1960.03.30

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 73η

Τετάρτη 30 Μαρτίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.50′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Βολουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Λύρας, ζητεῖ δεκαήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ἐπίσης, ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Δούκας, ζητεῖ δεκαπενθήμερον ἄδειαν ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§8Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Π. Κάβδας, Κ. Ἀποσκίτης καὶ Κ. Ράλλης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς ἐφέδρους ἀξιωματικούς, πολεμιστάς, ἀγωνιστὰς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καὶ ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Ἀποσκίτης, Η. Παπαηλιοῦ, Γ. Κακαγιάννης, Α. Μίχας καὶ Σ. Ἡλιόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς ἐφέδρους ἀξιωματικούς, πολεμιστάς, ἀγωνιστὰς Ἐθν. Ἀντιστάσεως καὶ ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Παπαδημητρίου καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς ἐφέδρους ἀξιωματικούς, πολεμιστάς, ἀγωνιστὰς Ἐθν. Ἀντιστάσεως καὶ ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Τζιτζικώστας καὶ Χ. Πιπιλῆς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Κώδικος Φορολογικῆς Δικονομίας καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Φορολογικῶν Δικαστηρίων καὶ καθορισμοῦ τῶν τελῶν διαδικασίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ἀθανασίου, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προστασίας ἀπροστατεύτων παίδων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Ἀηδονᾶς, Β. Βασιλικός, Δ. Μανέντης, Ι. Σπαθάρης, Κ. Παπαδόπουλος καὶ Κ. Τζιτζικώστας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Ἀμύνης, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Φ. 454.8)20)535732)22.3.60 ἐγγράφου, διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ Δικαστικοῦ Γραφείου VIII Μεραρχίας, μετὰ ποινικῆς δικογραφίας, κατὰ τῶν βουλευτῶν Ἰωαννίνων κ. κ. Ν. Σκοπούλη καὶ Μ. Χριστογεώργου, αἰτουμένου τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτῶν, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. (Παραπέμπεται εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν). Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Ἀμύνης, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ Φ. 454.8)21)535753)22.3.60 ἐγγράφου, διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ Δικαστικοῦ Γραφείου VIII Μεραρχίας, μετὰ ποινικῆς δικογραφίας, κατὰ τῶν βουλευτῶν Ἰωαννίνων κ.κ. Ν. Σκοπούλη καὶ Μ. Χριστογεώργου, αἰτουμένου τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτῶν, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. (Παραπέμπεται εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινολευτικὴν Ἐπιτροπήν). Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 74487)23.3.60 ἀποφάσεώς του παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον, διὰ τὴν ὑπ’ αὐτοῦ χορήγησιν δανείου μέχρι συνολικοῦ ποσοῦ δραχμῶν δέκα ἑκατ. (10.000.000) εἰς τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον Λέσβου. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἀνακοινοῖ, ὅτι, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 75917)23.3.60 ἀποφάσεώς του, παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου πρὸς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον, διὰ τὴν ὑπ’ αὐτοῦ χορήγησιν δανείου μέχρι συνολικοῦ ποσοῦ δραχμῶν ἑνὸς ἑκατομμυρίου πεντακοσίων χιλιάδων (1.500.000) εἰς τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον Εὐρυτανίας. Ὁ βουλευτὴς Κερκύρας κ. Γ. Λύχνος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν βιοτεχνικῶν Σωματείων Κερκύρας, διαμαρτυρομένων δι’ ἀποφασισθεῖσαν νέαν εἰσφορὰν ὑπὲρ τοῦ Τ. Ε.Β.Ε. καὶ αἰτουμένων ἀναπροσαρμογὴν τῶν συντάξεων, ἐπέκτασιν τῆς νοσοκομειακῆς καὶ ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἀνωτάτης Διοικήσεως Ὀργανώσεων Συνταξιούχων Δημοσίων Ὑπαλλήλων, αἰτουμένης, ὅπως καταβληθῇ ὡς δῶρον τοῦ Πάσχα μία ὁλόκληρος σύνταξις, μὲ κατώτατον ὅριον 1.000 δραχμῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Α.Ε. Διακοσμητικαὶ Τέχναι G.E.O. καὶ τῆς Α.Ε. Γενικῶν καὶ Τεχνικῶν Ἐπιχειρήσεων, αἰτουμένων, ὅπως ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις ἀπὸ τὸν Ν. 3190, περὶ ὑποχρεωτικῆς μετατροπῆς τῶν ἀνωνύμων ἑταιρειῶν εἰς τοιαύτας περιωρισμένης εὐθύνης κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Γ. Ἀράπης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ὁδηγῶν Λεωφορείων καὶ τῆς Ἑνώσεως Εἰσπρακτόρων Αὐτοκινήτων Λεωφορείων Πειραιῶς, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν παρέμβασιν τῆς Διευθύνσεως Τροχαίας Πειραιῶς εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ὑπηρεσίας των. Ὁ βουλευτὴς Φωκίδος κ. Β. Κρῖκος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Γραβιᾶς–Παρνασσίδος, αἰτουμένου ἀποστολὴν ἰατροῦ εἰς τὸ Ὑγειονομικὸν Κέντρον τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Καμβύσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῶν βορεινῶν Συνοικισμῶν Μπαλῆ, Μπούμπουκα, Τρύπες καὶ Λεύκα Πυλίας, διαμαρτυρομένων διὰ τὰ παρεμβαλλόμενα ἐμπόδια ὑπὸ γνωστοῦ προσώπου ἀποβλέποντος πρὸς ἐξυπηρέτησιν ἰδιωτικῶν του συμφερόντων, πρὸς ματαίωσιν συνδέσεως ὁδοῦ πρὸς Πεταλίδιον, ζητούντων τὴν ἀποτελεσματικὴν ἀντίδρασιν τῶν παρασκηνιακῶν ἐνεργειῶν πρὸς ἀποκατάστασιν δικαίου. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Παινέζης καὶ Γ. Ἀράπης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Ἀθηνῶν, αἰτουμένου τὴν ἀνάκλησιν τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχεδίου «περὶ ἐργατῶν τύπου» κλπ. Ὁ βουλευτὴς Χίου κ. Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ὑπαλλήλων–ἐργατοτεχνιτῶν–ὁδηγῶν τέως Υ.Ε.Κ.Α., αἰτουμένης τὴν πλαισίωσιν τῆς Α.Ε. Ἀστικαὶ Συγκοινωνίαι περιοχῆς Ἀθηνῶν μὲ τὸ προσωπικὸν τῆς ἐν λόγῳ Ἑνώσεως. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας κ. Ε. Ἀθανασάκος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἐπαγγελματοβιοτεχνῶν Παραμυθίας, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν κατὰ 50% αὔξησιν τῶν εἰσφορῶν τῶν ἐπαγγελματιῶν ὑπὲρ τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. καὶ αἰτουμένου τὴν ἀνάκλησιν τῆς σχετικῆς ἀποφάσεως κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Λαρίσης, τοῦ Συνοικισμοῦ «Σουφλάρια» κατόχων οἰκιῶν κειμένων ἐκτὸς σχεδίου πόλεως, ἀντιτιθεμένων εἰς τὴν φορολόγησιν τῶν οἰκιῶν των ὡς αὕτη πρόκειται νὰ ἀντιμετωπισθῇ διὰ κατατεθέντος εἰς τὴν Βουλὴν νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν πολιτικῶν συνταξιούχων Λαρίσης καὶ Περιχώρων, αἰτουμένων τὴν ἀποκατάστασιν ἀδικιῶν ἐκ τοῦ Ν. 1854)51 καὶ τῆς Ὑπουργικῆς πράξεως 1020)58. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἀρτεργατῶν, αἰτουμένου ἔνταξιν εἰς τὸ Κ.Τ.Ε.Λ. ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων Λεωφορείων.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ἡ ἐρώτησις τοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, σχετικῶς μὲ τὴν λῆψιν μέτρων διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς κρισίμου οἰκονομικῆς καταστάσεως τῶν πληθυσμῶν τῆς ὑπαίθρου κλπ., διαγράφεται λόγῳ ἀπουσίας αὐτοῦ. Ὁ κ. Α. Τσιάρας, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τοὺς λόγους οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τὴν διαρκῆ αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου καὶ τὴν συνεχῆ μείωσιν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου κλπ.

§10Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὴν 19)11)59 κατεθέσαμε μίαν ἐρώτησιν πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου νὰ μᾶς πληροφορήσῃ πρῶτον, ἐὰν ἀληθεύουν αἱ πληροφορίαι τῶν ἐφημερίδων, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ εἰσαχθοῦν 200.000 τόννοι σίτου, δεύτερον, ποῖοι λόγοι ἐπιβάλλουν τὴν διαρκῆ αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὴν συνεχῆ μείωσιν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ἀφ’ ἑτέρου, τρίτον ποῖοι λόγοι συνηγοροῦν εἰς τὴν εἰσαγωγὴν κτηνοτροφῶν καὶ συγκεκριμένως ἀραβοσίτου, ὅταν ἤδη ἡ ἀγορὰ ἔχῃ πιεστικὴν προσφορὰν μὲ 2,15 τὸ κιλόν, τέταρτον διὰ ποίους λόγους παρεδόθη εἰς τὴν ἑταιρείαν Μποῦνκε, ποσότης 19.400 τόννοι, ὅταν ἐκ τῆς συμβάσεως, δὲν εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τὴν παραδώσωμεν καὶ πέμπτον διὰ ποῖον λόγον ἐπὶ δύο ἔτη συνεχῶς αἰτοῦνται χωρὶς νὰ κατατίθενται τὰ στοιχεῖα, ὁ φάκελλος, ὁ ὁποῖος ἀφορᾷ τὴν ὑπόθεσιν σίτου, ἀλεύρων καὶ ἄρτου. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας εἰς τὸ ἐρώτημα αὐτὸ μᾶς ἀπήντησε. Μᾶς ἀπήντησε μόνον ὅσον ἀφορᾷ τὸ πρῶτον σημεῖον, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ εἰσαχθῇ ποσότης 200.000 τόννων. Βεβαίως, ἡμεῖς ἔχομεν τοὺς φόβους, ὅτι ἡ αἰσιόδοξος αὐτὴ πρόβλεψις τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, δὲν πρόκειται νὰ ἐπαληθεύσῃ, ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἐπαληθεύσῃ, κ. Πρόεδρε, δὲν εἶναι ὀρθὸν ὁ τόπος μας νὰ μείνῃ χωρὶς κανένα ἀπολύτως ἀπόθεμα, διότι αἱ πληροφορίαι μου, ἀπὸ τὸ ἴδιον τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, εἶναι, ὅτι τὸ ἀπόθεμα τὸ ὁποῖον ὑπάρχει θὰ μᾶς πείσῃ νὰ βγοῦμε εἰς τὴν νέαν ἐσοδείαν. Πληροφορῶ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου καὶ ὁλόκληρον τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι ἀνεξαρτήτως ὅλων τῶν ἄλλων, πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἔχῃ πάντοτε ἕνα ἀπόθεμα 200.000 τόννων, διότι δὲν εἶναι ὀρθόν, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἐπιτετραμμένον ὁ σῖτος μὲ τόσην ὑγρασίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει καὶ χωρὶς νὰ ὑποστῇ μίαν ζύμωσιν, μεταφέρεται ἀπ’ εὐθείας εἰς τοὺς ἀλευρομύλους, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι εἰς βάρος τῆς παραγωγῆς, διότι βγαίνουν περισσότερα τοῦ πραγματικοῦ πίτυρα. Αὐτὸς ἦτο καὶ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον κατηγοροῦμεν τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἔσπευσε νὰ πωλήσῃ μίαν μεγάλην ποσότητα σίτου εἰς αὐτὴν τὴν παράδοξον τιμήν. Ἐφ’ ὅσον δὲν εἴχομεν ὑποχρέωσιν συμβατικὴν νὰ πωλήσωμεν 183.000, παρὰ μόνον 153.000, ἀπορῶ διατὶ ἔγινεν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, καὶ περιμένω τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, σχετικῶς, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν ἐσοδείαν τοῦ 1959. Ἐνῷ ἀπὸ τὴν σύμβασιν εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ παραδώσωμεν 153.000 τόννους....

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διὰ νὰ συνεννοούμεθα. Ἡ ἐρώτησίς σας ἀναφέρεται ἐπὶ ἑνὸς συγκεκριμένου θέματος καὶ τὸ θέμα εἶναι τὸ ἑξῆς: «Ἐπὶ ἐρωτήσεως διὰ.............. ............ (ἀναγινώσκει).............».

§12Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Αὐτὰ λέγουν τὰ συνοπτικὰ πρακτικὰ ποὺ κατεχωρήσατε σεῖς ὡς περίληψιν. Τὸ ἐρώτημα, δὲν εἶναι ξηρόν. Ἡ ἐρώτησις ἀναφέρεται εἰς συγκεκριμένα περιστατικά. Κύριε Πρόεδρε, ἐλάβομεν τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ἀλλ’ ἡ ἀπάντησις αὐτὴ δὲν μᾶς ἱκανοποιεῖ διότι ἡμεῖς πιστεύομεν, ὅτι ὁ τόπος ἔχει ἀνάγκην ἑνὸς στὸκ διότι ἠμπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίσῃ θεομηνίας καί, ὅπως ἄλλα Κράτη ἔχουν λάβει πρόνοιαν δι’ ἓν ὁλόκληρον ἔτος ἔπρεπε καὶ τὸ ἰδικόν μας Κράτος νὰ τὸ κάμῃ αὐτό. Δὲν εἶναι δὲ δυνατὸν νὰ ξεχάσωμεν ὡρισμένα γεγονότα τὰ ὁποῖα συνέβησαν μεταξὺ σίτου, ἀλεύρου καὶ ἄρτου. Θὰ κουράσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἀλλὰ πρέπει νὰ ἀκουσθοῦν ὡρισμένα πράγματα τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα καὶ χρήσιμα καὶ διὰ τὴν Κυβέρνησιν, διότι θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν συνέχισιν τῆς ὑφισταμένης καταστάσεως διότι θὰ πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ἔχουν δημιουργηθῆ ὅμιλοι ἀνθρώπων, εἴτε ἐμπόρων, εἴτε βιομηχάνων, εἴτε ἄλλως πως χαρακτηριζομένων, οἱ ὁποῖοι λυμαίνονται κυριολεκτικῶς τὸν πλοῦτον αὐτὸν ποὺ λέγεται σῖτος καὶ εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ὥστε τὸ μὲν σιτάρι νὰ καταντᾶ νὰ πωλῆται μία καὶ 80 ὁ δὲ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ τρώγῃ τὸ ψωμὶ πρὸς πέντε καὶ 80 κατ’ ὀκᾶν.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρέπει νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι μόνον ἕνα πεντάλεπτον ἔχετε εἰς τὴν διάθεσίν σας διὰ νὰ ἀναπτύξετε ὅλα αὐτὰ ποὺ θέλετε. Πρέπει ἐπίσης νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι πρόκειται καὶ ἄλλοι τρεῖς νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἐρωτήσεως.

§14Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θὰ παρακαλέσω νὰ προστεθῇ τὸ πεντάλεπτον καὶ τῶν λοιπῶν συναδέλφων, μὲ τὴν δήλωσιν, ὅτι παραιτοῦνται. Τὸ θέμα εἶναι τόσον σοβαρόν, ὥστε.....

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ ὑποβάλλετε ἐπερώτησιν.

§16Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. ... ὥστε θὰ πρέπει νὰ μᾶς παρασχεθῇ ἡ εὐχέρεια νὰ ὑποβάλλωμεν στοιχεῖα τὰ ὁποῖα θὰ ἦσαν χρήσιμα ἐπὶ τοῦ προκειμένου.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διὰ τῆς ἐρωτήσεως ζητοῦνται πληροφορίαι. Σεῖς κάμνετε ἔλεγχον.

§18Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Δὲν εἶναι ἔλεγχος. Κάμνετε ἕνα βασικὸν σφάλμα. Δὲν πρόκειται περὶ ἐλέγχου. Τί θέλετε νὰ κάμω;

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θέλω νὰ περιορισθῆτε εἰς τὸ πεντάλεπτον ποὺ σᾶς ἐπιτρέπει ὁ Κανονισμός.

§20Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Πολὺ τηρεῖται ὁ Κανονισμὸς ἐκ μέρους σας ὅταν πρόκειται νὰ ὁμιλήσῃ ἡ πτέρυξ αὐτὴ καὶ δὲν ξεύρω διατὶ γίνεται ἡ διακριτικὴ αὐτὴ μεταχείρισις. (Διαμαρτυρίαι, κωδωνοκρουσίαι).

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, σᾶς παρακαλῶ νὰ εἶσθε προσεκτικώτερος. Τὸ Προεδρεῖον εἶναι ἀντικειμενικὸν καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ περιορισθῆτε εἰς αὐτὴν τὴν ὑπόδειξιν τὴν ὁποίαν σᾶς ἔκαμα.

§22Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θὰ ἀναγνώσω μίαν καταγγελίαν ἡ ὁποία θὰ ρίξῃ φῶς εἰς πολλὰ σκοτεινὰ σημεῖα. (Φωναί, διαμαρτυρίαι, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κ. συνάδελφε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κάμνετε ἐπερώτησιν. Περιορισθῆτε εἰς τὸ νὰ ζητήσετε τὴν πληροφορίαν ποὺ σᾶς ἐνδιαφέρει καὶ μὴ δημιουργῆτε ζητήματα.

§24Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Δὲν θέλετε νὰ ἀκούσετε... (δὲν ἠκούσθη). (Θόρυβος).

§25Δ. ΜΕΡΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὁμιλεῖ ἀπὸ τῆς θέσεώς του μὴ ἀκουόμενος, λόγῳ τοῦ θορύβου).

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μερλόπουλε, δὲν σᾶς ἔδωσα τὸν λόγον. Παρακαλῶ νὰ σεβασθῆτε τὸν Κανονισμόν.

§27Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου τὴν περασμένην Τρίτην ὁμιλῶν εἶπεν, καὶ περὶ διαμορφώσεως τιμῶν, ὅτι ἐκ τῆς πωλήσεως τοῦ σίτου ἐβοηθήθησαν οἱ παραγωγοὶ εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου. Τοῦ διαφεύγει ὅμως, φαίνεται, τὸ γεγονός, ὅτι καμμία διαμόρφωσις τιμῶν δὲν ἐγένετο. Ὑπάρχει μία ἀπόφασις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ἡ ὑπ’ ἀριθ. 97 τῆς 26.6.59 διὰ τῆς ὁποίας ἀπαγορεύεται εἰς τοὺς ἐμπόρους νὰ πάρουν τὸ σιτάρι εἰς τιμὴν πάρα πάνω τῶν 2,26 κατ’ ὀκᾶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοηθῇ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ κόσμος τρώγει τὸ ψωμὶ πρὸς 5.10 καὶ νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν σοβαρῶς, διότι ἔχουν δημιουργηθῆ συμμορίαι, αἱ ὁποῖαι λυμαίνονται τὸν κόσμον. Ἐνδεικτικῶς θὰ σᾶς ἀναφέρω μίαν χαρακτηριστικὴν περίπτωσιν. (Θόρυβος).

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει τὸ 5λεπτον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραβαίνετε τὸν Κανονισμόν.

§29Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχει Κανονισμὸς ἢ ὄχι; Δὲν εἶναι κατάστασις αὐτή. (Θόρυβος).

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραβαίνετε τὸν Κανονισμὸν καὶ νὰ νομίζετε, ὅτι τὸ Προεδρεῖον μεροληπτεῖ.

§31Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Δὲν μὲ ἀφήνετε νὰ ὁμιλήσω.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, σᾶς παρακαλῶ πολύ. Ἡ ἐρώτησις ἔχει τὸν χαρακτῆρα αἰτήσεως πληροφοριῶν ἐνῷ σεῖς ἀναπτύσσετε ἕνα θέμα καθαρῶς ἐπερωτήσεως. Πρέπει νὰ παύσῃ αὐτὴ ἡ μέθοδος.

§33Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ πληροφορήσω τὴν Κυβέρνησιν δι’ ὡρισμένα πράγματα τὰ ὁποῖα γίνονται εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, τελειώνετε.

§35Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Θὰ ἀναμένω τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου. Εἶναι ἀπαράδεκτος ἡ κατάστασις ἡ ὑφισταμένη καὶ ἐπιμένομεν νὰ κατατεθοῦν τὰ στοιχεῖα, διότι εἶναι ἀνάγκη νὰ διαφωτισθῇ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ τὴν κατάστασιν ἡ ὁποία ἔχει δημιουργηθῆ εἰς βάρος του.

§36Δ. ΜΕΡΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε ἄλλο, πολλὰ θὰ ἤθελα νὰ....... (δὲν ἠκούσθη).

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρέπει νὰ ὑπάρχῃ κἄποια συνεννόησις. Δὲν εἶναι δυνατὸν αἱ ἐρωτήσεις, νὰ μεταβάλλωνται εἰς ἐπερωτήσεις, αὐτό, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει.

§38Δ. ΜΕΡΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὀφείλομεν νὰ διατυπώσωμεν τὸ παράπονον, ὅτι ἡ ἐρώτησίς μας δὲν ἔτυχεν ἀπαντήσεως πλήρους.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ἀπαντήσῃ ὁ κ. Ὑπουργός.

§40Δ. ΜΕΡΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ διατύπωσις τοῦ παραπόνου αὐτοῦ ἐὰν θεωρῆται ἀπὸ σᾶς ὡς περιττή, δὲν ἀντιλαμβάνομαι, τότε, ποῖον λόγον ἔχουν αἱ ἐρωτήσεις. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποβάλωμεν ξηρὰς ἐρωτήσεις.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ σᾶς ἀπαντήσῃ ὁ κ. Ὑπουργός.

§42Δ. ΜΕΡΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἀπάντησις πρέπει νὰ εἶναι πλήρης. Παραπονούμεθα δέ, ὅτι δὲν ἐδόθη ἀπάντησις πλήρης εἰς ἐκεῖνα ἐπὶ τῶν ἀδικιῶν ἐζητήσαμεν πληροφορίας.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 70 ἐρωτήσεως, ὁ κ. Κωστῆς, ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ συναφοῦς ἐρωτήσεώς του δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ἐὰν πρόκειται νὰ εἰσαχθῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα ποσότης 200.000 τόννων σίτου ἐξ Ἀμερικῆς κλπ.

§44Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅτε κατετέθη ἡ ἐρώτησις εἶχεν ἀναγραφῆ εἰς τὸν τύπον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν πρόθεσιν νὰ εἰσαγάγῃ 200.000 τόννους σίτου ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ πληροφορία αὕτη διεψεύσθη τότε δι’ ἀνακοινώσεων ἡμιεπισήμων κύκλων. Ἡ αὐτὴ διάψευσις εἶχε λάβει χώραν καὶ ἰδιὰ τὸν βάμβακα καὶ τὴν ὄρυζαν, ἀλλὰ παρὰ ταῦτα προσφάτως εἰσήχθησαν βάμβαξ καὶ ὄρυζα ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἐρωτῶ τὴν Κυβέρνησιν διὰ ποῖον λόγον ἀκολουθεῖ τὴν πολιτικὴν αὐτήν, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν στὸκ τῶν προϊόντων τούτων εἰς τὴν Χώραν μας καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ πληροφορήσῃ τὸ Σῶμα, ἐὰν εἰσήχθη ἢ πρόκειται νὰ εἰσαχθῇ σῖτος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὡς ἐπίσης ἐὰν εἶναι ἀληθὴς ἡ πληροφορία, ὅτι εἰσήχθησαν 1.000 τόννοι βάμβακος ἐξ Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς καὶ 1.800 τόννοι ὀρύζης. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀγανάκτησις τῶν καλλιεργητῶν ἀπεκορυφώθη.

