1960.02.19

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 51η

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Βολουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Μακρῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Κ. ΜΑΚΡΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Κ. Παπακωνσταντίνου (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων, φορολογικῶν νόμων». Ἡ ἐπὶ τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της α) Ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων 1) «περὶ ἐνισχύσεως ἀπροστατεύτων παίδων καὶ 2) «περὶ ὀργανώσεως τοῦ Ἀντιφυματικοῦ Ἀγῶνος». β) Ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4026)56 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3340)55 «περὶ ἱδρύσεως Ἐθνικῆς Ὑπηρεσίας Αἱμοδοσίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Γαλενιανός, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προσθήκης θέσεών τινων παρὰ ταῖς Ἰατροδικαστικαῖς Ὑπηρεσίαις». Ὁ βουλευτὴς Καβάλας κ. Θ. Λυμπερίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Πολεμιστῶν τῶν Ν. 751 καὶ 1836 τοῦ Νομοῦ Καβάλας, αἰτουμένων τὴν εἰς τὸ διηνεκὲς προστασίαν τῶν τοποθετουμένων εἰς ἐργασίαν τῶν ἐν λόγῳ πολεμιστῶν, ἀγροτικὴν ἀποκατάστασιν τῶν ἐξ αὐτῶν ἀκτημόνων, χορήγησιν μακροπροθέσμων δανείων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Τρικάλων κ. Ν. Ἔξαρχος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν, Δημαρχοῦντος Καλαμπάκας, Δημοτικοῦ Συμβουλίου, Νομαρχιακοῦ Συμβούλου καὶ τῶν Προέδρων Ὀργανώσεων καὶ Συλλόγων τῆς ἐν λόγῳ πόλεως, αἰτουμένων τὴν διαπλάτυνσιν τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Βόλου–Καλαμπάκας καὶ τὴν ἐπέκτασιν ταύτης μέχρι Κοζάνης, ἐπ’ ὠφελείᾳ πλουτοπαραγωγικῶν περιφερειῶν, τουρισμοῦ καὶ ἐθνικῆς οἰκονομίας. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἀστῶν προσφύγων συνοικισμοῦ Ν. Σμύρνης Λαρίσης, αἰτουμένου συμπληρωματικὴν ἀρωγὴν διὰ τὴν στέγασίν των. Ὁ βουλευτὴς Ἡρακλείου κ. Ι. Παληουδάκης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Κοινοτικῶν εἰσπρακτόρων Νομοῦ Ἡρακλείου, αἰτουμένων τὴν πρόσληψίν των, ὡς ἐπιμελητῶν εἰσπράξεων ἄνευ ἐξετάσεων. Οἱ Πρόεδροι Κοινοτήτων Κουφοβούνου καὶ Ἑλληνοχωρίου Νομοῦ Ἀλεξανδρουπόλεως, διαμαρτύρονται διὰ καταγγελθέντα ὑπὸ βουλευτῶν ΕΔΑ, ὅτι δῆθεν Ἀγροτράπεζα Διδυμοτείχου λαμβάνει πιεστικὰ μέτρα κατ’ ὀφειλετῶν ἀγροτῶν, καθ’ ὅσον ταῦτα τυγχάνουσιν ἀναληθῆ.

§5Γ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ–ΝΟΒΑΣ. Κύριε Πρόεδρε προκειμένου νὰ συνεχισθῶσιν αἱ ἐργασίαι τοῦ Σώματος καὶ πρὸς καλυτέραν χρησιμοποίησιν τοῦ κερδιζομένου χρόνου, θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸ Προεδρεῖον, ὅπως μεριμνήσῃ διὰ τὴν σκοπιμωτέραν κατάρτισιν τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας. Διότι ἡ ἀναγραφὴ εἰς αὐτὴν 15, 20 καὶ 30 νομοσχεδίων ἀσφαλῶς δυσχεραίνει τὴν συζήτησιν αὐτῶν καὶ ἐμποδίζει τὴν Βουλὴν νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὰ πλέον ἐνδιαφέροντα θέματα. Συγκεκριμένως, θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω, ὅπως προταχθῇ καὶ ἀναγραφῇ πρῶτον εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν καὶ συζητηθῇ τὴν ἑπομένην ἑβδομάδα τὸ νομοσχέδιον «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 162)1959 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου...». Τὸ νομοθέτημα τοῦτο ἀφορᾷ θέματα, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν πολλὰς χιλιάδας ὀφειλετῶν τοῦ Ἱδρύματος τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων καὶ ὀρθῶς ἡ Κυβέρνησις ἐζήτησε τὴν κύρωσιν τῆς πράξεως, διὰ τῆς ὁποίας ρυθμίζονται τὰ θέματα ταῦτα. Ὀρθὸν εἶναι νὰ ἀσχοληθῇ ἡ Βουλὴ τὸ ταχύτερον μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ὥστε νὰ προληφθοῦν σφάλματα ἢ παραλείψεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιφέρουν ἀναστάτωσιν καὶ νὰ ἐπιτείνουν τὴν ὑπάρχουσαν ἤδη οἰκονομικὴν δυσπραγίαν. Θὰ ἤθελα ἐπίσης, κ. Πρόεδρε, νὰ παρακαλέσω, ὅπως ἀπὸ τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων προταχθῇ ἡ ἐρώτησις, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὰ θέματα τοῦ ναζισμοῦ. Ὅπως γνωρίζετε, διεξάγονται διαπραγματεύσεις εἰς τὴν Βουλὴν καὶ θὰ ἦτο ὀρθὸν πρὶν τερματισθοῦν αἱ διαπραγματεύσεις καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐκδώσῃ τὰς ἀπόψεις της, νὰ ἀκουσθοῦν καὶ αἱ ἀπόψεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, αἱ ὁποῖαι θὰ διευκολύνουν ἐνδεχομένως τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐκ τῶν 13 ἀναγεγραμμένων εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν νομοσχεδίων, τὰ 8, ὅπως γνωρίζετε, εἶναι ἐντελῶς τυπικὰ καὶ ἐψηφίσθησαν χθὲς κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον. Σήμερον συζητοῦνται εἰς δευτέραν ἀνάγνωσιν καὶ ἐλπίζω καὶ πιστεύω, ὅτι δὲν θὰ γίνῃ ἐπ’ αὐτῶν συζήτησις, ἀφοῦ, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι καθαρῶς τυπικά. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρόταξιν, γνωρίζετε πολὺ καλά, ὅτι εἶναι δικαίωμα τῆς Κυβερνήσεως. Τὸ Προεδρεῖον θὰ συνεννοηθῇ σχετικῶς μετὰ τῆς Κυβερνήσεως, διαβιβάζουσα καὶ τὰς ἀπόψεις σας. Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κ. Κ. Παπακωνσταντίνου, ἔχει τὸν λόγον, προκειμένου νὰ καταθέσῃ τὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ 1960.

§7Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι βουλευταί, θὰ ἐπωφεληθῶ καὶ πάλιν, καὶ τῆς σημερινῆς εὐκαιρίας διὰ νὰ ἐπαναλάβω ὅσα κατ’ ἐπανάληψιν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ πρὸ διμήνου μόλις εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπω, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ἡ συνταγματικὴ διάταξις διαγράφει χωρὶς διακρίσεις τὰς ὑποχρεώσεις τῶν ὑπευθύνων, πρὸς ἔγκαιρον ἐντὸς τῶν συνταγματικῶν προθεσμιῶν, κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀσχέτως πρὸς ὅλας τὰς οὐσιαστικὰς δυσχερείας καὶ τὰς συνθήκας, ὑφ’ ἃς τελεῖ ἀκόμη ἡ οἰκονομία τῆς Χώρας μας. Καὶ χωρὶς παραγνώρισιν τῆς ἀδυσώπητου πραγματικότητος καὶ τῆς ἀνάγκης ἀναθεωρήσεως τοῦ καθιερωμένου συστήματος τὴν ὁποίαν ὑπαγορεύει αὕτη καὶ μάλιστα εἰς χώρας μὲ δημοκρατικὴν συνείδησιν καὶ ἀνεπτυγμένην οἰκονομίαν, πρέπει νὰ διευκρινισθῇ, ὅτι ἡ προσαρμογὴ πρὸς τὴν ἐπιταγὴν τοῦ Συντάγματος ἀποτελεῖ κοινὸν χρέος. Καὶ τὸ χρέος τοῦτο δὲν ἀμβλύνει ἡ μακρὰ εἰς τὸν τόπον μας συνήθεια, οὔτε ἀναιρεῖ τὸ γεγονός, ὅτι ἐπὶ δεκαετηρίδας ὁ προϋπολογισμὸς κατατίθεται μετὰ τὴν παρέλευσιν τῆς συνταγματικῆς προθεσμίας, ἡ δὲ δημοσιονομικὴ διαχείρισις γίνεται κατὰ κανόνα διὰ τῆς ψηφίσεως τοῦ νόμου περὶ τῆς προσωρινῆς διοικήσεως τῶν οἰκονομικῶν τοῦ Κράτους. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιθυμεῖ, τοὐλάχιστον ὅσον καὶ ὅλοι οἱ ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ συνάδελφοι, τὴν ἐξασφάλισιν τῶν ἀπαραιτήτων προϋποθέσεων διὰ νὰ καταστῇ καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων δυνατὴ ἡ τήρησις τῶν συνταγματικῶν διατάξεων. Διότι, πραγματοποιουμένης καὶ ταύτης, θὰ ἐπιβεβαιωθῇ ἔτι πλέον ἡ ἀπὸ ἐτῶν ἐξασφαλισθεῖσα οὐσιαστικὴ τάξις καὶ ὁμαλότης εἰς τὴν διαχείρισιν τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν. Ἡ διαχείρισις, βεβαίως, γίνεται καὶ σήμερον ἐν γνώσει ὁπωσδήποτε τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, βάσει τῆς κειμένης νομοθεσίας, ἡ ὁποία διέπει περιοριστικῶς τὰ ἔσοδα τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ προσδιορίζει τὰς ἀνάγκας, περὶ ὧν καλεῖται νὰ προνοήσῃ ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός, διαγραφομένων καὶ τῶν πλαισίων τῶν κρατικῶν δαπανῶν. Καὶ ἀσκεῖται ἡ διαχείρισις παρὰ Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία στηρίζεται εἰς τὴν ἐμπιστοσύνην τῆς λαϊκῆς ἀντιπροσωπείας, ὑπὲρ τῆς ὁποίας τὸ Πολίτευμα ἐπιφυλάσσει πλήρη καὶ ἀπόλυτον τὴν πολιτικὴν ἐξουσίαν. Ἀσχέτως, ὅμως, πρὸς ταῦτα πάντα, τὴν ἐν ὄψει τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καθυστέρησιν προεκάλεσαν καὶ διὰ τὴν διανυομένην περίοδον ἀντικειμενικαὶ δυσχέρειαι, σχετιζόμεναι οὐσιαστικῶς μὲ τὸ ὕψος, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν μορφὴν τῆς συμμαχικῆς βοηθείας, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξαρτᾶται κατ’ ἀρχὴν ἡ κάλυψις τμήματος τῶν ἀναγκῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Καὶ ἡ ἀντιμετώπισις αὐτῶν θὰ καθίστα εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην ἀναποφεύκτους ἄλλας διαμορφώσεις εἰς τὸν τακτικὸν προϋπολογισμόν. Περαιτέρω, ἐκ τῆς ἐκτάσεως τῆς συμμαχικῆς βοηθείας καὶ τῆς μορφῆς, ἐπίσης, αὐτῆς ἐξαρτᾶται ὁ καθορισμὸς τοῦ ὕψους καὶ τῆς συνθέσεως τοῦ προγράμματος τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Καὶ ἂν ἀποτελῇ ὑποχρέωσιν ἀναμφισβήτητον ἡ ἔγκαιρος εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἀνακοίνωσις τοῦ σχεδίου τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως, προφανῶς θεμελιώδη καὶ πρωταρχικὴν ὑποχρέωσιν συνιστᾶ ἡ κατάστρωσις πλήρους καὶ ὡλοκληρωμένου σχεδίου διαχειρίσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν μὲ γνῶσιν τῶν ἀναγκῶν καὶ τῶν εἰς τὴν διάθεσιν τῆς οἰκονομίας μας δυνατοτήτων. Καὶ ὅπως εἶχον τὴν εὐκαιρίαν καὶ ἄλλοτε νὰ εἴπω, πάντα ταῦτα ἀποτελοῦν πρόσθετον δυσχέρειαν διὰ τὴν ἔγκαιρον κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Εἰς περιόδους σταθερῶς ἐλλειμματικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ὡς πρὸς τὰς τρεχούσας ἀνάγκας, ἡ συμμαχικὴ βοήθεια ἐκάλυπτε τὰ ἀνοίγματα τῶν ἐγχωρίων πόρων. Ἤδη ὅμως, οἱ ἑλληνικοὶ πόροι καλύπτουν τὰς τρεχούσας ἀνάγκας καὶ ἀκόμη ἀφίνουν περιθώρια διὰ τὴν ἀνάληψιν ἑνὸς τμήματος τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων. Εἶναι, ἑπομένως, διάφορος ἡ σήμερον κρατοῦσα κατάστασις. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις θὰ εὕρῃ εἰς τὸ μέλλον τὸν τρόπον τῆς προσαρμογῆς πρὸς τὴν συνταγματικὴν ἐπιταγήν. Καὶ ἐλπίζει, ὅτι ἡ συμμόρφωσις πρὸς τοὺς τύπους δὲν θὰ ἀποτελέσῃ ἐφεξῆς κίνδυνον διὰ τὴν ὀρθὴν τοῦ προβλήματος ἀντιμετώπισιν καὶ τὴν κατάστρωσιν προϋπολογισμοῦ βασιζομένου εἰς θετικὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα θὰ πιθανολογοῦν τὴν πραγματοποίησιν τῶν προβλέψεων. Καὶ μὲ τὴν ἀνεπιφύλακτον ἀναγνώρισιν τῆς σημασίας τῆς ἐγκαίρου καταθέσεως καὶ ψηφίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐκπληρῶ ἐξαιρετικῶς εὐχάριστον καθῆκον καταθέτων σήμερον εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους μετὰ τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1960. Τεχνικοὶ λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ἔγκαιρος ἐκτύπωσις, ἐπιβάλλουν σήμερον τὴν κατάθεσιν μόνον εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ σώματος τοῦ Προϋπολογισμοῦ, μετὰ τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως καὶ τῶν σχεδίων νόμων, 1). «Περὶ κυρώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν εἰδικῶν Ταμείων καὶ Ὑπηρεσιῶν διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1960». καὶ 2) «περὶ κυρώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν εἰδικῶν Ταμείων καὶ Ὑπηρεσιῶν διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1960». Ὑποθέτω, ὅτι ἐντὸς ἐλαχίστου χρόνου, ἢ πάντως ἐντὸς προσεχοῦς ἑβδομάδος, θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἀποστολὴ εἰς ὅλους τοὺς συναδέλφους καὶ τοῦ Σώματος τοῦ Προϋπολογισμοῦ καὶ τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως ἐπ’ αὐτοῦ. Πρὸ τῆς ἀναλύσεως τοῦ κατατεθέντος σήμερον προϋπολογισμοῦ, εἶναι χρήσιμος ἡ συνοπτικὴ θεώρησις τῆς ἐξελίξεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη. Δὲν θὰ ἀνατρέξω, βεβαίως, εἰς τὴν ἀπωτέραν τῆς τελευταίας τριετίας περίοδον, τὴν ὁποίαν ἐχαρακτήριζεν ἡ ἐλλειμματικότης εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν καὶ αὐτῶν τῶν ἀναγκῶν τοῦ τρέχοντος προϋπολογισμοῦ, ἔπρεπε δὲ νὰ διατίθεται κατ’ ἔτος μεγάλο ἢ μικρὸν μέρος τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὸ γεγονὸς τοῦτο, μοιραία συνέπεια τῆς κρατούσης τότε δημοσιονομικῆς καταστάσεως, συνέθλιβε τὰ διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας προοριζόμενα ποσὰ τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας, διὰ νὰ ἀποτελέσῃ ἡ Ἑλλὰς τὴν μοναδικὴν ἐξαίρεσιν μεταξὺ ὅλων τῶν ἄλλων χωρῶν τοῦ ἐλευθέρου κόσμου, αἵτινες ἠδυνήθησαν νὰ διαθέσουν τὴν παρασχεθεῖσαν βοήθειαν διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν καὶ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας των. Ὑπῆρξε καὶ τοῦτο ἀποτέλεσμα τῆς γεωγραφικῆς μας θέσεως καὶ τῆς σκληρᾶς μοίρας τῆς Ἑλλάδος. Ἀπωλέσθη οὕτω σπανία εὐκαιρία προωθήσεως τῆς οἰκονομικῆς προόδου διὰ χρήματος ἀδαπάνου. Ἡ ἐκτέλεσις παραγωγικῶν ἔργων εἰς μεγάλην κλίμακα καθίστατο ἀνέφικτος, παρὰ τὸ μεγάλο ὕψος τῆς ἐτησίας βοηθείας, διὰ τὸν λόγον δὲ τοῦτον βραδύτατος εἶχεν ἀποβῆ ὁ ρυθμὸς τῆς οἰκονομικῆς ἀνόδου καὶ ἀναπτύξεως τῆς Χώρας. Ἀπὸ τοῦ ἔτους, ὅμως, 1957 ἡ εἰκὼν ἀναστρέφεται. Ὁ τακτικὸς προϋπολογισμὸς καλύπτει τὰς ἀνάγκας αὐτοῦ διὰ τῶν ἑλληνικῶν πόρων, ἐπὶ πλέον δὲ καταλείπει καὶ διαθέσιμα, μὲ τὰ ὁποῖα ἀπὸ τοῦ ἔτους ἐκείνου ὁ τακτικὸς προϋπολογισμὸς τοῦ Κράτους συμβάλλει εἰς τὴν χρηματοδότησιν τοῦ εἰδικοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων. Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος, εἰς δραχμ. 192 ἑκατ. ἀνῆλθεν ἡ συμβολὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸ ἔργον τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος 1958, ἡ συμβολὴ ἀνῆλθεν εἰς δραχ. 1050 ἑκατ. περίπου, εἰς 820 δὲ ἑκατ. δραχμῶν περίπου κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1959. Περὶ τῶν αἰτίων τῆς μειωμένης συμβολῆς αὐτοῦ θὰ γίνῃ ἐν συνεχείᾳ λόγος. Δύναμαι, ἑπομένως, νὰ ἐπαναλάβω καὶ σήμερον, ὅτι κατὰ τὴν τελευταίαν ταύτην περίοδον συνετελέσθη ἡ ἐξυγίανσις τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ἤδη οὗτος, ἀντὶ νὰ ἐπενεργῇ ὡς παράγων πληθωριστικός, ἀπέβη οὐσιαστικὸν ὄργανον τῆς γενικωτέρας οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ θεμέλιον τῆς νομισματικῆς σταθερότητος. Καὶ πρέπει νὰ προστεθῇ, ὅτι ἡ δημοσιονομικὴ ἐξυγίανσις ἐξησφαλίσθη ἄνευ αὐξήσεως τοῦ φορολογικοῦ βάρους τοῦ Ἕλληνος πολίτου. Ἀντιθέτως, μάλιστα, σοβαρὰ μείωσις τοῦ φορολογικοῦ βάρους ἐγένετο κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν. Συνίσταται αὕτη εἰς τὴν μείωσιν τῶν συντελεστῶν τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων, εἰς τὰς γνωστὰς διαρρυθμίσεις τῆς φορολογίας (αὔξησις ἀφορολογήτων ἐκπτώσεων, μερικὴ αὐτοτελὴς φορολογία εἰσοδήματος συζύγου, αὔξησις ἐκπιπτομένων βαρῶν κλπ.), εἰς τὴν ριζικὴν μεταβολὴν τῆς φορολογίας ἐπὶ τῶν νομικῶν προσώπων, εἰς τὴν κατὰ 30% περίπου, κατὰ μέσον ὅρον, μείωσιν τῶν συντελεστῶν τῆς φορολογίας κληρονομιῶν, δωρεῶν καὶ προικῶν, μὲ αὔξησιν τῶν ἀφορολογήτων ὁρίων καὶ ἀπαλλαγὴν τῶν ἀγροτικῶν κληρονομιῶν μέχρι 200 χιλιάδων δραχμῶν κλπ. Ἡ αὔξησις, ἑπομένως, τῶν κρατικῶν ἐσόδων, εἶναι ἀποκλειστικὴ συνέπεια τῆς αὐξήσεως τοῦ φορολογουμένου εἰσοδήματος καὶ τῆς πλέον συστηματικῆς παρακολουθήσεως καὶ τοῦ ἐλέγχου τῆς ἐφαρμογῆς τῆς φορολογίας, διὰ τῶν ὁποίων ἐξησφαλίσθη ἡ εἰς βάθος καὶ κατ’ ἔκτασιν ἀνάπτυξις τῆς φορολογίας ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος καὶ ἡ συμπίεσις τῆς φοροδιαφυγῆς. Καὶ περὶ τούτων θὰ γίνῃ καὶ περαιτέρω λόγος. Ἡ καθ’ ὅλην τὴν ἐπικράτειαν ἐπέκτασις τῆς παλαιᾶς φορολογίας τῶν διὰ τῶν τελωνείων τῆς Βορείου Ἑλλάδος εἰσαγωγῶν, ὑπὲρ τῶν ἀνωτάτων πνευματικῶν ἱδρυμάτων τῆς χώρας, μὲ ταυτόχρονον μείωσιν τοῦ συντελεστοῦ εἰς τὸ ἥμισυ, ἀσήμαντον ἐκάλυψε μέρος τῆς, χάρις εἰς τὰ ἐκτεθέντα μόλις μέτρα, μειώσεως τοῦ φορολογικοῦ βάρους, ἐνῷ ἡ αὔξησις τῆς ἐπιβαρύνσεως τῆς εἰσαγωγῆς, τῶν ἐπιβατικῶν κυρίως αὐτοκινήτων καὶ ἄλλων τινῶν ἀγαθῶν, οὐδόλως ηὔξησε τὴν ἀπόδοσιν τῆς φορολογίας, λόγῳ τοῦ ἐπηρεασμοῦ τοῦ ὕψους τῶν εἰσαγωγῶν, εἰς τὸν ὁποῖον ἀποκλειστικῶς ἀπέβλεπον τὰ μέτρα ἐκεῖνα τοῦ Αὐγούστου τοῦ ἔτους 1958, στερούμενα παντελῶς χαρακτῆρος ταμιευτικοῦ. Ἡ ἄνοδος τῆς ἀποδόσεως τῆς φορολογίας, ἄνευ ἐπαναλαμβάνω αὐξήσεως τοῦ φορολογικοῦ βάρους καὶ ἡ σχέσις αὐτῆς πρὸς τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα, ἐκφράζεται εἰς τοὺς ἀκολούθους ἀριθμοὺς εἰς ἑκατομμύρια δραχμῶν, διὰ τὴν τριετίαν 1956–1958, βάσει τῶν ὑπαρχόντων ὁριστικῶν ἢ προσωρινῶν στοιχείων.

