1961.02.01

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 56η

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 1961

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.50′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς διωρθώθησαν. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Κοθρῆς ζητεῖ μηνιαίαν ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινεν τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Βολουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Γ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Λ. Δερτιλῆς (Ὑπουργὸς Ἐμπορίου) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 1023)1917, περὶ ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως ἀσφαλίσεως». Ὁ κ. Κ. Χρυσανθόπουλος (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγρ. 5 τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ Α. Ν. 1470)1938 «περὶ Ὀργανισμοῦ τοῦ Ταμείου Λαϊκῶν Ἀγορῶν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς καὶ Περιχώρων κλπ.». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Θ. Μπάρμπας, Μ. Μυριδάκης καὶ Χ. Πιπιλῆς, καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ο.Λ.Π. καὶ Λιμενικῶν Ταμείων κειμένων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Χ. Πιπιλῆς καὶ Α. Παυλόπουλος, καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ο.Λ.Π. καὶ Λιμενικῶν Ταμείων κειμένων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Δρούλιας, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ γεωργικῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων». Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ψήφισμα γενικῆς συνελεύσεως τῶν μελῶν τοῦ Συλλόγου ἀποκατασταθέντων στεγαστικῶς ὑπὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἐργατικῆς Κατοικίας ἐν τῇ πόλει Δράμας ἐργατῶν, αἰτουμένων τὴν ὁριστικὴν καὶ δικαίαν ρύθμισιν τῶν πρὸς τὸν Ὀργανισμὸν ὑποχρεώσεών των, διότι ἀδυνατοῦν νὰ πληρώσουν τὰς βαρυτάτας, ὡς τὰς χαρακτηρίζουν, μηνιαίας χρεωλυτικὰς δόσεις τοῦ τμήματος πρὸς ἐξόφλησιν αὐτοῦ καὶ διὰ τὴν ἀπόκτησιν τοῦ ὁριστικοῦ τίτλου κυριότητος. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν λαχανοπωροπωλῶν—παντοπωλῶν—ὑαλοπωλῶν καὶ λοιπῶν καταστηματαρχῶν περιφερείας Κουκακίου, αἰτουμένων τὴν τελείαν ἀπομάκρυνσιν τῆς Λαϊκῆς Ἀγορᾶς ἐκ τῆς ὡς ἄνω συνοικίας. Οἱ Πρόεδροι Σπουδαστῶν Σχολῶν Ἐργοδηγῶν Οἰκοδόμων Δημοσίων Ἔργων, Ἠλεκτρολόγων τῆς Τεχνικῆς Σχολῆς Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἡρακλείου Κρήτης, αἰτοῦν ἐξομοίωσιν τῶν σπουδαστῶν τῶν ἐν λόγῳ Σχολῶν μὲ τοὺς ἀποφοιτῶντας ὑπομηχανικούς, κατοχύρωσιν τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐξελθόντων τῆς Σχολῆς Ἐργοδηγῶν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας κ. Π. Σταυρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Κοινοτήτων Ἁγίου Βασιλείου, Σιδήρων, Ἐπισκοπῆς, Παλαιοχωρίου, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ἱκανοποιητικὴ ἀποζημίωσις τῶν κατοίκων τῶν πληττομένων ἐκ τῆς ἐκτελέσεως τῶν ὑδροηλεκτρικῶν ἔργων Ἀχελώου. Ὁ βουλευτὴς Χανίων κ. Π. Πολυχρονίδης, καταθέτει τηλεγραφικὰς διαμαρτυρίας τῶν Ἐπαγγελματικῶν καὶ Βιοτεχνικῶν Σωματείων τοῦ Νομοῦ Χανίων διὰ τὴν συνεχιζομένην κατάργησιν ἢ μεταφορὰν κεντρικῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν ἐκ τῆς πόλεως τῶν Χανίων, ὅπου ἀπὸ ἀμνημονεύτων ἐτῶν ὑπάρχουν, μὲ συνέπειαν τὴν ἐπίτασιν τῆς οἰκονομικῆς ἀθλιότητος τῆς Πρωτευούσης τῆς Κρήτης. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ὑπόμνημα τῶν κατοίκων τοῦ ἀκριτικοῦ χωρίου Ὀχυρὸν (Λύσσε), αἰτουμένων ἀποζημίωσιν ἐκ τῆς προσφερομένης ὑπὸ τῆς Δυτικῆς Γερμανίας οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως διὰ τὴν ἐν μέρει ἀνακούφισιν τῶν θυμάτων τῶν Ναζί, διότι τὸ χωρίον των ὑπέστη τεραστίας εἰς οἰκοδομὰς καταστροφάς, ἐκ τοῦ βομβαρδισμοῦ τοῦ πυροβολικοῦ, τῶν στούκας καὶ τῶν ἁρμάτων μάχης τοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ. Ἡ Ἕνωσις πληγέντων ἐπαγγελματιῶν πωλητῶν πετρελαιοειδῶν αἰτεῖ, ὅπως συμπεριληφθῶσιν εἰς τὸν νόμον περὶ ἀποζημιώσεως θυμάτων γερμανικῆς κατοχῆς καὶ ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων ἐπετάχθησαν τὰ πρατήρια καὶ τὰ γκαρὰζ κατὰ τὴν Κατοχήν. Ἡ Γεωργοένωσις Φλωρίνης αἰτεῖ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων. Ὁ βουλευτὴς Χανίων κ. Π. Πολυχρονίδης, καταθέτει τηλεγραφικὴν διαμαρτυρίαν τοῦ Σωματείου Προσωπικοῦ τῶν ἐν Χανίοις Κυλινδρομύλων ἀδελφῶν Γαλάνη διότι, ἐνῷ εἰς ἅπαντας τοὺς Κυλινδρομύλους Κρήτης ἐδόθη σῖτος τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας πρὸς ἄλεσιν, μόνον εἰς τοὺς Κυλινδρομύλους ἀδελφῶν Γαλάνη οὐδεμία ποσότης ἐδόθη, μὲ συνέπειαν τὸν κίνδυνον ἀπολύσεως τοῦ προσωπικοῦ των. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμποροβιομηχανικοῦ Συλλόγου ἐπαρχίας Ἱεραπέτρας, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, σχετικῶς μὲ τὴν συγκέντρωσιν, διακίνησιν καὶ τιμὴν πωλήσεως τοῦ ἐλαιολάδου ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμποροβιομηχανικοῦ καὶ Ἐπαγγελματικοῦ Ἐπιμελητηρίου Λασηθίου, αἰτουμένου καθιέρωσιν ὅρων ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματος τῶν πλανοδίων ἐμπόρων. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἑνώσεως Θυμάτων Κατοχῆς Ρεθύμνου αἰτουμένου, ὅπως καθορισθῇ ποσὸν 2.000 δραχμ. κατὰ μῆνα ὁμηρίας. Ὁ Πανεργατικὸς Σύνδεσμος Κηφισιᾶς διαμαρτύρεται διὰ τὰς συκοφαντίας τοῦ Συνδέσμου Ἐλαιοχρωματιστῶν Ἀθηνῶν καὶ αἰτεῖ τὴν τιμωρίαν τῶν ὑπευθύνων. Ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδριανάκης, κάτοικος Ἡρακλείου– Κρήτης, αἰτεῖ τὴν ἐπανάκτησιν τῆς ἀδείας τοῦ ἐπιταχθέντος αὐτοκινήτου του ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ἐν ἔτει 1945 κλπ. Ὁ Σύνδεσμος Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Ν. 1370)44 Νομοῦ Καρδίτσης διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων τῶν μελῶν του. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἑνώσεως Θυμάτων καὶ Ὁμήρων Ἀνατολικῆς Κρήτης, διαμαρτυρομένου διὰ τὸ ποσὸν τῆς καθορισθείσης ἀποζημιώσεως. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δήμου Δράμας καὶ τῶν Ὀργανώσεων Δράμας, αἰτουμένων τὴν ἵδρυσιν καπνικῆς Σχολῆς. Οἱ Ι. Πανουργιᾶς, Σ. Ζαφειρᾶτος, Λ. Πλαγιώτης καὶ Ε. Ρεβύθης ἀγρόται, κάτοικοι Ἀμφικλείας, αἰτοῦσιν ἀποζημίωσιν διὰ τὰ ὑπὸ τοῦ Κράτους ἐπιταχθέντα κτήνη των κατὰ μῆνα Αὔγουστον τοῦ 1939. Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας κ. Γ. Μεταξᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων καὶ τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Κοινότητος Μαρκοπούλου–Κεφαλληνίας, δι’ ἧς ἐκφράζουσι τὰς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν εὐχαριστίας των διὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Μ. Γαληνός, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Γονέων καὶ Κηδεμόνων μαθητριῶν Γυμνασίου Θηλέων Μυτιλήνης, αἰτουμένου ἐπίλυσιν δικαίων αἰτημάτων Ἐκπαιδευτικῶν. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Γ. Μπακατσέλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ἐπαγγελματιῶν Αὐτοκινητιστῶν μὴ πωλησάντων αὐτοκίνητα Δημοσίας Χρήσεως «Ὁ Ἅγιος Χριστόφορος», αἰτουμένου ἀνάκλησιν τῆς ὑπουργικῆς ἀποφάσεως «περὶ χορηγήσεως ἀδειῶν ταξὶ κ. λ.π.». Ὁ βουλευτὴς Κεφαλληνίας κ. Γ. Μεταξᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων καὶ τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Κοινότητος Χιονάτων–Κεφαλληνίας, δι’ ἧς ἐκφράζουσι τὰς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν εὐχαριστίας των διὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Π. Σταυρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Αἰτωλοακαρνανῶν σπουδαστῶν, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ἡ ἵδρυσις τοῦ Μουσείου εἰς τὴν ἱερὰν πόλιν τοῦ Μεσολογγίου.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Κ. Κωνσταντάρας, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως τῆς πόλεως Καβάλας κλπ.

§8Κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπανειλημμένως ἀνεφέρθη εἰς τὴν Βουλὴν, ὅτι ἡ πόλις τῆς Καβάλας διέρχεται ὀξυτάτην οἰκονομικὴν κρίσιν. Μεταξὺ τῶν κυριωτέρων αἰτιῶν τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως εἶναι, ἡ μείωσις τοῦ καπνεργατικοῦ εἰσοδήματος, τὸ ὁποῖον ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος μειοῦται λόγω τῆς ἐλαττωμένης ποσότητος καπνῶν, ἡ ὁποία μεταφέρεται εἰς Καβάλαν πρὸς ἐπεξεργασίαν. Ἡ μείωσις κατὰ τὸ 1959–60 ἀνέρχεται εἰς 70%, διότι ἐνῷ τὸ 1959 τὸ καπνεργατικὸν εἰσόδημα ἦτο 57.746.000 περίπου, τὸ 1960 ἦτο 41.968.000. Ἐκτὸς τούτου ἔχομεν καὶ μείωσιν τοῦ καπνοπαραγωγικοῦ εἰσοδήματος κατὰ 50%. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὑπάρχει πρωτοφανὴς ἀνεργία, διότι δὲν ὑπάρχουν ἄλλαι βιομηχανίαι νὰ ἀπασχολήσουν τοὺς 20.000 ἐργάτας. Μεγάλη κρίσις ὑπάρχει καὶ εἰς τὸ ἐμπόριον καὶ ἔλαβε τοιαύτας διαστάσεις ὥστε νὰ σημειωθοῦν καὶ αὐτοκτονίαι ἐμπόρων. Πρὸς ἀντιμετώπισιν τῆς καταστάσεως συνῆλθον εἰς σύσκεψιν οἱ παράγοντες τῆς πόλεως καὶ ὑπέβαλον εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὑπόμνημα διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς καταστάσεως. Ὑπόμνημα ὑπέβαλεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸ Δημοτικὸν Συμβούλιον καὶ τὸ ὑπόμνημα τοῦτο κατετέθη εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ζητοῦμεν πληροφορίας ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν ποῖα μέτρα πρόκειται νὰ λάβῃ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς καταστάσεως καὶ τὴν ὑποστήριξιν τοῦ καπνεργατικοῦ ἐπαγγέλματος διὰ τῆς μεταφορᾶς περισσοτέρων καπνῶν εἰς Καβάλαν πρὸς ἐπεξεργασίαν, θεωρουμένῃ ἡ Καβάλα, ὡς τὸ πρῶτον καπνεργατικὸν κέντρον. Νὰ συνταξιοδοτηθοῦν οἱ καπνεργάται, οἱ ὁποῖοι ἀνέρχονται εἰς 13.000 καὶ μόλις πραγματοποιοῦν 70 ἡμερομίσθια ἕκαστος. Ἐρωτῶμεν τὴν Κυβέρνησιν, πῶς σκέπτεται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰ ζητήματα τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὸ κατατεθὲν ὑπόμνημα.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Λασκαρίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§10Α. ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, ὅτι κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἡ πόλις τῆς Καβάλας διέρχεται ὀξυτάτην οἰκονομικὴν κρίσιν, ἡ ὁποία ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος λαμβάνει ἐπικινδύνους διαστάσεις. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν οἱ ἄνεργοι παντὸς εἴδους εἰς τὴν Καβάλαν ἀνέρχονται εἰς 12.000 καὶ ἀντιμετωπίζουν ὀξύτατον πρόβλημα ἐπιβιώσεως. Ἔναντι τοῦ δράματος αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον ἤρχισεν ἀπὸ τοῦ 1953, ἡ παροῦσα Κυβέρνησις οὐδὲν μέτρον ἔλαβε. Ἐπιγραμματικῶς ἀναφέρω, ὅτι καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος εἴχομεν πολλὰς πτωχεύσεις καὶ χρεωκοπίας ἐμπόρων, ὡς καὶ δύο ἀπαγχονισμούς. Ἡ Κυβέρνησις ἔπρεπε νὰ ἀνησυχήσῃ διὰ τὸ ὀξύτατον αὐτὸ δρᾶμα τοῦ λαοῦ τῆς Καβάλας καὶ νὰ λάβῃ τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα. Ἀναμένομεν ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας νὰ μᾶς εἴπῃ τὶ ἔπραξεν ἐντὸς τοῦ κύκλου τῶν ἁρμοδιοτήτων του. Ἐν συμπεράσματι, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δύναται νὰ διαπιστωθῇ εἶναι, ὅτι σημειοῦται συνεχὴς μείωσις τῆς ἀπασχολήσεως καὶ τῶν ἐπιδοτήσεων καὶ ὑπογραμμίζομεν τὰς εὐθύνας τῆς Κυβερνήσεως.

§11Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἡ Καβάλα εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα καπνεργατικὰ κέντρα τῆς χώρας καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτόν, κατὰ τὴν κατανομὴν τῶν ποσοτήτων καπνοῦ πρὸς ἐπεξεργασίαν ἡ Καβάλα κατεῖχε πάντοτε τὴν ἀναλογοῦσαν εἰς αὐτὴν θέσιν. Ἀλλὰ λόγῳ τῆς ἐπιδράσεως τῆς τεχνολογικῆς ἐξελίξεως καὶ τῆς συστηματικωτέρας ἐπεξεργασίας, τὴν ὁποίαν ἐπιδιώκει τὸ καπνεμπόριον ἐπῆλθε μείωσις τῶν ἡμερομισθίων. Πράγματι, τὰ εἰσοδήματα τῶν καπνεργατῶν ἐκ τῶν ἡμερομισθίων κατῆλθον κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος εἰς 42 ἑκατομμύρια ἔναντι 46 ἢ 47 τῶν ἀμέσως προηγουμένων ἐτῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετώπισε τὴν κατάστασιν εἰς τὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ ἔλαβε μέτρα διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ ἐργατικοῦ εἰσοδήματος. Τὰ μέτρα ταῦτα εἶναι, πρῶτον, ἡ συνταξιοδότησις τῶν καπνεργατῶν, διὰ τῆς ὑπαγωγῆς τούτων εἰς τοὺς γενικοὺς κανόνας τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Δεύτερον, ἡ διατήρησις, ὄχι μόνον τῆς τακτικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐκτάκτου ἐπιδοτήσεως, ἥτις εἶναι ἀξιόλογος διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ἐποχιακῆς ἀνεργίας. Τρίτον, ἡ χρηματοδότησις ὀργανισμῶν δημοσίου δικαίου, ὅπως ὁ Δῆμος καὶ τὸ Λιμενικὸν Ταμεῖον, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων ἐκτάκτου εὐκαιρίας πρὸς καταπολέμησιν τῆς ἀνεργίας. Πέραν τῶν μέτρων αὐτῶν ἡ προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως, τείνει πρὸς ἐνθάρρυνσιν τῶν ἐπαγγελμάτων ἐκείνων, ὅπως ἡ ταπητουργία καὶ ἡ ἁλιεία, τὰ ὁποῖα εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργήσουν πρόσθετον ἐργασίαν καὶ εἰσόδημα.

§12Κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὰ εἰσοδήματα τῶν καπνεργατῶν, τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερα, εἶναι ἐπίσημα καὶ μόνη δικαιολογία ἀπομένει, ὅτι ἡ χρησιμοποίησις τῶν μηχανῶν συντελεῖ εἰς τὴν μείωσιν τῶν ὡρῶν ἀπασχολήσεως. Ὡς πρὸς τὰ ἄλλα, ὅμως, μέτρα, τὰ ὁποῖα ἀνεφέρετε, κατ’ οὐδὲν ὠφέλησαν, διότι, ὅταν συνεζητεῖτο ὁ νόμος 4104 δὲν ἔγιναν δεκταὶ αἱ προταθεῖσαι ὑφ’ ἡμῶν τροπολογίαι διὰ τὴν συνταξιοδότησιν ὑπὸ τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ τὴν ἐπιδότησιν.

§13Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε, δὲν ἀμφισβητῶ τοὺς ἀριθμούς σας. Δὲν εἶναι, ὅμως, ἐπιτρεπτὸν νὰ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι τὰ ληφθέντα μέτρα ἀπέβησαν ἄνευ πρακτικοῦ ἀποτελέσματος, ὅταν ἐντὸς τῆς τελευταίας 3ετίας διετέθησαν 13.000.000 δι’ ἔργα ἀπασχολήσεως.

§14Λ. ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ. Ἡ ἀπάντησις τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ κ. Ὑπουργός, δὲν ἱκανοποιεῖ, οὔτε ἡμᾶς, οὔτε τὸν λαὸν τῆς Καβάλας. Ὁ λαὸς τῆς Καβάλας δυστυχεῖ καὶ ἡ Κυβέρνησις φέρει ἀκεραίας τὰς εὐθύνας διὰ τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν ἐδημιούργησε.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γιαχνῆς, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του ἀφορώσης τὴν λειτουργίαν Σχολῆς ἀπεργοσπαστῶν Τύπου κλπ.

§16Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου 4046 περὶ ἐργατῶν Τύπου, τὸν ὁποῖον κατεπολέμησεν ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἐλειτούργησε μερίμνῃ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, εἰς τὰ Γραφεῖα Πετσοπούλου, Σχολὴ ἀπεργοσπαστῶν Τυπογράφων, συνεπείᾳ δὲ τούτου, οἱ ἐπαγγελματίαι τυπογράφοι διεμαρτυρήθησαν ἐντόνως. Παρακαλοῦμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μᾶς πληροφορήσῃ ποῦ θὰ φθάσῃ ἡ κατάστασις αὐτή, ὅταν δημιουργοῦμεν ἀπεργοσπαστικοὺς ὀργανισμοὺς διὰ τοὺς σιδηροδρόμους, διὰ τὸν Τύπον, διὰ τὸ φωταέριον, διὰ τοὺς καπνεργάτας καὶ ποῦ θὰ εὕρῃ ὁ ἐργάτης τὸ δίκαιόν του; Ἐκτός, ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔχῃ πρόθεσιν νὰ καταργήσῃ τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας.

§17Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἰλικρινῶς ἐκπλήσσομαι, μὲ τὸ λεγόμενον, ὅτι ἡ λειτουργία οἱασδήποτε Σχολῆς, ἀποβλεπούσης εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ τεχνικοῦ ἐπιπέδου τῆς νεολαίας, εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ οἱανδήποτε σχέσιν μὲ ἀπεργιακὴν ἢ ἀνταπεργιακὴν προσπάθειαν. Πάντως, τὸ θέμα δὲν μὲ ἀφορᾷ, διότι οὐδεμία παρεμφερὴς Σχολὴ λειτουργεῖ ὑπὸ τὴν ἐποπτείαν τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἀλλὰ ἐὰν παρίστατο ἀνάγκη λειτουργίας τοιαύτης Σχολῆς, τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας θὰ ἐνεθάρρυνε τὴν προσπάθειαν, ἥτις θὰ ἀπέβλεπε εἰς τὴν ἐξύψωσιν τοῦ τεχνικοῦ ἐπιπέδου τῶν νέων ἐργατῶν καὶ γενικῶς τῶν ἐπιθυμούντων νὰ εἰδικευθοῦν εἰς τὴν τυπογραφίαν.

§18Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, καὶ ἡμεῖς ὑπερθεματίζομεν ὑπὲρ τῆς μαθητείας καὶ τῆς τεχνικῆς ἀναπτύξεως. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ. Πρόκειται περὶ ἐκπαιδεύσεως στρατιωτῶν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης μὲ σκοπὸν νὰ στραπατσάρουν τὴν ἀπεργίαν τῶν ἐργατῶν Τύπου, πρόκειται περὶ καταλύσεως τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν καὶ δι’ αὐτὸ ἐθέσαμεν τὸ ἐρώτημα.

§19Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἰσχυρίζεσθε σοβαρῶς, ὅτι ἡ λειτουργία οἱασδήποτε Σχολῆς ἔχει σχέσιν μὲ τὴν κατάργησιν τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν; Εἰς ποίαν χώραν τοῦ Κόσμου, εἴτε ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ παραπετάσματος, εἴτε ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς Ἐλευθέρας Δημοκρατίας, αἱ Σχολαὶ ἔχουν σχέσιν μὲ αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγετε;

§20Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Μοῦ φαίνεται παράξενον, διατὶ ἐξανίσταται ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας. Δὲν πρόκειται περὶ μαθητῶν τῆς ἁρμοδιότητος, εἴτε τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, εἴτε τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας. Πρόκειται περὶ στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐκπαιδεύονται εἰδικῶς διὰ νὰ χρησιμοποιηθοῦν ἐν περιπτώσει ἀπεργίας. Πρόκειται, ἀκριβῶς, δηλαδὴ περὶ ἀπεργοσπαστικῶν ὀργανώσεων.

§21Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Μένω ἔκπληκτος μὲ τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ ὀφείλει νὰ γνωρίζῃ, ὅτι ἡ Σχολὴ καταρτίζει στελέχη Τυπογράφων μὲ ἀποκλειστικὸν σκοπὸν νὰ χρησιμοποιηθοῦν εἰς περίπτωσιν ἀπεργίας τῶν ἐπαγγελματιῶν Τυπογράφων. Ἑπομένως, δὲν πρόκειται περὶ Σχολῆς μαθητείας. Εἶναι ἀρχὴ τῆς παρατάξεώς μας καὶ αἴτημα καὶ τῶν ἰδίων τῶν τυπογράφων, νὰ ἱδρυθῇ μία σχολὴ μαθητείας. Ἀπὸ τοῦ σημείου, ὅμως, αὐτοῦ, μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἱδρυθῇ Σχολή, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ ἐκπαιδεύωνται εἰδικῶς ἀπεργοσπάσται, τὸ πρᾶγμα διαφέρει. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον καὶ καταγγέλλομεν τὴν ἵδρυσιν τῆς Σχολῆς αὐτῆς διότι ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν ματαίωσιν τῆς ἐνασκήσεως τοῦ νομίμου δικαιώματος τῆς ἀπεργίας τῶν ἐργαζομένων.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Πρίφτης, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὸ αἴτημα τῶν ἐργατῶν βυρσοδεψῶν Κερκύρας, περὶ μὴ ἄρσεως τῆς ἀπαλλαγῆς τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν τῶν μικρῶν βυρσοδεψῶν κλπ.

§23Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Κατὰ τὸ ἔτος 1951, δι’ ἀποφάσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν, προκειμένου νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ἐπιβίωσις τῶν μικρῶν βυρσοδεψιῶν, αὗται ἀπηλλάγησαν τῆς καταβολῆς τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν, ἐφ’ ὅσον ἡ παραγωγὴ των δὲν ὑπερέβαινε τὰς 11 χιλ. ὀκάδας δερμάτων κατὰ ἑξάμηνον. Τὸ μέτρον αὐτό, πράγματι, ἐπέτρεψε τὴν ἐπιβίωσιν τῶν μικρῶν αὐτῶν βυρσοδεψιῶν, ἰδίως, εἰς τὰς νησιωτικὰς περιοχάς, δηλαδὴ τὴν Κέρκυραν, Σάμον, Κρήτην καὶ ἀλλαχοῦ καὶ οὕτω δὲν προσετέθησαν καὶ νέοι ἄνεργοι, εἰς τὴν ἤδη ὑφισταμένην μεγάλην στρατιὰν τῶν Ἑλλήνων ἀνέργων. Τὸν παρελθόντα, ὅμως, Ἰούνιον ὑπῆρξαν πληροφορίαι θετικαί, ὅτι θὰ κατηργεῖτο ἡ ἀπαλλαγὴ ἐκ τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν, κατόπιν ἐπιμόνου ἀξιώσεως μεγαλοβιομηχάνων βυρσοδεψίας, ὅμως, κατόπιν συντόνων ἐνεργειῶν, τὸ μέτρον αὐτὸ ἀπετράπη. Τώρα καὶ κατὰ τοῦτο καθίσταται ἐπίκαιρος ἡ ἔκτοτε ὑποβληθεῖσα ἐρώτησίς μας. Πληροφορούμεθα, ὅτι οἱ ἴδιοι κύκλοι τῶν μεγάλων βυρσοδεψιῶν, ἐνεργοῦν διὰ τὴν κατάργησιν τοῦ εὐεργετικοῦ αὐτοῦ μέτρου διὰ τὰς μικρὰς βυρσοδεψίας. Ἐπειδὴ ὁ κ. Ὑπουργὸς πιθανὸν νὰ ἰσχυρισθῇ, ὅτι ἡ περίπτωσις αὐτὴ δὲν ἀνάγεται εἰς τὸν κύκλον τῶν ἁρμοδιοτήτων του, θὰ ἤθελα νὰ ὑπομνήσω, ὅτι διὰ τῆς καταργήσεως τοῦ εὐεργετικοῦ αὐτοῦ μέτρου κινδυνεύουν νὰ κλείσουν αἱ μικραὶ αὐταὶ ἐπιχειρήσεις καὶ νὰ μείνουν ἄνευ ἐργασίας πολλοὶ ἐργάται βυρσοδεψίας. Κατὰ τοῦτο θεωροῦμεν, ὅτι, ὅταν κατακρημνίζωνται τὰ κιγκλιδώματα τῶν γραφείων εἰς τὸ Κιλκὶς καὶ ἀλλαχοῦ διὰ τὴν ἐξασφάλισιν δελτίου μεταναστεύσεως, κυρία ἁρμοδιότης τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας εἶναι νὰ μεριμνᾷ διὰ τὴν ἀνάσχεσιν τῆς αὐξήσεως τῆς ἀνεργίας. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον παρακαλοῦμεν τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ ἐκδηλώσῃ τὸ ἐνδιαφέρον του, ὥστε ἡ ἰσχύουσα ἀπαλλαγή του νὰ μὴ καταργηθῇ.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ἔχει τὸν λόγον.