§45Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριε Πρόεδρε, ἀποτελεῖ πλέον συνήθειαν καὶ καθιερωμένον καθεστὼς ἀπὸ μέρους ὡρισμένων συναδέλφων ὅπως ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν ὑποβαλλομένων ἐρωτήσεων τῶν ὁποίων σκοπὸς κατὰ τὸν Κανονισμὸν εἶναι ἡ αἴτησις καὶ παροχὴ πληροφοριῶν ἐπὶ συγκεκριμένων θεμάτων, νὰ μετατρέπωνται διὰ τῶν ἀγορεύσεων εἰς ἐπερώτησιν καὶ νὰ ἀποβλέπουν οὐχὶ εἰς τὴν ἐνημέρωσίν των ἐπὶ συγκεκριμένων θεμάτων ἀλλὰ εἰς τὸν ἔλεγχον τῆς γενικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ, κ. Πρόεδρε, νὰ ἐπαναλάβω τὴν παρατήρησιν αὐτὴν καὶ νὰ τονίσω, ὅτι τοῦτο ἐπαναλαμβανόμενον κατὰ σύστημα δὲν εἶναι ὁ ἐνδεδειγμένος τρόπος ἐκδηλώσεώς μας ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ πέραν τοῦ γεγονότος, ὅτι σαφῶς ἀπαγορεύεται ἀπὸ τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς. Οἱ κύριοι συνάδελφοι, οἱ πρὸς τοῦτο ἐνδιαφερόμενοι δύνανται νὰ ἀσκήσουν ἔλεγχον ἐπὶ τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὸν τρόπον καὶ τὴν διαδικασίαν ποὺ διαγράφει ὁ Κανονισμὸς τῆς Βουλῆς καὶ οὐχὶ διὰ τῆς μεθόδου ταύτης, ἥτις τὸ ὀλιγώτερον εἶναι ἀνεπίτρεπτος. Ὡς πρὸς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος, ἐπιθυμῶ νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς: Εἰδικώτερον ὡς πρὸς τὴν εἰσαγωγὴν ἢ μὴ 200.000 τόννων σίτου πρὸς ἀρτοποίησιν, καὶ τὴν κάλυψιν τῶν εἰς ἄρτον ἀναγκῶν μας δὲν ὑπῆρξαν ἡμιεπίσημοι ἀνακοινώσεις ἐγκύρων κύκλων, ὡς ἰσχυρίσθη ὁ ἐρωτῶν συνάδελφος, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἐδημοσιεύθησαν ὑπεύθυνοι Κυβερνητικαὶ ἀνακοινώσεις καὶ ἐπιστολαί μου εἰς τὰς ἐφημερίδας διὰ τῶν ὁποίων ἠλέγχοντο αἱ δημοσιευθεῖσαι πληροφορίαι ὡς ἀνακριβεῖς καὶ παρείχοντο στοιχεῖα ἐπὶ τῆς ἐπαρκείας μας. Κατὰ συνέπειαν ὑπῆρξε κατηγορηματικὴ διάψευσις τῆς Κυβερνήσεως, τὴν ὁποίαν φαίνεται οἱ κ. συνάδελφοι, δὲν ἐφρόντισαν νὰ ἀναγνώσουν καὶ ἐνθυμηθοῦν πρὸ τῆς ὑποβολῆς τῆς ἐρωτήσεώς των. Ἡ ἐσωτερικὴ κατανάλωσις ἐν Ἑλλάδι εἰς ἄλευρα καὶ ζυμαρικὰ ἀπαιτεῖ τριῶν εἰδῶν σίτου. Σῖτον δι’ ἄρτον, σῖτον διὰ σιμιγδάλια καὶ μακαρόνια καὶ σῖτον δι’ ἄλευρα ζαχαροπλαστικῆς. Μέχρι πρὸ ἔτους καὶ πλέον τὰ ἄλευρα ζαχαροπλαστικῆς εἰσήγοντο κατὰ τὸ πλεῖστον ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ αὐτούσια. Ἀπὸ ἔτους καὶ πλέον ἀπηγορεύθη ἡ εἰσαγωγὴ αὐτουσίων ἀλεύρων πολυτελείας καὶ καθωρίσθη ἡ παρασκευὴ τούτων ἐξ εἰδικοῦ τύπου σίτου Ἀμερικῆς βοηθείας, διότι μόνον ἡ συγκεκριμένη ποιότης σίτου Ἀμερικῆς ἦτο κατάλληλος διὰ τὴν ἐξ αὐτοῦ παρασκευὴν τῶν ἀλεύρων πολυτελείας ἅτινα προηγουμένως εἰσήγοντο αὐτούσια. Παρομοίας ποιοτικῆς καταστάσεως σῖτον δὲν παράγει ἡ Ἑλλὰς καὶ κατόπιν τούτου εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ εἰσάγωμεν τοιοῦτον ἑκάστοτε κατὰ τὰς ἀνάγκας τῆς καταναλώσεως καὶ εἰς ποσότητα 35.000–40.000 τόννων ἐτησίως.

§46Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Ἔχομεν καλλίτερον.

§47Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Ὄχι, κ. συνάδελφε, διότι ἄλλως οὐδεὶς λόγος ὑπῆρχεν εἰσαγωγῆς του. Προσπάθεια ἰδιὰ τὴν ἀντικατάστασίν του δι’ εἰδικοῦ ἐξ 8.000 τόννων περίπου ἀπεδείχθη ἀπρόσφορος διὰ τὴν παρασκευὴν τῶν ἀλεύρων ζαχαροπλαστικῆς. Ἡ κατανάλωσις ἀλεύρων ζαχαροπλαστικῆς, ἀπορροφᾷ ὡς εἶπον περὶ τοὺς 35–40 χιλιάδας τόννους ἐτησίως σίτου αὐτῆς τῆς εἰδικῆς ποιοτικῆς καταστάσεως. Αἱ ἀνάγκαι μας εἰς σκληρὸν σῖτον κυμαίνονται ἀπὸ 70.000 ἕως 80.000 τόννους ἐτησίως. Μέχρι τοῦ ἔτους 1957 εἰσήγοντο ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ κατ’ ἔτος ποσότητες ἀπὸ 5.000–25.000 τόννους σκληροῦ σίτου. Μόνον κατὰ τὰ ἔτη 1958 καὶ 1959 δὲν εἰσήχθη σκληρὸς σῖτος, διότι αἱ ἀνάγκαι μας ἐκαλύφθησαν ἐξ ὁλοκλήρου διὰ τῆς ἐγχωρίας παραγωγῆς, ἥτις ὑπῆρξεν ἱκανοποιητική. Ἀντιθέτως κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἡ παραγωγὴ τοῦ σκληροῦ σίτου, ὁ ὁποῖος ὡς γνωστὸν τιμᾶται κατὰ 80 περίπου λεπτὰ περισσότερον τοῦ μαλακοῦ, ὑπελείφθη καὶ δὲν θεωρεῖται ἐπαρκὴς διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν μας καὶ θὰ ἀπαιτηθῇ ἡ εἰσαγωγὴ ὡς ἐκ τούτου ποσότητός τινος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν μας.

§48Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Εἰς ποίαν ποσότητα;

§49Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Τοῦτο θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὰ ἀποθέματα, ὑπολογίζω ὅμως, ὅτι ἡ ποσότης αὕτη θὰ κυμανθῇ μεταξὺ 8–15 χιλιάδων. Πέραν αὐτῶν, κ.κ. συνάδελφοι, μαλακὸν σῖτον δι’ ἀρτοποίησιν οὔτε εἰσήγομεν, οὔτε καὶ πρόκειται νὰ εἰσαγάγωμεν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ὡς πρὸς τὰς τιμὰς τοῦ ἄρτου, ἡ Κυβέρνησις τὴν 24ην Ἰουνίου τοῦ 1959 ἐξήγγειλε τὰ μέτρα προστασίας τῶν παραγωῶν καὶ προσδιώρισε σαφῶς τὴν πολιτικήν της τόσον ὡς πρὸς τὴν παρεχομένην προστασίαν καὶ τὸν καθορισμὸν τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, ὅσον καὶ ὡς πρὸς τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου. Ἐξήγγειλε τότε τὴν ηὐξημένην προστασίαν τῶν μικρῶν παραγωγῶν μὲ τιμὰς οὐχὶ 1.80 τὴν ὀκᾶν, ὡς εἶπεν ὁ κ. Τσιάρας, ἀλλὰ μὲ δραχ. 3,50 τὸ κιλὸν καὶ ἐκάλυψεν ἐν μέρει τὰς δαπάνας διὰ τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Ὡς πρὸς τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, ἡ Κυβέρνησις ἀνεκοίνωσε τότε (24.6.59) αὔξησιν τοῦ μὲν πιτυρούχου κατὰ 15 λεπτά, τοῦ δὲ λευκοῦ κατὰ 20. Ἔκτοτε, οὐδεμία ἄλλη μεταβολὴ ἔλαβε χώραν. Ἡ Κυβέρνησις παρέσχε πλήρεις ἐξηγήσεις, διὰ τῶν ὁποίων ἐδικαιολογεῖτο ἡ τοιαύτη αὔξησις. «...... (ἀναγινώσκει)......». Κατὰ συνέπειαν, κ.κ. συνάδελφοι, δὲν ἀντιλαμβάνομαι τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους μόλις σήμερον διατυποῦνται αἱ τόσον ἐμφαντικῶς τονισθεῖσαι ἀπορίαι τῶν κ. κ. συναδέλφων, ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ ἦσαν γνωστὰ ἀπὸ τῆς 26ης Ἰουνίου τοῦ παρελθόντος ἔτους. Ὡς πρὸς τὰ ὅσα εἶπεν ὁ κ. Τσιάρας, ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἐξαγωγὴν σίτου κατὰ τὸ ἔτος 1959, πρὸ ἡμερῶν μόλις παρέσχον πλήρεις καὶ συγκεκριμένας πληροφορίας εἰς τὴν Βουλὴν καί, κατὰ συνέπειαν, οὐδόλως δικαιολογοῦνται οἱ ἰσχυρισμοί του. Πέραν αὐτοῦ, τὸ ὑποστηριζόμενον ὑπὸ τοῦ κ. Τσιάρα καὶ κατὰ τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν μὲ τὴν λῆξιν τῆς ἐσοδείας νὰ εὑρισκώμεθα μὲ ἀπόθεμα 200.000 τόννων σίτου, μόνον ὡς παραδοξολογία δύναται νὰ ἐκληφθῇ. Ἡ ποσότης αὕτη ἀντιπροσωπεύει τὸ 30% καὶ πλέον τῆς καταναλισκομένης ποσότητος σίτου ἀρτοποιήσεως ἐν Ἑλλάδι καὶ θὰ ἀπετέλει τὸ ὀλιγώτερον παραλογισμόν. Ἡ διατήρησις ἑνὸς παρομοίου ἀποθέματος μὲ τὴν ὑφισταμένην ἔλλειψιν ἀποθηκῶν καὶ μὲ τὰς γνωστὰς οἰκονομικὰς συνεπείας, ὡς ἐπακόλουθον, τὸ ἐλάχιστον θὰ ἐχαρακτηρίζετο ὡς ἀφροσύνη.

§50Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀξιότιμος κ. ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου, μᾶς παρουσίασεν ἄλλην ποσότητα σιτηρῶν. Τὸν πληροφορῶ, ὅτι τέτοια σιτηρὰ δὲν ὑπάρχουν. Ὑπάρχουν σκληρὰ καὶ μαλακὰ σιτηρά. Ἔχομεν σιτηρὰ τύπου 0,50, 0,60 καὶ ΝΤΕΒΕ πολυτελείας, τὰ ὁποῖα μάλιστα δύνανται νὰ ἐξαχθοῦν ἀκόμη καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Δὲν δέχομαι τὴν ἄποψιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλη ποικιλία, ὡς εἶπεν ἀκόμη ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι δὲν ὑπάρχουν σκληρὰ σιτάρια. Τὸν πληροφορῶ, ὅτι εἰς τὴν ἀγορὰν τῆς Θεσσαλονίκης ὑπάρχει ποσότης ἀδιάθετος σκληρῶν σιτηρῶν καὶ δὲν ὑπάρχουν ἀγορασταί. Πέραν τούτου, ἀπὸ τὸν παρελθόντα Ἰούνιον μέχρι σήμερον προσετέθησαν μὲ τὴν δικαιολογίαν τῆς στρογγυλοποιήσεως 17 ἀκόμη λεπτὰ ἐπὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Καὶ τὸν ἐρωτῶ, τὶ εἶναι ἐκεῖνο ποὺ αὐξάνει τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου καὶ μειώνει τὴν τιμὴν τοῦ σίτου; Ἀκόμη, ὁ κ. ὑπουργὸς ὡμίλησε περὶ παραδοξολογίας μου, ὡς πρὸς τὴν ἀναγκαιότητα ὑπάρξεως ἀποθεμάτων σίτου. Θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἀντίξοοι περιστάσεις. Δυνατὸν νὰ παρουσιασθῇ σιτοδεία καὶ τόσα ἄλλα. Ἐπίσης, ἐὰν γίνῃ ἄλεσις τῶν σιτηρῶν, ἀμέσως παρουσιάζεται ὑγρασία καὶ ὡς συνέπεια πολλὰ πίτυρα. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρξῃ αὐτὸ τὸ ἀπόθεμα.

§51Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κακῶς νομίζω, συνεταυτίσθησαν αἱ δύο ἐρωτήσεις. Ἄλλο εἶναι τὸ θέμα τῆς ἐρωτήσεως τῆς ἰδικῆς μου καὶ ἄλλο τὸ θέμα τῆς ἐρωτήσεως τοῦ κ. Τσιάρα. Ὁ κ. ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι θὰ χρειασθῇ νὰ εἰσαχθῇ ποσότης σκληροῦ σίτου, τὴν ὁποίαν μάλιστα δὲν καθώρισεν.

§52Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, εἶπα, ὅτι, κατὰ τὸν πρέποντα χρόνον, θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ καθορισθῇ ἡ εἰσακτέα τελικῶς ποσότης σκληροῦ ἢ εἰδικοῦ τύπου σίτου.

§53Δ. ΚΩΣΤΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα παράγομεν τὴν καλλιτέραν ποιότητα σίτου ἐν τῷ κόσμῳ. Κατὰ συνέπειαν, δὲν βλέπω τὸν λόγον, διατὶ νὰ εἰσαγάγωμεν σῖτον ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γιαχνῆς ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ, σχετικῶς μὲ τὴν κοστολόγησιν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς σιδήρου μπετὸν κλπ.

§55Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἔτος 1950, ἡ τιμὴ πωλήσεως σιδήρου μπετὸν ἀρμὲ ἦτο 2.000 κατὰ τόννον, ἐνῷ τοῦ παλαιοσιδήρου, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖται διὰ τὴν κατασκευὴν τοῦ σιδήρου μπετὸν ἀρμὲ ἦτο δραχ. 700. Τὸ ἔτος 1958 ἡ τιμὴ τοῦ σιδήρου μπετὸν ἀρμὲ ἀνῆλθεν εἰς 5.000, ἐνῷ τοῦ παλαιοσιδήρου εἰς 1.200. Δηλαδή, ἐνῷ ἡ τιμὴ τοῦ σιδήρου μπετὸν ἀρμὲ ηὐξήθη κατὰ 160%, τοῦ παλαιοσιδήρου ἡ τιμὴ ηὐξήθη μόνον κατὰ 55%. Ἐρωτῶ τὸν κ. ὑπουργὸν Ἐμπορίου καὶ τὸν παρακαλῶ νὰ μᾶς πληροφορήσῃ, διατὶ ηὐξήθη τόσον πολὺ ἡ τιμὴ τοῦ σιδήρου μπετὸν ἀρμέ, ἐνῷ ἡ τιμὴ τοῦ παλαιοσιδήρου δὲν εἶχε τόσην αὔξησιν;

§56Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριε Πρόεδρε, ἡ τιμὴ τοῦ σιδήρου καθορίζεται, βάσει κοστολογίου. Παρακολουθεῖται καὶ ἐλέγχεται ἀπὸ τὰ ἁρμόδια ἀγορανομικὰ ὄργανα καὶ ἀπὸ τὴν ἐπὶ τόπου Ἐπιτροπὴν κοστολογήσεως. Βάσει τῶν δεδομένων αὐτῶν, ἡ τιμὴ τοῦ σιδήρου μπετὸν ἀρμὲ διεκυμάνθη κατὰ ἔτη. Βάσει τῶν στοιχείων αὐτῶν, αἱ τιμαὶ τῆς πρώτης ὕλης, καὶ τῆς χρησιμοποιήσεως πρώτης ὕλης, ἂν προέρχεται ἀπὸ παληοσίδερα, ἢ ἀπὸ εἰδικὸν σίδηρον εἰσαγόμενον ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἢ ἀπὸ πιγέτες τοῦ ἐξωτερικοῦ —καὶ ἡ χρησιμοποίησις εἶναι 85% συνήθως παληοσίδερα καὶ 15% πιγέτες— εἶχον διακυμάνσεις ἀπὸ τὸ 1951 μέχρι τοῦ 1958 διαφόρους καὶ διεμορφώθη ἡ τιμή, κατὰ τὰ ἑξῆς ποσά: 5,21, 5,7 κλπ., λόγω τοῦ ὑφισταμένου μεταξὺ τῶν δύο ἑταιρειῶν τῶν παραγουσῶν σίδηρον συναγωνισμοῦ. Ὁ ἔλεγχος, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐναργηθῆ βάσει τῶν στοιχείων αὐτῶν, ἔχει δώσει ὡς κόστος μετὰ κέρδους, ἄνευ φόρου κύκλου ἐργασιῶν, 4,78 διὰ τὴν μίαν ἐπιχείρησιν καὶ 4,86 διὰ τὴν ἑτέραν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, αἱ τιμαὶ διαθέσεως τοῦ σιδήρου, εἶναι ἐντὸς τῶν ὁρίων τοῦ ἀγορανομικοῦ Κώδικος καὶ ἐντὸς τῶν ὁρίων τῶν ἐλεγχομένων τιμῶν μὲ τὸ περιωρισμένον ποσοστὸν κέρδους, τὸ ὁποῖον ἀναγνωρίζεται εἰς τὴν βιομηχανίαν.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὰς ἀναφορὰς καὶ ἐρωτήσεις, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Καλεῖται ἡ Βουλή, ὅπως ἀποφανθῇ ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν.Δ. ὑπ’ ἀριθ. 4016)1959 «περὶ τροποποιήσεως τῆς περὶ ἐγκληματιῶν πολέμου νομοθεσίας». Οἱ παραδεχόμενοι τὴν ἄνω πρότασιν παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ ὀλιγώτεροι).

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἠγέρθησαν οἱ ὀλιγώτεροι. Συνεπῶς, ἡ πρότασις «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν.Δ. 4016)59 κ.λ.π.» ἀπερρίφθη. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἀκυρώσεως νόμου «περὶ ἀκυρώσεως, καταργήσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. Δ. 4029)59 περὶ ἀργούντων μεταλλείων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τοῦ μεταλλευτικοῦ Κώδικος καὶ τῆς ὑπηρεσίας μεταλλείων». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Β. Μπακατσούλας, ἔχει τὸν λόγον.

