1960.12.03

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 32α

Σάββατον 3 Δεκεμβρίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 11.05′ π.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Στρᾶτος ζητεῖ 15ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου νὰ ἀπουσιάσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Τσιάρας ζητεῖ 20ήμερον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Ζαΐμης ζητεῖ μηνιαίαν ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Πρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§8Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Πολυζωγόπουλος, Ε. Λουλακάκης, Β. Βύζας, Γ. Πλατῆς καὶ Ι. Προκοπίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τοῦ Ταμείου Συντάξεων Αὐτοκινητιστῶν».

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Γεωργικῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων». Ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Δ.Α. κ. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§10Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἀνέλθω εἰς τὸ βῆμα, ἐὰν ἐπιμένετε, ἀλλὰ ἤθελα νὰ καταστῇ σαφές, διότι γίνεται πολὺ διαφήμισις περὶ τοῦ ἐνδιαφέροντος, διὰ τὴν παροχὴν μετὰ εἰκοσάμηνον ἀγροτικῶν συντάξεων, τὸ ἐνδιαφέρον εἶναι, νὰ εἰσπραχθοῦν ἀπὸ τοῦδε ὡρισμένοι πόροι, ὅπως θὰ ἀποδειχθῇ, ἤθελα νὰ καταστῇ σαφές, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπαρτία καὶ ὅτι ἠμποροῦσε τὸ ἥμισυ τῶν βουλευτῶν τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως, ἐὰν παρευρίσκετο νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ὕπαρξιν ἀπαρτίας. Νομίζω, κύριοι, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγωμεν, ὅτι ἐπειγόμεθα καὶ νὰ βάζωμεν ἐμβολίμους συνεδριάσεις, ὅτι ἐνδιαφερόμεθα τόσον πολὺ καὶ τόσον τρομερὰ διὰ τὴν πραγματοποίησιν καὶ τὴν ταχυτέραν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου διὰ τὰς φορολογικὰς αὐτὰς διατάξεις, βεβαίως καὶ νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ ἔκδηλος ἀδιαφορία ἐκ μέρους ἐκείνης τῆς παρατάξεως, ἡ ὁποία παριστάνει, ὅτι ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν ταχεῖαν ψήφισιν. Νομίζω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ προχωρήσῃ ἡ συνεδρίασις ἐλλείψει ἀπαρτίας, δὲν ἠμπορεῖ νὰ διαπιστώσετε ἀπαρτίαν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἠλιοῦ, ἤδη ἀπὸ τὴν πλευρὰν τὴν Κυβερνητικὴν εἶναι 42 βουλευταί. Ἐγώ, νομίζω, ὅτι ὅταν θὰ ἀρχίσετε νὰ ὁμιλῆτε, θὰ ἔχωμεν ἀπαρτίαν.

§12Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. συνάδελφος, ἔχει ἀπολύτως δίκαιον. Δὲν ὑπάρχει κανεὶς λόγος νὰ συνεδριάσουν σήμερον 60 βουλευταί, ἀντὶ τῶν 100 ποὺ ὁρίζει τὸ Σύνταγμα ὡς ἐλάχιστον ὅριον διὰ τὴν ἀπαρτίαν. Ἐπίσης, δὲν βλέπω τὶ εἶναι τὸ ἐπεῖγον. Δὲν ἐπείσθησαν οἱ βουλευταὶ τῆς Κυβερνητικῆς παρατάξεως νὰ εἶναι ἐδῶ. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι κἄποιο λάθος ὑπάρχει εἰς τὸν ὑπολογισμὸν τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι δυνατὸν νὰ ψηφισθῇ μέχρι τῶν Χριστουγέννων τὸ νομοσχέδιον, ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει κανεὶς λόγος νὰ γίνεται ἐμβόλιμος συνεδρίασις διὰ νὰ συζητῶμεν ἐνώπιον κενῶν ἑδωλίων νομοσχέδιον τοιαύτης σοβαρότητος.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, διότι σεῖς μὲν ἀπὸ τὴν θέσιν αὐτήν, πιθανόν, νὰ μὴ τὸ παρακολουθήσατε, ἐγὼ τὸ παρακολουθῶ, καὶ δι’ αὐτὸ ὅταν ἐγὼ εἶμαι εἰς τὸ Προεδρεῖον, οὐδέποτε λέγω «Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις διαπιστωθείσης ἀπαρτίας», διότι οὐδέποτε ὑπάρχει ἀπαρτία ἐκτὸς ἐξαιρετικῶν συνεδριάσεων. Δι’ αὐτὸ θὰ παρεκάλουν, τοὐλάχιστον διὰ τὸν λόγον αὐτόν, νὰ μὴ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν τοῦτο καὶ νὰ ἀρχίσῃ ἡ συνεδρίασις.

§14Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, προσθέτω τοῦτο, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὴ ἡ παρατήρησις τῶν κ. Ἠλιοῦ καὶ κ. Μαύρου, ὅτι ἀπὸ Κυβερνητικῆς πλευρᾶς ἀπουσιάζουν βουλευταί. Πράγματι, ἀπαρτία δὲν ὑπάρχει καὶ ὅπως εἴπατε θὰ συμπληρωθῇ, ἐλπίζω καὶ ἐγώ, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ ὑπάρχει συνίσταται εἰς Κυβερνητικοὺς βουλευτάς, διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπὸ τὸ Κέντρον καὶ ἐλάχιστοι ἀπὸ τὴν Ἀριστεράν.

§15Η. ΗΛΙΟΥ. Κατ’ ἀναλογίαν πολλοὶ περισσότεροι εἴμεθα ἀπὸ σᾶς.

§16Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Νομίζω, ὅτι σὺν τῷ χρόνῳ συμπληροῦται ἡ ἀπαρτία, κ. Πρόεδρε.

§17Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ὑμεῖς καὶ ὁ κ. Βουρδουμπᾶς, διεπιστώσατε, ὅτι δὲν ὑφίσταται ἀπαρτία. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, ἀπορῶ, πῶς θὰ συνεδριάσῃ ἡ Βουλὴ καὶ μάλιστα μετὰ τὴν ἰδικήν σας διαπίστωσιν, ἡ ὁποία κατεχωρήθη εἰς τὰ πρακτικά.

§18Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι οἱονεὶ ἔθιμον εἰς τὰς πρωϊνὰς συνεδριάσεις νὰ ἔρχωνται οἱ βουλευταί, οἱ περισσότεροι, μετὰ τὴν ἔναρξιν τῆς συνεδριάσεως, ἀλλὰ δὲν βλέπω τὸν λόγον, διὰ ποῖον λόγον λέγει νὰ κωλυσιεργῇ εἰς αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον ἡ Ἀντιπολίτευσις. Τὶ σημασίαν ἔχει ἐὰν εἴμεθα 10 ὀλιγώτεροι βουλευταί.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, συνεχῶς ἔρχονται βουλευταὶ καὶ ἤδη εἴμεθα 75.

§20Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ρητὴ ἡ διάταξις τοῦ Κανονισμοῦ: Ὁ Πρόεδρος, διαπιστῶν ἔλλειψιν ἀπαρτίας, λύει τὴν συνεδρίασιν. Ἔχει λάβει ἀπόφασιν ἡ Βουλή, ὅτι θὰ ἀρχίσῃ ἡ συνεδρίασις εἰς τὰς 10.30′ π.μ. καὶ ἤδη εἶναι περίπου 11.30′ π.μ. καὶ ἀπαρτία δὲν ὑπάρχει, τὴ διεπιστώσατε καὶ ὑμεῖς, κ. Πρόεδρε, ἐγράφη δὲ καὶ εἰς τὰ πρακτικά.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἔκαμα καμμίαν διαπίστωσιν ἐλλείψεως ἀπαρτίας. Ἐγὼ εἶπα τοῦτο καὶ εἶναι ἀκριβὲς καὶ οὐδεὶς δύναται νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ, ὅτι οὐδεμία συνεδρίασις ἀρχίζει πάντοτε ἢ μᾶλλον ἀντιθέτως, ὅτι πάντοτε αἱ συνεδριάσεις ἀρχίζουν μὲ ὀλιγωτέρους βουλευτὰς ἀπὸ ὅσον εἶναι σήμερον. Λοιπόν, νομίζω, διότι εἶναι πρωϊνὴ ἐμβόλιμος συνεδρίασις καὶ πάντοτε βραδύνουν νὰ ἔλθουν οἱ βουλευταί, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ συνεχίσωμεν τὴν συνεδρίασιν. Ἐγὼ δὲν διεπίστωσα ἔλλειψιν ἀπαρτίας.

§22Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἴπατε, ὅτι εἴμεθα 75 βουλευταί, καὶ αὐτὸ ἐγράφη εἰς τὰ πρακτικά.

§23Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Κανονισμὸς εἶναι ρητός. Ἡ διάταξις δὲν ἐπιδέχεται καμμίαν ἑρμηνείαν, τὸ κακὸν προηγούμενον, ἐὰν ἔγινε καὶ πιστεύω, τὰ λεγόμενά σας, δὲν καλύπτεται σήμερον, διότι τότε δὲν ἐγράφη εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἀπαρτία καὶ κατ’ ἀνοχὴν ἡ Βουλὴ συνεδρίασε καὶ ἔκαμεν ἀπαρτίαν ἐκ τῶν ὑστέρων. Σήμερον ἡ διαπίστωσις ἔγινε καὶ ἀπὸ πλευρᾶς Προεδρείου καὶ ἀπὸ πλευρᾶς βουλευτῶν καὶ κομμάτων. Κατόπιν αὐτοῦ παραβιάζεται ὁ Κανονισμὸς σαφῶς καὶ ρητῶς καὶ ἡμεῖς δὲν εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ δεχθῶμεν αὐτὴν τὴν παραβίασιν.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐδῶ εἴμεθα ἤδη 80 βουλευταὶ καὶ σᾶς παρακαλῶ, κύριε Ἠλιοῦ, νὰ ὁμιλήσητε.

§25Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω ἀφοῦ μὲ παρακαλεῖτε, ἀλλὰ παραβιάζεται ὁ Κανονισμός, ὅταν δέ, ἔστω ἐπὶ τῆς οὐσίας πλέον καὶ ὄχι ἐκ τοῦ τύπου, λέγετε, ὅτι συνήθως εἰς τὴν ἀρχὴν τῶν συνεδριάσεων δὲν ὑπάρχουν ἀρκετοὶ βουλευταὶ καὶ κατόπιν ἔρχονται καὶ πραγματοποιεῖται ἡ ἀπαρτία, ἀνατρέπεται ἐκεῖνο ποὺ εἶναι δεδομένον εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν διὰ τὰς ἐμβολίμους συνεδριάσεις τοῦ Σαββάτου, ὅτι καὶ ἐὰν ὑπάρχουν εἰς τὴν ἀρχὴν 50 βουλευταί, ἐντὸς ὀλίγου, διότι ὅλοι θέλουν νὰ πᾶνε εἰς τὴν ἐπαρχίαν των, ἐντὸς ὀλίγου ἡ αἴθουσα μένει κενή. Πάντως, ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω, ἀπευθύνομαι πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ θὰ ἐκθέσω τὰς ἀπόψεις μου ἀνερχόμενος εἰς τὸ βῆμα.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε τὸν λόγον, κ. Ἠλιοῦ.

§27Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὑπὸ συζήτησιν σχέδιον Ν. Δ. περιέχει μίαν καὶ μόνην θετικὴν διάταξιν, ἓν καὶ μόνον θετικὸν σημεῖον, ἓν θεωρητικὸν καὶ εἰς ἀπώτερον μέλλον προοριζόμενον διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ, τὴν ἀναγνώρισιν τῆς ὑποχρεώσεως τῆς ἐπιδοτήσεως τῶν γερόντων ἀγροτῶν. Ἡ διάταξις αὐτή, ἡ ἀναγνώρισις ἔστω τῆς ἀρχῆς, μολονότι ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἰδίου σχεδίου Ν. Δ. καὶ τῶν συναφῶν οἰκονομικῶν χειρισμῶν, θὰ καταστήσῃ σαφές, νομίζω, κατὰ τὴν ἀγόρευσίν μου, ὅτι δημιουργοῦνται δυσχέρειαι καὶ καθίσταται προβληματικὴ ἡ πραγμάτωσις αὐτῆς τῆς μελλοντικῆς ὑποχρεώσεως, ἡ ἀναγνώρισις αὐτῆς τῆς ἀρχῆς εἶναι κἄτι τι θετικὸν καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, ὄχι μόνον τὸ ἀποδεχόμεθα, ἀλλὰ τὸ θεωροῦμεν ὡς ἐπιβράβευσιν τῶν ἀγώνων μας, τῶν διακηρύξεών μας καὶ τοῦ προγράμματός μας ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς γενικεύσεως τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὰς προγραμματικάς μας ἀρχὰς τοῦ 1952, εὐρύτατα κυκλοφορησάσας, καθὼς εἰς τὸ ἀγροτικόν μας πρόγραμμα τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1958. «Ἡ ἐπέκτασις τοῦ θεσμοῦ τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἀπετέλεσε πάντοτε βασικὸν αἴτημα τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου. Ἔτσι, ὁ θεσμὸς τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως κατέληξεν εἰς θλιβερὰν παρῳδίαν, ὅπως λέγει ὁ «Οἰκονομικὸς Ταχυδρόμος» τῆς 27.3.58, διότι α) μέχρι τῆς στιγμῆς δὲν ἐπροχώρησε παρὰ μόνον εἰς χωρία καὶ οἰκισμοὺς καταλαμβάνοντα γεωγραφικῶς μόνον τὸ ¼ τῆς ὅλης Ἑλληνικῆς ὑπαίθρου καὶ β) διότι, ἡ παροχὴ τῆς ἰατρικῆς ἀντιλήψεως, ἀσκουμένη ἀπὸ 950 μόνον ἰατροὺς καὶ 450 μαίας καὶ νοσοκόμους, εἶναι ἀνεπαρκεστάτη, ἀφοῦ τὰ ἰατρεῖα δὲν διαθέτουν, οὔτε τὸ πλέον στοιχειῶδες ὑγειονομικὸν ὑλικόν. Καὶ ὅταν κατὰ λάθος ἐδημοσιεύθη ἡ πληροφορία, ὅτι ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν μελετᾶται ἡ χορήγησις συντάξεως 300 δραχμῶν εἰς τοὺς ὑπερβάντας τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των ἀγρότας, ὁ Ὑφυπουργὸς Γεωργίας, κ. Μανέντης, ἔσπευσε διὰ τῶν ἐφημερίδων τῆς 4 Ἰανουαρίου 1958 νὰ τὸ διαψεύσῃ». Ἑπομένως, εἶναι κἄτι τι, τὸ ὁποῖον ἀπὸ τὸ 1958 διεκηρύξαμεν ὡς πραγματικήν μας ἀρχὴν καί, ἔστω τὴν ἁπλῆν, τὴν γυμνήν, τὴν μὴ κατωχυρωμένην ἀναγνώρισιν τῆς ἀρχῆς αὐτῆς, τὴν θεωροῦμεν ὡς τὸ μόνον θετικὸν σημεῖον τοῦ συζητουμένου σχεδίου Ν. Δ. Πέραν αὐτοῦ τοῦ σημείου, ἡ διαφωνία μας μὲ τὸ σχέδιον, τὸ Κυβερνητικόν, εἶναι περίπου ἀπόλυτος. Πρῶτον, διότι ἀπὸ τὰ ἀγροτικὰ στρώματα, παίρνει πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα τοὺς παρέχει ὑπὸ μορφὴν συντάξεως καὶ ἔτσι θὰ καταλήξῃ εἰς τὸ νὰ μειώσῃ ἀκόμη περισσότερον τὸ ἤδη ἀπαραδέκτως χαμηλότατον ἀγροτικὸν εἰσόδημα. Δεύτερον, ἐπιβάλλει ἄλλους πόρους, κατὰ προτίμησιν ἐπὶ τῶν εἰδῶν τῆς λαϊκῆς καταναλώσεως, ὑπὸ τὴν μορφὴν ἐμμέσου φορολογίας. Καὶ αὐτό, μαζὶ μὲ ἀσύνετον πολιτικὴν ἐπὶ τῶν ἀποθεμάτων, συνετέλεσεν εἰς τὴν ἐξαπόλυσιν τοῦ κύματος τῶν ἀνατιμήσεων καὶ εἰς τὴν πρόκλησιν κοινωνικοῦ σάλου. Τρίτον καὶ κυριώτερον, διότι τὸ Κυβερνητικὸν σχέδιον στερεῖται ἐσωτερικῆς εἰλικρινείας. Ἐνῷ ἀναβάλλει τὰς παροχὰς διὰ 20 μῆνας μετὰ τὴν κατάθεσίν του, ἤρχισεν ἤδη νὰ εἰσπράττῃ, καὶ ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου, θὰ εἰσπράττῃ εἰς τὸ σύνολον, τοὺς φόρους. Θὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ σχεδίου Ν. Δ. εἶναι, ἕνας σκοπὸς καθαρὰ φορολογικὸς καὶ τίποτε ἄλλο. Καὶ διὰ τοῦτο διὰ νὰ πραγματωθῇ ἡ εἴσπραξις ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου, ἐκείνων τῶν φόρων ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ ἐπιβληθοῦν ἀναδρομικῶς ἅμα τῇ καταθέσει, ὅπως συνέβη διὰ τὰς ἐμμέσους ἐπιβαρύνσεις, διὰ νὰ ἐπισπευθῇ ἡ εἴσπραξις ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου καὶ ὄχι ἀπὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὰς συντάξεις τῶν ἀγροτῶν, ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν μετὰ τὴν ἐκπνοὴν τῆς κομπαστικῶς διαφημιζομένης 4ετίας, τὴν 1ην Ἰουλίου 1962, ἀπὸ ἄλλην ἀσφαλῶς Κυβέρνησιν, δι’ αὐτὸ ὁρίζονται καὶ ἐμβόλιμοι συνεδριάσεις. Διὰ τὴν σύνταξιν, ὑπάρχουν χρονικὰ περιθώρια, ἀνέτου συζητήσεως. Τέταρτον, ἀρνητικὸν σημεῖον τοῦ σχεδίου, εἶναι, ὅτι ἀπὸ σκολιοὺς καὶ ἀφανεῖς δρόμους, τοὺς ὁποίους θὰ καταστήσωμεν φανεροὺς ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ πέραν αὐτῆς ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, προσπαθεῖ αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀπὸ τοῦδε εἰσπράττονται, νὰ τὰ εἰσαγάγῃ εἰς τὸν Δημόσιον προϋπολογισμὸν διὰ νὰ τὸν στηρίξῃ κατὰ μέγεθος ἴσον πρὸς τὸ ⅒ τοῦ συνόλου τῶν τακτικῶν πόρων. Ἀλλ’ αὐτό, κύριοι, ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ καλύπτεται ὑπὸ προσχήματα μία ἀνάγκη φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως, προκληθεῖσα ἀπὸ τὰς σπατάλας καὶ ἀπὸ τὴν ἐν γένει κακὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἐκτὸς τοῦ ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον κατ’ ἀρχήν, καθιστᾷ προβληματικὴν τὴν ἀρχήν, ἔστω καὶ εἰς τὴν 1ην Ἰουλίου 1962, τῆς ἐπιδοτήσεως τῶν γερόντων, διότι, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ὁ προϋπολογισμὸς συνηθίσῃ νὰ στηρίζεται, ἀπὸ σήμερον μέχρι 1ης Ἰουλίου, ἐπάνω εἰς τὸ ἕνα καὶ ἥμισυ δισεκατομμύριον κατ’ ἔτος, τῶν νέων φόρων, εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποστερηθῇ τῶν πόρων αὐτῶν, καὶ τότε, εἰς τὴν 1ην Ἰουλίου 1962, θὰ ὑπάρχῃ τὸ δίλημμα: ἢ ἐγκατάλειψις τῆς συνταξιοδοτήσεως ἢ ἐπιβάρυνσις διὰ νέων κοινωνικῶν πόρων καὶ νέας φορολογίας διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς συνταξιοδοτήσεως. Δι’ αὐτό, μία ἐκ τῶν βασικῶν τροπολογιῶν μας, ἡ ὁποία κατατείνει εἰς τὸ νὰ γίνῃ ἡ διακήρυξις ἀρχῆς πραγματικῆς, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία συνδέει τὴν ἔναρξιν τῆς εἰσπράξεως τῶν πόρων, ὄχι αὐτῶν τῶν ἀπαραδέκτων, ἀλλὰ τῶν δικαίων πόρων, τὴν ἔναρξιν τῆς εἰσπράξεως τῶν πόρων μὲ τὴν ἔναρξιν τῆς συνταξιοδοτήσεως. Ἐὰν ἀπὸ τώρα θὰ εἰσπράττωνται, ἀπὸ τώρα θὰ πρέπει νὰ ἀρχίσῃ ἡ συνταξιοδότησις. Ἐὰν ἀπὸ τώρα δὲν ἀρχίσῃ, ἄνευ δικαίας καὶ νομίμου αἰτίας εἰσπράττονται ἀπὸ τώρα ὅσα εἰσπράττονται ἀπὸ αὐτὴν τὴν στιγμήν. Καὶ αὐτὴ ἡ τροπολογία μας, ὑπὸ διπλῆν ἔννοιαν, συγχρονισμοῦ εἰσφορῶν καὶ παροχῶν, κατατείνει εἰς τὸ νὰ καταστήσῃ πρᾶξιν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀκαδημαϊκῶς μόνον διεκήρυξεν, ὅτι τὴν 1ην Ἰουλίου 1962 θὰ δοθοῦν αὐταὶ αἱ παροχαί. Βεβαίως, κύριοι συνάδελφοι, λέγουν, ὅτι χρειάζεται νὰ σχηματισθῇ ἀποθεματικὸν καὶ ὅτι ὑπάρχει τὸ προηγούμενον τοῦ Ι.Κ.Α. Δύο ἀντιρρήσεις προεβλήθησαν καὶ ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας καὶ ἀπὸ τοὺς συναδέλφους εἰσηγητὰς τῆς πλειοψηφίας. Πρώτη ἀντίρρησις, ὅτι χρειάζεται σχηματισμὸς ἀποθεματικοῦ. Ἔρχεται εἰς ἐννοιολογικὴν καὶ λογικὴν ἀντίθεσιν πρὸς τὸ διανεμητικὸν σύστημα τὸ ὁποῖον εἰσάγει τὸ νομοσχέδιον. Ὅπως ξέρετε, ἡ ἀσφάλισις γίνεται κατὰ δύο τρόπους, εἴτε διὰ τῆς ἐπιβολῆς πόρων καὶ δημιουργίας ἀποθεματικοῦ, εἴτε διὰ τοῦ κατ’ ἔτος προϋπολογισμοῦ καὶ ἐπιβολῆς διὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο, διὰ τὴν χρονικὴν διάρκειαν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ γίνουν αἱ δαπάναι ἀναλόγων πόρων, καὶ εἰς τὸ ἐνδεχόμενον ποὺ δὲν θὰ ὑπάρχουν εἰς ἐπαρκῆ βαθμὸν πόροι, κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ διανεμητικοῦ συστήματος περιορίζονται κατά τι συμμέτρως αἱ παροχαί. Ἐφ’ ὅσον καθιερώνονται τὸ διανεμητικὸν σύστημα, τὸ ὁποῖον εἶναι σύστημα γνωστὸν εἰς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς θεσμούς, ἡ δημιουργία τοῦ ἀποθέματος εἶναι ἐννοιολογικῶς, τεχνικῶς, μεθοδολογικῶς ἀντιφατική. Ἡ δὲ ἄλλη ἔνστασις, ὅτι τὸ αὐτὸ ἔγινε καὶ εἰς τὸ ΙΚΑ, ὅπου ἐπεβλήθησαν πρῶτον οἱ πόροι —ἀλλ’ ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει τὸ διανεμητικὸν σύστημα— καὶ ἐπὶ ἔτη εἰσεπράττοντο καὶ δὲν ἐγίνετο διανομή, δὲν ἐκφράζει τὶ πρέπει νὰ γίνεται εἰς ἑκάστην παρομοίαν περίπτωσιν. Ἐκφράζει τοῦτο. Ὅτι ἐπωφελήθη τότε ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς καὶ ἐπὶ τρία ἔτη τοὺς πόρους τοῦ κλάδου συντάξεως ἐκ 500.000.000 δραχμῶν τοὺς ἐπέρασεν εἰς τὸν Δημόσιον Προϋπολογισμόν, ὅπου καὶ ἐξηφανίσθησαν. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη περίπτωσις βέβαια, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ τὰ διδάγματα τοῦ πρώτου διδάξαντος Ἰωάννου Μεταξᾶ, ἡ Κυβέρνησις. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ τελειώσωμεν καὶ νὰ περάσωμεν τὸ ταχύτερον εἰς τὴν τεχνικὴν ἐπεξεργασίαν τοῦ νομοσχεδίου, θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω καὶ ἄλλο τι. Ἀπὸ τῆς καταθέσεως τοῦ νομοσχεδίου διθυραμβικῶς, ἰδίως, ὄχι διὰ τοῦ τύπου ὅπου ὑπάρχει καὶ ὁ λόγος καὶ ὁ ἀντίλογος, ἀλλὰ διὰ καταχρήσεως τῆς Ἐθνικῆς, ὡς λέγεται, κομματικῆς ὡς κατέστη, Ραδιοφωνίας, γίνεται μία διθυραμβικὴ διαφήμησις τοῦ μέτρου τοῦ ἐπαναστατικοῦ, τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις λαμβάνει ὑπὲρ τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, ἐνῷ ἑτέρωθεν ἄλλοι λογοπαικτοῦντες καὶ κατασκευάζοντες ἐπιγράμματα, διεκδικοῦν τὴν πατρότητα, τὴν φυσικὴν καὶ λέγουν, ὅτι εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἀνήκει ἡ θετὴ πατρότης. Αὐτὰ ὅλα τὰ πράγματα ἠμποροῦν νὰ λέγωνται σήμερον. Ἡ ἀλήθεια ὅμως λέγει κἄτι ἄλλο. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ 1956–58 ὑπῆρχον δύο θέσεις τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ μία τὴν ὁποίαν διὰ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεών του ὁ κ. Πρωθυπουργὸς εἰς τὰς 4 Ἀπριλίου διεκήρυξε «αἱ ἐπενδύσεις ἐπιβάλλονται ἐπὶ τοῦ παρόντος χάριν τοῦ μέλλοντος», καὶ περαιτέρω «θὰ ἀναγκασθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ καὶ ἀντιδημοτικὰ μέτρα πρὸς συγκράτησιν τοῦ τιμαρίθμου». Ὁ δὲ ὑπεύθυνος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, τὸν Ἰούνιον τοῦ 1956 «διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναγεννήσεως χρειάζεται αὐτοθυσία». Αὐτὴ ἦτο ἡ θέσις ὡς πρὸς τὰς θυσίας. Ὁ λαὸς ἐκαλεῖτο εἰς σφίξιμο τοῦ ζωναριοῦ, διότι χρειάζεται αὐτοθυσία. Ἀπὸ ἀπόψεως δὲ θεωρητικῆς τοποθετήσεως τῶν οἰκονομικῶν μας πραγμάτων ὑπῆρξεν ἡ γνωστὴ διακήρυξις. Ἔχω ἕνα ἀπόσπασμα τοῦ κ. Πρωτοπαπαδάκη, ἀλλ’ ὑπάρχουν πολλὰ καὶ ἐπανειλημμένα, ἡ διακήρυξις τῆς προσηλώσεως εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ φιλελευθερισμοῦ. Ἀλλ’ ἐμεσολάβησε κἄτι τι. Δὲν ξέρω τὶ συνέβη. Ἀλλὰ συνέβη εἰς τὰς 11 Μαΐου 1958. Τὴν ἑπομένην ἀμέσως τὸ ἐπίσημον Κυβερνητικὸν ὄργανον, ἡ «Καθημερινὴ» εἰς κύριον ἄρθρον της «Αἱ πρῶται ἐνδείξεις» λέγει «... (ἀναγινώσκει) ...». Τὸ «Βῆμα» εἰς τὰς 13.5.58 λέγει «... (ἀναγινώσκει) ...». Ἡ «Βραδυνὴ» τὴν ἰδίαν ἡμερομηνίαν ἀναφέρει «... (ἀναγινώσκει ...» Ἡ ἰδία «Βραδυνὴ» εἰς τὰς 14 Μαΐου γράφει «... (ἀναγινώσκει) ...». Πάλιν τὸ «Βῆμα» εἰς τὰς 15.5.1958 λέγει «... (ἀναγινώσκει) ...». Καὶ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ὁ κ. Ἐξηντάρης εἰς τὸ «Βῆμα», ἐπίσης, λέγει «... (ἀναγινώσκει) ...». Ἡ «Ἀκρόπολις» εἰς τὰς 16.5.1958 λέγει «... ... (ἀναγινώσκει) ...». Ἡ «Ἀκρόπολις», ἐπίσης, τὴν 17.5.58 εἰς κύριον ἄρθρον της λέγει, «..... (ἀναγινώσκει) .....». «Καθημερινὴ» 12 Μαΐου. Κύριον ἄρθρον «Αἱ πρῶται ἐνδείξεις»: Ἴσως ἡ χθεσινὴ ἐκλογὴ ν’ ἀποτελέσῃ διὰ τὸν ἐθνικόφρονα κόσμον σωστικὸν ἐγερτήριον. Διότι ἡ διόγκωσις τοῦ ποσοστοῦ τῶν ψήφων τῆς Ε.Δ.Α. ἀποτελεῖ σύμπτωμα, τὸ ὁποῖον ἀδύνατον νὰ μὴ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν ἡ μέλλουσα νὰ σχηματισθῇ Κυβέρνησις. Καὶ ἐννοοῦμεν τὴν ἀνάγκην τῆς ἀσκήσεως μιᾶς εἰς εὐρεῖαν κλίμακα κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία θ’ ἀποσπάσῃ ἀπὸ τὴν ἁρπάγην τῆς ἐρυθρᾶς προπαγάνδας τὰς μάζας τῶν δυσηρεστημένων. Ἡ μᾶζα αὐτὴ... ...ἐτράπη λόγῳ τυφλῆς δυσφορίας πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστερὰν ἐν εἴδει προειδοποιήσεως». «Βῆμα» 13 Μαΐου 1958. Κύριον ἄρθρον. «Ἄν δὲν ἀντιδράσωμεν ἀμέσως καὶ ἀποτελεσματικῶς, θέτοντες εἰς ἐφαρμογὴν εὐρὺ πρόγραμμα ἱκανοποιήσεως τῶν ἀναγκῶν τῶν μεγάλων μαζῶν καὶ ἀνυψώσεως τῆς στάθμης τοῦ συνόλου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸ 24,4% θὰ διογκοῦται συνεχῶς μὲ τὴν κίνησιν χιονοστιβάδος». «Βραδυνὴ» Τρίτη 13 Μαΐου. 8στηλος τίτλος κραυγαλέος. «Σαφὴς προειδοποίησις τῶν ἐκλογῶν. Ἐπιβάλλεται δικαιοτέρα κατανομὴ τοῦ πλούτου». Κύριον ἄρθρον «Νὰ ἀνακτήσῃ ἡ Ἐθνικὴ οἰκογένεια τοὺς ὁμιλήσαντες εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων». Ἡ κυρία προσπάθεια τοῦ κ. Καραμανλῆ πρέπει νὰ στραφῇ ἀκεραία καὶ ἐπίμονη πρὸς ἐπαναφορὰν εἰς τὰς ἐθνικόφρονας τάξεις ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔκρουσαν τὴν θύραν τοῦ ἀστικοῦ Κράτους, ἀλλὰ δὲν εἰσηκούσθησαν. «Βραδυνὴ» 14 Μαΐου 1958 (Τετάρτη). Κύριον ἄρθρον «Νὰ ληφθοῦν κοινωνικὰ μέτρα». «Ἐπιβάλλονται κοινωνικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα διὰ νὰ εἶναι δραστικὰ πρέπει νὰ εἶναι ὅσον τὸ δυνατὸν εὐρύτερα. Ὑπάρχουν κοινωνικαὶ τάξεις, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰς πρώτας ἀνάγκας τοῦ βίου καὶ μεταξὺ τῶν τάξεων τούτων εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν ἔρχονται οἱ μισθοσυντήρητοι, οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ οἱ συνταξιοῦχοι. Ἡ ἐξαθλίωσις τῶν τάξεων τούτων ἀποτελεῖ τὸν κυριώτερον σύμμαχον τοῦ κομμουνισμοῦ». «Βῆμα» 15.5.1958. «Εἶναι πρόδηλον, ὅτι αἱ εὐθῦναι τὰς ὁποίας ἀναλαμβάνει τώρα ὁ κ. Καραμανλῆς εἶναι ἀπείρως βαρύτεραι ἀπὸ ἐκείνας τὰς ὁποίας εἶχε ἀναλάβει τὸ 1956. Διότι τώρα δὲν καλεῖται ἁπλῶς νὰ κυβερνήσῃ ἀκολουθῶν τὴν πεπατημένην. Καλεῖται νὰ ἐφαρμόσῃ γενναίαν κοινωνικὴν καὶ φιλολαϊκὴν πολιτικὴν συνυφασμένην μὲ ἕνα εὐρὺ, ἀλλὰ καὶ τόσον ἐπεῖγον πρόγραμμα Ἐθνικῆς ἀναπτύξεως, ὥστε νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰς δικαίας ἀπαιτήσεις τῶν μεγάλων μαζῶν. Μόνον ἔτσι ἠμπορεῖ νὰ ἀνακοπῇ ἡ πρὸς τὰ ἀριστερὰ ροπή των, ἡ ὁποία τόσους κινδύνους ἐγκυμονεῖ». Γ. Ἐξηντάρης «Βῆμα» 15.5.58. Διὰ νὰ ἀναχαιτισθῇ ἐγκαίρως ἡ βαθμιαία διολίσθησις τοῦ λαοῦ μας πρὸς τὸν κομμουνισμόν, ἐπιβάλλεται ἀπαραιτήτως ἡ Κυβέρνησις νὰ προβῇ ἐπειγόντως εἰς σοβαρὰς κοινωνικὰς καὶ οἰκονομικὰς μεταρρυθμίσεις, ποὺ ἀπαιτοῦν αἱ περιστάσεις». «Ἀκρόπολις», Παρασκευὴ 16 Μαΐου. Κύριον ἄρθρον: «Τὸ πρῶτο ποὺ ἔχει νὰ κάμῃ αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις εἶναι νὰ σκύψῃ ἐπάνω εἰς τὴν δυσφορίαν καὶ τὶς ἀνάγκες τῶν ἀσθενεστέρων τάξεων καὶ νὰ προγραμματίσῃ τὴν ἀντιμετώπισίν της. Κανεὶς δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ μεμφθῇ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δυσφοροῦν γιατὶ δὲν ἔχουν ἐξασφαλίσει ἀκόμη στοιχειώδη μέσα ζωῆς, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κἄτι ἔχουν, κἄπως ζοῦν, ἀλλὰ θέλουν νὰ ζήσουν καλύτερα.... Νὰ ἐξαντλήσῃ καὶ νὰ πείσῃ, ὅτι ἐξήντλησε ὅλα τὰ οἰκονομικὰ περιθώρια ποὺ ἔχει ἡ Χώρα διὰ τὴν καλυτέρευσιν τῆς ζωῆς των». «Ἀκρόπολις», Σάββατον 17 Μαΐου 1958. Κύριον ἄρθρον «Τὸ πριγκηπᾶτον τῆς ὁδοῦ Κοραῆ». (Ἐπιτίθεται κατὰ τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου προβάλλοντος ἀντιρρήσεις εἰς τὴν αὔξησιν τῶν συντάξεων τῶν ἰατρῶν ἀπὸ 700–1.200 εἰς 1.500). «Τὴν ὥραν ποὺ γίνεται τόσος λόγος διὰ μίαν μεγάλης πνοῆς κοινωνικὴν πολιτικὴν τὴν ἀνάγκην τῆς ὁποίας ὑπέδειξαν τόσον ἐντόνως καὶ αἱ ἐκλογαὶ τῆς Κυριακῆς· αὐτὸ τὸ θέμα πρέπει νὰ ξεκαθαρισθῇ ὁπωσδήποτε καὶ ἀμέσως. Διότι ἂν ἀφήσωμεν νὰ διευθύνῃ τὴν Χώραν τὸ πριγκηπᾶτον ποὺ ἀρνεῖται εἰς τοὺς συνταξιούχους ὑγειονομικοὺς δύο ἑκατοντάδραχμα, τότε εἰς τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1962 θὰ φέρῃ ἡ Ε.Δ.Α. 300 βουλευτάς». Ὥστε βλέπετε, τότε ἀνεκαλύφθησαν τὸ πρῶτον, ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι πεινῶντες, ἄνθρωποι στερούμενοι, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἀντιμετωπίσουν στοιχειώδεις ἀνάγκας. Αἱ προγραμματικαὶ δηλώσεις τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, εἶναι κατὰ τὸ 1958 εἶναι τελείως διάφοροι ἀπὸ τὸ 1956. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀγωνισθῇ, ἐπίσης, διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τὴν δικαίαν κατανομήν του. Εἶναι ἀποφασισμένη νὰ ἐξαντλήσῃ ὅλα τὰ περιθώρια τὰ ὁποῖα παρέχει ἡ οἰκονομικὴ πραγματικότης τῆς χώρας διὰ τὴν θεραπείαν τῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ». Αὐταὶ εἶναι δηλώσεις τοῦ κ. Καραμανλῆ τῆς 17ης Μαΐου ἅμα τῇ ὁρκωμοσίᾳ τῆς Κυβερνήσεως, δημοσιευθεῖσαι εἰς τὸν πρωϊνὸν Τύπον τῆς Κυριακῆς 18ης Μαΐου. Καὶ τώρα, λέγεται, διαφημίζεται, ὅτι ἔχομεν, ἐπίσης μίαν ἐγκατάλειψιν τῆς ἀρχῆς τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας. Δὲν ξεύρω πῶς θὰ τὰ ξεμπλέξουν οἱ ὑπογράφοντες, συμπαθεῖς, ἐκ Κορινθίας Ὑπουργοί, μὲ τὸν κ. Πρωτοπαπαδάκην. Θὰ ἴδητε εἰς τὴν πρώτην στήλην τῆς πρώτης σελίδος τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως ταῦτα τὰ καταπληκτικά. «Ἡ Ἑλλὰς ὡς εἶναι γνωστόν, μολονότι ἐμφανίζεται ὡς χώρα διεπομένη ὑπὸ συνταγματικοῦ κειμένου ἀκραιφνῶς ἀστικοφιλελευθέρου, τείνει ὀργανικῶς καὶ ὁμαλῶς πρὸς τὴν οἰκονομικὴν καὶ κοινωνικὴν δημοκρατίαν, υἱοθετήσασα μάλιστα αὐτὸν τοῦτον τὸν σχεδιασμὸν ὡς μέσον ἐντελεστέρας πραγματοποιήσεως. Ποῦ ὀφείλεται ἡ πραγματικὴ ἀναγνώρισις, ἔστω κατ’ ἀρχὴν τῆς ἀνάγκης τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν γερόντων ἀγροτῶν; Ὀφείλεται εἰς τὴν ἀγωνιστικὴν προβολὴν ἐκ μέρους τοῦ κόμματός μας τῶν διεκδικήσεων τῶν νομίμων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων. Ὁ λαός, συσπειρωνόμενος εἰς τὸ κόμμα μας, ἔμαθεν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος δρόμος τῆς ἀγωνιστικῆς διεκδικήσεως τῶν δικαίων του καὶ τῆς ἀποστάσεως, ὅσον εἶναι δυνατὸν μερικῶν ἀπὸ τὰ δικαιώματά των. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, διὰ νὰ εἰσέλθωμεν τώρα εἰς τὴν ἔρευναν τοῦ νομοσχεδίου, πρέπει πρῶτον νὰ παρατηρήσωμεν, ὅτι βρήκαμε μίαν πομπώδη διατύπωσιν, ὅτι παρέχεται σύνταξις εἰς τοὺς γέροντας. Τὸ περιεχόμενον τὸ ἐννοιολογικὸν τῆς συντάξεως εἶναι: Ποσὸν ἐπαρκές διὰ ἓν κατώτατον ὅριον συντηρήσεως εἰς τὴν ζωήν. Καταδήλως τὰ ποσὰ τὰ ὁποῖα παρέχονται διὰ τοῦ νομοσχεδίου, εἶναι ποσὰ μιᾶς ἐπιδοτήσεως, ἑνὸς χαρτζηλικιοῦ εἰς τοὺς γέρους ἀγρότας, διὰ τὰ τσιγάρα τους, διὰ τοὺς καφέδες τους καὶ διὰ τὰ λουκούμια ποὺ θὰ δώσουν στὰ ἐγγονάκια τους, δὲν εἶναι σύνταξις ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ ὅρου τὴν οἰκονομικήν, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς συντηρήσεως εἰς τὴν ζωήν.