§25Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριοι βουλευταί, τοιοῦτον μέτρον κατὰ τὸν χρόνον ποὺ διετυπώθη ἡ ἐρώτησις, δὲν εἶχε ληφθῆ, οὔτε μέχρι σήμερον, παρὰ δὲ τὸ γεγονός, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας δὲν ἔχει ἁρμοδιότητα ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν, δύναμαι νὰ βεβαιώσω τὸ Σῶμα, ὅτι ἐκ τῆς ὅλης ἐρεύνης, διεπίστωσα, ὅτι ἡ ἐρώτησις δὲν ἔχει ἀντικείμενον. Οὐδέποτε τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον ἔλαβε τοιοῦτον μέτρον.

§26Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Καθοριστικώτερον θὰ ἦτο, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἐλέγατε, ὅτι δὲν ἦτο τῆς ἁρμοδιότητός σας, ἀλλὰ ὁ τρόπος τῆς ἀπαντήσεως ἐπιβάλλει ἀνταπάντησιν. Καθοριστικώτερον θὰ ἦτο νὰ ἐλέγατε, ὅταν ἔγκυροι πληροφορίαι διέρρευσαν, ὅτι ἡ κινητοποίησις τῶν ἐνδιαφερομένων ἀπέτρεψεν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ μέτρου.

§27Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν εἶναι σωστό, κ. συνάδελφε, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει ἀντικείμενον, ἡ κινητοποίησις δὲν ὑπῆρξε.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὰς ἀναφο-

ρὰς καὶ ἐρωτήσεις, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Θὰ προβῶ πρῶτον, εἰς τὴν προεκφώνησιν τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως. Τὰ νομοθετικὰ διατάγματα τοῦ ἄρθρου 35 κρατοῦνται. Μέρος δεύτερον, σχέδιον νόμου τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας κρατεῖται. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Καταστατικοῦ νόμου τῆς ἐν Κρήτῃ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

§29Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ. καὶ Θρησκευμ.). Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρεκάλουν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, νὰ κάμῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχουν δύο τροπολογίαι, τὰς κάνετε δεκτάς;

§31Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. (Ὑπ. Ἐθνικῆς Παιδείας). Μάλιστα, κύριε Πρόεδρε, δέχομαι τὴν πρότασιν ποὺ ἐκάματε, νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον, ἐὰν ἐπιθυμῇ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ὡς εἶναι, μὲ τὰς τροπολογίας τῶν συναδέλφων κ.κ. Πολυχρονίδη καὶ Κουνδούρου καὶ τὴν ἰδικήν μου, ἡ ὁποία ἔχει διανεμηθῆ ἐγκαίρως.

§32ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον, ὡς ἐτροποποιήθη τὸ σχέδιον νόμου «περὶ καταστατικοῦ νόμου τῆς ἐν Κρήτῃ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 4 κρατεῖται. Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 5 τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν κρατεῖται. Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 6 τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας κρατεῖται. Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 7.

§34Φ. ΠΙΤΟΥΛΗΣ. Ἀναβάλεται, ἀπουσιάζοντος τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν παίζει κανένα ρόλον αὐτό.

§36Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Τὸ κρατῶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ὑπ’ ἀριθ. 7 κρατεῖται. Ὁ κ. Α. Τσιάντος, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ δέκα λεπτὰ διὰ νὰ ἀναπτύξῃ τὴν πρότασιν νόμου «περὶ ρυθμίσεως ἐνίων ἀγροτικῶν χρεῶν».

§38Α. ΤΣΙΑΝΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐζήτησα τὸν λόγον διὰ νὰ ἀναπτύξω τὴν πρότασίν μου περὶ ἀγροτικῶν χρεῶν. Κύριε Πρόεδρε, ἡ πρότασις νόμου περὶ ρυθμίσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν, τὴν ὁποίαν τὸ Κόμμα τῆς Ε.Δ.Α. καὶ τῆς Νέας Ἀγροτικῆς Κινήσεως ἐπανακατέθεσεν, ἀντιμετωπίζει εὐθέως ἕνα ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα προβλήματα τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας, ἡ λύσις τοῦ ὁποίου ἀναμφισβητήτως προωθεῖ τὴν παραγωγικὴν δραστηριότητα τῶν ἀγροτῶν μας ἐπ’ ὠφελείᾳ καὶ τῶν ἰδίων καὶ τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας. Εἶναι γεγονός, κ. συνάδελφοι, ὅτι κατὰ τὴν διαρρεύσασαν τριετίαν, ἐσημειώθη μία ἀνησυχητικὴ μείωσις τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος. Ἀπὸ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καὶ τὰς δημοσιευθείσας ἐκτιμήσεις διὰ τὴν παραγωγὴν τοῦ λήξαντος ἔτους 1960 προκύπτει, ὅτι μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1957 καὶ 1960 ἔχομεν μίαν αἰσθητὴν μείωσιν τοῦ ὄγκου τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς καὶ μίαν σημαντικωτάτην μείωσιν τοῦ ἀγροτικοῦ, ἰδιαιτέρως τοῦ γεωργικοῦ, εἰσοδήματος εἰς ποσοστὸν ἄνω τοῦ 10%. Εἰδικῶς διὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1960, συμφώνως πάντοτε μὲ τὰς δημοσιευθείσας προσωρινὰς ἐκτιμήσεις, τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα εἰς σταθερὰς τιμὰς παρουσιάζει μείωσιν κατὰ 3½% καὶ τὸ καθαρῶς γεωργικὸν εἰσόδημα μείωσιν περίπου 5%. Εἰς τρεχούσας τιμὰς τὸ εἰσόδημα αὐτὸ παρουσιάζεται ἀκόμη περισσότερον μειωμένον, διότι, ὡς γνωστόν, αἱ τιμαὶ τῶν προϊόντων, τὰς ὁποίας ἐπώλησαν οἱ ἀγρόται, παρουσίασαν ἔτι περαιτέρω κάμψιν κατὰ τὸ ἔτος 1960. Ἀλλὰ καὶ δι’ ὅσα ἀπὸ τὰ προϊόντα ὁ δείκτης τῶν ἀπολαμβανομένων τιμῶν παρουσίασε μίαν μικρὰν ἄνοδον, ἰδίως, ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ὀκτωβρίου, ὅπως π.χ. τοῦ ἐλαίου καὶ τοῦ βάμβακος, τὴν διαφορὰν δὲ αὐτὴν δὲν τὴν ἐκαρπώθη ὁ ἀγρότης, διότι, ὡς γνωστόν, ὁ Ἕλλην παραγωγὸς προπωλεῖ τὸ προϊόν του πολὺ πρὸ τῆς συγκομιδῆς του. Ἡ ἀνησυχητικὴ αὐτὴ κατάστασις, κύριοι συνάδελφοι, τὴν ὁποίαν ἐμφανίζει ἡ ἀγροτική μας οἰκονομία καὶ ἡ ὁποία εἰς τὴν ζωὴν τοῦ χωριοῦ ἐμφανίζεται μὲ τὴν ἐξαθλίωσιν τοῦ ἀγρότου καὶ τὴν ἐγκατάλειψιν τῆς ὑπαίθρου, συνιστᾷ τὰς ἀνυπερβλήτους δυσχερείας, τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίζει ἡ παραγωγικὴ διαδικασία εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, μὲ ἀποτέλεσμα, λόγῳ τῆς ἀκολουθουμένης ἀνταγροτικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, νὰ ἔχωμεν μίαν μικρὰν συμμετοχὴν τοῦ Δημοσίου εἰς τὰς ἐπενδύσεις εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, συμμετοχήν, ἡ ὁποία δὲν ὑπερβαίνει τὸ ἓν τέταρτον τοῦ ὁλικοῦ κεφαλαίου, τὸ ὁποῖον ἐπενδύεται εἰς τὸν πρωταρχικῆς σημασίας αὐτὸν τομέα τῆς οἰκονομίας μας. Δεύτερον, μὲ τὴν ἀνεπαρκῆ χρηματοδότησιν τῆς γεωργίας μας ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, χρηματοδότησιν ἡ ὁποία, κατὰ τὴν ὁμολογίαν τῆς ἰδίας τῆς Τραπέζης, δὲν καλύπτει, οὔτε τὸ 50% τῶν πραγματικῶν ἀναγκῶν τῆς παραγωγῆς εἰς χρῆμα καὶ εἰς ἐφόδια. Τρίτον, μὲ τὴν ἀσκουμένην ἐξαγωγικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία εἶχεν ὡς συνέπειαν τὴν μείωσιν τῶν ἐξαγωγῶν καὶ περαιτέρω τὴν μείωσιν τῶν τιμῶν, τὰς ὁποίας ἀπήλαυσαν τὰ ἀγροτικά μας προϊόντα εἰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τέταρτον, μὲ τὴν καθήλωσιν τῶν τιμῶν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων εἰς τὴν ἐξωτερικὴν ἀγορὰν καὶ ἐπὶ πλέον μὲ τὴν ἄνοδον τῶν τιμῶν τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων καὶ μηχανημάτων, τὰ ὁποῖα ὁπωσδήποτε χρησιμοποιεῖ ὁ ἀγρότης διὰ τὴν καλλιέργειαν τοῦ ἐδάφους, τὴν παραγωγὴν καὶ τὴν ἐπεξεργασίαν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Πέμπτον, μὲ τὰ ἀπαραδέκτως ὑψηλὰ ἐπιτόκια τῶν χορηγήσεων τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης πρὸς τὴν παραγωγήν, γενικῶς, ἐπιτόκια τὰ ὁποῖα καὶ παρὰ τὴν μείωσιν, εἰς τὴν ὁποίαν μόλις χθὲς προέβη ἡ Κυβέρνησις, ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἀπαραδέκτως ὑψηλὰ καὶ μάλιστα ὑψηλότερα ἀπὸ πολλὰς χορηγήσεις Ἐμπορικῶν Τραπεζῶν πρὸς ἄλλους κλάδους τῆς παραγωγῆς. Ἐνῷ, ἂν ἤθελεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἴδῃ αὐτὸ τὸ σοβαρὸν πρόβλημα καὶ νὰ βοηθήσῃ τοὺς ἀγρότας, θὰ ἔπρεπε νὰ προχωρήσῃ εἰς νομοθετικὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν καὶ εἰς τὴν μείωσιν τοῦ ἐπιτοκίου, ὅπως καὶ ἡμεῖς καὶ αἱ ὑπηρεσίαι κατ’ ἐπανάληψιν ἐπρότειναν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὡς ὕψος 4% καὶ 2%, μὲ τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ συμπιεσθῇ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς καὶ νὰ γίνουν τὰ ἀγροτικά μας προϊόντα συναγωνίσιμα εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἄλλοι παράγοντες συνθέτουν τὰς ἀνυπερβλήτους δυσκολίας εἰς τὴν ἀγροτικήν μας οἰκονομίαν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθίσταται ἀδύνατος ἡ ἱκανοποίησις ἑνὸς σοβαροῦ προγράμματος ἀναπτύξεως τῆς ἀγροτικῆς μας οἰκονομίας, καὶ διαιωνίζεται ἡ κρίσις εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν. Πρέπει νὰ ὑπάρξουν αἱ δυνατότητες ἐπενδύσεων ἀγροτικῶν εἰς τὴν γεωργίαν ὑπὸ μορφὴν παγίου κεφαλαίου καὶ μηχανικοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ ἀκόμη νὰ καθίσταται ἀδύνατος πᾶσα ρευστοποίησις ἀπὸ τὸν ἰδιώτην, ἰδιαιτέρως πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν καὶ νὰ καταφεύγουν οἱ ἀγρόται μας πρὸς τοὺς τοκογλύφους μὲ ὑψηλὸν ἐπιτόκιον, ὅπως εἰς τὴν Λάρισαν, ὅπου ἔχομεν καταδίκας διὰ τοκογλυφίαν μὲ 90%. Εἰς τὴν πατρίδα μου, τὸν Βόλον, 15.000 ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν ἀγροτικὴν παραγωγὴν εἶπον, ὅτι ἄνω τῶν 100 ἑκατομμυρίων χρεωστοῦν πρὸς τὸ ὑποκατάστημα τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ὅτι τὸ 15% τῶν 15.000 καθυστεροῦν, ὅτι ἐλάχιστοι εἶναι οἱ κακοπληρωταὶ καὶ ὅτι τὸ σύνολον αὐτῶν τῶν ἐν ἀταξίᾳ εὑρισκομένων μὲ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν εἶναι, διότι ἔχουν ἀδυναμίαν νὰ καταβάλουν τὰ χρέη των πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Διὰ νὰ λάβωμεν μίαν σαφῆ εἰκόνα τοῦ ὄγκου, ὁ ἴδιος ὁ Διευθυντὴς τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἀναγνωρίζει εἰς τὴν ἔκθεσίν του διὰ τὸ 1959, ὅτι διὰ τὸ 1957 τὸ ποσοστὸν ρευστοποιήσεως τῶν βραχυπροθέσμων δανείων ἀνέρχεται εἰς 70%, διὰ τὸ 1958 εἰς 69% καὶ διὰ τὸ 1959 εἰς 63%. Τῶν μεσοπροθέσμων καὶ ἄλλων χορηγήσεων τὸ ποσοστὸν ρευστοποιήσεως εἶναι ἀκόμη μικρότερον. Ἀκόμη διὰ τὸ 1960 προβλέπεται, ὅτι τὸ ποσοστὸν ρευστοποιήσεως δὲν θὰ φθάσῃ, οὔτε τὸ 60%. Δὲν εἶναι ὀλίγαι αἱ περιπτώσεις τῶν ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι καταδικάζονται δι’ ὀφειλὰς πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν καὶ ὅσοι ζοῦμεν εἰς τὴν ἐπαρχίαν ἔχομεν ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι τὰ ἐπαρχιακὰ δικαστήρια εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ ὑποθέσεις ὀφειλῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Ἡ κατάστασις αὐτὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ μὲ τὴν λῆψιν μιᾶς σειρᾶς γενναίων μέτρων, τὰ ὁποῖα ἐπιμόνως μᾶς ὑποδεικνύονται ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν αἰτημάτων των. Ὅλως ἐπείγοντα χαρακτῆρα μεταξὺ αὐτῶν τῶν μέτρων ἔχει καὶ ἡ ρύθμισις τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν, κατὰ τὴν γνώμην μας. Διὰ τοῦ νόμου, τὸν ὁποῖον ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ καταθέσωμεν, προτείνομεν τὴν μετατροπὴν τῶν βραχυπροθέσμων καταβολῶν τῶν ἀγροτῶν μας πρὸς τὴν Α.Τ.Ε., Ο. Χ.Ο.Α. εἰς μεσοπροθέσμους πιστώσεις. Δεύτερον, τὴν διαγραφὴν τῶν ὀφειλομένων τόκων, καὶ τρίτον, τὴν μείωσιν τοῦ ὀφειλομένου κεφαλαίου, εἰδικῶς πρὸς τὸ Δημόσιον καὶ τὸν ΟΧΟΑ κατὰ 30%. Τὸ ὑπόλοιπον ποσὸν θὰ ἐξοφληθῇ εἰς 5 ἐτησίας δόσεις μὲ τόκον 3%. Ἡ πρώτη δόσις θὰ καταβληθῇ 5 ἔτη μετὰ τὴν ψήφισιν. Δὲν προτείνομεν τίποτε τὸ περίεργον καὶ τίποτε τὸ ἐπὶ πλέον. Προτείνομεν, ἀκριβῶς, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὁ κάθε πιστωτὴς κάμνει πρὸς τὸν ὀφειλέτην του. Ἄλλωστε, καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις τὸ Κράτος προέβη εἰς τὴν νομοθετικὴν ρύθμισιν παρομοίων καταστάσεων καὶ μάλιστα δι’ ὀφειλὰς πολὺ μεγαλυτέρου ὕψους καὶ δι’ ὀφειλάς, αἱ ὁποῖαι δὲν ἦσαν τόσον φερέγγυοι, ὅσον αἱ τῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν, τῶν ὁποίων ἡ ὀφειλὴ δὲν ὑπερβαίνει τὰς 6.000 δραχμάς, κατὰ μέσον ὅρον, καὶ τῶν ὁποίων τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα, ἀκίνητα καὶ πράγματα καὶ ὄχι κατὰ τεκμήριον, εἶναι πολλαπλάσια τοῦ ὀφειλομένου πρὸς τὴν Τράπεζαν ποσοῦ. Μόνον διὰ τοιούτων γενναίων μέτρων, ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἡ τραγικὴ κατάστασις, τὴν ὁποίαν ζῆ ἡ Ἑλληνικὴ ὕπαιθρος καὶ τὴν ὁποίαν ὅλοι μας πρέπει νὰ γνωρίζωμεν. Δὲν τὴν γνωρίζουν μόνον ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι περνοῦν τὴν ζωήν των εἰς τὴν Πλατεῖαν Συντάγματος. Μὲ πλήρη συναίσθησιν τοῦ καθήκοντος καὶ τῶν ὑποχρεώσεών μας ἀπέναντι τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου καὶ τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας, καταθέτομεν τὸ παρὸν σχέδιον νόμου.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς νομοθεσίας περὶ Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων καὶ ἄλλων τινῶν ὀργανωτικῶν καὶ διοικητικῶν διατάξεων». Ἀπουσιάζοντος τοῦ κ. Χ. Γραμματίδη, ὁ κ. Ι. Παπαδημητρίου ἔχει τὸν λόγον.

