1960.03.21

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 68η

Δευτέρα 21 Μαρτίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.50′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχω νὰ κάμω ὡρισμένας φραστικὰς ἀπαραιτήτους διορθώσεις.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καλῶς, κ. συνάδελφε. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς φραστικῶς διωρθώθησαν. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεύς, κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§5Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3990) 1959 «περὶ ἀναθέσεως εἰς Ἀστυνομικὰς Ἀρχὰς τῆς ἐκδικάσεως ἀστυνομικῶν παραβάσεων διὰ προστίμου κ.λ.π.». Ἡ ἐπὶ τῆς Βιομηχανίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ ἀκυρώσεως, καταργήσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. Δ. 4029) 1959 «περὶ ἀργούντων μεταλλείων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τοῦ Μεταλλευτικοῦ Κώδικος καὶ τῆς Ὑπηρεσίας Μεταλλείων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Θ. Μπάρμπας, Ι. Παπαρτεμίου καὶ Ι. Κοντοβράκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς Ἐφέδρους Ἀξιωματικοὺς Πολεμιστάς, Ἀγωνιστὰς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καὶ Ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Παπαευθυμίου καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Κώδικος Φορολογικῆς Δικονομίας καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Φορολογικῶν Δικαστηρίων καὶ καθορισμοῦ τῶν τελῶν διαδικασίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν Ταχυδρομικὴν Ὑπηρεσίαν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Π. Σταυρόπουλος, Ε. Ἀθανασάκος, Ν. Ζορμπᾶς, Β. Κρῖκος καὶ Δ. Καρατζένης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν Ταχυδρομικὴν Ὑπηρεσίαν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Παυλόπουλος, Ε. Ἀθανασάκος, Π. Σταυρόπουλος, Ν. Ζορμπᾶς, Β. Κρῖκος καὶ Δ. Καρατζένης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν Ταχυδρομικὴν Ὑπηρεσίαν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Χ. Πιπιλῆς, Ν. Βαρβιτσιώτης καὶ Ν. Λαμπρινάκος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν Ταχυδρομικὴν Ὑπηρεσίαν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ν. Ζορμπᾶς, Α. Βουδόλημος, Π. Σταυρόπουλος, Α. Παυλόπουλος, Δ. Καρατζένης, Ε. Ἀθανασάκος καὶ Β. Κρῖκος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν Ταχυδρομικὴν Ὑπηρεσίαν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Ἠλιόπουλος, Α. Κακογιάννης, Ι. Σιαφλέκης, Σ. Καρασάββας καὶ Μ. Χριστογεῶργος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 11.12.1959 συμβάσεως μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῆς ἐν DELAWARE τῶν Η.Π.Α. Ἑταιρείας ESSO HELLENIC INC «περὶ παραχωρήσεως εἰς τὴν Ἑταιρείαν ταύτην τοῦ δικαιώματος ἐρεύνης καὶ ἐκμεταλλεύσεως ὑδρογονανθράκων ἔν τισι περιοχαῖς τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Μ. Μυριδάκης, Γ. Μεταξᾶς, Ι. Κοντοβράκης, Κ. Βενέτης, Π. Κλῆς καὶ Σ. Πολυζωγόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ Ἀντιφυματικοῦ Ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Κοντοβράκης, Κ. Βενέτης, Α. Παυλόπουλος, Σ. Πολυζωγόπουλος, Μ. Κοτσώνης, Γ. Μεταξᾶς, Π. Κάβδας, Μ. Μυριδάκης καὶ Κ. Παπαδόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ Ἀντιφυματικοῦ Ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Σπηλιόπουλος, Δ. Κόπανος, Α. Δερδεμέζης, Ν. Κοντογιαννόπουλος, Χ. Καραπιπέρης, Χ. Πιπιλῆς καὶ Δ. Βουρδουμπᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 162)1959 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ περὶ ρυθμίσεως τρόπου ἐξοφλήσεως καθυστερουμένων ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Κακαγιάννης, Ε. Γαλενιανός, Α. Αὐγερινός, Α. Φράγκος, Ι. Παπαρτεμίου καὶ Ε. Παπαδογιάννης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων τοὺς Ἐργάτας Τύπου καὶ Τυπογράφους». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Η. Ἠλιοῦ, Ι. Παπαδημητρίου, Δ. Γιαχνῆς, Ι. Δραγονέτης καὶ Μ. Σβώλου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων τοὺς Ἐργάτας Τύπου καὶ Τυπογράφους». Ὁ βουλευτὴς κ. Β. Μπουγᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Σαββόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος». Ὁ βουλευτὴς Φωκίδος κ. Β. Κρῖκος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Γονέων τοῦ Γυμνασίου Λιδωρικίου αἰτουμένου τὴν ἀνάκλησιν τοῦ εἰς Γυμνάσιον Ἀμφίσσης τοποθετηθέντος καθηγητοῦ τῶν Μαθηματικῶν κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Μεταξᾶς καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θυμάτων Γερμανικῆς Κατοχῆς αἰτουμένης ἀποζημίωσιν. Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Πύργου διαμαρτυρομένου διὰ μελετωμένην κατάργησιν Σιδηροδρόμου Πύργου Κατακώλου καὶ αἰτουμένου τὴν διατήρησιν αὐτοῦ ἐπ’ ὠφελείᾳ τουριστικῆς ἀξιοποιήσεως καὶ ἐμπορικῆς κινήσεως. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σταφιδικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀμαλιάδος αἰτουμένου τὴν ἄμεσον ψήφισιν νόμου ἑνιαίας διαχειρίσεως γεωργικῶν προϊόντων. Ὁ βουλευτὴς Πρεβέζης κ. Α. Κοντογιάννης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Πρεβέζης αἰτουμένης ὅπως καθιερωθῇ νομοθετικῶς ὁ θεσμὸς τῆς ἑνιαίας διαχειρίσεως τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων μόνου ἐγγυωμένου τὴν προστασίαν τῆς παραγωγῆς καὶ καταναλώσεως καὶ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐξαγωγῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἐπεξεργασίας Γεωργικῶν προϊόντων Ἀνδραβίδας διαμαρτυρομένου διὰ ληφθεῖσαν ἀπόφασιν τιμῆς παραβόλου παρὰ διοικήσεως ΑΣΟ κατὰ τὴν ὑποβολὴν δηλώσεων εἰς ΑΣΟ τῶν παγετοπλήκτων Σταφιδοπαραγωγῶν. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Γ. Μπακατσέλος καταθέτει ἀναφορὰν Συνταξιούχων Τροχιοδρομικῶν Θεσσαλονίκης αἰτουμένων τὴν χορήγησιν δελτίου ἐλευθέρας κυκλοφορίας, βάσει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 6)1959 ἀποφάσεως Δευτεροβαθμίου Διοικητικοῦ Διαιτητικοῦ Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης. Ὁ βουλευτὴς Χίου κ. Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν Ὁμοσπονδίας Ἐργατῶν Τύπου Ἑλλάδος διαμαρτυρομένης διὰ Κυβερνητικὴν παρέμβασιν ὑπὲρ ἐκδοτῶν ἐφημερίδων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Γιαλώφας, Δ. Μερλόπουλος, Α. Τσιάρας καὶ Η. Σκυλλάκος, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν ἀσθενῶν πολιτικῶν ἐξορίστων τῶν κρατουμένων εἰς τμῆμα Μεταγωγῶν Ἀθηνῶν αἰτουμένων εἰσαγωγὴν των εἰς Νοσοκομεῖα, ἀπόλυσιν ἁπάντων τῶν ἀσθενῶν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ἐξωραϊστικοῦ Συλλόγου Διαβολορέματος Ν. Ψυχικοῦ «Ἡ Πρόοδος» αἰτουμένου τὴν κατασκευὴν ἀποχετευτικῶν ἀγωγῶν εἰς τὴν ἐν λόγῳ περιοχήν. Ὁ βουλευτὴς Πρεβέζης κ. Α. Κοντογιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν σεισμοπλήκτων κατοίκων Νέας Σαμψοῦντος (Πρεβέζης) αἰτουμένων τὴν λῆψιν μέτρων διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσίν των, διὰ τὴν ἐπισκευὴν τῶν ἐκ τῶν προσφάτων σεισμῶν καταστασῶν ἑτοιμορρόπων οἰκιῶν των κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πρεβέζης κ. Α. Κοντογιάννης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Φιλιππιάδος αἰτουμένου τὴν ἐγκατάστασιν μικρᾶς Στρατιωτικῆς Μονάδος εἰς τὴν πόλιν Φιλιππιάδος διὰ τὴν ἀνακούφισίν των ἐκ τῆς δεινῆς οἰκονομικῆς κρίσεως εἰς τὴν ὁποίαν τελεῖ ἡ περιφέρεια. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Εἰδικῶν Εἰσπρακτόρων Δήμων καὶ Κοινοτήτων αἰτουμένης τὴν ματαίωσιν διαγωνισμοῦ (διὰ τὴν 27.3.60) διὰ τὴν πλήρωσιν 160 κενῶν θέσεων ἐπιμελητῶν εἰσπρακτόρων τοῦ Δημοσίου κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Φιλοπροόδου Συλλόγου Ἐνοριτῶν Ναοῦ Ἁγίου Στυλιανοῦ Γκύζη αἰτουμένου τὴν μὴ ψήφισιν τοῦ σχεδίου νόμου, δι’ οὗ ἐπιβάλλονται φόροι ἐπὶ τῶν νεοανεγερθεισῶν ἢ παρανόμως ἀνεγερθέντων οἰκοδομῶν εἰς χώρους ἐκτὸς σχεδίου πόλεως κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ὀργάνων Ἀγροφυλακῆς (Ἐπικρατείας) αἰτουμένων βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν των. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Χ. Μπούσιος, Δ. Κελτεμλίδης καὶ Κ. Τσιγάρας καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν εἰς τὴν Λαϊκὴν Δημοκρατίαν τῆς Βουλγαρίας διαμενόντων προσφύγων αἰτουμένων κατάργησιν τῶν ἐκτάκτων μέτρων, τὴν χορήγησιν γενικῆς πολιτικῆς ἀμνηστίας καὶ ἐλεύθερον ἐπαναπατρισμὸν αὐτῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ι. Βραχνοῦ, Ν. Λίτινα κλπ. συνταξιούχων Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Ὑδάτων διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἄρνησιν τῆς ἐν λόγῳ ἑταιρείας νὰ ἐπιστρέψῃ τὰ παρανόμως παρακρατηθέντα ἐκ τῆς ἀποζημιώσεώς των καὶ αἰτουμένων τὴν πειθάρχησιν τῆς ἑταιρείας εἰς τοὺς κειμένους νόμους. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Χ. Πιπιλῆς καταθέτει ἀναφορὰν συλλόγων ἐμποροεπαγγελματικοῦ, ἀναπήρων καὶ πολυτέκνων Ἀνδριτσαίνης διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ πλήρωσιν εἰσέτι τοῦ Δασαρχείου Ὀλυμπίας διὰ δασάρχου. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Μεσσηνίας αἰτούσης τὴν ἐντὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους ψήφισιν νόμου περὶ ἀσφαλίσεως ἀγροτῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Χ. Πιπιλῆς καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Πύργου, τοῦ Κτηματικοῦ Συλλόγου Σαββαλίων, τοῦ Σταφιδικοῦ Συνεταιρισμοῦ καὶ τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Ἀμαλιάδος αἰτουμένων ταχεῖαν ψήφισιν νομοσχεδίου ἑνιαίας διαχειρίσεως γεωργικῶν προϊόντων, ἐξασφαλιζομένης οὕτω σταθερῶς καὶ συστηματικῶς τῆς ἐξαγωγῆς τούτων. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ὑπαλλήλων Γεωργίας Βʹ κατηγορίας τοῦ Γεωπονικοῦ καὶ Δασικοῦ Κλάδου ἐξελθόντων τῆς ὑπηρεσίας ἀπὸ 1 Μαΐου 1952 μέχρι 23 Δεκεμβρίου 1959 αἰτούντων τὴν ὑπαγωγὴν των εἰς τὸν Ν. 4030)59 ἐπὶ τῷ τέλει βελτιώσεως τῆς συντάξεώς των. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Χ. Πιπιλῆς καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑταιρείας Ἀρχαιολογικῶν Σπουδῶν Ἀμαλιάδος αἰτούσης ἄμεσον ἐπανάληψιν ἀρχαιολογικῶν ἀνασκαφῶν εἰς Χώραν Ἀρχαίας Ἤλιδος. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Ι. Τούμπας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ταγματάρχου ἐ. ἀ. κ. Νικολάου Σκιαδᾶ, παραπονουμένου διὰ τὴν ἀντικανονικὴν ἔκδοσιν Β. Διατάγματος ἀποστρατείας του.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων τοὺς Ἐργάτας Τύπου καὶ Τυπογράφους».

§7Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, προτείνομεν, ὅπως τὸ ἐν λόγῳ σχέδιον νόμου μὴ ψηφισθῇ εἰς μόνην συζήτησιν, ἀλλὰ ἀκολουθήσῃ τὴν τακτικὴν διαδικασίαν.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, θὰ πρέπει τὴν πρότασίν σας ταύτην νὰ τὴν ὑποβάλετε κατὰ τὸ Σύνταγμα ὑπογεγραμμένην ὑπὸ 20 τοὐλάχιστον βουλευτῶν. Ἄλλως δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ μόνην τὴν πρότασιν ὑμῶν νὰ ἀκολουθήσῃ τὴν τακτικὴν διαδικασίαν τὸ νομοσχέδιον. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, κ. Ν. Βαρβιτσιώτης, ἔχει τὸν λόγον.

§9Ν. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, αἰσθάνομαι ὑποχρέωσιν νὰ ἀπευθύνω τὰς εὐχαριστίας τόσον ἐμοῦ, ὅσον καὶ τῶν ἐργατῶν τοῦ περιοδικοῦ ἁπάσης τῆς Ἑλλάδος ὡς καὶ ἐπαρχιακοῦ Τύπου πρὸς τοὺς ἀξιοτίμους κ. κ. ὑπουργοὺς Ἐργασίας καὶ Προεδρίας Κυβερνήσεως διὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Οἱ ἐργάται τοῦ Ἡμερησίου Τύπου Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ἔναντι τῶν λοιπῶν ἐργατῶν τοῦ περιοδικοῦ ὅσον καὶ ἐπαρχιακοῦ Τύπου ἀποτελοῦσι τάξιν ἐργαζομένων διὰ τὴν ὁποίαν ἔχει καθιερωθῆ ὅλως ἰδιαιτέρως προνομιακὸν καθεστώς. Τὸ προνομιακὸν τοῦτο καθεστὼς δρᾷ καὶ κινεῖται εἰς βάρος τὸ μὲν τοῦ συνόλου τῶν Ἑλλήνων, τὸ δὲ εἰς βάρος τοῦ συνόλου τῶν ἐργατῶν τοῦ Τύπου. Προβάλλεται τὸ ἐπιχείρημα διὰ τὴν προνομιακὴν αὐτὴν μεταχείρισιν, ὅτι ἡ προσφερομένη ἐργασία των εἶναι ἀνθυγιεινή, ὡς ἐὰν οἱ ἐργάται τοῦ περιοδικοῦ Τύπου καὶ τοῦ ἐπαρχιακοῦ τοιούτου νὰ μὴ προσφέρουν τὴν ἐργασίαν των τοὐλάχιστον ὑπὸ τοὺς ἰδίους μὲ αὐτοὺς ὅρους, ἂν καὶ τὸ ἐπιχείρημα τοῦτο εἶναι μακρὰν τῆς πραγματικότητος, διότι μετὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν λινοτυπικῶν μηχανῶν καὶ τῆς βελτιώσεως τῶν ὅρων τῆς τυπογραφίας, οὐδεὶς τυπογράφος προσεβλήθη ἐκ μολυβδιάσεως, ἀσθενείας, ἥτις εἰς παλαιοτέρας ἐποχὰς κατέτρυχε τὴν τάξιν ταύτην. Ἐπέτυχον διὰ τοῦ προχείρου αὐτοῦ ἐπιχειρήματος ὠφελήματα τὰ ὁποῖα κατέστησαν τὴν τάξιν αὐτὴν τῶν 500 ἐργατῶν τοῦ Ἡμερησίου Τύπου Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης προνομιοῦχον. Ἐπέτυχον περαιτέρω οἱ ἐργάται Ἡμερησίου Τύπου Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης τὸν περιορισμὸν τοῦ ὡραρίου ἐργασίας εἰς τὸ 5ωρον, διὰ τὸ ὁποῖον 5ωρον πληρώνεται ὁ μὲν κατώτερος ἐργάτης μὲ 136 δραχμὰς ἡμερησίως ὁ δὲ ἀρχιεργάτης καὶ ὁ ἀρχιεπιστάτης μὲ 400–500 δραχμὰς ἡμερησίως. Ἐπέτυχον ὡσαύτως νὰ πληρώνωνται καὶ διὰ τὰς Κυριακὰς καὶ ἐξαιρεσίμους ἡμέρας καὶ οὕτω νὰ λαμβάνουν ἀποζημίωσιν καὶ διὰ τὰς 365 ἡμέρας τοῦ ἔτους. Διὰ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ ὡραρίου παρέχεται εἰς τοὺς ἐν λόγῳ ἐργάτας Τύπου, ἡ εὐχέρεια νὰ ἐργάζωνται εἰς πλείονας ἐφημερίδας. Ἀποτέλεσμα τούτου εἶναι, ὁ μὲν κατώτερος ἐργάτης νὰ λαμβάνῃ 7 χιλιάδας δραχμὰς μηνιαίως, ὁ δὲ ἀρχιεργάτης καὶ ἀρχιεπιστάτης 25.000–30.000 δραχμὰς μηνιαίως, ἡ δὲ μισθοδοσία τῶν λοιπῶν νὰ κυμαίνεται μεταξὺ τῶν ἀριθμῶν αὐτῶν. Καθίσταται ὅθεν κατάδηλον πόσον πλεονεκτικὴ εἶναι ἡ θέσις τῶν ἐργατῶν τοῦ ἡμερησίου Τύπου ἔναντι τῶν ἐργατῶν τοῦ περιοδικοῦ καὶ ἐπαρχιακοῦ, ὅσον καὶ γενικῶς τῶν ἐργατῶν τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τὸ παχυλὸν ἡμερομίσθιον. Οἱ ἐργάται τοῦ Ἡμερησίου Τύπου ἀπολαμβάνουσι φορολογικὴν ἀπαλλαγὴν τῶν ἀποδοχῶν των κατὰ 35%. Ἐπέτυχον ἀκόμη ὑψηλὸν ἀσφάλιστρον. Ἕκαστος ἐργοδότης παρέχει ἐργοδοτικὴν εἰσφορὰν κατ’ ἔτος δι’ ἕκαστον ἐργάτην 19.500 δραχμάς, καθ’ ἣν στιγμὴν τὸ ἀσφάλιστρον τοῦ ἐργάτου τοῦ περιοδικοῦ Τύπου καὶ τοῦ Ἐπαρχιακοῦ ἀνέρχεται εἰς 1.950 δραχμὰς ἐτησίως. Πέραν τῶν προνομίων αὐτῶν, ἔχουν ἐπιτύχει οὐσιαστικῶς μονοπώλησιν τῆς ἐργασίας τοῦ τυπογράφου. Δὲν ἐπιτρέπουν εἰς οὐδένα νὰ ἐγγραφῇ εἰς τὸ συνδικάτον των, οὔτε ἐπιτρέπουν νὰ εἰδικευθῇ εἰς τὰς λινοτυπικὰς μηχανάς. Εἶναι γνωστοὶ οἱ λόγοι διὰ τοὺς ὁποίους ἐπιδιώκουν τὸ κλειστὸν τοῦ ἐπαγγέλματός των, ἵνα ὑπάρχῃ οὕτω ἡ ἀπαιτουμένη συνοχὴ ἐν περιπτώσει ἀπεργίας των. Πρέπει νὰ γίνουν γνωστοὶ εἰς ὅλους οἱ λόγοι ἐπὶ τῶν ὁποίων βασίζεται ἡ σημερινὴ ἀπεργία τῶν ἐργατῶν τοῦ ἡμερησίου Τύπου. Διὰ ψηφισθέντος ἐσχάτως νόμου, ἕνα 2% τοῦ ἀγγελιοσήμου ἐδόθη εἰς τοὺς ἐργοδότας. Οἱ ἐργάται ἠξίωσαν νὰ λάβουν αὐτοὶ τὸ 2% διότι λέγουν, εἶχον τοιαύτην ὑπόσχεσιν. Οἱ ἐργοδόται δὲν ἠθέλησαν νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν ἀξίωσιν αὐτὴν τῶν ἐργατῶν των καὶ οὕτω οἱ ἐργάται τοῦ ἡμερησίου Τύπου τῶν Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ἀπήργησαν μὲ συνέπειαν τὰς γνωστὰς ζημίας εἰς βάρος ὅλων τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Νομίζω, κ. συνάδελφοι, ὅτι ὅταν καλούμεθα νὰ ἐπιτελέσωμεν τὸ ὑπέρτατον ἡμῶν καθῆκον νὰ νομοθετήσωμεν, ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ ἀποβάλωμεν ἀπὸ τὰς ψυχὰς ἡμῶν τὰ αἰσθήματα ἀντιπαθείας ἢ συμπαθείας καὶ νὰ πρυτανεύσῃ εἰς τὴν σκέψιν ἡμῶν ἡ ἀπονομὴ τοῦ δικαίου. Τὸ παρὸν σχέδιον νόμου εἶναι προϊὸν δικαίας κρίσεως καὶ ἀποφάσεως. Διὰ τοῦ ἐν λόγῳ νομοσχεδίου οὐδὲν ἐκ τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν ἐργατῶν θίγεται. Δὲν θίγεται τὸ ὑψηλὸν ἡμερομίσθιον τούτων, δὲν θίγεται ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ 35% τῶν ἀποδοχῶν τούτων, οὔτε ἡ ἀποζημίωσις τῶν Κυριακῶν καὶ ἐξαιρεσίμων, οὔτε ἀκόμη τὸ ὑψηλὸν ἀσφάλιστρον. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἐπιδιώκεται νὰ ρυθμισθῇ ἡ καταβληθησομένη ἀποζημίωσις ὑπὸ τοῦ ἐργοδότου ἐν περιπτώσει καταγγελίας τῆς συμβάσεως ἐργασίας. Παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὸν ἐργοδότην, ὅπως εἰς ἣν περίπτωσιν ἠθελημένως ἢ ἀθελήτως ὁ ἐργάτης δὲν παρέχει τὰς ὑπηρεσίας του εἰς τὸν ἐργοδότην, δύναται ὁ ἐργοδότης νὰ τὸν ἀπομακρύνῃ ἀφοῦ καταβάλῃ εἰς αὐτὸν ἀποζημίωσιν καὶ μάλιστα πλουσιοπάροχον. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ τονισθῇ, ὅτι οἱ ἐργοδόται τοῦ ἡμερησίου Τύπου Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης παρέχουν πλουσίας παροχὰς πρὸς τοὺς ἐργάτας των, παροχὰς πολὺ μεγαλυτέρας ἀπὸ οἱονδήποτε ἄλλον Ἕλληνα ἐργοδότην. Ἔχομεν ὅθεν ὑποχρέωσιν εἰς τοὺς καλοὺς αὐτοὺς ἐργοδότας νὰ τοὺς παράσχωμεν τὰ μέσα νὰ ἀποβάλωσιν ἐκ τῆς ἐργασίας των τοὺς ἐργάτας ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν ἤθελον ἐξ οἱουδήποτε λόγου νὰ παρέχουν τὰς ἐργασίας των εἰς τοὺς ἐν λόγῳ ἐργοδότας, ἀλλὰ πάντοτε κατόπιν ἀποζημιώσεως. Διὰ τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου, παρέχεται ἡ δυνατότης τῆς ἑνοποιήσεως τῶν ἀσφαλιστικῶν Ταμείων τῶν Ἐργατῶν Τύπου. Ὑπάρχουν σήμερον 3 ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα. Εἰς τὸ ἓν τούτων μετέχουν μόνοι οἱ ἐργάται τοῦ ἡμερησίου Τύπου Ἀθηνῶν–Θεσσαλονίκης. Δίκαιον εἶναι ὅπως ἅπαντες οἱ ἐργάται Τύπου ἀπολαμβάνωσι τῶν αὐτῶν ἀσφαλιστικῶν δικαιωμάτων τὰ ὁποῖα ἀπολαμβάνουσιν οἱ ἐργάται Τύπου Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης. Κατόπιν ὅθεν τῶν ὅσων εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἐκθέσω προτείνω τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου διὰ τοῦ ὁποίου τέμνεται καθεστὼς δικαίου, ἀπολύτως ἐνηρμονισμένου πρὸς τὴν ἀληθῆ ἔννοιαν τῆς Δικαιοσύνης. (Χειροκροτήματα).

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, κ. Ι. Δραγονέτης, ἔχει τὸν λόγον.

§11Ι. ΔΡΑΓΟΝΕΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις μὲ κἄποιαν σπουδὴν φέρει ὑπὸ τὴν κρίσιν ἡμῶν σχέδιον νόμου ἀναφερόμενον εἰς θέματα ἀσφαλίσεως ἐργατῶν Τύπου. Μὲ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον διατυποῦται τὸ νομοσχέδιον καλλιεργεῖται ἡ ἀντίληψις, ὅτι ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν κ. κ. ὑπουργῶν ἐπὶ τοῦ Τύπου καὶ Ἐργασίας, σπεύδει νὰ διευθετήσῃ μίαν ἀνωμαλίαν, ἥτις ταράσσει τὴν ἐργατικὴν τάξιν καὶ τὰ κοινωνικὰ ἤθη τῆς χώρας. Οἱ ἐργάται Τύπου Ἀθηνῶν–Θεσσαλονίκης, ἀποτελοῦν μία κατηγορίαν ἐργαζομένων, λέγει ἡ Κυβέρνησις, διὰ τὴν ὁποίαν ἐδημιουργήθη προνομιακὸν καθεστὼς ἔναντι τῶν ἄλλων ἐργαζομένων τάξεων καὶ τοὺς κατηγορεῖ, ὅτι τὴν προνομιακὴν ταύτην θέσιν κατέχουν εἰς βάρος τῶν λοιπῶν ἐργαζομένων τάξεων. Ἀλλὰ τὸ σύνολον τῶν ἐργαζομένων τάξεων ἀριθμεῖ ἑκατοντάδας χιλιάδας ἐργαζομένων καὶ οἱ περὶ ὧν πρόκειται ἀνέρχονται εἰς 500. Κατὰ ποίαν ἑπομένως περίπτωσιν θὰ ἦτο δυνατὸν αὐτοὶ οἱ 500 νὰ ἦσαν οἱ ὑπαίτιοι τῆς δυστυχίας τῶν ἄλλων ἐργαζομένων; Καὶ μὲ ποίους προσπαθεῖ ἡ Κυβέρνησις νὰ τοὺς συγκρίνῃ; Μήπως πρὸς τὸ ἐπίπεδον ζωῆς τῶν 280.000 ἀνέργων ἢ τοῦ ἑνὸς ἑκατομμυρίου τῶν ὑποαπασχολουμένων; Μήπως θέλει νὰ τοὺς συγκρίνῃ πρὸς τὸ μέσον ἡμερομίσθιον τῶν ἐργαζομένων, τὸ ὁποῖον δὲν ὑπερβαίνει τὰς 50 δραχμὰς ἡμερησίως; Εἶναι, κύριοι, πρωτοφανὴς ἡ περίπτωσις νὰ ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀσχολῆται μὲ τὸν δῆθεν πλοῦτον καὶ χλιδὴν 500 ἐργατῶν Τύπου, χωρὶς νὰ ἐπιδεικνύῃ οὐδὲ τὴν παραμικρὰν ἀνησυχίαν διὰ τὴν κατάστασιν ὁλοκλήρου τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ἄλλο σκάνδαλον, λέγει ἡ Κυβέρνησις, εἶναι ἡ προνομιακὴ ἀσφαλιστικὴ μεταχείρισις τῶν ἐργατῶν Τύπου. Καὶ ἀποτελεῖ πράγματι σκάνδαλον τοῦτο, διότι εἴθισται ἡ Κυβέρνησις νὰ βλέπῃ τὴν ἀπονομὴν συντάξεως εἰς τοὺς ἐργαζομένους ὡς βοήθημα καὶ μάλιστα παρεχόμενον εἰς χρόνον ἐλάχιστα ἀπέχοντα τοῦ χρόνου ἀποδημίας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ σύγκρισις ὑπῆρξεν ἀτυχὴς καὶ θὰ ἔπρεπε ἡ Κυβέρνησις τὴν περίπτωσιν τῶν 500 ἐργατῶν Τύπου Ἀθηνῶν–Θεσσαλονίκης νὰ τὴν ἔχῃ ὡς παράδειγμα πρὸς τὸ ὁποῖον νὰ θελήσῃ νὰ ἀνεβάσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον καὶ τῶν ἄλλων ἐργατικῶν τάξεων. Ἀλλ’ ἂς ἐξετάσωμεν ἐκεῖνα τὰ σημεῖα ποὺ πρόκειται νὰ ἐξαλειφθοῦν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν κἄποιας ἠθικῆς τάξεως, κατὰ τὴν Κυβέρνησιν. Πρῶτον στοιχεῖον κατηγορίας τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τῶν ἐργατῶν Τύπου, εἶναι ἡ φορολογικὴ ἀπαλλαγὴ 35%. Ἀλλὰ εἰς ὁλόκληρον τὴν κοινωνικὴν πυραμίδα ὑπάρχουν φυρολογικαὶ ἀπαλλαγαί. Διατὶ θὰ ἀρχίσωμεν τὴν κατάργησιν τῶν φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν ἀπὸ τοὺς εὑρισκομένους εἰς τὴν βάσιν τῆς πυραμίδος; Δεύτερον στοιχεῖον κατηγορίας, εἶναι, ὅτι ἀμείβονται δι’ ὑψηλῶν ἡμερομισθίων. Φαίνεται, ὅτι ἀποτελεῖ σκάνδαλον διὰ τὴν Κυβέρνησιν ἡ ἀπολαυὴ ἡμερομισθίων ὑπερβαινόντων τὴν ἀξίαν τοῦ μέλανος ζωμοῦ. Τρίτον σκανδαλῶδες καθεστὼς εἶναι, κατὰ τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι τυγχάνουν εὐνοϊκῶν ὅρων ὡς πρὸς τὸ ὡράριον ἐργασίας. Ἔχει θεσπισθῆ τὸ 5ωρον καὶ αὐτὸ εἶναι μεμπτὸν καὶ πρέπει νὰ ἐκλείψῃ ἀπὸ τὴν ζωὴν τῶν ἐργαζομένων ἐργατῶν Τύπου, λέγει ἡ Κυβέρνησις. Καὶ τέλος, κατηγοροῦνται, ὅτι ἀπολαμβάνουν ὑψηλῶν ἀσφαλιστικῶν παροχῶν. Ὡς πρὸς τὸ πρῶτον στοιχεῖον κατηγορίας, ἀποτελεῖ, κ. συνάδελφοι, μίαν πρόκλησιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ σκανδαλώδους φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς, μόνον διὰ τοὺς ἐργάτας Τύπου Ἀθηνῶν– Θεσσαλονίκης. Βεβαίως πρέπει νὰ καταργηθοῦν αἱ φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ καὶ νὰ γίνῃ κἄποια ἀρχή, ἀλλὰ ἡ κατάργησις τούτων πρέπει νὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ τὴν κορυφὴν τῆς πυραμίδος χωρὶς νὰ θίξῃ τοὺς ἐργαζομένους. Ὡς πρὸς τὸ ὕψος τῶν ἡμερομισθίων, ἔχω νὰ εἴπω, ὅτι τὰ ἡμερομίσθια ποὺ προβλέπονται ὑπὸ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων τῆς μὲν νυκτὸς ἀνέρχονται εἰς 135 δραχμὰς καὶ μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν κρατήσεων καταβάλλονται 119,60, τῆς δὲ ἡμέρας εἰς 120,60 μετὰ δὲ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν κρατήσεων καταβάλλονται 103,75. Αὐτὸ εἶναι τὸ θεσπισμένον καὶ ἀνεγνωρισμένον ὑπὸ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἡμερομίσθιον τῶν ἐργατῶν Τύπου Ἀθηνῶν– Θεσσαλονίκης. Ἐὰν ἐργάζωνται διπλάσιον χρόνον, φυσικὸν εἶναι νὰ ἀπολαμβάνουν διπλασίας ἀποδοχάς, διότι παραδεδεγμένη ἀρχὴ εἶναι, ὅτι διὰ διπλασίαν ἐργασίαν καταβάλλεται διπλασία ἀμοιβή. Ἀνεφέρθη ὅμως, ὅτι αἱ ἀποδοχαί των φθάνουν τὰς 25 ἕως 30.000 δραχμάς. Ἐὰν πρόκειται νὰ κρίνωμεν μὲ ἀντικειμενικὰ κριτήρια, δυνάμεθα νὰ εὕρωμεν τὸν μέσον ὅρον ἀπὸ τὰς εἰσφορὰς καὶ τὰς κρατήσεις τὰς καταβαλλομένας εἰς τὸν Ἀσφαλιστικὸν Ὀργανισμόν, ὁπότε θὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι δὲν ὑπερβαίνουν τὰς 5.500 δραχμάς. Βεβαίως οἱ ἀρχιεργάται καὶ οἱ ἀρχιπιεσταί, ἀπολαμβάνουν μεγαλυτέρων ἀποδοχῶν. Ἀλλ’ εἰς ποίαν ἐπιχείρησιν ὁλκῆς δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ διάκρισις; Πολὺ περισσότερον ἐπιβάλλεται εἰς τὴν ἐφημερίδα ὅπου ἀπὸ τὴν ὀργάνωσιν τῆς ἐκτυπώσεως ἐξαρτᾶται αὐτὴ αὕτη ἡ ἀπόδοσις τῆς ἐφημερίδος. Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον, ἀμείβονται οἱ ἀρχισυντάκται. Ἀλλὰ ὁ ἀρχισυντάκτης δὲν ὑπάγεται εἰς οὐδεμίαν συλλογικὴν σύμβασιν. Ὁ ἀρχισυντάκτης εἶναι ἡ πνοὴ τῆς ἐφημερίδος, ὁ ἀρχισυντάκτης, εἶναι ἡ ἰδία ἡ ἐφημερίς. Κατὰ συνέπειαν, ἀποτελεῖ προνομιακὴν θέσιν ἡ θέσις τοῦ διευθύνοντος μίαν ἐφημερίδα, καὶ αὐτὸ τὸ προνόμιον ὀφείλεται εἰς αὐτὰ ταῦτα τὰ πράγματα. Ἐκ τῶν ὅσων ἐξέθεσα δυνάμεθα νὰ συναγάγωμεν τὸ συμπέρασμα, ὅτι εἰς τὴν πραγματικότητα αἱ μηνιαῖαι ἀποδοχαὶ δὲν ὑπερβαίνουν τὰς 5.500 δραχμῶν. Ἀλλὰ ἂς εἰσέλθωμεν εἰς τὸ ζήτημα τῆς φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας. Κατ’ ἀρχὴν δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ καθιερώσωμεν μίαν ἀρχὴν προνομιακῆς φορολογικῆς μεταχειρίσεως καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ βάλλωμεν κατὰ τῆς ἀρχῆς ταύτης, ἀρχῆς τὴν ὁποίαν ἡ ἰδία ἡ Πολιτεία ἐθέσπισεν. Ἀλλ’ ἂς ἐξετάσωμεν ποῖον τὸ ὄφελος ἐκ τῆς τοιαύτης φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς. Ἐπὶ μηνιαίων ἀποδοχῶν 7.000 δραχμῶν καὶ οὐχὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐπὶ 5.500 ὅσαι ἀποτελοῦν τὸν μέσον ὅρον, ἡ φορολογικὴ ἀπαλλαγὴ καλύπτει ποσὸν 3.800 δραχμῶν. Τὸ ποσὸν τοῦτο διαιρούμενον διὰ 12, μᾶς δίδει ποσὸν ἴσον πρὸς τὸ ἀπαραίτητον ἐπίδομα τῶν προσθέτων ἐξόδων διατροφῆς καὶ κινήσεως, ποσὸν τὸ ὁποῖον παρέχεται ἐξ ἄλλου εἰς πλείστας ὅσας περιπτώσεις προκειμένου περὶ μονίμου νυκτερινῆς ἐργασίας. Ὡς πρὸς τὰς δῆθεν ὑψηλὰς ἀσφαλιστικὰς παροχάς, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μετὰ βεβαιότητος εἶναι ἀσφαλές, εἶναι ὅτι οὐδεμία σύνταξις ὑπερβαίνει τὸ ποσὸν τῶν 3.000 δραχμῶν. Ἡ ἀνωτέρα σύνταξις ἀνέρχεται εἰς τὸ ποσὸν τῶν 2.900. Οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν ἠσφαλισμένων λαμβάνουν ὡς σύνταξιν τὸ ποσὸν τῶν 1.530 δραχμῶν. Τὸ 20% ἐξ αὐτῶν λαμβάνει 2.200, οἱ δὲ ὑπόλοιποι ἀκολουθοῦν τὴν κλίμακα. Καταθέτω πίνακα εἰς τὸν ὁποῖον ἐμφαίνεται ἡ ἔκτασις τῶν παρεχομένων συντάξεων καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἠσφαλισμένων. Αὐτὰ εἶναι, ἀξιότιμοι κύριοι βουλευταί, τὰ στοιχεῖα τὰ συγκροτοῦντα τὴν κατηγορίαν τὴν ὁποίαν ἀπευθύνει ἡ Κυβέρνησις πρὸς τοὺς ἐργάτας τύπου. Ἂς ἴδωμεν τώρα ποῖοι εἶναι οἱ ἐπιδιωκόμενοι σκοποὶ διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Ὁ κύριος σκοπὸς εἶναι ἡ ἀποστέρησις τῶν ὠφελημάτων ἐκ τοῦ νόμου 2112. Οἱ ἐργάται τύπου Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης, βάσει τοῦ νόμου 2112 λογίζονται ὡς ὑπάλληλοι, καὶ ἀπολαμβάνουν τῶν προνομίων, τῶν ὁποίων ἀπολαμβάνουν καὶ οἱ ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι τοῦ Κράτους. Βάσει τοῦ νόμου τούτου, εἰς περίπτωσιν ἀπολύσεως, ὁ ἐργαζόμενος, ὁ ὑπαγόμενος εἰς τὸν Ν. 2112, ἐφ’ ὅσον ἔχει ὑπηρεσίαν μέχρις ἑνὸς ἔτους, λαμβάνει ἀποζημίωσιν ἑνὸς μηνός, μέχρι 4 ἐτῶν δύο μηνῶν, μέχρι 6 ἐτῶν τριῶν μηνῶν, μέχρι ὀκτὼ ἐτῶν τεσσάρων μηνῶν, μέχρι 10 ἐτῶν πέντε μηνῶν, καὶ πέραν τῶν δέκα ἐτῶν ἕως 24 ἀνὰ ἕνα μῆνα ἐπὶ πλέον ἰδιὰ κάθε ἔτος. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου αἱ ἀποζημιώσεις ὁρίζονται ὡς ἑξῆς: Διὰ ὑπηρεσίαν ἑνὸς ἔτους ἀποζημίωσις 10 ἡμερῶν, μέχρι δύο ἐτῶν 16 ἡμερῶν, μέχρι πέντε ἐτῶν ἑνὸς μηνός, μέχρι δέκα ἐτῶν δύο μηνῶν καὶ ἀπὸ δέκα ἐτῶν καὶ ἄνω 120 ἡμερῶν. Πέραν αὐτῶν, οὐδεμία προσαύξησις προβλέπεται. Ἡ διαφορὰ ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι τὸ ὑπόλοιπον λαμβάνει τὴν ὁδὸν πρὸς τὰ θυλάκια τῶν ἐργοδοτῶν καὶ οὐχὶ τῶν ἐργαζομένων. Ἑπομένως, διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου ἐπιχειρεῖται ἐξίσωσις τῶν ἐργοδοτῶν καὶ μόνον ἐπὶ τῷ λόγῳ, ὅτι προνομιακῆς μεταχειρίσεως τυγχάνουν οἱ ἐργοδύται τῶν ἄλλων ἐπιχειρήσεων, ἔναντι τῶν ἐργοδοτῶν τῆς ἐπιχειρήσεως τῆς δημοσιογραφίας. Ἐν συνεχείᾳ ἡ Κυβέρνησις ἐπεμβαίνει εἰς τὰ ζητήματα τῶν ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν, παρ’ ὅλον ποὺ αὐτὸ ἀποτελεῖ ὑπόθεσιν καὶ τῶν ἰδίων τῶν ἠσφαλισμένων καὶ εἶναι δι’ αὐτοὺς τὸ μόνον καὶ ὕστατον καταφύγιον, εἰς τὸ ὁποῖον παρὰ ταῦτα, ἡ Κυβέρνησις ὑπεισέρχεται αὐθαιρετοῦσα καὶ ἐπιχειροῦσα νὰ ρυθμίσῃ τὰ τοῦ Οἴκου τῶν ἠσφαλισμένων, χωρὶς νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψιν τὴν γνώμην τῶν ἰδίων. Ἡ Κυβέρνησις πρόκειται νὰ προβῇ εἰς συγχωνεύσεις ἀσφαλιστικῶν Ταμείων καὶ δὴ διὰ Βασιλικῶν Διαταγμάτων, μὴ καθορίζουσα οὔτε τὸν τρόπον, οὔτε τὸν ἀριθμὸν τῶν Ταμείων, φυλάττουσα οὕτω ζηλοτύπως τὰς ἀπόψεις της. Οὐδὲν ἄλλο πέραν αὐτοῦ εἶναι γνωστόν. Ἀλλ’ αὐτὸ ἀποτελεῖ παγίαν καὶ ἔμμονον τάσιν τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Κυβέρνησις, ἀντὶ νὰ προβῇ εἰς τὴν ἐξυγίανσιν τῶν ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν, ἀκολουθεῖ τὴν ὁδὸν τῆς συγχωνεύσεως τῶν καταρρεόντων ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν μὲ ἄλλους Ὀργανισμοὺς ὑγιεστέρους. Ὁ δρόμος εἶναι εὔκολος, ἀλλὰ οὐδένα σῴζει. Τὰ ὑπόλοιπα, ἡ Κυβέρνησις, δὲν τὰ ἀποκαλύπτει, ἀλλὰ πρόκειται νὰ τὰ μάθωμεν ἐκ τῶν ὑστέρων. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, πολλὰ μαθαίνομεν ἐκ τῶν ὑστέρων καὶ δὲν εἶναι οὔτε τὸ μόνον, οὔτε τὸ πρῶτον. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ἀξιότιμοι κύριοι βουλευταί, θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ μία παρένθεσις. Τὸ παρὸν σχέδιον συζητεῖται, ἐνῷ ἡ τάξις τῶν ἐργαζομένων, τοὺς ὁποίους ἀφορᾷ, εὑρίσκεται ἐν ἀπεργίᾳ. Τοῦτο μαρτυρεῖ τὸν ἐκδικητικὸν σκοπὸν τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ ἀπεργία εἶναι προνόμιον τῆς Δημοκρατίας, ἀλλὰ ἐπιτρέπεται, ὅταν δὲν γίνεται χρῆσις αὐτῆς. Εἶναι συνταγματικῶς κατωχυρωμένον προνόμιον, ἀλλ’ ὑπὸ τὸν ὅρον, ὅτι δὲν θὰ κάμουν χρῆσιν τοῦ προνομίου τούτου οἱ ἐργάται. Τὰ μέλη τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν Τύπου, ὡς πρὸς τὸν νόμον 2112, εἶναι κατωχυρωμένα καὶ δι’ ἐπανειλημμένων ἀποφάσεων τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν δυνάμεθα νὰ μετρήσωμεν τὸ μέγεθος τῆς ἀσεβείας πρὸς τὰς ἀποφάσεις τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς περιφρονήσεως πρὸς τοὺς ἐργάτας. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει νὰ τοὺς ἀποστερήσῃ ἀπὸ τὸ δικαίωμα ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματός των, διότι παρέχει τὴν εὐχέρειαν εἰς τοὺς ἐργοδότας τῆς ἀπολύσεως αὐτῶν κατὰ βούλησιν. Πέραν αὐτοῦ, ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει νὰ προειδοποιήσῃ διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ πάντας τοὺς ἐργαζομένους τῆς Χώρας, ὅτι καλὸν θὰ εἶναι νὰ ἔχουν ὑπ’ ὄψιν των νὰ μὴ ἀκολουθοῦν τὰ παραδείγματα αὐτῶν τῶν κακῶν συναναστροφῶν, διότι ἄλλως θὰ ὑποστοῦν τὰς ἰδίας κυρώσεις καὶ διότι ἡ Χώρα μας διαθέτει ἤδη 280.000 ἀνέργους εἰς τοὺς ὁποίους εἶναι ἐνδεχόμενον ἀπὸ στιγμῆς εἰς στιγμὴν νὰ συμπεριληφθοῦν καὶ οὗτοι. Ἑπομένως, ἐδῶ γίνεται μία ἐπιδεικτικὴ καταπάτησις τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων. Γίνεται δηλαδή, τρόπον τινά, μία προειδοποίησις, ἡ ὁποία λέγει: Κύριοι, θὰ ἔχετε τὰ δικαιώματα τὰ ὁποῖα κατέχετε, ἐφ’ ὅσον δὲν κάμνετε χρῆσιν. Κατόπιν τούτου, ἀντιλαμβάνεσθε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ αἰσθανώμεθα τὴν εὐτυχίαν ποὺ ἠσθάνθη ὁ προλαλήσας κύριος συνάδελφος τῆς πλειοψηφίας ἐκ τῆς καταθέσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Ν. Δ. Ἡμεῖς μᾶλλον μελαγχολίαν καὶ ὀργὴν αἰσθανόμεθα, διότι ὅλα αὐτὰ συμβαίνει νὰ γίνωνται ὅταν ὁ αἰών μας πορεύεται πρὸς τὸ λυκόφως του καὶ ὅταν τόσα λαμπρὰ ἐπετεύχθησαν ὑπὸ τῆς ἀνθρωπότητος ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του. Καὶ ἀντὶ ἡ Κυβέρνησις νὰ φέρῃ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον θὰ ἐβελτίωνε τὴν θέσιν τῶν ἐργατῶν αὐτῶν, ἀντιθέτως αὕτη φέρει νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου φροντίζει νὰ καταργήσῃ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα κατεκτήθησαν ἔπειτα ἀπὸ σειρὰν ἀγώνων. Ἡ Κυβέρνησις δύναται διὰ τῆς πλειοψηφίας της νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ παρόντος. Θὰ εἰσπράξῃ, ὅμως καὶ τὴν πικρίαν τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, τῶν ὁποίων τὰ δικαιώματα καὶ αἱ κατακτήσεις καταργοῦνται διὰ τοῦ παρόντος. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ, καταθέτω καὶ τηλεγραφικὰς διαμαρτυρίας διαφόρων Ὀργανώσεων, αἱ ὁποῖαι ἐκηρύχθησαν κατὰ τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ παρόντος. Κύριοι συνάδελφοι, ὅπως εἶπον καὶ προηγουμένως, ἡ Κυβέρνησις, διαθέτουσα τὴν πλειοψηφίαν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, δύναται νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου διὰ τῆς πλειοψηφίας της, πείθει ὅμως ταὐτοχρόνως τοὺς ἐργαζομένους, ὅτι τίποτε δὲν δύνανται νὰ ἀναμένουν διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεώς των ἀπὸ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν, καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ δηλώσωμεν, ὅτι τὸ Κόμμα μας ἀντιτίθεται πρὸς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου καὶ θὰ τὸ καταψηφίσῃ μετὰ πάθους. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀριστερᾶς).

