1960.03.18

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 67η

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.50′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Βολουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Ν. Μάρτης (Ὑπουργὸς Βιομηχανίας), καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 11ης Δεκεμβρίου 1959 συμβάσεως μεταξὺ ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῆς ἐν DELAWARE τῶν Η.Π.Α. Ἑταιρείας ESSO HELLENIC INC περὶ παραχωρήσεως εἰς τὴν ἑταιρείαν ταύτην τοῦ δικαιώματος ἐρεύνης καὶ ἐκμεταλλεύσεως ὑδρογονανθράκων ἔν τισι περιοχαῖς τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους». Αἱ ἐπὶ τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως καὶ Ἐργασίας Κοινοβουλευτικαὶ Ἐπιτροπαί, καταθέτουσι τὰς ἐκθέσεις των ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων, ἀφορώντων τοὺς ἐργάτας τύπου καὶ τυπογράφους». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Σπύρου, Δ. Μανέντης, Σ. Κωτιάδης καὶ Ε. Ἀλιπράντης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων, ἀφορωσῶν τοὺς ἐφέδρους ἀξιωματικούς, πολεμιστάς, ἀγωνιστὰς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καὶ ἀναπήρους καὶ θύματα πολέμου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Ἀποσκίτης, Κ. Καλτεζιώτης καὶ Δ. Παπαδημητρίου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Παπαμιχαλόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Φράγκος καὶ Κ. Παπαδημητρίου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τοῦ ἀντιφυματικοῦ ἀγῶνος». Ὁ βουλευτὴς Ρεθύμνης κ. Π. Βαρδινογιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Ἄνω–Μέρους Ρεθύμνης, αἰτουμένων, ὅπως ἐνισχυθοῦν ἀπὸ τὸ Κράτος διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Σχολείου, τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ Ἡρώου τῶν πεσόντων. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Καμβύσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν λεμβούχων Κορώνης, αἰτούντων τὴν λῆψιν μέτρων διὰ τὴν ἀποζημίωσίν των, λόγῳ διακοπῆς τῆς ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματός των, συνεπείᾳ τῆς ὁλοσχεροῦς ἀκινησίας τοῦ λιμένος. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ἑνώσεων Συνεταιρισμῶν Μεσσήνης καὶ Κυπαρισσίας, αἰτουμένων ἐπιψήφισιν τοῦ νόμου περὶ προστασίας τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς διαθέσεως νωπῶν γεωργικῶν προϊόντων, ὡς καὶ τοῦ τοιούτου ἑνιαίας διαχειρίσεως τῶν λοιπῶν βασικῶν γεωργικῶν προϊόντων. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κεντρικῆς Ἑνώσεως Συκοπαραγωγῶν Ἑλλάδος ΣΥΚΙΝΗ, ἐπικροτούσης μελετώμενα κυβερνητικὰ μέτρα διὰ τὴν ὀργάνωσιν τῆς παραγωγῆς, ἐμπορίας καὶ ἐξαγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ αἰτούσης, ὅπως μὴ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν σχετικαὶ διαμαρτυρίαι ἐμπορομεσιτῶν διαφόρων κερδοσκόπων πρὸς ματαίωσιν μελετωμένων μέτρων. Οἱ βουλευταὶ Ζακύνθου κ.κ. Μ. Μυριδάκης καὶ Δ. Ρώμας, καταθέτουν ἀναφορὰς τῶν Κοινοτήτων Ἁγίου Δημητρίου, Βολίμων, Καλλιπάδου, Ρωμηρίου, Ἁγίου Κήρυκος καὶ τῆς Γεωργικῆς Ἑνώσεως, Συλλόγου Ἰδιοκτητῶν Λεωφορείων καὶ τῆς Ἑνώσεως Φορτηγῶν Αὐτοκινήτων Ζακύνθου, αἰτουμένων ὅπως ἡ ἐκμετάλλευσις τῆς γραμμῆς Ζακύνθου–Ἀθηνῶν μέσῳ Κυλλήνης ἀνατεθῇ εἰς τὸ ΚΤΕΛ Ζακύνθου καὶ οὐχὶ εἰς τοὺς ΣΠΑΠ. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Ε. Ἀρβανιτάκις, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανευβοϊκοῦ ἁλιευτικοῦ συνεταιρισμοῦ πλοιοκτητῶν μέσης ἁλιείας, διαμαρτυρομένης διὰ μελετωμένην ἀπαγόρευσιν Βορείου Εὐβοϊκοῦ ὑπὸ μηχανοτρατῶν ρίπτουσα εἰς τὴν ἀθλιότητα χιλιάδας ἁλιεργάτας, πλοιοκτήτας κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Μερλόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Μεσσηνίας, αἰτουμένης ψήφισιν ἐντὸς τοῦ ἔτους νομοσχεδίου ἀσφαλίσεως ἀγροτῶν καὶ ἐντὸς τῶν αὐτῶν χρονικῶν ὁρίων ψήφισιν νόμου ἀσφαλίσεως γεωργικῶν προϊόντων ἐκ ζημιῶν προερχομένων ἐκ θεομηνιῶν. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Π. Σταυρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος καὶ Προέδρων Συνεταιρισμῶν Ματσουκίου, Στάνου, Ὑψηλῆς Παναγιᾶς, Μεγάλης Χώρας καὶ Λεπενοῦς, διαμαρτυρομένων διότι τὸ εἰδικὸν κεφάλαιον πρὸς προστασίαν τῶν καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως μετεφέρθη εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ καὶ αἰτουμένων ἄμεσον λῆψιν μέτρων διὰ τὰ καπνὰ ἐσοδειῶν 1958 καὶ 1959.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§6Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐρώτησις τῶν κ.κ. Καπνίση, Καθαροσπόρη καὶ Σιαφλέκη, σχετικῶς μὲ τὴν δίοδον τῶν τροχοφόρων ἐπὶ τῆς γεφύρας τοῦ Εὐρίπου κλπ., εἶναι ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων. Ἐπίσης, ἡ ἐρώτησις τῶν κ. κ. Γιαρένη, Κελτεμλίδη, σχετικῶς μὲ τὴν παραχώρησιν ἐκτάσεων εἰς τὸν Ναυτικὸν Ὅμιλον Θεσσαλονίκης κλπ., δὲν εἶναι ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Σιαφλέκης, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως σχετικῶς μὲ τὴν διενεργουμένην ἁλιείαν διὰ μηχανοτρατῶν εἰς τὸν Παγασητικὸν κόλπον κλπ.

§8Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ παράκτιοι ἁλιεῖς τοῦ Παγασητικοῦ Κόλπου καὶ εἰδικώτερον τῆς Ἀμαλιαπόλεως Ἁλμυροῦ δι’ ὑπομνήματός των πρὸς τὰς Ἀρχὰς καὶ τοὺς βουλευτάς, καταγγέλλουν παραβάσεις ἁλιείας διὰ μηχανοτρατῶν. Αἱ παραβάσεις αὐταὶ ηὐξήθησαν μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε νὰ κινδυνεύῃ ὁ ἁλιευτικὸς πλοῦτος τοῦ Παγασητικοῦ καὶ συνεπείᾳ τούτου, στεροῦνται ἐργασίας οἱ παράκτιοι ἁλιεῖς. Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας εἰς τὴν ἔγγραφόν του ἀπάντησιν, λέγει, ὅτι ἔχει ἀπαγορευθῆ ἡ ἁλιεία διὰ μηχανοτρατῶν καὶ παραδέχεται, ὅτι γίνονται παραβάσεις πολλαί, πρὸς πάταξιν τῶν ὁποίων λαμβάνει τὰ ἀναγκαιοῦντα μέτρα. Ἐπειδή, πράγματι, ὑπάρχουν πολλαὶ παραβάσεις, μέχρι τοῦ σημείου νὰ δημιουργῆται κίνδυνος διὰ τὸν ἁλιευτικὸν πλοῦτον τοῦ Παγασητικοῦ, παρακαλοῦμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ λάβῃ τὰ ἀναγκαῖα μέτρα διὰ νὰ σταματήσῃ ἡ ἀπαράδεκτος καὶ ἐπικίνδυνος αὐτὴ κατάστασις.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Κωνσταντάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§10Κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶν τὴν ἐρώτησιν, ἔχω νὰ προσθέσω τὰ ἑξῆς: Ὅπως ἀπεδείχθη ἀπὸ τὴν σχετικὴν ἐπερώτησιν, ἡ ὁποία ἀνεπτύχθη τὸν παρελθόντα Μάϊον, ἐπιβάλλεται νὰ γίνουν δι’ ἐπιστημονικῆς ἐρεύνης μελέται τῶν θαλασσίων μας περιοχῶν, ὥστε νὰ προσδιορισθοῦν αἱ συνθῆκαι ἀναπτύξεως τῶν ἰχθύων καὶ νὰ διαμορφωθῇ ἕνα νέον νομικὸν ἁλιευτικὸν καθεστὼς ἀκριβέστερον καὶ δικαιότερον, ποὺ νὰ μὴ προκαλῇ παραβάσεις. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου περίπτωσιν ἀντίθετον τῆς σημερινῆς, καθ’ ἣν οἱ ἴδιοι οἱ ἁλιεῖς τῶν μηχανοτρατῶν ἐζήτησαν νὰ ἀπαγορευθῇ ἡ ἁλιεία διὰ μηχανοτρατῶν τὸν Ὀκτώβριον ἔξω τοῦ κόλπου τῆς Καβάλας, διότι καταστρέφεται ὁ γόνος, λόγῳ μὴ ἀναπτύξεως τῶν ἰχθύων καὶ νὰ ληφθοῦν ὅλα τὰ ἀναγκαῖα μέτρα, ὥστε νὰ μὴ γίνεται καταστροφικὴ ἁλίευσις, πρᾶγμα ποὺ ἀποδεικνύει, ὅτι ἁλιεῖς καὶ ἁλιεργάται τῶν μηχανοτρατῶν, ἐνδιαφέρονται διὰ νὰ μὴ καταστρέφεται ὁ ἐνάλιος πλοῦτος τῶν θαλασσῶν μας.

§11Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡ διὰ μηχανοτρατῶν ἁλιεία εἰς τὸν Παγασητικὸν κόλπον ἀπαγορεύεται καθ’ ὅλον τὸ ἔτος καὶ τὸ διατυπούμενον παράπονον ἐκ μέρους τῶν κ.κ. συναδέλφων εἶναι βάσιμον, διότι, παρὰ τὴν ἀπαγόρευσιν, ὑπάρχουν τακτικὰ παραβάσεις. Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας καταβάλλει κάθε προσπάθειαν, χρησιμοποιοῦντας πλωτὰ μέσα, καὶ ἐπιβάλλει κυρώσεις ἐναντίον τῶν παραβατῶν. Αἱ κυρώσεις εἶναι αὐστηρόταται, κατάσχονται τὰ πλοῖα καὶ αἱ χρηματικαὶ ποιναὶ εἶναι βαρύταται. Ἀλλὰ ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι, λόγῳ ἐλλείψεως μεγάλου ἀριθμοῦ πλωτῶν μέσων, αἱ παραβάσεις ἐξακολουθοῦν ἀκόμη νὰ ὑφίστανται καὶ αἱ διαμαρτυρίαι τῶν ἁλιέων εἶναι δίκαιαι. Τὸ Ὑπουργεῖον ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν τὴν ἐρώτησιν, ἐμελέτησε τὸ ὅλον θέμα καὶ θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι ἐντὸς τοῦ ἔτους θὰ προβῇ εἰς τὴν ἀγορὰν πλωτῶν μέσων ταχυτάτων καὶ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβληθῇ τάξις καὶ νὰ σωθῇ πραγματικὰ ὁ πλοῦτος τοῦ Παγασητικοῦ κόλπου, διότι αἱ μηχανότραται ἐπιφέρουν μεγάλην καταστροφήν.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, σχετικῆς μὲ τὴν ἐξίσωσιν τοῦ Ναυτικοῦ Γυμνασίου Οἰνουσῶν μὲ τὰς Δημοσίας Ναυτικὰς Σχολὰς κλπ.

§13Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς ἔχει ἀντιληφθῆ τὸ ἔργον, τὸ ὁποῖον ἐπιτελεῖται εἰς τὸ Ναυτικὸν Γυμνάσιον Οἰνουσῶν. Τὸ Ναυτικὸν Γυμνάσιον τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἱδρύθη μὲ ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν καὶ συμπαράστασιν τοῦ Κράτους, εἶναι ἕνα πειραματικὸν σχολεῖον, τὸ ὁποῖον ἀποδίδει ἐξαιρετικοὺς καρπούς. Εἶναι ἐξωπλισμένον μὲ ὅλα τὰ μέσα, ὥστε νὰ διδάσκωνται καλῶς οἱ εἰς αὐτὸ φοιτῶντες, τὰ εἰδικὰ μαθήματα. Οἱ ἀπόφοιτοι αὐτοῦ εἶναι καλῶς κατηρτισμένοι καὶ δύνανται ν’ ἀκολουθήσουν εἴτε Ἀνωτάτας Σχολάς, εἴτε τὸ Ναυτικὸν ἐπάγγελμα. Διὰ νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ δώσουν ἐξετάσεις διὰ τὸ δίπλωμα τοῦ Γʹ Πλοιάρχου, θὰ πρέπει νὰ ἔχουν 3ετῆ ὑπηρεσίαν, ἐνῷ διὰ τοὺς ἐκ τῶν Ναυτικῶν Σχολῶν προερχομένους, ἀπαιτεῖται 2ετὴς ὑπηρεσία. Παράκλησίς μας εἶναι, ὅπως γίνῃ ἐξίσωσις τῶν προσόντων τῶν ἀποφοίτων τῶν Ναυτικῶν Γυμνασίων μὲ ἐκεῖνα τῶν ἀποφοίτων τῶν Δημοσίων Ναυτικῶν Σχολῶν, ὥστε καὶ διὰ τοὺς ἀποφοίτους τῶν Ναυτικῶν Γυμνασίων νὰ ἀπαιτῆται 2ετὴς ὑπηρεσία, ὅπως καὶ διὰ τοὺς ἐκ τῶν Ναυτικῶν Σχολῶν, διὰ νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ προσέρχωνται εἰς τὰς ἐξετάσεις διὰ τὸ δίπλωμα τοῦ Γʹ Πλοιάρχου.

§14Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Πληροφορῶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ τὸν ἐρωτῶντα κ. συνάδελφον, ὅτι τὰ Ναυτικὰ Γυμνάσια Οἰνουσῶν καὶ Ἰθάκης δὲν εἶναι ἰσότιμα ἀπὸ ἀπόψεως ναυτικῆς ἐκπαιδεύσεως τῶν εἰς αὐτὰ φοιτώντων μὲ τὰς δημοσίας ἐμπορικὰς ναυτικὰς σχολάς. Ἐνῷ, δηλαδή, εἰς τὰ ναυτικὰ γυμνάσια διδάσκονται ναυτικὰ μαθήματα ἐπὶ 6 ἢ 7 ὥρας τὴν ἑβδομάδα, εἰς τὰς δημοσίας ἐμπορικὰς ναυτικὰς σχολὰς ἡ διδασκαλία τῶν ναυτικῶν μαθημάτων φθάνει εἰς 42 ὥρας τὴν ἑβδομάδα. Κατόπιν τούτου, οἱ ἐξερχόμενοι ἐκ τῶν Δημοσίων Ναυτικῶν Σχολῶν τοῦ Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ, ἀπαιτεῖται νὰ ἀσκηθοῦν πρακτικῶς ἐπὶ δύο ἔτη, διὰ νὰ ἔχουν δικαίωμα νὰ δώσουν ἐξετάσεις διὰ τὴν ἀπόκτησιν διπλώματος Γʹ Πλοιάρχου, ἐνῷ οἱ ἐξερχόμενοι ἐκ τῶν ναυτικῶν γυμνασίων θὰ πρέπει νὰ ἀσκηθοῦν πρακτικῶς ἐπὶ τρία ἔτη. Ἡ διαφορὰ αὐτὴ καταλήγει νὰ εἶναι εὐεργέτημα ὑπὲρ τῶν ἐξερχομένων ἐκ τῶν ναυτικῶν γυμνασίων, διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: Διὰ νὰ εἰσέλθῃ τις εἰς τὰς Δημοσίας Ναυτικὰς Σχολὰς τοῦ Ε. Ν., ἀπαιτεῖται νὰ ἔχῃ ἀποδεικτικὸν 7ης τάξεως ἢ ἀπολυτήριον γυμνασίου καὶ μετὰ φοίτησιν εἰς τὰς σχολὰς ἐπὶ δύο ἔτη, ὑποχρεοῦται νὰ ὑπηρετήσῃ ἐπὶ πλοίων, νὰ ἀσκηθῇ ἐπὶ δύο ἔτη πρακτικῶς. Οἱ ἐκ τῶν ναυτικῶν γυμνασίων ἐξερχόμενοι δὲν ἀπαιτεῖται νὰ ἔχουν ἄλλο προσόν, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τριετῆ πρακτικὴν ἐξάσκησίν των ἐπὶ τῶν πλοίων. Τὰ ἔτη, δηλαδή, ἐκπαιδεύσεως καὶ ἐξασκήσεως τῶν προερχομένων ἐκ τῶν Δημοσίων Ναυτικῶν Σχολῶν τοῦ Ε. Ν. εἶναι σχεδὸν τὰ ἴδια τῶν ἐτῶν τῶν προερχομένων ἐκ τῶν ναυτικῶν γυμνασίων. Εἰς τὰ ναυτικὰ γυμνάσια γίνεται μία στοιχειώδης ἐκμάθησις τοῦ ναυτικοῦ ἐπαγγέλματος, ἐνῷ εἰς τὰς Δημοσίας Ναυτικὰς Σχολὰς ἡ ἐκπαίδευσις εἶναι συστηματικὴ καὶ τολμῶ νὰ εἴπω τελεία. Συνεπῶς, ἡ διαφορὰ τοῦ ἑνὸς ἔτους πρακτικῆς ἐξασκήσεως ἐπὶ τῶν πλοίων, ἀπολήγει νὰ εἶναι πρὸς ὄφελος τῶν προερχομένων ἐκ τῶν ναυτικῶν γυμνασίων. Δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι ἡ κυριωτέρα πηγὴ τῶν ἀξιωματικῶν τοῦ ἐμπορικοῦ μας ναυτικοῦ, εἶναι τὰ κλασσικὰ γυμνάσια. Ὡς γνωστὸν δέ, ὁ χρόνος πρακτικῆς ἀσκήσεως τῶν προερχομένων ἐκ τῶν κλασσικῶν γυμνασίων εἶναι 4 ἔτη, ἐνῷ τῶν προερχομένων ἐκ τῶν ναυτικῶν γυμνασίων εἶναι 3 ἔτη. Ἐπίσης, θὰ πρέπει νὰ σημειωθῇ, ὅτι τὰ ἑλληνικὰ πληρώματα πλοίων εἶναι τὰ καλλίτερα ὅλου τοῦ κόσμου καὶ δὲν πρέπει νὰ μειώσωμεν τὰ ἀπαιτούμενα προσόντα καὶ νὰ διακινδυνεύσωμεν συνεπῶς τὴν πρωτοπορείαν μας ταύτην. Θὰ παρακαλέσω, συνεπῶς, τὸν κ. συνάδελφον, νὰ μὴ ἐπιμείνῃ εἰς τὸ αἴτημά του, διότι τὸ ὅλον θέμα ἔχει μελετηθῆ ἐπισταμένως ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας καὶ ἔχω πεισθῆ, ὅτι αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου εὑρίσκονται ἐν ἀπολύτῳ δικαίῳ. Τὸ θέμα αὐτὸ ἐπίσης, τὸ συνεζητήσαμεν καὶ μὲ τὴν Ἕνωσιν τῶν ἐφοπλιστῶν, ἡ ὁποία καὶ ἐκείνη εἶχε ζητήσει τὴν μείωσιν τῆς πρακτικῆς ἀσκήσεως κατὰ ἓν ἔτος καὶ ἐν τέλει ἡ Ἕνωσις ἀπεδέχθη ὡς ὀρθὰς τὰς ἀπόψεις τῶν ὑπηρεσιῶν. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐμμείνωμεν εἰς τὰ προσόντα αὐτὰ διὰ νὰ ἐξακολουθήσωμεν νὰ ἔχωμεν ἱκανοὺς ἀξιωματικοὺς τοῦ Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ. Κατόπιν τούτου, παρακαλῶ, κ. συνάδελφε, ὅπως μὴ ἐπιμείνητε.

§15Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Πολὺ φοβοῦμαι, κ. Πρόεδρε, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς κατέχεται ἀπὸ τὴν ἐσφαλμένην ἀντίληψιν, ὅτι τὰ ναυτικὰ γυμνάσια δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ συναγωνισθοῦν τὰς δημοσίας ναυτικὰς σχολὰς καὶ πρὸς προστασίαν τούτων, διετύπωσε τὰς ἀνωτέρω ἀπόψεις. Ὅταν, κ. Ὑπουργέ, γίνεται μία τοιαύτη φιλότιμος προσπάθεια εἰς τὸ Ναυτικὸν Γυμνάσιον Οἰνουσῶν καὶ ὅταν ἔχουν μετακληθῆ ἀκόμη καὶ Ναύαρχοι διὰ νὰ διδάσκουν τὰ ναυτικὰ μαθήματα, θὰ πρέπει ἀνάλογος νὰ εἶναι καὶ ἡ μεταχείρισις τῶν φοιτώντων εἰς τὰ γυμνάσια ταῦτα. Εἶναι ἀνάγκη οἱ σπουδασταὶ αὐτοὶ νὰ ἀποφεύγουν τὸ ἓν ἐπὶ πλέον ἔτος τῆς πρακτικῆς των ἀσκήσεως. Ὡς ἔχουν σήμερον τὰ πράγματα, ἡ διαφορὰ κατὰ ἓν ἔτος μόνον μεταξὺ τῶν ἐξερχομένων ἐκ τῶν ναυτικῶν γυμνασίων καὶ τῶν ἐξερχομένων ἐκ τῶν κλασσικῶν γυμνασίων δὲν κρίνεται δικαία. Πολὺ φοβοῦμαι, κ. Ὑπουργέ, ὅτι πολὺ γρήγορα ἐλησμονήσατε τὴν ὡραίαν ἐντύπωσιν, τὴν ὁποίαν ἐσχηματίσατε κατὰ τὴν ἐπίσκεψίν σας εἰς τὸ Γυμνάσιον Οἰνουσῶν. Ἐπιμένομεν εἰς τὸ αἴτημά μας, διότι ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι διετὴς πρακτικὴ ἐξάσκησις εἶναι ἱκανὴ διὰ νὰ καταστήσῃ τοὺς ἀποφοίτους τῶν ναυτικῶν γυμνασίων ἱκανοὺς διὰ τὴν ἀπόκτησιν διπλώματος Γʹ Πλοιάρχου.

§16Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Εἶναι ἀληθές, κ. Πρόεδρε, ὅτι ἡ ἐντύπωσίς μου ἐκ τῆς ἐπισκέψεώς μου εἰς τὸ Γυμνάσιον Οἰνουσῶν ὑπῆρξεν ἀρίστη. Καὶ ὁμολογῶ, ὅτι εἶμαι ἱκανοποιημένος ἐκ τοῦ ἔργου, τὸ ὁποῖον συντελεῖται εἰς τὸ γυμνάσιον ἐκεῖνο. Παρὰ ταῦτα, εἶμαι ἠναγκασμένος νὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τῶν ἀπόψεών μου. Διότι ἡ διαφορὰ τῆς διδασκομένης ὕλης εἰς τὰ ναυτικὰ γυμνάσια, ἐν σχέσει μὲ τὴν διδασκομένην ὕλην εἰς τὰς δημοσίας ἐμπορικὰς ναυτικὰς σχολάς, εἶναι τεραστία. Ἡ μείωσις κατὰ ἓν ἔτος τῆς πρακτικῆς ἀσκήσεως τῶν ἐξερχομένων ἐκ τῶν ναυτικῶν γυμνασίων ἀπὸ τὴν πρακτικὴν ἄσκησιν τῶν ἐξερχομένων ἐκ τῶν κλασσικῶν γυμνασίων, θὰ πρέπει νὰ θεωρηθῇ ἐπαρκὴς εὔνοια καὶ ἀναγνώρισις τοῦ συντελουμένου ἔργου εἰς τὰ ναυτικὰ γυμνάσια. Καὶ ἡ Ἕνωσις Ἑλλήνων Ἐφοπλιστῶν εἶχε ζητήσει τὴν μείωσιν τῶν ἐτῶν εἰς δύο, πλὴν ὅμως, μετὰ τὴν συζήτησιν τοῦ θέματος τούτου καὶ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἑκατέρωθεν ἀπόψεων, ἡ Ἕνωσις ἀπεδέχθη ὡς ἀπολύτως ὀρθὰς τὰς ἀπόψεις τοῦ Ὑπουργείου. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι τὰ Ἑλληνικὰ πληρώματα εἶναι τὰ καλλίτερα καὶ συνεπῶς, δὲν πρέπει, ἐπὶ κινδύνῳ μειώσεως τῆς ἀποδοτικότητος τῶν Ἑλληνικῶν πληρωμάτων, νὰ μειώσωμεν τὰ ἀπαιτούμενα προσόντα.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, σχετικῆς μὲ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ἀπολεσθέντων ἐκ πολεμικῆς αἰτίας πλοίων κλπ.

§18Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας) Διὰ τὴν ἐρώτησιν ταύτην, κ. Πρόεδρε, δὲν εἶναι ἁρμόδιον τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας.

§19Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας δὲν εἶναι εὐθέως ἁρμόδιον. Δύναται, ὅμως, νὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν ἐπίλυσιν τοῦ ζητήματος, περὶ τοῦ ὁποίου θὰ ὁμιλήσω καὶ συνεπῶς, θὰ πρέπει ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ ἀκούσῃ τὰς ὀλίγας λέξεις, τὰς ὁποίας θὰ εἴπω. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου, κύριε Πρόεδρε, ἐτορπιλλίσθησαν ἀρκετὰ πετρελαιοκίνητα πλοῖα. Τώρα ποὺ γίνεται συζήτησις περὶ τῶν γερμανικῶν ἐπανορθώσεων, θὰ πρέπει καὶ οἱ ἰδιοκτῆται τῶν τορπιλλισθέντων αὐτῶν πλοίων νὰ δικαιωθοῦν κἄποιας ἀποζημιώσεως καὶ νὰ λάβουν, συνεπῶς, τὴν μερίδα των ἐκ τῶν γερμανικῶν ἐπανορθώσεων. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, ὡς φυσικὸς προστάτης τῶν ναυτιλλομένων καὶ ὡς γνωρίζων καλλίτερον παντὸς ἄλλου τὸ ζήτημα, θὰ πρέπει νὰ εἰσηγηθῇ εἰς τοὺς συναδέλφους του ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τοῦ Συντονισμοῦ, τὴν ἀνάγκην τῆς καταβολῆς ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν τορπιλλισθέντων ἢ ἄλλων ἀπολεσθέντων κατὰ τὸν πόλεμον πετρελαιοκινήτων πλοίων.

§20Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Δι’ αὐτὸ τὸ ζήτημα, κ. Πρόεδρε, ἔχω ἤδη προβῆ εἰς τὰς ἐνεργείας, τὰς ὁποίας ζητεῖ νὰ κάμω ὁ κ. συνάδελφος.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διαγράφεται ἡ ἐρώτησις τοῦ κ. Μπουρνιᾶ, ἡ ἀφορῶσα τὴν αἴτησιν πληροφοριῶν, σχετικῶς μὲ τὴν ἵδρυσιν ναυτικῶν σχολῶν, καταρτίσεως ἀξιωματικῶν καταστρώματος τοῦ ἐμπορικοῦ ναυτικοῦ, ὡς ἀπουσιάζοντος τοῦ ἐρωτῶντος βουλευτοῦ. Ἡ κ. Ε. Μπενᾶ, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς της, σχετικῶς μὲ τὸν χρόνον θαλασσίας ὑπηρεσίας τῶν ὑπηρετούντων ὑπὸ ξένην σημαίαν Ἑλληνικῶν πληρωμάτων κλπ.

§22Ε. ΜΠΕΝΑ. Ὡς εἶναι γνωστόν, κ. Πρόεδρε, διὰ τὴν ἀπόκτησιν πτυχίου εἰδικότητος εἰς ὅλους τοὺς κλάδους τῶν ναυτικῶν, ἀπαιτεῖται ὡρισμένος χρόνος θαλασσίας ὑπηρεσίας. Δι’ ὅσους, ὅμως, ἐκ τῶν πληρωμάτων ὑπηρετοῦν εἰς ἑλληνικὰ πλοῖα ὑπὸ ξένην σημαίαν, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι συμβεβλημένα μὲ τὸ Ν.Α.Τ., ὁ χρόνος τῆς θαλασσίας ὑπηρεσίας των ὑπολογίζεται μειωμένος κατὰ τὸ ⅓. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μᾶς πληροφορήσῃ, ποῖος εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς διατάξεως ταύτης, ἡ ὁποία τόσον πολὺ ἐμποδίζει τὴν ἐξέλιξιν τῶν νέων ναυτικῶν καὶ ἂν ὁ κατὰ τοιοῦτον τρόπον ὑπολογισμὸς τῆς προϋπηρεσίας ἀπαλλάσσει τοὺς ναυτικοὺς ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσιν ἐξαγορᾶς τοῦ ὑπολειπομένου χρόνου, δηλαδή, τοῦ ⅓.

§23Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Πρὸ 5ετίας, κ. Πρόεδρε, ἐψηφίσθη ἡ ἐν λόγῳ διάταξις, μὲ τὴν δικαιολογίαν νὰ συντελέσῃ εἰς τὸν ἐπαναπατρισμὸν τῶν ὑπὸ ξένην σημαίαν ἑλληνικῶν πλοίων. Ἤδη, αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐπεδιώκετο, κατὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῆς Κυβερνήσεως, συνετελέσθη εἰς ἕνα βαθμὸν καὶ τὸ μόνον ποὺ ἀπομένει τώρα, ἕνεκα τῆς διατάξεως ταύτης, εἶναι ἡ παρεμπόδισις χιλιάδων ναυτικῶν νὰ ἀποκτήσουν πτυχίον εἰδικότητος καὶ νὰ διευκολυνθοῦν εἰς τὴν ἐξέλιξίν των. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας εἶναι σύμφωνος διὰ τὴν κατάργησιν τῆς διατάξεως ταύτης. Ἀντιδρᾷ μόνον τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ. Ἡμεῖς νομίζομεν καὶ ἐπιμένομεν συμφωνοῦντες μὲ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν κατάργησιν τῆς διατάξεως ταύτης, διότι οὐδένα σκοπὸν πλέον ἐξυπηρετεῖ.

§24Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Εἶναι ἀληθές, κ. Πρόεδρε, ὅτι πρὸ 5ετίας ἐθεσπίσθη ἡ ἐν λόγῳ διάταξις, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ συντελέσῃ εἰς τὸν ἐπαναπατρισμὸν τῶν ὑπὸ ξένην σημαίαν ἑλληνικῶν πλοίων. Εὐτυχῶς, οἱ ἐφοπλισταί, κατόπιν τῶν ληφθέντων ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως μέτρων καὶ τῆς πίστεως αὐτῶν ἐπὶ τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς σταθερότητος τῆς Χώρας, ἐπανέφερον τὰ πλοῖα των ὑπὸ τὴν ἑλληνικὴν σημαίαν, εἰς τρόπον ὥστε σήμερον νὰ ἔχωμεν ἐμπορικὸν στόλον χωρητικότητος 4,5 ἑκατομμυρίων τόννων περίπου. Ἐπίσης εἶναι ἀληθές, ὅτι τὰ ὑπὸ ξένην σημαίαν ἑλληνικὰ πλοῖα ἠσφάλισαν κατὰ τὸ πλεῖστον τὰ πληρώματά των εἰς τὸ Ν.Α.Τ. καὶ συνεπῶς, ἡ ἰσχὺς τῆς διατάξεως ταύτης, ὄχι μόνον δὲν ἐξυπηρετεῖ πλέον κανένα σκοπόν, ἀλλὰ τοὐναντίον παρεμβάλλει δυσκολίας εἰς τὴν ἐξέλιξιν καὶ τὴν σταδιοδρομίαν τῶν Ἑλλήνων ναυτικῶν. Αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ ἐπιμένουν νὰ μελετηθῇ τὸ ζήτημα αὐτὸ ἔτι περισσότερον. Διὰ τὴν τακτοποίησιν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, κ. συνάδελφοι, εὑρίσκομαι εἰς ἐπαφὴν μὲ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ καὶ πιστεύω, ὅτι συντόμως θὰ ἀρθῇ πᾶσα δυσκολία καὶ θὰ φέρωμεν σχέδιον νόμου, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ καταργοῦμεν τὴν διάταξιν αὐτήν. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ παύσῃ καὶ τὸ παράπονον αὐτὸ τῶν ἀξίων, πράγματι, Ἑλλήνων ναυτικῶν.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὰς ἀνα-

φορὰς καὶ ἐρωτήσεις, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνεχίζεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὸ ἔλαιον. Ὁ κ. Π. Βαρδινογιάννης, ἔχει τὸν λόγον.