§40Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Ν. Δ. 4104 εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ὁλόκληρος ἡ Ἀντιπολίτευσις εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποσύρῃ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον καὶ νὰ τὸ φέρῃ ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τοῦ Σώματος, διότι περιελάμβανε διατάξεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνουν ἀποδεκταὶ ἐκ μέρους τῶν ἐργαζομένων καὶ κατὰ συνέπειαν εἶχεν ἀνάγκην συστηματικωτέρας ἐπεξεργασίας. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠθέλησε νὰ δεχθῇ τὴν ὑπόδειξιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ χάρις εἰς τὴν πλειοψηφίαν τὴν ὁποίαν διέθετε, τὸ ἐψήφισε. Πιστεύω, ὅτι θὰ ἔχῃ πεισθῆ πόσον δίκαιον εἶχεν ἡ Ἀντιπολίτευσις σήμερον, ὁπότε εἰσπράττει τὴν ἀγανάκτησιν τῶν ἐργαζομένων. Ἡ ΕΔΑ, συνεπὴς πρὸς ὅσα τότε ὑπεστήριξεν, ἐπαναφέρει τὸ Ν. Δ. πρὸς συζήτησιν, διότι περιλαμβάνει διατάξεις, αἱ ὁποῖαι κρίνονται ἀντιασφαλιστικαὶ καὶ αἱ ὁποῖαι προεκάλεσαν τὴν ἀγανάκτησιν τῶν ἐργαζομένων. Τὰ αἱματηρὰ γεγονότα τῶν οἰκοδόμων πρέπει νὰ ἔχουν πείσει τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι δὲν δύναται νὰ λαμβάνῃ μέτρα ἀγνοοῦσα τὴν πραγματικότητα. Καὶ ἡ πραγματικότης ἀγνοεῖται, ὅταν δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ ἀνεργία καὶ ἡ ὑποαπασχόλησις καὶ ὁλόκληροι κατηγορίαι ἠσφαλισμένων στεροῦνται τῆς δυνατότητος συνταξιοδοτήσεως. Θέλομεν νὰ ἐλπίζωμεν, ὅτι ἡ Κυβερνητικὴ πλειοψηφία θὰ ἔχῃ ἀντιληφθῆ τὴν κατάστασιν καὶ θὰ θελήσῃ νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν βελτίωσιν καὶ ὄχι εἰς τὴν χειροτέρευσιν τῶν ἀσφαλιστικῶν μας πραγμάτων. Εἰς τὴν ἀσφαλιστικὴν πολιτικήν, εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον, ὑπάρχει τάσις βελτιώσεως τῆς θέσεως τῶν ἐργαζομένων. Εἰς τὰ Σοσιαλιστικὰ Κράτη αἱ εἰσφοραὶ καταβάλλονται ὑπὸ τοῦ Κράτους καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων, εἰς δὲ τὰ ἄλλα Κράτη ὑπὸ τοῦ Κράτους, τῶν ἐπιχειρήσεων καὶ τῶν ἐργαζομένων. Τὴν ἀρχὴν αὐτὴν ἀπεδέχθη καὶ ὁ νόμος 1846 διὰ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ σχετικὴ διάταξις ὅμως ἀτυχῶς, οὐδέποτε ἐφηρμόσθη. Καὶ εἰς αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ σημεῖον πρέπει, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἀναζητήσωμεν τὴν κακοδαιμονίαν τῶν ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Τὸ ΙΚΑ εὑρίσκεται ἐν ἀδυναμίᾳ νὰ βελτιώσῃ τὰς συντάξεις, τὰς ὁποίας μάλιστα ἐμείωσεν, ἀφοῦ τὰ τελευταῖα ἔτη ἔπαυσε νὰ χορηγῇ τὰς δύο ἐκτάκτους συντάξεις, τὰς ὁποίας ἐχορήγει τὰ προηγούμενα ἔτη. Οἱ ἀσφαλιστικοὶ Ὀργανισμοὶ κλονίζονται, συνεπείᾳ ἐλλείψεως συνδρομῆς ἐκ μέρους τοῦ Κράτους. Μὲ τὸ Ν. Δ)γμα 4104 ἡ κατάστασις γίνεται χειροτέρα. Εἰς τὴν χώραν μας τὴν ἀσφαλιστικὴν εἰσφορὰν καταβάλλουν οἱ ἐργαζόμενοι καὶ οἱ ἐργοδόται. Ἡ τάσις τῶν τελευταίων ἐτῶν εἶναι νὰ μειοῦνται τὰ βάρη τῶν ἐργοδοτῶν καὶ νὰ αὐξάνωνται τὰ βάρη τῶν ἐργαζομένων. Τὸ 1955 οἱ ἐργοδόται κατέβαλον τὸ 43,4% τοῦ συνόλου τῶν ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν καὶ ὁ ἐργάτης 56,6%. Τὸ 1956 καὶ ἐν συνεχείᾳ μειοῦται συνεχῶς τῶν ἐργοδοτῶν καὶ αὐξάνει τῶν ἐργατῶν. Αὐξάνομεν, δηλαδή, τὰ βάρη εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους καὶ τὸ Κράτος δὲν ἔρχεται νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς. Αὐτὴν τὴν πολιτικήν, κύριοι συνάδελφοι, ἐφαρμόζει ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῆς ὁποίας ἔχει περιπλέξει τὸ ἀσφαλιστικόν μας πρόβλημα καὶ ὅλοι σας εἶναι δυνατὸν νὰ πεισθῆτε, ὅτι πράγματι ὑφίσταται σοβαρώτατον ἀσφαλιστικὸν πρόβλημα, ἐὰν παρακολουθήσητε τὰ προγράμματα διεκδικήσεως τῶν ἐργαζομένων. Εἰς τὰ περισσότερα τῶν προγραμμάτων αὐτῶν περιέχονται αἱ ἑξῆς διεκδικήσεις. Πρῶτον, τὸ αἴτημα τῆς καταργήσεως τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 4104. Δεύτερον, ἡ αὔξησις τῶν ἀποδοχῶν τῶν συντάξεων. Τρίτον, μέτρα κατὰ τῆς ἀνεργίας καὶ ἀποκαταστάσεως τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Κύριοι συνάδελφοι, μεταξὺ τῶν ἐργαζομένων ὑπάρχει πραγματικὴ ἀγανάκτησις. Τὸ 1960 εἴχαμεν 400 χιλιάδας ἀπεργούς. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι ἔχουν ἐγκαταλειφθῆ. Καὶ ἀντὶ νὰ λάβουν αὐξήσεις εἰς τὰς ἀποδοχάς των, ἀντὶ νὰ λάβουν βελτίωσιν τῶν ἀσφαλιστικῶν των παροχῶν, ἀπεναντίας ἀντιμετώπισαν τὰ τελευταῖα ἔτη, αὐξήσεις τῶν τιμῶν, αὐξήσεις τῶν φορολογικῶν βαρῶν, αὐξήσεις τῶν ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν. Ἀντιμετώπισαν, κατόπιν ὅλων αὐτῶν, αὔξησιν τοῦ ἐλλείμματος τῆς ἐργατικῆς οἰκογενείας ἀπὸ 1681 τὸ 1959 εἰς 1837 τὸ 1960. Ἐπίσης, παρουσιάζεται αὔξησις τῆς ἀνεργίας κατὰ 26%, αὔξησις μεταναστεύσεως εἰς τὴν Γερμανίαν 100% λόγῳ τῆς καταστάσεως αὐτῆς. Ἀπὸ ὁλόκληρα χωριὰ φεύγουν οἱ νέοι. Ἔχομεν ἑπομένως αὐξήσεις ἀρνητικάς, αὐξήσεις εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων καὶ ἐπίσης χειροτέρευσιν τῆς ἀσφαλιστικῆς νομοθεσίας. Δὲν ἀντιλαμβάνεται ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ὑφίσταται ἀνάγκη ἀναδιοργανώσεως τῶν ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν, ἐπὶ τῇ βάσει ὑγιῶν ἀσφαλιστικῶν ἀρχῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετώπισε τὴν κατάστασιν αὐτήν, ὄχι μὲ μέτρα ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων, ἀλλ’ ἀντιθέτως μὲ διώξεις καὶ συλλήψεις, μὲ ἐκτοπίσεις, μὲ κατάργησιν τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν καὶ μὲ τὴν διαφθορὰν τῶν ἐργατικῶν στελεχῶν διὰ τοῦ χρήματος τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας. Πρέπει νὰ γνωρίζῃ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι, ἐὰν δὲν λάβῃ μέτρα ἀνακουφίσεως τῶν ἐργαζομένων δὲν δύναται ν’ ἀνακόψῃ τοὺς ἀγῶνας αὐτῶν. Προβλέπω, ὅτι κατὰ τὸ 1961 θὰ ἔχωμεν ἔνταξιν τῶν ἀγώνων τῶν ἐργαζομένων, διότι ἡ Κυβερνητικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως τοὺς ἔπεισεν, ὅτι μόνον διὰ τῶν ἀγώνων των θὰ δυνηθοῦν νὰ βελτιώσουν τὴν θέσιν των. Εἶναι δικαιολογημένη ἡ ἀγανάκτησις τῶν ἐργαζομένων ἀπὸ τὸ Νομ. Διάταγμα 4104. Ἡ Κυβέρνησις ἔφερε πρὸς ψήφισιν τὸ Νομοθετικὸν αὐτὸ Διάταγμα, ὅταν ἐπληροφορήθη ἀπὸ τὸ ΙΚΑ, ὅτι θὰ λάβῃ τὰ κλειδιὰ τοῦ Ἱδρύματος, διότι τοῦτο εὑρίσκετο εἰς τὰ πρόθυρα τῆς χρεωκοπίας. Ἀλλὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβε πρὸς βελτίωσιν τῆς καταστάσεως, εἶναι μέτρα προσωρινά, εἶναι μέτρα τὰ ὁποῖα στηρίζουν τὴν λειτουργίαν τοῦ ΙΚΑ εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων. Μέτρα χειροτερεύσεως τῶν προϋποθέσεων συνταξιοδοτήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἁπλῆ ἀνάγνωσις τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 4104, θὰ πείσῃ τοὺς πάντας, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ στηριχθοῦν οἱ ἀσφαλιστικοὶ Ὀργανισμοὶ εἰς τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ἀνέφερεν, ὅτι τὸ ἔλλειμμα τοῦ ΙΚΑ, μέχρι τοῦ 1955, θὰ ἀνήρχετο εἰς ἕνα δισεκατομμύριον. Διὰ τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 4104 δίδονται εἰς τὸ ΙΚΑ ἐτησίως 95 ἑκατομμύρια. Τὰ 95 αὐτὰ ἑκατομμύρια πολλαπλασιαζόμενα ἐπὶ 5 θὰ μᾶς δώσουν 475 ἑκατομμύρια. Πῶς εἶναι δυνατόν, ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτάς, νὰ στηριχθῇ ὁ ἀσφαλιστικὸς αὐτὸς Ὀργανισμός; Βεβαίως, θὰ στηριχθῇ, ἀλλὰ διὰ τῆς χειροτερεύσεως τῶν ἀσφαλιστικῶν παροχῶν καὶ τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῆς συνταξιοδοτήσεως ὁλοκλήρων κατηγοριῶν ἠσφαλισμένων. Κι’ ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, διαφορετικὴ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τοῦ ΙΚΑ, διότι ἀπὸ τὸ Ἵδρυμα αὐτό, ἐξαρτᾶται ἡ ζωὴ καὶ ἡ ὑγεία 1.450.000 ἐργαζομένων. Δυστυχῶς, σειρὰ μέτρων τῆς Κυβερνήσεως, ὡδήγησαν τὸ ΙΚΑ εἰς τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν σᾶς περιέγραψα προηγουμένως. Μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν βελτίωσιν τῶν συντάξεων τῶν ἐργαζομένων, οὔτε νὰ ἔχωμεν βελτίωσιν τῆς περιθάλψεως τῶν ἐργαζομένων. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν αὐτὴν τὴν βελτίωσιν, διότι τὸ Κράτος ἠρνήθη καὶ ἀρνεῖται νὰ συμμετάσχῃ εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ βάρη. Τὸ Κράτος, ἀντὶ νὰ χορηγήσῃ κἄποιαν ἐνίσχυσιν εἰς τὸ ΙΚΑ, ἔλαβεν ἀπὸ τὸ ΙΚΑ ἐνίσχυσιν, τὴν ὁποίαν οὐδέποτε ἐπέστρεψε. Καί, ἐπίσης, τὸ Κράτος, ἀντὶ νὰ ἐνισχύσῃ τὴν καλὴν διοίκησιν καὶ τὴν καλὴν διαχείρισιν τῶν χρημάτων τῶν ἠσφαλισμένων, ἀπεναντίας, μὲ σειρὰν μέτρων, τὴν ἐχειροτέρευσε. Τὰ ἀποθεματικὰ ἐξανεμίζονται. Οἱ ἠσφαλισμένοι ἔχουν ἀποξενωθῆ ἀπὸ τοὺς ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς. Μία σειρὰ χαριστικῶν πράξεων, τὰς ὁποίας ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις, ἐζημίωσαν τὸ ΙΚΑ. Μὲ αὐτὴν τὴν πολιτικήν, τὸ ΙΚΑ καὶ οἱ κλαδικοὶ ἀσφαλιστικοὶ Ὀργανισμοί, ἔφθασαν εἰς τὰ πρόθυρα τῆς χρεωκοπίας. Τὶ θέλει, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐργατικὴ τάξις καὶ τὶ ἐπεχείρησεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ Ν. Δ. 4104; Ἡ ἐργατικὴ τάξις, λαμβάνουσα ὑπ’ ὄψει τὴν ἀνεργίαν καὶ τὴν ὑποαπασχόλησιν, ἐζήτησε τὴν βελτίωσιν τῶν ἀσφαλιστικῶν παροχῶν καὶ τῶν προϋποθέσεων συνταξιοδοτήσεως. Ἐζήτησε συμμετοχὴν τοῦ Κράτους εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ βάρη. Ἐζήτησε διοίκησιν τῶν ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν ὑπὸ τῶν ἠσφαλισμένων. Ἐπίσης, ἐζήτησε προστασίαν τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ βαρέα καὶ ἀνθυγιεινὰ ἐπαγγέλματα. Ἐζήτησεν ἐπέκτασιν τῆς ἀσφαλίσεως εἰς κατηγορίας ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι ἠσφαλισμένοι. Ὡσαύτως, ἐζήτησεν ἀποδέσμευσιν ἀσφαλιστικῶν κεφαλαίων. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἱκανοποίησε κανὲν ἀπὸ τὰ αἰτήματα αὐτὰ διὰ τοῦ Ν. Δ. 4104. Ἀπεναντίας, ὅπως ἀνέφερον προηγουμένως, ὁλόκληροι κατηγορίαι ἐργαζομένων θὰ καταβάλλουν ἀσφάλιστρα καὶ εἰς τὴν πραγματικότητα θὰ εἶναι ἀνασφάλιστοι. Θὰ βλέπουν ἄλλους νὰ λαμβάνουν σύνταξιν καὶ αὐτοὶ δὲν θὰ λαμβάνουν τίποτε. Κύριοι συνάδελφοι, κυρίως πλήττονται, διὰ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις, τὰ ἐποχιακὰ ἐπαγγέλματα. Οἱ οἰκοδόμοι, οἱ καπνεργάτες, οἱ σταφιδεργάτες, οἱ σερβιτόροι καὶ σειρὰ ἄλλων κατηγοριῶν ὑποαπασχολουμένων ἐργατῶν εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐξασφαλίσουν τὰς προβλεπομένας ὑπὸ τοῦ Ν. Δ. 4104 προϋποθέσεις πρὸς συνταξιοδότησιν. Τὶ θὰ γίνῃ μὲ ὅλους αὐτούς; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐγκαταλειφθοῦν εἰς τὴν τύχην των; Πῶς ὁ οἰκοδόμος τῶν ἐπαρχιῶν, ἀλλὰ εἰς πολλὰς περιπτώσεις καὶ τοῦ Κέντρου, θὰ ἐξασφαλίσῃ τὰ 4.050 ἡμερομίσθια; Δὲν δύναμαι νὰ ἐννοήσω πῶς προχωροῦμεν εἰς τὴν αὔξησιν προϋποθέσεων διὰ τὴν παροχὴν συντάξεων, ὅταν ὑπάρχῃ τόσον μέγα ποσοστὸν ἀνεργίας καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ συνταξιοῦχοι νὰ συμπληρώσουν τὸν μέγα αὐτὸν ἀριθμὸν ἡμερομισθίων, τὰ ὁποῖα ἀπαιτεῖ ὁ νόμος 4104 ἀπαραιτήτως διὰ τὴν συνταξιοδότησίν των. Ἀπὸ μίαν στατιστικὴν τοῦ ΙΚΑ ἀποδεικνύεται, ὅτι τὰ 72% τῶν συνταξιούχων ἔχουν ὀλιγώτερα ἡμερομίσθια τῶν 2.500. Πῶς τώρα θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ συμπληρώσουν 4.050 ἡμερομίσθια, ὅταν κατὰ γενικὸν κανόνα δὲν δύνανται νὰ συμπληρώσουν τὰ 2.500 ἡμερομίσθια; Μόνον ἐὰν θέλωμεν νὰ μὴ λάβουν τελικῶς οἱ ἠσφαλισμένοι σύνταξίν τινα, μόνον τότε θὰ ἐπιμείνετε εἰς τὸν ὑψηλὸν αὐτὸν ἀριθμὸν 4.050 ἡμερομισθίων. Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι βουλευταί, νὰ βελτιώσῃ ἡ Κυβέρνησις τὸ Νομοθετικὸν αὐτὸ Διάταγμα, διότι ἄλλως θὰ ἀντιμετωπίσῃ τὰς διαμαρτυρίας καὶ τὴν ἀγανάκτησιν τῶν ἐργαζομένων, διότι οἱ ἐργαζόμενοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δίδουν εἰσφορὰς χωρὶς νὰ λαμβάνουν σύνταξιν. Διὰ τοὺς ἀναπήρους τὰ ἡμερομίσθια ἀπὸ 500 ηὐξήθησαν εἰς 1.500. Ὑπῆρχε τὸ αἴτημα τῶν γυναικῶν νὰ λαμβάνουν σύνταξιν ὑπὸ περίπου ὁμοίας προϋποθέσεις ποὺ λαμβάνουν σύνταξιν εἰς τὰς Δημοσίας Ὑπηρεσίας, νὰ ὑπάρχῃ δηλαδὴ μειωμένον ὅριον διὰ τὰς ὑπάνδρους γυναῖκας καὶ τὸ αἴτημα ὅμως αὐτὸ ἡ Κυβέρνησις τὸ ἀπέρριψεν. Εἰς τὸ Νομοθετικὸν αὐτὸ Διάταγμα ὑπάρχει καὶ σειρὰ ἄλλη ἀπαραδέκτων διατάξεων, αἱ ὁποῖαι θὰ πρέπει νὰ διορθωθοῦν. Ὅλα αὐτὰ ζητοῦμεν μὲ τὴν πρότασίν μας νὰ διορθωθοῦν. Ἐπίσης, ζητοῦμεν, νὰ ἐπεκταθῇ ἡ ἀσφάλισις, ἡ ὁποία τώρα ἔγινε μόνον διὰ τὰς ὑπηρετρίας, εἰς ὅλα τὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα ὑπὸ οἱανδήποτε μορφὴν ἐργάζονται κατ’ οἶκον. Ζητοῦμεν ἐπίσης διὰ τὰς ὑπηρετρίας ἢ τὰ ἄλλα κατ’ οἶκον ἐργαζόμενα θήλεα πρόσωπα νὰ λαμβάνουν τὰς εἰσφορὰς των ἐὰν θελήσουν νὰ διακόψουν ὁριστικῶς τὴν ἐπαγγελματικήν των ἀπασχόλησιν. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι βουλευταί, αἱ ὑπηρέτριαι καὶ αἱ πτωχαὶ κατ’ οἶκον ἐργαζόμεναι γυναῖκες διὰ τῶν εἰσφορῶν των νὰ στηρίζουν τοὺς ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς. Βεβαίως, αἱ εἰσφοραί των διὰ τὸν κλάδον τῆς ἀσθενείας δὲν πρέπει νὰ ἐπιστραφοῦν. Αἱ εἰσφοραὶ ὅμως αὐτῶν αἱ προοριζόμεναι διὰ τὸν κλάδον τῆς συντάξεως θὰ πρέπει νὰ τοὺς ἐπιστρέφωνται, ὁσάκις τὰ πρόσωπα αὐτὰ δὲν λαμβάνουν σύνταξιν, ὅπερ εἶναι τὸ συνηθέστερον. Αὐτὰ εἶναι τὰ αἰτήματα τῶν ἐργαζομένων τὰ ἔχοντα σχέσιν μὲ τὸ ἄρθρον 1 καὶ αὐτὰ τὰ αἰτήματα ζητοῦμεν διὰ τῆς προτάσεώς μας νὰ γίνουν δεκτά. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ ἄρθρον 2, τὸ ὁποῖον ἐκ τυπογραφικοῦ λάθους ἔχει ἐσφαλμένως διατυπωθῆ. Διὰ τῆς προτάσεώς μας ζητοῦμεν τὴν κατάργησιν τῆς παραγράφου 4, τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος, δηλαδὴ τῆς παραγράφου ἐκείνης, κατὰ τὴν ὁποίαν ὑποχρεοῦνται οἱ συνταξιοῦχοι νὰ πληρώνουν ἀσφάλιστρα διὰ νὰ εἶναι ἠσφαλισμένοι ἀπὸ ἀπόψεως ὑγείας εἰς τὸ ΙΚΑ. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι βουλευταί, νὰ ζητοῦν ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν 20 δραχμὰς τὴν ἡμέραν, νὰ πληρώνουν ἀσφάλιστρα διὰ τὴν ὑγείαν των, τὰς σχετικὰς δαπάνας διὰ τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν θὰ πρέπει νὰ τὰς φέρῃ τὸ Κράτος. Σήμερον ὑπάρχει θέμα βελτιώσεως τῶν συντάξεων καὶ ὄχι περικοπῆς αὐτῶν. Ἐπίσης, ζητοῦμεν νὰ διαγραφῇ ἡ διάταξις, διὰ τῆς ὁποίας τὰ εἰδικὰ Ταμεῖα εἰσφέρουν εἰς τὸ Ι. Κ.Α. διὰ τὴν ἀσφάλισιν ὑγείας τῶν συνταξιούχων. Ὅλα σχεδὸν τὰ Ταμεῖα, κύριοι βουλευταί, εὑρίσκονται πρὸ τῶν πυλῶν τῆς χρεωκοπίας των καὶ ὁδεύουν πρὸς συγχώνευσίν των μὲ τὸ ΙΚΑ. Δὲν εἶναι συνεπῶς δυνατὸν νὰ ἐπιβάλωμεν εἰς τὰ Ταμεῖα αὐτὰ καὶ νέας ὑποχρεώσεις. Εἰς τὸ ἄρθρον 3 ζητοῦμεν νὰ περιορισθοῦν τὰ ὅρια ἡλικίας, διὰ μὲν τοὺς ἄνδρας εἰς τὸ 60ὸν ἔτος, διὰ δὲ τὰς γυναῖκας εἰς τὸ 55ον ἔτος. Ἡ Κυβέρνησις σήμερον ἐπιμένει εἰς τὰ 65 καὶ 60 ἔτη. Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι βουλευταί, τὸ ὅριον ἡλικίας νὰ ὑποβιβασθῇ. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ περιορισθῇ καὶ ἡ ἀνεργία, ἡ ὁποία εἰς τὴν χώραν μας ἔχει ξεπεράσει τὴν ἀνεργίαν ὅλων τῶν ἄλλων χωρῶν. Ἐπίσης, πρέπει νὰ γίνῃ διαχωρισμὸς ὡς πρὸς τὰ ἀπαιτούμενα ἡμερομίσθια, πρὸς συνταξιοδότησιν. Δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πλήρη ἀπασχόλησιν, ὅπως οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὰς Τραπέζας, νὰ ἰσχύσῃ ὁ ἀριθμὸς τῶν 4.050 ἡμερομισθίων. Διὰ τοὺς μὴ ἔχοντας πλήρη ἀπασχόλησιν, ὅπως οἱ οἰκοδόμοι, σερβιτόροι, καπνεργάτες, σταφιδεργάτες κλπ., νὰ περιορίσωμεν τὸ ποσὸν καὶ νὰ φθάσωμεν τὸ πολὺ εἰς τὰ 2.500 ἡμερομίσθια. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀντιληφθῶμεν τὴν ἑλληνικὴν πραγματικότητα καὶ νὰ ἀφήσωμεν κατὰ μέρος αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν εἰς τὰ ἄλλα Κράτη, διότι αἱ προϋποθέσεις ἐκεῖ δὲν εἶναι αἱ ἴδιαι. Ἐπίσης, εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν ἀναπήρων, θὰ πρέπει νὰ ἐμμείνωμεν εἰς τὸν μέχρι πρό τινος ἰσχύοντα ἀριθμόν, δηλαδὴ εἰς τὰ 500 ἡμερομίσθια. Δὲν βλέπομεν τὸν λόγον καὶ εἶναι τελείως ἀκατανόητον διατὶ ἕνας ἐργαζόμενος ποὺ θὰ γίνῃ ἀνάπηρος δὲν θὰ λάβῃ σύνταξιν μὲ τὰ 1499 ἡμερομίσθια. Ὁ προηγούμενος νόμος προέβλεπε 500 ἡμερομίσθια. Τὶ θὰ γίνουν μὲ τὰς προϋποθέσεις τῶν 1.500 ἡμερομισθίων οἱ ἀνάπηροι αὐτοί; Ἐξ ἄλλου, αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἔννοια τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας ἀνάπηρος καὶ νὰ γίνεται ζητιάνος. Πρέπει, λοιπόν, ἡ διάταξις αὐτὴ νὰ ἀπαλειφθῇ, διότι εἶναι ἀντιασφαλιστικὴ καὶ ἀντικοινωνική. Ἐπίσης, διὰ τῶν τροποποιήσεων ποὺ προτείνομεν ζητοῦμεν μειωμένην σύνταξιν νὰ δίδεται εἰς τὸ 52ον ἔτος διὰ τὰς γυναῖκας, εἰς τὸ 57ον διὰ τοὺς ἄνδρας καὶ ὄχι εἰς τὸ 62ον ποὺ ὁρίζει τὸ Ν. Δ. Ἐπίσης ζητοῦμεν, οἱ ὑπὲρ τὴν 10ετίαν ἐργαζόμενοι εἰς βαρέα ἐπαγγέλματα νὰ δικαιοῦνται συντάξεως εἰς τὸ 50ὸν ἔτος, λόγῳ τῆς φθορᾶς ποὺ ὑφίστανται. Κατονομάζομεν ὡρισμένα ἀπὸ τὰ βαρέα αὐτὰ ἐπαγγέλματα καὶ νομίζομεν, ὅτι αὐτὰ δὲν πρέπει νὰ παραμείνουν εἰς τὴν κρίσιν τῆς διοικήσεως. Τέτοια ἐπαγγέλματα εἶναι τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ μεταλλεῖα καὶ τῶν ἐργαζομένων εἰς τὴν χημικὴν βιομηχανίαν, καπνεργασίαν κ. λ.π. Θὰ πρέπει, λοιπόν, νὰ χαρακτηρισθοῦν ὡς βαρέα ἐπαγγέλματα καὶ νὰ λάβῃ σύνταξιν ὁ ἐργαζόμενος εἰς ὅριον ποὺ θὰ δύναται νὰ ἀντέξῃ. Ἐὰν ἐπισκεφθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, τὰ μεταλλωρυχεῖα Λαυρίου θὰ διαπιστώσητε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐργασθῇ ἕνας ἄνθρωπος πέραν τῆς 10ετίας, χωρὶς νὰ ὑποστῇ ἀνεπανόρθωτον φθοράν. Ἐκεῖ, λοιπόν, οἱ μεταλλωρῦχοι ζητοῦν ἐπίδομα ἀνθυγιεινῆς ἐργασίας, τὸ ὁποῖον ἔχει νομοθετηθῆ καὶ ἔχει ἀναγνωρισθῆ ἀπὸ ἀποφάσεις Ἀνωτάτου Δικαστηρίου καὶ τὸ ὁποῖον ὅμως ὁ κ. ὑπουργὸς τοὺς τὸ ἀρνήθηκε. Δι’ αὐτὸ οἱ ἐργάται αὐτοὶ ἔχουν κηρύξει ἀπεργίαν διαρκείας. Θὰ πρέπει, λοιπόν, διὰ τὰ μεταλλεῖα νὰ καθορισθῇ, ὅτι εἶναι ἀνθυγιεινὸν ἐπάγγελμα καὶ ὅτι ἡ σύνταξίς των θὰ παρέχεται εἰς μικρότερον ὅριον ἡλικίας. Θὰ τυγχάνουν δέ, ἐπίσης, ὅλοι ἀνθυγιεινοῦ ἐπιδόματος. Ἐπίσης, ζητοῦμεν νὰ ληφθοῦν ὡρισμένα μέτρα ὑπὲρ τῶν ἐγγάμων γυναικῶν καὶ νὰ ἰσχύσουν ὅσα καὶ εἰς τὰς γυναῖκας Δημοσίους ὑπαλλήλους. Ἐπίσης, ζητοῦμεν τὸ ποσοστὸν συντάξεως ποὺ παίρνει ἡ χήρα, δηλαδὴ τὸ 80% νὰ μὴ μειωθῇ εἰς 70%, διότι οὐδεμία ἀνακούφισις καὶ ἐνίσχυσις πρόκειται νὰ ἐπέλθῃ ὑπὲρ τοῦ ἀσφαλιστικοῦ Ὀργανισμοῦ, ὅταν κόψουμε 10% ἀπὸ τὴν χήραν. Πρέπει, λοιπὸν καὶ ἡ διάταξις αὐτὴ νὰ διαγραφῇ. Μὲ τὸ ἄρθρον 4 καταργεῖται ἡ παρ. 3 τοῦ Ν.Δ. 4104, ἡ ὑπολογίζουσα τὴν προσαύξησιν τῆς συντάξεως, λόγῳ συζύγου, ἐπὶ τῆς βασικῆς συντάξεως καὶ ζητοῦμεν νὰ ὑπολογίζεται ἐπὶ τοῦ συνόλου. Μὲ τὸ ἄρθρον 5 ζητοῦμεν νὰ ἀρθοῦν αἱ εἰς βάρος τῶν συνταξιούχων καὶ ἀδικηθέντων καπνεργατῶν παραμένουσαι ἀδικίαι καὶ μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Ν. Δ. 4104. Αὐτὰς τὰς διορθώσεις ζητοῦμεν, κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ Ν. Δ. 4104. Ὅλαι αὐταὶ προϋποθέτουν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀποφασίσῃ νὰ ἐνισχύσῃ τὸν κεντρικὸν ἀσφαλιστικόν μας Ὀργανισμὸν ἀπὸ τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν. Ἐὰν δὲν κάμῃ αὐτὸ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ κάμῃ καὶ διορθώσεις. Διότι ἐξ ὅσων εἶπα, πράγματι, ἡ Κυβέρνησις μίαν προσωρινὴν ἀναστολὴν χρεωκοπίας τοῦ Ἱδρύματος ἐπιτυγχάνει καὶ ὄχι λύσιν τοῦ ἀσφαλιστικοῦ προβλήματος. Ἐπομένως, οἱ συνταξιοῦχοι θὰ παραμείνουν εἰς αὐτὰς τὰς συντάξεις, αἱ προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως ἀπαράδεκτοι καὶ τὸ ὅλον θέμα ἄλυτον. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις θέλῃ νὰ λύσῃ τὸ θέμα πρέπει νὰ ἀκολουθήσῃ τὴν πολιτικὴν τῶν ἄλλων Κρατῶν. Ἡμεῖς πιστεύομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀλλάξῃ πολιτικήν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ὅμως καὶ οἱ ἐργαζόμενοι, ἀσφαλῶς θὰ ἐπιτύχουν ἀλλαγὴν τῆς σημερινῆς πολιτικῆς διὰ τῶν ἀγώνων των πρὸς ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὸν φορέα της, δηλαδὴ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία τοὺς ἔχει φέρει εἰς τὴν ἐσχάτην ἐξαθλίωσιν. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀμφότεραι αἱ προτάσεις νόμου ἀναφέρονται εἰς τὴν τροποποίησιν τοῦ Ν. Δ. 4104)1960. Ἐπομένως συζητοῦνται ταὐτοχρόνως. Ἐπὶ τῆς δευτέρας προτάσεως τὸν λόγον ἔχει ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Γ. Ἀράπης.