§59Β. ΜΠΡΑΚΑΤΣΟΥΛΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπῆρξαν παλαιότερον, ἀλλὰ καὶ τώρα ὑπάρχουν ὡρισμένοι, οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν, ὅτι ἡ χώρα μας δὲν ἔχει πλοῦτον τόσον ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, ὅσον καὶ ὑπὸ τὸ ἔδαφος. Αὐτό, ὅμως, ἀπεδείχθη ἀνακριβὲς καὶ ἀναληθές, συνεπεία γενομένων ἐρευνῶν καὶ ἐκ μέρους τῶν ἐπιστημόνων, καὶ ἐκ μέρους διαφόρων Κρατικῶν Ἱδρυμάτων. Ὅσον ἀφορᾷ τοὐλάχιστον τὸν ὑπόγειον πλοῦτον, σήμερον γίνεται δεκτὸν ἀπὸ ὅλους, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν ὑπέδαφος εἶναι πλούσιον εἰς διάφορα μεταλλεύματα καὶ ὀρυκτά. Ὑπάρχουν π. χ. οἱ βωξῖται, ὑπάρχουν μαγνησίται, ὑπάρχει νικέλιον καὶ σίδηρος εἰς σημαντικὰ ἀποθέματα. Πρέπει ὅμως νὰ ὁμολογήσωμεν καὶ πρέπει νὰ λεχθῇ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ὅτι ἡ γῆ μας, εἰς ὅ,τι τοὐλάχιστον ἀφορᾷ τὸν ὑπόγειον πλοῦτον, εἶναι ἀνεξερεύνητος ἀκόμη, εἶναι TERRA INCOGNITA. Εἰδικῶς, ὡς πρὸς ὡρισμένα μεταλλεύματα, κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχουν σημαντικὰ ἀποθέματα καὶ ἔχουν μεγάλην ἀξίαν καὶ διὰ τὸ ἐμπορικόν μας ἰσοζύγιον καὶ διὰ τὴν δημιουργίαν μιᾶς βάσεως βαρείας βιομηχανίας καί, ἰδίως, βιομηχανίας μεταλλευτικῆς. Ὑπολογίζεται π.χ., ὅτι τὰ ἀποθέματα τῶν βωξιτῶν ἐκτιμῶνται εἰς 300–500 ἑκατομμύρια τόννους, ἔναντι παραγωγῆς τοῦ 1957 790.000 τόννων. Ὑπολογίζονται ἐπίσης, τὰ ἀποθέματα τῶν σιδηρομεταλλευμάτων εἰς 100 ἑκατομμύρια τόννους, ἔναντι παραγωγῆς τοῦ 1957 420.000 τόννων. Καὶ ὑπολογίζονται ἐπίσης τὰ ἀποθέματα τοῦ λιγνίτου εἰς ἓν δισεκατομμύριον τόννους, ἔναντι παραγωγῆς τοῦ 1957, 958.000 τόννων. Μόνον, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ γενομένας τελευταίας ἐρεύνας, εἰς τὴν περιφέρειαν Μεγαλοπόλεως, διεπιστώθη ἡ ὕπαρξις 200 ἑκατομμυρίων τοὐλάχιστον τόννων ἀποθεμάτων λιγνίτου. Πρέπει ἐπίσης νὰ λεχθῇ, ὅτι εἰς ὡρισμένα τοὐλάχιστον μεταλλεύματα, ἡ χώρα μας ἔρχεται εἰς τὸ προβάδισμα, ἀκόμη καὶ εἰς ἐμπλουτισμόν. Εἰδικῶς ἀναφέρομαι, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὰ σιδηρομεταλλεύματα, ὅπου ὁ ἐμπλουτισμός των κατὰ 50% τὰ κατατάσσει εἰς τὴν πρώτην μοῖραν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τῶν μεταλλευμάτων, μαζὶ μὲ τὰ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἐξαιρέσει τῆς Βραζιλίας, μὲ 70%. Πρέπει, ἐπίσης, νὰ λεχθῇ, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ παραγωγὴ τῶν μεταλλείων κατὰ τὴν τελευταίαν 20ετίαν, ἐν σχέσει μὲ τὸ 1938, πράγματι ηὐξήθη εἰς τὴν χώραν μας. Ἐνῷ τὸ 1938 εἴχομεν παραγωγὴν 1.240.000 τόννους μεταλλευμάτων, τὸ 1957 ἐφθάσαμεν εἰς τὰ 3.165.000. Ἡ αὔξησις αὐτή, κυρίως, ὀφείλεται εἰς τὸν ἐννεαπλασιασμὸν περίπου, τῆς παραγωγῆς τοῦ λιγνίτου, εἰς τὸν ὀκταπλασιασμὸν τοῦ μαγνησίτου, εἰς τὸν τετραπλασιασμὸν τῆς βαρυτίνης, εἰς τὸν τετραπλασιασμὸν τοῦ νικελίου, εἰς τὸν τετραπλασιασμὸν τῶν βωξιτῶν καὶ τὴν κατὰ 50% αὔξησιν τῶν σιδηρομεταλλευμάτων. Πρέπει, ὅμως, ἐπίσης νὰ λεχθῇ —καὶ εἶναι σημαντικὸν αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ τὸ προσέξωμεν ὅλοι καὶ κυρίως ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Βιομηχανίας— ὅτι, κατὰ τὸ χρονικὸν αὐτὸ διάστημα, ἔχομεν μείωσιν εἰς δύο εἴδη μεταλλευμάτων, ἰδίως εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸν σιδηροπυρίτην, κατὰ 10.000 τόννους καὶ εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸν μαγνησίτην, μίαν μείωσιν κατὰ 350%. Πρέπει, ἐπίσης, νὰ προσεχθῇ, ὅτι τελευταίως, ἐνῷ μέχρι τοῦ 1958, εἴχομεν μίαν αὔξησιν ὡς πρὸς τὸν δείκτην τῆς ἐξορύξεως τῶν μεταλλευμάτων, τελευταίως, κατὰ τὸ 1959, παρουσιάζεται μία μείωσις. Οὕτω, μὲ βάσιν 100 τὸ 1939, ἔχομεν 165 τὸν Ἰούλιον τοῦ 1958 καὶ 135 τὸν Ἰούλιον τοῦ 1959. Εἶναι πολὺ σημαντικὸν αὐτό, κύριοι συνάδελφοι καὶ κ. Ὑπουργέ, δεδομένου, ὅτι, τὸ συνάλλαγμα, τὸ μεταλλευτικὸν συνάλλαγμα, κατέχει σήμερον τὴν τετάρτην θέσιν εἰς τὸ ἐξαγωγικόν μας ἐμπόριον καὶ εἰς τὸ ἰσοζύγιον τῶν λογαριασμῶν, μετὰ τὸ καπνικόν, τὸ σταφιδικὸν καὶ τὸ ἐκ βάμβακος, καί, ἂν ἀκολουθήσωμεν αὐτὴν τὴν πορείαν τῆς πτώσεως τοῦ δείκτου, ὡς πρὸς τὴν ἐξόρυξιν τῶν μεταλλείων, ἀσφαλῶς θὰ ἔχωμεν καὶ νέον ἐλλειμματικὸν ἄνοιγμα εἰς τὸ ἰσοζύγιόν μας τῶν λογαριασμῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ὁμολογεῖται πανταχόθεν, ἰδίως ἀπὸ τοὺς εἰδικούς, ὅτι αἱ προοπτικαὶ ἀναπτύξεις τῆς παραγωγῆς μας μεταλλευμάτων καὶ τῆς ἐκμεταλλεύσεώς των, εἶναι πολὺ φωτειναί. Λέγεται, π.χ., ὅτι, ἐνῷ σήμερον ἐξάγομεν 400.000 τόννους σιδηρομεταλλευμάτων, δυνάμεθα μὲ τὰς 400.000 αὐτὰς νὰ ἔχωμεν βιομηχανίαν σιδήρου καὶ χάλυβος καὶ νὰ ἔχωμεν παραγωγὴν 200.000 τόννων καί, ἐνῷ εἰσάγομεν 300.000 τόννους εἰς χάλυβα καὶ σίδηρον ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, νὰ ἔχωμεν μίαν ἐξοικονόμησιν συναλλάγματος περὶ τὰ 20 ἑκατομμύρια δολλάρια ἀμέσως. Ἐπίσης καὶ μὲ μίαν ἀξιοποίησιν καὶ μὲ μίαν ἵδρυσιν βιομηχανίας καυστικῆς σόδας, νὰ ἔχωμεν παραγωγὴν 40.000 τόννων, περίπου, καυστικῆς σόδας, ἔναντι καταναλώσεως 20.000 τόννων καὶ μίαν ἐξοικονόμησιν συναλλάγματος 1.500.000 δολλαρίων. Κατὰ ἕνα γενόμενον προγραμματισμὸν ἐκ μέρους τῶν εἰδικῶν, ὑποστηρίζεται, ὅτι μὲ τὴν καλὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ἐξορύξεως τῶν μεταλλευμάτων καὶ μὲ τὴν ἵδρυσιν μεταλλευτικῆς βιομηχανίας, δυνάμεθα νὰ λύσωμεν τὸ πρόβλημα τοῦ ἰσοζυγίου τῶν λογαριασμῶν μας, δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν ἐξοικονόμησιν συναλλάγματος 231 ἑκατ. δολλαρίων καὶ μόνον ἀπὸ τὴν βιομηχανίαν ἀλουμινίου δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν συνάλλαγμα 104.000.000 δολλαρίων. Ἀλλὰ ἂς ἔλθωμεν τώρα νὰ εἴπωμεν, ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ ἔλλειψις τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν δυνατοτήτων αὐτῶν ποὺ παρουσιάζει τὸ ὑπέδαφός μας, ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ ἀνυπαρξία τῆς μεταλλευτικῆς βιομηχανίας, καὶ τὶ ἐπὶ τέλους, πρέπει νὰ γίνῃ καὶ ἐὰν αὐτὴν τὴν μεταλλευτικὴν μας κατάστασιν τὴν ἀντιμετωπίζῃ τὸ Ν.Δ. 4022, τὴν ἀκύρωσιν ὡρισμένων τοὐλάχιστον διατάξεων, τῶν ὁποίων ζητοῦμεν, διὰ τῆς ὑπὸ κρίσιν προτάσεώς μας. Πρέπει νὰ λεχθῇ, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι, μέχρι σήμερον τοὐλάχιστον, ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις, μηδὲ τῆς σημερινῆς ἐξαιρουμένης, δὲν ἐπίστευσαν εἰς τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῆς πατρίδος μας, δὲν ἐπίστευσαν εἰς τὴν βαρεῖαν βιομηχανίαν καὶ δὲν ἔκαμαν προγραμματισμὸν καὶ σχέδια μελέτης καὶ ἐκμεταλλεύσεως ὅλων τῶν δυνατοτήτων ποὺ παρουσιάζει ἡ οἰκονομία μας, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν αὐτῆς τῆς βάσεως ἔργων ὑποδομῆς. Ἀναφέρομαι ἐν παρόδῳ εἰς τὴν περιπέτειαν τῶν μεταλλείων τῆς Λαρύμνης, ποὺ συνεζητήθη ἐν ἐκτάσει καὶ εἰς ἐκείνην τὴν συζήτησιν, ποὺ ἔληξε μόλις πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, τοῦ μπρικεττοποιείου τῆς Πτολεμαΐδος. Εἰδικῶς, διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς μεταλλευτικῆς μας παραγωγῆς καὶ βιομηχανίας, πρέπει νὰ λεχθῇ ὅτι, ὅ,τι ἔγινε μέχρι τώρα, ἰδίως εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐξορύξεως τῶν μεταλλευμάτων, ὀφείλεται ἀποκλειστικῶς εἰς τὴν πρωτοβουλίαν τῶν ἰδιωτῶν, οἱ ὁποῖοι μόνοι των καὶ ἀβοήθητοι οὐσιαστικῶς εἰργάσθησαν μὲ τὴν συνεπικουρίαν τῶν ἐπιστημόνων, διὰ νὰ φέρουν εἰς ἕνα ηὐξημένον ἐπίπεδον τὴν παραγωγὴν καὶ τὴν ἐξόρυξιν τῶν μεταλλευμάτων. Σήμερον λειτουργοῦν 100 μεταλλευτικαὶ ἐπιχειρήσεις καὶ ἀπασχολοῦν 25.000 ἄτομα, ὑπάρχει δὲ προοπτικὴ μὲ τὴν ἐκμετάλλευσιν ὅλων τῶν μεταλλευτικῶν μας δυνατοτήτων νὰ φθάσωμεν εἰς σοβαρὰν ἀπασχόλησιν καὶ ἑτέρων προσώπων. Δευτέρα αἰτία τῆς μὴ καλῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν μεταλλευτικῶν μας δυνατοτήτων, εἶναι ὁ διασκορπισμὸς τῶν συναφῶν ὑπηρεσιῶν εἰς διάφορα Ὑπουργεῖα καὶ διαφόρους ἁρμοδιότητας. Ἀνεφέρθη χαρακτηριστικῶς, ὅτι τὰ θέματα, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς μεταλλουργίας μας ἢ τῶν μεταλλευμάτων μας, κατανέμονται εἰς ὑπηρεσίας τόσον τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, ὅσον καὶ τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας, ἀλλὰ τόσον καὶ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Ἡ τρίτη αἰτία ὀφείλεται εἰς τὴν ἀνεπαρκῆ χρηματοδότησιν τῶν ἐρευνῶν καὶ τῶν γεωλογικῶν καὶ συναφῶν ἱδρυμάτων καὶ εἰς τὴν ἀνεπάρκειαν τοῦ προσωπικοῦ. Θὰ ἀναφέρω δύο μόνον παραδείγματα, ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὸν κατατεθέντα προϋπολογισμόν, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι δὲν στρέφεται ἡ μέριμνα οὐσιαστικῶς ἐκεῖ ποὺ πρέπει νὰ στραφῇ καὶ δὲν προσπαθοῦμεν νὰ λύσωμεν τὸ μεταλλευτικόν μας πρόβλημα, μὲ ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα καὶ ἐκείνας τὰς βάσεις, αἱ ὁποῖαι πράγματι μᾶς ἐξασφαλίζουν τὴν ἀνάπτυξιν. Εἰς τὸ κεφάλαιον 13 τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας καὶ ἐκεῖ ποὺ λέγει περὶ εἰδικῶν δαπανῶν τῆς ὑπηρεσίας μεταλλείων, ἐνῷ τὸ 1959 ἔχομεν δαπανήσει ἔξοδα διὰ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτὴν 555.000 δραχμάς, τὸ 1960 ἔχομεν 415.000 δραχμάς, δηλαδὴ ἐπὶ ἔλαττον περίπου 25%. Ἐκ πρώτης ὄψεως, φαίνεται, δηλαδή, ποία προσοχὴ δίδεται εἰς τὴν ἁρμοδίαν ὑπηρεσίαν μεταλλείων. Εἰδικῶς δέ, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὰς προμηθείας ὀργάνων καὶ ἐργαλείων χρησίμων διὰ τὰς μεταλλευτικάς μας ἐρεύνας, πρέπει νὰ λεχθῇ, ὅτι ἡ πτῶσις τῶν διατιθεμένων κονδυλίων εἶναι 80%. Τὸ 1959 ἦτο 320.000 καὶ τὸ 1960, 180.000. Καὶ ἕνα ἀκόμη δεῖγμα εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὰς δημοσίας ἐπενδύσεις. Εἰς τὰς δημοσίας ἐπενδύσεις τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ καὶ εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ἰνστιτούτου Γεωλογίας καὶ ἐρευνῶν ἐδάφους, ἐνῷ τὸ 1959 δίδονται 4.570.000 δραχμαί, τὸ 1960 μηδέν. Αὐτὸ εἶναι κεφάλαιον 5, ἄρθρα 1 καὶ 2. Κύριοι συνάδελφοι, ἐνῷ αὐτὴ εἶναι ἡ κατάστασις, ἀπὸ ἀπόψεως μεταλλευτικοῦ μας πλούτου, ἀπὸ ἀπόψεως ἐκμεταλλεύσεως ποὺ γίνεται μέχρι σήμερον καὶ ἀπὸ ἀπόψεως δυνατοτήτων εὐρυτέρας ἐκμεταλλεύσεως, διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα ἀνεπτυγμένον ἐπίπεδον, ἡ Κυβέρνησις εἰσήγαγε τὸν Νοέμβριον τοῦ 1959 ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη καὶ ἔλαβε τὸν ἀριθμὸν 4029, τὸ ὁποῖον δὲν ἀντιμετωπίζει, κατὰ τὴν γνώμην μας, τὸ πρόβλημα εἰς τὴν βάσιν του, δὲν κτυπᾷ τὰ ἐλαττώματα εἰς τὴν ρίζαν των καὶ δὲν συμπυκνώνει τὴν πεῖραν καὶ τὰς ἀδυναμίας τῆς πρακτικῆς, αἱ ὁποῖαι ἐνεφανίσθησαν μέχρι σήμερον εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματός μας, διὰ νὰ δώσῃ λύσεις, ποὺ πρέπει νὰ δοθοῦν. Ἐν πρώτοις, πρέπει νὰ εἴπωμεν, ὅτι βασικὴ αἰτία τῆς μὴ ἀναπτύξεως τῆς μεταλλευτικῆς μας παραγωγῆς καὶ βιομηχανίας δὲν εἶναι ἡ ἔλλειψις νόμων. Κατὰ τὴν γνώμην μας, ὀφείλεται ἡ μὴ περαιτέρω ραγδαία ἀνάπτυξις, εἰς τὴν ἔλλειψιν φροντίδος γενικωτέρας ἐκ μέρους τοῦ Κράτους, εἰς τὴν μὴ ἐνίσχυσιν τῶν ἱδρυμάτων καὶ τῶν ἰδιωτῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν ἢ εἶναι διατεθειμένοι νὰ προβοῦν εἰς ἐρεύνας καὶ εἰς τὴν ἔλλειψιν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως πνοῆς, προγραμματισμοῦ καὶ δραστηριότητος. Πρέπει νὰ φύγωμεν ἀπὸ τὴν ἀντίληψιν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὅ,τι δὲν πηγαίνει καλὰ εἰς ἕνα τομέα τῆς δραστηριότητος, ὀφείλεται εἰς τὴν ἔλλειψιν ἢ εἰς τὴν μὴ ὕπαρξιν νομοθετικοῦ συστήματος ἢ νομοθετικῶν μέτρων. Αὐταὶ εἶναι, κατὰ τὴν γνώμην μου, εἰσηγήσεις τῶν ὑπηρεσιῶν, αἱ ὁποῖαι θέλουν νὰ ξεφεύγουν ἀπὸ τὸν φόρτον τῶν ἐργασιῶν ποὺ εἶναι ὑποχρεωμέναι καὶ πρέπει νὰ κάνουν. Ἀναφέρω ὡς παράδειγμα, ὅτι, ἄλλα κράτη, ὅπως ἡ Αὐστρία καὶ ἡ Γαλλία, ἀνέπτυξαν ραγδαίως τὴν μεταλλευτικήν των παραγωγήν, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνῃ, ὅτι ἔχουν συγχρονισμένα νομοθετήματα, διότι ὑπάρχουν νομοθετήματα καὶ ἀπὸ τοῦ 1810 ἀκόμη. Ἐν τοσούτῳ, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις ἠθέλησε νὰ λύσῃ τὸ πρόβλημα τῶν ἀργούντων μεταλλείων μὲ τὸ Ν.Δ. 4029, εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ὁποίου περικλείονται καὶ διατάξεις τῶν ὁποίων ζητοῦμεν τὴν ἀκύρωσιν ἢ τὴν μεταρρύθμισιν καὶ αἱ ὁποῖαι πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ τύχουν τῆς ἐγκρίσεως καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς Βουλῆς. Πράγματι, κύριοι συνάδελφοι, ὀφείλει κανεὶς νὰ ὁμολογήσῃ, ὅτι ὑπάρχει σωρεία αἰτήσεων διὰ τὴν ἀπόκτησιν ἀδείας ἐρευνῶν μεταλλευμάτων. Συμφώνως μὲ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν εἰς τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας καὶ εἰς τὰ στατιστικὰ δελτία, ὑπάρχουν 16.000 αἰτήσεις καὶ ἔχουν δοθῆ μέχρι σήμερον 3.850 καὶ εἶναι πρὸς ἔγκρισιν ἐκκρεμεῖς 2.700. Ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ σωρεία αἰτήσεων; Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ εἴπωμεν, ὅτι τὸ πρόβλημα αὐτὸ δὲν ὀφείλεται εἰς τὸν ρωμαντισμὸν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ προβοῦν εἰς ἐρεύνας, ἀλλὰ εἰς μίαν διάθεσιν αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, πράγματι νὰ προβοῦν εἰς ἐρεύνας, περὶ τὴν ἀνεύρεσιν μεταλλείων καὶ δὲν εἶναι εἰς θέσιν πάλιν νὰ προχωρήσουν, ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν ἐπαρκῶν οἰκονομικῶν μέσων, διότι δὲν τυγχάνουν βοηθείας ἐκ μέρους τοῦ Κράτους. Εἰς τὴν πρότασίν μας ὑπάρχουν διατάξεις, τῶν ὁποίων ζητοῦμεν τὴν ἀκύρωσιν ἢ τὴν μεταρρύθμισιν, αἱ ὁποῖαι πρέπει πράγματι, ὅπως εἶπα καὶ προηγουμένως, νὰ τύχουν τῆς ἐγκρίσεως ἐκ μέρους τοῦ Σώματος. Αἱ διατάξεις, τῶν ὁποίων ζητοῦμεν τὴν ἀκύρωσιν ἢ τὴν μεταρρύθμισιν, διέπονται ἀπὸ τρεῖς βασικὰς ἀρχάς. Πρῶτον, ὅτι τὸ Κράτος, ἡ Πολιτεία, ἀντλεῖ μόνον δικαιώματα ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀδείας ἐρευνῶν, καὶ δὲν αἰσθάνεται ὑποχρέωσιν ἀπέναντί των. Δεύτερον, ὅπως καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 12, δὲν περιφρουρεῖ τὴν ἐπιστημονικὴν ἔρευναν. Τρίτον, μὲ τὰς διατάξεις αὐτὰς περιέρχονται τὰ μεταλλεῖα εἰς τοὺς οἰκονομικῶς ἰσχυρούς, εἰς τὴν οἰκονομικὴν ὀλιγαρχίαν, καὶ δὲν λαμβάνεται μέριμνα, ἵνα τεθοῦν ὑπὸ Ἕλληνας ἐρευνητάς. Θὰ ἀναφέρω χαρακτηριστικῶς ὡρισμένας διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ὁμιλοῦν περὶ τοῦ φυσικοῦ ἔργου καὶ τοῦ βάθους τῶν στοῶν. Τοιαῦται εἶναι αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 13, αἱ ὁποῖαι πλήττουν ἀνηλεῶς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὰς κειμένας διατάξεις. Νομίζομεν, λοιπόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντιμετώπισε μὲ τὸν νόμον 4029 εἰς τὴν ὀρθὴν βάσιν του τὸ πρόβλημα τῶν μεταλλείων μας καὶ δὲν ἐδέχθη προτάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς προγραμματισμοῦ, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἐρευνητῶν μεταλλείων. Ἐὰν συμπληρώσωμεν τὰς διατάξεις, ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι ἡ μεταλλευτική μας ἔρευνα καὶ ἡ παραγωγὴ θὰ βαδίσῃ ἐπὶ ὀρθῆς βάσεως καί, ἐπὶ πλέον, θὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ προώθησις τῶν ἐξαγωγῶν μας εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἄλλως, οἱανδήποτε νομοθεσίαν καὶ ἂν ἔχωμεν, δὲν πρόκειται νὰ ἐπιτύχωμεν ἀνάπτυξιν τῆς μεταλλευτικῆς μας βιομηχανίας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὀ. Ἀντώνογλου, ἔχει τὸν λόγον.

§61Ο. ΑΝΤΩΝΟΓΛΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι ὁ προλαλήσας κ. συνάδελφος καὶ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, ἀρκετὰ ἐμπεριστατωμένα ἔδωσε μίαν εἰκόνα τοῦ μεταλλευτικοῦ προβλήματος τῆς χώρας, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ μακρόν. Θὰ ἤθελα, ὅμως, νὰ ἐπισημάνω ὡρισμένα σημεῖα, τὰ ὁποῖα ὑπῆρξαν ἡ αἰτία τῆς ὑποβολῆς τοῦ νόμου 4029 περὶ ἀργούντων μεταλλείων. Ὅταν συνεζητεῖτο ὁ νόμος αὐτός, ἐλέχθη ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅτι ὑπάρχει ἄφθονος ὀρυκτὸς πλοῦτος καὶ ὅτι πρέπει νὰ συμβάλλωμεν εἰς τὴν ἀξιοποίησιν τοῦ πλούτου αὐτοῦ. Μὲ γνώμονα, λοιπόν, αὐτό, ἀπεφασίσαμεν καὶ ἡμεῖς νὰ συμβάλλωμεν διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ νόμου. Ἐνθυμοῦμαι καλῶς, ὅτι τὴν σοβαρότητα τοῦ νομοσχεδίου καὶ τὴν σημασίαν τῆς ἀποστολῆς του ἐπεσήμαναν καὶ ἐτόνισαν καὶ συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως. Τὸ σπουδαιότερον ἐπιχείρημα τῆς Κυβερνήσεως, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου διὰ τὴν μὴ ἀξιοποίησιν τοῦ ὑπογείου πλούτου τῆς χώρας, ἦτο, ὅτι ἐμποδίζει τοῦτο ἡ νομοθεσία. Θὰ ἀρυσθῶ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὸν τότε εἰσηγητὴν τῆς μειοψηφίας, συνάδελφον κ. Ι. Γιαννόπουλον, ὅστις ἔδωκε μίαν εἰκόνα τῆς μεταλλευτικῆς νομοθεσίας ἄλλων Κρατῶν. Ἀνέφερεν, ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι εἰς τὴν Γαλλίαν ἰσχύει ὁ μεταλλευτικὸς Κῶδιξ ἀπὸ τοῦ 1810 ἀμετάβλητος. Τὸ ἴδιον εἰς τὴν Πολωνίαν καὶ εἰς τὴν Αὐστρίαν καί, κατὰ τὴν ἰδικήν μας ἄποψιν, δὲν ἦτο αὐτὴ ἡ αἰτία καὶ δὲν εἶναι καὶ σήμερον, διὰ τὴν καθυστέρησιν τῆς ἀξιοποιήσεως τοῦ μεταλλευτικοῦ μας πλούτου. Ἄλλως τε, καὶ ὁ συνάδελφος κ. Παπαληγούρας, κατὰ τὴν ὁμιλίαν του ἐτόνισεν, ὅτι οἱαδήποτε νομοθεσία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ κατάλληλος ὀργάνωσις τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἐπαρκὴς ἀριθμὸς ὑπαλλήλων. Ἔλεγε δέ, τότε, ὁ κ. Παπαληγούρας: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἀνέφερε καὶ ὁ προλαλήσας συνάδελφος, τὸν διασκορπισμὸν τῶν σχετικῶν μὲ τὰ μεταλλεῖα ὑπηρεσιῶν μας. Θὰ ἐπαναλάβω καὶ ἐγώ, ὅτι αἱ ὑπηρεσίαι αὐταὶ πρέπει νὰ συγκεντρωθοῦν καὶ ὅτι τὸ καλύτερον θὰ ἦτο νὰ ἱδρυθῇ Ὑφυπουργεῖον Μεταλλείων. Χαρακτηριστικόν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸν Νομὸν Ἕβρου, ὅπου ὑπάρχουν ἄφθονα μεταλλεῖα καὶ δὴ τὸ περίφημον μεταλλεῖον τῆς Κίρκης, δὲν ὑπάρχει τμῆμα μεταλλείων εἰς τὴν Νομαρχίαν. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου, ἔγιναν αἱ ἑξῆς διαπιστώσεις: Πρῶτον, τὸ βεβιασμένον τῆς καταθέσεώς του. Ὡς γνωστόν, κατετέθη ὀλίγας μόνον ἡμέρας, πρὶν συνέλθῃ ἐν ὁλομελείᾳ τὸ Σῶμα. Δεύτερον, χαρακτηρίζεται ἐκ τοῦ ὅτι λαμβάνει μέτρα ποὺ ἐμποδίζουν κυρίως τὴν ἔρευναν, ἐνῷ ἐσκόπει, ὡς εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός, εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐρεύνης καὶ τὴν ταχυτέραν ἐκμετάλλευσιν. Καὶ τρίτον, ἐπιβάλλει χρηματικὰς ἐπιβαρύνσεις δι’ ἐρεύνας, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν ἀπὸ πτωχοὺς ἀνθρώπους. Ἐγὼ δὲν γνωρίζω κανένα ἰσχυρὸν οἰκονομικῶς ἐπιχειρηματίαν, ποὺ νὰ ἀνέλαβεν ἐρεύνας διὰ τὴν ἐξεύρεσιν μεταλλούχου χώρου. Τοὺς πτωχοὺς ποὺ ἔκαμαν τὰς ἐρεύνας, ὁ νόμος τοὺς θίγει μὲ τὰς ἐπιβαρύνσεις. Τὴν συμβολὴν τῶν πτωχῶν ἐρευνητῶν τὴν ἐτονίσαμεν καὶ τότε, τὴν τονίζομεν καὶ σήμερα. Τὸ ὑπὸ κρίσιν Ν.Δ. δὲν ἀπέδωσε καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδώσῃ, ἂν δὲν ληφθοῦν καὶ κοινωνικὰ μέτρα, καθὼς καὶ γενικώτερα οἰκονομικὰ τοιαῦτα. Καὶ τὰ μέτρα αὐτὰ θὰ πρέπει νὰ ληφθοῦν εἰς τὴν ὕπαιθρον, διὰ νὰ συντελέσουν εἰς τὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἀγροτικῶν περιοχῶν καὶ εἰς τὴν μείωσιν τῆς ὑποαπασχολήσεως ἀγροτῶν. Τί νὰ μᾶς κάμῃ, κύριοι συνάδελφοι, ὁ νόμος 4029, ὅταν εἶναι γνωστόν, ὅτι ὅλα τὰ λιγνιτωρυχεῖα Ἀλεξανδρουπόλεως, Σερρῶν, Παγγαίου κλπ., ἔχουν παύσει ἀπὸ πολλοῦ νὰ λειτουργοῦν, διότι δὲν δύνανται νὰ διαθέσουν τὸ μεγάλο στὸκ τῶν ἐμπορευμάτων των. Κατὰ τὸ ὑπὸ κρίσιν Ν.Δ. δίδεται λύσις εἰς τὸ θέμα τῆς συνεχίσεως τῆς λειτουργίας τῶν λιγνιτωρυχείων Βορείου Ἑλλάδος, καὶ κατὰ πόσον ὑποχρεώνει τὴν ΗΕΑΠ νὰ προμηθεύεται λιγνίτην ἐκ Βορείου Ἑλλάδος, παρὰ τὴν ἤδη ἀνειλημμένην μάλιστα συμβαστικὴν ὑποχρέωσίν της. Εἶναι γεγονὸς ὅτι, ἐνῷ θὰ ἦτο δυνατὸν μόνον ἡ Βόρειος Ἑλλὰς νὰ τροφοδοτήσῃ μὲ 50.000 τόννους λιγνίτου τὴν ΗΕΑΠ, αὕτη ἀρνεῖται, παρὰ τὴν Σύμβασιν. Καὶ ἐρωτῶ, κ. Ὑπουργέ, βάσει τοῦ νόμου περὶ μεταλλείων, ἠμπορεῖ νὰ ληφθῇ μέτρον ποὺ θὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τὰ λιγνιτωρυχεῖα αὐτὰ νὰ συνεχίσουν; Σᾶς ἀναφέρω ἐνδεικτικῶς, ὅτι, ἀπὸ ὡρισμένα στοιχεῖα, ὁ λιγνίτης Βουλγαρίας, ποὺ εἰσάγεται εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔχει θερμαντικὴν ἱκανότητα 4.500 θερμίδων κλπ. «..... (ἀναγινώσκει).....». Ὁ Γιουγκοσλαβικὸς λιγνίτης εἶναι ὁ ἴδιος. Οἱ Ἑλληνικοὶ λιγνῖται παρουσιάζουν ποικιλίαν, ἀναλόγως τῶν περιοχῶν, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐξάγονται. Ὁ λιγνίτης Πτολεμαΐδος ἔχει 1.000 θερμίδας καὶ ὑγρασίαν 10%. Ὁ λιγνίτης Ἀλεξανδρουπόλεως 5.000 καὶ ὑγρασίαν 7–10%. Οἱ Ἑλληνικοὶ λιγνῖται εἶναι συναγωνίσιμοι καὶ θὰ ἤθελα ἐπ’ εὐκαιρίᾳ νὰ τονίσω, ὅτι, ὅταν ἀσκοῦμεν μεταλλευτικὴν πολιτικήν, ἀσκοῦμεν ταὐτοχρόνως καὶ οἰκονομικὴν καὶ κοινωνικὴν πολιτικήν. Δὲν ἔχω νὰ προσθέσω περισσότερα, κύριοι συνάδελφοι. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν χαρακτηρισμὸν τῆς ὑπὸ κρίσιν προτάσεως νόμου, ἀναφέρομαι εἰς ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον εἰσηγητὴν τῆς μειοψηφίας καὶ παρακαλῶ διὰ τὴν ἔγκρισίν της.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ὁμιλητῶν, κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἀκυρώσεως, καταργήσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. Δ. 4029)59 κ.λ.π.». Καλεῖται ἡ Βουλὴ ν’ ἀποφανθῇ ἐπὶ τοῦ παραδεκτοῦ τῆς προτάσεως νόμου περὶ ἀκυρώσεως. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν ἀκύρωσιν τοῦ Ν.Δ. 4029)59, παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ ὀλιγώτεροι). Ἠγέρθησαν οἱ ὀλιγώτεροι. Ἡ Βουλὴ ἀπέρριψε τὴν πρότασιν νόμου «περὶ ἀκυρώσεως, καταργήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. 4029)59». Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3990)1959 Ν. Δ. «περὶ ἀναθέσεως εἰς Ἀστυνομικὰς Ἀρχὰς τῆς ἐκδικάσεως ἀστυνομικῶν παραβάσεων διὰ προστίμου κ.λ.π.». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Δ. Ἰατρίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§63Δ. ΙΑΤΡΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, προτείνω τὴν ἀπόρριψιν τῆς περὶ ἧς πρόκειται προτάσεως νόμου, διότι φρονῶ, ὅτι καλῶς ἔχει τὸ Ν.Δ. καὶ τὸ σχετικὸν ἄρθρον, οὗτινος ζητεῖται ἡ ἀντικατάστασις.