§26Π. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, θὰ ἐνόμιζε κανεὶς ὅτι, μετὰ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ ἀξιοτίμου ἐπὶ τῆς Γεωργίας ὑπουργοῦ περὶ τῆς ἐνισχύσεως τῆς οἰκοσίτου κτηνοτροφίας, ἐξηντλήθη ἡ ἐπερώτησις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἡ ἀφορῶσα εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ ἐλαίου. Πληροφορῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, διὰ κἄτι, τὸ ὁποῖον ὤφειλε νὰ γνωρίζῃ. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ἀφορῶσα τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκοσίτου κτηνοτροφίας, οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν μὲ τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις ἀκολουθεῖ ἐπὶ τῶν τιμῶν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Δὲν γνωρίζω διὰ ποῖον λόγον ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας προσεπάθησε νὰ ἐκτρέψῃ τὴν συζήτησιν ἀπὸ τὸ ἐπίμαχον θέμα, ἀγορεύων ἐπὶ τῆς ἐνισχύσεως τῆς οἰκοσίτου κτηνοτροφίας καὶ ἐπιχειρῶν νὰ εἰσπράξῃ χειροκροτήματα. Ὤφειλε τόσον ὁ κ. ὑπουργός, ὅσον καὶ ἡ Κυβέρνησις, νὰ ἔχουσιν ἀντιληφθῆ, ὅτι ὁ 20ὸς αἰὼν χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἓν θέμα ὑπέρτατον: Τὸ κοινωνικόν. Ἐὰν ὁ 18ος αἰὼν ἔθεσε τὸ πρόβλημα τῆς πολιτικῆς ἐλευθερίας καὶ ὁ 19ος τὸ πρόβλημα τῶν Ἐθνοτήτων, ὁ 20ὸς ἐτοποθέτησε κατὰ τρόπον ἀμείλικτον τὸ κοινωνικόν. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι εἰς τοὺς καιρούς μας εἶναι ἔξω τοῦ πνεύματος καὶ τῆς οὐσίας τοῦ χρόνου, πᾶς ὅστις δὲν κινεῖται ἐντὸς τῆς θέσεως αὐτῆς. Καὶ ἂν αὐτὸ ἀποτελῇ διαπίστωσιν χαρακτηριστικὴν πνευματικῆς ὑποτονίας, ὅταν ἡ διαπίστωσις γίνεται διὰ μεμονωμένα ἄτομα, ὁ χαρακτηρισμὸς πρέπει νὰ εἶναι βαρύτερος, ὅταν ἀφορᾷ τὴν πολιτικὴν ἡγεσίαν. Δυστυχῶς, εἰς τὸν τόπον μας, ἐὰν ἠθέλαμεν νὰ γενικεύσωμεν τὴν ἐπισκόπησιν ἀπὸ τῆς συγκεκριμένης αὐτῆς σκοπιᾶς, θὰ κατελήγομεν εἰς λίαν θλιβερὰ συμπεράσματα. Τὸ ὀλιγώτερον ποὺ θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ εἴπωμεν εἶναι, ὅτι ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῆς Δεξιᾶς, ἥτις ἐπὶ μίαν συνεχῆ σχεδὸν τριακονταετίαν κυβερνᾷ τὰς τύχας τῆς Ἑλλάδος, διεμορφώθη ἕνας τύπος πολιτικῆς ἡγεσίας, ὁ ὁποῖος κατὰ πολὺ περίεργον τρόπον ἐναρμονίζεται νὰ εἶναι φορεὺς ἑνὸς πνεύματος, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ ἄρνησιν τοῦ νοήματος καὶ τῆς οὐσίας τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου ποὺ διανύομεν. Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἐπιθυμοῦμεν νὰ γενικεύσωμεν τὸ θέμα, περιοριζόμεθα ἁπλῶς εἰς τὴν κλασσικὴν πλέον διάστασιν, ἡ ὁποία παρουσιάζεται, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἐκδηλώσεως τοῦ πνεύματος αὐτοῦ, μεταξὺ τοῦ ἐνδιαφέροντος ὑπὲρ τῶν τάξεων ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι πολὺ ἢ ὀλίγον ἐκφράζουν τὴν ἀπόλυτον καὶ σχετικὴν οἰκονομικὴν εὐρωστίαν καὶ τῆς ἀδιαφορίας διὰ τὰς τάξεις, αἱ ὁποῖαι, ἐνῷ φέρουν ἐπὶ τῶν ὤμων των τὸ βάρος τῆς παραγωγῆς —δηλαδὴ τῆς ζωῆς τοῦ συνόλου— ἀποτελοῦν τοὺς παρίας εἰς τὴν διανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Τὴν τραγικωτέραν μορφὴν αὐτῆς τῆς, κρισίμου σημασίας, διαστάσεως ἀποτελεῖ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος. Ἔχουν τόσον πολλὰ λεχθῆ καὶ γραφῆ διὰ τὴν μοῖραν του, ὥστε θ’ ἀπετέλει περιττὴν φιλολογίαν ἡ ἐπανάληψίς των. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὴν πλέον ἐξοργιστικὴν ἔκφρασιν τοῦ κυριαρχοῦντος εἰς βάρος τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου πνεύματος, εἶναι τὸ σημεῖον ποὺ ἀφορᾷ συγκεκριμένως τὴν προστασίαν τοῦ μόχθου τῶν ἀγροτῶν, ἐν σχέσει πρὸς τὴν τοιαύτην προστασίαν τοῦ μόχθου τῶν ἄλλων κοινωνικῶν τάξεων: Τὰ προϊόντα τῆς βιομηχανίας κατέχουν προνομιακὴν θέσιν εἰς τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Ὁ βιομήχανος δύναται νὰ προϋπολογίζῃ ἐπὶ στοιχείων ἀπολύτως σχεδὸν θετικῶν καὶ συγκεκριμένων, διὰ νὰ χαράξῃ τὴν παραγωγικήν του πορείαν Παραγωγικὰ ἔξοδα καὶ πάσης φύσεως εἰσφοραὶ βαρύνουσαι τὴν ἐπιχείρησίν του, εἶναι σαφῶς διαγεγραμμέναι, ὥστε νὰ δημιουργῆται εἰς αὐτὸν ἡ πρακτικὴ δυνατότης μιᾶς κοστολογήσεως ἐναρμονισμένης μὲ τὴν πραγματικότητα. Καὶ αἱ τιμαὶ τῶν προϊόντων του εἶναι κατωχυρωμέναι, πολλάκις δὲ καὶ ἡ διάθεσίς των, ὅταν ὑπὸ τὴν πολιτικὴν τῆς ἀναπτύξεως τῆς βιομηχανίας παρεμβαίνῃ καὶ ἡ δασμολογικὴ προστασία. Ἐξ ἄλλου, τὸ βάρος τῶν βιομηχάνων, ὅπως καὶ τῶν λοιπῶν παραγωγικῶν τάξεων, διὰ τῆς ὀργανώσεώς των καὶ τῆς γενικῆς ἢ εἰδικῆς ἐπιδράσεως, τὴν ὁποίαν ἀσκοῦν ἀναλόγως τῆς σημασίας, ἥτις ἀποδίδεται εἰς τὴν οἰκονομικήν των ὀντότητα, εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἐπηρεάζῃ ὑπὲρ τῶν συμφερόντων των τὴν ὑπεύθυνον πολιτικήν. Τὶ ἰσχύει, ὅμως, διὰ τὰ προϊόντα τῶν ἀγροτῶν; Ποία συγκεκριμένη, θετικὴ καὶ σταθερὰ προδιαγεγραμμένη προστασία ὑπάρχει; Ποία δυνατότης κοστολογήσεως εἶναι πιθανή; Μὲ ποῖα κριτήρια θὰ πορευθῇ ὁ δυστυχὴς ἀγρότης, διὰ νὰ ὑπολογίσῃ τὴν ὀργάνωσιν τῆς ζωῆς του καὶ τὴν ἀμοιβὴν τοῦ μόχθου του; Δι’ ὅλας τὰς τάξεις ὑπάρχει μία προστασία. Μικρὴ ἢ μεγάλη, ἀλλὰ πάντως ὑπάρχει. Οἱ φορεῖς τῆς βαρείας οἰκονομικῆς ἰσχύος, χάρις εἰς αὐτὴν τὴν προστασίαν δύνανται νὰ εἶναι παντοδύναμοι. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἐργατικὴ τάξις τῶν ἡμερομισθίων καὶ αὐτὴ ἀπολαμβάνει τῆς προστασίας της, ὁσονδήποτε ἀτελὴς καὶ ἂν εἶναι αὕτη. Εἴτε ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, εἴτε ὑπὸ τῶν θεσμοθετημένων μέτρων τῶν ρυθμιζόντων τὸ δικαίωμα ἀπολύσεως, ἀποζημιώσεως, ἀσφαλίσεως ἀνεργίας, ἀσθενείας, γήρατος ἢ θανάτου, μία μορφὴ προστασίας ὑφίσταται. Τὶ ὑφίσταται ὅμως διὰ τὸν ἀγρότην; Τὸ μηδὲν ἢ σχεδὸν κἄτι προσιδιάζον πρὸς τὸ μηδέν. Ἀλλὰ ἐὰν θελήσωμεν νὰ προεκτείνωμεν τὴν ἀρχὴν αὐτὴν μέχρι τῶν ἀγροτῶν, ποία εἰκόνα θὰ συναντήσωμεν; Ἕνα ἄφατον μόχθον καὶ μία ἀσύλληπτον ἐγκατάλειψιν. Μία μόνον πτυχὴ τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς εἶναι καὶ ἡ ἀφορῶσα τὸ ἔλαιον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἀναπτύσσων τὴν πολιτικήν του διὰ τὴν ἐνίσχυσιν δῆθεν τῆς οἰκοσίτου κτηνοτροφίας εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα καὶ ὄχι κατὰ διαμερίσματα ὅπως ἠθέλησαν νὰ ἐμφανίσουν ἀπὸ τῶν στηλῶν τῶν τοπικῶν Ἐφημερίδων τῆς Κρήτης ὡρισμένοι κυβερνητικοὶ παράγοντες, εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὅτι τὰ κλαδιὰ τῆς ἐλαίας εἶναι ἰδεώδης τροφὴ διὰ τὰ ζῶα. Ὥστε περίπου εὑρίσκει ὡς διέξοδον ὁ κ. Ὑπουργὸς τὸ κόψιμον τῶν ἐλαιοδένδρων διὰ νὰ τραφοῦν τὰ κτήνη; Εἶναι μία ἀπάντησις τὴν ὁποίαν εἶχε δώσει κάποτε ἕνας Δ)ντὴς Γεωργίας εἰς τὴν Ἕνωσιν Γεωργικῶν Συν)σμῶν Ραφίνης, ἀλλὰ δὲν ἐπεριμέναμεν ὅτι θὰ τὴν ἀκούαμεν ἀπὸ ὑπεύθυνον στόμα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Κύριοι βουλευταί, ἐνῷ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς τοῦ ἐλαιολάδου ἀπὸ ἐπίσημα στοιχεῖα εἶναι 22,50 τὸ 1956 καὶ ἐφέτος 17,48 πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν διέψευσεν ἡ Κυβέρνησις, ὁρίζεται ὡς τιμὴ ἀσφαλείας τὸ 12,30 μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δοθῇ τὸ σύνθημα πτώσεως εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ ἐλαιολάδου. Αὐτὴν τὴν πολιτικὴν καλοῦμεν ἀπὸ τοῦ ἐθνικοῦ τούτου βήματος νὰ ἀναθεωρήσητε ἔστω καὶ σήμερον καὶ νὰ τὴν προσαρμόσητε πρὸς τὴν πραγματικότητα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσάγεται ὅπως ἀπεκαλύφθη ποσότης 20.000 τόννων βαμβακοσπόρου διὰ τὴν παραγωγὴν δῆθεν βαμβακόπιττας ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα, ὅπως ὡμολογήσατε, σκοπὸν ἔχετε νὰ ἐνισχύσητε τὴν βιομηχανίαν σπορελαίου καὶ νὰ δημιουργήσητε ἕνα ἀκόμη ἀνταγωνιστὴν τοῦ ἐλαιολάδου. Τὸ τοιοῦτον ἀποτελεῖ πρόκλησιν πρὸς τὸν ἐλαιοπαραγωγικὸν κόσμον. Διατὶ δὲν ἐσκέφθητε κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἀπαγορεύοντες τὴν εἰσαγωγὴν τῶν ποικιλωνύμων ἀπορρυπαντικῶν ἀλλάσσοντες τὴν περίεργον πολιτικήν σας ἐπὶ τῶν λιπαρῶν καὶ τῶν πυρηνελαίων καὶ δίδοντες ἄλλας κατευθύνσεις πρὸς τὰ Ἀγορανομικὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα διώκουν συνεχῶς τοὺς σαπωνοπαραγωγούς, ὁπότε ἡ μέχρι πρό τινος ἀνθοῦσα σαπωνοβιομηχανία δὲν θὰ εὑρίσκετο εἰς τὰ πρόθυρα τῆς χρεωκοπίας μὲ ἀποτέλεσμα ἐκτὸς τῶν ἄλλων νὰ εὑρεθοῦν εἰς τὸν δρόμον πολλαὶ ἑκατοντάδες ἐργατῶν. Αὐτὸ δὲν σᾶς συγκινεῖ; Πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι ὅταν ὁμιλοῦμεν περὶ ἐνισχύσεως τῆς βιομηχανίας, ἐννοοῦμεν μόνον τὴν ἐνίσχυσιν ὡρισμένων μεγαλοβιομηχάνων. Παράγουν οἱ ἀγρόται καὶ ἀπὸ τὴν παραγωγὴν των ζῇ τὸ σύνολον. Παράγουν οἱ ἀγρόται καὶ ἀπὸ τὴν παραγωγήν των συντηροῦνται τὰ ἀστικὰ κέντρα, αἱ βιομηχανίαι καὶ βιοτεχνίαι. Παράγουν οἱ ἀγρόται καὶ ἀπὸ τὸν ἱδρῶτα των καὶ τὸ ἀγκομαχητό των τρέφονται αἱ ρίζαι τῆς Ἐθνικῆς οἰκονομίας. Παράγουν οἱ ἀγρόται καὶ ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν καταπονημένων χειρῶν των ἐκχύνονται αἱ δυνάμεις στερεοποιοῦσαι καὶ συντηροῦσαι τὰ θεμέλια τοῦ τόπου. Παράγουν οἱ ἀγρόται... Ἀλλὰ μόνον ἐὰν ἔπαυον πρὸς στιγμὴν νὰ παράγουν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιληφθοῦν οἱ ἀποτιτανωμένοι ἐγκέφαλοι τὸ ἀσύλληπτον βάρος τῆς προσφορᾶς αὐτῆς καὶ τὴν ἀβυσσαλέαν κατακρήμνισιν τοῦ συνόλου ἄνευ αὐτῆς τῆς παραγωγῆς. Καὶ τὶ ἀπολαμβάνουν ἀπὸ αὐτὴν τὴν τεραστίας σημασίας εἰσφοράν των; Ἔρημοι, γυμνητεύοντες, πεινῶντες, ἐγκαταλελειμμένοι, διαβιβρωσκόμενοι ἀπὸ τὸ αἴσθημα τῆς ἀνασφαλείας, καταλαμβανόμενοι ψυχικῶς ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα κατωτερότητος, διαλυόμενοι ἠθικῶς ἀπὸ τὴν ὀργήν, ἀντικρύζουν τὸν μόχθον των νὰ ἐξανεμίζεται εἰς τὰς ἐπιτηδείας χεῖρας τῶν κερδοσκόπων, εἰς τὴν ἔλλειψιν πάσης οὐσιαστικῆς πολιτικῆς προστασίας ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις τῆς δεξιᾶς, εἰς τὰς περιφήμους πλέον «τιμὰς ἀσφαλείας», αἱ ὁποῖαι, οὔτε τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς δὲν καλύπτουν ἐνίοτε. Παράγεται, προστάζει τὸ ὑδροκέφαλον καὶ ἀσυγκίνητον κέντρον. Παράγετε. Καὶ αὐτοὶ παράγουν, διότι ὑπακούουν, διότι τὸ νὰ ὑπακούουν ἔχει καταστῆ ὁ νόμος τῆς ζωῆς των. Καὶ ἔπειτα; Ἡ γενικὴ οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ τοῦ Κράτους πολιτική, τὰ δημοσιονομικὰ δεδομένα, ἡ διεθνὴς τοποθέτησίς μας, οἱ προϋπολογισμοὶ καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ σοβαροφανῆ «ταμποῦ» διὰ τῶν ὁποίων κατορθώνει ἑκάστοτε ἡ Κυβερνητικὴ ἡγεσία νὰ κατασκευάζῃ τὴν ἐπιχειρηματολογίαν της, δὲν ἐπιτρέπουν πάντοτε ἐν ὀνόματι τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος νὰ ἐξασφαλισθῇ μία στοιχειωδῶς ἀνθρώπινη ἀντιπαροχὴ εἰς αὐτὴν τὴν παραγωγήν, τὸ ἀποτέλεσμα ἑνὸς ἀπελπισμένου μόχθου. Ἕως πότε θὰ κρατηθῇ αὐτό; Μέχρι ποῦ θὰ φθάσῃ; Ποῖον εἶναι τὸ ὅριον τῆς ὑπομονῆς εἰς τὴν ὁποίαν συνεχῶς καλεῖτε τὸν ἀγρότην; Ὑπομονή, συνεχῶς ὑπομονή! Καὶ ἡ ὕπαιθρος ὑπομένει καὶ σιωπᾶ. Διηρωτήθητε ὅμως ποτέ, σεῖς οἱ ἀπὸ τῶν θώκων σας καὶ τῶν γραφείων καὶ τῶν ἐγγράφων σας καὶ τῶν στατιστικῶν σας, ἐπισκοποῦντες καὶ κρίνοντες τὴν πραγματικότητα, ὅτι ἴσως ἡ ὑπομονὴ νὰ ἐξαντληθῇ πλέον καὶ ἡ σιωπὴ νὰ ἔπαυσε πλέον νὰ σημαίνῃ πειθαρχία; Διηρωτήθητε ποτὲ μήπως αἱ παρωπίδες σας, αἱ ἀκούσιαι ἢ ἠθελημέναι σᾶς ἐμποδίζουν νὰ ἀντικρύζετε τὸ ἀληθινὸν νόημα αὐτῆς τῆς σιωπῆς, τὸ ἀληθινὸν νόημα τοῦ αἰῶνος; Δὲν ἐσκέφθητε ποτέ μήπως τὸ ἐθνικὸν συμφέρον αὐτὴ αὕτη ἡ ἔννοια τῆς Ἑλλάδος, ἡ οὐσία τῆς ἀγάπης πρὸς αὐτὴν καὶ ὡς πρὸς ὅ,τι αἰώνιον ἐκπροσωπεῖ καὶ διὰ τὸ ὁποῖον ἐπολεμήσαμεν καὶ παντοιοτρόπως ἠγωνίσθημεν, ἐπιβάλλῃ νὰ προσέξητε αὐτὴν τὴν σιωπὴν προτοῦ αὕτη γίνῃ κραυγὴ καὶ σεισμός; (Χειροκροτήματα).

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γλιγλῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§28Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, μετέχων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἀπὸ τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1956 καὶ ἐντεῦθεν ὡς ἐκπρόσωπος μιᾶς κατ’ ἐξοχὴν ἐλαιοπαραγωγικῆς περιφερείας, τῆς Λέσβου, παρακολουθῶ πάντοτε μετὰ προσοχῆς ὅλας τὰς διεξαγομένας ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ συζητήσεις τὰς ἀφορώσας τὰ προϊόντα τῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν μετ’ ἰδιαιτέρας δὲ προσοχῆς τὰς γενομένας συζητήσεις, τὰς σχέσεις ἐχούσας μὲ τὸ ἔλαιον καὶ τὰ ὑποπροϊόντα τῆς ἐλαίας. Δυστυχῶς, ἀπὸ τὰς συζητήσεις αὐτάς, αἱ διαπιστώσεις καὶ τὰ συμπεράσματα εἰς τὰ ὁποῖα κατέληξαν, εἶναι ὅτι μετὰ ἀπὸ κάθε συζήτησιν ἡ θέσις τῶν παραγωγῶν μας ἀντὶ νὰ γίνεται καλύτερη, γίνεται χειρότερη καὶ διὰ νὰ εἶμαι πλέον συγκεκριμένος, ἐνῷ οἱ παραγωγοί μας χρόνο μὲ τὸν χρόνον ὑποβάλλονται εἰς μεγαλυτέρας οἰκονομικὰς δαπάνας καὶ καταβάλλουν φιλοτίμους καλλιεργητικὰς φροντίδας μὲ ἀποτέλεσμα νὰ βελτιώνουν ποιοτικὰ καὶ ν’ αὐξάνουν ποσοτικὰ τὴν παραγωγήν των, ἀντιθέτως βλέπουν τὸ εἰς δραχμὰς εἰσόδημά των νὰ μειοῦται, τὸ ἀγοραστικό των δυναμικὸ νὰ περιορίζεται, τὰ χρέη των πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. καὶ τοὺς τρίτους νὰ αὐξάνουν, ἡ τοκογλυφία καὶ αἱ προπωλήσεις τῶν προϊόντων των νὰ λαμβάνουν ἔκτασιν μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὀγκοῦται ἡ ἀνεργία τῶν ἀγροτοεργατῶν μας, οἱ ὁποῖοι ὡς μόνη διέξοδον βλέπουν τὴν κατὰ μάζας κάθοδόν των πρὸς τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα καὶ τὰς χώρας τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τὸ τραγικὸν αὐτὸ οἰκονομικὸν ἀδιέξοδον εἶναι συνέπεια τῆς ἐσφαλμένης κυβερνητικῆς πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ ἐλαίου, ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται ἀπὸ τοῦ 1955 καὶ ἐντεῦθεν. Δὲν ἐπιθυμῶ, κύριοι συνάδελφοι, ν’ ἀναφερθῶ στὰ σκληρὰ μέτρα τοῦ παρελθόντος. Ἀναφέρω μόνον, ὅτι οἱ παραγωγοί μας θὰ ἐνθυμοῦνται πάντοτε τὸν νόμον ἐκεῖνον ποὺ ἐπέτρεψε τὴν νοθείαν τοῦ ἐλαίου μὲ τὸ σπορέλαιον. Θὰ ἐνθυμοῦνται ἀκόμη τὴν καθορισθεῖσαν τιμὴν τοῦ σπορελαίου, τὸ ὁποῖον ἐπωλεῖτο κάτω τοῦ κόστους καὶ μὲ τετραμήνους πιστώσεις. Θὰ ἐνθυμοῦνται τὰς περιοδείας τῶν καθηγητῶν τῶν Πανεπιστημίων, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν ἀκόμη καὶ εἰς τὴν Λέσβον διὰ νὰ διαφημίσουν τὰς θρεπτικὰς καὶ ὑγιεινὰς ἰδιότητας τοῦ σπορελαίου. Μὲ λίγα λόγια, κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις ἐθυσίασε τὰ συμφέροντα τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν ἀπὸ τοῦ 1955 καὶ ἐντεῦθεν εἰς τὸν βωμὸν τῆς ἀπεριορίστου εἰσαγωγῆς τῶν σπορελαίων τῆς λεγομένης ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ἀπὸ δὲ τοῦ 57 ἐθυσίασε τὰ συμφέροντα τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν μὲ τὸν νόμον τοῦ 1957 περὶ μέτρων προστασίας τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς. Ματαίως τότε κατεβάλαμεν προσπαθείας μετ’ ἄλλων συναδέλφων διὰ νὰ πείσωμεν τὴν Κυβέρνησιν νὰ δεχθῇ ὡρισμένας τροπολογίας μας, αἱ ὁποῖαι θὰ περιώριζον τὴν καταστροφικήν της πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ ἐλαίου. Ἄσκοπα ὅμως ἐπιμείναμε τότε ἐπὶ τῶν τροπολογιῶν μας διότι ἡ Κυβέρνησις ἤθελε νὰ ἔχῃ ἐλευθέρας τὰς χεῖρας της καὶ δὲν ἤθελε νὰ δεσμευθῇ κατ’ οὐδένα λόγον. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ νόμου ἦτο, ὅτι ἐζημιώθησαν τεραστίως τὰ συμφέροντα τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Εἶπα εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ λόγου μου, ὅτι κάθε φορὰ ποὺ γίνεται συζήτησις εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν διὰ τὸ ἔλαιον, ἀντὶ νὰ καλυτερεύῃ ἡ κατάστασις τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, χειροτερεύει. Τοῦτο ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι κατὰ τὸ ἔτος 1957 ἡ τιμὴ ἀσφαλείας διὰ τὸ ἔλαιον, ὡρίσθη εἰς δραχμὰς 20–21 διὰ τὴν Λέσβον. Κατὰ τὸ ἔτος 1957, 1958, ὡρίσθη ἡ τιμὴ ἀσφαλείας εἰς δραχμὰς 18. Κατὰ τὸ ἔτος 1958–59, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠθέλησε νὰ κάμῃ συγκέντρωσιν, διότι αἱ τιμαὶ τοῦ ἐλαίου εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ἦσαν ἀνώτεραι τῶν διεθνῶν τιμῶν τοῦ ἐλαίου. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς τὸ 1960, ὁπότε ἡ Κυβέρνησις ἀντὶ τῶν 20 δραχμῶν ποὺ εἶχεν ὁρίσει τὸ 1957 ὡς τιμὴν ἀσφαλείας διὰ τὸ ἔλαιον, ἀντὶ τῶν 18 δραχμῶν ποὺ εἶχεν ὁρίσει διὰ τὸ ἔτος 1957–58 καὶ ἀπὸ τοῦ νὰ μὴ κάνῃ συγκέντρωσιν τὸ 1958– 1959, ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις καὶ καθορίζει συγκέντρωσιν 15.000 τόννων ἐλαιολάδου μὲ τιμὴν 12,50 δραχμῶν κατὰ κιλόν. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τὸ 1957 μέχρι σήμερον, ἔσπασε τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαίου κατὰ 4 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν. Τὶ ἐμεσολάβησε, κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τοῦ 1957 μέχρι σήμερον, ὥστε νὰ πέσῃ ἡ τιμὴ τοῦ ἐλαίου κατὰ 4 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν; Μήπως ἔπεσεν ἡ τιμὴ τῶν λιπασμάτων, μήπως ἐμειώθησαν τὰ ἡμερομίσθια, μήπως ἐμειώθη γενικῶς ὁ τιμάριθμος; Τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν συνέβη. Καὶ γεννᾶται τὸ παράπονον τῆς ἐλαιοπαραγωγικῆς τάξεως. Διατὶ ἡ Κυβέρνησις ἐμείωσε τόσον πολὺ τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαίου μέσα εἰς αὐτὸ τὸ βραχὺ χρονικὸν διάστημα; Κύριοι συνάδελφοι, ὁ συνάδελφος κ. Λαζανᾶς, διακόπτων τὸν κ. Ἠλιοῦ, ἠθέλησε νὰ μᾶς εἴπῃ, ὅτι θέλομεν νὰ κατηγορήσωμεν τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι δὲν ἐπροστάτευσεν ἐπαρκῶς τὸ λάδι.

§29Γ. ΛΑΖΑΝΑΣ. Δὲν εἶπα ἐγὼ τοιοῦτόν τι.

§30Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἀνερχόμεθα εἰς τὸ βῆμα ἀπὸ ἀντιπολιτευτικὴν διάθεσιν, ἀνερχόμεθα καὶ ἀναφέρομεν καὶ μεταφέρομεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, τὴν πραγματικότητα. Αἱ καθημεριναὶ διαμαρτυρίαι τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, τὰ συλλαλητήρια τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν τοῦ Ἡρακλείου, τῆς Λέσβου, τῆς Κερκύρας, τὰ ὁποῖα συγκροτοῦνται καὶ εἰς τὰς ὁποῖα ἠκούσθησαν πολλαὶ διαμαρτυρίαι ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, ἀποδεικνύουν, ὅτι αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγομεν, δὲν τὰ λέγομεν ἀπὸ ἀντιπολιτευτικὴν διάθεσιν. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀδικεῖ τὴν ἐλαιοπαραγωγικὴν τάξιν. Οὐδόλως δικαιολογεῖται ἡ πολιτική, τὴν ὁποίαν ἐφαρμόζει ἀπὸ τοῦ 1957 καὶ ἐντεῦθεν. Ἡ πολιτικὴ τῆς ἀπεριόριστου ἐξαγωγῆς ἐλαιολάδου, δὲν ἀπέδωσε καὶ τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι αἱ δυνατότητες ἐξαγωγῆς ἐλαιολάδου, εἶναι περιωρισμέναι. Διότι ἀπὸ ὅλας τὰς ἐλαιοπαραγωγικὰς χώρας ἐξάγονται κατ’ ἔτος 70.000 τόννοι. Τὸ ἥμισυ τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ, ἐξάγει ἡ Ἱσπανία καὶ ὅλαι αἱ ἄλλαι ἐλαιοπαραγωγικαὶ χῶραι, μένει νὰ ἐξάγουν τὸ ἕτερον ἥμισυ. Ἀπὸ τὸ ποσὸν αὐτό, τῶν 35.000 τόννων, τὶ ἀναλογεῖ εἰς τὴν Ἑλλάδα; Ἕνα μικρὸν ποσόν. Συνεπῶς, τὸ λάδι εἶναι προϊὸν κυρίως ἐσωτερικῆς καταναλώσεως. Τὸ 90% τῆς παραγωγῆς καταναλίσκεται εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Μὲ τὴν πρόοδον, ἡ ὁποία σημειοῦται εἰς τὸν τόπον εἰς τὸν τομέα τῶν καλλιεργειῶν, θὰ αὐξάνεται κατ’ ἔτος ἡ παραγωγὴ τοῦ ἐλαιολάδου καὶ θὰ πρέπει νὰ κρατήσωμεν ἀνοικτὰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ νὰ τὰς ἐπεκτείνωμεν ἀκόμη. Ἀλλά, ὅπως εἶπον, αἱ δυνατότητες ἐξαγωγῆς εἶναι περιωρισμέναι καὶ ὡς βάσιν πρέπει νὰ ἔχωμεν πάντοτε τὴν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν. Διὰ τοῦτο, πρέπει νὰ ἐξακριβώσωμεν τὶ κοστίζει τὸ ἔλαιον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι αὐτὸ εἶναι δύσκολον. Αὐτὸ εἶναι γεγονός. Δυνάμεθα, ὅμως, νὰ ἔχωμεν τὸ κατώτατον ὅριον κόστους παραγωγῆς καὶ βάσει αὐτοῦ νὰ καθορίζωμεν τὴν τιμὴν ἀσφαλείας. Θὰ ἦτο αὐτὸ μία ἱκανοποιητικὴ λύσις τοῦ ζητήματος διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς. Ἂν εἰς τοὺς παραγωγοὺς ἐδίδαμεν τὰς 4 δραχμὰς ποὺ περιέκοψεν ἡ Κυβέρνησις, θὰ ἐπιβαρύναμεν μὲ 40 λεπτὰ μίαν 4μελῆ οἰκογένειαν ἡμερησίως. Νομίζω, ὅτι ἀξίζει νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ θυσία διὰ τὴν ἐλαιοπαραγωγικὴν τάξιν, ἡ ὁποία ὑπὸ δυσμενεῖς καιρικὰς συνθήκας μέσα εἰς τοὺς πάγους κλπ., ἀγωνίζεται νὰ συγκεντρώσῃ τὸν ἐλαιόκαρπον. Ἀπὸ αἴσθημα δικαιοσύνης, θὰ ἔπρεπε νὰ δοθοῦν, ὄχι μόνον αἱ 4 δραχμαὶ ἀλλὰ ἀκόμη καὶ κἄτι περισσότερον. Ἡ Κυβέρνησις, ὅμως, δὲν ἐτήρησεν αὐτὴν τὴν στάσιν καὶ εἶναι δικαιολογημένη ἡ κατηγορία ποὺ διατυπώνουν αἱ ἐλαιοπαραγωγικαὶ τάξεις, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοὺς ἐγκατέλειψεν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν, διακόπτων τὸν κ. Πρίφτην, εἶπεν, ὅτι «εἶμαι κατηγορούμενος»; Ἐγὼ λέγω, ὅτι ὄχι μόνον ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου εἶναι κατηγορούμενος, ἀλλ’ ὁλόκληρος ἡ Κυβέρνησις εἶναι κατηγορουμένη καὶ αὐτὸ δεικνύουν τὰ διάφορα συλλαλητήρια καὶ διαμαρτυρίαι, αἱ ὁποῖαι ἔρχονται ἀπὸ τὴν ὕπαιθρον. Ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἀλλάξῃ πολιτικήν, ἂν δὲν θέλῃ νὰ ἐρημωθῇ ἡ ὕπαιθρος. Εἰς τοὺς Ἕλληνας βαμβακοπαραγωγούς, ἡ Κυβέρνησις ὑπόσχεται νὰ δώσῃ εἰς τὸν δημόσιον προϋπολογισμόν, οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν 80 δραχμὰς δι’ ἕκαστον ποτιστικὸν στρέμμα καὶ 50 δι’ ἕκαστον ξηρικόν. Βεβαίως, ἡ πολιτικὴ ἀναδιαρθρώσεως τῆς γεωργικῆς οἰκονομίας, πρέπει νὰ γίνῃ, ἀλλὰ αὐτὴ νὰ μὴ στρέφεται ἐναντίον ἄλλης γεωργικῆς τάξεως. Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι μὲ τὴν προσπάθειαν αὐτὴν ζημιοῦνται εἰς μεγάλον βαθμὸν οἱ ἐλαιοπαραγωγοί, διότι ὅσον περισσότερα βαμβάκια σπαρθοῦν τόσον μεγαλύτερον ποσοστὸν σπορελαίου θὰ ἔχωμεν, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει καταστροφὴν τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἔχομεν ὅμως τὴν ἀξίωσιν ἡ Κυβέρνησις νὰ προσέξῃ τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς ἐνισχύουσα καὶ πριμοδοτοῦσα μὲ κεφάλαιον Αʹ τὸ ἔλαιον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ ἐξαχθῇ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν μὲ ἐλαχίστην ἐπιβάρυνσιν ὡς ἀνέφερον διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐπιζήσουν αἱ οἰκογένειαι τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, διότι τὴν ἰδίαν ἀκριβῶς ἐπιβάρυνσιν ἡ Κυβέρνησις ἐπέβαλε προκειμένου νὰ προστατεύσῃ τοὺς σιτοπαραγωγούς, ὑποχρεοῦσα τὸν λαὸν νὰ τρώγῃ ἀκριβότερον ψωμί. Δὲν ζηλεύομεν βεβαίως τὴν θέσιν τῶν σιτοπαραγωγῶν, διότι καὶ αὐτῶν ἡ σημερινὴ κατάστασις ἐξαθλιώσεως εἶναι γνωστή. Τονίζομεν ὅμως τὴν ἀνάγκην τῆς ἐνισχύσεως καὶ πριμοδοτήσεως τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, διότι ἡ Κυβέρνησις ἐπαγγέλλεται, ὅτι ἀσκεῖ μίαν πολιτικὴν προστασίας καὶ ἐνισχύσεως τῶν σιτοπαραγωγῶν, ἀνεξαρτήτως βεβαίως, ἐπαναλαμβάνω, ἐὰν ὑποχρεώνῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν νὰ πληρώνῃ πολὺ ἀκριβότερα τὸ ψωμί. Κατὰ τὴν ἰδίαν ἀξίωσιν οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ νὰ τύχουν καὶ αὐτοὶ προστασίας, δεδομένου, ὅτι καὶ αὐτοὶ εἶναι μία τάξις ἡ ὁποία συμβάλλει τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν, ἀγωνιζομένη ὑπὸ δυσμενεῖς καιρικὰς συνθήκας νυχθημερὸν διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ ἐλαιοκάρπου. Ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργὸς, εἰς τὴν παρελθοῦσαν Συνεδρίασιν, ὅτι καὶ ἂν ἀκόμη ἐδίδετο αὔξησις 3–4 δραχμῶν κατὰ κιλὸν καὶ πάλιν δὲν ἐπρόκειτο νὰ βελτιωθῇ ἡ θέσις τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Τοῦτο ὅμως, κ. Ὑπουργέ, δὲν εἶναι σωστόν, διότι πρέπει νὰ γνωρίζετε, ὅτι ὑπάρχουν ἐλαιοπαραγωγοὶ οἱ ὁποῖοι τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἔχουν μεγίστην ἀνάγκην καὶ αὐτοῦ τοῦ 50δράχμου στερούμενοι καὶ αὐτοῦ τοῦ ἄρτου τῆς οἰκογενείας των.

§31Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, ἐγὼ δὲν εἶπον, ὅτι οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἐνισχύσεως. Εἶπον, ὅτι λαμβάνονται θετικὰ μέτρα ἐνισχύσεως τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεώς των. Ἐπειδὴ ὅμως ὡμιλήσατε καὶ περὶ κόστους παραγωγῆς, θὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς: Ἐφέτος εἰς τὴν Μυτιλήνην εἶναι γνωστόν, ὅτι θὰ ἔχωμεν μᾶλλον μειωμένην παραγωγὴν ἐλαιολάδου. Κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς ἡ ποσότης εἰς τὰς νήσους τοῦ Αἰγαίου θὰ ἀνέλθῃ εἰς 13.300 τόννους ἐκ τῶν ὁποίων 11.000 τόννοι βεβαίως εἰς τὴν Μυτιλήνην. Ἐὰν διαιρέσωμεν, κ. συνάδελφοι, τὴν παραγωγὴν αὐτὴν μὲ τὰ ὑπάρχοντα ἐλαιόλαδα, θὰ ἴδωμεν, ὅτι ἔχομεν κατὰ μέσον ὅρον παραγωγῆς 3,30% κιλῶν κατὰ ἐλαιόδενδρον, ἐνῷ τὸ κόστος τὸ ὁποῖον ἐπικαλεῖται ὁ κ. συνάδελφος, λαμβάνει μέσον ὅρον παραγωγῆς δύο κιλῶν κατὰ ἐλαιόδενδρον. Εἴπατε ἀκόμη, ὅτι ἐνῷ προστατεύομεν τοὺς βαμβακοπαραγωγοὺς ἐνισχύοντες αὐτοὺς διὰ μὲν τὰ ποτιστικὰ πρὸς 80 δραχμ. κατὰ στρέμμα, διὰ δὲ τὰ ξερικὰ πρὸς 50 δραχμάς, διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς οὐδεμία πρόνοια ἐλήφθη. Δὲν ἐπροσέξατε, νομίζω, εἰς ὅσα ἀνέφερον προχθές. Εἶπον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ παράσχῃ τὰ μέσα ἀναπτύξεως τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν καὶ τὰ παρέσχεν ὅπως ἀνέφερον εἰς τὴν ἀγόρευσίν μου.

§32Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἀκριβῶς τὰ ὅσα ἀνεφέρατε συνηγοροῦν ὑπὲρ τῶν ἀπόψεών μου. Διότι οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ δὲν ζητοῦν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τοῦ νὰ τοὺς προσέξετε καὶ ἐγκαίρως νὰ τοὺς δώσετε τὴν τιμὴν κόστους ἐφ’ ὅσον ἔχετε τὰ στοιχεῖα τοῦ 1956. Οἱ δυστυχεῖς παραγωγοὶ ὑποβαλλόμενοι εἰς τεραστίας δαπάνας πολλάκις δὲν σᾶς ἀναφέρουν τὸ πραγματικὸν κόστος, ἀλλὰ ἀναγκάζονται καὶ σᾶς ἐκλιπαροῦν νὰ τοὺς δώσετε τὸ κόστος ἐκεῖνο ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ 1956 τὰ ὁποῖα σᾶς ἔχει ἤδη καταστήσει γνωστὰ ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία. Σεῖς ἀντιθέτως πράττετε τὸ ἀντίθετον, ἐνῷ ὅλα γενικῶς τὰ εἴδη βιοτικῆς ἀνάγκης ηὐξήθησαν μὲ ἁλματώδη ταχύτητα καὶ ὁ τιμάριθμος διαρκῶς ἀνέρχεται, σεῖς δὲν ἐδώσατε τὰς 21 δραχμάς, ἀλλὰ περιεκόψατε ἀπὸ τὴν ἐφετεινὴν τιμὴν 4–5 δραχμ. τὸ κιλόν. Ποῦ εἶναι συνεπῶς ἡ προστασία καὶ ἡ βελτίωσις τῆς θέσεως τῶν παραγωγῶν, τὴν ὁποίαν ἐπικαλεῖσθε;

§33Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ κύριον ἐπιχείρημα τῶν μεμφομένων τὴν Κυβέρνησιν, στρέφεται περὶ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Δὲν θέλω νὰ εἶμαι θεωρητικὸς καὶ θὰ ἀποδείξω τὴν πραγματικότητα δι’ ἀριθμῶν καὶ μόνον. Εἰς οἱανδήποτε ἐπιχείρησιν, κ. συνάδελφοι, εἰς τὸ κόστος δὲν ὑπολογίζεται ὁ τόκος τοῦ διατιθεμένου διὰ τὴν ἐπιχείρησιν χρηματικὸν κεφάλαιον. Διὰ τὰς ἐγκαταστάσεις (ἀκίνητα, μηχανήματα), πράγματι ὑπολογίζεται ἀπόσβεσις διὰ τὸν καθορισμὸν τοῦ κόστους ἡ ὁποία εἶναι ἀνάλογος πρὸς τὴν πιθανὴν διάρκειαν τῆς ζωῆς τῶν ἐγκαταστάσεων. Ἀκούσατε, κ. συνάδελφοι, τὶ λέγουν οἱ θεωρητικοὶ σχετικῶς, ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ κόστους. Προβλέπουν ἐνοίκιον τοῦ ἐλαιῶνος καὶ ἀπόσβεσιν διὰ μίαν 10ετίαν. Ὁ ἐλαιὼν ὅμως εἶναι γνωστόν, ὅτι 200 ἢ καὶ περισσότερα χρόνια δύναται νὰ διατηρηθῇ. Ἀκόμη ὑπολογίζουν οἱ θεωρητικοὶ διὰ τὸν καθορισμὸν τοῦ κόστους, τόκον δέκα τοῖς ἑκατὸν διὰ κυκλοφοριακὸν κεφάλαιον. Αὐτὰ τὰ δύο κονδύλια συμποσοῦνται εἰς 840 δραχμ. ἔναντι συνόλου ὑπολογιζομένου κόστους δραχμῶν 2.000. Τὸ στοιχεῖον τοῦτο ἀποδεικνύει μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα τὸ λανθασμένον τῶν ὑπολογισμῶν τῶν θεωρητικῶν διὰ τὸ κόστος.

§34Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν ὑπολογίσωμεν νοῖκι διὰ τὸ χωράφι καὶ τόκον διὰ τὸ κεφάλαιον, ἰδοὺ τὸ εἰσόδημα.

§35Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, μὴ μπερδεύετε τὰ πράγματα. Εἰς τὴν Μυτιλήνην ὑπάρχει ἕνας πρακτικὸς τρόπος ὑπολογισμοῦ τοῦ κόστους. Ἔχομεν ἕνα μόδι ἐληές, αὐτὸ ἀποδίδει ἐπὶ μίαν διετίαν ἕνα ἀριθμὸν ἐλαιοδένδρων. Τὸ χωράφι ποὺ ἔχει αὐτὲς τὶς ἐληὲς ἀξίζει π.χ. 10.000 δραχμ. Διὰ νὰ καλλιεργηθῇ ἐπὶ μίαν 2ετίαν χρειάζονται τόσα ἡμερομίσθια, χρειάζεται τόσο λίπασμα, χρειάζεται κλάδευμα, ράβδισμα τῶν ἐληῶν συλλογή, μεταφορὰ τῶν ἐλαιῶν ἀπὸ τὸ χωράφι στὸν τόπο τῆς συγκεντρώσεως ἔκθλιψις τοῦ ἐλαιοκάρπου. Ἐὰν ὑπολογίσωμεν ὅλας αὐτὰς τὰς δαπάνας θὰ ἴδωμεν μόνον 3% τοῦ κεφαλαίου δὲν μένει, ἀλλὰ τίποτε.