§28Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μοῦ ἐπιτρέπετε νὰ σᾶς ὑπομνήσω κἄτι; Ὑπέβαλεν ἡ παράταξίς σας ἕνα σχέδιον νόμου περὶ συνταξιοδοτήσεως ἀγροτῶν. Κατὰ τύχην, τὸ ἔχω. Διὰ τοῦ ἄρθρου 4 καθορίζεται τὸ ποσὸν τὸ παρεχόμενον εἶναι 300 δραχμὲς κατὰ μῆνα καὶ τὸ ποσὸν τοῦτο χαρακτηρίζεται ὡς σύνταξις ὑπὸ τοῦ σχεδίου.

§29Η. ΗΛΙΟΥ. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι ἡμεῖς προετείναμεν ὡς ἀτομικὴν ἐπιδότησιν τὰς 300 δραχμὰς ποὺ σεῖς ὁρίζετε ὡς ἀνώτατον ὅριον καὶ διπλῆν ἐπιδότησιν ἀνδρὸς καὶ γυναικός, θέλω νὰ διευκρινίσω, ὅτι δὲν κάμνω τὴν παρατήρησιν ὑπὸ μορφὴν μομφῆς κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, διότι ὅλοι, ὅταν ὑποστηρίζωμεν τὸ θέμα αὐτό, παρασυρόμεθα καὶ χαρακτηρίζομεν ὡς σύνταξιν, κἄτι τὸ ὁποῖον εἶναι οὐσιαστικὰ ἐπιδότησις. Ἀλλὰ ἐγὼ, νομίζω, ἐπειδὴ κυρίως τὸ νομοσχέδιον δὲν ἀποβλέπει εἰς αὐτὸ τὸ ἀπώτερον πρᾶγμα ἀπὸ τῆς 1ης Ἰουλίου 1962, ἀλλὰ ἀποβλέπει εἰς ἀμέσους εἰσπράξεις, θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ εἰσάγῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, διότι ἐπιβάλλει τὴν ἐπιβάρυνσιν ἴσην μὲ τὸ ⅒ τῆς συνολικῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἐπιβάλλει κατὰ κύριον λόγον εἰς τὰς ἀπορωτέρας τάξεις.

§30Κ. ΒΕΝΕΤΗΣ. Ποῖαι εἶναι αἱ ἀπορώτεραι τάξεις;

§31Η. ΗΛΙΟΥ. Οἱ ἴδιοι οἱ ἀγρόται, οἱ ὁποῖοι θὰ πληρώσουν 1.030.000.000 τὸν χρόνον διὰ νὰ εἰσπράττουν 600.000.000 δραχμ.

§32Κ. ΒΕΝΕΤΗΣ. Ποῖαι εἶναι αἱ ἀπορώτεραι τάξεις;

§33Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Καβάλας, δὲν μὲ ἐτίμησεν μὲ τὴν προσοχήν του. Εἶπον, ὅτι τὸ σύνολον τῶν πόρων τοῦ νομοσχεδίου, ἰσοῦται μὲ τὸ 10% τοῦ συνόλου τῶν πόρων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐὰν ἕως τώρα π.χ., εἰσεπράττοντο 100, τώρα θὰ εἰσπράττωνται 110 καὶ ὅτι οἱ ἀγρόται θὰ ἐπιβαρύνωνται περισσότερον παρὰ ὅσα θὰ τοὺς παρέχωνται. Αὐτὸ πρέπει νὰ ξεκαθαρισθῇ καὶ νὰ γίνῃ σαφές, διότι, ἐπὶ τέλους, χρειάζεται νὰ πρυτανεύσῃ καὶ μία εὐθύτης εἰς τὸν χαρακτηρισμὸν τῶν διαφόρων μέτρων, πρέπει νὰ γίνῃ σαφές, ὅτι εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι ὁ σκοπὸς εἶναι ὁ σημερινὸς φόρος καὶ τὸ πρόσχημα εἶναι ἡ μελλοντικὴ παροχή. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως μὲ τὶς φορολογικὲς ἀπαλλαγὲς τῶν μεγάλων καὶ τῶν μονοπωλίων, μὲ τὴν φοροδιαφυγὴν τῶν μεγάλων καὶ τὰς ἀνωφελεῖς στρατιωτικὰς δαπάνας ἴσας πρὸς τὸ 50% τοῦ προϋπολογισμοῦ, μὲ τὴν πολυτέλειαν τὴν δαπανηρὰν τῆς ἰδιωτικῆς χρήσεως, ὅπως καμουφλάρονται, κρατικῶν αὐτοκινήτων, διὰ νὰ μὴ φαίνεται ὁ μεγάλος ἀριθμός, μὲ μυστικὰ κονδύλια προοριζόμενα καὶ διὰ τὴν ἐξώνησιν τοῦ Τύπου, μὲ τὰς σπατάλας καὶ τὰ κονδύλια, τὰ ὁποῖα κατ’ ἐπανάληψιν ἐξετέθησαν ἀπὸ ἐδῶ, ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ ὡδήγησεν εἰς πραγματικὸν «ἀδιέξοδον». Ἕως τώρα, αἱ σπατάλαι ἐκαλύπτοντο ἐν μέρει μὲ τὸ νὰ ἀποσύρωνται αἱ καταθέσεις τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν Τράπεζαν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου, ὑπὸ τὴν μορφὴν ἐντόκων γραμματίων. Ὅσον ὑπῆρχον περιθώρια, αἱ Τράπεζαι τὸ ἐδέχοντο αὐτὸ ὡς μίαν ἔμμεσον ἐπιδότησιν καὶ ἐκεῖ ποὺ θὰ τὰ εἶχον νεκρά, εἰσέπραττον καὶ τόκον ἀπὸ τὸ Δημόσιον. Ἰδοὺ τώρα αὐτοὺς τοὺς τελευταίους μῆνες ἡ δημιουργία τοῦ πελωρίου ἐλλείμματος. Ἐνῷ τὸ 1959— εἶναι στοιχεῖα τοῦ μηνιαίου στατιστικοῦ Δελτίου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος τοῦ Νοεμβρίου 1960— ἐνῷ τὸ πρῶτον 8μηνον τοῦ 1959 αἱ καταθέσεις ἦσαν 1.939 ἑκατομμ. καὶ ἡ πιστοδότησις 626 ἑκατομμ., δηλαδὴ ὑπῆρξε πλεονασμὸς 1.313 ἑκατομμ. ἐτοποθετήθησαν 918 ἑκατομμ. εἰς ἔντοκα γραμμάτια πρὸς τὸ Δημόσιον καὶ ἀφέθη δὲ περιθώριον 395 ἑκατομμ. Τὸ 1960, τὸ ἴδιον 8μηνον, αἱ καταθέσεις ἦσαν 2.077 καὶ αἱ πιστοδοτήσεις 1.844 ἑκατομμ., δηλαδὴ τὸ πλεόνασμα περιωρίσθη εἰς 833 ἑκατομμ. Ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἀπὸ τὰ ἀποθέματα τὰ προηγούμενα, ἐδανείσθη ὑπὸ μορφὴν ἐντόκων γραμματίων τὸ Κράτος, 1.360 ἑκατομμ. καὶ ἔτσι ἐδημιουργήθηκεν ἔλλειμμα, ἐδημιουργήθηκε κυμαινόμενον χρέος 527 ἑκατομμ. Ἐνῷ εἰς τὰς 31 Αὐγούστου τοῦ 1958 τὸ Κράτος ὤφειλεν ἔντοκα γραμμάτια 115 ἑκατομμύρια, εἰς τὰς 31.8.59 ὤφειλεν 1.401 ἑκατομμύρια καὶ εἰς τὰς 31 Αὐγούστου τοῦ 1960 ὤφειλε 2.763 ἑκατομμύρια. Αὐτὰ μὲ τὴν ρήτραν ποὺ ὑπάρχει, ὅτι τὰ ἔντοκα γραμμάτια εἶναι ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἀναπροεξοφλητέα, ὅταν παρουσιασθοῦν εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος— ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἤδη δημιουργηθὲν κυμαινόμενον χρέος — δημιουργοῦν μίαν ἀπειλὴν νέου κυμαινομένου χρέους, διότι αἱ Τράπεζαι ἐξαντλοῦν τὰ περιθώριά των καὶ δὲν ἔχουν νὰ δανείσουν εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ἡ μείωσις τῶν περιθωρίων εἰς τὰς Τραπέζας εἶναι ἀναντίρρητος. Ἐνῷ εἰς τὸν Αὔγουστον τοῦ 1959 εἴχομεν καταθέσεις τῶν Ἐμπορικῶν Τραπεζῶν παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος 2.180 ἑκατ., τὸν Αὔγουστον τοῦ 1960 εἴχομεν 1.826. Ἐπίσης, ἔχομεν διόγκωσιν τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας μεταξὺ Αὐγούστου 1959–60 1658 ἑκατ. Ἐνῷ μεταξὺ Αὐγούστου 1958 καὶ 1959 μόνον 146 ἑκατ. Περαιτέρω, δὲν εἶναι μόνον αὐτό, ὅτι παίρνει ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν ἐντόκων γραμματίων τὰ πλεονάσματα τῶν καταθέσεων, ἀλλὰ περιεκόπη καὶ ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων, ἀπὸ τὸν ὁποῖον περιμέναμεν νὰ πραγματοποιηθοῦν προγράμματα καὶ σχεδιασμὸς τῆς οἰκονομίας ἀπὸ 5,1 δισεκατ. ποὺ προεβλέποντο ἐφέτος καὶ θὰ φθάσουν τὰ 4 δισεκατ. Ἀπὸ αὐτὸ προκύπτει, ὅτι ὑπάρχουν πελώρια ἐλλείμματα τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅτι ἡ πηγὴ τῆς καλύψεως τῶν ἐλλειμμάτων αὐτῶν εἶναι τὰ ἔντοκα γραμμάτια, ὅτι ἡ πηγὴ αὐτὴ ἐξηντλήθη καὶ ἤρχισεν ἡ προεξόφλησις τῶν ἐντόκων γραμματίων. Ἐβγήκαμεν, λοιπόν, εἰς ἀναζήτησιν νέας πηγῆς καὶ ἡ νέα πηγὴ εἶναι ὁ ΟΓΑ. Συζητουμένης τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας εἶχον εἴπει, ὅτι ἀναρμοδίως εἰσάγεται καὶ ἔπρεπε νὰ εἰσαχθῇ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν. Μοῦ ἀντετάχθη, ὅτι αὐτὰ δὲν τὰ παίρνει τὸ Κράτος, τὰ παίρνει ἕνα ξεχωριστὸν νομικὸν πρόσωπον, ὁ ΟΓΑ. Πράγματι, εὑρῆκαν τὸ πρόσχημα διὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἔνστασιν, ἀλλά, ἐνῷ ἐδημιουργήθησαν μὲ τὴν ἵδρυσιν τοῦ ΟΓΑ οἱ σωλῆνες, οἱ ὁποῖοι θὰ στέλνουν τοὺς πόρους ἔξω τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄλλοι σωλῆνες, οἱ ὁποῖοι θὰ τοὺς ξαναφέρνουν εἰς τὸν δημόσιον προϋπολογισμόν. Δὲν λέγω πράγματα αὐθαίρετα, ἐπαναλαμβάνω κἄτι, τὸ ὁποῖον εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους τοὺς οἰκονομικοὺς κύκλους. Καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον λέγω, προκύπτει ἀπὸ τὸ ἴδιον τὸ νομοσχέδιον. Πράγματι, κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἰδῆτε εἰς τὸ ἄρθρον 9 ἐδάφιον γʹ μίαν ἀθωοτάτην διάταξιν. «Ἔσοδα ἀσφαλίσεως, εἶναι τὰ ἀκόλουθα: α) .... β) ..... γ) ..... πρόσοδοι ἐκ πάσης νομίμου αἰτίας κτήσεως». Ἀλλὰ ἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου ξεκαθαρίζει τὶ εἶναι ὁ πόρος αὐτός. Διευκρινίζει, ὅτι τὰ ἔσοδα θὰ εἶναι αὐτὰ καὶ αὐτά, καὶ τὸ συνολικὸν ποσὸν αὐξάνεται εἰς 1.209 ἑκατ., ἤτοι κατὰ ποσὸν δραχμῶν 35 ἑκατ., ἐκ τῶν προσόδων τῆς περιουσίας τοῦ Ὀργανισμοῦ λόγῳ τῆς ἐνάρξεως παροχῆς οὐχὶ ἀπὸ 1.1.60. Δηλαδὴ αὐτὰ θὰ τὰ πάρωμεν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ὡς ἔντοκα γραμμάτια καὶ οἱ πόροι ποὺ θ’ ἀποδώσουν θὰ θεωρηθοῦν ὡς πρόσοδοι. Ἑπομένως, τὸ νομοσχέδιον εἶναι σαφῶς καὶ καθαρῶς φορολογικὸν καὶ ταμιευτικὸν καὶ ἐπιπροσθέτως ἔχει ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἀντιλαϊκῆς καὶ ἀντικοινωνικῆς νοοτροπίας, ἡ ὁποία διέπει τὰ φορολογικὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ τώρα, ἂς δοῦμε μίαν ἄλλην πλευρὰν τοῦ ζητήματος. Ἡ ἐπιδότησις ἢ συνταξιοδότησις ὅλων τῶν γερόντων ἀγροτῶν εἶναι μία μεγάλη ὑπόθεσις, εἶναι ἕνας θεσμὸς σοβαρός. Δι’ αὐτὴν θὰ ἀπαιτηθοῦν, κατὰ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου 800 ἑκατ., καθ’ ἡμᾶς 600 ἑκατ. Ἐδῶ εἶναι ἕνας αὐτοτελὴς καὶ αὐτόνομος σκοπός, ὁ ὁποῖος ἔπρεπε νὰ θεμελιωθῇ ἐπὶ ὑγιῶν καὶ ἀσφαλῶν θεμελίων. Διατὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Προνοίας τὸ τμῆμα τῆς ἰατρικῆς ἀσφαλίσεως καὶ ποὺ ἀσκεῖται ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἀσφάλισις κατὰ τῶν κινδύνων τῆς παραγωγῆς, διατὶ αὐτὴ ἡ ἕνωσις τριῶν λογαριασμῶν εἰς ἕνα; Διατὶ αὐτὸς ὁ συμφυρμός, αὐτὸ τὸ μπουρδούκλωμα; Διὰ κανένα ἄλλον λόγον, παρὰ διὰ νὰ συσκοτισθοῦν τὰ δεδομένα.

§34Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Τὶ προτείνετε διὰ τὴν ὀργάνωσιν αὐτῆς τῆς ἀσφαλίσεως;

