, νὰ συνεισφέρουν διὰ νὰ πληρώνωνται οἱ ὀλίγοι οἱ ὁποῖοι θὰ ὑφίστανται τὴν καταστροφὴν ἐκ τοῦ παγετοῦ καὶ τῆς χαλάζης. Νομίζω, ὅτι ἀπὸ τὴν συζήτησιν, ἀποκαλύπτεται, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου, δὲν εἶναι ἡ βοήθεια τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ. Εἶναι ἐμφανὴς ἡ φορολογικὴ πρόθεσις τῆς Κυβερνήσεως, καὶ ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς τὸ γνωρίζει πολὺ καλὰ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἀλλὰ ἐλπίζει, ὅτι δὲν θὰ προλάβῃ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις νὰ εἰσπράξῃ αὐτὰ τὰ ὁποῖα περιμένει ἀπὸ τὸν πτωχὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν. Νομίζομεν, ὅτι καὶ ἡ Βουλὴ ἡ Ἑλληνική, δὲν πρέπει νὰ φανῇ, ὅτι συμβάλλει εἰς τὴν καινοτομίαν αὐτήν. Πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ τὸ ἄρθρον 8 καὶ νὰ μελετηθῇ τεχνικοοικονομικῶς, διὰ νὰ συμβάλλῃ πρακτικῶς κατὰ τὴν ἐφαρμογήν του τὸ νομοσχέδιον εἰς τὴν βοήθειαν τῶν ἀγροτῶν εἰς τὸν ἀσφαλιστικὸν τομέα.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Μακρόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§67Σ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 8 ἔχω δύο ἀπορίας ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μοῦ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν. Ἡ πρώτη μου παρατήρησις εἶναι ἡ ἑξῆς: εἰς τὸ ἄρθρον 8 παράγρ. 1 ὁρίζεται, ὅτι ἡ ἀποζημίωσις λόγῳ ζημιῶν ἐπὶ παγετοῦ, ἢ χαλάζης, παρέχεται εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας, ἢ ἐκμεταλλευτὰς ἀγροτικῶν ἐπιχειρήσεων. Εἰς τὴν παράγραφον αὐτήν, καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, δὲν ἐπαναλαμβάνεται, οὐδὲ ἀφήνεται νὰ ὑπονοηθῇ, ὅτι εἶναι δυνατὸν ἄλλως πῶς νὰ γίνεται ἐπανάληψις τῶν προϋποθέσεων τῶν ἄρθρων 1 καὶ 2 τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχεδίου. Εἰς τὴν παράγραφον 3 τοῦ ἄρθρου 1 ὁρίζεται, ὅτι ἡ παροχὴ ἀποζημιώσεως «.... (ἀναγινώσκει) ....». Εἰς τὴν παράγραφον 2, ὅπου ὁρίζονται τὰ πρόσωπα, λέγει τὰ ἑξῆς «Δικαιοῦχοι τῆς ἀποζημιώσεως εἶναι οἱ ἰδιοκτῆται ...... (ἀναγινώσκει) ......». Αἱ προϋποθέσεις αὐταί, ὡς εἶπον, δὲν ἐπαναλαμβάνονται εἰς τὸ ἄρθρον 8. Δικαιοῦμαι, λοιπόν, ἑρμηνεύων στενῶς τὸ ἄρθρον 8 νὰ εἴπω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἰσχύσουν εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ ἄρθρου 8 αἱ προϋποθέσεις ἐκεῖναι, καὶ πιστεύω, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ νόμου. Τὸ πιστεύω τοῦτο, διότι ἀντίθετος ἐκδοχὴ θὰ ἤγαγεν εἰς τὸ ἑξῆς ἄτοπον συμπέρασμα. Δημόσιοι, ἢ ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι καὶ ἐργάται, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀπησχολημένοι εἰς ἄλλην κατὰ κυρίαν ἀπασχόλησιν ἐργασίαν, μικροεπιτηδευματίαι, ἔμποροι κλπ. οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν τύχην νὰ ἔχουν ἕνα κτῆμα, τὸ ὁποῖον καλλιεργοῦν δι’ αὐτεπιστασίας, ὄχι συστηματικῶς, διότι δὲν εἶναι εἰς θέσιν λόγῳ τοῦ κυρίου ἐπαγγέλματός των νὰ κάμουν συστηματικὴν αὐτεπιστασίαν καὶ ἔχουν ἕνα ἐπιστάτην, ὁ ὁποῖος κάμνει καὶ τὰς καλλιεργητικὰς ἐργασίας, αὐτοὶ εἰς τὴν ἀντίθετον ἐκδοχὴν θ’ ἀπεκλείοντο τῆς ἀσφαλίσεως. Θὰ ἀπεκλείοντο, πρῶτον, λόγῳ τῆς ἐπαγγελματικῆς των ἰδιότητος, ἂν καὶ ὡς ἐπαγγελματίαι εἰσφέρουν διὰ τῆς φορολογίας καθαρᾶς προσόδου εἰς τὴν γεωργικὴν ἀσφάλισιν, δεύτερον, ἀπὸ αὐτὴν ταύτην τὴν ἀσφαλιστικὴν προστασίαν, ἡ ὁποία προβλέπεται ἐκ τοῦ νόμου, προκειμένου περὶ γεωργικῶν ἐπιχειρήσεων, μολονότι καὶ ὡς γεωργοὶ εἰσφέρουν τὸ 3% ὡς ἀσφάλιστρον, καὶ τρίτον καὶ σπουδαιότερον, τοῦ λοιποῦ δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ κάμῃ ἑκουσίαν καὶ μεμονωμένην ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς του, καταβάλλων ἔστω καὶ πρόσθετον ἴδιον ἀσφάλιστρον, δεδομένου, ὅτι ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, διὰ τοῦ ἄρθρου 22 παράγρ. 