Περὶ τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν εἰσπράξεων κατὰ τὸ ἔτος 1959 θὰ γίνῃ καὶ ἐν συνεχείᾳ λόγος. Κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τοὺς κυριωτέρους παράγοντας, βάσει τῶν ὁποίων διεμορφώθησαν αἱ προβλέψεις ἀμφοτέρων τῶν σκελῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Εἰδικώτερον, προκειμένου περὶ τῶν ἐσόδων, διεπίστωσα τότε, ὅτι τὰ προηγηθέντα κατὰ τὸ ἔτος 1958 φορολογικὰ μέτρα, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν μείωσιν τοῦ ποσοστοῦ τῆς λεγομένης προεισπράξεως ἀπὸ 75% εἰς 62%, κατ’ ἀνάγκην θὰ ἤσκουν μειωτικὴν ἐπὶ τῆς ἀποδόσεως φορολογίας ἐπίδρασιν, δεδομένου, ὅτι διὰ τῶν μέτρων ἐκείνων καὶ τῶν ἀπὸ τοῦ 1957 θεσπισθέντων, ἡ προκαλουμένη ἐπὶ τῶν εἰσπράξεων μείωσις ὑπελογίζετο εἰς δραχ. 510 ἑκατ. περίπου. Κατὰ τὸ λῆξαν, ἐπίσης, ἔτος δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἐπαναληφθοῦν ἔσοδα ἀποδώσαντα 399 ἑκατ. κατὰ τὴν χρῆσιν 1958. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν δεδομένων τούτων διεμορφώθησαν αἱ προβλέψεις ὡς πρὸς τὰς εἰσπράξεις εἰς ποσὸν κατὰ δραχ. 807 ἑκατ. ἀνώτερον τῆς ἀποδόσεως τοῦ προηγουμένου ἔτους. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν ἐδικαίωσε καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τὰς γενομένας προβλέψεις. Συγκεκριμένως καὶ κυρίως, ὑπελείφθησαν τῶν προβλέψεων αἱ τελωνειακαὶ εἰσπράξεις. Ὑπῆρξε τοῦτο ἀποτέλεσμα τῶν κατὰ τὸ ἔτος 1958 ληφθέντων μέτρων ἀνασχέσεως τῆς εἰσαγωγῆς ὡρισμένων ἀγαθῶν, ἡ ἐπίδρασις τῶν ὁποίων ἐξεδηλώθη κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος ἔτους, κατὰ δεύτερον δὲ λόγον τῆς ἐπιβραδύνσεως τοῦ γνωστοῦ ἐκ τοῦ παρελθόντος ρυθμοῦ τῆς ἀνοδικῆς πορείας τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶχον βασισθῆ αἱ ἐκτιμήσεις περὶ τῆς κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος προσδοκωμένης οἰκονομικῆς δραστηριότητος. Εὐτυχῶς, αἱ κατὰ τὸ τελευταῖον ἰδίᾳ δίμηνον τοῦ λήξαντος ἔτους ἐξελίξεις, περὶ τῶν ὁποίων θὰ γίνῃ περαιτέρω λόγος, δικαιολογοῦν τὴν προσδοκίαν νέας ἐπιταχύνσεως τοῦ ρυθμοῦ τῆς οἰκονομικῆς ἀνόδου. Πράγματι, τὰ ἔσοδα ἐκ δασμῶν ὑπελείφθησαν κατὰ δραχ. 180 ἑκατ. τῆς ἀποδόσεως τοῦ ἔτους 1958, ἔτι δὲ πλέον τῶν προβλέψεων διὰ τὴν ἀντίστοιχον χρῆσιν (2.060 ἑκατ. μεῖον εἰσπραχθέντα 1.815 ἀπώλεια = 245 ἑκατ.). Ἡ μείωσις, ὅμως, ὀφείλεται, ὅπως ἐλέχθη, κατὰ τὸ μέγιστον μέρος εἰς τὰ ληφθέντα μέτρα κατὰ τὸ 1958, ὡς καὶ εἰς τὰ ἀκολουθήσαντα κυβερνητικὰ συναλλαγματικὰ μέτρα τοῦ θέρους τοῦ παρελθόντος ἔτους, τὰ ὁποῖα ἐπηκολούθησαν τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐκτιμηθοῦν κατὰ τὴν διατύπωσιν τῶν προβλέψεων. Διὰ τῶν κατὰ τὰ δύο τελευταῖα ἔτη ληφθέντων μέτρων, ἐπεδιώχθη ὁ περιορισμὸς εἰσαγωγῆς ἀγαθῶν μὴ ἐμπιπτόντων εἰς τὴν ἔννοιαν τῆς πρώτης ἀνάγκης, ὡς καὶ τῶν ἐν ἐπαρκείᾳ παραγομένων ἐν τῇ χώρᾳ. Αἱ συνέπειαι τῶν μέτρων ἐκείνων ἐξεδηλώθησαν, κυρίως, εἰς τὴν εἰσαγωγὴν ἐπιβατικῶν αὐτοκινήτων καὶ κλωστοϋφαντουργικῶν προϊόντων. Ἐκ τῶν διαθεσίμων σήμερον στοιχείων, κατὰ τὸ ἔτος 1959 εἰσήχθησαν 2.660 ἐπιβατικὰ αὐτοκίνητα, ἀξίας δρχ. 105 ἑκατ., ἔναντι 6.564 τοῦ ἔτους 1958, ἀξίας δρχ. 225 ἑκατ. Ὁμοίως, κατὰ τὸ ἔτος 1959, ἐμειώθη ἡ εἰσαγωγὴ ἑτοίμων εἰδῶν κλωστοϋφαντουργίας, κατ’ ὄγκον μὲν εἰς 6.000 τόννους, ἔναντι εἰσαγωγῆς 7.100 τόννων τῆς ἀντιστοίχου περιόδου τοῦ ἔτους 1958, κατ’ ἀξίαν δὲ εἰς δραχ. 500 ἑκατ., ἔναντι ἀξίας 620 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ προηγηθέντος ἔτους. Τέλος, καὶ ἡ εἰσαγωγὴ τῶν λοιπῶν εἰδῶν, περὶ ὧν τὰ κατὰ τὸ ἔτος 1958 ληφθέντα μέτρα, ἐμειώθη κατὰ δραχ. 50 ἑκατ. περίπου, μὲ ἰδιαιτέραν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῶν δασμῶν, λόγῳ τοῦ ὑψηλοῦ ποσοστοῦ αὐτῶν ἐπὶ τῶν εἰδῶν ἐκείνων. Ἡ ἐκ τῆς μειώσεως τῶν εἰσαγωγῶν τῶν τριῶν τούτων κατηγοριῶν, ἀντίστοιχος ἀπώλεια εἰς δασμοὺς ἐκτιμᾶται εἰς δραχ. 140 ἑκατ. περίπου, καλύπτει δὲ τὰ 75% περίπου τῆς συνολικῆς μειώσεως τῶν εἰσπράξεων ἐκ δασμῶν. Ὁμοίως, ὑπελείφθησαν τῶν προβλέψεων αἱ εἰσπράξεις ἐξ ἀμέσων φόρων. Ἐξαιρέσει, ὅμως, τῆς φορολογίας τῶν κληρονομιῶν εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῆς ὁποίαν ἐπέδρασαν αἱ μνημονευθεῖσαι διαρρυθμίσεις τῆς φορολογίας, ὡς καὶ τῆς φορολογίας εἰσοδήματος τῶν νομικῶν προσώπων, ἡ ὁποία ὅμως ὑπέστη ριζικὴν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1959 μεταβολήν, διὰ τῆς σημαντικῆς κατὰ τὸ 1958, μειώσεως τοῦ φορολογικοῦ βάρους, ἡ ἀπόδοσις ἐκ τῶν λοιπῶν ἀμέσων φόρων πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὡς σημαντικῶς ἀνωτέρα, ἐὰν συνεκτιμηθῇ καὶ ἡ μείωσις τῆς προεισπράξεως, λόγῳ τῆς ὁποίας ἡ ἐκ τῆς φορολογίας ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων ἀπόδοσις, βάσει τοῦ πράγματι φορολογηθέντος εἰσοδήματος, ἐμειώθη κατὰ δραχ. 90 ἑκατ. Προκειμένου περὶ τῆς φορολογίας τῆς περιουσίας, εἶναι ἀνάγκη νὰ προστεθῇ, ὅτι ἡ φορολογία ὑπελείφθη κατὰ δραχ. 23 ἑκατ. μόνον, παρὰ τὴν μείωσιν τῶν συντελεστῶν κατὰ 30% περίπου, τὴν πλήρη ἀπαλλαγὴν τῶν ἀγροτικῶν κληρονομιῶν μέχρι 200 χιλιάδων δραχμῶν, τὴν εἰς τὸ ἥμισυ μείωσιν τοῦ φόρου ἰδιὰ τὰς ἄνω τοῦ ποσοῦ τούτου κληρονομίας καὶ τὸν διπλασιασμὸν τῶν δόσεων πληρωμῆς τῶν φόρων ἐπὶ ὑποχρεώσεων δημιουργημένων πρὸ τοῦ Σεπτεμβρίου 1957. Καὶ ἡ ἀπόδοσις τῆς φορολογίας καὶ τοῦ καθαροῦ προϊόντος ἐκ τῶν λαχείων ὑπελείφθη κατὰ δραχ. 28 ἑκατ., ἔναντι τῆς ἀποδόσεως τοῦ προηγουμένου ἔτους, κυρίως διότι εἰς τὸ ἔτος 1958 ἀντιστοιχοῦν τρεῖς ἐκδόσεις ἐθνικοῦ λαχείου, ἔναντι δύο ἐκδόσεων τοῦ λήξαντος ἔτους. Ἔναντι τῶν προβλέψεων (δραχ. 25 ἑκατ.), ὑστέρησε καὶ ἡ ἀπόδοσις τῆς φορολογίας ἐπὶ τῶν πλοίων, ἡ ὁποία ὑπῆρξε τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διεθνοῦς ναυτιλιακῆς κρίσεως, τῆς πτώσεως τῶν ναύλων καὶ τοῦ παροπλισμοῦ σημαντικοῦ ἀριθμοῦ πλοίων. Ἀντιθέτως, οἱ εἰδικοὶ φόροι καταναλώσεως ἐπὶ τῆς εἰσαγομένης σακχάρεως καὶ τῶν ὑγρῶν καυσίμων ἀπέδωσαν δραχ. 67 ἑκατ. ἐπὶ πλέον τῶν εἰσπράξεων τοῦ ἔτους 1958 ἢ περὶ τὰ 110 ἑκατ. δραχμῶν πλέον τῶν προβλέψεων τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ. Αὔξησιν, ὁμοίως, ἔναντι τῆς κατὰ τὸ ἔτος 1958 ἀποδόσεως, ἐνεφάνισαν καὶ αἱ εἰσπράξεις ἐκ τοῦ φόρου κύκλου ἐργασιῶν παραγωγῆς τοῦ ἐσωτερικοῦ, ἡ ἐξέλιξις τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ βασικὸν δείκτην τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος καὶ ἀπόδειξιν τῆς συνεχισθείσης, ἔστω καὶ εἰς βραδύτερον ρυθμόν, ἀνοδικῆς πορείας τῆς οἰκονομίας. Ὁμοίαν ἐξέλιξιν εἶχον καὶ τὰ λοιπὰ ἐκ τῆς ἐμμέσου φορολογίας ἔσοδα, ἀκολουθοῦντα ἀνοδικὴν σταθερῶς πορείαν, καίτοι ὑπελείφθησαν κατὰ μικρὸν ὅλως ποσοστὸν τῶν ἀντιστοίχων προβλέψεων. Μὲ τὴν λῆξιν ἤδη τῆς χρήσεως καὶ τῆς μηνιαίας ὡς πρὸς τὰ ἔσοδα παρατάσεως αὐτῆς, ἴσης ἀκριβῶς καὶ πρὸς τὴν τοῦ παρελθόντος ἔτους, διαπιστοῦται ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων, ὅτι παρὰ τὴν μείωσιν τοῦ φορολογικοῦ βάρους καὶ τὴν ἐπίδρασιν ἐκ τῆς μειώσεως τοῦ ποσοστοῦ τῆς προεισπράξεως, τὸ σύνολον τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἐσόδων ὑπελείφθη κατὰ 380 ἑκατ. δραχμῶν τῶν ἀρχικῶν προβλέψεων. Ἡ διαφορὰ ἀνέρχεται εἰς 2,6% περίπου ἐπὶ συνολικῆς διαχειρίσεως 15 περίπου δισεκατ. δραχμῶν. Ἡ προηγηθεῖσα ἀνάλυσις ἀπέδειξεν, ὅτι τὸ γεγονὸς τοῦτο δύναται νὰ εἶναι κατὰ ἓν μέρος συνέπεια τῆς ἐπιβραδύνσεως τοῦ ρυθμοῦ τῆς οἰκονομικῆς ἀνόδου, διαπιστώνει ὅμως ἐξ ἄλλου, ὅτι καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἐσυνεχίσθη αὕτη, ἔστω καὶ μὲ βραδύτερον ρυθμόν, λόγῳ ἀκριβῶς τοῦ ὕψους τῆς ἀποδόσεως τῶν τακτικῶν ἐσόδων, ἔπειτα ἀπὸ τὰς προηγηθείσας φορολογικὰς μειώσεις καὶ διαρρυθμίσεις. Δὲν θὰ ἐχρειάζετο ἴσως νὰ προστεθῇ, ὅτι ἀποκλίσεις ἔναντι τῶν προβλέψεων, πρὸς τὰ ἄνω καὶ πρὸς τὰ κάτω, εἶναι συνήθεις εἰς πᾶσαν δημοσιονομικὴν διαχείρισιν καὶ εἰς ποσοστὸν μέχρι 4 καὶ 5%. Εἰς τὴν περίπτωσίν μας ἡ ἀπόκλισις περιορίζεται εἰς 2,6%. Ἐκδηλώνει, ἴσως, αὕτη, αἰσιόδοξον πρόβλεψιν εἰς τὰς ἐκτιμήσεις, ἀλλὰ δὲν ἐπηρεάζει ὁπωσδήποτε τὴν ἐξασφαλισθεῖσαν δημοσιονομικὴν ἐξυγίανσιν. Εἶναι ἀνάγκη, ὅμως, ἀντιθέτως, νὰ προστεθῇ, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, ἐν ἁρμονίᾳ πρὸς τὴν χαραχθεῖσαν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τακτικήν, ἀπὸ μηνῶν εἶχεν ἐπισημάνει τὴν τοιαύτην ἐξέλιξιν, προσωπικῶς δέ, εἰς ὁμιλίαν μου ἀπὸ τοῦ ραδιοφώνου, περὶ τὰ μέσα τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου, ἐξετίμων τὴν ἔναντι τῶν προβλέψεων μείωσιν εἰς δραχ. 500 ἑκατ. περίπου. Τὰ ἀποτελέσματα τὴν περιώρισαν εἰς τὸ μνημονευθὲν ποσὸν τῶν 380 ἑκατ. δραχμῶν. Ὑπὸ τὴν ἐπιφύλαξιν τοῦ ὁριστικοῦ ἐλέγχου τῶν ἀπολογιστικῶν στοιχείων, δύναμαι νὰ προσθέσω, ὅτι τὸ σύνολον τῶν ἐσόδων ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἀνῆλθεν εἰς δραχ. 14.370 ἑκατ., ἔναντι δραχ. 13.900 ἑκατ. τοῦ προηγουμένου ἔτους, ἤτοι εἰς δραχ. 470 ἑκατ. ἐπὶ πλέον. Εἰς τὰ ἔσοδα ταῦτα δὲν περιλαμβάνεται προϊὸν ἐντόκων γραμματίων ἐκ δραχ. 67 ἑκατ., χρησιμοποιηθὲν διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δι’ ἐντόκων γραμματίων δανεισμοῦ, χάριν τοῦ προγράμματος τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων. Σύγκρισις τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν δύο ἐτῶν διὰ τὴν συναγωγὴν συμπερασμάτων περὶ τῆς οἰκονομικῆς ἐξελίξεως πρέπει νὰ περιορισθῇ, βεβαίως, μεταξὺ τῶν τακτικῶν ἐσόδων. Διὰ νὰ γίνῃ ὅμως σύγκρισις καὶ διὰ νὰ συναχθοῦν ἀσφαλῆ συμπεράσματα προϋποτίθεται, ὡς ὅρος ἀπαραίτητος, ἡ ὕπαρξις σταθερᾶς βάσεως, ἡ ὕπαρξις δηλαδὴ σταθεροῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος. Καὶ τὸ στοιχεῖον τοῦτο ἐλλείπει, ὅπως ἐλέχθη, διὰ τοὺς προεκτεθέντας λόγους. Μόνη ἡ εὐχερῶς διαπιστουμένη διαφορὰ ἐκ τῆς μειώσεως τῆς προεισπράξεως ἐπὶ τοῦ φόρου εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν προσώπων αὐξάνει τὴν ἀπόδοσιν τοῦ ἔτους 1959 κατὰ 90 ἑκατ. δραχμῶν. Τὴν σταθερὰν βάσιν συγκρίσεως, ἀντὶ τοῦ πραγματοποιηθέντος ἐσόδου, δύναται νὰ παράσχῃ, διὰ τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος ἐν γένει, ἐξαιρουμένων τῶν πλοίων, ἡ σχέσις τοῦ φορολογουμένου κατὰ τὰ συγκρινόμενα ἔτη καθαροῦ εἰσοδήματος. Κατὰ τὸ ἔτος 1958, συμπληρωθέντος περίπου τοῦ ὁριστικοῦ ἐλέγχου τῶν δηλώσεων τοῦ εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν καὶ τῶν νομικῶν προσώπων, τὸ καθαρὸν εἰσόδημα ἀνέρχεται εἰς δραχ. 13.600 ἑκατ. ὑπολογίζεται δὲ νὰ αὐξηθῇ, κατὰ μικρὸν ποσὸν μὲ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ ἐλέγχου. Ἀντιθέτως, διὰ τὸ ἔτος 1959 ἐδηλώθη καθαρὸν εἰσόδημα τῶν δύο κατηγοριῶν δραχ. 13.760 ἑκατ. Οὕτω, τὸ δηλωθὲν μόνον ποσὸν ὑπερβαίνει τό, μετὰ τὸν ὁριστικὸν ἔλεγχον, προσδιορισθὲν διὰ τὸ προηγούμενον ἔτος καθαρὸν εἰσόδημα κατὰ δραχ. 100 ἑκατ. τοὐλάχιστον. Ἡ ὁριστικοποίησις τοῦ ἐλέγχου θὰ πολλαπλασιάσῃ τὴν διαφοράν. Ἤδη, βάσει τοῦ συμπληρωθέντος ἐλέγχου ἐπὶ τῶν ⅔ τοῦ δηλωθέντος εἰσοδήματος, διεπιστώθη πρόσθετος διαφορὰ δραχ. 1.463 ἑκατ., εἰς τρόπον ὥστε τὸ φορολογούμενον εἰσόδημα, βάσει τῶν στοιχείων τούτων, ὑπερέβη τὸ συνολικὸν τοῦ ἔτους 1958 κατὰ δραχ. 1.650 ἑκατ. Ἡ διαφορὰ ἀποδεικνύει αὔξησιν τοῦ καθαροῦ εἰσοδήματος, ἡ ὁποία δύναται νὰ ἐκτιμηθῇ εἰς 15–20% μὲ τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ ἐλέγχου τῶν δηλώσεων. Ἐλέχθη, ἤδη, ὅτι ἡ αὔξησις ὀφείλεται κατὰ ἓν μέρος εἰς τὴν ἄνοδον τοῦ εἰσοδήματος, κατὰ δὲ τὸ ὑπόλοιπον, εἰς τὴν βελτίωσιν τοῦ ἐλέγχου καὶ ἀνταποκρίνεται εἰς τὰ ἀποτελέσματα τῆς καταβαλλομένης συνεχῶς προσπαθείας πρὸς περιστολὴν τῆς φοροδιαφυγῆς. Εἰς τὸν τομέα τοῦτον ἡ πραγματοποιηθεῖσα πρόοδος καταφαίνεται ἐκ τῆς συγκρίσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δηλώσεων καὶ τοῦ δηλωθέντος καθαροῦ εἰσοδήματος εἰς τὴν φορολογίαν τοῦ εἰσοδήματος τῶν φυσικῶν καὶ νομικῶν προσώπων, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὸν κατ’ ἔτος ἐνεργούμενον ἔλεγχον καὶ τὰ ἐξ αὐτοῦ ὁριστικὰ στοιχεῖα.

α) Ὁ ἔλεγχος δὲν ὡλοκληρώθη. β) Ὁ ἔλεγχος ἐπερατώθη διὰ τὰ ⅔ τοῦ δηλωθέντος ποσοῦ. Μόνη, ἑπομένως, ἡ ἐκ τοῦ ἐλέγχου αὔξησις τοῦ δηλωθέντος καθαροῦ εἰσοδήματος ἀνῆλθεν εἰς 27% διὰ τὰ ἔτος 1957 καὶ εἰς 20% διὰ τὸ ἔτος 1958, καίτοι δὲν ὡλοκληρώθη ὁ ἔλεγχος. Διαφορὰ οὐσιώδης διαπιστοῦται καὶ εἰς τὴν σύγκρισιν τοῦ ἀποτελέσματος, μεταξὺ τῶν ἐτῶν τῆς ἰδίας περιόδου, ἐμφανιζομένη εἰς τὸν προπαρατιθέμενον πίνακα διὰ τὰ τελευταῖα ἔτη. Φθάνει αὕτη εἰς 22% περίπου μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1956 καὶ 1957, ἐνῷ ἡ ἀντίστοιχος αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος περιορίζεται εἰς 9%. Διὰ τὰ ἔτη 1957 καὶ 1958 ἐκτιμᾶται εἰς 10,5%, μὲ ἀντίστοιχον αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος 4,4%. Τέλος, ἡ μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1958 καὶ 1959 διαφορὰ τοῦ καθαροῦ εἰσοδήματος, ἐνῷ ὑπολείπεται ἀκόμη ὁ ἔλεγχος ἐπὶ τοῦ ⅓ περίπου τοῦ δηλωθέντος ποσοῦ, ἐκτιμᾶται βάσει τῶν γνωστῶν στοιχείων εἰς 12,5%. Σύγκρισις μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1956 καὶ 1958 ἀποδίδει αὔξησιν τοῦ δηλωθέντος μόνον εἰσοδήματος κατὰ 42,5%, μὲ ἀντίστοιχον αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ 15%. Σημειωτέον, ὅτι ἡ πραγματικὴ ἀπόδοσις εἶναι μεγαλυτέρα τῆς, ἐκ τῆς ἀντιπαραβολῆς τῶν δηλώσεων, ἐμφανιζομένης, διότι εἰς αὐτὰς δὲν περιλαμβάνεται τὸ εἰσόδημα ἐκ μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν φορολογουμένων, ἀπαλλασσομένων τῆς ὑποβολῆς δηλώσεως, διότι ἡ φορολογικὴ των ὑποχρέωσις ἐξαντλεῖται διὰ τῆς παρακρατήσεως τοῦ φόρου εἰς τὴν πηγὴν κτήσεως τοῦ εἰσοδήματος. Καὶ ἡ ἀπόδοσις τοῦ φόρου μαρτυρεῖ τὴν σημειωθεῖσαν πρόοδον.