§35Η. ΗΛΙΟΥ. Πραγματικά, τὸ νομοσχέδιον ἀποτελεῖ μίαν πρώτην εὐκαιρίαν νὰ περικοπῇ ἡ νομοθετικὴ ὑγειονομικὴ πρόνοια ὑπὲρ τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν. Αὐτὴ εἶναι νομοθετημένη καὶ ἀποτελεῖ βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ. Εἶναι δὲ ἐνδεδειγμένη ἡ παροχή. Ὁ ἐμπειρογνώμων, τὸν ὁποῖον ἐπεκαλέσθη ἡ Κυβέρνησις, ὁ Γερμανὸς κ. Κρόν, εἰς τὴν σελίδα 15 τῆς ἐκθέσεώς του, λέγει: «Ἡ παροχὴ τῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως εἶναι πολὺ δαπανηροτέρα εἰς τὴν ὕπαιθρον παρὰ εἰς τὰς πόλεις, ἐνῷ τὰ εἰσοδήματα τῶν ἀγροτῶν εἶναι πολὺ μικρότερα». Αὐτὰ ἔχουσα ὑπ’ ὄψει της ἡ ὑφισταμένη νομοθεσία, ὁ νόμος 3487 τοῦ 1955, λέγει: «Ἡ ἀσφάλισις κατὰ τῆς νόσου περιλαμβάνει ἁπάσας τὰς εἰς εἶδος παροχὰς τῆς ἀνοικτῆς καὶ κλειστῆς ἰατρικῆς καὶ φαρμακευτικῆς περιθάλψεως, εἰδικώτερον δὲ τὴν ἰατρικὴν ἐν γένει ἀντίληψιν ἐν ἰατρείοις καὶ κατ’ οἶκον, τὰς παρακλινικὰς ἐξετάσεις καὶ τὴν φαρμακευτικὴν περίθαλψιν καὶ τὴν νοσοκομειακήν, σανατοριακὴν καὶ ψυχιατρικὴν τοιαύτην. Ἡ προστασία τῆς ὑγείας τῶν ἀγροτῶν περιλαμβάνει τὴν μέριμναν διὰ τὴν μητρότητα καὶ τὴν παιδικὴν ἡλικίαν, τὸν δαμαλισμὸν καὶ ἀναδαμαλισμόν, τοὺς προφυλακτικοὺς ἐμβολιασμοὺς κατὰ τῶν ἐπιδημιῶν καὶ μολυσματικῶν νόσων, τὴν ἐξυγίανσιν τοῦ περιβάλλοντος κλπ. Πάντα τὰ πρόσωπα, τὰ μὴ συμπεριλαμβανόμενα εἰς τοὺς κατὰ Δήμους ἢ Κοινότητας συντασσομένους καταλόγους εὐπόρων, δικαιοῦνται, ἄνευ οὐδεμιᾶς ὑποχρεώσεως ἢ διατυπώσεως, τῶν ἐν ἄρθροις 1 καὶ 2 τοῦ παρόντος νόμου καθοριζομένων παροχῶν. Τὰ συμπεριλαμβανόμενα εἰς τοὺς καταλόγους εὐπόρων πρόσωπα δικαιοῦνται τῶν παροχῶν τῆς ἀνοικτῆς ἰατρικῆς, ὀδοντιατρικῆς καὶ φαρμακευτικῆς περιθάλψεως, ἐπὶ τῇ καταβολῇ ἐτησίου ἀσφαλίστρου δραχ. 50 κατ’ ἀσφαλιζόμενον ἄτομον ἄνω τῶν 14 ἐτῶν. Τὸ ἄρθρον 12 καθιερώνει τὴν ὀδοντιατρικὴν περίθαλψιν. Τὸ ἄρθρον 13 ὁμιλεῖ περὶ τῆς φαρμακευτικῆς περιθάλψεως: «Δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας συντάσσεται πίναξ φαρμάκων καὶ ἰδιοσκευασμάτων, χορηγουμένων εἰς ἅπαντας τοὺς ἠσφαλισμένους ἀγρότας καὶ τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας των, δαπάναις τοῦ Κράτους. Διὰ τὰ μὴ διαλαμβανόμενα εἰς τὴν ἄνω κατάστασιν φάρμακα καὶ ἰδιοσκευάσματα, οἱ ἄποροι συμμετέχουν εἰς τὴν δαπάνην κατὰ 20%, οἱ δὲ εὔποροι κατὰ 50%». Αὐταὶ εἶναι αἱ ὑποχρεώσεις, ἐκ τῆς κειμένης νομοθεσίας, τοῦ Κράτους πρὸς παροχὴν ὑγειονομικῆς περιθάλψεως τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν. Ὅλα αὐτὰ μετατρέπονται εἰς ὑποχρεώσεις τοῦ ΟΓΑ ἐτησίως 100 ἑκατομμυρίων καὶ ἐπὶ πλέον περιορίζονται, διότι οὔτε ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις εἶναι πλήρης, οὔτε ἡ κλινικὴ ἐξέτασις ἢ ἡ φαρμακευτικὴ καὶ ἡ ὀδοντιατρική. Τοὺς ἀποστεροῦμεν, δηλαδή, ἀπὸ παροχάς, αἱ ὁποῖαι ἦσαν κεκτημέναι. Ὑποστηρίζομεν, ὅτι ἡ παροχὴ ἰατρικῆς βοηθείας εἰς τὰ ἀπορώτερα στρώματα εἶναι κἄτι, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ εἶναι πλῆρες. Ἀλλὰ τὸ νομοσχέδιον καὶ διὰ τὴν ὑγείαν τῶν ἀγροτῶν καθιερώνει τὴν ἔννοιαν τῶν ἀνταποδοτικῶν φορολογιῶν. Δὲν εἶναι ὅμως δυνατὸν νὰ φορολογῆται ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μὲ 14 ἑκατ. ἐτησίως καὶ ὅταν πρόκειται διὰ τὸ σχολεῖον νὰ καλῆται νὰ δώσῃ σχολικὴν εἰσφοράν, ὅταν πρόκειται διὰ τὸ νοσοκομεῖον ἢ τὴν ἰατρικὴν περίθαλψιν, νὰ δώσῃ ἀντίστοιχον εἰσφοράν, διὰ τὴν ἀγροφυλακὴν ἐπίσης, διὰ τὴν πυροσβεστικὴν ὑπηρεσίαν ἐπίσης κ.ο.κ. Ἐὰν διὰ κάθε μίαν ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας, τὰς ὁποίας πρέπει νὰ παρέχῃ τὸ σύγχρονον Κράτος, πρέπει νὰ ἔχωμεν καὶ ἰδιαιτέραν ἐπιβάρυνσιν, τότε ἡ γενικὴ βαρυτάτη φορολογία διὰ ποῖον σκοπὸν ἐπιβάλλεται; Ἔτσι φθάνομεν εἰς τὸ σημεῖον, ὥστε ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας, ὁ ὁποῖος ἦτο καὶ προηγουμένως θλιβερὰ κωμικὸς καὶ ὁ ὁποῖος καλύπτει τὰ 4–5% τοῦ προϋπολογισμοῦ, πρᾶγμα ποὺ δὲν συμβαίνει εἰς κανένα Κράτος τοῦ κόσμου καὶ ὁ ὁποῖος πέρυσι προέβλεπε δαπάνας 1 δισεκατ. 8 ἑκατ. ἐφέτος ἐμφανίζεται, ὅτι προβλέπει δαπάνας 914 ἑκατ. εἰς τὴν πραγματικότητα μόνον 903, διότι περιλαμβάνει καὶ τὰ νοσήλεια τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ὕψους 79,8 ἑκατ. δραχ., ποὺ ἄλλοτε κατελογίζοντο εἰς τοὺς προϋπολογισμοὺς τῶν οἰκείων Ὑπουργείων καὶ ἀπὸ τὰ 903 τὰ 463 ἀποτελοῦν δαπάνας διοικήσεως. Τώρα περικόπτονται καὶ ἄλλα 100 ἑκατ. καὶ ἔτσι μένομεν εἰς τὴν χώραν αὐτὴν τῶν ἀπόρων, τῶν ἀνέργων καὶ τῶν ὑποαπασχολουμένων, μὲ δαπάνας ὑγιεινῆς καὶ προνοίας 34 ἑκατ. δραχ., ἤτοι 3% τοῦ συνόλου τοῦ προϋπολογισμοῦ. Αὐταὶ εἶναι μερικαὶ κριτικαὶ παρατηρήσεις, ἀλλὰ θέλω νὰ ἐπισύρω τὴν προσοχὴν τῶν κυρίων συναδέλφων, κυρίως εἰς τὸ ὅτι ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου καὶ ἡ διατύπωσις τοῦ νομοσχεδίου, τὰ 3 αὐτὰ μαζὶ ἀποτελοῦν μίαν τριπλῆν παραπλάνησιν καὶ ἐμπαιγμὸν τοῦ φορολογουμένου λαοῦ, πρῶτον ὡς πρὸς τὸ ὕψος τῶν παροχῶν, δεύτερον ὡς πρὸς τὸ τὶ ποσὸν θὰ ἀπαιτηθῇ διὰ νὰ καλυφθοῦν αἱ παροχαί, ὡς πρὸς τὸ ὁποῖον ὑπάρχει μία ἀπαράδεκτος ὑπερεκτίμησις καὶ τρίτον, ὡς πρὸς τὸ τὶ θὰ ἀποδώσῃ ἡ ἐπιβαλλομένη φορολογία, ὅπου ἐπίσης ὑπάρχει μία ἀπαράδεκτος ὑποεκτίμησις. Τὸ ὕψος τῶν παροχῶν εἰς τὶ συνίσταται; Ἀρχίσαμεν μὲ τυμπανοκρουσίας περὶ 300δράχμου συντάξεως. Πρέπει, κύριοι, νὰ ἔχωμεν σοβαρότητα εἰς ἐκεῖνα ποὺ λέγομεν καὶ νὰ μὴ πιστεύωμεν, ὅτι θὰ ξεγελάσωμεν τὸν εὐφυέστατον ἀγρότην. Ἡ λογικὴ σειρὰ εἶναι ἡ ἀνάποδη, ἀπὸ ὅ,τι περιέχει τὸ ἄρθρον 5. Δίδεται βασικὴ σύνταξις 180 δραχμῶν. Αὐτὸ ποὺ βάζομεν εἰς τὸ ἐδάφιον 3 ἔπρεπε νὰ μπῇ εἰς τὸ πρῶτον. Ἐὰν ὑπάρχουν πρόσθετα οἰκογενειακὰ βάρη φθάνομεν εἰς τὰ 220 καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ σύζυγος ὑπερβᾶσα τὸ 65ον ἔτος ἢ τέκνα κάτω τῶν 14 ἐτῶν, τότε τὸ 180 γίνεται 300. Αὐτὸ εἶναι τὸ σαφῶς λογικόν. Ἀντ’ αὐτοῦ, ἡμεῖς λέγομεν, ὅτι δίδομεν 300 δραχμὰς καὶ εἰς τὰ ἑπόμενα ἐδάφια τὸ περιορίζομεν εἰς 220 καὶ εἰς 180.

§36Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Νομίζω, ὅτι δὲν ἔχετε σαφῆ ἀντίληψιν τοῦ πνεύματος τοῦ νομοσχεδίου. Καὶ ἡ ἀσφάλισις καὶ τὸ ἀσφάλιστρον καὶ ἡ σύνταξις λαμβάνει ὡς βάσιν τὴν ἀγροτικὴν οἰκογένειαν. Ἡ ἀγροτικὴ οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἔχει τὴν ἐκμετάλλευσιν τὴν γεωργικήν, καταβάλλει τὸ ἀσφάλιστρον. Ἡ οἰκογένεια λαμβάνεται ὡς βάσις διὰ τὴν ἀπονομὴν τῆς συντάξεως καὶ ἡ οἰκογένεια λαμβάνει βασικὴν σύνταξιν 300 δραχμῶν. Ὅταν δὲν ὑπάρχῃ οἰκογένεια, ὡς συμβαίνει διὰ τοὺς ὑπερβάντας τὸ 65ὸν ἔτος τῆς ἡλικίας, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν οἰκογένειαν, τότε ἡ σύνταξις ὁρίζεται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 180 δραχμῶν. Ἡ βάσις εἶναι ἡ οἰκογένεια.

§37Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ φραστικὴ ἑρμηνεία, τὴν ὁποίαν δίδει ὁ ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας δὲν μεταβάλλει τὴν κατάστασιν, οὔτε ἐκεῖ εἶναι κυρίως τὸ ζήτημα. Καὶ τοῦτο, διότι ὅλον τὸ νομοσχέδιον ὁμιλεῖ περὶ ἠσφαλισμένων προσώπων καὶ ὄχι περὶ ἠσφαλισμένης οἰκογενείας. Ποῖος εἶναι ὁ ἠσφαλισμένος; Τὸ ἄτομον. Ἀνεξαρτήτως αὐτοῦ, ἐὰν σᾶς ἀρέσῃ νὰ λέγετε, ὅτι εἶναι 300, ἀλλὰ γίνονται αἱ 300 220 καὶ 180, ἀναλόγως τῶν περιπτώσεων, διατυπώσατέ το ἔτσι. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ εἴπωμεν καθαρά, ὅτι δίδομεν 180 προσαυξάνοντες τὸ ποσὸν τοῦτο, ἀναλόγως τῶν οἰκογενειακῶν βαρῶν.

§38Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Λυποῦμαι, διότι θὰ διαφωνήσω μὲ τὸν παλαιὸν φίλον κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας.

§39Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τώρα δὲν εἶμαι φίλος σας;

§40Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐκτιμῶ προσωπικῶς τὸν κ. ὑπουργόν, ἀλλὰ διαφωνῶ μὲ ἕνα τόνον ἐπιδείξεως χιοῦμορ, τὸ ὁποῖον ἔχει τελευταίως, ὄχι ἀνωτέρας ποιότητος. Ἐὰν πράγματι, βάσις τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἡ οἰκογένεια καὶ ἐὰν πράγματι καταβάλλεται ἡ εἰσφορὰ αὐτὴ ἀπὸ ὅλην τὴν οἰκογένειαν, πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον ὑπάρχει σοβαρὰ ἀντίφασις, δὲν δύναμαι νὰ καταλάβω, διατὶ ἡ ἀσφαλιστικὴ βάσις δὲν φθάνει καὶ μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε ἐφ’ ὅσον καταβάλλουν ἀσφάλιστρον ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας νὰ παίρνουν καὶ ὅλα συντάξεις. Ρητῶς, ὅμως, ἐξαιρεῖται ἡ διπλῆ συνταξιοδότησις εἰς τὴν καταβάλλουσαν τὸ ἀσφάλιστρον οἰκογένειαν. Συνεπῶς, ἡ βάσις εἶναι, ὅτι ἡ σύνταξις εἶναι 180 καὶ πλέον τούτου, τὰ οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα.

§41Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἀπάντησις χωρὶς χιοῦμορ. Ἡ βάσις εἶναι ἡ οἰκογένεια, ἀπὸ ἀπόψεως εἰσφορᾶς. Ἀπόδειξις τούτου, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀσφάλιστρον δι’ ἕκαστον τῶν ἠσφαλισμένων. Ὑπάρχει ἀσφάλιστρον, τὸ ὁποῖον εἰσφέρει ἡ ἀγροτικὴ ἐκμετάλλευσις καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα αἱ ἀγροτικαὶ ἐκμεταλλεύσεις κατὰ 95% εἶναι οἰκογενειακαί. Εἰς τὴν ἀγροτικὴν ἐκμετάλλευσιν, ἡ ὁποία ἀνήκει κατὰ ἰδιοκτησίαν εἰς τὸν ἀρχηγὸν τῆς οἰκογενείας, ἐργάζεται ἡ γυναίκα καὶ τὰ παιδιά.

§42Η. ΗΛΙΟΥ. Ἀπὸ τὴν οἰκονομίαν τοῦ ἄρθρου 5 βγαίνει, ὅτι, ἐὰν ὁ συνταξιοδοτούμενος ἀποθάνῃ καὶ ἔχῃ χήραν ὑπερβᾶσαν τὸ 65ον ἔτος παίρνει αὕτη ἕνα μέρος τῆς συντάξεως, διότι εἶναι, ὡς ἄτομον, ἄνω τῶν 65 ἐτῶν, δηλαδὴ ἠσφαλισμένη, ἐὰν ὅμως ἔχῃ ἀνήλικα παιδιὰ κάτω τῶν 14 ἐτῶν, δὲν παίρνουν τίποτε. Συνεπῶς, δὲν πρόκειται περὶ οἰκογενείας, ἀλλὰ περὶ ἠσφαλισμένου. Πέραν τούτου, ἐπικαλοῦμαι τοὺς ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν καὶ τὸ πειστικώτερον ἐπιχείρημα. Ὑπολογίζομεν κατὰ τὴν ἔκθεσιν 300 χιλιάδας περιπτώσεις συνταξιοδοτήσεως. 170 χιλιάδες ἐξ αὐτῶν ἀνήκουν εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν 180 δραχμῶν, αἱ 40 χιλιάδες παίρνουν ἐπὶ πλέον 40 δραχμὰς καὶ αἱ 90 χιλιάδες παίρνουν ἑτέρας εἰσέτι 80 δραχμάς. Ὥστε ἡ πλειοψηφία τῶν συνταξιοδοτουμένων ἀνήκει εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν 180 δραχμῶν. Πέραν τούτου, ὑπάρχει τὸ ἐν ἀρχῇ μνημονευθὲν διανεμητικὸν σύστημα, τὸ ὁποῖον δημιουργεῖ θεωρητικῶς τὴν προϋπόθεσιν ἡ συνταξιοδότησις νὰ κατέλθῃ πολὺ κάτω ἀπὸ τῆς βάσεως τῶν 180. Αὐτὰ εἶναι ὡς πρὸς τὸ ὕψος τῶν παροχῶν. Ἀλλὰ τὰ σοβαρὰ σημεῖα, ὅπου ὑπάρχει μία παραπλάνησις τῆς δημοσίας γνώμης καὶ τῆς Βουλῆς, εἶναι δύο. Ὑπάρχει μία ὑπερεκτίμησις τῶν παροχῶν καὶ μία ὑπερεκτίμησις καὶ ἀπόκρυψις τῶν φόρων ποὺ ἐπιβάλλονται. Πιστεύω, μάλιστα, ὅτι ἡ ὑπερεκτίμησις τῶν παροχῶν, ἀνέρχεται εἰς 411 ἑκατ. καὶ ἡ ὑποεκτίμησις τῶν πόρων εἰς 210 ἑκατ. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ σκεφθῶμεν τὰ σημεῖα ταῦτα σοβαρῶς καὶ ν’ ἀπευθύνωμεν καὶ δημοσίᾳ ψόγον εἰς ἐκείνην τὴν ὠργανωμένην δημοσίαν ὑπηρεσίαν, τὴν ὁποίαν ἠθέλησε τὸ Σύνταγμα νὰ ἀποτελῇ τὸ μάτι καὶ τὸν σύμβουλον τῆς Νομοθετικῆς Ἐξουσίας, εἰς ἐκείνην τὴν ὑπηρεσίαν, ἄνευ ἐκθέσεως τῆς ὁποίας δὲν ἠμπορεῖ νὰ ψηφισθῇ νόμος οἰκονομικοῦ περιεχομένου, εἰς τὴν Γενικὴν Διεύθυνσιν Δημοσίου Λογιστικοῦ, ἡ ὁποία ἔφθασεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ διαστρέφῃ ἀριθμοὺς προκύπτοντας ἀπὸ τὸν προϋπολογισμόν, τὸν ὁποῖον ἐκτελεῖ, ὄχι ἀπὸ ἄλλα στοιχεῖα, νὰ ἀποκρύπτῃ ἔσοδα, νὰ ὑπερβάλλῃ δαπάνας καὶ νὰ μετατρέπεται κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀπὸ ὑπεύθυνον σοβαρὸν σύμβουλον πρὸς ἐνημέρωσιν τῆς Νομοθετικῆς Ἐξουσίας εἰς ἕνα εἶδος κομματικοῦ διαφημιστοῦ, ὁ ὁποῖος φθάνει μάλιστα μέχρι τοῦ περιέργου παραδοξολογήματος νὰ λέγῃ τὰ ἑξῆς: Εἰς τὴν σελίδα 22, πρώτη στήλη τῆς ἐκθέσεως, λέγει: «Ἀσφάλεια γήρατος, ἥτις ἀμέσως μὲν εἶναι 796.800.000, τελικῶς δέ, θὰ ἀνέλθῃ εἰς 1.274.880.000» καὶ ἀναζητῶν κανεὶς τὶ θέλει νὰ εἴπῃ ἡ ἔκθεσις, εὑρίσκει μετὰ μίαν σελίδα τὴν ἐξήγησιν, ὅτι, μετὰ 20ετίαν θὰ φθάσῃ τὸ ποσὸν εἰς 1.280.000.000, χωρὶς νὰ παραθέτῃ ἀντιστοίχως καμμίαν μελέτην καὶ χωρὶς νὰ κάμνῃ καμμίαν πρόβλεψιν οἱ πόροι, οἱ ὁποῖοι θεσπίζονται εἰς τὸ 1.300.000.000, εἰς τὶ ὕψος θὰ φθάσουν μετὰ 20ετίαν. Ἀλλοίμονον, ἄλλως τε, ἂν ἐπὶ 2 χρόνια ἐξακολουθῇ ἡ αὐτὴ διάρθρωσις τῆς οἰκονομίας, ἡ αὐτὴ ἀναλογία ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ, ἐὰν δὲν γίνῃ ἐκβιομηχάνισις ποὺ νὰ ἀπορροφήσῃ πλεονάζοντα χέρια ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον πρὸς τὸ ἐργοστάσιον. Αὐτὰ τὰ πράγματα, εἶναι πράγματα τείνοντα εἰς τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων, εἶναι πράγματα ἀνάξια σοβαρῶν ὑπηρεσιῶν, εἶναι πράγματα διὰ τὰ ὁποῖα ἐπὶ πλέον, νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ ἕνας δημόσιος ψόγος, διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐπιχειρεῖται ἡ παραπλάνησις τοῦ νομοθέτου ἐκ μέρους τοῦ κατὰ τὸ Σύνταγμα ἁρμοδίου συμβουλευτικοῦ ὀργάνου.

§43Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Δὲν ἠδυνήθημεν ἀκόμη νὰ ἀντιληφθῶμεν τὶ ποσὸν πρόκειται νὰ λάβουν αἱ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι ἔχουν συμπληρώσει τὸ 65ον ἔτος, ἐὰν ἔχουν παιδιὰ ἡλικίας κάτω τῶν 14 ἐτῶν καὶ τὶ ποσὸν θὰ πάρουν αἱ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι εἶναι κάτω τῶν 65 ἐτῶν καὶ ἔχουν παιδιὰ 14 ἐτῶν.

§44Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὁ Ἀρχηγὸς τῆς οἰκογενείας εἶναι ὁ ἀνήρ. Ἐὰν ἔχῃ σύζυγον 65 ἐτῶν ἢ τέκνα κάτω τῶν 14 ἐτῶν, θὰ δοθῇ σύνταξις 300 δραχμῶν. Ἐὰν ἔχῃ σύζυγον κάτω τῶν 65 ἐτῶν καὶ δὲν ἔχῃ τέκνα κάτω τῶν 14 ἐτῶν, θὰ δοθῇ σύνταξις 220 δραχμῶν. Ἐὰν δὲν ἔχῃ σύζυγον ἢ τέκνα, θὰ πάρῃ 180 δραχμάς.

§45Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι ἀπίθανος ἡ περίπτωσις, ἡ σύζυγος νὰ εἶναι 65 ἐτῶν καὶ τὰ τέκνα νὰ εἶναι κάτω τῶν 14 ἐτῶν.

§46Η. ΗΛΙΟΥ. Λυποῦμαι, κ. συνάδελφε, διὰ τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα μᾶς παρουσιάζει τὸ Γενικὸν Λογιστήριον. Λέγει, ὅτι θὰ ὑπάρξουν 300.000 περιπτώσεις συνταξιοδοτήσεως. Αὐτὸ εἶναι ὄχι μόνον αὐθαίρετον, ἀλλὰ συγκρούεται πρὸς ὅλα τὰ στοιχεῖα τὰ ὑπάρχοντα καὶ πρὸς ὅλα τὰ δεδομένα. Ὁ κ. Πάτρας, σύμβουλος ἐν προκειμένῳ τῆς Κυβερνήσεως, τοῦ ὁποίου ἡ ἔκθεσις διενεμήθη εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, χωρὶς νὰ ὑπολογίζῃ τοὺς ἁλιεῖς, χωρὶς νὰ ὑπολογίζῃ τοὺς ἄλλοθεν λαμβάνοντας σύνταξιν καὶ ὅλας τὰς ἄλλας περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐξαιροῦνται διὰ τοῦ νόμου, λέγει εἰς τὴν σελίδα 28 τῆς ἐκθέσεώς του καὶ εἰς τὸν σχετικὸν πίνακα, ὅτι τὸ 1962 θὰ ὑπάρξουν 268.000 ἠσφαλισμένοι. Ὡς εἶπον προηγουμένως, ὑπολογίζει αὐτὸν τὸν ἀριθμόν, χωρὶς νὰ ἐκπίπτῃ τὰς περιπτώσεις ποὺ ἐξαιροῦνται διὰ τοῦ νόμου. Συνεπῶς, ὁ ἀριθμὸς πρέπει νὰ εἶναι κάτω τῶν 268.000. Παρουσιάζεται τὸ Γενικὸν Λογιστήριον καὶ λέγει, ὅτι θὰ ὑπάρξουν 300.000 ἠσφαλισμένοι. Τὸ δελτίον τῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας 1959–60 εἰς τὴν σελίδα 31 ἀναφέρει, ὅτι εἰς ὅλην τὴν Ἐπικράτειαν οἱ ἄρρενες εἶναι 4.032.000 καὶ αἱ θήλεις 4.245.000. Ἐξ αὐτῶν, ἡλικίας 65 μὲ 69 ἐτῶν εἶναι 103.000 ἄρρενες καὶ 135.000 θήλεις. Ὅπως θὰ ἴδατε ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον, δὲν συνταξιοδοτοῦνται οἱ διανύοντες τὸ 65ον ἔτος, ἀλλὰ μετὰ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ 65ου ἔτους καὶ δὴ μετὰ τὴν 1ην Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους, κατὰ τὸ ὁποῖον συνεπλήρωσαν τὴν ἡλικίαν αὐτήν. Αἱ γεννήσεις, ὡς εἶναι γνωστόν, κλιμακώνονται ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου μέχρι 31ης Δεκεμβρίου καὶ ὁ μέσος ὅρος ἠμποροῦμε νὰ εἴπωμεν, ὅτι πραγματοποιεῖται εἰς τὸ μέσον τοῦ ἔτους. Ἀπὸ κλιμάκιον, λοιπόν, τῶν ἐχόντων ἡλικίαν 65 μὲ 69 ἐτῶν πρέπει νὰ ἀφαιρεθῇ 1½ ἔτος. Οἱ ἔχοντες ἡλικίαν 66 καὶ ἄνω, εἶναι 61.000 ἄρρενες καὶ 81.000 θήλεις. Ἀπὸ 70 ἐτῶν καὶ ἄνω εἶναι 180.000 ἄρρενες καὶ 239.000 θήλεις. Σύμφωνα μὲ τὴν ἔκθεσιν τοῦ κ. Ἀγαλοπούλου, τὸ ποσοστὸν τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ ἐπὶ τοῦ συνόλου τὸ 1951 ἦταν 49½%. Αὐτὸ τὸ ποσοστόν, ἀφορᾷ ὅλας τὰς κατηγορίας πληθυσμοῦ. Εἶναι γνωστόν, ὅτι, κατὰ τὰς παλαιοτέρας στατιστικάς, τὰς ὁποίας ἀνέφερα ἐνώπιον τοῦ Σώματος εἰς τὴν προηγουμένην ἐπὶ τῶν ἀγροτικῶν συντάξεων ἀγόρευσίν μου, ὁ μέσος ὅρος ζωῆς εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν εἶναι κατὰ 5 μὲ 6 ἔτη μικρότερος ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῶν ἀστικῶν πόλεων. Αὐτὸν τὸν ὑπολογισμόν, παραλείπω νὰ τὸν κάνω καὶ ὑποθέτω, ὅτι τὸ αὐτὸ ποσοστὸν ἐπιβιώσεως διὰ τὰς μεγάλας ἡλικίας ὑπάρχει καὶ εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν καὶ εἰς τοὺς κατοίκους τῶν μεγάλων πόλεων. Ἔχομεν, συνεπῶς, 120.000 ἄνδρες καὶ 160.000 γυναῖκες ἀπὸ τὰς ὁποίας, κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς ὅλων τῶν ἐμπειρογνωμόνων, ποσοστὸν 30% εἶναι γυναῖκες ἀρχηγοὶ οἰκογενειῶν συνταξιοδοτούμεναι, διότι αἱ ἄλλαι, παρακολουθοῦν τὴν συνταξιοδότησιν τοῦ συζύγου. Ἑπομένως ἔχομεν, κατὰ τὸν ὑπολογισμόν, 120 χιλ. σὺν τὸ 30% τοῦ 160.000–168.000. Ἀπὸ τὰς 168 χιλ., ἀποκλείονται οἱ ἁλιεῖς, ἕνα μεγάλο ποσοστὸν τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Χώρας, ἀποκλείονται οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Δημοσίου, αἱ ὁποῖοι ἀνέρχονται εἰς 157.000, κατὰ τὸ δελτίον δημοσιονομικῶν στοιχείων. Ἐξ αὐτῶν, οἱ πολεμικοὶ συνταξιοῦχοι εἶναι 88.000. Ἐπειδὴ ὡς πρὸς αὐτοὺς ὑπολογίζομεν περικοπὴν ἐπιδοτήσεως κατὰ τὸ ἥμισυ, πρέπει νὰ λάβωμεν ὡς βάσιν διὰ τὸν ὑπολογισμὸν 44.000. Ὅπως ξέρομεν, δασκάλοι, χωροφύλακες, παπάδες καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλος κόσμος ἀπὸ συνταξιούχους μένει στὰ χωριά. Ἔχομεν συνταξιούχους τοῦ ΤΕΒΕ, τοῦ ΤΑΚΕ, τοῦ ΤΑΤ, ἀρτεργάτας κλπ. Αἱ μεγάλαι αὗται κατηγορίαι πληθυσμοῦ, πρέπει νὰ μειώσουν τὸ μάξιμουμ, τὸ 168.000, τὸ προκῦπτον ἐκ τῶν στατιστικῶν δεδομένων. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν αὐθαίρετον βεβαίωσιν τοῦ κ. Πάτρα, φθάνομεν εἰς τοὺς 238.000. Πῶς φθάνει τὸ Γενικὸν Λογιστήριον εἰς τὰς 300.000 δι’ ἐπιδοτήσεις; Προδήλως, πρόκειται περὶ συνειδητῆς διογκώσεως τῶν βαρῶν.

§47Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κατὰ τὴν προχθεσινὴν συνεδρίασιν, διεπιστώθη ὁμοφώνως καὶ ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι εἶναι ἀνάγκη ἡ Βουλὴ νὰ διαφωτισθῇ διὰ τῆς ταχυτέρας διανομῆς τῆς περιφήμου ἐκθέσεως τοῦ μετακληθέντος εἰδικοῦ. Νομίζω, ὅμως, καὶ διὰ τὸν λόγον τὸν ὁποῖον ἐπισημάνατε, ἀλλὰ καὶ διότι τοῦτο ἀποτελεῖ διαπίστωσιν, χρήσιμον θὰ ἦτο νὰ εἶχον ἀπὸ καιροῦ διανεμηθῆ αὐτὰ τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα αὐτῆς τῆς περιφήμου δειγματοληψίας ἡ ὁποία ἔγινε, διότι ἀπὸ αὐτὴν ἐδῶ τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου διατυπώνεται ἡ ἐπιφύλαξις, ὅτι ὑπάρχει ἕνα ἐπὶ πλέον κατὰ πιθανότητα 12–15%. Δὲν ἰσχυρίζομαι, βέβαια, ὅτι ἐδῶ πέρα θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ ἐπεξεργασθῶμεν τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα τῆς δειγματοληπτικῆς ἀπογραφῆς, ἀλλά, ἐν πάσῃ περιπτώσει, προκειμένου νὰ καταφύγωμεν εἰς ὑπολογισμούς, εἴτε πρὸς ὑπεράσπισιν, εἴτε πρὸς ἔλεγχον τοῦ νομοσχεδίου, θὰ ἦτο προτιμότερον νὰ μᾶς εἶχον διανεμηθῆ αὐτὰ τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα. Θὰ παρεκάλουν καὶ τὸν κ. ὑπουργὸν καὶ τὸ Προεδρεῖον, μέχρι τῆς Δευτέρας, νὰ ἐπισπεύσῃ τὴν διανομὴν τῆς περιφήμου ἐκθέσεως τοῦ ξένου ἐμπειρογνώμονος καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν νὰ ἐπισπεύσῃ καὶ τὴν διανομὴν τῶν στατιστικῶν στοιχείων.

§48Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐγώ, κ.κ. συνάδελφοι, λέγω, ὅτι ὄχι μὲ τοὺς ὑπολογισμοὺς τοὺς προκύπτοντας ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Στατιστικὴν Ὑπηρεσίαν τῆς Ἑλλάδος, ὄχι μὲ τὴν ἔκπτωσιν ἁλιέων, συνταξιούχων, ἀρτεργατῶν κλπ., ἀλλὰ μὲ τὸν ὑπολογισμὸν τοῦ κ. Πάτρα, τοῦ Συμβούλου τῆς Κυβερνήσεως, ἔχομεν 228.000 ἠσφαλισμένους ἕως τὶς 300, ἔχομεν 35% ὑπερεκτίμησιν ἐπὶ ποσοῦ 800 ἑκατ., δηλαδὴ ὑπερεκτίμησιν 280 ἑκατ. Πέραν τούτου, ἔχομεν τὸν κλάδον χαλάζης καὶ παγετῶν. Ἐδόθησαν εἰς τὴν ἐπιτροπὴν γεωργίας στατιστικοὶ πίνακες ἐκ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ τῆς Ὑπηρεσίας Ὑπουργείου Γεωργίας, περὶ τῶν σχετικῶν ζημιῶν. Ὁ μέσος ὅρος εἰς τὴν 10ετίαν εἶναι 176 ἑκατ. πλήρεις ζημίες ἐτησίως. Αὐτὸ τὸ ποσὸν πρέπει νὰ ὑπολογισθῇ ἐπὶ 0,8, διότι τὸ 20% μένει ἀκάλυπτον καὶ τὸ γινόμενον ἐπὶ ¾, διότι ἐπίσης καταβάλλονται τὰ ¾ τῆς ζημίας καὶ οὐχὶ πλήρης ἡ ζημία, ὁπότε φθάνει εἰς τὰ 105 ἑκατ., ἔχομεν ὑπερεκτίμησιν 44 ἑκατ., δηλαδὴ 43% τῆς σχετικῆς δαπάνης. Νομίζω, εἰδικῶς ὡς πρὸς τὴν ἀσφάλισιν κινδύνων παραγωγῆς, ἀλλὰ θὰ τὸ εἴπωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν αὐτό, νομίζω, ὅτι ἡ ὑπερεκτίμησις εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα καὶ οἱ κίνδυνοι σχεδὸν καθ’ ὁλοκληρίαν δὲν καλύπτονται. Τρίτον, εἰς τὸν τομέα τῶν ἰατρικῶν παροχῶν, ἔχομεν ἄλλην ὑπερεκτίμησιν 86.500.000, κατὰ τὸν ἑξῆς τρόπον: Ἔχομεν, λέγει σήμερον, 1.137 κοινοτικὰ ἰατρεῖα, μὲ δαπάνην τοῦ προϋπολογισμοῦ 105 ἑκατ., δηλαδὴ τὸ κάθε ἕνα κοστίζει 93.000 δραχμές, θὰ γίνουν 1.500 τὰ 1.137. Θὰ προστεθοῦν, δηλαδή, 363 ἰατρεῖα.