7, στερεῖται πλέον τοῦ δικαιώματος νὰ κάμῃ τὰς ἀσφαλίσεις αὐτάς. Ἑπομένως οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, θὰ πληρώνουν ἀσφάλιστρον, θὰ πληρώνουν καὶ τὴν εἰσφορὰν των ὡς ἐπιτηδευματίαι, λόγῳ τῆς ἀσκήσεως ἄλλου ἐπαγγέλματος καὶ δὲν θὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἀσφαλίσουν τὴν παραγωγήν των. Νομίζω, ἐντεῦθεν, καὶ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν, νὰ τὸ δηλώσῃ, ἐὰν συμφωνῇ μὲ τὴν ἑρμηνείαν, ὅτι ἡ ἔννοια τῆς παραγράφου 1 τοῦ ἄρθρου 8, δὲν περιλαμβάνει τὰς προϋποθέσεις τῶν ἄρθρων 1 καὶ 2. Ἡ δευτέρα ἀπορία ἀνάγεται εἰς τὴν παράγραφον 4 τοῦ ἄρθρου 8. Ὁρίζει ἡ παράγραφ. 4, ὅτι ἐν περιπτώσει καθυστερήσεως καταβολῆς «.... (ἀναγινώσκει) ....». Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς, προσδιώρισε, ὅτι ἡ περίπτωσις αὐτὴ ἀφορᾷ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι καθυστεροῦν τοῦ προηγουμένου ἔτους, ἢ καὶ προηγουμένων ἐτῶν τὴν ἀσφαλιστικὴν των εἰσφοράν. Μάλιστα ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου ἐπεξέτεινε τὸ πρᾶγμα καὶ εἶπεν, ὅτι εἶναι βέβαιον, ὅτι εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς ἡ καθυστέρησις ὀφείλεται εἰς κακὴν πίστην. Νομίζω, ὅτι ὁ ἀφορισμὸς αὐτὸς ποὺ ἔδωσεν ὁ κ. Ὑπουργός, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εὐσταθῇ ἀπολύτως. Διότι ὑπάρχουν πολλοὶ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι, εἴτε λόγῳ ἀσθενείας τῶν ἰδίων, εἴτε τῆς οἰκογενείας των ἢ ἄλλων ἐκτάκτων καὶ ἀπροβλέπτων ἀναγκῶν ἀμέσου καλύψεως, ἠνάλωσαν ὅλην τὴν ἐσοδείαν διὰ τὴν ἀγορὰν φαρμάκων κλπ, Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, δὲν κατέβαλον ἐγκαίρως, ὄχι διότι ἤθελον ἐσκεμμένως νὰ καθυστερήσουν, ἀλλὰ διότι εὑρέθησαν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἱκανοποιήσουν ἄλλας ἐπιτακτικὰς ἀνάγκας των. Νομίζω, ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ διατυπωθῇ κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε μόνον ἡ ἀδικαιολόγητος καθυστέρησις θὰ πρέπει νὰ συνεπάγεται τὰς συνεπείας καὶ ὄχι ἡ κατ’ ἕνα τρόπον ἠτιολογημένη καθυστέρησις. Αὐτὰς τὰς δύο ἀπορίας ἔχω καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μοῦ δώσῃ, ἐὰν δύναται, μίαν ἀπάντησιν.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Γιαλώφας, ἔχει τὸν λόγον.

§69Ι. ΓΙΑΛΩΦΑΣ. Ἐκ τῆς συζητήσεως, διεπιστώθη, ὅτι τὸν νομοσχέδιον δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς ἀσφαλιστικὰς ἀνάγκας τῶν ἀγροτῶν. Καὶ ἐνῷ ὁ κ. Ὑπουργός, μὲ ἐπιμονὴν ἠρνήθη τὴν παροχὴν συντάξεως εἰς τὰς ἀπορφανιζομένας οἰκογενείας, ἤδη ἐπιμένει εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου 8 διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς ἐκ τῶν κινδύνων τῶν παγετῶν καὶ χαλάζης, ἐνῷ οἱ κυρίως κίνδυνοι τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς εἶναι ἄλλοι. Νομίζω, ὅτι μόνον τότε θὰ ὑπάρξῃ οὐσιαστικὴ ἀσφάλισις τῆς παραγωγῆς, ἐὰν συσταθῇ εἰδικὸς ὀργανισμὸς ὁ ὁποῖος θὰ ἀσφαλίζῃ τὴν παραγωγὴν κατὰ παντὸς κινδύνου. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ, θὰ ἤθελα νὰ θέσω ἓν ἐρώτημα. Ὅταν ἐξαιροῦμεν τῆς ἀποζημιώσεως ποσοστὸν 20%, δὲν ἀντιλαμβανόμεθα, ὅτι τὸ ποσοστὸν αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον κατὰ τὸ μάξιμουμ, ἀποκομίζει ὡς κέρδος ὁ ἀγρότης ἐκ τῆς καλλιεργείας. Ὑπάρχουν βέβαια ἀσφαλιστικοὶ κανόνες, οἱ ὁποῖοι προβλέπουν ἀποζημίωσιν μέχρι 75%, ὅπως π.