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας κ. Δ. Γιαχνῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§65Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὴν 27ην Αὐγούστου 1959 ἐψηφίσθη παρὰ τῆς εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος τὸ ὑπὸ κρίσιν Ν.Δ. 3990. Εἰς τὸ σχέδιον τοῦ Ν.Δ., τὸ ὁποῖον εἶχε διανεμηθῆ εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, οὐδεμία διάταξις περιείχετο ἀναφερομένη εἰς τὰς σχέσεις ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν. Τὴν τελευταίαν ὅμως στιγμὴν τῆς ψηφίσεως τοῦ Ν. Διατάγματος τούτου, ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν προσέθεσε σειρὰν τροπολογιῶν, χωρὶς κἂν νὰ τὰς διανείμῃ εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, μεταξὺ τῶν ὁποίων περιελαμβάνοντο ζητήματα ἀναφερόμενα εἰς τὰς σχέσεις τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ λεωφορεῖα, δηλαδὴ τῶν εἰσπρακτόρων καὶ ὁδηγῶν. Ἡ παράταξίς μας, διὰ τοῦ κ. Ἐφραιμίδη, διεμαρτυρήθη διὰ τὸν τρόπον τῆς ψηφίσεως τοιούτων διατάξεων, πλὴν ὅμως ἡ Ἐπιτροπὴ ἀδιαφώτιστος τελείως ἐπὶ τοῦ θέματος, ἐψήφισε τὰς προταθείσας τροπολογίας, αἵτινες περιελήφθησαν ὡς ἄρθρον 17 τοῦ Ν.Δ. τούτου. Δυστυχῶς, μετ’ ὀλίγας ἡμέρας, ἦλθεν ἡ ἐπιβεβαίωσις τῶν διαμαρτυριῶν μας. Τὰ Σωματεῖα τῶν ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων διὰ τηλεγραφημάτων των καὶ ὑπομνημάτων των πρὸς ὅλους τοὺς ἁρμοδίους παράγοντας, τὸν Τύπον, Ἐργατικὰς Ὁμοσπονδίας κλπ., διεμαρτυρήθησαν διὰ τὴν διάταξιν αὐτὴν τοῦ ἄρθρου 17. Πέραν τῶν ἐγγράφων διαμαρτυριῶν, προέβησαν καὶ εἰς συγκεντρώσεις τόσον εἰς τὰς Ἀθήνας, ὅσον καὶ εἰς Πειραιᾶ καὶ πολλαὶ χιλιάδες εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διεμαρτυρήθησαν διὰ τὴν κατὰ τοιοῦτον τρόπον ρύθμισιν ζητημάτων, ἀναφερομένων εἰς τὰς σχέσεις τῶν ἐργαζομένων μετὰ τῶν ἐργοδοτῶν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ Ν.Δ. 3990, ἐντάσσονται εἰς τὰ ΚΤΕΛ οἱ ἐργαζόμενοι ὡς εἰσπράκτορες καὶ δὲν ἐντάσσονται οἱ ὁδηγοὶ τῶν λεωφορείων. Δι’ ἄλλης παραγράφου τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου, ρυθμίζεται ἡ διαδικασία τῆς ἐντάξεως. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ αἴτημα τῆς ἐντάξεως τῶν εἰσπρακτόρων εἰς τὰ ΚΤΕΛ εἶναι παλαιότατον. Πολλαὶ προσπάθειαι κατεβλήθησαν πρὸς τοῦτο ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως ἀκόμη τῶν Κοινῶν Ταμείων. Δυστυχῶς ὅμως δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθῇ τὸ αἴτημα αὐτό. Μέχρι τότε διὰ τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὸ αὐτοκίνητον ὑπῆρχε τὸ καθεστὼς τῆς διπλῆς ἐξαρτήσεως. Δηλαδὴ ἐνῷ ἡ ἀνάληψις ἐργασίας ἢ λῆξις ἐργασίας, ἡ παραλαβὴ εἰσιτηρίων καὶ παράδοσις χρημάτων, αἱ πειθαρχικαὶ ποιναὶ ἡ μισθοδοσία κλπ. ἐρρυθμίζοντο ἀπὸ τὰ ΚΤΕΛ, τὸ ζήτημα ὅμως τῆς προσλήψεως ἀπολύσεως ἦτο σχέσις ρυθμιζομένη μεταξὺ ἐργαζομένων καὶ ἰδιοκτητῶν. Ἡ διπλῆ αὐτὴ ἐξάρτησις εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ καταπιέζωνται οἱ ἐργαζόμενοι ἀπὸ τοὺς ἰδιοκτήτας, ὄχι βεβαίως ἀπὸ τὴν ὁλότητα τούτων, ἀλλὰ κατὰ πλειοψηφίαν, διότι τοὺς ἐδίδετο ἡ εὐκαιρία νὰ καταπατοῦν τὴν ἐργατικὴν νομοθεσίαν. Ὁ κ. Ὑφυπουργός, προσεπάθησε διὰ τῆς τροπολογίας του νὰ ρυθμίσῃ τὸ ζήτημα, ἀλλὰ ἀντὶ νὰ τὸ ρυθμίσῃ τὸ περιέπλεξε περισσότερον. Διὰ τοῦ ἄρθρου 17 ὡς προεῖπον ἐντάσσονται εἰς τὰ Κ.Τ.Ε.Λ. οἱ εἰσπράκτορες καὶ παραμένουν ἐκτὸς οἱ ὁδηγοί. Ἀλλὰ διατὶ νὰ γίνεται ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἐργαζομένων εἰς τὸν αὐτὸν τόπον ἐργασίας; Ἄλλη μεταχείρισις γίνεται διὰ τοὺς εἰσπράκτορας καὶ ἄλλη διὰ τοὺς ὁδηγούς. Διὰ τοὺς ὁδηγοὺς θὰ ἐξακολουθῇ νὰ ἰσχύῃ τὸ παλαιὸν καθεστὼς καὶ ἡ ἐξάρτησίς των ἀπὸ τὸν ἰδιοκτήτην. Δι’ αὐτὸ ὅλα τὰ Σωματεῖα τῶν ὁδηγῶν διεμαρτυρήθησαν καὶ διαμαρτύρονται διὰ τὴν μὴ ἔνταξίν των εἰς τὰ Κ.Τ.Ε.Λ., ἀλλὰ ἀκόμη καὶ διὰ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἐγένετο ἡ ἔνταξις τῶν εἰσπρακτόρων. Δὲν ἔπρεπε νὰ παρασχεθῇ εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας ἡ εὐχέρεια νὰ καταπιέζουν τοὺς ἐργαζομένους καὶ νὰ καταπατοῦν τὴν ἐργατικὴν νομοθεσίαν. Ὁ κ. Πρωθυπουργὸς εἰς δηλώσεις τὴν 23ην Μαΐου 1958 ἔλεγε τὰ ἑξῆς ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ: «Ἔχω θετικὰς πληροφορίας, ὅτι εἰς πλείστας περιπτώσεις καταστρατηγεῖται ἡ ἐργατική μας νομοθεσία. Συχνὰ καὶ εἰς εὐρεῖαν κλίμακα παραβιάζονται τὰ χρονικὰ ὅρια ἐργασίας καὶ τὸ χειρότερον, χωρὶς νὰ καταβάλλεται πρόσθετος ἀμοιβὴ εἰς τοὺς οὕτω, πέραν τῶν νομίμων ὁρίων ἀπασχολουμένους μισθωτούς. Ἐπίσης ὑπὸ ἐργοδοτῶν τινων, δὲν χορηγεῖται ἡ κατ’ ἔτος ἄδεια ἀναψυχῆς μετ’ ἀποδοχῶν. Εἰς ἄλλας περιπτώσεις δὲν τηροῦνται ἐπαρκῶς οἱ ὅροι ὑγιεινῆς καὶ ἀσφαλείας τῶν ἐργαζομένων μὲ συνέπειαν τὴν φθορὰν τῆς ὑγείας τούτων καὶ τὴν αὔξησιν τῶν ἐργατικῶν ἀτυχημάτων. Εἰς τὴν κατάστασιν αὐτὴν ἐπιβάλλεται νὰ τεθῇ ὁριστικὸν τέρμα καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν καλῶ τοὺς ἐργοδότας νὰ συμβάλλουν εἰς τὴν ἀκριβῆ τήρησιν τῆς ἐργατικῆς καὶ κοινωνικῆς νομοθεσίας». Τὴν αὐτὴν ἡμέραν αἱ κάτωθι δηλώσεις τοῦ κ. Δημητράτου. «Ἡ πιστὴ ἐφαρμογὴ τῶν κοινωνικῶν νόμων ἀποτελεῖ βασικὴν καὶ ἀναγκαίαν προϋπόθεσιν εἰς τὴν προσπάθειαν βελτιώσεως συνθηκῶν ἐργασίας καὶ ζωῆς τῶν ἐργαζομένων καὶ ἐναρμονίσεως τῶν συμφερόντων τῶν συντελεστῶν τῆς παραγωγῆς. Τοῦτο πρέπει νὰ γίνῃ ἀπὸ ὅλους ἀντιληπτόν. Σχετικῶς διετάχθη ἡ διενέργεια ἀνελλιποῦς ἐλέγχου, καὶ κατὰ τῶν τυχὸν παραβατῶν θὰ ἐπιβληθοῦν αὐστηρῶς αἱ ὑπὸ τῶν νόμων προβλεπόμεναι κυρώσεις, ἐνδεχομένη δὲ ὀλιγωρία ἐκ μέρους τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τῶν οἰκείων ἐπιθεωρήσεων Ἐργασίας, θέλει κολασθῆ παραδειγματικῶς». Αἱ δηλώσεις αὗται ἐδημοσιεύθησαν τὴν ἑπομένην εἰς τὸν Τύπον καὶ παρὰ ταῦτα ἔρχεται ἡ Βουλὴ καὶ ψηφίζει τὸ ἄρθρον 17 τὸ ὁποῖον ἐπικρίνω καὶ παρατείνει τὸ καθεστὼς τῶν ἀπαραδέκτων αὐτῶν ὅρων ἐργασίας εἰς τὸν κλάδον τοῦτον τῶν ἐργαζομένων. Γνωρίζητε, κύριοι βουλευταί, ὅτι εἰς τὸν κλάδον αὐτὸν τῶν ἐργαζομένων, ὅρια χρονικὰ ἐργασίας δὲν ὑπάρχουν. Καταπατεῖται τὸ 8ωρον καὶ οἱ ἄλλοι προστατευτικοὶ κανονικοὶ νόμοι. Γνωρίζετε ἐπίσης, ὅτι μὲ τὴν δικαιολογίαν τῆς παραδόσεως καὶ τῆς παραλαβῆς τοῦ αὐτοκινήτου εἰς τὸ γκαρὰζ ἢ τὴν οἰκίαν τοῦ ἰδιοκτήτου καταπατεῖται τὸ ὀκτάωρον, διότι ὁ χρόνος τῆς παραδόσεως καὶ τῆς παραλαβῆς τοῦ αὐτοκινήτου δὲν ὑπολογίζεται. Οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὸν κλάδον αὐτὸν ὑποχρεοῦνται τὴν πρωΐαν νὰ μεταβοῦν εἰς τὸν τόπον ὅπου ὑπάρχει τὸ αὐτοκίνητον ἡμίσειαν ἢ μίαν ὥραν ἐνωρίτερον διὰ νὰ καθαρίσουν καὶ νὰ ἑτοιμάσουν τὸ αὐτοκίνητον, χωρὶς τὸν χρόνον αὐτὸν τῆς ἐργασίας των νὰ τὸν πληρώνωνται. Καὶ ὡς νὰ μὴ ἤρκουν ὅλα αὐτὰ εἶναι πολλαὶ αἱ περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὸν κλάδον αὐτὸν δὲν λαμβάνουν τὰς νομίμους ἀποδοχάς των, οὔτε καὶ τὰ δῶρα Πάσχα καὶ Χριστουγέννων. Δὲν λέγω βεβαίως, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον συμπεριφέρονται ὅλοι οἱ ἰδιοκτῆται. Αἱ ἐξαιρέσεις ὅμως εἶναι πάρα πολλαί. Διὰ νὰ ἀποδείξω τοὺς ἰσχυρισμούς μου αὐτούς, θὰ σᾶς ἀναγνώσω μίαν ἐξώδικον δήλωσιν μετὰ διαμαρτυρίας καὶ προσκλήσεως ἑνὸς ὁδηγοῦ. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλή, κ. βουλευτά, δὲν εἶναι δικαστήριον. Περιορισθῆτε εἰς τὸ θέμα καὶ ἀφήσατε τὴν δημοκοπίαν.

§67Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὴ διακόπτετε τὸν ρήτορα. Δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ καθορίσητε ὑμεῖς τὶ θὰ εἴπῃ καὶ τὶ θὰ ἐπικαλεσθῇ ὁ ρήτωρ διὰ νὰ ὑποστηρίξῃ τὰς ἀπόψεις του. Βεβαίως ἐὰν αὐτὰ ποὺ λέγει εἶναι ὑβριστικὰ ἔχετε καθῆκον νὰ παρέμβητε. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου ὅμως αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγει ὁ ρήτωρ εἶναι ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ κατὰ ταῦτα δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ τὸν διακόπτετε.

§68Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Θὰ πρέπει νὰ διακρίνωμεν, κύριε Πρόεδρε, δύο πράγματα. Ὁ ρήτωρ ἐπιθυμεῖ νὰ ἀναγνώσῃ ἕν ἔγγραφον, ἐκ τοῦ ὁποίου κατὰ τὴν κρίσιν του προκύτει ἀνάγλυφος ἡ εἰκὼν τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἰδιοκτητῶν λεωφορείων ἔναντι τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ λεωφορεῖα. Ἄλλο βεβαίως εἶναι τὸ ζήτημα ἂν ἡ ἐξώδικος αὐτὴ δήλωσις ἔχῃ σοβαρότητα ἢ ὄχι. Τὸ τελευταῖον τοῦτο εἶναι ζήτημα τῶν ἀκροατῶν. Οἱ ἀκροαταὶ θὰ κρίνουν ἐὰν ἡ δήλωσις αὐτὴ εἶναι σοβαρὰ ἢ ὄχι. Δὲν νομίζω λοιπόν, κ. Πρόεδρε, ὅτι ἔχετε δικαίωμα νὰ ἐμποδίσητε τὸν ρήτορα νὰ ἀναγνώσῃ τὸ ἔγγραφον τὸ ὁποῖον ἐπιθυμεῖ νὰ ἀναγνώσῃ.

§69Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Δὲν ἀρνούμεθα, κ. Πρόεδρε, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν καὶ τοιαῦται περιπτώσεις. Νομίζομεν, ὅμως, ὅτι εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ὑποστήριξιν μιᾶς ἀπόψεως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγινώσκωνται τοιαῦτα ἔγγραφα τὰ ὁποῖα καὶ ἀπὸ τὰ δικαστήρια δὲν λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ λέγω καὶ ἐγώ. Ὁ κ. συνάδελφος, ὅμως, ἐπιμένει νὰ συνεχίσῃ τὴν δημοκοπίαν. Ἄς τὸ πράξῃ.