Διὰ νὰ συμπληρωθῇ ἡ περὶ τῶν ἐσόδων ἔκθεσις, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς εἰσπράξεις τοῦ ἔτους 1958, πρέπει νὰ προστεθῇ, ὅτι αἱ εἰσπράξεις τῆς ληξάσης χρήσεως δὲν περιλαμβάνουν δραχ. 22 ἑκατ. ἀπὸ εἰδικὰς ὑπὲρ τῶν σεισμοπλήκτων εἰσφορὰς καὶ δραχ. 390 ἑκατ. ἀπὸ συνήθεις εἰσπράξεις ἐκ παρελθόντων ἐτῶν καὶ τοῦ εἰδικοῦ ἐσόδου τοῦ φόρου εἰσοδήματος τοῦ βʹ ἑξαμήνου τοῦ ἔτους 1956. Τὸ ἐκ δραχ. 512 ἑκατ. ἄθροισμα προσαυξάνει τὴν μεταξὺ τῶν συγκρινομένων δύο ἐτῶν διαφορὰν ὑπὲρ τῆς χρήσεως 1959. Αἱ δαπάναι τῆς αὐτῆς χρήσεως ὑπελογίσθησαν, ὅπως πρὸ ἔτους ἐξετέθη, βάσει τῶν συνθηκῶν, αἵτινες εἶχον διαμορφωθῆ ἀπὸ τῆς λήξεως τοῦ ἔτους 1958 εἰς εἰδικούς τινας τομεῖς, ἰδίᾳ δὲ λόγῳ τῆς εἰς ὁλόκληρον ἐπιπτώσεως τῶν ἀπὸ τοῦ ἰδίου ἔτους παρασχεθεισῶν αὐξήσεων εἰς τοὺς μισθοὺς καὶ τὰς συντάξεις, τῆς νέας ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1959 ἐπιβαρύνσεως διὰ τὰ ἐπιδόματα τριετίας καὶ τῆς τὸ πρῶτον καθιερωθείσης ἰατροφαρμακευτικῆς καὶ νοσοκομειακῆς περιθάλψεως τῶν ἐξ ἰδίας ὑπηρεσίας συνταξιούχων. Καὶ ἀνεγράφησαν πιστώσεις συνολικοῦ ποσοῦ δραχμ. 14.455 ἑκατ., μὲ πρόβλεψιν πληρωμῶν δραχ. 13.875 ἑκατ. καὶ συμβολῆς διὰ ποσοῦ δραχ. 925 ἑκατ. εἰς τὴν χρηματοδότησιν τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων. Τὸ προβλεπόμενον διὰ τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ ὕψος τῆς συμβολῆς τῶν ἑλληνικῶν πόρων εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας ὑπελείπετο κατὰ δραχμ. 125 ἑκατ. περίπου τοῦ ἐξασφαλισθέντος κατὰ τὸ προηγούμενον ἔτος, λόγῳ τῆς μνημονευθείσης αὐξήσεως ὡρισμένων δαπανῶν, τῆς ἀπωλείας μὴ ἐπαναλαμβανομένων ἐσόδων καὶ τῶν ἐπιδράσεων τῆς μειώσεως τῆς προεισπράξεως καὶ τῆς διαρρυθμίσεως τῆς φορολογίας τῶν νομικῶν προσώπων καὶ τῶν κληρονομιῶν, δωρεῶν καὶ προικῶν. Εἰς τὸ τέλος τῆς χρήσεως ἡ συμμετοχὴ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκ τῶν ἑλληνικῶν πηγῶν εἰς τὴν χρηματοδότησιν τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων προσήγγισε τὰ 820 ἑκατ. δραχμῶν, ὑπολειφθεῖσα κατὰ δραχ. 100 ἑκατ. περίπου τοῦ προβλεφθέντος ποσοῦ, παρὰ τὴν μείωσιν τῶν εἰσπράξεων κατὰ 380 ἑκατ. δραχμῶν. Ἐξησφαλίσθη τοῦτο διὰ τοῦ αὐστηροῦ ἐλέγχου ἐπὶ τῆς διαθέσεως τῶν πιστώσεων καὶ τῶν ἀποθεματικῶν, ὡς καὶ διὰ τῆς ἀναβολῆς τῆς πραγματοποιήσεως δαπανῶν ἀναφερομένων εἰς ἐκκρεμεῖς ἐκ τοῦ παρελθόντος ὑποχρεώσεις πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, ὁπωσδήποτε δὲ μὴ συνδεομένων μὲ τὴν δημοσιονομικὴν διαχείρισιν τοῦ λήξαντος ἔτους, οὐδὲ περιοριζουσῶν τὰς δαπάνας κοινωνικοῦ χαρακτῆρος. Συγκεκριμένως, περιθώριον δραχ. 200 ἑκατ. περίπου ἀφῆκεν ἡ διὰ τὸ 1961 ἀναβληθεῖσα ἔναρξις τῆς ἐξυπηρετήσεως παλαιῶν ἐκκρεμῶν ὑποχρεώσεων, συμφώνως πρὸς τὴν ὑπογραφεῖσαν μετὰ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος σύμβασιν. Ἀντιθέτως, ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ λήξαντος ἔτους κατέβαλεν εἰς ὁλόκληρον τὸ κατὰ τὴν ἀντίστοιχον περίοδον ἄνοιγμα τῆς διαχειρίσεως τοῦ λογαριασμοῦ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ὑπολογιζόμενον, κατὰ τὰ συγκεντρωθέντα στοιχεῖα, εἰς δραχ. 100 ἑκατ. κατὰ τὴν ἀντίστοιχον περίοδον. Ἀλλὰ περὶ τούτων καὶ τῆς γενικωτέρας ἐξυγιάνσεως τῆς ὅλης δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως θὰ γίνῃ καὶ ἐν συνεχείᾳ λόγος. Ἄλλα 100 ἑκατ. δραχμῶν ἐξοικονομήθησαν ἐκ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ ἀνοίγματος τοῦ λογαριασμοῦ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν. Ὁμοίως δραχ. 100 ἑκατ. ἐξοικονομήθησαν ἀπὸ τὸ κονδύλιον καλύψεως τῶν ἐλλειμμάτων ἐκ τῆς συγκεντρώσεως τῶν καπνῶν καὶ δραχ. 98 ἑκατ. εἰσέτι ἀπὸ τὴν ἀναβολὴν πληρωμῆς διὰ τὸ ἔτος 1960 τῆς ἀποζημιώσεως τῶν δικαιούχων τῶν κατασχεθέντων κατὰ τὸν πόλεμον φορτίων (60 ἑκατ.) καὶ ἀπὸ τὴν μὴ καταστᾶσαν δυνατὴν πληρωμὴν ἀποζημιώσεων ἐκ τοῦ δανείου ἀπαλλοτριώσεως (38 ἑκατ.). Τέλος, δραχ. 81 ἑκατ. ἀνεπλήρωσεν ἡ ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως παρασχεθεῖσα βοήθεια ἔναντι τῆς ἀξίας καυσίμων τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ἅτινα μέχρι τοῦδε ἐχορηγοῦντο εἰς εἶδος. Οὕτως, αἱ πληρωμαὶ ὑπολογίζονται νὰ ἀνέλθουν εἰς δραχ. 13.619 ἑκατ., ἔναντι τῶν προβλεπομένων κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ πληρωμῶν δραχ. 13.875 ἑκατ. Αἱ δαπάναι, ἐξ ἄλλου, τοῦ λήξαντος ἔτους ὑπερέβησαν τὰς πληρωμὰς τοῦ προηγουμένου ἔτους 1958 κατὰ δραχ. 789 ἑκατ. Ἡ ἐπὶ πλέον διαφορὰ μόλις καλύπτει τὴν ἐκ τοῦ μισθολογίου καὶ τῶν συντάξεων ἐπιβάρυνσιν, ἂν μάλιστα ὑπολογισθῇ καὶ ἡ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους ἀναληφθεῖσα πρόσθετος δαπάνη διὰ τὴν τόσον σημαντικὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν λειτουργῶν τῆς στοιχειώδους καὶ τῆς μέσης ἐκπαιδεύσεως, ὡς καὶ τὴν ἀναπόφευκτον κατ’ ἔτος ἄνοδον τῶν τακτικῶν δαπανῶν λειτουργίας τῆς διοικήσεως. Εἰς τοὺς μνημονευθέντας δύο κλάδους τῆς ἐκπαιδεύσεως προσετέθησαν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους 1.674 νέοι λειτουργοὶ ἐνῷ παραλλήλως συνεπληρώθησαν καὶ ὅλα τὰ ἐκ τῆς δι’ οἱονδήποτε λόγον ἀποχωρήσεως τῶν ὑπηρετούντων δημιουργούμενα κενά. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐπὶ πλέον προσληφθέντων εἰς ὅλας τὰς λοιπὰς ὑπηρεσίας ἀνῆλθεν εἰς 241 πρὸς ἀντιμετώπισιν ἐπιτακτικῶν ἀναγκῶν τῆς κρατικῆς διοικήσεως. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος ἔτους ἐξετελέσθη τὸ μεγαλύτερον μέχρι σήμερον πρόγραμμα κρατικῶν ἐπενδύσεων, μὲ σύνολον πληρωμῶν 3.400 ἑκατομμ., ἤτοι κατὰ δραχμ. 200 ἑκατομμ. ἐπὶ πλέον τῶν ἐκ δραχμ. 3.200 ἑκατ. προβλέψεων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προγράμματος ἀποδεικνύει τὴν αὔξουσαν σταθερῶς ἀπόδοσιν τῶν ἐπιφορτισμένων μὲ τὸ ἔργον τοῦτο κρατικῶν ὑπηρεσιῶν ὑπὸ τὴν ἄμεσον καὶ συνεχῆ παρακολούθησιν τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὴν εὐχέρειαν, τὴν ὁποίαν διαθέτει πλέον ἡ οἰκονομία τοῦ τόπου, ἐπιτρέπουσα εἰς τὸν Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ τὴν ὑπέρβασιν τοῦ προβλεφθέντος ὕψους τῶν πληρωμῶν τοῦ προγράμματος, παρὰ τὴν μείωσιν τῆς συμβολῆς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἡ ἐκ τῶν δύο τούτων λόγων διαφορά, ὅπως καὶ ἡ μειωμένη χρῆσις ἐξωτερικοῦ δανεισμοῦ, ἐκαλύφθη διὰ τῆς ἐκδόσεως ἐντόκων γραμματίων, τὸ ὕψος τῶν ὁποίων ἀπὸ δραχμ. 480 ἑκατομμυρίων ἀνῆλθεν εἰς δραχμ. 1.101 ἑκατ. Ἐν συνόψει, ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς τοῦ ἔτους 1959 προέβλεπεν: Ἔσοδα:

Ἔξοδα:

πρὸς κάλυψιν τοῦ ὁποίου προεβλέπετο ἐσωτερικὸς δανεισμὸς δι’ ἐντόκων γραμματίων. Ἡ ἐκτέλεσις προσέλαβε τὴν ἀκόλουθον εἰκόνα: Ἔσοδα:

Δαπάναι:

1. Ἡ ἐκτέλεσις καὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους ἐξησφαλίσθη, ὅπως καὶ τοῦ προηγηθέντος, μὲ παράτασιν τῆς οἰκονομικῆς χρήσεως κατὰ ἕνα μῆνα διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ἐσόδων καὶ κατὰ δύο μῆνας διὰ τὴν ἐνέργειαν τῶν πληρωμῶν. 2. Ὁ προϋπολογισμὸς τῆς τελευταίας χρήσεως ἐκάλυψε μὲν διὰ τῶν πόρων αὐτοῦ τὰς τρεχούσας ἀνάγκας, δὲν ἐπήρκεσεν ὅμως διὰ τὴν χρηματοδότησιν τοῦ προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων, τὸ μεγαλύτερον τμῆμα τῆς ὁποίας ἀντιμετωπίσθη διὰ τῆς ξένης βοηθείας καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ. Ὑπῆρξεν, ἑπομένως, ἐν τῷ συνόλῳ ἐλλειμματικός. Καὶ θὰ ἤθελα νὰ ἐπαναλάβω καὶ αὖθις, ὅτι ἡ κρίσις περὶ τοῦ ἀποτελέσματος τοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βασισθῇ εἰς τὴν κάλυψιν τῶν τρεχουσῶν μόνον ἀναγκῶν. Διότι ἐξ ἴσου, ἂν μὴ πλέον σημαντικὴν ἀξίαν, ἔχουν αἱ ἀνάγκαι τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἡ κατασκευὴ τῶν βασικῶν ἔργων ὑποδομῆς, ἡ δημιουργία μεγάλων βιομηχανικῶν ἐκμεταλλεύσεων, μὲ συμπληρωματικὰς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις εἰς τὴν γεωργίαν καὶ τὴν βιομηχανίαν. Καὶ εἰς τὴν πραγματοποίησιν αὐτῶν πρέπει νὰ συγκεντρωθῇ ἡ δραστηριότης τοῦ Κράτους καὶ τῶν ἰδιωτῶν. Πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ κοινὴν συνείδησιν ἡ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον κινητοποίησις ὅλων τῶν πόρων καὶ τῶν δυνάμεων. Μόνον αὐτὴ θὰ δώσῃ ἱκανοποίησιν εἰς τὸ αἴτημα διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ἐργασίας καὶ τὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου. Διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς προσπαθείας εἶναι αὐτονόητος ἡ ἀνάγκη τῆς συμβολῆς τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ: Ἄλλως, θὰ διετρέχαμεν τὸν κίνδυνον νὰ γίνωμεν ὑπεύθυνοι τῆς θυσίας τοῦ μέλλοντος χάριν ἐφημέρου ἱκανοποιήσεως τοῦ παρόντος. 3. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους ὡλοκληρώθη ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1958 ληφθέντων μέτρων, διὰ τῶν ὁποίων ἐβελτιώθη ἡ θέσις τῶν ὀργάνων τῆς κρατικῆς διοικήσεως καὶ τῶν συνταξιούχων διὰ τῆς παροχῆς γενικῆς ἐπὶ τῶν μισθῶν αὐξήσεως 12% καὶ τῆς βελτιώσεως τοῦ ἐπιδόματος τῶν δικαστικῶν καὶ τῶν ἐκπαιδευτικῶν, παραλλήλως πρὸς τὰ ἄλλα ὑπὲρ τῶν συνταξιούχων μέτρα. Αἱ κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον παροχαὶ δὲν ἐκάλυψαν μόνον τὴν διαφορὰν τοῦ τιμαρίθμου ἀπὸ τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου μισθολογίου, ἀλλὰ ἀπετέλεσαν οὐσιαστικὴν βελτίωσιν τοῦ τότε καθιερωθέντος μισθολογικοῦ καθεστῶτος. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει πλήρη ἐπίγνωσιν τοῦ γεγονότος, ὅτι πλὴν μεμονωμένων ἐξαιρέσεων, δὲν ἱκανοποιοῦνται πλήρως αἱ ἀνάγκαι τοῦ Ἕλληνος πολίτου εἰς τὸ σημερινὸν πλαίσιον τῆς ἐν ἀναπτύξει τελούσης ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Καὶ ἡ διαπίστωσις τῆς ἀληθείας ταύτης ἐνισχύει ἔτι πλέον τὴν Κυβέρνησιν, εἰς τὴν ἀπὸ ἐτῶν ἀσκουμένην σταθερὰν πολιτικήν, τὴν ἀποβλέπουσαν εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἡ ὁποία δύναται νὰ ἀποτελέσῃ τὴν μοναδικὴν προϋπόθεσιν τῆς βελτιώσεως τοῦ ἐπιπέδου διαβιώσεως ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, τὴν ἀπαραίτητον θεμελίωσιν τῆς δημιουργίας μονίμων βάσεων τῆς εὐημερίας τῶν κατοίκων τῆς Χώρας μας, εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἐξέλιξιν τῆς ὁποίας τόσον ἐβάρυναν δυσμενεῖς ἐξωτερικαὶ παράγοντες, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν μορφολογίαν καὶ τὴν σύστασιν τοῦ ἐδάφους. Καὶ ἡ ἀναληφθεῖσα προσπάθεια χάριν τοῦ συνόλου τοῦ Λαοῦ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ματαιωθῇ, οὔτε νὰ ἐπιβραδυνθῇ ὁπωσδήποτε. Ἀντίθετος τακτικὴ θὰ ἐδημιούργει τὸν κίνδυνον νὰ ἀνοίξῃ ἡ ὁδὸς τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὰς γνωστὰς παλαιὰς περιόδους τῶν χωλῶν καὶ ἐλλειμματικῶν προϋπολογισμῶν. Καὶ αὐτὸ θὰ ἐσήμαινε τὴν ἐπανεμφάνισιν τοῦ φαύλου κύκλου τῶν πληθωριστικῶν πιέσεων καὶ τῶν ἀμέσων δυσμενῶν ἐπὶ τῆς οἰκονομίας τῆς Χώρας ἐπιπτώσεων. Καὶ θὰ ἐσήμαινεν ἀκόμη ἀναβολὴν ἢ καὶ ματαίωσιν τῆς προσπαθείας καὶ τῶν θυσιῶν διὰ τὴν δημιουργίαν καλλιτέρων συνθηκῶν διαβιώσεως. Καὶ ὅπως ἐλέχθη προσφάτως ἀπὸ ἐπισήμου καὶ ὑπευθύνου θέσεως, αἱ θυσίαι καὶ οἱ κόποι τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ εἰς τὴν φάσιν αὐτὴν θὰ ἔχουν τὴν ὀφειλομένην ἱκανοποίησιν. Καὶ θὰ ἦτο ἄδικον νὰ ἀποβοῦν ἐπὶ ματαίῳ ἀπὸ σφάλματα ἢ ἀπὸ ἀσυγχώρητον σπουδήν. Ἡ θέσις τῆς σημερινῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας εἶναι πράγματι, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς καταβληθείσης μέχρι σήμερον προσπαθείας καὶ τῶν θυσιῶν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἡ ἐξέλιξις εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προσδιορίζεται ἡ θέσις αὐτῆς καὶ παρασκευάζεται ἡ δημιουργία τοῦ μέλλοντος, παρέχει ἀνάγλυφον τὴν εἰκόνα τῆς ἐπιτυχίας τῆς ἀσκουμένης πολιτικῆς. Κατὰ τὸ ἔτος 1959 ἐξεδηλώθη καὶ αὖθις ἐπιτάχυνσις τοῦ ρυθμοῦ τῆς οἰκονομικῆς ἐν γένει δραστηριότητος, συνεπεία τῆς ὁποίας ηὐξήθησαν τὰ εἰσοδήματα ἔναντι τοῦ ἔτους 1958. Ἡ ηὐξημένη οἰκονομικὴ δραστηριότης ἀπεικονίζεται εἰς τὴν ἄνοδον τοῦ πραγματικοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, τοῦ εἰς σταθερὰς δηλαδὴ τιμὰς ὑπολογιζομένου. Αὕτη, συμφώνως πρὸς τὰς προσωρινὰς ἐκτιμήσεις τῆς ἁρμοδίας διευθύνσεως Ἐθνικῶν Λογαριασμῶν τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, ἀνῆλθεν εἰς 4,5% περίπου, ἤτοι εἰς ποσοστὸν διπλάσιον σχεδὸν τῆς πραγματοποιηθείσης κατὰ τὸ ἔτος 1958 ἔναντι τοῦ προηγουμένου. Τὸ παρελθὸν ἔτος ἔληξε μὲ ηὐξημένα τὰ πραγματικὰ εἰσοδήματα εἰς τὸν βασικὸν κλάδον τῆς γεωργίας καὶ μὲ σαφῆ ἀνοδικὸν ρυθμὸν τοῦ κλάδου τῆς βιομηχανίας. Καὶ ἡ διαπίστωσις αὕτη ἔχει βαρύνουσαν σημασίαν διὰ τὰς ἐντὸς τοῦ ἀρξαμένου ἔτους ἀναμενομένας οἰκονομικὰς ἐξελίξεις. Τὸ τρέχον ἔτος ἄρχεται ὑπὸ εὐοιώνους οἰκονομικὰς συνθήκας, αἱ ὁποῖαι, ἀξιοποιούμεναι ὑπὸ τῶν φορέων τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος, δύνανται νὰ ὁδηγήσουν εἰς περαιτέρω αὔξησιν τῆς παραγωγῆς καὶ τοῦ πραγματικοῦ εἰσοδήματος. Ἡ πραγματοποιηθεῖσα αὔξησις ἀντιστοιχεῖ εἰς ἄνοδον κατὰ 3,7% περίπου τοῦ κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος, ὑπολογιζομένη εἰς σταθερὰς τιμάς. Ἡ γεωργικὴ παραγωγὴ ἀπετέλεσε τὸν βασικὸν προσδιοριστικὸν παράγοντα τῆς δραστηριότητος τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Τὰ ληφθέντα διὰ τὴν γεωργίαν μέτρα, συντελουσῶν καὶ τῶν καιρικῶν συνθηκῶν, ἀπέδωσαν ἱκανοποιητικὰ ἀποτελέσματα. Ἡ συνολικὴ ἄνοδος ἐξ ὅλων τῶν εἰσοδημάτων τοῦ ἀγροτικοῦ τομέως ὑπολογίζεται εἰς 6% ἔναντι τῶν εἰσοδημάτων τοῦ προηγουμένου ἔτους. Στασιμότης ἐπεκράτησεν, ἀντιθέτως, εἰς τὰ μεταλλεῖα, ὀρυχεῖα καὶ λατομεῖα, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἐξακολουθούσης μειωμένης ζητήσεως τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ηὐξημένη ὅμως ὑπῆρξεν ἡ παραγωγὴ τῶν λιγνιτωρυχείων, χάρις εἰς τὴν ἀρξαμένην δραστηριότητα τῆς περιοχῆς τῆς Πτολεμαΐδος. Τὸ εἰσόδημα εἰς σταθερὰς τιμὰς τοῦ κλάδου τῆς μεταποιήσεως ἔσχεν ἐντὸς τοῦ ἔτους 1959 καὶ νέαν αὔξησιν κατὰ 3,5% περίπου, ἔναντι τοῦ ἔτους 1958. Πλὴν τῆς γενικῆς αὐξήσεως τοῦ ὄγκου τῆς παραγωγῆς καὶ τῶν εἰσοδημάτων τῆς μεταποιήσεως, τὸ ἔτος 1959 ἐμφανίζει καὶ ποιοτικὴν ὁμοίως, βελτίωσιν, ὀφειλομένην εἰς τὸν ἐμπλουτισμὸν τῆς βιομηχανίας διὰ νέων μονάδων. Τὸ εἰσόδημα τοῦ κλάδου τῶν ἐπιχειρήσεων κοινῆς ὠφελείας (ἠλεκτρισμὸς — φωταέριον — ὕδρευσις) ἐπραγματοποίησεν αὔξησιν 8% περίπου, ἔναντι τοῦ προηγουμένου ἔτους. Ὀφείλεται αὕτη, κυρίως, εἰς τὴν ἄνοδον τῆς παραγωγῆς καὶ καταναλώσεως ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας. Ὁ κλάδος ἐκτελέσεως ἔργων ὠφελήθη ἐκ τῆς ηὐξημένης δραστηριότητος πρὸς πραγματοποίησιν ἐπενδύσεων παγίου κεφαλαίου κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Τὸ εἰς σταθερὰς τιμὰς εἰσόδημα αὐτοῦ ηὐξήθη κατὰ 8% τοὐλάχιστον. Εἰς τὴν ἐμφάνισιν τῆς κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ηὐξημένης οἰκονομικῆς δραστηριότητος, συνέβαλον ἐπίσης καὶ οἱ λοιποὶ κλάδοι τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς, ἤτοι αἱ μεταφοραί, τὸ ἐμπόριον καὶ αἱ πάσης φύσεως ὑπηρεσίαι. Τέλος, τὸ ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς εἰσρεῦσαν εἰσόδημα, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν κάμψιν τοῦ προηγουμένου ἔτους 1958, ὑπῆρξε κατὰ ποσοστὸν 15% ἀνώτερον τοῦ κατὰ τὸ προηγούμενον ἔτος ἐξασφαλισθέντος. Αἱ ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1959 ἐσημείωσαν ἐξαιρετικὴν ὅλως αὔξησιν κατ’ ὄγκον καὶ κατ’ ἀξίαν. Συμφώνως πρὸς τὰς γενομένας προσωρινὰς ἐκτιμήσεις τῆς διευθύνσεως Ἐθνικῶν Λογαριασμῶν τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, ἡ εἰς τρεχούσας τιμὰς ἀξία τῶν πάσης φύσεως ἐπενδύσεων παγίου κεφαλαίου, ἀνῆλθεν εἰς δραχμ. 17.600 ἑκατομμ. περίπου, ἔναντι 15.320 ἑκατομμ. τοῦ ἔτους 1958 καὶ δραχμ. 12.531 ἑκατομμ. τοῦ ἔτους 1957. Ἐκ τῶν κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος γενομένων ἐπενδύσεων, ἔργα ἀξίας δραχμ. 4.700 ἑκατ. ἐπραγματοποιήθησαν ἀμέσως ὑπὸ τοῦ Δημοσίου, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ὀργανισμῶν δημοσίου δικαίου καὶ δραχμ. 12.900 ἑκατομμ. ὑπὸ τῶν ἰδιωτῶν. Τὰ ἀντίστοιχα ἐντὸς τοῦ ἔτους 1958 ποσὰ εἶχον φθάσει εἰς δραχμ. 3.500 ἑκατομμ. διὰ τὰς δημοσίας καὶ εἰς δραχμ. 11.820 ἑκατομμ. διὰ τὰς ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις. Κατὰ συνέπειαν, αἱ συνολικαὶ ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ὑπερέβησαν κατὰ 15% περίπου τὰς ἐπενδύσεις τοῦ προηγουμένου ἔτους. Εἰδικῶς, τὸ ποσοστὸν αὐξήσεως τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων ὑπολογίζεται εἰς 34%, τῶν δὲ ἰδιωτικῶν 9%. Αἱ κρατικαὶ δαπάναι ἐπενδύσεων σημειώνουν συνεχῆ κατὰ τὴν τελευταίαν τετραετίαν αὔξησιν. Αὗται, ἀπὸ τὰ 1.266 ἑκατομμ. δραχμ. τοῦ ἔτους 1956, ἀνῆλθον εἰς 2.218 ἑκατομμ. δραχμὰς τὸ 1957, εἰς 2.596 ἑκατομμ. δραχμ. τὸ 1958 καὶ εἰς 3.400 ἑκατομμ. δραχμὰς κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1959. Ἐὰν εἰς τὰς κρατικὰς ἐπενδύσεις συνυπολογισθῶσι καὶ αἱ γενόμεναι ὑπὸ τῶν δημοσίων ὀργανισμῶν, τὸ σύνολον τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων κατὰ τὴν αὐτὴν περίοδον ἐμφανίζει τὴν ἀκόλουθον εἰκόνα:

Κατὰ τὴν περίοδον ταύτην αἱ δημόσιαι ἐπενδύσεις ἐκάλυψαν τὰ 4,5% μέχρις 6% τοῦ ἀκαθαρίστου ἐγχωρίου προϊόντος τῆς Χώρας, ἤτοι ἐπίπεδον ἀπολύτως ἱκανοποιητικόν. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει, παραλλήλως, νὰ καταστήσῃ τὰς δημοσίας ἐπενδύσεις ἀποφασιστικὸν ὄργανον ἐπηρεασμοῦ τῆς ἀναπτύξεως καὶ τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας εἰς τὴν οἰκονομικὴν κινητοποίησιν. Ἡ ἀνοδικὴ πορεία τῶν ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων ὑπεβοηθήθη οὐσιωδῶς ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴν προσπάθειαν δημιουργίας κλίματος στροφῆς καὶ διαθέσεως σταθερῶς αὐξανόντων πόρων εἰς παραγωγικοὺς σκοπούς. Καὶ ἐπὶ τούτοις, ἡ ἐκτέλεσις τῶν ἐγκαινιαζομένων μακροχρονίων οἰκονομικῶν προγραμμάτων, προοιωνίζεται τὴν ταχεῖαν διαρθρωτικὴν μεταβολὴν τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ἡ ὁποία παρέχει τὴν ἐγγύησιν τῆς οἰκονομικῆς προόδου καὶ εὐημερίας. Ἡ Κυβέρνησις, εἰς τὸν αὐτὸν πάντοτε ἀποβλέπουσα σκοπόν, προέρχεται εἰς τὴν λῆψιν καὶ μέτρων δημοσιονομικῆς καὶ πιστωτικῆς πολιτικῆς, πρὸς τόνωσιν τῆς ἰδιωτικῆς δραστηριότητος, διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ὁ ἐπιδιωκόμενος διὰ τοῦ μακροχρονίου προγράμματος ρυθμὸς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἀπὸ τὰ πιστωτικὰ μέτρα πρέπει νὰ ἐξαρθῇ ἡ μείωσις τῶν τόκων χορηγήσεων καὶ ἡ διεύρυνσις τῆς μεσοπροθέσμου καὶ μακροπροθέσμου πίστεως. Παραλλήλως, ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς τὴν σύστασιν τοῦ ὀργανισμοῦ βιομηχανικῆς ἀναπτύξεως (Ο.Β.Α.), ἐπὶ τοῦ ὁποίου εὐλόγως βασίζονται ἐλπίδες οὐσιαστικῆς συμβολῆς εἰς τὴν οἰκονομικὴν πρόοδον τῆς Χώρας. Εἰδικώτερον, διὰ τοῦ ὀργανισμοῦ τούτου ἐπιδιώκεται ἡ διευκόλυνσις τοῦ Δημοσίου εἰς τὴν ἐκτέλεσιν βασικῶν βιομηχανικῶν ἔργων, ὡς καὶ ἡ ἄμεσος διὰ τοῦ ὀργανισμοῦ ἵδρυσις καὶ ἐκσυγχρονισμὸς βιομηχανικῶν ἐπιχειρήσεων. Τὴν ἀνοδικὴν πορείαν τῆς οἰκονομίας κατὰ τὸ διαρρεῦσαν ἔτος ἠκολούθησε καὶ ἡ ἀπασχόλησις, καίτοι τὸ χρόνιον πρόβλημα τῆς ἱκανοποιητικῆς ἀπασχολήσεως τοῦ δυναμένου νὰ ἐργασθῇ πληθυσμοῦ θὰ ἀπαιτήσῃ βεβαίως ἐπιμόνους καὶ μακρὰς προσπαθείας μέχρις οὗ ἐπιτευχθῇ ἡ ἀναγκαία μεταβολὴ τῆς διαρθρώσεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Εἰς τὴν ἄνοδον τῆς ἀπασχολήσεως ἐντὸς τοῦ λήξαντος ἔτους ὡδήγησε, μεταξὺ ἄλλων παραγόντων, ἡ πραγματοποιηθεῖσα ηὐξημένη γεωργικὴ παραγωγή, ὡς καὶ ἡ σημειουμένη τάσις ἀνόδου τῆς μεταποιήσεως. Σημαντικήν, ἐξ ἄλλου, ἐπίδρασιν ἤσκησαν καὶ αἱ πραγματοποιηθεῖσαι μεγάλαι κρατικαὶ καὶ ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις. Ὁ προσανατολισμὸς τοῦ κρατικοῦ προγράμματος πρὸς ἔργα ἐκτελούμενα εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἔσχεν εὐεργετικὸν ἀντίκτυπον τόσον ἀπὸ ἀπόψεως δημιουργίας προσθέτων εὐκαιριῶν ἀπασχολήσεως, ὅσον καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς τονώσεως τῶν εἰσοδημάτων καὶ τῆς ζητήσεως εἰς τὰς ἐχούσας τὴν μεγαλυτέραν ἀνάγκην περιοχάς. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος ἔτους ἐξεδηλώθησαν εἰς τὸ σύνολον αἱ ἐπιδράσεις ἐκ τῆς κατ’ Αὔγουστον τοῦ ἔτους 1958 χορηγηθείσης αὐξήσεως μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων βάσει τῶν ἐθνικῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Κατὰ τὴν διάρκειαν ἐπίσης τοῦ παρελθόντος ἔτους, παρεκάμφθησαν αἱ ἐμφανισθεῖσαι δυσχέρειαι εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ λογαριασμοῦ οἰκογενειακῶν ἐπιδομάτων τῶν ἐργατῶν, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἔναρξις τῆς λειτουργίας αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ τρέχοντος ἔτους. Ἡ ἀποκατασταθεῖσα νομισματικὴ σταθερότης ἔτι πλέον ἐνισχύθη κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Διαπιστοῦται τοῦτο ἀπὸ τὴν ἄνευ προηγουμένου αὔξησιν τῶν παρὰ τραπέζαις ἰδιωτικῶν καταθέσεων, ὡς καὶ ἀπὸ τὴν κίνησιν τῶν τιμαρίθμων. Τὸ μέσον ἐτήσιον ὕψος τῶν τιμαρίθμων τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, κατὰ τὸ ἔτος 1959 εἶναι ἐλαφρῶς ἀνώτερον τοῦ ἀντιστοίχου ὕψους τοῦ ἔτους 1958, ὀφείλεται δὲ εἰς εἰδικοὺς λόγους καὶ δὲν θὰ ἦτο δίκαιον νὰ θεωρηθῇ ὡς ἀποτέλεσμα ἐνδογενοῦς τάσεως τῶν τιμῶν. Καὶ ἡ καθιερωθεῖσα τέλος ἐπισήμως ἐν Ἑλλάδι τὸν παρελθόντα Μάϊον μετατρεψιμότης τῆς δραχμῆς, ἐκφράζει τὴν διεθνῶς ἐνισχυμένην θέσιν τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος. Ἡ δραχμὴ καταλέγεται μεταξὺ τῶν ὑγιεστέρων νομισμάτων. Ἡ κυκλοφορία τῶν τραπεζογραμματίων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1959, ηὐξήθη κατὰ 1.165 ἑκατομ. δραχμ., ἢ κατὰ 14,9% ἔναντι 687 ἑκατομμ. δραχμῶν ἢ 9,6% αὐξήσεως κατὰ τὸ 1958. Ἄν ἡ σύγκρισις γίνῃ μὲ βάσιν τὸ μέσον ἐτήσιον ἐπίπεδον τῆς κυκλοφορίας, ἀντὶ τοῦ ὕψους αὐτῆς κατὰ τὴν τελευταίαν ἡμέραν τοῦ ἔτους, τότε ἡ διὰ τὸ ἔτος 1959 αὔξησις περιορίζεται εἰς 534 ἑκατομμ. δραχμάς, ἢ 7,4%, ἔναντι ἀντιστοίχου αὐξήσεως 1.018 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἢ 16,5% τοῦ ἔτους 1958. Ἐλαφρῶς διάφοροι ἐμφανίζονται αἱ ἐξελίξεις εἰς τὸ σύνολον τῶν μέσων πληρωμῆς. Ἡ προσφορὰ χρήματος, ηὐξήθη ἐντὸς τοῦ ἔτους 1959 κατὰ 1.796 ἑκατομμ. δραχμ. ἢ 16%, ἔναντι αὐξήσεως 914 ἑκατομμ. δραχμῶν ἢ 8,9% διαρκοῦντος τοῦ ἔτους 1958. Αἱ ἐκτεθεῖσαι αὐξήσεις εἶναι, προφανῶς, ἀνώτεραι τῆς ἀντιστοίχου ἀνόδου τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὑποδηλοῖ κάμψιν τῆς ταχύτητος τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας, μὲ ἀντίστοιχον αὔξησιν τῆς ρευστότητος τῆς οἰκονομίας. Τὸ φαινόμενον τοῦτο ἀποδεικνύει τὴν ἐνίσχυσιν τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κοινοῦ πρὸς τὴν δραχμὴν καὶ τὸ οἰκονομικὸν ἔργον τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ ἄποψις αὕτη ἐνισχύεται ἔτι περαιτέρω ἐκ τοῦ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1959, εἰς εὐρεῖαν κλίμακα, σημειωθέντος ἀντιθησαυρισμοῦ χρυσῶν λιρῶν ὑπὸ τῶν ἰδιωτῶν καὶ τῆς πτώσεως τῆς τιμῆς αὐτῆς. Παρὰ τὴν σοβαρὰν αὔξησιν τῶν μέσων πληρωμῆς, τὸ γενικὸν ἐπίπεδον τῶν τιμῶν ἐσημείωσεν ἐλαφρὰν μόνον ἄνοδον. Συγκεκριμένως ὁ τιμάριθμος χονδρικῆς πωλήσεως ηὐξήθη ἐντὸς τοῦ παρελθόντος ἔτους κατὰ 1,3%, ἔναντι μειώσεως 1,3% κατὰ τὸ 1958. Ἡ ἄνοδος ἐξηγεῖται ἀπὸ τὴν ὕψωσιν τῶν τιμῶν ὡρισμένων κτηνοτροφῶν, τοῦ ἐλαιολάδου (λόγῳ τῆς μειωμένης παραγωγῆς τοῦ 1958), ὡς καὶ τῶν εἰσαγομένων πρώτων ὑλῶν. Ἡ αὔξησις τοῦ τιμαρίθμου κόστους ζωῆς, ἀνελθοῦσα εἰς 2,6%, ἔναντι 1% τοῦ ἔτους 1958, εἶναι κατὰ κύριον λόγον συνέπεια τῆς αὐξήσεως τῶν τιμῶν ὡρισμένων εἰδῶν διατροφῆς (ἄρτου, ἐλαιολάδου κλπ.) καὶ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἐνοικίων καὶ τῶν ἀστικῶν μεταφορικῶν κομίστρων. Καὶ πρέπει νὰ ὑπομνησθῇ, ὅτι αἱ αὐξήσεις τῶν ἑλληνικῶν τιμαρίθμων εἶναι μικρότεραι τῶν ἀντιστοίχων πολλῶν ἄλλων χωρῶν. Μεταβολαὶ τιμαρίθμων κατὰ τὸ 1959 (Εἰς ποσοστὸν %)

*Πηγὴ U. N. MONTHLY BULLETIN STATISTICS. Ἰανουάριος 1960. Ἡ αὔξησις τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας κατὰ δραχμ. 1.165 ἑκατομμ. διαρκοῦντος τοῦ λήξαντος ἔτους ἐπραγματοποιήθη ἐξ ὁλοκλήρου ἐντὸς τοῦ δευτέρου ἑξαμήνου, ἐνῷ κατὰ τὸ πρῶτον ἑξάμηνον ἡ κυκλοφορία ἐκινεῖτο εἰς ἐπίπεδα σημαντικῶς χαμηλότερα τοῦ ἔτους 1958. Τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὴν ἀσκουμένην πολιτικὴν προστασίας τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ἡ ὁποία συνεπάγεται τὴν ἐκταμίευσιν μεγάλων χρηματικῶν ποσῶν κατὰ τὴν περίοδον τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, καπνοῦ, σταφίδος, κλπ., ἐνῷ συγχρόνως, λόγῳ τῶν ηὐξημένων ἐξαγωγῶν τοῦ τελευταίου τετραμήνου ἑκάστου ἔτους, τὸ ἰσοζύγιον πληρωμῶν μεταβάλλεται κατὰ τὴν περίοδον ταύτην εἰς αὐξητικὸν παράγοντα τῆς κυκλοφορίας. Εἰδικῶς, ἡ κατὰ τὸ τέλος τοῦ παρελθόντος ἔτους σημειωθεῖσα αὔξησις τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας, ὀφείλεται ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἐξωτερικοῦ τομέως τῆς οἰκονομίας, κατ’ ἀκολουθίαν τῆς αὐξήσεως τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος τῆς Χώρας κατὰ 40,3 ἑκατομμ. δολλάρια. Ὁ ἰδιωτικὸς τομεὺς ἤσκησε μειωτικὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς κυκλοφορίας, λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν εἰς τὰ πιστωτικὰ τῆς Χώρας ἱδρύματα ἰδιωτικῶν καταθέσεων, ἀποτόκου τῆς ἑδραιωθείσης ἐπὶ τὸ ἐθνικὸν νόμισμα ἐμπιστοσύνης καὶ τῆς αὐξήσεως τῶν εἰσοδημάτων. Ἡ ἐπίδρασις τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως ἤσκησεν αὐξητικὴν ἐπὶ τῆς κυκλοφορίας ἐπίδρασιν, πλὴν ὅμως ὑγιᾶ καὶ χωρὶς τὴν πρόκλησιν τῶν γνωστῶν ἐκ τοῦ παρελθόντος συνεπειῶν. Ἡ συνεχιζομένη βελτίωσις τῶν εἰσπράξεων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ὁ ὑγιής, διὰ τῆς ἐκδόσεως ἐντόκων γραμματίων δανεισμὸς τοῦ Κράτους, ἐπέτρεψαν τὴν διαμόρφωσιν τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, ὅπως ἤδη ἐλέχθη, εἰς τὸ ὕψος τῶν δραχμ. 3.400 ἑκατομμ. ἤτοι κατὰ 32% ἀνώτερον τοῦ ἀντιστοίχου τοῦ ἔτους 1958. Αἱ εἰς δραχμὰς ἰδιωτικαὶ καταθέσεις ηὐξήθησαν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους κατὰ δραχμ. 3.576 ἑκατομμ., ἢ 35,4%, ἔναντι 2.423 ἑκατομμ. δραχμῶν., ἢ 31,6% τοῦ ἔτους 1958. Ἡ κατὰ 1.153 ἑκατομμ. δραχ., μείζων κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος αὔξησις, ὀφείλεται ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν ἄνοδον τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς τὸν ἀντιθησαυρισμὸν χρυσῶν λιρῶν καὶ τὴν αὐξηθεῖσαν πρὸς κατάθεσιν τάσιν. Ἡ μεγαλυτέρα αὔξησις ἀντιπροσωπεύει καταθέσεις ταμιευτηρίου, αἵτινες ηὐξήθησαν κατὰ δραχμ. 2.767 ἑκατομμ., ἢ 48%, ἔναντι 1.065 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἢ 41% τοῦ ἔτους 1958. Ἡ αὔξησις τῶν καταθέσεων ὄψεως κατὰ δραχμ. 486 ἑκατομμ. περίπου, ἢ 18%, ἔναντι 174 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἢ 7% τοῦ ἔτους 1958, ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία προσαρμόζεται σταθερῶς πρὸς τὰ εἰς τὰς ἀνεπτυγμένας χώρας κρατοῦντα ὡς πρὸς τὴν χρησιμοποίησιν λογιστικοῦ χρήματος ἐν ταῖς συναλλαγαῖς. Τὸ ποσοστὸν αὐξήσεως εἰς τὰς καταθέσεις προθεσμίας ἀνῆλθεν εἰς 15%, πλὴν ὅμως πρέπει νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἐντὸς τοῦ 1959 ἀπερροφήθησαν ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η. δραχμ. 300 ἑκατομμ. περίπου ἐκ τῶν ἰδιωτικῶν ἀποταμιεύσεων, αἵτινες ἄλλως θὰ κατηυθύνοντο πρὸς τὰς καταθέσεις προθεσμίας, τὸ ποσοστὸν αὐξήσεως τῶν ὁποίων θὰ ἀνήρχετο τότε εἰς 43%. Ἄξιον ἰδιαιτέρας ἐξάρσεως εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἄνοδος τῶν καταθέσεων κατὰ τὸ ἔτος 1959 ἐπραγματοποιήθη μὲ παράλληλον αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν καταθετῶν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀποδεικνύει, ὅτι μεγαλύτερον συνεχῶς τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ ἀποκτᾷ ἀποταμιευτικὴν ἱκανότητα. Πρέπει δὲ νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ αὔξησις αὕτη ἐπραγματοποιήθη εἰς περίοδον μειώσεως τῶν ἐπιτοκίων καταθέσεων κατὰ 1.5 καὶ 2 μονάδας, ἥτις ἐκρίθη ἐπιβεβλημένη διὰ τὸν ὑποβιβασμὸν τοῦ κόστους τοῦ χρήματος, τὸν ὁποῖον ὑπαγορεύει ἡ ἀνάγκη προωθήσεως τῆς εἰς ἐπενδύσεις δραστηριότητος. Βάσει ἐκτιμήσεως τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ὁ ἀριθμὸς τῶν καταθετῶν ηὐξήθη κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος ἔτους κατὰ 25% περίπου ἔναντι τοῦ προηγουμένου:

Παραλλήλως σχεδὸν πρὸς τὴν αὔξησιν τῶν καταθέσεων κατὰ τὸ ἔτος 1959 ὑπῆρξε καὶ ἡ αὔξησις τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς οἰκονομίας. Ἐντὸς τοῦ παρελθόντος ἔτους ηὐξήθη αὕτη κατὰ δραχμ. 2.635 ἑκατομμ. ἢ κατὰ 11,8%, ἔναντι δραχμ. 3.376 ἑκατομμ. ἢ 17,8% τοῦ ἔτους 1958. Εἰδικῶς αἱ βραχυπρόθεσμοι πιστώσεις ηὐξήθησαν μόνον κατὰ δραχμ. 953 ἑκατομμ. ἔναντι 2.146 ἑκατομμ. δραχμῶν τοῦ ἔτους 1958, συνεπεία τῆς καλύψεως τῶν ἀναγκῶν τῆς οἰκονομίας, ἐν ὄψει καὶ τῆς παρατηρηθείσης ρευστοποιήσεως ἀποθεμάτων ὑπὸ τῆς βιομηχανίας. Αἱ πρὸς τὴν γεωργίαν χορηγούμενοι βραχυπρόθεσμοι πιστώσεις ἐσημείωσαν ἐντὸς τοῦ παρελθόντος ἔτους αὔξησιν ἴσην σχεδὸν πρὸς τὴν τοῦ ἔτους 1958 (δραχμ. 584 ἑκατομμ. ἔναντι δραχμ. 541 ἑκατομμ.). Αἱ πρὸς τὸ ἐμπόριον παρεχόμεναι πιστώσεις ηὐξήθησαν κατὰ δραχμ. 230 ἑκατομμ. Τὸ ἐσωτερικὸν ἐμπόριον ἐχρηματοδοτήθη μὲ δραχμ. 322 ἑκατ. ἐπὶ πλέον τοῦ προηγουμένου ἔτους, ἐνῷ αἱ πιστώσεις τοῦ εἰσαγωγικοῦ καὶ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου ἐμειώθησαν κατὰ δραχμ. 70 καὶ δραχμ. 15 ἑκατομμ. ἀντιστοίχως. Τέλος ἡ Κυβέρνησις, ἐν τῇ ἀσκήσει τῆς πολιτικῆς ἀναπτύξεως τῆς βιοτεχνίας, ηὔξησε τὰς πρὸς τὸν κλάδον τοῦτον πιστώσεις κατὰ δραχμ. 184 ἑκατομμ. Ἀντιθέτως πρὸς τὴν ἐξέλιξιν εἰς τὴν βραχυπρόθεσμον χρηματοδότησιν αἱ μακροπρόθεσμοι πιστώσεις ἡ σπουδαιότης τῶν ὁποίων εἶναι προφανής, ηὐξήθησαν ἐντὸς τοῦ ἔτους 1959 κατὰ 1.682 ἑκατομμ. δραχμὰς ἢ 26%, ἔναντι 1.230 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἢ 23,5% τοῦ ἔτους 1958. Ἡ αὔξησις τῶν πιστώσεων τῆς κατηγορίας αὐτῆς ἀντιπροσωπεύει τὰ 63,8% τῆς συνολικῆς αὐξήσεως τῆς χρηματοδοτήσεως, ἔναντι 36,4% τοῦ ἔτους 1958. Ἐκ τῶν ηὐξημένων μακροπροθέσμων πιστώσεων, 630 ἑκατομμ. δραχμῶν ἀφοροῦν τὴν γεωργίαν καὶ ἀντιπροσωπεύουν δάνεια διὰ ἐγγείους βελτιώσεις, ἐξοπλισμόν, ὡς καὶ ἵδρυσιν ἢ ἐπέκτασιν ἀγροτικῶν βιομηχανιῶν. Αἱ ἐξελίξεις εἰς τὰς σχέσεις τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας μετὰ τοῦ ἐξωτερικοῦ κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ὑπῆρξαν ἐν τῷ συνόλῳ εὐνοϊκαί, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν αὔξησιν τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος τῆς Χώρας κατὰ 40,3 ἑκατομμ. δολλάρια ἔναντι μειώσεως τούτου κατὰ 22,8 ἑκατομμ. δολλάρια ἐντὸς τοῦ ἔτους 1958. Οὕτω τὸ συνολικὸν εἰς χρυσὸν καὶ συνάλλαγμα ἀπόθεμα ἀνῆλθεν εἰς τὰ τέλος τοῦ ἔτους εἰς 207,6 ἑκατομμ. δολλάρια. Καὶ εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο δὲν περιλαμβάνεται τὸ ὑπόλοιπον τοῦ δανείου βρεταννικῆς Κυβερνήσεως. Εἰδικῶς, αἱ πληρωμαὶ δι’ εἰσαγωγὰς ἀνῆλθον εἰς 454,8 ἑκατομμ. δολλάρια, ἔναντι 491,4 ἑκατομμ. δολλαρίων τοῦ ἔτους 1958, ἤτοι ἐμειώθησαν κατὰ 36,6 ἑκατομμ. δολλάρια ἢ 7,4% ἐνῷ κατὰ τὸ 1958 εἶχον αὐξηθῆ κατὰ 16,3 ἑκατομμ. δολλάρια, ἢ 3,4%. Ἡ μείωσις εἶναι ἀκόμη μεγαλυτέρα ἂν ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν καὶ αἱ ἐπὶ προθεσμιακῷ διακανονισμῷ εἰσαγωγαί, ὁπότε τὸ συνολικὸν ὕψος τῶν εἰσαγωγῶν ἀνέρχεται εἰς 450,4 ἑκατομμ. δολλάρια, ἔναντι 509,8 ἑκατομμ. δολλαρίων τοῦ ἔτους 1958. Τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς μειώσεως ὀφείλεται εἰς τὴν πτῶσιν τῶν ἰδιωτικῶν εἰσαγωγῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, εἰδικῆς μάλιστα μορφῆς καταναλώσεως, ἐνῷ ἀντιθέτως ἡ μείωσις τῶν κεφαλαιουχικῶν ἀγαθῶν εἶναι μικροτέρα καὶ ἀναφέρεται εἰς ἀγαθὰ δευτερευούσης σημασίας, ὅπως τὰ λεωφορεῖα, φορτηγὰ αὐτοκίνητα κλπ. Ἡ ἐξήγησις τῆς ἐντὸς τοῦ ἔτους 1959 μειώσεως τῶν εἰσαγωγῶν δύναται νὰ ἀναζητηθῇ: α.—εἰς τὰς μειωμένας ἀνάγκας εἰσαγωγῆς γεωργικῶν εἰδῶν, λόγῳ τῆς ηὐξημένης παραγωγῆς, β.—εἰς τὴν μείωσιν τῶν εἰσαγωγῶν πρώτων ὑλῶν, λόγῳ τῆς ρευστοποιήσεως δυσαναλόγων ἀποθεμάτων καὶ γ.—εἰς τὴν μείωσιν τῆς εἰσαγωγῆς ὡρισμένων εἰδῶν, συνεπείᾳ τῶν κατ’ Αὔγουστον τοῦ ἔτους 1958 ληφθέντων μέτρων. Αἱ ἐκ τῶν ἐξαγωγῶν εἰσπράξεις κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος διεμορφώθησαν εἰς ὕψος κατὰ 30,3 ἑκατ. δολλάρια κατώτερον τῶν ἀντιστοίχων τοῦ ἔτους 1958. Ὀφείλεται τοῦτο εἰς τὸ γεγονὸς, ὅτι αἱ ἑλληνικαὶ ἐξαγωγαὶ ἀντιμετωπίζουν εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν ὀξὺν ἀνταγωνισμόν, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν πτῶσιν τῶν τιμῶν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀποδίδεται ἐξ ὁλοκλήρου ἡ μείωσις. Δέον νὰ σημειωθῇ, ἐξ ἄλλου, ὅτι αἱ ἐξαγωγαὶ τοῦ ἔτους 1959 δὲν δύνανται νὰ συγκριθοῦν ἀμέσως πρὸς τὰς ἐξαγωγὰς τοῦ 1958, διότι αἱ τελευταῖαι ἦσαν ἐκτάκτως ηὐξημέναι λόγῳ τῆς ἐξαγωγῆς μεγάλων ποσοτήτων οἴνων εἰς Γαλλίαν: ἡ θέσις εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκονται αἱ ἑλληνικαὶ ἐξαγωγαὶ ἤγαγε τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν λῆψιν ἤδη διαφόρων μέτρων καὶ τὴν μελέτην τῆς ἐνδεικνυομένης πολιτικῆς. Αἱ ἐξ ἀδήλων πόρων εἰσπράξεις ἀνῆλθον κατὰ τὸ ἔτος 1959 εἰς 237,2 ἑκατ. δολλάρια, ἔναντι 217,6 ἑκατ. δολλαρίων τοῦ ἔτους 1958. Ηὐξήθησαν δηλαδὴ κατὰ 19,6 ἑκατ. δολλάρια, ἐνῷ τὸ ἔτος 1958 εἶχον μειωθῆ κατὰ 18,1 ἑκατ. δολλάρια, ἔναντι τοῦ προγενεστέρου ἔτους. Ἡ αὔξησις τῶν ἀδήλων πόρων ὀφείλεται εἰς τὰ ηὐξημένα μεταναστευτικὰ ἐμβάσματα καὶ τὸ τουριστικὸν συνάλλαγμα. Τὸ ναυτιλιακὸν συνάλλαγμα παρέμεινεν εἰς τὸ αὐτὸ ἀκριβῶς ὕψος τοῦ παρελθόντος ἔτους. Εἰς τὸ ἀποτέλεσμα τοῦτο, συνέβαλεν ἡ ἀσκουμένη πολιτικὴ προσελεύσεως πλοίων ὑπὸ τὴν ἑλληνικὴν σημαίαν. Αἱ ἄδηλοι πληρωμαὶ ἀνῆλθον εἰς 54,7 ἑκατ. δολλάρια, ἔναντι 47,7 ἑκατ. δολλαρίων τοῦ ἔτους 1958, οὕτω δὲ ἐκ τῆς συσχετίσεως τῶν παραγόντων τούτων ἡ αὔξησις τῶν καθαρῶν ἀδήλων πόρων ἀπὸ 170 ἑκατ. δολλάρια τοῦ ἔτους 1958, ἀνῆλθεν εἰς 182,5 ἑκατ. δολλάρια κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Ἡ καθαρὰ κίνησις κεφαλαίων ὑπῆρξε καὶ κατὰ τὸ ἔτος 1959 ἐνεργητικὴ καὶ δὴ εἰς ἐπίπεδον κατὰ πολὺ ὑψηλότερον τῶν προηγουμένων ἐτῶν. Οὕτως, ἔναντι 28,2 ἑκατ. δολλαρίων τοῦ ἔτους 1957 καὶ 29,4 ἑκατ. δολλαρίων τοῦ ἔτους 1958, ἡ ἐνεργητικὴ θέσις τῆς κινήσεως κεφαλαίων κατὰ τὸ ἔτος 1959 ἀνῆλθεν εἰς 52,5 ἑκατ. δολλάρια. Ὁ προϋπολογισμὸς τῆς ἀρξαμένης χρήσεως ἀντιμετωπίζει ηὐξημένας ἔναντι τοῦ παρελθόντος ὑποχρεώσεις, ἐνῷ ἀντιθέτως θὰ ἀποστερηθῇ ὡρισμένων ἐσόδων, τὰ ὁποῖα ἐπραγματοποιήθησαν κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Πρόκειται περὶ τῆς ἀποδόσεως τοῦ φόρου εἰσοδήματος τοῦ βʹ ἑξαμήνου τοῦ ἔτους 1956, ἡ καταβολὴ τοῦ ὁποίου ἐκλιμακώθη μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1958 καὶ 1959, ὡς καὶ ἐκτάκτων ἄλλων τινῶν ἐσόδων, συνολικοῦ ὕψους 489 ἑκατ. δραχμῶν. Καὶ ἀντιθέτως, ἐπιβαρύνεται ἡ νέα χρῆσις μὲ νέας ὑποχρεωτικὰς δαπάνας διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῶν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1958 γενομένων αὐξήσεων τῶν ἀποδοχῶν τῶν ὀργάνων τῆς κρατικῆς διοικήσεως καὶ τῶν συντάξεων, ἰδιὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν τελευταίων νόμων μεταρρυθμίσεως τῆς παιδείας καὶ διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ὑποχρεώσεων, τὰς ὁποίας ἐδημιούργησαν τὰ μέτρα ἀναδιοργανώσεως τοῦ Ὑπουργείου τῆς Γεωργίας καὶ ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν. Ἡ ἀποστολὴ στρατιωτικοῦ τμήματος εἰς τὴν Κύπρον δημιουργεῖ νέαν ὑποχρέωσιν. Τὴν νέαν χρῆσιν βαρύνουν, ἐπίσης, πρόσθετοι ὑποχρεώσεις 87,3 ἑκατ. δραχμῶν ἐκ τῆς προϊούσης αὐξήσεως τῆς ὑπηρεσίας τοῦ μεταπολεμικοῦ δημοσίου χρέους. Ἤδη, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους, διὰ τὴν χρηματοδότησιν μόνον τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων ἀπητήθησαν ἔντοκα γραμμάτια 1101 ἑκατ. δραχμῶν. Καὶ διὰ νὰ περιορισθῶ εἰς τὰς πλέον σημαντικὰς κατηγορίας, κατὰ τὴν τρέχουσαν χρῆσιν διευρύνεται τὸ ἄνοιγμα τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων κατὰ ἄλλα 35 περίπου ἑκατ. δραχμῶν, διὰ νὰ ἐγγίσῃ τοῦτο εἰς τὸ σύνολον τὰ 500 περίπου ἑκατ. δραχμῶν. Ἡ κατάστρωσις τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ ἐγένετο, ὅπως ἦτο φυσικόν, ἐν ὄψει τῶν συνεπειῶν, τὰς ὁποίας ἀσκοῦν ἐπὶ τῶν ἐσόδων καὶ τῶν δαπανῶν, οἱ ἄρτι εἰς γενικὰς γραμμὰς ἐκτεθέντες παράγοντες. Ἀντιστρόφως, διάφορον ἤσκησαν ἐπίδρασιν, ὡς πρὸς τὸν προσδιορισμὸν τοῦ ὕψους τῶν ἐσόδων καὶ τῶν ἐξόδων, κατὰ τὴν κατάστρωσιν τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ, αἱ διὰ τὴν νέαν χρῆσιν προσδοκώμεναι εὐεργετικαὶ ἐπιδράσεις ἄλλων συντελεστῶν καὶ αἱ διαγραφόμεναι ἐξελίξεις εἰς τὴν ἑλληνικὴν οἰκονομίαν. Ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὰ ἀποτελέσματα τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους, ἡ νέα χρῆσις εἶναι ἀπηλλαγμένη ὡρισμένων ὑποχρεώσεων, διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ὁποίων περιελαμβάνοντο εἰς αὐτὸν πιστώσεις 370 ἑκατ. δραχμῶν περίπου. Καί, ἀντιθέτως, προβλέπονται νέα ἔσοδα 200 περίπου ἑκατ. δραχμῶν, προερχόμενα κυρίως ἐκ τῆς ἐκδόσεως μεταλλικῶν 20δράχμων κερμάτων, τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ μονοπωλίου φωτιστικοῦ πετρελαίου, ἐκ τῆς ὁποίας πρόκειται νὰ μειωθῇ ἡ τιμὴ τῆς διαθέσεως αὐτοῦ εἰς τοὺς κατοίκους τῆς ὑπαίθρου καὶ τοῦ περιορισμοῦ τῶν ταχυδρομικῶν ἀτελειῶν, περὶ οὗ μέλλει νὰ κατατεθῇ νομοσχέδιον εἰς τὴν Βουλήν. Παραλλήλως, αἱ ἀπὸ τοῦ τελευταίου διμήνου σαφεῖς ἐνδείξεις τῆς αὐξούσης οἰκονομικῆς δραστηριότητος καὶ ἡ πρόβλεψις, ὅτι ἡ οἰκονομία μας κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους σημειώνει ἀνοδικὸν ρυθμόν, ἐν συνδυασμῷ καὶ πρὸς τὸ ἀνερχόμενον σταθερῶς ἐθνικὸν εἰσόδημα, ἐπιτρέπουν τὴν πρόβλεψιν περὶ μείζονος ἔναντι τοῦ παρελθόντος ἔτους ἀποδόσεως τῶν κρατικῶν ἐσόδων καὶ εἰς τὴν ἄμεσον καὶ εἰς τὴν ἔμμεσον φορολογίαν, ἄνευ αὐξήσεως τοῦ φορολογικοῦ βάρους. Αἱ ἐκ δασμῶν καὶ συναφῶν φόρων εἰσπράξεις διὰ τὸ τρέχον ἔτος, μετὰ τῶν εἰδικῶν φόρων καταναλώσεως, ὑπελογίσθησαν εἰς 4.390 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι 4280 ἑκατ. δραχμῶν εἰσπράξεων τῆς παρελθούσης χρήσεως. Ηὐξημένη ὑπελογίσθη καὶ ἡ ἀπόδοσις τῶν λοιπῶν φόρων καταναλώσεως, ἰδίᾳ δὲ τοῦ κύκλου ἐργασιῶν ἐπὶ τῆς ἐπιχωρίου βιομηχανικῆς παραγωγῆς καὶ τῶν ἄλλων ἐπιχειρηματικῶν τομέων. Ἡ ἀπόδοσις τῶν φόρων τούτων ἀποτελεῖ δείκτην τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος εἰς τὴν χώραν, ὑπῆρξε δὲ καὶ κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ἀνωτέρα τῶν κατὰ τὸ ἔτος 1958 πραγματοποιηθεισῶν εἰσπράξεων. Ἡ ἐν συνόλῳ ἐκτίμησις πάντων τούτων, ἐξησφάλιζε τὴν ἐξ ἑλληνικῶν πόρων κάλυψιν τῶν τρεχουσῶν δαπανῶν καὶ περαιτέρω περιθώριον συμβολῆς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν χρηματοδότησιν τοῦ προγράμματος τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων, δὲν θὰ ἱκανοποίει ὅμως ἐξ ὁλοκλήρου τὰς κυβερνητικὰς ἀντιλήψεις περὶ τοῦ μέτρου κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ σημερινὴ πραγματικότης πρέπει νὰ μετέχῃ εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν προϋποθέσεων τῆς ταχείας οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ καλλιτέρου μέλλοντος διὰ τοὺς ἀναζητοῦντας ἐργασίαν καὶ ὑποαπασχολουμένους νέους τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἔκρινεν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι διὰ τὸν σκοπὸν τοῦτον δικαιολογεῖται πᾶσα αὐστηρότης εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν καταναλωτικῶν ἀναγκῶν, ἐφ’ ὅσον αὗται βεβαίως δὲν συνάπτονται μὲ τὴν καθιερωμένην καὶ γνωστὴν πρόνοιαν ὑπὲρ τῶν ἀπορωτέρων στρωμάτων τοῦ Λαοῦ. Πρὸς τοῦτο, ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε τὸν περιορισμὸν τῶν ἐπιδεκτικῶν μειώσεως πιστώσεων ὅλων τῶν Ὑπουργείων κατὰ ποσοστὸν 5–10%, κατὰ κανόνα δὲ ἔναντι τῶν προβλέψεων τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους, τὴν ἀναστολὴν τῆς πληρωμῆς τῶν κενῶν θέσεων τῆς δημοσίας ὑπηρεσίας, ἐξαιρέσει τῶν ὑπηρετούντων τὴν παραγωγὴν τομέων καὶ τῶν ἀναφερομένων εἰς τὴν ἱκανοποίησιν ἐπιτακτικῶν ἀναγκῶν, ἐκτιμωμένων ἑκάστοτε ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὸν περιορισμὸν τῶν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν δι’ ἐκτέλεσιν ὑπηρεσίας ἀποστολῶν εἰς τὰ ὑπὸ τῶν συμβατικῶν μας ὑποχρεώσεων καὶ τῶν ἐθνικῶν ἀναγκῶν ἐπιτρεπόμενα ὅρια. Περαιτέρω, ἡ Κυβέρνησις ἔθεσεν ὑπὸ ἔλεγχον τὸ θέμα καθ’ ὅλου τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν σιδηροδρομικῶν δικτύων τῆς Χώρας, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας ἐξ αἰτίας τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῶν χερσαίων μεταφορικῶν μέσων καὶ ἄλλων συγγενῶν αἰτίων, περὶ τῶν ὁποίων ἐν καιρῷ θὰ γίνῃ λόγος ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους, ἔχει δημιουργήσει τὴν ἀνάγκην τῆς ριζικῆς τοῦ θέματος τούτου ἀντιμετωπίσεως, ἐξευρισκομένης λύσεως εἰς τὴν συνεχῶς ἐπιδεινουμένην θέσιν τοῦ σιδηροδρόμου εἰς τὴν Χώραν μας. Ἡ πλήρης καὶ ἐξ ὅλων τῶν πλευρῶν διερεύνησις τοῦ θέματος ὡδήγησεν εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς λήψεως τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων, διότι πρέπει νὰ ἀναγνωρισθῇ, ὅτι ἐτήσιον βάρος 500 περίπου ἑκατ. δραχμῶν, μὲ συνεχῆ τάσιν διογκώσεως, δὲν εἶναι λογικὸν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βαστάξῃ ἐπ’ ἄπειρον τὸ κοινωνικὸν σύνολον διὰ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὰ μέτρα ταῦτα, νομοθετικὰ καὶ διοικητικά, ὑφιστάμενα τὴν ἀπαραίτητον τεχνικὴν ἐπεξεργασίαν, ἀνακοινοῦνται τὸ ταχύτερον, θὰ ἐπακολουθήσῃ δὲ ἄνευ ἀναβολῆς ἡ ἄμεσος κατάθεσις τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἡ ἔκδοσις τῶν διοικητικῶν ἀποφάσεων. Αἱ προβλέψεις τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ ἐβασίσθησαν κατ’ ἀρχὴν εἰς τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ λήξαντος ἔτους, μετὰ συνεκτίμησιν καὶ τῶν ἐκτεθέντων λοιπῶν παραγόντων, ἡ ἐπίδρασις τῶν ὁποίων μέλλει ἀναμφισβητήτως νὰ ἐπηρεάσῃ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ. Εἰς τὴν κατάστρωσιν τῶν προβλέψεων δὲν ἐξετιμήθησαν ὅμως τὰ μέτρα διὰ τοὺς σιδηροδρόμους, σκοπὸς τῶν ὁποίων εἶναι ὁ περιορισμὸς τοῦ μεγάλου ἀνοίγματος τῆς διαχειρίσεως καὶ ἀπαλλαγὴ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπὸ ἑνὸς μέρους τῆς σημερινῆς ἐπιβαρύνσεώς του, ἥτις δὲν πρόκειται νὰ διατεθῇ δι’ ἄλλας καταναλωτικὰς ἀνάγκας, ἀλλὰ ἀποκλειστικῶς πρὸς ἐπαύξησιν, τῶν διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς Χώρας διατιθεμένων πόρων. Διὰ τὸν αὐτὸν σκοπὸν ἄλλωστε, γίνεται μέχρι σήμερον καὶ θὰ ἐξακολουθήσῃ ἀπαρεγκλίτως ἡ διάθεσις παντὸς ἐξοικονομουμένου ποσοῦ. Ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς ἐξασφαλίζει ἐξ ἑλληνικῶν πόρων τὴν κάλυψιν τῶν τρεχουσῶν ἀναγκῶν τῆς χρήσεως καὶ καταλείπει περιθώριον συμβολῆς εἰς τὴν χρηματοδότησιν τοῦ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ὑπὸ ἐκτέλεσιν προγράμματος κρατικῶν ἐπενδύσεων. Ἡ συμβολὴ τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ, μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν ἀδιαθέτων πιστώσεων καὶ πρόβλεψιν συνολικοῦ ἀποθεματικοῦ 800 ἑκατ. δραχμῶν, ὑπολογίζεται εἰς 600 ἑκατ. δραχμάς. Ἐξασφαλίζεται οὕτω, καὶ διὰ τὸ τρέχον ἔτος συμμετοχὴ τῆς κρατικῆς ἀποταμιεύσεως εἰς τὸ ἔργον τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Καὶ πρόκειται περὶ ἐκτελέσεως προγράμματος τοῦ μεγαλυτέρου μέχρι σήμερον ὕψους διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀνερχομένου εἰς 4.430 ἑκατ. δραχμάς. Ἡ ἐκτέλεσις αὐτοῦ διασφαλίζεται κατὰ τὸ μεγαλύτερον μέρος ἐξ ἄλλων πηγῶν, ἐνῷ ἡ συμβολὴ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ εἶναι μικροτέρα τῆς διατεθείσης κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Ὀφείλεται τοῦτο κυρίως εἰς τὴν αὔξησιν τῶν κρατικῶν δαπανῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων προέχουσαν καταλαμβάνουν θέσιν αἱ διὰ τὸ μισθολόγιον καὶ τὰς συντάξεις πιστώσεις, ὑπολογιζόμεναι κατὰ 1000 ἑκατ. περίπου δραχμάς, ἀνώτεραι τῶν διατεθεισῶν κατὰ τὸ 1957, ἔτος ἀφετηρίας τῆς συμβολῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων. Ἄλλα 515 ἑκατ. δραχμῶν, ἀπορροφᾷ ἐφέτος ἡ ὑπηρεσία τοῦ μεταπολεμικοῦ δημοσίου χρέους, μέγα μέρος τοῦ ὁποίου ἀνελήφθη διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν. Καὶ ἀκόμη 600 ἑκατ. δραχμῶν περίπου ἀποστεροῦν ἀπὸ τὴν ἀπόδοσιν τῆς φορολογίας αἱ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1957 καὶ ἐντεῦθεν διαρρυθμίσεις τῆς ἀμέσου φορολογίας. Ἐὰν ἡ σύμμετρος ἀξιολόγησις τῶν κατ’ ἰδίαν ἀναγκῶν δὲν εἶχεν ἀποστερήσει τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν ἀπὸ τὰ μνημονευθέντα ποσά, θὰ εἶχεν οὗτος τὴν εὐχέρειαν νὰ ὑποβοηθήσῃ ἀμέσως τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τοῦ τόπου κατὰ τὸ τρέχον ἔτος μὲ 2.200 ἑκατ. δραχμάς, δηλαδὴ μὲ 1.400 ἑκατ. δραχμάς, πλέον τῶν διατεθέντων κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Σημειωτέον, ὅτι εἰς τὴν προσδιορισθεῖσαν ἀποστέρησιν δὲν περιλαμβάνονται αἱ δημοσιονομικαὶ συνέπειαι τοῦ τελευταίου νόμου περὶ φορολογικῶν κινήτρων, διὰ τοῦ ὁποίου περιορίζονται τὰ ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ νὰ τονωθῇ τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἰδιωτῶν διὰ παραγωγικὰς ἐπενδύσεις. Ἡ Ἑλλάς, τελοῦσα εἰς τὸ στάδιον τῆς ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας αὐτῆς, εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ὑποχρεωμένη νὰ ἀκολουθήσῃ φορολογικὴν πολιτικὴν ὑποβοηθοῦσαν ταύτην, διὰ τῆς ἀμέσου εἰς τὴν χρηματοδότησιν συμβολῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ, συνιστώσης κατ’ οὐσίαν ἀποταμίευσιν τῆς κοινωνικῆς ὁλότητος, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ ἐπηρεασμοῦ τῆς διαθέσεως τῆς ἰδιωτικῆς ἀποταμιεύσεως, μὲ διευκόλυνσιν τῆς πρὸς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις στροφῆς αὐτῆς. Καὶ τοὺς δύο τούτους σκοποὺς ὑπηρέτησεν ἡ ἀσκουμένη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως φορολογικὴ πολιτική, ἐνῷ παραλλήλως ἡ δι’ αὐτῆς πλαισιουμένη συνολικὴ δημοσιονομικὴ διαχείρισις ἐκινήθη ὑπὸ καθεστὼς ἀπολύτου νομισματικῆς σταθερότητος. Ἡ Κυβέρνησις, ὅπως ἤδη ἐλέχθη, ἐπεδίωξε τὴν κάλυψιν τῶν σταθερῶς αὐξανομένων ἀναγκῶν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἄνευ αὐξήσεως τοῦ φορολογικοῦ βάρους διὰ τῆς δικαιοτέρας ἐφαρμογῆς τῆς κειμένης νομοθεσίας, πρὸς τὸ κοινὸν συμφέρον τῶν φορολογουμένων καὶ τῆς Πολιτείας. Ἡ μέριμνα τῆς Κυβερνήσεως ἰδιὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐσωτερικῶν πόρων, ἄνευ αὐξήσεως τοῦ φορολογικοῦ βάρους, περιέλαβεν, ὅπως ἦτο φυσικὸν τὴν ἔρευναν τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἡ πεῖρα τῆς ἐφαρμογῆς τῆς προσφάτου φορολογικῆς νομοθεσίας κατέδειξεν ὡς ἐνδεικνυόμενα διὰ νὰ γίνῃ πλέον ἀποτελεσματικὸς ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ δίωξις τῆς φοροδιαφυγῆς. Ἠκούσθησαν πρὸς τοῦτο καὶ αἱ γνῶμαι τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων καὶ ἐμελετήθησαν αἱ διατυπωθεῖσαι δι’ ὑπομνημάτων ἀπόψεις, ἤδη δὲ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ψήφισιν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν ἐξ ὅλων τῶν πλευρῶν ἀναγνωριζομένην ἀνάγκην τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ γενικῶς ὁμολογουμένου σημερινοῦ μειονεκτικοῦ καθεστῶτος. Συγχρόνως θὰ συμπληρωθῇ διὰ Διατάγματος ὁ ἰσχύων κῶδιξ φορολογικῶν στοιχείων. Τὸ σημερινὸν καθεστώς, παρὰ τὴν ἀναμφισβητήτως ἐπιτευχθεῖσαν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη πρόοδον, τὴν διαπιστουμένην καὶ ἐκ τῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα προηγουμένως ἐμνημόνευσα, ἀποτελεῖ πρόκλησιν ἰδίᾳ τοὺς εἰλικρινεῖς φορολογουμένους, ἀδικεῖ τοὺς ἐκπληροῦντας τὰς ὑποχρεώσεις των, διότι ἐμποδίζει τὴν ὑπὸ ἄλλας συνθήκας δυνατὴν ἴσως μείωσιν τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν, βλάπτει τὸ σύνολον, διότι ἀποστερεῖ τὴν Πολιτείαν ἀδαπάνου χρήματος διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν αὐτῆς, ἰδίᾳ δὲ διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ ἀντίκειται τέλος πρὸς τὴν ἔννοιαν τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς τάξεως. Φορολογικαὶ μεταρρυθμίσεις, ἐν συνόψει, διὰ τὴν ἐμπέδωσιν φορολογικῆς δικαιοσύνης καὶ διὰ τὴν συμπίεσιν τῆς φοροδιαφυγῆς εἰς ὅλας τὰς μορφὰς εἶναι δυναταὶ ἄνευ οἱασδήποτε ἐπιδράσεως εἰς τὸ φορολογικὸν βάρος. Καὶ ὀφείλεται ἱκανοποίησις ἐν τούτῳ εἰς τὸ αἴτημα τῶν φορολογουμένων. Ὅλα, ὅμως, τὰ δημοσιονομικοῦ περιεχομένου μέτρα πρέπει νὰ συνδυάζωνται μὲ τὴν κοινῶς ὁμολογουμένην ἀνάγκην τῆς ἐπιταχύνσεως τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Διότι ἀπὸ ταύτην θὰ προκύψουν δυνατότητες παραγωγικῆς ἀπασχολήσεως τοῦ πληθυσμοῦ καὶ αὐξήσεως τοῦ συνολικοῦ καὶ τοῦ κατὰ κάτοικον εἰσοδήματος, κατὰ τρόπον διευρύνοντα τὴν βάσιν τῆς φορολογίας μὲ εὐνοϊκὰς εἰς τὸ μέλλον ἐπιδράσεις ἐπὶ τοῦ ὕψους τῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως τοῦ κατ’ ἰδίαν φορολογουμένου. Διαρρυθμίσεις ὅμως τῆς φορολογίας, δὲν θὰ εἶναι πρέπον νὰ ἐπιδεινώσουν ἔτι πλέον τὴν μεταξὺ ἀμέσων καὶ ἐμμέσων φόρων σχέσιν. Ἡ σχέσις, ἀληθῶς, μεταξὺ ἀμέσων καὶ ἐμμέσων φόρων δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ἱκανοποιητική, καίτοι ἀντίστοιχος πρὸς τὴν θέσιν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ἀκόμη ἡ οἰκονομία τῆς Χώρας μας. Ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ληξάσης χρήσεως διαπιστοῦται, ὅτι οἱ ἄμεσοι φόροι ἐξακολουθοῦν νὰ κινῶνται περὶ τὸ ποσοστὸν 19% τοῦ συνόλου τῶν ἐκ τῆς φορολογίας ἐσόδων. Παρὰ ταῦτα, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ παρέλθῃ ἀπαρατήρητον τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἀπόδοσις τῆς ἀμέσου φορολογίας εἶναι ηὐξημένη μεταπολεμικῶς, ἔναντι τῆς προπολεμικῆς περιόδου, ὅτε οἱ ἄμεσοι φόροι ἐκάλυπτον 16–17% μόνον τῶν ἐκ τῆς φορολογίας κρατικῶν ἐσόδων, ἐνῶ ἡ συνολικὴ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος δὲν διαφέρει σημαντικά. Καὶ περιελάμβανε τότε ἡ ἄμεσος φορολογία καὶ τὰ ἀγροτικὰ εἰσοδήματα. Τὰ νομοθετικὰ καὶ διοικητικὰ μέτρα πρὸς τόνωσιν τοῦ ἀσκουμένου φορολογικοῦ ἐλέγχου εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν, εἰδικώτερον δὲ εἰς τὸν φόρον εἰσοδήματος ἐκ πάσης πηγῆς καὶ διὰ νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ παρακολούθησις τῶν ἑκάστοτε προστιθεμένων εἰς τὴν ἀγορὰν νέων ἐπιτηδευματιῶν, εἶναι δίκαιον νὰ συμπληρώσῃ καὶ ἡ ὁλοκλήρωσις τῶν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1958 καθιερωθέντων, πρὸς κατασφάλισιν τοῦ φορολογουμένου ἔναντι πλάνης καὶ ὑπερβασίας τῆς φορολογούσης ἀρχῆς εἰς τὸν ἔλεγχον τῆς τηρήσεως τῶν φορολογικῶν στοιχείων καὶ τῆς εἰλικρινοῦς προσαρμογῆς ἔναντι τῆς φορολογικῆς ὑποχρεώσεως. Θὰ παρασχεθῇ αὕτη διὰ τῆς ἐπισπεύσεως τῆς λειτουργίας τῶν δευτεροβαθμίων φορολογικῶν δικαστηρίων καὶ τῆς σταδιακῆς συστάσεως τῶν πρωτοβαθμίων, ἀντιστοίχως πρὸς τὰς ἑκάστοτε παρεχομένας δυνατότητας ἐξασφαλίσεως τῆς ἱκανοποιητικῆς αὐτῶν λειτουργίας, μὲ προτίμησιν ὑπὲρ τῶν περιφερειῶν μείζονος φορολογικῆς κινήσεως, συνεπαγομένης ηὐξημένην τὴν ἀνάγκην φορολογικῆς δικαιοδοσίας. Τὸ Ἀνώτατον Δικαστικὸν Συμβούλιον δὲν ἔχει συμπληρώσει τὴν ἀπὸ τοῦ παρελθόντος φθινοπώρου ἀρξαμένην κρίσιν τῶν ὑποψηφίων φορολογικῶν δικαστῶν ὅλων τῶν βαθμῶν, παρίσταται δὲ ἐπιβεβλημένη ἡ παράτασις τῆς θητείας τῶν μελῶν αὐτοῦ, διὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ἐπιλογὴ ὑπὸ τῶν αὐτῶν κριτῶν μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον κρίσεως. Ἡ ἔλλειψις τῶν τακτικῶν δικαστῶν καθιστᾷ ἀδύνατον τὴν συγκρότησιν καὶ τὴν λειτουργίαν τῶν νέων δικαστηρίων, συμπληρωματικὰ μέλη τῶν ὁποίων ἀποτελοῦν οἱ πάρεδροι. Κατὰ συνέπειαν, διορισμὸς τῶν ἐπιτυχόντων εἰς τὸν διεξαχθέντα διαγωνισμόν, ἀδύνατος ἄλλως τε κατὰ τὸν ἰσχύοντα ὀργανισμὸν ἄνευ καὶ τῆς συγχρόνου τοποθετήσεως αὐτῶν εἰς τὰ μήπω διὰ τοὺς ἐκτεθέντας λόγους συσταθέντα δικαστήρια, δὲν θὰ ἐξησφάλιζε τὴν λειτουργίαν αὐτῶν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχει γίνει ἡ ἐπιλογὴ τῶν τακτικῶν δικαστῶν εἰς ὅλους τοὺς ἄλλους βαθμούς. Καὶ περαιτέρω, ἡ ἔλλειψις φορολογικῆς δικονομίας ἀπετέλει πρόσθετον ἐμπόδιον διὰ τὴν ἐπίσπευσιν τῆς λειτουργίας τῶν φορολογικῶν δικαστηρίων. Τὴν ρύθμισιν τῶν θεμάτων τούτων ἀντιμετωπίζει παρασκευασθὲν εἰδικὸν νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου προβλέπεται ἐπὶ πλέον καὶ ἡ μετεκπαίδευσις τῶν ἐπιτυχόντων εἰς τὸν διαγωνισμὸν παρέδρων, διευκολυνομένης τῆς προσλήψεως αὐτῶν καὶ ἄνευ ταὐτοχρόνου συστάσεως τῶν νέων δικαστηρίων. Συγχρόνως θὰ εἰσαχθῇ πρὸς κύρωσιν ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ ὑπὸ τῆς Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς συνταχθὲν σχέδιον κώδικος φορολογικῆς δικονομίας, διὰ τῆς ὁποίας θὰ παρασχεθῇ εἰς τὰ νέα δικαστήρια πρόσφορος διὰ τὴν λύσιν τῶν φορολογικῶν διαφορῶν διαδικασία. Τὴν φορολογικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως θὰ συμπληρώσῃ ἡ κατάθεσις εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τοῦ νέου δασμολογίου, ἡ ἐπεξεργασία τοῦ ὁποίου ὁλοκληροῦται συντόμως. Διὰ τοῦ νέου δασμολογίου δὲν πρόκειται νὰ ἐπιζητηθῇ ἡ ἱκανοποίησις ταμιευτικῶν σκοπῶν, ἀλλὰ ἡ προώθησις καὶ δι’ αὐτοῦ τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς Χώρας, διὰ τῆς διευκολύνσεως τῆς εἰσαγωγῆς παραγωγικῶν μέσων, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν λελογισμένην ἐνίσχυσιν τῶν οἰκονομικῶς βιωσίμων παραγωγικῶν κλάδων, μὲ τελικὴν ἐπιδίωξιν τὴν τόνωσιν τῆς ἀνταγωνιστικότητος αὐτῶν, ἐν ὄψει μάλιστα καὶ τῆς συνδέσεως τῆς Χώρας μὲ εὐρυτέρας οἰκονομικὰς μονάδας, τὴν τόνωσιν τῶν ἐξαγωγῶν καὶ τὴν πληρεστέραν ἀξιοποίησιν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πόρων τῆς Χώρας καὶ τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ. Εἰς τὴν ἐπιδίωξιν ταύτην, ὡς ἐλέχθη, κατευθύνεται ἡ κυβερνητικὴ μέριμνα καὶ πρὸς αὐτὴν συγκλίνουν ὅλαι αἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἀσκουμένης οἰκονομικῆς πολιτικῆς. Ἔκφρασιν τῆς πολιτικῆς ταύτης διὰ τὴν ταχεῖαν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν καὶ τὴν αὔξησιν τῶν εἰσοδημάτων καὶ τοῦ ἐπιπέδου διαβιώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀποτελεῖ ὁ προϋπολογισμὸς τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων τοῦ τρέχοντος ἔτους. Τὸ ὕψος αὐτοῦ ἀνέρχεται εἰς 5.280 ἑκατ. δραχμάς, μὲ πρόβλεψιν πληρωμῶν 4.430 ἑκατ. δραχμάς, ἤτοι κατὰ 1.030 ἑκατ. δραχμῶν ἀνωτέραν τῶν γενομένων κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ἐκ τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τῶν προβλεπομένων πληρωμῶν, 4.280 ἑκατ. δραχμαὶ ἀποτελοῦν δαπάνην τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, τὰ δὲ ὑπόλοιπα 150 ἑκατ. δραχμῶν ἀφοροῦν συνεισφορὰς καὶ συμμετοχὴν τρίτων. Αὔξησιν ἐμφανίζουν καὶ αἱ παράλληλοι ἐπενδύσεις (ΟΧΟΑ, ΔΕΗ, ΑΤΕ, ΟΤΕ κλπ.), μὲ συνολικὸν ὕψος 2940 ἑκατ. δραχμῶν, ἀνώτερον κατὰ 450 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ ἐκτελεσθέντος κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Οὕτω, τὸ πρόγραμμα τῶν δημοσίων καὶ παραλλήλων ἐπενδύσεων θὰ ἀνέλθῃ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς 7.720 ἑκατ. δραχμάς, ἔναντι 5.980 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ λήξαντος ἔτους καὶ 1466 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ ἔτους 1955. Αἱ ἐπενδύσεις, ἑπομένως, τοῦ ἀρξαμένου ἔτους θὰ φθάσουν εἰς ὕψος πενταπλάσιον τοῦ ἔτους 1955. Καὶ ἡ ποιοτικὴ σύνθεσις τοῦ νέου προγράμματος ἔχει σοβαρῶς βελτιωθῆ, ἀφοῦ τὸ σύνολον σχεδὸν τῶν πιστώσεων ἀπορροφοῦν οἱ βασικοὶ παραγωγικοὶ τομεῖς.