§36Κ. ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ. Ὁ ἴδιος ὁ παραγωγός, κ. συνάδελφε, δὲν διαθέτει ἡμερομίσθια;

§37Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Ποίαν σχέσιν ἔχει αὐτό, κ. συνάδελφε. Ἐὰν δὲν διέθετε τὰ ἡμερομίσθιά του στὸ δικό του κτῆμα, θὰ πήγαινε κἄπου ἀλλοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα θὰ πρέπει νὰ τεθῇ ἐπὶ πρακτικῆς βάσεως. Ἔχομεν μίαν παραγωγὴν ἐλαίου περὶ τοὺς 120.000 τόννους, ὅταν συνεζητεῖτο τὸ θέμα κατὰ τὸ 1956, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, τότε ἀνεβίβαζε τὴν μέσην παραγωγὴν ἐλαιολάδου εἰς 100–105 χιλιάδας τόννους. Ὁ «Οἰκονομικὸς Ταχυδρόμος» ἀναβιβάζει τὴν ἐτησίαν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν εἰς 135.000 τόννους. Νομίζω, ὅτι ἡ ποσότης αὐτὴ εἶναι ὑπερβολική. Φρονῶ, ὅτι ἡ ἐσωτερικὴ κατανάλωσις θὰ πρέπει νὰ ἀπορροφᾷ περὶ τοὺς 110–115 χιλιάδες τόννους. Μᾶς μένει ἕνα πλεόνασμα ἡ ποσότης τοῦ ὁποίου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰς κλιματολογικὰς καὶ καιρικὰς συνθήκας. Καὶ διὰ τὴν διάθεσιν τοῦ πλεονάσματος αὐτοῦ ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ ἐνδιαφερθῶμεν ὅλοι. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις θέλῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα ἐπὶ πρακτικῆς βάσεως, ὑπάρχουν τρόποι πρὸς τοῦτο. Δὲν ζητεῖ ὁ Ἕλλην ἐλαιοπαραγωγὸς παράλογα πράγματα, οὔτε ἔχει τὴν ἀξίωσιν ὅταν αἱ διεθνεῖς τιμαὶ εἶναι πολὺ ὑψηλαὶ νὰ πάρῃ καὶ αὐτὸς τὰς τιμὰς αὐτάς. Ζητεῖ ὁ Ἕλλην ἐλαιοπαραγωγὸς νὰ ὑπάρχῃ μία κατωτάτη τιμὴ ἀσφαλείας καὶ νὰ ὑπάρχῃ πρόβλεψις τῆς συγκεντρώσεως. Τὸ θέμα τοῦ ἐλαιολάδου δὲν πρέπει νὰ ταὐτίζεται μὲ τὸ θέμα τῶν ἄλλων ἐξαγωγικῶν προϊόντων. Θὰ ἠδύνατο νὰ καθορισθῇ κατωτάτη τιμὴ ἀσφαλείας ἡ τῶν 20 δραχμῶν διὰ νομοθετικοῦ μέτρου, ὥστε νὰ μὴ δύναται ὁ ἔμπορος νὰ ἀγοράσῃ εἰς τιμὴν μικροτέραν τῆς τιμῆς αὐτῆς. Καὶ περαιτέρω ἐὰν δὲν θέλῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός, θὰ ἦτο δυνατὸν ἐκ τῶν 20 αὐτῶν δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν νὰ κρατῆται ἕνα 50λεπτον ὑπὲρ ἑνὸς οἱουδήποτε Ὀργανισμοῦ ὁ ὁποῖος θὰ ἀνελάμβανε τὴν διαφήμισιν τοῦ προϊόντος εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ τὸ ἐξωτερικὸν καὶ τὴν ἐνδεχομένην πριμοδότησιν τοῦ προϊόντος εἰς ἣν περίπτωσιν αἱ τιμαὶ ἦσαν μικραί. Θὰ ἦτο δυνατὸν διὰ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπιλύσῃ ριζικῶς καὶ διὰ παντὸς τὸ θέμα, ἀλλὰ διὰ τῆς πολιτικῆς της καταδεικνύει, ὅτι δὲν θέλει νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα ριζικῶς. Θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ τὸ ἐπιλύσῃ ριζικῶς τὸ θέμα ἐὰν ἐψήφιζεν ἕνα νόμον πράγματι ἀποβλέποντα εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν συμφερόντων τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ καὶ ὄχι νόμον τὸν ὁποῖον ἐψήφισε μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ὁποίου ἐπεδεινώθη ἡ θέσις τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Νομίζω, κ. Ὑπουργέ, ὅτι καὶ τώρα ὑπάρχει καιρός. Ὑπάρχει εἰς χεῖρας μικρῶν καὶ μεσαίων παραγωγῶν ὡρισμένη ποσότης ἐλαιολάδου. Θὰ πρέπει νὰ ἀναθεωρηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ προϊόντος. Νὰ ἀπαγορευθῇ ἐπίσης ἡ εἰσαγωγὴ σπόρων καὶ σπορελαίων. Ἡ εἰσαγωγὴ τοιούτων σπόρων κατὰ τὸ 1959 ὡς προκύπτει ἀπὸ δημοσίευμα τοῦ «Οἰκονομικοῦ Ταχυδρόμου» ἀνῆλθεν εἰς τὸ ποσὸν τῶν 5.000 τόννων. Πέραν τούτου εἶναι ἀνάγκη ὅπως διὰ τὰς περιφερείας αἱ ὁποῖαι ἔχουν τὴν μονοκαλλιέργειαν τῆς ἐλαίας, νὰ ἀνασταλοῦν τὰ δάνεια τῆς Α.Τ.Ε. ὡς ἐπίσης καὶ νὰ μειωθῇ ὁ τόκος ὑπερημερίας τούτων. Ἀλλὰ καὶ γενικώτερον θὰ πρέπει νὰ ὑποβιβασθῇ ὁ τόκος τῶν δανείων τῆς Α.Τ.Ε, διότι μὲ 7%, μὲ τόκους ὑπερημερίας κλπ., ἀνέρχονται οἱ τόκοι εἰς 10%–12%, καὶ νὰ χορηγηθοῦν νέα δάνεια διὰ τὴν συνέχισιν τῶν καλλιεργειῶν. Ἐλπίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀκούσῃ στοργικῶς τὸν πόνον τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἡ ἀγανάκτησίς των ἔχει κορυφωθῆ. Ἐὰν σήμερον δὲν ἠμποροῦν νὰ προβοῦν εἰς ζωηροτέρας ἐκδηλώσεις λόγῳ τῶν ὑπαρχόντων ἀστυνομικῶν μέτρων, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζῃ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι δὲν θὰ συνεχισθῇ ἐπ’ ἄπειρον αὐτὴ ἡ κατάστασις. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§38Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Χαίρω, κ. Πρόεδρε, διότι διαπιστώνω, ὅτι καθιεροῦται ἀρχὴ καθ’ ἣν βουλευτὴς ἐγγεγραμμένος νὰ ὁμιλήσῃ, ἔχει τὴν εὐχέρειαν νὰ παραχωρήσῃ τὴν σειράν του εἰς ἄλλον. Θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι αὐτὸ δὲν θὰ ἰσχύσῃ μόνον διὰ τὴν ΕΔΑ, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ ἄλλα Κόμματα. Τὸ διαπιστώνω καὶ θὰ σᾶς τὸ ὑπενθυμίσω εἰς δεδομένην περίπτωσιν. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος, κ. Β. Κρῖκος).

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἔχετε δίκαιον καὶ εἶμαι σύμφωνος μαζί σας. Ἀλλὰ αὐτὴν τὴν κατάστασιν εὗρον ὅταν ἀνῆλθον εἰς τὴν ἕδραν.

§40Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τὸ θεωρῶ ὀρθόν, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ἐφαρμόζεται γενικῶς.

§41Η. ΗΛΙΟΥ. Ὡς γνωστόν, κατὰ τὴν προηγουμένην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως, εἴχομεν καταλήξει εἰς τὴν συμφωνίαν νὰ τερματισθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ ἐλαιολάδου ἐντὸς δύο συνεδριάσεων. Ἕνεκα τοῦ λόγου τούτου τὰ Κόμματα εἶχον ἀναλάβει τὴν ὑποχρέωσιν νὰ περιορίσουν τὸν ἀριθμὸν τῶν ρητόρων. Κατ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν εἴπομεν, ὅτι ὡρισμένοι ρήτορες ἐκ τῶν ἐγγεγραμμένων θὰ παρῃτοῦντο διὰ νὰ ὁμιλήσουν ἄλλοι. Καὶ ἐγένετο ἡ παραχώρησις χάριν τοῦ τερματισμοῦ τῆς συζητήσεως.

§42Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐπιθυμίαν καὶ ἡμῶν εἶναι ὁ τερματισμὸς τῆς συζητήσεως. Ἀλλὰ παρατηρῶ, ὅτι ὅλοι οἱ ἐγγεγραμμένοι ἐκ μέρους τῆς ΕΔΑ νὰ ὁμιλήσουν ἢ ὡμίλησαν ἢ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν ὡμίλησαν παρεχώρησαν τὴν σειράν των εἰς ἄλλους τοῦ αὐτοῦ Κόμματος.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πάντως ἐγὼ εἶμαι ἀντίθετος εἰς τὴν παραχώρησιν τῆς σειρᾶς. Ὁ κ. Μ. Γαληνός, ἔχει τὸν λόγον.

§44Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι τὸ θέμα ἔχει ἐξαντληθῆ καὶ φρονῶ, ὅτι ἀπεδείχθη ἀπὸ τὴν γενομένην συζήτησιν, ὅτι δὲν ἀπεδείχθη τὸ ἐνδεδειγμένον ἐνδιαφέρον ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς. Θὰ περιορισθῶ νὰ θίξω ἐλάχιστα σημεῖα ἀπὸ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Γεωργίας. Ἰσχυρίσθη, ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ἡ Κυβέρνησις προωθεῖ τὰς ἐξαγωγάς. Ὀφείλω νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὴν Βουλὴν, ὅτι ὅταν ἡ τιμὴ τοῦ ἐλαιολάδου ὑπερέβαινε τὰς 20 δραχμὰς καὶ ἐζητεῖτο εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἡ Κυβέρνησις ἠρνεῖτο νὰ παράσχῃ τὸ δικαίωμα ἐξαγωγῆς ἰσχυριζομένη, ὅτι ἡ τιμὴ ἦτο μικρά. Ἐφέτος ὅπου ἡ τιμὴ τοῦ ἐλαιολάδου ἔπεσεν εἰς 11 δραχμάς, ἔσπευσεν ἡ Κυβέρνησις νὰ κάμῃ ἐξαγωγὰς μὲ αὐτὴν τὴν τιμήν. Ἀπὸ αὐτὸ καταφαίνεται ἡ παντελὴς ἔλλειψις ὠργανωμένης ἐξαγωγικῆς πολιτικῆς μὲ ἐπακόλουθον ὅταν ἡ ἐξαγωγὴ εἶναι πρὸς ὄφελος τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν νὰ μὴ ἐπιτρέπεται καὶ νὰ ἐπιτρέπεται ὅταν εἶναι πρὸς ζημίαν των. Δεύτερον ἰσχυρίσθη, ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ἐθέσπισε δανεισμὸν μὲ μικρὸν τόκον καὶ δι’ ἕνα ἑξάμηνον. Ἀλλὰ τοῦτο ὑπῆρξε δῶρον ἄδωρον διὰ τοὺς μικροὺς καὶ μεσαίους ἐλαιοπαραγωγοὺς καὶ θὰ ἐπεθύμουν νὰ ἀνακοινώσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς εἰς τὴν Βουλὴν τὸ ὕψος τῶν ποσῶν τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν. Καὶ εἶναι δῶρον ἄδωρον, διότι οἱ μικροὶ παραγωγοὶ ἔχουν ποσότητας ἐλαίου μικρὰς καὶ διὰ νὰ δανεισθοῦν ἔπρεπε νὰ ἐξοφλήσουν πρὸς τὴν Α.Τ.Ε., ἀλλὰ ἡ ποσότης τὴν ὁποίαν εἶχον, δὲν ἐπήρκει οὔτε διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ὀφειλομένων. Γενικώτερον εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω, ὅτι ὁ δανεισμὸς μὲ μικρὰν προθεσμίαν εἶναι πληγὴ διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς, διότι τοὺς ἀναγκάζει εὐθὺς μετὰ τὴν συγκομιδὴν νὰ πωλήσουν τὸ προϊόν των διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ δανείου των καὶ ὡς γνωστόν, αἱ τιμαὶ τοῦ ἐλαίου κατὰ τὴν περίοδον τῆς συγκομιδῆς εἶναι πολὺ μικραί, ἐνῷ μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου περὶ τὸ θέρος ἀνέρχονται. Ἑπομένως, μὲ τὰ βραχυπρόθεσμα δάνεια δὲν καθίσταται εἰς τὸν ἐλαιοπαραγωγὸν δυνατὸν νὰ ἀπολαύσῃ τὰς καλυτέρας τιμάς.

§45Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ δάνειον ἐπὶ ἐνεχύρῳ σκοπὸν ἔχει νὰ ἀποτρέψῃ αὐτὸ τὸ ἐνδεχόμενον καὶ δι’ αὐτὸ χορηγεῖται μὲ ἑξάμηνον προθεσμίαν οὕτως ὥστε νὰ δύναται ὁ παραγωγὸς νὰ διατηρήσῃ τὴν παραγωγήν του διὰ τὴν περίοδον μετὰ τὴν συγκομιδὴν καθ’ ἣν ὑψώνονται αἱ τιμαί.

§46Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ὁ δανεισμός, κ. Ὑπουργέ, θὰ εἶχεν ἀξίαν ἐὰν δὲν ὑπεχρεοῦντο νὰ ἐξοφλήσουν τὰ ὀφειλόμενα. Σήμερον, ὅπως γίνεται δὲν ἠμποροῦν νὰ πάρουν τίποτε καὶ καταντᾷ πληγή. Ἄλλως τε αὐτὴ ἡ τακτικὴ ὡδήγησε τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς εἰς τὴν δημιουργίαν χρεῶν μὲ δυσβαστάκτους τόκους ὁπότε ἐν συνεχείᾳ εὑρίσκονται εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ κάμουν προπωλήσεις τῆς παραγωγῆς των ἢ καὶ πωλήσεις κτημάτων ἀκόμη διὰ νὰ πληρώσουν τὰ χρέη των. Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ὕπαιθρον καὶ ἰδίᾳ εἰς τὴν Λέσβον, ὀργιάζει ἡ τοκογλυφία, διότι δὲν δύνανται νὰ ἐπαρκέσουν τὰ δάνεια διὰ τὴν καλλιέργειαν καὶ διὰ τὴν διαβίωσιν τῶν ἀγροτῶν. Θὰ πρέπει τὰ δάνεια νὰ εἶναι μακροπρόθεσμα καὶ νὰ χορηγοῦνται εἰς ὕψος, τὸ ὁποῖον νὰ καλύπτῃ τὰς καλλιεργητικὰς ἐργασίας καὶ τὴν ζωήν των. Τέλος, ὡς πρὸς τὰς εἰσαγωγὰς σπορελαίου, ὁ κ. ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι δὲν εἰσήχθησαν παρὰ μόνον 2.000 τόννοι εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Ὁ κατελθὼν τοῦ βήματος ὅμως κ. συνάδελφος, εἶπεν, ὅτι ἐδιάβασεν εἰς τὸν «Οἰκονομικὸν Ταχυδρόμον», ὅτι πέρυσιν ἐγένετο εἰσαγωγὴ 6.000 τόννων. Πρόκειται περὶ σοβαρᾶς ἐφημερίδος καὶ πρέπει νὰ εἶναι γεγονός, ὅτι ἐγένοντο εἰσαγωγαί.

§47Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Σᾶς διαβεβαιῶ καὶ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἀπὸ τοῦ 1957, ὁπότε ἐψηφίσθη ὁ νόμος, δὲν εἰσήχθη οὔτε ἡ παραμικρὰ ποσότης σπορελαίου. Ἐπίσης ἐκ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας τοῦ τρέχοντος ἔτους, οὐδεμία ποσότης ἐπρογραμματίσθη νὰ εἰσαχθῇ. Ἐπομένως, δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα τὰ ὅσα ἀναφέρετε, ὅτι ἀνεγράφησαν εἰς τὰς ἐφημερίδας ἀντίθετα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητηθῇ, ὅτι δὲν εἰσήχθη καμμία ποσότης σπορελαίου, διότι ἐὰν εἶχεν εἰσαχθῆ, θὰ ἦτο δημοσίᾳ γνωστόν.

§48Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Λυποῦμαι διότι δὲν δύναμαι ἀσυζητητὶ νὰ δεχθῶ τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ἀλλὰ χαίρω διὰ τὴν δήλωσιν αὐτήν. Φοβοῦμαι, ὅμως, ὅτι θὰ διαψευσθῇ ἡ Κυβέρνησις ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ θὰ τύχῃ διαψεύσεως. Πάντως σημειῶ τὴν δήλωσιν, τὴν ὁποίαν ἀκούω εὐχαρίστως, ἂν καὶ ἐξακολουθῶ νὰ ἔχω ἀμφιβολίας τινάς. Ἄλλο θέμα εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ βαμβακοσπόρου καὶ ἄλλων λιπαρῶν, τὰ ὁποῖα μάλιστα ἔχω τὴν πληροφορίαν, ὅτι χρησιμοποιοῦνται ὡς βρώσιμα δι’ ἀναμίξεως μὲ ἐλαιόλαδα. Καὶ ἔχουν σημειωθῆ τοιαῦτα κρούσματα. Ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως ὑποστηρίζεται, ὅτι ἡ κατανάλωσις ἐλαιολάδου εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ἀνέρχεται εἰς ποσὸν 135.000 τόννων. Πιστεύω, ὅτι πράγματι εἰς αὐτὸ τὸ ποσὸν ἀνέρχεται. Ἀλλὰ ἡ πραγματικὴ κατανάλωσις ἐλαιολάδου εἶναι 100.000 τόννοι εἰς τοὺς ὁποίους γίνεται νοθεία διὰ τῆς προσμίξεως 35.000 τόννων ἐλαίων προερχομένων ἀπὸ τὰ εἰσαγόμενα λιπαρά, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ νομίζῃ, ὅτι τρώγει ἐλαιόλαδον, ἐνῷ τρώγει αὐτὰ τὰ εἰσαγόμενα λιπαρὰ ἀναμεμιγμένα μὲ ἐλαιόλαδον. Πρόκειται περὶ σοβαροῦ θέματος, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ ἐλέγξῃ ἡ Κυβέρνησις. Πάντως εἶναι βέβαιον, ὅτι δὲν ἐχρειάζετο εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ εἰσαγωγὴ ὄχι μόνον σπορελαίων, ἀλλ’ οὔτε βαμβακοσπόρου καὶ λιπαρῶν, τὰ ὁποῖα εἰσάγει ἡ Κυβέρνησις. Ἀνεξαρτήτως ὅλων αὐτῶν, φρονῶ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑποχρεωμένη ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα μιᾶς τάξεως πενομένης καὶ νὰ δώσῃ τὴν ἐνδεδειγμένην λύσιν. Ἀλλὰ ὁ κ. ὑπουργὸς ὄχι μόνον δὲν ἔδωσε τὴν ἐνδεδειγμένην λύσιν, ἀλλὰ ἠκούσθη, λέγω, τὸ πράγματι περίεργον, ὅτι δὲν πιστεύει, ὅτι ὑποφέρει ἡ τάξις τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν.

§49Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν εἶπον, ὅτι δὲν ὑποφέρει, ἀλλὰ τί χρειάζεται διὰ νὰ μὴ ὑποφέρῃ.

§50Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ὅταν ἀμφισβητῆται ἐκ μέρους τοῦ κ. ὑπουργοῦ τὸ κόστος, τὸ ὁποῖον δίδεται ἀπὸ τὰς ἐνδεδειγμένας πηγὰς καὶ Ὑπηρεσίας καὶ δίδεται αὐτὸ τὸ κόστος, εἰς τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ συνυπολογίζωμεν καὶ τὰ ἡμερομίσθια ὅταν τὸ κόστος εἶναι 22 δραχμαὶ καὶ δίδωνται 12, δὲν λαμβάνει κανένα ἡμερομίσθιον. Φαίνεται, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ἔχει ἄγνοιαν τοῦ θέματος, ἄλλως δὲν ἐξηγεῖται τὸ φαινόμενον νὰ νομίζῃ ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι λαμβάνει μέτρα ὑπὲρ τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν καὶ νὰ λέγῃ ὅσα εἶπε κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐκτὸς πραγματικότης. Ἕνα βασικὸν σφάλμα εἶναι, ὅτι δὲν ὑπολογίζεται τὸ κόστος ζωῆς, προκειμένου διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς, ἐνῷ προκειμένου περὶ ἄλλων τάξεων, πάντοτε ἀφαιρεῖται ἕνα κόστος ζωῆς. Καὶ ἐρωτῶ τὸν κ. ὑπουργόν, εἶπε ποτὲ εἰς τὸν ἐλαιοπαραγωγόν, ὅτι ἀφαιρεῖται τὸ κόστος ζωῆς;

§51Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν ἀντελήφθη ὁ κ. συνάδελφος τί εἶπον. Εἶπον, ὅτι ἀφοῦ δὲν δύναται νὰ εὑρεθῇ τὸ κόστος καὶ ἡ διαπίστωσίς του εἶναι δυσχερεστάτη καὶ τοῦ θεωρητικοῦ ἀκόμη, εἶπον, ὅτι ὀρθότερον εἶναι νὰ ὁμιλῶμεν περὶ ἐπιθυμητοῦ εἰσοδήματος καὶ ἀνέλυσα ποῖος εἶναι ὁ τρόπος διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ἐπιθυμητὸν εἰσόδημα. Καὶ ἐξέθεσα τὰ μέσα καὶ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνει ἡ Κυβέρνησις ἕως ὅτου φθάσωμεν εἰς τὸ ἐπιθυμητὸν εἰσόδημα. Καὶ εἴπομεν, ὅτι προκειμένου διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγούς, τοὺς ἔχοντας μέχρι 200 ἐλαιόδενδρα καὶ εἰσόδημα 400 κιλὰ ἔλαιον κατὰ διετίαν, μὲ τὰς 2 δραχμὰς κατὰ κιλόν, δὲν λύομεν τὸ πρόβλημά του δι’ οἰκογενειακοῦ εἰσοδήματος τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ.

§52Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Ἐπ’ αὐτῶν ἐλάβατε τὴν ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν κ. Γλιγλῆν, ὅτι μὲ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐλάβατε, κατωρθώσατε εἰς τὰ τελευταῖα 4 ἔτη νὰ ὑποβιβάσετε τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαίου ἀπὸ 22 δραχμὰς εἰς 12. Αὐτὰ εἶναι τὰ μέτρα προστασίας, τὰ ὁποῖα ἐκεῖ κατέληξαν. Κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ὅπως καὶ εἰς ἄλλα θέματα, καὶ εἰς τὸ θέμα τοῦ ἐλαιολάδου, δὲν θέλει νὰ ἔχῃ γνῶσιν τοῦ θέματος. Πάντως ἡμεῖς εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπαναλαμβάνωμεν ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα κατ’ ἐπανάληψιν ἔχομεν ὑποστηρίξει. Περαίνων, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ προτείνω καὶ πάλιν τὴν λῆψιν τῶν ἑξῆς μέτρων. Διὰ νὰ λυθῇ τὸ θέμα, πρῶτον, χρειάζεται ἡ κήρυξις χρεωστασίου διὰ τὰ δάνεια τῶν ἀγροτῶν. Πρέπει νὰ ληφθῇ τὸ ταχύτερον τὸ μέτρον τοῦτο, διότι ἡ τοκογλυφία εἰς τὴν ὕπαιθρον ὀργιάζει. Δεύτερον, ἀπαιτεῖται μακροχρόνιος δανειοδότησις καὶ εἰς ὕψος ἐπαρκὲς διὰ τὰς καλλιεργητικὰς ἀνάγκας καὶ τὴν ζωήν. Καὶ τέλος, ἡ ἀπαγόρευσις τῆς εἰσαγωγῆς ὄχι μόνον σπορελαίου, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν εἰσαγομένων λιπαρῶν καὶ βαμβακοσπόρου. Βεβαίως, ἡμεῖς δὲν ἐλπίζομεν, ὅτι θὰ δεχθῆτε τὰς ἀπόψεις μας. Πάντως εὐχόμεθα, ὅπως μὴ εὑρεθῶμεν καὶ πάλιν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἐπαναλάβωμεν τὸ ἑπόμενον ἔτος τὰ ἴδια πράγματα. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀντιπολιτεύσεως).

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§54Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ εἶμαι ἀπολύτως σύντομος, ἀλλὰ ἐπιθυμῶ νὰ εἴπω ὡρισμένα βασικὰ πράγματα ἐπὶ τῆς πολιτικῆς γύρω ἀπὸ τὸ λάδι, ἐν ὄψει καὶ τῶν συμπερασμάτων τὰ ὁποῖα ἐξάγονται ἀπὸ τὴν ἀποτυχίαν, ἐκ τῆς τελευταίας κυβερνητικῆς πολιτικῆς εἰς τὸν τομέα αὐτόν. Πρῶτον, εἶναι δυστυχῶς δυσάρεστον, ὅτι ἡ συζήτησις γίνεται ἐκ τῶν ὑστέρων, κατόπιν ἑορτῆς, ὅταν τὸ θέμα ἔπαυσεν οὐσίᾳ νὰ ὑπάρχῃ καὶ νὰ ἀπασχολῇ τὸν παραγωγόν, ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ὁποίου ἐξέφυγε τὸ λάδι. Ἔτσι ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία γίνεται σήμερον, δὲν ἠμπορεῖ βεβαίως νὰ διορθώσῃ τὴν ἀνεπάρκειαν τῶν κυβερνητικῶν μέτρων, ἔχει ὅμως ἕνα προορισμόν, νὰ καταλήξωμεν, ἔστω καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων εἰς διαπιστώσεις περὶ τῶν σφαλμάτων τὰ ὁποῖα ἔγιναν, καὶ νὰ συμφωνήσωμεν περὶ τῆς καλυτέρας πολιτικῆς, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἀκολουθηθῇ ἔναντι τοῦ βασικοῦ αὐτοῦ ἑλληνικοῦ προϊόντος. Ὑπῆρξα, κύριοι συνάδελφοι, ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι πάντοτε ὑπεστήριξαν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου τὴν ἄποψιν, ὅτι ἔναντι τῶν ἑλληνικῶν βασικῶν γεωργικῶν προϊόντων, πρέπει κατὰ βάσιν νὰ συμπέσουν, διότι τὸ θέμα δίδει ὡρισμένα ἀντικειμενικὰ δεδομένα καὶ ἐφ’ ὅσον συμφωνοῦμεν ὅλοι, καὶ ἐλπίζω, ὅτι συμφωνεῖ καὶ ἡ Κυβέρνησις, ἐπὶ τῆς ἀνάγκης νὰ προστατευθῇ ὁ γεωργός, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαφωνοῦμεν περὶ τοῦ τί πρέπει νὰ γίνῃ, τὸ πολὺ–πολύ, εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ διαφωνία περὶ τοῦ τί ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ἔκτοτε, περὶ τῆς ἐκτιμήσεως τῆς δυνατότητος εἰσφορᾶς τοῦ συνόλου, ἀλλὰ καὶ ὅπου χρειάζεται νὰ προσφέρῃ τὸ σύνολον. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τοῦ λαδιοῦ ἀνέκυψε —καὶ θὰ τὸ εἴπω χάριν τῆς ἱστορίας— ὑπὸ τὴν ὅλην του μορφήν, τὴν διάφορον, ἀπὸ ὅ,τι ἐνεφανίζετο πρὶν ἀπὸ τὸν παγκόσμιον πόλεμον, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, μετὰ τὸ 1945. Πρὶν ἀπὸ τὸ 1940 οἱ συνθῆκες διακινήσεως τοῦ λαδιοῦ καὶ οἱ τιμὲς τοῦ λαδιοῦ ἦσαν τελείως διαφορετικὲς ἀπὸ ὅ,τι ἐνεφανίσθησαν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Καὶ ἐχρειάσθησαν πολλὲς συζητήσεις καὶ ἐχρειάσθη νὰ παρέλθῃ πολὺς χρόνος διὰ νὰ ξεκαθαρίσῃ ἐπὶ τέλους μία βασικὴ ἄποψις ἐπὶ τοῦ λαδιοῦ, διὰ νὰ ξεκαθαρίσῃ καὶ νὰ γίνῃ κοινὴ συνείδησις εἰς ὅλους, ὅτι ἔκτοτε πρέπει τὴν ἐποχὴν τῆς συγκομιδῆς νὰ προστατεύεται ὁ μικρὸς παραγωγὸς διὰ συγκεντρώσεως, δοθέντος, ὅτι εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ διακύμανσις τῆς τιμῆς τοῦ λαδιοῦ μετὰ τὴν πάροδον τῶν πρώτων μηνῶν τῆς συγκομιδῆς θὰ εἶναι ἀνοδικὴ καὶ δὲν θὰ πρέπει κατὰ καμμίαν ἔννοιαν ὁ πτωχὸς παραγωγός, ὁ ὁποῖος πωλεῖ ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς ἀνάγκης ἀπὸ τὸ ἐλαιοτριβεῖον νὰ πληρωθῇ χαμηλὴν τιμὴν διὰ νὰ τὴν ὠφεληθῇ ἐν συνεχείᾳ ὁ μεσάζων, δοθέντος, ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἐν τελικῇ ἀναλύσει δὲν ἀπολήγει —ὅπως πολὺ ὀρθῶς συνεπλήρωσεν ὁ κ. Ἀλλαμανῆς— εἰς βάρος τῆς καταναλώσεως, ἀφοῦ οὕτως ἢ ἄλλως ἡ κατανάλωσις θὰ πληρώσῃ τὸ λάδι εἰς τὴν τιμὴν ἡ ὁποία διαμορφώνεται ἐν ὄψει τῆς ἀνοδικῆς πορείας τοῦ τιμαρίθμου ὡς πρὸς τὸ λάδι. Αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ζητοῦμεν ἐπὶ χρόνια, αἱ Κυβερνήσεις ἑκάστοτε ἐδυσκολεύοντο νὰ τὸ παραδεχθοῦν, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἴπωμεν, ὅτι αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου ἀπὸ τὸ 1950–51 καθιέρωσαν πλέον τὴν ἀρχὴν τῆς συγκεντρώσεως, τὴν ὁποίαν ἐκληρονόμησαν αἱ Κυβερνήσεις τῆς δεξιᾶς, καὶ πρέπει νὰ εἴπωμεν, ὅτι καὶ ἐν τούτῳ ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἐφηρμόσθη κατὰ τὸν χείριστον δυνατὸν τρόπον, διότι ἡ συγκέντρωσις ἐγένετο πάντοτε παρακαίρως. Καθυστερημένη ἐγίνετο πάντοτε σὲ τιμὴν οὐχὶ ἱκανοποιητικὴν καὶ ἐγίνετο κατὰ τρόπον μὴ ἀσφαλίζοντα τὸν παραγωγόν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ ἀρχὴ τῆς συγκεντρώσεως κατὰ τὴν κρίσιμον αὐτὴν περίοδον, δὲν ἀμφισβητεῖται ἀπὸ κανένα καὶ τὴν δέχεται καὶ ἡ Κυβέρνησις, εἶναι ἕνα δεδομένον ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπὶ τέλους ὅλοι συμφωνοῦμεν. Ἀλλὰ τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἐδημιούργησεν ἐφέτος ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι τὸ ἑξῆς: Εἶναι τὸ θέμα τῆς τιμῆς εἰς τὴν ὁποίαν ἔπρεπε καὶ πρέπει πάντοτε σταθερῶς καὶ παγίως νὰ γίνεται ἡ συγκέντρωσις. Ἐγώ, κύριοι συνάδελφοι, θὰ τὸ θέσω τὸ θέμα εἰς πολὺ γενικωτέραν βάσιν καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ξεφύγω ἀπὸ τὴν ἀχάριστον συζήτησιν τοῦ κόστους. Περὶ τοῦ κόστους ἑνὸς γεωργικοῦ προϊόντος ἠμποροῦμεν νὰ συζητοῦμεν ἐπὶ ἔτη καὶ ποτὲ νὰ μὴ συμφωνήσωμεν, διότι ἄλλους συντελεστὰς θὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἄλλους ἡμεῖς. Ἀνόμοιοι ὄντως εἶναι οἱ συντελεσταί, οἱ ὁποῖοι συνθέτουν τὸ κόστος κατὰ τόπους καὶ κατὰ ἔτη, ἄλλωστε εἰδικῶς εἰς τὸ λάδι ἔχομεν ἔτος εὐφορίας τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ ἔτος ἀφορίας, καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ κάμωμεν μίαν ἀτέρμονα συζήτησιν χωρὶς συμπέρασμα. Δὲν εἶναι ἐκεῖνο, κύριοι συνάδελφοι, ποὺ ἔπεσεν ἔξω ἡ Κυβέρνησις, ἡ Κυβέρνησις ἔκαμε τὸ τραγικὸν σφάλμα ἐφέτος καὶ ἀπειλεῖται, ὅτι θὰ πράξῃ τὸ ἴδιον καὶ εἰς τὸ μέλλον καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ ξεκαθαρίσῃ ἀπὸ τὴν παροῦσαν συζήτησιν, νὰ συνθέσῃ τὴν τιμὴν τῆς συγκεντρώσεως, τὴν τιμὴν τοῦ λαδιοῦ, μὲ τὴν διεθνῆ τιμὴν τοῦ λαδιοῦ. Ἐπανειλημμένως ἐτονίσαμεν τὸ παράλογον τῆς κυβερνητικῆς θέσεως καὶ ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὸν παριστάμενον μάλιστα, Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, νὰ ἐγκαταλείψῃ αὐτὴν τὴν ἀδικαιολόγητον ἄποψιν, ἡ ὁποία εἶχεν ὡς φυσικὴν συνέπειαν νὰ σφαγιάσῃ τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς. Κύριοι συνάδελφοι, ἂς τοποθετήσωμεν τὸ θέμα στὴν βάσιν του, διὰ νὰ ἴδωμεν ἂν ἡ Κυβέρνησις ἔχῃ ἢ δὲν ἔχῃ δίκαιον. Τὸ λάδι εἰς τὸν τόπον μας, εἶναι προϊὸν κατὰ βάσιν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, εἶναι προϊόν, τὸ ὁποῖον σχεδὸν εἰς τὸ σύνολον, εἰς τὸ 95%, καταναλίσκεται ἐσωτερικῶς. Βεβαίως πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἡ δυνατότης ἐξαγωγῆς λαδιοῦ καὶ πρέπει νὰ μὴ ἐπανέλθωμεν ποτὲ εἰς τὰς ἀνοήτους ἀπαγορεύσεις τοῦ παρελθόντος, ἀποτέλεσμα τῶν ὁποίων ἦτο νὰ δυσχερανθῇ γενικώτερον καὶ μονιμώτερον ἡ διάθεσις τοῦ λαδιοῦ εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγοράς. Ἀλλὰ δυστυχῶς, τὰ δεδομένα εἰς παγκόσμιον κλίμακα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς ἐπιτρέψουν νὰ ἐλπίσωμεν μετὰ πιθανότητος, ὅτι οἱ ἑλληνικὲς ἐξαγωγὲς θὰ φθάσουν σὲ ἀξιόλογον ἢ ἁπλῶς εἰς σημαντικὸν ὕψος. Ἂν ἰδῇ κανεὶς τὰς στατιστικὰς τῶν ἑλληνικῶν ἐξαγωγῶν τὸν τελευταῖον καιρὸν —δὲν θέλω νὰ σᾶς κουράσω μὲ ἀριθμούς, τοὺς ἔχω φυσικὰ ὑπ’ ὄψιν μου ὅλους— ἂν λάβῃ ὑπ’ ὄψιν του κανεὶς τὸ σύνολον τῆς καταναλώσεως εἰς λάδι εἰς διεθνῆ κλίμακα, θὰ διαπιστώσῃ, δυστυχῶς, ὅτι ἡ ἐλπίς μας εἰς ἐξαγωγὰς πρέπει νὰ εἶναι πολὺ περιωρισμένη καὶ ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίσωμεν εἰς τὰς καλλιτέρας τῶν περιπτώσεων, ὅτι θὰ ἐξαγάγωμεν λάδι πάνω ἀπὸ ὀλίγας χιλιάδας τόννων ἐτησίως. Δηλαδή, τὸ 95% τοῦ ἑλληνικοῦ λαδιοῦ, τοὐλάχιστον ἐπὶ τοῦ παρόντος, μέχρις ὅτου, ἐνδεχομένως, δημιουργηθοῦν νέαι συνθῆκαι, καταναλίσκεται εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ τὸ 5% θὰ καταναλίσκεται εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Καὶ διερωτᾶται κανείς, διὰ τὸ 5%, διὰ τοὺς 1.000, 2.000, 5.000, τοὺς 8.000 ἔστω ἐπὶ τοὺς εὐνοϊκωτέρους ὅρους τόννους, οἱ ὁποῖοι ἐξάγονται, πρέπει νὰ ἐξαθλιώσωμεν τὸν Ἕλληνα παραγωγόν; Ἡ πρότασίς μας, κύριοι συνάδελφοι, ὑπῆρξε σαφής, ἡμεῖς εἴπομεν, ὅτι, εἴτε ὁ Κρατικὸς προϋπολογισμός, εἴτε ἡ κατανάλωσις, καὶ ὑπάρχει πρὸς τοῦτο πρόσφορος μέθοδος, πρέπει νὰ ἐπιδοτήσουν τὴν μικρὰν ποσότητα τοῦ λαδιοῦ, ἡ ὁποία καθίσταται δυνατὸν νὰ ἐξαχθῇ εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Βεβαίως, εἰς τὸ ἐξωτερικόν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπολογίσωμεν εἰς τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν ἡμεῖς θέλομεν, ἀλλὰ ὑπάρχει ὁ τρόπος νὰ διατηρήσωμεν, νὰ ἀσφαλίσωμεν τὴν ἐσωτερικὴν τιμὴν καὶ νὰ ἐπιδοτήσωμεν τὰς μικρὰς ἐκείνας ποσότητας, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐξαχθοῦν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Καὶ ἂν δὲν θέλῃ ἡ Κυβέρνησις τὴν ἐπιδότησιν εἰς βάρος τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, καίτοι τελευταίως οὐκ ὀλίγα πληρώνει ὁ Ἑλληνικὸς προϋπολογισμὸς ἐξ αἰτίας τῶν σφαλμάτων εἰς τὰ ἑλληνικὰ γεωργικὰ προϊόντα, ὑπάρχει ὁ τρόπος νὰ ἀναλάβῃ ἡ ἐσωτερικὴ κατανάλωσις τῶν 100.000, τῶν 90.000 ἢ 80.000 τόννων, τὴν μικρὰν καὶ ἀσήμαντον ἐπιβάρυνσιν τῶν ὀλίγων χιλιάδων τόννων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξαχθοῦν. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ καταλάβετε πόσο σωστὸ εἶναι αὐτὸ ποὺ λέγω, πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ποία εἶναι ἡ παραγωγή, ἡ ὁποία διαμορφώνει τὴν διεθνῆ τιμὴν τοῦ ἐλαιολάδου. Δύο εἶναι αἱ χῶραι ποὺ διαμορφώνουν τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαιολάδου εἰς παγκόσμιον κλίμακα, ἡ Τύνις καὶ ἡ Ἱσπανία. Εἰς τὴν Τύνιδα ὑπάρχει τὸ μεροκάματο τοῦ φελάχου καὶ ἡ μεγάλη ἰδιοκτησία τοῦ Εὐρωπαίου, ὁ ὁποῖος καλλιεργεῖ ὑπὸ διαφορετικὰς συνθήκας καὶ ἔχει μεγάλας φυτείας. Καὶ εἰς τὴν Ἱσπανίαν ὑπάρχει ἀπολύτως κατευθυνομένη οἰκονομία. Ἡ Ἱσπανία παράγει, ὑπὸ εὐνοϊκὰς συνθήκας, 600.000 τόννους, δηλαδὴ 5 ἢ 6 φορὲς παραπάνω ἀπὸ ὅτι ἡ Ἑλλάς. Καὶ εἰς τὴν Ἰταλίαν τὸ Κράτος ἐλέγχει ἀπολύτως τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ἐλαιολάδου. Συγκεντρώνει τὸ σύνολον τῆς ποσότητος, ἀσφαλίζει τὴν τιμὴν εἰς τοὺς παραγωγοὺς καὶ πωλεῖ εἰς τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν ἑκάστοτε κατορθώνουν νὰ ἐπιτύχουν, τιμὴν τὴν ὁποίαν προσδιορίζουν κατὰ συνέπειαν οἱ δύο αὐτοὶ συντελεσταί, ἡ διευθυνομένη οἰκονομία τῆς Ἱσπανίας καὶ τὸ μεγάλο κόστος παραγωγῆς τῆς Τύνιδος, οἱ ὁποῖοι προσδιορίζουν τὴν διεθνῆ τιμήν, ἡ ὁποία εἶναι τιμὴ θανάτου διὰ τὸν Ἕλληνα παραγωγόν. Καὶ ἐὰν ἀκόμη ἐπρόκειτο νὰ εἶναι ἡ ὅλη ἐξαγωγὴ κατ’ ἀναλογίαν πολὺ μεγαλυτέρα, τότε δὲν θὰ ἐπετρέπετο διὰ λόγους πλέον ἐσωτερικούς, καθόλου νὰ ἐπιτρέψωμεν εἰς τὴν διεθνῆ τιμὴν νὰ διαμορφώσῃ τὴν ἐσωτερικήν μας τιμήν, πολὺ περισσότερον ὅταν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα γίνεται παντελῶς δωρεάν. Χωρὶς νὰ βγάλωμεν κανένα τόννον ἐλαιολάδου ἐφέτος περίπου, κατωρθώσαμεν νὰ ἐξαθλιώσωμεν τὸν Ἕλληνα παραγωγόν. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὸ ἀποτελεῖ ἔγκλημα τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, ἔγκλημα, τὸ ὁποῖον ἐλπίζω νὰ συναισθανθῇ καὶ νὰ μὴ τὸ ἐπαναλάβῃ εἰς τὸ μέλλον. Δὲν θέλω νὰ κάμω γενικωτέραν κριτικὴν τῶν προσπαθειῶν της. Δὲν εἴμεθα ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι θὰ ἀρνηθῶμεν τὴν σημασίαν τῶν ἑλληνικῶν ἐξαγωγῶν, ἀντιθέτως ἡμεῖς κατὰ κόρον τονίζομεν τὴν ἀνάγκην νὰ μὴ χάσῃ ἡ Ἑλλὰς τὰς δυνατότητας ἐξαγωγῆς καὶ ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία κατορθώνει ἑκάστοτε νὰ ἐπιτυγχάνῃ ἀθροιστικῶς τὰ κακά. Θὰ ἐνθυμίσω μόνον, ἐν παρόδῳ τὴν σουλτανίναν, ὅπου ἐπέτυχον καὶ τῶν παραγωγῶν τὴν ἐξαθλίωσιν καὶ τὶς ἀγορὲς νὰ χάσουμε εἰς διεθνῆ κλίμακα. Τὸ ἴδιον ἀπειλεῖται νὰ γίνῃ καὶ μὲ τὸν καπνόν. Κατὰ συνέπειαν δίδομεν τὴν σημασίαν ποὺ πρέπει νὰ δώσωμεν εἰς τὰς ἐξαγωγάς, θέλομεν νὰ ὑπάρχουν δυνατότητες ἑλληνικῶν ἐξαγωγῶν, ἀλλὰ δὲν ἐννοοῦμεν νὰ πεθάνῃ ὁ Ἕλλην παραγωγὸς ἐλαιολάδου, διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν νὰ πλασάρωμεν εἰς τὰς ἐξαγωγὰς 1.000, 2.000 ἢ 5.000 τόννους ἐλαιολάδου. Ἐὰν φύγωμεν, κ. συνάδελφοι, ἀπὸ τὴν παράλογον αὐτὴν θέσιν, ὅτι πρέπει τὴν τιμὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐλαιολάδου ἐσωτερικῶς νὰ τὴν προσδιορίζῃ ἡ διεθνὴς τιμή, ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέραν εἶναι πάρα πολὺ εὔκολον νὰ συμφωνήσωμεν εἰς τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ προσδιορίσωμεν, τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ προστατεύσωμεν. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ κανεὶς αὐτὸ τὸ πρόβλημα ἅπαξ καὶ τὸ ἀντιμετωπίζει ὡς πρόβλημα ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, ὅπως καὶ ὄντως εἶναι καὶ ὑποθέτω, ὅτι ἀπέδειξα, ὅτι εἶναι πρόβλημα ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, θὰ πρέπει νὰ ξεκινήσωμεν ἀντιστρόφως, θὰ πρέπει νὰ ξεκινήσωμεν ἀπὸ τὸ τί νομίζει ἡ ὑπεύθυνος πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ τόπου, ὅτι πρέπει νὰ πληρώσῃ ὁ καταναλωτὴς διὰ νὰ ἀγοράσῃ τὸ λάδι καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα νὰ προχωρήσῃ εἰς τὸν προσδιορισμὸν τῆς ἀναλόγου τιμῆς τοῦ παραγωγοῦ, τὴν ὁποίαν θὰ ἀσφαλίσῃ εἰς τὸν παραγωγὸν πρὸ παντὸς ἀφοῦ συμβαίνῃ, εὐτυχῶς διὰ τὸ λάδι, τὰ ἔξοδα διακινήσεως καὶ περιωρισμένα νὰ εἶναι καὶ ἀπολύτως δεδομένα. Δὲν συμβαίνει μὲ τὸ λάδι, λόγῳ τῆς ὑφῆς τοῦ προϊόντος, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον συμβαίνει μὲ ἄλλα προϊόντα, μὲ τὰ φροῦτα π.χ., δηλαδὴ νὰ ὑπάρχῃ τεράστιον ἄνοιγμα ψαλίδος μεταξὺ τῆς τιμῆς καὶ τοῦ κόστους τῆς μεταφορᾶς. Τὸ κόστος τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαιολάδου εἶναι δεδομένον. Πρέπει νὰ εἴπωμεν χάριν δικαιοσύνης, ὅτι καὶ τὸ ἐμπόριον τοῦ ἐλαιολάδου ἐργάζεται συνήθως εἰς τὴν Ἑλλάδα μὲ μικρὸν κέρδος. Κατὰ συνέπειαν εἶναι δυνατὸν ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν τιμὴν αὐτὴν τὴν σταθεράν, τὴν ὁποίαν θὰ ἀσφαλίσωμεν διὰ τῆς συγκεντρώσεως, τιμήν, ἡ ὁποία δὲν πρέπει νὰ ἔχῃ οὐσιώδεις διακυμάνσεις —πρέπει νὰ ξεκινήσωμεν ἀπὸ τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν ἀντέχει ἡ κατανάλωσις— νὰ προσδιορίσωμεν τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν θὰ δώσωμεν εἰς τὸν παραγωγόν. Εἶναι ὅμως μάταιον νὰ συζητῶμεν περὶ τῆς τιμῆς αὐτῆς. Θὰ τὰ ξαναείπωμεν τοῦ χρόνου, ὁπότε ἐλπίζομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔχῃ περισσότερον φρονιματισθῆ καὶ θὰ ἔχῃ σωστότερες κατευθύνσεις. Θὰ ὑπενθυμίσω μόνον, ὅτι πρὸ διετίας ἡ Κυβέρνησις ἠσφάλιζεν 20 δραχμὰς καὶ ἐφέτος ἀσφαλίζει 16. Διατὶ αὐτὴ ἡ διαφορά; Ὁ τιμάριθμος δὲν ἀνέβηκεν ἔστω καὶ λίγο; Οἱ παραγωγοὶ ἔπαυσαν νὰ ἔχουν στομάχι καὶ ἀνάγκας; Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι πολιτικὴ ἐξαθλιώσεως τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ; Δὲν καταλαβαίνει καὶ αὐτὸς ὅτι ὁ Ἕλλην ἀγρότης πρέπει νὰ ζήσῃ; Κύριοι συνάδελφοι, μὲ αὐτὰ τὰ βασικὰ προβλήματα δὲν πρέπει νὰ παίζῃ κανείς. Μπορῶ νὰ καταλάβω, ὅτι εἶναι σύνθετον καὶ πολύπλοκον τὸ πρόβλημα ἑνὸς ἐξαγωγίμου προϊόντος, ἀλλ’ ἐπὶ ἑνὸς προϊόντος, τοῦ ὁποίου τὸ πρόβλημα εἶναι τόσον ἁπλοῦν, εἶναι ἡ ἁπλῆ μέθοδος τῶν τριῶν διὰ δημοτικὸν σχολεῖον, δὲν συγχωροῦνται τοιαῦτα βασικὰ σφάλματα. Ἄλλωστε, κ. συνάδελφοι, προσωπικῶς πιστεύω καὶ χαίρω, διότι τὸ πιστεύει αὐτὸ καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅπως εἶχε τὴν εὐκαιρίαν εἰς κατ’ ἰδίαν συζήτησιν νὰ μοῦ εἴπῃ, ὑπάρχουν πολλὰ περιθώρια, διὰ νὰ ἀναπτυχθῇ ἀκόμη περισσότερον ἡ κατανάλωσις τοῦ ἐλαιολάδου εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ ἰδιαίτατα εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, ὅπου δὲν καταναλίσκεται ἐπαρκὴς ποσότης ἐλαίου.