§71Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Ἡ ἐξώδικος αὐτὴ δήλωσις ἔχει ὡς ἑξῆς: «... (ἀναγινώσκει) ...». Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, κ. βουλευταί, ἐπῆγεν ἐν συνεχείᾳ εἰς τὰ δικαστήρια καὶ ἐδικαιώθη, πλὴν ὅμως μέχρι σήμερον δὲν δύναται νὰ ἀνεύρῃ ἐργασίαν ὡς ὁδηγὸς καὶ θὰ ἀναγκασθῇ νὰ ἀλλάξῃ ἐπάγγελμα. Αὐτὴ δυστυχῶς εἶναι ἡ κατάστασις εἰς τὸν κλάδον αὐτὸν τῶν ἐργαζομένων. Πέραν αὐτῶν γνωρίζητε, ὅτι διὰ τοὺς ὁδηγοὺς καὶ εἰσπράκτορας τῶν λεωφορείων ἡμέραι ἐργασίας δὲν ὑπάρχουν. Κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς συνήθως γίνεται ἡ συντήρησις τοῦ αὐτοκινήτου καὶ οἱ ἐργαζόμενοι εἰς αὐτὸ ὑποχρεοῦνται νὰ πηγαίνουν εἰς τὸ γκαρὰζ καὶ νὰ ἐργάζωνται διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ αὐτοκινήτου εἰς ἀπεριόριστον χρόνον, χωρὶς μάλιστα νὰ πληρώνωνται τὸν χρόνον αὐτόν. Ἐπίσης γνωρίζητε, ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι αὐτοὶ ἐργάζονται ὑπὸ λίαν σκληρὰς συνθήκας. Κατ’ ἀρχὴν τοὺς τσακίζει ἡ διακεκομμένη ἐργασία. Ἰδοὺ τὶ σημαίνει διακεκομμένη ἐργασία. Μεταβαίνει ὁ ἐργαζόμενος τὴν 4ην πρωϊνὴν εἰς τὸ γκαρὰζ διὰ νὰ καθαρίσῃ καὶ νὰ παραλάβῃ τὸ αὐτοκίνητον καὶ ἐργάζεται μέχρι τῆς 9ης π.μ. Ἀπὸ τῆς 9ης μέχρι τῆς 1ης μεσημβρινῆς εἶναι ἐλεύθερος. Ἀρχίζει πάλιν ἐργαζόμενος ἀπὸ τὴν 1ην διὰ νὰ σχολάσῃ τὰς 5 τὸ ἀπόγευμα. Ὡς ἀντιλαμβάνεσθε ὅμως ἀπὸ τῆς 9ης μέχρι τῆς 1ης μεσημβρινῆς ποὺ εἶναι ἐλεύθερος δὲν δύναται, οὔτε εἰς τὸ σπίτι του νὰ μεταβῇ, οὔτε ἐργασίαν ἄλλην νὰ κάμῃ καὶ ἀναμένει νὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα 1 διὰ νὰ πιάσῃ καὶ πάλιν δουλειά. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὅμως ἡ ἐργασία τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ, ὑπολογιζομένου καὶ τοῦ χρόνου μεταβάσεως εἰς τὴν οἰκίαν του, ὑπερβαίνει τὰς 14 ἢ 15 ὥρας τὸ 24ωρον. Αὐτὸ σημαίνει διακεκομμένη ἐργασία. Τόσον ὅμως παρατεταμένη ἐργασία δὲν ἁρμόζει πρὸ πάντων εἰς τοὺς ὁδηγούς, οἱ ὁποῖοι ὅταν τὸ λεωφορεῖον εὑρίσκεται ἐν κινήσει κρατοῦν εἰς τὰς χεῖρας των τὴν ζωὴν πολλῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, κύριοι βουλευταί, ἐγείρονται πρῶτοι τὸ πρωΐ καὶ κοιμοῦνται τελευταῖοι τὸ βράδυ. Ἀφοῦ μᾶς μεταφέρουν ὅλους εἰς τὰ σπίτια μας, μὲ τὰ πόδια πλέον αὐτοὶ τελευταῖοι θὰ μεταβοῦν εἰς τὸ ἰδικό τους σπίτι. Διὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς δὲν ὑπάρχουν ἡμέραι Χριστουγέννων, Πάσχα καὶ οὔτε Κυριακὴ ἀργία. Καὶ ἡ ἐργασία των καθίσταται ἔτι δυσκολωτέρα καὶ ἐκνευριστική, διότι προσφέρεται ἐπὶ κινητοῦ χώρου. Δι’ ὅλα αὐτὰ τὰ ζητήματα, ἐγένοντο καὶ γίνονται συνεχεῖς παραστάσεις ὑπὸ τῶν Ὀργανώσεων καὶ αὐτῶν τῶν ἐργαζομένων. Δὲν νομίζετε, ὅτι θὰ πρέπει νὰ βελτιώσωμεν τὰς συνθήκας ἐργασίας τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν; Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν εἶπεν, ὅτι δὲν δύναται νὰ δεχθῇ τὴν ἔνταξιν τῶν ὁδηγῶν εἰς τὰ ΚΤΕΛ, διότι οἱ ἰδιοκτῆται τῶν λεωφορείων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμπιστευθοῦν τὴν ὁδήγησιν τῶν αὐτοκινήτων των εἰς ἄτομον τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἐκλέξουν οἱ ἴδιοι. Ἀλλὰ ἡ ἔνταξις δὲν ἀποκλείει τὴν συνέχισιν τῆς ἐργασίας εἰς τὸ αὐτὸ αὐτοκίνητον. Αὐτὸ εἶναι ζήτημα ρυθμίσεως ὑπὸ τῶν Διοικήσεων τῶν Κ.Τ.Ε.Λ. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ σημερινοὶ ὁδηγοὶ εἶναι οἱ ἐκλεκτότεροι τῆς τάξεως οἱ ἔχοντες τὰ ὀλιγώτερα ἀτυχήματα καὶ τὰς ὀλιγωτέρας παραβάσεις κατὰ τὴν στατιστικὴν τῆς Τροχαίας. Συνεπῶς διὰ νὰ ἐνταχθοῦν δὲν χρειάζεται ἐπιλογή. Ὁπωσδήποτε ἡ ἔνταξις ἀπεφασίσθη μόνον διὰ τοὺς εἰσπράκτορας. Αἱ προϋποθέσεις διὰ τὴν ἔνταξιν εἶναι αὐταὶ τὰς ὁποίας διαγράφει τὸ ἄρθρον 17, διὰ τοῦ ὁποίου προβλέπεται ἡ σύστασις Ἐπιτροπῆς ἡ ὁποία καὶ θὰ κρίνῃ. Ἡμεῖς ἀντιτασσόμεθα κατὰ πάσης κρίσεως καὶ πιστεύομεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀκολουθηθῇ ἡ διαδικασία τοῦ 1937, ὅτε ἐγένοντο αἱ κοιναὶ Διευθύνσεις καὶ αὐτομάτως ἐνετάχθησαν οἱ ὁδηγοὶ καὶ οἱ εἰσπράκτορες. Ἂς ἐξετάσωμεν πρῶτα–πρῶτα τὰ πρόσωπα τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς. Ὁ πρῶτος ἀντιπρόσωπος εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν θὰ εἶναι ὁ ἀστυνομικός, τῆς ἀστυνομίας πόλεων ἢ χωροφυλακῆς, κατὰ προτίμησιν τῆς Τροχαίας. Τὶ θὰ κρίνῃ, κ. συνάδελφοι, ὁ ἀστυνομικὸς τῆς τροχαίας; Μήπως αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ ἀξιωματικὸς τῆς τροχαίας δὲν ἐχορήγησε τὴν ἄδειαν τοῦ εἰσπράκτορος προηγουμένως καὶ ἐνέκρινε νὰ ἐργασθῇ ὡς εἰσπράκτωρ ἢ ὁδηγός; Θὰ ἔλθῃ αὐτὸς ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ κρίνῃ ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἔκρινεν, ὅτι κάνουν διὰ τὴν δουλειὰ τοῦ εἰσπράκτορος καὶ τοῦ ὁδηγοῦ; Ἄλλα εἶναι, κύριοι, τὰ κριτήρια τὰ ὁποῖα θὰ ἐπικρατήσουν, καὶ ὅταν μάλιστα ὑπάρχουν ἀστυνομικὰ ὄργανα τὰ ὁποῖα θὰ κρίνουν κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ποὺ εἶμαι ὑποχρεωμένος διὰ νὰ τὸ ἀντιληφθῆτε νὰ σᾶς διαβάσω ὡρισμένας περικοπὰς μιᾶς ἀναφορᾶς τῶν δύο Σωματείων τοῦ Πειραιῶς πρὸς τὴν Διεύθυνσιν Ἀστυνομίας Πειραιῶς σχετικὴ μὲ αὐτὰ τὰ ζητήματα καὶ ὑπὸ ἡμερομηνίαν 9 Μαρτίου 1960. Δυστυχῶς... (ἀναγινώσκει)... Κύριοι συνάδελφοι, ἂν αὐτὸς ὁ ἀξιωματικὸς τῆς Τροχαίας ὁρισθῇ ὡς μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς ἐντάξεως τῶν εἰσπρακτόρων ἢ τῶν ὁδηγῶν, καταλαβαίνετε τὶ κριτήρια θὰ ἐπικρατήσουν. Δὲν θὰ ἐπικρατήσουν κριτήρια ἤθους, δὲν θὰ ἐπικρατήσουν κριτήρια ἱκανότητος, εὐπρεπείας, ἀτιμωρησίας, ἀλλὰ θὰ ἐπικρατήσουν τέτοια κριτήρια, αὐτὰ θὰ καθοδηγοῦν τὸν ἀξιωματικὸν τῆς τροχαίας εἰς τὸ νὰ κρίνῃ ἕνα εἰσπράκτορα ἢ ἕνα ὁδηγὸ νὰ κρίνῃ διὰ τὴν ἔνταξιν. Τὸ δεύτερον μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς, κ. συνάδελφοι, εἶναι ὁ ἀντιπρόσωπος τῶν ἰδιοκτητῶν. Τὶ θὰ κρίνῃ ὁ ἀντιπρόσωπος τῶν ἰδιοκτητῶν; Οἱ σημερινοὶ ἐργαζόμενοι, κ. συνάδελφοι, εἶναι ἐργαζόμενοι τοὺς ὁποίους δὲν ἐπέβαλεν οὐδεὶς νὰ τοὺς προσλάβουν εἰς τὴν ἐργασίαν τους, μόνου τους τοὺς ἐξέλεξαν καὶ σήμερον οἱ ἐργαζόμενοι αὐτοὶ ἐργάζονται ἐπὶ 10–15 ἔτη συνεχῶς. Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἀντιπρόσωπος τῶν ἰδιοκτητῶν νὰ κρίνῃ ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἐξέλεξεν ὁ κάθε ἕνας ἰδιοκτήτης διὰ νὰ ἐργασθῇ εἰς τὴν περιουσίαν του. Δὲν πρόκειται ἑπομένως καὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰν αὐτὴν νὰ ἐπικρατήσουν κριτήρια ἀσφαλῆ τὰ ὁποῖα θὰ παρέχουν κἄποιαν ἐγγύησιν πρὸς τοὺς κρινομένους, θὰ ἐπικρατήσουν κριτήρια ὡς αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπον. Εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ὁ κ. Ὑφυπουργός, φρονίμως ποιῶν, παρ’ ὅλον ὅτι ἀπὸ τὰς 27 Αὐγούστου ἐψηφίσθη τὸ Ν. Δ. 3990 περὶ οὗ ὁ λόγος, ἤργησε νὰ θέσῃ εἰς κίνησιν τὸν μηχανισμὸν τῆς ἐντάξεως, διότι καταλαβαίνετε, ὅτι ἐὰν εἶχε λειτουργήσει Ἐπιτροπὴ μέχρι σήμερον ποὺ συζητεῖται τὸ νομοσχέδιον, δηλαδὴ ἡ διαγραφὴ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ καὶ ἡ ἀντικατάστασίς του δι’ ἄλλου, θὰ εἶχε δημιουργηθῆ μεγάλος σάλος ἐκ τῶν ἀπολύσεων αἱ ὁποῖαι θὰ ἐγένοντο, δι’ αὐτό, ἐπαναλαμβάνω, ὁ κ. Ὑπουργὸς Συγκοινωνιῶν, φρονίμως ποιῶν, παρέτεινε τὴν ἔναρξιν τῆς λειτουργίας τῶν ἐπιτροπῶν αὐτῶν, οὕτως ὥστε νὰ μὴ ἔχῃ κριθῆ οὐδεὶς εἰσπράκτωρ ἀπὸ τὴν ἐπιτροπὴν αὐτήν. Διὰ τὰ κριτήρια ποὺ θὰ ἐπικρατήσουν εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας, ἀναφέρομαι εἰς ἕνα παράδειγμα. Εἰς τὸ 6ον Κ.Τ.Ε.Λ. π.χ., ὡς ἀντιπρόσωπος τῶν ἰδιοκτητῶν, ὡρίσθη ὑπὸ τοῦ Κ.Τ.Ε.Λ. κἄποιος ὀνόματι Γαλιώτης. Ὁ ἐν λόγῳ ἀντιπρόσωπος τῶν ἰδιοκτητῶν ὁ ὁποῖος θὰ συμμετάσχῃ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν κρίσεως, τὴν Καθαρὰν Δευτέραν, εἰς τὰ γραφεῖα τοῦ Κ.Τ.Ε.Λ., συνήντησε τὸν ἐφεδρικὸν ὁδηγὸν ὀνομαζόμενον Νικολάου καὶ τοῦ λέγει: «Πᾶρε αὐτὰ τὰ μαρούλια νὰ τὰ πᾶς στὸ σπίτι μου». Ὁ ὁδηγὸς τοῦ ἀπήντησε, «κ. Γαλιώτη ἐγὼ ἔχω ραντεβοῦ μὲ τὸν ἰδιοκτήτην εἰς τὸν ὁποῖον ἐργάζομαι, ἂν πάω τὰ μαρούλια, δὲν θὰ τὸν συναντήσω, δι’ αὐτὸ δὲν ἠμπορῶ νὰ τὰ πάω». Ποῖον ἦτο τὸ ἀποτέλεσμα; Τὴν ἑπομένην τοῦ ἀφηρέθη τὸ σημείωμα μὲ τὸ ὁποῖον εἰργάζετο ὡς ἐφεδρικός, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀπὸ τὴν Καθαρὰν Δευτέραν νὰ μὴ ἠμπορέσῃ νὰ πιάσῃ δουλειὰ σὲ κανένα λεωφορεῖον, καὶ νὰ προσπαθῇ νὰ ἀλλάξῃ ἐπάγγελμα παρ’ ὅλον ὅτι εἶχεν ἐργασθῆ ἐπὶ 5–6 χρόνια στὸ ἐπάγγελμα τοῦ ὁδηγοῦ. Θὰ ἐπικρατήσουν ὅμως πέραν αὐτοῦ καὶ ἄλλα κριτήρια, κ. συνάδελφοι. Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι μὲ τὸν ἀγῶνα τους οἱ ἐργαζόμενοι τοῦ κλάδου κατώρθωσαν νὰ παίρνουν οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα. Ἕνας ὁδηγὸς ἢ ἕνας εἰσπράκτωρ ὁ ὁποῖος ἔχει γυναῖκα καὶ παιδιά, ἔχει περισσότερον μισθόν, καὶ ἕνας ποὺ δὲν εἶναι παντρεμένος ἔχει ὀλιγώτερον μισθόν. Θὰ ἀπολύσουν οἰκογενειάρχας, διὰ νὰ προσλάβουν ἐλευθέρους ἢ μὲ ὀλιγώτερα οἰκογενειακὰ βάρη, οὕτως ὥστε νὰ καταβάλλουν ὀλιγώτερον μισθολόγιον. Δυστυχῶς, καὶ μέχρις ἐκεῖ νὰ φθάσωμεν, δὲν μᾶς ἐγγυᾶται κανείς, ὅτι δὲν θὰ κάνουν αὐτό. Ἂς ἔλθωμεν τώρα εἰς τὸ τρίτον μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς, εἰς τὸν ἀντιπρόσωπον τῶν ἐργαζομένων. Κύριοι συνάδελφοι, διατὶ νὰ ὁρισθῇ ὑπὸ τοῦ κ. Ὑφυπουργοῦ καὶ νὰ ἀγνοηθοῦν οἱ συνδικαλιστικὲς ὀργανώσεις τῶν ἐργαζομένων αὐτῶν, διατὶ δὲν ἀγνοεῖται εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἡ συνδικαλιστικὴ ὀργάνωσις τῶν ἰδιοκτητῶν καὶ παρεμβάλλεται διάταξις ὅπως ἐκείνη ποὺ λέγει, ὅτι ὁ ἀντιπρόσωπος τῶν ἰδιοκτητῶν θὰ ὁρίζεται ὑπὸ τοῦ Διοικητικοῦ τοῦ Κ.Τ.Ε.Λ.; Ἂς τὸ προσέξῃ ὁ κ. Ὑφυπουργός, διότι ἠμπορεῖ μὲ αὐτὴν τὴν διάταξιν νὰ διαβληθῇ. Δὲν ἔπρεπε ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ νὰ ὑπάρξῃ τοιαύτη διάταξις, διότι ἐφ’ ὅσον ἀναγνωρίζομεν τὰς συνδικαλιστικὰς ὀργανώσεις, ἐφ’ ὅσον ἔχομεν σωματεῖα, δὲν ἠμποροῦμεν σὲ καμμίαν περίπτωσιν νὰ τὰ ἀγνοοῦμεν. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὰ λεωφορεῖα δὲν ζητοῦν σε καμμίαν περίπτωσιν νὰ μείνουν ἀσύδοτοι, δὲν ζητοῦν νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν, μὲ ὑπομνήματα τὰ ὁποῖα ἔχουν κατ’ ἐπανάληψιν στείλει εἰς τὸν ἁρμόδιον Ὑπουργόν, ἐπρότειναν λύσεις αἱ ὁποῖαι ἠμποροῦν νὰ λύσουν ὅλα τὰ προβλήματα αὐτά. Δυστυχῶς ὅμως δὲν εἰσηκούσθησαν. Προκειμένου περὶ τῆς κρίσεως π.χ. διὰ τὰ πειθαρχικὰ παραπτώματα, ἐπρότεινον νὰ σχηματισθῇ ἕνα συμβούλιον τὸ ὁποῖον θὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἕνα ἀνώτερον δικαστικὸν — ποῖος ἔχει ἀντίρρησιν δι’ αὐτό; — ἀπὸ ἕνα ἀντιπρόσωπον τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν, ἀπὸ ἕνα ἀντιπρόσωπον τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, —ποῖοι ἄλλοι ἁρμοδιώτεροι ἀπὸ τοὺς προτεινομένους;— ἀπὸ ἕνα ἀντιπρόσωπον τῶν ἰδιοκτητῶν, ἀπὸ ἕνα εἰσπράκτορα καὶ ἀπὸ ἕνα ὁδηγόν. Τὸ Συμβούλιον θὰ ἐξετάζῃ κάθε πειθαρχικὸν παράπτωμα καὶ θὰ κρίνῃ. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ διορθώσωμεν, κ. συνάδελφοι, τοὺς ἐργαζομένους μὲ τὸ νὰ τοὺς ἀπολύσωμεν, ἠμποροῦν νὰ διορθωθοῦν μὲ ἄλλα μέσα οἱ ἐργαζόμενοι καὶ ὄχι μὲ τὴν ἀπόλυσιν. Δὲν ἠμποροῦμεν καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ δημιουργήσωμεν θύματα σήμερον μὲ αὐτὴν τὴν ἀνεργίαν ἡ ὁποία ὑπάρχει καὶ νὰ τοὺς πετάξωμεν εἰς τὸν δρόμον. Πρέπει λοιπόν, οἱ κ. συνάδελφοι, νὰ δεχθοῦν νὰ διαγραφῇ τὸ ἄρθρον 17, καὶ νὰ ἀντικατασταθῇ μὲ τὴν πρότασιν ἡ ὁποία ἔγινε παρ’ ἡμῶν, οὕτως ὥστε νὰ ἐπιλυθῇ ἕνα χρονίζον ζήτημα. Ἂν γίνῃ αὐτό, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀποδείξῃ πράγματι, ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται μόνον διὰ τοὺς ἐργοδότας, ἀλλὰ ἐνδιαφέρεται καὶ διὰ τοὺς ἐργαζομένους. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀριστερᾶς).

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§73Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 17 δὲν εἶναι συναφὴς πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦ Ν. Δ. 3990)59, καὶ τοῦτο φαίνεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 17, δὲν ὑπεβλήθη κατὰ τὴν ψήφισιν ἐξ ὑπαρχῆς, ἀλλὰ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος, καὶ τοῦτο ἀποδεικνύεται, ὅτι ἦλθεν ἡ διάταξις αὐτὴ βεβιασμένως εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ ἐψηφίσθη. Δι’ αὐτὸ, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ κἄποια προσοχὴ ἀπὸ τὴν ὁλομέλειαν τῆς Βουλῆς εἰς τὴν διατύπωσιν τῆς διατάξεως αὐτῆς, διότι πράγματι, κ. Πρόεδρε, ὑπάρχει πρόβλημα εἰσπρακτόρων καὶ πρόβλημα ὁδηγῶν αὐτοκινήτων. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι μέσα εἰς τὴν τάξιν αὐτήν, ὑπάρχουν ἐκλεκτοὶ ὁδηγοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ εἰσπράκτορες, οἱ ὁποῖοι ἐκτελοῦν εὐσυνειδήτως τὰ καθῆκοντά των, ἀλλὰ ὑπάρχουν ὅπως καὶ εἰς κἄθε τάξιν ἐργαζομένων καὶ οἱ δεύτερες καὶ οἱ τρίτες ποιότητες. Ἐπειδὴ ἡ συγκοινωνία διὰ λεωφορείων καὶ ἡ ἀστικὴ καὶ ἡ ὑπεραστικὴ ἔχει γίνει πλέον λειτούργημα, κοινωνικὸν καὶ θὰ εἶναι συνυφασμένον μὲ τὴν ζωήν μας εἰς τὴν χώραν μας συνεχῶς, νομίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, τὸ πρόβλημα αὐτὸ τῶν εἰσπρακτόρων καὶ τῶν ὁδηγῶν, δὲν πρέπει νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ περιστατικῶς καὶ ἐπιτροχάδην, ὅπως τὸ ἀντιμετωπίζει μὲ τὴν διάταξιν αὐτὴν τοῦ Ν. Δ. 3390) 1959, ἀλλὰ πρέπει νὰ βασανισθῇ διὰ νὰ εὕρῃ λύσιν, διότι συμβαίνει τὸ ἑξῆς: Τὸ σύνολον τῶν ὑπαλλήλων αὐτῶν ἐκτελεῖ εὐσυνειδήτως τὸ καθῆκον του καὶ δικαίως ζητεῖ μίαν μονιμοποίησιν εἰς τὴν θέσιν του διὰ νὰ ἀποκτήσῃ τὸ αἴσθημα τῆς ἐπαγγελματικῆς ἀσφαλείας. Ἀντιθέτως, ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν τῶν ἰδιοκτητῶν, ὑπάρχει ἡ ψυχολογία ἡ ἑξῆς: Ὁ ἰδιοκτήτης ἔχει ἕνα λεωφορεῖον ἢ ἕνα τμῆμα τοῦ λεωφορείου, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴν του περιουσίαν καὶ θέλει εἰς τὴν θέσιν τοῦ ὁδηγοῦ νὰ τοποθετήσῃ ἰδικόν του ἄνθρωπον, διὰ νὰ ἔχῃ τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ προσέξῃ τὴν περιουσίαν του. Παλαίομεν λοιπόν, πρὸ δύο συμφερόντων, τῶν συμφερόντων τῶν ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας, καὶ τῶν συμφερόντων τῶν ἰδιοκτητῶν οἱ ὁποῖοι ἐπίσης θέλουν νὰ ἔχουν τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας τῆς περιουσίας των. Νομίζω, ὅτι τὸ συμφέρον τῶν ἐπιβατῶν εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψει, καὶ ἕνεκα τούτου παρατηροῦνται ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα παρατηροῦνται εἰς τὰς συγκοινωνίας καὶ ἔχομεν καὶ παραδείγματα ἀσυνειδήτων ὁδηγῶν, οἱ ὁποῖοι παραβαίνουν τὰς διατάξεις καὶ σκοτώνουν ἀκόμη ἀνθρώπους εἰς τὸν δρόμον καὶ ἀντὶ νὰ σταματήσουν διὰ νὰ προσφέρουν τὰς ὑπηρεσίας των καὶ νὰ περιθάλψουν τοὺς τραυματίας ἢ νὰ παραλάβουν τοὺς νεκρούς, τοὺς ἐγκαταλείπουν καὶ φεύγουν, καὶ ἔχω προσωπικὸν παράδειγμα εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν. Ὅλα αὐτὰ ἀποδεικνύουν, ὅτι κἄτι χωλαίνει εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτὴν καὶ δὲν πρέπει νὰ τὸ περάσωμεν ἔτσι καὶ χωρὶς σοβαρὰν συζήτησιν καὶ προσοχήν, διότι ἡ συγκοινωνία ἀποτελεῖ κοινωνικὸν λειτούργημα, καὶ πρέπει νὰ λάβωμεν ὑπ’ ὄψει καὶ τὸ συμφέρον τῶν ἐργαζομένων καὶ τὰς ἀντιλήψεις τῶν ἰδιοκτητῶν, ἀλλὰ καὶ τὸ συμφέρον τοῦ μεταφερομένου λαοῦ. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἀντὶ νὰ κάνῃ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Συγκοινωνιῶν αὐτὴν τὴν διάταξιν, ἡ ὁποία τόσην ἀναταραχὴν ἐπιφέρει εἰς τὴν τάξιν τῶν ἐργαζομένων καὶ εἰς τὴν τάξιν τῶν ἐργοδοτῶν, θὰ πρέπει ἐκ τῆς συζητήσεως τῆς ἀποψινῆς... (δὲν ἠκούσθη).

§74Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Οὐδεμία ἀναταραχὴ ὑπάρχει.

§75Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἡ αἴθουσα σᾶς διαψεύδει.

§76Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Οὐδεμία ἀναταραχὴν ἐπέφερε τὸ ἄρθρον 17. Ἀντιθέτως, ἱκανοποίησε τὴν τάξιν τῶν εἰσπρακτόρων ἀπολύτως καὶ ἱκανοποίησεν ἓν αἴτημά των παλαιόν τὸ ὁποῖον παρέμενεν ἐκκρεμὲς ἐπὶ ἔτη. Πρὸς ἀπόδειξιν τῶν ἰσχυρισμῶν αὐτῶν λέγω τοῦτο. Ὅτι ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 17 ὡρισμέναι ὀργανώσεις εἶχον κινητοποιηθῆ χθὲς καὶ σήμερον καὶ εἶχον κηρύξει 3ωρον στάσιν ἐργασίας. Θὰ σᾶς εἴπω τὸ ἀποτέλεσμα. Ἐπὶ 2.100 ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νὰ ἐργασθοῦν σήμερον καὶ οἱ ὁποῖοι εἶχον παρακινηθῆ ἀπὸ τὰς ὀργανώσεις νὰ ἀπεργήσουν ἀπέσχον εἰς Ἀθήνας μὲν 84, εἰς δὲ τὸν Πειραιᾶ ἐπὶ συνόλου 984 ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων ἀπέσχον μόνον 130. Ἄρα δὲν ὑπῆρξε καμμία ἀναταραχή.

§77Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Θὰ σᾶς ἐξηγήσω ἐγὼ μετὰ τὸν λόγον.

§78Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγκ.). Δὲν ὑπῆρξε καμμία ἀναταραχή, ὑπῆρξεν ἀπολύτως πλήρης ἱκανοποίησις.

§79Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Μὴ ἐξάγετε συμπεράσματα ἐκ τῶν ἀριθμῶν αὐτῶν καὶ μὴ θελήσητε νὰ ἐπαναπαυθῆτε ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι παρετηρήθη αὐτὴ ἡ μειωμένη στάσις ἐργασίας, διότι αὐτὴ θὰ ὠφείλετο εἰς καταπιέσεις, εἴτε εἰς ἄλλους λόγους, ὅπως τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας κλπ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κ. Ὑπουργέ, ὑπάρχει πρόβλημα εἰσπρακτόρων καὶ ὁδηγῶν καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῶν ἐργαζομένων καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῶν ἰδιοκτητῶν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ κοινοῦ, διότι δὲν ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, ὅτι καὶ οἱ μετακινούμενοι εἶναι ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὴν ἐν γένει συμπεριφορὰν τοῦ προσωπικοῦ τῶν λεωφορείων.

§80Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγκ.). Ἄλλο πρᾶγμα αὐτὸ καὶ δι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται κρίσις.

§81Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Πρέπει ἡ ἀποψινὴ συζήτησις νὰ δώσῃ τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὸν κ. Ὑφυπουργὸν Συγκοινωνιῶν νὰ σκεφθῇ, νὰ βασανισθῇ, νὰ συντάξῃ καὶ νὰ ὑποβάλῃ εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ψήφισιν τὸν Κώδικα τῶν Συγκοινωνιῶν, τὸν κανονισμὸν τῆς λειτουργίας τῶν ΚΤΕΛ, ἀστικῶν καὶ ὑπεραστικῶν, εἰς τὸν ὁποῖον νὰ ὑπάρχουν διατάξεις ποὺ θὰ παρέχουν τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας εἰς τοὺς ἐργαζομένους καὶ ὅτι δὲν πρόκειται κανεὶς νὰ τοὺς διαταράξῃ ἀπὸ τὴν θέσιν τους, ἀναιτίως. Καὶ εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας νὰ παρέχῃ τὸ αἴσθημα, ὅτι θὰ διαφυλάσσεται ἡ περιουσία των. Καὶ εἰς τοὺς διὰ λεωφορείων μετακινουμένους, ὅτι θὰ ὑπάρχῃ ἀσφάλεια κατὰ τὴν μετακίνησίν των. Τὸ πρόβλημα τῆς καλῆς λειτουργίας τῶν λεωφορείων καὶ τῆς ἐξασφαλίσεως καὶ τοῦ προσωπικοῦ καὶ τῶν ἰδιοκτητῶν δὲν ἐλύθη διὰ τῆς ψηφίσεως τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ Ν. Δ. 3990)59. Δὲν πρέπει νὰ ἐπαναπαυθῇ ὁ κ. Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν, ὅτι ἐλύθη τὸ πρόβλημα καὶ πρέπει συντόμως νὰ καταθέσῃ εἰς τὴν Βουλὴν πληρέστερον νομοσχέδιον ποὺ θὰ συλλαμβάνῃ καὶ θὰ λύῃ τὸ πρόβλημα τοῦτο τὸ τόσον ὀξὺ εἰς τὴν βάσιν του. Διότι ἡ λύσις του δὲν ἐνδιαφέρει μόνον τοὺς ἰδιοκτήτας καὶ τὸ προσωπικόν, ἀλλὰ καὶ τὸ σύνολον τοῦ Λαοῦ ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸ μέσον αὐτὸ τῆς Συγκοινωνίας, ποὺ ἀποτελεῖ πλέον κοινωνικὸν λειτούργημα συνυφασμένον μὲ τὴν ζωὴν τοῦ Λαοῦ μας.

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, κ. Η. Τσιριμῶκος, ἔχει τὸν λόγον.