χ. ἐκ κινδύνου πυρός, ἀλλὰ λογίζεται συνυπεύθυνος καὶ ὁ ζημιωθείς, ἐνῷ ἐν προκειμένῳ πρόκειται περὶ ζημίας ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ. Ὅλαι, λοιπόν, αἱ διατάξεις αὐταί, ὡς καὶ ἡ θεσπιζομένη ποινή, λόγῳ καθυστερήσεως τῆς εἰσφορᾶς, εἰδικώτερον δὲ ἡ νοοτροπία, ἡ ὁποία διακρίνει τὸ ἄρθρον 8, μᾶς φέρνουν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ διαπιστώσωμεν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον, δὲν ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς, ἀλλὰ διὰ τῆς ἀσφαλίσεως ἑνὸς τομέως τῶν κινδύνων, παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν Κυβέρνησιν μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, νὰ ἐπιβάλῃ τὴν εἰσφορὰν τοῦ 2%. Ἐνῷ αἱ συντάξεις γήρατος εἶναι χαμηλόταται ἐνῷ δὲν δίδομεν οὐσιαστικῶς σύνταξιν ἀτυχημάτων εἰς τοὺς ἀγρότας διὰ μίαν ἄλλην σειρὰν ἀναγκῶν ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἱκανοποιηθοῦν ἀπὸ μίαν κοινωνικὴν πολιτικὴν καὶ μὲ ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον νὰ ἔχῃ κοινωνικὴν σημασίαν, βάζομεν τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 8, ὅτι κάμνομεν δῆθεν ἀσφάλισιν κατὰ τῶν δύο αὐτῶν κινδύνων, διὰ νὰ ἁπλοποιήσωμεν τὴν εἰσφορὰν τοῦ 2% καὶ νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν εἴσπραξιν αὐτῆς ἀπὸ τοὺς ἀγρότας. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ πρέπει νὰ ἀντιληφθῶμεν, ὅτι ἡ νοοτροπία ἡ ὁποία κρατεῖ κατὰ τὴν ψήφισιν ὅλων τῶν νομοσχεδίων καὶ ἡ μεταχείρισις τῆς ὁποίας τυγχάνουν οἱ ἀγροτικοὶ πληθυσμοί, δὲν βλάπτουν μόνον τοὺς ἀγρότας, ἀλλὰ βλάπτει ὁλόκληρον τὴν οἰκονομίαν τοῦ Ἔθνους. Καὶ βλάπτει ἀκόμη καὶ τὴν δημοκρατίαν. Ὑποτιμῶμεν τὴν νοημοσύνην τῶν ἀγροτῶν καὶ ρυθμίζομεν κατὰ τοιοῦτον τρόπον τὴν ζωήν των, ὥστε τοὺς ἔχομεν φέρει εἰς τὸ κατάντημα εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκονται. Παρὰ τὰ ἐπιστημονικὰ καὶ τεχνικὰ δεδομένα, οἱ ἀγρόται δὲν ἐπιτυγχάνουν συγχρονισμόν, δὲν ἐπιτυγχάνουν κοινωνικὴν ἀνάπτυξιν μὲ τὴν κοινωνικὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται καὶ εἶναι, ὅπως οἱ κολλῆγοι ἄλλοτε. Τὸ ἄρθρον 8, νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον διὰ νὰ δώσωμεν τὴν δυνατότητα εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὰς ὀργανώσεις τῶν παραγωγῶν νὰ μελετήσουν τὸν τρόπον τῆς ἀσφαλίσεως τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς εἰς ἕνα ὀργανισμὸν τοῦ ὁποίου τὸ Κράτος θὰ ἀναλάβῃ τὴν εὐθύνην καὶ οἱ ἀγρόται θὰ βοηθήσουν, ὥστε νὰ ἀσφαλισθῇ τὸ σύνολον τῆς παραγωγῆς καθ’ ἁπάντων τῶν κινδύνων ποὺ διατρέχουν, ὥστε καὶ τὸ ἀσφάλιστρον νὰ εἶναι μικρόν. Ἄλλως δὲν λύεται τὸ πρόβλημα καὶ προσθέτομεν ἕνα ἀκόμη σκόπελον, ἀσφαλίζοντες μόνον τοὺς δύο κινδύνους.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ο. Ἀντώνογλου, ἔχει τὸν λόγον.

§71Ο. ΑΝΤΩΝΟΓΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἀρχῆς, ὅπως καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1, ἐτονίσαμεν τὴν ἀνάγκην τῆς διαγραφῆς τοῦ ἄρθρου 1 καὶ τοῦ ἀποχωρισμοῦ τοῦ θέματος τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ἀπὸ τὰ ἄλλα θέματα μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολεῖται τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον. Εἰς ὅσα ὀρθὰ ἐπιχειρήματα ἀνεπτύχθησαν διὰ τὴν διαγραφὴν τοῦ ἄρθρου 8, ἂς προστεθῇ καὶ τὸ ἑξῆς: Ὡς προκύπτει ἀπὸ τὴν παράγραφον 3, τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς δὲν ἔχει σήμερον μελετηθῆ. Τὰ πάντα πρόκειται νὰ ρυθμισθοῦν μὲ τὸν μέλλοντα νὰ ἐκδοθῇ Κανονισμόν. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, τὸ θέμα δὲν ἔχει μελετηθῆ, διατὶ ἐπειγόμεθα νὰ προχωρήσωμεν σήμερον, ὅπως–ὅπως εἰς τὴν ρύθμισιν τοῦ θέματος τούτου καὶ δὲν τὸ ἀφίνομεν νὰ τὸ ρυθμίσωμεν εἰς εὐθετώτερον χρόνον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένει ἂς διορθώσῃ τοὐλάχιστον, ὡρισμένα σφάλματα. Καὶ κατ’ ἀρχὴν ἂς ἀντιληφθῇ, ὅτι οὐδεὶς λόγος ὑπάρχει νὰ δίδεται ἀποζημίωσις μόνον μέχρι τοῦ 75% τῆς καταστρεφομένης παραγωγῆς. Ἐφ’ ὅσον ἐπικρατεῖ τὸ διανεμητικὸν σύστημα, δηλαδή, ἐφ’ ὅσον οἱ παραγωγοὶ θὰ λαμβάνουν μέχρι τοῦ σημείου ποὺ θὰ ἔχῃ ὁ Ο.Γ.Α. χρήματα, διατὶ ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ ὑπάρχουν ζημίαι ἐξαντλοῦσαι ὁλόκληρον τὸ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ὑπάρχον ποσὸν νὰ μὴ δίδωμεν ἀποζημιώσεις καλυπτούσης τὸ 100% τῆς καταστρεφομένης παραγωγῆς; Κύριε Πρόεδρε, μὴ ἀπατώμεθα. Οἱ παραγωγοὶ δὲν πρόκειται νὰ λάβουν, οὔτε μίαν δραχμὴν ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης. Αἱ ζημίαι ἐκ τοῦ παγετοῦ καὶ τῆς χαλάζης οὐδέποτε σχεδὸν ὑπερβαίνουν τὸ 20% τῆς τεκμαιρομένης παραγωγῆς καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει αἱ ἐκτιμήσεις οὐδέποτε θὰ ὑπερβοῦν τὸ 20% τῆς τεκμαιρομένης παραγωγῆς. Πέραν τούτων θὰ ἀνακύψῃ καὶ τὸ ἑξῆς ζήτημα: Ὑπάρχουν περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἡ παραγωγὴ ἐκ τοῦ παγετοῦ ἢ τῆς χαλάζης δὲν καταστρέφεται μόνον δι’ ἕν ἔτος. Ἔστωσαν ὡς παράδειγμα τὰ ἐλαιόδενδρα. Ἐὰν συμβῇ νὰ καοῦν ἀπὸ τὸν παγετὸν, παρίσταται ἀνάγκη νὰ τὰ κόψουν εἰς τὸν σταυρόν, ὅπως λέγουν, ὁπότε δὲν θὰ ἀρχίσουν νὰ ἀποδίδουν καρπὸν παρὰ μετὰ παρέλευσιν 10 περίπου ἐτῶν. Ἐρωτῶ, θὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἡ μειωμένη παραγωγὴ καὶ τῶν ἑπομένων ἐτῶν; Ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύουν, ὅτι τὸ θέμα δὲν ἔχει πλήρως μελετηθῆ καὶ συνεπῶς, νὰ διαγραφῇ τὸ ἄρθρον 8.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Σιαφλέκης, ἔχει τὸν λόγον.

§73Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Λαμβάνω τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε, διὰ νὰ ἐκφράσω τὴν ἔκπληξίν μου καὶ ἐν τ’ αὐτῷ καὶ τὴν ὀργήν μου, διὰ τὴν ἐπιμονὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ εἰς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν ἄρθρου. Προηγουμένως, συνάδελφός μου ἀνέλυσε διεξωδικῶς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 8 καὶ εἰς τὰ τεθέντα ἐρωτήματα ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπήντησε κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύει, ὅτι ἐλάχιστα τὸν ἐνδιαφέρει τὸ ἄρθρον 8 καὶ ἡ σύνταξίς του. Κατ’ ἀρχὴν διαπράττεται τὸ ἀσυγχώρητον λάθος νὰ ἀφαιρῆται ὁ τομεὺς τῆς ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς ἀπὸ τὴν Α.Τ.Ε., ἡ ὁποία ἤσκησε τὸ ἔργον τοῦτο ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καὶ ἡ ὁποία ἕνεκα τούτου ἀπέκτησε μίαν πεῖραν καὶ ἀνέδειξεν ἱκανὰ στελέχη. Διετυπώθη τὸ ἐρώτημα ἐὰν ἡ Κυβέρνησις κατέληξε εἰς τὸ ἄρθρον αὐτὸ προχείρως ἢ κατόπιν μελέτης. Νομίζω, ὅτι κατέληξε κατόπιν μελέτης καὶ ὁ σκοπὸς της εἶναι, ὄχι νὰ ἀσφαλίσῃ τὴν γεωργικὴν παραγωγήν, ἀλλὰ νὰ ἐξουδετερώσῃ τὴν ὑπάρχουσαν μέχρι σήμερον ἀσφάλισιν καὶ νὰ παραδώσῃ τοὺς παραγωγοὺς καὶ τὸν ἱδρῶτα των εἰς τὰς ἰδιωτικὰς ἀσφαλιστικὰς ἐπιχειρήσεις. Εὐλόγως διερωτᾶται τις πῶς τολμᾷ ἡ Κυβέρνησις καὶ παραγνωρίζει τὴν