§55Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Καταβάλλει ἡ Κυβέρνησις προσπαθείας καὶ τὸ ἀπέδειξεν ὑποθέτω.

§56Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Χαίρω δι’ αὐτὸ καὶ τὸ λέγω αὐτὸ πρὸς τιμήν σας, διότι αὐτὴ εἶναι μία κατεύθυνσις σωστή. Ἐὰν ἀντιμετωπίσῃ κανεὶς τὸ λάδι ἀπὸ ἀπόψεως θερμίδων καὶ γενικώτερον ἀπὸ ἀπόψεως θρεπτικῆς, θὰ διαπιστώσῃ, ὅτι εἶναι ἡ εὐθηνοτέρα τροφή, τὴν ὁποίαν ἔχομεν κάθε λόγον νὰ διοχετεύσωμεν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Αὐτή, κ. συνάδελφοι, ἦτο ἡ πρώτη παρατήρησις, τὴν ὁποίαν ἤθελα νὰ κάμω. Ἡ ἄλλη παρατήρησις εἶναι, ὅτι ὅπως ὑπάρχει τραγέλαφος εἰς τὸ θέμα τῆς συγκεντρώσεως καὶ τὸ θέμα τῆς τιμῆς, ὑπάρχει, δυστυχῶς, γενικώτερος τραγέλαφος εἰς τὴν γενικωτέραν ἐλαϊκὴν πολιτικήν, μὲ τὸν ὅρον δὲ αὐτόν, γενικωτέραν ἐλαϊκὴν πολιτικήν, χαρακτηρίζω τὴν ὅλην πολιτικὴν ἔναντι τοῦ καθ’ ὅλου προβλήματος τῶν λιπαρῶν, ἂς εἴπωμεν οὕτω. Θὰ ὑπενθυμίσω τὰ σπορέλαια τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας, τὰ ὁποῖα εἰσήγοντο ἀμελετήτως καὶ προχείρως, διὰ νὰ συναγωνισθοῦν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ ἑλληνικὸν λάδι. Βεβαίως ἡ Ἱσπανία εἰσάγει σπορέλαια, καταναλίσκει σπορέλαια, ὅταν ὅμως δύναται νὰ ἐξαγάγῃ τὸ λάδι της εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ τὸ πωλῇ ἀκριβότερα ἀπὸ τὸ σπορέλαιον, τὸ ὁποῖον εἰσάγει. Εἰς τὴν Ἑλλάδα τέτοιο θέμα δὲν ὑπῆρξε ποτέ. Εἰσήγομεν σπορέλαια, διότι μᾶς τὰ ἔδιδαν οἱ Ἀμερικανοὶ καὶ ἐλέγαμε, τί νὰ τὰ κάμωμεν καὶ συναγωνιζόμεθα τὸ ἑλληνικὸ λάδι. Εἰσηγάγομεν λιπαρὰ ὅλων τῶν εἰδῶν εἰς τὸ παρελθόν, ὅλων τῶν εἰδῶν, διὰ διαφόρων μεθόδων, εἴτε εὐθέων, εἴτε διὰ τῆς πλαγίας ὁδοῦ, διὰ νὰ συναγωνισθῶμεν τὰ ἑλληνικὰ λιπαρά. Εἰς τὴν Ἑλλάδα, κ. συνάδελφοι, τὸ λάδι ἐπαρκεῖ διὰ τὴν ἐσωτερικήν μας κατανάλωσιν. Τὸ πυρηνέλαιον ἐπαρκεῖ οὐσίᾳ διὰ τὴν σαπωνοποιΐαν. Κατὰ συνέπειαν, διατὶ θὰ εἰσαγάγωμεν λιπαρὰ ἢ διατὶ θὰ εἰσαγάγωμεν παράγωγα λιπαρῶν προϊόντων; Πράγματι καὶ εἰς τοῦτο πρέπει νὰ διαφωνήσω μὲ τὸν κ. Γαληνόν, τὸν τελευταῖον καιρὸν δὲν εἰσάγεται σπορέλαιον. Πράγματι κἄποτε ξεχείλησε τὸ ποτήρι καὶ κατάλαβε ἡ Κυβέρνησις, ὅτι δὲν ἔχει λόγον νὰ εἰσάγῃ λιπαρά, διὰ νὰ συναγωνίζωνται τὰ προϊόντα τῆς ἐλαίας. Πράγματι τὸ μόνον ὀξὺ πρόβλημα εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ βαμβακοσπόρου.

§57Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐλπίζω, ὅτι τὴν θέσιν τῆς νέας πολιτικῆς κινήσεως νὰ μὴ τὴν ἐπηρεάσῃ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τὸ εἰσήγαγε τὸ σπορέλαιον εἰς τὸν τόπον μας.

§58Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κ. Ὑπουργέ, νὰ εἴπω, ὅτι καταντᾶ κωμικὴ ἡ στερεότυπος ἐπίκλησις αὐτοῦ τοῦ πράγματος. Ἐδῶ, κ. Ὑπουργέ, σεῖς ἀλλάξατε στρατόπεδον καὶ μπορῶ νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐλέγατε ὑπὸ τὴν παλαιάν σας ἰδιότητα. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ὑπῆρξεν ἐπιφανὲς στέλεχος τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ καὶ πρῶτος ἔρριψε τὸν λίθον τοῦ ἀναθέματος τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Ὁ ἐδῶ παριστάμενος καὶ Κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος, Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰς λόγον του, δημοσίᾳ ἀπὸ τὰς Πάτρας, εἶπεν ἐναντίον τοῦ Πρωθυπουργοῦ του, ὅσα δὲν εἴπομεν οἱ βουλευταὶ τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ σᾶς ἐνοχλεῖ διότι τυχὸν ὁ κ. Παπαληγούρας ὡς ὑπουργὸς τῆς ἰδικῆς σας Κυβερνήσεως, μπορεῖ νὰ ἔκαμε ἕνα συγκεκριμένον λάθος εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐλαϊκοῦ προβλήματος;

§59Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν μὲ ἐνοχλεῖ καθόλου. Μίαν εὐχὴν ἐκφράζω πρὸς τὴν νέαν πολιτικὴν κίνησιν.

§60Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τὸ νὰ ἔχῃ κανεὶς μίαν γνώμην ἐπὶ ἑνὸς θέματος ἢ καὶ τὸ νὰ διέπραξε ἕνα λάθος ἐπὶ συγκεκριμένου πολιτικοῦ θέματος, εἰς τὸ παρελθόν, εἶναι κἄτι, τὸ ὁποῖον ἕνα Δημοκρατικὸν Κόμμα θὰ τὸ συζητήσῃ, διὰ νὰ καταλήξῃ εἰς τελικὰ συμπεράσματα. Καὶ θέλω νὰ σᾶς διαβεβαιώσω, ὅτι ἡ νέα πολιτικὴ κίνησις γνωρίζει τὸ θέμα τοῦ ἐλαίου, πάντως καλύτερον ἀπ’ ὅ,τι τὸ ξέρει ἡ Κυβέρνησις ἐὰν κρίνῃ κανεὶς ἀπὸ τὰ ἔργα της καὶ δὲν πρόκειται νὰ κάμῃ κανένα ἀπὸ τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος εἰς τὴν χάραξιν τῆς πολιτικῆς...

§61Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Λυποῦμαι διότι δὲν δέχεσθε τὰς εὐχάς μου, διὰ τὴν πρόοδον τῆς νέας πολιτικῆς κινήσεως.

§62Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Διὰ τὴν νέαν πολιτικὴν κίνησιν δὲν χρειάζονται αἱ εὐχαί σας. Εἰς τὸ θέμα τῆς εἰσαγωγῆς τῶν λιπαρῶν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἔπρεπε νὰ ξεχειλίσῃ τὸ ποτήρι, διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν αὐστηρὰν ἀπαγόρευσιν καὶ θέλω νὰ εἴπω, ὅτι αὐτὸ πρέπει νὰ ἰσχύσῃ ὡς πάγιον καθεστὼς ἐκτὸς ἐὰν πρόκειται νὰ εἰσαγάγητε καθ’ οἱονδήποτε τρόπον σπορέλαιον, διὰ νὰ καλύψετε τὸ ἔλλειμμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἀφήσουν τυχὸν μεγάλαι ἐξαγωγαὶ ἑλληνικοῦ ἐλαιολάδου εἰς τὸ ἐξωτερικόν, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον πρὸς τὸ παρὸν δὲν ἐμφανίζεται καθόλου πιθανόν. Καὶ ἔλεγα —τὴν ὥρα ποὺ μὲ διακόψατε,— ὅτι τὸ μόνον πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἀπομένει εἶναι ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ βαμβακοσπόρου, περὶ τοῦ ὁποίου μακρὰ συζήτησις ἔγινε καὶ τὸ ὁποῖον πρόβλημα εἶναι ἥσσονος σημασίας, διότι πρόκειται περὶ 2.000 τόννων σπορελαίου καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν ἔχει τὰς διαστάσεις, τὰς ὁποίας εἶχε τὸ πρόβλημα αὐτὸ εἰς τὸ παρελθόν. Θὰ εἴπω μόνον κἄτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον μέχρι τῆς στιγμῆς ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντιμετώπισεν. Τὸ σπορέλαιον, κ. συνάδελφοι, διέρχεται δεινὴν κρίσιν καὶ τὸ πυρηνέλαιον δὲν εἶναι δεκτὸν εὔκολα νὰ τοποθετηθῇ εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγοράς. Δὲν θέλω νὰ εἰσέλθω εἰς τὸ γενικώτερον θέμα τῆς ἐξωτερικῆς ἐμπορικῆς πολιτικῆς, διὰ νὰ συμφωνήσω καὶ ἐγώ, ὅτι διὰ τὴν διάθεσιν τῶν ἑλληνικῶν προϊόντων εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἡ ἐμπορικὴ πολιτική, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις δὲν προσφέρεται. Θὰ εἴπω μόνον, ὅτι εἰσάγονται τὸν τελευταῖον καιρὸν διαρκῶς εἰς εὐρυτέραν κλίμακα τὰ λεγόμενα ἀπορρυπαντικά, τὰ ὁποῖα συναγωνίζονται δυστυχῶς ἀποτελεσματικὰ τὸν ἑλληνικὸν σάπωνα καὶ φυσικὸν εἶναι νὰ τίθεται καὶ εὐλόγως, τὸ ἐρώτημα ποῖος ὁ λόγος νὰ εἰσάγωνται αὐτὰ τὰ ἀπορρυπαντικά, ἀφοῦ δυνάμεθα νὰ βγάλωμε ἕνα ἑλληνικὸν προϊόν, τὸ σαποῦνι, τὸ ὁποῖον εἶναι ἴσον εἰς ἀπόδοσιν, διὰ νὰ μὴ εἴπω ἀσφαλῶς καλύτερον, ἀπὸ τὰ ξένα ἀπορριπαντικά. Εἶναι καὶ αὐτὸ ἕνα ἀπὸ τὰς βασικὰς ἀδυναμίας τοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον προέρχεται ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν τῆς γενικῆς συλλήψεως τοῦ προβλήματος καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ ἀποτελέσῃ συμπέρασμα ἀπὸ τὴν παροῦσαν συζήτησιν, εἶναι, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἢ ἡ ἀπαγόρευσις ἢ ἡ δασμολογικὴ ἐπιβάρυνσις ὥστε νὰ καταστῇ ἀσύμφορος ἡ κατανάλωσις αὐτῶν τῶν ἀπορρυπαντικῶν. Καὶ θέλω νὰ τελειώσω μὲ μίαν ἐπίσης βασικὴν παρατήρησιν, διότι μόνον ἐπὶ τῶν βασικῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα συνδέονται μὲ τὸ λάδι, ἐπιθυμῶ νὰ ἀπασχοληθῶ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας εἶναι ὁ φυσικὸς προστάτης τοῦ ἑλληνικοῦ λαδιοῦ, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν εἶναι λόγῳ τῆς διαρθρώσεως τῆς Κυβερνητικῆς, ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος χειρίζεται τὸ θέμα τοῦ λαδιοῦ. Εἰς τὸ θέμα τοῦ λαδιοῦ συμμετέχει εἰς τὴν ἐξαγωγὴν καὶ ὁ παριστάμενος παραπλεύρως τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, συμμετέχουν καὶ πλεῖστοι ἄλλοι ὑπουργοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διαφόρους ἁρμοδιότητας. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ συνιστοῦσα, ὅπως τὸ θέμα τοῦ λαδιοῦ, τὸ ἐμπιστευθῇ ἡ Κυβέρνησις ἀποκλειστικῶς εἰς ἕνα ὑπουργὸν καὶ ἰδιαίτατα εἰς τὸν φύσει ἁρμόδιον ὑπουργόν, τὸν ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἑνότης χειρισμοῦ καὶ ἑνότης κατευθύνσεως. Ἡ Κυβέρνησις καὶ θὰ τὸ ἀναφέρω αὐτό, ἁπλῶς ὡς παράδειγμα, εἶχε εἰς χεῖρας της, ὡρισμένα ἀποθέματα ἐλαιολάδου, τὰ ὁποῖα προῆλθον ἀπὸ συγκεντρώσεις τοῦ παρελθόντος. Εὑρισκομένη ἐν ὄψει τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς καὶ ἐν ὄψει διαρκοῦς τάσεως κάμψεως τῶν διεθνῶν τιμῶν ἀπεφάσισεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐκποιήσῃ τὰ ἀποθέματα αὐτά, ἀπεφάσισεν ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου νὰ ἐκποιήσῃ περίπου εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔβγαινε τὸ πρῶτον λάδι τῆς ἐφετεινῆς παραγωγῆς, ἀντὶ νὰ τὰ πωλήσῃ τὸν Ἰούνιον καὶ εἰς ἀκριβοτέραν τιμήν, τὰ ἐπώλησεν ὅσο–ὅσο τὴν τελευταίαν ὥραν καὶ τὰ ἐπώλησε διὰ νὰ ὑπάρξῃ πέραν τῶν ὅσων προηγουμένως ἀνέφερον, μία πρόσθετος ὑποτιμητικὴ τάσις προκληθεῖσα ἀπὸ τὴν μεταχείρισιν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν. Ὑπὸ τοιούτους ὅρους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλήσωμεν σοβαρῶς περὶ ἀσκήσεως πολιτικῆς. Ἡ πολιτικὴ ἔναντι τοῦ λαδιοῦ πρέπει νὰ εἶναι κἄτι, τὸ ὁποῖον νὰ εἶναι δεδομένον ἀπὸ προηγουμένως. Αὐτὸ ἰσχύει ὄχι μόνον διὰ τὸ λάδι, ἀλλὰ διὰ κἄθε γεωργικὸν προϊόν, εἶναι συμφυὲς μὲ τὴν ἔννοιαν οἱασδήποτε πολιτικῆς. Δὲν πρέπει νὰ περιμένωμεν νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν συγκομιδὴν τοῦ λαδιοῦ, εἰς τὴν πτῶσιν τῆς τιμῆς, ἡ ὁποία ἐπακολουθεῖ, εἰς τὴν ἀγανάκτησιν τῶν παραγωγῶν, εἰς τὰς διαμαρτυρίας τῶν βουλευτῶν τῶν ἐλαιοπαραγωγικῶν διαμερισμάτων διὰ νὰ σπεύσουν οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοί, μὲ καθυστέρησιν νὰ δώσουν ὅπως–ὅπως, μία λύσιν, τὴν ὑστάτην ὥραν. Εὔχομαι ἡ παροῦσα συζήτησις, ἡ ὁποία γίνεται, νὰ καταλήξῃ εἰς συμπεράσματα. Τὰ συμπεράσματα αὐτὰ νὰ τεθοῦν ἐγκαίρως, νὰ ὁδηγήσουν εἰς τὴν λῆψιν ἀποφάσεων καὶ εὔχομαι, ὅπως τοὐλάχιστον ἐπὶ τῶν ὑπολειπομένων βασικῶν σημείων, τὰ ὁποῖα προσδιώρισα ἐπέλθῃ σύμπτωσις ἀπόψεων. Θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἐπιμείνῃ περισσότερον εἰς τὴν παράλογον ἄποψιν περὶ τῶν διεθνῶν τιμῶν, ἀλλὰ θὰ θελήσῃ νὰ συναγάγῃ συγκεκριμένα συμπεράσματα, καὶ θὰ θελήσῃ νὰ προσανατολισθῇ πρὸς τὴν μόνην δυνατὴν κατεύθυνσιν, δηλαδὴ ὅπως ὁ προσδιορισμὸς τῆς τιμῆς γίνεται βάσει τῶν ἐσωτερικῶν δεδομένων καὶ ὅπως εὑρεθῇ ἕνα σύστημα ἐπιδοτήσεως τῆς ποσότητος τοῦ ἐλαίου τὸ ὁποῖον ἐξάγεται εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἐὰν ἐπ’ αὐτῶν καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐπέλθῃ συμφωνία, ἡ ἐπερώτησις δὲν θὰ πάῃ χαμένη καὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἐλαιοπαραγωγὸν τῆς Ἑλλάδος.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λύχνος, ἔχει τὸν λόγον.

§64Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριοι βουλευταί, πιστεύω, ὅτι θὰ ἀντιλαμβάνεσθε τὴν δυσκολίαν τῆς θέσεως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκομαι ὡς βουλευτὴς μιᾶς ἐλαιοπαραγωγικῆς περιφερείας, ἀνερχόμενος εἰς τὸ βῆμα, διὰ νὰ μὴ συμφωνήσω μὲ τοὺς περισσοτέρους ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας συναδέλφους οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν ἕνα πολὺ ἐπικίνδυνον συναγωνισμὸν μεταξὺ των, ποῖος περισσότερον τοῦ ἄλλου θὰ ζητήσῃ διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς περισσότερα. Βεβαίως δὲν εἶμαι καὶ ἐγὼ ἱκανοποιημένος ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις ἔδωσεν ἐφέτος εἰς τοὺς παραγωγούς, ἀλλὰ δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ μετάσχω καὶ εἰς αὐτὸν τὸν συναγωνισμὸν πλειοδοσίας, ἡ ὁποία νομίζω, κύριοι, ὅτι καὶ τοὺς παραγωγοὺς καὶ γενικῶς τὴν ἑλληνικὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν δύναται νὰ ὁδηγήσῃ πρὸς τὴν καταστροφήν. Τὰ παράπονα εἶναι γνωστά. Ἡ Κυβέρνησις ἔδωσεν ἐφέτος εἰς τὸ λάδι χαμηλοτέραν τιμὴν ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὁποίαν ἔδωσε κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη. Ἐπίσης ἡ συγκέντρωσις ἐγένετο εἰς μικρὰν ποσότητα ἐλαίου. Τέλος, δὲν ἱκανοποίησε καὶ ἄλλα αἰτήματα τῶν παραγωγῶν. Τὴν ἀπάντησιν τῆς Κυβερνήσεως τὴν ἠκούσαμεν. Ἔδωσε τιμὴν κατὰ 1 καὶ 1,50 δραχμὴν τὸ κιλόν, ἀνωτέραν τῆς διεθνοῦς. Ἐπετράπη νὰ γίνῃ συγκέντρωσις 15.000 τόννων. Ἐπίσης παρεσχέθησαν καὶ ἄλλαι εὐκολίαι εἰς τοὺς μικροὺς ἰδίως παραγωγούς, διὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ κρατήσουν τὸ λάδι των μέχρις ὅτου ἐπέλθῃ αὔξησις τῶν τιμῶν.

§65Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Εἰς τὴν Κέρκυραν οἱ μικροπαραγωγοὶ ἔχουν σήμερα λάδι εἰς τὰς χεῖρας των;

§66Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν δύναμαι νὰ σᾶς διαβεβαιώσω. Ὑπάρχουν τινὲς ποὺ δὲν ἔχουν καὶ ἄλλοι ποὺ ἔχουν, διότι εἰς τὴν Κέρκυραν ἡ ἐσοδεία δὲν ἐτελείωσεν ἀκόμη, συγκεντρώνεται βαθμιαίως ἀπὸ τὸ ἔδαφος, καὶ ἑπομένως, κατὰ τὴν κοινὴν λογικὴν πρέπει νὰ πιστεύωμεν, ὅτι οἱ περισσότεροι ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν λάδι εἰς χεῖρας των. Κύριοι, ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν οἰκονομικῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα συνδέονται μὲ τὰ γεωργικὰ προϊόντα, εἶναι δύσκολος καὶ ἡμεῖς οἱ ἐλαιοπαραγωγοί, πρέπει νὰ δεχθῶμεν, ὅτι τὸ πρόβλημα τὸ ἰδικόν μας δὲν εἶναι ἐντελῶς διάφορον ἀπὸ τὰ προβλήματα τῶν παραγωγῶν τῶν ἄλλων προϊόντων. Ὑπάρχει πρόβλημα σίτου, ὑπάρχει πρόβλημα καπνοῦ, πρόβλημα σταφίδος, ὑπάρχουν προβλήματα διὰ κάθε ἑλληνικὸν προϊόν. Ζητοῦν ὅλοι οἱ παραγωγοὶ τὴν ἀνωτάτην καὶ συνήθως μία τελείως φανταστικὴν τιμήν. Καὶ ὀφείλομεν νὰ συμφωνήσωμεν, ὅτι ἡμεῖς οἱ πολιτικοὶ δὲν εἴμεθα ἐντελῶς ἀνεύθυνοι διὰ τὰς ὑπερεξογκωμένας ἀπαιτήσεις τῶν γεωργῶν. Ἡ γενικὴ ἀξίωσις εἶναι νὰ ἀγοράζῃ τὸ Κράτος ὅλα τὰ προϊόντα εἰς ὑψηλὰς τιμάς, μὲ τὴν βεβαιότητα, ὅτι θὰ πωλῇ αὐτὰ εἰς πολὺ χαμηλοτέρας τιμὰς καὶ τὸ ἔλλειμμα θὰ τὸ φορτώνωμεν εἰς τὸν Δημόσιον Προϋπολογισμόν. Ἐὰν ὅλοι οἱ ρήτορες οἱ ὁποῖοι παρήλασαν ἀπὸ τὸ βῆμα τοῦτο δὲν ἤθελον νὰ ὁμιλήσουν μόνον ὡς ἐκπρόσωποι τῶν παραγωγῶν, ἀλλὰ ὡς ἐκπρόσωποι ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ τῆς Ἑλλάδος, ἐὰν ἤθελον νὰ σκεφθοῦν καὶ τὴν κατανάλωσιν καὶ νὰ λάβουν ὑπ’ ὄψιν των καὶ τοὺς φορολογουμένους, οἱ ὁποῖοι θὰ κληθοῦν τελικῶς νὰ καλύψουν τὰ ἐλλείμματα, νομίζω, ὅτι ὑπὸ τὴν πίεσιν ὅλων αὐτῶν τῶν σκέψεων δι’ ὅλας τὰς κοινωνικὰς τάξεις, θὰ κατέληγον εἰς διαφορετικὰ συμπεράσματα. Κύριοι συνάδελφοι, ὀφείλομεν νὰ παραδεχθῶμεν, ὅτι ἔχει δημιουργηθῆ μεταξὺ τοῦ γεωργικοῦ κόσμου τῆς χώρας μία ψυχολογικὴ κατάστασις, ἡ ὁποία δημιουργεῖ κινδύνους ποὺ ὀφείλομεν νὰ ἀποτρέψωμεν, ἐὰν εἴμεθα εὐσυνείδητοι πολιτικοί. Εἰδικώτερα ὅσον ἀφορᾷ τὸ λάδι, ἐρωτᾶται ἡ Κυβέρνησις, διατὶ ἐπεκαλέσθη τὰς διεθνεῖς τιμὰς διὰ νὰ ἐπηρεάσῃ τὰς τιμὰς καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικόν; Ἐλέχθη, ὅτι δύναται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν νὰ ὑπάρχῃ μία τιμὴ καὶ μία διαφορετικὴ μεγαλυτέρα τιμὴ εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ὀρθὴ ἢ ἔστω καὶ ὀρθόδοξος ἡ ἀντίληψις αὐτή. Ἀλλὰ τί σημασίαν ἔχει ἐὰν εἶναι ὀρθόδοξος, ἢ δὲν εἶναι ὀρθόδοξος. Ἐὰν αἱ τιμαὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ αὐξηθοῦν ὑπερμέτρως, ποῖον θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι, ὅτι ὁ τιμάριθμος θὰ αὐξηθῇ ἀναλόγως καὶ ἐν συνεχείᾳ τῆς αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου ὅλαι αἱ ἐργαζόμεναι τάξεις θὰ ζητήσουν ἀνάλογον αὔξησιν ἀποδοχῶν. Ἐὰν τὸ λάδι πληρωθῇ ὑπὸ τῶν ἐργατῶν ἀκριβότερον, εἶναι πολὺ φυσικὸν ὁ ἐργάτης καὶ ὁ ὑπάλληλος νὰ ζητήσῃ αὔξησιν τῆς ἀντιμισθίας του καὶ φθάνομεν οὕτω εἰς μία κατάστασιν πληθωρισμοῦ. Αὐξάνεται μὲν ἡ τιμὴ τοῦ ἐλαίου, ἀλλὰ αὐξάνονται καὶ αἱ τιμαὶ ὅλων τῶν προϊόντων τὰ ὁποῖα ἀγοράζει ὁ γεωργὸς μὲ τὸ εἰσόδημα ποὺ εἰσπράττει ἀπὸ τὸ λάδι του καὶ φθάνομεν, κύριοι, εἰς ἕνα φαῦλον κύκλον ἀπὸ τὸν ὁποῖον δὲν ὑπάρχει διέξοδος. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νομίζω νὰ ἀναλύσω εὐρύτερα αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖον εἶναι ὁλοφάνερο. Ἡ ἄλλη σκέψις, ἡ ὑποστηριζομένη ἐν σχέσει μὲ τὰς διεθνεῖς τιμὰς καὶ μὲ τὸ ἐξωτερικὸν ἐμπόριον εἶναι ἡ ἑξῆς: Τί θὰ χάσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ τί θὰ χάσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐὰν ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου ἐπιδοτηθῇ καὶ ἐὰν ἔχωμε καὶ ἀπὸ τὸ λάδι μία ζημίαν ἀνάλογον μὲ ἐκείνην ποὺ εἴχαμεν ἀπὸ τὴν πώλησιν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τῆς τελευταίας παρτίδας τοῦ σιταριοῦ ἢ ἀνάλογον μὲ τὴν ζημίαν ποὺ θὰ ἔχωμεν ἀπὸ τὰ ἐξαγώγιμα καπνά, ἢ μὲ τὴν ζημίαν ποὺ θὰ ἔχωμεν ἀπὸ τὴν ἀγορὰν καπνῶν διὰ νὰ τὰ καταστρέψωμεν; Κύριοι, ὅλα αὐτὰ λεγόμενα ἄνευ εὐθύνης εἶναι πολὺ καλά. Ἀλλὰ μία Κυβέρνησις ἡ ὁποία ἐπιδοτεῖ τὰ ἐξαγώγιμα προϊόντα διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ πωληθοῦν, εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν της δύο κινδύνους σοβαρωτάτους. Ὁ πρῶτος εἶναι, ὅτι μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν τὰ ἐλλείμματα αὐξάνονται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν καὶ ὅτι τὰ ἐλλείμματα δὲν καλύπτονται μόνα τους, οὔτε μὲ τὰς ρητορίας τὰς ἰδικάς μας, ἀλλὰ μὲ φόρους, τοὺς ὁποίους θὰ πληρώσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Καὶ ὁ ἄλλος κίνδυνος εἶναι, ὅτι ἡ ἐπιδότησις ἀποτελεῖ ἀρχὴν ὑποτιμήσεως τοῦ νομίσματος. Τὴν ὑποτίμησιν τοῦ νομίσματος μετὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον τὴν ἀρχίσαμε καὶ τὴν ἐπιτύχαμε μόνοι μας μὲ τὴν ἐπιδότησιν τῶν προϊόντων μας πρὸς τὸ ἐξωτερικόν. Κύριοι, αὐτὰ ὅλα εἶναι κοινοτοπίαι, αἱ ὁποῖαι ἴσως δὲν πρόκειται νὰ ἱκανοποιήσουν κανένα, ἀλλὰ εἶναι ἀλήθεια τὰς ὁποίας δὲν εἶναι δυνατὸν ν’ ἀγνοήσωμεν. Τυχαίως ἀναγινώσκων προχθὲς ἕνα οἰκονομικὸν περιοδικόν, Ἑλληνικόν, τὴν «Νέαν Οἰκονομίαν», ἐδιάβασα ἓν θέμα σχετικὸν μὲ τὴν τοποθέτησιν τῶν γεωργικῶν προϊόντων, τὸ ἑξῆς περίπου σχόλιον: «... Ἀλλὰ μὲ τὸ σημερινὸ σύστημα τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἐμπορίου τῶν γεωργικῶν προϊόντων, μιὰ τέτοια πολιτικὴ ηὐξημένων τιμῶν θὰ ἦταν ἀδιανόητη, ἐκτὸς ἂν διεκινδύνευε κανεὶς ἕναν καινούργιο πληθωρισμό. Καὶ τοῦτο, γιατὶ πολὺ μεγαλύτερη αὔξηση θὰ σημειώνονταν στὶς τιμὲς διαθέσεως τῶν προϊόντων αὐτῶν. Καὶ καθ’ ὃ μέτρο ἡ διάθεση θὰ γινόταν στὴν ἐσωτερικὴ ἀγορὰ θὰ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα τὴ βαρεῖα ἐπιβάρυνση τῆς καταναλώσεως καὶ τὴν δημιουργία σημαντικῶν πηγῶν πληθωριστικῶν πιέσεων ἐπὶ τῶν γεωργικῶν εἰσοδημάτων ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἐκ τῶν φυσικῶν αἰτημάτων ἄλλων κατηγοριῶν ἐργαζομένων γιὰ ἀναπροσαρμογὴ ἀποδοχῶν. Τὸ μέρος ὅμως τῆς παραγωγῆς ποὺ θὰ διετίθετο γιὰ ἐξαγωγὴ θ’ ἀντιμετώπιζε καὶ τὶς μεγαλύτερες δυσχέρειες, μὲ κίνδυνο εἴτε νὰ ὀξυνθῇ ἡ κρίσις τῶν ἐξαγωγῶν, εἴτε νὰ καθιερωθοῦν πριμοδοτήσεις, ποὺ θεωροῦνται σὰν μιὰ ἀνωμαλία καὶ συναντοῦν πολλοὺς ἀντιτιθεμένους ......». Κύριοι συνάδελφοι, τὸ περιοδικὸν αὐτὸ δὲν εἶναι οὔτε Κυβερνητικόν, οὔτε κατὰ τὴν συνήθη ἔννοιαν τῆς ἐκφράσεως ἀντιπολιτευόμενον, προσπαθεῖ νὰ εἶναι ἀντικειμενικὸν εἰς τὰς κρίσεις του ἐντὸς τῆς σοσιαλιστικῆς ἰδεολογίας του.