§49Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Προκύπτει ἀπὸ τὸν νόμον, ὅτι θὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ αὔξησις; Νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει τοιαύτη πρόβλεψις.

§50Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐπαγγέλλεται τοῦτο ἡ δικαιολόγησις ἡ αὐθαίρετος τοῦ προϋπολογιζομένου ποσοῦ τῶν 225 ἑκατ. Λέγει, ὅτι πρόκειται νὰ γίνουν τὰ 363 νέα ἰατρεῖα χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ κύρωσις καὶ δέσμευσις, ἀλλὰ ἔστω καὶ ἂν πρόκειται νὰ γίνουν βλέπομεν, ὅτι τὰ μὲν 1.137 ἰατρεῖα κοστίζουν 105 ἑκατ., τὰ δὲ 363 θὰ κοστίσουν 120 ἑκατ., τὰ ὑπάρχοντα λειτουργοῦν μὲ 93.000 τὰ καθ’ ἕνα κατ’ ἔτος, τὰ δὲ συσταθησόμενα θὰ χρειασθοῦν 330.000 δραχμὲς τὸ καθ’ ἕνα.

§51Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Νομίζω, ἐὰν παρακολουθήσατε τὴν εἰσήγησίν μου, ὅτι τὸ ἐξέθεσα αὐτό. Ὅτι τοῦτο δεικνύει πόσην ἔκτασιν ἐπὶ πλέον τῆς παρεχομένης ἰατρικῆς περιθάλψεως καὶ φαρμακευτικῆς τοιαύτης καὶ πόσην ἐνίσχυσιν εἰς ὄργανα καὶ εἰς τρόπον παροχῆς αὐτῶν τῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως προκύπτει τὸ νομοσχέδιον καὶ διὰ τὰ ὑπάρχοντα ἀκόμη.

§52Η. ΗΛΙΟΥ. Αὐτὸ ποὺ λέγετε δὲν ἀπέδειξε τίποτε ἄλλο παρὰ ὅτι θὰ εἰσπραχθῇ διὰ τὰ 300 ἰατρεῖα τὸ 4πλάσιον τῶν ὅσων εἰσπράττεται δι’ ἕκαστον τῶν 1.137 ἰατρείων. Τὸ ἄλλο ποὺ λέγετε δὲν εἶναι ἀπόδειξις. Λέγετε, ὅτι προβλέπεται, ὅτι θὰ γίνουν καὶ ἄλλα ἰατρεῖα, πράγματα τὰ ὁποῖα ἐξ οὐδεμιᾶς διατάξεως τοῦ νόμου προσδιορίζονται. Ὅταν ἔχωμεν τὸ προηγούμενον, ὅτι ἡ ἰδία ἡ Κυβέρνησις ψηφίσασα τὸ 1955 τὸν νόμον ὑπεσχέθη καὶ ἀνέλαβε δεσμεύσεις καὶ ὑποχρέωσιν νοσοκομειακῆς, ὀδοντιατρικῆς, φαρμακευτικῆς κλπ. περιθάλψεως καὶ τώρα, ἐνῷ δὲν τὰ ἐπραγματοποίησε, φορτώνει τὸ τμῆμα τὸ ἐλάχιστον, τὸ πραγματοποιηθὲν μόνον στὰ πεδινὰ χωριὰ καὶ μόνον δυστυχῶς κατόπιν κομματικῶν ὑπολογισμῶν, τὸ φορτώνει εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν, δὲν ἔχομεν κανένα ἐχέγγυον νὰ εἴπωμεν, ὅτι αἱ ἀόρισται προβλέψεις θὰ ἀποτελέσουν συγκεκριμένας πραγματοποιήσεις, ἔχομεν ἁπλῶς γεγονός, ὅτι ὑπάρχει μία ὑπερεκτίμησις, κατὰ τὸν ἴδιον τὸν κ. Πάτραν, δηλαδὴ μὲ βάσιν τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ κ. Πάτρα, 411 ἑκατ. πέραν τῶν ἀληθῶν δαπανῶν, καθ’ ἡμᾶς πολὺ περισσοτέρων, διότι ὁ ἀριθμὸς τοῦ ὑπερβάντος τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας εἶναι πολὺ ὀλιγώτερος.

§53Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τῆς ἐκθέσεως Κρὸν δὲν πρέπει νὰ κάμωμεν χρῆσιν μόνον ὅταν μᾶς συμφέρῃ, ἀλλὰ νὰ κάμωμεν χρῆσιν ἀντικειμενικῶς. Ὁ κ. Ἠλιοῦ ἔχει γνῶσιν τῆς ἐκθέσεως, ἡ ἔκθεσις Κρόν, σχετικῶς μὲ τὴν ἰατρικὴν περίθαλψιν διαπιστώνει καὶ ζητεῖ τὴν διάθεσιν ἐπὶ πλέον τῶν ἤδη διατιθεμένων 100 ἑκατ. Δὲν εἶναι μόνον ὁ ἀριθμὸς τῶν ἰατρῶν ποὺ θὰ προστεθῇ, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὁ ἐξοπλισμὸς τῶν ἰατρείων καὶ ἡ ἐπάνδρωσις τῶν ἰατρείων, ἡ ὁποία θὰ ἀπαιτήσῃ τὰς δαπάνας τὰς προβλεπομένας εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, δηλαδὴ τῶν 120 ἑκατ. δραχμῶν.

§54Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Δὲν ὑπάρχει, κ. Ἠλιοῦ, ὑπερεκτίμησις τῶν ὅσων χρειάζονται. Ἐπομένως, εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, εὑρίσκεσθε ἐν πλάνῃ.

§55Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ δὲν μπαίνω εἰς τὰ οἰκόπεδά σας. Νὰ μὴ μπαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὰ νομικὰ καὶ οἰκονομικὰ θέματα.

§56Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Αἱ παροχαί, τὰς ὁποίας προγραμματίζει τὸ νομοσχέδιον εἰς τὸν τομέα τῆς περιθάλψεως, ἀπέδειξα ἤδη, ὅτι εἶναι πολὺ ἰσχνότεραι ἀπὸ τὰς παροχὰς ποὺ προέβλεπεν ὁ ἰσχύων νόμος. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτον, καὶ δεύτερον, ἡ ἐπαγγελία τῶν 225 ἑκατ. δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ κείμενον τοῦ νόμου οὐδαμοῦ, τοῦ ὁποίου προβλέπεται καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ αὔξησις τῶν ἰατρείων. Πέραν τούτου, ὑπογραμμίζεται, ὅτι αὐτὸ θὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τὸ τέλος τῆς προσεχοῦς 3ετίας καὶ εἶμαι περίεργος νὰ μάθω ἀπὸ τὸν παριστάμενον κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ποῖον ποσὸν ἔχει προβλέψει εἰς τὸν κατατεθέντα προχθὲς προϋπολογισμὸν τοῦ 1961 διὰ τὸν τομέα τῶν ἀγροτικῶν ἰατρείων. Εἶμαι περίεργος νὰ μάθω ἀπὸ τὸν κατατεθέντα προϋπολογισμὸν τοῦ 1961, ποῖον θὰ εἶναι τὸ ποσὸν ποὺ θὰ διατεθῇ διὰ τὰ ἰατρεῖα κατὰ τὸ 1961 καὶ ἐὰν ὁ ἀριθμὸς τῶν 225 ἑκατ. εἶναι πραγματικὸς ἢ φουτουριστικός.

§57Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐλπίζω καὶ σεῖς καὶ ἐγὼ νὰ τύχωμεν ἀπαντήσεως ἐν καιρῷ.

§58Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἔγινεν ἕνα λάθος ἐκ μέρους τοῦ κ. συναδέλφου. Δὲν προβλέπεται ἡ ἐπέκτασις καὶ ἡ ὁλοκλήρωσις τῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον μετὰ τὴν τριετίαν. Προβλέπεται ἐντὸς τῆς 3ετίας. Θὰ ἦτο εὐτυχὴς ἡ Κυβέρνησις καὶ περισσότερον οἱ διευθύνοντες τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας, ἐὰν εἴχομεν τὴν δυνατότητα τῆς ἐπεκτάσεως συντομώτερον ἀπὸ ἀπόψεως ἐμψύχου ὑλικοῦ, ἰατρῶν δηλαδή. Ὅπως ἠξεύρετε λαμβάνομεν ὅλα τὰ μέτρα, ἐψηφίσθησαν καὶ αἱ σχετικαὶ διατάξεις διὰ νὰ πιέσωμεν τοὺς ἰατροὺς νὰ μεταβοῦν εἰς τὴν ὕπαιθρον. Δὲν ἠμποροῦμεν ὅμως, κύριοι, νὰ ἐπαγγελλώμεθα, ὅτι εἰς ἕνα ἔτος θὰ ἐπιτύχωμεν τὴν μετάβασιν τῶν ἰατρῶν εἰς τὴν ὕπαιθρον διὰ τὴν ἐπάνδρωσιν τῶν ἰατρείων, διότι τοῦτο ἐξαρτᾶται ἀπὸ τρίτους, ἀπὸ τοὺς ἰατρούς, ἐπαναλαμβάνω, εἰς τοὺς ὁποίους ἀσκεῖται πίεσις μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐψήφισεν ἡ Βουλή, ἀκριβῶς, διὰ νὰ μεταβαίνουν εἰς τὴν ὕπαιθρον πρὸς ἐπάνδρωσιν τῶν ἰατρείων. Δεύτερον, τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα, κ. συνάδελφε, τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθητε, δὲν εἶναι τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα τὰ ἐξαχθέντα ἐπὶ τῇ βάσει τῆς δοκιμαστικῆς ἀπογραφῆς τῆς ἐνεργηθείσης ἐπὶ δειγματοληπτικῆς βάσεως. Τὰ στοιχεῖα τὰ προκύπτοντα ἀπὸ τὴν δοκιμαστικὴν αὐτὴν ἀπογραφὴν τὰ ἀνέφερον προχθὲς ἐν ἀναλύσει καὶ μᾶς δίδουν τὸν ἀριθμὸν τῶν 303.000 προσώπων τῶν ὑπερβάντων τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των. Σχετικῶς δὲ μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς συνταξιοδοτήσεως, ἐδῶ ἔχω τὰ σχετικὰ μὲ τὰς πολεμικὰς συντάξεις. Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον γίνεται ἕνα λάθος. Ἀπὸ τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἐξάγεται, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν συνταξιοδοτουμένων μὲ πολεμικὰς συντάξεις εἰς τὴν ὕπαιθρον εἶναι περίπου 23 καὶ ὄχι 54 χιλιάδες, ὡς ἀνέφερεν ὁ κ. συνάδελφος. Ἴσως νὰ μὴ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐπικαλοῦμαι καὶ ἐγώ.

§59Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐγὼ εἶπον ἐπὶ τοῦ συνόλου.

§60Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκ.). Τὰ στοιχεῖα τοῦ Γεν. Λογιστηρίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδίδουν ἀπολύτως τὸν πραγματικὸν ἀριθμὸν τῶν ἀγροτῶν δικαιουμένων πολεμικῶν συντάξεων, παρέχουν ὅμως βάσιμον ἔνδειξιν περὶ τοῦ ὄγκου τῶν ἀγροτῶν συνταξιούχων βάσει τῆς κατοικίας αὐτῶν. Μὲ τὴν βάσιν ταύτην, ἢ ὅλοι οἱ πολεμικοὶ συνταξιοῦχοι, οἱ ἐγκατεστημένοι εἰς οἰκισμοὺς πληθυσμοῦ μέχρι 5.000 κατοίκων εἶναι ἀγρόται καὶ θὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν ἀσφάλισιν, ἢ, δὲν εἶναι ὅλοι ἀγρόται καὶ ἑπομένως θὰ πρέπει νὰ ἐκπεσθῇ ὁ ἀνάλογος ἀριθμὸς τῶν πολεμικῶν συνταξιούχων τῆς ὑπαίθρου. Οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ ἑξῆς: Ἀπὸ Ταμεῖα πόλεων κάτω τῶν 5.000 κατοίκων καταβάλλεται ἡ σύνταξις εἰς 16.590 συνταξιούχους.

§61Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Αὐτὸ τὶ σημασίαν ἔχει;

§62Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Μητσοτάκη, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔχῃ σημασίαν. Φαντάζεσθε, ὅτι ὁ συνταξιοῦχος τῶν Ἀθηνῶν εἰσπράττει τὴν σύνταξί του εἰς τὸ χωριὸ ἢ ὅτι ὁ συνταξιοῦχος τοῦ χωριοῦ πληρώνεται τὴν σύνταξίν του εἰς τὰς Ἀθήνας; Ἀσφαλῶς, ὑπάρχει σχέσις.

§63Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τὰ Ταμεῖα ὑπάρχουν κατὰ κανόνα εἰς τὰς πρωτευούσας τῶν Νομῶν.

§64Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Μητσοτάκη, ἢ οἱ συνταξιοῦχοι, οἱ ὁποῖοι εἰσπράττουν τὴν σύνταξίν των ἀπὸ μικρὰ ἐπαρχιακὰ Ταμεῖα, εἶναι ὅλοι ἀγρόται, καὶ τότε θὰ ἐκπεσθῇ ἀπὸ τὸν ἀριθμὸν τῶν συνταξιοδοτηθησομένων ὁ ἀριθμὸς τῶν σημερινῶν συνταξιούχων, ἢ ὡρισμένοι τούτων δὲν εἶναι ἀγρόται καὶ τότε δὲν θὰ ἐκπεσθῇ ὁλόκληρος ὁ ἀριθμὸς τῶν συνταξιοδοτουμένων.

§65Η. ΗΛΙΟΥ. Θέλω νὰ ὑπενθυμίσω, κύριοι συνάδελφοι, διότι ὕστερα ἀπὸ τὴν χθεσινὴν συνεδρίασιν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ σήμερον, κατανόησις, ὅτι ἔκαμα νύξιν, διότι ὑπάρχουν ἀρτεργάται, ὑπάρχουν τοῦ ΤΕΒΕ, ὑπάρχουν ἁλιεῖς, ὑπάρχουν συνταξιοῦχοι περὶ τοῦ συνολικοῦ ἀριθμοῦ τῶν ὁποίων ὑπάρχει ἡ ἔνδειξις χωρὶς νὰ ἠξεύρωμεν τὴν κατανομήν, ἀλλὰ ὅλους αὐτοὺς δὲν τοὺς ὑπολογίζω. Ὑπολογίζω μὲ βάσιν τὰ στατιστικὰ δεδομένα καὶ τοὺς ὑπολογισμοὺς Πάτρα καὶ εὑρίσκω, ὅτι ὑπάρχει μία ὑπερεκτίμησις 35%, ἡ ὁποία θὰ αὐξηθῇ, καθ’ ὃ ποσοστὸν μεγάλο ἢ μικρὸν θὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι ὑπάρχουν καὶ συνταξιοῦχοι ἀποκλειόμενοι, ἢ ἁλιεῖς, ἢ ὅ,τιδήποτε ἄλλο.

§66Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ Κυβέρνησις δὲν δέχεται τὰς εἰσηγήσεις Πάτρα;

§67Η. ΗΛΙΟΥ. Τὰς δέχεται διὰ τὰς εἰσπράξεις μόνον. Τώρα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶναι τραγικώτερον καὶ ὅπου ἡ σφραγὶς τῆς παραπλανήσεως τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας ἐκ μέρους τοῦ ὑπευθύνου τεχνικοῦ ὀργάνου εἶναι ἔκδηλος, εἶναι ἡ ὑποεκτίμησις τῶν φόρων, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλονται. Πρῶτος φόρος μᾶς λέγουν— δὲν τὸν λέγουν φόρον, τὸν λέγουν κοινωνικὴν εἰσφορὰν— εἶναι ἡ φορολογία τοῦ εἰσοδήματος. Κύριοι συνάδελφοι, παρακαλῶ νὰ τὸ προσέξετε αὐτό, διότι ἐλέγχεται αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐὰν ἀκόμη φέρετε ἀπὸ τὴν Βιβλιοθήκην τῆς Βουλῆς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους. Διὰ τὰ εἰσοδήματα ἀπὸ 30–240 χιλιάδας δραχμὰς πρόσθετος φόρος εἰσοδήματος 10%. Διὰ τὰ εἰσοδήματα ἀπὸ 240 χιλιάδες καὶ ἄνω πρόσθετος φόρος 15%. Ἀπὸ στατιστικὴν τὴν ὁποίαν μᾶς διένειμε τὸ Ὑπουργεῖον, τῆς ἐπεξεργασίας τῶν δηλώσεων φόρου εἰσοδήματος— τῶν δηλώσεων τὸ τονίζω— διότι ἀπὸ τὴν βεβαίωσιν καὶ ὄχι πρὸς τὰ κάτω βγαίνει, ὅτι αἱ περυσιναὶ εἰσπράξεις φόρου εἰσοδήματος κατὰ 96,3% ἦσαν διὰ εἰσοδήματα ἄνω τῶν 30.000 δραχμῶν. Αὐταὶ αἱ δηλώσεις ἀφεώρουν τὰ 63,1% τῶν φορολογουμένων. Δηλαδὴ ἐπὶ συνόλου 250.000 φορολογουμένων πρὸς 158.000. Μὲ βάσιν τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1960 ποὺ ὁ φόρος εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων εἶναι 1.465.000.000 τὰ 46,3% ποὺ εἶναι ἀπὸ 30–240.000 εἰσοδήματα ἀνέρχονται εἰς 678.000.000 βασικοῦ φόρου. Δηλαδὴ μὲ τὸ 10% ποὺ ἐπιβάλλεται θὰ ἀποδώσουν 68.000.000 περίπου. Τὰ 50% ποὺ ἀφορᾷ εἰσοδήματα ἄνω τῶν 240.000 ἀνέρχεται εἰς φόρον καθαρὸν 732.500.000. Τὸ πρόσθετον 15% μᾶς κάμνει 109.875.000.

§68Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Ἠλιοῦ, νομίζω, ὅτι ἡ ἐκτίμησίς σας εἶναι ἐσφαλμένη. Ἡ πρόσθετος εἰσφορὰ ἐπιβάλλεται ἐπὶ τοῦ φόρου, ὁ ὁποῖος ἀναλογεῖ ἐπὶ εἰσοδήματος καθαροῦ ἄνω τῶν 30.000 ἐτησίως. Εἶναι 10% μέχρι εἰσοδήματος φορολογητέου 240.000. Ἐπὶ τῶν εἰσοδημάτων τῶν πέραν τῶν 240.000 ἐπιβάλλεται καὶ πρόσθετος, ὄχι ἐπὶ τοῦ φόρου τοῦ ἀναλογοῦντος εἰς ὁλόκληρον τὸ φορολογητέον εἰσόδημα, ἀλλὰ ἐπὶ τοῦ φόρου τοῦ ἀναλογοῦντος εἰς τὸ πέραν τῶν 240.000 καθαρὸν εἰσόδημα.

§69Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, αὐτὴ εἶναι μία εὔστοχος παρατήρησίς σας καὶ δέχομαι τὴν διόρθωσιν, ἀλλὰ ἡ διόρθωσις εἶναι τῆς τάξεως τῶν δέκα ἢ τῶν εἴκοσι ἑκατομμυρίων, διότι ὅλαι αἱ δηλώσεις αὐταί, αἱ ὁποῖαι καλύπτουν τὰ 50% τοῦ φορολογητέου εἰσοδήματος καὶ δίδουν 732.000.000, εἶναι μόνον τὸ 7,9% ἤ, μᾶλλον, τὸ 7,9% τῶν φορολογουμένων εἶναι αἱ δηλώσεις ἄνω τῶν 100.000. Αἱ δηλώσεις αἱ ἄνω τῶν 240.000 πρέπει νὰ εἶναι περίπου 5 τοῖς χιλίοις, διότι ὅσον μεγαλύτερον τὸ εἰσόδημα τόσον ὀλιγώτεραι αἱ δηλώσεις. Ἀλλὰ ἂς δεχθῶ, ὅτι δὲν μπαίνουν κατὰ φθίνουσαν κλίμακα, ἐφ’ ὅσον ὅμως αἱ ἄνω τῶν 400.000 δηλώσεις εἶναι 0,4%, αἱ δηλώσεις ἀπὸ 100.000–400. 000 εἶναι 7,5%. Τὸ ἥμισύ των ἂν δεχθῶμεν, ὅτι εἶναι μεταξὺ 100 καὶ 240 χιλ. πάλιν μόλις φθάνομεν τὸ 4% τοῦ ὁλικοῦ ἀριθμοῦ τῶν φορολογουμένων, δηλαδὴ εἰς 10 χιλ. περιπτώσεις. Εἰς αὐτὰς ἡ ἐπιβάρυνσις κατὰ 5% εἶναι 2.300 δραχμὰς κατὰ φορολογούμενον. Ἑπομένως 10.000 φορολογούμενοι ἐπὶ 2.300 δραχμ. τὸ 5% μᾶς κάμνουν 23.000.000.

§70Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Εἶναι 30.000.000, ἐὰν εἶναι ἀκριβὴς αὐτὴ ἡ ἑρμηνεία σας βάσει τῶν ἰδικῶν σας ἀριθμῶν φθάνει ἡ διαφορὰ τὰ 25 ἕως 30 ἑκατομμ. καὶ ὄχι τὰ 2,5 ἑκατομμύρια.

§71Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐὰν δὲν εἶναι ἀκριβὴς ὑμᾶς νὰ αἰτιᾶσθε, κ. Ὑπουργέ, καὶ τὰς ὑπηρεσίας σας ποὺ μᾶς παρέχουν μὴ ἀκριβῆ στατιστικὰ στοιχεῖα. Ἑπομένως, ὑπελογίσατε 115.000.000 τὸ πρόσθετον ποσοστὸν ἐπὶ τοῦ φόρου εἰσοδήματος, ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι 177.750.000 μεῖον τὰ 23.000.000, κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς ποὺ εἴπατε, ἄρα μᾶς μένουν 155.000.000. Ὑπάρχει μία ὑπερεκτίμησις 30 ἑκατομμυρίων, δηλαδὴ 25%.

§72Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Ἡλιοῦ, μπορεῖτε νὰ κάμετε τώρα τὴν ἀνακεφαλαίωσιν. Εἴπατε, ὅτι τὸ 10% διὰ τὰ εἰσοδήματα ἀπὸ 30– 240.000 ἀποδίδουν ποσόν;

§73Η. ΗΛΙΟΥ. Θὰ σᾶς τὸ εἴπω ἐκ νέου.

§74Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐὰν θέλετε νὰ γίνῃ διαφωτιστικὴ συζήτησις, θὰ πρέπει νὰ ἐκθέσητε πῶς συνάγετε τοὺς ἀριθμοὺς αὐτούς. Διότι εἴπατε, ὅτι ἀπὸ εἰσοδήματα 30–240.000 ἡ ἀπόδοσις τοῦ 10% εἶναι 105.000.000.

§75Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐγὼ εἰργάσθην διὰ νὰ φέρω τὰ στοιχεῖα αὐτὰ εἰς τὴν Βουλήν. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, εἶχε τὴν εὐτυχίαν νὰ μὴ εἶναι ἐνδιαφερόμενος καὶ νὰ μὴ μετάσχῃ τῆς χθεσινῆς συζητήσεως. Εἴχομεν χθὲς μίαν πελωρίαν συζήτησιν καὶ ἐκτεταμένας ἀγορεύσεις, ἔχομεν σήμερον πρωϊνὴν ἐν συνεχείᾳ συνεδρίασιν. Δὲν ἦλθα εἰς τὴν Βουλὴν χωρὶς στοιχεῖα, ἀφοῦ ὅμως τὰ ζητεῖ ὁ κ. ὑπουργός, θὰ τὰ ἐπαναλάβω, διότι δὲν μὲ ἐπρόσεξεν, ἀλλὰ ἔστω πρὸς χάριν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν τὰ ἐπαναλαμβάνω, χωρὶς ὅμως νὰ εἶμαι διατεθειμένος κἄθε στιγμὴν νὰ ἐπαναλαμβάνω, ὅ,τι ἔχω ἤδη ἐκθέσει.

§76Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Μὲ συγχωρεῖτε, κ. Ἡλιοῦ, δὲν ἔπρεπε νὰ τὸ ἐκλάβητε αὐτὸ ὡς προσπάθειαν νὰ σᾶς κουράσω ἢ καθ’ οἱονδήποτε τρόπον νὰ σᾶς ἐνοχλήσω. Νὰ ὑπενθυμίσητε τὶ εἴπατε διὰ νὰ καταλήξετε εἰς συμπέρασμα. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν χθεσινὴν κόπωσιν τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως εἰς τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν παρέστην, πρέπει νὰ βεβαιωθῆτε, ὅτι καὶ ἐγὼ δὲν ἀνεπαυόμην, διότι γνωρίζετε, ὅτι πρέπει νὰ κατατεθῇ προϋπολογισμὸς καὶ πρὸς τοῦτο πρέπει νὰ γίνῃ ἐργασία.

§77Η. ΗΛΙΟΥ. Πολὺ καλά, κ. Ὑπουργέ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὁ ἐφετεινὸς προϋπολογισμὸς λέγει, ὅτι τὰ εἰσοδήματα ἀπὸ φόρον εἰσοδήματος φυσικῶν προσώπων εἶναι 1.465.000.000. Ἡ ἐπεξεργασία αὐτὴ τῆς στατιστικῆς ὑπηρεσίας ἐπὶ τῇ βάσει δηλώσεων καὶ ὄχι ἐλέγχου, ὁ ὁποῖος ἀσφαλῶς ἀνεβάζει πρὸς τὰ ἐπάνω τὰ ποσοστά, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ χαρίζω, δέχομαι τὴν ἔκπτωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ δὲν ζητῶ τὰς προσθήκας αἱ ὁποῖαι προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἐπιχειρηματολογίαν μου, λέγει, ὅτι τὰ εἰσοδήματα ἀπὸ 30.000 καὶ ἄνω καλύπτουν τὴν συνολικὴν ἀπόδοσιν κατὰ 96,3%. Δηλαδὴ τὰ 96,3% προέρχονται ἀπὸ εἰσοδήματα ἄνω τῶν 30.000. Ἀλλὰ τὰ εἰσοδήματα αὐτὰ πραγματοποιοῦνται μόνον ἀπὸ τὸ 63% τῶν φορολογουμένων. Ἀπὸ αὐτούς, ἐπίσης, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πινάκων τῆς στατιστικῆς ὑπηρεσίας τὰ 46,3% ἀφοροῦν τὰ εἰσοδήματα μέχρι 240.000 καὶ ἐπ’ αὐτῶν εἰσπράττονται 678.295.000 φόροι, ἄρα τὸ πρόσθετον 10% εἶναι 67.500.000. Τὰ εἰσοδήματα τὰ ἄνω τῶν 240.000 καλύπτουν τὰ 50% τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ εἰσπράττονται δι’ αὐτὰ 732.500.000 φόροι. Λέγει τώρα ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι τὸ πρόσθετον δὲν εἶναι ἐπὶ ὁλοκλήρου τοῦ φόρου, ἀλλὰ ἐπὶ τοῦ τμήματος τοῦ ὑπερβάλλοντος τὰς 240.000. Ἔχει δίκαιον, καὶ ἐγὼ ἐκ πλάνης ἢ ἐκ παραδρομῆς δὲν τὸ ὑπελόγισα. Σπεύδω νὰ δεχθῶ, ὅτι ἔχει δίκαιον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει πρόκειται περὶ ἀριθμοῦ φορολογουμένων, ὁ ὁποῖος εἶναι κάτω τοῦ 4% ἀπὸ τὰ στατιστικὰ στοιχεῖα καὶ μάλιστα κατὰ εὐρύχωρον ὑπολογισμόν, διότι τὰ ἄνω τῶν 400.000 εἰσοδήματα εἶναι 4 τοῖς χιλίοις καὶ ὅσον πᾶμε πιὸ ψηλὰ εἶναι τόσον ὀλιγώτεραι αἱ δηλώσεις. Ἀφοῦ ἐν συνόλῳ εἶναι τὸ 7,9% ὅλαι αἱ δηλώσεις αἱ ἄνω τῶν 100.000, δέχομαι κατὰ παραχώρησιν, ὅτι αἱ ἄνω τῶν 240.000 εἶναι 4%. Εἰς αὐτὰς ἀναλογεῖ μία φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις διὰ τὸ μέχρι τῶν 240.000 ποσόν. Αὐτὸ εἶναι διὰ τὸ 10% 4.700, ἄρα διὰ τὸ 5% 2.300 ἐπὶ 10.000, ὑποτεθήστω φορολογουμένων, ἄρα εἶναι 23.000.000. Ἑπομένως τὸ ἄθροισμα τὸ ὁποῖον ἔκαμα ἐγὼ τῶν 177.000.000, περίπου πρέπει νὰ περιορισθῇ κατὰ 23.000.000, ἤτοι ἔχομεν 154.000.000. Τὸ Γενικὸν Λογιστήριον ἔχον ὑπ’ ὄψιν ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα, βεβαιώνει, ὅτι θὰ εἰσπραχθοῦν 115.000.000. Ὑπάρχει μία ὑποεκτίμησις τῆς τάξεως τῶν 28 ἢ 30%. Ἐδῶ θέλω νὰ κάμω μίαν διευκρίνισιν, κύριοι συνάδελφοι, διότι μᾶς ἀποδίδεται, ὅτι δὲν θέλομεν νὰ εἴμεθα ἐποικοδομητικοί, ἀλλὰ ἀρνητικοὶ εἰς τὰς προτάσεις μας. Ὑπὸ τὴν ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν, ὅτι εἰσφοραὶ καὶ παροχαὶ θὰ συγχρονισθοῦν, εἴτε ἀπὸ τώρα, εἴτε ἀπὸ 1ης Ἰουλίου 1962, ἡμεῖς τροπολογοῦντες τὴν ἐπὶ τῆς προσθέτου φορολογίας εἰσοδήματος κυβερνητικὴν πρότασιν διατυποῦμεν τὰ ἑξῆς: Οἱ φορολογούμενοι ἀπὸ 30.000 καὶ ἄνω εἶναι 158.000 εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα. Μεταξὺ 30 καὶ 100.000 δραχμῶν εἶναι ἐκεῖνοι οἱ εἰσοδηματίαι, οἱ ὁποῖοι συμπιέζονται ἐλλείψει δυνατότητος τηρήσεως πλήρων φορολογικῶν στοιχείων. Καὶ ἐκβιάζονται εἰς συμβιβασμοὺς καὶ πληρώνουν κατὰ κανόνα περισσότερα ἀπὸ ὅσα ὁ νόμος ἠθέλησε, διὰ τῆς ὁδοῦ τῆς διοικητικῆς τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν. Οἱ φορολογούμενοι ἄνω τῶν 100.000 εἶναι τὸ 7,9%, δηλαδὴ ἀντὶ τῶν 158.000 φορολογουμένων ποὺ πλήττει τὸ κυβερνητικὸν νομοσχέδιον, θὰ πρέπει νὰ πληγοῦν μόνον 19.750 φορολογούμενοι. Αὐτοὶ εἶναι ἐν τῷ συνόλῳ των οἱ φορολογούμενοι δι’ εἰσοδήματα ἄνω τῶν 100.000. Ἡμεῖς λέγομεν, ὅτι εἶναι τὸ πιὸ ὀρθὸν αὐτό, αὐτοὶ καὶ μόνον αὐτοὶ νὰ ἐπιβαρυνθοῦν ὅλοι μὲ τὸ 15% μὲ ἀπόδοσιν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὑπολογισμοῦ αὐτοῦ 143 ἑκατομμυρίων, δηλαδὴ ὀλιγώτερα μὲν ἀπὸ τὴν πραγματικότητα τῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως, ἀλλὰ ὑπερβαίνοντα κατὰ 30 ἑκατομμύρια αὐτὰ ποὺ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον ἀποκρύπτει ἀπὸ τὸ ὕψος τῆς ἐπιβαρύνσεως. Δὲν θὰ εἶναι δὲ διὰ τοὺς μεταξὺ 100 καὶ 240.000 φορολογουμένους ἡ ἐπιβάρυνσις σπουδαία. Οἱ μὲν τῶν 100.000 θὰ ἐπιβαρυνθοῦν μὲ 822 δραχμὰς διὰ τὸ ἐπὶ πλέον 5%, οἱ δὲ τῶν 240 χιλιάδων μὲ 2.350 δραχμάς. Ἀντὶ νὰ πλήξωμεν 160.000 μέσους καὶ πτωχοὺς φορολογουμένους, νὰ φορολογηθοῦν μόνον 19.500, οἱ ἔχοντες τὰ μεγάλα εἰσοδήματα.