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Γραμματίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§13Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, καὶ κατὰ τὴν κοινὴν συνεδρίασιν τῶν Κοινοβουλευτικῶν Ἐπιτροπῶν Προεδρίας Κυβερνήσεως καὶ Τύπου, μοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία νὰ ἀναπτύξω τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Καὶ συμβαίνει αἱ ἀπόψεις μου νὰ εὐθυγραμμίζωνται μὲ ἐκείνας τῆς Κυβερνήσεως, καὶ εἰδικώτερον τοῦ συντάκτου τοῦ νομοσχεδίου. Τὸ νομοσχέδιον ἔχει δύο σκέλη, ὅσα καὶ τὰ ἄρθρα του, καὶ ρυθμίζει δύο σημαντικὰ ζητήματα ἐξ ἐκείνων ποὺ ἀπασχολοῦν τὸν κλάδον τῶν ἐργατῶν Τύπου. Ἐπειδή, ὅμως, τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου προὐκάλεσε τὴν ἀντίδρασιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, σκόπιμον εἶναι νὰ ἐξετασθῇ ποῦ ἐντοπίζεται ἡ ἀντίδρασις. Καὶ εἰς τὰ δύο ἄρθρα τούτου ἢ μόνον εἰς τὸ πρῶτον; Ἡ ἀντίδρασις, κατὰ τὴν ἐμὴν γνώμην, ἐντοπίζεται εἰς τὸ πρῶτον ἄρθρον. Εἰς τὸ πρῶτον ἄρθρον, ὁ συντάκτης τοῦ νομοσχεδίου, μελετήσας προφανῶς τὴν ὅλην διάρθρωσιν τῶν ἐφημερίδων ἀπὸ ἀπόψεως προσωπικοῦ, κατέληξεν εἰς τὸ ἑξῆς συμπέρασμα: Διεπίστωσεν, ὅτι τὸ προσωπικὸν τῆς ἐφημερίδος χωρίζεται εἰς δύο κλάδους, εἰς τὸν κλάδον τῶν συντακτῶν, ἤτοι τῶν ὑπαλλήλων οἱ ὁποῖοι ἀμείβονται ἐπὶ μηνιαίῳ μισθῷ καὶ εἰς τὸν κλάδον τῶν τυπογράφων, ἤτοι τῶν ἐργατῶν, οἱ ὁποῖοι ἀμείβονται ἐπὶ ἡμερομισθίῳ. Ἀλλ’ ἐπειδὴ διὰ τοὺς ἐργάτας Τύπου ὑπάρχει ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει, ὅτι οἱ ἐργάται αὐτοὶ πέραν τῆς κοινῆς ἐργασίας, καταβάλλουν καὶ πνευματικὴν προσπάθειαν, διότι καλοῦνται νὰ ἀναγινώσκουν δυσανάγνωστα χειρόγραφα ἢ καὶ νὰ διορθώνουν τυπογραφικὰ λάθη παρεισφρήοντα εἰς τὰ κείμενα τῶν συντακτῶν καί, συνεπῶς τοὺς ἀναγνωρίζει καὶ ὑπαλληλικὴν ἰδιότητα, ὁ συντάκτης τοῦ νομοσχεδίου διὰ τοῦ πρώτου ἄρθρου τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου κατατάσσει τοὺς ἐργάτας τοῦ Τύπου εἰς ἓν καθεστὼς μεταξὺ τῶν ἐργατῶν καὶ τῶν ὑπαλλήλων. Καὶ εἶναι, νομίζω, ἀπολύτως ἐπιτυχὴς ἡ τοποθέτησις αὐτή. Πιστεύω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξῃ δευτέρα γνώμη, ὅτι οἱ τυπογράφοι προσφέρουν καὶ σωματικὴν καὶ πνευματικὴν ἐργασίαν καὶ διὰ τοῦτο ὀρθῶς τοποθετοῦνται εἰς τὸ ἐνδιάμεσον αὐτὸ καθεστώς. Λέγεται, ἐπίσης, ὅτι διὰ τοῦ ἄρθρου 1 φαλκιδεύονται ὡρισμένα προνόμια τῶν ἐργατῶν Τύπου. Ἀλλὰ ποῖα; Αἱ ὑψηλαὶ ἀμοιβαί; Οἱ εὐμενεῖς ὅροι ἐργασίας; Αἱ ὑπερτροφικαὶ συντάξεις; Τὸ μονοπώλιον ἐργασίας; Τίποτε ἀπολύτως δὲν θίγεται ἀπὸ τὰ κεκτημένα δικαιώματα τῶν λινοτυπῶν. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἶχε πράγματι τὴν πρόθεσιν νὰ φαλκιδεύσῃ τὰ προνόμιά των, θὰ ἔφερε πρὸς ψήφισιν ἕνα νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ κατήργει ἀμέσως καὶ εὐθέως τὰ προνόμια αὐτά. Ἀλλὰ τοιαύτη πρόθεσις δὲν ὑπάρχει. Ἀλλὰ τότε, διὰ ποῖον λόγον κατηγορεῖται ἡ Κυβέρνησις; Ἡ Κυβέρνησις κατηγορεῖται, ὅτι ἔφερε τὸ νομοσχέδιον πρὸς ψήφισιν κατεπειγόντως καὶ μάλιστα, κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἀπεργίας τῶν ἐργατῶν τοῦ τύπου καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἑρμηνεύεται ὡς ἀπειλὴ κατὰ τῶν ἀπεργῶν. Προφανῶς ἡ Κυβέρνησις παρεξηγεῖται. Καὶ παρεξηγεῖται, διότι εἰσάγει πρὸς ψήφισιν νομοθέτημα εἰς χρόνον πράγματι ἀκατάλληλον. Προσωπικῶς φρονῶ, ὅτι, ἐὰν τὸ παρὸν νομοθέτημα εἰσήρχετο πρὸς ψήφισιν πρὸ τῆς ἀπεργίας ἢ μετὰ τὴν ἀπεργίαν, δὲν θὰ παρεξηγεῖτο. Καὶ ὅλαι αἱ πτέρυγες τοῦ Σώματος θὰ τὸ περιέβαλλον μὲ τὴν ἐγκριτικὴν ψῆφόν των. Ἡ ἀπεργία, βεβαίως, ἀπετέλεσε γεγονός, τὸ ὁποῖον κατέστησεν ἐπίκαιρον τὴν ρύθμισιν ὡρισμένων ζητημάτων τῶν τυπογράφων. Ἀλλ’ οὕτω συμβαίνει πάντοτε. Πρέπει νὰ λάβῃ χώραν ἕνας σεισμὸς διὰ νὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις μέτρα ὑπὲρ τῶν σεισμοπαθῶν, πρέπει νὰ γίνῃ μία πλήμμυρα, διὰ νὰ ὑποχρεωθῇ τὸ Κράτος νὰ λάβῃ μέτρα προστασίας τῶν πληγέντων, πρέπει νὰ συγκληθῇ συνέδριον μιᾶς τάξεως εἰς Ἀθήνας, διὰ νὰ δώσῃ ἀφορμὴν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὰ ζητήματα τῆς τάξεως αὐτῆς. Καὶ θὰ ὁμιλήσω περὶ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ. Κύριοι, οἱ ἐργάται Τύπου, τῶν Ἀθηνῶν, ἔχοντες ἕνα πανίσχυρον πράγματι συνδικᾶτον, ἐπέτυχον αὐτὰ τὰ προνόμια. Καὶ ἐρωτᾶται: Ὑπάρχει δευτέρα τάξις εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία νὰ ἐπέτυχε προνόμια ἀνάλογα πρὸς αὐτά; Ἀσφαλῶς ὄχι. Ὅλαι αἱ τάξεις χρησιμοποιοῦν τὸν συνδικαλισμόν, ἀλλὰ τὸν χρησιμοποιοῦν κατὰ τὴν πραγματικήν του ἔννοιαν. Συνδικαλισμός, κατὰ τὴν ταπεινήν μου γνώμην, θὰ εἴπῃ: Ἕνα κίνημα εὐγενές, ἕνα κίνημα ἠθικόν, διὰ τοῦ ὁποίου προβάλλονται τὰ αἰτήματα τῶν ἐργαζομένων καὶ βεβαίως εἰς περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας οἱ κυβερνῆται δείχνουν διάθεσιν ἱκανοποιήσεως τῶν αἰτημάτων αὐτῶν, τότε ἡ ἐνδιαφερομένη τάξις, διὰ τοῦ συνδικαλισμοῦ καὶ δι’ ὡρισμένων ἐκδηλώσεων μέσα εἰς τὰ πλαίσια τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν νόμων, φθάνει μέχρι καὶ τῆς ἀπεργίας. Ἀλλὰ περὶ τοῦ συνδικαλισμοῦ, ἔχουν ἐντελῶς διάφορον γνώμην οἱ λινοτῦπαι. Οἱ λινοτῦπαι, ὄχι διὰ τοῦ συνδικαλισμοῦ, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἐκβιασμοῦ, ἐπέτυχον τὰ ὅσα ἐπέτυχον. Εἶναι ἀπολύτως φανερόν, ὅτι διὰ τοῦ ἐκβιασμοῦ τὰ ἐπέτυχον. Δυστυχῶς!

§14Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Ὄχι, κ. συνάδελφε.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κ. Εὐαγγέλου. Οὐδεὶς διέκοψε τὸν προλαλήσαντα.

§16Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Κύριοι, οἱ ἐργάται Τύπου, ἀποτελοῦν εἰς τὴν χώραν ὁλόκληρον μίαν οἰκογένειαν, ἡ ὁποία ἀριθμεῖ πολλὰς χιλιάδας. Ἐκ τῆς οἰκογενείας αὐτῆς — ἰδιὰ νὰ δώσω τὴν ἀπάντησιν εἰς ὡρισμένους συναδέλφους τῆς Ἀριστερᾶς, τοὺς ὁποίους εἶδον νὰ ἐκφράζουν ἱερὰν ἀγανάκτησιν δι’ ὅσα εἶπον— οἱ 500 ἔχουν αὐτὰ τὰ προνόμια καὶ ζοῦν ζωὴν πριγκήπων, ἐνῷ χιλιάδες ἄλλων δυστυχοῦν, κυρίως εἰς τὰς ἐπαρχίας. Μὲ γειά τους, μὲ χαρά τους. Ἐλέχθη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τοῦ Τύπου, κατὰ τὴν κοινὴν συνεδρίασιν τῶν Ἐπιτροπῶν, ὅτι ὑπάρχει ἐργάτης Τύπου, ὁ ὁποῖος ἔχει πολυτελῆ κοῦρσαν, ὅτι ἔχει ἔπαυλιν, ὅτι ἔχει ἄλογα εἰς τὸν Ἱππόδρομον. Οὐδεὶς φθόνος. Νὰ τὰ ἔχῃ καὶ νὰ τὰ χαίρεται. Ἀλλὰ ἂς μὴ ξεχνᾷ, ὅτι ὑπάρχουν συνάδελφοί του εἰς τὰς ἐπαρχίας, οἱ ὁποῖοι πένονται. Καὶ δὲν εἶναι ὀρθὸν 500 νὰ ζοῦν ζωὴν μεγιστάνων καὶ 13.000 ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος νὰ χειμάζωνται. Καὶ ὡς βουλευτὴς ἐξ ἐπαρχίας καὶ ὡς δημοσιογράφος, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διαμαρτυρηθῶ —ὄχι κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ κατὰ τῶν 280 λινοτυπῶν τῶν Ἀθηνῶν, οἱ ὁποῖοι πραγματικῶς τοὺς καταδυναστεύουν. Διότι περὶ αὐτοῦ πρόκειται. Εἶπεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος τῆς μειοψηφίας, νὰ φροντίσῃ ἡ Κυβέρνησις, τὸ χαμηλὸν νὰ τὸ κάμῃ ὑψηλὸν καὶ ὄχι νὰ περικόψῃ τὰ πόδια τοῦ ὑψηλοτέρου. Δέχομαι τὴν ἄποψίν του. Ἀλλά, ἐν προκειμένῳ, ὁ ὑψηλότερος ἐργάτης Τύπου, ὅταν προσπαθῇ ὁ χαμηλότερος νὰ ἀνέβῃ, τοῦ κόβει αὐτὸς τὸ χέρι, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ ἁπλώσῃ τὸ χέρι του νὰ τὸν ἀνεβάσῃ. Ἐνθυμοῦμαι ἀπεργίας τῆς ἐπαρχίας δι’ οἰκονομικὰς διεκδικήσεις, πρὸς τὴν ὁποίαν οἱ λινοτῦπαι τῶν Ἀθηνῶν δὲν ἐκηρύχθησαν ἀλληλέγγυοι. Καὶ ἐνθυμοῦμαι κίνησιν τῶν τυπογράφων νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὸ Ταμεῖον Συντάξεως τῶν λινοτυπῶν, ἡ ὁποία τοὺς εὗρε λυσσωδῶς ἀντιδρῶντας. Καμμίαν συζήτησιν δὲν ἐδέχοντο, ὅπως δὲν δέχονται καὶ τώρα, διότι διὰ τοῦ ἄρθρου 2 αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ κάμῃ ἡ Κυβέρνησις, νὰ ἑνοποιήσῃ τὰ Ταμεῖα. Ἐνῷ αὐτοὶ θέλουν νὰ παίρνουν τὰς ὑψηλὰς συντάξεις τῶν 3–4.000 δραχμῶν καὶ τῆς ἐπαρχίας τῶν 800 καὶ 1.000 δραχμῶν. Διότι, ὅταν ἑνοποιηθοῦν τὰ Ταμεῖα, θὰ χρειασθῇ νὰ περικοπῇ ἢ μετριασθῇ ἡ εὐτυχία ἡ ἰδική των, διὰ νὰ ἀνέβῃ κἄπως τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν ἐξ ἐπαρχιῶν. Δὲν θὰ παίρνουν τότε 4.000 δραχμὰς οἱ Ἀθηναῖοι, ἀλλὰ δὲν θὰ παίρνουν καὶ 1.000 οἱ τῆς ἐπαρχίας, ἀλλὰ 2.500 ὅλοι μαζί. Καὶ αὐτὸ εἶναι μέτρον δικαιοσύνης. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος τῆς μειοψηφίας εἶπεν, ὅτι ἔχει εἰς χεῖρας του τηλεγραφήματα Ὀργανώσεων, ἄλλων ἐπαρχιακῶν τυπογραφικῶν Ὀργανώσεων, διὰ τῶν ὁποίων ἐκφράζουν τὴν ἀγανάκτησίν τους καὶ ζητοῦν τὴν καταψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν ἠξεύρω, ἐὰν κατετέθησαν τὰ τηλεγραφήματα αὐτὰ εἰς τὸ Προεδρεῖον. Ἔχω, ὅμως, καὶ ἐγὼ εἰς χεῖρας μου τηλεγραφήματα τῶν τυπογραφικῶν Ὀργανώσεων τῶν ἐπαρχιῶν, διὰ τῶν ὁποίων δίδονται συγχαρητήρια εἰς τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἠθέλησε νὰ λάβῃ τὸ μέτρον αὐτὸ καὶ κυρίως νὰ προβλέψῃ τὴν ἑνοποίησιν τῶν Ταμείων διὰ τοῦ ἄρθρου 2 καὶ ζητοῦν, κ. Ὑπουργέ, ὅπως ἡ συγχώνευσις τῶν Ταμείων γίνῃ ὁριστική. Δηλαδή, τὸ ἄρθρον νὰ καθιστᾷ ὑποχρεωτικὴν καὶ ὄχι δυνητικὴν τὴν συγχώνευσιν. Ἐὰν τὸ Κάμετε αὐτό, κ. Ὑπουργέ, θὰ ἀποσπάσητε τὴν εὐγνωμοσύνην 13.000 τυπογράφων καὶ βεβαίως τὴν μῆνιν 280. Ἀλλὰ εἶναι προτιμότερον, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἔχετε τὴν εὐγνωμοσύνην 13.000 πενομένων τυπογράφων, τῶν ἐπαρχιῶν, παρὰ νὰ ἔχετε τὴν φιλίαν ἐν προκειμένῳ 280 προνομιούχων, πριγκήπων τῶν Ἀθηνῶν.

§17Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Τὰ τηλεγραφήματα αὐτὰ τὰ ἰδικά σας καὶ τοῦ προλαλήσαντος συναδέλφου, νὰ κατατεθοῦν.

§18Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Θὰ κατατεθοῦν, κ. συνάδελφε.

§19Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Προεδρ. Κυβερν.). Διὰ τὸ θέμα ποὺ ἐθίξατε, θέλω νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ δώσω ὡρισμένα στοιχεῖα καὶ πρὸς ὑμᾶς καὶ πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. συνάδελφον. Ἡ μὲν ἐργοδοτικὴ εἰσφορὰ τοῦ Ταμείου τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν Τύπου ἀνέρχεται ἐτησίως εἰς 7.800.000 δραχμῶν, ἡ δὲ ἐργοδοτικὴ εἰσφορὰ διὰ τὰ 13.000 μέλη ποὺ ἐμνημονεύσατε τοῦ ἄλλου Ταμείου, εἰς 16–17.000.000 ὡς ἔγγιστα. Ἀντιλαμβάνεσθε τὶ ἀναλογεῖ εἰς ἕκαστον μέλος ἑκατέρας τῶν Ἑνώσεων.

§20Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Ἔχω τὰ σχετικὰ στοιχεῖα, κύριε Ὑπουργέ.

§21Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Προεδρ. Κυβερν.). Σᾶς λέγω τὰ συγκεκριμένα ποσά, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπίσημα. 7.800.000 ἐτησίως διὰ τὴν Ἕνωσιν Ἐργατῶν Τύπου καὶ 16.700.000 — δὲν εἶμαι ἀπολύτως ἀκριβὴς — καὶ μεταξὺ 16–17.000.000 διὰ τὴν Ἕνωσιν τῶν Τυπογράφων ἐπαρχιῶν.

§22Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Πόση διὰ τοὺς 500 καὶ πόση διὰ τὰς 13.000;

§23Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Προεδρ. Κυβερν.). Θέλετε ποία εἶναι ἡ ἀναλογία κατὰ μέλος ἢ τὸ σύνολον;

§24Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ σύνολον.

§25Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Προεδρ. Κυβερν.). 7.800.000 δραχ. ἐργοδοτικὴ εἰσφορὰ ἐτησίως διὰ 500 μέλη καὶ 16–17.000.000 δραχ. ἐργοδοτικὴ εἰσφορὰ διὰ 13.000 μέλη.

§26Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἴτε εὑρισκόμεθα εἰς τὴν Κυβερνητικὴν πτέρυγα, εἴτε εὑρισκόμεθα εἰς τὴν πτέρυγα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὁσάκις λαμβάνῃ χώραν ἀπεργία, εἴμεθα ὁλοψύχως μὲ τὸ πλευρὸν τῶν ἀπεργῶν. Καὶ εἴμεθα μὲ τὸ πλευρὸν τῶν ἀπεργῶν, διότι πράγματι, διὰ νὰ ἀποφασίσῃ μία τάξις νὰ κατέλθῃ εἰς ἀπεργίαν, εἶναι εὐνόητον, ὅτι ἐχρησιμοποίησεν ὅλα τὰ μέσα διὰ νὰ πείσῃ τοὺς κυβερνῶντας νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ αἰτήματά της καὶ συνήντησεν ἄρνησιν. Μοῦ εἶναι ἰδιαιτέρως συμπαθεῖς οἱ ἀπεργοί. Καὶ οἱ μόνοι ἀπεργοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠμπόρεσαν νὰ γίνουν συμπαθεῖς εἰς ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τοὺς ἰδικούς των συναδέλφους, εἶναι οἱ ἐργάται Τύπου. Δὲν δυσανασχετεῖ μόνον ὁ Ἑλληνικὸς λαός, διότι οὔτε πολὺ οὔτε ὀλίγον, κατήργησαν καὶ τὴν ἐλευθεροτυπίαν, ἀλλὰ δυσανασχετοῦν 13.000 συνάδελφοί των. Περὶ αὐτοῦ ἀκριβῶς πρόκειται. Τοιαύτην ἀπεργίαν δὲν ἔχω ξαναειδῆ, πλὴν μιᾶς πρὸ ἡμερῶν τῶν λεωφορειούχων ποὺ συνήντησε τὴν ἀντίδρασιν καὶ τοῦ Τύπου καὶ τοῦ κοινοῦ. Ἡ σημερινὴ ἀπεργία, ἡ ὁποία συνεχίζεται, εἶναι ἀντιπαθεστέρα. Θὰ ἦτο δυνατόν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ εὑρεθῇ τρόπος, ἐὰν ἤθελεν ἡ ἡγεσία τοῦ συνδικάτου, συνεννοήσεως μὲ τὴν Κυβέρνησιν. Νὰ καταλήξωμεν εἰς μίαν συμφωνίαν καὶ νὰ ἀποφευχθοῦν αὐταὶ αἱ περιπέτειαι, τὰς ὁποίας πληρώνει ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἀποστερηθεὶς τῶν ἐπισήμων ὀργάνων τῆς ἐνημερώσεώς του. Δὲν τὸ ἠθέλησαν ὅμως οἱ ἴδιοι. Ἀκολουθοῦν ὁδὸν ἐκβιασμοῦ. Καὶ αὐτὴν τὴν ὁδὸν ἀκολουθοῦν πάντοτε. Εἶναι 280 δικτάτορες πραγματικοί. Διὰ νὰ γίνουν 281 πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ θελήσῃ τὸ συνδικάτον λινοτυπῶν καὶ αὐτὸς ὁ εἷς θὰ εἶναι ἢ ἐκ τῶν τέκνων του ἢ ἐκ τῶν συγγενῶν του. Πτωχὸς νέος τῆς ἐπαρχίας, ἀπὸ τὰς χιλιάδας ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἔχομεν ἀνέργους νὰ κάθωνται εἰς τὰ καφενεῖα καὶ ὁ ὁποῖος θὰ ἤθελε νὰ ἔλθῃ ἐδῶ νὰ ἐκμάθῃ τὴν λινοτυπίαν καὶ νὰ ἐργασθῇ ὡς λινοτύπης, δὲν γίνεται δεκτός. Δὲν ἠμπορεῖ οὔτε ἕνας ἰδιοκτήτης ἐφημερίδος νὰ τὸν βάλῃ νὰ ἐκμάθῃ, οὔτε ἕνας διακεκριμένος δημοσιογράφος. Μόνον τὸ συνδικάτον εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποφανθῇ. Καὶ συμβαίνει, προκειμένου περὶ τῶν πτωχῶν αὐτῶν νέων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἐνώπιον κλειστῶν ἐπαγγελμάτων, νὰ φεύγουν κατὰ χιλιάδας, διότι δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ζήσουν εἰς τὴν πατρίδα των. Εὐτυχῶς, ὅτι τὸ παράδειγμα τῶν ἐργατῶν Τύπου Ἀθηνῶν, δὲν τὸ μιμοῦνται πολλοὶ ἄλλοι κλάδοι. Εἶμαι ὑπὲρ τῶν αἰτημάτων ὅλων τῶν τάξεων καὶ βεβαίως, κατὰ τὰς δυνάμεις μας, ὡς πληρεξούσιοι τοῦ λαοῦ, θὰ τοὺς βοηθήσωμεν, ἔστω καὶ ἂν γίνωμεν ἀντιπαθεῖς πρὸς τοὺς κυβερνῶντας. Ἀλλά, κύριοι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηρίξωμεν ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι, κατὰ ἕνα τρόπον ἀπαράδεκτον ἐκβιάζουν ὄχι τὴν Κυβέρνησιν, ὄχι τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἡ ὁποία ἐξ ἴσου μὲ τὴν Κυβέρνησιν πληρώνει τὰ σπασμένα, ἀλλὰ τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα. Νομίζω, ὅτι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ εὕρωμεν τρόπον νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν κατάστασιν αὐτήν, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαράδεκτος. Ἂς ἔχουν οἱ λινοτῦπαι τὰ προνόμιά τους, ἂς πάρουν καὶ περισσότερα. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκβιάζουν καὶ νὰ διατηροῦν κλειστὸν τὸ ἐπάγγελμα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχίζεται αὐτὸ τὸ μονοπώλιον. Καὶ παλαιότερον, ἀπὸ τῆς ἐπισήμου αὐτῆς θέσεως, ἐτόνισα, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἱδρυθῇ σχολὴ λινοτυπῶν, νὰ ἔλθουν τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὰς ἐπαρχίας διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ ἐκμάθουν τὴν τέχνην. Εἶναι, ἐπαναλαμβάνω, μία κατάστασις ἀπαράδεκτος, ἡ ὁποία, ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ.

§27Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν;

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν δέχεται διακοπὴν ὁ ρήτωρ.

§29Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ. Πλεῖστα ὅσα εἶναι κλειστά. Θὰ πρέπει νὰ τὰ ἀνοίξωμεν ὅλα. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§30Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι ἀπέδειξα, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ δὲν θίγονται, οὔτε φαλκιδεύονται δικαιώματα ἐργατῶν, δὲν θίγονται οὔτε φαλκιδεύονται δικαιώματα κεκτημένα. Ἐπειδὴ ἀξιότιμος συνάδελφος τῆς μειοψηφίας, εἶπεν, ὅτι μὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρον θὰ ἔχουν ἕνα ὅπλον οἱ ἰδιοκτῆται, νὰ ἀπολύσουν τοὺς λινοτύπας, ἔχω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ὁσονδήποτε αὐστηρότερον καὶ ἂν τὸ κάμετε, δὲν ἀπολύονται οἱ λινοτῦπαι. Οὐδεὶς ἰδιοκτήτης ἠμπορεῖ νὰ ἀπολύσῃ ἔστω καὶ ἕνα, διότι θὰ ἀπεργήσουν ἀμέσως ὅλοι μαζί. Θὰ εἶναι βεβαίως πρὸς τιμήν των, διότι αὐτὸ εἶναι ἔνδειξις συναδελφικῆς ἀλληλεγγύης. Ἀλλὰ φροντίζουν αὐτὴν τὴν συναδελφικὴν ἀλληλεγγύην, νὰ τὴν ἐπιδεικνύουν, ὅταν πρόκειται νὰ κερδίσουν αὐτοὶ εἰς βάρος συναδέλφων των. Διότι οὐδέποτε δὲν ἐστάθησαν παρὰ τὸ πλευρὸν τῶν συναδέλφων των τῶν ἐπαρχιῶν, ὅταν οἱ τελευταῖοι κατῆλθον εἰς ἀπεργίαν. Συνεπῶς, οὐδεὶς θὰ τολμήσῃ νὰ θίξῃ τοὺς λινοτύπας. Διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, κατατάσσεται ὁ τυπογράφος εἰς τὴν πραγματικήν του θέσιν, κατὰ 50% ὡς ἐργάτης καὶ κατὰ 50% ὡς ὑπάλληλος, διότι καταβάλλει πνευματικὴν ἐργασίαν. Δὲν νομίζω, ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὑτῆς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἐπιτυχεστέρα τοποθέτησις. Μὲ τὸ ἄρθρον 2, κ. Ὑπουργέ, προσφέρετε μίαν μεγάλην ὑπηρεσίαν εἰς τὸν κόσμον τῶν τυπογράφων. Ἀρκεῖ νὰ εἶσθε ἀποφασισμένος νὰ κάμετε αὐτὴν τὴν ἑνοποίησιν. Οἱ τυπογράφοι τῶν ἐπαρχιῶν ἀγωνίζονται χρόνια ὁλόκληρα, διὰ νὰ ἐπιτύχουν αὐτὴν τὴν ἑνοποίησιν. Ὅ,τι ἰσχύει, κύριοι, μὲ τοὺς τυπογράφους τῶν ἐπαρχιῶν, οἱ ὁποῖοι πένονται καὶ μὲ τοὺς ἐργάτας Τύπου τῶν Ἀθηνῶν, οἱ ὁποῖοι ζοῦν βίον πριγκηπικόν, τοῦτ’ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς ἐφημεριδοπώλας τῶν ἐπαρχιῶν καὶ τοὺς τῶν Ἀθηνῶν. Ἤθελον καὶ αὐτοί, ὅπως γνωρίζετε, νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὸ Ταμεῖον τῶν Ἀθηνῶν καὶ νὰ ἀποτελέσουν, ὡς θὰ ἔδει, ἕνα κοινὸν Ταμεῖον. Καὶ δὲν τὸ ἐπέτυχον, συνεπεία τῆς ἀντιδράσεως τῶν Ἀθηναίων συναδέλφων των. Οὕτω, οἱ ἐφημεριδοπῶλαι τῶν Ἀθηνῶν —ἐνθυμοῦμαι τὴν σχετικὴν εἰσήγησιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Εὐστρατιάδης εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως πέρυσιν— εἶναι ἠσφαλισμένοι εἰς ἴδιον Ταμεῖον, οἱ δὲ τῶν ἐπαρχιῶν εἶναι ἠσφαλισμένοι εἰς τὸ Ι.Κ.Α.

§31Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Διὰ τοὺς ἐφημεριδοπώλας τῶν ἐπαρχιῶν ἔχει ληφθῆ ἰδιαιτέρως μέριμνα καὶ ἔχουν ἀπὸ ἐτῶν ὑπαχθῆ εἰς τὴν ἀσφάλισιν τὴν κοινωνικήν.

§32Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Ἤθελον νὰ εἴπω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι διὰ τοῦ ἄρθρου 2 ἐγκαινιάζετε τὴν ἑνοποίησιν αὐτῶν τῶν δύο Ταμείων. Μακάρι, νὰ προχωρήσητε εἰς τὴν ἑνοποίησιν ὅλων τῶν ὁμοειδῶν Ταμείων. Εἶναι ἕνα μέτρον, τὸ ὁποῖον πρέπει κάποτε νὰ τὸ ἐπεκτείνετε. Καὶ ὡς ἐπαγγελματίας δημοσιογράφος, θὰ ἤθελον νὰ προχωρήσητε καὶ εἰς τὴν ἑνοποίησιν τῶν ἀσφαλιστικῶν Ταμείων τῶν συντακτῶν. Σήμερον ὑφίστανται τρία ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα συντακτῶν, ἐνῷ ἡ τάξις εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφέρονται εἶναι ἑνιαία. Μὲ τὴν ἑνοποίησιν τῶν Ταμείων αὐτῶν καὶ αἱ συντάξεις θὰ εἶναι καλύτεραι καὶ τὰ ἔσοδα θὰ εἶναι σταθερώτερα καὶ οἰκονομίαι θὰ ἐπέλθουν εἰς τὴν διοίκησιν.

§33Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἐνῷ ὅλαι αἱ κατηγορίαι ἐργαζομένων τῶν ἐπαρχιῶν ἔχουν τὰ αὐτὰ δικαιώματα μὲ τοὺς ἐργαζομένους τῆς πρωτευούσης, πράγματι οἱ τυπογράφοι καὶ οἱ ἐφημεριδοπῶλαι, νομίζει κανείς, ὅτι τοὺς καταδιώκει αὐτὴ ἡ κατάρα, νὰ ἔχουν μόνιμον ἀνισότητα. Καὶ ἠρχίσαμεν μὲ τοὺς ἐφημεριδοπώλας. Κατόπιν μακρῶν διαπραγματεύσεων καὶ συζητήσεων ἐπὶ πολὺ χρόνον, ἐπετύχαμεν αὐτὸ τὸ ἐλάχιστον, τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἐφημεριδοπωλῶν τῶν ἐπαρχιῶν τῶν πρωτευουσῶν Νομῶν. Ὄχι ὅλων. Καὶ πάλιν, νομίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι δὲν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ.