§67Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπικρίνει τὴν πολιτικὴν τῶν ἐπιδοτήσεων, διότι θέλει τὴν κατάργησιν τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἐμπορίου τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Ποῖον εἶναι τὸ συμπέρασμά σας; Ἢ θὰ συμφωνήσετε καὶ μὲ τὸ ἕνα καὶ μὲ τὸ ἄλλο, ἢ θὰ ὑποδείξετε κἄτι τὸ θετικόν. Δὲν εἶναι ὀρθὸς ὁ τρόπος νὰ παίρνωμε ἀπὸ ἕνα περιοδικὸν τὸ ἕνα τμῆμα ἑνὸς ἄρθρου καὶ τὸ ἄλλο νὰ τὸ ἀπορρίπτωμεν.

§68Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν εἶμαι σοσιαλιστής, εἶμαι ὑπὲρ τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας.....

§69Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τότε διατὶ ἐπικαλεῖσθε τὰ ἐπιχειρήματά του;

§70Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ἐγὼ ὑποστηρίζω, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ὀφείλει νὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ἐλευθέραν οἰκονομίαν καὶ τὸ περιοδικὸν τὸ ὁποῖον εἶναι μαρξιστικόν, βλέπει, ὅτι θὰ ἦτο ἀνορθογραφία, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔκανε αὐτὰς τὰς σκέψεις καὶ δὲν ἔκανε αὐτὴν τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν τὸ περιοδικόν......

§71Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν λέγει αὐτό, λέγει ἄλλα πράγματα. Λέγει, ὅτι ἡ ἀσκουμένη πολιτικὴ εἶναι κακή. Σεῖς ποίαν λύσιν προτείνετε; Λέγετε καὶ τὸ ἕνα κακὸ καὶ τὸ ἄλλο.

§72Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν κατέληξα. Μὴ ἐπιμένετε νὰ συναγάγετε συμπεράσματα, ἀφοῦ δὲν ἐτελείωσα τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἀπόψεών μου.

§73Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τότε δὲν πρέπει νὰ τὸ ἐπικαλῆσθε.

§74Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Τὸ ἐπικαλοῦμαι, διότι εἶναι μία μαρτυρία ἀπολύτως ἀντικειμενικὴ καὶ ἀκομμάτιστος. Κύριοι, τὸ πρόβλημα τοῦ ἐλαίου καὶ τὰ προβλήματα τῆς γεωργικῆς τάξεως δὲν πρόκειται νὰ λυθοῦν μὲ τὰς ἀπεριορίστως αὐξανομένας τιμάς. Δὲν γνωρίζω οἰκονομίαν, κ. Πρόεδρε, καὶ ἀπευθύνομαι εἰς σᾶς, κ. Ἀρχηγὲ τοῦ Λαϊκοῦ Κοινωνικοῦ Κόμματος, οὔτε φιλελευθέραν, οὔτε σοσιαλιστικήν, οὔτε κομμουνιστικὴν εἰς τὴν ὁποίαν αἱ τιμαὶ νὰ ἔχουν καταργηθῆ. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχον τιμαὶ εἰς οἱονδήποτε σύστημα οἰκονομικόν, μόνον ἀναρχία θὰ ἦτο τὸ ἐπακόλουθον καὶ οὐδεμία ἱεράρχησις τῆς ἀξίας μεταξὺ ὑπηρεσιῶν καὶ προϊόντων θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ. Διατὶ ἡμεῖς θὰ ἐπιμένωμεν νὰ ἀγνοοῦμεν τὰς τιμὰς τὰς ὁποίας ὀφείλουν ὁπωσδήποτε νὰ ἔχουν τὰ ἑλληνικὰ προϊόντα διὰ νὰ ἠμποροῦν νὰ τοποθετηθοῦν; Μερικοὶ ὑποστηρίζουν μία νέαν θεωρίαν, ὅτι ἐφ’ ὅσον δὲν ἠμποροῦμε νὰ πωλήσωμεν ὁμαλὰ τὰ γεωργικά μας προϊόντα εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ὀφείλομε νὰ ἐξαναγκάσωμεν τοὺς ξένους νὰ τὰ πάρουν διὰ τοῦ συστήματος τοῦ συνδυασμοῦ τῶν εἰσαγωγῶν μὲ τὰς ἐξαγωγάς. Κύριοι, εἶναι καὶ αὐτὸ ἕνα σύστημα, ἀλλὰ εἶναι ἕνα σύστημα τὸ ὁποῖον ἐπίσης δὲν καταργεῖ τὰς τιμάς. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ μᾶς δώσῃ ἄλλα προϊόντα εἰς ἀντάλλαγμα τῶν γεωργικῶν προϊόντων μας θὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του τὴν τιμὴν εἰς τὴν ὁποίαν παρήγαγε τὰ ἰδικά του βιομηχανικά, ἢ ἄλλα προϊόντα καὶ τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν ὑπολογίζει, ὅτι ὀφείλουν νὰ ἀπολαμβάνουν τὰ ἑλληνικὰ προϊόντα. Ἐὰν δι’ αὐτὸν ἡ τιμὴ τῶν ἑλληνικῶν προϊόντων εἶναι ὑψηλή, τότε ἀσφαλῶς ἢ θὰ τὰ ἀπορρίψῃ, ἢ θὰ ὑπερτιμήσῃ τὰ ἰδικά του ποὺ μᾶς χορηγεῖ πρὸς ἀνταλλαγήν. Ἐὰν θελήσωμεν νὰ συνδυάσωμεν τὴν ἀγορὰν μὲ τὴν πώλησιν, τὰς εἰσαγωγὰς μὲ τὰς ἐξαγωγάς, ὄχι μὲ τὸ σύστημα τῶν ἀνταλλαγῶν ἀλλὰ μὲ τὸ σύστημα τῶν ἐμπορικῶν συμβάσεων, θὰ πρέπει νὰ ἐπιβάλωμεν εἰς τὸν ξένον πωλητὴν νὰ πάρῃ ἀνάλογον ποσότητα προϊόντων μας. Δὲν εἶναι ὅμως αὐτὸ πάντοτε δυνατόν. Δὲν εἶναι αἴφνης δυνατόν, ἐπειδὴ ἀγοράζομεν ἀπὸ τὴν Σουηδίαν νὰ τὴν ἀναγκάσωμεν νὰ πάρῃ προϊόντα ἰδικά μας ἀντιστοίχου ἀξίας μὲ τὰς τιμὰς ποὺ ἡμεῖς θέλομεν. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐλεύθεροι καὶ πιστεύουν, ὅτι δύνανται ν’ ἀγοράσουν αὐτὰ ποὺ θέλουν ἐκεῖ ὅπου νομίζουν, ὅτι εἶναι συμφέρον τους.

§75Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Εἴπατε, ὅτι εἶσθε ὑπὲρ τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας. Σᾶς ἐρωτῶ, ὑπάρχει ἐλευθέρα οἰκονομία ὅσον ἀφορᾷ τὴν βιομηχανικὴν παραγωγήν; Ὑπάρχει ἴση μεταχείρισις τῆς βιομηχανικῆς καὶ τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς;

§76Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Εἶμαι σύμφωνος μαζί σας.

§77Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Ἐκεῖ ὑπάρχει ἀπαγόρευσις, ὑπάρχει προστασία, ἐνῷ διὰ τὰ γεωργικὰ προϊόντα δὲν ὑπάρχει.

§78Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Ἀρχηγὲ τοῦ Ἀγροτικοῦ Κόμματος, εἶμαι σύμφωνος μαζί σας, ἀλλὰ ἀφήσατέ με νὰ προχωρήσω. Κύριοι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταργήσωμεν τοὺς νόμους τοῦ διεθνοῦς ἐμπορίου. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ αὐξάνωμεν ἐπ’ ἄπειρον τὰς τιμὰς τῶν προϊόντων μας καὶ νὰ θέλωμεν νὰ ἀναγκάσωμεν τοὺς ξένους νὰ τὰ ἀγοράζουν εἰς αὐτὰς τὰς τιμάς.

§79Γ. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Περὶ πριμοδοτήσεως δὲν ἔχετε ἀκούσει τίποτε;

§80Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Δὲν μὲ ἐπροσέξατε ἢ δὲν μὲ ἠκούσατε. Κύριοι, τὸ θέμα τοῦ ἐλαίου καὶ τῶν ἄλλων ἀγροτικῶν προϊόντων, εἶναι, κατὰ τὴν γνώμην μου, μία πολὺ ἁπλῆ ὑπόθεσις. Εἶναι ζήτημα τιμῶν. Ἐὰν θέλωμεν νὰ πωλῶμεν τὰ προϊόντα μας, ἐὰν θέλωμεν νὰ τὰ παίρνουν οἱ ξένοι, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἔχωμεν εὐρεῖαν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν, ὀφείλομεν νὰ τὰ προσφέρωμεν εἰς τὰς τιμὰς ποὺ οἱ ξένοι καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ἠμποροῦν νὰ τὰ πληρώσουν. Ὅταν συζητῶ μὲ τοὺς χωρικοὺς τῆς Κερκύρας περὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαίου, τὸ σύνηθες ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖον ἀκούω ἐκ μέρους των εἶναι τὸ ἑξῆς: Κύριε, ἐμεῖς πρὸ τοῦ πολέμου μὲ τόσες ὀκάδες λάδι, ἀγοράζαμε, ἂς ὑποθέσωμεν, ἕνα ζευγάρι παπούτσια. Τώρα θέλομε δύο φορὲς αὐτὲς τὶς ὀκάδες τὸ λάδι διὰ νὰ ἀγοράσωμε τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Χωρίς, λοιπόν, νὰ εἶναι μεγάλος οἰκονομολόγος ὁ Ἕλλην χωρικός, ὁ Κερκυραῖος χωρικός, ἀντιλαμβάνεται, ὅτι συμβαίνει ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὁ κ. Μπαλτατζῆς ὑπηνίχθη προηγουμένως, ὅτι ὑπάρχει ὑποτίμησις τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ ὑπερτίμησις τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀναγκασμένος νὰ ἀγοράζῃ ὁ ἀγρότης διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ζήσῃ κατὰ ἕνα τρόπον εὐπρεπῆ. Ὑπάρχει δηλαδὴ ἡ λεγομένη ψαλὶς μεταξὺ τιμῶν ἀγροτικῶν καὶ βιομηχανικῶν προϊόντων. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ζήτημα τὸ ὁποῖον δὲν ἤκουσα κανένα ἐκ τῶν ἀνελθόντων προηγουμένως εἰς τὸ βῆμα νὰ θίξῃ. Δὲν ἤκουσα νὰ ἀπαιτήσῃ κανεὶς ἀπὸ τοὺς παρελθόντας ὁμιλητὰς τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ αἰτήματος τῶν γεωργῶν νὰ πέσουν αἱ τιμαὶ τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων, διὰ νὰ ὑψωθοῦν ἀνάλογα αἱ ἀγοραστικαὶ τιμαὶ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Βεβαίως, κ. Μπαλτατζῆ, παραπονοῦμαι καὶ ἐγώ, ὅτι αἱ τιμαὶ τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων εὑρίσκονται εἰς μεγάλην δυσαναλογίαν πρὸς τὸ ἐπίπεδον ὅπου εὑρίσκονται αἱ τιμαὶ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Τὸ τελευταῖον Δελτίον τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἀναφέρει σχετικῶς μὲ τὴν ψαλίδα μεταξὺ τῶν τιμῶν τῶν εἰδῶν βασικῆς καταναλώσεως τῶν παραγωγῶν καὶ τῶν τιμῶν καταναλώσεως ἀγροτικῶν προϊόντων τὰ κάτωθι: Τὸ 1946 ὁ μέσος ὅρος διαφορᾶς ἦτο 0,570, τὸ 1956 ἦτο 0,967, τὸ 1957 0,935, τὸ 1958 0,902 καὶ τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1959 0,925. Βλέπομεν, λοιπόν, ὅτι αἱ τιμαὶ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων εὑρίσκονται εἰς δυσμενῆ καὶ σχεδὸν εἰς διαρκῶς δυσμενεστέραν καθισταμένην θέσιν. Καὶ νομίζω, ὅτι ἡ λύσις τοῦ προβλήματος ἔγκειται εἰς αὐτό. Δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι ἡ λύσις εἶναι εὔκολη. Δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἐκδίδουσα μία διαταγὴν πρὸς τοὺς βιομηχάνους, νὰ ὑποτιμήσῃ τὰ προϊόντα τους. Γνωρίζω, ὅμως, ὅτι ἀνάλογοι προσπάθειαι ἔγιναν μὲ ἐπιτυχίαν ἐσχάτως εἰς τὴν Ἀγγλίαν καὶ τὴν Γαλλίαν. Ὑποστηρίζω, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ δοκιμάσῃ καὶ αὐτὴν τὴν μέθοδον. Ἡ διαρκὴς ὑπερτίμησις τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων εἴτε εἰς τὸ ἐσωτερικόν, εἴτε εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ὁδηγεῖ εἰς πληθωρισμόν, ὁδηγεῖ εἰς ὑποτίμησιν τοῦ νομίσματος, ἀνοίγει νέους δρόμους ὑπερτιμήσεως τῶν ἄλλων εἰδῶν τῶν ὁποίων ἔχει ἀνάγκην ὁ Ἕλλην γεωργὸς διὰ νὰ ζήσῃ καὶ τελικῶς φέρει ἕως τὴν καταστροφήν. Ἂς ὑποτιμήσωμεν καὶ τὰ εἴδη τὰ ὁποῖα χρειάζονται οἱ ἀγρόται μας. (Χειροκροτήματα).

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§82Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν Κυριακὴν προσευχήν μας παρακαλοῦμεν τὸν Ὕψιστον νὰ βοηθήσῃ ὥστε νὰ δώσῃ ηὐξημένα τρία ἀγαθά, τὸν σῖτον, τὸν οἶνον καὶ τὸ ἔλαιον. Εἰσήκουσε τὴν προσευχήν μας αὐτὴν ὁ Ὕψιστος καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια μᾶς ἔδωσε πραγματικά, τὸν σῖτον, τὸν οἶνον καὶ τὸ ἔλαιον εἰς ἱκανοποιητικὰς ποσότητας. Ἡ Κυβέρνησίς μας ὅμως ἢ αἱ κυβερνήσεις μας, δὲν ἠμπόρεσαν νὰ ἀξιοποιήσουν τὰ ἀγαθὰ αὐτὰ καὶ νὰ σκορπίσουν πράγματι τὴν χαρὰν καὶ τὴν ἱκανοποίησιν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ ἠμπόρεσαν νὰ δώσουν αὐτὰ τὰ ἀγαθὰ εἰς τὴν πατρίδα μας, εἰς τοὺς παραγωγούς. Καὶ εἶναι γνωστὰ τὰ τελεσθέντα διὰ τοῦ σίτου. Ὁ μὲν κ. ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου τὸν διεσκόρπισεν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὡς κτηνοτροφήν, ὁ δὲ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας καταβάλλει κάθε προσπάθειαν νὰ ἐμποδίσῃ τὴν πορείαν πρὸς τὴν αὐτάρκειαν καὶ νὰ ἐκτρέψῃ τοὺς παραγωγοὺς πρὸς ἄλλας καλλιεργείας· καὶ τὰ τοῦ οἴνου θὰ μᾶς δοθῇ ἄλλη εὐκαιρία νὰ τὰ εἴπωμεν. Ἔρχομαι εἰς τὸ θέμα τοῦ ἐλαίου, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ εὐγενέστερον τῶν ἀγαθῶν καὶ τὸ ὁποῖον δὲν παρέχει εἰς τὸν παραγωγὸν τὴν χαρὰν καὶ τὴν ἱκανοποίησιν καὶ τὴν ἀμοιβὴν ἐκείνην τὴν ὁποίαν δικαιοῦται εἰς ἀντάλλαγμα τῶν κόπων εἰς τοὺς ὁποίους ὑποβάλλεται. Εἶναι βέβαιον, ὅτι τὸ λάδι κατὰ σύμπτωσιν ἔχει τοὺς μεγαλυτέρους, τοὺς ἀδυσωπήτους ἐχθροὺς ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ φυτοῦ μέχρι διαθέσεως τοῦ προϊόντος. Ἐδῶ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔχει ἐχθρὸν αὐτὸν τοῦτον τὸν παραγωγόν, ὁ ὁποῖος σπανίως ἀποφασίζει νὰ ἀνανεώσῃ τὴν φυτείαν του. Ἔχομεν ἐλαίας 500 καὶ 600 ἐτῶν, ἐνῷ ἠμπορούσαμεν νὰ ἀνανεώνωμεν σιγὰ–σιγὰ τὴν παραγωγήν μας. Ἔχει ἐχθρὸν τὸν καιρόν. Ἔχει ἐχθρὸν τὸν δάκον καὶ τὸν πυρηνοτρίτην. Εἶχε μέχρι τινὸς ἐχθρὸν τὰ μηχανήματα τῆς ἐκθλίψεως, τὰ ὁποῖα τώρα μεταπολεμικῶς ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἐβελτιώθησαν. Ἀλλὰ ἐπειδὴ παρίσταται ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας πρέπει νὰ εἴπωμεν, ὅτι ὑποφώσκει ὀξὺ τὸ πρόβλημα τῶν δανείων τῶν ἐλαιουργείων συνεταιριστικῶν καὶ ἀτομικῶν τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἐξοφλήσει καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἐκπλειστηριασθοῦν. Εἶναι μία πραγματικότης.

§83Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κυρίως, διότι τὰ δάνεια διὰ τὴν προμήθειαν τῶν ἐλαιοτριβείων δίδονται μὲ ρήτραν τὸ δολλάριον.

§84Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Νομίζω, ὅτι ἀξίζει τὸν κόπον ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ εἰδικὸν αὐτὸ πρόβλημα τῶν δανείων τῶν ἐλαιουργείων καὶ νὰ εὕρῃ τρόπον ἀνακουφίσεως τῶν παραγωγῶν. Μετὰ τὴν ἔκθλιψιν, ἀρχίζει ἡ κακοπάθησις τοῦ προϊόντος, καὶ τοῦτο διότι καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου κατέχονται ἀπὸ τὴν ἀντίληψιν, ἀπὸ τὴν ψύχωσιν, δύναμαι νὰ εἴπω, ὅτι τὸ ἔλαιον ἐπηρεάζει τὸν τιμάριθμον. Πράγματι, παλαιότερον ποὺ ὁ τιμάριθμος ἦτο λίαν εὐαίσθητος ἡ τιμὴ τοῦ ἐλαίου εἶχεν ἐπίδρασιν ἐπ’ αὐτοῦ. Σήμερον, ὅμως, μὲ τὰς νέας οἰκονομικὰς συνθήκας ποὺ ἔχουν διαμορφωθῆ εἰς τὴν χώραν μας, δὲν εἶναι τόσον εὐαίσθητος ὁ τιμάριθμος ὥστε νὰ ἐπηρεάζεται ἀπὸ μικρὰν αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαίου. Ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, νὰ ἀποστοῦν ἀπὸ τὴν ἀντίληψιν αὐτήν, ὅτι τὸ ἔλαιον εἶναι τὸ προϊὸν τὸ ὁποῖον κατ’ ἐξοχὴν ἐπηρεάζει τὸν τιμάριθμον καὶ ὅτι πρέπει ἀπὸ ἀπόψεως τιμῶν νὰ κρατηθῇ εἰς τὰ κατώτερα ἐπίπεδα. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἀπαγκιστρωθῇ ἀπὸ τὴν ἰδέαν αὐτήν, θὰ προκύψουν τὰ ἑξῆς εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα διὰ τὸ ἔλαιον. Πρῶτον θὰ ἀφεθῇ ἐλευθέρα ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου. Καὶ πρέπει νὰ συνηθίσωμεν εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι τὸ ἔλαιον θὰ καταστῇ ἐξαγώγιμον προϊὸν καὶ ὀφείλομεν ν’ ἀναζητήσωμεν ἀγορὰς εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἔχομεν τὰς ἑλληνικὰς παροικίας τοῦ ἐξωτερικοῦ αἱ ὁποῖαι ἀναζητοῦν τὸ ἑλληνικὸν ἔλαιον καὶ δὲν τὸ ἔχουν. Διότι σήμερον διὰ νὰ προμηθευθοῦν ἕνα δοχεῖον ἐλαίου χρειάζονται ὡρισμέναι διατυπώσεις ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου. Ἐὰν ἀφίνετο ἐλευθέρα ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου, μίαν μεγάλην ποσότητα θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἐξαγάγωμεν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Πρέπει λοιπὸν νὰ λείψουν αἱ διατυπώσεις ποὺ παρεμποδίζουν τὴν τοιούτου εἴδους ἐξαγωγήν. Ἐὰν δὲ διευκολυνθῇ ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου διὰ τὸ ἀπομένον εἰς τὴν χώραν θὰ λειτουργήσῃ ὁ νόμος τῆς προσφορᾶς καὶ ζητήσεως καὶ θὰ διαμορφοῦται τιμὴ ἑκάστοτε εὐνοούσης οὕτω τοὺς παραγωγούς.

§85Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, εἴπατε, ὅτι πρέπει νὰ ἀφεθῇ ἐλευθέρα ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου ὅσον ἀφορᾶ τὰς Ἑλληνικὰς παροικίας. Πρέπει ὅμως νὰ διευκρινίσωμεν τί ἐννοοῦμεν ἐλευθέραν ἐξαγωγήν. Διότι ἐκεῖνο ποὺ λέγεται, ὅτι δηλαδὴ προκειμένου νὰ ἐξαγάγῃ εἷς μετανάστης ἕνα δοχεῖον λάδι εἰς τὸ ἐξωτερικὸν χρειάζεται ἄδειαν τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, σημαίνει, ὅτι ὅταν ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου γίνεται ἄνευ ἀντιστοίχου εἰσαγωγῆς τοῦ τιμήματος εἰς συνάλλαγμα εἰς τὴν χώραν μας, τότε εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ ἀπαιτῆται ἄδεια ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, διότι ἄλλως θὰ ἐκινδυνεύαμε νὰ ἐξαχθῇ διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ τὸ σύνολον τοῦ πλεονάσματος τοῦ ἐλαίου εἰς τὸ ἐξωτερικὸν χωρὶς νὰ εἰσαχθῇ οὔτε ἕνα δολλάριον καὶ νὰ φθάσωμεν οὕτω εἰς παραγραφὴν τοῦ νόμου περὶ προστασίας τοῦ συναλλάγματος. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν ὑπάρχει σήμερον ὡς πρὸς τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ ἐλαιολάδου πλήρης καὶ ἀναμφισβήτητος ἐλευθερία, τόσον ἐκ τῆς ἀπόψεως ἐξακτέας ποσότητος ὅσον καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως μεταφορᾶς. Ἐφθάσαμεν μάλιστα μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἐπιτραπῇ ἡ μεταφορὰ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διὰ πλοίων ἀποθηκῶν τάνκερ καὶ ὄχι μόνον διὰ βαρελίων, ὡς μέχρι τοῦδε.

§86Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν εἶναι ἡ ποσότης τοῦ ἐλαίου τοιαύτη διὰ νὰ εἰσαχθῇ τὸ συνάλλαγμα ποὺ ζητῶμεν. Σήμερον δὲν εἶναι τὸ ἔλαιον κατ’ ἐξοχὴν συναλλαγματογόνον προϊὸν διὰ τὴν χώραν μας.

§87Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Δὲν εἶναι θέμα συναλλάγματος, κ. συνάδελφε, ἀλλὰ θέμα λαθρεμπορίας ἡ πέραν τῶν 2–3 δοχείων ἐξαγωγὴ ἐλαίου ἄνευ ἀνοίγματος πιστώσεως.

§88Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, διὰ τὴν περιστολὴν τοῦ λαθρεμπορίου ἔχετε τὴν κειμένην νομοθεσίαν καὶ δύνασθε βάσει αὐτῶν νὰ τὸ περιστείλετε. Μὲ τὴν πολιτικὴν ὅμως τῆς παρεμποδίσεως διὰ τὴν εἰδικῶς ἐξαγωγὴν τὴν ὁποίαν σᾶς ἀνέφερα, προξενεῖτε μέγιστον κακὸν εἰς τὴν ἐλαιοπαραγωγήν. Ἐφ’ ὅσον θέλομεν νὰ προστατεύσωμεν τὴν ἐλαιοπαραγωγήν, δὲν πρέπει νὰ ἐμποδίζεται ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου, διὰ τὰς περιπτώσεις τῶν ὁμογενῶν τῆς ἀλλοδαπῆς, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τὸ εἶδος αὐτὸ καὶ τὸ ὁποῖον δὲν τοὺς ἐπιτρέπεται νὰ ἀπολαύσουν εἰς μεγάλην ποσότητα.

§89Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Πῶς ἐμποδίζεται, κ. συνάδελφε, ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου ἐφ’ ὅσον εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς τῶν ὁμογενῶν τὸ Ὑπουργεῖον ἐπιτρέπει τὴν ἐξαγωγὴν 2 ἢ 3 δοχείων νομίζω. Πέραν ὅμως αὐτῶν, νομίζω, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ ὑφίστανται ὡρισμένα προστατευτικὰ μέτρα, διότι θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ καταλήξωμεν τελικῶς νὰ ἐξάγεται τὸ ἔλαιον καὶ νὰ μὴ ἔχῃ εἰσαχθῆ τὸ ἀνάλογον συνάλλαγμα.

§90Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ὅτι μὲ τοὺς περιορισμοὺς τῆς ἐξαγωγῆς ποὺ ἔχετε καθορίσει οὐσιαστικῶς ἐμποδίζετε τὴν ἐξαγωγήν. Ἐὰν θέλετε νὰ κάμετε ἐμπορικὴν πολιτικήν, καὶ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐξαχθοῦν τὰ ἀποθέματα ἐλαίου διὰ νὰ ἀνακουφισθῇ καὶ ὁ ἐλαιοπαραγωγός, θὰ πρέπει νὰ ἀφίσετε ἐλευθέραν τὴν ἐξαγωγὴν καὶ νὰ ἀποστῆτε ἀπὸ τὴν ψύχωσιν, ὅτι τὸ ἔλαιον εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἰς περίπτωσιν μικρᾶς αὐξήσεως τῆς τιμῆς ἐπηρεάζει τὸν τιμάριθμον. Ἐὰν θέλετε νὰ ἀσκήσητε πολιτικὴν κοινωνικὴν διὰ τὸ ἔλαιον, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ ἀσκήσητε τὴν πολιτικὴν αὐτὴν εἰς βάρος τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἐὰν θέλετε νὰ κρατήσητε τὰς μικρὰς τιμὰς τοῦ ἐλαίου διὰ τὴν κατανάλωσιν θὰ πρέπει νὰ καταλήξετε εἰς τὴν πριμοδότησιν ἢ τὴν ἐπιδότησιν τοῦ προϊόντος, πρὸς προστασίαν τῶν παραγωγῶν. Διότι εἶναι σκληρὸν διὰ τοὺς παραγωγούς, τὸ Κράτος νὰ ἀσκῇ τὴν κοινωνικήν του πολιτικὴν εἰς βάρος των καὶ νὰ ὑποχρεώνῃ αὐτοὺς ὁπόταν τὸ συμφέρῃ νὰ τοῦ παραδίδουν τὸ προϊόν των εἰς ἐξευτελιστικὰς τιμάς. Τὸ προϊόν τῆς χώρας μας εἶναι μικρᾶς ποσότητος καὶ τὸ Κράτος δύναται νὰ ἀναλάβῃ τὴν ὅλην διαχείρισιν τοῦ προϊόντος αὑτοῦ καὶ νὰ κατευθύνῃ τὴν ὅλην πολιτικήν του ἐπὶ τοῦ ἐλαίου, ἐπὶ τῷ τελικῷ σκοπῷ νὰ ἐπιτευχθῇ ἐὰν τὸ θελήσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ λάβῃ τὰ κατάλληλα μέτρα περὶ ὧν νύξιν ἐκάμαμεν κατὰ τὴν σύντομον αὐτὴν ὁμιλίαν μας. (Χειροκροτήματα).

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Ξενοδοχειάρης, ἔχει τὸν λόγον.

§92Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀναγκάζομαι καὶ ἐγὼ νὰ ἀνέλθω εἰς τὸ βῆμα, διὰ νὰ μεταφέρω τὴν πικρίαν καὶ τὸ παράπονον τῆς περιφερείας μου μιᾶς ἐλαιοπαραγωγικῆς περιφερείας καὶ νὰ δηλώσω πρὸς τὸν φίλον ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας πὼς ὅσα θὰ εἴπω δὲν πρόκειται νὰ τὰ εἴπω μόνον ἀπὸ ἀντιπολιτευτικὴν γνώμην. Κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ὅταν πρὸ ἡμερῶν ὡμιλήσατε, προέβητε εἰς τὴν ἐξαγγελίαν ὡρισμένων μέτρων καὶ μεταξὺ ἄλλων ἀνεφέρατε, ὅτι δὲν πρέπει νὰ λαμβάνωνται ὑπ’ ὄψει τὰ ἡμερομίσθια τῶν ἀγροτῶν.

§93Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν εἶπα ἐγὼ τέτοιο πρᾶγμα, κ. συνάδελφε.

§94Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Ἡ πλέον ἔγκυρος ἐφημερὶς τῆς Μυτιλήνης, κ. Ὑπουργέ, ἀνέγραψεν ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς Βουλῆς, τὰ ὅσα ἀναφέρετε καὶ προβαίνει εἰς τὴν ἑξῆς κριτικήν.

§95Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Καὶ ἐγώ, κ. συνάδελφε, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι δὲν γνωρίζω τί λέγει ἡ ἐφημερίς, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν ἀνέφερον τίποτε.

§96Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σᾶς μεταφέρω αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐγράφησαν εἰς τὸν τύπον ὁ ὁποῖος τὰ ἔλαβε καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς Βουλῆς καὶ τὰ ὁποῖα ἔχουν ὡς ἑξῆς: Κατάπληξιν προεκάλεσαν σὲ μᾶς τοὺς παραγωγοὺς αἱ δηλώσεις τοῦ ὑπουργοῦ Γεωργίας κ. Ἀδαμοπούλου, ποὺ ἔκαμε τελευταῖα στὴ Βουλή, γιατὶ ἀπ’ αὐτὸν οἱ ἀγρότες περίμεναν, σὰν φυσικὸ προστάτη τῆς γεωργίας κατανόηση, συμπαράσταση καὶ ὑποστήριξη. «Ἂν ὑπολογίσουμε —εἶπε ὁ κ. ὑπουργὸς Γεωργίας— στὸ κόστος παραγωγῆς τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ τὰ ἡμερομίσθια τῶν ἀγροτῶν, τότε θὰ πρέπει νὰ παύσουμε τὴν καλλιέργεια, διότι ὅλα τὰ γεωργικὰ προϊόντα θὰ ἔχουν τιμὲς μικρότερες τοῦ κόστους παραγωγῆς των». Καὶ διετύπωσε τὴν γνώμη «πὼς δὲν πρέπει νὰ λαμβάνωνται ὑπ’ ὄψει τὰ ἡμερομίσθια τῶν ἀγροτῶν, στὴν ἐξεύρεση τοῦ κόστους παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων». Ὁ κ. Ἀδαμόπουλος εἶναι ἕνας ἄριστος νομομαθής. Ἡ γεωργία ὅμως διαφέρει ἀπὸ τὸ δικανικὸ βῆμα ὅπου μὲ σοφίσματα μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀποδείξῃ τὸ ἄσπρο πῶς εἶναι μαῦρο κλπ. Στὴ γεωργία, ὅλα ἐκφράζονται δίχως καμμιὰ διαστρέβλωση καὶ χωρὶς παραποίηση. Κι’ ἂς πάρουμε τὴν καλλιέργεια τῆς ἐληᾶς γιὰ τὴν ὁποία διατυπώθηκε ἡ γνώμη τῆς ἐξαιρέσεως τῶν ἡμερομισθίων ἀπ’ τὸ κόστος παραγωγῆς τοῦ προϊόντος. Ἡ σύνθεσις τοῦ κόστους παραγωγῆς λαδιοῦ, εἶναι κατὰ τὰ τρία τέταρτα ἡμερομίσθια, τῆς οἰκογενείας τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ ἢ ἄλλων εἰδικευμένων γεωργοεργατῶν ξένων πρὸς αὐτήν, ποὺ πληρώνονται. Εἶναι ἡμερομίσθια, σκαψίματος στὰ ὀρεινὰ ἢ ἀρόσεως στὰ πεδινά, κλαδεύματος, συντηρήσεως ἢ ἀνακατασκευῆς περιτοιχισμάτων (πεζουλίων) γύρω των εἰς τὰ ὀρεινά, συντηρήσεως ἢ ἀνορύξεως ἀποστραγγιστικῶν χανδάκων στὰ πεδινὰ ἐδάφη, καθαρισμοῦ τοῦ ἐδάφους ἀπὸ ἀγκάθια καὶ τριβόλους καὶ ρίψεως λιπασμάτων. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μονάχα αὐτά. Εἶναι καὶ τὰ ἡμερομίσθια εἰδικῶν ραβδιστάδων τοῦ ἐλαιοκάρπου καὶ συλλεκτριῶν τοῦ καρποῦ καὶ μεταφορᾶς αὐτοῦ στὸ ἐλαιοτριβεῖο πρὸς ἔκθλιψιν. Ἐὰν ἐξαιρεθοῦν τοῦ κόστους τὰ ἡμερομίσθια αὐτά, ποὺ σημαντικὸ μέρος ἐπαναλαμβάνουμε, πληρώνεται σὲ μὴ μέλη τῆς οἰκογενείας τοῦ ἐλαιοκαλλιεργητοῦ, θεωρητικὰ τὸ κόστος παραγωγῆς λαδιοῦ ὑποβιβάζεται κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος, στὴν πραγματικότητα ὅμως μένει ἀκέραιο. Νὰ γιατὶ τέτοια σοφίσματα δὲν ἔχουν πέρασι στὴν γεωργία καὶ φυσικὰ στὴν ἐλαιοκαλλιέργεια, ὅπου ὁ καλλιεργητὴς θὰ πληρωθῇ γιατὶ νηστικὸς δὲν δουλεύει τόσον ὁ ἴδιος ὅσον καὶ τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας του καὶ οἱ ξένοι γεωργοεργάτες. Τὰ ἡμερομίσθια λοιπὸν τῶν ἀγροτῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ περιλαμβάνωνται στὸ κόστος παραγωγῆς τοῦ προϊόντος. Αὐτοὶ ποὺ ἐνέπνευσαν στὸν κ. Ὑπουργὸν Γεωργίας τὴν γνώμη ἐξαιρέσεως τῶν ἡμερομισθίων τῶν ἀγροτῶν ἀπ’ τὸ κόστος παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων τὸν ἔρριξαν σὲ πολὺ μεγάλη κακοτοπιά, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ καταγίνουν μὲ τὴν ἀνεύρεσιν τῶν αἰτιῶν ποὺ συντελοῦν στὴν διαμόρφωσιν τοῦ ὑψηλοῦ κόστους τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Αὐτὰ τὰ αἴτια ὅταν ἐρευνηθοῦν καὶ καταπολεμηθοῦν, τότε θὰ ὑποβιβασθῇ τὸ κόστος παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων τῆς χώρας μας, ἀλλοιῶς στὰ χαρτιὰ τοῦ κ. ὑπουργοῦ Γεωργίας τὸ κόστος θὰ ὑποβιβασθῇ. Στὰ χαρτιὰ ὅμως τὰ δανειστικὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ τῶν ἰδιωτῶν δανειστῶν θὰ ἐκδηλώνεται ὁ ὀδυνηρὸς ἀντίκτυπος. Καὶ διὰ νὰ ἐνημερώσω τὸ Σῶμα, κύριοι βουλευταί, θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νὰ παραθέσω πῶς βλέπουν ἀκριβῶς οἱ παραγωγοί μας καὶ πῶς βγάζουν τὸ κόστος τοῦ λαδιοῦ κατὰ χιλιόγραμμον ἀπ’ ὅ,τι ὑπολογίζουν τοῦτο οἱ μεγαλοφυεῖς ἐγκέφαλοι τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Θὰ παραθέσω τὰ στοιχεῖα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν καὶ τὴν ἀκριβῆ εἰκόνα ἐκείνων οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν τὸ ἀκριβὲς κόστος τοῦ λαδιοῦ κατὰ χιλιόγραμμον καὶ ἂς μὲ διαψεύσῃ οἱοσδήποτε ἐκ τῶν κυρίων αὐτῶν. Εἶναι γνωστόν, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἡ ἐλαία καρποφορεῖ ἀνὰ διετίαν, ὁ δὲ μέσος ὅρος ἀποδόσεως κατὰ στρέμμα κυμαίνεται ἐπὶ 260–300 χιλιόγραμμα ἐλαιοκάρπου κατὰ τὸ ἔτος εὐφορίας, κατὰ δὲ τὸ ἔτος τῆς ἀφορίας κατέρχεται εἰς τὸ ἥμισυ τῆς ἀνωτέρω παραγωγῆς ἤτοι εἰς 100–150 χιλιόγραμμα. Διὰ νὰ καλλιεργήσωμεν ὅθεν ἓν στρέμμα, ἤτοι ἀπὸ 12–20 ἐλαιόδενδρα, ἀπαιτοῦνται:

Ἡ παραγωγὴ τοῦ στρέμματος τούτου εἶναι κατὰ μέσον ὅρον, ὡς ἐλέχθη καὶ ἀνωτέρω:

§97Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Εἴπατε, ὅτι θέλει διὰ τὸ στρέμμα, ἑπτὰ ἡμερομίσθια συλλογῆς. Δεχόμεθα, ὅτι ἔχετε δεκαπέντε ἐλαιόδενδρα τὸ στρέμμα κατὰ μέσον ὅρον. Οἱ λογαριασμοὶ ποὺ ἔχετε εἶναι 2,2 κιλὰ λάδι κατὰ ἐλαιόδενδρον.

§98Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου, δι’ ἡμᾶς τοὺς Λεσβίους εἶναι τὸ κόκκινο πανί. Ἐγὼ σᾶς σέβομαι καὶ σᾶς ἐκτιμῶ, κ. Ὑπουργέ, ἀλλὰ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ἔχουν γίνει ἐπαναστάσεις συνεχῶς μὲ τὰ κόμματα καὶ τὶς τελεῖες.

§99Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Ἐκεῖνο εἶναι διὰ τὴν ἀνάμιξιν καὶ τὸν ἔλεγχον. Ἔχει ὑπολογισθῆ εἰς τὸ κοστολόγιον, ὅτι ἔχουν τὰ ἐλαιόδενδρα ἀπὸ 2 ἕως 2,5 κιλὰ παραγωγὴν λαδιοῦ καὶ ἑπομένως εἰς τὰ 15 ἐλαιόδενδρα ἔχομεν 37,5 κιλὰ λάδι. Ὅταν παίρνωμεν περίπου ὡς παραγωγὴν 20%, χρειαζόμεθα τὴν πενταπλασίαν ποσότητα. Θέλομεν δηλαδὴ 150 ὀκάδες ἐληές. Λέτε, λοιπόν, ὡς ἀπόδοσιν εἰς τὸ ἡμερομίσθιον τῆς γυναικός, εἰς τὰ ἑπτὰ ἡμερομίσθια κἄθε ἡμέραν 20 ὀκάδες ἐληές. Εἶναι καταπληκτικὸν τοῦτο καὶ ἐπικαλοῦμαι μάλιστα τὸν συνάδελφον κ. Σπηλιόπουλον, ἐὰν παραδέχεται αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ μειώσωμεν σὲ 20 ὀκάδες τὴν ἡμερησίαν συλλογὴν ἑκάστου ἐργάτου.