§78Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Αὐτὸ θὰ συζητηθῇ εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, ἀλλὰ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι εἰς 1.465.000.000 ἀνέρχεται ἡ πρόβλεψις τῆς ἀποδόσεως τοῦ φόρου εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων. Ἐὰν ἐφ’ ὁλοκλήρου τοῦ φόρου αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ συνόλου ἀποδόσεως τοῦ 1.465.000.000, ἐπεβάλλετο 10%, ἡ ἀπόδοσις θὰ ἀνήρχετο εἰς 146,5 ἑκατομμύρια. Καὶ ὁ φόρος προέρχεται καὶ ἀπὸ τὸν μικρὸν φορολογούμενον μὲ φορολογητέον εἰσόδημα μέχρι 30 χιλ. δραχμ. Ἀφίνω, ὅτι ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου περιλαμβάνει καὶ τὴν συμπληρωματικὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος ἐξ ἀκινήτων.

§79Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγει ὁ κ. συνάδελφος εἶναι ὀρθόν, ὅπως ὀρθὸν εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ λέγετε σεῖς.

§80Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐφ’ ὅσον εἶναι ὀρθόν, σημαίνει, ὅτι ἡ ἐκτίμησις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου δὲν εἶναι παραπλανητική.

§81Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Σημαίνει, ὅτι ὁ φόρος, ὁ ὁποῖος προέρχεται ἀπὸ εἰσόδημα 30.000 εἶναι ἐλάχιστος.

§82Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν εἶναι ἀκριβές. Καὶ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ἡλιοῦ προηγουμένως, ἀποδεικνύεται, ὅτι τὸ εἰσόδημα τῶν κάτω τῶν 30.000 εἶναι σημαντικόν, ὄχι βεβαίως καὶ ἀνάλογον πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν φορολογουμένων τῆς κατηγορίας ταύτης.

§83Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει τὸ εἰσόδημα, σᾶς ἐνδιαφέρει ὁ φόρος. Καὶ ὁ φόρος εἶναι ἀπολύτως ἐλάχιστος. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ὑπάρχει προεκτίμησις καὶ οἱ ἀριθμοὶ τοῦ κ. Ἡλιοῦ, καλὸν θὰ εἶναι νὰ ἐλεγχθοῦν ἀπὸ σᾶς καὶ ἂν τοὺς εὕρετε ἐσφαλμένους νὰ τὸ πῆτε τὴν Δευτέραν.

§84Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Χωρὶς πολλὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ χρησιμοποιήσω εἰς τὴν ὁμιλίαν μου, σᾶς ἀποδεικνύω, ὅτι καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ἐπὶ τοῦ φορολογουμένου εἰσοδήματος τοῦ 1.465.000.000 ἐπεβάλλετο τὸ 10%, πάλιν θὰ εἴχομεν 146,5. Δὲν ἐπιβάλλεται ὅμως ἐφ’ ὁλοκλήρου τοῦ εἰσοδήματος, ἀλλὰ μόνον ἐπὶ καθαροῦ εἰσοδήματος 30.000 δραχ. καὶ ἄνω.

§85Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Οἱ ἀριθμοὶ εἶναι ἀριθμοί, αἱ στατιστικαί, εἶναι, ἐπίσης, μὴ ἀμφισβητούμεναι αἱ ἀριθμητικαὶ πράξεις τὰς ὁποίας κάνετε ἐνώπιον τοῦ Σώματος, δόξα τῷ Θεῷ, δὲν εἶναι σύνθετοι, ὅπως οἱ ἀριθμοὶ τῆς συμβάσεως ἀλουμινίου καὶ ἑπομένως, ἦτο δύσκολον νὰ παρακολουθηθοῦν. Ἐὰν ὁ κ. ὑπουργός, εἶχεν ἀμφιβολίαν ἢ ἀντίρρησιν, ἂς μᾶς τὸ ἐκφράσῃ δι’ ἀριθμῶν καὶ ὄχι δι’ ἐπιχειρημάτων. Ἐὰν δὲν εἶναι ἕτοιμος σήμερα, ἂς μᾶς εἴπῃ τὴν Δευτέραν, διότι ἀριθμοὺς θέλομεν νὰ ἀκούσωμεν.

§86Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ἂς ἴδωμεν ἕνα πρᾶγμα, ποὺ δὲν δέχεται οὐδεμίαν ἀμφισβήτησιν. Ἔχομεν τὸν φόρον εἰσοδήματος νομικῶν προσώπων. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἐξαίρεσις. Εἶναι πάντοτε τὸ πρόσθετον 15%. Καὶ τὸν προϋπολογισμόν, αἱ εἰσπράξεις τοῦ 1960 θὰ εἶναι 275.000.000 δραχμ. Μὲ τὸ 15% μᾶς κάνουν 41.250.000 δραχμάς. Ἀλλὰ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον, τὰ ὑπολογίζει εἰς 35 ἑκατομμύρια. Δηλαδὴ ἔχομεν καὶ ἐδῶ μίαν ὑποεκτίμησιν 20%.

§87Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ, παρέχω τὴν πληροφορίαν, ὅτι ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου ἐπὶ τῶν νομικῶν προσώπων, θὰ εἶναι μικροτέρα τῶν προβλέψεων. Ἔχετε τὸ δικαίωμα οἱασδήποτε κριτικῆς. Τὸ Γενικὸν Λογιστήριον, ἐξεκίνησεν ἀπὸ τὴν βάσιν, ὅτι ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου τῶν νομικῶν προσώπων θὰ εἶναι μειωμένη.

§88Η. ΗΛΙΟΥ. Τὸ Γενικὸν Λογιστήριον ἐν συνεχείᾳ, ὁρίζει ἐτησίαν ἀπόδοσιν τῆς αὐξήσεως τῶν τελῶν χαρτοσήμου κατὰ 10% = 150 ἑκατομμ. δραχμ. Ἀλλὰ εἰς τὴν σελ. 70 τοῦ μηνιαίου στατιστικοῦ δελτίου Ὀκτωβρίου 1960 τῆς Ἐθν. Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος, ἐμφαίνεται, ὅτι εἰς τοὺς 7 πρώτους μῆνας, ἐπραγματοποιήθησαν 1.162.000.000 εἰσπράξεις ἀπὸ τέλη χαρτοσήμου, πρᾶγμα ποὺ ἀναγόμενον εἰς τὸ 12μηνον μᾶς κάνει 1.990.000.000 καὶ ἑπομένως τὸ 10% δὲν εἶναι 150 ἑκατομμύρια, ὅπως λέγει ἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ἀλλὰ 200, δηλαδὴ μίαν ὑποεκτίμησιν 33%. Ἔχομεν τὰ σιγαρέττα τὰ ὁποῖα προϋπολογίζονται νὰ ἀποδώσουν 175 ἑκατομμύρια. Ἔχω πίνακα εἰς τὸν ὁποῖον ἀναφέρεται ἡ κατανάλωσις καπνοῦ;

Πέραν αὐτῶν, ὁ νόμος προβλέπει ἐπιβάρυνσιν καὶ τῶν ἀλλοδαπῶν σιγαρέττων, καθὼς καὶ τῆς Δωδεκανήσου. Ἀδιαφορῶ, διότι, προδήλως, θὰ πρόκειται περὶ μικρᾶς ἀποδόσεως. Ἐν συνεχείᾳ, ἔχομεν τὴν στρογγυλοποίησιν εἰς 10 λεπτὰ πρὸς τὰ ἄνω. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι δι’ ἕνα κιλὸν Δ, Ε ἢ ΣΤ κατηγορίας, ποὺ πωλεῖται εἰς πακέττα τῶν 20 καὶ τῶν 10 γραμμαρίων, ἡ φορολογία τῶν 22 δραχμῶν κατὰ κιλὸν στρογγυλοποιεῖται, εἰς μὲν τὰ πακέττα τῶν 20, εἰς 50 λεπτὰ ἀντὶ 44, εἰς δὲ τὰ πακέττα τῶν 10, εἰς 30 λεπτὰ ἀντὶ τῶν 22 καὶ ὁ φόρος γίνεται, εἰς μὲν τὴν μίαν περίπτωσιν 25, εἰς δὲ τὴν δευτέραν 30 δραχμαί, ἐνῷ ἐμφανίζεται 22. Διὰ τὸν αὐτὸν λόγον ὁ φόρος τῶν Β καὶ Γ κατηγοριῶν, ἐνῷ ἐμφανίζεται 13,20, γίνεται εἰς τὴν πραγματικότητα, κατὰ περίπτωσιν, 15 ἢ 20 δραχμαὶ κατὰ κιλόν. Ἔχομεν, δηλαδή, μίαν ἀφανῆ ἐπιβάρυνσιν κατὰ 12% περίπου, ποὺ σημαίνει ἄλλα 23 ἑκατομμύρια, δηλαδή, συνολικῶς 210, ἀντὶ τῶν προβλεπομένων ἀπὸ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον 175 ἑκατομμ. Ἄλλη ἀπόκρυψις 35 ἑκατομμ. ἢ 20%. Δὲν εἶχον τὴν δυνατότητα νὰ ἐλέγξω τὶ ποσὸν ἀντιπροσωπεύει ἡ ἐπιβαλλομένη φορολογία ἐπὶ τοῦ καφέ, τοῦ ζύθου, καθὼς καὶ τῶν χαρακτηριζομένων εἰδῶν πολυτελείας. Ἐν συνόλῳ, ὑποεκτίμησις, ἢ ἀπόκρυψις φθάνει μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 160,7 ἑκατομμυρίων. Ἔτσι, μὲ τὴν εἰσφορὰν 2% ἐπὶ τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ἐκ 500 ἑκατομμ., μὲ τὰ 27,5 ἑκατομμ. φορολογία τρακτέρ καὶ γεωργικῶν μηχανημάτων, μὲ τὰ 8 ἑκατομμ. εἰς βάρος τῶν ἀκτημόνων ἐργατῶν γῆς, ἡ συνολικὴ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις, διὰ τοῦ παρόντος σχεδίου Ν. Δ., ἀνέρχεται εἰς 1.335 ἑκατομμύρια ἐτησίως. Ἀντὶ τῶν πόρων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι προτείνονται καὶ τῶν ὁποίων ἡ κριτικὴ θὰ γίνῃ ἐν συνεχείᾳ, τὸ σχέδιον Ν. Δ. τῶν τριῶν Κομμάτων (Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, τῆς Νέας Ἀγροτικῆς Κινήσεως καὶ τῆς Ε.Δ.Α.), προέτεινε πόρους, οἱ ὁποῖοι καὶ θετικοὶ εἶναι καὶ σύμφωνοι πρὸς μίαν ὀρθὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν προστασίας τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, τῆς μόνης μὴ προστατευομένης, καὶ καλύπτουν τὰς δαπάνας. Ἡ ἀνάλυσις θὰ γίνῃ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἀγορητὰς τοῦ Κόμματος. Θέλω νὰ τονίσω, ὅτι ὁ ὑπ’ ἀριθ. 1 πόρος τοῦ νομοσχεδίου μας, τῆς προστασίας τῶν ἐγχωρίων προϊόντων διὰ τέλους 10% ἐπὶ τῶν εἰσαγομένων ὁμοειδῶν τὰ ὁποῖα παράγονται ἐν ἐπαρκείᾳ εἰς τὴν Ἑλλάδα, συμφώνως μὲ στοιχεῖα τοῦ μηνιαίου στατιστικοῦ δελτίου Ἀπριλίου 1960 τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ἀνέρχεται εἰς τὸ ὕψος τῶν 7 ἑκατομμ. δολλαρίων, δηλαδὴ 210 ἑκατομμύρια δραχμάς. Τὸ ὑπὸ στοιχεῖον 2, δηλαδὴ τὸ 2% ἐπὶ τῆς ἀξίας εἰσαγομένων βιομηχανικῶν προϊόντων, παραγομένων ἐκ πρώτης ὕλης ἀποτελούσης ἀγροτικὸν προϊὸν ἐκ τῶν ἐν ἐπαρκείᾳ καὶ νήματα), κατὰ τὰ αὐτὰ στοιχεῖα θ’ ἀποδώσῃ 10 ἑκατομμ. δραχμάς. Τὸ ὑπ’ ἀριθ. ε (κράτησις τοῦ 50% τῶν παραγομένων ἐν Ἑλλάδι (δηλ. ἰδίως βαμβακερὰ ὑφάσματα καταβαλλομένων ὑπὸ τῆς ΑΤΕ πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος τόκων), διὰ μὲν τὸ 1959 ἦτο 30 ἑκατομμ., διὰ δὲ τὸ 1960 45 ἑκατομμύρια. Σημειωτέον, ὅτι τόσον περίεργον ἐφάνη εἰς τὸν Γερμανὸν ἐμπειρογνώμονα κ. Κρόουν, ὅτι ἡ Κρατικὴ Τράπεζα ἡ ἱδρυθεῖσα πρὸς προστασίαν τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς, εἰσπράττει ἐπιτόκιον 8½% διὰ τὰς βραχυπροθέσμους χορηγήσεις, τὰς ὁποίας κάμνει, ὥστε λέγει, ὅτι αὐτοὶ οἱ τόκοι, ἀνερχόμενοι περίπου εἰς 400 ἑκατομ. ἐτησίως, πρέπει νὰ διατεθοῦν ἐξ ὁλοκλήρου διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν καὶ ὅτι καλύπτουν ὅλας τὰς δαπάνας τῆς συνταξιοδοτήσεως, πρᾶγμα ποὺ ἀποτελεῖ πρόσθετον ἀπόδειξιν τῆς ὑπερτιμήσεως τῶν παροχῶν ἐκ μέρους τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου. Ὁ ὑπὸ στοιχεῖον στ. πόρος τοῦ ἰδικοῦ μας νομοσχεδίου, δηλ. τὰ δύο σιγαρέττα κατὰ πακέττον ποὺ εἰσπράττονται διὰ λογαριασμὸν τῆς Βασιλικῆς Προνοίας, ἀποδίδουν 75 ἑκατομμ. (κεφαλ. 21 ἄρθρον 12 προϋπολογ. ἐσόδων) ὁ δὲ μετὰ τοῦ φόρου δημοσίων θεαμάτων συνεισπραττόμενος πόρος 10% ὑπὲρ τοῦ Ἐράνου Βορείων Ἐπαρχιῶν ἄλλα 21 ἑκατομμ. Τὸ 1% τῆς ἀγροφυλακῆς ἄλλα 83 ἑκατομμ. καὶ τέλος 11,2 ἑκατομμ., τὸ ἀντίτιμον τοῦ πωλουμένου πρὸς χρῆσιν τῶν καπνοπαραγωγῶν σιγαροχάρτου. Προετείναμεν, ἐπίσης, ἐργοδοτικὴν εἰσφορὰν τῶν ἀπασχολούντων ἐργάτας γῆς μεγάλων εἰσοδημάτων— σύμφωνα καὶ πρὸς τὰς προτάσεις Κρόν— περικοπὴ σπαταλῶν εἰς κρατικὰ αὐτοκίνητα ποὺ καμουφλάρονται πλέον εἰς Ι.Χ. (ἰδιωτικῆς χρήσεως) εἰς προσθέτους ἀμοιβὰς μανδαρίνων, εἰς μυστικὰ κονδύλια κλπ. Ἐπιφυλασσόμεθα ἀκόμη νὰ ἀναπτύξωμεν τροπολογίαν μας περὶ περιορισμοῦ τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν πρὸς ἀντιμετώπισιν τῆς τυχὸν ἀπαιτηθησομένης προσθέτου δαπάνης. Αὐτοὶ εἶναι οἱ πόροι μας. Ἔναντι τῶν πόρων, τοὺς ὁποίους προτείνομεν, προτείνονται διὰ τοῦ νομοσχεδίου ἄλλοι φέροντες τὴν σφραγῖδα τῆς ἀντιλαϊκότητος τῆς Κυβερνήσεως. Ἐπιβάλλει ὡς ἀσφαλιστικὴν εἰσφορὰν τὸ 3% εἰς ποίους; Εἰς τοὺς πλέον ἐξηθλιωμένους πολίτας τῆς Ἑλλάδος, εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ζοῦν κτηνώδη ζωήν, ὅπως εἶπεν ἓν μέλος τῆς Κυβερνήσεως, εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν εἰσοδήματα κάτω τῶν 4–8 δραχμῶν ἡμερησίως κατὰ τὰ στατιστικὰ δεδομένα τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας, εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ χαμηλότερον εἰσόδημα κατὰ κεφαλὴν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἔχομεν, κύριοι συνάδελφοι, ἕως τώρα τὴν φορολογίαν τοῦ 3% ἐπὶ τῶν διακινουμένων προϊόντων, ἐπὶ τῆς ἐκχρηματιζομένης μερίδος τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς. Τώρα πᾶμε νὰ γενικεύσωμεν τὴν φορολογίαν καὶ νὰ ἐπιβάλλωμεν φόρους εἰς τοὺς ὀρεινοὺς πληθυσμοὺς εἰς τοὺς ἔχοντας μίαν κατσίκα, ἀπὸ τὴν ὁποίαν παίρνουν 20 ὀκάδες γάλα τὸν χρόνον ἢ τοὺς ἔχοντας 5 κόττες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες παίρνουν 100 αὐγὰ τὸν χρόνον. Θὰ δημιουργηθῇ, κ. συνάδελφοι, μία κατάστασις θρήνου, κλαυθμοῦ καὶ ὀδυρμοῦ εἰς τὴν ὕπαιθρον μὲ τὴν ἐπιβολὴν αὐτῶν τῶν βαρῶν. Φορολογοῦμεν τοὺς ἴδιους τοὺς συνταξιούχους, διότι καὶ ὁ συνταξιοδοτούμενος θὰ ἐξακολουθῇ νὰ πληρώνῃ τὸν φόρον ὑπὸ μορφὴν ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς, ἐνῷ κατὰ κανόνα, ὅταν ἀρχίσῃ ἡ συνταξιοδότησις εἰς τοὺς ἄλλους ἠσφαλισμένους, παύει ἡ ἀσφαλιστικὴ εἰσφορά. Ὁ ἴδιος ὁ συνταξιοῦχος θὰ παίρνῃ λ.χ. 200 δραχμὲς σύνταξιν καὶ θὰ πληρώνῃ τὸ 3%. Ἐπιβαρύνει τοὺς ἐργάτας γῆς, τοὺς ἀκτήμονας, καθιεροῖ τεκμήριον ἀμάχητον πρὸς τὰ κάτω, ἀλλὰ μαχητὸν πρὸς τὰ ἄνω, ὅτι πραγματοποιοῦν εἰσόδημα 8.000 δραχ., διότι ὑπάρχει κατὰ τὸ κυβερνητικὸν νομοσχέδιον τὸ ἐνδεχόμενον νὰ προκύπτῃ βασίμως μείζων πρόσοδος τῶν 8.000 δραχμῶν. Μὲ 8.000 δραχμές, ὡς εἶπον καὶ ἄλλοι κ. συνάδελφοι, ἀντιστοιχοῦν τὸ ὀλιγώτερον πρὸς 200 μεροκάματα τὸν χρόνον. Ὑπάρχει καλλιέργεια γνωστή, εἴτε ἡ ἀμπελοκαλλιέργεια, εἴτε ἡ βαμβακοκαλλιέργεια, εἴτε ὁποιαδήποτε ἄλλη, ἐξ ἐκείνων αἱ ὁποῖαι χρειάζονται ἐργατικὰς χεῖρας, ἡ ὁποία νὰ ἐπιτρέπῃ πραγματοποίησιν περισσοτέρων ἀπὸ 40–50 ἡμερομισθίων τὸ ἔτος; Δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀμφιβολία περὶ τούτου.

§89Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὸ μόνον θετικὸν εἰσόδημα τοῦ ἀκτήμονος ἀγρότου ἐργάτου σήμερον εἶναι, 24 δραχμές. Τὰς 24 αὐτὰς δραχμάς, πρέπει νὰ πάρωμεν ὡς θετικὸν εἰσόδημα καὶ νὰ κάμωμεν τοὺς ὑπολογισμούς μας.

§90Η. ΗΛΙΟΥ. Ἀκριβῶς, εἶναι τόση μεγάλη ἡ ἔνδεια καὶ ἡ κακομοιριά, ὥστε τὸ Κράτος καθιερώνει μίαν ἀρχήν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θεωρῶ ἀπαράδεκτον. Λέγει, ὅτι ναὶ μὲν δι’ ἄλλης διατάξεως τὸ κατώτερον ἡμερομίσθιον διὰ τὴν συντήρησιν τῶν ἐργαζομένων εἶναι 50 δραχμές, ἀλλὰ ἐγὼ καταβάλλω εἰς τὰς ἐξαθλιωμένας καὶ πενεστέρας τάξεις τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, εἰς τοὺς ἀκτήμονας, γεωργούς, κατώτατον ὅριον ἡμερομισθίου διὰ τὰ ἐκτελούμενα μικρὰ κοινωφελῆ ἔργα ποὺ ἄλλοτε ἐχαρακτηρίζοντο ὡς λογαριασμὸς ἐργασία—πρόνοια 24 δραχμὰς μόνον, τὸ ἥμισυ τοῦ κατωτάτου ἡμερομισθίου. Καὶ εἶναι τόσος ὁ διαγκωνισμός, ὥστε πρώτη ἐπεμβαίνει ἡ Χωροφυλακὴ καὶ λέγει, ὅτι αὐτοὶ καὶ αὐτοὶ δὲν θὰ λάβουν μέρος, διότι στεροῦνται ἐθνικῶν φρονημάτων, στεροῦνται προσηλώσεως πρὸς τὴν Ε.Ρ.Ε. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ οἱ ὀπαδοὶ τῆς Ε.Ρ.Ε., οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται νὰ πάρουν ἕνα ἡμερομίσθιον 24 δραχμῶν, θὰ πληρώνουν τὴν φορολογίαν αὐτὴν τῶν 240 δραχμῶν κατ’ ἔτος. Ζητοῦμεν κἄτι τὸ ὁποῖον εἶναι ἔξω λογικῆς.

§91Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Λάθος κάνετε. Θὰ πληρώνῃ 160 δραχμάς.

§92Η. ΗΛΙΟΥ. Καὶ τὸ 1%;

§93Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν φορολογοῦνται μὲ αὐτό. Εἰπῆτε τὸ πραγματικὸν καὶ ὄχι τὸ ὑπερβολικόν.