§34Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Τείνει πρὸς ὁλοκλήρωσιν.

§35Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Βλέπετε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι καὶ ἐγὼ συνηγορῶ, διότι καθημερινῶς μᾶς παραπονοῦνται αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, διὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ καὶ ὁριστικοποιηθῇ τὸ αἴτημα αὐτῶν.

§36Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Ὁ ἀξιότιμος καὶ φίλος κ. ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Ἐργασίας εἶναι ἄξιος ἐπαίνου, διότι εὗρε τρόπον νὰ ἀσφαλίσῃ καὶ τοὺς ἀτυχεῖς ἐφημεριδοπώλας τῶν ἐπαρχιῶν, ὡς εἶναι σήμερον ἀξιέπαινος ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπὶ τοῦ Τύπου, διότι διὰ τοῦ ἄρθρου 2 θεσπίζει τὴν ἔστω καὶ κατὰ τρόπον δυνητικὸν συγχώνευσιν τῶν Ταμείων τῶν Τυπογράφων. Ἀλλὰ οἱ ἀτυχεῖς ἐφημεριδοπῶλαι, ἐνῷ εἶχον ὅλην τὴν συμπαράστασιν τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εἶχον τὴν συμπαράστασιν τῶν συναδέλφων των τῶν Ἀθηνῶν. Καὶ ὑπέστησαν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὑφίστανται σήμερον οἱ τυπογράφοι ἀπὸ τοὺς συναδέλφους των τῶν Ἀθηνῶν. Καὶ πρέπει κἄποτε ἡ Πολιτεία νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς παρομοίας περιπτώσεις. Ὑπάρχει ἕνα χάος μεταξὺ τῶν ἐργαζομένων τῆς πρωτευούσης καὶ τῶν ἐπαρχιῶν καὶ θὰ πρέπει νὰ ἐπέμβῃ ἡ Πολιτεία, διὰ νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ ἀνισότης, ἡ ὁποία ὑπάρχει, ὄχι μόνον μεταξὺ αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἐπαγγελμάτων. Κύριοι συνάδελφοι, ἐτελείωσα. Τὸ νομοσχέδιον, ἐπαναλαμβάνω, δὲν φαλκιδεύει δικαιώματα ἐργαζομένων. Ἀντιθέτως, προσφέρει μίαν σημαντικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὸν κλάδον τῶν τυπογράφων, διότι συγχωνεύει τὰ ἀσφαλιστικά του Ταμεῖα. Ἠμπορεῖτε, μὲ ἥσυχον τὴν συνείδησίν σας, ὅτι προσφέρετε σημαντικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὸν κόσμον τῶν τυπογράφων, νὰ τὸ ψηφίσητε. (Χειροκροτήματα).

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὑπεβλήθη πρότασις ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ὅπως τὸ ὑπὸ τὴν κρίσιν ἡμῶν σχέδιον νόμου, ψηφισθῇ κατὰ τὴν κανονικὴν διαδικασίαν, ἤτοι εἰς δύο συζητήσεις. Ἡ πρότασις ἔχει οὕτω: Πρὸς Τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς Κύριε Πρόεδρε, Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ προτείνωμεν, ὅπως ἡ συζήτησις τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων, ἀφορώντων τοὺς ἐργάτας Τύπου καὶ τοὺς τυπογράφους», διεξαχθῇ, κατὰ τὴν ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος, προβλεπομένην κανονικὴν διαδικασίαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Μαρτίου 1960 Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Α. Κακογιάννης, Γ. Παπαγεωργίου, Χ. Παγώνης, Η. Ἠλιοῦ, Ι. Δραγονέτης, Γ. Πρίφτης, Β. Ἐφραιμίδης, Ι. Σιαφλέκης, Κ. Χιωτάκης, Ε. Ρήγας, Ι. Κοντουδάκης, Γ. Παπαδόπουλος, Δ. Γιαχνῆς, Ι. Παπαδημητρίου, Κ. Τσιγάρας, Κ. Κωνσταντάρας, Χ. Μπούσιος, Α. Κεραμιτσόγλου, Α. Λασκαρίδης, Ι. Ζαΐμης, Μ. Κανιάρης, Γ. Κατσίμπας. Ἑπομένως, τὸ νομοσχέδιον συζητεῖται εἰς πρώτην κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ἔχει τὸν λόγον.

§38Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις θὰ ψηφίσῃ ἐναντίον τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου, διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: Πρῶτον, διότι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἔρχεται κατὰ τρόπον πρωτότυπον καὶ ὠμὸν νὰ κτυπήσῃ τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας. Εἶναι περιττὸν νὰ συζητῶμεν περὶ τοῦ νομοσχεδίου θεωρητικῶς ἢ ἀκόμη καὶ εἰς τὴν οὐσίαν, ὅταν γνωρίζωμεν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ὑπεβλήθη διαρκούσης τῆς ἀπεργίας τῶν ἐργατῶν Τύπου καὶ ἔρχεται ὡς εἶδος ποινῆς, τιμωρίας ἢ ἐκδικήσεως κατὰ μιᾶς ὁμάδος ἐργατῶν, ἡ ὁποία ἐκήρυξεν ἀπεργίαν. Ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ σκέπτεται ὅ,τι δήποτε καὶ περὶ τῶν ἐργατῶν αὐτῶν καὶ περὶ τῶν προνομίων των καὶ περὶ τοῦ δικαίου ἢ τοῦ ἐπικαίρου τῆς ἀπεργίας, τὴν ὁποίαν ἐκήρυξαν. Εἶναι ὅμως ἀδύνατον νὰ δεχθῇ πρᾶγμα γιγνόμενον διὰ πρώτην φοράν, καθ’ ὅσον γνωρίζω διαρκούσης τῆς ἀπεργίας, μία Κυβέρνησις νὰ εἰσαγάγῃ νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου καταργοῦνται κεκτημένα δικαιώματα (ἐὰν θέλετε προνόμια) τῶν ἐργατῶν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐκήρυξαν τὴν ἀπεργίαν. Εἶναι πολὺ πιθανὸν κλάδοι ἄλλων ἐργατῶν νὰ μὴ ἔχουν ἀντιληφθῆ τὸ βάθος τῆς σημασίας τῆς Κυβερνητικῆς ἐνεργείας, τῆς σημασίας δι’ ὁλόκληρον τὴν ἐργατικὴν τάξιν. Εἶναι πιθανὸν νὰ συζητοῦν τινὲς τυπογράφοι τῶν ἐπαρχιῶν, ἂν διὰ τῆς συγχωνεύσεως τῶν Ταμείων θὰ εἶναι δυνατὸν οἱ ἴδιοι νὰ ἔχουν κἄποιαν ὠφέλειαν, τὴν ὁποίαν ἂν πράγματι ὑπολογίσουν ὀρθῶς θὰ ἰδοῦν, ὅτι εἶναι μηδαμινή. Εἶναι πιθανὸν εἰς ἄλλην κατηγορίαν ἐργατῶν ἡ ἀπεργία τὴν ὁποίαν ἐκήρυξαν οἱ ἐργάται Τύπου, νὰ μὴ προκαλῇ τὴν συγκίνησιν ποὺ θὰ ἔπρεπε. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον εἶναι βέβαιον, καὶ διὰ τὸ ὁποῖον καὶ ἐὰν δὲν ἔχῃ διαφωτισθῆ, πρέπει νὰ διαφωτισθῇ ὁλόκληρος ἡ ἐργατικὴ τάξις εἶναι, ὅτι τὸ νομοσχέδιον ὑφ’ ὃν τύπον κατετέθη καὶ καθ’ ὃν χρόνον κατετέθη καὶ λόγῳ τοῦ περιεχομένου του ἀποτελεῖ μίαν ὠμὴν ἐπίθεσιν κατὰ τοῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας. Καὶ τοῦτο ἀποτελεῖ προσβολὴν καθ’ ὁλοκλήρου τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ διὰ τοῦτο τὸ νομοσχέδιον ἀφορᾷ ὁλόκληρον τὴν ἐργατικὴν τάξιν. Ἀλλοίμονον, κύριοι βουλευταί, ἐὰν ἐν τῷ μέσῳ τῆς κοινοβουλευτικῆς φρασεολογίας εἰς καθαρεύουσαν τῆς ὁποίας, λόγῳ φαντάζομαι καὶ τῆς βίας, μὲ τὴν ὁποίαν συνετάχθη τὸ νομοσχέδιον, οἱ κανόνες δὲν ἐτηρήθησαν κατὰ τὴν σύνταξιν τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως, οὕτως ὥστε ἔχομεν μίαν ἐπίσημον καθιέρωσιν τοῦ σολοικισμοῦ «ἀπολαμβάνουν τοῦ προνομίου, ἀπολαμβάνουν συντάξεις» καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς, ἐὰν —λέγω— ἐν τῷ μέσῳ τῶν τύπων τῶν κοινοβουλευτικῶν, ἐξακολουθήσωμεν μίαν συζήτησιν θεωρητικήν, κατὰ πόσον, μία ὁμὰς ἐργατῶν πρέπει νὰ ἀμείβεται περισσότερον ἀπὸ μίαν ἄλλην, καὶ χάσωμεν τὴν οὐσίαν, δηλαδή, τοῦ καθιερουμένου διὰ τοῦ νομοσχεδίου προηγουμένου, ὅτι διὰ κἄθε περίπτωσιν ἀπεργίας θὰ δύναται ἡ Κυβέρνησις νὰ ἔρχεται ἐκδικουμένη, τιμωροῦσα τοὺς ἀπεργούς, νὰ ὑποβάλῃ ἕνα νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου νὰ ἀφαιρῇ ὡρισμένα δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν οἱ ἐργάται. Καὶ ἀπὸ πότε; Διὰ τοῦ ἄρθρου 2 νὰ συγχωνεύωνται τὰ Ταμεῖα εἰς ἓν ἑνιαῖον Ταμεῖον, τῶν ὁποίων ὁ ἱδρυτικὸς νόμος εἶναι ὁ 6031)34 καὶ τὸ Ν. Διάταγμα 3572)56. Ἡ κατάστασις τῶν ἐργατῶν Τύπου, ἀπὸ ἀπόψεως ἀμοιβῶν, εἶναι γνωστὴ καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἐπανέλθω ἐπ’ αὐτοῦ. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται νὰ ἐπανέλθω διὰ μόνον τὸν λόγον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἢ ἄλλοι τινὲς ἔχουν τὴν γνώμην, ὅτι ἀμείβονται οὗτοι κατὰ τρόπον ἱκανοποιητικόν. Δὲν δεχόμεθα τὴν ἀρχήν, ὅτι εἶναι δυνατὸν διαρκούσης τῆς ἀπεργίας νὰ ὑποβληθῇ τοιοῦτον νομοσχέδιον. Ἔχει προηγηθῆ καὶ ἄλλη πρᾶξις τοῦ ὑπουργοῦ Ἐργασίας τῆς παρὰ τὸν νόμον παραπομπῆς εἰς ὑποχρεωτικὴν διαιτησίαν τῆς διαφορᾶς αὐτῆς, ἡ ὁποία ἀφορᾷ θέμα ρητῶς ἐξαιρούμενον ἀπὸ τὸν νόμον, ὡς μὴ δυνάμενον νὰ παραπεμφθῇ εἰς ὑποχρεωτικὴν διαιτησίαν. Πράγματι, τὸ ἄρθρον 21 τοῦ νόμου 2339 περὶ ὑποχρεωτικῆς διαιτησίας, λέγει τὰ ἑξῆς: «Δὲν εἶναι δυνατὸν διὰ συλλογικῶν συμβάσεων ἢ δι’ ἀποφάσεως διαιτησίας νὰ καθορισθοῦν ἢ τροποποιηθοῦν οἱ ὅροι ἢ εἰσφοραὶ ὑπὲρ πάσης φύσεως ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν». Αὐτήν, λοιπόν, τὴν προσβολὴν τοῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας, τὴν ἀποκρούομεν καὶ ἀποκρούομεν ἀκόμη περισσότερον τὰ ὅσα περὶ τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ εἶπεν ὁ ἀξιότιμος προλαλήσας συνάδελφος. Μετεχειρίσθη μίαν λέξιν, προκειμένου περὶ τῶν ἀπεργῶν, ἡ ὁποία προεκάλεσε τὴν δικαίαν διαμαρτυρίαν τῶν βουλευτῶν τῆς πτέρυγος ἐκείνης. Εἶπεν, ὅτι οἱ ἀπεργοὶ ἐκβιάζουν. Εἰς ποῖον αἰῶνα ζῇ ὁ κ. συνάδελφος; Πρὶν καταστῇ νόμιμον τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, ὄχι μόνον ἐκβιασταὶ ἐχαρακτηρίζοντο οἱ ἀπεργοῦντες ἐργάται, ἀλλὰ ὡς ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι προσέβαλον τὸ ἱερὸν δικαίωμα τῆς ἰδιοκτησίας καὶ ἡ ἀπεργία ἀπετέλει ἓν ἀδίκημα, διὰ τὸ ὁποῖον ἐσύροντο εἰς τὰς φυλακὰς οἱ ἀπεργοί. Σήμερον, ὁπότε ἐκδήλωσις γενικῆς ὑποκρισίας εἶναι ἡ δήλωσις, ὅτι ὅλοι ἐνδιαφερόμεθα διὰ τὸν ἐργάτην, σήμερον, ὁπότε τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων ἔχουν καταστῇ κοινὴ συνείδησις καὶ πρὶν ἀπὸ ὅλα ἡ ἀπεργία ἔχει καταστῆ ἱερὸν δικαίωμα τῶν ἐργαζομένων δὲν ἐπιτρέπεται νὰ λέγεται διὰ τοὺς ἐργάτας, ὅτι ἐκβιάζουν διὰ τῆς ἀπεργίας. Φαντάζεται, λέγει, ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι ὁ συνδικαλισμὸς εἶναι ἕνα κίνημα εὐγενές, τὸ ὁποῖον προσπαθεῖ νὰ προωθῇ τὰ αἰτήματα τῶν ἐργατῶν. Δὲν ξεύρω τὶ ἐννοεῖ εὐγενὲς κίνημα. Μήπως ἐννοεῖ εὐγενὲς κίνημα τὸν συνδικαλισμὸν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος συνίσταται εἰς τὸ νὰ ἐξυπηρετῇ τὰς Κυβερνητικὰς ἀπόψεις; Ὁ συνδικαλισμὸς δὲν εἶναι εὐγενὲς κίνημα. Τὸ συνδικᾶτον εἶναι ὄργανον ἀγῶνος, ὄργανον μάχης, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ ἐργαζόμενος προσπαθεῖ νὰ ἐπιτύχῃ βελτίωσιν τῶν ὅρων τῆς ζωῆς του, ἔναντι τῶν ἐργοδοτῶν. Ὁ συνδικαλισμὸς δὲν θὰ εἶχε λόγον νὰ μάχεται σκληρὰ ἐναντίον τῶν ἐργοδοτῶν, ἐὰν οἱ ἐργοδόται δὲν εἶχον τὴν σκληρότητα νὰ προσπαθοῦν νὰ δίνουν ὅσον τὸ δυνατὸν μικροτέρας ἀμοιβὰς εἰς τοὺς ἐργαζομένους καὶ αὐτοὶ νὰ ἀπολαύουν μεγαλυτέρων κερδῶν. Τὸ δεύτερον χαρακτηριστικὸν σημεῖον τοῦ νομοσχεδίου, ἕνεκα τοῦ ὁποίου ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις δὲν θὰ τὸ ψηφίσῃ οὔτε κατ’ ἀρχήν, οὔτε κατ’ ἄρθρον, εἶναι τὸ σημεῖον, τὸ ὁποῖον χαρακτηρίζει τὸ νομοσχέδιον ὡς νομοσχέδιον ὀπισθοδρομήσεως. Πρώτη φορά, καθ’ ὅσων γνωρίζω, διὰ νόμου καταργοῦνται κεκτημένα δικαιώματα ἐργατῶν. Δὲν γνωρίζω ἂν ὑπάρχῃ ἄλλος παρόμοιος νόμος, ἢ ἂν τὸ φαινόμενον τοῦτο εἶναι συμπτωματικὸν ἢ ἀπαρχὴ γενικωτέρας πολιτικῆς. Ἂν εἶναι συμπτωματικόν, ἐν πλήρει συγχύσει ἀπεφασίσθη. Ἀπαλλάσσεται ὁ συντάκτης του τῆς εὐθύνης, ἀλλὰ δὲν πρέπει ἡ Βουλὴ νὰ τὸ ψηφίσῃ. Κύριοι βουλευταί, ἠκούσαμεν τὴν ἑξῆς παράδοξον θεωρίαν, ὅτι οἱ τυπογράφοι, οἱ ἐργάται Τύπου, οἱ λινοτῦπαι, ἔχουν κατορθώσει νὰ ἔχουν ὑψηλὰ ἡμερομίσθια καὶ ἔχουν ἰδικόν των Ταμεῖον καὶ ἔχουν διαφόρους προνομίας, μεταξὺ τῶν ὁποίων (ἄκουσον, ἄκουσον!) φορολογικὴν ἀπαλλαγὴν διὰ τὸ 35% τῶν ἡμερομισθίων, πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις διαμαρτύρεται, σχίζει τὰ ἱμάτιά της καὶ τίλλει τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς της. Κύριοι βουλευταί, δὲν ἔχω ἀνάγκην νὰ συζητήσω κατ’ οὐσίαν τὰ περίφημα αὐτὰ προνόμια, ἀλλὰ ἔναντι τίνος ἐκέρδισαν οἱ ἐργάται Τύπου τὸ ὑψηλὸν ἡμερομίσθιον; Ἠκούσαμεν δευτέραν παράδοξον θεωρίαν, ὅτι, ὅταν μία ὁμὰς ἐργατῶν ἐπιτυγχάνῃ διὰ τοῦ ἐκβιασμοῦ, νὰ ἔχῃ καλλιτέραν μεταχείρισιν ἀπὸ ἄλλους ἐργάτας, τοῦτο, λέγει, γίνεται εἰς βάρος τῶν ὑπολοίπων ἐργατῶν. Ἀλλά, κύριοι, ὄχι, αὐτὴ ἡ παράδοξος θεωρία, ὁδηγεῖ εἰς τρίτην παράδοξον θεωρίαν, καθ’ ἣν πρέπει νὰ ἐπέλθῃ ἐξίσωσις πρὸς τὰ κάτω, ἡ ὁποία θὰ μᾶς ἐπήγαινε πολὺ μακρυά, ὡς ἑξῆς: Οἱ ἐργάται τύπου πληρώνονται μὲ ὑψηλὸν ἡμερομίσθιον, οἱ ἁπλοῖ τυπογράφοι τῶν ἐπαρχιῶν πληρώνονται μὲ ὀλιγώτερον, οἱ ἐργάται ποὺ σπάζουν πέτρες εἰς τὸν δρόμον πληρώνονται ἀκόμη ὀλιγώτερον καὶ ὑπάρχουν ὑποαπασχολούμενοι, οἱ ὁποῖοι ζοῦν κατὰ τρόπον κτηνώδη, ὡς λέγει ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐρωτῶ λοιπὸν τόση εἶναι ἡ τάσις καὶ ἡ ὁρμὴ τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὴν κοινωνικὴν ἰσότητα, ὥστε θὰ ἤθελε ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ ἐξισωθοῦν πρὸς τὰ κάτω καὶ νὰ ζοῦν κατὰ τρόπον κτηνώδη μόνον καὶ μόνον διότι ὑπάρχουν πράγματι δυστυχεῖς ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ζοῦν κατὰ πολὺ κακὸν τρόπον; Ἀλλά, κύριοι, ὅταν ἐπικαλούμεθα τὴν λέξιν ἰσότητα προκειμένου περὶ κοινωνικῶν κατηγοριῶν καὶ κοινωνικῶν ζητημάτων τὴν ἰσότητα τὴν σκεπτόμεθα πρὸς τὰ ἄνω καὶ ποτὲ πρὸς τὰ κάτω. Ὁ ἐργάτης ὁ ὁποῖος ἐπέτυχε μεγάλο ἡμερομίσθιον, δικαιοῦται νὰ ἐρωτήσῃ: Ἐγὼ εἶμαι ὁ προνομιοῦχος, ὁ ὁποῖος ἐργάζομαι ὑπὸ τὰς πλέον ἀνθυγιεινὰς τῶν συνθηκῶν καὶ ἐπέτυχον ἁπλῶς νὰ μὲ μεταχειρίζωνται κατὰ τρόπον ἔστω δίκαιον ἢ σχεδὸν δίκαιον οἱ ἐργοδόται μου; Ἐγὼ εἶμαι ὁ προνομιοῦχος ἢ ὁ ἐργοδότης μου; Ἢ, πέραν τοῦ ἐργοδότου μου, ἄλλοι ἐργοδόται ἢ προνομιοῦχοι ποὺ ἔχουν ὑψηλὰ εἰσοδήματα; Σᾶς ἀπασχολεῖ ἡ ἰσότης διὰ νὰ ἐξισώσετε πρὸς τὰ κάτω καὶ δὲν σᾶς ἀπασχολεῖ ἡ κοινωνικὴ ἰσότης πρὸς τὰ ἄνω; Διατὶ δὲν θεωρεῖτε δίκαιον καὶ νόμιμον νὰ ἔχω ἐγὼ ἕν ἡμερομίσθιον ἑκατὸν δραχμῶν καὶ θεωρεῖτε δίκαιον καὶ νόμιμον νὰ ἔχῃ ἕνας ἄλλος εἰσόδημα 1.000.000 δραχμῶν τὸν χρόνον; Διατὶ θεωρεῖτε δίκαιον καὶ νόμιμον νὰ ἔχῃ κἄποιος 3 ἑκατομμύρια τὸν χρόνον κέρδος καὶ δὲν θεωρεῖτε δίκαιον καὶ νόμιμον νὰ ἔχῃ κἄποιος ἄλλος ἕν ὑψηλὸν ἡμερομίσθιον ποὺ ἐπέτυχε διὰ τοῦ ἀγῶνος του, διὰ τῆς ἐργασίας του, διὰ τοῦ ἐκβιασμοῦ ἂν θέλετε, δίδων τὸ παράδειγμα εἰς ὁλόκληρον τὴν ἐργατικὴν τάξιν νὰ κερδίσῃ καὶ αὐτὴ τὴν καλυτέρευσιν τοῦ ἡμερομισθίου της διὰ τῆς ἐργασίας καὶ διὰ τοῦ ἀγῶνος; (Χειροκροτήματα). Κύριοι βουλευταί, ὅταν ἐπικαλοῦνται τὴν ἰσότητα προκειμένου περὶ τῶν ἐργατῶν τύπου, θὰ ἔπρεπε νὰ παρατηροῦν, ὅτι ἂν εἶναι κἄτι κατὰ τοῦ ὁποίου βάλλει τὸ νομοσχέδιον αὐτό, εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἰσότητος ὡς τοὐλάχιστον τὴν ἐννοεῖ τὸ Σύνταγμα. Δὲν λέγω, ὅτι εἶναι τυπικῶς ἀντισυνταγματικὸν τὸ νομοσχέδιον, λέγω ὅμως, ὅτι βαίνει κατὰ τῆς οὐσίας τῆς ἰσότητος καὶ ἰδοὺ πῶς, κύριοι. Δὲν γνωρίζω ἂν ὁ κ. συνάδελφος ποὺ ὡμίλησε πρὸ ὀλίγου ἔχῃ ὑπ’ ὄψιν του πῶς ἔχει τὸ νομικὸν καθεστὼς προκειμένου περὶ καταγγελίας συμβάσεως ἐργασίας. Ἐψηφίσθη ἕνα Νομοθετικὸν Διάταγμα, τὸ 2655)53 διὰ τοῦ ὁποίου μετερρυθμίσθη ὁ νόμος 1234)18, ὅπως καὶ ὁ νόμος 2112. Κατὰ τὸ Διάταγμα αὐτό, ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος κατὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ παρόντος νόμου θεωρεῖται πᾶν πρόσωπον κατὰ κύριον ἐπάγγελμα ἀσχολούμενον ἐπ’ ἀντιμισθίᾳ ἀνεξαρτήτως τρόπου πληρωμῆς εἰς ὑπηρεσίαν ἰδιωτικοῦ Καταστήματος ἢ Γραφείου, ἢ ἐν γένει ἐπιχειρήσεως, ἢ οἱασδήποτε ἄλλης ἐργασίας καὶ παρέχων ἐργασίαν κατὰ κύριον χαρακτῆρα μὴ σωματικήν. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἄρθρον 1 τοῦ Ν.Δ. 2655. Βάσει τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ἔγιναν ἐπανειλημμέναι δίκαι διὰ σωρείαν ἐπαγγελμάτων καὶ ὁ Ἄρειος Πάγος δι’ ἀποφάσεως τῆς Ὁλομελείας —νομίζω, ὅτι ὁ ἀριθμὸς εἶναι 437 τοῦ 1957— ἀπεφάνθη, ὅτι τὸ ἐπάγγελμα τοῦ λινοτύπου εἶναι ἐπάγγελμα κατὰ κύριον λόγον μὴ σωματικὸν καὶ ἑπομένως, ὅτι οἱ λινοτῦπαι πρέπει νὰ χαρακτηρίζωνται ὡς ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι. Τοῦτ’ αὐτὸ ἔχει ἀποφανθῆ καὶ διὰ τοὺς δακτυλογράφους, τοῦτ’ αὐτὸ ἔχει ἀποφανθῆ καὶ διὰ τοὺς ὁδηγοὺς αὐτοκινήτων καὶ διὰ σωρείαν ἄλλων ἐπαγγελμάτων. Καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν δὲν παίζει ρόλον ἂν εἶναι ἐπὶ μισθῷ μηνιαίῳ ἢ ἐπὶ ἡμερομισθίῳ, ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ ὁρισμοῦ τοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος λέγει «ἀνεξαρτήτως τρόπου πληρωμῆς», διότι πράγματι τὸ κριτήριον τοῦ ἡμερομισθίου ἢ μισθοῦ ἐθεωρεῖτο ἄλλοτε ὡς κριτήριον χαρακτηρίζον ὡς ἐργάτην ἢ ὑπάλληλον τὸν ἀμειβόμενον κατὰ τὸν αʹ ἢ βʹ τρόπον. Ἑπομένως σήμερον ὑπάρχει ὄχι προνόμιον ἀλλὰ νομικὴ καθιέρωσις τοῦ γεγονότος, ὅτι οἱ λινοτῦπαι εἶναι ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι καὶ εἶναι κατὰ ἕνα κριτήριον ὄχι προνομιακόν, ἀλλὰ γενικὸν καθιερωμένον ἀπὸ τὸν νόμον δι’ ὅλους, οἱ ὁποῖοι προσφεύγουν ἐνώπιον τῶν Δικαστηρίων καὶ ἐπιτυγχάνουν αὐτὸν τὸν χαρακτηρισμὸν ἀναλόγως τῆς οὐσίας τῆς προσφερομένης ὑπηρεσίας.

§39Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Ὁ τυπογράφος, ὅπως γνωρίζετε, ἐργάζεται εἰς τὰς Ἀθήνας 5 ὥρας ἡμερησίως καὶ γνωρίζετε πολὺ καλὰ διατὶ εἶναι συνεπῶς ἐργάτης καὶ ὄχι ὑπάλληλος. Θεωρεῖται βαρύτατον τὸ ἐπάγγελμα τοῦ τυπογράφου γενικῶς.

§40Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κατ’ ἐξοχὴν κοπιαστικὸν καὶ ἀνθυγιεινόν.

§41Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Καὶ ὑπάγεται εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἐργατῶν βαρείας βιομηχανίας. Ὅταν λοιπὸν ἕνας ἐργάζεται 5 ὧρες καὶ εἶναι ἐργάτης καὶ μάλιστα εἰς βαρεῖαν βιομηχανίαν, ἠμπορεῖτε νὰ εἰπῆτε, ὅτι εἶναι ὑπάλληλος; Σεῖς ἀνεπτύξατε τὸ νομικὸν μέρος, ἠμπορεῖτε ὅμως σεῖς σοβαρῶς νὰ ὑποστηρίξετε, ὅτι ὁ ἐργάτης ὁ ὁποῖος ἐργάζεται 5 ὥρας εἰς βαρεῖαν βιομηχανίαν εἶναι συγχρόνως καὶ ὑπάλληλος;

§42Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε συνάδελφε, πρῶτον ἠμπορῶ νὰ ὑποστηρίξω σοβαρῶς κἄτι ποὺ ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Ἀρείου Πάγου ἔχει καθιερώσει, διότι ἀλλοίμονον ἐὰν δὲν ὑποστηρίζωνται σοβαρῶς τὰ ὅσα ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Ἀνωτάτου αὐτοῦ Δικαστηρίου καθιέρωσεν. Ἀλλὰ ἐγὼ δὲν συζητῶ τὴν οὐσίαν τοῦ πράγματος, διότι δὲν ἐνδιαφέρει τὴν στιγμὴν αὐτήν. Ἐδῶ δὲν πρόκειται νὰ κάμωμεν τὴν διαφοράν, ἀντιθέτως ὑποστηρίζω, ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ κάμωμεν τὴν διαφορὰν αὐτήν. Ὅταν οἱ ἐργάται τύπου ἔχουν κερδίσει τὸν χαρακτηρισμόν των ὡς ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων βάσει νόμου ἰσχύοντος δι’ ὅλους καὶ βάσει ἀποφάσεως τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου δυοῖν θάττερον, ἢ διὰ τοῦ νόμου ἔπρεπε νὰ ἀλλάξουν τὰ κριτήρια βάσει τῶν ὁποίων θὰ ἐχαρακτηρίζοντο ὅλοι οἱ ἐργαζόμενοι εἴτε ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι εἴτε μισθωτοὶ ἢ δὲν ἔπρεπε αὖ τὴν τὴν μεταχείρισιν τὴν ὁποίαν τοὺς κάμνει ὁ νόμος βάσει γενικοῦ κριτηρίου νὰ τὴν μεταβάλωμεν εἰδικῶς δι’ αὐτούς. Ἐφ’ ὅσον περὶ ἰσότητος ὅλων τῶν ἐργατῶν ὁμιλοῦμεν, προσβολὴν κατὰ τῆς ἰσότητος τῆς μεταχειρίσεως ἀποτελεῖ ἡ διὰ τοῦ νομοσχεδίου στέρησις τοῦ γενικοῦ κριτηρίου ἀπὸ τοὺς ἐργάτας τύπου καὶ ὁ διάφορος χαρακτηρισμός των δι’ εἰδικοῦ νόμου. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἤθελε νὰ ἀλλάξῃ τὰ κριτήρια τοῦ νόμου ἢ νὰ κάμῃ, ὥστε ἐκ τοῦ νόμου νὰ χαρακτηρίζωνται τὰ ἐπαγγέλματα, εἰς τοιαύτην περίπτωσιν θὰ ἠδυνάμεθα νὰ συζητήσωμεν τὴν οὐσίαν ἐὰν πρέπει ἢ ὄχι οἱ ἐργάται τύπου νὰ χαρακτηρίζωνται ὡς ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι διὰ νὰ καταταγοῦν εἰς τὴν ἀνάλογον σειράν. Σήμερον αὐτὸ ποὺ γίνεται εἶναι ἐξαίρεσις καὶ ὄχι ἐπάνοδος εἰς τὴν ἰσότητα. Βάσει τῆς ἰσότητος ἐχαρακτηρίσθησαν ὡς ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι καὶ τώρα λόγῳ τῆς ἀπεργίας λέγει ὁ νόμος, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ ἐπετύχατε βάσει τοῦ ἰσχύοντος νόμου καὶ τῆς δικαστικῆς ἀποφάσεως τὸ καταργῶ ὡς τιμωρίαν, ὡς ἐκδίκησιν, ὡς ποινήν. Αὐτὸ εἶναι ἡμᾶς μᾶς διαθέτει ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου. Ἡ διαφορὰ δὲ μεταξὺ τοῦ ἑνὸς χαρακτηρισμοῦ καὶ τοῦ ἄλλου εἶναι πασίγνωστος, εἶναι κολοσσιαία μεταξὺ τῆς ἀποζημιώσεως διὰ τὴν καταγγελίαν τῆς συμβάσεως ἐργασίας τοῦ ἐργάτου καὶ τῆς ἀποζημιώσεως διὰ τὴν καταγγελίαν συμβάσεως ἐργασίας τῶν ὑπαλλήλων, ὥστε δὲν ἐπιμένω νὰ ἀναπτύξω στοιχειώδη πράγματα. Ἔρχομαι εἰς τὰ Ταμεῖα. Κύριοι βουλευταί, ὑπάρχει μέγα θέμα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἕνα θέμα πλήθους εἰδικῶν ταμείων. Ἀνέκαθεν ἔχομεν ταχθῆ, ὅπως πᾶς λογικὸς ἄνθρωπος, ὑπὲρ ἑνὸς συστήματος γενικῆς ἀσφαλίσεως, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς ἕνα τόπον ὅπου ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις εὑρίσκεται ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκεται, ταμεῖον τὸ ὁποῖον ἔχει δημιουργηθῆ ὑπὲρ ἑνὸς εἰδικοῦ κλάδου νὰ τὸ καταργήσωμεν. Ἐξ ἄλλου δὲν εἶναι μοναδικὸν τὸ φαινόμενον τοῦ κλειστοῦ ἐπαγγέλματος καὶ τοῦτο ἐτόνισεν ὁ συνάδελφος κ. Βαλοῦρδος εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ἐπετράπη ἡ διακοπή. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὅταν ὁμιλοῦμεν περὶ ἐργατῶν τύπου καὶ ἰδίως ἡμεῖς οἱ δικηγόροι νὰ εἴπωμεν, ὅτι εἶναι ἔγκλημα νὰ ἔχουν κλειστὸν ἐπάγγελμα οἱ τυπογράφοι, ὅταν ἡμεῖς οἱ δικηγόροι ἔχωμεν κλειστὸν ἀριθμὸν καὶ ὅταν ὑπάρχῃ σωρεία κλειστῶν ἐπαγγελμάτων εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Ἐὰν τοῦτο εἶναι ἢ δὲν εἶναι ὀρθόν, εἶναι ἄλλο ζήτημα. Χρειάζεται μεγάλη μεταβολή, οἰκονομικὴ μεταβολὴ ριζικωτέρα διὰ νὰ δύνανται ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα νὰ εἶναι ἀνοικτὰ καὶ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα νὰ δίδουν διεξόδους εἰς τοὺς ἀνέργους καὶ νὰ ἀμείβωνται ἱκανοποιητικῶς, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὀνομάζωμεν προνόμιον μιᾶς τάξεως κἄτι τὸ ὁποῖον ἰσχύει δι’ ἄπειρα ἄλλα ἐπαγγέλματα, ὅπως δὲν εἶναι προνόμιον τὸ εἰδικὸν ταμεῖον των τὸ ὁποῖον ἔχουν ἄπειρα ἐπαγγέλματα. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι εἰς τὴν σύντομον αὐτὴν ὁμιλίαν ἐδικαιολόγησα διὰ ποίους λόγους, ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις θὰ ψηφίσῃ ἐναντίον τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ τὸ ὁποῖον δὲν ρυθμίζει οὔτε κατὰ κρίσιν ἀγαθοῦ ἀνδρὸς οὔτε κατ’ ἀνάγκην κοινωνικήν, οὔτε κατ’ ἐπικαιρότητα θέματα ἄξια λόγου, ἀλλὰ τὸ ὁποῖον ἔρχεται μόνον νὰ παρέμβῃ εἰς τὴν κηρυχθεῖσαν ἀπεργίαν τῶν ἐργατῶν τύπου. Κάμνω ἔκκλησιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Ἐὰν ἡ φωνή μου ἠδύνατο νὰ ἀκουσθῇ, θὰ ἔκαμα ταὐτοχρόνως ἔκκλησιν πρὸς τὸ Σωματεῖον Ἐργατῶν Τύπου νὰ προβῇ εἰς πᾶσαν ὑποχώρησιν διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ λυθῇ ταχύτατα ἡ ἀπεργία. Δὲν λαμβάνω θέσιν ἐπὶ τῆς οὐσίας τῆς διαφορᾶς, διότι δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ οὐσία αὐτή, ἡ ὁποία δὲν δύναται νὰ λυθῇ διὰ νόμου, πρέπει νὰ λυθῇ διὰ συμφωνίας μὲ τὴν Κυβέρνησιν καὶ μὲ τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων. Θὰ ἔκαμα τὴν διπλῆν αὐτὴν ἔκκλησιν, ἡ ὁποία δὲν θὰ εἶναι εἰς βάρος τῆς Κυβερνήσεως. Διότι ἐὰν ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον καὶ ἐὰν ἀκουσθῇ ἡ φωνή μου ἀπὸ τὸ Συνδικᾶτον τῶν ἐργατῶν τύπου, θὰ λυθῇ ἡ ἀπεργία καὶ τότε ψυχραίμως ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ πάλιν τὸ θέμα τοῦτο, διὰ νὰ μὴ ἔχῃ τουλάχιστον ἐκ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ τὴν σφραγῖδα διπλῆς ἀντεργατικότητος καταργοῦσα κατὰ τρόπον πρωτοφανῆ κεκτημένα προνόμια ἐργατῶν, ἀντὶ νὰ προτείνῃ νόμον πρὸς βελτίωσιν τῆς θέσεως τοῦ συνόλου τῆς ἐργατικῆς τάξεως καὶ δεχομένη τυπικῶς τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, πρακτικῶς ὅμως εἰσάγουσα νομοσχέδιον διὰ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς ἀπεργοὺς καὶ νὰ πλήξῃ καὶ αὐτοὺς καὶ τὰς οἰκογενείας των ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς ἀπεργίας, ἡ ὁποία ἐπὶ τέλους καὶ κακῶς ὅταν κηρύσσεται, ἀποτελεῖ πάντως δικαίωμα ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τὸ ἀσκοῦν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἀφαιρεθῇ εἴτε ἀμέσως εἴτε ἐμμέσως. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Κρῖκος).

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος, ὡς εἰδικὸς ἀγορητὴς τοῦ κόμματος τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, ἔχει τὸν λόγον.

§44Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ ὁμιλήσῃ ὁ κ. Μπακόπουλος, ἁπλῶς παρατηρῶ, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ μοῦ εἴχατε δώσει τὸν λόγον πρίν.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος, εἶναι εἰδικὸς ἀγορητής.

§46Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. Ἐφ’ ὅσον ἀνῆλθεν ὁ κ. συνάδελφος εἰς τὸ βῆμα βεβαίως ἐπιθυμῶ καὶ δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ ὁμιλήσῃ ὁ κ. Μπακόπουλος, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἐδῶ δὲν ἐκπροσωποῦμεν τὸν ἑαυτόν μας, ἀλλὰ ἐκπροσωποῦμεν παρατάξεις, παρακαλῶ νὰ τηρῆται ὁ Κανονισμός.

§47Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ἐγὼ εἶχα ἐγγραφῆ διὰ νὰ ὁμιλήσω ἐκ μέρους τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σύμφωνοι, εἴπατε ὅμως, ὅτι θὰ ὁμιλήσητε μὲ τὴν σειράν σας καὶ ὅτι δὲν ἠθέλετε νὰ προταχθῆτε τῶν ἄλλων συναδέλφων. Καὶ αὐτὸ καταχρηστικῶς γίνεται, διότι κανονικῶς ἔπρεπε νὰ ὁμιλήσῃ ὁ κ. Παπαληγούρας.