§100Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Πληροφορῶ καὶ ὑμᾶς, κύριοι συνάδελφοι, καὶ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου, ὅτι ἐφέτος εἰς ὀρεινὰ διαμερίσματα, λόγω τῆς ἀνομβρίας, ἡ ὁποία ἐπεκράτησεν, ἀπὸ τὸ πρωΐ μέχρι τὸ βράδυ, γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι πληρώνονται 25 δραχμές, ὑπῆρξαν πολλὲς περιπτώσεις ποὺ δὲν μαζεύουν οὔτε 25 ὀκάδες ἐληές. Παρακαλῶ, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, νὰ κάμετε ἔγγραφον εἰς τὴν Γεωργικὴν Ὑπηρεσίαν Λέσβου νὰ σᾶς τὸ ἐπιβεβαιώσῃ.

§101Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Συμβαίνει εἰς ἡμᾶς ποὺ τὶς μαζεύουμε ἐπάνω ἀπὸ τὰ δένδρα μὲ σκάλες, ἡ ἀπόδοσις νὰ εἶναι τὸ ὀλιγώτερον 60 ὀκάδες κατὰ ἐργάτην.

§102Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Εἰς τὰ πεδινὰ διαμερίσματα.

§103Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Κύριοι βουλευταί, συνεχίζω. Τὸ ἀνωτέρω ποσὸν τῶν 450 χιλιογράμμων ἐλαιοκάρπου θὰ μᾶς ἀποδώσῃ κατὰ μέσον ὅρον χιλιόγραμμα ἐλαίου 90. Συνεπῶς ἐκ τῶν ἀνωτέρω παρατιθεμένων στοιχείων ἀντικειμενικῶν πάντοτε, προκύπτει, ὅτι τὸ κόστος παραγωγῆς ἑνὸς χιλιογράμμου ἐλαίου εἶναι 15,30 ἂν προστεθῇ δὲ εἰς τὴν τιμὴν ταύτην ὁ φόρος χαρτοσήμου 3½%, ἤτοι 0,60 τὸ κόστος κατὰ χιλιόγραμμον τοῦ ἐλαιολάδου ἀνέρχεται εἰς δραχ. 16. Ἀφίνω τώρα τοὺς εἰδικοὺς ἐγκεφάλους νὰ ὑπολογίσουν πόσον τόκον κεφαλαίου ἀναλογεῖ νὰ προσθέσουν εἰς τὸ ἀνωτέρω κόστος καὶ ἂς βγάλουν τὸ πραγματικὸν κόστος, ὄχι ὅμως μέσα ἀπὸ τὰ γραφεῖα ἀλλὰ ἀπὸ τὴν πρᾶξιν. Καὶ ἂν ἔχουν ἀντιρρήσεις ἂς μεταβοῦν ἐπὶ τόπου νὰ πεισθοῦν. Πρέπει πρὸς τούτοις νὰ τονισθῇ, ὅτι οἱ παραγωγοὶ ἐλαίου δὲν ὑπολογίζουν οὐδεμίαν δαπάνην καταπολεμήσεως ἀσθενειῶν ἤτοι πυρηνοτρήτου, δάκου κλπ., οὔτε καὶ ἐκ τῶν θεομηνιῶν ζημίας αἵτινες πολλάκις καταστρέφουν τελείως τὴν παραγωγὴν ὡς π.χ. εἰς τὰ ἔτη 1955, 1957 κλπ. Αὐτὰ γνωρίζει ὁ καλλιεργητὴς ἐλαιοπαραγωγὸς καὶ διὰ τοῦτο παραπονεῖται, ὅτι συνεχῶς ἀδικεῖται διότι δὲν προσαρμόζεται ἢ δὲν ἐξισοῦται τὸ κόστος τοῦ ἐλαιολάδου δηλαδὴ τοῦ ἱδρῶτος του, μὲ τὸ κόστος τῶν βιομηχανικῶν εἰδῶν ποὺ πληρώνει. Πρὸ δύο μηνῶν περίπου, δὲν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, εἰς τὴν πατρίδα μας ἔγινεν ἕνα συνέδριον εἰς τὰς 7)12)59, εἰς τὸ ὁποῖον παρέστημεν ὅλοι οἱ βουλευταὶ καὶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἐκεῖ πέρα, ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι, ἐπαναλαμβάνω, δὲν ἦσαν διὰ νὰ κάμουν δημαγωγίαν καὶ πολεμικὴν εἰς τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, θέλω νὰ πιστεύσετε, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ἦσαν οἱ περισσότεροι ὀπαδοὶ τοῦ κυβερνῶντος κόμματος καὶ ἀκούσαμεν τὰς ἀπόψεις των ὅλοι μας, καὶ βεβαίως ὁ κάθε ἕνας ἐξέθεσε τὰς γνώμας του. Συνετάχθη ὅμως ἐκεῖ ἕνα ψήφισμα, τὸ ὁποῖον πιστεύω νὰ τὸ ἔχετε καὶ σεῖς, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, διότι ἐστάλη καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν καὶ εἰς ὅλους τοὺς βουλευτὰς τῆς περιφερείας. Ἐπειδὴ τὸ ψήφισμα αὐτὸ δὲν ἀνεγνώσθη ἀπὸ κανένα συνάδελφον τῆς περιφερείας Λέσβου, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν πρὸ ἐμοῦ, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τὸ μεταφέρω αὐτολεξεὶ καὶ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι τὸ ὑπογράφουν καὶ πάλιν οἱ ἑπτὰ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι συνεκάλεσαν τὸ συνέδριον καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ὅλοι ὀπαδοὶ τῆς ΕΡΕ καὶ συνεπῶς ὅσα λέγω δὲν τὰ λέγω ἐγὼ ἀπὸ πνεῦμα ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλ’ ἀκριβῶς μεταφέρω, ὡς ἔχω ὑποχρέωσιν, αὐτὴν τὴν διαμαρτυρίαν τοῦ ἐλαιοπαραγωγικοῦ κόσμου τῆς περιφερείας μου καὶ τοῦ συνεδρίου. Καὶ ἐπειδὴ δὲν θέλω νὰ σᾶς καταπονήσω διότι παρῆλθεν ἡ ὥρα, εἶμαι ὑποχρεωμένος, ἐφ’ ὅσον παρίσταται ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας καὶ ὁ ἀγαπητὸς κ. ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, νὰ ἀνακοινώσω τί ζητεῖ ὁ Λεσβιακὸς λαὸς ἢ μᾶλλον οἱ παραγωγοὶ τῆς Λέσβου. Λέγει λοιπὸν τὸ ψήφισμα τοῦ συνεδρίου: Διαμαρτύρονται: Διὰ τὴν τιμὴν τῶν 12,50 δραχ. κατὰ χιλιόγραμμον διότι ἡ ὡς ἄνω τιμὴ δὲν καλύπτει οὔτε τὸ κόστος τοῦ προϊόντος καὶ καταδικάζει τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς ἀλλὰ καὶ τὴν ἐν γένει οἰκονομίαν τῆς νήσου εἰς πλήρη μαρασμὸν καὶ καταστροφήν. Ζητοῦν: 1) Ὅπως καθορισθῇ ὡς τιμὴ ἀσφαλείας ἡ τιμὴ τῶν 16 δραχ. κατὰ χιλιόγραμμον πλέον τῆς ἀνεγνωρισμένης ποιοτικῆς διαφορᾶς διὰ τὸ Λεσβιακὸν ἐλαιόλαδον. Ὡς γνωρίζετε, τὰ Λεσβιακὰ ἐλαιόλαδα, λόγῳ ποιοτικῆς διαφορᾶς, πωλοῦνται 1–1,50 ἐπὶ πλέον κατὰ χιλιόγραμμον, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν παρεδόθη ἔλαιον εἰς συγκέντρωσιν; 2) Τὴν ἐπὶ ἔτος ἀναστολὴν ἐξοφλήσεως ὅλων τῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν ληξιπροθέσμων δανείων ἄνευ ἐπιβαρύνσεως τόκων ὑπερημερίας καὶ τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τῶν ὑπὸ τῆς ἀφορίας πληγέντων παραγωγῶν διὰ νὰ δυνηθοῦν οὗτοι νὰ καλλιεργήσουν, ἄλλως θέλει δημιουργηθῇ τεράστιον κοινωνικὸν πρόβλημα λόγῳ ἐξαντλήσεως ὅλων τῶν ἀποθεμάτων μετὰ τετραετῆ συνεχῆ ἀφορίαν. 3) Μείωσιν τῆς βαρύτητος ἐπὶ τῆς ἀκαθαρίστου γεωργικῆς παραγωγῆς φορολογίας 3% ὑπὲρ Δήμων – Κοινοτήτων καὶ Ἀγροφυλακῆς, ἥτις φορολογία ἀναβιβάζει σημαντικῶς τὸ κόστος τοῦ προϊόντος. 4) Καθιέρωσιν σταθερᾶς καὶ μονίμου πολιτικῆς ἐξαγωγῆς τοῦ ἐλαιολάδου ἀντιμετωπιζομένης ὡς χωριστοῦ προβλήματος διὰ τῆς λήψεως εἰδικῶν μέτρων καὶ οὐχὶ ἐν συσχετισμῷ πρὸς τὸ πρόβλημα τῶν ἐσωτερικῶν τιμῶν. 5) Αὐστηρὰν δίωξιν τῆς νοθείας τοῦ ἐλαίου διὰ σπορελαίων καὶ πυρηνελαίων καὶ ἐπαναφορὰν ἐν ἰσχύϊ τοῦ νόμου 3755)29. 6) Ἄμεσον λῆψιν προστατευτικῶν μέτρων διὰ τὸ πυρηνέλαιον, ἐξεύρεσιν ἐξωτερικῶν ἀγορῶν διὰ τὴν τοποθέτησιν τῶν πλεονασμάτων καὶ ἀπαγόρευσιν εἰσαγωγῆς τῶν ἀπορρυπαντικῶν καὶ λιπαρῶν. 7) Νὰ κηρυχθῇ ἡ ἐλαιοπαραγωγὴ ὡς κεκορεσμένη καὶ νὰ ἀπαγορευθῇ ἡ ἐλαιοφυτεία εἰς μὴ ἐλαιοπαραγωγικὰ διαμερίσματα. 8) Ἀπαγόρευσιν εἰσαγωγῆς ἐλαιωδῶν σπόρων. 9) Μείωσιν τιμῆς τῶν λιπασμάτων. 10) Προστασίαν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ συγκεκριμένως τοῦ ἐλαιολάδου ἐν ἰσοτιμίᾳ πρὸς τὴν προστασίαν τῶν βιομηχανικῶν τοιούτων. Δηλοῦν: Ὅτι εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ κατέλθουν εἰς ἐντονωτέρους ἀγῶνας ἐν περιπτώσει μὴ ἱκανοποιήσεως τῶν δικαίων αἰτημάτων των τὰ ὁποῖα θὰ κρίνουν τὴν τύχην τῆς Ἑλληνικῆς ἐλαιοπαραγωγῆς καὶ τὰ ὁποῖα θεωροῦν ὡς βασικὰ διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τῆς ὅλης καχεκτικῆς οἰκονομίας τῆς νήσου καὶ τὴν ἄνοδον τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ γυμνητεύοντος σήμερον Λεσβιακοῦ λαοῦ. Ἤμην ὑποχρεωμένος, κ.κ. συνάδελφοι νὰ σᾶς ἀναγνώσω τὸ ψήφισμα καὶ νὰ σᾶς μεταφέρω τοὺς λογαριασμοὺς τοὺς ὁποίους κάμνει ὁ ἐλαιοπαραγωγὸς τῆς Λέσβου διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς, ὁ ὁποῖος συμφωνεῖ μὲ τὰ πορίσματα τοῦ συνεδρίου, ὅπερ καὶ αὐτὸ ἀναβιβάζει τὸ κόστος εἰς 16 δραχμὰς κατὰ κιλόν. Περαίνων, κ. συνάδελφοι, παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τοὺς παρισταμένους κ.κ. ὑπουργούς, ὅπως ἐὰν καὶ κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος εὑρίσκωνται εἰς τὴν ἐξουσίαν νὰ θελήσουν νὰ λάβουν ἐγκαίρως τὰ κατάλληλα μέτρα διὰ τὴν προστασίαν τοῦ σπουδαιοτάτου αὐτοῦ προϊόντος. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης).

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λαζανᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§105Γ. ΛΑΖΑΝΑΣ. Ἀναγνωρίζω, κύριοι βουλευταί, καὶ τὴν κόπωσιν τῆς Βουλῆς ἐκ τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως καὶ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου. Ἔχω ὅμως ὑποχρέωσιν ἀπέναντι τῶν ἐντολέων μου νὰ ἐκτελέσω ἕνα μέγιστον καθῆκον, νὰ λάβω καὶ ἐγὼ μέρος εἰς τὴν συζήτησιν περὶ τοῦ ἐλαιολάδου, διότι ἡ Μυτιλήνη δὲν ἔχει οὐδεμίαν ἄλλην πρόσοδον. Μοναδικὴ πρόσοδος συντηρήσεως ὁλοκλήρου τῆς νήσου εἶναι τὸ ἐλαιόλαδον. Εὑρίσκω, κύριοι βουλευταί, τὰς αἰτιάσεις τῶν ἐπερωτώντων, ἐντελῶς ἀβασίμους. Μὴ παρεξηγηθῶ, ὅτι ἀνήκων εἰς τὴν πτέρυγα ἐκείνην τὴν ὑποστηρίζουσαν τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι θέλω νὰ εἶμαι εὐχάριστος. Συνεπὴς πρὸς τὴν ὑποχρέωσιν τὴν ὁποίαν ἔχω ἀνήκων εἰς τὸ κόμμα ἐκεῖνο, σκέπτομαι πάντοτε καὶ ὁμιλῶ ἐπὶ ἀντικειμενικῶν κριτηρίων. Ὄχι μόνον δὲν μὲ ἔπεισαν αἱ ἐπερωτήσεις αὐταὶ περὶ τῶν ἐπικρίσεων τὰς ὁποίας ἔκαμαν ἐπὶ τῶν μέτρων τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ ἐλαιολάδου, ἀντιθέτως αἱ ἐπικρίσεις δύνανται νὰ ἀντιστραφοῦν πρὸς αὐτούς. Καὶ θὰ ἐξηγηθῶ: Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ τούτου καὶ μόνον δὲν θὰ ἐλάμβανα τὸν λόγον. Πρόκειται νὰ εἴπω τὴν γνώμην μου τὴν ὁποίαν ἐσχημάτισα ἐπὶ ἔτη παρακολουθῶν τὸ ζήτημα καὶ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν τόπον εἰς τὸν ὁποῖον ζῶ τὴν γνώμην τὴν ὁποίαν ἐσχημάτισα περὶ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ληφθοῦν διὰ νὰ λυθῇ ἐπὶ τέλους αὐτὸ τὸ ἐκκρεμὲς ζήτημα τοῦ ἐλαίου, τὸ ἀπασχολοῦν, τὸ ἐνοχλοῦν, ἂν θέλετε, ὅλας τὰς Κυβερνήσεις, ὄχι ὅπως εἶπεν ὁ κατελθὼν πρὸ ὀλίγου συνάδελφος κ. Μητσοτάκης, ὄχι ἀπὸ τοῦ τέλους τοῦ τελευταίου πολέμου ἀλλὰ ἀπὸ δεκαετηρίδων ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Ἑλλὰς μὴ δυναμένη νὰ πράξῃ ἄλλως ὑπεχρεώθη νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν διευθυνομένην οἰκονομίαν. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι εἰς τὰ 1926 ἀκριβῶς τὰ ζητήματα αὐτά, ἀκριβῶς αἱ διαμαρτυρίαι τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν μᾶς ἔφεραν πολλοὺς βουλευτὰς εἰς τὴν τότε Οἰκουμενικὴν Κυβέρνησιν, εἰς τοὺς Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων, οἱ ὁποῖοι ἀπετέλουν τὴν Κυβέρνησιν ἐκείνην τὴν Οἰκουμενικήν, διὰ νὰ μεταφέρωμεν εἰς αὐτοὺς καὶ νὰ ἀναπτύξωμεν τὸ βάσιμον τῶν διαμαρτυριῶν τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἐπρόκειτο περὶ τῶν σπορελαιουργείων τοῦ Πειραιῶς, περὶ τῆς εἰσαγωγῆς ἄνευ δασμολογίου τῶν σπορελαίων κλπ., καὶ τῆς μικρᾶς τιμῆς τοῦ ἐλαίου. Ἀπὸ ὅλους τοὺς τότε Ἀρχηγούς, ἀποθανόντας τοὺς περισσοτέρους, ἐλάβομεν τὴν ἀπάντησιν, ὅτι εἶναι σύμφωνοι μὲ τὰς ἀπόψεις μας καὶ ὅτι θὰ πράξουν, ὅ,τι εἶναι δυνατὸν διὰ νὰ θεραπεύσουν τὸ δίκαιον παράπονον τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι εἷς ἐξ αὐτῶν, δὲν θέλω νὰ ἀναφέρω τὸ ὄνομά του, ὑπῆρξεν ὁ περισσότερον εἰλικρινής. Μᾶς εἶπεν ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν: «Κύριοι, ἔχει γίνει μία παρεξήγησις, δὲν εἶμαι μόνον ὑπουργὸς τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, εἶμαι καὶ ὑπουργὸς τῶν καταναλωτῶν, εἶμαι καὶ ὑπουργὸς τῶν ὑπαλλήλων, τῶν ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι θέλουν εὐθηνότερον τὸ ἔλαιον». Θέλω νὰ εἴπω, ὅτι τὸ ζήτημα ἐγεννήθη ἀπὸ δεκαετηρίδων. Δὲν θέλω νὰ ὑπενθυμίσω τί ἔγινεν ἐπὶ Κυβερνήσεως Ἐλευθερίου Βενιζέλου τὸ 1928. Παρόμοιον ζήτημα ἐσημειώθη ἐπανειλημμένως μὲ ὀξύτητα εἰς τὸ Κοινοβούλιον μὲ Πρωθυπουργὸν τὸν Ἐλευθέριον Βενιζέλον. Πρέπει νὰ εὑρεθῇ ὁ τρόπος μιᾶς πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ ἐλαίου, ὥστε νὰ θεραπεύσωμεν τὸ δίκαιον παράπονον τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ, διότι εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ δυστυχία του εἶναι βάσιμος. Δὲν δύναται κανεὶς νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ, ἐὰν ἐπ’ ὀλίγον ἀσχοληθῇ μὲ τὸ ζήτημα τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαίου. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, οὔτε μὲ τὰς στατιστικάς, διότι παραπλανοῦν. Εἶναι βέβαια βοηθητικὰ τὰ στοιχεῖα ταῦτα, ὀρθῆς σκέψεως. Ἀλλὰ θὰ εἴπω κἄτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον ἀπέδειξε πλήρως τὸ βασικόν του παράπονον τῆς εὐτελοῦς τιμῆς τοῦ ἐλαίου ἀπὸ δεκαετηρίδων. Οὐδεὶς δύναται νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ. Τὸ λάδι, κύριοι, ὅσοι ἔχουν τὸ προνόμιον τὸ θλιβερὸν τῆς ἡλικίας, θὰ ἐνθυμοῦνται, ὅτι πρὸ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς διευθυνομένης οἰκονομίας τὸ λάδι δὲν εἶχεν ἀξίαν μικροτέραν τοῦ κρέατος, οὔτε τοῦ ψαριοῦ. Μὲ μίαν ὀκᾶ λάδι ἔπαιρνες μίαν ὀκᾶ κρέας καὶ μία ὀκᾶ ψάρια. Ἠδύνατο, ὡς φοιτητής, καὶ θὰ τὸ ἐνθυμῆται αὐτὸ καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐλαιοπαραγωγὸς καὶ διότι ἔχει ἡλικίαν νὰ τὸ ἐνθυμῆται, μὲ 600 ὀκάδες λάδι ἕνας φοιτητὴς ἦτο ἀριστοκράτης τῶν Ἀθηνῶν, ἠδύνατο νὰ διέλθῃ τὸ ἔτος ἐντελῶς ἄνετα ἀπὸ οἰκονομικῆς ἀπόψεως. Ἐρωτῶ, ἂς ἀφήσωμεν τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, διότι αὐτὸ θὰ εἶναι μία συζήτησις ἀπέραντος, ἐρωτῶ, μπορεῖ σήμερα μὲ 600 ὀκάδες λάδι νὰ ζήσῃ ἕνα ἔτος ἕνας φοιτητής; Ἡ τιμὴ τοῦ ἐλαίου ὡς ἀνταλλακτικὴ ἀξία αὐτοῦ ἀπέναντι τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἔχει ἀνάγκην ὁ παραγωγός, ἡ τιμὴ εἶναι κάτω τῆς ἀξίας τῆς ἀνταλλακτικῆς, κινδυνεύομεν νὰ φθάσωμεν κάτω τοῦ ἡμίσεος τῆς ἀνταλλακτικῆς ἀξίας τὴν ὁποίαν εἶχεν ὅταν ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν οἰκονομίαν τὸ ἐλαιόλαδον, ὅταν ἐφηρμόζετο ἡ προσφορὰ καὶ ἡ συζήτησις. Ὁ ὅρος αὐτὸς τῆς οἰκονομίας «προσφορὰ καὶ ζήτησις», ἄλλως δὲν θὰ ἐδημιουργεῖτο. Ἀφοῦ γίνῃ τοῦτο πίστις ἀπὸ τὸ Κράτος, ὑποχρέωσιν ἔχει νὰ τὸ θεραπεύσῃ. Αἱ Κυβερνήσεις διαδέχονται ἀλλήλας. Τὸ ζήτημα ἐγεννήθη ἀπὸ δεκαετηρίδων. Συζητοῦμεν καὶ θὰ συζητοῦμεν, ἐφ’ ὅσον ἀσχολούμεθα μὲ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, μὲ τὴν συγκέντρωσιν, διὰ τὴν ὁποίαν ὁ κ. Μητσοτάκης ποὺ ἀπουσιάζει εἶπε μὲ ὑπερηφάνειαν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἐφεῦρε τὴν λύσιν τοῦ ζητήματος. Ὅλα αὐτὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν ἢ θὰ λαμβάνωνται εἴτε δώσωμεν 2–3 δραχμὰς ἀκόμη εἰς τὴν συγκέντρωσιν, εἴτε ἀπαγορεύσωμεν τὴν ἐξαγωγὴν τῶν βαμβακοσπόρων τῶν 2.000 τόννων σπορελαίου, τὸ ὁποῖον παράγεται, ἡ κατάστασις δὲν θὰ θεραπευθῇ. Θὰ παραμένῃ ἡ δικαία ἀπαίτησις τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ καὶ ἡ ἰδικαία του διαμαρτυρία, ὅτι τὸ Κράτος τὸν καταδιώκει μὲ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν τῆς διευθυνομένης οἰκονομίας.

§106Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Εἶναι ἐλευθέρα ἡ οἰκονομία.

§107Γ. ΛΑΖΑΝΑΣ. Ὅταν ἔχετε κλῆριγκ, διὰ νὰ κάμετε ἐξαγωγάς, ὅταν ἔχετε ἀδείας τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καὶ συνάλλαγμα, ἂν εἰσαχθῇ, ἔχετε διευθυνομένην οἰκονομίαν. Καὶ φθάνομεν εἰς τὰς ἐπικρίσεις, διὰ νὰ καταλήξω εἰς τὴν γνώμην τὴν ὁποίαν ἐκ καθήκοντος θὰ ὑπέβαλον εἰς τὸ Κοινοβούλιον καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ἐὰν εἰσακουσθῇ ἡ γνώμη μου, κατὰ τὴν ταπεινήν μου αὐτὴν ἀντίληψιν ἐπὶ τοῦ θέματος, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαλλαγῶμεν, ἐφεξῆς, τῶν ἐνοχλήσεων καὶ τῶν δικαίων διαμαρτυριῶν τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἡ κατανάλωσις ἐπίσης νὰ ἱκανοποιηθῇ, διότι πρόκειται καὶ περὶ ἄλλου σκέλους, τοῦ καταναλωτικοῦ κοινοῦ, καὶ νὰ παύσουν πλέον αἱ διαρκεῖς συζητήσεις εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἡ διαρκὴς ἀπασχόλησις τῶν Κυβερνήσεων. Πρέπει νὰ ἐξετασθοῦν, λοιπόν, αἱ αἰτιάσεις, διότι ἐξ αὐτῶν θὰ συναγάγωμεν συμπέρασμα. Πρώτη ἐπίκρισις εἶναι, ὅτι ἐδόθη μικρὰ ἡ τιμὴ καὶ ἐγένετο εὐθυγράμμισις εἰς τὴν τιμὴν αὐτήν, μία εὐθυγράμμισις μὲ τὴν τιμὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Εἶναι μικρὰ ἡ τιμή, ἡ ὁποία ἐδόθη, κύριοι. Τὸ ἀναγνωρίζει πρώτη ἡ Κυβέρνησις, νομίζω. Ἀφήνομεν τὸ κόστος εἰς τὴν ἀνταλλακτικὴν ἀξίαν τοῦ εἴδους τούτου, ποὺ λέγεται ἐλαιόλαδον. 12,50 κατὰ κιλόν. Ἔχετε τὴν πεῖραν τὴν πραγματικὴν τῆς ζωῆς, μὲ 12,50 δραχμὰς διὰ μίαν ὀκᾶν λάδι. Τί θὰ ἀγοράσῃ; Δὲν θὰ ἀγοράσῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον, πάντοτε, ἠγόραζεν ὁ ἐλαιοπαραγωγός. Ἔδωσε τὴν τιμὴν αὐτὴν τῶν 12,50 δραχμῶν, ὄχι διότι εὐθυγράμμισε τὴν τιμὴν πρὸς τὸ ἐξωτερικόν, ἀλλὰ διότι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κάμῃ μεγαλυτέραν θυσίαν, κύριοι, προστατεύουσα ἡ Κυβέρνησις τὸν ἐλαιοπαραγωγόν, ἀφοῦ ἦτο ἀξίωσις τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν νὰ γίνῃ συγκέντρωσις. Ἡ τιμὴ τοῦ ἐξωτερικοῦ, οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήσῃ, ὅτι ἦτο κατὰ 1.50 δραχμὰς μικροτέρα. Ὑπελόγισεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, εἰς τὴν ποσότητα τὴν ὁποίαν εὑρίσκει ἡ Ἀντιπολίτευσις μικρά, ὑπελόγισεν ἓν παθητικὸν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκ 30 ἑκατομμυρίων. Ποῖος κυβερνῶν τὴν χώραν, γνωρίζων τὰ περιθώρια τοῦ περισσεύματος τοῦ προϋπολογισμοῦ, θὰ ἠδύνατο νὰ διαθέσῃ μεγαλύτερα ποσά; Ἀλλὰ καὶ ἂν ἐθυσίαζε, ποτὲ δὲν θὰ ἔφθανεν εἰς τὴν ἀξίωσιν τῶν ἐπικριτῶν. Ποῖος θὰ ἔδιδε 200 ἢ 300 ἑκατομμύρια ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὡς παθητικὸν τοῦ προϋπολογισμοῦ, διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ ἐλαίου; Εἶμαι ἀντίθετος πρὸς τὴν συγκέντρωσιν, καὶ εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἐδημιούργησε τὴν συγκέντρωσιν τοῦ ἐλαίου διὰ τὴν προστασίαν τοῦ παραγωγοῦ. Εἰς τὴν πρᾶξιν εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅσοι παρακολουθοῦν τὰ πράγματα τὸ γνωρίζουν, ὅτι ἡ συγκέντρωσις τοῦ ἐλαίου ὑποστηρίζει τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς, ἂν θέλετε τοὺς μικροπαραγωγούς. Ἡ συγκέντρωσις ὀφείλεται εἰς τὴν ζωηρὰν ἐπιθυμίαν τῶν συνεταιρισμῶν νὰ κάμουν συγκέντρωσιν. Ἄπειρα τὰ παραδείγματα τῆς ὠφελείας τῶν συνεταιρισμῶν ἐκ τῆς συγκεντρώσεως. Εἶναι ἀνάγκη νὰ λεχθοῦν ταῦτα εἰς τὴν Βουλήν. Ὅλη ἡ ἱστορία, ἡ ὁποία ἐγένετο εὐθὺς ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου, ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς, ὅλη ἡ ἱστορία προέρχεται ἀπὸ τηλεγραφήματα τῶν συνεταιρισμῶν νὰ κάμωμεν συγκέντρωσιν. Ἀπόδειξις, ὅτι πέρυσιν ἐνῷ εἴχομεν ἐλαχίστην ἐσοδείαν, τοιαύτην μάλιστα, κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν ἁρμοδίων, ὥστε νὰ πλησιάζῃ τὸ ἥμισυ τῶν ἀναγκῶν τοῦ τόπου — 60.000 τόννους ὑπελόγιζον πέρυσι τὴν παραγωγήν, ἔφθασεν ὅμως τοὺς 80.000 τόννους —εἴχομεν τηλεγραφήματα ἀπὸ ὅλους τοὺς συνεταιρισμοὺς τοῦ Κράτους: Σπεύσατε πρὸς προστασίαν. Τὸ ἴδιον ἐπανελήφθη καὶ ἐφέτος. Καὶ ἡ Κυβέρνησις πρὸ αὐτῆς τῆς κατακραυγῆς, πρὸ αὐτῆς τῆς πιέσεως ἔκαμε συγκέντρωσιν μὲ θυσίαν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Θὰ ἔλεγον εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργόν: Θέλομεν νὰ προστατεύσωμεν τοὺς μικροὺς παραγωγούς; Ὀρθόν, δίκαιον θεωρητικῶς. Εἰς τὴν πρᾶξιν ὅμως δὲν γίνεται. Νομίζω, ὅτι θὰ δύναται τὸ Κράτος νὰ δίδῃ ἓν δάνειον μὲ 12,5 κατ’ ὀκᾶν εἰς τὸν μικρὸν παραγωγόν, ὅπως εἶχε καθορισθῆ διὰ τὴν συγκέντρωσιν ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, μὲ ἕνα δελτίον, μὲ ἐγγυητὴν θεματοφύλακα τὸν ἐλαιοτριβέα —διότι δὲν ὑπάρχει ἐλαιοτριβεῖον, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει τὴν ἀνάλογον ἀποθήκην, διὰ μικρὰν ἢ μεγάλην παραγωγήν— καὶ ἀμέσως νὰ παίρνῃ τὸ δάνειον μὲ ἕνα μικρὸν τόκον. Καὶ οὕτως ὁ μικρὸς παραγωγὸς θὰ εἶναι ἐλεύθερος νὰ πωλήσῃ τὴν ποσότητα τοῦ ἐλαιολάδου τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ προστατεύσωμεν. Νομίζω, ὅτι τὸ μέτρον εἶναι ὀρθότατον. Ὑποστηρίζουν ἀκόμη οἱ ἐπερωτῶντες καὶ οἱ κατηγοροῦντες τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι δὲν ἔπρεπε ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιτρέπῃ τὴν εἰσαγωγὴν βαμβακοσπόρου. Καὶ ἀνεπτύχθη τὸ πρᾶγμα ἐκτενῶς. Κύριοι, τὸ Κράτος, ὅπως ὅλα τὰ Κράτη, καθιέρωσαν τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς διὰ τοῦ προστατευτικοῦ δασμολογίου. Ἔθεσε, ἰδιὰ κάθε εἶδος τὸ ὁποῖον ἤθελε νὰ προστατεύσῃ τὸ Κράτος, τὸ οἱονδήποτε ἐλεύθερον Κράτος, εἰδικὸν δασμόν, ὥστε νὰ ἀπαγορεύσῃ τὴν εἰσαγωγὴν ἐκείνων τῶν εἰδῶν τὰ ὁποῖα ἦτο δυνατὸν νὰ βλάψουν τὴν ἐγχώριον παραγωγήν, νὰ συναγωνισθοῦν τὴν τιμὴν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ἐμιμήθη τοῦτο καὶ ἡ Ἑλλάς, καὶ ἔκανε τὸ Ἑλληνικὸν δασμολόγιον, τὸ προστατευτικόν. Διὰ τὸ λάδι π.χ., ἔθεσεν ἕνα δασμὸν παμμέγιστον κατὰ κιλόν. Δηλαδὴ διὰ νὰ φέρῃ κανεὶς 20 κιλὰ λάδι ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, θὰ πληρώσῃ 20 δραχμὰς δασμόν. Τὸ ἴδιον ἔκαμε καὶ διὰ τοὺς βαμβακοσπόρους.

§108Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Ἀτελῶς εἰσάγονται, κ. συνάδελφε;

§109Γ. ΛΑΖΑΝΑΣ. Δὲν γνωρίζετε τὸ ζήτημα. Ὅταν λέγωμεν δασμολόγιον, δὲν ἐννοοῦμεν ἀμερικανικὴν βοήθειαν. Ἡ ἀμερικανικὴ βοήθεια ἔρχεται ἀτελῶς. Διότι τὴν φέρει τὸ Κράτος. Θὰ φθάσω ὅμως καὶ ἐπ’ αὐτοῦ. Ὁμιλοῦμεν περὶ δασμολογίου, καὶ ὄχι περὶ ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ἡ ἀμερικανικὴ βοήθεια ἦτο ἐλευθέρα δυνάμει νόμου. Δὲν τὴν φέρει ὁ Ἔμπορος. Δὲν τὴν φέρει ὁ συναγωνιστὴς τῆς ἐντοπίου παραγωγῆς. Τὴν φέρει τὸ Κράτος. Μὴ συγχέωμεν τὰ πράγματα. Λέγω, λοιπόν, ὅτι τὸ δασμολόγιον τὸ ὁποῖον ἐτέθη πρὸς προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς ἀπηγόρευσε τὰς εἰσαγωγάς. Καὶ τὸ δασμολόγιον αὐτὸ ἰσχύει καὶ οὐδέποτε κατηργήθη. Κατηργήθη ὅταν εἰσῆγε τὸ Κράτος ἀτελῶς — ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλο θέμα — βαμβακόσπορον. Οἱ ἐπερωτῶντες κατηγόρησαν τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι τὰ σπορελαιουργεῖα Πειραιῶς, εἰσάγουν βαμβακόσπορον καὶ πωλοῦν λάδι. Αὐτὴ εἶναι ἡ κατηγορία. Λέγω ὅμως, ὅτι οἱ ἐπερωτῶντες οἱ ἀνήκοντες εἰς τὸ Κέντρον, δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἐπικρίνουν τὴν Κυβέρνησιν. Διότι ἡ Κυβέρνησις ἡ ὁποία πρώτη ἠλάττωσε τὸ δασμολόγιον τῶν βαμβακοσπόρου, εἶναι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου, ἡ ὁποία διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1146 τῆς 31 Ἰουλίου 1950 ἀποφάσεως, δημοσιευθείσης εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως τὴν 5η Αὐγούστου τοῦ 1950, ἠλάττωσε τὴν τιμὴν τοῦ δασμολογίου τοῦ βαμβακοσπόρου ἀπὸ 8 μεταλλικὰς δραχμάς, εἰς δύο. Ἀπὸ τότε εἰσάγονται πλέον βαμβακόσποροι. Ἔρχεται κατόπιν τὸ 1955 ἡ Κυβέρνησις Παπάγου, καὶ μὲ μελέτας, μὲ κριτήρια ἀντικειμενικὰ ἐλαττώνει τὸν δασμὸν ἀπὸ 2 μεταλλικὰς δραχμάς, εἰς 25 λεπτά. Καὶ ἐρωτῶ πταίει ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, διότι ἐπέτρεψε νὰ ἔλθουν ἢ θὰ ἐπιτρέψῃ καθ’ ὅλον τὸ ἔτος νὰ ἔλθουν 20.000 τόννοι βαμβακοσπόρου, 2 ἢ 2.500 τόννοι σπορελαίου εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅταν ἄλλοι πρῶτοι ἐμείωσαν τὸν δασμόν; Μὲ ποῖον δικαίωμα κατηγοροῦν τὴν Κυβέρνησιν ἡ ὁποία δὲν ἐμείωσε τὸν δασμόν, ἀλλὰ ἐφήρμοσε καθ’ ὃ ἦτο ὑποχρεωμένη τὰς ὑπαρχούσας διατάξεις. Καὶ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ τοὺς ἀποφύγῃ, ὅταν οἱ κτηνοτρόφοι ἔλεγον εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἔχομεν ἀνάγκην βαμβακόπιττας.

§110Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι πρὸ ὀλίγων μηνῶν ὁ κ. Πρίφτης, διάβασε ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου διὰ τῆς ὁποίας εἰσάγονται 6.000 τόννοι βαμβακοσπόρου ἀτελῶς.

§111Γ. ΛΑΖΑΝΑΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ τοιαύτη ἀπόφασις.

§112Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Ποῖος σᾶς εἶπε τέτοιο πρᾶγμα;

§113Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Ὄχι δὲν εἶπον διὰ βαμβακόσπορον. Πρόκειται περὶ λάθους.