§83Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς μίαν συζήτησιν μᾶλλον δυσάρεστον καὶ θὰ εἴπω διατὶ εἶναι δυσάρεστος ὑπῆρξε εὐτυχῶς ἕνα σημεῖον τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἐλαφρύνῃ τὴν ἀτμόσφαιραν μὲ κἄποιαν εὐθυμίαν καὶ τοῦτο εἶναι ἡ ἀνάμνησις τῆς συζητήσεως ποὺ ἐκάμαμεν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος, διὰ τὴν συνάφειαν τῶν διατάξεων καὶ τροπολογιῶν εἰς προτάσεις νόμων, τὴν ὁποίαν ἐπεξετείναμεν εἰς αὐτὴν καθ’ ἑαυτὴν τὴν πρότασιν νόμου ἀκυρώσεις νομοθετικοῦ διατάγματος. Ὁ κ. Ζορμπᾶς, ὀρθῶς ἀνέφερε τὴν ἔννοιαν τῆς συναφείας. Καὶ ἐγὼ τὴν ἀναφέρω ἔτσι γιὰ νὰ ἀνταλλάξωμεν μεταξὺ μας μερικὰ μειδιάματα, διότι ὁσάκις ἡ Κυβέρνησις κατὰ μίαν στιγμὴν LUCIDUM INTER-VALLUM τὸ Σύνταγμα, ἀμέσως μεταβαλλόμεθα εἰς ἀνώτατον συνταγματικὸν Δικαστήριον. Καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ περάσῃ τίποτε, διὰ μέσου τῶν γραμμῶν τοῦ Συντάγματος, ἄνευ ἀντιδράσεως τῆς πλειοψηφίας ἡ ὁποία φυλάσσει τὸ Σύνταγμα. Ὁσάκις ἡμεῖς τὸ ἐπικαλούμεθα δι’ ἀναστάσεως θάπτονται οἱ ἰσχυρισμοί μας. Τώρα ποίαν συνάφειαν ἔχει ἡ ἔνταξις τῶν ὁδηγῶν καὶ τῶν εἰσπρακτόρων τῶν λεωφορείων εἰς τὰ ΚΤΕΛ μὲ τὸ δικαίωμα τῶν ἀστυνομικῶν ἀρχῶν ἐπιβολῆς προστίμου διὰ παραβάσεις ἀστυνομικάς, νομίζω, ὅτι μόνον ἴσως εἰς τὴν RATIO LEGIS, εἰς τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον γίνεται ἡ Ἐπιτροπὴ τῆς ἐπιλογῆς τῶν εἰσπρακτόρων ἠμπορεῖ νὰ ἀναζητηθῇ, διότι κἄπως θὰ ἔχῃ σχέσιν μὲ τὴν ἀστυνομίαν ἡ ἐπιλογὴ τῶν εἰσπρακτόρων. Κατὰ τὰ ἄλλα βεβαίως δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν. Οὕτως ἢ ἄλλως, ὅμως, εἴτε μετὰ τὸ μεσονύκτιον, εἴτε πρὸ τοῦ μεσονυκτίου, εἴτε συναφῶς, εἴτε μὴ συναφῶς, ἐψηφίσθη τὸ περίφημον ἄρθρον 17, εἶναι σκόπιμον νὰ ἴδωμεν, ἐὰν πράγματι πρέπει ἢ δὲν πρέπει νὰ παραμείνῃ ὡς ἔχει. Νομίζω, ὅτι τὸ θέμα δὲν εἶναι καθόλου πολύπλοκον, εἶναι ἁπλοῦν καὶ ἁπλοῖ εἶναι οἱ λόγοι, δι’ οὓς εἶμαι ὑπὲρ τῆς ὑποβληθείσης προτάσεως νόμου. Συνέπεια ὑπάρχει εἰς αὐτὸ ποὺ πράττει ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐν προκειμένῳ, συνέπεια μὲ τὴν πολιτικήν της, ἔναντι τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ὅταν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας ἀπορῇ πῶς δὲν ἐπέτυχεν ἡ τρίωρος στάσις τῶν εἰσπρακτόρων, νομίζω, ὅτι ὑποτιμᾷ δημοσίως τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα αὐτὸς ὁ ἴδιος διαθέτει διὰ νὰ μὴ ἐπιτύχῃ ἡ τρίωρος ἢ ἄλλη στάσις. Διότι, ὅταν οἱ εἰσπράκτορες τελοῦν ὑπὸ τὴν δαμόκλειον σπάθην τῆς κρίσεως ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν ὡς συντίθεται, ἀπορῶ, πῶς ἀπεφάσισαν τὴν τρίωρον στάσιν, διὰ νὰ τὴν κάμουν τί; Νὰ δώσουν πρόσχημα εἰς ἀπολύσεις; Δὲν ἠξεύρω διατὶ τὴν ἔκαμαν οἱ ἄνθρωποι. Ἴσως, διότι ἕνα νόμιμον μέσον διαμαρτυρίας ποὺ ἔχουν, ἐνόμισαν, ὅτι ἔπρεπε νὰ τὸ διατάξουν. Ἂς μὴ ἀπορῇ, ὅμως, ὁ κ. ὑφυπουργός, διότι ἀπέτυχε καὶ ἂς μὴ μᾶς λέγῃ, ὅτι οἱ εἰσπράκτορες δὲν διαμαρτύρονται. Διαμαρτύρονται. Καὶ ἐὰν δὲν διαμαρτύρωνται, πάλιν ἡ Βουλὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸν νόμον αὐτὸν ἐξ ἀπόψεως συμφερόντων ἐργατικῆς τάξεως. Λέγει, ὅτι ἔχει συνέπειαν ἡ Κυβέρνησις εἰς αὐτά. Εἴδομεν τὴν νομοθετικὴν παρέμβασιν εἰς τὴν ἀπεργίαν τῶν λινοτυπῶν, ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καὶ νικηφόρος καὶ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπολύτως συνεπῆ. Ἀλλὰ δὲν εἶναι συνεπὲς τὸ νὰ ἐντάσσωνται οἱ εἰσπράκτορες εἰς τὰ ΚΤΕΛ καὶ νὰ μὴ ἐντάσσωνται οἱ ὁδηγοί. Δὲν ὑπάρχει κανένα ἐπιχείρημα ἀντικειμενικόν, τὸ ὁποῖον νὰ ἐπιδέχεται αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν διάκρισιν. Τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον, ἂν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, προκειμένου περὶ τοῦ Ὀργανισμοῦ τῆς Θεσσαλονίκης, ἐκεῖ ἐδέχθη τὸ Ὑπουργεῖον τὴν ἔνταξιν καὶ ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων εἰς τὸν Ὀργανισμὸν αὐτόν. Ἐὰν καὶ ἐκεῖ δὲν ἔγινε, καὶ ἐκεῖ ἀντίφασις θὰ εἶναι, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἔτσι ἔγινε. Καὶ εἰς τὸν νέον Ὀργανισμὸν ποὺ γίνεται διὰ τὰς πέντε λεωφορειακὰς γραμμάς, πάλιν καὶ ἐκεῖ ἐντάσσονται καὶ ὁδηγοὶ καὶ εἰσπράκτορες ὁμοιομόρφως. Πρέπει νὰ ἀναζητήσωμεν ἕνα λόγον, διὰ τὸν ὁποῖον νὰ δικαιολογῆται, οἱ ὁδηγοὶ νὰ μὴ ἐντάσσωνται ἐκεῖ, ὅπου ἐντάσσονται οἱ ὁδηγοί. Ἀνεζήτησα ἓν ἐπιχείρημα καὶ μοῦ εἶπαν, ὅτι εἶναι τῆς θελήσεως τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν λεωφορείων νὰ ἔχουν εἰς τὰ λεωφορεῖα ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὸ λεωφορεῖον ἢ εἰς τοὺς ὁποίους ἔχουν ἐμπιστοσύνην. Εἶναι μία ἄποψις, ἀλλὰ ἡ ἄποψις αὐτὴ ἠμπορεῖ νὰ ἱκανοποιηθῇ, διότι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ διευθύνουν τὰ ΚΤΕΛ, δύνανται νὰ τοποθετήσουν τοὺς ὁδηγοὺς ἀναλόγως τῆς προϋπηρεσίας ἢ τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν ἰδιοκτητῶν, δεδομένου, ὅτι εἶναι πολλοὶ ποὺ ἐργάζονται πολλὰ χρόνια εἰς τὸ αὐτὸ λεωφορεῖον. Ἡ ἔνταξις, ὅμως, εἰς τὸ ΚΤΕΛ κάμει, ὥστε αἱ σχέσεις ἐργασίας νὰ μετατίθενται ἀπὸ τὸν λεωφορειοῦχον καὶ τὸν ὁδηγὸν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν τοῦ ΚΤΕΛ καὶ τὸν ὁδηγόν, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἀντιλαμβάνεσθε τὶ σημαίνει. Εἶδα, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἀγορεύσεως τοῦ συναδέλφου κ. Γιαχνῆ, ὅταν ἀνέφερε συγκεκριμένα παραδείγματα παραβάσεων τῶν ἐργατικῶν νόμων ἀπὸ τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν λεωφορείων, ὅτι ἀδημώνησαν οἱ περισσότεροι συνάδελφοι λέγοντες, ὅτι γνωρίζουν ὅτι ὑπάρχουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους αἱ παραβάσεις καὶ ἂς δικαιωθοῦν εἰς τὰ δικαστήρια. Ἀπήντησεν ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι δὲν εἶναι τόσον εὔκολος ἡ προσφυγὴ εἰς τὰ δικαστήρια, διότι ἴσως ἀναμένει τὸν προσφεύγοντα ἡ ἀνεργία, ἔστω καὶ ἂν δικαιωθῇ εἰς τὰ δικαστήρια. Ἐδῶ, ὅμως, ὑπάρχει ἕνα μέσον νὰ μὴ ὑπάρξουν αἱ παραβάσεις αὐταί, αἱ ὁποῖαι εἶναι δυναταὶ ἐκ μέρους τοῦ ἰδιοκτήτου τοῦ λεωφορείου, ἐὰν ἐνταχθῇ τὸ προσωπικὸν τῶν ὁδηγῶν εἰς τὸ ΚΤΕΛ, ὁπότε δὲν θὰ εἶναι εἰς τὴν διάθεσιν ἑνὸς λεωφορειούχου νὰ ρυθμίζῃ τὰς σχέσεις μὲ τὸν ὁδηγὸν εἰς βάρος τῶν ἐργατικῶν διατάξεων, ἀλλὰ θὰ ἔχῃ τὴν σχέσιν ἐργασίας τὴν ἐκ τοῦ νόμου προσδιοριζομένην. Ἄλλως τε, ἐν τῷ συνόλῳ των οἱ λεωφορειοῦχοι καὶ εἷς ἕκαστος χωριστὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς ὁδηγούς των σήμερον. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι τὸ σύνολον τῶν ὁδηγῶν ἐμπνέει ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ σύνολον τῶν λεωφορειούχων, διότι, ἐὰν ὁ καθεὶς ἔχῃ ἐμπιστοσύνην εἰς αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἔχει, τοῦτο εἶναι ἀπόδειξις, ὅτι εἶναι ἱκανὸς ὁδηγός, τὸ ἴδιον συμβαίνει καὶ διὰ τὸν ἄλλον ὁδηγὸν τοῦ ἄλλου λεωφορείου κ.ο.κ. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ὅλοι αὐτοὶ εἶναι καλοὶ ὁδηγοί. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, δὲν βλέπω ποῦ εἶναι ὁ κίνδυνος διὰ τὸν ἰδιοκτήτην τοῦ λεωφορείου, ἐὰν εἷς ἐκ τῶν πολὺ καλῶν ὁδηγῶν ὁδηγῇ τὸ λεωφορεῖον του. Πάντως, ἐμένα μὲ ἐνδιαφέρει ἡ σχέσις ἐργασίας, διὰ τὴν ὁποίαν εἶναι εὔκολος ἡ παράβασις ἢ αἱ πολλαὶ παραβάσεις ἐκ μέρους ἑνὸς ἰδιοκτήτου λεωφορείου, ἐνῷ δὲν εἶναι, ἐὰν ἡ σχέσις ἐργασίας ρυθμίζεται ἀπὸ τὸν Ὀργανισμὸν τοῦ ΚΤΕΛ. Ταῦτα, διὰ τοὺς ὁδηγούς. Ἔρχομαι εἰς τοὺς εἰσπράκτορας. Τὶ ἁπλούστερον, τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν λύεται ἕνα πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει καὶ ἱκανοποιεῖται ἕνα αἴτημα τῶν εἰσπρακτόρων νὰ ἐνταχθοῦν εἰς τὰ ΚΤΕΛ, τὶ ἁπλούστερον ἀπὸ τὴν ἄμεσον ἔνταξιν ὅλων τῶν εἰσπρακτόρων, ἄνευ οὐδεμιᾶς κρίσεως. Ἀφοῦ εἶναι σήμερον εἰσπράκτορες καὶ δὲν ἔχουν ἀπολυθῆ, δὲν εἶναι εἰσπράκτορες ποὺ ζητοῦν νὰ ἐπανέλθουν. Εἶναι εἰσπράκτορες ἐν ἐνεργείᾳ, τὸ ὁποῖον σημαίνει, ὅτι κρίνονται μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς καλοὶ διὰ τὴν ἐργασίαν τὴν ὁποίαν κάμουν. Διατὶ νὰ μὴ ἐνταχθοῦν ἔτσι ὅπως εἶναι, ἄνευ οὐδεμιᾶς κρίσεως. Ἐὰν ὑπάρχῃ λόγος νὰ ὑπάρξῃ κρίσις, ἐὰν ὑπάρχουν εἰσπράκτορες ποὺ δὲν εἶναι καλοί, αὐτοὶ δύνανται νὰ κριθοῦν κατὰ ἕνα νόμιμον τρόπον, προβλεπόμενον ἀπὸ τὰς παγίας διατάξεις. Διὰ ποῖον λόγον, τὴν ὥραν ποὺ ἐντάσσονται νὰ κριθοῦν, ἀφοῦ μέχρι σήμερον θεωροῦνται, ὅτι εἶναι ἱκανοί; Θὰ ἤμουν ὑπὲρ μιᾶς καλυτέρας συνθέσεως τῆς Ἐπιτροπῆς, ἐὰν δὲν ἐθεώρουν, ὅτι ἀποτελεῖ κατὰ βάσιν ἀντίφασιν τὸ νὰ κρίνωνται οἱ ἄνθρωποι τὴν ὥραν ποὺ ἐντάσσονται, ἐφ’ ὅσον αὐτὴν τὴν στιγμὴν εὑρίσκονται ἐν ὑπηρεσίᾳ καὶ κρίνονται ἱκανοὶ διὰ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτήν. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι, ἀνεξαρτήτως τῆς συναφείας, εἶναι ἀπολύτως λογικοὶ οἱ ἰσχυρισμοὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι προτείνουν τὴν ἀκύρωσιν τοῦ περιφήμου ἄρθρου 17, καὶ νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο δυνατόν, ἐν ὄψει αὐτῆς τῆς συζητήσεως καὶ ἀποφάσεως τῆς Ὁλομελείας, νὰ σκεφθῇ ὁ ἴδιος ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι δὲν πειράζει καμμιὰ φορὰ νὰ γίνεται δεκτὸν καὶ ἕν αἴτημα τῶν ἐργαζομένων. Θὰ ἀποτελέσῃ αὐτὸ βέβαια μίαν μικρὰν ἀσυνέπειαν ἐν τῇ ὅλῃ ἀντεργατικῇ πολιτικῇ τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά, χάριν ποικιλίας, ἂς εἶναι ἡ Κυβέρνησις κἄποτε ἀσυνεπής. (Χειροκροτήματα).

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Παινέζης, ἔχει τὸν λόγον.

§85Δ. ΠΑΙΝΕΖΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν προηγουμένην σύνοδον τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος καί, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ σχεδίου Ν. Διατάγματος 3990)59 περὶ ἀναθέσεως εἰς Ἀστυνομικὰς Ἀρχὰς τῆς ἐκδικάσεως ἀστυνομικῶν παραβάσεων διὰ προστίμου κλπ., κατὰ τὴν πρώτην κατάθεσίν του εἶχε 16 ἄρθρα, ἐν συνεχείᾳ δὲ τὰ ἄρθρα ηὐξήθησαν εἰς 25. Ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς συνεδριάσεως ἐκείνης τῆς Ἐπιτροπῆς, ἀποδεικνύεται, ὅτι ἠγέρθησαν πλεῖσται ὅσαι διαμαρτυρίαι διὰ τὴν προσθήκην τῶν ἄρθρων αὐτῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ὑψώνομεν καὶ ἡμεῖς σήμερον φωνὴν διαμαρτυρίας διὰ τὴν προσθήκην τῶν ἄρθρων αὐτῶν, καὶ ἀντιτιθέμεθα ὡς πρὸς τὸν τρόπον τῆς προσθήκης αὐτῶν καὶ ἰδιαιτέρως ἀντιτιθέμεθα καὶ διὰ τὸ ἄρθρον 17 καὶ διὰ τὸν τρόπον τῆς ἐντάξεως τῶν ὑπηρετούντων εἰς τὰ ἀστικὰ λεωφορεῖα εἰσπρακτόρων. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ αἴτημα τῆς ἐντάξεως εἶναι αἴτημα πάγιον, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ ἀπὸ πολλοῦ χρόνου τὴν τάξιν τῶν ὁδηγῶν καὶ τῶν εἰσπρακτόρων τῶν λεωφορείων. Ὁ τρόπος, κύριοι βουλευταί, τῆς ἐντάξεως τῶν εἰσπρακτόρων καὶ ὁδηγῶν, ὡς τὴν διαγράφει τὸ Ν. Διάταγμα 3990)59, ἀπαιτεῖ τὴν συγκρότησιν μιᾶς τριμελοῦς Ἐπιτροπῆς. Ἡμεῖς φρονοῦμεν, ὅτι ἡ συγκρότησις αὐτῆς τῆς Ἐπιτροπῆς, δὲν ἔχει λόγους ὑπάρξεως καὶ ἀποτελεῖ πλεονασμόν. Κύριοι συνάδελφοι, ὑποστηρίζομεν ἐν συνεχείᾳ, ὅτι ἡ μακροχρόνιος ὑπηρεσία τόσον τῶν εἰσπρακτόρων, ὅσον καὶ τῶν ὁδηγῶν τῶν λεωφορείων, ἀποτελεῖ ἐγγύησιν διὰ τὴν διασφάλισιν τῶν προϋποθέσεων τῶν ἀπαιτουμένων παρὰ τοῦ νόμου καὶ τοῦ Κανονισμοῦ καὶ ἀποτελεῖ ἐγγύησιν καὶ διαπίστωσιν τῆς ἐργατικότητος, τῆς τιμιότητος καὶ τοῦ ἤθους τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Διὰ τοὺς μὴ ἐντασσομένους ὁδηγούς, τῶν ὁποίων αἴτημα εἶναι ἡ ἔνταξις εἰς τὰ ἀστικὰ λεωφορεῖα, ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργόν, ὅτι ὑπάρχουν τεχνικοὶ λόγοι ποὺ δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἔνταξίν των. Τοῦτο ὑπεστήριξε καὶ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ὁ τεχνικὸς ὅμως λόγος πρέπει νὰ εἶναι οὐσιαστικὸς διὰ νὰ μὴ ἐπιτρέπῃ νὰ ἐνταχθοῦν οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τὰ ἀστικὰ λεωφορεῖα ὁδηγοί. Οὐσιαστικὸς ὅμως λόγος δὲν ὑπάρχει, διότι ἀνάλογον προηγούμενον ἔχομεν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, ὅπου ἐνετάχθησαν εἰς τὸ Ο.Α.Σ.Θ., τόσον οἱ ὁδηγοί, ὅσον καὶ οἱ εἰσπράκτορες.

§86Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ὄχι. Καὶ ἐκεῖ ὑπάρχουν ἀνάλογα θέματα.

§87Δ. ΠΑΙΝΕΖΗΣ. Ὑπεστηρίχθη, κύριοι βουλευταί, ὅτι τὸ λεωφορεῖον ἀνήκει εἰς τὸν ἰδιοκτήτην. Ὡς ἐκ τούτου, νομίζω, ὅτι οἱ ἰδιοκτῆται δὲν εἶναι τόσον ἀφελεῖς, νὰ μὴ ἔχουν λάβει πρόνοιαν διὰ τὸ προσωπικὸν τῆς ἐμπιστοσύνης των. Ἐξ ἄλλου, ὑπάρχουν Ὀργανισμοί, ὅπως εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, εἰς τὰς Πάτρας καὶ ἀλλαχοῦ, ὅπου ἰσχύουν τὰ ἴδια. Δὲν εἶναι, συνεπῶς, βάσιμον τὸ ἐπιχείρημα τῆς μὴ ἐντάξεως τῶν ὁδηγῶν. Ὡς ἐκ τούτου, αὐτὸ τὸ ὁποῖον κάμνει ἡ Κυβέρνησις, ἔχει ὡς σκοπὸν τὴν διάσπασιν τῶν ἐργαζομένων εἰσπρακτόρων καὶ ὁδηγῶν εἰς τοὺς συνδικαλιστικούς τους ἀγῶνας γιὰ καλυτέρους ὅρους δουλειᾶς καὶ γιὰ καλύτερο ἡμερομίσθιο. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὰς παραβάσεις τῶν ἰδιοκτητῶν, καθ’ ὅσον ἀνεφέρθησαν παρὰ τοῦ προλαλήσαντος συναδέλφου, ὅμως αὗται, ἀποτελοῦν καθεστὼς εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων. Δι’ ὅλας αὐτάς, σᾶς παραπέμπω εἰς τὴν ἔκθεσιν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἰωαννίνων, ἡ ὁποία διεκτραγῳδεῖ τὴν φρικτὴν καθ’ ὅλα μεταχείρισιν τῶν εἰς τὰ λεωφορεῖα ὑπηρετούντων. Ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὴν σύστασιν τῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐδῶ ὑπάρχει μία ὀφθαλμοφανὴς ἀσυνέπεια, καὶ εἶναι ἀπαράδεκτος καθ’ ἡμᾶς ὁ τρόπος τῆς συστάσεώς της. Καὶ λέγει τὸ ἄρθρον 17: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Μᾶς λέγει, ὅτι θὰ διορίζεται ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἀστυνομίας καί, κατὰ προτίμησιν, ἀξιωματικὸς τῆς Τροχαίας, ὁ δεύτερος ἐκπρόσωπος θὰ ὁρίζεται ἀπὸ τὸ ΚΤΕΛ, καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τῶν εἰσπρακτόρων θὰ ὁρίζεται ἀπὸ τὸν ὑπουργὸν μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τρία χρόνια ὑπηρεσίαν εἰς τὸ λεωφορεῖον. Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας εἰσπράκτωρ μὲ τόσην ὀλίγην πεῖραν νὰ κρίνῃ τοὺς συναδέλφους του; Θὰ πρέπει ἀσφαλῶς, νὰ εἶναι καθοδηγούμενος. Ὀρθόν, λοιπόν, εἶναι, ὁ ἐκπρόσωπος τῶν εἰσπρακτόρων νὰ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν Συνδικαλιστικὴν Ὀργάνωσιν τῶν Εἰσπρακτόρων. Σπανίως, κύριοι συνάδελφοι, ἀπασχολῶ τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς, διότι εἶμαι νέος εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Πιστεύσατε, ὅτι δὲν ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα ἀπὸ ἀντιπολιτευτικὴν διάθεσιν. Πρέπει νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι, ἐὰν ἀνῆκον εἰς τὴν συμπολίτευσιν τὰ ἴδια θὰ ἔλεγα καὶ μὲ τὰ αὐτὰ ἐπιχειρήματα θὰ ὑπερήσπιζα τὸ θέμα, καθ’ ὅσον πρόκειται περὶ μιᾶς τάξεως, ἡ ὁποία μοχθεῖ καθημερινῶς, ἐξυπηρετοῦσα τὸ κοινωνικὸν σύνολον. Ἀρκεῖ, κ. Ὑπουργὲ τῶν Συγκοινωνιῶν, νὰ ὑψώσητε τὰ βλέμματά σας εἰς τὰ θεωρεῖα διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε τὴν ἀγωνίαν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατέχονται οἱ ἐργαζόμενοι αὐτοί.

§88Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ. (Ὑπουργὸς Προεδρίας Κυβερνήσεως). Ἀκριβῶς, κ. συνάδελφε, διότι εἶσθε νέος εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, συγχωρεῖσθε, δι’ αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἴπατε. Ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ἕκαστος εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν κάμνει τὸ καθῆκον του, χωρὶς νὰ στρέφῃ τὰ βλέμματά του εἰς τὰ θεωρεῖα.

§89Δ. ΠΑΙΝΕΖΗΣ. Εἶναι δυνατόν, καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ὑποβάλλω παράκλησιν εἰς τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ κάμῃ δεκτὴν τὴν αὐτόματον ἔνταξιν τόσον τῶν εἰσπρακτόρων, ὅσον καὶ τῶν ὁδηγῶν καὶ νὰ εἶναι βέβαιος, ὅτι θὰ ἀποσπάσῃ τὴν εὐγνωμοσύνην τῶν ἐργαζομένων καὶ τὰ χειροκροτήματα τὰ ἰδικά μας.

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ι. Παπαδημητρίου.