§49Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Φιλελευθέρου Κόμματος κ. Παπανδρέου, ἀσθενῶν δὲν δύναται νὰ παραστῇ εἰς τὴν σημερινὴν Συνεδρίασιν καὶ μὲ ἐξουσιοδότησε νὰ ὁμιλήσω ἐκ μέρους τοῦ κόμματος. Κύριοι βουλευταί, θὰ ψηφίσωμεν ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου. Ἂς ἴδωμεν διατὶ ὑπεβλήθη τὸ νομοσχέδιον, τί ἐπιδιώκει, καὶ διὰ ποίων μέσων τὸ ἐπιδιώκει. Ἐλέχθη, ὅτι τάχα αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον καταργεῖ ὑφιστάμενα δικαιώματα τῶν ἐργατῶν τύπου καὶ ὑπεστήριξεν ἡ Ἀριστερά, ὅτι κακῶς θίγει ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ νομοσχεδίου τὸ ζήτημα τῆς φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς, καθ’ ὃ μέτρον ἰσχύει, τὸ ζήτημα τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐργατῶν τύπου, τὸ ζήτημα τῶν ἀσφαλίστρων καὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἀναφέρει ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου, ὄχι διὰ νὰ τὰ μεταβάλῃ, κ. βουλευταί, ἀλλὰ τὰ χρησιμοποιεῖ ἁπλῶς καὶ μόνον ὡς πιστοποίησιν μιᾶς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς καταστάσεως ἀναφορικῶς πρὸς τοὺς ἐργάτας τύπου τῶν ἐφημερίδων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης. Οὐδὲν δικαίωμα, οὐδὲν οἰκονομικὸν δικαίωμα ἀπὸ ὅσα ἔχουν δὲν θίγεται. Τίποτε δὲν καταργεῖται, τίποτε δὲν μεταβάλλεται. Μεταβάλλεται μόνον ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 2112, ἡ ἀφορῶσα τὴν καταγγελίαν τῆς συμβάσεως ἀπὸ μέρους τοῦ ἐργοδότου πρὸς ἐργάτας. Κατ’ αὐτό, βεβαίως θίγονται οἱ ἐργάται τοῦ τύπου τῶν ἐφημερίδων Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς, διότι, κατὰ τὸν ἰσχύοντα νόμον 2112 αἱ προθεσμίαι καταγγελίας τῆς συμβάσεως καὶ συνεπῶς καὶ τὰ ποσὰ ἐνδεχομένως ἀποζημιώσεως ἀπὸ μέρους τοῦ ἐργοδότου πρὸς τὸν ἐργάτην διὰ τὴν περίπτωσιν μονομεροῦς καταγγελίας τῆς συμβάσεως καὶ αὐθαιρέτου ἀπολύσεως γίνονται ὀλιγώτεραι, ἐπειδὴ ὁ χρόνος τῆς καταγγελίας τῆς συμβάσεως μειοῦται. Καὶ ἐξεταστέον: Εἶναι ὀρθὸν τοῦτο; Ἐλέχθη, κύριοι βουλευταί, ὅτι, πρῶτον, ἀκαίρως εἰσάγεται τὸ νομοσχέδιον καὶ εἰσάγεται ἀκαίρως, διότι εἰς μίαν διαφορὰν μεταξὺ κεφαλαίου καὶ ἐργασίας, μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων, διαφοράν, ἡ ὁποία προεκάλεσεν ἀπεργίαν ὑφισταμένην, ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις, ἐν θερμῷ, καὶ λαμβάνει θέσιν ὑπὲρ ἑνὸς καὶ μάλιστα τῶν ἐργοδοτῶν. Κύριοι βουλευταί, νομίζομεν, ὅτι οὕτω τιθέμενον τὸ ζήτημα εὑρίσκεται ἐκτὸς πραγματικότητος. Ὑπάρχει, πράγματι, ἀπεργία τῶν ἐργατῶν τύπου, ἀλλὰ διατί; Πῶς ἐγεννήθη; Ποία εἶναι ἡ διαφορά των μεταξὺ τοῦ κεφαλαίου, εἰς τὸ ὁποῖον ἐργάζονται, καὶ τί ἐπιζητοῦν; Κύριοι βουλευταί, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, συζητουμένου τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἤδη κατέστη νόμος, περὶ τῶν ἐπαρχιακῶν ἐφημερίδων, ἐψηφίσθη δι’ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς τὸ ἀγγελιόσημον, δηλαδὴ ἐπὶ πάσης ἀγγελίας, ἡ ὁποία δημοσιεύεται εἰς τὸν τύπον, θὰ πληρώνεται ἕνα ἔνσημον καὶ διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ καθωρίσθη ἡ κατανομὴ τοῦ ποσοστοῦ, τοῦ προερχομένου ἐκ τοῦ ἀγγελιοσήμου. Ἐκ τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ ὁ νόμος ἔδωσεν ἕνα ὡρισμένον ποσοστὸν ὑπὲρ τῶν ἰδιοκτητῶν ἐφημερίδων. Καὶ θὰ ἐνθυμῆσθε ὅλοι, ὅσοι παρέστητε κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου, ὅτι ἐγένετο εὐρεῖα συζήτησις εἰς τὴν Βουλὴν ἐὰν θὰ ἔπρεπε νὰ δοθῇ τὸ ποσοστὸν αὐτό, ἂν ἐνθυμοῦμαι καλῶς 4% ἐπὶ τὸ ποσοστοῦ τοῦ ἀγγελιοσήμου ὑπὲρ τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν ἐφημερίδων Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς.

§50Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. 2%.

§51Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀκόμη ὀλιγώτερον. Καὶ ἐλέχθη τότε, ὡς δικαιολογία τῆς διατάξεως αὐτῆς, ὅτι αἱ ἐφημερίδες Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς δὲν ἦσαν, οἰκονομικῶς, εἰς θέσιν νὰ πληρώσουν εἰς τὸ προσωπικόν των ὡρισμένα δῶρα, τὰ ὁποῖα ὤφειλον. Καὶ ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ πρὸς ὑμᾶς, ἠρώτησε τὴν Κυβέρνησιν τότε, εἶναι ἀληθὲς αὐτό; Εὑρίσκονται εἰς ἀδυναμίαν; Καὶ ἡ Κυβέρνησις, ὑπευθύνως, ἀπήντησε ναί. Καὶ χάριν τοῦ ἐργατικοῦ προσωπικοῦ, τοῦ ὑπαλληλικοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐφημερίδων ἐψηφίσθη ἡ διάταξις αὐτή, ἡ ὁποία δίδει τὸ 2% ὑπὲρ τῶν ἰδιοκτητῶν ἐφημερίδων μὲ ἀποκλειστικὸν σκοπὸν νὰ διατεθῇ ὄχι ὑπὲρ τῶν ἰδιοκτητῶν, ὄχι ὑπὲρ τοῦ κεφαλαίου, διὰ νὰ μεταχειρισθῶ τὴν καθιερωμένην λέξιν, εἰς τὴν διαφορὰν μεταξὺ ἐπιχειρήσεως καὶ ἐργατῶν, ἀλλὰ διὰ νὰ δοθῇ ἡ εὐχέρεια εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων νὰ πληρώσουν ὀφειλομένας δόσεις εἰς τὸ προσωπικόν. Ἔρχονται τώρα, μετὰ ταῦτα, οἱ ἐργάται τύπου καὶ ζητοῦν, ἡ διάταξις τοῦ νόμου αὐτοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ὑποχρεωτικὴ δι’ ὅλους τοὺς Ἕλληνας, νὰ μὴ εἶναι ὑποχρεωτικὴ δι’ αὐτούς.

§52Δ. ΓΙΑΧΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, κάμνετε λάθος. Τὸ ἀγγελιόσημον δὲν ἐθεσπίσθη διὰ τὴν περιοχὴν Ἀθηνῶν — Πειραιῶς. Τὸ ἀγγελιόσημον ἐθεσπίσθη μόνον διὰ τὸν ἐπαρχιακὸν τύπον. Ἐπ’ αὐτοῦ, κάμνετε λάθος, ὅταν λέγετε, ὅτι πρόκειται νὰ πληρωθοῦν τὰ δῶρα τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐφημερίδων Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς. Πρόκειται διὰ τὰς ἐπαρχιακὰς ἐφημερίδας. Τὸ ἀγγελιόσημον, διὰ τὸ ὁποῖον οἱ ἐργάται τύπου διαμαρτύρονται, προϋπῆρχε, 15% ἐπὶ τῆς τιμῆς τῶν διαφημίσεων καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἐγίνετο ἀνακατανομή. Ἐπὶ τῆς ἀνακατανομῆς διαφωνοῦν οἱ ἐργάται τύπου.

§53Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Βάσει νόμου πάντως.

§54Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Αὐτὸ δὲν ἤλλαξε τὴν οὐσίαν, κύριε συνάδελφε.

§55Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἔρχονται τώρα καὶ ζητοῦν νέας ἀνακατατάξεις δηλαδὴ ζητοῦν ἀπὸ τὸ ποσοστὸν τοῦ ἀγγελιοσήμου νὰ δοθῇ καὶ εἰς αὐτοὺς περισσότερον μέρος ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶχον.

§56Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Δὲν ἐπηρεάζει οὐδόλως τὴν οὐσίαν τῆς τοποθετήσεώς σας, ἡ ὁποία εἶναι ἀπολύτως ὀρθὴ καὶ ἀπορῶ πῶς ἔκαμε τὴν διακοπὴν ὁ κ. συνάδελφος. Μπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ ἀντίρρησις ὅσον ἀφορᾷ τὴν θέσιν ποὺ λαμβάνει ὁ κ. συνάδελφος, ἀλλ’ ἡ τοποθέτησις εἶναι ὀρθή.

§57Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπάρχει νόμος ποὺ καθορίζει τὴν ἀνακατανομὴν τοῦ ἀγγελιοσήμου, καὶ ἐζήτησαν νὰ λάβουν μεγαλύτερον μέρος. Ἑπομένως, δὲν πρόκειται περὶ διαφορᾶς μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων. Αὐτὸ εἶναι γεγονός. Οὐδεμία διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργατῶν τοῦ τύπου, διότι καὶ ἡ κατανομὴ τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ τοῦ ἀγγελιοσήμου, βάσει τῆς οἱασδήποτε νομοθεσίας, δὲν γίνεται ἀπὸ τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων, γίνεται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Ἑπομένως, δὲν πρόκειται περὶ ἀπεργίας οἰκονομικοῦ περιεχομένου, ὡς γνωρίζομεν τί ἐστὶ ἀπεργία. Διὰ τῆς ἀρνήσεως ἐργασίας, αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ ἔκφρασις, ἐκ μέρους τῶν ἐργατῶν τύπου, ἐπιδιώκεται νὰ ἐξαναγκασθῇ τὸ Κράτος νὰ τοὺς δώσῃ κἄτι πλέον ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ἔχουν σήμερον. Συνεπῶς συμπέρασμα: Πρῶτον, τὸ νομοσχέδιον δὲν τοὺς στερεῖ τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἔχουν, δεύτερον ἡ ἀξίωσις δὲν στρέφεται κατὰ τῶν ἰδιοκτητῶν. Στρέφεται κατὰ τοῦ Κράτους. Τούτου τεθέντος, προβάλλει ἀφ’ ἑαυτοῦ τὸ ἐρώτημα: Ἐπετρέπετο τὸ Κράτος —ὁμιλῶ, κύριοι βουλευταί, ἀπροσώπως περὶ Κράτους καὶ ὄχι περὶ Κυβερνήσεως, διότι σήμερον εἶναι ἡ αʹ Κυβέρνησις, αὔριον θὰ εἶναι ἡ βʹ καὶ πάντοτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμφανισθοῦν ἀνάλογα θέματα— ἐπετρέπετο λέγω εἰς τὸ Κράτος νὰ ὑποβάλῃ τὸ ὑπὸ συζήτησιν σχέδιον νόμου; Ἡμεῖς φρονοῦμεν, ὅτι ὄχι ἐδικαιοῦτο, εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ τὸ ὑποβάλῃ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐγένετο εὐρὺς λόγος ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς περὶ τοῦ ἱεροῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας, περὶ τοῦ Συνταγματικῶς κατωχυρωμένου δικαιώματος ἐλευθέρας ἐργασίας. Καὶ ἐλέχθη, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τιμωρῆται ὁ μὴ θέλων νὰ ἐργασθῇ; Πρῶτον, δὲν τιμωρεῖται κανείς. Δὲν θέλεις νὰ ἐργασθῇς; Νὰ μὴ ἐργασθῇς. Καὶ δεύτερον, ναί, τὸ Σύνταγμα καθιεροῖ τὴν ἐλευθέραν ἐργασίαν καὶ τὴν προστατεύει, ἀλλὰ συγχρόνως καθιερώνει καὶ τὴν ἐλευθεροτυπίαν, τὴν ἐλευθέραν ἔκδοσιν ἐφημερίδων, τὴν ὁποίαν ἐπίσης προστατεύει. Καὶ τὴν ἐλευθέραν ἔκδοσιν τῶν ἐφημερίδων τὴν παρεμποδίζουν, τὴν καταργοῦν αὐτοὶ οἱ ὀλίγοι ἐργάται τοῦ τύπου Ἀθηνῶν. Συνεπῶς, καὶ ἀπὸ τῆς στενῆς ἀκόμη συνταγματικῆς ἀπόψεως τῆς προστασίας τῆς ἐλευθερίας τοῦ τύπου, ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ λάβῃ τὸ μέτρον. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον, ἡμεῖς τοὐλάχιστον, θεωροῦμεν ὡς μειονέκτημα τοῦ νομοσχεδίου καὶ ὡς ἔλλειψιν ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως τοῦ δέοντος θάρρους νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ ζήτημα, εἶναι, ὅτι δὲν τὸ ἀντιμετώπισεν ὡς ἔδει, διὰ μέσων δραστικωτέρων, καὶ θὰ ἐξηγηθῶ: Κύριοι βουλευταί, εἶναι γνωστὲς εἰς ὅλους σας οἱ εὐκαιρίες ἀπεργίας ἐργατῶν ἢ ὑπαλλήλων ἐργαζομένων εἰς ἐπιχειρήσεις δημοσίας ὠφελείας. Εἰς τὸ ἠλεκτρικόν, εἰς τὸ νερό, εἰς τὰς μεταφοράς. Καὶ ἐκεῖ τὸ Κράτος διαρκούσης τῆς ἀπεργίας ἔλαβε μέτρα πρὸς προστασίαν τοῦ κοινωνικοῦ συμφέροντος. Διὰ στρατιωτῶν, διὰ ναυτῶν ὑποκειμένων εἰς αὐστηρὰς κυρώσεις ἔναντι τοῦ Κράτους, ἀντεμετώπισε τὴν ἀπεργίαν διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸ φῶς, τὸ νερὸ καὶ τὴν κίνησιν. Ὑπῆρξε ποτὲ κανείς, ὁ ὁποῖος νὰ θεωρήσῃ τὴν ἐνέργειαν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως ἀντισυνταγματικὴν καὶ στρεφομένην ἐναντίον τῶν ἐργατῶν; Κύριοι βουλευταί, ὅλοι εἶναι ὑπὲρ τῆς προστασίας τῆς ἐργασίας, ὅλοι ὑπὲρ τῶν ἐργατῶν. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἐργάται δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦν, ὅτι καὶ αὐτοὶ ἀποτελοῦν ἕνα μέρος τῆς κοινωνίας. Καὶ οὐδὲν μέρος τῆς κοινωνίας δὲν ἠμπορεῖ διὰ τῶν ἰδίων του πράξεων νὰ παραβλάπτῃ τὰ γενικὰ συμφέροντα, τὰ κοινωνικὰ συμφέροντα. Καὶ ἐν προκειμένῳ νομίζομεν, ὅτι ἡ ἄρνησις ἐργασίας αὐτῶν τῶν ἐργατῶν τύπου, ἡ μὴ ὀφειλομένη εἰς οἰκονομικὰς διαφορὰς μὲ τὸν ἐργοδότην των, βλάπτει τὰ κοινωνικὰ συμφέροντα. Καὶ νομίζομεν, ὅτι ἡ ἐπιχείρησις τῆς ἐκδόσεως ἐφημερίδων ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ ἐπιχείρησιν κοινῆς ὠφελείας. Καὶ καθ’ ὃν τρόπον δεχόμεθα, ὅτι εἰς οἱανδήποτε ἀπεργίαν λόγῳ διαφορᾶς μεταξὺ κεφαλαίου καὶ ἐργασίας, δικαιοῦται καὶ ὑποχρεοῦται, τὸ Κράτος νὰ λάβῃ τὰ μέτρα του χάριν τοῦ γενικοῦ, κοινωνικοῦ συμφέροντος, νομίζομεν, ὅτι καὶ ἐν προκειμένῳ ὀρθῶς ἐνεργεῖ. Εἶπον προηγουμένως, ὅτι δὲν ἔχει τὸ θάρρος ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ τὰ εἰδικὰ μέτρα. Ποῖα εἶναι αὐτά; Κύριοι βουλευταί, κατὰ τὴν κειμένην νομοθεσίαν ἔχει δικαίωμα ὁ ὑπουργὸς Ἐργασίας νὰ ζητήσῃ τὴν παραπομπὴν εἰς διαιτησίαν τοῦ ζητήματος, διὰ τὸ ὁποῖον προεκλήθη ἡ ἀπεργία. Οἱ ἐργάται τύπου ἠρνήθησαν νὰ δεχθοῦν τὴν διαιτησίαν, καὶ κατὰ τὸν κείμενον νόμον ὁ ὑπουργὸς Ἐργασίας εἶχε δύο δικαιώματα. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ τοὺς παραπέμψῃ εἰς τὸν Εἰσαγγελέα, ὡς βλάπτοντας τὸ κοινωνικὸν συμφέρον, καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ τοὺς θεωρήσῃ ἄνευ ἑτέρου ὡς ἀπολυθέντας, ἀπὸ τὴν ἐργασίαν των, λόγῳ μονομεροῦς καταγγελίας τῆς συμβάσεως. Ἀλλὰ οὔτε τὸ ἓν ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις, οὔτε τὸ ἄλλο. Δὲν γνωρίζω ποῖαι εἶναι αἱ σκέψεις τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν γνωρίζω ἐὰν ἄλλοι γενικώτεροι λόγοι τῆς ὑπηγόρευσαν νὰ μὴ χρησιμοποιήσῃ αὐτὰ τὰ δύο ριζικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν της πρὸς τερματισμὸν τοῦ ὅλου θέματος. Ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ Κράτος δικαιοῦται νὰ λάβῃ αὐτὰ τὰ δύο μέτρα, δηλαδὴ καὶ παραπομπὴν εἰς τὸν εἰσαγγελέαν, καὶ ἀναγνώρισιν μονομεροῦς καταγγελίας τῆς συμβάσεως. Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ποτὲ διαμαρτυρία δι’ ἀντισυνταγματικότητα, δι’ ἀντεργατικότητα, ὅταν ἡ Κυβέρνησις ἔρχεται δι’ ἑνὸς νομοσχεδίου καὶ τοὺς λέγῃ: Συνετισθῆτε, διότι ἄλλως μειώνω τὰ χρονικὰ ὅρια τῆς καταγγελίας τῆς συμβάσεως. Ἐφ’ ὅσον ἠδύνατο νὰ τοὺς θεωρήσῃ ἄνευ ἑτέρου, ἀπολυομένους λόγῳ μονομεροῦς καταγγελίας τῆς συμβάσεως....

§58ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Ἀριστερᾶς). Βάσει τίνος διατάξεως;

§59Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. .... τοὺς λέγει σᾶς δίδω αὐτὸ τὸ δικαίωμα. Πῶς εἶναι δυνατόν; Ἀλλά, κ. βουλευταί, λέγω καὶ τὸ ἄλλο: Ὅτι ἡμεῖς δὲν παραδεχόμεθα τὴν ὕπαρξιν μονοπωλίων. Δὲν δεχόμεθα τὴν ὕπαρξιν μονοπωλίων εἰς οὐδεμίαν ἐκδήλωσιν τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς τοῦ τόπου. Ἐν προκειμένῳ ἀκούσατε, ὅτι πρόκειται περὶ τοῦ κλειστοῦ χώρου 500 ἀνθρώπων, εἰς τὸν ὁποῖον δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἰσέλθῃ ἄλλος παρὰ ἐὰν εἶναι ἀπόγονος. Τοιοῦτον μονοπώλιον ἡμεῖς δὲν τὸ δεχόμεθα. Τοιοῦτον μονοπώλιον δὲν τὸ δεχόμεθα, ὄχι ἀπὸ ἀπόψεως μόνον θεωρητικῆς, ὅτι εἴμεθα ἐναντίον τῶν μονοπωλίων, ἀλλὰ διότι τοιοῦτον μονοπώλιον καταπνίγει τὴν ἐλευθερίαν τοῦ τύπου, ὅπως τὴν ἔχει καταπνίξει σχεδὸν ἐπὶ ἕνα μῆνα. Καὶ θὰ συνίστων εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ τὰ δέοντα μέτρα, ὥστε τὸ κλειστὸν αὐτὸ ἐπάγγελμα νὰ ἠμπορέσῃ νὰ διευρυνθῇ. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς ἀνθρώπων νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ παραλύσῃ —διότι ἔτσι τὸ θέλει— ἕνα μεγάλον κλάδον, μίαν μεγάλην μερίδα τῆς κοινωνικῆς ζωῆς τοῦ τόπου. Πρὸ ἡμερῶν ἀκόμη, ὅταν συνεζητεῖτο τὸ θέμα τοῦ ἐπαρχιακοῦ τύπου, ὅλοι ἐξῆραν τὴν μεγάλην σημασίαν τὴν ὁποίαν ἔχει ὁ τύπος ἀπὸ ἀπόψεως μέσου διαφωτίσεως τοῦ λαοῦ, ἐπὶ τῶν κοινωνικῶν, πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν θεμάτων. Τί βλέπομεν τὰς ἡμέρας αὐτάς; Σχεδὸν ἐπὶ ἕνα μῆνα ὅλα αὐτὰ ἔχουν καταπνιγῆ διότι μία μερὶς 500 ἀνθρώπων θέλει νὰ ἐξαναγκάσῃ ὄχι τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων, ἀλλὰ τὸ Κράτος, νὰ μεταβάλῃ τὴν ὑπάρχουσαν νομοθεσίαν, καὶ νὰ τοὺς δώσῃ δικαιώματα πλέον ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἔχουν. Καὶ ποῦ; Ἐκεῖ ὅπου ἡ ἀμοιβὴ αὐτῶν —ἀκούσατε τί εἶναι— κυμαίνεται ἀπὸ 7.000 ἕως 25.000 δρχ. μηνιαίως. Ἐργάζονται εἶπον ὑπὸ ἀνθυγιεινοὺς ὅρους. Κύριοι βουλευταί, εἶναι γεγονός, ὅτι ἐνῷ ὑποχρεοῦνται νὰ ἐργάζωνται πεντάωρον, δὲν ἐργάζονται πεντάωρον μόνον, ἀλλὰ περαιτέρω καὶ εἰς ἄλλας ἐφημερίδας διὰ νὰ αὐξήσουν τὰς ἀποδοχάς των. Καὶ ἐπὶ πλέον ἀπὸ ἀπόψεως ὑγιεινῶν συνθηκῶν ἡ πρόοδος τῆς ἐπιστήμης ἔχει φθάσει εἰς σημεῖον, ὥστε ἡ ἐργασία των νὰ μὴ ἐμπίπτῃ εἰς τοὺς κινδύνους εἰς τοὺς ὁποίους ἐνέπιπτε μέχρι τοῦδε. Ἐλέχθη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον ἀρχηγὸν τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, πῶς εἶναι δυνατὸν διὰ νόμου νὰ ἀσεβήσωμεν πρὸς μίαν ἀπόφασιν τοῦ Ἀρείου Πάγου; Καὶ τί λέγει ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου; Ὅτι ἐπὶ τῇ βάσει τῆς κειμένης νομοθεσίας, ὅταν ἐξεδόθη ἡ ἀπόφασις ἐκείνη, οἱ λινοτῦπαι θὰ χαρακτηρίζωνται διὰ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ἀρείου Πάγου ὡς ὑπάλληλοι, καὶ συνεπῶς ἡ καταγγελία τῆς συμβάσεως λινοτύπου θὰ ὑπάγεται εἰς τὰς διατάξεις τοῦ παλαιοῦ νόμου 2112, τὰς ἀφορώσας καταγγελίαν συμβάσεως ὑπαλλήλων καὶ ὄχι ἐργατῶν. Δὲν πρόκειται ἐγὼ νὰ κρίνω τὴν ὀρθότητα τῆς ἀποφάσεως. Ὑπάρχει ἄλλωστε τὸ ἀξίωμα, ὅτι: «Τὸ δεδικασμένον ἀντὶ ἀληθείας ἔχεται». Ἀντὶ ἀληθείας ὅμως διὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἐκδόσεως τῆς δικαστικῆς ἀποφάσεως. Οὐδεμία δικαστικὴ ἀπόφασις οἱουδήποτε δικαστηρίου, δὲν ἐμποδίζει τὴν νομοθετικὴν ἐξουσίαν νὰ μεταβάλῃ τὴν ὑπάρχουσαν νομικὴν κατάστασιν. Καὶ ἔρχεται τώρα ὁ νόμος, ἐν γνώσει καὶ τῆς ἀποφάσεως ἐκείνης τοῦ Ἀρείου Πάγου, καὶ τέμνει τὸ ζήτημα καθ’ ὃν τρόπον τὸ εἰσηγεῖται τὸ νομοσχέδιον, καὶ λέγει ὅτι οἱ λινοτῦπαι θεωροῦνται ἐργάται, καὶ καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὴν καταγγελίαν τῆς συμβάσεως τοὺς ὑπάγει καὶ αὐτοὺς εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου. Νομίζω ἑπομένως, κ. βουλευταί, ὅτι οὐδεμία ἐκ τῶν αἰτιάσεων, αἱ ὁποῖαι ἐλέχθησαν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν δὲν εὐσταθεῖ, καὶ θεωροῦμεν, ὅτι ἡ λῆψις τοῦ μέτρου εἶναι ἐπιεικὴς καὶ ἐπιβεβλημένη ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας. Ἐκεῖνο, εἰς τὸ ὁποῖον ἔχομεν ἐπιφύλαξιν εἶναι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 2. Ἡ ἐπιφύλαξίς μας δὲ δὲν συνίσταται εἰς ἄρνησιν ὑποστηρίξεως τοῦ μέτρου κατ’ οὐσίαν. Νομίζομεν ὅμως, ὅτι ἡ εὐρύτης τῆς διατάξεως, ὅπως ἔχει διατυπωθῇ εἰς τὸν νόμον, εἶναι δυνατὸν νὰ προσκρούσῃ διὰ τὴν περίπτωσιν, καθ’ ἣν ἐκδοθῇ διοικητικὴ πρᾶξις εἰς ἐνδεχομένην ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ὅτι τόσον εὐρεῖα νομοθετικὴ διάταξις δὲν ἀποτελεῖ τὴν κατὰ τὸ Σύνταγμα πρέπουσαν νομοθετικὴν ἐξουσιοδότησιν. Ἴσως θὰ ἦτο δυνατόν, ἐφ’ ὅσον μάλιστα ἡ συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου θὰ γίνῃ καὶ εἰς δευτέραν ἀνάγνωσιν, νὰ θελήσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰδικώτερον ὁ κ. ὑφυπουργὸς ἐπὶ τοῦ Τύπου νὰ τροποποιήσῃ κάπως τὸ δεύτερον ἄρθρον τοῦ νομοσχεδίου, θέτων ὡρισμένα πλαίσια ἐντὸς τῶν ὁποίων νὰ ἠμπορῇ νὰ κινηθῇ καὶ ἡ διοίκησις, ἐντὸς νόμου πλέον πλαισίου. Αὐταί, κ. βουλευταί, εἶναι αἱ ἀπόψεις μας ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Παπαληγούρας, ἔχει τὸν λόγον.

§61Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι ὅταν συζητοῦμεν περὶ θεμάτων ἀφορώντων τὸν τύπον, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ κρίνωμεν ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ συμφέροντος τοῦ θεσμοῦ τούτου. Εἶναι περιττὸν νὰ τονίσω, ὅτι οὐσιώδης προϋπόθεσις τῆς λειτουργίας τοῦ κοινωνικοῦ πολιτεύματος εἶναι ἡ διασφάλισις τοῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας τῶν ἐργαζομένων. Πλὴν ὅμως καὶ ἡ ἐξασφάλισις τῆς ὁμαλῆς λειτουργίας τῆς ἐλευθεροτυπίας, ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ οὐσιώδη προϋπόθεσιν τοῦ δημοκρατικοῦ μας πολιτεύματος καὶ μάλιστα θὰ ἔλεγα προϋπόθεσιν τασσομένην πρὸ τῆς προηγουμένης. Αἱ συνταγματικαὶ διατάξεις περὶ ἐξασφαλίσεως τῆς ἐλευθεροτυπίας θὰ ἀπετέλουν γράμμα κενόν, ἐὰν δὲν ἐξησφαλίζετο καθεστὼς ἐπιτρέπον τὴν ἐλευθέραν ἔκδοσιν τῶν ἐφημερίδων. Βεβαίως θὰ ἐπεθύμουν ἡ Κυβέρνησις κἄποτε ἐν ψυχρῷ νὰ θελήσῃ νὰ συζητήσωμεν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ τὰ θέματα τοῦ τύπου. Λυποῦμαι δὲ ποὺ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον ἔρχεται ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἀπεργίας τῶν ἐργατῶν τύπου. Αὐτὸ ὅμως δὲν μᾶς ἐμποδίζει νὰ κρίνωμεν τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον ὡς πρὸς τὴν οὐσίαν αὐτοῦ. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι οἱ ἐργάται τύπου, καὶ δὴ οἱ περὶ ὧν πρόκειται ἐργάται τύπου, ἔχουν ἐπιτύχει ὑπὲρ ἑαυτῶν τὴν δημιουργίαν ἑνὸς ἰδιάζοντος προνομιακοῦ καθεστῶτος. Ἡ διατήρησις τοῦ καθεστῶτος αὐτοῦ ἔχει ὡς λογικὴν προϋπόθεσιν, ὅτι οἱ ἐργάται τύπου θὰ συναισθάνωνται τὰς ὑποχρεώσεις των ἔναντι τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ἐξίσωσιν τῶν ἐργαζομένων, βαίνοντες πρὸς τὰ κάτω. Διὰ νὰ διατηρηθῇ ὅμως αὐτὸ τὸ προνομιακὸν καθεστὼς τῶν ἐργατῶν τύπου, θὰ πρέπει νὰ ἀντιληφθοῦν οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἐργάται τὰς ηὐξημένας ὑποχρεώσεις των ἔναντι τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καὶ πρώτη καὶ κυρία ὑποχρέωσίς των εἶναι νὰ ἐπιτρέψουν τὴν λειτουργίαν τῆς συνταγματικῶς καθιερουμένης ἐλευθεροτυπίας. Κατὰ τοὺς τελευταίους 20 μῆνας ἐγένοντο τρεῖς ἀπεργίαι τῶν ἐργατῶν τύπου. Ἡ μία ἐκ τῶν ἀπεργιῶν αὐτῶν εἶχεν ὡς ἀφορμὴν μίαν ἰδιωτικὴν διαφορὰν ἑνὸς τῶν μελῶν τοῦ Σωματείου μετὰ τῆς ἐφημερίδος εἰς τὴν ὁποίαν εἰργάζετο. Διὰ τὴν ἐπίλυσιν τῆς διαφορᾶς ταύτης ἁρμόδια ἦσαν τὰ Δικαστήρια, τὰ ὁποῖα μάλιστα ἐπελήφθησαν καὶ ἔλυσαν τὴν διαφοράν. Ἐρωτᾶται, ἦτο λόγος διὰ τὴν αἰτίαν αὐτὴν νὰ ἀπεργήσουν οἱ ἐργάται τύπου καὶ νὰ καταργηθῇ ἡ ἐλευθεροτυπία, ἔστω καὶ διὰ περιωρισμένον χρονικὸν διάστημα; Περαιτέρω ἡ διατήρησις τοῦ προνομιακοῦ καθεστῶτος, θὰ πρέπει νὰ σημειωθῇ, ὅτι καθιστᾷ δυσχερῆ τὴν ἐλευθεροτυπίαν διὰ δύο λόγους. Πρῶτον, ὡς γνωρίζετε αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἡ ἔκδοσις νέας ἐφημερίδος εἶναι περίπου ἀδύνατος, λόγῳ τῶν τεραστίων οἰκονομικῶν βαρῶν τὰ ὁποῖα θὰ κληθῇ νὰ ἀντιμετωπίσῃ. Εἶναι ἐπίσης γνωστόν, ὅτι καὶ αἱ ἐκδιδόμεναι σήμερον ἐφημερίδες ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς εἶναι λίαν βεβαρημέναι. Δεύτερον ἡ διατήρησις τοῦ προνομιακοῦ καθεστῶτος τοῦ κλειστοῦ τοῦ ἐπαγγέλματος τῶν ἐργατῶν τύπου ἀντιβαίνει πρὸς τὴν ἀρχὴν τῆς ἐλευθεροτυπίας. Ἀπόδειξιν τοῦ γεγονότος ἀποτελεῖ ἡ δημιουργηθεῖσα κατάστασις ποὺ ἐπὶ ἕνα μῆνα ἡ ἐλευθεροτυπία ἔχει καταργηθῆ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας εἶναι ἱερόν. Πλὴν ὅμως νομίζομεν, ὅτι τὸ Κράτος ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν ἔκδοσιν τῶν ἐφημερίδων, δηλαδὴ τὴν ἐλευθεροτυπίαν. Τὰ εἰδικὰ προνόμια τῶν ἐργατῶν τύπου ἀνελύθησαν ὑπὸ τῶν προλαλησάντων κ.κ. συναδέλφων καὶ νομίζω, ὅτι εἶναι περιττὸν νὰ ἐπανέλθω ἐπὶ τῶν αὐτῶν. Ἕνεκα αὐτοῦ τοῦ κλειστοῦ ἐπαγγέλματος, τὸ ὁποῖον μάλιστα εἶναι κλειστὸν οὐχὶ κατὰ διάταξιν νόμου, ἀλλὰ κατὰ τρόπον δυναμικὸν ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων, ἔχει δημιουργηθῆ σήμερον μία κατάστασις, ἡ ὁποία θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ ὑπὸ τοῦ Κράτους. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν δὲν ἀντιτασσόμεθα εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου. Δὲν ἐπιθυμῶ, κ. Πρόεδρε, νὰ τελειώσω χωρὶς νὰ τονίσω καὶ πάλιν, ὅτι θὰ ἔπρεπε τὰ θέματα τοῦ τύπου νὰ συζητηθοῦν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ εἰσηγουμένης τῆς Κυβερνήσεως μὲ ἠρεμίαν καὶ ψυχρότητα. Διότι ἡ ὅλη ὑπόθεσις τοῦ τύπου ἔχει λάβει μίαν τροπήν, ἡ ὁποία οὐσιαστικῶς τείνει νὰ καταλύσῃ τὴν ἐλευθεροτυπίαν. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ δύο ἄρθρα τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου θὰ προσθέσω μόνον τοῦτο. Δὲν πιστεύω, ὅτι θὰ γεννηθοῦν ζητήματα ἀντισυνταγματικότητος ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 1. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 2, ἔχω τὰ ἑξῆς νὰ προσθέσω. Πράγματι, ἡ συγχώνευσις δύο ἢ καὶ περισσοτέρων Ταμείων ὅταν μάλιστα εἶναι ὁμοειδῆ, δὲν ἀποτελεῖ κἄτι παράδοξον εἰς τὸν τόπον αὐτὸν καὶ μάλιστα πιστεύω, ὅτι τοῦτο θὰ πρέπει νὰ ἐπιδιώκεται. Συμμερίζομαι καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε, τὴν ἀγανάκτησιν τῶν κυρίων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν διὰ λογαριασμὸν τῶν ἐργατῶν τύπου τῶν ἐπαρχιῶν καὶ οἱ ὁποῖοι μετέφεραν εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην τὸ αἴσθημα τῆς πικρίας τῶν ἐργατῶν τούτων, διότι δὲν τυγχάνουν τῆς ἰδίας μεταχειρίσεως μὲ τοὺς συναδέλφους των τῶν Ἀθηνῶν. Ἐλπίζομεν, κ. Πρόεδρε, ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ μᾶς αἰφνιδιάσῃ καὶ πάλιν ὑπὸ τὴν ἀνάγκην τῶν πραγμάτων, ἀλλὰ νὰ θελήσῃ νὰ συζητήσωμεν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἐν ψυχρῷ τὰ ζητήματα τοῦ τύπου. Διὰ τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τοῦ Δημοκρατικοῦ μας πολιτεύματος θὰ πρέπει νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὴν ἀνεξαρτησίαν τῶν ἐφημερίδων, ἀπὸ κάθε παράγοντα. Καὶ πρὸ πάντων θὰ πρέπει νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὴν οἰκονομικὴν αὐτῶν ἀνεξαρτησίαν ὅπερ ἀποτελεῖ ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν καὶ διὰ τὴν πολιτικὴν αὐτῶν ἀνεξαρτησίαν.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Στεφανίδης, ἔχει τὸν λόγον, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων.