§94Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐδῶ μᾶς παρουσιάζεται ὅλους τοὺς ἀριθμοὺς διαστρεβλωμένους. Ἐγὼ δέχομαι, ὅτι ἐν τῇ ἐπεξεργασίᾳ τὴν ὁποίαν ἔκαμον καὶ ἡ ὁποία βλέπετε, ὅτι δὲν ἦτο πρόχειρος, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ παρεισέφρυσαν καὶ λάθη. Καλοπίστως τὰ ἀναγνωρίζω. Εἶστε ἐκτὸς πραγματικότητος ὅμως, καὶ διὰ τὰς 160 καὶ 100 καὶ διὰ τὰς 60. Εἶναι γνωστόν— καὶ δὲν θὰ σᾶς ἀναφέρω διὰ τὴν ἐκλογικήν μου περιφέρειαν τὴν Λέσβον, ἡ ὁποία θεωρεῖται πενεστάτη, ἀλλὰ διὰ τὴν ἰδιαιτέραν μου ἐπαρχίαν τὴν Λῆμνον, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἀπὸ τὰς πενεστάτας περιοχὰς τῆς Ἑλλάδος— ὅτι εἰς τοὺς ἐργάτας γῆς ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὰς Κοινότητας ἕνα τέλος ἀνταποδοτικὸν διὰ τὸν φωτισμὸν ἢ τὴν καθαριότητα 5 ἢ 10 δραχμῶν, καὶ διὰ νὰ εἰσπράξουν αὐτὴν τὴν ἐλαχίστην ὑποχρέωσιν, χρειάζεται νὰ ἐκδοθῇ ἔνταλμα. Ἡ φορολογία τῶν μὴ ἐκχρηματιζομένων προϊόντων μὲ τοὺς εἰσπράκτορας καὶ τὰ ἐντάλματα, θὰ δημιουργήσῃ μίαν ἀφόρητον κατάστασιν εἰς τὴν ὕπαιθρον. Πράγματι, τὸ ἄρθρον 8 παράγραφος 4 τοῦ νομοσχεδίου, λέγει, ὅτι «ἡ καθυστέρησις δύναται νὰ ἔχῃ ὡς συνέπειαν τὴν ἀπώλειαν τοῦ ἡμίσεος τῆς συντάξεως». Ἡ παράγραφος 10 τοῦ ἄρθρου 10, λέγει: «Ἐπιτρέπεται ὅπως καθορισθοῦν αἱ ἐπιζήμιοι συνέπειαι τῆς καθυστερήσεως τῶν εἰσφορῶν, ὡς ἡ στέρησις τῶν παροχῶν κλπ.». Δὲν πρόκειται ἁπλῶς περὶ τοῦ τόκου ὑπερημερίας ὁ ὁποῖος προβλέπεται εἰς ἑπόμενον ἐδάφιον. Καὶ τέλος, εἰς τὸ 21 ἄρθ. παρ. 1 ἀναφέρονται, στερήσεις μέρους ἢ τοῦ ὅλου τῆς συντάξεως μέχρι τριῶν μηνῶν. Ἐξ οὗ ἕπεται, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐκ πραγματικῆς ἀδυναμίας, λόγῳ τοῦ ὅτι ἡ οἰκονομία των δὲν ἐκχρηματίζεται, λόγῳ τοῦ ὅτι ζοῦν ὑπὸ καθεστὼς κλειστῆς οἰκονομίας δὲν μποροῦν νὰ πληρώσουν, θὰ στεροῦνται τῶν εὐεργετημάτων τῆς συνταξιοδοτήσεως. Ὅσοι ἔχετε γνῶσιν τοῦ τὶ γίνεται εἰς τὰς αἰθούσας τῶν μονίμων Δικαστηρίων καὶ τῶν ἐπαρχιῶν καὶ τῆς Πρωτευούσης, θὰ ἠξεύρετε, ὅτι πινάκια ὁλόκληρα καὶ δικάσιμοι ὁλόκληροι εἶναι διὰ μηνύσεις ἐναντίον τῶν καθυστερούντων εἰσφορὰς τοῦ ΤΕΒΕ καὶ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας. Μεθαύριον μὲ 1 ἑκατομμ. ἠσφαλισμένους φορολογουμένους, θὰ ἔχωμεν χωριὰ ὁλόκληρα νὰ διημερεύουν ἔξωθι τῶν Πταισματοδικείων διὰ νὰ δικασθοῦν. Τὰ κριτήρια κατανομῆς τῶν εἰσφορῶν ἀναλόγως ὑψομέτρου, ποιότητος κλπ. περὶ τῶν ὁποίων ἐγένετο λόγος ἀπὸ τοὺς εἰσηγητάς, ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸν κ. Ἀλλαμανῆν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς συναδέλφους τῆς πλειοψηφίας, τὰ κριτήρια αὐτὰ μέσα εἰς τὸν ἀπέραντον διαφορισμὸν τῶν ποιοτήτων, εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργήσουν τοῦ κόσμου τὰς δυσχερείας. Ὁ πρὸ τελευταῖος «Οἰκονομικὸς Ταχυδρόμος», σχετικῶς λέγει: «Θεμελιῶδες πρόβλημα γεννᾶται ὡς πρὸς τὴν τεχνικὴν δυνατότητα καθορισμοῦ τῆς τεκμαρτῆς ἀξίας τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ἀρτίως ὠργανωμένον μηχανισμόν, λεπτομερῆ ἐξειδίκευσιν τῆς διαδικασίας καὶ κινητοποίησιν τεραστίου ἀριθμοῦ ὑπαλλήλων πρὸς βεβαίωσιν καὶ εἴσπραξιν τῶν ἐσόδων. Ἡ μέθοδος αὐτὴ θὰ ἔχῃ ὡς συνέπειαν διαρκεῖς προστριβὰς καὶ διενέξεις ὡς πρὸς τὸ ὕψος τῆς παραγωγῆς, διαμόρφωσιν δυσμενοῦς ψυχολογίας, σοβαρὰν διόγκωσιν τῶν δαπανῶν βεβαιώσεως καὶ εἰσπράξεως, χωρὶς συγχρόνως νὰ εἶναι ἀπηλλαγμένη τῆς διαβλητότητος καὶ τῶν κινδύνων νὰ ἀποβῇ σοβαρὸν ἐκβιαστικὸν μέσον ἀπὸ μέρους ἀσυνειδήτων ὀργάνων». Ἐκεῖ θὰ καταλήξωμεν τελικῶς. Ὁ Γερμανὸς ἐμπειρογνώμων Κρόν, μνημονεύων τὰς δυσχερείας, αἱ ὁποῖαι θὰ παρουσιασθοῦν, συνιστᾷ κρατικὴν ἐπιδότησιν ἀντὶ τοῦ πόρου τούτου ἐκ 500.000.000 καὶ ἀποφαίνεται, ὅτι ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμὸς ἀδυνατεῖ νὰ καταβάλῃ πλέον τοῦ 1%. Μὲ ὀλίγα λόγια, ὅταν καταλάβουν οἱ ἀγρόται τὶ θὰ πληρώσουν συνολικῶς ἔναντι τῆς γλίσχρου ἐπιδοτήσεως — καὶ δὲν θὰ βραδύνουν νὰ καταλάβουν— τότε βεβαίως θὰ καταρασθοῦν τοὺς σχόντας τὴν πρωτοβουλίαν τῆς τοιαύτης ἐξευρέσεως πόρων. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ἀποτολμᾷ νὰ λέγῃ εἰς τὴν 2αν στήλην τῆς πρώτης σελίδος, ὅτι χάρις εἰς τὴν κοινωνικὴν πολιτικὴν ἀπορροφᾶται τὸ πλεονάζον ἐτησίως ἐργατικὸν δυναμικόν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι δὲν συμβαίνει τοῦτο, ἀλλὰ φεύγει, φεύγει, ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, διότι τοὺς ξεκληρίσατε. Ἔχομεν μίαν αὔξησιν μεταναστεύσεως ἀνησυχητικήν. Ὁ ἀγροτικὸς κόσμος, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ πεντακόσια αὐτὰ ἑκατομμύρια τῆς εἰσφορᾶς, θὰ πληρώσῃ τοὐλάχιστον τὸ ⅓ τῶν 680.000.000 τῶν ἐμμέσων φόρων. Ἀλλ’ ἐπὶ πλέον, ἀπὸ τὴν ἐπιδότησιν τὴν ὁποίαν θὰ πάρῃ, τὴν ὁποίαν προβλέπετε καθ’ ὑπερτίμησιν εἰς 800.000.000 καὶ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς προσδιορίζομεν, ὅτι δὲν θὰ φθάσῃ τὰ 600.000.000 καὶ ἡ ὁποία ὅλη θὰ διατεθῇ εἰς καταναλωτικὰς ἀνάγκας, θὰ δημιουργηθῇ ἐπαύξησις τῶν φόρων καταναλώσεως πού, ὡς γνωστόν, ἐπὶ τῶν εἰδῶν λαϊκῆς καταναλώσεως, εἶναι γύρω στὸ 40%. Δηλαδὴ θὰ δημιουργηθῇ καὶ ἕνα ἄλλο ἔσοδον 300.000.000 ὑπὲρ τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὥστε ἡ συνολικὴ ἐπιβάρυνσις τῶν ἀγροτῶν εἶναι 1.030.000.000. Ἑπομένως, διατὶ νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ μετατοπίσεως τοῦ εἰσοδήματος ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὸ χωριό; Διατὶ λέγει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις, ὅτι γίνεται μία σοβαρὰ μετατόπισις τοῦ εἰσοδήματος; Διατὶ λέγει περαιτέρω, εἰς τὴν σελ. 11 καὶ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον ἐπαναλαμβάνει, ὅτι θὰ ὠφεληθῇ ἡ ὕπαιθρος διὰ τῆς εἰσροῆς εἰς τὴν ὕπαιθρον καθ’ ἕκαστον ἔτος ποσοῦ πλέον τοῦ 1,5 δισεκατομμ.; Ἀπὸ ποῦ; Ἐδῶ ὄχι μόνον δὲν θὰ γίνῃ τοιαύτη εἰσροή, ἀλλὰ εἶναι φανερόν, ὅτι μὲ τὸν προσδιορισμὸν τοῦ χρόνου τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐπιδοτήσεως εἰς τὴν 1 Ἰουλίου 1962, θὰ ἐπιτευχθῇ περαιτέρω ἀποστράγγισις τῆς ὑπαίθρου μὲ εἰσφοράς, περαιτέρω μείωσις τῆς ἀγοραστικῆς ἱκανότητος, ὄχι πολλαπλασιαστικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ καταλυτικὰ διὰ τὴν οἰκονομίαν φαινόμενα. Ἐπὶ πλέον, μὲ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ νομοσχεδίου καὶ μὲ τὴν ἐπιβολὴν τῶν δασμῶν, τῶν προσθέτων καὶ τῶν ἐπιβαρύνσεων ἐπὶ τῶν εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης, ἐξαπελύθη εἰς μίαν δυσχερῆ ψυχολογικῶς στιγμήν, προκληθεῖσαν ἀπὸ τὰς κυβερνητικὰς ἀστοχίας εἰς τὴν συγκέντρωσιν προϊόντων, εἰς τὴν δημιουργίαν ἀποθεμάτων, ἀπὸ τὴν μωρὰν ἐξαγωγὴν τοῦ ἐλαιολάδου πρὸς 11,50 δραχμάς, εἰς μίαν στιγμὴν ψυχολογικῶς εὐπαθῆ τὸ κῦμα τῶν ἀνατιμήσεων καὶ συνεβάλατε οὕτω εἰς τὴν ἀκρίβειαν τοῦ κόστους τῆς ζωῆς καὶ ἐδημιουργήσατε κοινωνικὸν σάλον. Τώρα ἔχομεν τὸ ζήτημα τοῦ φορέως, τὸ ζήτημα τοῦ φορέως τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν. Ἡμεῖς πιστεύομεν καὶ διεκηρύξαμεν προγραμματικά, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως, πιστεύομεν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργοῦνται ἑκάστοτε φέουδα, εἰς τὰ ὁποῖα τὰ διοριζόμενα πρόσωπα διοικοῦν κατὰ τρόπον αὐθαίρετον, ἐνῷ οἱ πόροι των εἶναι δημόσιοι πόροι προερχόμενοι ἀπὸ φορολογίαν τοῦ λαοῦ καὶ ἐνῷ οἱ σκοποὶ εἶναι κοινωνικοί. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ φθάσωμεν εἰς πλήρη ἀπαλλοτρίωσιν τῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων τοῦ λαοῦ καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, εἰς πλήρη ἀλλοίωσιν τοῦ πολιτεύματος, ἐὰν μεγάλοι τομεῖς τῆς δημοσίας ὑπηρεσίας ἀποχωριζόμενοι ἀνατίθενται πότε εἰς τὸν κ. Πεζόπουλον, ὡς Δ.Ε.Η., πότε εἰς τὸν κ. Τσάτσον, ὡς Ο.Β.Α. κλπ. κλπ. καὶ δὲν ὑπάρχει ἔλεγχος τῆς διαχειρίσεως. Πιστεύομεν, ὅτι γενικῶς ὅλα αὐτὰ τὰ ἱδρυόμενα σώματα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελοῦν κλάδους τῆς δημοσίας ὑπηρεσίας, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἡ πολιτικὴ εὐθύνη καὶ πολιτικὸς ἔλεγχος καὶ ἁρμοδιότης τῆς Βουλῆς. Ἀλλὰ καὶ εἰδικώτερον ὁ κλάδος αὐτὸς τῆς δημοσίας ὑπηρεσίας ποὺ θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ παροχὴ τῆς ἐπιδοτήσεως γήρατος εἰς τοὺς ἀγρότας, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσκῆται διὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ὡς ὀργάνου καὶ περαιτέρω διὰ τῶν Συνεταιρισμῶν ὡς ὀργάνων διὰ τὸ ὀλιγοδάπανον, ὅπως συνιστᾷ σχετικῶς εἰς τὴν μελέτην του ὁ ἐμπειρογνώμων Κρόν. Διότι συναλλασσομένη ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα μὲ τὰ ⅘ τῶν ἀγροτῶν, κατέχει στοιχεῖα, πίνακας, οἰκογενειακὴν κατάστασιν, κτήματα, ἀποδόσεις, τὰ πάντα καὶ εἶναι δυνατὸν ἑπομένως νὰ ἐφαρμόσῃ ὀλιγοδαπάνως καὶ ἀμέσως καὶ ταχέως τὰς προβλέψεις τοῦ νομοσχεδίου. Ἐὰν δημιουργήσωμεν ἕνα ἄλλον γραφειοκρατικὸν ὀργανισμόν, θὰ χρειασθῇ νὰ γίνουν ὅλα αὐτὰ ἀπὸ τὴν ἀρχήν. Καὶ βέβαια Ο.Β.Α. προχθές, Ο.Γ.Α. σήμερον, τὸ ἀλφάβητον ἔχει πολλὰ γράμματα καὶ δὲν ξεύρω ποῦ θὰ φθάσωμεν διὰ τὴν δημιουργίαν ὀργάνων καὶ θέσεων. Ἀλλὰ τὸ ζήτημα εἶναι τοῦτο, ὅτι ὅλη ἡ πρόβλεψις καὶ καθησυχαστικὴ προδιαγραφὴ τοῦ νομοσχεδίου εἶναι, ὅτι δὲν θὰ ὑπερβοῦν τὰ ἔξοδα τὸ 3% καὶ οἱ ὑπάλληλοι τοὺς διακοσίους, οἱ τακτικοὶ βέβαια, ἀφιεμένου ἀπεριορίστου τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐκτάκτων καὶ ἀτάκτων. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι δὲν ἀρκεῖ νὰ τὸ λέγωμεν εἰς τὸ νομοσχέδιον 3% καὶ 200 πρόσωπα. Ὑπάρχει κἄποια δουλειὰ ποὺ πρέπει νὰ γίνῃ. Καὶ ἡ δουλειὰ εἶναι 1.030.000 φάκελλοι ἠσφαλισμένων καὶ ἔλεγχοι δι’ 1.030.000.000. Ἐὰν δὲν ὑπάρχουν περισσότεραι τῆς μιᾶς ποικιλίας εἰς κάθε καλλιεργητήν, ἔλεγχος ἀπὸ ἀπόψεως κινδύνου παραγωγῆς, ἔλεγχος τῶν δηλώσεων, ἔλεγχος τῶν ζημιῶν κλπ. κλπ., δὲν θὰ εἶναι ὀλιγώτεραι τῶν 150.000 περιπτώσεων τὸν χρόνον. Εἶναι μιὰ δουλειὰ ἡ ὁποία δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ἀπὸ διακοσίους ἀνθρώπους, ἐὰν δὲν ἀξιοποιηθῇ τὸ ὑπάρχον ὑλικὸν καὶ ἂν δὲν ἀξιωποιηθοῦν τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Εἶναι μία δουλειά, ἡ ὁποία κατ’ ἀναλογίαν τοῦ Ι.Κ.Α., τὸ ὁποῖον ἀσχολεῖται μὲ 600.000 ἠσφαλισμένους καὶ ὄχι μὲ ἓν ἑκατομμύριον (διὰ νὰ μὴ προϋπολογίσωμεν καὶ τὰ ἄλλα 3 ἑκατομμύρια τῶν ὑπὸ αἵρεσιν ἢ προθεσμίαν μελῶν τῆς οἰκογενείας) καὶ χωρὶς κλάδον κινδύνου παραγωγῆς ἔχει ἔξοδα διοικήσεως 150 ἑκατομμ. φανερὰ καὶ τὸ τριπλάσιον εἰς ἀδήλους κοινωνικὰς δαπάνας. Κατὰ τὴν ἰδίαν ἀναλογίαν, διὰ νὰ ἐκτελεσθῇ τὸ ἔργον ποὺ ἀνατίθεται εἰς τὸν Ο.Γ.Α., δὲν θ’ ἀρκέσουν 500 ἑκατομμ. διὰ δαπάνας διοικήσεως, βεβαιώσεως, εἰσπράξεως, ἀσφαλίσεως τῆς παραγωγῆς καὶ ἐλέγχου τῶν ζημιῶν.

§95Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Νὰ σᾶς δώσω μίαν πληροφορίαν. Τὸ ἄρθρον 17 ἀναφέρει καθαρά, ὅτι ὅλη ἡ ταμιακή, λογιστικὴ καὶ διαχειριστικὴ ἐργασία θὰ γίνῃ ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Οὐσιαστικὰ εἶναι ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα. Δὲν θέλομεν νὰ τὸ εἴπωμεν.

§96Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι φανερόν, ὅτι τὸ θέμα εἶναι ἀνεξάντλητον. Ὅλα τὰ ἄρθρα θὰ παράσχουν εὐχέρειαν συγκεκριμένης καὶ ἐντοπισμένης συζητήσεως μὲ στοιχεῖα. Ἑπομένως, δὲν θέλω νὰ προχωρήσω περαιτέρω εἰς τὴν ἀνάλυσιν τῶν ἀπόψεων τοῦ κόμματός μας. Κατ’ ἀρχὴν εἴμεθα ὑπὲρ τῆς παροχῆς τῆς ἐπιδοτήσεως αὐτῆς τῆς λεγομένης συντάξεως εἰς τοὺς γέροντας. Ἀλλὰ δὲν δεχόμεθα πρῶτον, ὅτι πρέπει νὰ ἀποκλείωνται τμήματα τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ, νὰ ἀποκλείωνται οἱ ἁλιεῖς, οἱ κάτω τῶν 65 ἐτῶν ἀνίκανοι πρὸς ἐργασίαν ἢ ἀνάπηροι, νὰ ἀποκλείωνται οἱ γυναῖκες εἰς βάρος τῶν ὁποίων γίνεται διάκρισις. Αὐτὸ θὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον εἰδικῆς ὁμιλίας ἐκ μέρους τοῦ κόμματός μας. Ἐπιπροσθέτως οἱ πόροι πρέπει νὰ εἶναι οἱ δίκαιοι καὶ οἱ πρέποντες, πρέπει νὰ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ συμβάλλουν καὶ εἰς τὴν κοινωνικὴν δικαιοσύνην καὶ εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας καὶ ὄχι εἰς τὸν στραγγαλισμόν της. Δεύτερον, ἀρνούμεθα τὴν ἐπὶ 20μηνον προείσπραξιν διὰ λόγους φορολογικούς. Ἡ προείσπραξις αὐτὴ ἀποτελεῖ ἕνα ἔσοδον ἄνευ αἰτίας ὑπὲρ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους. Ἢ ἀμέσως πρέπει νὰ ἀρχίσῃ ἡ ἐπιδότησις ἢ οἱ πόροι οἱ οἱοιδήποτε πρέπει νὰ εἰσπράττωνται ἀπὸ τῆς 1ης Ἰουλίου 1962, ἀφ’ ἧς πράγματι θὰ ἀρχίσῃ ἡ παροχὴ εἰς τοὺς ἀγρότας. Ἐὰν αὐτὸ δὲν ἐφαρμοσθῇ, ἐὰν αὐταὶ αἱ ἀρχαὶ δὲν πρυτανεύσουν κατὰ τὴν ἐπεξεργασίαν καὶ ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, θὰ συμβάλωμεν εἰς μίαν ἐξαπάτησιν τοῦ λαοῦ εἰς τὸν ὁποῖον ἐμφανίζεται τὸ δέλεαρ συντάξεως τῶν ἀγροτῶν, ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα ἐπιβάλλονται βαρύτατοι ἀντιλαϊκώτατοι καὶ ἀντιοικονομικώτατοι φόροι. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§97Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Θὰ ἠθέλαμεν νὰ μᾶς εἴπητε ποία πρόθεσις ὑπάρχει ὡς πρὸς τὴν πρόοδον τοῦ νομοσχεδίου. Πῶς θὰ προχωρήσῃ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ; Πόσον θὰ τὴν παρατείνωμεν τὴν συνεδρίασιν; Πότε ὑπάρχει προοπτικὴ νὰ τελειώσωμεν; Νὰ ὑπάρξῃ κἄποια συνεννόησις. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μητσοτάκη, θὰ ὁμιλήσῃ ὁ κύριος Μπουρνιᾶς, θὰ ἐπακολουθήσῃ ὁ κ. Ζάκκας καὶ θὰ διακόψωμεν. Εἴμεθα σύμφωνοι. Τὸν λόγον ἔχει, ὁ κ. Λ. Μπουρνιᾶς.