§91Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, καὶ μόνον τὸ ἄρθρον 17 τοῦ Ν.Δ. ἂν διαβάσῃ κανείς, ἀρκεῖ νὰ ἀντιληφθῇ τὰ αἰσθήματα τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὴν νοοτροπίαν της ἔναντι τῶν ἐργαζομένων. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν ὑπερηφανεύθη διὰ δῆθεν ἀποτυχίαν τῆς ἀπεργίας τοῦ προσωπικοῦ λεωφορείων καὶ ἠθέλησε νὰ συναγάγῃ ἐξ αὐτῆς συμπεράσματα ὑπὲρ αὐτοῦ. Γνωρίζει ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι οὐδὲ εἷς ὁδηγὸς καὶ οὐδὲ εἷς εἰσπράκτωρ εἶναι σύμφωνοι μὲ τὸ ἄρθρον 17. Καὶ γνωρίζει, ὅτι ἡ μερικὴ ἐπιτυχία τῆς ἀπεργίας ὀφείλεται εἰς τὸν ἐκφοβισμὸν ποὺ ἤσκησεν ἡ τροχαία, ἡ ὁποία χθὲς ὡδήγησε περὶ τοὺς 80 εἰσπράκτορες στὸ αὐτόφωρον, διὰ τῆς μεθόδου τῶν ἀστυνομικῶν παραβάσεων καὶ ἐπίσης εἰς τὴν παράλληλον ὕπαρξιν τῆς δαμοκλείου σπάθης τῆς μὴ ἐντάξεως. Ἡ ἔνταξις τῶν ὁδηγῶν καὶ τῶν εἰσπρακτόρων εἶναι ἕνα αἴτημα τῶν ἐργαζομένων αὐτῶν, ποὺ πρέπει νὰ πραγματοποιηθῇ αὐτοδικαίως καὶ ὄχι ἀπὸ Ἐπιτροπήν. Ἔτσι, δὲν θὰ ἐκβιάζωνται ἀπὸ τοὺς ἐργοδότας καὶ ἡ ἐργασία των θὰ ρυθμίζεται ἀπὸ Κανονισμόν. Ὁ βασικὸς λόγος τῆς μὴ ἐντάξεως τῶν ὁδηγῶν, εἶναι ἡ προσπάθεια ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, διασπάσεως τῶν ἐργαζομένων. Ἀλλὰ καὶ οἱ εἰσπράκτορες δὲν ἐντάσσονται, ἐὰν δὲν ἔχουν 6μηνον ὑπηρεσίαν. Ἐπίσης, ζητοῦνται ἀπὸ αὐτοὺς οὐσιαστικὰ καὶ τυπικὰ προσόντα. Καὶ διὰ μὲν τὰ οὐσιαστικά, εἶναι βέβαιον, ὅτι τὰ ἔχουν. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ τυπικά, παραπέμπονται εἰς τὸν Κανονισμὸν ποὺ διέπει τοὺς ὑπαλλήλους τοῦ ΚΤΕΛ, διὰ νὰ τοὺς ζητηθοῦν πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων. Τὰ αἰσθήματα, ὅμως, τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ἔναντι τῶν εἰσπρακτόρων, ἐκδηλώνονται, κυρίως, διὰ τῆς Ἐπιτροπῆς κρίσεως. Διὰ νὰ ὑποδειχθῇ ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἀστυνομίας, ἀκολουθεῖται ὁ δρόμος τῆς προϊσταμένης ἀρχῆς. Ὁ ἐκπρόσωπος τῶν ἐργοδοτῶν ὁρίζεται ἀπὸ τοὺς ἰδιοκτήτας. Ὁ ἐκπρόσωπος ὅμως τῶν εἰσπρακτόρων θὰ διορίζεται ἀπὸ τὸν ὑπουργόν. Ὁ κ. ὑπουργός, εἰς σχετικὴν ἐρώτησίν μας, μᾶς ἀπήντησεν, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ Ἐπιτροπὴ θὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἕνα ἐκπρόσωπον τοῦ Ὑπουργείου, ἕνα ἐκπρόσωπον τῆς Ἀστυνομικῆς Ἀρχῆς καὶ ἕνα ἐκπρόσωπον τῶν ἐργαζομένων. Μπορεῖ νὰ μᾶς πληροφορήσῃ ὁ κ. ὑπουργός, κατὰ ποῖον τρόπον ὁ εἰσπράκτωρ αὐτός, τὸν ὁποῖον θὰ διορίσῃ, θὰ ἐκπροσωπῇ τοὺς εἰσπράκτορας; Ἡ διάταξις αὐτὴ ὄχι μόνον δὲν εἶναι ἐξυπηρετική, ἀλλὰ ἀντιθέτως, καταπιεστικὴ καὶ δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἀμερόληπτος κρίσις τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς. Ὅπως εἰς ὅλας τὰς Ἐπιτροπάς, θὰ ἐφαρμοσθοῦν καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν αὐτὴν ἀστυνομικὰ κριτήρια. Συνεπῶς, δὲν πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ κάμῃ τὴν ἔνταξιν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Θὰ ἔπρεπε ἡ ἔνταξις νὰ γίνῃ αὐτοδικαίως, ἄνευ μεσολαβήσεως οὐδεμιᾶς Ἐπιτροπῆς, δεδομένου, ὅτι, τόσον οἱ εἰσπράκτορες, ὅσον καὶ οἱ ὁδηγοὶ εἶναι δεδοκιμασμένης πείρας, ἔχουν δὲ καὶ τὰ τυπικὰ προσόντα, τὰ ὁποῖα τοὺς ἐζητήθησαν κατὰ τὴν πρόσληψίν των. Ἐκτὸς τούτου, ἐὰν ἡ ἔνταξις γίνῃ αὐτοδικαίως, ὅπως ζητοῦμεν, καὶ ἤθελε διαπιστωθῆ, ὅτι ἕνας δὲν ἐργάζεται καλῶς, θὰ ἠδύνατο, βάσει τοῦ Κανονισμοῦ τοῦ ΚΤΕΛ καὶ μὲ ἐγγυήσεις ἀμερολήπτου κρίσεως, νὰ ἀπολυθῇ. Πέραν αὐτοῦ, αἱ ἀποφάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς κρίσεως εἶναι ἀνέκκλητοι καὶ δὲν δίδεται εἰς τὸν τυχὸν ἀδικούμενον οὐδὲν ἔνδικον μέσον. Εἰς κάθε ἄλλην Ἐπιτροπὴν ὑπάρχει ἕνα δευτεροβάθμιον Συμβούλιον, εἰς τὸ ὁποῖον δύναται νὰ προσφεύγῃ πᾶς τις, ὁ ὁποῖος ἤθελε θεωρήσῃ ἑαυτὸν ἀδικούμενον ἀπὸ τὴν κρίσιν τῆς πρωτοβαθμίου Ἐπιτροπῆς. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ὅμως, δὲν παρέχεται ἡ εὐχέρεια αὐτή. Εἶναι καὶ τοῦτο μία ἔνδειξις τῶν αἰσθημάτων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐμφορεῖται ἡ Κυβέρνησις, ἔναντι τῶν ἐργαζομένων. Οἱ ἐργαζόμενοι, ἑπομένως, εἰς τὰ αὐτοκίνητα, τόσον οἱ εἰσπράκτορες, ὅσον καὶ οἱ ὁδηγοί, ὀρθῶς ζητοῦν τὴν ἔνταξίν των αὐτοδικαίως εἰς τὰ ΚΤΕΛ, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἑνότης εἰς τὸν κλάδον των, νὰ ἔχουν κοινὸν ἐργοδότην καὶ κοινὸν Κανονισμὸν ἐργασίας. Ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν, ἔχει διακριθῆ εἰς μέτρα ἐναντίον τῶν ἐργαζομένων καὶ ἡ διάταξις αὕτη ἀποτελεῖ ἕνα κρῖκον εἰς τὴν ἁλυσίδα τῶν μέτρων αὐτῶν. Μὲ τὴν σύμβασιν τῆς ΗΕΜ κατήργησε κάθε προστατευτικὴν διάταξιν τῶν συνδικαλιστῶν. Ἀπελύθησαν συνδικαλισταί, διότι ὑπεστήριξαν τὰ συμφέροντα τῶν συναδέλφων των καὶ σήμερον εὑρίσκονται ἄνεργοι. Εἰς πᾶσαν παρουσιαζομένην περίπτωσιν ἀπεργίας, ἡ Κυβέρνησις διατάσσει τὴν ἐπιστράτευσιν τῶν ἀπεργῶν. Ἐπεστράτευσε τὸ προσωπικὸν τοῦ ΟΤΕ, τοὺς σιδηροδρομικούς, τοὺς λεωφορειούχους, τοὺς ὁδηγοὺς καὶ εἰσπράκτορας.

§92Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπουργὸς Συγκοινωνιῶν). Δὲν ἐπεστρατεύθησαν αὐτοί, κύριοι συνάδελφοι.

§93Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τοὺς ἐπιστρατεύσατε, κύριε Ὑπουργέ, καὶ ἐπειδὴ δὲν ἠθέλησαν νὰ παραλάβουν τὰς κλήσεις, τοὺς εἰσηγάγατε εἰς δίκην. Ὁ Πρόεδρος τῶν εἰσπρακτόρων Β. Παπασταφίδας, κατεδικάσθηκε εἰς 7μηνον φυλάκισιν. Διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν δῆθεν τοῦ λαοῦ, ἐπιστρατεύσατε τὸν ΟΤΕ, τοὺς σιδηροδρομικοὺς κλπ., ὡσὰν αὐτοὶ νὰ μὴ ἀποτελοῦν τὸν λαόν.

§94Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Τοὺς ἐπιστρατεύομεν, κ. συνάδελφε, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, ἐναντίον τοῦ ὁποίου στρέφονται οἱ ἀπεργοί.

§95Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Εἶναι παραδεδεγμένον, ὅτι ἡ ἀπεργία δὲν βλάπτει τὸν λαόν, ἀλλὰ ἀντιθέτως, ὠφελεῖ τὴν κοινωνικὴν ἐξέλιξιν καὶ πρόοδον.

§96Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Ἀρκεῖ νὰ μὴ στρέφεται ἐναντίον τοῦ συνόλου.

§97Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἀπεργίαι ἔχουν γίνει πάρα πολλαί, κατὰ τὴν τελευταίαν 30ετίαν καὶ σπανίως ἐφαρμόσθηκε τὸ μέτρον τῆς ἐπιστρατεύσεως, ἐνῷ σεῖς τὸ ἐφαρμόζετε συνεχῶς καὶ εἰς πᾶσαν περίπτωσιν.

§98Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν τυπογράφων ὑπεστηρίξατε τὰ ἀντίθετα.

§99Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Δὲν ἔκαμα τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ὑποστηρίξω τὰ δικαιώματα τῶν τυπογράφων. Τὸ σύστημα αὐτὸ τῶν Ἐπιτροπῶν, ἡ Κυβέρνησις προσπαθεῖ νὰ τὸ γενικεύσῃ. Καὶ μὲ τὴν σύμβασιν τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως τὸ αὐτὸ κάμνει. Ἂς ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν της ἡ Κυβέρνησις, ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι γνωρίζουν πῶς τοὺς μεταχειρίζεται. Γνωρίζουν τὰς διώξεις τῶν συνδικαλιστῶν. Χθὲς ἀκόμη, κατεφέρατε πλῆγμα κατὰ τοῦ βασικοῦ νόμου 2112. Οἱ ἐργαζόμενοι τὰ γνωρίζουν ὅλα αὐτά. Διὰ τοὺς ἐντασσομένους, τὸ νομοθετικὸν διάταγμα ἀναφέρει, ὅτι ὑφιστάμεναι τυχὸν ἀπαιτήσεις των, δὲν θὰ βαρύνουν τὸ ΚΤΕΛ. Ὅταν ὅμως ὁ ἐργοδότης δὲν εὐθύνεται διὰ τὴν ἀπόλυσιν καὶ τὸ ΚΤΕΛ δὲν ἔχῃ καμμίαν ὑποχρέωσιν ἀποζημιώσεως, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ὁ τυχὸν ἀπολυθησόμενος θὰ μένῃ ἄνευ ἀποζημιώσεως.

§100Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Κύριε συνάδελφε, ὑπάρχει δήλωσίς μου καταχωρημένη εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι, προκειμένου περὶ ἀπολύσεως μὴ ἐντασσομένου, ὁ ἀπολυόμενος θὰ λαμβάνῃ ἀποζημίωσιν ἐκ μέρους τοῦ ἰδιοκτήτου τοῦ λεωφορείου.

§101Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, διὰ νὰ ὑποχρεωθῇ εἰς καταβολὴν ἀποζημιώσεως ὁ ἐργοδότης, πρέπει νὰ εἶναι ὑπεύθυνος αὐτὸς καὶ νὰ ὑπάρξῃ διάταξις νόμου. Δὲν λύεται τὸ ζήτημα μὲ ἑρμηνευτικὰς δηλώσεις καταχωρημένας εἰς τὰ πρακτικά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅλοι γνωρίζομεν τὰς ὑπηρεσίας, τὰς ὁποίας ἔχει προσφέρει ὁ κλάδος τῶν εἰσπρακτόρων καὶ ὁδηγῶν. Ὅλοι γνωρίζομεν πῶς τοὺς μεταχειρίζονται οἱ ἰδιοκτῆται, ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι μὲ τὴν φιλότιμον ἐργασίαν των ἔχουν γίνει ἕνας κλάδος πολυπληθής, ὁ ὁποῖος μοχθεῖ νυχθημερὸν διὰ τὸ κοινωνικὸν σύνολον καὶ δι’ αὐτὸ δὲν εἶναι μεγάλη ἡ ἀξίωσίς των, ὅπως τύχουν μιᾶς ἀνθρωπίνης μεταχειρίσεως ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Ζητοῦν τὴν αὐτοδικαίαν ἔνταξίν των εἰς τὸ ΚΤΕΛ καὶ ἕνα Κανονισμὸν ἐργασίας, ὁ ὁποῖος νὰ καθορίζῃ στοιχειωδῶς ὅρους ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματός των. Εἶναι τὸ ἐλάχιστον, τὸ ὁποῖον ζητοῦν. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ μὴ ἀρνηθῇ αὐτὸ τὸ αἴτημα. Ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ τὸ ἐξετάσῃ μετὰ συμπαθείας καὶ νὰ τὸ δεχθῇ. Ἐὰν ἀρνηθῇ τὸ αἴτημα αὐτό, θὰ προσθέσῃ τὴν ἐναντίον της κατακραυγὴν καὶ τοῦ κλάδου τούτου τῶν ἐργαζομένων, εἰς τὰς κραυγὰς ποὺ συγκεντρώνει εἰς τὸ ἐνεργητικόν της τόσων ἄλλων τάξεων ἐργαζομένων, τὰς ὁποίας πιέζει ποικιλοτρόπως.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Ἀράπης, ἔχει τὸν λόγον.

§103Γ. ΑΡΑΠΗΣ. Ἡ Κυβέρνησις πρὸ 6 μηνῶν, μὲ τὴν δικαιολογίαν τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν συγκοινωνιῶν, ὑπέγραψε τὴν γνωστὴν σύμβασιν μὲ τὴν ΗΕΜ καὶ ἔρριξεν εἰς τὸν δρόμον 540 ὑπαλλήλους. Μὲ τὴν ἰδίαν δικαιολογίαν ἔκαμε τὸ ἴδιον καὶ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Εἰς τὰς περιπτώσεις ὅμως αὐτάς, δὲν ἔκαμε διάκρισιν εἰς τὸ προσωπικόν, τὸ ὁποῖον ἐργάζεται εἰς τὰς συγκοινωνίας αὐτάς. Ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ἐπιχειρεῖ μίαν ἀπαράδεκτον διάκρισιν. Ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ της νὰ διασπάσῃ τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὸν ἴδιον κλάδον, ἡ Κυβέρνησις ἐντάσσει εἰς τὰ ΚΤΕΛ τοὺς εἰσπράκτορας καὶ ἀρνεῖται νὰ πράξῃ τὸ αὐτὸ καὶ διὰ τοὺς ὁδηγούς. Ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς εἰσπράκτορας ὥρισεν, ὅτι θὰ πρέπει προηγουμένως νὰ κριθοῦν ἀπὸ μίαν Ἐπιτροπήν. Διατί, ὅμως, αὐτό, κ. Ὑπουργέ; Ἐφ’ ὅσον τοὺς ἤδη ὑπηρετοῦντας εἰσπράκτορας τοὺς ἐπέλεξαν οἱ ἴδιοι οἱ ἐργοδόται καὶ συνεπῶς, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ εἶναι κατάλληλοι, διατὶ θέλετε νὰ κριθοῦν αὐτοί; Ἐπιθυμοῦμεν —καὶ εἶναι δικαία ἡ ἐπιθυμία μας αὐτὴ— οἱ εἰσπράκτορες νὰ εἶναι καθαροί. Πῶς, ὅμως, εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ αὐτό, ὅταν ὑποχρεοῦμεν τὸν εἰσπράκτορα τὸ πρωῒ νὰ καθαρίσῃ καὶ νὰ πλύνῃ τὸ αὐτοκίνητον; Πιστεύω ἀκράδαντα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐψήφισε τὸ ἄρθρον 17 καὶ ἔθεσε τὴν προϋπόθεσιν τῆς προηγουμένης κρίσεως τῶν εἰσπρακτόρων διὰ τὴν ἔνταξίν των, διὰ νὰ ἔχουν τὸν φόβον οἱ εἰσπράκτορες καὶ νὰ μὴ ἀξιώσουν ὡρισμένα πράγματα, τῶν ὁποίων δικαιοῦνται καὶ τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ τοὺς τὰ δώσωμεν. Ἐὰν θέλετε, κ. Ὑπουργέ, νὰ κρίνετε τοὺς ἐργαζομένους, θὰ πρέπει νὰ συστήσητε μίαν Ἐπιτροπήν, ὅπως π.χ. εἰς τοὺς σιδηροδρόμους, ἡ ὁποία νὰ παρέχῃ ὅλα τὰ ἐχέγγυα τῆς ἀμεροληψίας καὶ εἰς τὴν ὁποίαν, συνεπῶς, οἱ ἐνδιαφερόμενοι νὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνην. Ἀκόμη, εἶναι πρωτίστη ἀνάγκη νὰ ὑπάρχουν δύο βαθμοὶ κρίσεως. Ἔχομεν, λοιπόν, τὴν γνώμην καὶ ὑποστηρίζομεν, ὅτι εἶναι ἀνάγκη τὸ προσωπικὸν νὰ ἐνταχθῇ εἰς τὰ ΚΤΕΛ. Ὅλον, ὅμως, τὸ προσωπικὸν καὶ ὄχι τὸ ἥμισυ, ὡς ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸ ἄρθρον 17. Ἐπίσης, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐνταχθῇ ὅλον τὸ ὑπάρχον σήμερον προσωπικὸν καὶ ἐὰν θέλετε δύνασθε νὰ καθορίσητε τὴν κρίσιν διὰ τὸ προσωπικόν, τὸ ὁποῖον θὰ προσληφθῇ εἰς τὸ μέλλον. Ἐπίσης, θὰ πρέπει νὰ γίνῃ ἕνας συγχρονισμένος Κανονισμὸς ἐργασίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ ἡ σημερινὴ κατάστασις καὶ διὰ τὴν αὐτὴν παράβασιν νὰ ὑπάρχῃ ἡ δυνατότης τιμωρίας τοῦ πταίσαντος ἀπὸ 5 διαφόρους Ἀρχάς. Εἶναι ἀνάγκη, κ. Ὑπουργέ, νὰ δεχθῆτε τὸ αἴτημα τοῦτο τῶν ἐργαζομένων. Κύριοι συνάδελφοι, παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ δεχθῇ τὴν τροποποίησιν ἢ τὴν ἀφαίρεσιν τοῦ ἄρθρου 17, τὴν ἔνταξιν τῶν ὁδηγῶν καὶ τῶν εἰσπρακτόρων, ὅπως εὑρίσκονται σήμερον. Ὡς πρὸς τὴν Ἐπιτροπὴν προτείνω, ὅπως ἀπαρτισθῇ ἀπὸ ἕνα ἐκπρόσωπον τοῦ Ὑπουργείου Μεταφορῶν, ἕνα τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἕνα τῶν ἐργοδοτῶν, ἕνα τῶν ἐργαζομένων καὶ ἕνα δικαστικόν. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ, καταθέτω καὶ τὸ ψήφισμα τῆς συγκεντρώσεως ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων, διὰ τοῦ ὁποίου ζητεῖται ἡ κατάργησις τοῦ ἄρθρου 17.

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Εὐαγγέλου, ἔχει τὸν λόγον.

§105Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ὅταν μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους συναδέλφους ὑπεγράψαμεν τὴν πρότασιν ἐπαναφορᾶς τοῦ Ν. Δ. 3990, εἴχομεν εἰς τὴν σκέψιν μας, πρῶτον, τὸν ἀνώμαλον τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον εἰσήχθη καὶ ἐψηφίσθη εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 καί, δεύτερον, εἴχομεν ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι ἓν αἴτημα πολλῶν ἐτῶν τῶν ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων, δηλαδὴ ἡ ἔνταξίς των εἰς τὰ Κ. Τ.Ε.Λ., ἔγινε κατὰ τὸν πλέον ἀσύμφορον διὰ τοὺς ἐργαζομένους τρόπον, ὄχι μόνον εἰς τὰ λεωφορεῖα, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν συγκοινωνίαν καὶ τὸ ἐπιβατικὸν κοινὸν καὶ τὴν Πολιτείαν, γενικώτερον. Καὶ ἐξηγοῦμαι, κύριοι συνάδελφοι. Ζητοῦν οἱ ὁδηγοὶ καὶ οἱ εἰσπράκτορες ἔνταξιν εἰς τὸ ΚΑΦΛ, διότι, τὶ εἶχεν ἐμφανισθῆ; Ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ἐπιέζοντο ἀπὸ τοὺς ἐργοδότας διὰ τὴν ὅσον τὸ δυνατὸν οἰκονομικωτέραν συντήρησιν τῶν λεωφορείων, πῶς νὰ εἶναι καθαρώτερα τὰ λεωφορεῖα, καὶ ὅλα αὐτὰ ἀδαπάνως ἐκ μέρους τῶν ἰδιοκτητῶν καὶ εἰς βάρος τοῦ προσωπικοῦ τῶν λεωφορείων καί, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, σὲ ποίαν πόλιν; Σὲ μίαν πόλιν πού, ξέρετε πολὺ καλά, ὅτι πρέπει νὰ ἔχουν ἀτσαλένια νεῦρα οἱ ὁδηγοὶ αὐτοκινήτων, μὲ τὰς συνθήκας τοῦ συμφορισμοῦ ποὺ ὑπάρχουν. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι πιέζονται ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ ἀπὸ τὸν ἐργοδότην, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἀπὸ τὴν σκληρὴ δουλειὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μὲ τοὺς Κανονισμοὺς τοῦ ΚΤΕΛ, ἀπὸ τὰ Ὑπουργεῖα κ.λ.π. Δικαίως, λοιπόν, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐζήτουν νὰ ρυθμισθῇ τὸ ἐπεῖγον αὐτὸ θέμα, τὸ ὁποῖον σχετίζεται μὲ τὴν λειτουργίαν τῶν γκαρὰζ τῶν ΚΤΕΛ. Ἴσως μόνον εἰς τὴν Ἑλλάδα συμβαίνει, ὁ ὁδηγὸς τοῦ αὐτοκινήτου νὰ ὑποχρεοῦται εἰς τὴν συντήρησιν αὐτοῦ καὶ ἀκολούθως νὰ ἐπιβιβάζεται εἰς αὐτὸ καὶ νὰ ἐργάζεται ἐπὶ 8ωρον. Ἡ Πολιτεία, ἀντὶ νὰ ἀπαλλάξῃ τὸ προσωπικὸν τῶν λεωφορείων ἀπὸ αὐτὴν τὴν καταναγκαστικὴν ἐργασίαν, ἀπεφάσισε τὴν μονομερῆ ἔνταξιν. Τὸ θέμα, ὅμως, τῆς ἐντάξεως ἔπρεπε νὰ ρυθμισθῇ ὁμοιομόρφως καὶ οἱ ὁδηγοὶ νὰ ἐνταχθοῦν ὁμοῦ μὲ τοὺς εἰσπράκτορας, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ὁμοιόμορφος ὀργανικὴ σχέσις καὶ νὰ ἀπαλλαγῇ τὸ ἐργαζόμενον εἰς τὰ αὐτοκίνητα προσωπικὸν ἀπὸ τὰς παντοειδεῖς πιέσεις καὶ ἐξαναγκασμοὺς ποὺ ὑφίσταται. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχουν ὑπερήλικες ὁδηγοὶ ἡλικίας ἄνω τῶν 65 ἐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται κατάκοποι. Ἕνας ἀπέθανεν εἰς τὸ τιμόνι καὶ ἄλλος ἐλιποθύμησεν. Εἰς αὐτοὺς παρέχεται σύνταξις 300–460 δραχμῶν μηνιαίως. Ἔπρεπε, λοιπόν, ὅλοι οἱ ὑπηρετοῦντες νὰ ἐνταχθοῦν αὐτοδικαίως, μὲ μόνον κριτήριον τῶν τυπικῶν καὶ οὐσιαστικῶν προσόντων των, τὴν μακρὰν εἰς τὸ αὐτοκίνητον προϋπηρεσίαν των. Κύριοι συνάδελφοι, κάμω ἔκκλησιν πρὸς ὑμᾶς νὰ δεχθῆτε τὴν κατάργησιν τοῦ ἄρθρου 17, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ἕνας νόμος νὰ συνιστᾷ μίαν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία ὀρθῶς μὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸν λεωφορειοῦχον, ὁριζόμενον ὡς ἐκπρόσωπον τῆς οἰκείας ἐπαγγελματικῆς του Ὀργανώσεως, ἀλλὰ ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς, δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ τοὺς ἐργαζομένους. Τὸν ἐκπρόσωπον τῶν ἐργαζομένων διορίζει ὁ κ. ὑπουργός, ἀλλὰ οὐδόλως γνωρίζω ποῖα κριτήρια θὰ λαμβάνωνται ὑπ’ ὄψει διὰ τὸν διορισμὸν αὐτόν. Ὡς πρὸς τὸν τρίτον μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς, τὸν ἐκπρόσωπον τῆς τροχαίας, δυστυχῶς, πρέπει νὰ παραδεχθῶμεν, ὅτι τὰ ὄργανα τῆς τροχαίας εὑρίσκονται καθημερινῶς εἰς προστριβὴν μὲ τοὺς ὁδηγοὺς καὶ τοὺς εἰσπράκτορας καὶ κατὰ συνέπειαν, δὲν πρέπει αὐτὰ νὰ εἶναι ἁρμόδια νὰ ἀποφασίζουν διὰ τὴν τύχην των. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπαναφέρομεν τὸ Ν.Δ. διὰ τοὺς λόγους αὐτούς, τοὺς ὁποίους ἐξέθεσα, ἀνταποκρινόμενοι εἰς τὸ στοιχειῶδες αἴσθημα εὐθύνης, ὅτι τὸ βράδυ ἐκεῖνο, κατὰ τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη, ἡ Ἐπιτροπὴ δὲν ἐνομοθέτησεν ἐν ψυχρῷ, δὲν ἐπέλυσε τὰ θέματα κατὰ τὸν ὀρθὸν τρόπον καὶ οὐδὲν μέτρον προφυλάξεως ἔλαβε διὰ τὸ ἐπιβατικὸν κοινόν. Δι’ αὐτὸ ἐπαναφέρομεν τὸ ὑπὸ κρίσιν Ν.Δ. καὶ καλῶ τοὺς συναδέλφους τῆς συμπολιτεύσεως νὰ παράσχουν τὴν ἔγκρισίν των διὰ τὴν ἀκύρωσιν, ἀποβλέποντες εἰς τὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος, κατὰ τρόπον ὀρθὸν καὶ μὲ ἄλλον ἄρτιον νομοθέτημα. Ἡ τυχὸν ἐπιμονὴ τοῦ κ. ὑπουργοῦ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ ἄρθρου 17, ἂς εἶναι βέβαιος, ὅτι διὰ τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον ἐδημιούργησεν εἰς βάρος τῶν ἐργατῶν, τῶν ὁδηγῶν καὶ εἰσπρακτόρων τῶν λεωφορείων, ἡ Κυβέρνησις, ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ πράγματος, θὰ εἰσπράξῃ πολὺ βαρὺ τὸ τίμημά της.