§63Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κατὰ τὴν γενομένην, κ. Πρόεδρε, ἀντικανονικῶς καὶ ἀνωμάλως κοινὴν συνεδρίασιν τῶν Κοινοβουλευτικῶν Ἐπιτροπῶν Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως καὶ Ἐργασίας ἀντετάχθημεν κατὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου καὶ ὑπεστηρίξαμεν τὴν γνώμην τὴν ὁποίαν καὶ σήμερον ὑποστηρίζομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὅλως ἀδικαιολογήτως καὶ ἐν σπουδῇ, ἔφερεν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ νομοσχέδιον τοῦτο ἐπιδιώκουσα δι’ αὐτοῦ νὰ τιμωρήσῃ καὶ ἐκδικηθῇ τοὺς ἐργάτας τύπου, ἐπειδὴ ἀπήργησαν καὶ μάλιστα διαρκούσης ἀκόμη τῆς ἀπεργίας των, διὰ καταργήσεως κεκτημένων δικαιωμάτων ὡς πρὸς τὴν καταγγελίαν συμβάσεως ἐργασίας καὶ τὴν εἰδικήν των ἀσφάλισιν. Ἡ ἀπροκάλυπτος μάλιστα αὐτὴ ἀπειλὴ δὲν στρέφεται μόνον κατὰ τῶν ἐργατῶν τύπου, ἀλλὰ καὶ γενικώτερον κατὰ τῆς ἐργατικῆς τάξεως τῆς χώρας. Οἱ ἐργάται τύπου ἀσκοῦντες ἀναφαίρετον συνταγματικόν των δικαίωμα, ἀπήργησαν ἀπὸ δεκαπενθημέρου διὰ μίαν συγκεκριμένην οἰκονομικήν των διεκδίκησιν κοινωνικοῦ πόρου ὑπὲρ τοῦ Ταμείου των ἐξ ἀφορμῆς ψηφισθέντος ὑπὸ τῆς Βουλῆς νόμου. Τὸ πρῶτον μέτρον πιέσεως τῆς Κυβερνήσεως ἐξεδηλώθη κατὰ τῶν ἀπεργῶν διὰ προσφυγῆς τοῦ κ. ὑπουργοῦ Ἐργασίας εἰς τὸ μέσον τῆς παραπομπῆς εἰς διαιτησίαν βάσει τοῦ νόμου 3239 ποὺ εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν εἶναι, ὡς ἐτόνισεν ἤδη ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως κ. Τσιριμῶκος, ἀνεπίτρεπτον. Ὅταν διεπιστώθη τὸ λάθος ἡ Κυβέρνησις ἐσπευσμένως ὑπέβαλεν εἰς τὴν Βουλὴν τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον οὐχὶ τυπωμένον εἰς τὸ Ἐθνικὸν Τυπογραφεῖον, ἀλλὰ πολυγραφημένον μὲ διορθώσεις διὰ χειρὸς καὶ τὸ ἔφερεν αὐθημερὸν πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, κ. Πρόεδρε, διαμαρτύρεται κατὰ τὸν ἐντονώτερον τρόπον διότι ἡ Κυβέρνησις χρησιμοποιεῖ τοιαύτας μεθόδους καὶ βάλλει χωρὶς δισταγμὸν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐναντίον τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν ἐπιδιώκουσα ταὐτοχρόνως τὴν φαλκίδευσιν κεκτημένων δικαιωμάτων ἀπὸ 40ετίας θεσπισθέντων ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων κατόπιν σκληρῶν ἀγώνων καὶ θυσιῶν των. Διαμαρτύρεται ἐπίσης διότι δημιουργεῖ ἡ ἰδία Κυβέρνησις μίαν περίεργον ψυχολογίαν τρομοκρατήσεως τῆς ἐργατικῆς τάξεως, προειδοποιουμένης οὕτω, ὅτι πᾶσα ἐκδήλωσις διαμαρτυρίας ἢ ἀπεργίας θὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ ἄμεσον νομοθετικὴν ἐπέμβασιν καὶ ἀφαίρεσιν κεκτημένων δικαιωμάτων οἱασδήποτε κατηγορίας ἐργαζομένων. Στοιχειῶδες εἶναι τὸ χρέος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας νὰ ἀπορρίψῃ τὸ νομοσχέδιον τοῦτο καταδικάζουσα τὰς μεθόδους αὐτὰς καὶ τὰς ἀπειλὰς καὶ ὑπερασπιζομένη τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας τῶν ἐργαζομένων. Ὀφείλω νὰ σημειώσω, κύριε Πρόεδρε, μίαν ἀνακολουθίαν καὶ κραυγάζουσαν ἀντίφασιν ποὺ ἐμφανῶς περιέχεται εἰς τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου ἐξηγουμένην ἐκ τῆς σπουδῆς μεθ’ ἧς συνετάχθη ἀπὸ τοὺς κυρίους ὑπουργοὺς Ἐργασίας καὶ Τύπου αὕτη. Ἡ Κυβέρνησις, δηλαδή, αἰτιολογοῦσα τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνει κατὰ τῶν ἐργατῶν τύπου μὲ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον ἀπαριθμεῖ εἰς τὴν πρώτην παράγραφον τῆς αἰτιολογικῆς ἐκθέσεώς της τὰ προνόμια τὰ ὁποῖα νομίμως ἀνεγνωρίσθησαν εἰς τοὺς ἐργάτας αὐτοὺς διὰ νόμων ἢ διὰ διοικητικῶν πράξεων.

§64Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Δὲν πρόκειται, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἀσχοληθῶ βεβαίως μὲ τὸ θέμα τῆς ἐκτάσεως τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως. Ἀλλ’ ἐπὶ τῆς τελευταίας ἐπικρίσεως χωρεῖ ἀπάντησις. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις ἔχει ὡς ἑξῆς ... (ἀναγινώσκει)... Αὐτὰ ἀναφέρονται, κ. συνάδελφοι, εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν καὶ ὄχι, ὅτι λόγῳ τῶν ὑφισταμένων προνομίων λαμβάνονται τὰ μέτρα περὶ τῶν ὁποίων προβλέπει τὸ νομοσχέδιον.

§65Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Μὲ διεκόψατε, κ. Ὑπουργέ, πρὶν προλάβω νὰ ὁλοκληρώσω τὴν σκέψιν μου. Θὰ προσέθετον, ὅτι εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν ἰσχυρίζεσθε, ὅτι οἱ ἐργάται τύπου Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ἀποτελοῦν κατηγορίαν ἐργαζομένων δι’ ἣν ἐδημιουργήθη ἰδιαιτέρως προνομιακὸν καθεστὼς μεταξὺ τῶν μισθωτῶν τῆς χώρας. Ἐν συνεχείᾳ κάμνετε μνείαν ἐνδεικτικῶς αὐτῶν τῶν προνομίων ὡς τῆς φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς, τῶν ὑψηλῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, τῶν ὡρῶν ἐργασίας τοῦ μονοπωλίου ἐργασίας κλπ. Καὶ περαιτέρω ἰσχυρίζεσθε, ὅτι τὸ προνομιακὸν αὐτὸ καθεστὼς δικαιολογεῖ τὴν εἰδικὴν ρύθμισιν ὡρισμένων θεμάτων ἀναφερομένων εἰς τὴν καταγγελίαν ἐργασίας, καθὼς καὶ τὴν ἀσφάλισιν αὐτῶν... (ἀναγινώσκει).

§66Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ὁ κ. Ὑπουργὸς σᾶς εἶπεν, ὅτι δὲν εἴχατε δίκαιον, ὅπως διετυπώσατε εἰς τὴν ἀρχὴν τὴν σκέψιν σας. Διότι τὸ νὰ διατυπώσητε, ὅτι λόγῳ τοῦ καθεστῶτος ἐλήφθη αὐτὴ ἡ ἀπόφασις, δὲν εἴχατε δίκαιον. Ἐνῷ ὅπως τὴν ἐδιαβάσατε τώρα δὲν ὑπάρχει ἀντίφασις. Ἔπρεπε νὰ εἴπητε, ὅτι τὸ νομοσχέδιον λέγει, ὅτι τὸ καθεστὼς αὐτὸ τὸ προνομιακὸν δίδει τὸ δικαίωμα, ἐπιτρέπει λόγῳ τοῦ ἄλλου αἰτίου, νὰ προτείνῃ ἡ Κυβέρνησις τὴν ρύθμισιν αὐτοῦ. Βλέπετε, ὅτι δὲν ὑπάρχει κραυγάζουσα ἀντίφασις, ὑπάρχει σφάλμα εἰς τὴν ἰδικήν σας σειρὰν τῶν συλλογισμῶν.

§67Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ὑπάρχει ἀπόλυτος ἀντίφασις, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὸ ἑξῆς σημεῖον: Δὲν ἀνεφέρθην διὰ νὰ ἐπισημάνω τὴν ἀντίφασιν εἰς τὸν λόγον ποὺ προεκάλεσε τὸ νομοθετικὸν αὐτὸ μέτρον, διότι πασίδηλον εἶναι τὸ γεγονὸς αὐτό, ὅτι ἡ ἀπεργία καὶ μόνον προεκάλεσε τοῦτο, καὶ δι’ αὐτὸ μὲ τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 1 καὶ 2 τοὺς τιμωρεῖτε καὶ τοὺς ἀπειλεῖτε τοὺς ἀπεργοὺς ἐργάτας τύπου. Ἡ ἀντίφασις καὶ ἀνακολουθία συνίσταται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ἐνῷ εἰς τὴν αἰτιολ. ἔκθεσιν ἐν ἀρχῇ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ὑφίστανται ἀπαράδεκτα προνόμια ποὺ ἀνέφερον ἤδη εἰς τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 1 καὶ 2 δὲν ἀσχολεῖσθε μὲ αὐτά, ἀλλ’ εἰς μὲν τὸ ἄρθρον 1 καταργεῖτε θεμελιώδεις διατάξεις τοῦ καταστατικοῦ νόμου 2112)1920 ποὺ ἐθεσπίσθη πρὸ 40 ἐτῶν ἀπὸ τὸ Κόμμα Φιλελευθέρων, χαρακτηρίζετε τοὺς λινοτύπας ὡς ἐργάτας ἐνῷ εἶχον κριθῆ ἀπὸ τὸν Ἄρειον Πάγον ὡς ὑπάλληλοι καὶ περιορίζετε κατὰ μέγα ποσοστὸν τὴν ἀποζημίωσίν των εἰς περίπτωσιν ἀπολύσεως, εἰς δὲ τὸ ἄρθρον 2 θεσπίζετε εὐρυτάτην νομοθετικὴν ἐξουσιοδότησιν, ἵνα ρυθμίσητε κατὰ τὸ δοκοῦν τὰ συναφῆ θέματα τῶν ἀσφαλιστικῶν των ταμείων. Θὰ ἦτο συνεπεστέρα ἡ Κυβέρνησις ἂν ἐλάμβανε μέτρα ἀναφερόμενα εἰς τὰ προνόμια αὐτά, διότι τὰ λαμβανόμενα, καταργήσεως τῶν διατάξεων τοῦ νόμου 2112 μόνον εἰς βάρος τῶν ἐργατῶν τύπου ἐξ ὅλων τῶν ἐργαζομένων καὶ συγχωνεύσεως τῶν ταμείων των δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὸ προνομιακὸν καθεστὼς ποὺ κατὰ τὴν Κυβέρνησιν ὑπηγόρευσεν τὴν ἀνάγκην ρυθμίσεως τῶν συναφῶν θεμάτων καταγγελίας συμβάσεως καὶ ἀσφαλίσεώς των, ἐφ’ ὧν γίνεται διὰ τοῦ νόμου 2112 ὁμοιομόρφως ρύθμισις ἀπὸ 40 ἐτῶν δι’ ὅλους τοὺς ἐργαζομένους.

§68Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι —διότι πιθανὸν νὰ ἀπατῶμαι— τὸ κείμενον τοῦ νομοσχεδίου εἶναι συνδεδεμένον μὲ τὰς προνομίας καὶ δὴ κατὰ τρόπον σχεδὸν ἄμεσον. Μία τῶν προνομιῶν εἶναι οἱ ὑψηλοὶ μισθοί, οἱ ὁποῖοι ὑψηλοὶ μισθοὶ δικαίως λαμβάνονται — δὲν εἶμαι ἐναντίον τῶν ὑψηλῶν μισθῶν ἀπ’ ἐναντίας — ἀλλὰ καθιστοῦν δυναμικῶς, ὅπως εἶπεν ὁ κ. Παπαληγούρας, τὸ ἐπάγγελμα κλειστόν. Λόγῳ τῶν μεγάλων μισθῶν, τοὺς ὁποίους καλῶς τοὺς παίρνουν, δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἀπόλυσις καὶ οὕτω ἐκβιάζουν τὸν θεσμὸν τοῦ τύπου, τῆς ἐλευθεροτυπίας. Εἶναι λοιπὸν ἄμεσος ἡ σχέσις μὲ τὰς προνομίας. Ἔφθασαν, λόγῳ τῆς ἐργασίας τὴν ὁποίαν ἐκτελοῦν οἱ ἐργάται τοῦ τύπου καὶ ἡ ὁποία εἶναι εὐγενὴς καὶ ὡραία καὶ ἀξίζει ἀμοιβῆς — ἀλλὰ καὶ ἄλλαι ἐργασίαι εἶναι ἄξιαι μεγάλης ἀμοιβῆς καὶ ἐν τούτοις δὲν τὸ ἔχουν ἐπιτύχει — ἔφθασαν εἰς πολὺ ὑψηλοὺς μισθοὺς καὶ ἀφοῦ ἔφθασαν εἰς πολὺ ὑψηλοὺς μισθούς, τώρα ἐρχόμεθα εἰς φαῦλον κύκλον καὶ ἀποκορύφωσιν τοῦ ὅλου θέματος. Ἔχουν γίνει προνομιακοὶ καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ δυναμικῶς κλειστοῦ ἐπαγγέλματος δὲν ἠμποροῦν οὕτω οἱ ἄτακτοι νὰ ἀπολυθοῦν, διότι ἐὰν πρόκειται νὰ πληρώσῃ μία ἐφημερὶς 120–150 χιλιάδες βεβαίως δὲν ἠμπορεῖ νὰ τοὺς ἀπολύσῃ καὶ ἔτσι γίνεται κλειστὸν τὸ ἐπάγγελμα. Ἄρα εἶναι ἄμεσος ἡ σύνδεσις, ἡ συνάρτησις τοῦ περιεχομένου τοῦ νομοσχεδίου μὲ τὸ κλειστὸν ἐπάγγελμα τὸ δυναμικῶς ἐπιβληθέν.

§69Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Ὑποστηρίζω τὴν γνώμην, ὅτι πρόκειται περὶ ριζικῆς μεταβολῆς εἰς τὸ νομικὸν καθεστὼς καταγγελίας συμβάσεως ἐργασίας, καθεστὼς τὸ ὁποῖον ἴσχυσεν ἀπὸ 40 ἐτῶν. Ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἐπιχειρεῖ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν ἀντίφασιν τῆς αἰτιολογικῆς ἐκθέσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου ἰσχυριζόμενος, ὅτι οἱ μισθοὶ τῶν ἐργαζομένων εἰς τὸν τύπον εἶναι ὑψηλοί, καὶ κατὰ συνέπειαν εἶναι πρακτικῶς ἀνεφάρμοστος ἡ ἀπόλυσίς των. Ἀλλὰ τὸ καθεστὼς τοῦ νόμου 2112 ἔπρεπε νὰ παραμείνῃ ἀμετάβλητον, διότι ἐγγυᾶται δικαιοσύνην καὶ ἴσην μεταχείρισιν ἔναντι ὅλων τῶν ἐργαζομένων. Συνεπὴς πρὸς ἑαυτὴν θὰ ἦτο ἡ Κυβέρνησις ἂν ἔκαμνε μίαν μισθολογικὴν ἐξίσωσιν τῶν ἐν Ἀθήναις καὶ ἐν Ἐπαρχίαις ἐργαζομένων εἰς τὸν τύπον πρὸς ἄρσιν ἀδικιῶν καὶ προνομίων ὑπὲρ ὡρισμένων, ὡς ἰσχυρίζεται ἡ ἰδία, κατηγοριῶν ἐργατῶν τύπου.

§70Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Νομίζω, ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι ὀρθόν, διότι ἐὰν μία τάξις ἔχῃ κατορθώσει νὰ ἀποκτήσῃ ὑψηλὸν ἡμερομίσθιον, δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ ἐμποδίσωμεν τὴν τάξιν αὐτὴν νὰ τὸ παίρνῃ. Ἂν μία κατηγορία ἀνθρώπων κατορθώσῃ διὰ τοῦ α ἢ β τρόπου καὶ διὰ τῆς ἐργασίας ὄχι μόνον διὰ τῆς πιέσεως τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ νὰ ἔχῃ ὑψηλοὺς μισθούς, δὲν νομίζω, ὅτι ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ ἐμφανισθῶμεν καὶ νὰ εἴπωμεν, ὅτι πρέπει οἱ μισθοὶ νὰ μειωθοῦν.

§71Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Καὶ ἔχετε τὸ δικαίωμα, ἐκεῖνο ποὺ ἐπέτυχον βάσει τοῦ νόμου καὶ βάσει ἀποφάσεως τῆς ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου νὰ χαρακτηρισθοῦν ὡς ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι, νὰ τὸ καταργήσητε; Εἶπον προηγουμένως ὁμιλῶν, ὅτι πράγματι τὰ κεκτημένα δικαιώματα δὲν ἔχομεν δικαίωμα διὰ νόμου νὰ τὰ καταργήσωμεν, οὔτε τὸ ὕψος τοῦ ἡμερομισθίου, οὔτε τὸν χαρακτηρισμὸν ὡς ἰδιωτικοῦ ὑπαλλήλου.

§72Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Δὲν ἀναμιγνύομαι ἀπὸ ἀπόψεως νομικῆς εἰς τὸ θέμα τοῦ χαρακτηρισμοῦ διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Ὁ χαρακτηρισμός, ὁ ὁποῖος ἐξαρτᾶται —ἐφ’ ὅσον δὲν ἐγένετο νομοθέτησις τοῦ πράγματος καὶ δὲν ἠξεύρω ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ— ἀπὸ τὴν ποιότητα τῆς ἐργασίας. Ἡ ποιότης τῆς ἐργασίας ἠμπορεῖ νὰ θεωρηθῇ ὑπὸ τῶν δικαστηρίων, εἴτε ἡμεῖς εἴπομεν, ὅτι εἶναι ποιότης ἐργάτου, εἴτε εἴπομεν, ὅτι εἶναι ποιότης ἐργασίας ὑπαλλήλου, ἠμπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ ὑπὸ τοῦ δικαστηρίου κατὰ τὴν κρίσιν τὴν ὀρθὴν ὡς ποιότης ὑπαλλήλου. Τὸ θέμα εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν δὲν εἶναι θέμα χαρακτηρισμοῦ, εἶναι θέμα συνδεόμενον μὲ τὸν προσδιορισμὸν τῆς ἀποζημιώσεως ἐν περιπτώσει καταγγελίας συμβάσεως ἐργασίας. Ἄρα μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς ἀπασχολήσεως, ἂν εἶναι ἡ ἀπασχόλησις, ἀπασχόλησις ἐργάτου ἢ ὑπαλλήλου, δὲν ἀναμιγνύεται τὸ νομοσχέδιον. Τὸ νομοσχέδιον ἐπεμβαίνει καὶ λέγει, ὅτι, εἴτε εἶναι ἐργάτης, εἴτε ὑπάλληλος—ἄλλωστε τὸ νομοσχέδιον ἀφορᾶ καὶ τοὺς πιεστὰς, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται ἐργάται, πλὴν τοῦ ἀρχιπιεστοῦ—ἐν περιπτώσει ἀπολύσεως θὰ παίρνῃς τόσα. Καὶ ὑπάρχει μία βάσις διττῶς θεμιτὴ διὰ νὰ τὸ ἀποφασίσωμεν. Ἡ πρώτη εἶναι, ὅτι εἶναι συνδεδεμένη ἐργασία, καὶ δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ ἐκλείψῃ πᾶς ἐκβιασμός, μὲ τὴν ἐλευθεροτυπίαν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ ὁ ἐκβιασμὸς αὐτὸς καὶ μάλιστα ἐκ μέρους ἐργατῶν ἢ ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι χαίρουν καλῶς αὐτῆς τῆς προνομιακῆς θέσεως. Ἡ δευτέρα βάσις εἶναι, ὅτι εἶναι πολὺ ὑψηλοὶ οἱ μισθοί. Ὁ δεύτερος αὐτὸς λόγος δὲν θὰ ἤρκει, διότι καὶ εἰς ἄλλας κατηγορίας ὑπάρχουν ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὑψηλοὺς μισθούς, δὲν θὰ ἤρκει — καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ὑπάρχει περίπτωσις ποτὲ ἡ Κυβέρνησις νὰ εἰσηγηθῇ ἀνάλογα μέτρα προκειμένου περὶ οἱωνδήποτε ἄλλων ὑπαλλήλων — δὲν θὰ ἤρκει ἂν ἡ ἐργασία τοῦ περὶ οὗ πρόκειται ἐργάτου ἢ ὑπαλλήλου δὲν ἦτο συνυφασμένη μὲ τὴν λειτουργίαν τῆς Δημοκρατίας. Ἐφ’ ὅσον συμπίπτουν λοιπὸν καὶ τὰ δύο, ἡ Κυβέρνησις ἐνόμισεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ παρέμβῃ καὶ νὰ εὐχεράνῃ τὴν λειτουργίαν τοῦ θεσμοῦ τοῦ τύπου. Δὲν εἶναι παρὰ μόνον εἰς τὸ χέρι τους, κ. Τσιριμῶκο καὶ κ. Στεφανίδη, νὰ μὴ χρειασθοῦν τὸν νόμον αὐτόν. Δὲν ὑπάρχει περίπτωσις ἀπολύσεως παρὰ μόνον ἐὰν προβαίνῃ εἰς ἐνεργείας αἱ ὁποῖαι ἀντιστρατεύονται τὴν κοινωνικὴν λειτουργίαν τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται τύπος. Ἂς εἶναι ἐν τάξει εἰς τὴν ἐργασίαν των καὶ ἂς μὴ προβαίνουν τρεῖς φορὲς ἐντὸς μιᾶς 2ετίας εἰς ἀπεργίαν, διότι βεβαίως αὐτὸ μᾶς δίδει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπέμβωμεν εἰς τὴν ἐκδηλωθεῖσαν ἀνωμαλίαν, ἂς εἶναι νομιμόφρονες καὶ ἂς αἰσθανθοῦν, ὅτι αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐκέρδισαν καὶ τὸ ὁποῖον καλῶς ἐκέρδισαν ἀποτελεῖ προνόμιον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ σέβωνται πρῶτον οἱ ἴδιοι καὶ τότε βεβαίως, δὲν θὰ ὑπάρξῃ περίπτωσις ἀπολύσεως, διότι θὰ εἶναι μωρὸς ὁ ἰδιοκτήτης ἐφημερίδος, ἂν ἄνευ λόγου ἀπολύσῃ τὸν ἐργάτην πληρώνων ἔστω καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖον προβλέπει τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Νομίζω, λοιπόν, κ. Στεφανίδη καὶ κ. Τσιριμῶκο, ὅτι δὲν γίνεται διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ προσδιορισμὸς τῆς ἰδιότητος τοῦ ἐργάτου τύπου ὡς ἐργάτου ἢ ὑπαλλήλου, ἀλλὰ ἁπλούστατα γίνεται μία ἀναγκαία παρέμβασις τῆς Πολιτείας διὰ τὴν ἀποκατάστασιν μιᾶς ὁμαλότητος εἰς τὴν λειτουργίαν ἑνὸς ἐκ τῶν μᾶλλον εὐαισθήτων θεσμῶν, τοῦ θεσμοῦ τύπου, τοῦ θεσμοῦ ἑπομένως τῆς ἐλευθεροτυπίας.

§73Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, μὲ τὴν τελευταίαν διακοπήν του καὶ τὴν ὁμιλίαν του, ἔδωσε σαφῆ ἐξήγησιν καὶ ἀπήντησεν εἰς τὸ ἐρώτημα ποῖοι λόγοι ὑπηγόρευσαν τὸ νομοθετικὸν αὐτὸ μέτρον καὶ ἀπήντησε σαφῶς καὶ εὐθέως, ὅτι λόγῳ τῆς ἀπεργίας εἰς τὴν ὁποίαν κατῆλθον καὶ τῆς κατὰ τὴν ἀντίληψιν τῆς Κυβερνήσεως προκυψάσης ἐντεῦθεν ἀναταραχῆς οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τὸν τύπον ὑφίστανται μίαν τιμωρίαν, μίαν μείωσιν τῶν δικαιωμάτων των.

§74Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Παρακαλῶ νὰ ξεσυνηθίσωμεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν νὰ λέγωμεν μὲ ἄλλα λόγια, ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα λέγει κανείς. Ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ἐπαναλαμβάνετε τὰ λόγια μου, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τροποποιῆτε καὶ τὴν ἔννοιαν καὶ τὴν οὐσίαν ἀλλὰ καὶ τὰς διατυπώσεις τὰς ὁποίας ἐχρησιμοποίησα.

§75Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Εἴπατε, κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως σαφῶς, ὅτι ἐπειδὴ οἱ ἐργάται τύπου ἐντὸς τῆς τελευταίας διετίας ἔκαμαν τρεῖς ἀπεργίας λαμβάνονται αὐτὰ τὰ μέτρα καὶ ἐπεμβαίνετε εἰς τὴν ἐκδηλωθεῖσαν ἀνωμαλίαν. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Ν. 2112 δὲν προσδιορίζει τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐργάτου ἢ τοῦ ὑπαλλήλου ἀλλ’ ἁπλῶς καθορίζει τὸν χρόνον τῆς καταγγελίας συμβάσεως ἐργασίας, καὶ συνεπῶς τὸ ποσὸν τῆς καταβλητέας ἀποζημιώσεως, τὰ δὲ Δικαστήρια θὰ κρίνουν ἐὰν πρόκειται περὶ ἐργάτου ἢ ὑπαλλήλου, ἀναλόγως τοῦ προέχοντος πνευματικοῦ ἢ μὴ χαρακτῆρος τῆς προσφερομένης ἐργασίας κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 2655. Εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν, οἱ ἐργάται τύπου ἐκρίθησαν ὡς πρὸς τὴν ἰδιότητά των πρὸ πολλῶν ἐτῶν, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 457)1957 ἀποφάσεως τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ ἐθεωρήθησαν, ὅτι εἶναι ὑπάλληλοι, καὶ συνεπῶς ἀπολυόμενοι θὰ δικαιοῦνται λαμβάνειν τὴν ἀποζημίωσιν ὑπαλλήλου, καὶ οὐχὶ ἐργάτου τὴν ὁριζομένην διὰ τοῦ νόμου 2112. Ἤδη δὲ διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, θὰ θεωροῦνται ὡς ἐργάται καὶ οὕτω ἀνατρέπεται τὸ ὑφιστάμενον ἀπὸ μακροῦ χρόνου νομικὸν καθεστώς, τῆς καταγγελίας συμβάσεως ἐργασίας καὶ περιορίζεται ἡ ἀποζημίωσις διὰ τοὺς ἔχοντας δεκαετῆ ὑπηρεσίαν καὶ ἄνω ἀπὸ 24 μηνῶν, εἰς 4 μόνον μηνῶν μισθούς. Ἰδοὺ τὶ λέγει τὸ ἄρθρον 1... (ἀναγινώσκει)... Ἑπομένως διὰ τοῦ ἄρθρου τούτου, γίνεται σαφὴς προσδιορισμὸς ὡς ἐργατῶν καὶ κατάταξις μιᾶς κατηγορίας ἐργαζομένων εἰς τὸν τύπον καὶ παραβιάζεται μία θεμελιώδης ἀρχὴ τοῦ Συντάγματος. Ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητος. Προδήλως ἐνῷ ὅλοι οἱ ἐργαζόμενοι θὰ κρίνωνται ὑπὸ τῶν Δικαστηρίων βάσει τῶν γενικῶν κριτηρίων ποὺ θεσπίζει ὁ νόμος 2655 ὡς ὑπάλληλοι ἢ ἐργάται ἀναλόγως τοῦ ἀποκλειστικοῦ ἢ προέχοντος χαρακτῆρος τῆς ἐργασίας ὡς πνευματικοῦ ἢ μή, οἱ ἐργάται τύπου ποὺ ἐκρίθησαν ἤδη ὑπὸ τοῦ Ἀρείου Πάγου ὡς ὑπάλληλοι καὶ δὴ οἱ λινοτύπαι, θὰ λογίζωνται κατὰ παρέκκλισιν τῆς γενικῆς ἀρχῆς αὐθαιρέτως, ὡς ἐργάται ἀσκοῦντες χειρωνακτικὴν ἐργασίαν καὶ θὰ λαμβάνουν μικρὰν ἀποζημίωσιν, πρὸς τιμωρίαν των διότι ἀπήργησαν. Ὤφειλεν ἡ Κυβέρνησις, ἂν ἤθελε νὰ καταργήσῃ τὰ γενικὰ κριτήρια καὶ τὴν ἁρμοδιότητα τῶν Δικαστηρίων νὰ κρίνουν περὶ τῆς ἰδιότητος ὑπαλλήλου ἢ ἐργάτου, νὰ φέρῃ νομοσχέδιον μὲ ἀπαρίθμησιν ὅλων τῶν κατηγοριῶν ἐργαζομένων. Μόνον εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ὑφίσταται ἀδικία καὶ ἀνισότητες μεταξὺ τῶν ἐργατῶν τύπου Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης καὶ ἐπαρχιῶν, ἠδύναντο ἡ Κυβέρνησις καὶ ὤφειλε νὰ ἐπιδιώξῃ μίαν ἄρσιν τῶν ἀδικιῶν καὶ μισθολογικὴν ἐξίσωσιν.

§76Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Βεβαίως καὶ ὑπάρχει βαρεῖα ἀνισότης μεταξὺ τῶν ἐργατῶν τύπου τῶν ἡμερησίων ἐφημερίδων Ἀθηνῶν καὶ τῶν ἐργατῶν τύπου τῶν ἐπαρχιῶν.

§77Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κυβέρνησις ἡ ὁποία ἀσφαλῶς θὰ ἐγνώριζε τὴν ἀνισότητα αὐτὴν ἀπὸ μακροῦ χρόνου, ὤφειλε νὰ λάβῃ τὰ προσήκοντα μέτρα πρὸ καιροῦ, καὶ ὄχι νὰ λαμβάνῃ τὸ ἀψυχολόγητον καὶ ἄδικον αὐτὸ μέτρον κατὰ τὴν διάρκειαν μιᾶς ἀπεργίας, καταργήσεως κεκτημένων δικαιωμάτων τοῦ νόμου 2112 ποὺ τὸ κόμμα τῶν φιλελευθέρων ἀσκῆσαν πρὸ 40 ἐτῶν ριζοσπαστικήν, κοινωνικὴν πολιτικήν, εἰσήγαγεν εἰς τὴν χώραν μας. Ἀκόμη καὶ ὁ συνάδελφος, κ. Μπακόπουλος, συνωμολόγησεν, ὅτι καὶ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 2 ἐμπίπτει εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἀντισυνταγματικότητος διότι παρέχει εὐρυτάτην ἐξουσιοδότησιν, ἀνεπίτρεπτον συνταγματικῶς. Ἡ ἀνωμαλία αὕτη ὀφείλεται εἰς τὴν ἀσυγχώρητον σπουδὴν τῆς Κυβερνήσεως νὰ καταθέσῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ χωρὶς μελέτην προσεκτικὴν τοῦ κρισίμου καὶ ἐπιμάχου θέματος. Κύριε Πρόεδρε, ἀντιτιθέμεθα εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου καὶ δηλοῦμεν, ὅτι θὰ τὸ καταψηφίσωμεν, διότι ἡμεῖς οἱ φιλελεύθεροι ποὺ πρὸ 4 δεκαετηρίδων ἐλάβαμεν μέτρα ἀποτελεσματικῆς προστασίας τῶν ἐργαζομένων, δὲν δυνάμεθα νὰ συνεργήσωμεν εἰς μίαν τοιαύτην ὀπισθοδρόμησιν τῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς μας ζωῆς. Ἄλλωστε αἱ ἀντισυνταγματικαὶ αὐταὶ διατάξεις τῶν ὁποίων ἐπιζητεῖται ἡ ἐπιψήφισις, δημιουργοῦν σοβαρὰν ἀπειλὴν ἐπαναλήψεως καὶ συνεχίσεως ἐναντίον ὅλου τοῦ ἐργαζομένου κόσμου τῆς χώρας. Εἰς μίαν ἐποχήν, κ. Πρόεδρε, καθ’ ἣν εἰς ὅλας τὰς χώρας τοῦ κόσμου σοσιαλιστικὰς καὶ κεφαλαιοκρατικὰς λαμβάνονται ριζοσπαστικὰ καὶ προστατευτικὰ μέτρα ὑπὲρ ἐνισχύσεως τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων τάξεων, εἰς τὴν ἀτυχῆ χώραν μας, ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις λαμβάνει νομοθετικὰ μέτρα καταθλιπτικὰ καὶ ἀνελεύθερα πλήττοντα καιρίως τοὺς ἐργαζομένους καὶ ἀποπνέοντα τὸ μῖσος καὶ τὴν ἐκδίκησιν τῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα).

§78Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐν συνεχείᾳ τῶν ὅσων εἶπεν, ὁ κ. Στεφανίδης, ἐκ μέρους τοῦ Κόμματος, θὰ ἤθελον νὰ προσθέσω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων νὰ ψηφίσῃ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, διότι ἀντίθεται πρὸς βασικὸν νόμον ψηφισθέντα πρὸ 40 ἐτῶν ἀπὸ τὸ ἴδιον αὐτὸ Κόμμα. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ θίγονται αἱ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι καὶ καταργοῦνται ὡρισμένα δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων. Δὲν θὰ εἴχομεν καμμίαν ἀντίρρησιν νὰ δηλώσωμεν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι θὰ μᾶς εὕρισκε συμφώνους, ἐὰν ἤθελε νὰ φέρῃ νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου νὰ καταργηθοῦν προνόμιά τινα τῶν ἐργατῶν τύπου, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐξισωθοῦν καὶ αὐτοὶ μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους ἐργαζομένους. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν θὰ εἴμεθα πρόθυμοι νὰ ψηφίσωμεν τοιοῦτον νομοσχέδιον.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς Τύπου, ἔχει τὸν λόγον.

§80Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Κύριοι βουλευταί, παρηκολούθησα μετ’ ἰδιαιτέρας προσοχῆς ὅλους τοὺς μέχρι τοῦδε ἐκθέσαντας τὰς ἀπόψεις των, ἀξιοτίμους κ. συναδέλφους. Ἰδιαιτέρως ἐσημείωσα, ὅτι τινὲς τῶν ἐπικριτῶν, εἴτε δὲν κατέχουν πλήρως τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα συνθέτουν τὴν οὐσίαν τοῦ προβλήματος τοῦ ἀντιμετωπιζομένου διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, εἴτε ἀπομακρυνόμενοι αὐτοῦ, στρέφουν τὴν προσοχὴν των πρὸς τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων καὶ ἀνησυχιῶν εἰς ἄλλας κατηγορίας ἐργαζομένων, οὐδεμίαν σχέσιν ἐχουσῶν πρὸς τοὺς ἐργάτας τύπου. Ἔτι πλέον ἐπεκαλέσθησαν στοιχεῖα καὶ ἐχρησιμοποίησαν ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν ὑποχρέωσιν ἀπαντήσεως. Αἰσθάνομαι κατ’ ἀρχήν, κ. βουλευταί, τὴν ἀνάγκην, ὅπως ἀντικρούσω κατὰ τὸν πλέον κατηγορηματικὸν τρόπον τὴν σαφῶς ἐκδηλωθεῖσαν διάθεσιν ὁμιλητῶν τινῶν ὅπως μετατοπίσουν κατὰ τρόπον ἄτεχνον τὸ θέμα πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ δημιουργήσουν ἀνησυχίας γενικώτερον μεταξὺ τῶν ἐργαζομένων. Ἐπειδὴ δὲ εἶμαι βέβαιος, ὅτι καὶ ἕτεροι ὁμιληταὶ θὰ χρησιμοποιήσουν τὴν αὐτὴν ὁδόν, χρήσιμον καὶ ἀναγκαῖον φρονῶ, ὅτι εἶναι νὰ ὑπάρξῃ ἐξ ὑπαρχῆς σαφὴς ἡ κυβερνητικὴ τοποθέτησις. Ὑπεστηρίχθη οὕτω, ὅτι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα συνιστοῦν τὸ περιεχόμενον τοῦ νομοσχεδίου ἀποτελοῦν ἁπλῶς ἀπαρχὴν σειρᾶς ὅλης μέτρων, τὰ ὁποῖα ταχέως, εἴτε ἐξ οἱασδήποτε συγκεκριμένης ἀφορμῆς, εἴτε καὶ ἄνευ ταύτης, προτίθεται νὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις εἰς βάρος ἄλλων κατηγοριῶν μισθωτῶν. Τοῦτο ὑπεστηρίχθη ὁτέ μεν κατὰ τρόπον σαφῆ, ὁτέ δε κατὰ τρόπον κεκαλυμμένον. Ὅμως, τόσον ἡ μορφὴ τοῦ σχεδίου νόμου, ὅσον καὶ κυρίως ἡ μέχρι σήμερον πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως δὲν παρέχει τὸ δικαίωμα, ἀκόμη καὶ εἰς τὸν πλέον ὀξὺν ἐπικριτὴν αὐτῆς, νὰ προβάλῃ τοιούτους ἰσχυρισμούς. Καὶ δὲν παρέχει τοιοῦτον δικαίωμα, διότι ἡ Κυβέρνησις σαφῶς ἔχει καταδείξει, διὰ τῆς μέχρι σήμερον πολιτικῆς της, ἀλλὰ καὶ διὰ σειρᾶς ὅλης ληφθέντων μέτρων, ὅτι μακρὰν οἱουδήποτε στοιχείου δημοκοπίας, ἐμφορεῖται ὑπὸ πνεύματος ἐξόχως φιλεργατικοῦ. Εὐχερὲς εἶναι ὅταν εὑρίσκεταί τις μακρὰν τῶν εὐθυνῶν τῆς ἐξουσίας νὰ ὑποστηρίζῃ λύσεις ἀποβλεπούσας εἰς τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων. Δυσχερὲς ὅμως εἶναι καὶ μὴ ἐπιτρεπτὸν εἰς τοὺς ὑπευθύνως διαχειριζομένους τὰ κοινά, νὰ μεταχειρίζωνται τοιαύτας μεθόδους. Ἡ μέχρι σήμερον πορεία τῆς Κυβερνήσεως, πορεία τεσσάρων καὶ ἡμίσεος ἐτῶν, καταμαρτυρεῖ ὑπὲρ τῶν ὅσων ὑποστηρίζω. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως κατέτεινε καὶ κατατείνει εἰς τὴν καλλιτέρευσιν τῶν ὅρων διαβιώσεως τῶν μισθωτῶν καὶ τῶν ἀπαρτιζόντων τὴν γεωργικὴν τάξιν. Σκοπὸς της εἶναι ἡ ἀνύψωσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν εὐρειῶν λαϊκῶν μαζῶν. Μεγάλα βάρη ἔχουν δημιουργηθῆ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ὁ ἐπιδιωκόμενος αὐτὸς σκοπός. Καὶ τὰ ὅσα λέγω, εἶναι γνωστὰ καὶ ἔχουν καταστῆ συνείδησις εἰς τὴν κοινὴν γνώμην. Καλὸν θὰ ἦτο συνεπῶς αἱ οἱαιδήποτε κατὰ τοῦ νομοσχεδίου ἀπόψεις νὰ περιωρίζωνται ἐπὶ τῆς οὐσίας αὐτοῦ καὶ νὰ μὴ καταβάλλεται προσπάθεια μετατοπίσεως τοῦ θέματος. Ἴσως, εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις, ἡ παρατηρουμένη προσπάθεια μετατοπίσεως νὰ ὀφείλεται καὶ εἰς τὴν ἔλλειψιν οὐσιαστικῆς ἐπιχειρηματολογίας. Οὕτω εἴδομεν νὰ διερευνᾶται εἰς βάθος ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις καὶ νὰ γίνεται πραγματικὴ ἀνατομία λέξεων. Ἀκόμη ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ἐπεκαλέσθη καὶ καταφανὲς τυπογραφικὸν λάθος ἐκτυπώσεως. Ἐμνημόνευσε καὶ αὐτὸ κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του.

§81Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Δὲν εἶναι τυπογραφικὸν λάθος. Πρόκειται περὶ σολοικισμοῦ καθιερωθέντος καὶ διὰ τοῦ τύπου καὶ ἐσημείωσα τὸν σολοικισμὸν αὐτόν.

§82Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Ἐπεκαλέσθητε τὸ τυπογραφικὸν αὐτὸ λάθος διὰ νὰ καταδείξετε τὴν δῆθεν σπουδὴν μετὰ τῆς ὁποίας ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Θὰ παρατηρήσω καὶ ἐγώ, ὅτι κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του, ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, παρὰ τὰ χρησιμοποιηθέντα ἀρτιώτατα ρητορικὰ σχήματα, ἀπέφυγεν νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν οὐσίαν καὶ περιωρίσθη εἰς θέμα ἀρχῆς. Τὴν οὐσίαν ὅμως πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσωμεν καὶ τοῦτο θὰ πράξωμεν. Ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις εἶναι ὄντως βραχεῖα. Δὲν ἐχρειάζετο νὰ εἶναι ἐκτενεστέρα. Λυποῦμαι διότι ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ διαφωνήσω μὲ τὸν κ. Στεφανίδην. Δὲν πιστεύω, ὅτι ἡ ἔκτασις μιᾶς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως παρέχει τὸ μέτρον τῆς ἀξίας της.