§99Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ ἄρτι κατελθὼν τοῦ βήματος κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Δ.Α. κ. Ἠλιοῦ, εἰς τὸν πρόλογον τῆς τριώρου σχεδὸν ἀγωνιώδους προσπαθείας του νὰ ἐλαττώσῃ τὴν σημασίαν τοῦ νομοσχεδίου περὶ γεωργικῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, μᾶς εἶπεν, ὅτι ἡ παράταξίς του εἶναι ἀπολύτως ἀντίθετος πρὸς τὰς διατάξεις του. Ἀπαντῶμεν: Θὰ ἦτο παράδοξον, ἐὰν ἡ Ε.Δ.Α. ἦτο σύμφωνος μὲ νόμον, ὁ ὁποῖος ἐξουδετερώνει καὶ παραλύει τὴν κομμουνιστικὴν προπαγάνδαν εἰς τὸ Ἑλληνικὸ χωριό. Κύριοι βουλευταί, ἡ κοινωνικὴ σημασία καὶ ἡ ἔκτασις τοῦ συζητουμένου σχεδίου νόμου «περὶ γεωργικῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων» τὸ κατατάσσει ἀναμφισβητήτως μεταξὺ τῶν σπουδαιοτέρων καὶ ἱστορικῶν νομοθετημάτων τῆς Χώρας, ἀφ’ ἧς ὑπάρχῃ ὡς συντεταγμένη πολιτεία καὶ παρέχῃ εἰς τὴν σημερινὴν Βουλὴν τὸ προνόμιον καὶ τὴν ὑψίστην τιμὴν νὰ τὸ ψηφίσῃ καὶ τὸ καταστήσῃ κτῆμα καὶ σκέπην τοῦ πλέον ζωτικοῦ τμήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τῶν ἀγροτῶν μας. Εἶναι ὁ νόμος ὑπόβαθρον τοῦ Κοινωνικοῦ μας καθεστῶτος, μὲ αὐτόχρημα ἐθνικὰς τὰς διαστάσεις, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου σιγᾶ τὸ πολιτικὸν πάθος καὶ ὁ πολιτικὸς κόσμος λησμονεῖ καὶ ἀντιθέσεις καὶ διαφορὰς καὶ ἐχθρότητας. Ἰδοὺ διατὶ ἀνεμέναμεν ἀπὸ τὴν ἐθνικόφρονα τοὐλάχιστον ἀντιπολίτευσιν νὰ χειροκροτήσῃ μαζί μας τὴν κατάθεσιν τοῦ νομοσχεδίου ποὺ ἔκαμε προσωπικῶς ὁ κ. Πρωθυπουργὸς τῆς Χώρας. Καὶ δὲν ἔλειψαν βεβαίως καὶ ἰδικά της χειροκροτήματα, διότι ὁ παριστάμενος κατὰ τὴν κατάθεσιν ἀρχηγὸς τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων κ. Παπανδρέου, τοῦ ὁποίου τὴν ἐμμονὴν καὶ τὴν πίστιν εἰς τὸ θέμα ὅλοι ἀναγνωρίζομεν, ἔδειξε καὶ αὐτὴν τὴν φοράν, ὅτι ἔχει ὡς γνώμονά του τὸ ἐθνικὸν συμφέρον πρὸ τοῦ ὁποίου, οὔτε τὸ κόμμα, οὔτε ἡ πολιτικὴ τοποθέτησις ὑπολογίζεται. Ἀντιθέτως πρὸς τὸν κ. Παπανδρέου, ἕτερος ἡγέτης ὁμιλήσας εὐθὺς μετὰ τὴν κατάθεσιν, ἐπὶ ἄλλου θέματος, τῆς ἐπερωτήσεως ἐπὶ τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου, ἀντὶ νὰ χαιρετήσῃ τὸ γεγονός, ἢ ἐπὶ τέλους νὰ σιγήσῃ, εἶδε τὸ νομοσχέδιον μόνον ὡς εὐκαιρίαν αἰχμῆς κατὰ τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὡς ἀπόδειξιν εἰσόδου τῆς Χώρας εἰς τὴν προεκλογικὴν περίοδον. Κύριοι βουλευταί: Δὲν εἶπεν τίποτε τὸ νέον ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, διότι εἰς τὸν τόπον μας ἔχει, δυστυχῶς, καθιερωθῆ ἕνα περίεργον πολιτικὸν ἔθιμον ποὺ δὲν συναντᾶται πουθενὰ ἀλλοῦ εἰς τὸν κόσμον, νὰ σκέπτεται καὶ νὰ δρᾷ ἡ ἀντιπολίτευσις εὐθὺς ἀπὸ τῆς ἑπομένης τῶν ἐκλογῶν, ὅπως σκέπτονται καὶ δροῦν τὰ κόμματα κατὰ τὴν προεκλογικὴν περίοδον. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἔθιμον καὶ ἀπὸ αὐτὸν τὸν κανόνα δὲν ἐξέφυγε καὶ ἡ σημερινὴ ἀντιπολίτευσις, ἡ ὁποία πρὸ πολλοῦ ἔχει εἰσέλθει εἰς τὴν προεκλογικὴν περίοδον, ἐρήμην ὅμως τοῦ λαοῦ. Προσέδωσα, κύριοι βουλευταί, ἐθνικὰς διαστάσεις εἰς τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον θὰ προσπαθήσω νὰ κρίνω μακρὰν κομματικῆς προκαταλήψεως. Θὰ τὸ κρίνω ὅμως ἐν ὄψει τῶν δυσχερειῶν ποὺ ἔχει ἡ καθιέρωσις ἑνὸς νέου θεσμοῦ διὰ τοῦ ὁποίου ἡ Κυβέρνησις ἀναλαμβάνει τὰς εὐθύνας νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν ἐπὶ τοῦ ἡμίσεος πληθυσμοῦ τῆς Χώρας, δηλαδὴ ἐπὶ 4.300.000 ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐστεροῦντο μέχρι σήμερον τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος καὶ εἶχον τύχει μόνον ἰατρικῆς περιθάλψεως διὰ τῆς ἱδρύσεως ἀπὸ τὴν ἰδίαν Κυβέρνησιν πρὸ τετραετίας, 1.137 κοινωνικῶν καὶ ἀγροτικῶν ἰατρείων. Ὀρθῶς ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου, εἰς τὸν ἐπίλογόν της, ὁμιλεῖ περὶ νόμου–πλαισίου. Διότι ἡ φύσις καὶ ἡ ἔκτασις τοῦ θέματος καθιστοῦν ἀναγκαίαν τὴν ρύθμισιν τῶν λεπτομερειῶν διὰ κανονισμῶν ἢ Β. Διαταγμάτων, ὡς νόμος–πλαίσιον, ἄλλως τε ἐχαρακτηρίσθη τὸ ἔτος 1934 καὶ ὁ νόμος 6298 περὶ Ι.Κ.Α. Διὰ τοῦ νόμου–πλαισίου τούτου, ἱκανοποιοῦνται τρεῖς βασικαὶ ἐπιδιώξεις τῆς ἐποχῆς μας, τρεῖς ἐκ τῶν κυρίων σκοπῶν τῆς Δημοκρατίας. Ὁ πρῶτος εἶναι, κ. βουλευταί, ὅτι ἀποτελεῖ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον ἕνα θαρραλέον βῆμα πρὸς τὴν ἐπιβαλλομένην ἀνακατανομὴν τοῦ εἰσοδήματος. Ἡ Κυβέρνησις καὶ δι’ ἄλλων σοβαρῶν μέτρων της τὰ ὁποῖα ἀνέφερεν ἤδη ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας (διάθεσις 1.250.000.000 ἐτησίως ὑπὲρ διαφόρων σκοπῶν τῶν ἀγροτῶν, δημόσιοι καὶ παράλληλοι ἐπενδύσεις) ἀπέδειξεν, ὅτι ἔχει ὡς μέλημά της τὴν ἀνακατανομὴν τοῦ εἰσοδήματος καὶ τὴν διοχέτευσιν πρὸς τὰς ἀσθενεστέρας οἰκονομικῶς τάξεις σημαντικοῦ τμήματος τῆς κατ’ ἔτος πραγματοποιουμένης αὐξήσεως τοῦ εἰσοδήματος, ἥτις ὡς γνωστὸν ἀνῆλθεν εἰς 6,1% ἐτησίως μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1955 καὶ 1959 καὶ τὴν ὁποίαν τὸ 5ετὲς πρόγραμμα καθορίζει εἰς 6% ἐτησίως διὰ τὴν πενταετίαν 1959–1964 καὶ 5,5% μεταξὺ 1964–1969. Τὸ γεγονός, ὅτι 639 ἑκατομμύρια ἐτησίως ἀποτελοῦν ἐπιβάρυνσιν τοῦ ἀστικοῦ κυρίως πληθυσμοῦ καὶ περιέρχονται ὡς κοινωνικὴ εἰσφορὰ εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ὕπαιθρον ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν, ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη οὐσιαστικὸν βῆμα πρὸς τὴν δικαιοτέραν κατανομὴν τοῦ εἰσοδήματος. Εἰς τὰ 639 ταῦτα ἑκατομμύρια δέον νὰ προσθέσωμεν 1) ἀμέσως μὲν 120 ἑκατομμ. διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως τῶν ἀγροτῶν, ἥτις σήμερον ἀνέρχεται εἰς 105 ἑκατομμ. καὶ διὰ τοῦ νομοσχεδίου προβλέπονται 225 ἑκατομμ. καὶ βραδύτερον ἕτερα 200 ἑκατομμ. τὰ ὁποῖα ὡς ὁρίζεται εἰς τὴν ἔκθεσιν Γενικοῦ Λογιστηρίου προβλέπονται διὰ νοσοκομειακὴν περίθαλψιν καὶ 2) τὴν ἀναγγελθεῖσαν ἤδη ὑπὸ τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως διαθέσεως ἀπὸ 1.1.61 ποσοῦ δραχμ. 150 ἑκατομμ. ἐτησίως πρὸς παροχὴν στεγαστικῶν δανείων εἰς ἀστέγους ἀγροτικὰς οἰκογενείας. Ὁ δεύτερος σκοπὸς ποὺ ἱκανοποιεῖται, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἡ ἰσότης, ἀποτελεῖ κραυγαλέαν ἀνισότητα τὸ γεγονός, ὅτι, ἐνῷ τὸ σύνολον σχεδὸν τοῦ ἀπασχολουμένου πληθυσμοῦ τῶν ἀστικῶν κέντρων ὑπήχθη εἰς τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν, οἱ ἀγρόται ἐστεροῦντο ταύτης, πλὴν τῆς ὑγείας, εἰς τὴν ὁποίαν ἤρχισαν νὰ ὑπάγωνται πρὸ τετραετίας ἀπὸ τὸν σημερινὸν κυβερνήτην. Καὶ ὁ τρίτος μέγα σκοπὸς ποὺ ἱκανοποιεῖται, ἐπίσης, διὰ τοῦ νομοσχεδίου εἶναι, ὅτι τοῦτο περιέχει οὐσιαστικὴν καὶ θετικὴν ἐκδήλωσιν καὶ χειρονομίαν πρὸς τὸν ἀνθρώπινον παράγοντα. Ὁ παράγων ἄνθρωπος ἀπασχολεῖ τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία δὲν ἐγκαταλείπει τὴν σύγχρονον γενεὰν διὰ νὰ δημιουργήσῃ τὴν εὐημερίαν τῶν μελλουσῶν. Ἐνδιαφέρεται ἐξ ἴσου καὶ διὰ τὸν σημερινὸν καὶ διὰ τὸν αὐριανὸν Ἕλληνα. Μόνον ὁ Κομμουνισμὸς ὅπου κυβερνᾶ, διεκδικεῖ αὐτὴν τὴν εὑρεσιτεχνίαν καὶ προσπαθεῖ ἀνεπιτυχῶς νὰ ὑψώσῃ ἐπάνω εἰς τὴν ἐξουθένωσιν καὶ τὴν δυστυχίαν τῶν συγχρόνων τὴν δῆθεν εὐημερίαν τῶν ἐπιγενομένων. Διὰ τῶν ἐκπαιδευτικῶν της νόμων προσέφερεν ἡ Κυβέρνησις, θετικὴν ὑπηρεσίαν πρὸς τὸν ἀνθρώπινον παράγοντα καὶ πρὸς τὸν ἐπαγγελματικὸν προσανατολισμὸν τῶν νέων μας. Εἰς τὸ 5ετὲς πρόγραμμα ἀφιερώθη ἴδιον κεφάλαιον πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶ τὴν τεχνικὴν ἐκπαίδευσιν. Ἐπρογραμματίσθησαν μέτρα τῶν ὁποίων ἡ ἀπόδοσις δὲν περιορίζεται εἰς τὴν πενταετίαν 1959–1964, ἀλλὰ μετὰ 10 καὶ 20 χρόνια καὶ διαψεύδουν τὸν μῦθον, ὅτι ὁ σημερινὸς Κυβερνήτης παρέβλεψε τὸν παράγοντα ἄνθρωπον, χάριν τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς Χώρας. Δράττομαι τῆς εὐκαιρίας καὶ πιστεύω, ὅτι δὲν εἶμαι ἐκτὸς θέματος, ἐὰν εἴπω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ συνεχίσῃ καὶ νὰ ἐπαυξήσῃ τὴν μεταφορὰν πόρων ἐκ τῶν ἀστικῶν κέντρων εἰς τὰς ἀγροτικὰς περιοχάς. Καὶ νὰ κάμῃ ἔργον της τὴν διαφώτισιν τοῦ λαοῦ, ὅτι μόνον ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ὑπηρετεῖ καὶ σώζει τὸν τόπον. Ὁ συντάκτης τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως τοῦ νομοσχεδίου ἀναφέρει, ὅτι διὰ τούτου ἡ Ἑλλὰς συμμορφοῦται πρὸς τὸ περιεχόμενον τῆς παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 25 τῆς Οἰκουμενικῆς Διακηρύξεως τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῆς ψηφισθείσης ἐν Παρισίοις τὴν 10.12.1948 ὑπὸ τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, καὶ καθ’ ἣν: Ἕκαστος ἔχει δικαίωμα ἐπὶ ἑνὸς ἐπιπέδου ζωῆς ἱκανοῦ νὰ ἐξασφαλίσῃ ὑγείαν καὶ εὐημερίαν εἰς αὐτὸν καὶ τὴν οἰκογένειάν του, συμπεριλαμβανομένης τῆς τροφῆς, τῆς ἐνδυμασίας, τῆς κατοικίας, τῆς ἰατρικῆς περιθάλψεως καὶ τῶν ἀναγκαίων κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἔχει, ἐπίσης, δικαίωμα ἀσφαλίσεως διὰ τὰς περιπτώσεις ἀνεργίας, ἀσθενείας, ἀνικανότητος πρὸς ἐργασίαν, χηρείας, γήρατος ἢ ἄλλης ἐλλείψεως δυνατοτήτων ζωῆς, αἵτινες ὀφείλονται εἰς περιστάσεις ἀνεξαρτήτους τῆς θελήσεώς του. Τὸ λαμβανόμενον μέτρον καὶ τὸ προσφερόμενον εἰς μέγα τμῆμα τοῦ λαοῦ μας ἀγαθόν, δικαιολογεῖ τοιαύτην αἰσιοδοξίαν, ἀλλὰ διὰ τὴν πλήρη συμμόρφωσιν πρὸς τὸ πανανθρώπινον περιεχόμενον τῆς διακηρύξεως ταύτης ἀπομένουν πολλὰ ἀκόμη νὰ γίνουν. Αὐτὸ τὸ «ἕκαστος ἔχει δικαίωμα κλπ.» εἶναι τόσον εὐρὺ ὥστε καὶ πολὺ πλουσιώτεραι χῶραι τῆς ἰδικῆς μας καὶ κοινωνικῶς περισσότερον προηγμέναι δὲν δύνανται ν’ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὴν εὐρύτητά του, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ περιεχόμενον τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας, θεσμοῦ εὐρυτέρου ἀπὸ τὴν κοινωνικὴν ἀσφάλισιν περιλαμβάνοντος πάντα ἄνθρωπον καὶ πάντα κίνδυνον. Ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλεια, ἥτις ἐπήγασεν ἀπὸ τὴν συνείδησιν, ὅτι ἀποτελεῖ δικαίωμα παντὸς πολίτου, ἡ πλήρης κοινωνικὴ ἐξασφάλισις, κατοχυροῦται ἀμέσως ἢ ἐμμέσως εἰς διάφορα μεταπολεμικὰ Συντάγματα, ὅπως τῆς Γαλλίας τοῦ 1946, τῆς Ἰταλίας τοῦ 1947, τῆς Τσεχοσλοβακίας τοῦ 1948, τῆς Δυτικῆς Γερμανίας τοῦ 1949 καὶ τῆς νεαρᾶς Κυπριακῆς Δημοκρατίας τοῦ 1960, τὸ ὁποῖον ἐν ἄρθρῳ 9 ὁρίζει τὰ ἑξῆς: «Ἕκαστος ἔχει τὸ δικαίωμα ἀξιοπρεποῦς διαβιώσεως καὶ κοινωνικῆς ἀσφαλείας». Ὁ νόμος θὰ προβλέψῃ περὶ προστασίας τῶν ἐργατῶν, ἀρωγῆς πρὸς τοὺς πτωχοὺς καὶ συστήματος κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Οὐδεὶς πάντως δύναται ν’ ἀρνηθῇ, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου γίνεται ἡ ἀρχὴ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην καὶ παρ’ ἡμῖν καὶ ἡ ἀρχή, ὡς γνωστόν, εἶναι τὸ ἥμισυ τοῦ παντός. Εἰς τὰς τρεῖς μεγάλας ἀρετὰς τοῦ νόμου τὰς ὁποίας ἀνέλυσα, πρέπει νὰ προσθέσωμεν, κύριοι βουλευταί, καὶ τὸ γεγονός, ὅτι πλεονεκτεῖ τῶν προτάσεων Παπανδρέου καὶ Ε. Δ.Α., διότι πέραν τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ γήρατος καὶ τῆς ἀσθενείας περιλαμβάνει καὶ ἀσφαλίζει τὴν γεωργικὴν παραγωγὴν κατὰ τοῦ κινδύνου ἐκ παγετοῦ καὶ χαλάζης. Ἡ Κυβέρνησις, δηλαδή, διὰ τοῦ νόμου της ποὺ ὁλοκληρώνει τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν καὶ ἀσφαλίζει τὴν γεωργικὴν παραγωγὴν καὶ τῆς ἀποφάσεώς της διαθέσεως 150 ἑκατομμ. ἐτησίως διὰ τὴν ἀγροτικὴν στέγασιν, ἐπροχώρησε πέραν τῶν αἰτηθέντων καὶ τῶν προσδοκιῶν τῶν ἀγροτῶν, ὅπως ἀκριβῶς προεβλέψαμεν καὶ ηὐχήθημεν τὸν παρελθόντα Φεβρουάριον κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἐπερωτήσεως περὶ συντάξεως γήρατος τῶν ἀγροτῶν. Οἱ εἰσηγηταὶ τῆς μειοψηφίας καὶ ἄλλοι ἀγορηταὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὑπεβλήθησαν εἰς τὸ ἀχάριστον ἔργον νὰ ἐλαττώσουν τὰ ἀναμφισβήτητα αὐτὰ πλεονεκτήματα τοῦ νομοσχεδίου διὰ τῆς ἐμφανίσεως καὶ ἀναλύσεως ἀσθενῶν του δῆθεν πλευρῶν, αἱ ὁποῖαι τὸ καθιστοῦν ἀσύμφορον διὰ τοὺς ἀγρότας. Εἶναι δὲ κατὰ τὴν ἀντιπολίτευσιν ἀσθενεῖς πλευραὶ 1) τὸ ὅτι, ἐνῷ ἡ καταβολὴ τῶν εἰσφορῶν τῶν ἀγροτῶν ἄρχεται ἀπὸ 1.1.61, ἡ παροχὴ συντάξεων τοποθετεῖται μετὰ 18μηνον, τὴν 1ην Ἰουλίου 1962, 2) τὸ μικρὸν ὕψος τῆς συντάξεως, 3) ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν ἀγροτῶν μὲ ἀσφαλιστικὴν εἰσφορὰν 2% ἐπὶ τῆς συνολικῆς ἐτησίας τεκμαρτῆς ἀκαθαρίστου προσόδου ἀντὶ τῆς αὐξήσεως τῆς ἰσχυούσης ἀπὸ τοῦ 1956 εἰσφορᾶς 3% ἐπὶ τῶν πωλουμένων χονδρικῶς γεωργικῶν προϊόντων, πλὴν καπνοῦ καὶ 4) ἡ δημιουργία ἰδίου φορέως. Ἀπαντῶ ἐπὶ ἑκάστης τῶν περιπτώσεων τούτων. Τὸ χρονικὸν διάστημα τοῦ ἑνὸς καὶ ἡμίσεος ἔτους τὸ ὁποῖον μεσολαβεῖ μεταξὺ τῆς καταβολῆς τῶν εἰσφορῶν καὶ τῶν συντάξεων πρὸς δημιουργίαν ἑνὸς ἀποθέματος ἀσφαλείας τοῦ Ὀργανισμοῦ, ἐπιβάλλεται κατὰ τὰ ἰσχύοντα καὶ ἐπὶ τοῦ διανεμητικοῦ συστήματος πρὸς κάλυψιν ἐκτάκτων ἀναγκῶν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρῆται ὡς μακρόν. Κατὰ τὴν γνώμην μου, τὸ ἀναμφισβήτητον φιλαγροτικὸν πνεῦμα τῆς Κυβερνήσεως καὶ οἱ γενικώτεροι λόγοι, οἱ ὁποῖοι περιέρχονται εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τὴν ὑπεχρέωσαν νὰ ἀποστῇ ἀπὸ τὰ ἰσχύοντα εἰς ὅλον τὸν κόσμον καὶ νὰ μὴ καθιερώσῃ μεγαλύτερα περιθώρια ἀσφαλείας διὰ τὸν νεοϊδρυόμενον ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμόν, ὡς ἐπρότεινεν ὁ Γερμανὸς ἐμπειρογνώμων Κρόν, ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ δι’ εἰσφορὰς μερικῶν ἐτῶν πρὸ τῆς ἐνάρξεως καταβολῆς τῶν συντάξεων. Δὲν ἀπαντῶ εἰς τὸν ἀνεύθυνον ἰσχυρισμόν, ὅτι δῆθεν ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπει εἰς δημοσιονομικοὺς σκοποὺς δηλ. εἰς κάλυψιν ἀνυπάρκτου ἐλλείμματος τοῦ προϋπολογισμοῦ, διότι τὸν θεωρῶ ἀνάξιον τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος. Ἡ δευτέρα ἀσθενὴς πλευρὰ εἶναι τὸ ὕψος τῶν συντάξεων. Ἡ ἀντιπολίτευσις τὸ ἤθελε μεγαλύτερον, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως θέλει καὶ μικροτέραν τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν ἀγροτῶν καὶ ἀφίνει εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν εὐθύνην νὰ συμβιβάσῃ τὰ ἀσυμβίβαστα. Κύριοι βουλευταί, τὸ εἴπομεν καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ παρελθόντος Φεβρουαρίου. Διὰ τὸν ἀγρότην ἐπιβάλλεται κάθε θυσία καὶ θυσίας ὑφίσταται σήμερον ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, χάριν τῆς πραγματοποιήσεως τοῦ ἱεροῦ σκοποῦ τοῦ περιεχομένου εἰς τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον. Κατὰ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, τὸ ὕψος τῶν παρεχομένων συντάξεων ἀντιστοιχεῖ εἰς 800 ἑκατομμ. ἐτησίως, δηλαδὴ εἶναι κατὰ 300 ἑκατομ. μεγαλύτερον τοῦ ποσοῦ ποὺ ἐζήτει ἡ πρότασις Παπανδρέου, ἡ ὁποία καθορίζει εἰς 300 δραχμ. τὴν σύνταξιν, ἀλλ’ ἐκάλυπτε μόνον 130.000 ἀγρότας ἔναντι τῶν 300.000 εἰς τοὺς ὁποίους ὑπολογίζονται, οἱ διὰ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου ἀσφαλιζόμενοι. Τὸ 2% ἐπὶ τῆς συνολικῆς ἐνιαυσίας τεκμαρτῆς ἀκαθαρίστου προσόδου ποὺ καθορίζεται ὡς εἰσφορὰ τῶν ἀγροτῶν, ἀποτελεῖ τὸν κυριώτερον λόγον ἐπικρίσεως τοῦ νομοσχεδίου. Ἐλέχθη δι’ αὐτό, ὅτι πλήττει ὑπερμέτρως, ὅτι προτιμότερον νὰ παραμείνῃ ἡ εἰσφορὰ 3% ἐπὶ τῶν πωλουμένων χονδρικῶς προϊόντων ἐπαυξανομένη, ὅτι ἡ ὑγειονομικὴ περίθαλψις ἀποτελεῖ στοιχειώδη ὑποχρέωσιν τοῦ Κράτους καὶ δὲν πρέπει νὰ ἐπιβαρύνῃ τοὺς πολίτας, ὅτι εἶναι ἀνέφικτος ἡ βεβαίωσις τοῦ 2% δι’ ἓν ἑκατομμύριον φορολογουμένους καὶ τὸ μόνον ποὺ δὲν ἐλέχθη, ἀλλὰ ποὺ κατανοεῖ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος εἶναι, ὅτι διὰ νὰ ὑπάρξῃ τὸ μέγα ἀγαθὸν τῆς ἀγροτικῆς συντάξεως ἔπρεπε νὰ συμμετάσχῃ θετικῶς καὶ ὁ ἀγρότης εἰς τὰς θυσίας καὶ νὰ εὑρεθῇ Κυβέρνησις ἱκανὴ χάριν τοῦ μεγάλου τούτου σκοποῦ νὰ ἀδιαφορήσῃ διὰ τὴν ἐπιβολὴν ἀντιδημοτικοῦ μέτρου καὶ διὰ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ μέτρου τούτου ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευσιν. Δὲν νομίζω, ὅτι παρίσταται ἀνάγκη νὰ ἀντικρούσω τὰς ἐπικρίσεις ὡς πρὸς τὸ θέμα τοῦτο. Τὸ καλύτερον ἐπιχείρημα ἐναντίον των εἶναι ὁ ἐνθουσιασμὸς τῶν ἀγροτῶν καὶ ἡ ἐκφρασθεῖσα ἤδη εὐγνωμοσύνη τῶν ἐκπροσώπων των πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ἡ ἀγόρευσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας ὡς πρὸς τὸ 2% ὑπῆρξε λίαν πειστικὴ καὶ διαφωτιστική. Εἶναι προτιμότερον τὸ 2%, ποὺ εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι 1,4% μὲ τὸ καθορισθὲν ὕψος τῶν συντάξεων, ἀντὶ τοῦ 1% ποὺ ἐπρότεινεν ὁ Γερμανὸς ἐμπειρογνώμων διὰ τὴν χορήγησιν συντάξεως 80–120 δραχμῶν. Τοῦτο μόνον θὰ εἴπω, διὰ τοὺς ὀψίμους ὑποστηρικτὰς τοῦ Ν. Δ. 3570)56. Ὁ νόμος οὗτος εἶναι ἀληθές, ὅτι εἶχε πλεονεκτήματα καὶ διὰ τοὺς μερικωτέρους σκοπούς, διὰ τοὺς ὁποίους ἐψηφίσθη, ὑπῆρξε καλός. Διὰ τὸν σημερινὸν ὅμως μεγάλον σκοπὸν τῆς ἀγροτικῆς εἰσφορᾶς πρὸς τὸν Ο.Γ.Α. ἐκρίθη ἀνεπαρκὴς καὶ ἐπιζήμιος, διότι ἡ αὔξησις τοῦ ποσοστοῦ 3% θὰ ἔπληττεν ὑπερμέτρως τὰ ἐξαγώγιμα ἀγροτικὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα ἔχομεν ἀνάγκην νὰ πωλῶμεν εἰς συναγωνιστικὰς τιμάς, ἐνῷ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν θὰ ηὔξανε τὸν τιμάριθμον. Ὡς πρὸς τὰς δυσχερείας, τέλος, τῆς βεβαιώσεως τοῦ 2%, αἱ ὁποῖαι πράγματι θὰ ὑπάρξουν, ἀλλὰ θὰ ἐξουδετεροῦνται βαθμιαίως, λησμονοῦν οἱ σήμερον προτιμῶντες τὸ Ν. Δ. 3570)56, ὅτι καὶ μὲ τὸ σύστημα τοῦ νόμου τούτου διέφυγε τὸ ἥμισυ καὶ πλέον τῆς φορολογητέας ὕλης, διότι ἐπὶ συνολικοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος 25 δισεκατ. ἐφορολογοῦντο μόνον τὰ 8 δισεκατομμ. ἐνῷ τὰ διακινούμενα ἦσαν τουλάχιστον διπλάσια. Συνεπῶς, ὅλα τὰ φορολογικὰ συστήματα ἔχουν τὰς εἰσπρακτικάς των ἀδυναμίας. Ἔρχομαι, τέλος, εἰς τὸ δῆθεν ἐλάττωμα τῆς δημιουργίας ἰδίου φορέως. Κύριοι βουλευταί, δὲν χωρεῖ ἀμφιβολία, ὅτι εἷς ἐκ τῶν κυρίων λόγων διὰ τοὺς ὁποίους πάσχει εἰς τὴν χώραν μας ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι εἶναι κατεσπαρμένη εἰς πλῆθος ὀργανισμῶν. Ὡς Ὑπουργὸς Ἐργασίας ἐτάχθην ὑπὲρ τῆς ἑνοποιήσεώς των, τὴν ὁποίαν καὶ ἤρχισα διὰ τῆς συγχωνεύσεως σταδιακῶς τινῶν ἐξ αὐτῶν, τῶν ἀσθενεστέρων, εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Ἀντιδράσεις ἰσχυραὶ καὶ ποικίλαι ἀνέκοψαν τὴν ὀρθὴν καὶ ὑγιᾶ αὐτὴν πολιτικήν, συνεπῶς ἡ ὑπαγωγὴ σήμερον εἰς τὸ Ι.Κ.Α. τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν δὲν μᾶς ἔλυε τὸ πρόβλημα, ἡ δὲ ἀνάληψις ταύτης ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης θὰ τὸ ἐδυσχέραινε. Δὲν βλάπτει, λοιπόν, ἡ δημιουργία ἰδίου φορέως, ὡς ἐζήτει καὶ ἡ πρότασις Παπανδρέου, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις καθώρισε τὰ ἔξοδα διοικήσεώς του εἰς 2½% καὶ προέβλεψεν ἐν τῷ νόμῳ, ὅτι δὲν δύναται νὰ ὑπερβοῦν τὸ 3%. Σχετικῶς μὲ τὸν φορέα θὰ εἶχα νὰ κάμω μίαν σύστασιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Ἐὰν ὑπάρχουν λόγοι σπουδαῖοι συνδεόμενοι μὲ τὴν καλυτέραν λειτουργίαν τοῦ Ὀργανισμοῦ ἐπ’ ὠφελείᾳ τῶν ἀγροτῶν, ἂς παραμείνῃ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 12 καθ’ ἣν ἕδρα του εἶναι ἡ πρωτεύουσα. Ἐὰν ὅμως δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ καὶ ἁπλῶς ἠκολουθήθη ἡ πεπατημένη, τότε ἂς ὁρισθῇ ἕδρα τοῦ Ὀργανισμοῦ Γεωργικῶν Ἀσφαλίσεων, ἡ πρωτεύουσα οἱουδήποτε ἀγροτικοῦ Νομοῦ. Πολλοὶ λόγοι ἐπιβάλλουν τοῦτο καὶ πρωτίστως ἡ ἀνάγκη ἐνισχύσεως τῆς ἐπαρχίας καὶ ἀποσυμφορήσεως τῶν Ἀθηνῶν. Μὲ τὰ σημερινὰ συγκοινωνιακὰ μέσα αἱ ἀποστάσεις ἐξεμηδενίσθησαν. Ἂς παύσῃ συνεπῶς, ἡ ὑπερτροφικὴ συγκέντρωσις εἰς τὰς Ἀθήνας πάσης ὑπηρεσίας καὶ πάσης συναλλαγῆς. Κύριοι βουλευταί, ἐξήτασα τὸ νομοσχέδιον μὲ τὴν στοργὴν ποὺ ἐπιβάλλει ὁ σκοπός του. Δὲν εἶναι ἁπλῶς καλὸν νομοσχέδιον. Εἶναι τὸ καλύτερον ποὺ μποροῦσα νὰ δώσῃ αὐτὴν τὴν ὥραν ἡ Χώρα μας πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ ἱεροῦ αἰτήματος τῶν ἀγροτῶν μας νὰ ἀρθῇ ἡ διὰ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως δημιουργημένη εἰς βάρος των καὶ ὑπὲρ τῶν κατοίκων τῶν ἀστικῶν καὶ ἡμιαστικῶν περιοχῶν, ἀνακατανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Μὲ αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀπεδείχθη ἄξιος τῆς ἐμπιστοσύνης μὲ τὴν ὁποίαν τὸν περιβάλλει ἀπὸ πενταετίας ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἰδιαιτέρως οἱ ἀγρόται εἰς τὰς καρδίας τῶν ὁποίων ἐγγράφει νέας ὑποθήκας καὶ νέους τίτλους εὐγνωμοσύνης πρὸς τὴν παράταξίν μας. Κύριοι βουλευταί, πρέπει νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι, διότι τοιοῦτον νόμον καλούμεθα νὰ ψηφίσωμεν. (Χειροκροτήματα).

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§101Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, λόγῳ τῆς προχωρημένης ὥρας, θὰ εἶμαι σύντομος εἰς τὴν ὁμιλίαν μου. Τὸ θέμα εἶναι σοβαρώτατον καὶ μεγάλο, τὸ δὲ νομοσχέδιον, παρέχει πολλὰς ἀφορμὰς εἰς ἄσκησιν κριτικῆς, κριτικῆς βεβαίως καλοπίστου, διότι πρῶτος ἐγὼ δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ ἀσκήσω μὴ καλόπιστον κριτικὴν ἐπὶ σχεδίου νόμου, ἀποβλέποντος εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν, ἔστω καὶ κατὰ τρόπον ἀνεπαρκῆ καὶ περιωρισμένον. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι πρέπει νὰ ἐπεκταθῇ ἡ προστασία τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως καὶ εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν τῆς χώρας μας. Αὐτὸ ἀποτελεῖ μίαν ἀνάγκην, τὴν ὁποίαν πάντες γνωρίζουν, διότι εἶναι γνωστὴ ἡ φτώχεια τῆς ὑπαίθρου καὶ ἡ ἀνάγκη νὰ θεσπισθῇ μία στοιχειώδης κοινωνικὴ προστασία διὰ τοὺς κατοίκους της. Ἔχομεν ἄλλως τε πρὸς τοῦτο, καὶ σχετικὴν διεθνῆ ὑποχρέωσιν. Ἡ κατ’ ἀρχὴν ἑπομένως, συζήτησις, πρέπει νὰ ἀφορᾷ εἰς τὸ ἐὰν τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου εἶναι τὸ ἐνδεδειγμένον, ἐὰν δηλαδὴ τοῦτο πρόκειται νὰ θεσπίσῃ ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν, ὑπὸ τοὺς καλλιτέρους δυνατοὺς ὅρους, τὴν καλλιτέραν δυνατὴν προστασίαν. Ἐν πρώτοις, ἔχω νὰ παρατηρήσω, ὅτι τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον, κακῶς εἰσάγεται παρὰ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας. Θὰ ἔπρεπε, νὰ εἰσαχθῇ ὑπὸ τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ προσυπογεγραμμένον ἐξ ὁλοκλήρου τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, μὲ καθωρισμένην διὰ τὴν συζήτησιν καὶ τὴν ἐφαρμογήν του, ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας. Τὸ γεγονός, ὅτι ἀφορᾷ τοὺς ἀγρότας δὲν ἀποτελεῖ λόγον, εἰσαγωγῆς του ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργοῦ Γεωργίας. Καὶ τοῦτο, διότι κατὰ τὴν ἰδίαν ἔννοιαν καὶ ἓν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον μεριμνᾷ διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν τῶν τέκνων τῶν ἀγροτῶν, θὰ πρέπει νὰ εἰσάγεται ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ Γεωργίας, ἀντὶ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι εἰς τοῦτο πταίει κατὰ πρωτοβουλίαν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Ἀτυχῶς, ἡ κακὴ αὐτὴ ἀρχὴ χρονολογεῖται ἀπὸ καιροῦ καί, δυστυχῶς, ὅλαι αἱ περιπτώσεις διασπορᾶς τῆς κρατικῆς ἐπὶ τῶν ἀσφαλίσεων ἁρμοδιότητος, ὑποκρύπτουν ἰδιοτελεῖς σκοπούς. Διότι διὰ τῶν νομοσχεδίων αὐτῶν, ἐπιτυγχάνουν τὴν πρόσθετον ἀσφάλισίν των καὶ ἄλλα πρόσωπα, ὅπως π.χ. εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῶν δικηγόρων, ποὺ κακῶς ἔγινε μὲ πρωτοβουλίαν τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, περιελήφθησαν καὶ οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης καὶ οἱ δικασταί, εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἰατρῶν, ποὺ κακῶς ὑπήχθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Προνοίας καὶ Ὑγιεινῆς, περιελήφθησαν καὶ οἱ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου τούτου καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Ἐπισημαίνω τὸ θέμα αὐτό, ὑποστηρίζων τὴν ἀρχὴν τοῦ ἑνιαίου τῆς κρατικῆς ἁρμοδιότητος εἰς τὰ τῆς ὀργανώσεως καὶ ἐποπτείας τοῦ θεσμοῦ τῶν Κοιν. Ἀσφαλίσεων.

§102Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Προσωπικῶς, κ. συνάδελφε, ἔχω ὑποστηρίξει τὴν ἀνάγκην ἱδρύσεως Ὑπουργείου Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων.

§103Α. ΖΑΚΚΑΣ. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι, ἂν ὑπῆρχε τοιοῦτον Ὑπουργεῖον, δὲν θὰ εἶσθε σεῖς σήμερον ὁ εἰσηγητὴς τοῦ νομοσχεδίου. Διατί, λοιπόν, δὲν ἐδέχθητε νὰ εἶναι εἰσηγητὴς ὁ κ. ὑπουργός, εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ὁποίου κυρίως ὑπάγεται ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις; Πέραν αὐτοῦ, κύριοι βουλευταί, τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου εἶναι ἀτελὲς καὶ ἔτυχεν ἀνεπαρκοῦς προπαρασκευῆς. Κατετέθη εἰς τὴν Βουλὴν ὀλιγόλογον καὶ μὲ μίαν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, χωρὶς νὰ προηγηθῇ αὐτοῦ πλήρης ἀγροτικὴ ἀπογραφή, μὲ κατανομὴν τῶν ἀγροτῶν κατὰ ἡλικίαν, οἰκογενειακὰ βάρη καὶ εἰσοδήματα. Μὲ δειγματοληψίας ἀπογραφικάς, δὲν σχηματίζονται ἀσφαλῆ δεδομένα διὰ τὴν θεμελίωσιν ἐκτεταμένης κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως. Θὰ ὑπενθυμίσω εἰς τοὺς παλαιοτέρους ἐκ τῶν κυρίων συναδέλφων τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἔγινεν ἐπὶ Κυβερνήσεως Ἐλευθερίου Βενιζέλου ὁ νόμος, πρῶτος ἀσφαλιστικὸς νόμος τοῦ 1932. Ἡ εἰσηγητική του ἔκθεσις περιελάμβανεν 101 σελίδας, τὸ δὲ νομοσχέδιον–πλαίσιον, εἶχεν 60 σελίδας. Ἤμην ὁ συντάκτης καὶ ἐκείνης καὶ τοῦτο καὶ τότε εἰς τόσον λεπτομερὲς πλαίσιον εἶχε λεχθῆ, ὅτι ἀποτελεῖ καινοτομίαν. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐσυνοδεύετο καὶ ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Τσέχου καθηγητοῦ τῶν Ἀσφαλιστικῶν Μαθηματικῶν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Πράγας κ. Σεμπάουμ, ἐξ 100 σελίδων μὲ πίνακας καὶ ὑπολογισμούς, τῆς ὁποίας ἠδύνατο νὰ λάβῃ γνῶσιν ὅποιος ἤθελεν. Ἐγένοντο πλεῖσται συσκέψεις μὲ εἰδικοὺς ἐκπροσώπους τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ κατόπιν εἰσήχθη πρὸς ἐπεξεργασίαν εἰς εἰδικὴν τεσσαρακονταμελῆ, ἂν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία τὸ ἐπεξειργάσθη ἄρθρον πρὸς ἄρθρον ἐπὶ 40 συνεχεῖς συνεδριάσεις. Νομίζω, εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν μετεῖχεν ὁ συνάδελφος κ. Παπαδογιάννης, ἂν καὶ ὄχι, διότι τότε τὸ Λαϊκὸν Κόμμα ἀπεῖχε τοῦ Κοινοβουλίου τῆς Ἐπιτροπῆς, διότι τὸ νομοσχέδιον δὲν ἠσφάλιζε τὴν ἀνεργίαν καὶ τοὺς ἀγρότας.

§104Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, χάριν τῆς ἱστορίας ὀφείλω νὰ εἴπω, ὅτι εἰσηγητὴς ἦτο ὁ κ. Στεφανόπουλος.

§105Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὄχι, δὲν ἦτο ὁ κ. Στεφανόπουλος εἰσηγητής. Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὴν ἐξουσίαν τὸ Λαϊκὸν Κόμμα ἀνέστειλε τὸν 5733 νόμον, τὸν ἀντικατέστησε δι’ ἄλλου ὀλιγώτερον κοινωνικοῦ, χωρὶς νὰ καλύψῃ τὴν ἀνεργίαν καὶ τοὺς ἀγρότας.

§106Γ. ΚΑΤΣΑΦΑΔΟΣ. Λησμονεῖτε, κ. συνάδελφε, ὅτι τὸ 1933 ὑπῆρχε κρίσις;

§107Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἀκριβῶς, εἰς τὰς περιόδους κρίσεων ἐπιβάλλεται ἡ λῆψις τοιούτων μέτρων. Μόλις τώρα διενεμήθη ἡ ἔκθεσις Κρόνεν καὶ δὲν ἐπρόλαβα νὰ τὴν διαβάσω. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν τομέα κύκλου τῶν ἀσφαλισθησομένων προσώπων, δὲν ἔχομεν νὰ κάμωμεν πολλὰς παρατηρήσεις, θὰ τὰς κάμωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ὡς πρὸς τοὺς καλυφθησομένους κινδύνους, τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου δὲν περιέλαβεν εἰς αὐτοὺς τὸν κίνδυνον τῆς ἀναπηρίας. Καὶ ὅμως εἶναι τόσον ἀναγκαῖον νὰ ἀντιμετωπισθῇ αὐτὸ τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἔχει κολοσσιαίαν σημασίαν διὰ τὸν ἀγρότην καὶ τὴν οἰκογένειάν του. Λάβετε ὑπ’ ὄψιν τὴν περίπτωσιν τοῦ μισθωτοῦ ἐργάτου τῶν ἀγρῶν. Ἂν καταστῇ ἀνάπηρος θὰ μείνῃ χωρὶς καμμίαν, οὐδὲ τὴν οἰκογενειακήν, προστασίαν. Ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς ἀνεξαρτήτους μικροὺς καὶ μεγάλους καλλιεργητὰς ἡ οἰκογενειακή, δηλαδὴ τοῦ ἀναπήρου, περίθαλψις εἶναι ἐλαχίστη. Διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε πόσον ἀσήμαντος εἶναι ἡ ἰατρικὴ περίθαλψις τοῦ νομοσχεδίου ἀναφέρω, ὅτι τὸ ΙΚΑ διὰ 1.300.000 ἠσφαλισμένους εἰς αὐτὸ κατὰ τῆς ἀσθενείας δαπανᾷ ἐτησίως 680.000.000 δραχμῶν. Ἐδῶ, διὰ 4.000.000 ἀγροτῶν προβλέπεται δαπάνη 225.000.000 ἐτησίως. Βλέπετε, κύριοι συνάδελφοι, πόσον ἀσήμαντον εἶναι τὸ ποσὸν καὶ συνεπῶς καὶ ἡ δοθησομένη ἰατρικὴ καὶ νοσοκομειακὴ περίθαλψις.

§108Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, τὸ σχέδιον δὲν προβλέπει περίθαλψιν ὑγείας, προβλέπει παροχὴν περιθάλψεως διὰ τῆς κρατικῆς ἀντιλήψεως.