Ἐξασφαλίζεται εὐρεῖα ἀποκέντρωσις σημαντικοῦ τμήματος τοῦ προγράμματος, ἀντιπροσωπεύοντος ἔργα ἀξίας 760 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 457 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ παρελθόντος ἔτους. Τὸ ἔργον τοῦτο παραδίδεται εἰς τοὺς Νομούς, ἐνῷ αἱ κεντρικαὶ ὑπηρεσίαι περιορίζονται εἰς τὴν ἀποστολὴν αὐτῶν, ἡ ὁποία συνίσταται εἰς τὴν κατάρτισιν, παρακολούθησιν καὶ προώθησιν τῶν βασικῶν ἐθνικῶν προγραμμάτων καὶ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν σημαντικῶν ἔργων τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Εἰς τὸν τομέα τῆς γεωργίας καὶ τῶν ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων ἐπιχειρεῖται ἡ ἀναδιάρθρωσις τῆς γεωργικῆς οἰκονομίας, μὲ πρόβλεψιν ἐκτελέσεως κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἔργων ἀξίας 2.445 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἐκ τῶν ὁποίων προσδοκᾶται ἄμεσος βελτίωσις τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος καὶ τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ πρόγραμμα τῶν ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων καλύπτει 920 ἑκατομμ. δραχμῶν καὶ καταλαμβάνει σχεδὸν ὁλόκληρον τὴν πρόβλεψιν τοῦ προσωρινοῦ πενταετοῦς προγράμματος. Εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦ τρέχοντος ἔτους ἔχουν ἐνταχθῆ νέα μεγάλα ἔργα, ὅπως ἡ ἀξιοποίησις τοῦ Θηβαϊκοῦ Πεδίου, τῆς Τάκας Μαντινείας, τῶν ἐκβολῶν Καλαμᾶ, Λάμαρης Πρεβέζης καὶ Χειμαδίτιδος, ἡ ἄρδευσις τῶν νέων ζωνῶν τῆς Κωπαΐδος, τῶν περιοχῶν Βελλᾶ–Παρακαλάμνου, Λεσσίφνη, Ἐρκύνας, Λεβαδείας, Σιταγρῶν–Μυλοποτάμου–Δράμας καὶ ἄλλων. Προβλέπεται ηὐξημένη χρηματοδότησις καὶ ἔντασις τοῦ ρυθμοῦ ἐκτελέσεως τῶν συνεχιζομένων ἔργων Κάτω Ἀχελώου, Ἀξιοῦ–Ἀλιάκμονος, Παρακαρλίου περιοχῆς, Ἕβρου, Στρυμόνος, Νέστου, Μέγδοβα Καρδίτσης, Ἰωαννίνων, Ἀχέροντος, Πηνειοῦ καὶ Ἀλφειοῦ Ἠλείας, Μεσσηνίας καὶ ἄλλων. Εἰς τὸ πρόγραμμα τῆς ἀγροτικῆς ἀναπτύξεως περιλαμβάνονται ὀρεινὰ ὑδρονομικὰ ἔργα, ἡ ἀνάπτυξις τῶν δασῶν καὶ τὸ πρόγραμμα τῆς ὀρεινῆς οἰκονομίας, γεωργικαὶ βιομηχανίαι καὶ ἡ ἰχθυόσκαλα Ἀθηνῶν, προγράμματα σιταποθηκῶν καὶ SILOS, ἡ τευτλοκαλλιέργεια καὶ ὁ ἐποικισμὸς ὡρισμένων περιοχῶν. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ προγράμματος διατίθενται 138 ἑκατομμ. δραχμῶν διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἁλιείας, διὰ τὴν ὁποίαν προβλέπεται καὶ ἡ προμήθεια ἁλιευτικῶν, πλοίων—ἐργοστασίων. Τὸ πρόγραμμα τοῦ τρέχοντος ἔτους ἀφιερώνει εἰς τὴν βιομηχανίαν 1.703 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἤτοι τὰ 22% τῶν συνολικῶν πληρωμῶν, περιλαμβάνει δὲ τὰ τρία ἐργοστάσια σακχάρεως, τὸ ἐργοστάσιον ἀζώτου, τὴν ἐκμετάλλευσιν ὑποπροϊόντων τοῦ διϋλιστηρίου καὶ ἄλλα ἔργα, παραλλήλως δὲ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ ἐξηλεκτρισμοῦ μὲ παράλληλον ἀνάπτυξιν τῶν ὑδροηλεκτρικῶν καὶ θερμικῶν πηγῶν, ἐνεργείας. Ἡ ἔλλειψις ἢ ἡ ἀτέλεια μελετῶν διὰ τὰ προγραμματιζόμενα ἔργα ἐγένετο εἰς τὸ παρελθὸν ἀφορμὴ δυσχερειῶν. Ἐν ὄψει τούτων ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔδωσε τὴν ἐντολὴν τῆς συστηματικῆς καὶ ὑπευθύνου μελέτης ἔργων, πέραν τῶν περιλαμβανομένων εἰς τὸ πρόγραμμα, διὰ νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ἐπὶ ἀσφαλῶν βάσεων ἀντιμετώπισις τῆς ἀναλήψεως καὶ χρηματοδοτήσεως αὐτῶν εἰς πᾶσαν πρόσφορον εὐκαιρίαν. Διὰ τὰς συγκοινωνίας, μετὰ τῶν τηλεπικοινωνιῶν, διατίθενται 1.641 ἑκατομμ. δραχμῶν, ἤτοι ποσοστὸν 21% τοῦ προγράμματος. Ἐξ αὐτῶν 154 ἑκατομμ. δραχμαὶ παρέχονται διὰ νὰ βελτιωθοῦν οἱ ὅροι τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν σιδηροδρόμων. Αἱ ηὐξημέναι διὰ τὰ συγκοινωνιακὰ ἔργα πιστώσεις θὰ ἐπισπεύσουν τὴν ἀπόκτησιν ἀρτίου συγκοινωνιακοῦ δικτύου, εἰς τὸ σύνολον τοῦ ὁποίου τὴν βασικὴν σημασίαν κατέχει τὸ ὁδικόν, πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῆς παραγωγῆς τῶν ἀναγκῶν τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τοῦ τουρισμοῦ. Προβλέπεται ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῶν ἀερολιμένων τῆς Χώρας, τὰ ὑπὸ ἐκτέλεσιν δὲ ἔργα ἐξασφαλίζουν πλήρη ἀναμόρφωσιν τοῦ ἀεροδρομίου Ἑλληνικοῦ, ἀποβαίνοντος σημαντικοῦ κόμβου τῶν διεθνῶν ἐναερίων συγκοινωνιῶν. Ἡ ἀσκηθεῖσα εἰς τὸν τομέα τοῦ τουρισμοῦ πολιτικὴ ἀποδίδει ἤδη ἀποτελέσματα καὶ εἰς τὴν προσέλκυσιν ξένων τουριστῶν, μὲ τὴν εὐεργετικὴν ἐπὶ τῆς συναλλαγματικῆς μας θέσεως ἐπίδρασιν καὶ εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἐσωτερικοῦ τουρισμοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἀναζωογονεῖται οἰκονομικῶς ἡ ἐπαρχία. Διὰ τὸ τρέχον ἔτος προβλέπεται ἡ ἐκτέλεσις ἔργων ἀξίας 396 ἑκατ. δραχμ. Τὸ ἐκτελούμενον πρόγραμμα διαθέτει, ἐπίσης 637 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὴν ἱκανοποίησιν ἀναγκῶ τῆς ὑγείας—προνοίας, ἐκπαιδεύσεως, οἰκισμοῦ, μὲ χρηματοδότησιν ἔργων ὑδρεύσεως κλπ. Τὰ τοπικὰ προγράμματα ἀφοροῦν τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων τοπικῆς ἀναπτύξεως, κυρίως ἰδὲ παραγωγικῶν, ἀξίας 760 ἑκατομμ. δραχμῶν εἰς τὰς ὁποίας πεοιλαμβάνεται ἡ συμμετοχὴ τῶν ὠφελουμένων ἐκ δραχμ. 210 ἑκατομμ. Ἡ χρηματοδότησις τοῦ ηὐξημένου προογάμματος τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων προβλέπεται ἐκ τῶν ἀκολούθων πηγῶν:

Τὸ ἀπομένον ἄνοιγμα ἐξ 983 ἑκατομμ. δραχμῶν θέλει καλυφθῆ διὰ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ ἐξ ἐντόκων γραμματίων, ἢ ἄλλων πηγῶν. Αἱ ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἐκτελεσθέντων ἔργων τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων καὶ ἐκ τῆς συνεισφορᾶς τῶν ἐξ αὐτῶν ὠφελουμένων πραγματοποιούμεναι εἰσπράξεις, διατιθέμεναι ὑποχρεωτικῶς διὰ τὴν χρηματοδότησιν νέων ἔργων, ἐμφανίζονται καὶ πάλιν ὡς ἔσοδα εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων, καίτοι ἀναφέρονται πλέον εἰς πραγματοποιηθείσας ἐπενδύσεις καὶ προέρχονται ἐκ πόρων τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Καὶ ἀντιθέτως, αἱ πιστώσεις ἀποζημιώσεως ἀναγκαστικῶν ἀπαλλοτριώσεων, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων τοῦ αὐτοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων, ἐγγράφονται ἀπὸ τοῦ τρέχοντος ἔτους εἰς τὸν οἰκεῖον προϋπολογισμόν, κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ πρὸ ὀλίγων μηνῶν ἐκδοθέντος νέου νόμου, διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ὁποίου ἐξασφαλίζεται ἡ ταχεῖα περαίωσις τῆς διαδικασίας τῆς ἀναγκαστικῆς ἀπαλλοτριώσεως καθ’ ὅλα αὐτῆς τὰ στάδια, διὰ τὴν προώθησιν τῆς ἐκτελέσεως τῶν ἔργων, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν οὐσιαστικὴν ἱκανοποίησιν τοῦ ἀποστερουμένου τῆς ἰδιοκτησίας πολίτου. Μετὰ τὴν προηγηθεῖσαν ἔκθεσιν, δύναται νὰ προστεθῇ, ὅτι ὁ νέος προϋπολογισμὸς ἐμφανίζει τὴν ἀκόλουθον διάρθρωσιν εἰς γενικὰς γραμμάς: Τακτικὸς προϋπολογισμός: (Ἔσοδα ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν)

Εἰς τὴν πρόβλεψιν τῶν ἐσόδων περιλαμβάνεται καὶ ὁ ἐσωτερικὸς δανεισμὸς (δι’ ἐντόκων γραμματίων κλπ.) δραχ. 983 ἑκατομμ., διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἀπομένοντος ὑπολοίπου τῶν πληρωμῶν τοῦ προγράμματος τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων. Ἐπὶ τῇ βάσει τούτων, ἡ συνολικὴ δημοσιονομικὴ διαχείρισις τοῦ ἔτους 1960 προσλαμβάνει τὴν ἀκόλουθον μορφήν.