§83Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω καὶ κἄτι ἄλλο. Ἐπεσημάνατε ὡρισμένα σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ ἐπισημάνετε ἀπὸ τὰς ἀγορεύσεις τῶν ἐπικριτῶν τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν ἐπεσημάνατε κἄτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον εἶναι χρήσιμον, ὅτι καὶ ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ὁ κ. Βενιζέλος, καὶ ὁ κ. Στεφανίδης, διεφώνησαν μὲ τὸ περιεχόμενον αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου. Ἀλλὰ εἶπον, ὅτι αἱ προνομίαι αἱ οἰκονομικαὶ καὶ κοινωνικαὶ τῶν ἐργατῶν τύπου θὰ πρέπει νὰ κτυπηθοῦν. Ἡμεῖς δὲν κτυπῶμεν τὰς προνομίας, αἱ ὁποῖαι διὰ τῆς ἐργασίας καὶ διὰ τοῦ μόχθου των ἐπετεύχθησαν. Προβαίνομεν ὅμως εἰς μίαν μείωσιν τῶν δικαιωμάτων των εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐξ ὑπαιτιότητός των πρόκειται νὰ ἀπολυθοῦν. Διότι εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι οὐδεὶς ποτὲ ἰδιοκτήτης ἐφημερίδος θὰ ἀπολύσῃ καλὸν ὑπάλληλον ἢ καλὸν ἐργάτην ἐὰν δὲν πταίσῃ.

§84Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, ἔχω σημειώσει μετ’ ἰδιαιτέρας προσοχῆς τοποθέτησιν τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ἀλλὰ τὴν ἐπ’ αὐτῆς γνώμην μου θὰ διατυπώσω βραδύτερον. Εἶναι ἀναντίρρητον, κ. βουλευταί, ὅτι τὰ μέλη τῆς ἑνώσεως ἐργατῶν τύπου, ἔχουν ἐπιτύχει εἰδικὸν δι’ αὐτοὺς καθεστὼς τὸ ὁποῖον συνθέτει τὴν προνομιακὴν θέσιν των. Ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου παρέλκει οἱαδήποτε ἐπ’ ἐμοῦ λεπτομερειακὴ ἔκθεσις τῶν ἀπόψεών μου, διότι ἡ Κυβερνητικὴ θέσις καθωρίσθη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον, κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν εἶναι ἡ προνομιακὴ θέσις τῶν ἐργατῶν τύπου ἐκείνη, ἡ ὁποία ἀπασχολεῖ τὴν Κυβέρνησιν. Ἀλλοῦ εὑρίσκεται τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον συνιστᾶ καὶ τὸ πρόβλημα ἐφ’ οὗ ἔπρεπε νὰ δώσωμεν λύσιν. Τὸ πρόβλημα εἶναι, ὅτι τὰ μέλη τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν Τύπου Ἀθηνῶν, παρ’ ὅλον ὅτι τελοῦν ἀναντιρρήτως ὑπὸ συνθήκας ἐξόχως εὐνοϊκάς, ἐν τῇ προσπαθείᾳ ἱκανοποιήσεως αἰτημάτων ἀθεμελιώτων, παρεμβάλλουν συνεχῶς δυσχερείας εἰς τὴν ὁμαλὴν ἔκδοσιν τοῦ τύπου, αἱ ὁποῖαι καταλήγουν εἰς βάρος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Εἰς τοῦτο ἔγκειται τὸ πρόβλημα. Ἐγένετο λόγος ἀπὸ συναδέλφους τῆς ἀντιπολιτεύσεως διὰ τὴν ἐν παντὶ ἀδικαιολόγητον ἀπεργίαν, ἡ ὁποία ἐξεδηλώθη κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Οὐδεὶς ἀρνεῖται εἰς πάντα ἐργαζόμενον τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας. Ἀλλ’ οὐδεὶς ἐπίσης δύναται νὰ ἀρνηθῇ εἰς τὴν πολιτείαν τὸ δικαίωμα νὰ λαμβάνῃ οἱαδήποτε ἀναγκαῖα κατὰ τὴν κρίσιν της μέτρα διὰ τὴν περιφρούρησιν τοῦ δημοσίου συμφέροντος. Ἀπήργησαν. Διατί; Ὡς ἤδη ἐλέχθη τὴν ἀφορμὴν ἔδωσεν ἡ ἰδιωτικὴ διαφορὰ ἑνὸς ἐργάτου μετὰ τῆς ἐφημερίδος εἰς τὴν ὁποίαν εἰργάζετο. Καὶ ἡ ἀσήμαντος αὐτὴ ὑπόθεσις διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ὁποίας ἁρμόδια ἦσαν τὰ δικαστήρια, ἔδωσε διὰ τῆς ἀναστολῆς τῆς ἐκδόσεως τῶν ἐφημερίδων, ἀφορμὴν εἰς γενικωτέραν κοινωνικὴν ἀναταραχήν. Διότι ἡ ὁμαλὴ λειτουργία τοῦ τύπου ἐπηρεάζει καὶ τὴν ὁμαλὴν κοινωνικὴν ζωὴν τῆς χώρας. Τώρα, ἔχομεν νέαν ἀπεργίαν. Διατί; Τὸ ἱστορικόν της δὲν ἀνεπτύχθη πρὸς ὑμᾶς ἐπαρκῶς, κ. συνάδελφοι. Ἀνεπτύχθη μέρος μόνον αὐτοῦ καὶ κατὰ τρόπον μὴ ἐπιτρέποντα τὸν σχηματισμὸν ἀντικειμενικῆς κρίσεως. Εἶμαι συνεπῶς ὑποχρεωμένος ἐν συντομίᾳ νὰ παράσχω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν πλήρη εἰκόνα τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τὴν τελευταίαν ἀπεργίαν. Τὸ 1950 ἡ Ἕνωσις Συντακτῶν Ἡμερησίων Ἐφημερίδων ἐδέχθη κατ’ ἀρχὴν νὰ παραχωρήσῃ τὸ ἀνῆκον εἰς αὐτὴν ποσοστὸν 2% ἐπὶ τοῦ ἀγγελιοσήμου εἰς τὴν Ἕνωσιν Ἐργατῶν Τύπου. Ἡ Ἕνωσις Ἐργατῶν Τύπου ἐλάμβανε τότε ἐκ τοῦ ἀγγελιοσήμου τὸ 1%. Μετά τινας μῆνας ὅμως ἡ Πολιτεία διὰ τοῦ νόμου 1872 παρεχώρησε τὴν αἰτουμένην αὔξησιν τοῦ ἀγγελιοσήμου εἰς τοὺς ἐργάτας τύπου καὶ ἔκτοτε τὸ ποσοστὸν αὐτῶν ἀνῆλθεν ἀπὸ 1% εἰς 3%. Ἡ Ἕνωσις Ἰδιοκτητῶν Ἡμερησίων Ἐφημερίδων Ἀθηνῶν διὰ συμβάσεως τοῦ 1952 καὶ πρωτοκόλλου τοῦ 1958, πιεζομένη προφανῶς, ἀνεγνώρισεν ὡς θεμελιωμένον τὸ ἤδη ἱκανοποιηθὲν αἴτημα τῶν ἐργατῶν τύπου, τὸ αἴτημα δηλαδὴ ὅπως λάβουν καὶ τὸ 2% τῆς Ἑνώσεως Συντακτῶν. Οὐδεὶς ὅμως παρέχει τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Ἕνωσιν Ἰδιοκτητῶν νὰ διαθέτῃ ἀλλότρια πράγματα ἵνα ὑπόσχεται τοιαύτην διάθεσιν. Διότι μόνον ἡ πολιτεία εἶναι δυνατὸν νὰ προβαίνῃ εἰς κατανομὴν τοῦ ἐξ ἀγγελιοσήμου ἐσόδου, ὄχι δὲ ἡ Ἕνωσις Ἰδιοκτητῶν ἢ οἱονδήποτε ἄλλο ἐκ τῶν ἐνδιαφερομένων μερῶν. Ἡ Πολιτεία σταθμίζουσα καὶ διερευνῶσα τὰ συγκεκριμένα δεδομένα ἀντιμετωπίζουσα δὲ ἐν αὐτῷ τὴν ἀναντίρρητον οἰκονομικὴν κρίσιν τὴν ὁποίαν διέρχεται ὁ Τύπος τὴν ὁποίαν καὶ ἡ ἀντιπολίτευσις πρὸ ἑνὸς ἔτους εἶχεν ἀναγνωρίσει, ἀπεφάσισε, διὰ τῆς κατατεθείσης ὑπ’ αὐτῆς τροπολογίας κατὰ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ ἡμερησίων ἐπαρχιακῶν ἐφημερίδων, τροπολογίας ἡ ὁποία ἀπετέλεσε τὸ ἄρθρον 14 αὐτοῦ, ὅπως τὸ 2% ἐκ τοῦ ἀγγελιοσήμου τὸ ὁποῖον ἀνῆκεν εἰς τὴν Ἕνωσιν Συντακτῶν, ὁμοῦ μετὰ ποσοστοῦ 2% ἐκ τοῦ ἀνήκοντος εἰς τὴν Ἕνωσιν Προσωπικοῦ ποσοστοῦ 10% δηλαδὴ ἐν συνόλῳ 4%, παραχωρηθῇ εἰς τὴν Ἕνωσιν Ἰδιοκτητῶν, ὄχι διὰ νὰ δοθῇ εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων, ἀλλὰ πρὸς πραγμάτωσιν συγκεκριμένου σκοποῦ. Καὶ ἀπεργοῦν ποῖοι; Τὰ μέλη τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν Τύπου, τὸ ὑπὲρ τῶν ὁποίων ποσοστὸν τοῦ ἀγγελιοσήμου οὐδόλως ἐθίγη.

§85Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἡ ὁποία Ἕνωσις δὲν τὸ ἔπαιρνε.

§86Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ὑποστηρίζω, ὅτι οὐδόλως ἐθίγη. Δευτέρα περίπτωσις, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Ἕνωσις Ἐργατῶν Τύπου ἀπέδειξεν, ὅπως ὀρθῶς ἐτόνισε καὶ ὁ συνάδελφος κ. Παπαληγούρας πλήρη ἔλλειψιν συναισθήσεως εὐθύνης εἶναι ἡ τῆς νέας ἀπεργιακῆς ἐκδηλώσεως διότι δι’ αὐτῆς προκαλεῖται εἰς βάρος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου μεγίστη ἀνωμαλία ἐν τῇ ἐπιδιώξει ἱκανοποιήσεως ἀθεμελιώτου αἰτήματος. Καὶ θέτω τὸ ἐρώτημα. Ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὴν γνώμην τῶν ἐπικριτῶν ἔπρεπε νὰ μείνῃ ἀπαθὴς ἐνώπιον τῆς νέας αὐτῆς ἐκδηλώσεως; Καὶ εἰς τί συνίσταται ἡ ἐχθρικὴ στάσις τῆς Πολιτείας ἔναντι τῶν ἐργατῶν; Ἡ Ἕνωσις Ἐργατῶν Τύπου ἐδήλωσεν ἐπισήμως καὶ ἐγγράφως, ὅτι δὲν στρέφεται ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, τότε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιστρατεύεται εἰς μέτρον τὸ ὁποῖον ἔτυχε τῆς ἐγκρίσεως τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ἀποτελεῖ νόμον τοῦ Κράτους. Ἐστράφησαν λοιπὸν ἐναντίον τῆς Ἑνώσεως Ἰδιοκτητῶν; Εἰς τὴν περίπτωσιν ὅμως αὐτὴν τὸ αἴτημα συνιστᾷ οἰκονομικὴν διεκδίκησιν καὶ συνεπῶς, εἶναι ἐφαρμόσιμος ἡ διαδικασία τῆς διαιτησίας. Καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ νὰ μὴ συνταχθῶ πρὸς τὴν γνώμην του. Δὲν ἀπεδέχθησαν τὴν διαιτησίαν. Διατί; Δὲν δύναμαι νὰ γνωρίζω τοὺς λόγους τῆς ἀρνήσεως. Εἰς ποίας ἐχθρικὰς ἐνεργείας εἶχε προβῆ ἡ Κυβέρνησις; Καὶ ἂν ὑποθέσωμεν, ὅτι τὸ διαιτητικὸν δικαστήριον ἔκρινεν ἑαυτὸ ἀναρμόδιον, ὅπως ἐπιληφθῇ τοῦ θέματος, ποία θὰ ἦτο ἡ ζημία τῶν ἐργατῶν Τύπου; Οὐδεμία. Τότε ποῦ πρέπει νὰ ἀναζητηθῇ ἡ ἐξήγησις; Κατὰ πᾶσαν βεβαιότητα δέον νὰ ἀναζητηθῇ εἰς τὸ γεγονός, ὅτι οἱ ἐργάται Τύπου, ἢ ἴσως μόνον οἱ ἐκπρόσωποι αὐτῶν, ἀπὸ κακὴν ἕξιν ἐπεδίωξαν δυναμικῶς νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ αἴτημά των, χωρὶς οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν νὰ σκεφθοῦν, ὅτι ἡ ὁμαλὴ ἔκδοσις τῶν ἐφημερίδων ἐνδιαφέρει ἑκατομμύρια Ἑλλήνων πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀναμένουν ἀπὸ αὐτὰς τὴν ἐνημέρωσίν των. Τὸ γεγονὸς τοῦτο τοὺς ἄφησεν ἀσυγκινήτους. Καὶ ἡ κακὴ ἕξις τοῦ παρελθόντος τοὺς ὡδήγησεν εἰς τὴν τελευταίαν ἀπεργιακὴν ἐκδήλωσιν μὲ τὴν βεβαιότητα ἐπιτυχίας τοῦ ἐπιδιωκομένου σκοποῦ. Διότι ὑπάρχει εἰς τὴν Ἕνωσιν Ἐργατῶν Τύπου πλήρης συναίσθησις τῆς δυνάμεως τὴν ὁποίαν διαθέτει ὅπως καθ’ οἱανδήποτε στιγμὴν καὶ κατὰ τὴν ἀπόλυτον καὶ αὐθαίρετον αὐτῆς κρίσιν ἀναστέλλει τὴν ἔκδοσιν τῶν ἐφημερίδων. Πρὸ τῆς τοιαύτης καταστάσεως καὶ ἀφοῦ αἱ ἡμέραι παρήρχοντο, ἡ Κυβέρνησις, ὡς εἶχεν ὑποχρέωσιν, ἀπεφάσισε νὰ παρέμβῃ. Ὄχι στρεφομένη ἐναντίον τῶν Ἐργατῶν Τύπου ἢ συντασσομένη πρὸς τοὺς ἰδιοκτήτας. Ἀλλ’ ἐνδιαφερομένη ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον διὰ τὴν κανονικὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ὑψηλῶν λειτουργιῶν τοῦ Τύπου αἱ ὁποῖαι συνάπτονται στενῶς πρὸς τοὺς δημοκρατικοὺς ἡμῶν θεσμούς. Ἐνδιαφερομένη ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ὑπὲρ τῶν συμφερόντων τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Ἡ Κυβέρνησις ἐν πλήρει συναισθήσει εὐθύνης ἔλαβε τὰ συγκεκριμένα μέτρα τὰ ὁποῖα ἀποβλέπουν εἰς συγκεκριμένον σκοπόν. Ἐπιδιώκουσα νὰ ἀφαιρέσῃ ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν Ἐργατῶν Τύπου τὴν δυνατότητα, ὅπως εἰς τὸ μέλλον προκαλῇ ἑκάστοτε κατὰ τὴν ἀπόλυτον καὶ αὐθαίρετον αὐτῆς κρίσιν τὰς τοιαύτας ἀνωμαλίας αἱ ὁποῖαι ἀποβαίνουν εἰς βάρος τοῦ δημοσίου συμφέροντος καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Οἱ ἐργάται Τύπου, ἀνεξαρτήτως τῶν μέχρι σήμερον ἐπιτευγμάτων καὶ τῶν εἰδικῶν εὐνοϊκῶν συνθηκῶν ὑπὸ τὰς ὁποίας τελοῦν, ἔχουν ὅλα τὰ μέσα νὰ διεκδικήσουν τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων των ἐκείνων διὰ τὰ ὁποῖα πιστεύουν, ὅτι πρέπει νὰ ἀγωνισθοῦν ἀλλ’ εἶναι ἀπαράδεκτον δι’ ἡμᾶς, ἐν τῇ τοιαύτῃ ἐπιδιώξει των νὰ γίνωνται πρόξενοι κοινωνικῶν ἀνωμαλιῶν. Ἐλέχθησαν καὶ ἀπὸ τὸν εἰσηγητὴν τῆς μειοψηφίας πολλά. Μεταξὺ ἄλλων συνεδυάσθη τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου μὲ τὸ πρόβλημα τῆς ἀνεργίας. Ἀνεφέρθησαν ἀριθμοί. Ἀπαντῶ. Ἀνεργία, κ. συνάδελφοι, ὑπάρχει εἰς ὅλας τὰς δημοκρατικὰς χώρας τοῦ κόσμου. Ἀκόμη καὶ εἰς τὴν μεγαλυτέραν δημοκρατίαν τῆς γῆς καὶ τὴν πλέον εὐημεροῦσαν ὑπάρχουν ἄνεργοι, ὁ ἀριθμὸς τῶν ὁποίων ἀνέρχεται εἰς 6.000.000 ὡς ἔγγιστα. Ἄνεργοι δὲν ὑπάρχουν μόνον ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει καταναγκαστικὴ ἐργασία, ὅπου οὔτε δικαίωμα ἀπεργίας ὑφίσταται. Καὶ εἶναι γνωστὸν ποῦ ὑπάρχει καταναγκαστικὴ ἐργασία. Συνεδυάσθη ἀκόμη τὸ ἀντικείμενον τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καὶ μὲ τὸ θέμα τῶν ὑποαπασχολουμένων καὶ μὲ ἄλλα πολλά. Διατί; Διότι ἐλλείπει ἡ συγκεκριμένη ἐπιχειρηματολογία πρὸς ἀντίκρουσιν τῆς οὐσίας τοῦ σχεδίου νόμου. Καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου τῆς ἐλλείψεως ἐπιχειρηματολογίας θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ φέρω ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν ὡρισμένα χαρακτηριστικὰ παραδείγματα. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι αἱ συνθῆκαι ἐργασίας τῶν ἐργατῶν Τύπου εἶναι ὑπὲρ εὐνοϊκαὶ καὶ δὲν νομίζω, ὅτι ὑπάρχει κανεὶς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ὁ ὁποῖος νὰ δύναται νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ. Τονίζεται κατὰ κόρον, ὅτι διὰ τοῦ ἄρθρου 1 ἀφαιρεῖται κεκτημένον δικαίωμα καὶ ὅτι πλέον τούτου προβαίνομεν εἰς τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 2112. Οὐδὲν ἀνακριβέστερον αὐτοῦ. Διὰ νέου κανόνος δικαίου ἡ Πολιτεία καθορίζει τὸ ὕψος τῆς ἀποζημιώσεως εἰς περίπτωσιν ἀπολύσεως τῶν ἐργατῶν Τύπου. Διότι, κατὰ τὰ κρατοῦντα μέχρι σήμερον, ἡ καταβλητέα ἀποζημίωσις ἦτο τοιαύτη ὥστε ἐὰν ἐπιχείρησίς της εὑρίσκετο εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀπόλυσιν ἀριθμοῦ τινος ἐργατῶν Τύπου, κατὰ πᾶσαν βεβαιότητα θὰ ἔπρεπε νὰ καταβάλῃ ἀποζημίωσιν, λόγῳ τῶν ὑψηλοτάτων ἀποδοχῶν τῶν ἐργατῶν Τύπου, ὑπερβαίνουσαν ἴσως τὴν ἀξίαν τῶν τεχνικῶν, μηχανικῶν καὶ μηχανολογικῶν ἐγκαταστάσεών της. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητήσῃ κανείς, ὅτι ἡ Πολιτεία ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καταβάλλῃ ἑκάστοτε τοὺς ὑφισταμένους κανόνας δικαίου, διότι οἱ νόμοι δὲν εἶναι ἀναλλοίωτοι ἀλλὰ ἀντιθέτως ὑπόκεινται καὶ πρέπει νὰ ὑπόκεινται εἰς μεταβολὰς διὰ νὰ προσαρμόζωνται πρὸς τὰς ἑκάστοτε μεταβαλλομένας κοινωνικὰς συνθήκας. Ἐπιθυμῶ ἐπίσης, κ. συνάδελφοι, νὰ ἐκθέσω πρὸς ὑμᾶς ἕτερα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἀπεσιωπήθησαν ἐκ μέρους τῶν ἐπικριτῶν μας. Οἱ ἐργάται Τύπου λαμβάνουν κατ’ ἔτος 365 ἡμερομίσθια, ἐνῷ δὲν ἐργάζονται κατὰ τὰς Κυριακὰς καὶ τὰς ἀργίας. Συνεπῶς, τὸ κατώτατον ὅριον ἡμερομισθίου τὸ ὁποῖον λαμβάνουν δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸ ὕψος τὸ ὁποῖον ἀνεφέρθη, ἀλλὰ εἶναι ἀνώτερον αὐτοῦ κατὰ τὸ ⅙. Ἀπεσιωπήθη ἐπίσης, ὅτι λόγῳ τοῦ περιορισμοῦ τῶν ὡρῶν ἐργασίας τοὺς παρέχεται ἡ εὐχέρεια νὰ ἐργάζωνται εἰς δύο ἐφημερίδας, ὡρισμένοι δὲ τούτων καὶ εἰς τρίτην ἐφημερίδα ἢ εἰς περιοδικόν. Ἀνεφέρθη ἐπίσης, ὅτι τὸ περιωρισμένον ὡράριον εἶναι ἐπιβεβλημένον λόγῳ τῶν ἀνθυγιεινῶν ὅρων τῆς ἐργασίας των. Ἀλλὰ εἰς τὴν Ὁλλανδίαν οἱ λινοτύπαι ἐργάζονται ἐπὶ ὀκτάωρον, μὲ σύνολον ἑβδομαδιαίας ἀπασχολήσεως 48 ὥρας. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχουν, φαίνεται, ἀνθυγιεινοὶ ὅροι ἐργασίας. Τὸ ὑγρὸν κλῖμα ἐπιτρέπει τὸ ηὐξημένον ὡράριον. Εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἰσχύει τὸ 5ωρον. Εἶναι καὶ τοῦτο ἓν ἐπίτευγμα τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν Τύπου, χάρις εἰς τὸ ὁποῖον τὰ μέλη της, ἐργαζόμενα οἱονεὶ ὑπερωριακῶς, παρέχουν τὰς ὑπηρεσίας των καὶ εἰς ἑτέρας ὁμοειδεῖς ἐπιχειρήσεις, ἐξασφαλίζοντα ὑψηλοτέρας ἀπολαυάς. Ἀνεφέρθη ἐπίσης κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι τὸ ἀσφαλιστικόν των Ταμεῖον παρουσιάζει ἔλλειμμα. Ὁ κ. συνάδελφος τῆς μειοψηφίας προφανῶς θὰ ἐτέλει ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ θέματος. Ὁ ἀσφαλιστικός των ὀργανισμός, ἐκτὸς τοῦ ἀποθεματικοῦ τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται κατὰ προσέγγισιν εἰς 30.000.000, παρουσίασε κατὰ τὸ 1959 καὶ περίσσευμα 2.000.000 καὶ πλέον. Ἀλλά, πέραν τούτου, δὲν πρέπει νὰ συνδυάζωνται οἱ πόροι τοῦ Ταμείου μὲ τὴν παρεχομένην σύνταξιν καὶ μάλιστα δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ καταβάλλεται προσπάθεια δημιουργίας πεπλανημένων ἐντυπώσεων. Διότι εἰς τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Ἐργατῶν Τύπου ὑπάρχει πλήρης ἀσφάλισις. Καὶ τοῦτο ἀπὸ μιᾶς πλευρᾶς εἶναι εὐχάριστον ὅταν παρουσιάζεται πληρότης εἰς τοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Εἰς τὸ ἐν λόγῳ Ταμεῖον λειτουργοῦν κλάδοι ἀσθενείας, μητρότητος, προνοίας καὶ ἀνεργίας, ἐπ’ ἐσχάτων δὲ προσετέθη κλάδος στέγης καὶ ἀποκαταστάσεως. Τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Ἐργατῶν Τύπου Ἀθηνῶν εἰσπράττει διὰ τὰ πεντακόσια μέλη αὐτοῦ ἀπὸ ἐργοδοτικὰς εἰσφορὰς καὶ κοινωνικοὺς πόρους 7.700.000 ἐτησίως, ἐνῷ τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Τυπογράφων διὰ τὰ 13.500 μέλη του, ἐστερημένον κλάδων ἀσθενείας, στέγης, κλπ., εἰσπράττει ἐκ τῆς αὐτῆς αἰτίας 17.500 ἐτησίως, ὁ δὲ ἰσολογισμός του παρουσιάζει κατ’ ἔτος σημαντικὰ ἐλλείμματα. Ἐκ τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθην καταδεικνύεται ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον οἱ ἐπικριταί μας ἀντιμετωπίζουν τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου. Ἀλλ’ ὑπάρχουν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐπιθυμῶ νὰ ἀντικρούσω τὰς ἐπικρίσεις των. Ἔγινε μνεία τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 2655 τοῦ 1953. Ἐπιτρέψατέ μου νὰ σᾶς ἀναγνώσω μία μικρὰν περικοπὴν ἀπὸ τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νόμου τούτου, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ποία ἦτο ἡ πραγματικὴ βούλησις τοῦ νομοθέτου. Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 2655 ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Ἐπειδὴ ὅμως τὸ ζήτημα ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται καί τινες ἐργοδύται προσλαμβάνουν ἐπιστημονικὸν ἢ ἄλλο, ἀναμφισβητήτως ὑπαλληλικὸν προσωπικὸν (μηχανικούς, χημικούς, λογιστὰς κλπ.) ἐπὶ ἡμερομισθίῳ ἡ ἀπόδειξις δέ, ὅτι ὁ διορισμὸς ἐγένετο ἐπὶ ἡμερομισθίῳ πρὸς περιγραφὴν τοῦ νόμου, βαρύνει τὸν μισθωτὸν καὶ δὲν καθίσταται πάντοτε ἐφικτή, ἐκδίδονται δικαστικαὶ ἀποφάσεις χαρακτηρίζουσαι τὸ προσωπικὸν τοῦτο ὡς μὴ ὑπαλληλικόν, παρίσταται ἀνάγκη νομοθετικῆς ρυθμίσεως τοῦ θέματος. Τοῦτο δὲ ἐπιτυγχάνεται διὰ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ παρόντος νομοθετήματος». Νομίζω, ὅτι ἦτο ἀδύνατον νὰ ὑπάρξῃ μεγαλυτέρα σαφήνεια ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἐπιδιωκόμενον ὑπὸ τοῦ Νομοθετικοῦ Διατάγματος 2655 σκοπόν.

§87Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Αὐτὸ πιθανώτατα νὰ λέγεται εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, ὅπερ καὶ βάζει ἕνα «κ.λ.π.» ποὺ ἀφήνει ἀνοικτὴν τὴν θύραν εἰς περαιτέρω ἑρμηνείαν ἀπὸ τὰ Δικαστήρια. Τὸ γεγονὸς ὅμως εἶναι, ὅτι τὸ ἄρθρον 1 ὥρισεν, ὅτι δύναται νὰ ὁρισθῇ ὡς ἰδιωτικὸς ὑπάλληλος ἀνεξαρτήτως τρόπου πληρωμῆς καὶ ἦλθε κατόπιν ὁ Ἄρειος Πάγος καὶ ἔδωσε τὴν ἑρμηνείαν διὰ πλεῖστα ἐπαγγέλματα, ἐκεῖνο μᾶς κάμνει νὰ λέγωμεν, ὅτι ἔχει ρυθμισθῆ τὸ θέμα ὁριστικῶς βάσει τοῦ νόμου αὐτοῦ.

§88Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τὸ ἀλλάξωμεν;

§89Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Τὸ γενικὸν κριτήριον ἠμπορεῖ νὰ ἀλλαγῇ, ὄχι εἰδικῶς δι’ ἕνα κλάδον.

§90Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Δὲν τροποποιοῦμεν οὔτε καταργοῦμεν τὸν νόμον 2112. Θεσπίζομεν νέον κανόνα δικαίου καὶ ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο δέον καὶ πάλιν νὰ τονίσω, ὅτι ἀποτελεῖ ἀναφαίρετον δικαίωμα τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας ἡ ἑκάστοτε θέσπισις νέων κανόνων δικαίου. Ἀνεφέρθη ἐπίσης ἀπὸ τὸν κ. Στεφανίδην, ὅτι δὲν ὑπάρχει παρομοία περίπτωσις ρυθμίσεως. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι διὰ τῆς συλλογικῆς συμβάσεως τῆς 31 Δεκεμβρίου 1938 καθωρίσθη ὁ τρόπος ἀποζημιώσεως τῶν θυρωρῶν πολυκατοικιῶν καὶ μεγάρων, προβλεφθέντος ἐνδιαμέσου ὕψους τῆς τοιαύτης ἀποζημιώσεως, κατὰ τρόπον διάφορον τόσον τῆς προβλεπομένης διὰ τοὺς ὑπαλλήλους, ὅσον καὶ τῆς προβλεπομένης διὰ τοὺς ἐργάτας. Καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐξήγησε προηγουμένως κατὰ τὸν πλέον σαφῆ τρόπον ποία εἶναι ἡ σκοπιμότης τοῦ προτεινομένου μέτρου.

§91Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ διὰ τὸ ὑπηρετικὸν προσωπικὸν οὐδεμία ἀποζημίωσις. Τὸ λέγει ὁ νόμος.

§92Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Πέραν ὅλων αὐτῶν οἱ πιεσταὶ ἀνήκουν εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἐργατῶν. Συνεπῶς, διὰ τοῦ νέου κανόνος δικαίου τὸν ὁποῖον εἰσάγομεν, θὰ λαμβάνουν εἰς περίπτωσιν ἀπολύσεώς των τὸ διπλάσιον ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ἐδικαιοῦντο σήμερον. Καὶ διὰ νὰ συντρέξῃ περίπτωσις ἀπολύσεως πρέπει νὰ ὑπάρχῃ εἰδικὸς λόγος. Δὲν γνωρίζω πόσοι ἀπὸ ὑμᾶς εἶσθε κάτοχοι περιστατικῶν ἐκ τῶν ὁποίων τὰ πλέον χαρακτηριστικὰ ἐσημειώθησαν εἰς ἐπιχειρήσεις ἐφημερίδων τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἐξ ἐκείνων μάλιστα αἱ ὁποῖαι ἀσκοῦν τὴν ὀξυτέραν πολεμικὴν ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως. Πλεῖστοι ἐκ τῶν ἐργατῶν, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τὰ περιστατικὰ αὐτά, τὰ ἐπροκάλεσαν ἐν πλήρει γνώσει τῆς ἀδυναμίας εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκοντο οὐσίᾳ οἱ ἐργοδόται των νὰ ἐπιβάλουν κατ’ αὐτῶν οἱανδήποτε κύρωσιν. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον εἶχον τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι αὐτοὶ καὶ ὄχι οἱ ἐργοδόται των ἦσαν οἱ κύριοι τῆς ἐπιχειρήσεως. Ἀνακεφαλαιωτικῶς, κ. συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις ὄχι μόνον δὲν δύναται νὰ δεχθῇ, ἀλλ’ ἀποκλείει κατὰ τὸν πλέον κατηγορηματικὸν τρόπον τὸν προβληθέντα ἰσχυρισμόν, ὅτι τὸ ὑπ’ αὐτῆς προτεινόμενον νομοθετικὸν μέτρον στρέφεται ἐναντίον τῶν ἄλλων κατηγοριῶν ἐργαζομένων ἢ ἀποτελεῖ ἀπαρχὴν λήψεως κατ’ αὐτῶν παρομοίων ἢ παρεμφερῶν μέτρων. Εἶναι πασίδηλον, ὅπως ἐτόνισα καὶ προηγουμένως, ὅτι ἐπιθυμία τῆς Κυβερνήσεως εἶναι, διὰ τῆς ὅλης πολιτικῆς τὴν ὁποίαν ἔχει ἀκολουθήσει καὶ πιστῶς ἀκολουθεῖ, ὅπως δυνηθῇ νὰ ἀνυψώσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν πάσης φύσεως ἐργαζομένων τόσον εἰς τὰς πόλεις ὅσον καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον. Καὶ ἐλπίζει μετὰ βεβαιότητος, ὅτι διὰ τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς καταβαλλομένης προσπαθείας θὰ δυνάμεθα νὰ ἐπιδείξωμεν εἰς τὸ μέλλον μεγαλυτέραν πρόοδον ἀπὸ ἐκείνην ἡ ὁποία ἐσημειώθη κατὰ τὰ παρελθόντα τέσσαρα ἔτη. (Ψίθυροι ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Δὲν ἀναμένομεν νὰ συμφωνήσετε μεθ’ ἡμῶν, κ. συνάδελφοι τῆς ἀριστερᾶς, διότι εἰς τοιαύτην περίπτωσιν βέβαιον εἶναι, ὅτι θὰ εἴχομεν ἀποτύχει. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, κ. βουλευταί, νὰ ὑπογραμμίσω ἰδιαιτέρως τὴν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἀκολουθουμένην πολιτικήν, διότι εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἐκτὸς τῶν ὅσων ἐλέχθησαν ἐν τῇ προσπαθείᾳ μετατοπίσεως τοῦ ὑπὸ συζήτησιν θέματος καὶ ἕτεροι συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι θὰ λάβουν τὸν λόγον ἐπικρίνοντες τὸ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως εἰσαγόμενον νομοθετικὸν μέτρον, εἰδικῶς δὲ οἱ συνάδελφοι τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, θὰ κάμουν κατὰ κόρον χρῆσιν τοῦ συνθήματος, ὅτι πρέπει ὁλόκληρος ἡ ἐργατικὴ τάξις νὰ ἀνησυχήσῃ λόγῳ τῶν διαθέσεων τῆς Κυβερνήσεως, τὰς ὁποίας αὐτοὶ διαβλέπουν καὶ ὅτι θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ συντονισμὸς ἐνεργειῶν. Τὰ συγκεκριμένα ὅμως μέτρα τὰ ὁποῖα προτείνει πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἡ Κυβέρνησις, ὄχι μόνον δὲν θίγουν τὴν ἐργατικὴν τάξιν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ πλαίσιον τῶν ἐργαζομένων εἰς τὸν Τύπον ὠφελοῦν τοὺς πολλούς. Ἐκτὸς δὲ τούτου ἀποβλέπουν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὴν περιφρούρησιν τῆς ὑψηλῆς ἀποστολῆς τοῦ Τύπου, περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησα προηγουμένως καὶ περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησαν ἐπίσης καὶ ἄλλα ἀξιότιμα μέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἀνήκοντα εἰς τὰς τάξεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ συνταχθέντα μεθ’ ἡμῶν εἰς τὸ θέμα τοῦ προκειμένου νομοσχεδίου.

§93Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Αὔριον ποὺ θὰ τὰ πληροφορηθῇ ἡ ἐργατικὴ τάξις.

§94Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Ἡ ἐργατικὴ τάξις ἔχει ἀρκετὴν νοημοσύνην ὥστε νὰ μὴ παρασύρεται ἀπὸ λόγους κενοὺς καὶ δημοκοπικούς, ἀλλ’ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐκτιμήσῃ τὴν γενικωτέραν Κυβερνητικὴν προσπάθειαν καὶ τὰ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως λαμβανόμενα συγκεκριμένα μέτρα τὰ ὁποῖα ἔχουν ἤδη ἀποφέρει ἀξιολόγους καρπούς. Σεῖς βεβαίως θὰ καταβάλετε πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν πρὸς τὴν ἀντίθετον κατεύθυνσιν. Δὲν θὰ εἶναι ἡ πρώτη φορά. Ἀλλ’ ὅπως δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ καθ’ ἣν ἔχετε ἀποτύχει εἰς τοιαύτας προσπαθείας, θὰ γνωρίσετε καὶ πάλιν τὴν ἀποτυχίαν. Ἐθεώρησα ἀναγκαῖον, κ. συνάδελφοι, νὰ τονίσω ἰδιαιτέρως τὴν καταβαλλομένην προσπάθειαν ἐκ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς πρὸς δημιουργίαν ἐντυπώσεων καὶ ἀνησυχιῶν μεταξὺ τῶν ἐργαζομένων. Δὲν συντρέχει περίπτωσις οὐδεμιᾶς ἀνησυχίας. Παρέχεται κατηγορηματικῶς ἡ Κυβερνητικὴ διαβεβαίωσις, ὅτι τὸ μέτρον καθ’ ὃν τρόπον ἄλλωστε σαφῶς ἀναφέρεται εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, σκοπεῖ μόνον εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ μεγάλου θέματος τῆς ἐλευθεροτυπίας, διὰ τῆς ὁμαλῆς ἐξασφαλίσεως τῆς ἐκδόσεως τῶν ἐφημερίδων καὶ τῆς παροχῆς τῆς δυνατότητος εἰς τὰ 8.000.000 τῶν Ἑλλήνων νὰ μὴ στεροῦνται, κατὰ τρόπον ἐν παντὶ ἀδικαιολόγητον, τοῦ στοιχείου τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ ἓν ἐκ τῶν βασικῶν γνωρισμάτων τῆς δημοκρατίας. Σαφὴς ὁ σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν στρεφόμεθα ἐναντίον τῶν ἐργατῶν Τύπου. Δὲν θίγομεν οὐδὲν ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα συνθέτουν τὴν προνομιακὴν αὐτῶν κατάστασιν. Ἀντιθέτως εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν Πολιτικὴ παράταξις, διὰ τοῦ στόματος τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ της, διεκήρυξεν, ὅτι ἀρνεῖται τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζει τὸ θέμα, δέχεται δὲ ἀπὸ τοῦδε καὶ δηλοῖ, ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις φέρῃ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας σχέδιον νόμου διὰ τοῦ ὁποίου θὰ παύσουν ὑφιστάμενα ὅλα τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα συνθέτουν τὴν προνομιακὴν καὶ μονοπωλιακὴν θέσιν τῶν ἐργατῶν Τύπου θὰ συμφωνήσῃ πλήρως μετὰ τῆς γνώμης τῆς Κυβερνήσεως. Ἡμεῖς, ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ δὲν εὑρισκόμεθα ἐν ὁμοφωνίᾳ μὲ τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων. Διότι δὲν στρεφόμεθα ἐναντίον τῶν ἐργατῶν Τύπου. Καὶ συνεπεῖς πρὸς τὴν γενικωτέραν κατεύθυνσιν, τὴν ἀκολουθουμένην ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ὅσον ἀφορᾷ εἰς τοὺς ἐργαζομένους, δὲν θίγομεν οὐδὲν ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὰ ἐπιτεύγματα τῶν ἐργατῶν Τύπου. Ἀντιμετωπίζομεν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον διὰ τοῦ ἄρθρου 1 τὸ θέμα καθ’ ὃν τρόπον ἀνέπτυξα προηγουμένως. Διὰ δὲ τοῦ ἄρθρου 2 παρέχεται ἡ δυνατότης εἰς τὴν Κυβέρνησιν, μετὰ τὴν συγκέντρωσιν ὅλων τῶν ἀπαραιτήτων στοιχείων καὶ τὴν διερεύνησιν τοῦ θέματος εἰς ὅλην αὐτοῦ τὴν ἔκτασιν, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον πεισθῇ, ὅτι τοῦτο ἐπιβάλλεται ἐκ λόγων στοιχειώδους ἰσότητος καὶ συμφέροντος τῶν ἐργαζομένων εἰς ὁμοειδῆ ἐπαγγέλματα, νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν λῆψιν τοῦ μέτρου τῆς ἑνοποιήσεως τῶν ἀσφαλιστικῶν Ταμείων. Περαίνων, κ. συνάδελφοι, θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι δι’ ὅσων ἐξέθεσα θὰ ἐπείσθητε περὶ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Εἶμαι ἄλλωστε βέβαιος, ὅτι, ἐὰν ὄχι ὅλοι, πλεῖστοι ἐκ τῶν ἐπικριτῶν συντάσσονται καὶ μετὰ τῆς ἡμετέρας γνώμης. Ἄλλοι εἶναι οἱ λόγοι οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐμποδίζουν ἀπὸ ἐπικριτὰς νὰ μεταβληθοῦν εἰς συνηγόρους. Καὶ παρακαλῶ ὅσους ἐκ τῶν ἀξιοτίμων μελῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας πιστεύουν, ὅτι τὰ προτεινόμενα ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως μέτρα εἶναι ὀρθὰ καθ’ ὃν τρόπον ἐκφράζονται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, νὰ τὰ ἐγκρίνουν διὰ τῆς ψήφου των. (Χειροκροτήματα).