§106Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Κύριοι βουλευταί, ἀποκρούω τὴν πρότασιν νόμου τῶν κ.κ. συναδέλφων, περὶ καταργήσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ Ν.Δ. 3990 καὶ ζητῶ ν’ ἀπορριφθῇ ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς, διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: Ἐν πρώτοις, ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 17 οὔτε ἄσχετος εἶναι, οὔτε κακῶς ἐτέθη εἰς τὸ νομοθέτημα αὐτό. Ἐὰν οἱ ὑποστηρίξαντες τὸ ἀντίθετον ἤθελον ἐξετάσει τὸ νομοθέτημα αὐτό, θὰ ἀνεύρισκον, ὅτι ὁ τίτλος του εἶναι «περὶ ἀναθέσεως... (ἀναγινώσκει) ...». Καὶ περὶ τῆς ἀναθέσεως εἰς τὰς Ἀστυνομικὰς Ἀρχὰς ὁμιλεῖ τὸ κεφάλαιον αʹ τοῦ νομοθετήματος. Ὑπάρχει καὶ τὸ κεφάλαιον βʹ: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ὑπάρχει κεφάλαιον γʹ: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Καὶ ὑπάρχουν καὶ ὡρισμέναι ἄλλαι διατάξεις, αἱ ὁποῖαι περιελήφθησαν εἰς τὸ νομοσχέδιον, ὅταν τοῦτο εἶχεν ἔλθει ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος πρὸς ψήφισιν, ἐζήτησα ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ὁμοφώνως καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς ἀντιρρήσεως ἐδέχθη τότε τὴν συζήτησιν ὡρισμένων τροπολογιῶν, τὰς ὁποίας εἰσηγήθην. Μία τῶν τροπολογιῶν τούτων ἦτο ἡ τροπολογία τοῦ ἄρθρου 17, δηλαδὴ ἡ λαβοῦσα ἀριθμὸν ὡς ἄρθρον 17, ἡ ὁποία συνεζητήθη, ἀνεγνώσθη καὶ ἐξητάσθη ἐκ μέρους ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ μετὰ παρατηρήσεις τινάς, ἔγινε δεκτή. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι, μεταξὺ τῶν ὁμιλησάντων ἦτο καὶ ὁ κ. Ἐφραιμίδης, τοῦ ὁποίου ἀπεδέχθην τὰς παρατηρήσεις καὶ οὕτως, ἐγένετο ὁμοφώνως δεκτὸν τὸ ἄρθρον ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς. Διότι, κύριοι βουλευταί, καὶ τότε ἡ Ἐπιτροπὴ ἔκρινεν, ὅτι ἦτο πράγματι ἀναγκαῖον ἕν αἴτημα, τὸ ὁποῖον ἀφεώρα χιλιάδας εἰσπρακτόρων, διὰ τοὺς ὁποίους ἦτο δυνατὴ ἡ ἔνταξις εἰς τὰ ΚΤΕΛ καὶ ἡ ἀπολύτρωσίς των ἀπὸ τὴν ἀπόλυτον ἐξουσίαν τοῦ ἰδιοκτήτου καὶ ἡ μετάστασίς των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν ΚΤΕΛ. Καὶ πράγματι, τὸ αἴτημα τοῦτο, τὸ ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ἐκκρεμοῦν, ἐγένετο ἀποδεκτὸν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὁμοφώνως ἡ Ἐπιτροπὴ τῆς Ἐξουσιοδοτήσεως τὸ ἐψήφισε καί, νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο λάθος ἡ κατάργησις αὐτοῦ τοῦ νόμου, διότι τὸ συσχετίζομεν μὲ τὴν ἔνταξιν ἢ μὴ τῶν ὁδηγῶν. Διατί, κύριοι συνάδελφοι, περιωρίσθημεν εἰς τὴν ἔνταξιν τῶν εἰσπρακτόρων; Διότι τὸ ἐκρίναμεν ἀναγκαῖον καὶ ἐπιβεβλημένον. Ἀντιθέτως, εἴχομεν τὴν γνώμην, καί, δυστυχῶς, μέχρι τῆς στιγμῆς, παρὰ τὴν ἔρευναν καὶ μελέτην τοῦ ζητήματος, δὲν ἐπείσθημεν περὶ τοῦ ἀντιθέτου, ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ τὸ ἴδιον καὶ διὰ τοὺς ὁδηγούς, διότι εἰς τὴν περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐπεβάλλετο εἰς τὸν ἰδιοκτήτην τοῦ ἀτομικοῦ λεωφορείου ὁδηγὸς ἄλλος ἀπὸ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον θὰ ἐξέλεγεν ὁ ἴδιος, θὰ εἴχομεν διάσπασιν τῆς εὐθύνης, ἡ ὁποία δημιουργεῖται ἐκ τῆς σχέσεως τῆς προσλήψεως τοῦ ὁδηγοῦ ὑπὸ τοῦ ἰδιοκτήτου. Ἐφόσον τὸν ὁδηγὸν τοῦ λεωφορείου ὁρίζει ὁ ἰδιοκτήτης, θὰ ἔχῃ καὶ τὴν εὐθύνην οὗτος, κατὰ τὰς ἀρχὰς τῆς προσλήψεως, διὰ τὰς πράξεις ἢ τὰς παραλείψεις τοῦ ὁδηγοῦ, αἵτινες συνεπάγονται ἀστικὰς συνεπείας ἐκ τοῦ εἰδικοῦ Δικαίου, τοῦ ρυθμίζοντος τὰ τοῦ αὐτοκινήτου. Ἀνεξαρτήτως τοῦ λόγου, ὁ ὁποῖος δημιουργεῖ διάσπασιν τῆς εὐθύνης, ὑπάρχει καὶ ἄλλος, οὐσιαστικὸς λόγος, ὅτι τὸ αὐτοκίνητον ἀποτελεῖ ἰδιοκτησίαν ἀτομικὴν τοῦ λεωφορειούχου καὶ δὲν δύναται κανεὶς νὰ τὸν ὑποχρεώσῃ νὰ ἐμπιστευθῇ τοῦτο χωρὶς τὴν ἔγκρισίν του, εἰς οἱονδήποτε ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος εἶναι τῆς ἐκλογῆς τοῦ ΚΤΕΛ. Καταλαβαίνετε, κύριοι συνάδελφοι, ὅσοι ἔχετε ἰδιωτικὸν αὐτοκίνητον, ὅτι δύναται οἱοσδήποτε ἄλλος νὰ σᾶς ἐπιβάλῃ νὰ ἐμπιστευθῆτε τὸ αὐτοκίνητόν σας εἰς ἕνα ὁδηγόν, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι τῆς ἐκλογῆς σας; Δι’ ἓν αὐτοκίνητον, ὅμως, διὰ τὸ ὁποῖον, πλέον τοῦ ἐνδιαφέροντος, τὸ ὁποῖον ἔχει ὁ λεωφορειοῦχος, ἔχει ἐνδιαφέρον καὶ ἡ Πολιτεία, διότι τὸ αὐτοκίνητον τοῦτο εἶναι ὄργανον ἐξυπηρετήσεως τοῦ λαοῦ, σκεφθῆτε, ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἐμπιστευθῶμεν εἰς ἕνα οἱονδήποτε ὁδηγόν, τὸν ὁποῖον θὰ ἐκλέγῃ ἄλλος τρίτος. Διὰ τοὺς λόγους αὐτούς, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ ἡ ἔνταξις τῶν ὁδηγῶν τῶν αὐτοκινήτων. Ἀφοῦ ἐκρίθη καὶ εὑρίσκω, ὅτι ὅλοι κρίνετε ἀναγκαίαν τὴν ἔνταξιν τῶν εἰσπρακτόρων εἰς τὸ προσωπικὸν τῶν ΚΤΕΛ, ἔπρεπε νὰ εὑρεθῇ ἕνας τρόπος ἐντάξεως. Ὑπεστηρίχθη ἡ ἄποψις, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνταχθοῦν οἱ ὑπάλληλοι τῶν ἐπὶ μέρους ἰδιοκτητῶν συλλήβδην καὶ ἀθρόως καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς κρίσεως καὶ νὰ γίνουν ὑπάλληλοι τῶν ΚΤΕΛ. Νομίζω, ὅτι ἡ ἄποψις αὐτὴ δὲν εἶναι σοβαρά. Δὲν εἶναι δυνατόν, ὅταν ἕνας λεωφορειοῦχος ἐκλέξῃ ἕνα οἱονδήποτε ὑπάλληλον, αὐτὸς ὁ ὑπάλληλος νὰ γίνῃ καὶ ὑπάλληλος τῆς κοινοπραξίας, ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξετάσεως καὶ κρίσεως. Θὰ πρέπει νὰ τεθῇ ὑπὸ ἔλεγχον ποῖος εἶναι αὐτὸς καὶ ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ὑπάλληλος τῶν

ΚΤΕΛ.

Δὲν εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ ὑποστηρίξῃ τὸ ἀντίθετον. Ἐθέσαμεν ὡς ἐλάχιστον χρονικὸν ὅριον προϋπηρεσίας τοὺς 6 μῆνας, κατὰ τοὺς ὁποίους ὁ εἰσπράκτωρ πρέπει νὰ ὑποστῇ μίαν δοκιμασίαν, νὰ δείξῃ τὰς ἱκανότητάς του καὶ τὰς ἀτελείας του, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ κριθῇ, ἂν δυνάμεθα νὰ τὸν καταστήσωμεν ὑπάλληλον τῶν ΚΤΕΛ, ἄξιον καὶ κατάλληλον διὰ τὴν ἐργασίαν αὐτήν. Ὡς πρὸς τὸ ὄργανον, τὸ ὁποῖον καθωρίσθη διὰ τὴν ἔνταξιν καὶ ἔτυχε τῆς ὁμοφώνου ἀποδοχῆς τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ἐκρίθη, ὅτι ἔπρεπε νὰ εἶναι, πρῶτον, εἷς ἐκπρόσωπος τῶν ἰδιοκτητῶν, ποὺ ἀπαρτίζουν τὰ ΚΤΕΛ καὶ πρέπει νὰ ἔχουν γνώμην διὰ τοὺς εἰσπράκτορας ποὺ θὰ ἐνταχθοῦν εἰς τὸ ΚΤΕΛ ὡς προσωπικόν, δεύτερον, εἷς ἐκπρόσωπος τῆς Πολιτείας, διὰ τοῦ ἁρμοδίου ὀργάνου τῆς ὁποίας παρακολουθοῦνται τὰ ζητήματα τῶν συγκοινωνιῶν, δηλαδὴ δι’ ἑνὸς ἀξιωματικοῦ τῆς Τροχαίας Κινήσεως, ἡ ὁποία ἄλλως τε, δίδει καὶ τὰς ἀδείας τῶν εἰσπρακτόρων, ἀφοῦ κάμει σχετικὴν ἔρευναν, καὶ ἐκ τρίτου, εἷς ἀντιπρόσωπος τῶν ἐργαζομένων. Ἐπελέγη ὁ τρόπος αὐτὸς, ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργείου, διὰ τὴν σχετικὴν ἔρευναν, καὶ τρίτον, εἷς ἐκπρόσωπος τῶν ἐργαζομένων, διότι δὲν ὑπάρχουν εἰς ὅλα τὰ ΚΤΕΛ τῆς Ἑλλάδος συνδικαλιστικαὶ Ὀργανώσεις καὶ διότι ἐτέθη καὶ μία ἐπιπρόσθετος ἐγγύησις, ὅτι ὁ εἰσπράκτωρ αὐτός, ὁ ὁποῖος θὰ ἀντιπροσωπεύσῃ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοὺς συναδέλφους του, θὰ πρέπει νὰ εἶναι δεδοκιμασμένος καὶ νὰ ἔχῃ ὑπερτριετῆ ὑπηρεσίαν. Κύριοι συνάδελφοι, δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, νομίζω, ὅτι ὀρθῶς ἐπροτάθη ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὀρθῶς ἐψηφίσθη ὁμοφώνως ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ἡ διάταξις περὶ ἐντάξεως τῶν εἰσπρακτόρων εἰς τὰ ΚΤΕΛ καί, νομίζω, ὅτι ἡ Βουλή, ἐπικυροῦσα τὴν προηγουμένην ἀπόφασιν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, θὰ ἀπορρίψῃ τὴν πρότασιν.

§107Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διευκρινίσω, ὅτι τὰ ὅσα εἶπεν, ὁ κ. Ὑπουργός, περὶ ὁμοφώνου ἀποδοχῆς τοῦ ἄρθρου 17 ἐκ μέρους ὅλων τῶν πτερύγων, δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὴν ἀλήθειαν. Ὅπως ἀνέφερον καὶ οἱ ἄλλοι συνάδελφοι, ἡ τροπολογία αὐτὴ εἰσήχθη τὴν τελευταίαν στιγμὴν καὶ ἐγένετο διαμαρτυρία ἐκ μέρους μας διὰ τὸν τρόπον τῆς εἰσαγωγῆς της, διότι δὲν εἶχεν ἐκτυπωθῆ καὶ δὲν εἶχε διανεμηθῆ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἐπικαλεσθῶ τὰ πρακτικὰ τῆς 1ης Σεπτεμβρίου καὶ εἰς τὴν σελίδα 2... (ἀναγινώσκει)... Ἐάν, κ. Πρόεδρε, τὰ ὅσα ἀνέγνωσα, ἔχουν τὴν ἔννοιαν τῆς ὁμοφώνου ἀποδοχῆς, τότε ὁ κ. Ὑπουργὸς εὑρίσκεται ἐν δικαίῳ. Ἀλλὰ εἶναι φανερὸν δι’ ὅσους γνωρίζουν ἁπλῆν ἀνάγνωσιν, καὶ τὴν ἁπλοελληνικήν, ὅτι τὰ ἀναγνωσθέντα, σημαίνουν ἔντονον διαμαρτυρίαν καὶ ἀπόκρουσιν τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, καθὼς ἐπίσης καὶ τοῦ ἀνωμάλου τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον ἐπεχείρησε νὰ ὑφαρπάσῃ τὴν ἐπιψήφισίν της.

§108Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. (Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Κύριε Πρόεδρε, αὐτὰ τὰ ὁποῖα ὁ κ. Ἐφραιμίδης, εἶπεν, εἶναι πράγματι ἀκριβῆ καὶ ἐλέχθησαν κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ συνόλου. Κατὰ τὴν πρώτην ὅμως συζήτησιν ἡ ὁποία ἔγινεν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς, δὲν ἐλέχθη τίποτε. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐλέχθησαν εἶναι τὰ ἑξῆς: (Θ. Κονίτσας Ὑφ. Συγκοινωνιῶν). Παρακαλῶ πολὺ τὴν Ἐπιτροπήν... (ἀναγινώσκει). Αὐτὴ εἶναι ἡ συζήτησις ἡ ὁποία ἔγινεν, καὶ κατὰ τὴν ὁποίαν, μὴ ὑπαρχούσης διαφορᾶς γνωμῶν, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν πρακτικῶν, ἔγινε δεκτόν τὸ ἄρθρον 17.

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἀγορητῶν, κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου.

§110Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε. Ὑπάρχει διπλοῦν θέμα. Δὲν εἶναι μόνον τὸ ἄρθρον 17, ἀλλὰ εἶναι καὶ τὸ θέμα κατά τίνα τρόπον συζητοῦμεν καὶ κατὰ τίνα τρόπον ἐπικαλούμεθα τὰ πρακτικά. Ἐγὼ ἀνέφερον τὶ ἐλέχθη ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς παρατάξεώς μας κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ συνόλου. Καὶ τὰ ὅσα ἀνέφερα ἐξηγοῦν, κ. Ὑπουργέ, διατὶ δὲν ἦτο δυνατὸν ἡ Ἐπιτροπή, μὴ ἀντιληφθεῖσα τὸ περιεχόμενον τῆς διατάξεως τὴν ὁποίαν ἤθελε ὁ κ. Ὑπουργός, ἐξ ὑπαρχῆς νὰ ψηφίσῃ, διατὶ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐκφέρῃ γνώμην. Κατὰ τὴν συζήτησιν, ὅμως τοῦ συνόλου διεμαρτυρήθημεν καὶ διὰ τὴν διαδικασίαν καὶ ἐπὶ τῆς οὐσίας. Καὶ ἐπὶ τῆς οὐσίας, κ. Πρόεδρε, ἀνέφερον ἐὰν... (δὲν ἠκούσθη)... (Θόρυβος, φωναί)... Κύριε Πρόεδρε, θὰ γίνῃ συζήτησις ἢ θὰ ἐπαναληφθῇ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔγινεν εἰς τὴν Ἐπιτροπήν.

§111ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις....

§112Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ συγχωρεῖτε τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ καὶ ἐπὶ προσωπικοῦ ζητήματος. Κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ τὸν κ. Ὑφυπουργὸν τῶν Συγκοινωνιῶν, φέρομαι καὶ ἐγὼ ψηφίσας τὴν διάταξιν τὴν ὁποίαν ὁ κ. Ὑπουργός, ἔφερε πρὸς ψήφισιν. Κάνω λοιπὸν τὴν δήλωσιν, ὅτι εὐθύς, ὡς ἀνεγνώσθη ἡ νέα προσθήκη τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. ὑπουργός, εἰς τὰς 1.30′ μ.μ. εἰς δύο σελίδας δακτυλογραφημένας, ἀμέσως τοῦ ἐδήλωσα, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λάβωμεν ἀπόφασιν ἐπὶ ἑνὸς πράγματος τὸ ὁποῖον δὲν γνωρίζομεν. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ μία ἁπλῆν ἀνάγνωσιν δύο σελίδων νὰ ἀντιληφθῶμεν περὶ τίνος πρόκειται. Ἐὰν τοῦτο δὲν ἐσημειώθη εἰς τὰ πρακτικά, δὲν ἔχει σημασίαν. Διότι εὐθύς, ὡς ἐλάβαμεν γνῶσιν τὴν ἑπομένην, ἐδηλώσαμεν, ὅτι εἴμεθα ἀπολύτως ἀντίθετοι πρὸς τὴν διάταξιν ἐκείνην. Δὲν ἠμπορεῖ ἑπομένως νὰ ἐπικαλεσθῇ ὁ κ. Ὑπουργός, ὁμοφωνίαν τοῦ Σώματος, διότι πράγματι δὲν ὑπῆρξεν.

§113Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. (Ἐγείρεται διὰ νὰ ὁμιλήσῃ).

§114ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἐκηρύχθη περαιωμένη ἡ συζήτησις. Δὲν ἠμπορεῖτε, κ. Ἐφραιμίδη, νὰ ὁμιλήσετε διὰ τρίτην φοράν.

§115Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δύο λεπτά, κ. Πρόεδρε. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ συνόλου ἔχει πρακτικὴν σημασίαν ἢ εἶναι ἁπλῶς τυπική;

§116ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχει πρακτικὴν σημασίαν.

§117Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐπομένως, ὅτι κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ συνόλου, ἀσκῶν δικαίωμα τὸ ὁποῖον μοῦ ἔδιδεν ὁ Κανονισμός, ἀνέφερον τὰ ἑξῆς «... (ἀναγινώσκει)...». Ὅταν λοιπόν, λέγωνται αὐτὰ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ συνόλου, δύναται ὁ κ. Ὑπουργός, ὅταν ζητοῦμεν τὴν διαγραφὴν τῶν διατάξεων αὐτῶν, νὰ ἰσχυρίζεται, ὅτι ὑπῆρξεν ὁμοφωνία κατὰ τὴν ψήφισιν τῆς διατάξεως αὐτῆς; Ταῦτα λέγομεν, κ. Πρόεδρε, διὰ νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ τάξις. Κατὰ τὰ ἄλλα ἡ πλειοψηφία ἐὰν ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ἀπόρριψιν τῆς προτάσεώς μας καὶ τὴν κύρωσιν τοῦ νομοθετικοῦ αὐτοῦ διατάγματος, ἂς γνωρίζῃ, ὅτι ψηφίζει μίαν ἀντεργατικὴν διάταξιν.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἐγγεγραμμένων νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῆς προτάσεως, κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις. Ὑπεβλήθη πρότασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται, ὅπως ἀποφανθῇ ἡ Βουλὴ δι’ ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας ἐπὶ τῆς ὑπὸ κρίσιν προτάσεως νόμου. Κάμνω ἔκκλησιν εἰς τοὺς κ.κ. συναδέλφους, ὅπως μὴ ἐπιμείνουν εἰς τὴν διεξαγωγὴν ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας, ἀλλ’ ἀποφανθῇ ἡ Βουλὴ δι’ ἀναστάσεως.

§119Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπεβάλαμεν τὴν πρότασιν ἐν γνώσει, ὅτι ἡ πλειοψηφία θὰ ὑπακούσῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ θὰ ἀπορρίψῃ τὴν πρότασίν μας. Ὅμως θεωροῦμεν τὴν διάταξιν αὐτὴν μίαν ἀπὸ τὰς κλασσικὰς διατάξεις αἱ ὁποῖαι ἔχουν περιληφθῆ εἰς νομοθέτημα καὶ ὀφείλει ἕκαστος νὰ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του καὶ διὰ τοῦτο ἐπιμένομεν εἰς τὴν διεξαγωγὴν ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας.

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, οἱ παραδεχόμενοι τὴν πρότασιν νόμου περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3990)59 Ν. Δ. κλπ. λέγουσι ναί, οἱ μὴ παραδεχόμενοι αὐτὴν λέγουσιν ὄχι. Καλοῦνται ὡς ψηφολέκται οἱ κ. κ. Α. Μίχας καὶ Γ. Κατσίμπας. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ ψηφοφορία δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἀπαντώντων ὡς ἀκολούθως εἰς τὸ τεθὲν ἐρώτημα).

(Περατωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα:)

§121ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 114. Εἶπον ΝΑΙ 44 καὶ ὄχι 70. Συνεπῶς ἡ πρότασις «περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ Ν. Δ. 3990)59» ἀπερρίφθη, ὡς μὴ συγκεντρώσασα τὴν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος ἀπαιτουμένην πλειοψηφίαν. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§122ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§123ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 11.20′ μ. μ.)