§109Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἀλλά, κ. Ὑπουργέ, ἡ προβλεπομένη δαπάνη δι’ ὅλους τοὺς Νοσηλευτικοὺς Ὀργανισμοὺς τοὺς ὑπαγομένους εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας εἶναι μηδαμινή, ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἔκτασιν καὶ σημασίαν τῶν ἀναγκῶν. Κύριοι βουλευταί, ἂν συμβῇ σοβαρὰ ἀσθένεια εἰς ἀγρότην ἢ μέλος τῆς οἰκογενείας του, διὰ τὴν θεραπείαν του θὰ πωληθοῦν τὰ ζῶα τῆς οἰκογενείας διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν δαπανῶν νοσηλείας καὶ θὰ προσφύγουν εἰς τὴν συνδρομήν σας διὰ νὰ εὕρουν θέσιν εἰς νοσοκομεῖον. Ἑπομένως, καμμία σοβαρὰ κἄπως πρόνοια δὲν λαμβάνεται διὰ τὴν περίπτωσιν αὐτήν. Ἂν δὲ τὸ κακὸν καταλήξῃ εἰς ἀναπηρίαν, ὁ ἀνάπηρος μετὰ τὴν πρώτην περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐκδηλώνεται εἰς αὐτὸν συμπάθεια, ἡ οἰκογενειακὴ συμπάθεια, ἀρχίζει μὲ τὸν καιρὸν νὰ γίνεται καὶ νὰ θεωρῆται βάρος, ἐνῷ ἐὰν εἶχε μικρὰν σύνταξιν, ἡ κατάστασις δι’ αὐτὸν ἐν τῇ οἰκογενείᾳ του θὰ ἦτο διαφορετική. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον νομίζω, ὅτι ἡ ἀσφάλισις κατὰ τῆς πλήρους ἀνικανότητος, εἶναι ἀπαραίτητος διὰ νὰ μειωθοῦν πολὺ αἱ περιπτώσεις δυστυχίας εἰς τὸν κόσμον τῆς ὑπαίθρου. Ἑπομένως, νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι δὲν ἔχουν καθορισθῆ αἱ παροχαὶ ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πραγματικῶν ἀναγκῶν τῶν ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν. Κατὰ συνέπειαν, ἡ πρότασις τῆς ΕΔΑ, ἡ ὁποία ἐζήτησε σύνταξιν καὶ διὰ τὴν ἀναπηρίαν καὶ διὰ τὸ γῆρας, ἦτο πολὺ περισσότερον πλήρης, ἐνῷ τὸ σχέδιον τοῦ Προέδρου κ. Παπανδρέου, περιοριζόμενον εἰς κἄποιαν κάλυψιν μόνον τοῦ γήρατος δὲν ἦτο θεμελιωμένον ἐπὶ ὅλων τῶν σπουδαιοτέρων ἀναγκῶν τῶν ἀγροτῶν. Ἂς ἐξετάσω τώρα ἕνα ἄλλο σκοπὸν τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν: Τὴν ἀσφάλισιν τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς κατὰ τῶν θεομηνιῶν, χαλάζης καὶ παγετοῦ. Ἡ ἀσφάλισις τοῦ κινδύνου αὐτοῦ τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἀγροτῶν εἶναι δύσκολος, δι’ ἔλλειψιν ἐπαρκῶν στατιστικῶν παρατηρήσεων ἐπὶ τῶν φαινομένων τούτων. Ἀλλαχοῦ ἠσκεῖτο καὶ ἀσκεῖται ἀκόμη ἀπὸ ἰδιωτικὰς ἀσφαλιστικὰς ἑταιρείας ἢ ἀπὸ ἀλληλασφαλιστικοὺς συνεταιρισμούς. Διότι ὅμως ἐκεῖνοι μὲ τὰ κέρδη ποὺ ἐπιδιώκουν ἦσαν ἐπαχθεῖς διὰ τοὺς ἀγρότας, ἐνῷ οἱ συνεταιρισμοὶ ἀπῄτουν ἀνεπτυγμένον συνεταιριστικὸν πνεῦμα, ἐδημιουργήθησαν καὶ σχετικοὶ κρατικοῦ χαρακτῆρος ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοί. Τὸ νομοσχέδιον, ἂν καὶ ἱδρύει αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἀσφάλισιν, προβλέπει καὶ τὴν ἀντασφάλισιν εἰς ἰδιωτικὴν ἑταιρείαν, ποὺ σημαίνει, ὅτι δυσπιστεῖ ὁ νομοθέτης διὰ τὸ ἂν θὰ ἐπιτύχῃ ἡ ἐν προκειμένῳ προσπάθεια καὶ ἡ ἀντασφάλισις θὰ εἶναι πολὺ ἐπιβαρυντικὴ διὰ τοὺς ἀγρότας. Ἀλλά, ὅταν δὲν ἀσφαλίζωμεν τὴν ἀναπηρίαν καὶ ἀσφαλίζομεν πλημμελέστατα τὴν ἀσθένειαν, δὲν συγχωρεῖται νὰ προχωροῦμεν εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος. Μὲ τὸ θάρρος τῆς ἀγνοίας ποὺ τὴν διακρίνει ἀπορῶ, κύριοι συνάδελφοι, πῶς δὲν ἐπροχώρησεν ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὴν ὑποχρεωτικὴν ἀσφάλισιν τοῦ ἀγροτικοῦ κεφαλαίου (κτηνῶν, ἀκινήτων, μηχανῶν). Διατὶ δὲν περιορίζεσθε νὰ κάμετε τὸ ὀλίγον ποὺ εἶναι ἀπαραίτητον καὶ κατορθωτὸν καὶ ἐπεκτείνεσθε εἰς τὴν ἀσφάλισιν ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος; Ποῖοι εἶναι οἱ ἠσφαλισμένοι; Ποῖος εἶναι ὁ κύκλος τῶν ἠσφαλισμένων προσώπων, τὸν διαγράφει τὸ ἄρθρον 2. Εἶπον περὶ αὐτοῦ, ὅτι καὶ ἐὰν κανεὶς ἔχῃ νὰ διατυπώσῃ μερικὰς παρατηρήσεις, δὲν ἠμποροῦν νὰ εἶναι ἀντικείμενον τῆς ἀναπτύξεως ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου. Αὐταὶ αἱ παρατηρήσεις ἔχουν τὴν θέσιν των εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν ἐξέτασιν. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μοῦ κάμνει ἐντύπωσιν, εἶναι ἡ παράγραφος 3 τοῦ ἄρθρου 2, ἥτις λέγει τὰ ἑξῆς: «.... (ἀναγινώσκει) ....». Δὲν εἶναι ἡ διατύπωσις βεβαίως δόκιμος, ἠμποροῦσε νὰ ἦτο σαφεστέρα, ἀλλὰ φαντάζομαι, ὅτι θέλει νὰ εἴπῃ, ὅτι οἱ ἄγαμοι ἠσφαλισμένοι ἅμα παντρευτοῦν παύουν νὰ εἶναι ἠσφαλισμένοι, κἄτι τέτοιο θὰ θέλῃ νὰ εἴπῃ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς τὸ ἄρθρον 2 παράγραφος 3, ἔχετε μίαν διάταξιν, ἡ ὁποία εἶναι διατυπωμένη ὀλίγον περιέργως, ἥτις λέγει τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) .....». Ἐὰν αὐταὶ εἶναι ἀγρότισσαι ἠσφαλισμέναι ἄγαμοι, καὶ νυμφευθοῦν μὲ ἠσφαλισμένον, τὶ γίνεται; Ἐὰν θέλετε, νὰ μᾶς δώσετε μίαν ἀπάντησιν εἰς αὐτὸν τὸν γρῖφον.

§110Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν ξεύρω, ἐὰν παρηκολουθήσατε μίαν διακοπήν, τὴν ὁποίαν ἔκαμα εἰς τὸν κ. Ἠλιοῦ καὶ τὸν κ. Κωστόπουλον. Ἡ βάσις εἶναι ἡ ἀσφάλισις τῆς οἰκογενείας. Ἐάν, λοιπόν, ἡ ἄγαμος, ἡ οὖσα ἠσφαλισμένη ἔλθῃ εἰς γάμον, εἶναι οὕτως εἰπεῖν ἐμμέσως ἠσφαλισμένη. Ἐὰν ὁ σύζυγος φθάσῃ εἰς ἡλικίαν 65 ἐτῶν, λαμβάνει σύνταξιν καὶ διὰ λογαριασμὸν τῆς συζύγου, ἡ ὁποία ἐὰν μὲν ἔχῃ συμπληρώσει τὸ 65ον ἔτος, θὰ τοῦ δώσῃ τὸ δικαίωμα νὰ πάρῃ τὸ ἀνώτατον ὅριον τῆς συντάξεως 300 δραχμάς, ἐὰν δὲν ἔχῃ συμπληρώσει τὸ 65ον ἔτος, θὰ τοῦ δώσῃ τὸ δικαίωμα νὰ πάρῃ 220 δραχμάς, ἐὰν ἀποθάνῃ ὁ ἠσφαλισμένος, δυνάμει ἄλλης διατάξεως τοῦ ἄρθρου 6, ἀποκτᾷ τὰ δικαιώματα καὶ τὰς ὑποχρεώσεις τοῦ ἠσφαλισμένου συζύγου. Ἐὰν εἶναι συνταξιοῦχος καὶ ἀποθάνῃ, πάλιν ἐπέρχονται τὰ ἀποτελέσματα ἀναλόγως τῆς ὑπάρξεως τῶν προϋποθέσεων τῆς συντάξεως ἐν τῷ προσώπῳ της. Διὰ τὴν ἀρχιτεκτονικὴν τῆς διατυπώσεως σᾶς ἀναλύω, ὅτι ἡ βάσις τῆς συνταξιοδοτήσεως, κατὰ τὸ νομοσχέδιον, εἶναι ἡ ἀγροτικὴ οἰκογένεια καὶ ἐκείνη παίρνει τὴν σύνταξιν.

§111Α. ΖΑΚΚΑΣ. Καὶ τοῦ μισθωτοῦ ἡ οἰκογένεια εἶναι ἡ βάσις, ἡ οἰκογένεια εἶναι ἠσφαλισμένη, ἡ σύζυγος, τὰ παιδιὰ κλπ. Δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ καινούργιον ἐδῶ, καὶ εἰς τὴν ἀστικὴν ἀσφάλισιν, ἡ οἰκογένεια λαμβάνεται ὡς βάσις.

§112Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὄχι, δὲν εἶναι ἔτσι, διότι εἰς τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἀγροτῶν, ἐὰν πλείονα μέλη τῆς οἰκογενείας ἐργάζωνται, κάθε ἕκαστον ἐξ αὐτῶν εἶναι ἠσφαλισμένον, ἐνῷ ἐν προκειμένῳ, ἐὰν ἡ ἀγροτικὴ οἰκογένεια ἐργάζεται εἰς τὴν ἀγροτικὴν ἐκμετάλλευσιν μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας τὰ δυνάμενα νὰ ἐργασθῶσιν, ἡ ἀσφάλισις εἶναι εἰς τὴν οἰκογένειαν, δὲν εἶναι τὸ ἴδιον μὲ τοὺς ἐργάτας.

§113Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐὰν τὸ παιδὶ τοῦ ἐργάτου δουλεύῃ, ἔχει προσωπικὴν ἀσφάλειαν, ἐὰν ὑπάρχῃ σύζυγος, ἐὰν εἶναι ἀνήλικα τὰ παιδιὰ εἶναι τοῦ πατρός, ἐὰν ἡ σύζυγος δὲν ἐργάζεται εἶναι ἠσφαλισμένη ἐμμέσως λόγῳ τοῦ συζύγου της.

§114Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐμμέσως, ἀλλὰ ἐὰν ἡ σύζυγος ἐργάζεται καὶ αὐτὴ ἔχει ἰδίαν ἀσφάλειαν, ἐνῷ ἐν προκειμένῳ εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκογένειαν εἰς τὴν ὁποίαν, ἐπαναλαμβάνω, ὅλα τὰ μέλη ἐργάζονται εἰς τὴν ἀγροτικὴν ἐκμετάλλευσιν, εἶναι ἠσφαλισμένη ἡ οἰκογένεια, ὅπως ἐπίσης ἀντιστοίχως ἡ εἰσφορὰ εἶναι ἐκ μέρους τῆς οἰκογενείας, δὲν εἶναι ἐκ μέρους ὅλων τῶν ἐργαζομένων. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς διατυπώσεως αὐτῆς τῆς παραγράφου, ὅτι, ἐὰν αἱ ἄγαμοι γυναῖκες ἦλθον εἰς γάμον θὰ παύουν νὰ εἶναι ἠσφαλισμέναι, διότι ἐπέρχεται ἡ ἔμμεσος ἀσφάλισις.

§115Α. ΖΑΚΚΑΣ. Βέβαια, καὶ ἐπὶ τῶν παροχῶν τῆς ἀσφαλίσεως, θὰ εἶχον νὰ διατυπώσω ἀρκετά. Πρῶτον, ἔχετε βάλει 25ετίαν διὰ τὴν ὑπαγωγὴν εἰς τὴν ἀσφάλισιν. «Ἀπὸ τῆς ἐνηλικιώσεως ...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ εἴπω εἶναι τοῦτο, ὅτι προσβάλλεται μία σημαντικὴ ἀρχὴ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλείας. Ἔχομεν τὸ ἐδάφιον γʹ ποὺ λέγετε τὰ ἑξῆς: «..... (ἀναγινώσκει) ......». Ἄλλο εἶναι ἡ καταβολὴ τῶν εἰσφορῶν, ἄλλο τὸ δικαίωμα ἐπὶ τῶν παροχῶν. Δικαίωμα ἐπὶ τῶν παροχῶν καὶ ἔχει καὶ πρέπει νὰ ἔχῃ, ἀσχέτως ἐὰν δὲν εἶναι βεβαιωμένη ἡ καταβολὴ τῶν παροχῶν, ἡ εἴσπραξις τῶν παροχῶν εἶναι ὑπόθεσις τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον ἐφορεύει ἐπὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀσφαλείας. Σεῖς ἐφαρμόζετε τὶς ἰδιωτικὲς ἀσφαλίσεις «ἔχεις πραγματοποιήσει τόσες εἰσφορές, θὰ ἠμπορῇς νὰ πάρῃς παροχήν, δὲν ἔχεις τόσες, τὶς δόσεις τὶς κρατῶ». Αὐτὴ εἶναι βαρυτάτη προσβολὴ κατὰ μιᾶς σπουδαίας ἀρχῆς, τῆς κοινωνικῆς ἀρχῆς τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀσφαλίσεως, καὶ εἶναι ἀρχὴ τῆς ἰδιωτικῆς ἀσφαλίσεως, λοιπὸν αὐτὸ πρέπει νὰ λείψῃ.

§116Π. ΛΙΑΡΟΥΤΣΟΣ. Καὶ εἰς τὸ ΙΚΑ αὐτὸ δὲν ἰσχύει; Θὰ ἀποδείξῃς ἡμέρας ἐργασίας, ἐὰν τὰ εἰσέπραξε τὸ ΙΚΑ ἢ ὄχι, δὲν ἔχει καμμίαν ἐπίδρασιν ἐπὶ τοῦ δικαιώματος.

§117Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὄχι, δὲν ἔχουν ἔτσι τὰ πράγματα εἰς τὸ ΙΚΑ.

§118Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἰς τὸ ΙΚΑ ὁ ἐργαζόμενος πρέπει νὰ ἀποδείξῃ τὴν καταβολὴν τῆς εἰσφορᾶς του. Ὅταν ἀποδεικνύῃ τὰ ἡμερομίσθια, ἀποδεικνύει καὶ τὴν εἰσφοράν. Ποία εἶναι ἡ διαφορά; Ὅτι παίρνει τὴν σύνταξιν, ἔστω καὶ ἐὰν δὲν ἔχῃ ὁ ἐργοδότης καταβάλλει τὴν εἰσφοράν, ἐδῶ δὲν ὑπάρχει ἐργοδότης. Αὐτὸ μὲ κάνει νὰ πιστεύω, ὅτι ὀρθῶς ἡ ἀσφάλισις τῶν ἀγροτῶν ἐπῆγεν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας καὶ ὄχι εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας.

§119Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐδῶ, κ. Ὑπουργέ, ὑπάρχουν οἱ παγωμένες πιστώσεις. Πλῆθος ἐργατῶν καὶ μισθωτῶν καὶ ἠσφαλισμένων ἔχουν πάρει σύνταξιν ἐπὶ τῇ βάσει ἀριθμοῦ ἐργασίας πραγματοποιηθείσης εἰς ἐργοδότην, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει πληρώσει, αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά. Διότι ὁ νόμος σήμερον ἀσφαλίζει τὸν μόχθον καὶ ὄχι τὰς εἰσφοράς. Ἐνῷ ὁ ἀγρότης, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἔχῃ συνεισφέρει δὲν θὰ λάβῃ σύνταξιν. Τὰ ὀφειλόμενα ἂς φροντίσῃ νὰ τὰ εἰσπράξῃ ἡ Ἀσφάλισις. Ἐρχόμεθα ἤδη, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τοὺς πόρους τῆς Ἀσφαλίσεως. Ἐπιβάλλεται ἕνα 3% ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου προσόδου, ἀσχέτως ἐὰν ὁ φορολογούμενος δὲν θὰ ἔχῃ εἴτε αὐτὸ τὸ 3% ὡς κέρδος τῆς χρονιᾶς. Δὲν νομίζω, ὅτι κάνετε ἔργον κοινωνικόν, διότι ἡ εἰσφορὰ θὰ προέρχεται ἀπὸ τὸ ὑστέρημα ἐκείνου, ὁ ὁποῖος θὰ τὰ δώσῃ. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἰσχυρίζεσθε, ὅτι δηλαδὴ θὰ εἰσρεύσῃ εἰς τὴν ὕπαιθρον 1 δισεκατ. δραχμῶν, ἂν εἰσρεύσῃ, θὰ προέλθῃ ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ ἀγρότου, ὁ ὁποῖος καὶ ἐπὶ τῆς παραγωγῆς του θὰ εἰσφέρῃ καὶ θὰ ἐπιβαρυνθῇ καὶ ἀπὸ τὴν φορολογίαν ποὺ ἐπιβάλλεται, διότι καὶ ἐμμέσως, μὲ τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμαρίθμου, θὰ τὸν πλήξῃ. Πρέπει, κύριοι συνάδελφοι, νὰ γίνῃ ἀντιληπτόν, ὅτι μία χώρα μὲ οἰκονομίαν ὅπως τῆς Ἑλλάδος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαθέτῃ πλέον τῶν 4.500 ἑκατ. δραχμῶν διὰ στρατιωτικὰς δαπάνας καὶ νὰ θέλῃ ταὐτοχρόνως νὰ κάνῃ κἄπως συγχρονισμένην κοινωνικὴν πολιτικήν. Ἐπ’ αὐτοῦ θὰ σᾶς ἀναφέρω δύο παραδείγματα. Τὸ πρῶτον εἶναι τῆς Δανίας. Ἡ Δανία δαπανᾷ κατ’ ἔτος 4½ δισεκατ. σημερινῶν ἑλληνικῶν δραχμῶν διὰ τὴν ἀσφάλισιν τοῦ πληθυσμοῦ της ἐκ 4.000.000 κατοίκων. Τὸ δεύτερον παράδειγμα εἶναι τῆς Νορβηγίας. Ἡ Νορβηγία δαπανᾷ κατ’ ἔτος δύο δισεκατ. ὀκτακόσια ἑκατ. ἐπίσης ἑλληνικῶν δραχμῶν τῆς σήμερον διὰ τὴν ἀσφάλισιν πληθυσμοῦ 3.300.000 κατοίκων. Εἶναι καὶ αἱ δύο αὐταὶ χῶραι μέλη τοῦ ΝΑΤΟ. Καὶ ὅταν τὸ ΝΑΤΟ ἐζήτησεν αὔξησιν τῶν στρατιωτικῶν των δυνάμεων καὶ συνεπῶς αὔξησιν τῶν στρατιωτικῶν των δαπανῶν ἠρνήθησαν. Εἶπον αἱ χῶραι αὐταί, ὅτι ἡμεῖς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ θίξωμεν τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ λαοῦ μας, δίδομεν ὅ,τι ἡ θέσις μας ἐπιτρέπει δηλαδὴ τὸ πολὺ δύο ταξιαρχίας. Σεῖς δαπανᾶτε 5 δισεκατομμύρια διὰ στρατιωτικὰς δαπάνας, καὶ μὲ συντριπτικὴν φορολογίαν προσπαθεῖτε νὰ εἰσπράξητε 1.500 ἑκατομμύρια διὰ χωλὴν ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον κάνετε πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἐντυπωσιακόν. Δὲν κάνετε ἔργον σοβαρᾶς ἀνακουφίσεως τῶν ἀγροτῶν. Ἠμποροῦσεν ἡ Ἑλλὰς νὰ εὕρῃ τρόπον ἀντιμετωπίσεως τῶν δαπανῶν διὰ τὴν ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς ἀναφέρω, ὅτι κατὰ τὴν περίοδον 1928 ἕως 1935 χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ΝΑΤΟ καὶ μὲ γείτονας μὲ καθεστῶτα ἐπεκτατικά, ἐπὶ προϋπολογισμῶν κυμαινομένων ἀπὸ 8.800.000.000 ἕως 10.600.000.000 δραχ. τῆς τότε ἀξίας, διὰ τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας διετίθεντο 1.900.000.000–2.100. 000.000 ἐτησίως. Ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια καὶ εἰς περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα εἰς εἰρηνικὰς σχέσεις μὲ τὰς συνορευούσας χώρας, μὲ τὴν Γιουγκοσλαυΐαν σύμμαχον, τὴν Τουρκίαν εἰς τὸ ΝΑΤΟ, καὶ τὰς ἄλλας χώρας μὲ καθεστῶτα προσηλωμένα εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ των, αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι εἶναι εἰς τὸ ὕψος τῶν 4.500.000.000–5.000.000.000 σημερινῶν δραχμῶν, πολὺ ἀνωτέρας ἀγοραστικῆς ἀξίας. Θὰ μοῦ εἴπητε, τί νὰ γίνῃ; Νὰ ἐλαττώσητε τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας, ὁπότε θὰ ἦτο εὐχερέστερον νὰ κάμητε καὶ τὰς γεωργικὰς ἀσφαλίσεις. Ἂς ἔλθωμεν εἰς τὴν ὀργάνωσιν τῆς ἀσφαλίσεως. Ἡ Κυβέρνησις τὴν ἐπιδιώκει δι’ ἑνὸς νέου ὀργανισμοῦ, τοῦ

Ο.Γ.Α.

(Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Πρόεδρος κ. Κ. Γ. Ροδόπουλος).

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ζάκκα, παρακαλῶ μίαν διακοπὴν ἄσχετον μὲ τὴν ἀγόρευσίν σας.

§121Α. ΖΑΚΚΑΣ. Παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε.

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἤθελον νὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν, ἐὰν εἶναι δυνατόν, νὰ ἀρχίζουν αἱ συνεδριάσεις ἀπὸ τῆς προσεχοῦς ἑβδομάδος εἰς τὰς 6 τὸ ἀπόγευμα, διότι εἰς τὰς 7 εἶναι πολὺ ἀργά. Ὕστερα ἠμποροῦμεν κατά τινα τρόπον νὰ συντομεύσωμεν.

§123ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶναι αἱ Ἐπιτροπαί, κ. Πρόεδρε.

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι θέμα Βουλῆς. Χειμῶνας εἶναι. Εἴμεθα εἰς τὴν καρδιὰν τοῦ χειμῶνος. Ἄλλωστε, Ἐπιτροπαὶ δὲν ὑπάρχουν πολλαὶ πλέον, διότι δὲν ἔχομεν νέον νομοθετικὸν ἔργον. Θὰ παρακαλέσω, λοιπόν, νὰ ἀρχίζωμεν εἰς τὰς 6 τὸ ἀπόγευμα.

§125ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§126Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κάμνετε, λέγω, ἕνα νέον ὀργανισμόν. Γιατὶ τὸν κάμνετε; Κατὰ τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν εἴχατε νὰ ἐπιλέξητε τὸ Ι.Κ.Α., τὴν Α.Τ.Ε. καὶ τὸν Ο.Γ.Α. Τὸ Ι.Κ.Α. τὸ ἀποκλείετε, διότι λέγετε, ὅτι δὲν ἔχουν οἱ ὑπάλληλοί του καμμίαν σχέσιν μὲ τὰς ἀγροτικὰς ἐργασίας. Ἀλλὰ μήπως εἶχαν καὶ μὲ τὰ βιομηχανικὰ ἔργα; Ὁ σοβαρώτερος λόγος εἶναι, ὅτι θὰ ἔχουν οἱ ἀγρόται πολὺ χαμηλὰς παροχὰς ἐν σχέσει μὲ τοὺς ἐργαζομένους. Τὴν Α.Τ.Ε. ἐπίσης τὴν ἀποκλείετε, διότι θὰ ὑπάρχῃ σύγχυσις μεταξὺ πιστοδοτήσεων, συντάξεων κλπ. Θὰ ἠδύνατο νὰ ἀκολουθηθῇ μία ἄλλη λύσις. Τὸ 1929 εἶχον μελετήσει ἕνα σύστημα, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἐφαρμόσει ἡ προπολεμικὴ Γιουγκοσλαυΐα, τὸ σύστημα τῶν ἀναγκαστικῶν συνεταιρισμῶν ὑγείας, οἱ ὁποῖοι ἀνέλαβον τὸ λεπτομερειακὸν ἔργον τῆς ἀσφαλίσεως. Θὰ ἠδύνατο καὶ ἐδῶ νὰ συσταθοῦν τοιοῦτοι συνεταιρισμοί, 300, 400 ἢ καὶ 500 εἰς ὅλην τὴν χώραν, οἱ ὁποῖοι μὲ ὀλίγας δαπάνας θὰ ἀπετέλουν τοὺς τοπικοὺς φορεῖς. Αὐτοὶ ὅλοι οἱ συνεταιρισμοὶ συνασπιζόμενοι εἰς μίαν συνομοσπονδίαν νὰ ὑπήγοντο εἰς τὸν συντονισμὸν τοῦ Ι.Κ.Α., δηλαδὴ ὑπὸ τὴν μακροχρόνιον πεῖραν του καὶ μὲ συντονισμὸν τοῦ νοσηλευτικοῦ δικτύου του καὶ τοῦ δικτύου τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἠμποροῦν νὰ γίνουν πολλὰ καὶ μὲ ὀλίγας δαπάνας, νὰ ἀποκτήσουν δὲ οἱ ἀγρόται νοσηλευτικὴν μέριμναν. Ἀντὶ τούτου, κάμνετε τὸν Ο.Γ.Α., εἰς τὸν ὁποῖον δίδετε 42.000.000 τὸν χρόνον, θὰ διορισθοῦν περὶ τοὺς 200 τακτικοὺς ὑπαλλήλους, δηλαδὴ 200.000 δραχμὰς ἐτησίως θὰ στοιχίζῃ ἕκαστος, ἂν δὲν πρόκειται, ὅπως εἶναι πιθανόν, νὰ διορισθῇ πλῆθος ἐκτάκτων. Πέραν τούτου, τὴν κατάρτισιν τοῦ κανονισμοῦ δὲν τὴν ἀφήνετε εἰς τὴν ἀποκλειστικὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργοῦ Γεωργίας, ἀλλὰ παρεμβάλλετε καὶ τὸν ἐκ Κορινθίας ἐπίσης Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ἴσως διότι προκειμένου περὶ προσλήψεων προσωπικοῦ ἐνδιαφέρεται. Ἂς σοβαρευθῶμεν, κύριοι, προκειμένου περὶ τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν. Τί τὸν θέλετε τὸν Διοικητὴν τοῦ Ι.Κ.Α.; Οἱ Ὀργανισμοὶ αὐτοὶ δὲν εἶναι τραπεζιτικοί, διὰ νὰ δικαιολογοῦν παχυτάτας θέσεις Διοικητοῦ. Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος δὲν διώρισεν αὐτὸς τὸν Γεν. Διευθυντὴν τοῦ Ι.Κ.Α., ἀλλὰ τὸν ἔκαμεν ὁ νόμος τοῦ ἀειμνήστου Ἀγαλλοπούλου. Κατηργήσατε σεῖς τὸν Ἀγαλλόπουλον καὶ ἐκάματε Διοικητὴν περιστοιχιζόμενον μὲ πολλοὺς στρατηγούς. Τὸ αὐτὸ θέλετε νὰ κάμετε καὶ εἰς τὸν Ο.Γ.Α. Καὶ τὸ περίεργον εἶναι, ὅτι δίδετε εἰς τὸν Διοικητὴν τοῦ Ο. Γ.Α. τὸ δικαίωμα νὰ δημοσιεύῃ τοὺς κανονισμοὺς εἰς ἣν περίπτωσιν δὲν ἤθελον ἐγκριθῆ οὗτοι ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς ἐντὸς ὡρισμένης προθεσμίας, νὰ τοὺς δημοσιεύῃ, λέγω, καὶ ἄνευ τῆς ἐγκρίσεώς του. Καὶ περὶ τῶν προσόντων αὐτῶν τίποτε δὲν λέγει τὸ νομοσχέδιον. Δὲν θέλω, κ. συνάδελφοι, νὰ σᾶς κουράσω περισσότερον. Ἤθελον μόνον νὰ ἐπισημάνω τὰ κύρια καὶ χαρακτηριστικὰ αὐτὰ σημεῖα τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος. Δὲν ἠμπορῶ νὰ λησμονήσω, ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μου ἦτο καὶ εἶναι ἀκόμη ἡ παροχὴ Κοινωνικῆς Ἀσφαλείας εἰς ὅλον τὸν πληθυσμόν. Ἐθεώρησα, ὅμως, ὑποχρέωσίν μου νὰ σᾶς εἴπω ὅλα αὐτά, διὰ νὰ σᾶς προφυλάξω ἀπὸ βαρύτατα λάθη, ποὺ θὰ ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἀπογοητεύσουν τοὺς ἀγρότας, διότι ἂν ἡ ἀσφάλισίς των γίνῃ, ὅπως τὴν θέλει τὸ νομοσχέδιον, θὰ εἶναι ἐπαχθεστάτη, μὲ ἀσήμαντον ἀντιστάθμισμα. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς καὶ τοῦ κέντρου).

§127ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§128ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§129ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχὴν Δευτέραν καὶ ὥραν 6ην μ. μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 3.05′ μ. μ.)