§42Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἐπαναφορὰ πρὸς συζήτησιν τοῦ Ν. Δ. 4104 ἔρχεται, διότι κατὰ τὴν ψήφισιν τούτου ἡ Ἀντιπολίτευσις διετύπωσε διαμαρτυρίας, διότι διὰ τῶν διατάξεων αὐτοῦ δὲν ὁλοκληροῦται ἡ προστασία τῶν ἠσφαλισμένων. Ἡ ψήφισις τοῦ ἐν λόγῳ Ν. Δ., παρ’ ὅτι ἐγκαίρως εἶχεν εἰδοποιηθῆ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἡ ἐργατικὴ τάξις δὲν εἶναι σύμφωνος, προεκάλεσε τὴν ἀγανάκτησιν τῆς ἐργατικῆς τάξεως, διότι δὲν ἠρωτήθη καὶ δι’ αὐτὸ διετυπώθησαν διαμαρτυρίαι πολλαὶ καὶ ἀπεργίαι ἔλαβον χώραν. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠθέλησε νὰ υἱοθετήσῃ τὰς τροπολογίας, τὰς ὁποίας εἴχομεν τότε ὑποβάλει, ἐν τῇ προσπαθείᾳ μας ὅπως βελτιώσωμεν τὸ νομοθέτημα, ὥστε αἱ συντάξεις τῶν ἐργαζομένων νὰ αὐξήσουν, ἰδίως τῶν ἐποχιακῶς ἐργαζομένων, ὡς τῶν οἰκοδόμων, μεταλλωρύχων κλπ. Ἡ ἀπεργία τῶν οἰκοδόμων, ἡ ὁποία ἐδημιούργησε τόσον σάλον εἰς τὴν χώραν, θὰ μείνῃ ἱστορικὴ εἰς τοὺς ἀγῶνας τῆς τάξεως αὐτῆς διὰ τὴν λύσιν τῶν αἰτημάτων της. Τὸ αἴτημα, τὸ ὁποῖον ὤθησε τοὺς οἰκοδόμους εἰς τὴν ἀπεργίαν, ἦτο τὸ θέμα τῆς «ὑπὲρ ἀγνώστων» εἰσπράξεως εἰσφορᾶς ὑπὸ τοῦ ΙΚΑ, τὸ ὁποῖον οἱ οἰκοδόμοι διεξεδίκουν ὑπὲρ αὐτῶν καὶ τὸ ὁποῖον δὲν εἶχε ρυθμισθῆ, παρὰ τὰς πρὸς τοῦτο ὑποσχέσεις τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἕτερον θέμα, ἦτο τὸ θέμα τῶν συντάξεων. Ἔπρεπεν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, διὰ νὰ συνταξιοδοτηθοῦν, νὰ συμπληρώσουν τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των. Ἀλλὰ ἐρωτῶ, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι δυνατὸν οἰκοδόμος, εἰς αὐτὴν τὴν ἡλικίαν, νὰ ἀνεβαίνῃ σκαλωσιὲς τῶν οἰκοδομῶν; Ἐζητήσαμεν τότε, διὰ τῆς τροπολογίας μας, ὅπως ὁ χρόνος μειωθῇ εἰς τὸ 60ὸν ἔτος. Ἡ τροπολογία μας ὅμως αὕτη δὲν ἐγένετο δεκτή. Ἡ κατάστασις αὐτή, ἡ ὁποία εἶχε δημιουργηθῆ εἰς τὸν κλάδον τῶν οἰκοδόμων, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν δημιουργίαν τῶν γεγονότων ἐκείνων, μὲ τὰ ὁποῖα ἠσχολήθησαν καὶ ἀσχολοῦνται τὰ Δικαστήρια καὶ ὅπως ἀπεδείχθη κατὰ τὴν πρώτην ἀπόφασιν τοῦ Δικαστηρίου, οἱ οἰκοδόμοι ἐξεκίνησαν εἰς τὸν ἀγῶνα των, ὄχι δι’ ἄλλους λόγους, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπίλυσιν ζωτικῶν αἰτημάτων των. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, ὁ κ. Εἰσαγγελεὺς δὲν ἠθέλησε νὰ ἀναγνωρίσῃ τὴν ἀπόφασιν ἐκείνην, καὶ ὡς εἶναι γνωστόν, ἐκδικάζεται ἡ ὑπόθεσις τῶν οἰκοδόμων πάλιν αὐτὰς τὰς ἡμέρας ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ Δικαστήρια. Αὐτὸ ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐπρόσεξεν ὅλα τὰ ζητήματα τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ἀναγκαζόμεθα, κατόπιν τούτου, νὰ ἐπαναφέρωμεν τὸ ὑπὸ κρίσιν Ν. Διάταγμα, μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ προκαλέσωμεν τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως εἰς ὡρισμένας τροπολογίας, τὰς ὁποίας φρονοῦμεν, ὅτι πρέπει νὰ ἀποδεχθῇ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν ἐργαζομένων. Ὁ προλαλήσας συνάδελφος, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τὰς ἀπόψεις του ἐπὶ τῆς πρώτης προτάσεως περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 4104, ἀνέπτυξεν ἐπίσης καὶ ὡρισμένας τροποποιήσεις τῶν διατάξεων αὐτοῦ, ἐπὶ τῶν ὁποίων εἶναι ἀπολύτως σύμφωνος. Θὰ ἀναπτύξω καὶ ἐγὼ ὡρισμένας τροπολογίας ἐπὶ τῆς δευτέρας προτάσεως, πρὸς τὸν σκοπὸν ὅπως βοηθήσωμεν τὴν ἐργατικὴν τάξιν καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ γίνουν δεκταὶ ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργόν. Ἐὰν αἱ τροπολογίαι αὗται δὲν γίνουν δεκταί, ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως θὰ εἶναι δεινὴ ἔναντι τῶν ἐργαζομένων, διότι ἡ ἐργατικὴ τάξις ἔχει ἐγκαταλειφθῆ. Ἀπότοκος τῆς ἐγκαταλείψεως αὐτῆς τῆς ἐργατικῆς τάξεως εἶναι ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν ἀνέργων, ὁ ὁποῖος κυμαίνεται ἀπὸ 200–250.000. Ἀλλὰ ἐπίσης, συνέπεια τῆς ἐγκαταλείψεως αὐτῆς, εἶναι ἡ συνεχιζομένη μετανάστευσις Ἑλλήνων ἐργατῶν εἰς τὴν Γερμανίαν καὶ ἄλλας χώρας. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἡ κατάστασις εἰς τὴν χώραν μας δὲν εἶναι εὐχάριστος, παρὰ τὰς ἐξαγγελίας τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ὑπάρχει εὐημερία εἰς τὴν χώραν μας καὶ ὅτι ἔχει αὐξηθῆ τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα. Τὸ ἐργατικὸν εἰσόδημα δὲν ἔχει λάβει οὐδεμίαν αὔξησιν. Πρέπει ὅλους μας νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ τὸ θέμα τῶν ἐργαζομένων καὶ θὰ πρέπει ὅλοι νὰ μεριμνήσωμεν διὰ τὴν ἐπίλυσιν τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ τοὺς ἐργαζομένους, εἶναι τὸ ἀσφαλιστικὸν θέμα καὶ τὸ οἰκονομικόν. Τὸ ἀσφαλιστικὸν θέμα θὰ πρέπει νὰ ρυθμισθῇ κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε οἱ ἀπόμαχοι τῆς ἐργασίας νὰ δύνανται νὰ ζήσουν κατὰ τὰ ἑπόμενα μετὰ τὴν συνταξιοδότησίν των 4–5 χρόνια μὲ κἄποιαν στοιχειώδη ἄνεσιν. Ἀλλὰ διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ πραγματοποιήσωμεν αὐτό, θὰ πρέπει νὰ ὑπάρχουν οἰκονομικαὶ δυνατότητες, τὰς ὁποίας ὁ ἀσφαλιστικὸς Ὀργανισμὸς τοῦ ΙΚΑ, σήμερον δὲν ἔχει. Τὸ ΙΚΑ περιλαμβάνει τὸ 75% τῶν ἐργαζομένων καὶ θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ μεγαλυτέραν προσοχὴν διὰ τὴν οἰκονομικὴν συντήρησιν αὐτοῦ. Δὲν ὑπάρχει κανένα Κράτος, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ μὴ συμμετέχῃ ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἐργαζομένων. Μόνον ἐδῶ δὲν ὑπάρχει συμμετοχὴ τοῦ Κράτους. Διὰ νὰ βελτιωθῇ ἡ θέσις τοῦ Ἱδρύματος, πέραν τῆς οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως τοῦ Κράτους, θὰ πρέπει νὰ τοποθετηθοῦν εἰς αὐτὸ ἄνθρωποι ἱκανοί, προερχόμενοι ἀπὸ τὴν ἐργατικὴν τάξιν καὶ ὄχι νὰ διορίζωνται, ὅπως διορίζονται σήμερον, ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Θὰ πρέπει τὸ κακὸν αὐτὸ νὰ σταματήσῃ καὶ νὰ τοποθετηθοῦν πρόσωπα ἐκλεγόμενα ἀπὸ τὴν ἐργατικὴν τάξιν, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐλέγχουν τὴν πορείαν τοῦ Ὀργανισμοῦ. Τὸ κυριώτερον θέμα, πάντως, εἶναι ἡ συμμετοχὴ τοῦ Κράτους εἰς τὰς δαπάνας τοῦ ἀσφαλιστικοῦ Ὀργανισμοῦ, ὅπως ἔχει γίνει καὶ εἰς ἄλλας περιπτώσεις. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ Κράτους εἶναι ἀπαραίτητος, διότι ἄλλως δὲν θὰ ὀρθοποδήσῃ ὁ ἀσφαλιστικὸς αὐτὸς Ὀργανισμός. Ἤδη, ἐνισχύθη ὁ ἀσφαλιστικὸς Ὀργανισμὸς μὲ ἕνα ποσόν, τὸ ὁποῖον ἐπήραμεν ἀπὸ τὸ Ταμεῖον Ἀνεργίας καὶ Στρατεύσεως, ἀπὸ τὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ ἅλατος καὶ τὸ 1% ἀπὸ τὰς ποινὰς τῶν ἀτυχημάτων. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ποσὸν δὲν εἶναι ἐπαρκὲς διὰ νὰ ἀντεπεξέλθῃ ὁ ἀσφαλιστικὸς Ὀργανισμὸς εἰς τὰς οἰκονομικὰς δυσχερείας. Οὔτε τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα 4104)60 παρέσχε τὰ μέσα εἰς τὸ Ἵδρυμα, ὥστε νὰ ἀντεπεξέλθῃ εἰς τὰς οἰκονομικὰς δυσκολίας τὰς ὁποίας ἔχει καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰς ἀνάγκας τῶν συνταξιούχων. Βελτίωσις τῶν οἰκονομικῶν τοῦ ἀσφαλιστικοῦ Ἱδρύματος ἐπεδιώχθη μὲ τὴν σκλήρυνσιν τῶν προϋποθέσεων συνταξιοδοτήσεως τῶν ἠσφαλισμένων, ἀλλ’ αὐτὸ εἶναι εἰς βάρος τῆς ἐργατικῆς τάξεως, ὡς καταφαίνεται καὶ ἀπὸ τὰς ἐντόνους διαμαρτυρίας ὅλων τῶν ἠσφαλισμένων καὶ συνταξιοδοτουμένων. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ πρέπει νὰ δεχθῇ τὴν πρότασίν μας, ὥστε νὰ βελτιωθῇ τὸ Ν. Δ. 4104. Διὰ τῆς προτάσεως ζητοῦμεν: Εἰς τὸ ἄρθρον 1 τοῦ Ν. Δ. 4104 τοῦ 1960 νὰ καταργηθοῦν τὰ δύο τελευταῖα ἐδάφια αὐτοῦ, ὡς καὶ ἡ παράγραφος 3 τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ Α.

Ν. 1846)51.

Διότι δὲν εἶναι σωστόν, σήμερον, ἡ ἐπαγγελματικὴ δραστηριότης τῶν πολιτῶν καὶ συνεπῶς ἡ ἀσφάλισις αὐτῶν νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν παρέμβασιν τῶν ἀστυνομικῶν. Εἰς τὸ ἄρθρον 2, παράγραφος 4, τοῦ ἰδίου Ν. Δ., νὰ ἀντικατασταθοῦν τὸν μὲν «4%», ὅπου ὑπάρχει, διὰ τοῦ «2%», τὸ δὲ «6%» διὰ τοῦ «8%» καὶ εἰς τὸ τέλος αὐτῆς προστίθεται τελευταῖον ἐδάφιον, ἔχον οὕτω: Ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τοῦ ἔτους 1961, ἀναγράφεται εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας ἀρχικῶς μὲν ἡ ἀναγκαία πίστωσις διὰ τὴν εἰς τρεῖς ἴσας ἐτησίας δόσεις ἀπόδοσιν εἰς τὸ ΙΚΑ ἴσου ποσοῦ δραχμῶν πρὸς τὰς ἐκ τῶν ἀποθεματικῶν τούτου, ὑπὸ οἱονδήποτε τύπον, ληφθείσας ὑπὸ τοῦ καθεστῶτος τῆς Δικτατορίας τῆς 4ης Αὐγούστου 1936, μετέπειτα δέ, καὶ καθ’ ἕκαστον ἔτος, πίστωσις ἐκ διακοσίων ἑκατομμυρίων δραχμῶν, τῆς ὁποίας τὸ ποσὸν θὰ μεταβάλλεται, κατὰ τὰ σχετικῶς ἰσχύοντα, εἰς τὸ ΙΚΑ, ὡς παγία κρατικὴ ἐνίσχυσις πρὸς αὐτό. Διότι ἡ εἰσφορὰ τοῦ 4% εἶναι πάρα πολὺ βαρεῖα ὑπὲρ τῆς ἀσφαλίσεως ἀσθενείας. Διὰ τῆς ἐλαττώσεως ἀπὸ 4% εἰς 2% θὰ εὑρεθῇ πόρος, ἐὰν τὸ Κράτος ἀποδώσῃ τὸ χρέος του, ληφθέντος ὑπὸ τῆς Δικτατορίας 4ης Αὐγούστου, σημαντικωτάτου ποσοῦ, τὸ ὁποῖον νὰ ἀποδοθῇ εἰς τὸ ΙΚΑ, ὡς ἀναγράφει ἡ ἀνωτέρω τροπολογία, 20 ἑκατ., Κλάδος Στρατεύσεως Ὀργανισμοῦ Ἀνεργίας. Ἁλάτι, εἰσφορὰ 1%, ἐργατικὰ ἀτυχήματα. Εἰς τὸ ἄρθρον 3, ὅλαι αἱ διατάξεις, ἀπὸ τοῦ τετάρτου ἐδαφίου, τὸ ὁποῖον ἄρχεται: «Διὰ Β.Δ. προκαλουμένου... .....», νὰ ἀντικατασταθοῦν διὰ τῶν ἑπομένων: Αἱ κατηγορίαι ἐργασιῶν, ἐπιχειρήσεων ἢ ἐκμεταλλεύσεων, αἱ ὑπαγόμεναι ἑκάστοτε εἰς τὴν ἀνωτέρω εἰσφορὰν ἐπαγγελματικοῦ κινδύνου ὁρίζονται διὰ Β. Διαταγμάτων, προκαλουμένων ὑπὸ τοῦ ὑπουργοῦ Ἐργασίας, ἔχοντος πάντοτε ὑπ’ ὄψιν ἢ προκαλοῦντος σχετικὰς ᾐτιολογημένας γνωματεύσεις ἐπιτροπῆς, ἀπαρτιζομένης ἐξ ἑνὸς ἢ δύο τεχνικῶν Ὑγιεινῆς, ἑνὸς Ἐπιθεωρητοῦ Βιομηχανίας καὶ ἑνὸς Ἐπιθεωρητοῦ Δημοσίων Ἔργων, τοῦ τελευταίου τούτου μετέχοντος τῆς Ἐπιτροπῆς, προκειμένου περὶ ἔργων ἀφορώντων οἰκοδομικὰς ἐργασίας ἢ ἐπιχειρήσεις ἢ σιδηροδρομικὰς ἐκμεταλλεύσεις, ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Διότι, σήμερον, ἂν καὶ τὰ ἀτυχήματα ἐργασίας ἔχουν πληθυνθῆ εἰς βαθμὸν ἀνησυχαστικόν, τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι τὰ εἰδικὰ ὄργανα τοῦ Κράτους, ἢ δὲν εἶναι ἐπαρκῆ ἀριθμητικῶς ἢ ποιοτικῶς, ἢ δι’ ἄλλους λόγους δὲν εἶναι ἢ δὲν ἀφίνονται ἐλεύθερα νὰ ἐπιτελοῦν τὸ καθῆκον των, ποὺ συνίσταται εἰς τὴν περιφρούρησιν τῆς ζωῆς, τῆς σωματικῆς ἀκεραιότητος τῶν μοχθούντων ἀντὶ μισθοῦ. Διὰ τῆς ὀλιγαρίθμου αὐτῆς ἐπιτροπῆς, τὴν ὁποίαν προτείνομεν, αὕτη θὰ εἶναι καὶ περισσότερον χρησιμωτέρα καὶ ὀλιγώτερον δαπανηρά, ἀπὸ τὴν διὰ τοῦ ἄρθρου 3 Ν. Δ. 4104 συσταθησομένην. Εἰς τὸ ἄρθρον 4 τοῦ ἐν λόγῳ Ν. Δ. 4104 προτείνομεν, ὅπως ἀντικατασταθοῦν διὰ τῶν ἑξῆς τὸ πρῶτον ἐδάφιον καὶ ὁ ὑπ’ αὐτὸ πίναξ, δι’ ὧν τροποποιοῦνται τὸ πρῶτον ἐδάφιον καὶ ὁ πίναξ τῆς παραγρ. 2 τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ

Α. Ν. 1864)51:

«2. Διὰ τὸν ὑπολογισμὸν τῶν πρὸς τὸ Ἵδρυμα τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων εἰσφορῶν καὶ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ χορηγουμένων παροχῶν εἰς χρῆμα, οἱ ἠσφαλισμένοι κατατάσσονται εἰς τὰς ἀκολούθους δέκα τέσσαρας μισθολογικὰς καὶ ἀσφαλιστικὰς κλάσεις, τὰς σημειουμένας κατωτέρω διὰ λατινικῶν ἀριθμῶν. Διὰ τὴν τοιαύτην κατάταξιν ὁ ἠσφαλισμένος, τοῦ ὁποίου ὁ ἡμερήσιος μισθὸς κυμαίνεται:

Διὰ τὴν τροποποίησιν τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἰδίου Ν. Δ. δικαιολογεῖ ἡ ἀνάγκη νὰ τονωθῇ ἡ ἀσφαλιστικὴ προστασία διὰ τοὺς χαμηλὰ ἀμειβομένους ἠσφαλισμένους καὶ νὰ καταστῇ ὁμαλωτέρα ἡ προοδευτικὴ ἐνίσχυσις τῆς τοιαύτης προστασίας διὰ τοὺς ἠσφαλισμένους τοὺς ὑψηλότερον ἀμειβομένους. Εἰς τὸ ἄρθρον 5 τοῦ αὐτοῦ Ν. Δ. 4104)1960, αἱ παράγραφοι 1, 2, 3 καὶ 4 ἀντικαθίσταται διὰ τῶν ἑπομένων: «Ι. Αἱ παράγραφοι 1 καὶ 5 τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ Α. νόμου 1846)51 ἀντικαθίστανται διὰ τῶν ἑπομένων παραγράφων Ι, Ια, Ιβ. Ι) Οἱ παρὰ τῷ Ἱδρύματι τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων ἠσφαλισμένοι, οἱ πραγματοποιήσαντες τοὐλάχιστον δύο χιλιάδας πεντακοσίας ἡμέρας ἐργασίας, ἐκ τῶν ὁποίων τοὐλάχιστον τὰς χιλίας (1.000) ἐντὸς τῶν ὀκτὼ τελευταίων ἐτῶν τῆς ἐπαγγελματικῆς δραστηριότητός των, δικαιοῦνται ἐξ αὐτοῦ συντάξεως γήρατος, ἐὰν ἔχουν συμπληρώσει κατὰ τὴν ὑποβολὴν τῆς σχετικῆς αἰτήσεως, ὁ μὲν ἠσφαλισμένος τὸ 65ον, ἡ δὲ ἠσφαλισμένη τὸ 60ὸν ἔτος τῆς ἡλικίας των. Κατὰ τοὺς ὁρισμοὺς τοῦ προηγουμένου ἐδαφίου χορηγουμένη σύνταξις ἀποκαλεῖται ἀρτία σύνταξις γήρατος. Ια) Προκειμένου περὶ ἠσφαλισμένων τοῦ πρώτου ἐδαφίου τῆς προηγουμένης παραγράφου, ἀπασχοληθέντων, κατὰ τὴν τελευταίαν εἰκοσαετίαν τῆς ἐπαγγελματικῆς δραστηριότητός των, κυρίως εἰς ἐργασίας ἢ ἐπαγγέλματα ἐπικινδύνους ἢ προδήλως ἀνθυγιεινὰς ἢ ἰδιαιτέρως κοπιώδεις, τὰ ἐν τῷ ἐν λόγῳ ἐδαφίῳ ἀναφερόμενα ὅρια ἡλικίας, πρὸς ἀπόκτησιν δικαιώματος ἐπὶ ἀρτίας συντάξεως γήρατος, ὁρίζονται εἰς τὸ 58ον ἔτος διὰ τοὺς ἠσφαλισμένους καὶ εἰς τὸ 53ον διὰ τὰς ἠσφαλισμένας. Ἐντὸς ἑξαμήνου ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος Κανονισμοῦ, θέλουσιν ὁρίσει τὰς ἐργασίας καὶ ἐπαγγέλματα, αἱ ὁποῖαι θεωροῦνται, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τούτου, ἐπικίνδυνοι, προδήλως ἀνθυγιειναὶ ἢ ἰδιαιτέρως κοπιώδεις, ἀπὸ δὲ τῆς ἰσχύος τῶν κανονισμῶν αὐτῶν παύουν ἰσχύουσαι αἱ διατάξεις τοῦ δευτέρου ἐδαφίου τῆς παραγρ. 5 τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ Α. Ν. 1846 τοῦ 1951. Ιβ) Οἱ ἠσφαλισμένοι τοῦ πρώτου ἐδαφίου τῆς ἀνωτέρω παραγράφου Ι δικαιοῦνται νὰ αἰτήσωνται τὴν ἀπονομὴν εἰς αὐτοὺς συντάξεως γήρατος καὶ πρὸ τῆς συμπληρώσεως τῶν ὡς ἄνω ὁρίων ἡλικίας, οὐχὶ ὅμως, πρὶν ἢ συμπληρώσουν τὸ 60ὸν οἱ ἄρρενες καὶ τὸ 55ον αἱ θήλεις. Ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ, τὸ ποσὸν τῆς ἀπονεμομένης συντάξεως εἶναι κατώτερον τοῦ ποσοῦ τῆς περὶ ἧς κατωτέρω ἀρτίας συντάξεως γήρατος κατὰ τόσα διακοσιοστά, ὅσοι εἶναι οἱ κατὰ τὸν χρόνον τῆς ὑποβολῆς τῆς σχετικῆς αἰτήσεως ἐλλείποντες μῆνες, πρὸς συμπλήρωσιν τῶν ἐν λόγῳ ὁρίων ἡλικίας, ἡ δὲ σύνταξις αὕτη ἀποκαλεῖται μειωμένη σύνταξις γήρατος. Ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος, καταργοῦνται αἱ διατάξεις τῆς παραγράφου 5 τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ Α. Ν. 1846)51, χωρὶς ὅμως, νὰ θίγωνται αἱ μέχρι τοῦδε, βάσει τούτου, χορηγούμεναι συντάξεις. 2) Οἱ ἠσφαλισμένοι, ἐὰν καταστοῦν ἀνάπηροι κατὰ τὴν ἔννοιαν τῆς ἑπομένης παραγράφου 2 καὶ ἔχουν, ἐντὸς ἑπτὰ τὸ πολὺ ἐτῶν πρὸ τῆς ἐπελεύσεως τῆς ἀναπηρίας, πραγματοποιήσει, τοὐλάχιστον, ἑπτακοσίας πεντήκοντα (750) ἡμέρας ἐργασίας, δικαιοῦνται ἐκ τοῦ Ἱδρύματος συντάξεως. 3) Ἡ παράγραφος 3, τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου 5 τοῦ 4104)60 Ν. Δ. τροποποιεῖται ὡς ἀκολούθως: «3. Τὸ πρῶτον ἐδάφιον τῆς παραγράφου 6 τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ Α. Ν. 1846)1951 τροποποιεῖται ὡς ἀκολούθως: 6. Ἐν περιπτώσει θανάτου, εἴτε συνταξιούχου λόγῳ ἀναπηρίας ἢ γήρατος, εἴτε ἐπιδοματούχου, λόγῳ ἀναπροσαρμογῆς, ἀδιαφόρως ὁρίου ἡλικίας, εἴτε ἠσφαλισμένου ἔχοντος, ἐντὸς ἑπτὰ τὸ πολὺ ἐτῶν πρὸ τῆς ἐπελεύσεως τοῦ θανάτου, πραγματοποιήσει, τοὐλάχιστον, ἑπτακοσίας πεντήκοντα (750) ἡμέρας ἐργασίας, δικαιοῦνται συντάξεως, κατὰ τὰς ἑπομένας παραγράφους». 4. Ἡ παράγραφος 4 τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ἰδίου Ν. Δ. 4104 τοῦ 1960 τροποποιεῖται ὡς ἕπεται: «4. Ἡ παράγραφος 8 τοῦ ἄρθρου 28 τοῦ Α. Ν. 1846) 1951 τροποποιεῖται ὡς ἀκολούθως: 8. Τὸ ποσὸν τῆς συντάξεως εἰς ἣν δικαιοῦται ἡ χήρα (χῆρος) ἰσοῦται πρὸς τὰ ἑβδομήκοντα πέντε (75) ἑκατοστὰ τοῦ ποσοῦ τῆς συντάξεως τοῦ θανόντος (τῆς θανούσης). 6. Εἰς τὸ τέλος τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ αὐτοῦ Ν. Δ. 4104)60 προστίθενται τ’ ἀκόλουθα ὡς ὑπ’ ἀριθ. 6 παράγραφος αὐτοῦ: «6. Ἐὰν ὁ ἠσφαλισμένος καταστῇ ἀνίκανος πρὸς ἐργασίαν ἢ ἀποθάνῃ συνεπείᾳ α) ἀτυχήματος ἐκ βιαίου συμβάντος ἐπελθόντος κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἐργασίας ἢ ἐξ ἀφορμῆς αὐτῆς καὶ β) ἐξ ἐπαγγελματικῆς νόσου, δικαιοῦται συντάξεως καὶ ἐὰν δὲν ἔχῃ πραγματοποιήσει τὸν ἀνωτέρω ὁριζόμενον ἀριθμὸν ἡμερῶν ἐργασίας». Αἱ τροπολογίαι ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 5 ἐπιβάλλονται ἐκ τῶν ἀκολούθων σοβαρωτέρων λόγων Κοινωνικῆς Δικαιοσύνης ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς διὰ τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως προστασίας ἀντὶ μισθοῦ ἐργαζομένων. Τὸ ἄρθρον 5 τοῦ Ν. Δ. ἀντὶ νὰ ἐλαττώνῃ τὰς προϋποθέσεις συντάξεως γήρατος, ἀναπηρίας καὶ θανάτου, καθορίζει μὲ ταχὺν ρυθμόν, βαρυτέρας προϋποθέσεις διὰ τὴν χορήγησιν τῶν ἀσφαλιστικῶν παροχῶν. Σκοπὸς τοῦ Ν. Δ. 4104 εἶναι νὰ ἐπιτύχῃ βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τοῦ Ι.Κ.Α. μὲ τὸν πλέον ἀποκρουστέον κοινωνικῶς τρόπον, ποὺ συνίσταται εἰς τὸ νὰ εἰσφέρουν ὅλοι, (δηλαδὴ οἱ πολλοὶ ἠσφαλισμένοι) καὶ νὰ λαμβάνουν παροχὰς οἱ ὀλίγοι. Διότι μὲ τὴν ὑποαπασχόλησιν καὶ ἀνεργίαν ποὺ μαστίζει τὴν χώραν μας, εἶναι ἀδύνατον ὅλοι νὰ ἀποκτήσουν τὰς προϋποθέσεις αὐτάς, ἀλλὰ ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς ἠσφαλισμένων. Αἱ προτεινόμεναι τροπολογίαι ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 5 ἀποσκοποῦν εἰς τὸ νὰ ματαιώσουν τὴν ἀντικοινωνικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ περιορίσουν τὰς χωρὶς ἀσφαλιστικὴν προστασίαν περιπτώσεις. Τὸ ἄρθρον 6 τοῦ αὐτοῦ Ν. Δ. 4104)1960 ν’ ἀντικατασταθῇ ὡς ἕπεται: «1. Αἱ παράγραφοι 1, 2 καὶ 3 τοῦ ἄρθρου 29 τοῦ Α. Ν. 1846)51 ἀντικαθίστανται διὰ τῶν ἀκολούθων: 1. Τὸ ποσὸν τῆς ἐτησίας συντάξεως ἀναπηρίας ἢ τῆς ἀρτίας συντάξεως γήρατος, ἀπαρτίζεται ἐξ ἑνὸς σταθεροῦ ποσοῦ ἐκ δραχμῶν τεσσάρων χιλιάδων ὀκτακοσίων (4.800) καὶ ἐκ προσαυξήσεων δι’ ἑκάστην πραγματοποιηθεῖσαν, ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου 6298)1934 «περὶ τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων», ἡμέραν ἐργασίας, ὁριζομένων ἀναλόγως τῆς μισθολογικῆς καὶ ἀσφαλιστικῆς κλάσεως εἰς ἣν ἐπραγματοποιήθη αὕτη, ὡς ἀκολούθως:

Τὸ ποσὸν τῆς μηνιαίας συντάξεως ἐξευρίσκεται, διαιρουμένου τοῦ ποσοῦ τῆς ἐτησίας διὰ 12. 2. Τὸ κατὰ τ’ ἀνωτέρω ἐξευρισκόμενον ποσὸν τῆς ἀπονεμητέας μηνιαίας συντάξεως ὁλικῆς ἀνικανότητος εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους θύματα ἀτυχημάτων ἐργασίας ἢ ἐπαγγελματικῶν ἀσθενειῶν, δὲν δύναται νὰ εἶναι κατώτερον τῶν ἑξήκοντα ἑκατοστῶν τοῦ εἰκοσιπενταπλασίου τοῦ τεκμαρτοῦ ἡμερομισθίου των κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐπελεύσεως τοῦ ἀτυχήματος ἢ κατὰ τὴν τελευταίαν ἡμέραν ἐργασίας, τὸ ὁποῖον τεκμαρτὸν ἡμερομίσθιον δὲν δύναται νὰ εἶναι κατώτερον τοῦ τῆς VI μισθολογικῆς καὶ ἀσφαλιστικῆς κλάσεως. 3. Αἱ κατὰ τὰς προηγουμένας παραγράφους συντάξεις προσαυξάνονται: α) κατὰ 25%, οὐδέποτε δὲ διὰ ποσοῦ κατωτέρου τῶν τριακοσίων (300) δραχμῶν μηνιαίως, ἐὰν ὁ συνταξιοῦχος εἶναι ἔγγαμος καὶ ἡ σύζυγός του δὲν εἶναι δημόσιος ὑπάλληλος ἢ δὲν εἶναι ἠσφαλισμένη εἴς τινα Ὀργανισμὸν Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως ἢ δὲν λαμβάνει σύνταξιν ἐκ τοιούτου Ὀργανισμοῦ ἢ ἐκ τοῦ Δημοσίου ἢ ἐκ Νομικοῦ Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, καὶ β) κατὰ 20% διὰ τὸ πρῶτον τέκνον, κατὰ 15% διὰ τὸ δεύτερον καὶ κατὰ 10% διὰ τὸ τρίτον τέκνον, ἐφ’ ὅσον ταῦτα πληροῦν τὰς προϋποθέσεις διὰ νὰ δικαιοῦνται συντάξεως εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ἤθελεν ἀποθάνει ὁ συνταξιοῦχος γονεύς, τοῦ εἰς τὰς σχετικὰς διατάξεις ὁριζομένου ὁρίου ἡλικίας ὑπερτιθεμένου εἰς τὸ 21ον ἔτος τῆς ἡλικίας των διὰ τὰ τέκνα, τὰ συνεχίζοντα τὰς σπουδάς των εἰς Σχολάς, γενικῆς ἢ ἐπαγγελματικῆς μορφώσεως». 2) Ἡ παράγραφος II τοῦ ἄρθρου 29 τοῦ Α. Ν. 1846) 1951 τροποποιεῖται ὡς ἀκολούθως: «II. Τὸ συνολικὸν ποσὸν τῆς μηνιαίας συντάξεως, δι’ ἀναπηρίαν, μὴ ὀφειλομένην εἰς ἀτύχημα ἐργασίας ἢ ἐπαγγελματικὴν νόσον, ἢ λόγῳ γήρατος, μετὰ τῶν πάσης φύσεως προσαυξήσεων, πλὴν τῆς κατὰ τὴν προηγουμένην παράγραφον προσαυξήσεως λόγῳ ἀπολύτου ἀναπηρίας, ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει δύναται νὰ εἶναι ἀνώτερον τοῦ εἰκοσιπενταπλασίου τοῦ τεκμαρτοῦ ἡμερομισθίου τῆς XI οὐδὲ κατώτερον τοῦ εἰκοσιπενταπλασίου τοῦ τεκμαρτοῦ ἡμερομισθίου τῆς μισθολογικῆς καὶ ἀσφαλιστικῆς κλάσεως II. Ἐὰν ὁ συνταξιοῦχος δικαιοῦται συντάξεως καὶ ἐκ τοῦ Δημοσίου ἢ Ν.Π.Δ.Δ. ἢ ἄλλου Ὀργανισμοῦ κυρίας Ἀσφαλίσεως, τὸ ἄθροισμα τῶν λαμβανομένων μηνιαίων συντάξεων δὲν δύναται νὰ ὑπερβαίνῃ τὰ 90% τῶν ἑκάστοτε ἀποδοχῶν ἐνεργείας ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων ὑπελογίσθη ἡ μεγαλυτέρα σύνταξις, εἰς περίπτωσιν δὲ καθ’ ἣν εἶναι ἀνώτερον, μειοῦται ἀναλόγως ἡ ἐκ τοῦ Ι.Κ.Α. σύνταξις». Εἰς τὸ αὐτὸ ἄρθρον 6 τοῦ Ν. Δ. 4104)1960 προστίθενται τ’ ἀκόλουθα, ὡς ὑπ’ ἀριθ. 3 παράγραφος αὐτοῦ. «3. Οἱ συνταξιοῦχοι λόγῳ γήρατος, οὓς ἀφορᾷ ἡ παράγραφος 8, ἐδάφιον δεύτερον, περιπτώσεις βʹ καὶ γʹ τοῦ ἄρθρου 29 τοῦ Α. Ν. 1846)51, δικαιοῦνται εἰς ἀναπροσαρμογὴν τῆς συντάξεώς των ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνωτέρω διατάξεων, αἰτουμένην ὑπὸ τοῦ δικαιούχου ἐντὸς ἑξαμήνου τὸ πολὺ ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος νόμου καὶ μὴ δυναμένην νὰ ἀναδράμῃ πρὸ ταύτης. Οἱ αἰτοῦντες τὴν ἀναπροσαρμογὴν κατατάσσονται, διὰ τὴν διενέργειαν ταύτης, εἰς μισθολογικὴν καὶ ἀσφαλιστικὴν κλάσιν τοῦ παρόντος, βάσει τῶν ἀποδοχῶν, τὰς ὁποίας θὰ ἐλάμβανον, ἐὰν ἦσαν εἰσέτι εἰς τὴν ἐνεργὸν ἐπαγγελματικὴν δρᾶσιν ἢ λαμβάνουν νῦν οἱ ἐν ταύτῃ διάδοχοί των καὶ ἡ ὁποία κλάσις δὲν δύναται νὰ εἶναι ἀνωτέρα τῆς VII». Αἱ προτεινόμεναι τροπολογίαι ἐπὶ τῶν ἄρθρων 6, 7, 8, 12. ἀποβλέπουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὰ ποσὰ τῶν συντάξεων νὰ καθορίζωνται κατὰ τρόπον εὐχερῶς προσιτὸν εἰς πάντας καὶ βασιζομένων ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς μελέτης τοῦ Καθηγ. Ἀσφαλ. Μαθηματικῶν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Πράγας Σεμπάουμ. (Μελέτη ν. 5733)1932) καὶ ἀφ’ ἑτέρου, νὰ ἐξασφαλίζεται ἓν στοιχειῶδες βιοτικὸν ἐπίπεδον εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους, μὲ ἰδιαιτέραν φροντίδα δι’ ἐκείνους τῶν κατωτέρων μισθολογικῶν κλάσεων ἠσφαλισμένους, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς ἐπαγγελματικῆς ἀσθενείας καὶ ἀπασχολήσεώς των δὲν θὰ κατορθώσουν νὰ ἀποκτήσουν τὰ ὁριζόμενα ὑπὸ τῶν νόμων προσόντα γιὰ νὰ ἀσφαλισθῶσιν. Εἰς τὸ ἄρθρον 7 τοῦ ἰδίου Ν. Δ. 4104)1960 ἡ παράγραφος 1 ν’ ἀντικατασταθῇ διὰ τῶν ἑπομένων: «1. Ἐφ’ ὅσον διὰ τὸν ὑπολογισμὸν τῆς ὑπὸ τοῦ Ι.Κ.Α. χορηγουμένης, βάσει τοῦ Α. Ν. 1846)51, ὡς οὗτος τροποποιεῖται διὰ τοῦ παρόντος Ν. Δ. συντάξεως ἢ ἄλλης χρηματικῆς παροχῆς, λαμβάνεται ὑπ’ ὄψει χρονικὴ περίοδος πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος, ὁ ἠσφαλισμένος κατατάσσεται εἰς μισθολογικὰς καὶ ἀσφαλιστικὰς κλάσεις ἐκ τῶν ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ προμνησθέντος Α. Ν. ὁριζομένων, κατὰ τὴν ἀκόλουθον ἀντιστοιχίαν:

Εἰς τὸ αὐτὸ ἄρθρον 7 καὶ εἰς τὴν παράγραφον 2 αὐτοῦ νὰ καταργηθῇ τὸ πρῶτον ἐδάφιον τῆς εἰς τὸ ἄρθρον 26 τοῦ Α. Ν. 1846)51 προστεθείσης παραγράφου 8α. Εἰς τὸ ἴδιον ἄρθρον 7 ἡ παράγραφος 7 ν’ ἀντικατασταθῇ διὰ τῶν ἑπομένων: «7. Ἡμέραι ἐργασίας πραγματοποιηθεῖσαι ὑπὸ ἠσφαλισμένων ἢ συνταξιούχων τοῦ τέως Ταμείου Μεταλλευτῶν εἰς μεταλλευτικὰς ἐργασίας, ἐπιχειρήσεις, ἢ ἐκμεταλλεύσεις, δύνανται ν’ ἀναγνωρίζωνται, εἴτε διοικητικῶς διὰ τὸ Ι.Κ. Α., βάσει αἰτήσεων τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ τῶν ὑπὸ τούτων προσκομιζομένων στοιχείων καὶ ἐνόρκων μαρτυριακῶν καταθέσεων, εἴτε δικαστικῶς, διὰ σχετικῆς προσφυγῆς εἰς τὸν ἁρμόδιον Ἐργατοδίκην, κατὰ τὴν ἐργατικὴν διαδικασίαν, πρὸς ἔκδοσιν ἀμετακλήτου ἀποφάσεως, τῶν ἐνδιαφερομένων, ἐν τῇ δευτέρᾳ ταύτῃ περιπτώσει, δικαιουμένων νὰ χρησιμοποιήσουν ὅλα τὰ ἀποδεικτικὰ μέσα καὶ ὑποχρεουμένων νὰ προσεπικαλοῦν τὸ Ι.Κ.Α. πρὸς παρέμβασιν». Τὸ ἄρθρον 8 τοῦ ἰδίου Ν. Δ. 4104)1960 ν’ ἀντικατασταθῇ διὰ τῶν ἑξῆς: «Ἄρθρον 8. Τὸ δεύτερον ἐδάφιον τῆς παραγράφου 2 τοῦ Α. Ν. 1846)51 τροποποιεῖται ὡς ἀκολούθως: Ἐν οὐδεμιᾷ ὅμως, περιπτώσει τὸ ποσὸν τοῦ ἡμερησίου ἐπιδόματος, μετὰ τῶν προσαυξήσεων λόγῳ οἰκογενειακῶν βαρῶν, δύναται νὰ εἶναι ἀνώτερον τοῦ 75% τοῦ τεκμαρτοῦ ἡμερομισθίου τῆς μισθολογικῆς καὶ ἀσφαλιστικῆς κλάσεως, ἐφ’ ἧς ὑπελογίσθη οὐδὲ τοῦ τεκμαρτοῦ ἡμερομισθίου τῆς ΙΧ μισθολογικῆς καὶ ἀσφαλιστικῆς κλάσεως. Τό, περὶ οὗ τὸ προηγούμενον ἐδάφιον, ἐπίδομα, ἄνευ προσαυξήσεων λόγῳ οἰκογενειακῶν βαρῶν, δὲν δύναται νὰ εἶναι κατώτερον τοῦ τεκμαρτοῦ ἡμερομισθίου τῆς μισθολογικῆς καὶ ἀσφαλιστικῆς κλάσεως Ι». Εἰς τὸ ἄρθρον 12 τοῦ ἰδίου Ν. Δ. 4104)1960, εἰς τὴν τελευταίαν ὑπ’ ἀριθ. 8 παράγραφον αὐτοῦ, ἡ λέξις «ἑξάμηνον» νὰ ἀντικατασταθῇ διὰ τῆς λέξεως «δίμηνον», αἱ λέξεις «δύναται νὰ» νὰ ἀπαλειφθοῦν καὶ αἱ λέξεις «ἐφ’ ὅσον κατὰ ᾐτιολογημένην γνώμην τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ι.Κ.Α. διαπιστοῦται οἰκονομικὴ ἐπάρκεια αὐτοῦ», ν’ ἀντικατασταθοῦν διὰ τῶν λέξεων «ἢ ἐπαγγελματικῆς ἀσθενείας, μετὰ γνώμην τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ι.Κ.Α.». Αἱ τροποποιήσεις ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω ἄρθρων εἶναι διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ἠσφαλισμένων καὶ εἰδικῶς εἰς τὰ στρώματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀποκτήσουν τὰς ἀνωτέρω προϋποθέσεις, λόγῳ τῆς θέσεως ἐργασίας κπλ. Εἰς τὸ ἄρθρον 13 τοῦ αὐτοῦ Ν. Δ. 4104)1960 προστίθενται τ’ ἀκόλουθα: «Αἱ διὰ τῆς, περὶ ἧς ἀνωτέρω, Ὑπουργικῆς πράξεως ἀναγνωρισθησόμεναι ἡμέραι ἐργασίας, δὲν δύνανται νὰ εἶναι, δι’ ἕκαστον τῶν ἐν λόγῳ ἠσφαλισμένων, ὀλιγώτεραι τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα δι’ ἕκαστον τῶν ἐτῶν ἀπὸ τοῦ 1954 καὶ ἐντεῦθεν, ἢ τῶν ἑκατὸν εἴκοσι δι’ ἕκαστον τῶν πρὸ τοῦ ἔτους τούτου ἐτῶν, μέχρι τῆς ἐνάρξεως τῆς ὑπαγωγῆς ἑκάστου ἐνδιαφερομένου, ὡς οἰκοδόμου, εἰς τὴν ἀσφάλισιν, εἰς δὲ τοὺς ἐκ τούτων, μέχρι τῆς δημοσιεύσεως τῆς ἐν λόγῳ Ὑπουργικῆς πράξεως αἰτοῦντας τὴν ἀπονομὴν συντάξεως ἀναγνωρίζονται, ἐφ’ ὅσον οὗτοι δὲν δύνανται νὰ ἀποδείξουν περισσοτέρας, αἱ ἐν λόγῳ ἡμέραι ἐργασίας δι’ ἕκαστον τῶν ἐν λόγῳ ἐτῶν». Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Δεκεμβρίου 1960 Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Κ. Πυρομάγλου, Α. Χονδρονάσιος, Ι. Ζαΐμης, Α. Κακογιάννης, Δ. Μερλόπουλος, Γ. Βαλοῦρδος, Δ. Παινέζης, Α. Ζάκκας, Β. Μπρακατσούλας, Μ. Χριστογεῶργος, Δ. Παπαθανασόπουλος, Α. Καλλιδόπουλος, Χ. Παγώνης, Κ. Σωτηρίου, Φ. Περισσοράτης, Ι. Κοντουδάκης. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς τροπολογίας ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ ἰδίου Ν. Δ. αὗται ἀποβλέπουν νὰ δώσουν ἄμεσον καὶ διὰ τοῦ νόμου ἱκανοποίησιν εἰς τὸ δίκαιον αἴτημα τῶν οἰκοδόμων ἠσφαλισμένων, ἡ ἀδικαιολόγητος ἐπὶ ἔτη μὴ ἐπίλυσις τοῦ ὁποίου ὑπῆρξεν ἡ ἀφορμὴ τῶν προσφάτων αἱματηρῶν συγκρούσεων. Τὰ ὅσα ἐξετέθησαν ἀνωτέρω, ἐμφανίζουν τοὺς κυρίους σκοποὺς τῶν τροποποιήσεων καὶ τὰς ὁποίας θέλομεν καὶ ἐλπίζομεν, ὅτι θὰ γίνουν δεκταί, διὰ νὰ ἐκλείψῃ ἡ συνεχὴς περιστολὴ ποὺ ἔχουν ἐπιφέρει εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων α) ὁ Α. Ν. 1846 τοῦ 1951 καὶ β) ἰδίως τὸ Ν. Δ. 4104 τοῦ 1960. Ἐάν, ὅμως, δὲν γίνῃ δεκτόν, τότε θὰ ἀποδείξῃ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καταργεῖ οὐσιώδη κεκτημένα δικαιώματα τῶν μισθωτῶν καὶ ἔτσι ἐπαυξάνει τὴν κοινωνικὴν δυστυχίαν καὶ τὴν ἀντεργατικὴν πολιτικήν.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§44Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Καθιερώθη, κ. Πρόεδρε, ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς νὰ μὴ δέχεται προτάσεις νόμων, αἱ ὁποῖαι ἀποβλέπουν εἰς τροποποίησιν ἢ ἀκύρωσιν νομοθετικῶν διαταγμάτων ψηφισθέντων ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος καὶ οὕτω ἡ συζήτησις ἀπὸ ἀπόψεως ἀποτελέσματος ἀποβαίνει περιττή. Παρὰ ταῦτα εἶναι ἐπιβεβλημένη ἐκ τοῦ λόγου, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀνακοινώσῃ εἰς τὴν Βουλὴν τὰ ἀποτελέσματα ἐκ τῆς ὀλιγοχρονίου ἐφαρμογῆς τῶν ψηφισθέντων Ν. Δ., διὰ νὰ γνωρίζῃ καὶ ἡ Βουλή, ἐὰν καλῶς ἢ κακῶς ἐνομοθέτησε τότε ἡ Ἐπιτροπὴ τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, λαμβάνω τὸν λόγον διὰ νὰ θέσω μερικὰ ἐρωτήματα εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Ἐργασίας ἐπὶ τοῦ ψηφισθέντος τὸν παρελθόντα Αὔγουστον νομοθετικοῦ διατάγματος 4104. Δὲν γνωρίζω ποῖα ἦσαν τὰ ἀποτελέσματα ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νομοθετικοῦ τούτου διατάγματος, τὰ οἰκονομικὰ ἐννοῶ ἀποτελέσματα τῶν 5 μηνῶν ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς του καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ πληροφορήσῃ τὸ Σῶμα ποῖα ἦσαν ταῦτα. Ἀλλὰ τὸ νομοθετικὸν τοῦτο διάταγμα εἶχε πολλὰς κοινωνικὰς ἐπιπτώσεις. Διὰ τοὺς συνταξιούχους τοῦ Ι.Κ.Α. εἶναι γνωστὸν τὶ ἐγένετο. Ἐπεβαρύνθησαν οἱ συνταξιοῦχοι διὰ τὴν παροχὴν ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως μὲ τὸ 4% τὸ ὁποῖον ἔλαβον ὡς αὔξησιν συντάξεως καὶ οὕτω οὐσιαστικῶς δὲν ἔλαβον τίποτε. Κατενόησαν οὗτοι, ὅτι ἐδυσχεράνθησαν ἐφεξῆς οἱ ὅροι ἀπονομῆς συντάξεως καὶ ἀπὸ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νομοθετικοῦ αὐτοῦ διατάγματος δὲν ἀκούομεν παρὰ συνεχῶς παράπονα τῶν συνταξιούχων, ὅτι οὐδεμίαν βελτίωσιν συντάξεως εἶδον καὶ τῶν ὑπὸ σύνταξιν, ὅτι παρεμποδίζεται ἡ συνταξιοδότησίς των. Ἄλλη βασικὴ διάταξις τοῦ Ν. Δ. 4104 ἦτο ἡ ἀφορῶσα τὸ προσωπικὸν τῶν οἰκιακῶν βοηθῶν. Ἀπὸ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Ν. Δ. 4104 παρουσιάσθη εἰς αὐτὸν τὸν κλάδον ἀνεργία, διότι πολλαὶ οἰκογένειαι σκέπτονται ἂν θὰ δύνανται νὰ χρησιμοποιήσουν ὑπηρετρίας ἢ ὄχι. Δὲν θὰ ἠθέλαμεν νὰ συνδυάσωμεν τὴν διάταξιν αὐτὴν μὲ τὴν διόγκωσιν τῆς ἐκλύσεως τῶν ἠθῶν ποὺ παρατηρεῖται ἐσχάτως εἰς τὴν πρωτεύουσαν. Καὶ ἐρωτῶν τὸν κ. Ὑπουργὸν Ἐργασίας, μήπως ἐν τῷ μεταξὺ τοῦ ἐδόθη καιρὸς νὰ μελετήσῃ τὴν διάταξιν αὐτήν, ἐὰν πρόκειται νὰ ἐφαρμοσθῇ τελικῶς, ἐὰν ἔγινεν ἀναλογιστικὴ μελέτη ἐπὶ τῶν ἀποτελεσμάτων της. Τὸν παρακαλοῦμεν νὰ μᾶς ἀπαντήσῃ. Ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Ν. Δ. 4104 κατεδείχθη πόσον δίκαιον εἶχεν ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὅταν ὁμοφώνως ὑπεστήριξε τὴν ἀνάγκην τῆς Κρατικῆς ἐπιχορηγήσεως, τῆς Κρατικῆς εἰσφορᾶς πρὸς τὸ Ἵδρυμα. Ἀκόμη, ὅμως, τὸ Κράτος δὲν κατέβαλε καμμίαν εἰσφορὰν εἰς τὸ Ἵδρυμα. Διὰ τοῦ Ν. Δ. 4104 ἀθετεῖ τὰς ὑποχρεώσεις του ταύτας. Πρέπει νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι τὸ πρόβλημα αὐτὸ παραμένει ὀξύτατον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὀρθοποδήσῃ τὸ Ἵδρυμα, ἐὰν δὲν ἐνισχυθῇ οἰκονομικῶς ἀπὸ τὸ Κράτος, οὕτω τὸ Κράτος τελικῶς νὰ ἀποστῇ ἐκ τῆς ὑποχρεώσεώς του ταύτης. Παραμένει ἀκόμη ὀξύτατον τὸ πρόβλημα τῆς τακτοποιήσεως τῆς δικαίας ἀπαιτήσεως τῶν οἰκοδόμων. Ὅλοι γνωρίζομεν τὰ συμβάντα εἰς τὴν Πρωτεύουσαν, ὅταν οἱ οἰκοδόμοι ἠθέλησαν νὰ ἀξιώσουν τὸ μερίδιόν των ἀπὸ τὰς καταβληθείσας εἰσφορὰς εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Οἱ οἰκοδόμοι ὑπεχρεώθησαν νὰ κατέλθουν εἰς ἀπεργίαν, τὰ ἀποτελέσματα δὲ τοῦ ἀγῶνος των εἶχον ἔντονον ἀντίκτυπον ἐπὶ τῆς κοινωνίας μας. Ἀποτέλεσμα τῆς ἐξεγέρσεως ἐκείνης ἦτο νὰ φθάσῃ ἡ ὑπόθεσις τῶν οἰκοδόμων εἰς τὰ δικαστήρια. Νὰ διεξαχθοῦν δίκαι, τὰς ὁποίας παρακολουθοῦν καὶ ξένοι παρατηρηταί, ἐκτιθεμένης τῆς χώρας μας, ὡς ἐφαρμοζούσης ἀντεργατικὴν πολιτικήν. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ μᾶς δώσῃ ἐξηγήσεις καὶ νὰ μᾶς εἴπῃ ἂν ἡ Κυβέρνησις θὰ ἱκανοποιήσῃ τὰ δίκαια αἰτήματα τῶν οἰκοδόμων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Ν. Δ. 4104 εἰς μίαν στιγμὴν ἐξάψεως ἀπέσυρε τὸ ἄρθρον 13, τὸ ἀφορῶν τὴν τακτοποίησιν τῶν ἐργαζομένων εἰς τὸ Ι.Κ.Α. καὶ ἄλλους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς μὴ μονιμοποιηθέντων ὑπαλλήλων. Καὶ ἡ διάταξις ἐκείνη ἀπεσύρθη χωρὶς ἔκτοτε νὰ ἐπανέλθῃ πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν Βουλήν. Ἐφ’ ὅσον οἱ ὑπάλληλοι οὗτοι θεωροῦνται ἀπαραίτητοι διὰ τοὺς Ὀργανισμούς, ὀρθὸν εἶναι νὰ τακτοποιηθῇ ἡ θέσις των διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ ἐργασθοῦν ἠρέμως καὶ νὰ ἀποδώσουν. Ἄλλως, ἐὰν δὲν κρίνωνται ἀπαραίτητοι νὰ ἀπολυθοῦν. Αὐτὰς τὰς γενικὰς παρατηρήσεις εἶχον νὰ κάμω, ὄχι διὰ νὰ πείσω τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ τὰς προτάσεις νόμου. Ἁπλῶς διὰ νὰ ἀνανεώσω τὴν μνήμην τῆς Βουλῆς εἰς αὐτὰ τὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα παραμένουν πάντοτε ὀξύτατα καὶ νὰ τονίσω, ὅτι εἰς τὸν τομέα τῆς ἀσφαλιστικῆς πολιτικῆς χωλαίνομεν οἰκτρῶς. Δὲν γνωρίζω διατὶ ἕνα τοιαύτης σημασίας θέμα, τὸ ὁποῖον ἄλλαι χῶραι τὸ ἐρρύθμισαν κατὰ τὸν πλέον ὀρθὸν τρόπον, ἡμεῖς τὸ περιεπλέξαμεν ἐπικινδύνως. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἀνωτέρω Ν. Δ. εἶχον ὑποβάλει τὴν πρότασιν περὶ ἑνοποιήσεως ὅλων τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν εἰς ἕνα ἑνιαῖον Ἐθνικὸν Ὀργανισμὸν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων, διὰ νὰ εὕρωμεν ἕνα τρόπον ὀρθολογιστικῆς ὀργανώσεως καὶ διοικήσεως τοῦ ὀργανισμοῦ τούτου, περιορισμοῦ τῶν ἐξόδων διοικήσεώς των καὶ νὰ καταστήσωμεν τὸν ἑνιαῖον αὐτὸν ὀργανισμὸν ἀποδοτικὸν καὶ διὰ τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας καὶ διὰ τοὺς ἐργαζομένους. Κύριοι βουλευταί, τὸ πρόβλημα εἶναι μέγα, εἶναι ἐθνικὸν καὶ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ μελετηθῇ, ἵνα λυθῇ κἄποτε. Ἡ Κυβέρνησις ποὺ θὰ συλλάβῃ καὶ θὰ λύσῃ ὀρθῶς τὸ πρόβλημα τοῦτο, θὰ προσφέρῃ πράγματι ἐθνικὴν ὑπηρεσίαν.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Στεφανόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§46Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, γνωρίζω, ὅτι εἰς τοιαύτης φύσεως διατάγματα, βάσει τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ἐπαναφερόμενα εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς συζήτησιν, ἔχει καθιερωθῆ νὰ μὴ γίνωνται δεκταὶ τροπολογίαι. Ὑπάρχει ὅμως μία περίπτωσις, ἐπὶ τῆς ὁποίας θὰ ἤθελα νὰ ἐπικαλεσθῶ τὴν προσοχὴν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἀξιοτίμου κ. ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας. Ἀφορᾷ τοὺς ἀποστρατευθέντας ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι ὅταν ζητοῦν ἐργασίαν ὑποχρεοῦνται, ὅταν λαμβάνουν σύνταξιν ἄνω τῶν 1.200 δραχμῶν, νὰ καταβάλουν διπλασίαν ἀσφαλιστικὴν εἰσφοράν. Πρόκειται περὶ ἀδίκου μεταχειρίσεως. Συγκεκριμένως, πρόκειται περὶ τῶν τελευταίως ἀποστρατευθέντων ἀξιωματικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι νέοι, ἡ σύνταξις αὐτῶν εἶναι περιωρισμένη καὶ κατ’ ἀκολουθίαν εἶναι ὡς νὰ τοὺς καταδικάζωμεν εἰς τὸν ἐξ ἀσιτίας θάνατον, διότι εἶναι ἀνεπαρκέσταται αἱ συντάξεις αὐτῶν. Νομίζω, ὅτι εἶναι θέμα, τὸ ὁποῖον ὀφείλει νὰ ἐξετάσῃ ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς καὶ ἐπικαλοῦμαι τὴν προσοχὴν καὶ τὴν μέριμνάν του διὰ νὰ γνωρίζῃ ποῖαι εἶναι αἱ ἀντιλήψεις του ἐπὶ τῆς προτάσεώς μου αὐτῆς.