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§96Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον κατετέθη ἐξ αἰτίας τῆς ἀπεργίας τῶν ἐργατῶν τύπου. Ἡ ἀπεργία, ἡ ὁποία ἔγινεν, ἀπασχολεῖ τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἐκείνη θὰ πρέπει νὰ εὕρῃ τὴν λύσιν της. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μὲ ἐνδιαφέρει εἶναι, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ὑποχρεωμένη νὰ ἐπιτύχῃ τὴν λύσιν τῆς ἀπεργίας, ἐπιδεικνύῃ τοῦτο διὰ μέσων συνταγματικῶν. Διότι ἐὰν πρόκειται περὶ μέτρων ἀντισυνταγματικῶν, ὡς θὰ ἀποδείξω, δὲν εἶναι δυνατόν, νὰ λαμβάνωνται τοιαῦτα ἀντισυνταγματικὰ μέτρα. Γνωρίζομεν ὅλοι, ὅτι ἐνίοτε τὰ νομοσχέδια ἔχουν φωτογραφίαν πρὸς ὄφελος ἑνὸς προσώπου. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν τὸ νομοσχέδιον τοῦτο ἔχει φωτογραφίαν δυσμενεστάτην δι’ ἕνα ἀριθμὸν προσώπων: Τοὺς τυπογράφους. Εἶναι γνωστόν, ὅτι οἱ λινοτύπαι καὶ οἱ τυπογράφοι τῶν ἡμερησίων ἐφημερίδων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ἔχουν μίαν καλὴν ὀργάνωσιν καὶ κατόπιν μακρῶν ἀγώνων ἔχουν ἐπιτύχει καλὰς συνθήκας ἐργασίας, ὑψηλὴν ἀμοιβὴν καὶ καλὴν ἀσφάλισιν, πράγματα ἀξιοζήλευτα. Ὁμολογῶ, ὅτι θὰ ἦτο εὐτύχημα ἐὰν ὅλοι οἱ μισθωτοὶ εἶχον αὐτὴν τὴν καλὴν ὀργάνωσιν, αὐτὰς τὰς καλὰς συνθήκας ἐργασίας, αὐτὴν τὴν ὑψηλὴν ἀμοιβὴν καὶ τὴν καλὴν ἀσφάλισιν. Ἐὰν θέλωμεν νὰ γίνῃ μία ἐξίσωσις, ἡ ἐξίσωσις αὐτὴ δὲν θὰ πρέπει νὰ γίνῃ διὰ τοῦ ὑποβιβασμοῦ τοῦ ἐπιπέδου τῶν ἐργαζομένων αὐτῶν, ἀλλὰ διὰ τῆς ἀνυψώσεως τοῦ ἐπιπέδου καὶ τῶν ἄλλων, οἱ ὁποῖοι ὑστεροῦν. Διότι ὅπως εἶπεν ὁ Γάλλος Σοσιαλιστὴς Ζωρές, ὅταν ἠρωτήθη διατὶ ἐταξίδευσεν εἰς τὴν πρώτην θέσιν: «Οἱ σοσιαλισταὶ δὲν ἐπιζητοῦν τὴν κατάργησιν τῆς πρώτης, ἀλλὰ τῆς τρίτης θέσεως». Φαίνεται ὅμως, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν συμφωνεῖ πρὸς τὸν τρόπον αὐτὸν τῆς ἐξισώσεως, ἀλλὰ θέλει τὸ ἀντίστροφον. Παραδόξως ὁ κ. ὑφυπουργὸς τοῦ Τύπου μετεβλήθη εἰς ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας καὶ μᾶς ἀνέφερε στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀναφέρῃ ὁ ὑπουργὸς Ἐργασίας, διὰ νὰ μᾶς πείσῃ, ὅτι εἶναι ἀφόρητος ἡ εὐμάρεια τῶν τυπογράφων τῶν ἡμερησίων Ἐφημερίδων Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης. Ἡ Κυβέρνησις λέγει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ εἶναι κλειστὸν τὸ ἐπάγγελμα τῶν τυπογράφων, ἀλλὰ λησμονεῖ, ὅτι διατηρεῖται κλειστὸν τὸ ἐπάγγελμα τῶν ἐργοδοτῶν. Καὶ εἶναι κλειστὸν τὸ ἐπάγγελμα τῶν ἐργοδοτῶν ὅταν δὲν ἐπιτρέπεται ἡ ἔκδοσις ἐφημερίδων ἄνευ ἀδείας τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως δὲν ἐπιτρέπεται καὶ ἡ ἵδρυσις βιομηχανιῶν ἄνευ ὁμοίας ἀδείας. Ὁ κ. ὑφυπουργὸς Τύπου δὲν βλέπει αὐτὴν τὴν ἀνισότητα καὶ θέλει νὰ βάλῃ ἐναντίον τῶν 280 τυπογράφων. Τὸ νομοσχέδιον, ἐνῷ ἀφορᾷ τὴν καταγγελίαν συμβάσεως ἐργασίας καὶ τὴν συγχώνευσιν Ταμείων, δηλαδὴ εἶναι νομοσχέδιον καθαρῶς τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἐν τούτοις ὑπογράφεται καὶ ἀπὸ τὸν ὑφυπουργὸν Τύπου. Τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἀντισυνταγματικόν, διότι δὲν περιλαμβάνει τὰς καταργουμένας διατάξεις καὶ τὸ ἐπεξειργάσθη μία μικτὴ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἐνῷ εἶναι νομοσχέδιον ἀποκλειστικῶς τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας.

§97Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Διότι περιέχει θέματα συνυφασμένα μὲ τὴν ἐλευθεροτυπίαν.

§98Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπικαλῆσθε τὴν ἐλευθεροτυπίαν, ὅταν ἰσχύουν τὰ γνωστὰ ψηφίσματα κατὰ τοῦ Τύπου. Τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἀντισυνταγματικὸν καὶ κακῶς εἰσάγεται, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐπεξειργάσθη τοῦτο ἡ ἁρμοδία Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή. Εἶναι ἀντισυνταγματικὸν καὶ κατ’ οὐσίαν, διότι ὁ νόμος 2112 ἀναγνωρίζει δύο κατηγορίας μισθωτῶν, τοὺς ὑπαλλήλους καὶ τοὺς ἐργάτας. Καὶ τὰ δικαστήρια θὰ κρίνουν ποῖοι θεωροῦνται ὑπάλληλοι καὶ ποῖοι ἐργάται. Ὁ Ἄρειος Πάγος ἀπεφάνθη, ὅτι οἱ τυπογράφοι εἶναι ὑπάλληλοι. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου δημιουργεῖται καὶ τρίτη κατηγορία μισθωτῶν, οἱ 280 αὐτοὶ τυπογράφοι, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἓν παράδοξον εἶδος ἐργατοϋπαλλήλων, ποὺ δὲν ὑπάρχει εἰς καμμίαν ἄλλην χώραν. Καὶ ἡ τρίτη αὐτὴ κατηγορία τῶν μισθωτῶν θὰ κρίνεται διαφοροτρόπως, κατὰ περιφερείας. Δηλαδή, τὰ ἴδια πρόσωπα ἐργαζόμενα ἐκτὸς τῶν Ἀθηνῶν–Θεσσαλονίκης, θὰ εἶναι ὑπάλληλοι. Καὶ ὁ ἀγαπητὸς νομομαθὴς κ. Μπακόπουλος, δὲν ἐξεπλάγη δι’ αὐτὰ τὰ πράγματα. Ὁ δὲ κ. ὑπουργὸς μᾶς εἶπε δικό μας εἶναι τὸ πεπόνι, δικό μας εἶναι καὶ τὸ μαχαῖρι καὶ τὸ κόβομεν ὅπως μᾶς ἀρέσει. Ἡμεῖς δὲν θέλομεν αὐτό, κ. Ὑπουργέ, θέλομεν ἡ νομοθεσία σαφῶς νὰ καθορίζῃ ποῖοι εἶναι ἐργάται καὶ ποῖοι εἶναι ὑπάλληλοι καὶ ἀποκρούομεν ἀπολύτως τὰς παραδοξότητας, τὰς ὁποίας ἐπιδιώκετε διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, εἰς βάρος τῶν δικαιωμάτων τῶν μισθωτῶν. Τὸ ἄρθρον 2 λέγει, ὅτι μὲ Βασ. Διατάγματα θὰ συγχωνευθοῦν τὰ Ταμεῖα Συντάξεων τῶν 280 τυπογράφων– λινοτυπῶν Ἀθηνῶν–Θεσσαλονίκης μὲ τὸ Ταμεῖον Ἐργατῶν Τύπου καὶ ὅτι, ἔτσι θὰ βελτιωθῇ καὶ ἡ ἀσφάλισις τῶν ἐργατῶν Τύπου. Δηλαδή, θὰ καλλιτερεύσῃ ἡ ἀσφάλισις 13.500 ἐργατῶν Τύπου διὰ τῆς διαρπαγῆς τοῦ Ταμείου τῶν 280 τυπογράφων καὶ λινοτυπῶν! Οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον, ἐὰν σκεπτώμεθα κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, διὰ νὰ βελτιώσωμεν τὴν ἀσφάλισιν τῶν ἐργαζομένων. Κύριοι, τὸ περιεχόμενον τῆς ἀσφαλίσεως ὑπὸ τὴν μορφὴν συντάξεως, πρέπει νὰ εἶναι ἀνάλογον μὲ τὸ προϊὸν τῆς ἐν ἐνεργείᾳ ἐργασίας. Χωρεῖ, συνεπῶς, καὶ ἐδῶ ἡ μομφὴ δι’ ἀντισυνταγματικότητα, ὅταν μάλιστα δὲν γνωρίζωμεν καὶ τὸ περιεχόμενον τῶν νόμων αὐτῶν ποὺ ἐπικαλεῖσθε, διότι δὲν ἀναγράφονται, ὅπως ἔδει, εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν. Ἔχετε, κύριοι ὑπουργοί, μίαν ἀπεργίαν, σᾶς στενοχωροῦν 280 ἄνθρωποι, γνωρίζετε πόσον τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς τοὺς λογαριάζουν οἱ ἐργοδόται καὶ ἔρχεσθε σεῖς καὶ τοὺς ἀπειλεῖτε. Προφανῶς, οὐσιαστικὴν ὠφέλειαν δὲν πρόκειται νὰ ἔχῃ νὰ σᾶς δώσῃ τὸ νομοσχέδιον ψηφιζόμενον. Ἐπιχειρεῖτε δι’ αὐτοῦ ἀπειλὴν διὰ τῆς μεταβολῆς τοῦ χαρακτηρισμοῦ τῶν 280, ἀντὶ ὑπαλλήλων, ὡς θεωροῦνται, εἰς ἐργατοϋπαλλήλους, κατηγορία ἀνύπαρκτος ἤδη, ὅπως εἶπον, ὅπως ἀπειλὴν κάνετε καὶ μὲ τὰς διατάξεις περὶ συγχωνεύσεως τῶν Ταμείων συντάξεων. Δὲν ἠμπορεῖτε, ὅμως, σεῖς διὰ νὰ κάνετε ἀπειλὰς νὰ ποδοπατῆτε τὸ Σύνταγμα καὶ τὰς ἀρχὰς τῆς ἰσότητος, ποὺ ἐξαγγέλλει καὶ διασφαλίζει. Δὲν εἶναι ἀνεκτὸν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Διακατέχεσθε ἀπὸ πνεῦμα ἐκδικήσεως καὶ σεῖς, κ. Ὑφυπουργὲ τοῦ Τύπου, καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, τὸν ὁποῖον βαρύνουν τὰ μέτρα, καὶ ὁ ὁποῖος μέχρι τώρα σιωπᾷ καὶ κάνει ἄριστα, καθὼς νομίζω, διότι δὲν εἶχε τίποτε ἄλλο νὰ κάνῃ.

§99Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὁ ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας θὰ ὁμιλήσῃ, ὅταν θέλῃ καὶ ἐὰν θέλῃ.

§100Α. ΖΑΚΚΑΣ. Θὰ ἐπιχειρήσητε νὰ μὲ διαψεύσητε; Τόσον τὸ χειρότερον διὰ τὸν κ. ὑφυπουργὸν τοῦ Τύπου. Πάντως, φορεὺς τοῦ πνεύματος τῆς ἐκδικήσεως εἶναι ὁ ὑπουργὸς τοῦ Τύπου, ἐκτελεστικὸν ὄργανον καὶ φορεὺς τῆς ἀντισυνταγματικότητος εἶναι ὁ ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας. Νομίζετε, δηλαδή, ὅτι αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ δεχθῶμεν; Καὶ ἂς ὑποθέσωμεν, ὅτι μὲ τὰ μέτρα σας αὐτὰ συντομεύεται, κατὰ κἄποιον τρόπον, ἡ ἀπεργία τῶν ἐργατῶν Τύπου. Ξεύρετε τὶ κακὸ κάνετε ἢ σὲ ποῖον δρόμον ὠθεῖτε ἄλλην Κυβέρνησιν εἰς τὸ μέλλον; Μίαν πληροφορίαν, κ. Ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας. Ἀνέφερε πρὶν ὁ κ. Τριανταφυλλᾶκος, κἄτι περὶ συλλογικῆς συμβάσεως διὰ τοὺς θυρωρούς. Νομίζω, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ἐκάνατε διὰ νὰ εὐνοήσητε τοὺς θυρωροὺς καὶ ὄχι νὰ τοὺς βλάψητε. Ὑπῆρχεν ἡ ἀμφιβολία, ὅτι εἶναι ὑπηρέται οἱ θυρωροί. Τοὺς συμπαθοῦσεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας καὶ ἠθέλησε νὰ τοὺς βελτιώσῃ τὴν θέσιν των. Καὶ διὰ μιᾶς συλλογικῆς συμβάσεως ὑπεχρέωσε τοὺς ἐργοδότας νὰ πληρώνουν περισσότερα. Ὄχι, ὅμως, κ. Τριανταφυλλᾶκο, νὰ ἔχουν κατωχυρωμένην καὶ ἰδιότητα τοῦ ὑπαλλήλου διὰ δικαστικῶν ἀποφάσεων καὶ νὰ θέλετε νὰ τοὺς κάμετε ἀνθυποϋπαλλήλους. Ἐγὼ ἐλέγχω τὰ ἐπιχειρήματά σας αὐτά. Καὶ διότι ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζουν τὰ θέματα αὐτά, ἐπιζητῶ νὰ ἀποδείξω, ὅτι λέγετε ἀνακριβείας, καὶ διατὶ λέγετε ἀνακριβείας.

§101Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Κύριε συνάδελφε, ἐγὼ ἐχρησιμοποίησα τὸ συγκεκριμένον περιστατικὸν δι’ ἄλλον σκοπὸν ἀπὸ αὐτόν, τὸν ὁποῖον χρησιμοποιεῖτε σεῖς. Ἐγὼ εἶπα, ὅτι ὑπῆρχε περίπτωσις κατὰ τὸ παρελθόν, ὅπου δὲν ἠκολουθήθη ὁ νόμος 2112.

§102Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὑπὲρ τοῦ μισθωτοῦ, ὅμως.

§103Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Αὐτὸ εἶναι θέμα ποὺ σταθμίζεται ἑκάστοτε.

§104Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὄχι, κ. Ὑπουργέ. Αὐτὰ δὲν εἶναι ὀρθὰ πράγματα. Ἐκεῖ ἠθέλησεν ὁ κ. ὑπουργὸς, ὀρθῶς, νὰ προστατεύσῃ μίαν τάξιν μισθωτῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς ἐβελτίωσε τὴν θέσιν. Σεῖς ἔρχεσθε ἐδῶ νὰ συντρίψητε τὴν ἀποζημίωσιν, τὴν ὁποίαν ἔχουν δικαστικῶς κατωχυρωμένην οἱ ἄνθρωποι αὐτοί. Κύριοι συνάδελφοι, κατόπιν τῶν ὅσων σᾶς εἶπον, νομίζω, ὅτι καὶ ἀδικίαν θὰ κάμετε καὶ ἀντισυνταγματικότητα θὰ κάμετε, ἂν δεχθῆτε τὸ νομοσχέδιον. Δὲν θέλω τὴν συνέχισιν τῆς ἀπεργίας, μολονότι, ἴσως, μία ἀνάπαυσις ἀπὸ ἀπόψεως ἀναγνώσεως, θὰ ἐχρειάζετο εἰς ἀρκετούς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, δὲν θέλω καὶ δὲν πρέπει νὰ διαρκέσῃ περισσότερον αὐτὴ ἡ ἱστορία τῆς συντάξεως. Ἠμπορεῖτε, οἱ κυβερνῶντες, νὰ εὕρετε ἄλλα μέσα, καὶ πρέπει νὰ τὰ εὕρετε. Θὰ κοπιάσετε καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνετε καὶ γενναιόδωροι καὶ νὰ πιέσετε καὶ πρόσωπα, ποὺ εἶναι ἰσχυρά. Θὰ πρέπει, ὅμως, νὰ τοὺς ἐπηρεάσετε. Ἐγώ, ὅταν ἤμην ἐπὶ ἔτη ἁρμόδιος διὰ τὰ ζητήματα αὐτά, ἐπὶ πλείστας ὥρας ἠσχολούμην διὰ νὰ φέρω ἑκάστοτε εἰς μίαν συνεννόησιν τοὺς λινοτύπας καὶ τοὺς ἐπιχειρηματίας τῶν ἐφημερίδων. Γνωρίζω, ὅτι αὐτὰ ποὺ εἶπα, ἴσως, μοῦ δυσχεραίνουν πολιτικῶς τὴν θέσιν, διότι δὲν εἶναι εὐχάριστα εἰς τὸν Τύπον. Ἔπρεπε, ὅμως, νὰ σᾶς τὰ εἴπω, διὰ νὰ σᾶς πείσω νὰ ἀποφύγετε τὴν ψήφισιν αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου, διότι εἶναι κοινωνικῶς ἀπαράδεκτον, ἀλλὰ καὶ ἀντισυνταγματικόν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§105ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος, ἔχει τὸν λόγον.

§106Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, θὰ προσπαθήσω νὰ συνοψίσω τὸ θέμα, σύμφωνα φυσικὰ μὲ τὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον ἐγὼ τὸ ἀντιλαμβάνομαι. Ὑπάρχει ἀπὸ τριῶν περίπου ἑβδομάδων μία ἀπεργία, ἡ ὁποία ἐμποδίζει τὴν ἔκδοσιν τῶν ἐφημερίδων εἰς τὴν πρωτεύουσαν. Ἡ σημασία τῆς ἀπεργίας αὐτῆς ὑποθέτω, ὅτι δὲν διαφεύγει εἰς κανένα. Συνήθως θεωροῦμεν, ὅτι ἡ ἐλευθεροτυπία εἶναι μία ἀπὸ τὰς βάσεις τοῦ Δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καὶ ὁσάκις ἐδόθη ἀφορμὴ διὰ νὰ ὑποπτευώμεθα, ὅτι ἐμποδίζεται ἡ ἐλευθεροτυπία, ὅλοι ἐξανιστάμεθα καὶ διαμαρτυρόμεθα καὶ ζητοῦμεν νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ ἀφορμή. Τὸ γεγονός, ὅτι σήμερον τὴν ἐξαφάνισιν τῶν ἐφημερίδων ἀπὸ τὴν κυκλοφορίαν τὴν προκαλεῖ μία ἀπεργία τῶν ἐργατῶν Τύπου, αὐτὸ τὸ γεγονός, νομίζω, ὅτι δὲν μᾶς δίδει τὸ δικαίωμα νὰ ἀμφισβητήσωμεν τὴν σπουδαιότητα τῆς ἐλλείψεως. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μένει ἄνευ πληροφοριῶν, ἐν σχέσει μὲ τὰ κοινὰ τὰ ἐθνικὰ καὶ τὰ διεθνῆ προβλήματα. Ὑπάρχει καὶ ἄλλη συνέπεια τῆς ἀπεργίας, ἡ ὁποία ξεσπᾷ εἰς βάρος ἄλλων ὑπαλλήλων, ἄλλων ἐργατῶν τοῦ Τύπου καὶ ἄλλων τάξεων, αἱ ὁποῖαι συντελοῦν εἰς τὴν ἔκδοσιν καὶ τὴν κυκλοφορίαν τῶν ἐφημερίδων. Αἱ Κυβερνήσεις, ὅταν βλέπουν μίαν ἀπεργίαν τόσης σημασίας νὰ παρατείνεται, ἀλλὰ καὶ χωρὶς ἀκόμη νὰ ἔχῃ παραταθῆ, θεωρεῖται γενικῶς, ὅτι ἔχουν τὸ καθῆκον τῆς ἐπεμβάσεως διὰ νὰ θέσουν τέρμα εἰς τὴν ἀνωμαλίαν. Αὐτὸ συμβαίνει εἰς ὅλας τὰς ἀπεργίας, εἴτε μεγάλαι εἶναι, εἴτε μικραί, εἴτε ἀφοροῦν μεγάλης κοινωνικῆς σημασίας ἀνάγκας, εἴτε ἀφοροῦν μικρότερα ζητήματα διακοπῆς βιομηχανικῶν ἢ ἄλλων παραγωγικῶν ἐπιχειρήσεων. Διατὶ θὰ ἀρνηθῶμεν εἰς τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν τὸ καθῆκον νὰ ἐνδιαφερθῇ διὰ μίαν ἀπεργίαν τοῦ Τύπου, ἡ ὁποία διαρκεῖ ἐπὶ τόσον μακρὸν χρονικὸν διάστημα; Κύριοι, ποῖον εἶναι τὸ αἴτιον, τὸ ὁποῖον προκαλεῖ τὴν ἀπεργίαν; Ἀπὸ τὸ περίφημον ἀγγελιόσημον ἀφῃρέθη ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν Συντακτῶν ἕνα 2% καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων. Καὶ ἀντὶ νὰ ἀπεργήσουν οἱ συντάκται τῶν ἐφημερίδων, ἀπεργοῦν οἱ ἐργάται τοῦ Τύπου καὶ διεκδικοῦν διὰ τὸν ἑαυτόν τους αὐτὸ τὸ ποσοστόν. Ἐλέχθη, ὅτι ἡ τάξις τῶν ἐργατῶν τοῦ Τύπου εἶναι προνομιοῦχος καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἢ δὲν γνωρίζω, ποῖαι ἄλλαι κατηγορίαι Ἑλλήνων πολιτῶν ζητοῦν τὴν κατάργησιν τῶν προνομίων των. Δὲν πρόκειται οὔτε περὶ ἀφαιρέσεως προνομίων, οὔτε περὶ ἐπιθέσεως, οὔτε περὶ ἐκδικήσεως διὰ τὴν ὕπαρξιν αὐτῶν. Ἐὰν εἴμεθα δημοκρατικοὶ πολῖται καὶ ἐὰν ὅλοι ἀγαπῶμεν καὶ σεβώμεθα καὶ ἐπιδιώκωμεν τὴν ἰσότητα, βεβαίως, αὐτὰ τὰ προνόμια δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς εὐχαριστοῦν. Ἀλλὰ ἅπαξ καὶ κατεκτήθησαν, δὲν νομίζω, ὅτι μία ἀπεργία εἶναι ἡ κατάλληλος στιγμὴ διὰ νὰ ἀφαιρεθοῦν. Μὴ λησμονῆτε, ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὰ προνόμια ὑπὸ μορφὴν ἀποκλειστικῶν δικαιωμάτων, εἴτε ὑπὲρ ἀριστοκρατικῶν κατηγοριῶν πολιτῶν, εἴτε ὑπὲρ συντεχνιῶν, αἱ ὁποῖαι ἀπηγόρευαν εἰς πολλοὺς ἄλλους πολίτας νὰ εὑρίσκουν ἐργασίαν, κατέληξαν νὰ προκαλέσουν τὴν Γαλλικὴν ἐπανάστασιν, κατόπιν δὲ καὶ τὸν μπολσεβικισμόν. Ἴσως δέ, ἂν ὑπάρχῃ μία ἐξήγησις διὰ τὴν μεγάλην ὑποστήριξιν ποὺ εὑρίσκουν τὰ προνόμια σήμερα ἀπὸ τὴν Ἄκραν Ἀριστεράν, νὰ πρέπει νὰ ἀναζητηθῇ εἰς τὴν ἐλπίδα, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ προκληθῇ μία νέα ἀναστάτωσις ἐξ αὐτῶν. Τὰ προνόμια, ὅλοι θὰ μποροῦσαν νὰ τὰ ὑπερασπίζωνται, πλὴν ἐκείνων ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτόν τους, ὅτι εἶναι οἱ μόνοι γνήσιοι καὶ ἀναμφισβήτητοι δημοκρατικοὶ ἐκπρόσωποι.

§107Η. ΗΛΙΟΥ. Διὰ τὴν μεγάλην Ἕνωσιν τῶν Συντακτῶν, τὴν κλειστήν, τῆς ὁποίας εἶσθε μέλος καὶ ἐναντίον τῆς ὁποίας ἡ ΕΔΑ ἔχει κηρυχθῆ, μπορεῖτε νὰ μᾶς ἐξηγήσητε διατὶ δὲν ἰσχύει αὐτὸς ὁ κανών;

§108Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν θὰ ἀπαντήσω εἰς μίαν προσωπικήν σας ἐπίθεσιν. Νομίζω, ὅτι δὲν ἁρμόζει εἰς σᾶς νὰ κάνετε τοιαύτας παρατηρήσεις, οὔτε εἰς ἐμὲ νὰ χαμηλώσω τὸν ἑαυτόν μου μέχρι τοῦ νὰ ἀπαντήσω κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον.

§109Η. ΗΛΙΟΥ. Διὰ τὰ τριακόσια μέλη τῆς Ἑνώσεως τῶν Συντακτῶν δὲν μᾶς εἴπατε.

§110Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἐάν, λοιπόν, ὑπερασπίζουν προνόμια, τὰ ὁποῖα ἀφαιροῦν ἐργασίαν καὶ μειώνουν τὴν ἰσότητα τῶν ἄλλων πολιτῶν, πρέπει νὰ ἀναζητήσωμεν τὴν ἐξήγησιν εἰς τὸ ὅτι δὲν ἐπιδιώκουν τὴν ὁμαλότητα εἰς τὸν τόπον, ἀλλὰ τὴν ἀναστάτωσιν καὶ τὴν ἐπανάστασιν.

§111Η. ΗΛΙΟΥ. Δὲν μᾶς ἐξηγήσατε διὰ τὸ προνόμιον, τοῦ ὁποίου εἶσθε μέτοχος, κ. συνάδελφε.

§112Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν ἐδημιούργησα οὐδὲν προνόμιον καὶ δὲν δέχομαι νὰ ὑπερασπισθῶ οὐδὲν ἀπὸ αὐτά. Καταργήσατέ τα καὶ θὰ μὲ ἔχετε σύμφωνον. Κύριοι, αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά, ἡ ὁποία χωρίζει αὐτὴν τὴν ὥραν τοὺς ἐργάτας Τύπου ἀπὸ τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων. Δὲν πρόκειται νὰ ὑπερασπισθῶ τὴν παραχώρησιν τοῦ μέρους τοῦ ἀγγελιοσήμου, ἡ ὁποία ἔγινε πρὸς τοὺς ἰδιοκτήτας. Πάντως, ἐδόθη αὐτὸ τὸ ποσοστὸν εἰς τὰς ἐφημερίδας, ἀφῃρέθη ἀπὸ τοὺς συντάκτας, δὲν ἀφῃρέθη ἀπὸ τοὺς ἐργάτας καὶ ἀπεργοῦν οἱ ἐργάται. Ἀπήργησαν μίαν ἑβδομάδα, ἀπήργησαν δευτέραν ἑβδομάδα, εὑρισκόμεθα εἰς τὸ τέλος τῆς τρίτης ἑβδομάδος. Πολλαὶ προσπάθειαι κατεβλήθησαν διὰ νὰ ἐπέλθῃ συνεννόησις καὶ νὰ λυθῇ ἡ διαφορὰ καὶ νὰ ἐπανεκδοθοῦν αἱ ἐφημερίδες. Ὅλαι αὐταὶ αἱ προσπάθειαι δὲν εἶχον ἀποτέλεσμα καὶ ἐφθάσαμεν εἰς μίαν κατάστασιν, ἡ ὁποία δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ μόνον ὡς μάχη δυναμικὴ μεταξὺ ἐργατῶν καὶ ἐφημερίδων. Ἡ πρόθεσις καὶ τῆς μιᾶς καὶ τῆς ἄλλης μερίδος εἶναι νὰ καταστρέψῃ τὴν ἀντίπαλον. Καὶ προκειμένου νὰ κατηγορήσω τὴν Κυβέρνησιν, ἐπεμβαίνουσαν εἰς τὴν διαμάχην, θὰ πρέπει νὰ θέσω εἰς τὸν ἑαυτόν μου τὸ ἐρώτημα: Εἰς αὐτὴν τὴν διαμάχην, εἰς αὐτὸν τὸν πόλεμον τῆς δυνάμεως, ποῖος πρόκειται νὰ ἡττηθῇ, ποῖος πρόκειται νὰ καταστραφῇ; Εἶναι βέβαιον, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ καταστραφοῦν εἶναι οἱ ἰδιοκτῆται τῶν ἐφημερίδων; Εἶναι πιθανόν, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ καταστραφοῦν εἶναι οἱ ἐργάται τοῦ Τύπου; Αὐτὸ δὲν τὸ γνωρίζει κανεὶς ἀπὸ ἡμᾶς. Εἶναι ἐνδεχόμενον καὶ τὸ ἕνα νὰ συμβῇ καὶ τὸ ἕτερον νὰ συμβῇ. Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ συμβῇ οὔτε τὸ ἕνα, οὔτε τὸ ἄλλο, ὑποθέτω, ὅτι ὑποχρέωσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ ἐπέμβῃ καὶ νὰ σταματήσῃ τὴν διένεξιν. Αὐτὸ θὰ ἦτο τὸ καθῆκον πάσης Κυβερνήσεως, ὅταν ὅλαι αἱ ἄλλαι προσπάθειαι καὶ ὅλαι αἱ γενόμεναι ἀμφοτέρωθεν προσφοραὶ δὲν ἠδυνήθησαν νὰ λύσουν τὴν διαφοράν. Κύριοι, δὲν ἔχω καμμίαν βεβαιότητα, ὅτι τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ἔφερεν ἡ Κυβέρνησις πρὸς ψήφισιν θὰ φέρῃ τὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα οἱ κ.κ. ὑπουργοὶ προεξώφλησαν. Ἔχω πολλὰς ἀμφιβολίας, διότι ἐκεῖ ὅπου τὴν συναίσθησιν καὶ τοῦ ἰδιαιτέρου ταξικοῦ συμφέροντος καὶ τοῦ γενικοῦ συμφέροντος ἔχει ὑποκαταστήσει τὸ πεῖσμα, δὲν νομίζω, ὅτι παρόμοια μέτρα, ἀναγόμενα εἰς τὸ μέλλον, πρόκειται νὰ φέρουν ταχεῖαν διόρθωσιν. Ἀλλὰ τὶ πρέπει νὰ γίνῃ; Ἡ Κυβέρνησις αὐτὸ τὸ μέσον μᾶς προτείνει, διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν νὰ τὴν βοηθήσωμεν, ὅπως λύσῃ τὸ πρόβλημα τοῦ Τύπου, καθὼς αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐμφανίζεται. Καὶ νομίζω, ὅτι ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ τῆς δώσωμεν τὸ μέσον, τὸ ὁποῖον προτείνει, ἀφοῦ ἡμεῖς δὲν ἔχομεν τίποτε ἄλλο νὰ ἀντιπροτείνωμεν. Μὲ πολλὴν εὐχαρίστησιν ἤκουσα τὸν Ἀρχηγὸν τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως νὰ τελειώνῃ τὸν λόγον του μὲ μίαν ἔκκλησιν πρὸς τὸ Σῶμα τῶν ἐργατῶν Τύπου, ὅπως κάμουν καὶ αὐτοὶ κἄποιαν παραχώρησιν ἢ νὰ κάμουν τὰς ἀναγκαίας παραχωρήσεις, διὰ νὰ ἐπέλθῃ ἡ συνεννόησις καὶ ν’ ἀποκατασταθῇ ἡ κυκλοφορία τῶν ἐφημερίδων. Μὲ αὐτὴν τὴν ἔκκλησιν εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος. Τὴν ἐπαναλαμβάνω πρὸς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων καὶ πρὸς τοὺς ἐργάτας τοῦ Τύπου καὶ ἐγώ. Ἀλλὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ καταλήξω μὲ τὴν γνωστὴν λαϊκὴν παροιμίαν, ἡ ὁποία λέγει, ὅτι «καλὸς εἶναι ὁ ἁγιασμὸς ἀλλὰ χρειάζεται καὶ ὁ γάτος». Ἂς δώσωμεν, λοιπόν, εἰς τὴν Κυβέρνησιν, τὸ μέσον ποὺ μᾶς ζητεῖ, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν συνεννόησιν μεταξὺ ἰδιοκτητῶν καὶ ἐργατῶν τοῦ Τύπου. Μπορεῖ ἡμεῖς νὰ μὴ ἀναμένωμεν ἀμέσως μεγάλα ἀποτελέσματα, ἀλλὰ εἶναι τὸ μόνον πρᾶγμα ποὺ μᾶς ζητεῖται καὶ τὸ μόνον πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον δυνάμεθα νὰ δώσωμεν. (Χειροκροτήματα).

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Παπαδημητρίου, ἔχει τὸν λόγον.

§114Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, κατεπειγόντως ἡ Κυβέρνησις, μὲ ὑπογραφὰς δύο ὑπουργῶν καὶ πολλῶν εἰσηγητῶν, εἰσήγαγε τὸ παρὸν νομοσχέδιον καὶ προσπαθεῖ νὰ δημιουργήσῃ τὴν ἀτμόσφαιραν, ὅτι ρυθμίζει σπουδαιότατα θέματα. Ἐνῷ θὰ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ εἴπῃ, ὅτι ἔφερε τὸ παρὸν νομοσχέδιον διὰ νὰ ἐκδικηθῇ μίαν κατηγορίαν ἐργατῶν, τοὺς ἐργάτας Τύπου, ἐπειδὴ ἐτόλμησαν νὰ ζητήσουν, μὲ τὸ δικαίωμα τῆς ἀπεργίας, στήριξιν τοῦ ἀσφαλιστικοῦ των Ὀργανισμοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης, καὶ τοὺς ἐκδικεῖται μὲ δύο τρόπους: Μὲ τὸ νὰ κάμῃ χειροτέραν τὴν ἀσφαλιστικήν τους κατάστασιν καὶ μὲ τὸ νὰ συντέμνῃ τὶς προθεσμίες καταγγελίας τῆς συμβάσεως ἐργασίας. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ πρέπει νὰ δοθοῦν ἀπαντήσεις εἰς ὡρισμένα, τὰ ὁποῖα ἠκούσθησαν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ τὰ ὁποῖα δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Γραμματίδης, χωρὶς νὰ ἀναφέρῃ, ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ἰδιοκτήτης ἐφημερίδος, ὡμίλησε διὰ νὰ εἴπῃ, ὅτι ὑπάρχουν πρίγκηπες, ὅτι οἱ τυπογράφοι ζοῦν πριγκηπικὴν ζωήν, ὅτι ἔχουν ἄλογα, κοῦρσες καὶ ἠθέλησε νὰ δημιουργήσῃ μίαν ἐντύπωσιν. Θὰ ἔπρεπεν ὁ κ. Γραμματίδης, ἀντὶ νὰ ἀναφέρῃ περὶ πριγκήπων, περὶ ὑψηλοτάτων ἡμερομισθίων, νὰ ἔδιδε τὴν πραγματικότητα. Καὶ ἐγὼ σᾶς ἀναφέρω τὰ ἡμερομίσθια μιᾶς ἐκ τῶν ἐφημερίδων Ἀθηνῶν, διὰ νὰ ἐκτιμήσητε τὴν κατάστασιν. Μέσα εἰς τὰ ἡμερομίσθια ποὺ θὰ ἀναφέρω ὑπάρχουν τὰ βασικὰ ἡμερομίσθια, ὑπάρχει ὁ τιμάριθμος, ὑπάρχουν αἱ ὑπερωρίαι ὅλου τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου. 3.959 εἶναι ὁ μισθὸς αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει ὑπερωρίας κτλ. Ἐνῷ 5.279, 5.279, 5.279, 5.279 κλπ. εἶναι ὁ μισθὸς μὲ ὑπερωρίες καὶ κανεὶς δὲν παίρνει περισσότερον ἀπὸ αὐτὰς τὰς 5.279, πλὴν τριῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπάγονται εἰς τὰς συλλογικὰς συμβάσεις —ὑπάγονται φυσικὰ εἰς τὰς συμβάσεις μεταξὺ ἰδιοκτητῶν καὶ ἐργαζομένων. Ἀλλὰ οἱ ἰδιοκτῆται τῶν ἐφημερίδων, διότι τοὺς ἔχουν ἐμπιστευθῆ τὴν ἐφημερίδα των, διότι ἡ ἀποστολή των εἶναι σπουδαιοτάτη, τοὺς ἔχουν ἐξαιρετικὰ ἡμερομίσθια. Δὲν θὰ πρέπει, δηλαδή, νὰ κρίνωμεν τὰ πράγματα μὲ βάσιν τὸν ἀρχιεργάτην, τὸν βοηθόν του καὶ τὸν ἀρχιπιεστήν, τοὺς ὁποίους αἱ ἐφημερίδες μεταχειρίζονται ἐξαιρετικῶς. Ἐδῶ ὁμιλοῦμεν περὶ τῶν τυπογράφων, τῶν ὁποίων τὸ ἡμερομίσθιο τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου μὲ ὅλας τὰς ὑπερωρίας, μὲ τὸν τιμάριθμον κ. λ.π., εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀνέφερον, δηλαδή, 5.279 δραχμ. Αὐτοὶ εἶναι οἱ πρίγκηπες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰ ἄλογα, οἱ ὁποῖοι πᾶνε στὶς κοῦρσες κλπ., ὡς ἠθέλησαν νὰ παραστήσουν...