πεῖραν τῆς Τραπέζης καὶ ἀδιαφορεῖ διὰ τὰ δεδοκιμασμένα ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος στελέχη της καὶ φέρνει τὴν ἀσφάλισιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς εἰς ἕνα νέον Ὀργανισμόν, ὁ ὁποῖος τίποτε τὸ δεδομένον δὲν ἔχει. Κύριε Πρόεδρε, πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις κατέληξεν εἰς τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν κατόπιν σοβαρᾶς πιέσεως τῶν κύκλων τῆς τραπεζιτικῆς ὀλιγαρχίας, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκουν ἀπὸ μακροῦ νὰ ἀποσπάσουν τὸν κλάδον ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς κατὰ χαλάζης καὶ παγετοῦ καὶ νὰ τὸν καταστήσουν ἰδικόν των φέουδον. Δὲν δύναμαι νὰ ἔχω ἄλλην ἐξήγησιν, διατί, ἐνῷ εἶναι δεδομένον, ὅτι ἡ Α.Τ.Ε. ἀσφαλίζει τὰ γεωργικὰ προϊόντα κατὰ παγετοῦ καὶ χαλάζης μὲ μίαν διαφυγὴν 10% καθιερώνεται διὰ τοῦ ἄρθρου 8 χειροτέρα προϋπόθεσις καὶ ἀναβιβάζεται ἡ διαφυγὴ εἰς τὰ 20%. Αὐτὴ ἡ διάταξις εἶναι μία παραχώρησις ὀφθαλμοφανὴς πρὸς τὰς ἀσφαλιστικὰς ἑταιρείας, αἱ ὁποῖαι κρύπτονται ὄπισθεν τοῦ ἄρθρου 8 καὶ αἱ ὁποῖαι θέλουν αὐτὰς τὰς προκαταβολικὰς ἐξασφαλίσεις διὰ νὰ ἀναλάβουν τὴν ἀσφάλισιν τὴν ὁποίαν θὰ ἐνήργει ὁ Ο.Γ.Α. Παλαιότερον, ὅταν ὑπῆρχεν ἡ ἰδιωτικὴ ἀσφάλισις τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ἡ γεωργικὴ παραγωγὴ ἠσφαλίζετο μὲ ποσοστὸν διαφυγῆς 10%, ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονὸς, ὅτι σήμερον ἡ ἀσφάλισις περιορίζεται μόνον κατὰ χαλάζης καὶ παγετοῦ, γεννᾶ, ὄχι ἁπλῶς ὑπονοίας περὶ τῶν οἰκονομικῶν καὶ ἀσφαλιστικῶν παραγόντων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ὄπισθεν τοῦ ἄρθρου 8, ἀλλὰ πειστικὴν ἀπόδειξιν, ὅτι αὐταὶ αἱ ἀσφαλιστικαὶ ἑταιρεῖαι θέλουν νὰ ἔχουν τὴν μεγαλυτέραν ὠφέλειαν ἔναντι ἐλαχίστης παροχῆς. Εἶναι γνωστόν, ὅτι αἱ μεγαλύτεραι ζημίαι εἰς τὴν παραγωγήν μας προέρχονται ἐκ τῶν πλημμυρῶν καὶ κατὰ δεύτερον λόγον ἐκ τῆς ξηρασίας. Ἀκριβῶς, διότι ὁ ὄγκος τῶν ζημιῶν ἐκ πλημμυρῶν εἶναι μεγαλύτερος τῶν ἐκ τοῦ παγετοῦ καὶ τῆς χαλάζης ἐξηρέθησαν τῆς ἀσφαλίσεως.

§74Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μᾶλλον ἐγὼ ἔπρεπε νὰ ὀργίζομαι μὲ αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγετε.

§75Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ εἰσάγεται διάταξις διὰ τῆς ὁποίας τὸ σύνολον τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς νὰ εἰσφέρῃ διὰ τὴν ἀποζημίωσιν ἑνὸς ἐλαχίστου ποσοστοῦ τῆς παραγωγῆς. Ἡ διάταξις αὐτὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ εἰσφορὰ 3% θὰ ἐπιβαρύνῃ ὁλόκληρον τὴν παραγωγὴν διὰ νὰ ἀποζημιώνωνται μόνον αἱ ζημίαι ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ εἶναι ἀντισυνταγματική, εἶναι ἀντιασφαλιστική, εἶναι διάταξις ἀνώμαλος καὶ ἡ πηγὴ τῆς ἀνωμαλίας ὀφείλεται εἰς τὴν ἰσχυρὰν πίεσιν ἡ ὁποία ἠσκήθη ἐκ μέρους τῶν ἰδιωτικῶν ἀσφαλιστικῶν ἑταιρειῶν, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἀσφαλίσουν αὐτοὶ τοὺς κινδύνους κατὰ τῆς παραγωγῆς. Δυστυχῶς ἡ Κυβέρνησις εἶναι δεσμία αὐτῶν τῶν ἀσφαλιστικῶν συγκροτημάτων τὰ ὁποῖα ἀπειλοῦν νὰ ἀπορροφήσουν τὸ αἷμα καὶ τὸν ἱδρῶτα τῶν ἀγροτῶν μας. Εἶναι δεσμία καὶ ὑπακούει εἰς τὰς θελήσεις των. Δι’ αὐτὸ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπαντῶν εἰς προηγούμενον συνάδελφον ἐπέμεινεν εἰς τὴν ὀρθότητα καὶ τὴν δικαιοσύνην τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 8. Κύριε Πρόεδρε, δὲν εἰσάγεται διὰ τοῦ παρόντος ἄρθρου ἀσφάλισις κατὰ κινδύνων ἐκ χαλάζης καὶ παγετοῦ. Ἁπλῶς ἀφαιρεῖται τὸ ἔργον αὐτὸ ἀπὸ τὴν ΑΤΕ, ἡ ὁποία διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς ἀποκλείεται εἰς τὸ μέλλον νὰ ἀσκήσῃ ἀσφαλιστικὸν ἔργον καὶ μεταθέτει τὸ ἔργον αὐτὸ ὄχι εἰς τὸν Ο.