§47Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, πράγματι ὑφίσταται θέμα. Τὸ ἄρθρον 10 ἔχει ἑρμηνευθῆ μὲ μεγάλην εὐρύτητα, ἐνῷ δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ πνεῦμα του. Ὁ κύριος σκοπὸς τοῦ ἄρθρου ἦτο εἰς τὸ πῶς νὰ ἔχουν μίαν συμμετοχὴν διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς καταπολεμήσεως τῆς ἀνεργίας, διὰ τῆς καταβολῆς ἀσφαλίστρου τοῦ κλάδου τῆς συντάξεως, καὶ τοῦτο διὰ τοὺς συνταξιούχους τοὺς ἔχοντας σύνταξιν ἀνωτέραν τῶν 2.000 δραχμῶν. Ἤδη, ἐκ τῆς ἑρμηνείας, ἡ ὁποία ἐδόθη καὶ τοῦ ὑπολογισμοῦ ἀσφαλίστρου τοῦ συνόλου τῶν κλάδων, πράγματι ἔχει δημιουργηθῆ μία ἐπιβάρυνσις δυσανάλογος. Σήμερον ἀκριβῶς, εἰς τὸ Ὑπουργεῖον εἴχομεν εἰδικὴν σύσκεψιν καὶ ἐξητάσθη μὲ πνεῦμα πλήρους κατανοήσεως τὸ ὅλον θέμα.

§48Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Μὲ συγχωρῆτε, κ. Ὑπουργέ, διότι πρόκειται περὶ ἀδίκου μεταχειρίσεως καὶ μᾶς ὑπόσχεσθε, ὅτι θὰ λάβετε μέτρα.

§49Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Σήμερον εἴχομεν συζήτησιν ἐπ’ αὐτοῦ.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§51Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, προκειμένου περὶ τοῦ μεγάλου καὶ κρισίμου θέματος τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως τῶν ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων τῆς Χώρας, ἡ Κυβέρνησις εἶχε παράσχει κατ’ ἐπανάληψιν κατηγορηματικὴν διαβεβαίωσιν τόσον κατὰ τὴν προεκλογικὴν περίοδον τοῦ 1956 καὶ τοῦ 1958, ὅσον καὶ μετὰ τὰς ἐκλογὰς διὰ τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας, ὅτι εἶχε συνταχθῆ κατόπιν ἐμπεριστατωμένης μελέτης ὁ περίφημος συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ τοῦ ΙΚΑ, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλυε ριζικῶς τὸ ἐπίμαχον ἀσφαλιστικὸν πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος καὶ θὰ ἱκανοποίει πλήρως τῶν Ἑλλήνων ἐργαζομένων τὰ δίκαια αἰτήματα καὶ ὅτι θὰ κατετίθετο ὁσονούπω πρὸς ψήφισιν εἰς τὴν Βουλήν. Διὰ τοῦ Κώδικος ἐκείνου, ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίσθη, ὅτι θὰ ἀνεπροσηρμόζετο ἡ ἰσχύουσα ἐνιαχοῦ δὲ ἀπηρχαιωμένη ἀσφαλιστικὴ νομοθεσία καὶ θὰ ἐτίθεντο αἱ στερεαὶ βάσεις τῆς ἀναδιοργανώσεως καὶ ἐξυγιάνσεως τοῦ ΙΚΑ, τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀσφαλιστικοῦ φορέως τῆς χώρας ποὺ ἀφορᾶ τὴν ζωὴν καὶ τὸ μέλλον 550.000 ἠσφαλισμένων καὶ 90.000 συνταξιούχων, τοὐτέστιν 1.300.000 Ἑλλήνων, ἂν συνυπολογισθοῦν καὶ τὰ μέλη τῶν οἰκογενειῶν των. Ἀτυχῶς, ἡ ἑκάστοτε παρεχομένη ὑπόσχεσις περὶ καταθέσεως καὶ ψηφίσεως παρέμενεν ἀνεκπλήρωτος, προκαλουμένης οὕτω δικαίας πικρίας καὶ ἀγανακτήσεως τοῦ σκληρῶς μοχθοῦντος καὶ ἀνεπαρκῶς ἀμειβομένου ἐργατοϋπαλληλικοῦ κόσμου, ὑφισταμένου ἀπροκάλυπτον ἐμπαιγμόν. Ἀντὶ τοῦ ὡλοκληρωμένου καὶ συγχρονισμένου αὐτοῦ Κώδικος, ἡ Κυβέρνησις κατ’ Αὔγουστον 1960 ἔφερεν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος ἕνα σχέδιον Ν. Διατάγματος, τὸ ἤδη ψηφισθὲν ὑπ’ ἀριθ. 4104)1960 Ν. Διάταγμα. Αἱ χιλιάδες ἐργατοϋπαλλήλων τῆς χώρας ποὺ ἤλπισαν, ὅτι θὰ ἐναρμονισθῇ τὸ νομοθέτημα αὐτὸ πρὸς τὰς ὑγιεῖς προοδευτικὰς ἀσφαλιστικὰς ἀρχὰς ποὺ κατίσχυσαν παντοῦ εἰς ὅλον τὸν κόσμον, εὑρέθησαν ἐνώπιον ἑνὸς σχεδίου διὰ τοῦ ὁποίου, κατὰ τρόπον βεβιασμένον καὶ πρόχειρον φύρδην–μίγδην ἐπεδιώχθη ἡ ρύθμισις θεμελιωδῶν προβλημάτων τοῦ κοινωνικοῦ ἀσφαλιστικοῦ μας δικαίου. Ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω εὐρύτερον τὰς ἀπόψεις μου καὶ νὰ ἐπισημάνω τὰς ἀτελείας τοῦ σχεδίου ἐκείνου, διὰ τοῦ ὁποίου ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἐπεβλήθησαν νέα βάρη δυσβάστακτα 166 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, ἐπὶ τῶν ὤμων τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ. Διεξήχθη παρ’ ἡμῶν ἐπίμονος ἀγὼν καὶ ἐγένοντο ἀλλεπάλληλοι, ὑπὲρ τὰς δέκα, ὀνομαστικαὶ ψηφοφορίαι διὰ τὴν διόρθωσιν τῶν κακῶς κειμένων, τὴν βελτίωσιν τοῦ σχεδίου καὶ τὴν ἄρσιν καταφώρων ἀδικιῶν, πλὴν ὅμως, ἡ προσπάθεια ἐκείνη τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἀπέβη ματαία. Ἡ Κυβέρνησις παρέμεινεν ἀμετακίνητος εἰς τὴν θέσιν καὶ γραμμήν της, καὶ ἐνῷ εὑρέθη πρὸ δικαιοτάτων τροπολογιῶν, ἐπέτυχε μὲ τὴν πλειοψηφίαν της τὴν ἀπόρριψιν ὅλων, πλὴν μιᾶς, διὰ πλειοψηφίας ἐλαχίστων ψήφων. Εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ σχεδίου ἐκείνου Ν. Διατάγματος, ἡ Κυβέρνησις ὡμολόγησεν, ὅτι ρυθμίζονται σποραδικῶς μεμονωμένα θέματα καὶ παρέσχε καὶ πάλιν τὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι θὰ μελετηθῇ εἰς τὸ μέλλον τὸ ὅλον θέμα τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως. Ἐπὶ πλέον, ἐπεσήμανε τὸν μέγιστον κίνδυνον οἰκονομικῆς καταρρεύσεως τοῦ ΙΚΑ μὲ τὴν πρόβλεψιν, ὅτι τὰς ἀρχὰς τοῦ 1965 τὸ ἄνοιγμα θὰ φθάσῃ τὰ 1.000 ἑκατομμύρια. Βέβαιον εἶναι, ἐν πάσῃ περιπτώσει, κύριοι βουλευταί, ὅτι οἱ δύο ἐπιδιωχθέντες ἀντικειμενικοὶ σκοποὶ τοῦ νομοθετήματος ἐκείνου ἐξεπληρώθησαν, ἤτοι: 1) ἐγένετο ἡ ἐπιβολὴ νέων βαρῶν εἰς τοὺς ὤμους τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τοῦ λαοῦ καὶ 2) ἐγένετο ἐπὶ τὸ δυσμενέστερον θέσπισις τῶν συνταξιοδοτικῶν προϋποθέσεων καὶ συστηματικὴ φαλκίδευσις τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν ἠσφαλισμένων, τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις Φιλελευθέρων τὸ 1951, ἐπὶ ὑπουργοῦ Ἐργασίας, τοῦ συναδέλφου κ. Μπακατσέλου εἶχεν ἀναγνωρίσει διὰ τοῦ νόμου 1846)1951 εἰς αὐτούς. Κατηγορήθη τότε ἰδιαιτέρως παρ’ ἐμοῦ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, ἡ Κυβέρνησις, διότι δὲν ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν τὰ πορίσματα τῆς μελέτης καὶ ἐρεύνης τοῦ ξένου ἐμπειρογνώμονος κυρίου Κρόουν. Ἐλέχθη, ὅτι ἐπρόκειτο ἡ ἔκθεσις νὰ ὑποβληθῇ κατὰ τὸν Σεπτέμβριον 1960 καὶ ἐπιθυμῶ νὰ ἐρωτήσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας ἐὰν ὑπεβλήθη εἰσέτι αὕτη καὶ ἐὰν ὑπεβλήθη νὰ τὸν παρακαλέσω νὰ τὴν καταθέσῃ εἰς τὴν Βουλήν.

§52Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἡ ἔκθεσις δὲν ἀφορᾷ τὸ εἰδικὸν θέμα ΙΚΑ.

§53Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Πληροφορῶ πάντως τὴν Βουλήν, ὅτι ἀρχικῶς ἐδόθη εἰς τὸν κ. Κρόουν ἐντολὴ διὰ τὸ ΙΚΑ καὶ ὅτι ἀνώτατοι ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας μετέβησαν μίαν ἢ δύο φορὰς εἰς Γερμανίαν, ἵνα ἐπισκεφθοῦν τὸν ξένον ἐμπειρογνώμονα καὶ τοῦ παράσχουν στοιχεῖα. Ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, συζητουμένου πρὸ ἔτους εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ θέματος τῶν κοινωνικῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων, ἰσχυρίσθη, ὅτι ἀναμένεται ἡ ὑποβολὴ τῆς ἐκθέσεως τοῦ ἐμπειρογνώμονος αὐτοῦ, ἐξουσιοδοτηθέντος νὰ μελετήσῃ ἐκτὸς τοῦ ΙΚΑ καὶ αὐτό. Τὶ ἀπέγινεν ἡ ἔκθεσις τοῦ ἱκανοποιητικώτατα ἀσφαλῶς ἀμειφθέντος ξένου ἐμπειρογνώμονος; Ἡ ἀπάντησις τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ὅτι δὲν ἀφορᾷ τὸ εἰδικὸν θέμα τοῦ ΙΚΑ δὲν εἶναι ἀκριβής, ἀντιφάσκει πρὸς προγενεστέρας δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ δὲν ἱκανοποιεῖ τὴν Βουλήν.

§54Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Πόσα ἐπῆρεν ὁ κ. Κρόουν;

§55Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ἐπ’ αὐτοῦ ὀφείλει νὰ ἀπαντήσῃ ὁ κ. ὑπουργός. Κύριοι βουλευταί, τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ποὺ συνεζητεῖτο τὸ σχέδιον Ν. Δ. διετυπώθη ἔντονος καὶ δικαία διαμαρτυρία ὅλων τῶν ἐργατοϋπαλληλικῶν Ὀργανώσεων τῆς χώρας, διότι δὲν ἠρωτήθησαν προκειμένου νὰ ρυθμισθῇ ἕνα σοβαρὸν ζήτημα, ποὺ ἀφορᾷ κατὰ πρώτιστον λόγον τὸν ἐργατοϋπαλληλικὸν κόσμον.

§56Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐφ’ ὅσον μάλιστα καταβάλλουν.

§57Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίσθη ἐν τῇ αὐτῇ ἐκθέσει της, ὅτι ἡ κάμψις τῆς οἰκονομικῆς ἐπαρκείας τοῦ Ἱδρύματος τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων ὀφείλεται εἰς δύο βασικοὺς λόγους. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὰ σφάλματα τῶν προκατόχων τῆς Κυβερνήσεως, αἱ ὁποῖαι διὰ τῆς συγχωνεύσεως πολλῶν ἀσφαλιστικῶν Ταμείων, ἐπεβάρυναν ὑπερμέτρως τὸ Ἵδρυμα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἐδημιουργήθησαν πρόσθετοι ἐπιβαρύνσεις συνεπεία παροχῶν ὀφειλομένων εἰς τὰς κατ’ ἐξοχὴν εὐνοϊκὰς συνταξιοδοτικὰς προϋποθέσεις. Ἀπεδείχθη, ἐν τούτοις, ὅτι τὴν συγχώνευσιν τῶν πλείστων ἀσφαλιστικῶν αὐτῶν Ταμείων ὀρθῶς, κατ’ ἐμέ, γενομένην εἰς τὰ πλεῖστα Ταμεῖα, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ἐπραγματοποίησεν ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις, διότι ἀπὸ τοῦ 1955, αἱ ἑξῆς συγχωνεύσεις ἐγένοντο: «... ... (ἀναγινώσκει) .....». Ἐκ τῶν στατιστικῶν στοιχείων προκύπτει, ὅτι, συνεπεία τῆς συγχωνεύσεως 14 ἀσφαλιστικῶν Ταμείων ἐδημιουργήθησαν ἐκ παροχῶν ὑποχρεώσεις διὰ τὸ Ἵδρυμα 209 ἑκατ. δραχ. ἐτησίως καὶ ἀντιστοίχως προέκυψαν ἔσοδα ἐξ εἰσφορῶν καὶ κοινωνικῶν πόρων δραχ. 186 ἑκατ. Δηλαδή, ἐδημιουργήθη, ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὕψος τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ΙΚΑ ἀσήμαντος ἐτησία ἐπιβάρυνσις περίπου 23 ἑκατ. δραχμῶν. Τοῦτο προκύπτει ἐκ τῶν ἐπισήμων στατιστικῶν στοιχείων ποὺ ἐδημοσιεύθησαν καὶ ἐκ σχετικοῦ ἄρθρου εἰς τὸ «Ἐργατικὸν Βῆμα» τοῦ Γεν. Γραμματέως τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. κ. Φ. Μακρῆ. Ἐξ ἄλλου, αἱ συνταξιοδοτικαὶ προϋποθέσεις ἦσαν σχετικῶς δίκαιαι καὶ οὐχὶ ἐξαιρετικῶς εὐνοϊκαί, εἰς πολλὰς δὲ ξένας χώρας ἔχουν θεσπισθῆ καὶ ἰσχύουν ἀπείρως εὐνοϊκώτεραι προϋποθέσεις.

§58Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, ποῖον ἦτο τὸ ἄνοιγμα μόνον τοῦ Ταμείου Καπνεργατῶν ἐκ τῆς συγχωνεύσεως;

§59Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὸ ποσὸν αὐτό, τὸ ὁποῖον διεθέσατε δικαίως διὰ τοὺς καπνεργάτας καὶ τὴν ἀποζημίωσίν των κλπ. καὶ τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται εἰς 250 ἑκατομμύρια δραχμάς, ἀντὶ νὰ τὸ διαθέσετε ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐπεβαρύνατε τὸ κατάφορτον ἐκ βαρῶν Ι. Κ.Α. Εἶναι εἰς βάρος σας ἡ ἐπίκλησις αὐτοῦ τοῦ ἐπιχειρήματος, διότι μαρτυρεῖ ἡ ἐνέργειά σας ἐκείνη ἀδιαφορίαν σας διὰ τὴν οἰκονομικὴν ὑπόστασιν τοῦ Ἱδρύματος.

§60Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὥστε ἡ προστασία τῶν καπνεργατῶν εἶναι πρᾶξις ἀντεργατική; Ἐὰν αὐτὸ εἶναι τὸ συμπέρασμά σας, ἀναλαμβάνομεν τὴν εὐθύνην τῆς ἐνεργείας μας ἐκείνης.

§61Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἀφήσατε τὰ λογοπαίγνια καὶ τὰ σοφίσματα, διότι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι μὲ τὴν ἐπιβάρυνσιν 250 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ ΙΚΑ, τὸ ὁποῖον εἶχε συνεχῆ ἐλλείμματα, ἐδημιουργήσατε οἰκονομικὸν ἀδιέξοδον καὶ ἐζημιώσατε τὰς χιλιάδας τῶν ἐργαζομένων, ἠσφαλισμένων καὶ συνταξιούχων καὶ κατεστήσατε δυσχερῆ τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ κοινωνικοῦ προορισμοῦ του. Δι’ αὐτὸ ἡμεῖς ὑποστηρίζομεν, ὅτι ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ διαθέσετε τὰ 250 ἑκατ., ἀλλὰ ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, ὑπὲρ τῶν καπνεργατῶν. Εἶναι βέβαιον, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὰ αἴτια, τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθη ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν ἀπειλουμένην οἰκονομικὴν κατάρρευσιν τοῦ ΙΚΑ δὲν εἶναι τὰ πραγματικά, καθ’ ἡμᾶς. Ταῦτα ἀναφέρονται εἰς ἄλλας ἐνεργείας καὶ παραλείψεις τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι πολλὰ καὶ θὰ μνημονεύσω τὰ σημαντικώτερα ἐξ αὐτῶν: Πρῶτον, τὴν δημιουργίαν αὐτοῦ τοῦ μεγάλου ὕψους τῶν παγωμένων ὀφειλῶν πρὸς τὸ ΙΚΑ. Εἶναι γνωστόν, ὅτι αἱ ὀφειλαὶ αὗται, αἱ ὁποῖαι ἦσαν τὸ 1951 δραχ. 85 ἑκατ., ἔφθασαν τὸ 1956 τὰ 420 ἑκατ. καὶ τὴν 31ην Δεκεμβρίου 1959 τὰ 730 ἑκατομμύρια. Αὐτά, μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα 800 ἑκατ. τῶν ἄλλων ἀσφαλιστικῶν Ταμείων, φθάνουν εἰς ἕνα ποσὸν παγωμένων ὀφειλῶν πρὸς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμοὺς συλλήβδην 1½ δισεκατομμύριον δραχμῶν. Αὐτὸ προκύπτει ἀπὸ ἐπίσημον δήλωσιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ Ἐργασίας ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, γενομένην κατὰ τὴν συζήτησιν ἑτέρου νομοσχεδίου περὶ ρυθμίσεως καθυστερουμένων ὀφειλῶν πρὸς τὸ

Ι.Κ.Α.

Καὶ ὅταν ἐζητήθη, κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ καταθέσῃ τὸν πίνακα τῶν ὀφειλετῶν, δὲν τὸ ἔπραξε, διότι ἐπρόκειτο περὶ μεγάλων ὀφειλετῶν, οἱ ὁποῖοι ἐτύγχανον τῆς εὐνοίας τῆς Κυβερνήσεως, καθ’ ἣν στιγμὴν οἱ μικροὶ ὀφειλέται, ἐπαγγελματίαι καὶ βιοτέχναι, πληρώνουν μέχρις ὀβολοῦ τὰς ὀφειλάς των.

§62Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Λάθος κάμνετε, κ. συνάδελφε, διότι τὰ εἴχομεν ἀνακοινώσει.