§114Γ. ΛΑΖΑΝΑΣ. Εἶναι ἀληθὲς, ὅτι εἰσήχθησαν σπορέλαια ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴν διὰ τὴν ἐπίδρασιν τῶν τιμῶν ἐλαιολάδου, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀληθὲς, ὅτι τοῦτο ἔγινεν ἀπὸ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν. Τοῦτο ἐγένετο ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ ἀειμνήστου Παπάγου καὶ ἡ αἰτίασις εἶναι ὀρθή. Ἀντιθέτως μάλιστα, ἡ παροῦσα Κυβέρνησις διὰ τοῦ Προέδρου της ἐδήλωσε πρὸ τῶν ἐκλογῶν εἰς τὴν Λέσβον, ὅτι ἡ Κυβέρνησίς του δὲν εἰσήγαγεν οὔτε ἕν κιλὸν σπορελαίου ἀπὸ τοῦ Μαΐου τοῦ 1958. Καὶ ἐδήλωσεν, ὅτι τοῦτο γίνεται μὲ θυσίαν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ χάριν τῆς προστασίας τῶν παραγωγῶν. Γνωρίζετε, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ παραγωγὴ εἰς σογιέλαιον ποὺ εἶναι καὶ ἡ καλλιτέρα ποιότης σπορελαίων εἶναι τοιαύτη, ὥστε ὄχι μόνον ἐπαρκεῖ διὰ τὴν κάλυψιν τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, ἀλλὰ ἐπλημμύρισε καὶ ὁλόκληρον τὴν Εὐρώπην. Ἦλθε λοιπὸν καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ προσέφερε σογιέλαια. Ποῖος ἀπεδέχθη τὸ βοήθημα τοῦτο; Ὄχι πάντως ἡ παροῦσα Κυβέρνησις τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ἐπαινέσωμεν καὶ νὰ ἐκτιμήσωμεν τὴν ἀπόφασιν τοῦ κ. Καραμανλῆ, νὰ μὴ δεχθῇ τὴν τοιαύτην βοήθειαν χάριν τῆς προστασίας τοῦ Ἕλληνος ἐλαιοπαραγωγοῦ. Ἐκεῖνος λοιπόν, ὁ ὁποῖος ἐδέχθη τὸ βοήθημα τοῦτο τὸ πρῶτον καὶ ἀτελῶς ἄνευ οὐδενὸς δασμοῦ, εἶναι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου. Ἐπαίρεται τὸ Κέντρον καὶ οἱ βουλευταὶ οἱ ἀνήκοντες τότε εἰς αὐτὸ ἔλεγον, ὅτι ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἤσκησεν ἦτο πρὸς τὸ συμφέρον τῶν παραγωγῶν. Σᾶς πληροφορῶ λοιπόν, ὅτι τὸ 1950 εἰσήχθησαν 4.900 τόννοι σογιελαίου διὰ δύο πλοίων. Ἔχω εἰς τὴν διάθεσιν παντὸς καὶ τὰ ὀνόματα τῶν πλοίων, ἐπικαλοῦμαι δὲ καὶ τὴν μαρτυρίαν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Αὐτὸ ἔκαμαν πρῶτα τὰ Κόμματα τοῦ Κέντρου καὶ ἡ ἐξ αὐτῶν Κυβέρνησις, βουλευταὶ τῶν ὁποίων ἔρχονται σήμερον καὶ κατηγοροῦν τὴν Κυβέρνησιν. Ἄλλη αἰτίασις εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐνδιαφέρθη διὰ τὴν παραγωγὴν τοῦ ἐλαίου καὶ δὲν ἐβοήθησε τοὺς παραγωγοὺς διὰ τῆς Α.Τ.Ε. Ἤκουσα μάλιστα ἀπὸ πολλοὺς ἀγορητάς, ὅτι ἡ Α.Τ.Ε. θὰ πρέπει νὰ χορηγήσῃ βοηθήματα 5ετοῦς διαρκείας εἰς τοὺς παραγωγούς. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ λησμονῶμεν, ὅτι καὶ ἡ Α.Τ.Ε. εἶναι μία Τράπεζα καὶ θὰ πρέπει νὰ διατηρηθῇ ὡς Τράπεζα. Ἐὰν θέλωμεν τὴν Α.Τ.Ε. ὡς Ταμεῖον φιλανθρωπίας, σφάλλομεν κατὰ βάσιν. Αὐτὴ ἡ πολιτικὴ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐφαρμοσθῇ. Δὲν εὑρίσκω συνεπῶς καὶ τὴν αἰτίασιν ταύτην βάσιμον. Τοὐναντίον πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔπραξεν ὅ,τι ἦτο δυνατὸν νὰ πράξῃ ὑπὲρ τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Παρακολουθῶ μὲ ἐνδιαφέρον τὴν φιλαγροτικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ πιστεύω, ὅτι οὐδέποτε ἄλλοτε οἱ Ἕλληνες ἀγρόται εἶδον τοιαύτην προστασίαν. Εἶπον, ὅτι δὲν θὰ ἐλάμβανον τὸν λόγον, ἐὰν δὲν εἶχον νὰ ὑποδείξω ἓν μέτρον, ὥστε νὰ παύσουν τοῦ λοιποῦ τὰ δίκαια παράπονα τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Τὸ ζήτημα τοῦ ἐλαιολάδου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λυθῇ μὲ τὴν συγκέντρωσιν, οὔτε μὲ τὰ δάνεια τῆς Α.Τ.Ε., οὔτε μὲ τὴν ἀπαγόρευσιν εἰσαγωγῆς τοῦ βαμβακοσπόρου. Κατ’ ἀρχὴν διὰ νόμου θὰ πρέπει νὰ καταργηθῇ ἡ δοθεῖσα κατὰ τὸ ἔτος 1950 ἀληθὴς ἀτέλεια τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ βαμβακοσπόρου καὶ νὰ ἰσχύσῃ ὁ ἐπὶ 10ετηρίδα ἰσχύσας πρὸ τοῦ 1950 προστατευτικὸς τοῦ βάμβακος δασμός. Ἐὰν θέλετε νὰ ὑποστηρίξετε τὸν κτηνοτρόφον, προσθέσατε εἰς τὸν νόμον ἐκεῖνον τὴν δυνατότητα τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς τῆς βαμβακόπιττας. Δυστυχῶς, κ. βουλευταί, ἡ ὀλίγη ποσότης, παραγομένη ἐκ τοῦ ἀτελῶς εἰσαγομένου βαμβακοσπόρου, παρασύρει μεθ’ ἑαυτῆς τὰς τιμὰς παρ’ ἡμῖν παραγομένου σπορελαίου καὶ μαζὺ ἐπηρεάζει τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαιολάδου. Πρότερον ὁ Πειραιεὺς ἤθελε 500 τόννους ἐλαιόλαδον κατὰ μῆνα διὰ τὰ μαγειρικὰ λίπη. Σήμερον δὲν χρειάζεται οὔτε ὀκᾶ. Ἀντικατέστησε τὸ ἐλαιόλαδον μὲ τὰ σπορέλαια. Εἰς τὴν Ἰταλίαν τὸ ἐλαιόλαδον προστατεύεται σταθερῶς. Οὐδέποτε ἡ τιμή του κατῆλθε τῶν 550 λιρεττῶν, δηλαδὴ τῶν 24 ἢ 25 δραχμῶν κατὰ κιλόν. Ἡ Ἰταλία ὅμως δὲν ἐχάρισε τὸν δασμὸν τῶν εἰσαγομένων ἐκ τῆς Ἀμερικῆς βοηθημάτων. Ἡμεῖς, τὸν δασμὸν αὐτόν, τὸν ἐχαρίσαμεν εἰς τὴν κατανάλωσιν. Ἀπὸ τοῦ 1950 δίδομεν τὰ βοηθήματα τῆς κατοχῆς εἰς τὴν κατανάλωσιν καὶ χαρίζομεν τὸν δασμόν. Δὲν εἶναι δηλαδὴ μόνον ὅτι ὑπάρχει ὁ συναγωνισμὸς τῶν ἐγχωρίων προϊόντων, ἀλλὰ εἶναι ἀκόμη καὶ ἡ ζημία τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὅταν ἡ Ἰταλία εἶδε τὸν κίνδυνον τῆς εἰσαγωγῆς ἐλαιολάδου ἐξ ἄλλων χωρῶν, ἐφήρμοσε τὸ Πάτε–Ντίνο, διὰ τοῦ ὁποίου εἰς τὴν οὐσίαν ἀπηγόρευσε τὴν εἰσαγωγὴν διότι ἐπεβάλλετο διὰ νὰ ἐπιτραπῇ ἡ εἰσαγωγὴ μιᾶς αʹ ποσότητος ἐλαιολάδου, νὰ ἀγοράσῃ ὁ εἰσαγωγεύς 8πλασίαν ποσότητα ἀπὸ τὸ Κράτος. Τελευταίως ἡ Ἰταλία ἀντελήφθη, ὅτι δι’ ἀνασυνθέσεως τὰ πυρηνέλαια ἐδίδοντο εἰς τὴν κατανάλωσιν καὶ ὅτι ἐκ τούτου ὑπῆρχε συναγωνισμὸς κατὰ τοῦ ἐλαιολάδου. Μόλις ἀντελήφθη τοῦτο, ἀπηγόρευσε τὴν εἰσαγωγὴν τῶν πυρηνελαίων. Τοῦτο δέ, σημειωθήτω, ἔχει μέγιστον ἀντίκτυπον διὰ τὰ ἑλληνικὰ πυρηνέλαια. Διὰ τῆς ἀνασυνθέσεως τοῦ πυρηνελαίου εἰς ἔλαιον, σημειωθήτω, ὅτι ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὑπάρχει καὶ ὁ κίνδυνος τῆς ὑγείας τοῦ ἀνθρώπου. Διὰ τοῦτο τὸ Πατεντίνο ἡ ἀπόφασις αὐτὴ τῆς Ἰταλικῆς Κυβερνήσεως, δὲν προστατεύει ἁπλῶς τὸν ἐλαιοπαραγωγόν, θέλει νὰ ἐμποδίσῃ τὴν εἰσαγωγήν, εἶναι τὸ μυστικὸν τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ χημείου τοῦ Κράτους τοῦ Ἰταλικοῦ, διὰ νὰ ἐμποδίσῃ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν πυρηνελαίων. Ἄλλον τρόπον ἐξαγωγῆς καὶ πωλήσεως εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τῶν πυρηνελαίων δὲν ἔχομεν, ἡ Ἀμερικὴ ἡ ὁποία πρὸ τοῦ πολέμου εἰσήγαγεν 4–7 χιλιάδες τόννους διὰ τὴν σαπωνοποιΐαν δὲν εἰσαγάγει, διότι διαρκοῦντος τοῦ πολέμου ἀνευρέθησαν μέθοδοι παραγωγῆς σάπωνος ἀπὸ τὰ καπνέλαια. Λέγω λοιπόν, ὅτι ὁ μόνος τρόπος κατὰ τὴν ἰδικήν μου γνώμην, εἶναι νὰ ἱδρύσωμεν ἕναν ἰδιότυπον ὀργανισμόν, ἰδιότυπον οἰκονομίαν, ἂν θέλετε, ἐλαιολάδου. Τὴν διοίκησιν τοῦ ὀργανισμοῦ αὐτοῦ νὰ τὴν δώσωμεν εἰς τὸ ἐμπόριον, εἰς ἐκπροσώπους τοῦ ἐμπορίου, εἰς ἐκπροσώπους τῆς βιομηχανίας, εἰς τοὺς ἐκπροσώπους, ἂν θέλετε, συνεταιρισμῶν, εἰς τοὺς ἐκπροσώπους ἑνὸς συνεταιρισμοῦ ἐλαιοπαραγωγῶν καὶ εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Πρέπει ὅμως νὰ χωρήσωμεν ἀπὸ τὴν ἀντίληψιν, ὅτι τὸ Κράτος δέχεται, ὅτι πράγματι τὸ ἐλαιόλαδον ἔχασε τὸ ἥμισυ τῆς ἀνταλλακτικῆς του ἀξίας τὴν ὁποίαν εἶχε. Εἰς τὸν ὀργανισμὸν τοῦτον νὰ ἀναθέσωμεν τὴν κατανάλωσιν εἰς τὸ ἐσωτερικόν, τὴν ἐξαγωγήν, τὰς τιμὰς τοῦ ἐλαίου, πάντοτε ἐγκρινομένων τῶν ἀποφάσεων αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργοὺς ἢ τὸν ἁρμόδιον Ὑπουργόν, τὸν ὁποῖον καὶ ἐγὼ ἀποδέχομαι τὸν μόνον, τὸν φυσικὸν πατέρα τῶν ἀγροτῶν, τὸν Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας. Τότε δὲν θὰ δύναται νὰ παραπονῆται ὁ ἐλαιοπαραγωγὸς ἐναντίον τοῦ Κράτους, θὰ ἔχῃ τοὺς ἐκπροσώπους του καὶ θὰ λαμβάνουν τὰς ἀποφάσεις. Πλεῖστα ὅσα ζητήματα θὰ χειρίζεται καὶ θὰ δύναται νὰ δώσῃ τὰς πρεπούσας λύσεις, τὰς ὀρθὰς λύσεις, πρὸς προστασίαν τῆς καταναλώσεως, πρὸς προστασίαν τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, πρὸς βελτίωσιν τῶν ἐξαγωγῶν μας, πρὸς τὴν βελτίωσιν τῆς ποιότητος τοῦ ἐλαίου. Πλεῖστα ὅσα ζητήματα τὰ ὁποῖα δύναται ἕνας τοιοῦτος ὀργανισμὸς ἀπὸ πρόσωπα ὅμως ἱκανὰ εἰς αὐτὰ τὰ ζητήματα, πρόσωπα εἰδικῶς γνωρίζοντα τὸ ἐμπόριον, τὴν βιομηχανίαν, τὴν καλλιέργειαν, τὴν κατανάλωσιν, νὰ ἐπιλύσῃ. Ὁ ὀργανισμὸς αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ ὑπεύθυνος πάσης πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ ἐλαίου, ἡ Κυβέρνησις θὰ κρίνῃ τὰς ἀποφάσεις του, δὲν θὰ δύναται νὰ ἔχῃ τὸ παράπονον ἐναντίον τοῦ Κράτους ὁ ἐλαιοπαραγωγὸς ἐπὶ πλέον δὲ δὲν θὰ δύναται νὰ ὑπάρχῃ διαμαρτυρία τῆς καταναλώσεως, ὅτι εἶναι ἀκριβὸ τὸ λάδι, θὰ παύσῃ πλέον νὰ ἔχῃ τὴν ἐνόχλησιν καὶ ἡ σημερινὴ καὶ ἡ μέλλουσα Κυβέρνησις, εἴτε εἶναι τοῦ Κέντρου, εἴτε εἶναι τῆς δεξιᾶς, ἢ δὲν ξέρω τίνος τὴν ἐνόχλησιν τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς. Θὰ ἔχωμεν ἡσυχίαν τοῦ Κράτους ἂν εὕρῃ τὴν λύσιν αὐτὸς ὁ ὀργανισμὸς, δικαίαν, λογικήν, σύμφωνον μὲ τὰ ὑπάρχοντα πράγματα. Μὴ θέσετε ὅμως εἰς τὸν ὀργανισμόν, κ. Ὑπουργέ, τὴν ἱεραρχίαν τὴν ὑπαλληλικήν, δὲν εὑρίσκω τὴν καταλληλότητα ταύτης. Σέβομαι τὴν ὑπαλληλικὴν τάξιν, ἐκτιμῶ αὐτὴν ἀπείρως, δὲν δύναται ὅμως νὰ χειρισθῇ ζητήματα τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦν πεῖραν μακρὰν ἐμπορικήν. Κατελήξαμεν μὲ αὐτὴν τὴν γνώμην τῆς ἱεραρχίας εἰς μίαν κωμωδίαν, νὰ ἔχωμεν νοθείαν ἐλαίου ἐπίσημον ἀπὸ τὸ Κράτος μὲ κάνουλες εἰς τὰ βαρέλια. Εἶναι τρομερὸν τὸ πρᾶγμα, καὶ ὅμως ἀπεδέχθη ἡ Κυβέρνησις, ὄχι ἡ παροῦσα, τοιαύτας μεθόδους καὶ ὑποδείξεις ἀπὸ τὴν ἱεραρχίαν—καὶ ἤθελα νὰ τὸ ἀκούσῃ καὶ ὁ τότε Ὑπουργὸς διότι ἦτο μεταξὺ τῶν ἐπερωτώντων—καὶ τὸν Ὑπουργόν, νὰ στείλωμεν τὸ λάδι εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τὸ ὁποῖον εἶναι πολύτιμον καὶ ἀκριβόν, καὶ νὰ τρώγουν οἱ Ἕλληνες σπορέλαιον. Ἠγνοήθη ἐκ μέρους τῶν κυρίων αὐτῶν ὅλων, ὅτι ὅλη ἡ κατανάλωσις τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς δὲν φθάνει παρὰ μόνον τὰ (...) τῆς παραγωγῆς τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἐφαντάσθησαν, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ συναγωνιζώμεθα τοὺς Ἰταλούς, τοὺς Ἱσπανούς, τοὺς Πορτογάλους. Δὲν δύνασθε, κύριοι, ἐκ πείρας σᾶς ὁμιλῶ, νὰ πωλήσετε ἔλαιον εἰς τὴν Ἀμερικήν, λέγουν, ὅτι εἶναι πολὺ κατώτερον, ὅτι εἶναι νοθευμένον, ἔχει ἐπικρατήσει ἡ μάρκα ἡ Ἰταλική, ἡ μάρκα ἡ Πορτογαλική, ἡ Ἱσπανική. Καὶ ἐφαντάσθη, λοιπόν, ὅλη αὐτὴ ἡ ἱεραρχία, ὅτι θὰ θέλωμεν τὸ λάδι νὰ τὸ πωλοῦμε εἰς τὴν Ἀμερικὴν καὶ ἡμεῖς νὰ τρώγωμεν σπορέλαιον. Ἔχομεν, κύριοι, πίστιν εἰς τὴν ἄποψιν αὐτὴν. Ἕνας τοιοῦτος θεσμὸς ὁ ὁποῖος μετὰ προσοχῆς ἐφαρμοζόμενος εἰς τὴν οἰκονομίαν τὴν ὁποίαν ἐφαρμόζει τὸ Κράτος, εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα. Ἄν ἐξακολουθήσωμεν νὰ ὁμιλῶμεν περὶ κόστους παραγωγῆς, περὶ συγκεντρώσεως τῶν συνεταιρισμῶν, περὶ ἐξαγωγῆς εἰς τὸ ἐξωτερικὸν, περὶ εὐθυγραμμίσεως τιμῶν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν θὰ εἶναι ἀτελείωτες οἱ ἀπασχολήσεις καὶ αἱ ἐνοχλήσεις τῶν Κυβερνήσεων, καὶ αἱ διαμαρτυρίες τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν.

§115ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Μερλόπουλος, ἔχει τὸν λόγον,

§116Δ. ΜΕΡΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἐξηντλημένον τὸ θέμα.

§117Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Παρηκολούθησα καὶ τὰς τρεῖς συνεδριάσεις, ἠλέγχθημεν διὰ πράξεις τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ παρόντος καὶ ἠλέγχθημεν καὶ μὲ στοιχεῖα πολλάκις ὄχι ἀκριβῆ. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν θὰ χρειασθῇ νὰ ἀπασχολήσω τὸ Σῶμα προκειμένου νὰ παράσχω ὅλας αὐτὰς τὰς ἐξηγήσεις. Κατὰ τοῦτο συνεπῶς, παρὰ τὴν κόπωσιν τὴν ὁποίαν αἰσθανόμεθα ὅλοι, θὰ εἶμαι ἠναγκασμένος νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπ’ ἀρκετόν.

§118Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Νὰ διακόψωμεν, κ. Πρόεδρε, διὰ τὴν προσεχῆ Τρίτην.

§119Δ. ΜΕΡΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ, κ. Πρόεδρε, ἐκ μέρους τῆς Νέας Ἀγροτικῆς Κινήσεως, δύο λέξεις ἔχω μόνον νὰ εἴπω. Ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω τὴν ἀνάγκην, ὅπως ἡ Κυβέρνησις συνέλθῃ καὶ ἀντιμετωπίσῃ μὲ στοργὴν τὰ ζητήματα τῶν παραγωγῶν. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξασφαλισθῇ τιμὴ τοῦ προϊόντος, ἡ δὲ συγκέντρωσις νὰ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς ἐλαιοκομικῆς περιόδου. Ἀξίωσις τῶν παραγωγῶν εἶναι νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἐξ ἴσου μὲ στοργὴν τὸ ζήτημα τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ ἐλαιολάδου καὶ τῶν προϊόντων τῆς ἐλαίας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀπαγορευθῇ ἡ εἰσαγωγὴ σπόρων καὶ σπορελαίων καὶ ἡ εἰσαγωγὴ λιπαντικῶν καὶ ἀπορρυπαντικῶν τὰ ὁποῖα ματαιώνουν τὴν διάθεσιν εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῶν πυρηνελαίων μας πρὸς κατασκευὴν σάπωνος. Τότε μόνον εἶναι δυνατὸν νὰ δώσωμεν ζωὴν εἰς τὸν παραγωγὸν. Οἱ παραγωγοί, κ. Πρόεδρε, ἔχουν τὴν ἀξίωσιν νὰ τύχουν τῆς προστασίας καὶ τῆς στοργῆς τοῦ Κράτους.

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Παπαδογιάννης, ἔχει τὸν λόγον.

§121Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς συγκεντρώσεως ἐπῆλθον τόσον τὰ καλὰ ὅσον καὶ τὰ δυσμενῆ ἀποτελέσματα πλέον καὶ συνεπῶς ἡ περαιτέρω συζήτησις ἔχει ἀκαδημαϊκὸν χαρακτῆρα καὶ δὲν ἐξυπηρετεῖ κανένα σκοπόν. Εἰς τὴν κοινὴν συνείδησιν ὅμως, ἐκ τῆς συζητήσεως ἐμπεδοῦται ἡ ἀνάγκη ὅπως τὰ θέματα ἐρευνῶνται μὲ περισσοτέραν προσοχὴν εἰς τὸ μέλλον καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ὠφέλειαν. Τὸ ζήτημα τῆς συγκεντρώσεως τοῦ ἐλαίου ἐφηρμόσθη τὸ πρῶτον ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, ἀλλὰ εἶχεν ἐμπεδωθῆ εἰς τὴν κοινὴν συνείδησιν πολὺ προγενεστέρως, δὲν ἔτυχεν ὅμως ἐφαρμογῆς, διότι δὲν ὑπῆρχον τότε οἱ κατάλληλοι ἀποθηκευτικοὶ χῶροι, ἐνῶ εἶχεν ἀναγνωρισθῆ ἡ ἀνάγκη συγκεντρώσεως χάριν τῶν μικρῶν παραγωγῶν καὶ διὰ νὰ δημιουργῆται ἕνα ἀπόθεμα ἐλαίου πρὸς ρύθμισιν τῶν τιμῶν, χάριν τῆς καταναλώσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ δὲν συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὸν φίλον κ. Μητσοτάκην, ὅτι τὸ ἔλαιον ἀποτελεῖ καθαρῶς ζήτημα ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, ἀλλ’ ἀντιθέτως πιστεύω ὅτι ὑφίσταται τὰς ἐπιδράσεις τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς. Ὑπῆρξε πράγματι μικρὰ ἡ τιμὴ τῶν 12,50 δραχμ. κατὰ κιλόν, ἀλλ’ ἡ τιμὴ αὕτη, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἐπροκάλεσε τὰς διαμαρτυρίας τῶν παραγωγῶν εἶχε σκοπὸν νὰ ὑποβοηθήσῃ τὴν κατανάλωσιν. Προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι εἶναι ἀναγκαῖον νὰ λάβῃ χώραν ἐπιδότησις πρὸς τὸ ἔλαιον, ὅπως γίνεται καὶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα προϊόντα καὶ ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ἡ μικρὰ τιμὴ δὲν ἱκανοποίησε τοὺς ἀγρότας τῆς Κρήτης, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι σκοπὸν εἶχε νὰ μὴ ἐπιβαρυνθῇ ἡ κατανάλωσις. Καὶ θὰ ἤθελον ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως νὰ ὡρίζετο εἰς μεγαλύτερον ποσὸν διὰ πριμοδότησιν τοῦ ἐλαίου. Δὲν δέχομαι τὴν ἄποψιν, ὅτι τὸ λάδι ἔφυγεν ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν. Τὸ μεγαλύτερον ποσὸν παραμένει εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν, διότι οἱ μεγάλοι παραγωγοὶ εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς παραγωγῆς δὲν πωλοῦν λάδι, ἀλλ’ ἀγοράζουν, διότι μὲ τοῦτο ἐπιτυγχάνουν οἰκονομικὴν ἀποταμίευσιν. Οἱ μικροὶ παραγωγοὶ ὑπέστησαν τὴν βλάβην διότι συνήθως εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς παραγωγῆς σπεύδουν νὰ πληρώσουν τὰ χρέη καὶ τὰς ὑποχρεώσεις των καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ κακόν. Διὰ τοῦτο, πρέπει νὰ δίδεται προσοχὴ εἰς τὸ θέμα. Τώρα, θὰ ἐπεθύμουν νὰ κάμω ὡρισμένας εὐχαρίστους διαπιστώσεις. Πρῶτον, εἶναι γεγονὸς πλέον, ὅτι ἀφέθη ἐλευθέρα ἡ ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαίου εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Καὶ αὐτὸ εἶναι μέγα κέρδος διὰ τὴν παραγωγήν. Δεύτερον, ἀπὸ ἀπόψεως σπορελαίου τὸ κακὸν εἶναι μικρόν, διότι παράγονται μόνον 2.000 τόννοι ἔναντι 160 χιλιάδων τόννων παραγομένου ἐλαίου. Δηλαδὴ ποσὸν ἀσήμαντον. Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ βαμβακοσπόρου ἔχω ἀντίρρησιν, ὄχι διότι δὲν ἀναγνωρίζω τὴν ἀνάγκην.... (δὲν ἠκούσθη).

§122Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, μὲ τὴν πραγματοποιηθεῖσαν καλλιέργειαν τοῦ βάμβακος, λύεται τὸ θέμα. Δηλαδὴ ἡ αὔξησις τοῦ βάμβακος θὰ λύσῃ τὸ ζήτημα τῆς ἀνάγκης εἰσαγωγῆς βαμβακοσπόρου ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ.

§123Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Ἀκριβῶς, ἡ ἀντίρρησίς μου, κ. Ὑπουργέ, εἶναι ἐκεῖ, διότι τοὺς βαμβακοσπόρους τοὺς θέλετε διὰ τὴν κτηνοτροφίαν.

§124Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὸν χειμῶνα γίνεται κατανάλωσις αὐτουσίου βαμβακοσπόρου ἀπὸ τὰ ζῶα σταύλου. Ἐπαναλαμβάνω καὶ πάλιν, ὅτι ἐφ’ ὅσον προχωρήσῃ καλὰ τὸ πρόγραμμα, θὰ λυθῇ τὸ θέμα.

§125Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἶμαι θιασώτης τῆς αὐξήσεως τῆς κτηνοτροφίας, διότι αὐτὴ θὰ ἀποτελέσῃ τὸν ὑγιέστατον κλάδον τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας, διότι μὲ τὴν αὔξησιν τῆς κτηνοτροφίας ἀποτρέπεται ἡ εἰσαγωγὴ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ κτηνοτροφικῶν προϊόντων, ὅπως συμβαίνει μὲ τὸ κρέας, μὲ τὸ μαλλί, μὲ τὸ τυρὶ καὶ μὲ ὅλα ἐν γένει τὰ κτηνοτροφικὰ προϊόντα, διὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν ὁποίων φεύγει εἰς τὸ ἐξωτερικὸν συνάλλαγμα. Δεύτερον, διότι ὁ τόπος μου εἶναι κατ’ ἐξοχὴν κτηνοτροφικός. Ἐπίσης διότι μελετᾶται ἡ ἵδρυσις ἐργοστασίου κτηνοτροφῶν εἰς τὴν Πρωτεύουσαν καὶ πρέπει νὰ γίνῃ καὶ εἰς τὴν Κρήτην τὸ ταχύτερον τὸ χαρουποεργοστάσιον διὰ τὴν παρασκευὴν κτηνοτροφῶν καὶ ἄλλων βιομηχανικῶν προϊόντων. Αἱ κτηνοτροφαὶ εἶναι ἀπαραίτητοι διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς κτηνοτροφίας καὶ διὰ τὴν παρασκευὴν τῶν κτηνοτροφῶν εἶναι δυνατὴ ἡ χρησιμοποίησις ἐλαιοπυρήνων διὰ τὴν πρόσμιξιν μὲ χαρούπι, ἰδίως ὡς εἶναι γνωστόν, οἱ ἐλαιοπυρῆνες εἶναι πλούσιοι εἰς πρωτεΐνας. Καὶ οὕτω θὰ ἀποφευχθῇ ἡ εἰσαγωγὴ βαμβακοσπόρου ἐνῶ θὰ ἀξιοποιηθοῦν καὶ τὸ χαρούπι καὶ οἱ εἰς ἐξευτελιστικὴν τιμὴν τιμώμενοι ἐλαιοπυρῆνες. Ἀποκρούω ἐπίσης κατηγορηματικῶς τὴν εἰσαγωγὴν ἀπορρυπαντικῶν, διότι δι’ αὐτῶν καταστρέφουν τὰ σαπωνοποιεῖα ἐπὶ ἀνυπολογίστῳ βλάβῃ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Τώρα θὰ ἐπεθύμουν νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅπως ἐνδιαφερθῇ διὰ τὰ ἐργοστάσια, τὰ ὁποῖα ἐδανείσθησαν μὲ ρήτραν δολλαρίου. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ παγωμένων πιστώσεων, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ, ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ γίνῃ ἐπανεξέτασις τῶν δανείων ποὺ εἶχον συναφθῆ μὲ ρήτραν δολλαρίου. Θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ ἀναλάβῃ τὴν πρωτοβουλίαν διὰ νὰ ἐπανέλθῃ τὸ θέμα, διότι πολλὰ ἐργοστάσια εἰς τὴν Κρήτην ἠναγκάσθησαν νὰ διακόψουν τὰς ἐργασίας των, ἐπειδὴ δὲν δύνανται νὰ ἀντεπεξέλθουν εἰς τὰς ὑποχρεώσεις των. Αἱ ἑνώσεις συνεταιρισμῶν Ρεθύμνης καὶ Μυλοποτάμου ἀδυνατοῦν νὰ ζήσουν καὶ ἔχουν καταχρεωθῆ. Καὶ τὸ ἴδιον συμβαίνει μὲ τοὺς ἐλαιουργικοὺς συνεταιρισμοὺς Ἀγγελιανῶν καὶ Ροδακίνου.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου, ἔχει τὸν λόγον.