Γ.Α., ἀλλὰ εἰς τὰς ἰδιωτικὰς ἀσφαλιστικὰς ἑταιρείας. Ἐνῷ μέχρι σήμερον εἴχομεν ἕνα ὄργανον δημοσίου δικαίου, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ ἀναπτύξωμεν καὶ νὰ συνδράμωμεν, ὥστε νὰ διευρύνῃ τὸ ἔργον τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς κατὰ παντὸς κινδύνου ἀποσπῶμεν ἀπὸ τὸ ἔμπειρον αὐτὸ ὄργανον τὴν ἀσφάλισιν τῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ ἀναθέτομεν αὐτὸ εἰς μίαν ἢ δύο ἀσφαλιστικὰς ἑταιρείας. Δι’ αὐτό, κ. Πρόεδρε, εἴμεθα ἐντελῶς ἀντίθετοι πρὸς τὸ ἄρθρον 8 καὶ ζητοῦμεν τὴν διαγραφήν του καὶ τὴν ἀπάλειψιν τῶν διαχωρισμῶν τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Δεσποτόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§77Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρὰ τὰς ἐξηγήσεις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα ἐξέθεσεν ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τῆς Γεωργίας Ὑπουργός, ἐξακολουθῶ νὰ συμμερίζομαι τὴν κριτικήν, ἡ ὁποία ἠσκήθη ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Ὁ κ. ὑπουργός, δικαιολογεῖ τὸ ἄρθρον 8, κατὰ τὸ ὁποῖον ἡ ἀσφάλισις τῆς παραγωγῆς συνδέεται καὶ μάλιστα ὀργανικῶς πρὸς τὸ ὅλον νομοθέτημα τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν, ἐπεκαλέσθη τὴν ἀσφάλισιν κατὰ τῆς ἀνεργίας, ἡ ὁποία ἀσκεῖται διὰ τοῦ Ι.Κ.Α. Ἐν τούτοις ἡ παρομοίωσις αὐτὴ δὲν ἔχει οὐδένα ἐσώτερον ὀργανικὸν δεσμόν. Ἡμεῖς δὲν ἀντετάχθημεν κατὰ τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, πολλοῦ δὲ καὶ ......... ἀλλὰ ἀντετάχθημεν κατὰ τῆς ἀσκήσεως αὐτῆς τῆς ἀσφαλίσεως διὰ τοῦ ΟΓΑ, ἀντετάχθημεν ἐπίσης εἰς τὴν τόσον μερικὴν ἀσφάλισιν, διότι πιστεύομεν, ὅτι καὶ ἀναγκαῖον καὶ δυνατὸν εἶναι, ἡ ἀσφάλισις τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς νὰ ἐκταθῇ καὶ εἰς ἄλλους τομεῖς. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἰσχυρίσθη, ὅτι στατιστικὰ στοιχεῖα ὑπάρχουν μόνον δι’ αὐτοὺς τοὺς τομεῖς καὶ δι’ αὐτὸ περιορίζεται εἰς αὐτοὺς ἡ ἀσφάλισις, ἐν τούτοις ἡμεῖς γνωρίζομεν, ὅτι στατιστικὰ στοιχεῖα ὑπάρχουν τοὐλάχιστον ὅσον ἀφορᾷ τὴν κτηνασφάλισιν καὶ αὐτὸς εἶναι ἕνας τομεὺς ἐκ τῶν σοβαρωτέρων ποὺ ἀφορᾷ μέγα στρῶμα τῆς γεωργικῆς μας τάξεως. Περαιτέρω θὰ ἤθελα νὰ κάμω μερικὰς παρατηρήσεις ἐπὶ μέρους τοῦ ἐδαφίου δύο τοῦ ἄρθρου 8. Σημειοῦται, ὅτι ἐπὶ τῆς συνολικῆς ζημίας δύναται νὰ καταβάλλεται ἡ ἀποζημίωσις μέχρι 75%. Παρακάτω ὅμως λέγει, ὅτι αἱ ἀποζημιώσεις θὰ κανονίζωνται διὰ κανονισμοῦ εἰδικοῦ, ἑπομένως ὁ ἔχων 30% ζημίαν, 40%, 50%, 60% δὲν σημαίνει, ὅτι θὰ φθάνῃ νὰ ἀποζημιώνεται ἔστω μὲ τὸ 75% τῆς συνολικῆς ζημίας. Τὸ 75% εἶναι τὸ ἀνώτατον ὅριον. Ἐὰν ὅμως ἔχῃ μίαν ζημίαν 30%, 40%, 50% εἶναι δυνατὸν καὶ βέβαιον, ὅτι διὰ τοῦ κανονισμοῦ ἡ ἀποζημίωσίς του θὰ εἶναι εἰς κατώτερον ποσοστόν, εἰς κατώτερον ἐπίπεδον. Τὸ 75% εἶναι τὸ ἀνώτατον. Ἑπομένως ἡ φαλκίδευσις εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ εἶναι πολὺ σοβαρὰ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θὰ εἶχον μεγαλυτέραν ζημίαν. Εἶναι ἀπολύτως βέβαιον τοῦτο καὶ θὰ ἤθελον ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ δώσῃ τὰς δεούσας ἐξηγήσεις, διότι ἀνησυχία θὰ κατέχῃ τοὺς ἀγρότας τοὺς τυχὸν ὑφισταμένους μικροτέραν ζημίαν, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ λάβουν κἂν τὸ 75%. Εἶναι δυνατὸν διὰ τοῦ προβλεπομένου κανονισμοῦ νὰ ὁρισθοῦν κατώτεραι ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὸ 75%, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ ἀνώτατον ὅριον. Ἀκολούθως εἰς τὸ ἐδάφιον 3 ὁρίζεται, ὅτι ὁ κανονισμὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ προβλέψῃ καὶ θὰ καθορίσῃ τὰς συνεπείας τῆς μὴ ἐκπληρώσεως τῶν ὑποχρεώσεων τῶν ἠσφαλισμένων. Καὶ πάλιν ὁρίζεται ἓν ἀνώτατον ὅριον ποινῆς δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι ἐνήμεροι περὶ τὰς ὑποχρεώσεις των. Ἐν τούτοις, κ. Ὑπουργέ, εἰς τὰ ἐδάφια 10 καὶ 11 τοῦ ἄρθρου 10 ὁρίζεται, ὅτι ὁ κανονισμὸς θὰ καθορίζῃ τὰς συνεπείας ἐκείνων ποὺ δὲν θὰ ἐκπληροῦν τὰς ὑποχρεώσεις των, ἀδιάφορον ἐὰν ἡ καθυστέρησις ἀφορᾷ τὰς ὑποχρεώσεις των διὰ τὸ γῆρας. Αἱ ὑποχρεώσεις εἶναι ὅμοιαι δι’ ὅλους, δὲν εἶναι διαφορετικαὶ διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς καὶ διαφορετικαὶ διὰ τὴν ἀσφάλισιν τοῦ γήρατος καὶ ὅπως ἐκεῖ εἰς τὰ ἐδάφια 10 καὶ 11 τοῦ ἄρθρου 10 ὁ κανονισμὸς λέγει, ὅτι θὰ προσδιορίσῃ τὰς συνεπείας τῆς μὴ ἐκπληρώσεως τῆς ὑποχρεώσεως, αἱ αὐταὶ συνέπειαι θὰ πρέπει νὰ ἐφαρμόζωνται καὶ διὰ τὰς περιπτώσεις τῆς ἀσφαλίσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Δὲν εἶναι δηλαδὴ νοητὸν νὰ ὑπάρχῃ μία πρόσθετος ποινὴ πλήττουσα τοὺς ὑφισταμένους ζημίαν περὶ τὴν γεωργικήν των παραγωγὴν ἐκ μιᾶς καθυστερήσεως ἐνδεχομένως τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς των, ἐφ’ ὅσον αὐτὴν τὴν ἐνδεχομένην καθυστέρησιν τὴν προβλέπει τὸ ἄρθρον 10 εἰς τὰ ἐδάφια 10 καὶ 11 καὶ τοῦτο εἶναι ἀρκετὸν χωρὶς νὰ χρειάζεται ἡ πρόσθετος αὐτὴ κύρωσις, ἡ ὁποία νὰ φθάνῃ μέχρι καὶ τῆς στερήσεως τοῦ 50% τῆς ἀποζημιώσεως τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἐδάφιον 5, τὸ ὁποῖον δίδει τὴν δυνατότητα ὄχι βέβαια τὴν ὑποχρέωσιν, δὲν δημιουργεῖ ὑποχρέωσιν ἀλλὰ παρέχει τὴν δυνατότητα ἀντασφαλίσεων, ὁ κ. ὑπουργὸς ἤκουσε σοβαρὰ ἐπιχειρήματα προβαλλόμενα κατὰ τῆς ἀντασφαλίσεως αὐτῆς καὶ μολονότι ἐφάνη, ὅτι δὲν τοὺς ἔδωσε τὴν δέουσαν σημασίαν, ἐν τούτοις τὸ ζήτημα εἶναι κυρίως τεχνικόν. Τὰ ζητήματα ἀσφαλίσεως καὶ ἀντασφαλίσεως εἶναι κυρίως τεχνικὰ καὶ θὰ συνίστων εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μελετήσῃ ἀκόμη μίαν φορὰν τὸ ζήτημα αὐτό, ἐφ’ ὅσον μάλιστα τὸ νομοσχέδιον τοῦ παρέχει τὴν δυνατότητα, διότι εἴπομεν, ὅτι εἶναι δυνητικὴ ἡ διάταξις μήπως εἶναι συμφερώτερον, καθ’ ἡμᾶς εἶναι συμφερώτερον, ἀντὶ τῆς ἀντασφαλίσεως νὰ προκριθῇ τὸ σύστημα τῆς αὐτασφαλίσεως. Καὶ πρὶν ἢ μελετηθῇ ἐξαντλητικῶς τὸ ζήτημα τοῦτο νὰ μὴ προχωρήσῃ εἰς τὰς ἀντασφαλίσεις.

§78ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἔχει τὸν λόγον.

§79Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, εἰς ὅλας τὰς παρατηρήσεις εἶχον ἀπαντήσει προηγουμένως καὶ δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπαναλάβω τὰ ἴδια. Μόνον μίαν διευκρίνισιν θὰ ἤθελα νὰ δώσω εἰς τὰ ὅσα εἶπεν ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος κ. Δεσποτόπουλος. Εἰς τὸ ἄρθρον αὐτὸ ἀσφαλίζονται ὅλαι αἱ ἀγροτικαὶ ἐκμεταλλεύσεις ἀνεξαρτήτως ἐὰν ὑπάγωνται εἰς τὴν ἀσφάλισιν τὴν προβλεπομένην εἰς τὸ ἄρθρον 2 τοῦ νομοσχεδίου. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἑτέραν σας ἐρώτησιν περὶ τοῦ δικαιολογημένου ἢ ἀδικαιολογήτου τῆς καθυστερήσεως τῆς εἰσφορᾶς ἔχω τὴν ἀντίληψιν, ὅτι δὲν πρέπει νὰ περιληφθῇ τοιαύτη διάταξις ἐν τῷ νομοσχεδίῳ διότι ἐὰν τεθῇ ἕνας τοιοῦτος ὁρισμὸς θὰ προκαλέσῃ τόσα ζητήματα ὥστε ἡ εἴσπραξις τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς θὰ καταστῇ πολὺ δυσχερὴς καὶ πολὺ ἐπικίνδυνον τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον θὰ δοθῇ ἐκ τῆς πράξεως.