§63Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ὄχι, κ. Ὑπουργέ, δὲν τοὺς καταθέσατε τοὺς σχετικοὺς πίνακας ποὺ ἐζήτησα καὶ εἰς τὴν Κοινωνικὴν Ἐπιτροπὴν Ἐργασίας καὶ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ σᾶς προκαλῶ καὶ σήμερον νὰ τοὺς καταθέσητε. Παλαιότερον, ὁ κ. Μπουρνιᾶς, ὡς ὑπουργὸς τότε τῆς Ἐργασίας, εἶχεν ἀρχίσει εἰς μίαν σχετικὴν συζήτησιν ἐν τῇ Βουλῇ νὰ μνημονεύσῃ ὡρισμένα ὀνόματα, τὰ ὁποῖα προεκάλεσαν κατάπληξιν. Εἶναι τὰ μεγάλα ὀνόματα τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυρῶν συγκροτημάτων. Εἶναι γεγονός, ὅτι, ἐνῷ οἱ μικροὶ ὀφειλέται τῶν ἐπαρχιακῶν πόλεων καταδιώκονται διὰ νὰ καταβάλλουν τὰς μικράς των ὀφειλὰς πρὸς τὸ ΙΚΑ, οἱ μεγάλοι ἢ μάλιστα οἱ μεγαλόσχημοι ὀφειλέται, δὲν ἐνοχλοῦνται ἢ τυγχάνουν ἀναστολῶν καὶ διευκολύνσεων. Αὐτὴ εἶναι μία ἐκ τῶν αἰτιῶν, αἱ ὁποῖαι προεκάλεσαν τὸν κίνδυνον οἰκονομικῆς καταρρεύσεως τοῦ μεγαλυτέρου ἀσφαλιστικοῦ Ὀργανισμοῦ τῆς χώρας. Κύριοι βουλευταί, ἁπλῶς θὰ μνημονεύσω τὴν δευτέραν βασικὴν αἰτίαν ἐκ τῆς τρομερᾶς ἀνεργίας, τῆς ὑποαπασχολήσεως, τῆς μεταναστεύσεως, τῆς νέας γενεᾶς εἰς μακρυνὰς ξένας χώρας, συνεπείᾳ τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ ἀναφέρω, ἐπίσης, ὡς τρίτην αἰτίαν, τὴν διαρροὴν τῶν νομοθετημένων πόρων τοῦ ΙΚΑ, οἱ ὁποῖοι, συνεπείᾳ πλημμελοῦς ἐποπτείας καὶ ἐλέγχου τῶν ἁρμοδίων, κατὰ μέσον ὅρον, ἀνέρχονται ἐτησίως εἰς 600 περίπου ἑκατ. Αὐτὴ ἡ διαρροὴ ἔχει ἐπισήμως καταγγελθῆ ἀπὸ τὴν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν Ἐργατῶν Ἑλλάδος, καὶ δὲν ἐδόθη καμμία ἐξήγησις ἀπὸ κυβερνητικῆς πλευρᾶς. Τὸ ΙΚΑ, ἐν συνεχείᾳ, ἐχρησιμοποιήθη ὡς ὄργανον ἱκανοποιήσεως κομματικῶν ἀναγκῶν καὶ ἐπιδιώξεων. Μόνον εἰς τὰς παραμονὰς τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1956 διωρίσθησαν 2 χιλιάδες ὑπάλληλοι, ἄνευ ἀποχρῶντος λόγου. Ἐξ ἄλλου, τὰ ἔξοδα διοικήσεως ἔφθασαν ἐτησίως τὰ 150 ἑκατ. δραχ., ὡς ὑπεστήριξεν ἡ Ὁμοσπονδία Ὑπαλλήλων τοῦ ΙΚΑ.

§64Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μου, οὐδεὶς ὑπάλληλος διωρίσθη εἰς τὸ ΙΚΑ. Τὸ εἶπον καὶ ἄλλοτε, τὸ ἐπαναλαμβάνω καὶ τώρα.

§65Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν μὲ ἐπροσέξατε. Πράγματι εἰς τὸ ΙΚΑ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας δὲν διωρίσθησαν ὑπάλληλοι, ὡς ἐπληροφορήθην, ἀλλ’ ἐγὼ εἶπον, ὅτι εἰς τὰς παραμονὰς ἐκλογῶν τοῦ 1956, ἐπὶ ὑπουργίας δηλαδὴ ἄλλου ὑπουργοῦ τῆς ΕΡΕ, διωρίσθησαν 2.000 πρόσωπα καὶ κυρίως ἀπὸ τὴν περιφέρειαν ἑνὸς Νομοῦ. Τοὺς ὑπαλλήλους αὐτοὺς σεῖς ἠθελήσατε διὰ τοῦ ἰδίου σχεδίου Ν. Δ. νὰ μονιμοποιήσητε, ἀλλὰ σεῖς, ὅταν ὑπεδείξαμεν ἡμεῖς νὰ τηρηθοῦν οἱ ὅροι τῆς ἐκθέσεως τοῦ ΑΣΔΥ καὶ νὰ ὑπάρξουν ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις, σεῖς ἀδικαιολογήτως ἀπεσύρατε ἐκ τοῦ σχεδίου τὸ ἄρθρον 13 καὶ ἐματαιώσατε τὴν μονιμοποίησιν τῶν ἐξ αὐτῶν ἱκανῶν καὶ εὐδοκίμως μὲ προσόντα ὑπηρετησάντων. Σεῖς, κ. Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ἂν τυχὸν δὲν διωρίσατε εἰς τὸ ΙΚΑ, διωρίσατε ὅμως μέγιστον ἀριθμὸν κομματικῶν σας φίλων εἰς ὅλα τὰ ἄλλα ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα.

§66Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε συνάδελφε, τὸ ΙΚΑ εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἀσφαλιστικὸς Ὀργανισμὸς μὲ 3.000 ὑπαλλήλους. Σεῖς ἐμνημονεύσατε τὸ ΙΚΑ καὶ εἰς αὐτὸ σᾶς ἀπήντησα.

§67Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σᾶς προκαλῶ καὶ σήμερον νὰ ἀπαντήσητε πόσους ὑπαλλήλους διωρίσατε εἰς τὰ ἄλλα ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα. Καὶ ἄλλοτε προεκλήθητε καὶ ἀπεφύγατε νὰ ἀπαντήσητε σκοπίμως. Κύριοι βουλευταί, ἐπεκρίθη ἡ Κυβέρνησις τότε, ἐπικρίνεται καὶ σήμερον, διότι δὲν συνεμορφώθη εἰς ρητὴν ἐπιταγὴν τοῦ νόμου 1846)51 περὶ ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς τοῦ Κράτους πρὸς τὸ ΙΚΑ. Εἰς ὅλας τὰς χώρας, ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς πάντοτε ἔρχεται ἐπίκουρος τῶν ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν. Αἱ πηγαὶ τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως εἶναι τρεῖς. Ἡ ἐργατικὴ εἰσφορά, ἡ ἐργοδοτικὴ εἰσφορά, καὶ ἡ κρατικὴ ἐπιχορήγησις, ἡ ὁποία, εἰς τὴν Ἑλλάδα, οὐδέποτε παρεσχέθη.

§68Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἡ ὁποία δίδει τὸν κρατικὸν χαρακτῆρα, διότι ἄλλως περιπίπτομεν εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ἀσφάλισιν.

§69Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ὑπενθυμίζω εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ὑπάρχει ἡ περίφημος διακήρυξις τῆς Διεθνοῦς Συνδιασκέψεως Φιλαδελφείας 1944, ποὺ ὠργανώθη ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Ὀργάνωσιν Ἐργασίας, εἰς τὴν ὁποίαν διακηρύσσεται ἡ ἀνάγκη συμμετοχῆς τοῦ Κράτους εἰς τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν, καὶ ἐπισημαίνονται οἱ κίνδυνοι ἐκ τῆς παραλείψεως τοῦ Κράτους νὰ συνεισφέρῃ εἰς τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν πρὸς καταπολέμησιν τῆς ἐξαθλιώσεως καὶ πενίας τῶν λαϊκῶν μαζῶν. Τὸ 1956 ὁπότε ἐδόθη ἐπὶ πλέον καὶ 1½ μηνῶν σύνταξις, εἰς ἕκαστον συνταξιοῦχον, τὸ ἔλλειμμα τοῦ Ι.Κ.Α. ἀνήρχετο εἰς 1.706.000 καὶ τὸ 1959, ἦτο 60.234.271 χωρὶς καμμίαν αὔξησιν συντάξεων. Καὶ ἤδη, κ. συνάδελφοι, παραλείπων διὰ νὰ συντομεύσω τὴν ἀγόρευσίν μου, τὰς ἄλλας βασικὰς αἰτίας, ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα τὸ ἀσφαλιστικόν, διὰ νὰ τονίσω ἰδιαιτέρως, ὅτι ἐὰν διεξέλθητε τὰς σχετικὰς διατάξεις τοῦ νομοθετήματος τῆς συνταξιοδοτήσεως, θὰ δοκιμάσητε πικρίαν καὶ ἀγανάκτησιν. Ἡ Κυβέρνησις γνωρίζει, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ κατὰ κύριον λόγον εἰς τὴν Ἐπαρχίαν, ὑπάρχει μεγάλη ἀνεργία καὶ ὑποαπασχόλησις. Παρὰ ταῦτα, ἐνῷ μὲ τὸν ὑπάρχοντα νόμον 1846)51 ἀπητοῦντο εἴς τινας περιπτώσεις 100 ἡμερομίσθια ἐτησίως καὶ αὐτὰ δυσκόλως ἐπραγματοποιοῦντο, ἤδη διὰ τοῦ νέου Ν. Δ. ἐπαυξάνονται κατ’ ἔτος ἀλλαχοῦ εἰς 175, ἀλλαχοῦ εἰς 225 ἡμερομίσθια. Θὰ ἐπικαλεσθῶ ἕνα χαρακτηριστικὸν παράδειγμα παραπλανητικῶν μεθόδων τῆς Κυβερνήσεως, διὰ νὰ δημιουργήσῃ μίαν ἐντύπωσιν δῆθεν προστασίας τῶν ἐργαζομένων καὶ συνταξιούχων. Ἐξήγγειλε πομπωδῶς, ὅτι διὰ τοῦ σχεδίου ἐμείωσε τὸ ὅριον ἡλικίας συνταξιοδοτήσεως ἀπὸ 65 εἰς 62 καὶ ὅτι ηὔξησε τὰς συντάξεις κατὰ ποσοστὸν 4%, ἐνῷ κατ’ οὐσίαν εἰς μὲν τὴν πρώτην περίπτωσιν ἀντὶ τῶν 2.500 ἡμερομισθίων ἔθεσε τὴν προϋπόθεσιν τῶν 6.000 μὲ προσθήκην 225 κατ’ ἔτος ἀπὸ 1.1.62 μέχρι 10.000 εἰς δὲ τὴν δευτέραν δι’ ἄλλης διατάξεως ἐπέβαλε εἰς τοὺς συνταξιούχους εἰσφορὰν 4% διὰ τὸν κλάδον ἀσθενείας καὶ κατ’ οὐσίαν ἐμείωσε καὶ τὰς διδομένας συντάξεις, διότι ἡ κράτησις 4% θὰ ὑπελογίζετο καὶ ἐπὶ τῆς αὐξήσεως 4%. Αὐτὴ εἶναι ἡ περίφημος αὔξησις 4%, τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ἡ Κυβέρνησις, καθ’ ἣν στιγμὴν εἶναι βέβαιον, ὅτι οἱ πενόμενοι συνταξιοῦχοι τοῦ Ι.Κ.Α. δὲν ἔλαβον καμμίαν οὐσιαστικὴν αὔξησιν ἀπὸ τοῦ 1955. Καὶ ἔρχομαι τώρα νὰ θίξω δύο ἄλλα θέματα, διὰ νὰ καταδειχθῇ ἡ ἀναλγησία τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ ἰδία παραπλανητικὴ τακτικὴ ἔναντι τοῦ ἐργατικοῦ κόσμου τῆς Χώρας. Εἰς τὸν νόμον 1846)1951 ὑπῆρχον συναφεῖς διατάξεις δι’ ὧν προεβλέφθη, ὅτι ἡ ἀσφάλισις ἠδύνατο νὰ ἐπεκταθῇ διὰ διοικητικῆς πράξεως καὶ εἰς τὰς ὑπηρετρίας καὶ τὸ οἰκιακὸν προσωπικόν, ὅτι ἠδύνατο διὰ κανονισμοῦ νὰ μειωθῇ τὸ ὅριον ἡλικίας συνταξιοδοτήσεως διὰ τὰ βαρέα καὶ ἀνθυγιεινὰ ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ πέντε καὶ πλέον ἔτη εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχὴν ἡ Κυβέρνησις καὶ ἠδιαφόρησε μὴ ἐκδώσασα τὴν διοικητικὴν πρᾶξιν καὶ τὸν κανονισμὸν πρὸς ρύθμισιν τῶν θεμάτων, αὐτῶν. Ἐπεδίωξε νὰ δημιουργήσῃ μίαν ἐντύπωσιν μὲ τὴν ἐξαγγελίαν τῆς διὰ πρώτην φορὰν θεσπιζομένης ἀσφαλίσεως τοῦ ὑπηρετικοῦ προσωπικοῦ καὶ ἐπανέλαβε τὴν διάταξιν περὶ δυνατότητος μειώσεως τοῦ ὁρίου ἡλικίας τῶν ἐργαζομένων εἰς βαρέα καὶ ἀνθυγιεινὰ ἐπαγγέλματα, ἐνῷ ἠδύνατο καὶ ὤφειλε πρὸ πολλοῦ νὰ τὸ εἶχε κάμει ἢ τοὐλάχιστον εἰς τὸ ψηφισθὲν Ν. Δ. νὰ περιλάβῃ ρητὴν διάταξιν μειώσεως. Τοὐναντίον σχετικὴν τροπολογίαν μας περὶ μειώσεως τοῦ ὁρίου αὐτοῦ ἀπέρριψε μὲ Κυβερνητικὴν ἐπιμονὴν καὶ πρωτοβουλίαν ἡ πλειοψηφία τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως. Καὶ διὰ νὰ μὴ ἐπεκταθῶ περισσότερον, κ. βουλευταί, τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον, ἐνῷ παρίσταται ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἡ Συμπολίτευσις ἐγκατέλειψε τὴν αἴθουσαν, πρὸ πολλοῦ ὡς συνήθως θὰ μνημονεύσω ἐνδεικτικῶς ἐλάχιστα παραδείγματα καὶ θὰ τερματίσω τὴν ὁμιλίαν μου. Ἐξ αὐτῶν τῶν παραδειγμάτων, πιστεύω, ὅτι θὰ καταδειχθῇ ἡ ἐξοργιστικὴ ἀναλγησία καὶ περιφρόνησις τῆς Κυβερνήσεως πρὸς ὡρισμένας κατηγορίας δυστυχῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶναι ἠσφαλισμένοι εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, ὑπεβάλαμεν σχετικὰς δικαιοτάτας τροπολογίας, αἱ ὁποῖαι ἀπερρίφθησαν κατόπιν διεξαγωγῆς ψηφοφορίας δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως. Ἡ πρώτη τροπολογία ἀφεώρα τὴν συμπαθεστάτην τάξιν τῶν σκληρῶς ἐργαζομένων εἰς ὑπογείους στοὰς μεταλλωρύχων. Βάσει τοῦ ἱδρυτικοῦ νόμου τοῦ Ταμείου τῶν μεταλλωρύχων τοῦ ψηφισθέντος πρὸ 60 ἐτῶν, εἶχε γίνει δεκτόν, ὅτι τὸ ὅριον ἡλικίας συνταξιοδοτήσεως γήρατος αὐτῶν λόγῳ τῆς ἀνθυγιεινῆς φύσεως τοῦ ἐπαγγέλματός των θὰ εἶναι τὸ 60ὸν ἔτος. Μὲ τὴν γενομένην τὸν Ἰούνιον 1956 συγχώνευσιν τοῦ Ταμείου τῶν μεταλλευτῶν εἰς τὸ Ι.Κ.Α., οἱ μεταλλωρύχοι ὑπήχθησαν εἰς τὴν γενικὴν περὶ Ι.Κ.Α. διάταξιν, καὶ τὸ ὅριον αὐτὸ ἡλικίας των ηὐξήθη εἰς τὸ 65ον ἔτος, χωρὶς νὰ γίνῃ ὡς ἔδει ἡ διατήρησις τοῦ ὑφισταμένου ὁρίου 60 ἐτῶν ποὺ ἴσχυσεν ἐπὶ δεκαετηρίδας. Ὑπεβάλαμεν κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ σχεδίου νομοθετικοῦ διατάγματος μίαν τροπολογίαν, διὰ νὰ ὑποβιβασθῇ διὰ τοὺς μεταλλωρύχους τὸ ὅριον ἡλικίας εἰς τὸ 55ον ἔτος διὰ τοὺς ἄνδρας καὶ 50ὸν διὰ τὰς γυναῖκας καὶ μὲ ἐπιμονὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ τροπολογία μας αὐτὴ, ἀπερρίφθη μὲ πλειοψηφίαν μιᾶς ψήφου. Εἰς αὐτὴν εἶπον Ναὶ 21, καὶ Ὄχι 22. Ἄλλο παράδειγμα. Τὸ Ι.Κ.Α. σήμερον καταβάλλει σύνταξιν εἰς τοὺς ἔχοντας μερικὴν ἀναπηρίαν μεταλλωρύχους κάτω τοῦ 66%, βάσει τῶν σχετικῶν διατάξεων τοῦ Α. Ν. 1846)1951. Καὶ ἡ σύνταξις τὴν ὁποίαν καταβάλλει τοῦτο ἀνέρχεται εἰς 189 δραχμὰς μηνιαίως, διὰ δὲ τὰς χήρας βοηθηματούχους εἰς 135 δραχμάς. Ὑπεβάλαμεν, λοιπόν, μίαν δικαιοτάτην τροπολογίαν διὰ νὰ δίδεται εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς τὸ κατώτατον ὅριον τῆς συντάξεως τοῦ Ι.Κ.Α., διότι ἐκρίθη καὶ παρ’ ὅλων συνωμολογήθη, ὅτι δὲν εἶναι ἀνεκτὸν νὰ δίδεται σύνταξις 4 καὶ 6 δραχμῶν τὴν ἡμέραν. Τὴν τροπολογίαν μας ταύτην τὴν ἐπολέμησεν ὁ κ. Ὑπουργός, ὁ τεταγμένος νὰ προστατεύσῃ τούς δυστυχεῖς καὶ οἰκονομικῶς ἀδυνάτους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προτείνῃ τὴν ἀπόρριψίν της. Καὶ τελικῶς ἀπερρίφθη διὰ ψήφων 31 κατὰ 23. Ἐξ’ ἄλλου μὲ τὸ νέον Ν. Δ. κατηργήθησαν πλεῖστα ὅσα κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων. Ἀναφέρω ἐνδεικτικῶς τὸ ἐπίδομα τροφῆς καὶ τὸ 300 δραχμῶν ἐπίδομα τῶν φυματικῶν, τὰ ἐπιδόματα οἰκογενειακῶν βαρῶν τῶν μικρῶν ἀσφαλιστικῶν κλάσεων, ἡ ἀναγνώρισις τῶν πέραν τῆς 5ετίας ἡμερομισθίων κ.ο.κ. Ἐπιπροσθέτως, ὡς ἐὰν εἶχε λύσει ἡ Κυβέρνησις τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας καὶ ὡς νὰ μὴ εἶχεν ἡ χώρα χιλιάδας ἀνέργους πρὸς ἐπιδότησιν, ὑπεχρέωσε τὸν Ὀργανισμὸν ἀνεργίας δι’ εἰδικῆς διατάξεως νὰ εἰσφέρῃ 20 ἑκατομμύρια εἰς τὸ Ι.Κ.Α. διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τοῦ τελευταίου. Ὑπάρχει καὶ ἕτερον χαρακτηριστικὸν παράδειγμα τοῦ ἀναχρονιστικοῦ τρόπου ποὺ σκέπτεται καὶ κυβερνᾷ ἡ Κυβέρνησις. Ὑπάρχουν συνταξιοῦχοι, οἱ ὁποῖοι λόγῳ νόσου ἢ ἀτυχήματος ἀνάπηροι ὄντες εὑρίσκονται εἰς τὴν κατάστασιν τῶν προσωρινῶν συνταξιούχων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ὑποχρεοῦνται κατ’ ἔτος καὶ προσέρχονται εἰς τὰς ὑγειονομικὰς ἐπιτροπὰς τοῦ Ι.Κ.Α. πρωτοβαθμίους καὶ δευτεροβαθμίους διὰ νὰ κριθοῦν καὶ κρίνονται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον οἱ ἔχοντες ἀνίατον νόσον ἢ ἀκόμη καὶ ἀκρωτηριασμοὺς ἀνίκανοι πρὸς ἐργασίαν. Ὑπεβάλαμεν μίαν τροπολογίαν κατὰ τὴν ὁποίαν, ἐὰν διαπιστωθῇ ἡ ἀναπηρία αὐτὴ ἐπὶ πέντε ἢ ἓξ φορὰς συνεχῶς, νὰ θεωροῦνται οἱ προσωρινοὶ αὐτοὶ συνταξιοῦχοι ὡς ἐφ’ ὅρου ζωῆς τοιοῦτοι ἢ ἄλλως ἱκανοί, καὶ νὰ μὴ ὑφίστανται ταλαιπωρίαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ προσέρχωνται εἰς τὰ κέντρα τῶν Νομῶν ἢ τὴν Πρωτεύουσαν κατ’ ἔτος ἢ διετίαν εἰς τὰς ὑγειονομικὰς ἐπιτροπὰς τοῦ Ι.Κ.Α. διὰ τὴν διαπίστωσιν τῆς ἀναπηρίας των. Δυστυχῶς, καὶ αὐτὴν τὴν τροπολογίαν ἡ Κυβερνητικὴ πλειοψηφία τὴν ἀπέρριψεν. Εἶναι ἄπειρα τὰ θέματα, κύριοι βουλευταί, διὰ τὰ ὁποῖα ἠγωνίσθημεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἐπὶ σειρὰν πολυώρων συνεδριάσεων τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Δυστυχῶς, ἡ Κυβέρνησις ἔμεινεν ἀσυγκίνητος παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἐπρόκειτο περὶ δικαίων καὶ ἠθικῶν αἰτημάτων τοῦ ἀναξιοπαθοῦντος ἐργατοϋπαλληλικοῦ κόσμου τῆς Χώρας. Τάσσομαι ὅθεν ἀνεπιφυλάκτως ὑπὲρ τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως νόμου ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Δ. 4104)1960 μὲ ὡρισμένας τροποποιήσεις καὶ λόγῳ τῆς ἀπουσίας τῆς Συμπολιτεύσεως, πιστεύω, ὅτι ἀσφαλῶς, ἂν γίνῃ ψηφοφορία ἀπόψε, θὰ γίνῃ κατὰ μεγίστην πλειοψηφίαν δεκτή. Κύριοι βουλευταί, εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους, ποία εἶναι ἡ κοινωνικὴ καὶ ἐθνικὴ σημασία καὶ ἀποστολὴ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀσφαλιστικοῦ ὀργανισμοῦ. Τὸ Ι.Κ.Α., ὡς θεσμὸς κατ’ ἐξοχὴν ἐθνικὸς καὶ κοινωνικός, κατοπτρίζει, ὡς καὶ ἄλλοτε εἶπον, τὸ μέτρον τῆς προόδου, τῆς εὐημερίας τοῦ πολιτισμοῦ μιᾶς χώρας. Παρὰ ταῦτα, ὁ ὀργανισμὸς αὐτὸς δὲν ἐκπληροῖ τὸν μεγάλον κοινωνικὸν προορισμόν του καὶ ἀπὸ Κυβερνητικὴν ἀδιαφορίαν ἤχθη εἰς τὰ πρόθυρα τῆς οἰκονομικῆς καταρρεύσεως, καθ’ ὁμολογίαν τῆς ἰδίας καὶ τῆς Διοικήσεώς του. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις συνεχίσῃ τὴν ἰδίαν της τακτικήν, τὴν ἰδίαν ἀστοργίαν καὶ ἀδράνειαν, ἂς εἶναι βεβαία, ὅτι τὸ Ι.Κ.Α. θὰ καταρρεύσῃ πλήρως καὶ θὰ ὁδηγήσῃ μοιραίως εἰς ἀνατροπὴν τὸ ὑφιστάμενον κοινωνικὸν καὶ οἰκονομικὸν καθεστὼς ποὺ ἐπαίρεται, ὅτι ἡ ἰδία ἐτάχθη νὰ περιφρουρήσῃ. Παρεσχέθησαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν πολλαὶ εὐκαιρίαι νὰ λάβῃ μέτρα προοδευτικὰ καὶ ριζοσπαστικά, μέτρα γενναῖα διὰ τοὺς ἐργαζομένους καὶ τὸν ἀσφαλιστικὸν των ὀργανισμόν. Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἐταύτισε τὴν τύχην της μὲ τὰ μεγάλα οἰκονομικὰ συμφέροντα καὶ ἀντὶ νὰ ἐφαρμόσῃ μίαν ὑγιᾶ καὶ προστατευτικὴν τῶν λαϊκῶν μαζῶν κοινωνικὴν πολιτικὴν δεικνύει ἐξαιρετικὴν προθυμίαν νὰ καταργήσῃ πλήρως ἢ φαλκιδεύσῃ κεκτημένα δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων. Κατόπιν τῆς ὅλης αὐτῆς πολιτικῆς της καὶ δι’ ἄλλους σοβαρωτάτους γενικωτέρους λόγους ἐκλονίσθη ἡ πρὸς αὐτὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ καὶ μίαν μόνον ὑπηρεσίαν δύναται νὰ προσφέρῃ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις εἰς τὸν τόπον. Νὰ ἀποχωρήσῃ ἀπὸ τὴν Ἀρχήν, ὅσον τὸ δυνατὸν γρηγορώτερον. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ι. Σιαφλέκης.