§115Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ποίας ἐφημερίδος εἶναι αὐτοί, κ. συνάδελφε;

§116Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Εἶναι τῆς ἐφημερίδος «Αὐγή», κ. συνάδελφε. Πρέπει ὅμως νὰ ξεύρετε, ὅτι τὸ ἴδιον ἡμερομίσθιον, τὰς ἰδίας ὑπερωρίας ἔχουν καὶ εἰς τὰς ἄλλας ἐφημερίδας, διότι ὑπάρχει συλλογικὴ σύμβασις, ἐκτὸς ἀπὸ τὰς τρεῖς ἐξαιρέσεις τοῦ ἀρχιπιεστοῦ, τοῦ ἀρχιεργάτου καὶ τοῦ βοηθοῦ του, εἰς τοὺς ὁποίους ἡ κάθε ἐφημερίδα δίδει ὅσα θέλει, ἀλλὰ μὲ τὴν θέλησίν της καὶ χωρὶς καμμίαν ὑποχρέωσιν. Καὶ αὐτὰ θὰ τὰ δίδῃ κάτω ἀπὸ οἱασδήποτε συνθήκας, διότι, ὅπως εἶπα, τοὺς ἔχει ἐμπιστευθῆ κἄτι πολύτιμον. Πρόκειται περὶ 10–15 προσώπων. Ἑπομένως, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ γυρίσωμεν ὀλίγον εἰς τὴν πραγματικότητα, διὰ νὰ μὴ δημιουργῆται αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ ἀτμόσφαιρα. Εἰπώθηκε ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τὸν κ. Γραμματίδην, ὅτι ἐργάζονται 5 ὥρας ἀνὰ πᾶσαν ἐργάσιμον ἡμέραν. Ὁ κ. Γραμματίδης ἔκανεν, ὅμως, ἕνα λάθος. Ἐργάζονται 5 ὥρας ἀνὰ πᾶσαν ἐργάσιμον νύκτα. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, οἱ τυπογράφοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται εἰς τὰς ἐφημερίδας, ἐργάζονται μέσα εἰς τὸ ἀντιμόνιον, μέσα εἰς τὴν ζέστην, ὑποχρεούμενοι νὰ ἀναπτύσσουν ἐξαιρετικὴν ταχύτητα —διότι ἡ εἴδησις ἔρχεται καὶ ἡ ἐφημερὶς πρέπει νὰ βγῇ— ὁ ὀργανισμός των φθείρεται. Καὶ πέραν αὐτοῦ, διὰ νὰ συμπληρώσουν τὰς 5.500, ἀναγκάζονται νὰ ἐργάζωνται ὑπερωρίας.

§117Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Εἴπατε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἔχετε περιπτώσεις ἡμερομισθίων 3.900 δραχμῶν;

§118Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Αὐτὸ εἶναι μία ἐξαίρεσις. Εἶπον 5.500 δραχ. καὶ ὅτι ἐργάζονται τὴν νύκτα καὶ μέσα εἰς σκληρὰς συνθήκας. Κύριοι συνάδελφοι, προηγουμένως σᾶς ἐδιάβασα ἕνα κατάλογον ἐργαζομένων. Θέλω δὲ νὰ διαβάσω καὶ τὸν κατάλογον τῶν συνταξιούχων. Τὸ 51% ἐξ αὐτῶν δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ δώσῃ παρών. Καὶ ξεύρετε διατί; Διότι τὸ 51% τῶν συντάξεων τὰς παίρνουν χῆραι καὶ ὀρφανά. Δὲν προλαβαίνουν νὰ βγοῦν συνταξιοῦχοι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ καὶ πεθαίνουν. Κάτω, λοιπόν, ἀπὸ τέτοιες συνθήκας ἐργάζονται οἱ ἐργάται αὐτοί, καὶ διὰ αὐτοὺς τοὺς ἐργάτας νομοθετοῦμεν, καὶ ἐναντίον τῶν ἐργατῶν αὐτῶν λαμβάνονται μέτρα ἐκδικήσεως.

§119Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κάνετε λάθος, κ. συνάδελφε. Πεθαίνουν, διότι δὲν φεύγουν ἀπὸ τὴν ἐργασίαν των γρήγορα.

§120Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Μεταξὺ τῶν ἐργοδοτικῶν αἰτημάτων εἶναι καὶ ὁ καθορισμὸς ὁρίου ἡλικίας τοῦ 65 ἔτους, διότι ὡς ἰσχυρίζονται οἱ ἰδιοκτῆται, οἱ ἐργάται ἐξακολουθοῦν καὶ μετὰ τὸ 65ον, καὶ τὸ 70ὸν καὶ 75ον ἀκόμη ἔτος τῆς ἡλικίας των νὰ παραμένουν ἐν ἐργασίᾳ.

§121Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἁπλούστατα, κ. Ὑπουργέ, παραμένουν, διότι ὑπάρχουν τόσον καλαὶ συντάξεις, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ ζήσουν καὶ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἐργάζωνται. Καὶ αὐτὰς τὰς συντάξεις ἡ Κυβέρνησις θέλει νὰ τὰς χειροτερεύσῃ. Ὑπάρχουν λοιπόν, 204 συνταξιοῦχοι τοῦ Ταμείου ἐργατῶν τύπου, ἀναπηρίας 8, ἀτυχημάτων 1, φυματικοὶ 12, παραιτηθέντες, οἱ ὁποῖοι ἐδικαιοῦντο σύνταξιν 10, χῆραι καὶ ὀρφανὰ ποὺ ἔχουν σύνταξιν 106, καὶ μόνον 47 εἶναι οἱ ἐξελθόντες κανονικῶς λόγῳ γήρατος. Δὲν δικαιολογεῖ τίποτε τὸ νὰ ὑπάρχουν 106 χῆραι καὶ ὀρφανά, παρὰ τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ σκληρὰς συνθήκας. Καὶ πράγματι εἶναι δικαιολογημέναι αἱ αἰτιάσεις των διὰ καλυτέρας παροχὰς καὶ διὰ καλυτέρας συνθήκας. Εἰπώθηκεν ἀκόμη ἐδῶ, κ. συνάδελφοι, ὅτι οὐδὲν κεκτημένον δικαίωμα θίγεται. Ποτὲ δὲν ἐπερίμενα, ὅτι ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ θὰ ἰσχυρίζοντο σοβαρά, ὅτι οὐδὲν κεκτημένον δικαίωμα θίγεται. Ἐὰν, κύριοι, ἕνας τυπογράφος ἀπελύετο χθὲς καὶ εἶχεν 15 χρόνια ὑπηρεσίας θὰ ἔπαιρνεν 11 μισθοὺς ἀποζημίωσιν. Ἐὰν ἀπολυθῇ αὔριον θὰ πάρῃ 4 μισθοὺς ἀποζημίωσιν. Θίγονται λοιπὸν ἢ δὲν θίγονται κεκτημένα δικαιώματα; Εἰπώθηκεν ἐπίσης, ὅτι δὲν θίγονται κεκτημένα δικαιώματα εἰς τὸ θέμα τῶν ἀσφαλιστικῶν παροχῶν. Ὅταν ὅμως εἰς ἕνα ἀσφαλιστικὸν ὀργανισμὸν συγχωνεύεται ἕνας ἄλλος καὶ ὁ ὀργανισμὸς παρουσιάζει ἤδη ἔλλειμμα 3.500.000, θὰ ἔχωμεν βελτίωσιν ἀσφαλιστικῶν παροχῶν ἢ μείωσιν ἀσφαλιστικῶν παροχῶν; Θίγονται ἑπομένως. Καὶ ἔρχονται αὐτὰ ὡς ποιναὶ ἐναντίον τῶν ἐργατῶν, διότι οἱ ἐργάται ἐτόλμησαν νὰ ἀπεργήσουν. Θὰ ποῦμε δὲ καὶ διατὶ ἀπήργησαν καὶ ἐὰν ἔχουν δίκαιον. Ἡ εἰσήγησις ἰσχυρίσθηκεν ἐπίσης, ὅτι οἱ ὠργανωμένοι ἐργάται τύπου ἐμποδίζουν τὴν ἐκπαίδευσιν λινοτυπῶν. Καὶ θὰ ἔχῃ δημιουργηθῇ ἔτσι ἡ ἐντύπωσις, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχουν λινοτύπαι. Ἐγὼ σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν πάρα πολλοὶ λινοτύπαι. Ὑπάρχουν δὲ ἀκόμη μέσα εἰς τὸν κλάδον 100 δόκιμοι λινοτύπαι, οἱ ὁποῖοι θὰ μποῦν εἰς τὸν κλάδον. Συνεπῶς ὑπάρχουν λινοτύπαι. Ἄλλοι εἶναι οἱ λόγοι ποὺ ἔχουν μίαν δύναμιν εἰς τὰ χέρια των. Καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς ξεύρει διατὶ τὴν ἔχουν. Τὴν ἔχουν διότι εἰς τὸ τόσον δύσκολον ἔργον τοῦ ἐργάτου τύπου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πάρῃ κανεὶς ὁποιοδήποτε καὶ νὰ τὸν χρησιμοποιήσῃ. Νὰ μὴ νομίζωμεν λοιπόν, ὅτι δὲν ὑπάρχουν λινοτύπαι. Ὑπάρχουν καὶ πολλοὶ μάλιστα.

§122ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Τῆς Δεξιᾶς). Τί θὰ πῇ «εἰπώθηκεν», κ. συνάδελφε. Δὲν τὸ καταλαβαίνω. (Θόρυβος — φωναί).

§123ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐὰν θέλετε, παρακαλῶ, μὴ διακόπτετε.

§124Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἐὰν σᾶς δυσκολεύῃ ἡ λέξις νὰ χρησιμοποιήσωμεν ἄλλην. Ἐλέχθη, ὅτι 13.000 συνάδελφοί των εἶναι ἐναντίον τῶν ἀπεργῶν. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀνακριβές. Ἡ Ὁμοσπονδία Τυπογράφων καὶ τὰ Σωματεῖα Τυπογράφων Πατρῶν καὶ Θεσσαλονίκης, ἔχουν ταχθῆ ὑπὲρ τῶν ἀπεργῶν καὶ ἐπίσης πολλαὶ ἄλλαι ὑπαλληλικαὶ ὀργανώσεις. Εἶπεν ὁ κ. Λύχνος, ὅτι ἡμεῖς ὑπερασπιζόμεθα προνόμια. Πρὸ ὀλίγου σᾶς εἶπα ποῖα εἶναι τὰ προνόμια τῶν τυπογράφων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὁ κ. Λύχνος, ἦτο ὁ πλέον ἀναρμόδιος νὰ μᾶς κατηγορήσῃ, ὅτι ἡμεῖς εἴμεθα δῆθεν ὑπερασπισταὶ τῶν προνομίων. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἐπεκταθῶ ἐπ’ αὐτοῦ περισσότερον.

§125Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Διατὶ εἶμαι ἀναρμόδιος, κ. συνάδελφε; Ἐὰν ἔχω προνόμια, θὰ πρέπει νὰ τὰ μνημονεύσητε.

§126Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Γνωρίζετε, κ. Λύχνο, διατὶ τὸ λέγω. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν ἐπιθυμῶ περὶ αὐτοῦ τοῦ θέματος νὰ εἴπω περισσότερα. Δικαιολογητικὴ βάσις, κύριοι συνάδελφοι, τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου εἶναι ἡ ρύθμισις θεμάτων τῶν ἐργατῶν τύπου. Αὐτὸ ἐπικαλεῖται ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις. Ἡ πρόθεσις ὅμως τῆς Κυβερνήσεως δὲν εἶναι αὐτή. Πρόθεσίς της εἶναι νὰ κτυπήσῃ τοὺς ἀπεργούς. Κανένα ἀπὸ τὰ θέματα ποὺ θεωρεῖ ὡς προνόμια δὲν θίγει. Μειώνει μόνον τὸν χρόνον προμηνύσεως κατὰ τὴν καταγγελίαν τῆς συμβάσεως ἐργασίας, δηλαδὴ τὴν ἀποζημίωσιν ἐν περιπτώσει ἀπολύσεως καὶ κάμνει χειροτέραν τὴν ἀσφαλιστικήν των κατάστασιν. Ἂς ἴδωμεν ὅμως τὴν ἀφορμὴν ἡ ὁποία προεκάλεσε τὴν διένεξιν μεταξὺ ἐργατῶν τύπου καὶ Κυβερνήσεως. Τὴν διαφορὰν τὴν ἐπροκάλεσε τὸ ἄρθρον 14 τοῦ νόμου περὶ ἐπαρχιακοῦ τύπου. Διὰ τοὺς τυπογράφους, κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει μία πραγματικότης. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐργάζονται καὶ ζοῦν ὑπὸ σκληροτάτας συνθήκας. Ὁ ἀσφαλιστικός των Ὀργανισμός, συνεχῶς φθίνει καὶ δὲν δύναται νὰ κάμῃ αὔξησιν τῶν συντάξεων. Ὑπῆρχεν ἀπὸ παλαιότερον, ἡ διεκδίκησις 2% ἐκ τοῦ ἀγγελιοσήμου διὰ τὴν στήριξιν τοῦ ἀσφαλιστικοῦ των ὀργανισμοῦ, καὶ διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς διεκδικήσεως ταύτης, εἶχον ὑποσχεθῆ νὰ τοὺς συνδράμουν οἱ ἰδιοκτῆται τῶν ἐφημερίδων. Ἔρχεται ὅμως ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸν νόμον ποὺ προανέφερον καὶ τὸ 2% ἐκ τοῦ ἀγγελιοσήμου, ἀντὶ νὰ τὸ δώσῃ εἰς τοὺς ἐργαζομένους, τὸ δίδει εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων. Τοιουτοτρόπως ὅμως πράττουσα ἡ Κυβέρνησις, ἐκτὸς τῶν ἄλλων διαβάλλει καὶ τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων, διὰ τοὺς ὁποίους δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωσις, ὅτι αὐτοὶ σφετερίζονται κοινωνικοὺς πόρους, οἱ ὁποῖοι ὡς πόροι κοινωνικοὶ ἀνήκουν εἰς τοὺς ἐργαζομένους. Διὰ πρώτην φορὰν πόροι κοινωνικοὶ δίδονται εἰς τοὺς ἐργοδότας. Ἄλλο προηγούμενον δὲν ὑπάρχει.

§127Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Μήπως ὑπάρχει προηγούμενον ἐργατοϋπαλληλικῆς ὀργανώσεως, ἡ ὁποία νὰ συνεννοῆται μὲ τοὺς ἐργοδότας διὰ νὰ ἀποσπάσῃ ἕνα πόρον ἀπὸ ἄλλην τάξιν ἐργαζομένων; Διότι αὐτὸ ἐπεδίωξαν νὰ ἐπιτύχουν οἱ ἐργάται τύπου, εἰς βάρος τῶν συντακτῶν.

§128Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἡ Ἕνωσις Συντακτῶν, εἶχεν ὑποσχεθῆ, κ. Ὑπουργέ, τὴν παραχώρησιν τοῦ ποσοστοῦ τοῦ ἀγγελιοσήμου. Ἡ Κυβέρνησις ὅμως ἐθεώρησα σκόπιμον τὸ ποσοστὸν αὐτὸ νὰ τὸ δώσῃ εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων, ὡς ἐὰν αὐτὸ τὸ ποσοστὸν θὰ ἔλυε τὰ ζητήματα τοῦ τύπου.

§129Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Διὰ νὰ ὑπάρχῃ ὑπόσχεσις θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ ἀπόφασις τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως.

§130Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὑπάρχει ὑπόσχεσις ὑπογραφομένη ἀπὸ τὸν Πρόεδρον Κρανιωτάκην καὶ τὸν Γενικὸν Γραμματέα. Ἐὰν ἡ ὑπόσχεσις ἔχει νομίμως ληφθῆ δὲν γνωρίζω. Δὲν νομίζω ὅμως, ὅτι θὰ ἐδίδετο τοιαύτη ὑπόσχεσις χωρὶς νὰ ἔχῃ νομίμως ληφθῆ ἡ σχετικὴ ἀπόφασις. Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ποσοστόν, ἡ Κυβέρνησις τὸ ἔδωσεν εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἐφημερίδων, καὶ ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἐπέτυχε νὰ διαβάλλωνται οἱ ἐργοδόται ὅτι σφετερίζονται κοινωνικοὺς πόρους. Ἡ διαφορὰ λοιπὸν εἶναι διαφορὰ μεταξὺ ἐργατῶν τύπου καὶ Κυβερνήσεως.

§131Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Θέλετε, κ. Παπαδημητρίου, νὰ τὰ ἔχετε μὲ ὅλας τὰς ὀργανώσεις καλὰ καὶ μόνον μὲ τὴν Κυβέρνησιν δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει. Δι’ αὐτὸ λαμβάνετε τὴν τοποθέτησιν τὴν ὁποίαν λαμβάνετε. Διὰ δευτέραν φορὰν λέγετε, ὅτι ἡ δημιουργηθεῖσα διαφορά, εἶναι διαφορὰ ἐργατῶν καὶ Κυβερνήσεως. Τὴν πρώτην φορὰν δὲν σᾶς διέκοψα. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ὅμως τώρα εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ, νὰ σᾶς εἴπω τὰ ἑξῆς: Ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶπε ποτέ, ὅτι οἱ ἰδιοκτῆται τῶν ἐφημερίδων ἐζήτησαν τὸ ποσοστὸν αὐτὸ τοῦ ἀγγελιοσήμου καὶ τοὺς τὸ παρεχώρησεν. Τὸ θέμα ἐρρυθμίσθη ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου περὶ ἐπαρχιακοῦ τύπου. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἀπεφάσισε περὶ τούτου. Σεῖς ὅμως θέλετε νὰ τὰ ἔχετε καλὰ μὲ ὅλας τὰς ὀργανώσεις ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ δι’ αὐτὸ λαμβάνετε αὐτὴν τὴν θέσιν.

§132Χ. ΓΡΑΜΜΑΤΙΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, τὸ 1950 ἔγινεν ἡ μεγάλη ἀπεργία τοῦ τύπου. Τότε παρείχετο εἰς τοὺς ἐργάτας τύπου τὸ 1% τοῦ ἀγγελιοσήμου. Ἡ Ἕνωσις τῶν Συντακτῶν διὰ τοῦ ἀειμνήστου Κρανιωτάκη ὑπεσχέθη τότε, ὅτι θὰ παρεῖχε τὴν ὑποστήριξίν του ὥστε τὸ 1% νὰ αὐξηθῇ εἰς 3% καὶ πράγματι τὴν τοιαύτην ὑπόσχεσιν ἐτήρησε. Διὰ τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ πρό τινος ψηφισθέντος νομοσχεδίου τὸ 2% μετεφέρθη ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν Συντακτῶν εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν οἱ θιγόμενοι ἦσαν οἱ συντάκται, οἱ ὁποῖοι καὶ μόνον ἐδικαιοῦντο νὰ κατέλθουν εἰς ἀπεργίαν καὶ νὰ τὴν συνεχίσουν. Καὶ τότε ἐγὼ προσωπικῶς ὑπὲρ ἐπαγγελματίας συντάκτης θὰ ἱστάμην παρὰ τὸ πλευρόν των. Οἱ δημοσιογράφοι ὅμως διεμαρτυρήθησαν κατὰ τρόπον πλατωνικόν. Οἱ ἐργάται τύπου εἶχον ὑποχρέωσιν τότε νὰ ἀπεργήσουν εἰς ἔνδειξιν ἀλληλεγγύης ὑπὲρ τῶν συντακτῶν. Δὲν ἔπραξαν τοῦτο. Ἀντιθέτως ἀπήργησαν διεκδικοῦντες τὴν διαφορὰν ὑπὲρ ἑαυτῶν. Καὶ αὐτὸ εἶχον ὑποχρέωσιν νὰ τονίσω ἐνώπιον τοῦ Σώματος.

§133Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Οἱ συντάκται τὸ εἶχαν παραχωρήσει ἤδη. Οἱ ἐργάται τὸ διεκδικοῦσαν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ἀντέδρασαν δὲ ὡς ἑξῆς: Ὑπέβαλον ὑπομνήματα, ἐν συνεχείᾳ κατῆλθον εἰς 3ωρον προειδοποιητικὴν στάσιν καὶ ἐν συνεχείᾳ περιωρίσθησαν εἰς τὸ 1%. Ἀκολούθως ἐκήρυξαν τὴν ἀπεργίαν ἀλλὰ καὶ πάλιν ἐξηκολούθησαν νὰ βγάζουν τὰ περιοδικὰ μόνον καὶ μόνον διὰ νὰ δώσουν τὴν εὐκαιρίαν ἐξευρέσεως μιᾶς λύσεως. Ἐν πάσῃ περιπτώσει οἱ ἐργάται ἐπροχώρησαν μὲ σύνεσιν καὶ μὲ πόνον πρὸς τὸ θέμα. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§134Η. ΗΛΙΟΥ. Ποῦ ἦτο ὁ κ. Στράους;

§135ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὰ εἶναι ἄσχετα πρὸς τὸ συζητούμενον θέμα.

§136Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἐν συνεχείᾳ ὁ κ. ὑπουργὸς παρέπεμψε τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὴν διαιτησίαν. Ἔκαμε χρῆσιν τοῦ ἄρθρου 17: «..... (ἀναγινώσκει).....», χωρὶς νὰ ἔχῃ δικαίωμα νὰ τὸ πράξῃ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον γνωρίζει.

§137Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργ. Ἐργασίας). Ἔχετε τὴν γνώμην, ὅτι ἡ παραπομπὴ εἰς τὴν διαιτησίαν ἦτο εἰς βάρος τῶν ἐργατῶν; Ναί ἢ ὄχι;

§138Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Βεβαίως, διότι οἱ ἐργάται εὑρίσκοντο ἐν ἀπεργίᾳ.

§139Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Πιστεύετε, ὅτι ἕνας ἀμερόληπτος δικαστὴς δὲν θὰ κρίνῃ δικαίως τὴν διαφοράν; Σεῖς λέτε, ὅτι οἱ ἐργάται στρέφονται ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ψηφισθεῖσαν διάταξιν τοῦ 2% ἐκ τοῦ ἀγγελιοσήμου. Ἐὰν ὅμως, οἱ ἐργάται τύπου διεκδικοῦν τὸ ποσοστὸν αὐτὸ ἀπὸ εἰδικὴν εἰσφορὰν τῶν ἐκδοτῶν τῶν ἡμερησίων ἐφημερίδων καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν Πολιτείαν, τότε πρόκειται περὶ αἰτήματος οἰκονομικοῦ περιεχομένου, ἡ ἱκανοποίησις τοῦ ὁποίου ἰσοδυναμεῖ μὲ μεταβολὴν τῶν ὑφισταμένων ὅρων ἐργασίας καὶ κατὰ συνέπειαν ὀρθῶς παρεπέμφθη τὸ ζήτημα εἰς διαιτησίαν.

§140Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὁ νόμος 3239 ἀναφέρει, ὅτι ἐξαιροῦνται τῆς διαιτησίας ἀσφαλιστικαὶ παροχαί. Δὲν ὑπῆρχε δικαίωμα εἰς τὸν ὑπουργὸν Ἐργασίας, νὰ παραπέμψῃ τὴν διαφορὰν εἰς τὰ διαιτητικὰ δικαστήρια. Τὸ κάμνετε τώρα διὰ νὰ ἐκβιάσετε τοὺς ἐργάτας νὰ λύσουν τὴν ἀπεργίαν. Διότι αὐτὸ τὸ ἴδιον μέσον εἴχετε χρησιμοποιήσει καὶ προηγουμένως σὲ προηγουμένην ἀπεργίαν, καὶ ἀναγκάσατε τοὺς ἐργάτας νὰ λύσουν τὴν ἀπεργίαν. Εἶναι μία πρᾶξις, ἡ ὁποία στρέφεται σαφῶς ἐναντίον τοῦ δικαιώματος τῆς ἀπεργίας, ἐναντίον τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν, τῆς ὁποίας πράξεως ἐπανειλημμένως ἔχετε κάμει χρῆσιν. Τὸ πρῶτον ἑπομένως εἶναι, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἠδιαφόρησεν. Ἐν συνεχείᾳ παρέπεμψεν εἰς τὰ διαιτητικὰ δικαστήρια τὴν διαφορὰν καὶ ὅταν εἶδεν, ὅτι οἱ ἐργάται ἐπιμένουν, τότε συνέταξεν ἐπειγόντως καὶ ἔφερεν ἐνώπιόν μας τὸ νομοσχέδιον, μὲ τὸ ὁποῖον γίνεται κτύπημα κατὰ τοῦ νόμου 2112, καὶ γίνεται καὶ προσπάθεια ὅπως ἀνέφερον προηγουμένως νὰ συγχωνευθοῦν οἱ ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ καὶ ἄρα νὰ χειροτερεύσῃ ἡ ἀσφαλιστικὴ θέσις τῶν ἐργατῶν τύπου. Δὲν θὰ ἔπρεπε σεῖς ὡς ὑπουργὸς Ἐργασίας νὰ ἀποτολμήσετε πλῆγμα κατὰ τοῦ νόμου 2112. Εἶναι ὑψίστης, εἶναι θεμελιώδους κοινωνικῆς σημασίας ὁ νόμος 2112, ἔχει μίαν πολύχρονον ἱστορίαν, εἶναι νόμος κοινωνικός, εἶναι νόμος δημοσίας τάξεως, εἶναι νόμος τὸν ὁποῖον καμμία Κυβέρνησις, καὶ ὅλαι ὅσαι Κυβερνήσεις εἶχον καταλύσει τὰς συνδικαλιστικὰς ἐλευθερίας, δὲν ἐτόλμησε νὰ τὸν θίξῃ, ὄχι ἀπὸ ἀγάπην πρὸς τοὺς ἐργαζομένους, ἀλλὰ διότι εἶναι νόμος, ὁ ὁποῖος ἔχει κοινωνικὸν περιεχόμενον μεγάλης σημασίας. Αἱ συζητήσεις διὰ τὸν νόμον 2112, ἤρχισαν ἀπὸ τὸ 1911, καὶ ἔγιναν πολλὰ σχέδια δι’ αὐτὸν τὸν νόμον, συντάκται του πρῶτοι ὑπῆρξαν ὁ Σπῦρος Θεοδωρόπουλος καὶ ὁ Θρασύβουλος Πετιμεζᾶς, τὸ δὲ 1913 ἔγινεν ἄλλο σχέδιον. Ἔγιναν πολλὰ σχέδια, τὸ τελικὸν σχέδιον, τὸ σχέδιον ποὺ ὑπάρχει σήμερον τὸ ἔχει συντάξει ὁ τμηματάρχης τότε τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Οἰκονομίας Ἀλέξανδρος Σβῶλος.

§141Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Δὲν τὸ ἔχει συντάξει ὁ Ἀλέξανδρος Σβῶλος, εἶναι ἀντίγραφον τοῦ νόμου τοῦ Ἰταλικοῦ τοῦ 1917.

§142Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Τὸ πρῶτον σχέδιον ἔγινε κατὰ τὸ πρότυπον τοῦ Γαλλικοῦ Κώδικος, τὸ δεύτερον τοῦ Ἑλβετικοῦ Κώδικος καὶ τὸ τρίτον τοῦ Ἰταλικοῦ.

§143ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία δὲν ἔχει καμμίαν χρησιμότητα.

§144Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ. (Διαμαρτύρεται καὶ ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§145Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Θὰ φθάσω εἰς αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασίαν. Ὅταν ἐψηφίζετο αὐτὸς ὁ νόμος, στὰς ἐπικρίσεις ποὺ ἐδέχετο ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ἀπήντησε τὰ ἑξῆς: Δι’ ὀλίγας ἐκδηλώσεις τῆς Κυβερνητικῆς μου δράσεως, εἶμαι τόσον ὑπερήφανος, ὅσον διὰ τὴν ψήφισιν τῶν φιλεργατικῶν νομοσχεδίων. Ὁ Βενιζέλος ὑπῆρξεν ὑπερήφανος δι’ αὐτὸν τὸν νόμον, ὁ κ. Δημητρᾶτος θὰ ἔχῃ τὴν καταισχύνην τῆς καταλύσεως.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ προβαίνετε εἰς τοιούτου εἴδους ἐκφράσεις, δὲν εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον νὰ ὀξύνεται ἡ συζήτησις.

§147Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἤθελε, κ. Πρόεδρε, νὰ εἴπῃ ἁπλῶς, ὅτι θὰ εἶναι εἰς βάρος τοῦ κ. ὑπουργοῦ.

§148Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ φέρῃ τὸ βάρος αὐτοῦ τοῦ πρώτου πλήγματος κατὰ τοῦ νόμου 2112.

§149Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐπειδὴ ξεύρετε πολὺ καλὰ τὴν ἱστορίαν καὶ μάλιστα τὴν νομικὴν καὶ τὴν ἔχετε γραμμένην, ἠμπορεῖτε νὰ μᾶς εἰπῆτε πότε οἱ ἐργάται τύπου ἀπέκτησαν τὴν ὑπαλληλικὴν ἰδιότητα;

§150Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Ἀπὸ τότε ποὺ ἀπεφάσισε τὸ Ἀνώτατον Δικαστήριον.

§151Η. ΗΛΙΟΥ. Ὁ κ. Θεοδοσιάδης ἔφυγεν ἐνοχλούμενος, διότι θὰ ἐμάθαινεν ὡρισμένα χρήσιμα πράγματα.

§152Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἠρώτησα κἄτι τὸ συγκεκριμένον ποὺ ἀφορᾷ τοὺς ἐργάτας τύπου, διότι ἕνας ποὺ ὁμιλεῖ ἀπὸ τοῦ βήματος, θὰ πρέπει νὰ ξεύρῃ τὴν ἱστορίαν εἰς παρωχημένην ἐποχὴν καλύτερον ἀπὸ ἡμᾶς.

§153Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Ὁ κ. Θεοδοσιάδης δὲν ἔχει ἀνάγκην μαθημάτων. Ὁ ἐπὶ τοῦ βήματος ἱστάμενος συνάδελφος, ὁ ὁποῖος ἀγνοεῖ τὸ πότε ἐξεδόθη ἡ ἀπόφασις τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου, κατόπιν τῆς διχοστασίας τοῦ πρώτου καὶ τοῦ δευτέρου τμήματος, θὰ ἔπρεπε τοὐλάχιστον, ἀφοῦ δὲν εἶχε τὴν ἐπιμέλειαν κατὰ τὴν σύνταξιν τῆς ὁμιλίας του νὰ τὸ πληροφορηθῇ, νὰ παρακολουθήσῃ τοὺς ἄλλους ὁμιλητὰς καὶ νὰ μάθῃ, ὅτι ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου ἐξεδόθη τὸ 1957.

§154Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, νομικὸν φροντιστήριον θὰ μᾶς κάμετε; Αὐτὰ εἶναι ἀπαράδεκτα πράγματα.

§155Τ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΟΣ. (Ὑφ. Πρ. Κυβερνήσεως). Εἶχον δικαίωμα νὰ τὸ εἴπω αὐτό, ὅταν λέγετε, ὅτι εἶναι χρήσιμον εἰς τὸν συνάδελφον νὰ καθήσῃ ἐδῶ καὶ νὰ ἀκούσῃ ὡρισμένα πράγματα. Ὅταν θίγετε λοιπὸν ἕνα θέμα, θὰ λάβετε καὶ ἀπάντησιν.

§156Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Μὴ στενοχωρῆσθε, κ. Ὑπουργέ, διότι πρέπει ἐδῶ ὡρισμένα θέματα νὰ ξεκαθαρισθοῦν, ὥστε καθένας ποὺ θὰ ψηφίσῃ νὰ ψηφίσῃ μὲ πλήρη συνείδησιν εὐθυνῶν. Δημιουργήσατε μίαν ἀτμόσφαιραν πλαστὴν καὶ ὡμιλήσατε διὰ κοῦρσες καὶ διὰ πρίγκηπες, καὶ τώρα στενοχωρεῖσθε διότι ἔσπασεν αὐτὴ ἡ ἀτμόσφαιρα. Δὲν πρέπει νὰ στενοχωρῆσθε. Εἶναι ἀνάγκη νὰ κυριαρχήσῃ ἡ ἀλήθεια. Ὁ νόμος 2112 διὰ τοὺς ἐργάτας τύπου, προβλέπει, ἐφ’ ὅσον εἶναι ὑπάλληλοι, 24 ἡμερομίσθια ἀποζημίωσιν κατ’ ἀνώτατον ὅριον, ὁ κ. ὑπουργὸς μὲ τὸ ψηφιζόμενον νομοσχέδιον προβλέπει 4 ἡμερομίσθια. Νομίζω, ὅτι ἔχουν δίκαιον ὅσοι συνάδελφοι ὑπεστήριξαν, ὅτι ὑπάρχει καὶ Συνταγματικὸν θέμα, διότι δι’ ἀποφάσεως τοῦ Α. Π. ἀνεγνωρίσθη, ὅτι οἱ ἐργάται τύπου εἶναι ὑπάλληλοι. Δι’ ὅλους ὅμως τοὺς ὑπαλλήλους ἰσχύει ὁ νόμος ὁ θεμελιώδης, ὁ δημοσίας τάξεως νόμος 2112. Ἐφ’ ὅσον ἑπομένως καὶ οἱ ἐργάται τύπου εἶναι ὑπάλληλοι, δὲν ἠμπορεῖ νὰ παραβιασθῇ τὸ ἄρθρον τοῦ Συντάγματος περὶ ἰσότητος τῶν πολιτῶν. Ἡ γνώμη μου εἶναι, χωρὶς νὰ εἶμαι Συνταγματολόγος, ὅτι ὑπάρχει θέμα Συνταγματικὸν καὶ καλῶς τὸ ἀνέπτυξαν οἱ προηγούμενοι συνάδελφοι. Ὑπάρχει, κ. συνάδελφοι, πέραν τοῦ νόμου 2112, τὸν ὁποῖον κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον πλήττει ἡ Κυβέρνησις καὶ τὸ θέμα τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Εἰδικοὶ λόγοι, τοὺς ὁποίους ἀνέφερον προηγουμένως, ἐπιβάλλουν νὰ ὑπάρχῃ μία εἰδικὴ μεταχείρισις ἀσφαλιστικὴ εἰς τοὺς ἐργάτας τύπου, καὶ παρ’ ὅλην αὐτὴν τὴν εἰδικὴν μεταχείρισιν, ὅπως εἴδατε, οἱ περισσότεροι, τὸ 50%, δὲν προλαμβάνουν νὰ πάρουν σύνταξιν. Τώρα ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸ ἄρθρον 2, παίρνει τὸ δικαίωμα νὰ συγχωνεύσῃ ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμούς. Ποῖος ἀπὸ σᾶς ξεύρει ποία ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τοῦ ἑνὸς ποία τοῦ ἄλλου, ποῖαι κατηγορίαι ὑπάγονται εἰς τὸν ἕνα καὶ ποῖαι εἰς τὸν ἄλλον. Ποῖοι ἐργάζονται τὴν ἡμέραν καὶ ποῖοι τὴν νύκτα. Ποῖοι ἔχουν ἀνάγκην εἰδικῆς προστασίας ὥστε νὰ προστατευθοῦν; Πῶς θὰ ψηφίσωμεν χωρὶς νὰ ἀπαραίτητα στοιχεῖα; Ὁ νόμος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχῃ περισσοτέραν σαφήνειαν καὶ δὲν εἶναι νοητὸν ἕνας ἀσφαλιστικὸς ὀργανισμὸς ὁ ὁποῖος τὸ 1958 ἔκλεισε μὲ ἔλλειμμα 3.100.000 περίπου καὶ πέρυσι μὲ 3.500.000, νὰ συγχωνεύεται μὲ τὸν ἄλλον ὀργανισμὸν διὰ νὰ ἐπέλθῃ κἄποιον ἰσοζύγιον. Καὶ ἐρωτῶ τὸν κ. ὑπουργὸν ἔχουν δίκαιον ἢ δὲν ἔχουν οἱ ἐργάται τύπου οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ συγχωνεύσουν τὸν ὀργανισμόν των. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνωνται τοιούτου εἴδους συγχωνεύσεις καὶ μάλιστα ὑπὸ τύπον ἐκδικήσεως. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀληθές, ὅτι ἀπεχθάνεται τοὺς ἐργατικοὺς ἀγῶνας, μισεῖ τὰς ἀπεργίας, παράδειγμα εἶναι ἡ ἀπεργία τῶν σιδηροδρομικῶν. Ἀπήργησαν οἱ σιδηροδρομικοὶ καὶ τοὺς ἐπεστράτευσαν. Ἐπίσης τὸ προσωπικὸν τηλεπικοινωνιῶν τὸ ἐπεστράτευσεν. Τὸ ἴδιον ἔπραξε καὶ διὰ τοὺς αὐτοκινητιστάς. Ἡ Κυβέρνησις προσπαθεῖ νὰ διαλύσῃ τὸ ἐργατικὸν κίνημα μὲ ὅλους τοὺς τρόπους καὶ ὅμως θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζῃ, ὅτι ἐὰν ὑπῆρχεν ἐργατικὸν κίνημα δὲν θὰ ὑπῆρχε τόση ἀνισότης εἰς τὴν κατανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἡ Κυβέρνησις ξεκινᾶ μὲ τὴν νοοτροπίαν τῆς διώξεως τῶν ἐργαζομένων.

§157Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὑπάρχει πληροφορία, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἐπιστρατεύσει τοὺς λινοτύπας τοῦ Ἐθνικοῦ Τυπογραφείου καὶ μὲ αὐτοὺς θέλει νὰ ἐκδώσῃ τὰς ἐφημερίδας. Ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μᾶς πληροφορήσῃ.

§158Ι. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, δὲν παραξενεύομαι δι’ αὐτό. Ἄλλωστε αὐτὴ εἶναι ἡ νοοτροπία τῆς Κυβερνήσεως. Πρὶν κατέλθω τοῦ βήματος, θὰ ἤθελον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ τονίσω, ὅτι τὸ παρὸν νομοσχέδιον θὰ ἐπισύρῃ τὴν ὀργὴν ὅλων τῶν ἐργαζομένων, διότι ἔχει δημιουργηθῆ βάσιμος φόβος των, ὅτι μετὰ τὸ καταφερόμενον πλῆγμα κατὰ τοῦ νόμου 2112 θὰ ἐπακολουθήσουν καὶ ἄλλα πλήγματα. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἀκόμη καιρὸν νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ ἐξεύρῃ συμβιβαστικὴν λύσιν. Ἂν δὲν τὸ πράξῃ νὰ εἶναι βεβαία, ὅτι οἱ ἐργάται θὰ τὴν ἀντιμετωπίσουν διὰ τῶν ἀγώνων των. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς πτέρυγος).

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ κ. Μ. Σβώλου, ἔχει τὸν λόγον.

§160Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ἔχει ὑποβληθῆ, ἔνστασις ἀπαρτίας ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν καὶ παρακαλοῦμεν νὰ τὴν ἀναγνώσητε.

§161ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, θὰ παρεκάλουν νὰ μὴ ἐπιμείνητε εἰς τὴν ὑποβληθεῖσαν ἔνστασιν, ἄλλωστε προχθὲς ἀκόμη ἐγένετο τόσος λόγος ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἀναφορικῶς μὲ τὰς ἐνστάσεις ἀπαρτίας. Εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν παρίσταντο μόνον 30 βουλευταὶ καὶ ὅμως, διότι ἐλύθη ἡ συνεδρίασις ἐλλείψει ἀπαρτίας τὴν ἑπομένην ἐπεκρίθη τὸ Προεδρεῖον. Ἤδη παρίστανται πλέον τῶν 70. Σᾶς ἐρωτῶ, ἐπιμένετε;

§162ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. (Ἐκ τῆς ἀριστερᾶς πτέρυγος). Μάλιστα, μάλιστα.

§163ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ Προεδρεῖον, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει διαπιστῶνον ἔλλειψιν ἀπαρτίας, εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ λύσῃ τὴν συνεδρίασιν δι’ αὔριον. Λύεται ἡ συνεδρίασις, ἐλλείψει ἀπαρτίας, διὰ σήμερον ὥραν 6.30 μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 0.15′ π.μ.)