§127Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐμπορίου). Κύριοι συνάδελφοι, ἐζήτησα καὶ παρακαλῶ νὰ γίνῃ δεκτὸν ὅπως ἀπαντήσω εἰς τοὺς ἐπερωτῶντας κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς προσεχοῦς Τρίτης, ἵνα παρίσταται κατὰ τὴν ἀπαίτησιν καὶ ἐκεῖνοι ἐκ τῶν συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι, εἴτε ἐπέμειναν ἐπὶ τῆς προτάξεως τῆς ἐπερωτήσεως, εἴτε μετεχειρίσθησαν στοιχεῖα, τὴν ἀκρίβειαν τῶν ὁποίων θὰ ἀναιρέσω διὰ στοιχείων ποὺ θὰ σᾶς δώσω. Θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ ἐπίσης νὰ παρατηρήσω, ὅτι ἐμμονή, ἵνα ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως συνεχισθῇ μὲ τὴν παρουσίαν μόλις τοῦ ἑνὸς δεκάτου τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν, διότι τόσοι μόνον ἢ καὶ ὀλιγώτεροι παρίστανται κατ’ αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, ὁμοιάζει μὲ ἀποδοκιμασίαν οὕτως εἰπεῖν τῶν συναδέλφων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν τὴν πρόταξιν τῆς ἐπερωτήσεως, λόγῳ τῆς σπουδαιότητος της ὡς ἔλεγον καὶ οἱ ὁποῖοι ἀπουσιάζουν τῆς αἰθούσης ἐνῷ ἡ σοβαρότης τοῦ συζητουμένου θέματος δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ λείψει μετὰ τὰς τελικὰς κυρίως διαπιστώσεις. Ἐκ τούτου δὲν νομίζω, ὅτι δέον νὰ τοὺς παρασχεθῇ ἡ εὐχέρεια διὰ τῆς ἀναβολῆς νὰ παρίστανται. Ἀλλὰ καὶ δι’ ἡμᾶς τοὺς ἐναπομένοντας ἡ συνέχισις τῆς συζητήσεως μὲ τὴν παρουσίαν ἐλαχίστου μόνον ἀριθμοῦ βουλευτῶν, καταδεικνύει, ὅτι δέν ἀποδίδομεν τὴν ἣν οἱ ἐπερωτῶντες ἀπέδωσαν σημασίαν εἰς τὸ θέμα καὶ διὰ τοῦτο ἐπιδιώκομεν τὸν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον τερματισμὸν τῆς συζητήσεως. Βλέπω, ὅτι παρ’ ὅλα ταῦτα ἐπιμένετε εἰς τὴν συνέχισιν τῆς συζητήσεως καὶ τὸν τερματισμὸν αὐτῆς ἀπόψε. Θὰ προχωρήσω εἰς τὴν διατύπωσιν τῶν ἀπόψεών μου, ἐκφράζω ὅμως τὴν λύπην μου, διότι κατὰ τὴν ἀπουσίαν συναδέλφων, θὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ἀγόρευσίν των καὶ θὰ ἀμφισβητήσω ἢ ἀναιρέσω στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθησαν, χωρὶς λόγῳ τῆς ἐμμονῆς ὑμῶν ὅπως συνεχίσωμεν νὰ τοὺς δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἀποκρούσουν ἐὰν δύνανται καὶ ἐπιθυμοῦν τὰ στοιχεῖα καὶ ἐπιχειρήματα ποὺ θὰ ἐπικαλεσθῶ. Ὅπως ἀπεδείχθη ἀπὸ τὴν μέχρι τοῦδε συζήτησιν, κ. συνάδελφοι, διὰ τὴν τροφοδότησιν καὶ τὴν διεξαγωγὴν της καὶ τὴν ἄσκησιν τοῦ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως ἐλέγχου διὰ τὴν ἀσκηθεῖσαν ἐφέτος πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ ἐλαίου καὶ τῆς προστασίας τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς, ἠναγκάσθησαν οἱ ἐπικριταί μας νὰ ἀναδράμουν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ μάλιστα πολλάκις εἰς τὸ πρὸ δεκαετίας, διότι οὕτω μόνον ἐθεώρησαν, ὅτι ἠδύναντο νὰ σταχυολογήσουν ἐπιχειρήματα διὰ νὰ θεμελιώσουν τὸν κατὰ τῆς Κυβερνήσεως ἔλεγχον. Ἐλέχθη καὶ ἐτονίσθη κατὰ τὴν συζήτησιν, ὅτι τὸ θέμα τοῦτο ἀπασχολεῖ τὴν Βουλὴν σχεδὸν καθ’ ἑκάστην Σύνοδον, ἐδικαιολογήθη ὅμως, ὅτι τοῦτο γίνεται διότι, τὸ θέμα ἀναφέρεται εἰς 450.000 οἰκογενείας καὶ συνεπῶς κάθε ἐπ’ αὐτοῦ συζήτησις τῆς Βουλῆς εἶναι δικαιολογημένη καὶ χρήσιμος διὰ τὴν σαφῶς προβολὴν καὶ τὸν προσδιορισμὸν τῶν δῆθεν κατὰ τὴν ἀντιμετώπισίν του παραλείψεων. Ἀναμφισβητήτως εἶναι ἀπὸ πάσης ἀπόψεως σοβαρὸν καὶ ἀξιόλογον τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα, καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν θὰ ἐδικαιολόγει τὴν οἱανδήποτε μακρὰν ἀπασχόλησιν τοῦ Σώματος, ἐφ’ ὅσον ὅμως δι’ αὐτῆς ἐπρόκειτο πράγματι νὰ ἐπισημανθοῦν αἱ τυχὸν γενόμεναι παραλείψεις καὶ νὰ διορθωθοῦν ἢ νὰ προκύψουν νέαι λύσεις δυνάμεναι ἐπιτυχέστερον νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ θέμα ἀπ’ ὅ,τι ἀντιμετωπίσθη τοῦτο μὲ τὰ ληφθέντα ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως μέτρα. Ἠκούσατε τὰ λεχθέντα καὶ δύνασθε νὰ συναγάγητε τὰ συμπεράσματά σας, ἐὰν δηλονότι ἐπεσημάνθησαν Κυβερνητικαὶ παραλείψεις ἢ ἐὰν ὑπεδείχθησαν νέαι λύσεις καλύτεραι τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις ἔλαβε. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε προκειμένου νὰ συναγάγω καὶ ἐγὼ τὰ συμπεράσματά μου, νὰ ἐπαναλάβω ἐν συντομωτάτῃ περιλήψει τὰ ὅσα οἱ προλαλήσαντες ἀξιότιμοι κ.κ. συνάδελφοι, ἀνέφεραν διὰ νὰ ὑποβοηθήσω τὴν συναγωγὴν τόσον τῶν ἰδικῶν μου ὅσον καὶ τῶν ἰδικῶν σας συμπερασμάτων. Ἐλέχθη, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀκολουθεῖ ἐπὶ τοῦ ἐλαίου συγκεκριμένην καὶ συνεπῆ πολιτικήν, διότι: α) Συνδέει τὰς τιμὰς ἐξαγορᾶς ἢ συγκεντρώσεως μὲ τὰς διεθνεῖς τιμὰς καὶ ἐπηρεάζει δῆθεν τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν ἐσωτερικοῦ εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι τὸ ἔλαιον εἶναι εἶδος ἐσωτερικῆς κυρίως καταναλώσεως καὶ θὰ ἔπρεπε ἐκ τούτου ἡ ἐσωτερικὴ κατανάλωσις ἐκ λόγων κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης νὰ ἐπωμισθῇ μίαν ἐπιβάρυνσιν πρὸς ὄφελος τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. β) Δὲν ἐξασφαλίζει οὐδὲ ὑποβοηθεῖ δῆθεν τὴν ἐξαγωγὴν ἐλαιολάδου καὶ πυρηνελαίου, ἀναλαμβάνουσα τὰ βάρη τῆς ἐξαγωγῆς διὰ πριμοδοτήσεως αὐτῶν. γ) Ἀπαγορεύει δῆθεν τὴν ἐξαγωγὴν μαγειρικῶν λιπῶν μὲ σύνθεσιν ἐλαίου ἢ πυρηνελαίου. δ) Ἐπιτρέπει τὴν εἰσαγωγὴν ζωϊκῶν λιπῶν ἢ σπορελαίων ἀμέσως ἢ ἐμμέσως (βαμβακόσπορος). ε) Καθυστέρησε δῆθεν εἰς τὴν ἐξαγγελίαν τῶν ληπτέων μέτρων καὶ ἄλλα τινὰ ὅμοια, ὡς τ’ ἀνωτέρω, συνδέουσα ὅλα αὐτὰ μὲ συμβάντα ἢ παραλείψεις τοῦ πρὸ τοῦ Νοεμβρίου 1957 χρόνου. Ἄς ἴδωμεν ὅμως τὶ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀκριβῆ καὶ ποῖα δὲν εἶναι καὶ ἄς ἐρευνήσωμεν τὰ συμβάντα, διὰ νὰ ἐξαγάγωμεν τὸ συμπέρασμα ἐὰν πράγματι ἡ Κυβέρνησις ἀκολουθῇ συγκεκριμένην καὶ συνεπῆ πολιτικήν, ὡς διεκήρυξε ταύτην, μὲ τὴν ἐπίσημον ἀνακοίνωσίν της τῆς 7ης Νοεμβρίου 1957 ἢ ὄχι. Ἀνεφέρετο, μεταξὺ ἄλλων, εἰς τὴν κυβερνητικὴν ἐκείνην ἀνακοίνωσιν, ἥτις ἐδημοσιεύθη αὐτουσία εἰς τὸν ἡμερήσιον τύπον («Καθημερινὴ» 7ης Νοεμβρίου 1957). 1) Θὰ ἐπιτραπῇ ἡ ἐξαγωγὴ ἐλαιολάδου ὑφ’ οἱανδήποτε μορφὴν καὶ εἰς βαρέλια ἐλευθέρως καὶ θὰ διευκολυνθῇ πᾶσα πρὸς τοῦτο προσπάθεια. 2) Εἰσαγωγαὶ σπορελαίου δὲν θὰ πραγματοποιηθοῦν, ἔστω καὶ ἂν ἐκ τούτου παραμείνῃ ἀχρησιμοποίητον μέρος τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας κλπ. Τὶ ἐξ αὐτῶν δὲν ἐτήρησεν ἡ Κυβέρνησις, ὥστε νὰ δύναται νὰ ἐπικριθῇ; Τὸ κύριον μέρος τῶν ἐπικρίσεων, ὡς γνωρίζετε, περὶ αὐτὰ ἐστράφη. Εἶναι ἀνακριβές, ὅτι δὲν ἐπραγματοποιήθησαν καὶ δὲν ὑπεβοηθήθησαν αἱ ἐξαγωγαὶ μας εἰς ἐλαιόλαδον. Ἀπὸ τῆς ἀνωτέρω ἀνακοινώσεως (Νοέμβριος 1957) καὶ διὰ τὸν μέχρι τῆς 20.2.1960 χρόνον (27 μῆνες), ἐξήχθησαν 20.500 τόννοι ἐλαιολάδου, ἐνῶ κατὰ τὴν ἀμέσως πρὸ τοῦ χρόνου τούτου ὀκταετίαν (96 μῆνες), αἱ ἐξαγωγαὶ ἐλαιολάδου δὲν ἔφθασαν τοὺς 31.000 τόννους (ἀκρίβεια 30.770). Ἐπίσης, σπορέλαιον μέσῳ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας ἢ ἄλλως πως, ὅπως ἀνεφέρθη ἤδη καὶ ἀπὸ τὸν κ. ἐπὶ τῆς Γεωργίας συνάδελφον, οὔτε εἰσήχθη ἔκτοτε, οὔτε πρόκειται νὰ εἰσαχθῇ ἐκ τῆς συγκροτηθείσης ἤδη Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Αἱ ὑπὸ εἰσαγωγὴν δι’ ἐλευθέρου συναλλάγματος ποσότητες βαμβακοσπόρου, ὅπως ἤδη ἐλέχθη, δὲν πρόκειται νὰ καλύψουν ἀνάγκας εἰς σπορέλαιον, οὔτε καὶ τὸ ἐκ τούτου παραγόμενον σπορέλαιον ἀσκεῖ οἱανδήποτε ἀξίαν λόγου ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς παραγωγῆς λιπαρῶν εἰς τὴν χώραν μας, διότι ἡ ἐκ τοῦ εἰσαγομένου βαμβακοσπόρου ποσότης σπορελαίου θὰ ἀνέλθῃ εἰς τὴν δυσμενεστέραν περίπτωσιν περίπου εἰς τὸ 1% τῆς εἰς λιπαρὰ ἰδίας μας παραγωγῆς. Εἴμεθα ὅμως ἠναγκασμένοι νὰ εἰσαγάγωμεν τὸν βαμβακόσπορον, διὰ νὰ καλύψωμεν ἢ συμπληρώσωμεν τὰς εἰς κτηνοτροφικὰς ἀνάγκας μας, ἡ κάλυψις τῶν ὁποίων δὲν δύναται σοβαρῶς νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι δέον νὰ γίνῃ διὰ τῆς εἰσαγωγῆς βαμβακόπηττας, διότι πλὴν τῆς ἀπωλείας ἐργασίας δι’ ἀπασχολουμένους Ἕλληνας, ἐνέχει καὶ ἄλλους κινδύνους, ὡς ἐκ τῆς εὐπαθείας κλπ., τοῦ εἴδους. Συνεπῶς καὶ σημαντικὴ ἐξαγωγὴ ἐλαιολάδου ἐγένετο ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1957 καὶ ἐντεῦθεν καὶ σταγὼν σπορελαίου δὲν εἰσήχθη. Ἂς ἴδωμεν, ὅμως, ἐὰν αἱ ἐξαγωγαὶ αὐταὶ ὑπεβοηθήθησαν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ ποῖα τὰ ἀποτελέσματα καὶ ἐπιδράσεις τούτων εἰς τὸν Δημόσιον προϋπολογισμόν, δεδομένου, ὅτι τὸ ἥμισυ περίπου τῆς ἐξαχθείσης ποσότητος καλύπτεται ἀπὸ τὰ Κρατικὰ ἀποθέματα ἐλαιολάδου. Ἡ πραγματοποιηθεῖσα μέση τιμὴ πωλήσεως διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τῶν Κρατικῶν ἀποθεμάτων, μὲ βάσιν τὸ πεντάρι, εἶναι 12,50 δραχμαὶ κατὰ χιλιόγραμμον, ἐνῷ τὸ μὲν κόστος μὲ τὴν αὐτὴν βάσιν ἀνήρχετο εἰς 17 δραχμὰς κατὰ χιλιόγραμμον καὶ συνεπῶς ἡ πραγματοποιηθεῖσα ζημία ὑπολογίζεται εἰς 50 περίπου ἑκατομμύρια δραχμῶν. Θὰ ἠδύνατο ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν τυχὸν ἠδιαφόρει πράγματι, ὡς ἐγένετο προσπάθεια νὰ ἐμφανισθῇ ὑπὸ τῶν ἐπικριτῶν της, διὰ τὰς 450.000 οἰκογενείας ἐλαιοπαραγωγῶν, νὰ ἔχῃ διαθέσει τὰ Κρατικὰ ἀποθέματα, ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει, εἰς τὴν ἐσωτερικὴν ἀγοράν, εἰς ἣν αἱ τιμαὶ ἦσαν ηὐξημέναι καὶ ἐγγὺς τοῦ κόστους της καὶ νὰ ἀποφύγῃ τὸ βάρος τοῦτο διὰ τὸν προϋπολογισμόν. Ἐνήργησεν, ὡς ἀνέφερα, ἡ Κυβέρνησις καὶ ἀπεσυμφόρησε τὴν ἐσωτερικὴν ἀγορὰν ἀπὸ τὰ σημαντικὰ ταῦτα πλεονάσματα, ἀπὸ στοργὴν καὶ ἐνδιαφέρον πρὸς τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς καὶ μόνον, διότι οὕτω μόνον συνέβαλεν εἰς τὴν ἐξασφάλισιν εἰς αὐτοὺς τοῦ κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ τὰς περιστάσεις καλυτέρου εἰσοδήματος ἐκ τῆς ἐφετεινῆς παραγωγῆς ἐλαιολάδου. Ἡ πώλησις ἐλαιολάδου πρὸς ἐξαγωγὴν καὶ συνεπῶς καὶ αὐτῆς τῆς ἐκλεκτῆς, ὡς ἐλέχθη, ποιότητος τῶν Ἀποθηκῶν Ἐλευσῖνος ἐγένετο, ὡς εἶναι δημοσίᾳ γνωστόν, διὰ δημοσίου διαγωνισμοῦ ἐπαναλαμβανομένου κατὰ τακτὴν ἡμέραν καὶ ὥραν τῆς ἑβδομάδος καὶ μετὰ σύμφωνον γνωμοδότησιν τῆς 13μελοῦς Ἐπιτροπῆς ἀγορῶν καὶ κατὰ τοῦτο οἱ γενόμενοι ἀόριστοι ὑπαινιγμοὶ ἐπὶ τούτου εἶναι δικαιολογημένον νὰ ἀποδοθοῦν εἰς ἄλλην αἰτίαν καὶ ἀφορμὴν καὶ οὐχὶ εἰς ἄγνοιαν τῆς πραγματικότητος, διότι τόσον ὁ καθημερινὸς τύπος ὅσον καὶ γενικῶς οἱ ἐνδιαφερόμενοι εὐρύτατα συνεζήτησαν τοῦτο, ὡς μὴ ἐνδεικνυόμενον σύστημα ἐκποιήσεως τῶν ἀποθεμάτων ἐλαίου τοῦ Δημοσίου. Πραγματοποιήσασα τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ συνόλου τῶν Κρατικῶν ἀποθεμάτων ἐλαίου ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰς καλυτέρας τῶν διεθνῶν τιμῶν, παρὰ τὸν ὀξύτατον ἀνταγωνισμὸν τῆς ἱσπανικῆς παραγωγῆς μὲ τὰς ἀλλεπαλλήλους μειώσεις τῶν τιμῶν διαθέσεως ἐπέτυχεν, ὡς εἶπον, μὲ τὴν ἀποσυμφόρησιν τῆς ἀγορᾶς ἐκ τῶν πλεονασμάτων τὴν στήριξιν τῶν τιμῶν τῆς ἐφετεινῆς πλουσίας ἐσοδείας, διὰ νὰ σταθεροποιήσῃ δὲ περαιτέρω τὴν κατάστασιν τῆς ἀγορᾶς εἰς τοὺς τόπους παραγωγῆς προέβη ἀπὸ τῆς 19ης Νοεμβρίου 1959 εἰς τὴν ἀναγγελίαν τῆς ἀποφάσεώς της περὶ συγκεντρώσεως εἰς τοὺς τόπους παραγωγῆς 15.000 τόννων ἐλαιολάδου εἰς τὴν τιμὴν τῶν 12,50 δραχμῶν κατὰ χιλιόγραμμον ἐλαίου ὀξύτητος 5 βαθμῶν, ἥτις τιμὴ ἐν σχέσει πρὸς τὰς διεθνεῖς ἦτο τότε περίπου κατὰ 10% ἀνωτέρα. Ἠλέγχθημεν, ὅτι ἡ τιμὴ αὐτὴ εἶναι χαμηλὴ καὶ ὅτι ἔπρεπε ἀκολουθοῦντες σύστημα πριμοδοτήσεως τῆς ἐξαγωγῆς, ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως νὰ εἶναι μεγαλυτέρα, διότι αὐτὴ ἡ τιμὴ προσδιώριζε τὴν τιμὴν τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, ἥτις κατὰ τὰ λεχθέντα ἀπορροφᾷ τὸ 90% τῆς παραγωγῆς. Οἱ ἐπικριταί μας διὰ νὰ θεμελιώσουν τὸν ἔλεγχον ἀποσιωποῦν τὸ γεγονός, ὅτι ἡ τιμὴ αὐτὴ διὰ τὸ πεντάρι κατὰ Νοέμβριον 1959, ποὺ ὡρίσθη ἦτο ἀνωτέρα τῆς διεθνοῦς κατὰ δραχ. 1,15 περίπου, ἤτοι κατὰ ποσοστὸν 10% περίπου. Ἐὰν εἰς τὴν ἐπὶ ἔλαττον διαφορὰν αὐτὴν τῆς διεθνοῦς τιμῆς προσθέσωμεν δραχ. 1,50 δι’ ἔξοδα συγκεντρώσεως, ἐτησίας ἀποθηκεύσεως κλπ., τότε ἡ προεξοφληθεῖσα ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ζημία τοῦ Δημοσίου Προϋπολογισμοῦ διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ συγκεντρουμένου ἐλαιολάδου ὑπερβαίνει τὸ 20% τῆς ὁρισθείσης διὰ τὴν συγκέντρωσιν τιμῆς. Τὸ ποσοστὸν τοῦτο ἐπαυξάνεται περαιτέρω ἐκ τῆς πέραν τῶν συνήθων ὁρίων ἐμπορικότητος καθορισθείσης τιμῆς, διὰ τὰ μικρόβαθμα, ἅτινα καλύπτουν ἐφέτος τὸ 85% περίπου τῆς παραγωγῆς. Ἐκ τῶν συγκεντρωθεισῶν μέχρι τοῦδε ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ποσοτήτων ἐλαιολάδου μόνον τὸ ⅛ ἐξ αὐτῶν εἶναι ὀξύτητος 5%, τὰ ὑπόλοιπα εἶναι μικρόβαθμα. Κατὰ τοῦτο, οὔτε ἡ ἐπίκρισις, ὅτι δὲν ἐμεριμνήσαμεν διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἐξαγωγῆς οὔτε ἡ ἑτέρα, ὅτι καθωρίσαμεν ἴσας πρὸς τὰς διεθνεῖς καὶ συνεπῶς, χαμηλὰς τιμὰς συγκεντρώσεως, εὐδοκιμοῦν. Ἡ Κυβέρνησις μὲ τὰς καθορισθείσας ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1959 τιμάς, ἀνέλαβε τὸ βάρος νέας πιθανῆς ζημίας τοῦ Δημοσίου κατὰ ποσοστὸν 20% καὶ πλέον ἐπὶ τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως, πλὴν ὅμως διὰ τούτου ἐπέτυχε τὴν στήριξιν τῶν τιμῶν εἰς τὰ παραγωγικὰ κέντρα εἰς ἐπίπεδα ἴσα καὶ ἐν πολλοῖς ἀνώτερα τῶν καθορισθεισῶν τιμῶν συγκεντρώσεως. Οὕτω δὲ ἐπροστάτευσε θετικῶς τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς τὸ ὑπὲρ τῶν ὁποίων ἐνδιαφέρον ἐχρειάζετο πρακτικὰς ἐκδηλώσεις ὡς ἡ ἀνωτέρω καὶ οὐχὶ θερμοὺς λόγους. Νὰ μοὶ ἐπιτραπῇ ἐδῶ νὰ ἀναφέρω, ὅτι τὸ ἀναφερθέν, νομίζω ὑπὸ τοῦ κ. Κοθρῆ, ὅτι δηλαδὴ ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι τὸ 1951, χρόνον ὑπουργίας τοῦ κ. Πολυχρονίδη, ἐνῷ ἡ τιμὴ εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον ἦτο 9 δραχμαὶ τὴν ὀκᾶν καθωρίσθη ὑπὸ αὐτοῦ τιμὴ συγκεντρώσεως εἰς δραχμὰς 11 κατ’ ὀκᾶν, ἤτοι κατὰ 2 δραχμὰς ἀνωτέρα, δὲν εἶναι ἀκριβὲς τοῦτο. Πρόκειται περὶ λάθους, διότι ἡ τιμὴ εἰς τὸ ἐμπόριον ἦτο δραχμαὶ 9 τὸ κιλόν, ὅπερ σημαίνει τιμὴν συγκεντρώσεως κατὰ κιλὸν 8,60 ἢ κατ’ ὀκᾶν εἰς μὲν τὴν συγκέντρωσιν 11 δραχμαί, εἰς δὲ τὸ ἐμπόριον 12, ἐμείωσαν δηλαδὴ ἀποδεδειγμένως τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως κατὰ μίαν δραχμήν.

§128Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθητε, κ. Ὑπουργέ, δὲν εἶναι ἀκριβῆ. Μόλις ἐξηγγείλατε τὰ μέτρα αἱ τιμαὶ κατῆλθον.

§129Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Δὲν ἔχετε δίκαιον, κ. συνάδελφε. Ἂν θέλετε νὰ πάρωμεν συγκριτικῶς τὰς τιμὰς ἀνὰ 10ήμερον, θὰ διαπιστώσητε καὶ σεῖς, ὅτι συνέβη τὸ ἀντίθετον. Δηλαδὴ ἀνεκοινώθησαν αἱ πρῶται Κυβερνητικαὶ ἀποφάσεις 19.11.1959 αἱ τιμαὶ εἰς τὰ παραγωγικὰ κέντρα ἀνῆλθον εἰς ἀνώτερα αὐτῶν ἐπίπεδα καὶ μόνον εἴς τινα κέντρα εἰς ἴσα.

§130Π. ΓΛΙΓΛΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὸν Ἰούνιον μὲ τὸν συνάδελφον κ. Ζαΐμην, ἐπεσκέφθημεν τὸν κ. ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου, δι’ ἓν θέμα καπνοῦ, τὸ ὁποῖον εἶχε δημιουργηθῆ. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ ἐθίξαμεν καὶ τὸ θέμα τῆς διαθέσεως τῶν 12.000 τόννων ἐλαίου ἐσοδείας 1957. Καὶ συνεστήσαμεν τὴν ἄμεσον ἐξαγωγὴν τῆς ποσότητος ταύτης. Ἐὰν ἀπὸ τότε διετίθετο, ἡ ζημία τῶν 50 ἑκατομμυρίων τὴν ὁποίαν ἀνεφέρατε δὲν θὰ ἐπραγματοποιεῖτο εἰς βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ θὰ εἶχον ὠφεληθῆ καὶ οἱ παραγωγοί, διότι αἱ τιμαὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ ἔπεσαν καὶ αὐταί. Αὐτὸ ὑπῆρξεν ἕνα σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως.

§131Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, ζημία θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ὁπωσδήποτε. Τὸ ὕψος αὐτῆς θὰ ἦτο διάφορον ὑπὲρ μικρῶν ποσῶν μόνον. Ἠδυνάμεθα νὰ ἀποφασίσωμεν τὴν ἐξαγωγὴν μόνον ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου καὶ ἐντεῦθεν, διότι ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ πέραν ἠδύναντο νὰ γίνουν προβλέψεις μὲ θετικότητα περὶ τοῦ ὕψους τῆς νέας παραγωγῆς. Ἐὰν δεχθῶ τὴν ἄποψίν σας καὶ μὲ βάσιν τὰς κατὰ μῆνα διεθνεῖς τιμὰς καὶ ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι ἡ ἐξαγωγὴ ἐν τῷ συνόλῳ της θὰ ἐπραγματοποιεῖτο οὐχὶ πέραν τοῦ Αὐγούστου 1959, τότε θὰ εἴχομεν μίαν ἐπὶ πλέον διαφορὰν κατὰ 0,50 λεπτὰ τὸ κιλὸν ὅπερ σημαίνει τελικὴν μείωσιν τοῦ ὕψους τῆς ζημίας κατὰ ποσὸν τὸ πολὺ πέντε ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Ἀναγνωρίζετε καὶ σεῖς, ὅτι κατὰ τὴν αὐτὴν ἐποχήν, ἡ Κυβέρνησις ἠδύνατο νὰ πωλήσῃ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τὰ ἀποθέματα ἐλαιολάδου καὶ νὰ μὴ ὑποστῇ καμμίαν ζημίαν ἢ ἔστω νὰ ὑποστῇ τοιαύτην 5–6 ἑκατομμυρίων ἀντὶ τῶν 50 ἑκατομμυρίων ποὺ ὑπέστη. Δὲν ἔπραξε τοῦτο ὅμως, διότι ἡ ἐπιθυμία της ἦτο νὰ βοηθήσῃ τοὺς παραγωγοὺς καὶ χάριν αὐτῶν ἐπεβάρυνε τὸ σύνολον. Καὶ διὰ τοῦτο ἀνέλαβε καὶ τὴν συγκέντρωσιν τῶν 15.000 τόννων. Ἐπιθυμῶ νὰ διαβεβαιώσω καὶ πάλιν τὸν ἀγαπητὸν συνάδελφον κ. Ξενοδοχειάρην, ὅτι ἡ Κυβέρνησις οὐδέποτε ἀπηγόρευσε τὴν ἐξαγωγὴν μαγειρικῶν λιπῶν καὶ ὅτι δὲν εἶναι ἀληθὲς ἐπίσης, ὅτι ἐμειώθη ἡ χρησιμοποίησις ἐλαίων Μυτιλήνης καθὼς καὶ πυρηνελαίου ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι γίνεται χρῆσις ἑτέρων λιπαρῶν οὐσιῶν εἰς τὴν παρασκευὴν μαγειρικῶν λιπῶν ἢ σάπωνος. Ἐὰν γίνῃ τυχὸν πρόσμιξις παρέχεται τὸ δικαίωμα τοῦτο διὰ τὴν παρασκευὴν μαγειρικῶν λιπῶν, εἴτε ἀπὸ ραφινὲ, εἴτε ἀπὸ σπορέλαια εἴτε ἀπὸ ἔλαια πυρηνέλαια, μὲ τὴν διαφορὰν ὅμως, ὅτι ἡ χρησιμοποιηθεῖσα πρώτη ὕλη πρέπει νὰ δηλοῦται εἰς τὴν ἐτικέτταν, ἡ ὁποία ἐπικολλᾶται ἐπὶ τοῦ δοχείου. Περαιτέρω σᾶς πληροφορῶ, ὅτι κατὰ τὸ Γενικὸν Χημεῖον τοῦ Κράτους, ἁρμόδιον ἐν προκειμένῳ ὄργανον ἐλέγχου, ἡ διάφορος τῆς δηλουμένης εἰς τὴν ἐτικέτταν σύνθεσις ἀνιχνεύεται ἂν ἡ πρόσμιξις (νοθεία) ὑπερβαίνῃ εἰς ποσοστὸν τὸ 5%. Μέχρι τοῦ ποσοστοῦ αὐτοῦ ἡ νοθεία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνευρεθῇ διὰ χημικῶν ἀναλύσεων.

§132Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Τὸ ἔλαιον, κ. Ὑπουργέ, νοθεύεται μὲ τὸ πυρηνέλαιον καὶ σήμερον ἀκόμη. Ὅλοι οἱ λαδέμποροι τὸ νοθεύουν.

§133Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα εἶναι αἱ ἀπόψεις τῶν ἁρμοδίων. Ἐὰν τὰς ἀμφισβητῆτε πρέπει νὰ ὑποδείξετε καὶ τὸν τρόπον διορθώσεως αὐτῆς τῆς καταστάσεως ποὺ καταγγέλλετε. Νομίζω, ὅτι αἱ ἀπόψεις τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων μᾶς δεσμεύουν ὅταν εἶναι τεχνικῆς μορφῆς καὶ δὲν ἔχωμεν τὴν αὐτὴν μὲ ἐκεῖνα ἐπιστημονικὴν ἐκπαίδευσιν.

§134Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Πρὸ τριετίας, κ. Ὑπουργέ, ἡ νοθεία ἐγένετο εἰς ποσοστὸν 15% καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξακριβωθῇ χημικῶς.

§135Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Ὅσα εἶπον ἔχουν ἀνακοινωθῇ ἀπὸ τὸ Γενικὸν Χημεῖον διὰ τοῦ Τύπου καὶ συνεπῶς ταῦτα ἀποτελοῦν τὴν σημερινὴν θέσιν. Μοὶ διέφυγε προηγουμένως διὰ τὰς ἐξαγωγάς, τὸ ἑξῆς: Ἀνεφέρθη ὑπὸ συναδέλφου, ὅτι ὑπεβλήθη πρότασις ἀγορᾶς ἐλαιολάδου εἰς σχετικῶς ὑψηλὰς τιμάς, ἀπὸ τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, τὴν ὁποίαν ἠρνήθημεν. Τοιαύτη πρότασις, κ. συνάδελφοι, καθόσον γνωρίζω, δὲν ὑπεβλήθη. Οἱ ἐξαγωγεῖς μας ὅμως ἐξήγαγον ἐλαιόλαδον εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν εἰς ποσότητα ἥτις ἐκάλυψε τὸ 1)20ὸν τοῦ συνόλου τῆς ἐξαχθείσης ποσότητος. Τόσαι βεβαίως θὰ ἦσαν αἱ ἀνάγκαι καὶ ὄχι ἐξ ἄλλου λόγου.

§136Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Αὐτὸ δὲν ἐλέχθη ἀπὸ ἡμᾶς.

§137Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Τοῦτο ἐλέχθη ἀπόψε καὶ πιθανὸν νὰ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν κ. Γαληνόν, ὡς εἴπατε. Κύριοι βουλευταί, ὅταν ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τοὺς κυρίους συναδέλφους τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὅτι τὸ ἐλαιόλαδον εἶναι προϊὸν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως καὶ ἐκ τούτου αἱ τιμαὶ συγκεντρώσεως δὲν ἔπρεπε νὰ συνδεθοῦν καθ’ ὁλοκληρίαν μὲ τὰς διεθνεῖς δὲν ἀνεφέρθη ὡς ἔδει ἀπὸ τούτους τί πρέπει νὰ γίνῃ μὲ τὴν ἀπορρόφησιν τῶν δημιουργουμένων πλεονασμάτων ἀπὸ τῆς καλύψεως καὶ μετὰ τῶν ἀναγκῶν τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως. Ἐπηνέθη, ὡς ἠκούσατε ἀπὸ συνάδελφον ἐπικριτήν μας, ἡ προσπάθεια καὶ τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἐπαύξησιν τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, ἀλλὰ δὲν εἶπε τίποτε περὶ τοῦ τρόπου ἀπορροφήσεως τῶν πλεονασμάτων ἐλαίου μέχρι τῆς ὑπὸ τῆς ἐσωτερικῆς ἀγορᾶς καταναλώσεως ἀπορροφήσεως τοῦ συνόλου τῆς παραγωγῆς μας. Τὸ ἀναφερθέν, ὅτι τὸ 90–95% τῆς παραγωγῆς μας τὸ καταναλίσκει ἡ ἐσωτερικὴ ἀγορά, ἐκ τῶν ὑπ’ ὄψιν μου στοιχείων ἐλέγχεται μᾶλλον λανθασμένον. Ἐκεῖνο πάντως ποὺ ἔχομεν ὡς σοβαρὰν ἔνδειξιν, εἶναι, ὅτι ἡ ἐσωτερικὴ ἀγορὰ ἀπορροφᾷ ἐγγὺς τοῦ 80% ἕως 85% τὸ πολὺ τῆς παραγωγῆς καὶ συνεπῶς, ὡς τελικὸν ἀποτέλεσμα ἔχομεν ἕνα ὑπόλοιπον περίπου 15% ἕως 20% ὅπερ ἀποτελεῖ καὶ τὸ πλεόνασμά μας. Αὐτὰ βέβαια ὅταν δὲν ἔχωμεν ἔτη μεγάλης ἀφορίας, ἀλλὰ συνήθους παραγωγῆς. Ἐὰν δὲν σκεφθῶμεν πῶς θὰ διαθέσωμεν τὸ ὑπόλοιπον αὐτὸ καὶ τὸ ἀφήσωμεν ἀκηδεμόνευτον, τότε τὸ ὑπόλοιπον αὐτὸ θὰ μειώσῃ τὸ εἰσόδημα τοῦ παραγωγοῦ οὐχὶ κατὰ τρόπον ἀνάλογον, ἀλλὰ πολὺ πέραν τῆς ποσοστιαίας ἐμφανίσεώς του, ἐκτὸς ἐὰν θελήσωμεν ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς νὰ ἀναλάβῃ τὸ βάρος τοῦτο. Αὐτὸ δὲ εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἐπιβάλλει τὸν συνδυασμὸν τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως μὲ τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαιολάδου εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἀλλὰ μέχρι ποίου σημείου δέον νὰ γίνῃ ἡ σύνδεσις; Νομίζω, ὅτι τὸ ὀρθὸν εἶναι, μέχρι τοῦ σημείου ποὺ δύναται ἐν ὄψει τῶν γενικωτέρων ἀναγκῶν νὰ καλύψῃ ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς τὰς δαπάνας ἄνευ δυσμενῶν ἐπιπτώσεων ἐπὶ τῆς οἰκονομίας. Διότι ὅσον καὶ ἂν θέλωμεν νὰ ὑποστηρίξωμεν, καὶ τὸ ὑποστηρίζομεν, συνήθως, ὅτι διὰ τῆς τεχνικῆς αὐξήσεως τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων δὲν δημιουργοῦνται ἀνωμαλίαι, διότι τὸ βάρος τὸ ἀναλαμβάνει ἡ ἐσωτερικὴ κατανάλωσις, δὲν εἶναι βέβαιον, διότι ὅπως καὶ ἂν γίνῃ, ὅταν τὸ βάρος εἶναι πλέον ὡρισμένου ὁρίου ἢ θὰ ζητήσῃ αὐτὴ νὰ τὸ καλύψῃ διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν εἰσοδημάτων της ἢ θὰ μειώσῃ τὴν καταναλισκομένην ποσότητα ἐλλείψει ἀναλόγων χρηματικῶν μέσων. Ἐὰν δηλαδὴ δὲν προσδιορισθοῦν τὰ σημεῖα ἀνοχῆς καὶ δὲν περιορισθοῦν οἱ χειρισμοὶ καὶ αἱ μέθοδοι ἐνισχύσεως τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, ἐντὸς τῶν ὁρίων τούτων τῆς ἀνοχῆς, τότε φρονῶ, ὅτι δὲν εἴμεθα ἀπηλλαγμένοι οὔτε πληθωριστικῶν κινδύνων, οὔτε τοῦ φαύλου κύκλου ποὺ ἀπόψε ὑπεγράμμισεν ὁ συνάδελφος κ. Λύχνος. Ἐπιθυμοῦσα ἐν τῇ εὐθύνῃ της ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀποφύγῃ αὐτοὺς τοὺς κινδύνους, ἔκρινεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ συνδέσῃ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως τῶν 15.000 τόννων μὲ τὰς διεθνεῖς τιμὰς καὶ ν’ ἀναλάβῃ δαπάνην διὰ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ τρέχοντος ἔτους ποσὸν δραχμῶν 30–40.000.000. Θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ἐπικριτάς μας, ὅτι τὸ ποσὸν αὐτὸ εἶναι μικρόν; Ἄλλος λόγος, θὰ ἔπρεπε τοῦτο νὰ αἰτιολογήσουν, διότι δηλαδὴ τὸ θεωροῦν μικρόν. Μᾶς ἐπικρίνουν περαιτέρω, ὅτι δὲν ἠκολουθήσαμε σταθερὰν πολιτικὴν ὅσον ἀφορᾷ τὴν εἰσαγωγὴν ζωϊκῶν λιπῶν καὶ ζωϊκῶν λιπαρῶν ὀξέων, πρὸς χρῆσιν τῆς βιομηχανίας. Δὲν ξεύρω ἂν ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι ὁ σχετικὸς νόμος ποὺ ἐπετράπη ἡ εἰσαγωγὴ τῶν εἰδῶν τούτων εἶναι καὶ αὐτὸς τοῦ 1951 καὶ συνδέεται μὲ τὴν λειτουργίαν τοῦ ἐργοστασίου γλυκερίνης. Προεβλέπετο δὲ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νόμου ἐκείνου, ἡ εἰσαγωγὴ μέχρι 2.000 τόννων καὶ ὡρίζετο δασμὸς ἐκ 4% ἐπὶ τῆς ἀξίας των. Αἱ ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1957 εἰσαγωγαὶ τῶν εἰδῶν τούτων ἔχουν ὡς ἑξῆς: Τὸ 1958 εἰσήχθησαν 1.548 τόννοι, τὸ 1959, 180 τόννοι ζωϊκῶν λιπῶν καὶ οὐδεμία ποσότης ζωϊκῶν λιπαρῶν. Δὲν γίνεται, συνεπῶς, παραγωγὴ σάπωνος ἀπὸ τοιαῦτα λιπαρά, ἁπλούστατα, διότι δὲν εἰσάγονται ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐμειώθη, ὡς ἐλέχθη, ἡ παραγωγὴ σάπωνος κατὰ 30%, ἀντιθέτως, αὕτη ηὐξήθη κατὰ 1.500 καὶ πλέον τόννους κατὰ τὸ 1958 ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1957 καὶ ἡ αὔξησις αὕτη διετηρήθη καὶ κατὰ τὸ 1959.

§138Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Ἔχετε τὴν γνώμην, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ἡ κατανάλωσις τοῦ σάπωνος ηὐξήθη;

§139Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Δὲν ἔχω τὴν γνώμην, κ. συνάδελφε, ἀλλὰ ἀναφέρω, ὅτι εἶναι καταγεγραμμένον ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων πρὸς τοῦτο ὑπηρεσιῶν ὡς παραγωγὴ τῶν σαπωνοποιείων κατὰ τὰ ἔτη 1957 καὶ 1958.

§140Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Κατάγομαι ἀπὸ μίαν περιοχὴν ποὺ ἐπανειλημμένως ὑπεβλήθησαν διαμαρτυρίαι δι’ ὡρισμένα σαπωνοποιεῖα.

§141Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Ὑπῆρξαν, κ. συνάδελφε, ὡρισμένα σαπωνοποιεῖα ἅτινα διετήρησαν τὴν νοοτροπίαν τῆς κατοχῆς καὶ ταῦτα πράγματι δὲν ἠδυνήθησαν νὰ συνεχίσουν τὴν λειτουργίαν των. Πάντως, ἡ κατανάλωσις σάπωνος, παρὰ τὴν χρησιμοποίησιν τῶν ἀπορρυπαντικῶν, ηὐξήθη διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, διότι ἡ χρῆσις των διηυρύνθη κατὰ πολύ.

§142Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Ὁ δασμὸς τοῦ ἐλαίου ἦτο 29 δραχμαὶ κατὰ χιλιόγραμμον καὶ δι’ αὐτὸ δὲν εἰσάγεται. Διατὶ δὲν κάμνετε τὸ ἴδιον.

§143Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Διὰ τὰ ἀπορρυπαντικὰ ἔχει ἐπιβληθῆ δασμὸς 70% ἐπὶ τῆς ἀξίας, κ. συνάδελφε, καὶ ἐπὶ πλέον ἔχουν ὑπαχθῆ εἰς τὸν πίνακα Φ 100, ὅπερ σημαίνει ἄνοιγμα πιστώσεως μὲ τὸ 14% τῆς ἀξίας. Ὅταν, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις ἐξήγγειλε τὸ 1957, ὅτι θὰ προστατεύσῃ τὴν παραγωγὴν καὶ θὰ ἀπαγορεύσῃ τὴν εἰσαγωγήν, ἐπραγματοποίησε τοῦτο ἀπολύτως ὡς ἔδειξα μὲ ὅσα σᾶς ἀνέφερα.

§144Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Ὑπάρχει, κ. Ὑπουργέ, ἢ οὐχὶ πρόβλημα πυρηνελαίων;

§145Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Νομίζω, κ. συνάδελφε, ὅτι παρεδέχθητε καὶ σεῖς εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν, ὅτι δὲν ὑπάρχει. Σᾶς εἶπον τότε, ὅτι διὰ τὸ 1959 θὰ ὑπάρξῃ πιθανῶς ἓν ὑπόλοιπον ἐγγὺς τῶν 5.000 τόννων. Θὰ δημιουργηθῇ ἐνδεχομένως πρόβλημα ἐὰν ἡ προσεχὴς ἐσοδεία εἶναι πλούσια, διότι ἐν πάσῃ περιπτώσει, αἱ ἐσωτερικαί μας ἀνάγκαι διὰ νὰ καλυφθοῦν, ἀπαιτοῦν μία ποσότητα γύρω τῶν 16.000 τόννων ἐτησίως.

§146Ν. ΚΑΘΑΡΟΣΠΟΡΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, οἱ βιομήχανοι πυρηνελαιουργίας δι’ ὑπομνήματός των κατὰ τὸ ἔτος 1958 λέγουν, ὅτι τὰ ἀποθέματά των εἶναι μεγαλύτερα.

§147Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Εἶπον, ὅτι τὸ 1958 ὑπῆρξε πρόβλημα, ἀλλὰ σήμερον δὲν εἶναι ἡ αὐτὴ κατάστασις ὅταν τὰ ἀποθέματα πυρηνελαίων κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς ἐλαιοκομικῆς περιόδου ἦσαν κατώτερα τῶν 5.500 τόννων.

§148Κ. ΧΙΩΤΑΚΗΣ. Ἡ Ἕνωσις Χανίων διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ διάθεσιν τοῦ πυρηνελαίου.

§149Κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Δὲν γνωρίζω τὴν εἰδικὴν αὐτὴν περίπτωσιν καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἠμπορῶ νὰ σᾶς εἴπω ποῦ ὀφείλεται αὐτὸ ποὺ συμβαίνει εἰς τὴν Ἕνωσιν Χανίων. Κάτι τὸ ἐλαττωματικὸν θὰ ὑπάρχῃ εἴτε εἰς τὴν ποιότητα, εἴτε τὸ κόστος καὶ τὴν τιμήν. Πάντως ἀπὸ ὅλα ὅσα ἐλέχθησαν προκύπτει, ὅτι καίτοι ἡ Κυβέρνησις καθώρισε τιμὴν συγκεντρώσεως ἀνωτέραν κατὰ ποσοστὸν 20% τῶν διεθνῶν τιμῶν, ἐν τούτοις ἐλέγχεται διὰ τὰς καθορισθείσας τιμάς. Καὶ ἐρωτῶ, ἀμφιβάλλει κανείς, ὅτι ὅσον μεγαλυτέρα καὶ ἂν ἦτο ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως πάλιν θὰ ἐδημιουργεῖτο θέμα καὶ θὰ ἠλέγχετο ἡ Κυβέρνησις; Νομίζω, ὅτι πέραν τούτου δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο καὶ ὁ ἔλεγχος θὰ ἐγένετο ἀνεξαρτήτως τοῦ ὕψους τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως, ὅπως ἔγινε παρὰ τὸ ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ὡς εἶπον, καθώρισεν ηὐξημένας τιμὰς συγκεντρώσεως ὡς τὸ 20% καὶ πλέον τῶν διεθνῶν. Συνεπῶς, μὲ τὰ μέτρα ποὺ ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις ἀπέδειξεν, ὅτι ἔχει πλήρη συναίσθησιν εἰς τὴν πολιτικήν της καὶ σταθερῶς ἀκολουθεῖ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλε τὸν Νοέμβριον τοῦ 1957. Διότι ὅπως μὲ ἀριθμοὺς καὶ συγκεκριμένα στοιχεῖα ἀπέδειξα καὶ τὴν ἐξαγωγὴν ἐλαιολάδου ἐπραγματοποίησε καὶ ἀπαγόρευσίν τινα εἰς τὴν ἐξαγωγὴν ἐλαίου, μαγειρικῶν λιπῶν, βουτύρου κλπ. δὲν ἐπέβαλε καὶ σπορέλαια δὲν εἰσήγαγε καὶ ἐγκαίρως ἀπὸ 19 Νοεμβρίου 1959 ἀνεκοίνωσε καὶ ἐν συνεχείᾳ ἔθεσεν εἰς ἐφαρμογὴν ὅλα τὰ μέτρα τῆς προστασίας τῆς ἐφετεινῆς ἐλαιοπαραγωγῆς. Βεβαίως ἡ Κυβέρνησις φέρουσα τὴν γενικωτέραν εὐθύνην τῆς ἐξασφαλίσεως τοῦ οἰκονομικοῦ μέλλοντος τῆς χώρας καὶ τοῦ συνόλου τοῦ λαοῦ δὲν ἠδύνατο παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν της νὰ ὑπερβῇ τὰ ὑφιστάμενα εἰς τὴν χώραν μας περιθώρια καὶ νὰ χωρήσῃ εἰς τιμὰς πλέον ἐπιθυμητὰς διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς, ἀλλὰ τοῦτο δὲν σημαίνει, ὅτι δὲν ἔλαβε μέτρα καὶ μάλιστα γενναῖα, εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν, ἄνευ τῶν ὁποίων πράγματι αἱ τιμαὶ θὰ εἶχον διαμορφωθῆ πολὺ χαμηλότερα, ἐνῷ χάρις εἰς αὐτὰ εἰς τὸ σύνολον τῶν παραγωγικῶν κέντρων αἱ τιμαὶ διεμορφώθησαν εἰς ἐπίπεδα μεγαλύτερα τῶν καθορισθεισῶν τιμῶν συγκεντρώσεως. Συνεπῶς, δὲν ἠμέλησεν οὔτε ἠδιαφόρησεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς, ἀντιθέτως ἐγκαίρως ἐνήργησε καὶ ἐμερίμνησε διὰ τὸ κἄθε τι ὅπερ ἐκ τῆς πραγματικότητος καὶ μὲ τὰς δυνατότητας τῆς οἰκονομίας μας ἦτο εὐκταῖον, καὶ συνεπῶς, ἂν δὲν ἔπραξέ τι δὲν ἔπραξε μόνον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐὰν ἐγένετο θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποβῇ εἰς βλάβην τοῦ γενικωτέρου συμφέροντος τοῦ λαοῦ καὶ τῆς οἰκονομίας.

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ἐγγεγραμμένων νὰ ὁμιλήσουν κηρύσσεται περαιωμένη ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὸ θέμα τοῦ ἐλαίου. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§151ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§152ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 1.15′ π. μ.)