§71Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐνομίσαμεν χρέος μας, λόγῳ τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον ἀπησχόλησε τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος πρὸ τινων μηνῶν, νὰ ἐπαναφέρωμεν τὸ ὅλον θέμα τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, πιστεύοντες, ὅτι θὰ δοθῇ οὕτω ἡ εὐκαιρία εἰς τὸ Σῶμα νὰ ἀπασχοληθῇ μὲ τὸ πράγματι πελώριον τοῦτο θέμα. Δυστυχῶς, κύριοι συνάδελφοι, ἀντιμετώπισε τὸ θέμα ἡ Συμπολίτευσις μὲ ἀκαμψίαν. Ἐν τούτοις, δὲν παύει νὰ ἔχῃ τὴν ὀξύτητά του καὶ τὴν ἐπικαιρότητά του. Πέραν τῆς Βουλῆς, τὰς συζητήσεις παρακολουθεῖ ὁ λαός, οἱ ἐργαζόμενοι καὶ οἱ ἠσφαλισμένοι τοῦ Ι. Κ.Α. Συνεπῶς ἡ ψῆφος τὴν ὁποίαν θὰ κληθῶμεν νὰ δώσωμεν, θὰ σημάνῃ, ὅτι ἕκαστος θὰ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του. Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ διαπιστώσωμεν ἕνα γεγονός, ὅτι δηλαδή, ἡ κατακραυγὴ κατὰ τοῦ Ι.Κ.Α. δὲν εἶναι μονομερής, ἀλλὰ προέρχεται καὶ ἀπὸ τὰ στρώματα τῆς μέσης καὶ μικρᾶς ἐργοδοσίας. Ὑποστηρίζουν οἱ ἐργοδόται αὐτοί, ὅτι τὸ ὕψος τῆς ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς εἶναι ὑψηλὸν καὶ δυσβάστακτον. Τὸ βασικὸν Ἵδρυμα Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως εἰς τὴν χώραν μας ἀντὶ νὰ ἑνώσῃ τοὺς παράγοντας ποὺ καλοῦνται νὰ συντρέξουν εἰς τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν του, λόγῳ τῆς διαρθρώσεώς του καὶ τῆς λειτουργίας του, τοὺς ἔχει καταστήσει ἀντιπάλους. Ποῦ ὀφείλεται, κύριοι συνάδελφοι, αὐτὴ ἡ γενικὴ κατακραυγὴ κατὰ τοῦ Ι.Κ.Α.; Κατὰ τὴν γνώμην μου εἰς μίαν βασικὴν αἰτίαν. Εἰς τὸ βασικὸν γεγονός, ὅτι τὸ Κράτος δὲν συμμετέχει εἰς τὰς δαπάνας τοῦ Ι.Κ.Α. διὰ τῆς κανονικῆς του εἰσφορᾶς. Τὸ Κράτος, δηλαδή, λαμβάνει τὴν στάσιν τοῦ τρίτου καὶ ἀφήνει τοὺς ἐργοδότας καὶ τοὺς ἠσφαλισμένους νὰ βαστάσουν ὅλον τὸ βάρος τοῦ Ι.Κ.Α., ἐνῷ εἶναι παραδεδεγμένον διεθνῶς, ὅτι ἡ συμμετοχὴ τοῦ Κράτους εἶναι ἀναγκαία καὶ ἐπιβεβλημένη διὰ δύο βασικοὺς λόγους. Πρῶτον, διότι τὸ Κράτος διὰ τῆς εἰσφορᾶς του θὰ συμβάλλῃ εἰς μίαν δικαιοτέραν ἀνακατανομὴν τοῦ Ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ οὕτω τὸ Ι.Κ.Α. θὰ προσλάβῃ τὸν πραγματικὸν του προορισμόν, ὡς κοινωνικοῦ ἱδρύματος. Διότι σήμερον ἀπουσιαζούσης τῆς εἰσφορᾶς τοῦ Κράτους δὲν ἔχει κοινωνικὸν χαρακτῆρα, ἀλλὰ ἐμφανίζει τὸν χαρακτῆρα μιᾶς ἰδιωτικῆς ἀσφαλιστικῆς ἐπιχειρήσεως. Ἡ συμμετοχή, ἡ ὁποία θὰ ἔδιδε τὸν πλήρη καὶ ὁλοσχερῆ χαρακτῆρα τοῦ Ἐθνικοῦ Κοινωνικοῦ Ἱδρύματος, δὲν καταβάλλεται, ἀλλά, ἀντιθέτως, τὸ Ι.Κ.Α. ἀποτελεῖ διὰ τὸ Κράτος πελωρίαν δεξαμενὴν ἀντλήσεως κεφαλαίων, τὰ ὁποῖα διαθέτει διὰ τῶν Τραπεζῶν εἰς προνομιακὰς ἐπενδύσεις. Κύριοι συνάδελφοι, ὡς εἶναι διαρθρωμένον τὸ Ι.Κ.Α., δὲν ἀποτελεῖ θεσμὸν κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων. Ἐὰν μᾶς ἔλεγεν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι συνέθεσε ἕνα Ὀργανισμὸν διὰ νὰ ἀντλῇ ἀπὸ αὐτὸν κεφάλαια καὶ τὰ διαθέτει εἰς ἐπιχειρήσεις μὲ μικρὸν τόκον, θὰ ἦτο περισσότερον συνεπής. Συνεπῶς, τὸ Ι.Κ.Α., πάσχει ἀπὸ μίαν νόσον ὀργανικήν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ θεραπευθῇ, διότι ἐὰν ἡ ζωὴ τοῦ Ι.Κ.Α. προχωρήσῃ μὲ αὐτὸν τὸν ρυθμὸν καὶ μὲ τὴν νοθείαν ἐν ἑαυτῷ, τότε, παρ’ ὅλα τὰ μέτρα ποὺ λαμβάνει ἡ Κυβέρνησις, δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ στερεώσῃ τὸν θεσμὸν αὐτόν. Ἂς μὴ αὐταπατώμεθα, κύριοι συνάδελφοι, διότι ὑπὸ τὸ φῶς τῶν σημερινῶν ἐξελίξεων, δὲν χωρεῖ νοθεία ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ ἂς προσπαθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ πείσῃ τὸν ἐργαζόμενον κόσμον, ὅτι διὰ τῶν μέτρων της προσπαθεῖ νὰ σώσῃ τὸν Ὀργανισμόν. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν δικαιολογεῖται ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας, νὰ ἀρνῆται τὴν ἐκτέλεσιν ἑνὸς βασικοῦ καθήκοντός της ἀπέναντι τῶν ἐργαζομένων καὶ τῶν μισθωτῶν. Δύναται νὰ καταβάλῃ τὴν ὑποχρέωσίν της καὶ ὁ προϋπολογισμὸς ἔχει τὰ περιθώρια. Καὶ ἔχει τὴν δυνατότητα ἡ Κυβέρνησις, διότι δύναται νὰ περιορίσῃ τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας ἀπὸ τὸ σημεῖον τὸ ὁποῖον εὑρίσκονται. Ὁ περιορισμὸς τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν, δὲν εἶναι αἴτημα ἀντιπολιτευτικόν, εἶναι αἴτημα Ἐθνικόν. Καὶ ἂν δὲ τὸ κάμῃ αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις, θὰ τὸ κάμῃ ἡ ἑπομένη. Καὶ ἂν θὰ πέσῃ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, θὰ πέσῃ, διότι δὲν θὰ τὸ κάμῃ. Λέγω, ὅτι ὑπάρχουν τὰ περιθώρια ἀνέτως νὰ δώσῃ ὁ προϋπολογισμὸς τὴν προσφοράν του, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις προβάλλει τὸν προσποιητὸν φόβον μὲ τὴν δικαιολογίαν, ὅτι κινδυνεύει ἡ ἄμυνα τῆς Χώρας. Πιστεύει, δῆθεν, ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος ἐκρήξεως παγκοσμίου πολέμου καὶ ὡς ἐκ τούτου, εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ διατηρῇ τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας εἰς αὐτὸ τὸ ὕψος. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ σημερινὴ διεθνὴς κατάστασις ἔχει διαμορφωθῇ κατὰ τρόπον, ὥστε νὰ ὑφίστανται ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις ἀσφαλείας καὶ τῶν μικρῶν κρατῶν, εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν θὰ συνεμορφοῦντο ταῦτα ἀπὸ ἀπόψεως στρατιωτικῶν δαπανῶν ἐντὸς τῶν ὁρίων τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων. Προχωρῶ εἰς τὴν κριτικὴν τοῦ Ν. Διατάγματος. Διαπιστῶ βασικωτάτας ἐλλείψεις εἰς τὸ συζητούμενον Ν. Δ)μα. Τὸ νομοθέτημα τοῦτο, βασίζεται ἐπὶ ἀνυπάρκτου προϋποθέσεως. Ἰσχυρίζεται, ὅτι ὑπάρχει μόνιμος καὶ σταθερὰ ἀπασχόλησις. Αἱ διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου, δι’ ὧν αὐξάνεται ὁ ἀριθμὸς τῶν ἡμερομισθίων εἰς τὸ ὕψος εἰς τὸ ὁποῖον αὐξάνεται θὰ εἶχον κἄποιαν βάσιν, ἐὰν πράγματι, εἶχε λυθῇ τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας. Τότε, ἐὰν τοῦτο εἶχε συμβῆ, θὰ ἤμην, ἴσως, πρόθυμος νὰ συμφωνήσω μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου, διότι ἐφ’ ὅσον θὰ ὑπῆρχε μόνιμος καὶ σταθερὰ ἀπασχόλησις, ὁ ἀριθμὸς τῶν καθοριζομένων ἡμερομισθίων θὰ ἦτο ὀρθός. Ὅμως, δυστυχῶς, ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς δὲν εἶναι ἀληθής. Τοῦτο ἀνατρέπει τὴν βάσιν τοῦ νομοθετήματος καὶ δι’ αὐτό, κ. Ὑπουργέ, λέγομεν, ὅτι τὸ νομοθέτημα αὐτὸ εἶναι στραγγαλιστικὸν διὰ τοὺς ἐργαζομένους. Τὸ λέγομεν, διότι τὸ πιστεύομεν. Καὶ τὸ λέγομεν, ὄχι μόνον ἡμεῖς, ἀλλὰ ὁλόκληρος ἡ ἐργατικὴ τάξις, τὸ λέγουν ἀκόμη οἱ ἰδικοί σας ἀριθμοί, κ. Ὑπουργέ. Θὰ ἠδυνάμην νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν πρόσφατον ἔκθεσιν τοῦ διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου, ὅπου ὑπολογίζεται, ὅτι ἡ κρυφὴ καὶ φανερὰ ἀνεργία εἰς τὴν χώραν μας, ἀνέρχεται εἰς 700.000 ἀνέργους περίπου. Ἀλλὰ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τῆς στατιστικῆς ὑπηρεσίας, ὁ κλάδος τῆς Βιομηχανίας τὸν Αὔγουστον τοῦ 1960 ἀπησχόλει τὸ 99,5% τῶν ἐργατῶν τῶν ἀπασχοληθέντων εἰς τὸν αὐτὸν κλάδον κατὰ τὸ 1952, δηλαδὴ ἔχομεν μίαν μείωσιν ἀπασχολήσεως κατὰ ποσοστὸν 0,5%. Κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ Συνδέσμου Βιομηχάνων κατὰ τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1960 εἶχον προσληφθῆ 400 περισσότεροι ἔναντι τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1959. Δηλαδὴ 400 ἐργάται εἰς ἓν ἔτος. Κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ Γραφείου Εὑρέσεως Ἐργασίας, τὸν Αὔγουστον τοῦ 1960, οἱ ἐπιδοτούμενοι ἄνεργοι ἀνήρχοντο εἰς 61.814 ἔναντι 62.619 τὸν Αὔγουστον τοῦ 1959. Δηλαδή, μείωσις 800 ἀνέργων εἰς ἓν ἔτος. Ποῖον ἔτος; Τὸ πρῶτον ἔτος τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Οἰκονομικοῦ προγράμματος! Μετὰ τὴν ὑπόσχεσιν αὐξήσεως 6% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἥτις ἐπραγματοποιήθη κατὰ τὴν Κυβέρνησιν, εἰς ποσοστὸν 4,8%, τὸ ὁποῖον ἀφαιρουμένων τῶν ἀδήλων πόρων περιορίζεται εἰς ποσοστὸν 4%. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται περὶ σοβαρᾶς ἀντιμετωπίσεως τοῦ οἰκονομικοῦ θέματος, ἀλλὰ περὶ διακωμωδήσεως τῆς ἐννοίας τῆς οἰκονομικῆς προόδου, ὅταν ἔχωμεν αὐτὰ τὰ ἀποτελέσματα. Δὲν ἔχομεν, συνεπῶς, μείωσιν τῆς ἀνεργίας, ἀλλὰ αὔξησιν αὐτῆς. Καὶ δὲν ἔχομεν αὔξησιν τοῦ ἐργατικοῦ εἰσοδήματος, ἐνῷ, ἀντιθέτως, μείωσιν αὐτοῦ, διότι αὐξήσεις τὸ 1960 δὲν ἐδόθησαν. Ἀντιθέτως δέ, τὸ ἀπολαμβανόμενον ἐργατικὸν εἰσόδημα ἐμειώθη λόγῳ τῆς αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου κατὰ 10%. Ἤδη ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. σταθερῶς διαπιστεύει, ὅτι τὸ ἔλλειμμα μιᾶς τετραμελοῦς ἐργατικῆς οἰκογενείας τὸν Νοέμβριον τοῦ 1959 ἦτο 1.237,50 δραχμ., ἐνῷ τὸν Νοέμβριον τοῦ 1959 ἦτο 1.133,50 δραχμ. Ἀντιθέτως, ἔχομεν αὔξησιν τῶν κερδῶν τῶν ἐπιχειρήσεων. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα δὲν ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν τὴν οἰκονομικὴν αὐτὴν πραγματικότητα. Ἠγνόησε τελείως τὴν βασικὴν αὐτὴν προϋπόθεσιν. Ἐρωτᾶται ἐν γνώσει τῆς Κυβερνήσεως ἔπραξε τοῦτο ἢ ἐν ἀγνοίᾳ; Δὲν ὑπάρχει, κατὰ τὴν γνώμην μου, τὸ ἐλαφρυντικὸν τῆς ἀγνοίας. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει πληθώραν ἐγκεφάλων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἠδύναντο νὰ τὴν πληροφορήσουν περὶ τούτου. Συνεπῶς, ἐν γνώσει τῆς ἀντεργατικότητός του καὶ τῆς ἀντιασφαλιστικότητος συνέταξε τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοῇ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι αἱ ἐπαρχίαι τῆς χώρας ἐμφανίζουν πρωτοφανῆ κρίσιν ἀπασχολήσεως. Τὸ ὁμολογεῖ ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις, διότι ἀντλεῖ χρήματα τῶν ἠσφαλισμένων καὶ τὰ δίδει εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων πρὸς ἀπασχόλησιν τῶν ἐργαζομένων. Ἄλλο εἶναι τὸ θέμα, ἂν πράγματι ἐκτελοῦνται ἔργα καὶ ἂν πράγματι οὕτω ἀντιμετωπίζεται σοβαρῶς ἡ ἀνεργία. Διὰ τῆς μεθόδου αὐτῆς παραδέχεται ἡ Κυβέρνησις τὴν κατάστασιν ἀνεργίας εἰς τὴν ὕπαιθρον. Ἀλλὰ ἀγνοεῖ ἡ Κυβέρνησις τὸ κῦμα τῆς μεταναστεύσεως, ἥτις μετανάστευσις ἀπορροφᾷ τὸ πλέον ἀποδοτικὸν δυναμικὸν ἐργατικὸν τῆς χώρας, τὸ ὁποῖον ἀναγκάζεται νὰ ἐκπατρισθῇ διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ ἓν ἡμερομίσθιον ὑπὸ τὰς πλέον σκληρὰς καὶ ἀπανθρώπους συνθήκας; Δὲν τὸ ἀγνοεῖ, ἀντιθέτως, τὸ ἐκτρέφει. Μήπως ἡ Κυβέρνησις δὲν γνωρίζει τὰ πραγματικὰ αἴτια τῆς κακοδαιμονίας τοῦ Ι.Κ.Α.; Ἐγὼ δὲν τὸ παραδέχομαι. Δὲν εἶναι αἱ παροχαὶ αἱ χορηγηθεῖσαι ὑπὸ προγενεστέρων Κυβερνήσεων μὲ κἄποιαν, ἴσως, ἐλευθερότητα, τὰ αἴτια τῆς κακοδαιμονίας τοῦ Ι.Κ.Α. εἶναι ἄλλα, τὰ ὁποῖα γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις καὶ τὰ ὁποῖα ματαίως προσπαθεῖ νὰ τὰ καλύψῃ, δεδομένου, ὅτι οἱ ἠσφαλισμένοι γνωρίζουν τὴν κατάστασιν καὶ τὰ πραγματικὰ αἴτια τῆς κακοδαιμονίας τοῦ ἀσφαλιστικοῦ των ὀργανισμοῦ. Γνωρίζουν, ὅτι τὸ Ι.Κ.Α. εἶναι φέουδον ἑκάστης Κυβερνήσεως, ἡ παροῦσα δὲ Κυβέρνησις ὑπερηκόντισε πᾶσαν ἄλλην ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Εἶναι, λοπόν, τὸ Ι.Κ.Α., ἕνα φέουδον εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν κομματικῶν σκοπῶν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν σκοπῶν τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας τῆς χώρας. Ἀδιαφορεῖ ἡ Κυβέρνησις ἂν πιέζωνται οἱ ἐπαγγελματίαι καὶ οἱ βιοτέχναι καὶ ὁδηγοῦνται εἰς τὰς φυλακὰς διὰ μίαν ἀσήμαντον καθυστέρησιν, ἐνῷ παραλλήλως, αἱ παγωμέναι εἰσφοραί, ἔχουν φθάσει τὰ 1.000 ἑκατομμύρια, ἢ κατ’ ἄλλους τὰ 750 ἑκατομμύρια καὶ παραμένουν ἀνενόχλητοι οἱ μεγάλοι ὀφειλέται, διότι ἀπολαμβάνουν τῆς ὑψηλῆς προστασίας τῆς Κυβερνήσεως, λόγῳ τοῦ ὅτι εἶναι χορηγοὶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ πρέπει νὰ μένουν ἀνενόχλητοι. Ἡ Κυβέρνησις ἠθέλησε διὰ νομοθετικῶν μέτρων νὰ ρευστοποιήσῃ τὰ ποσὰ αὐτά, ἀλλὰ ἡ πεῖρα ἐκ τοῦ παρελθόντος δείχνει ποία εἶναι ἡ τύχη τῶν νομοθετικῶν διαταγμάτων. Διότι δὲν ὑπάρχει ἡ ἀκαμψία, ἥτις ἐπιδεικνύεται εἰς ἄλλας περιπτώσεις. Μόνον, ὅταν ἐφαρμόζωνται τὰ ἴδια μέτρα καὶ πρὸς τὰ ἄνω καὶ πρὸς τὰ κάτω, θὰ ἔχωμεν ἀποτελέσματα. Ἄλλως θὰ αὐξάνουν αἱ ὀφειλαί, αἵτινες θὰ ἀποτελοῦν μονίμως κεφάλαια κινήσεως ἢ ἐπενδύσεως τῶν «ἡμετέρων» ἐπιχειρήσεων. Ἰδού, διατὶ εἴπομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ τὸ Ι.Κ.Α. δεξαμενὴν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀντλεῖ ἡ ὀλιγαρχία καὶ ἡ Κυβέρνησις, κεφάλαια. Πέραν ὅλων αὐτῶν ὑπάρχει μία μέθοδος διαφυγῆς τῶν πόρων τοῦ Ἱδρύματος. Κατὰ τὸ 1956 ἡ διαφυγὴ τῶν πόρων, ἔφθανε τὸ 25%, κατὰ τὸ 1959 δέ, ἔφθανε τὸ 50%, δηλαδὴ 630 ἑκατομμύρια. Οἱ πόροι αὐτοὶ διαφεύγουν, δηλαδὴ κρατοῦνται ἀπὸ τὰς μεγάλας ἐργοδοτικὰς ἐπιχειρήσεις, δὲν διαφεύγουν ἀπὸ τὰς μικρὰς καὶ μεσαίας ἐπιχειρήσεις, διότι εἶναι μετρημένα τὰ κουκιὰ ἐκεῖ, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν μεγάλην ἐργοδοσίαν. Αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀσθένειαν ἐκτρεφομένην ἀπὸ τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἤθελε νὰ ἔχῃ ἕνα Ι.Κ.Α., στοιχειωδῶς ὠργανωμένον καὶ καλῶς λειτουργοῦν, διατὶ ἀρνεῖται νὰ δώσῃ τὴν διοίκησιν εἰς τοὺς ἰδίους ἐργαζομένους, ἐφ’ ὅσον μάλιστα δὲν συμμετέχῃ τὸ Κράτος εἰς τὴν εἰσφοράν; Ἀλλὰ θέλει νὰ ἔχῃ τὴν διοίκησιν τοῦ Ι.Κ.Α. στὰ χέρια της, διότι ἂν αὕτη εὑρίσκεται εἰς τὰ χέρια τῶν ἐργαζομένων, δὲν θὰ μπορῇ νὰ κάνῃ ἀνενόχλητος ἐκεῖνα ποὺ κάνει. Ἡ βασική, ἑπομένως, ἀδυναμία τοῦ νομοθετήματος εἶναι, ὅτι βασίζεται ἐπὶ τῆς ἀνυπάρκτου προϋποθέσεως, ὅτι εἶναι λελυμένον τὸ ζήτημα τῆς ἀνεργίας, ἐνῷ δὲν εἶναι λελυμένον. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θὰ πρέπει νὰ δεχθῇ ἡ Κυβέρνησις τὰς τροποποιήσεις ποὺ ἔχομεν ὑποβάλει. Ὡρισμένοι κλάδοι ἐργαζομένων μονίμως καὶ σταθερῶς ἀσχολοῦνται, ἄλλοι δὲ κλάδοι, μερικῶς. Ἐν ὄψει αὐτῆς τῆς τραγικῆς πραγματικότητος κατεθέσαμεν τὴν συζητουμένην πρότασιν νόμου διὰ τῆς ὁποίας ἐπέρχεται ὁ διαχωρισμὸς μεταξὺ τῶν πλήρως ἀπασχολουμένων καὶ τῶν μερικῶς ἀπασχολουμένων. Εἶναι ἕνας ἐπιβεβλημένος διαχωρισμὸς διὰ νὰ καταστῇ τὸ νομοσχέδιον ἐφαρμόσιμον μὲ στοιχειώδη δικαιοσύνην. Ἄν ἐξακολουθήσῃ ἡ ἰσχὺς τοῦ νόμου, ὡς ἔχει ἡ πλειονότης τῶν ἠσφαλισμένων θὰ εἰσφέρῃ μὲν εἰς τὸ Ι.Κ. Α., χωρὶς ποτὲ νὰ δικαιωθῇ μιᾶς συντάξεως. Διὰ νὰ μὴ συμβῇ αὐτὸ καὶ ἡ μεγάλη μᾶζα τῶν ἠσφαλισμένων φορολογεῖται σταθερῶς, χωρὶς ἐλπίδα συνταξιοδοτήσεως, προτείνομεν αὐτὴν τὴν διάταξιν, οὕτως ὥστε διὰ μὲν τοὺς πλήρως ἀπασχολουμένους νὰ ἀπαιτῆται μεγαλύτερος ἀριθμὸς ἡμερομισθίων, διὰ δὲ τοὺς μερικῶς ἀπασχολουμένους νὰ ἀπαιτῆται μικρότερος ἀριθμὸς τῶν ἡμερομισθίων. Ἡ Κυβέρνησις ἔστω καὶ τὴν τελευταίαν στιγμὴν ἔχει χρέος νὰ ρυθμίσῃ τὸ ζήτημα. Ἐλπίζομεν, ὅτι τὸ 5μηνον χρονικὸν διάστημα ποὺ διέρρευσεν ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς ψηφίσεως τοῦ Ν. Δ., θὰ ἦτο ἀρκετὸν διὰ νὰ δώσῃ τὴν δυνατότητα καταργήσεως τῶν ἀντιασφαλιστικῶν καὶ ἀντιεργατικῶν διατάξεων καὶ νὰ ἐνδώσῃ εἰς ἕνα μέρος τῶν αἰτημάτων τῶν ἐργατοϋπαλλήλων. Ὅμως ἡ Κυβέρνησις παραμένει ἀνάλγητος καὶ ἐμμένει εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ψηφισθέντος νόμου. Ἡ Κυβέρνησις, παρ’ ὅλα ταῦτα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνησυχήσῃ, διότι ὁ ἄνεμος τὸν ὁποῖον ἔσπειρε θὰ φέρῃ θύελλας καὶ αἱ θύελλαι αὐταὶ δὲν θὰ ἀργήσουν νὰ ξεσπάσουν, ὅπως ἐξέσπασαν εἰς τὴν γνωστὴν ἀπεργίαν τῶν οἰκοδόμων, ἥτις βασικῶς ἀποτελεῖ μίαν ἔντονον διαμαρτυρίαν τῶν οἰκοδόμων διὰ τὴν μεταχείρισίν των ὑπὸ τοῦ ψηφισθέντος νόμου. Ἀλλ’ οὔτε καὶ τὰ γεγονότα αὐτὰ δὲν ἠνόχλησαν τὴν Κυβέρνησιν. Οὔτε καὶ ἐγὼ ἀναμένω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐνοχληθῇ καὶ αὐτὴν τὴν φοράν. Ἡ πρότασίς μας εἶχε σκοπὸν νὰ καταγγείλῃ τὰς ἀνομίας καὶ ἀδικίας ποὺ γίνονται εἰς βάρος τῶν ἐργατῶν καὶ ἀναμένομεν τὴν ἐντὸς ἐλαχίστου χρόνου, κρίσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἥτις θὰ εἶναι ἱκανὴ καὶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀπομακρύνῃ τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ τὸν βασικὸν θεσμὸν τοῦ Ι.Κ.Α. νὰ ἀποκαταστήσῃ εἰς τὰς ὑγιεῖς καὶ σταθερὰς του βάσεις. (Χειροκροτήματα).

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§73ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.00′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, Νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 11.45′ μ.μ.)