§80Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, αἱ κυρώσεις τοῦ ἄρθρου 10, δὲν εἶναι ἀρκεταί, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ πρόσθετος κύρωσις ἐὰν ὑπάρξῃ καθυστέρησις; Εἶναι ἑνιαία, δὲν εἶναι διάφορος διὰ τὸ γῆρας καὶ διάφορος διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς. Διατὶ δὲν εἶναι ἀρκεταὶ αἱ κυρώσεις αἱ προβλεπόμεναι ἀπὸ τὸν Κανονισμὸν τοῦ ἄρθρου 10 καὶ ἀπαιτεῖται μία ἀκόμη κύρωσις, ἐκείνη τὴν ὁποίαν εἰσάγει τὸ ἐδάφιον 4 τοῦ ἄρθρου 8 δὲν μᾶς ἀπαντήσατε διατὶ εἶναι ἀναγκαῖον αὐτό.

§81Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς κατὰ τὴν ὁμιλίαν του διηυκρίνησε τὴν παράγραφον 2 τοῦ ἄρθρου, ὅσον ἀφορᾷ τὴν συνολικὴν ζημίαν, τὸν τρόπον τοῦ ὑπολογισμοῦ καὶ εἶπεν, ἡ ὀρθὴ ἄποψις, ὅτι θὰ ὑπολογίζεται κατὰ τεμάχιον ἰδιοκτησίας. Ἔχω νὰ ὑποβάλω τὴν παράκλησιν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα νὰ διατυπωθῇ διευκρινιστικῶς διὰ τὴν δευτέραν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, οὕτως ὥστε νὰ ἀποτελέσῃ ὀργανικὸν στοιχεῖον τοῦ νόμου. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν ἐκτιμήσεων νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν του μίαν περίπτωσιν, τὴν ὁποίαν ἔχω καθοριστικῶς, ὅτι διὰ τὰς ζημίας Βόλου–Φθιώτιδος τοῦ 1957 ὑπάρχουν τρεῖς ἐκτιμήσεις ἐπὶ τῆς ζημίας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν τὰς ἑξῆς διαστάσεις. Ἡ μία εἰς 80.000.000, ἡ ἄλλη εἰς 120.000.000 καὶ ἡ τρίτη, ἡ ὁποία ὑπελόγιζε καὶ τὴν περαιτέρω ἐπέκτασιν τῆς ζημίας, ἐπειδὴ ἐπρόκειτο περὶ δενδρωδῶν καλλιεργειῶν, εἰς 200.000.000. Εἶναι δὲ γνωστόν, ὅτι ἐὰν ἡ ΑΤΕ κατωρθώθη νὰ ἀντεπεξέρχεται εἰς γρήγορες πραγματογνωμοσύνες, εἶναι διότι ἀπὸ τὸ σύνολον τῆς παραγωγῆς ἔχει μικρὸν ποσοστὸν ἠσφαλισμένων ἔναντι χαλάζης καὶ παγετοῦ. Ὁ κ. ὑπουργὸς δὲν μᾶς ἔδωσε μίαν διευκρίνισιν πῶς θὰ γίνεται ἡ καταβολὴ τῆς ἀποζημιώσεως, ὁ ὑπολογισμὸς προκειμένου περὶ δενδρωδῶν καλλιεργειῶν ὅπου ἡ ζημία δὲν ἀνάγεται εἰς ἕνα χρόνον ἀλλὰ εἰς δύο, τρία, τέσσαρα, πέντε χρόνια.

§82Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, εἶναι σαφὴς ἡ διάταξις, ἀσφαλίζει τὴν παραγωγήν, δὲν ἀσφαλίζει τὸ κεφάλαιον.

§83Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Τότε, κ. Ὑπουργέ, θὰ ἔλθῃ εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸ ἄρθρον 10 διὰ τὴν εἰσφοράν, διότι θὰ πληρώνῃ ἐνῷ δὲν θὰ ἔχῃ παραγωγὴν περαιτέρω. Καὶ νομίζω, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ἐφ’ ὅσον, ἐπαναλαμβάνω, ὑπάρχει ὁ τρόπος εἰσπράξεως τῶν εἰσφορῶν διὰ τῆς διαδικασίας περὶ εἰσπράξεως δημοσίων ἐσόδων, ἡ παράγραφος 4 δὲν δικαιολογεῖται καθόλου παρὰ προκαταβολικῶς ὡς ποινὴ ἀκόμη καὶ ἔναντι ἀνάγκης. Νομίζω δέ, ὅτι εἰς τὸ ἄρθρον 8, θὰ πρέπει ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ δεχθῇ τοὐλάχιστον τὸ ποσοστόν, τὸ μίνιμουμ ποσοστὸν ἀσφαλίσεως εἰς τὰ ἐπίπεδα ποὺ τὸ δέχεται ἡ ΑΤΕ σήμερον, δηλαδὴ εἰς τὸ 10% ἐὰν πραγματικὰ ἔστω καὶ παρὰ τὴν ἀντίθεσιν ἀρχῆς ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸ ἄρθρον 8 μεταξύ μας, ὑπάρχει ἡ πρόθεσις νὰ καταβληθοῦν πραγματικαὶ ἀποζημιώσεις διὰ ζημίας ἐκ παγετοῦ καὶ χαλάζης.

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἐγγεγραμμένων, κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 8 καὶ τῶν τροπολογιῶν αὐτοῦ. Κατετέθη εἰς τὸ Προεδρεῖον πρότασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν περὶ διενεργείας ψηφοφορίας δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ἐπὶ τῆς προτάσεως περὶ διαγραφῆς τοῦ ἄρθρου 8. Διαπιστῶν ὅμως ἔλλειψιν ἀπαρτίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λύσω τὴν συνεδρίασιν. Ἐλλείψει ἀπαρτίας, λύεται ἡ συνεδρίασις, δι’ αὔριον ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.40′ μ.μ.)