1. Ἡ ἀπόδοσις τῶν ἐσόδων ὑπελογίσθη κατὰ δραχμ. 376 ἑκατομμ. ἀνωτέρα τῆς τοῦ λήξαντος ἔτους. Εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐσόδων δὲν πρόκειται νὰ ἐπαναληφθῶσι κατὰ τὸ ἀρξάμενον ἔτος εἰσπράξεις ἐκ τῶν ἀκολούθων πηγῶν:

Ἡ ἐξ ὅλων τούτων ἀπώλεια τῶν ἐσόδων ὑπολογίζεται εἰς δραχμ. 489 ἑκατομ. Ἀντιθέτως, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς διανυομένης χρήσεως πρόκειται νὰ ἀποδώσουν ἀποτέλεσμα οἱ ἀκόλουθοι νέοι πόροι, ὧν καὶ ἀνωτέρω ἐμνήσθην. α.– Ἐκ τῶν νέων μεταλλικῶν κερμάτων 20 δραχμῶν μὲ πρόβλεψιν καθαροῦ προϊόντος δραχμ. 130 ἑκατομ. β.– Ἐκ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ μονοπωλίου εἰς τὰς Νέας Χώρας ἐπὶ πλέον δραχμ. 86 ἑκατομμύρια. γ.– Ἐκ τῆς ἐπιβολῆς εἰσφορᾶς διὰ τὴν δακοκτονίαν προβλέπεται ἔσοδον δραχμ. 20 ἑκατομμύρια. δ.– Ἐκ τῆς εἰσφορᾶς ἐπὶ τῆς τιμῆς πωλήσεως βενζίνης ἥτις μέχρι τοῦδε εἰσεπράττετο διὰ τοῦ λογαριασμοῦ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν πρὸς κάλυψιν ζημίας προελθούσης ἐκ τῆς ἐπιδοτήσεως τῶν καυσίμων κατὰ τὸν ἀποκλεισμὸν τοῦ Σουὲζ δραχμ. 30 ἑκατομμύρια. Αἱ εἰσπράξεις τῶν εἰδικῶν ἐσόδων ἐκ τῶν ἔργων ἐπενδύσεων προβλέπονται εἰς τὰ ἐν συνεχείᾳ ποσά: α.– ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ κρατικοῦ διϋλιστηρίου πετρελαίου δραχμ. 250 ἑκατομμύρια. β.– ἀπὸ εἰσπράξεις ἐκ τῶν παλαιότερον ἐκτελεσθεισῶν ἐπενδύσεων δραχμ. 300 ἑκατομμύρια. γ.– ἀπὸ συνεισφορὰς τρίτων δραχμ. 150 ἑκατομμύρια. Κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ἐπραγματοποιήθησαν εἰσπράξεις δραχμ. 428 ἑκατομ. ἔναντι δραχμ. 206 ἑκατομ., κατὰ τὸ ἔτος 1958. Τοῦ ἐσόδου τούτου ἀναμένεται σταθερὰ ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος ἄνοδος, ἀνάλογος πρὸς τὴν ἔκτασιν τοῦ ἐκτελουμένου προγράμματος τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων καὶ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς παραγωγικῆς ἀναπτύξεως καὶ ἐκμεταλλεύσεως αὐτῶν. Ἡ πρόβλεψις τοῦ ὕψους τῶν πιστώσεων ἐπηρεάζεται, ὡς ἐλέχθη, ἐκ τῆς ἐκτιμήσεως νέων ἢ ηὐξημένων κατὰ τὴν ἀρξαμένην χρῆσιν ὑποχρεώσεων, περὶ τῶν κυριωτέρων τῶν ὁποίων ἐγένετο ἤδη λόγος. Καὶ ἀντιθέτως, ὁ νέος προϋπολογισμὸς θὰ εἶναι ἀπηλλαγμένος:

Καὶ εἰς τὸν νέον προϋπολογισμὸν αἱ πιστώσεις συντηρήσεως ὁδῶν ἐκ τῶν εἰδικῶν ἐπὶ τῶν καυσίμων κλπ. πόρων ἐνεγράφησαν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων, ὅπως καὶ κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Αἱ βασικώτεραι τῶν νέων ὑποχρεώσεων ἀνάγονται εἰς:

Αἱ πιστώσεις εἰς γενικὰς κατηγορίας 1. Αἱ προϋπολογιζόμεναι δαπάναι τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ κατανέμονται εἰς τὰς ἀκολούθους κατηγορίας.

Εἰδικῶς, αἱ διὰ μισθοὺς καὶ ἀμοιβὰς πιστώσεις κατανέμονται ὡς ἀκολούθως κατὰ κλάδους, ἐν ἀντιπαραβολῇ πρὸς τὰς τελικῶς διαμορφωθείσας πιστώσεις τοῦ λήξαντος ἔτους.

Πέραν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, διατίθενται πιστώσεις διὰ τὴν καταβολὴν ἀποδοχῶν προσωπικοῦ: Ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων δραχμ. 35 ἑκατομ. διὰ τὴν καταβολὴν τεχνικοῦ ἐπιδόματος πρὸς τὸ προσωπικὸν τῶν ἔργων τοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων. Ἐκ τοῦ λογαριασμοῦ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν δραχμ. 3,6 ἑκατομ. διὰ τὴν καταβολὴν ἀμοιβῶν εἰς ὑπαλλήλους μετέχοντας εἰς ἐπιτροπὰς παραλαβῆς ἐφοδίων καὶ εἰς συνεργεῖον ἐκκαθαρίσεως διαφόρων πιστώσεων. Ἐκ τῶν συνολικῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ πιστώσεων διὰ τὴν ἀμοιβὴν τῶν κρατικῶν ὀργάνων, δραχμ. 18,6 ἑκατομ. προορίζονται δι’ ἀμοιβὰς λειτουργίας ὅλων τῶν συμβουλίων καὶ ἐπιτροπῶν τῆς διοικήσεως, περιλαμβανομένων καὶ τῶν κατὰ συνταγματικὴν ἐπιταγὴν συγκροτουμένων ὑπηρεσιακῶν συμβουλίων. Ἕτεραι δραχμ. 1,6 ἑκατομ. προορίζονται διὰ τὴν λειτουργίαν συμβουλίων καὶ ἐπιτροπῶν τῶν κλάδων τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας. Ἐξ ἄλλου, ἐκ τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τῶν ἀποδοχῶν, δραχμ. 393 ἑκατομ. προβλέπονται διὰ τὴν καταβολὴν γενικῶν κλαδικῶν ἐπιδομάτων τῶν ἐνόπλων δυνάμεων καὶ τῶν σωμάτων ἀσφαλείας, 365 δὲ ἑκατομ. δραχμῶν διὰ τὰ κλαδικὰ καὶ γενικὰ ἐπιδόματα καὶ προσθέτους ἀμοιβὰς τῶν ὀργάνων τῆς πολιτικῆς διοικήσεως (ἐπιδόματα βιβλιοθήκης δικαστικῶν, ἐκπαιδευτικῶν, τεχνικῶν, ταχυδρομικῶν, οἰκονομικῶν κλπ.). Αἱ πρόσθετοι ἀμοιβαὶ παρέχονται κατὰ κανόνα ὡς ἀντάλλαγμα προσθέτων ὑπηρεσιῶν, ἢ πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν διαμορφουμένων κατὰ κλάδον ὑπηρεσίας εἰδικῶν συνθηκῶν ἐργασίας καὶ ἐξελίξεως, ἀποτελοῦν δὲ προφανῶς, κατὰ τμῆμα αὐτῶν βελτίωσιν τοῦ μισθοῦ, ἄνευ ὅμως ἐπιδράσεως ἐπὶ τοῦ ὕψους τοῦ συνταξίμου μισθοῦ. Διὰ τοῦ προσφάτως ἐκδοθέντος Ν. Δ. 4021)59 ἐπεδιώχθη ἡ διασφάλισις τῶν ἐκ τοῦ Συντάγματος διαγραφομένων περιορισμῶν εἰς τὸ ὕψος τῶν προσθέτων ἀμοιβῶν καὶ τὴν ἔκτασιν τῶν μετ’ ἀμοιβῆς ἢ ἄνευ ἀποζημιώσεως παρεχομένων ὑπὸ τῶν κρατικῶν λειτουργῶν προσθέτων ὑπηρεσιῶν, ἀνετέθη δὲ εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν ἡ συγκέντρωσις ὅλων τῶν ὑπὸ τὰς ἐκτεθείσας μορφὰς καταβαλλομένων εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους ἀμοιβῶν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου, τῶν νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου, τραπεζῶν κοινωφελῶν ἱδρυμάτων καὶ τῶν ἀπολαυόντων προνομίων κλπ. νομικῶν προσώπων ἰδιωτικοῦ δικαίου. Τέλος, αἱ πιστώσεις τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ, μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν δαπανῶν μισθολογίου, συντάξεων καὶ ἀρωγῆς διὰ τὴν μισθοδοσίαν τοῦ προσωπικοῦ ἄλλων ὑπηρεσιῶν, κατανέμονται εἰς τὰς ἀκολούθους κατηγορίας:

Εἰς τὸν ἀκολουθοῦντα πίνακα παρέχεται ἡ συνολικὴ εἰκὼν τῆς διαρθρώσεως καὶ τῆς συνθέσεως τῶν πιστώσεων τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ δι’ αὐτῆς παρέχεται ἡ ἐξήγησις τῆς ἀνελαστικότητος, τὴν ὁποίαν ἐμφανίζει ἀκόμη οὗτος.

1. Κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος ἀνελήφθη πρόσθετος ὑποχρέωσις ἐκ τῆς προσλήψεως 1.600 νέων δημοδιδασκάλων καὶ τῆς δημιουργίας 560 νέων ἐπίσης θέσεων λειτουργῶν τῆς μέσης ἐκπαιδεύσεως, πέραν τῶν ἀριθμῶν τῆς νόμῳ προβλεπομένης συνθέσεως τῶν δύο ὑπηρεσιῶν. Ἡ ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης ἐτησία ἐπιβάρυνσις ὑπολογίζεται εἰς δραχμ. 48 ἑκατομ. Ἐν συνόλῳ, αἱ εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν προβλεπόμεναι πιστώσεις διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν, ἀνέρχονται εἰς δραχμ. 1.344 ἑκατομ., ὑπερβαίνουν δὲ κατὰ δραχμ. 65 ἑκατομ. τὰς ἀντιστοίχους πιστώσεις τοῦ παρελθόντος ἔτους. Ἐξ αὐτῶν δραχμ. 49 ἑκατ. προορίζονται διὰ τὴν συντήρησιν τῶν διδακτηρίων καὶ τὴν ἀνέγερσιν σχολείων στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως. Ἡ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν δαπάνη τοῦ ἐκτελεσθέντος προϋπολογισμοῦ τῆς χρήσεως 1959 ἀνῆλθεν εἰς δραχμ. 47 ἑκατομμύρια. Διὰ τὸ κτιριακὸν πρόγραμμα καὶ συναφεῖς δαπάνας τῆς στοιχειώδους, μέσης καὶ ἀνωτάτης ἐκπαιδεύσεως, διατίθενται καὶ ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων 127 ἑκατ. δραχμῶν. Ἐκ τῶν πιστώσεων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ 90 ἑκατομ. δραχμῶν διατίθενται διὰ τὰς ἀνάγκας γενικῶς τῆς ἀνωτάτης ἐκπαιδεύσεως. Τὸ προϊὸν τῆς μαθητικῆς εἰσφορᾶς ἐκ δραχμ. 42 ἑκατομ. διατίθενται εἰς τὸ Ἵδρυμα Κρατικῶν Ὑποτροφιῶν, διὰ τὴν ἀνέγερσιν διδακτηρίων καὶ διὰ τὴν προμήθειαν ἐποπτικῶν μέσων διδασκαλίας. Ἐκ τῶν κρατικῶν πιστώσεων δραχμ. 28 ἑκατομ. διατίθενται διὰ τὰ μαθητικὰ συσσίτια καὶ τὰς θερινὰς σχολικὰς κατασκηνώσεις. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους, τέλος, ἐξεδόθησαν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως, μετ’ ἔγκρισιν τῆς Εἰδικῆς Νομοθετικῆς Ἐπιτροπῆς, τὰ εἰς τὴν ἀναμόρφωσιν τῆς μέσης κυρίως ἐκπαιδεύσεως ἀποβλέποντα νομοθετικὰ μέτρα. 2. Διὰ τὴν ὑγείαν καὶ τὴν κοινωνικὴν πρόνοιαν αἱ πιστώσεις τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ εἶναι ἴσαι περίπου μὲ τὰς τοῦ λήξαντος ἔτους. Ἡ σύγκρισις γίνεται ἄνευ συνυπολογισμοῦ τῶν δαπανῶν προσωπικοῦ, αἵτινες, εἶναι ηὐξημέναι εἰς τὸν νέον προϋπολογισμόν. Διὰ τὴν κοινωνικὴν πρόνοιαν καὶ τὴν ὑγείαν διατίθενται ἤδη ἐκ τοῦ κρατικοῦ μόνον προϋπολογισμοῦ δραχμ. 985 ἑκατομ. ἔναντι πληρωμῶν 970 ἑκατομ. κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Πιστώσεις τοῦ αὐτοῦ χαρακτῆρος διατίθενται παραλλήλως καὶ ἀπὸ ὀργανισμοὺς ἄλλους καὶ νομικὰ πρόσωπα εἰς τρόπον ὥστε ἡ διὰ τὴν ἄσκησιν τῆς ὑπὸ εὐρυτέραν ἔννοιαν κοινωνικῆς πολιτικῆς διατιθεμένη συνολικὴ δαπάνη εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῇ χωρὶς ἀνησυχίας τὴν σύγκρισιν τῶν ἐπιτελουμένων εἰς ἄλλας χώρας μὲ οὐσιωδῶς ἀνωτέραν οἰκονομικὴν συγκρότησιν. 3. Ηὐξημέναι προβλέπονται πιστώσεις καὶ διὰ τὴν γεωργίαν, πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῆς ἀναληφθείσης εἰς τὸν τομέα τοῦτον προσπαθείας, διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς ὁποίας ἐπεζητήθη καὶ ἡ ἀναδιοργάνωσις τῆς ὑπηρεσίας, μὲ αὔξησιν τοῦ ὑπηρετοῦντος τεχνικοῦ κατὰ κύριον λόγον προσωπικοῦ διὰ τῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους ληφθέντων νομοθετικῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα συνεπλήρωσεν ἡ ψήφισις τοῦ νόμου περὶ τῆς ὀργανικῆς συνθέσεως τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Διὰ τῶν δηλώσεων τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ ἔχει ἐπισημανθῆ ὁ ἐπιδιωκόμενος σκοπὸς καὶ ἔχουν διαγραφῆ τὰ μέτρα τῆς ἀσκουμένης ἀγροτικῆς πολιτικῆς πρὸς τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῶν καλλιεργειῶν καὶ στροφὴν τῆς παραγωγῆς εἰς προϊόντα ἐξυπηρετοῦντα τὸ συμφέρον τοῦ ἀγρότου καὶ τὰς ἀνάγκας τῆς οἰκονομίας. Καὶ διὰ τῆς ἐκθέσεως ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς ληξάσης χρήσεως εἶχεν ἐπισημανθῆ ἡ ἀνάγκη τῆς προσαρμογῆς τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς πρὸς τὰς συνθήκας τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐμπορίου. Παράλληλος εἶναι ἡ προσπάθεια τῆς ἀναπτύξεως κοὶ ἐκσυγχρονισμοῦ τῆς κτηνοτροφίας καὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ ὀρεινοῦ πληθυσμοῦ, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἐπέκτασιν τῶν ἔργων ὀρεινῆς ὑδρονομικῆς. Αἱ συνολικαὶ διὰ τὴν γεωργίαν πιστώσεις τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ ἀνέρχονται εἰς δραχμ. 579 ἑκατομ. Ἰδιαιτέραν σημασίαν προσλαμβάνει διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς γεωργίας, τὸ ὕψος τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων διὰ τὸ ἀρξάμενον ἔτος, ἀνερχόμενον εἰς δραχμ. 2.445 ἑκατομ. διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἐκτεταμένου καὶ πολυμόρφου προγράμματος καὶ ἡ ἐπιδίωξις τῆς παραγωγικῆς ἀξιοποιήσεως τῶν ἐκτελουμένων μεγάλων ἐγγειοβελτιωτικῶν, ἰδίᾳ δὲ ἀρδευτικῶν, ἔργων. Πρόσθετον πηγὴν χρηματοδοτήσεως ἀποτελεῖ ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ Κεντρικοῦ Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν, ἀνερχόμενος εἰς δραχμ. 259 ἑκατομ. διὰ τὸ διανυόμενον ἔτος. Εἰς τὸ ὕψος τῆς χρηματοδοτήσεως πρέπει νὰ περιληφθῶσι καὶ τὰ διὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης διατιθέμενα δάνεια μέσης ἢ μακρᾶς προθεσμίας μὲ μειωμένον ἐπιτόκιον, ὑπολογιζόμενα διὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς δραχμ. 1.150 ἑκατ. ἔναντι δραχμ. 965 ἑκατομ. τοῦ λήξαντος καὶ δραχμ. 700 ἑκατομ. τοῦ ἔτους 1958. 4. Ἐκ τῆς ἀποδόσεως τῆς φορολογίας καπνοῦ διατίθενται πρὸς τοὺς ὀργανισμοὺς τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως δραχμ. 240 ἑκατομ. Ἐκ τῶν εἰσπράξεων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀποδίδονται ὁμοίως δραχμ. 55 ἑκατομ. ἐκ τῆς διαθέσεως ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ τῶν Κοινοτήτων τοῦ ἐσόδου τῆς εἰδικῆς ἐκ 3% φορολογίας τοῦ ἐξ οἰκοδομῶν εἰσοδήματος, προσθέτως δὲ δραχμ. 20 ἑκατομ. εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας τῆς περιοχῆς τῆς Πρωτευούσης ἐκ τοῦ ⅓ τῆς εἰδικῆς φορολογίας τοῦ ἐξ οἰκοδομῶν τῆς περιοχῆς εἰσοδήματος ἰδιὰ τὰ ἔργα ὑδρεύσεως καὶ ἀποχετεύσεως, ἤτοι τὸ σύνολον τῶν πρὸς τὴν αὐτοδιοίκησιν ἀποδόσεων ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ προβλέπεται εἰς δραχμ. 315 ἑκατομ., ἔναντι καταβληθέντος ποσοῦ δραχμ. 295 ἑκατομ. κατὰ τὸ ἔτος 1959. Παραλλήλως, χρηματοδοτοῦνται οἱ ὀργανισμοὶ τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως καὶ ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων διὰ ποσοῦ δραχμ. 550 ἑκατομ., μὲ συνδυασμὸν ἐπιχορηγήσεως καὶ δανεισμοῦ, πρὸς ἐκτέλεσιν ἑπτὰ χιλιάδων περίπου ἔργων ἐγγειοβελτιωτικῶν κλπ. ἀμέσου κατὰ κανόνα ἀποδόσεως, διὰ τῶν ὁποίων ἀνυψοῦται τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῆς ὑπαίθρου καὶ προάγονται αἱ συνθῆκαι τῆς ζωῆς καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. 5. Εἰς τὸν νέον προϋπολογισμόν, αἱ πιστώσεις διὰ τὴν ἐθνικὴν ἄμυναν, ὑπολογιζομένου καὶ τοῦ μισθολογίου, ἀνέρχονται εἰς 3.135 ἑκατομ. δραχμῶν, ἔναντι πιστώσεων δραχμ. 3.283 ἑκατομ. κατὰ τὴν λήξασαν χρῆσιν. Ἡ ἐπὶ ἔλαττον ἐκ δραχμ. 148 ἑκατομ. διαφορὰ θὰ ἦτο ἔτι μεγαλυτέρα ἐὰν ἡ δαπάνη τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης δὲν ἐβαρύνετο μὲ τὴν ἀπὸ τῆς 1ης Ὀκτωβρίου π.ἔ. νέαν κατὰ 3% αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν, διὰ τὴν ὁποίαν ἀπῃτήθη ἡ ἀναγραφὴ προσθέτου πιστώσεως 38 ἑκατομ. δραχμῶν. Αἱ πιστώσεις τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης εἶναι κατὰ 114 ἑκατομ. δραχμῶν ἀνώτεραι, ἔναντι τῶν πληρωμῶν τοῦ ἔτους 1958, παρὰ τὴν ἔκτοτε χωρήσασαν αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν, ἐξιχθεῖσαν εἰς 12% ἐν συνόλῳ, προκαλοῦσαν δὲ ἐτησίαν ἐπιβάρυνσιν 230 ἑκατομ. δραχμῶν περίπου. Τμῆμα τῶν δαπανῶν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ὅπως εἶναι γνωστόν, καλύπτει ἡ συμμαχικὴ βοήθεια, ἐκτιμωμένη εἰς δραχμ. 670 ἑκατομ. διὰ τὸ τρέχον ἔτος. Εἶναι, περαιτέρω, γνωστόν, ὅτι ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς δὲν βαρύνεται μὲ δαπάνας ὁπλισμοῦ. Αἱ ἐκ δραχμ. 4.260 ἑκατομ. διὰ τὰς ἐνόπλους δυνάμεις καὶ τὰ σώματα ἀσφαλείας πιστώσεις, ἐπιβεβλημέναι ἀπὸ τὰς ἀνάγκας τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ἐσωτερικῆς γαλήνης, καλύπτουν 29,1% τοῦ συνόλου τῶν πιστώσεων, ἢ 29% τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πόρων εἰσπράξεων. Ἡ ἀντίστοιχος δαπάνη κατὰ τὴν πρὸ τοῦ πολέμου τριετίαν ἀνῆλθεν εἰς 35,1% κατὰ μέσον ὅρον τοῦ συνόλου τῶν κρατικῶν δαπανῶν. Ἡ αὐτὴ δαπάνη καλύπτει νῦν ποσοστὸν 6% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἔναντι 7,5% τοῦ μέσου ὅρου τῆς πρὸ τοῦ πολέμου τριετίας. Ἡ διαχείρισις τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἀποτελεῖ μορφὴν ἐπιδοτήσεως τῶν ἀπορωτέρων πολιτῶν καὶ θὰ ἠδύνατο νὰ περιληφθῇ εἰς τὴν γενικωτέραν κατηγορίαν τῶν μέτρων κοινωνικῆς πολιτικῆς. Ἡ ἐκ τῆς κινήσεως τοῦ λογαριασμοῦ τούτου ζημία κατὰ τὴν λήξασαν χρῆσιν ὑπολογίζεται εἰς 100 ἑκατ. δραχμάς, ἐκαλύφθη δὲ ἐξ ὁλοκλήρου δι’ ἀντιστοίχου πιστώσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ. Βάσει γενομένου διακανονισμοῦ τῶν ἐκκρεμῶν παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος λογαριασμῶν τοῦ Δημοσίου, δυνάμει τῆς ἀπὸ 30 Δεκεμβρίου 1955 μετ’ αὐτῆς συμβάσεως, προέκυψε τελικῶς πιστωτικὸν ὑπὲρ τοῦ Δημοσίου ὑπόλοιπον ἐκ 1.090 ἑκατ. δραχμῶν. Τοῦ ποσοῦ τούτου ἐγένετο ὁριστικὴ διάθεσις κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λήξαντος ἔτους 1959 πρὸς τακτοποίησιν ὑφισταμένων ἐκ παρελθόντων ἐτῶν ἐκκρεμῶν ὑποχρεώσεων, ἐν αἷς καὶ ὑπολοίπου τοῦ ἀνοίγματος τῆς διαχειρίσεως τοῦ λογαριασμοῦ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν κατὰ τὰ παλαιότερα ἔτη ἐκ 549 ἑκατ. δραχμῶν, περὶ τοῦ ὁποίου ἐγένετο λόγος εἰς τὴν ἔκθεσιν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς χρήσεως 1959. Ἡ ἐπὶ πλέον διαφορὰ ἐχρησιμοποιήθη διὰ τὴν τακτοποίησιν ἄλλων ἐκκρεμῶν ὑποχρεώσεων τοῦ Δημοσίου Ταμείου. Οὕτως ἐξησφαλίσθη ὁλοκληρωτικὴ ἐξυγίανσις εἰς τὸν τομέα τοῦτον τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως. Αἱ ὑποχρεώσεις τοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ προκαταβολὰς διὰ τὴν προμήθειαν τῶν ἀγαθῶν τοῦ ἰδίου λογαριασμοῦ, ἀνήρχοντο εἰς τὸ τέλος τοῦ παρελθόντος ἔτους εἰς 2.818,2 ἑκατ. δραχμάς, ἐξ ὧν 399 ἑκατ. δραχμῶν περιελήφθησαν εἰς τὴν ρύθμισιν τοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος. Ἄλλα 209 ἑκατ. δραχμῶν ἀντικρύζονται ἀπὸ διατεθείσας ἤδη πιστώσεις τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ὑπόλοιπον 2.210,2 ἑκατ. δραχμαὶ καλύπτεται ἀπὸ τὰ εἰς τὰς ἀποθήκας ἐφόδια, ἀποτιμηθέντα εἰς 1.570,3 ἑκατ. δραχμὰς μὲ τιμὰς κτήσεως καὶ ἀπὸ ἀπαιτήσεις κατὰ τοῦ Δημοσίου καὶ τρίτων. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ παρελθόντος ἔτους, αἱ ὑποχρεώσεις ἐκ προκαταβολῶν ηὐξήθησαν κατὰ δραχμὰς 262 ἑκατ., ἔναντι αὐξήσεως τῶν ὑποχρεώσεων κατὰ δραχμὰς 460 ἑκατ. κατὰ τὸ ἔτος 1958 καὶ δραχμὰς 972 ἑκατ. κατὰ τὸ ἔτος 1957. Ζημία, προκληθεῖσα ἐκ τῆς ἐξαγωγῆς σίτου συγκεντρώσεως παλαιοτέρων ἐτῶν, περιελήφθη εἰς τὴν προσφάτως γενομένην ρύθμισιν διαφόρων ὑποχρεώσεων τοῦ Δημοσίου πρὸς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἡ ὑπογραφὴ τῆς συμβάσεως ἐκείνης ἀποτελεῖ ἄλλην ἐπὶ πλέον ἀπόδειξιν τῆς καταβαλλομένης προσπαθείας διὰ τὴν τακτοποίησιν τῶν ἐκ τοῦ παρελθόντος ἐκκρεμῶν ὑποχρεώσεων. 1. Εἰς τὴν ἐποχήν μας ἡ ἀποστολὴ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν ἐντοπίζεται εἰς τὰ στενὰ ὅρια τῆς καλύψεως τῶν τρεχουσῶν κρατικῶν ἀναγκῶν διὰ τῶν πραγματοποιουμένων εἰσπράξεων. Εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τάσσεται σήμερον ἀποστολὴ πολὺ εὐρυτέρα καὶ κεφαλαιώδους διὰ τὴν οἰκονομικὴν τῆς Χώρας ἐξέλιξιν σημασίας. Ἦτο πάντοτε συνδεδεμένος ὁ προϋπολογισμὸς μὲ τὴν διατήρησιν τῆς ἐσωτερικῆς καὶ τῆς ἐξωτερικῆς οἰκονομικῆς σταθερότητος τῆς Χώρας, μὲ τὴν περιφρούρησιν τῆς ἐσωτερικῆς καὶ τῆς ἐξωτερικῆς ἀξίας τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος. Ἤδη, ἔχει ἀκόμη στενῶς συνδεθῆ μὲ τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ τὴν κινητοποίησιν τῶν πλουτοπαραγωγικῶν πηγῶν τῆς Χώρας διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ τούτου. Καὶ εἶναι πρὸς τοῦτο ἐπιφορτισμένος μὲ τὴν εὐθύνην τῆς δημιουργίας περιθωρίων συναλλαγματικῆς ἀσφαλείας ἵνα μὴ αἱ ἀπρόβλεπτοι διακυμάνσεις τῶν εἰσαγωγῶν κατὰ τὴν φάσιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως θέσουν ἐν κινδύνῳ τὴν ἐξωτερικὴν ἀξίαν τοῦ νομίσματος. Καὶ πέραν αὐτῶν διατηρεῖ τὴν πρωτεύουσαν λειτουργίαν του ὡς ὀργάνου ἀσκήσεως κοινωνικῆς δικαιοσύνης, διὰ τῆς ἀνακατανομῆς σημαντικοῦ τμήματος τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἥτις ἀποτελεῖ οἰκονομικὴν καὶ κοινωνικὴν ἐπιταγὴν τῆς συγχρόνου ἐποχῆς. Τὸ ὕψος, βεβαίως, τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος, δὲν διευκολύνει ἐπαρκῶς τὴν εἰς ἱκανοποιητικὸν βαθμὸν μεταβίβασιν εἰσοδήματος πρὸς τὰ ἀπορώτερα στρώματα τοῦ πληθυσμοῦ, πρέπει, ὅμως, νὰ ἀναγνωρισθῇ, ὅτι καί, ἐν τούτῳ ὑπῆρξε σημαντικὴ ἡ συμβολὴ τοῦ προϋπολογισμοῦ ὑπὸ ποικίλας μορφὰς ἐκδηλώσεως (φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ γεωργικοῦ εἰσοδήματος, ἐπιδοτήσεις καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, συγκέντρωσις ἀγροτικῶν προϊόντων, ἀπαλλαγαὶ ἀπὸ δασμῶν, ἐπιδοτήσεις λιπασμάτων, ἰατροφαρμακευτικὴ καὶ νοσηλευτικὴ περίθαλψις τοῦ ἀπόρου πληθυσμοῦ κ.λ.π.). Τὰ ἀποτελέσματα τούτων, ἀσκοῦν τὴν ἐπίδρασιν αὐτῶν καὶ ἐπιτελοῦν τὴν ἀποστολήν των, καίτοι δὲν ἔχουν ἐπισημανθῆ ὡς σύνολον μέτρων ἀσκήσεως κοινωνικῆς πολιτικῆς. Καλεῖται, ὅθεν, ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς νὰ ἐναρμονίσῃ πάσας τὰς ἐπιδιώξεις ταύτας καὶ νὰ ἀξιολογήσῃ τὰς ἀνάγκας τῆς διοικήσεως, τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς κοινωνικῆς ἀποστολῆς τοῦ συγχρόνου Κράτους. 2. Ἐν ὄψει τῶν βασικῶν τούτων ἐπιδιώξεων, εἶναι κατάδηλοι αἱ δυσχέρειαι τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίζει ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός. Καὶ ἡ διαπίστωσις τῶν δυσχερειῶν διαγράφει τὴν εὐθύνην τῶν ἐπιφορτισμένων μὲ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν, αἱ ὁποῖαι προβάλλονται ἐξ οἱασδήποτε πλευρᾶς. Ἡ Κυβέρνησις ἐπεδίωξε καὶ ἐπέτυχε τὴν μείωσιν τῆς ἀναλογίας τῶν κρατικῶν καταναλωτικῶν δαπανῶν, ἔναντι τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους διὰ τῆς προσαρμογῆς μεγάλων κατηγοριῶν δαπανῶν πρὸς τοὺς διαθεσίμους πόρους. Δι’ ὃ καὶ ὁ ρυθμὸς ἀνόδου τῶν δαπανῶν ἀπὸ τοῦ 1956 καὶ ἐφεξῆς εἶναι αἰσθητῶς κατώτερος τῆς αὐξήσεως τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους, περιοριζόμενος εἰς 19%, ἔναντι 30% αὐξήσεως τῶν ἐσόδων. 3. Αἱ δύο μεγάλαι κατηγορίαι τῶν δαπανῶν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἤτοι τῆς πληρωμῆς τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων, ὡς καὶ τῆς κατασφαλίσεως τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας, προσδιορίζουν τὸ ὕψος τῶν δαπανῶν ἀσκήσεως κοινωνικῆς πολιτικῆς. Ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐν τούτῳ μὲ τὴν πίστιν, ὅτι αἱ δαπάναι αὗται συντελοῦν εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν ὅρων διαβιώσεως τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων πολιτῶν, εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ὄγκου τῆς ἐθνικῆς παραγωγῆς καὶ εἰς τὴν δικαιοτέραν κατανομὴν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἐπιτυγχάνει τὴν αὔξησιν τῶν πιστώσεων διὰ δαπάνας παροχῆς ὑπηρεσιῶν δημοσίας ὑγείας, λαϊκῆς στέγης, κοινωνικῆς προνοίας, γενικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς ἐκπαιδεύσεως, ἀνευρέσεως ἐργασίας ἢ ἐνισχύσεως ἀνέργων, περιθάλψεως προσφύγων. Αἱ σχετικαὶ πιστώσεις ἀνέρχονται εἰς τὰ 22% τῶν καταναλωτικῶν δαπανῶν καὶ εἰς τὰ 5,7% τοῦ ἀκαθαρίστου εἰσοδήματος. 4. Διεπιστώθη, ἤδη, ὅτι τὰ ἔσοδα τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ δὲν ἀρκοῦν διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ συγχρόνου κράτους, ὅταν μάλιστα ἀντιμετωπίζῃ τοῦτο τὰ προβλήματα τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ προόδου. Καὶ τὴν ἀναπλήρωσιν αὐτῶν παρέχει ὁ ὑπὸ διαφόρους μορφὰς ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ δανεισμός. Διὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ἡ αὔξουσα διὰ δανεισμοῦ χρηματοδότησις τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων ἐξηγεῖται ἀπὸ τὸ ηὐξημένον ὕψος τοῦ ἐκτελεσθέντος προγράμματος. Κατ’ ἀρχήν, ἡ διὰ δανεισμοῦ κάλυψις τοῦ ἀνοίγματος τοῦ εἰδικοῦ τούτου προϋπολογισμοῦ, εἶναι σύμφωνος, βεβαίως, πρὸς τὰς συγχρόνους κοινωνικὰς καὶ οἰκονομικὰς ἀντιλήψεις. Συμφώνως πρὸς αὐτάς, δημόσια ἔργα γενικωτέρας ὠφελείας, ἀποσκοποῦντα εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν καὶ τὴν πρόοδον, πραγματοποιοῦνται συνήθως διὰ μακροπροθέσμων κρατικῶν δανείων. Τὰ πλεονεκτήματα εἶναι πολλαπλᾶ: Διευρύνονται αἱ δυνατότητες παραγωγικῆς ἀπασχολήσεως καὶ ἀναπτύξεως καὶ ἀποτρέπεται ἡ συμπίεσις τοῦ ὄγκου τῶν ἐπενδύσεων, ἡ ὁποία θὰ ἦτο ἄλλως ἀναπόφευκτος, διότι δὲν θὰ καθίστατο ἐφικτὴ χρηματοδοτήσεως εἰς εὐρεῖαν κλίμακα ἐκ τῶν πόρων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ εἶναι δίκαιον, ὅπως, ἡ ἐπίπτωσις ἐκ τῶν βαρῶν τῶν ἐκτελουμένων ἔργων δημοσίας ὠφελείας, κλιμακωθῇ εἰς χρόνον ἀνάλογον τῆς οἰκονομικῆς σημασίας καὶ ἀποδοτικότητος αὐτῶν. Ἄλλως, ἡ καθολικὴ ἐπίρριψις τῆς δαπάνης τῶν δημοσίων ἔργων εἰς βάρος τῶν πόρων τῆς περιόδου τῆς ἐκτελέσεως, θὰ συνέθλιβεν ἔτι περαιτέρω τὰ χαμηλὰ εἰσοδήματα. Καὶ τοιαύτη συνέπεια πρέπει νὰ ἀποκλεισθῇ ἀπολύτως διὰ λόγους οἰκονομικοὺς καὶ κοινωνικούς. Καὶ ὁ περιορισμὸς τοῦ προγράμματος θὰ εἶχεν ἄλλας, ἀντιθέτως, συνεπείας πρᾶγμα οἰκονομικῶς καὶ κοινωνικῶς ἀπολύτως ἀνεπίτρεπτον. Θὰ ἐξέλιπεν ἡ πολλαπλασιαστικὴ ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος ἐπίδρασις, τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ καὶ ὁ ἐπαναλαμβανόμενος κρατικὸς δανεισμὸς διὰ παραγωγικὰς καὶ ἀποδοτικὰς δημοσίας ἐπενδύσεις. Καὶ θὰ ἔλιπεν, ἀκόμη, ὁ πρόσθετος παράγων νομισματικῆς σταθερότητος, οἷος ὁ ἐσωτερικὸς δανεισμός, διὰ τοῦ ὁποίου ἐξασφαλίζονται αἱ εἰς δραχμὰς δαπάναι τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν δανεισμὸν ὑπάρχουν ὅρια. Ἤδη, ἡ ἐκ τοῦ μεταπολεμικοῦ δημοσίου χρέους ἐπιβάρυνσις εἶναι σημαντική, βαίνει δὲ σταθερῶς αὐξανομένη. Εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῆς ληξάσης χρήσεως 1959 τὸ διὰ τόκους καὶ χρεωλύσια διατεθὲν ποσὸν ἀνῆλθεν εἰς δραχ. 428 ἑκατ. ἐνῷ εἰς τὸν κατατιθέμενον ἤδη προβλέπεται δαπάνη δραχ. 515 ἑκατ. Ἐξ ἄλλου, ἡ αὔξησις τῆς ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης ἐπιβαρύνσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐνδέχεται νὰ καταστήσῃ ἀναπόφευκτον τὸν περιορισμὸν ἄλλων τακτικῶν δαπανῶν, καθ’ ὃ ποσὸν θὰ ὑστερῇ τῶν ἀναλαμβανομένων βαρῶν ἡ ὑπὲρ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπόδοσις τῶν ἐκτελουμένων ἔργων καὶ ἡ—δὲν θὰ παύσω νὰ τὸ ἐπαναλαμβάνω— διεύρυνσις τῆς φορολογικῆς βάσεως διὰ τῆς περιστολῆς τῆς φοροδιαφυγῆς. Καὶ ὑπὸ τὴν αὐτόνομον ταύτην προϋπόθεσιν, μόνον ἡ σύμμετρος ἀνάπτυξις τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, τοῦ κρατικοῦ δανεισμοῦ, καὶ τῶν ἐντεῦθεν ἐπαγομένων ἐπιβαρύνσεων ἐν σχέσει πρὸς τὰς δυνατότητας τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀποτρέπει διαταραχὴν τοῦ δημοσιονομικοῦ ἰσοζυγίου, ἡ σταθερότης τοῦ ὁποίου προέχει νὰ διασφαλισθῇ καθ’ ὅλην τὴν περίοδον τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἡ ἐκτίμησις τῆς προβλεπομένης διὰ τὸ ἀρξάμενον ἔτος κινήσεως τῶν χαρακτηριζόντων τὴν ἐξέλιξιν τῆς οἰκονομίας μας βασικῶν στοιχείων, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἐκτεθεῖσαν σταθερὰν πορείαν τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, δικαιολογοῦν αἰσιοδοξίαν διὰ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τοῦ τόπου. Καὶ χωρὶς νὰ ἀποδίδεται, πέραν τῆς ὀφειλομένης, σημασία εἰς τὴν ἐπίδρασιν τῶν διεθνῶν οἰκονομικῶν ἐξελίξεων ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, δύναται νὰ λεχθῇ, ὅτι καὶ ἐκείνη θὰ ἀποτελέσῃ πρόσθετον εὐνοϊκὸν παράγοντα τῆς οἰκονομικῆς μας θέσεως. Ἡ ἐμπεδωθεῖσα ἐμπιστοσύνη εἰς τὸ ἐθνικὸν νόμισμα, ἡ ἔκτασις τῶν ἔργων τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ἡ ἐξασφάλισις τῶν ἀναγκαιουσῶν πιστώσεων ὑπὸ ὅρους καθισταμένους ὁλονὲν ἐπωφελεστέρους καὶ ἡ σταθερότης τέλος, τῆς συναλλαγματικῆς θέσεως, δικαιολογοῦν εὐοίωνον πρόβλεψιν. Διὰ τὴν ὁριστικήν, ὅμως, ἐπιτυχίαν ἀπαιτεῖται ἀπόλυτος κατανόησις καὶ συμπαράστασις ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Διότι, ὅπως διεκηρύχθη πρὸ μηνὸς διὰ τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ἡ πρόοδος δὲν κατακτᾶται ἄνευ θυσιῶν. Εἰς τὸ διεθνὲς πλαίσιον, εἰς τὸ ὁποῖον εἶναι καὶ ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία ἐντεταγμένη, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμφανίζωνται καὶ δυσχέρειαι ἐκ διαφόρων λόγων, αἵτινες ἐπιβραδύνουν ἐνίοτε τὸν ρυθμὸν τῆς προόδου. Καὶ ἡ οἰκονομία ὅλων τῶν χωρῶν τοῦ κόσμου, καὶ τῶν πλέον ἰσχυρῶν, διέρχεται φάσεις καὶ στασιμότητος καὶ κάμψεως. Ἡ Ἑλληνικὴ Οἰκονομία, ὅπως διαπιστώνουν οἱ ἀριθμοί, γνωρίζει ἐπὶ σειρὰν ἤδη ἐτῶν μόνον ἄνοδον. Καὶ αὐτὴ συντελεῖται ἄλλοτε μὲ ταχύτερον καὶ ἄλλοτε μὲ βραδύτερον ρυθμόν. Ἀλλὰ ἡ ἄνοδος εἶναι συνεχής. Καὶ ὀφείλεται εἰς τὸν μόχθον τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν πολιτικὴν σταθερότητα, τὴν ὁποίαν ἔχει κατοχυρώσει ὁ Ἑλληνικὸς λαός. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§9Φ. ΖΑΪΜΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, προτοῦ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, θὰ ἤθελα νὰ εἴπω δύο λόγια διὰ τὸ θέμα αὐτό. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι ἡ Βουλὴ πρέπει νὰ θέσῃ μίαν χρονικὴν προθεσμίαν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Προϋπολογισμοῦ, κατὰ τρόπον ὥστε ἡ ἔκθεσις νὰ ἔλθῃ περὶ τὰ τέλη Ἀπριλίου καὶ ὁ προϋπολογισμὸς νὰ συζητηθῇ πρὸ τῶν διακοπῶν τῶν θερινῶν, δηλαδὴ κατὰ μῆνα Μάϊον. Νομίζω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ ἀντίρρησις δι’ αὐτὴν τὴν πρότασιν.

§10Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Συμμεριζόμενος τὴν πρότασιν τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου ἐξ Ἀχαΐας, θὰ ἤθελα καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν μίαν πρωτοβουλίαν, ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος τόσας φιλοτίμους προσπαθείας κατέβαλε διὰ τὴν σχετικῶς ἔγκαιρον κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Πράγματι, εἶναι ἀπαραίτητον νὰ τεθῇ μία προθεσμία εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Προϋπολογισμοῦ, διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν ἐφέτος, ἔστω κατὰ μῆνα Μάϊον, νὰ συζητήσωμεν τὸν προϋπολογισμόν.

§11Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κυβέρνησις καὶ διὰ τῆς μόλις συμπληρωθείσης ὁμιλίας μου, διεδήλωσε τὴν σημασίαν, τὴν ὁποίαν ἀποδίδει εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ ὄχι μόνον εἰς τὴν ἁπλῆν κατάθεσιν καὶ καθ’ ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπὸ αὐτήν, θὰ καταβάλῃ πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν διὰ νὰ διευκολύνῃ τὴν ἐπιτάχυνσιν τοῦ ἔργου τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἀλλ’ ὅπως εἶναι γνωστόν, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠμπορεῖ νὰ θέσῃ προθεσμίαν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ γίνῃ εἶναι ἡ ταχεῖα ἐκτύπωσις καὶ ἡ συμπαράστασις καὶ ἡ διευκόλυνσις τοῦ ἔργου τῆς Ἐπιτροπῆς, διὰ νὰ γίνῃ τὸ ταχύτερον ἡ ἐπεξεργασία, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθῃ τὸ ταχύτερον εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ὁ προϋπολογισμός.

§12Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Τὴν προθεσμίαν τὴν τάσσει ἡ Βουλή. Σεῖς ἔχετε τὴν πλειοψηφίαν καὶ δύνασθε νὰ τὸ ρυθμίσητε.

§13Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἐὰν ἡ Βουλὴ νομίζῃ, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ τάσσῃ προθεσμίαν, ἐγὼ δὲν θὰ εἶχα καμμίαν ἀντίρρησιν. Νομίζω, ὅμως, ὅτι εἰδικῶς εἰς τὴν ἐπεξεργασίαν τοῦ προϋπολογισμοῦ οὐδέποτε ἔχει ταχθῆ, ἀπὸ τῆς συστάσεως αὐτοῦ τοῦ Βασιλείου, προθεσμία. Τάσσεται προθεσμία διὰ τὴν ἐπεξεργασίαν ἑνὸς κοινοῦ νομοσχεδίου καὶ ὁρίζεται ὁ Κανονισμός, ὅτι ἂν δὲν κατατεθῇ ἔκθεσις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, ἡ Βουλὴ δύναται νὰ συζητήσῃ καὶ ἄνευ τῆς ἐκθέσεως. Δὲν εἶναι δυνατόν, ὅμως, ἡ Βουλὴ νὰ συζητήσῃ τὸν προϋπολογισμόν, διότι πρέπει νὰ ἴδωμεν ποῖαι εἶναι αἱ συνέπειαι. Εἰς τὰ νομοσχέδια, ἡ παραμέρισις τῆς προθεσμίας ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς, παρέχει τὴν εὐχέρειαν εἰς τὴν Βουλὴν νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν συζήτησιν καὶ ἄνευ τῆς ἐκθέσεως. Προκειμένου περὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἡ παραμέλησις τῆς προθεσμίας ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τὴν Βουλὴν νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἄνευ τῆς ἐκθέσεως; Πρῶτον αὐτό. Δεύτερον, ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὸ παράδειγμα τῶν προσφάτων ἐτῶν. Ἡ ἐπεξεργασία τοῦ θέματος καὶ τῆς ὕλης ἀπὸ τοὺς εἰσηγητὰς ὅλων τῶν Κομμάτων, ἀπαιτεῖ ἕνα χρονικὸν διάστημα ἀνάλογον πρὸς τὴν σημασίαν, τὴν ὁποίαν ἕκαστος εἰσηγητὴς ἀποδίδει εἰς τὸ θέμα καὶ πρὸς τὰ μέσα καὶ τὸν χρόνον ποὺ ὁ ἴδιος διαθέτει. Πάντως, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι, ἐὰν ἡ Βουλὴ θέλῃ νὰ τάξῃ προθεσμίαν, ἡ Κυβέρνησις θὰ εἶναι ἀπολύτως σύμφωνος.

§14Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἐλέγχει τὴν πλειοψηφίαν τῆς Βουλῆς καὶ τῶν Ἐπιτροπῶν, ἐπιθυμῇ πράγματι συζήτησιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, τοῦτο εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ. Λυποῦμαι, διότι ἡ πρόβλεψις τὴν ὁποίαν κάμνω εἶναι ἐντελῶς δυσμενής. Αἱ ἐκθέσεις θὰ κατατεθοῦν ὀλίγας ἡμέρας πρὸ ἢ μετὰ τὰς διακοπὰς τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος. Συνεπῶς, ἡ Βουλὴ θὰ κληθῇ νὰ συζητήσῃ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1960 κατὰ τὸν Νοέμβριον τοῦ ἔτους, δηλαδή, κατὰ τὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ πρέπει νὰ συζητοῦμεν τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1961. Μόνον σεῖς, ἡ Κυβέρνησις, εἶναι δυνατόν, διὰ τῆς πλειοψηφίας τὴν ὁποίαν ἔχετε, νὰ ὁρίσητε διὰ τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ προϋπολογισμοῦ προθεσμίαν καταθέσεως τῶν εἰσηγητικῶν ἐκθέσεων, διὰ νὰ ἔχωμεν συζήτησιν πρὸ τῶν διακοπῶν. Ἐὰν ἐξαρτηθῇ ἡ ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ συζήτησις ἀπὸ τὴν ὑποβολὴν τῆς τελευταίας εἰσηγήσεως οἱουδήποτε ἐκ τῶν ἐκπροσώπων τῶν Κομμάτων, τότε οὐδέποτε θὰ ἔχωμεν συζήτησιν προϋπολογισμοῦ.

§15Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπανέλθω καὶ πάλιν. Ἡ σύνταξις τῆς ἐκθέσεως τῶν εἰσηγητῶν δὲν εἶναι πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν διάθεσιν τῆς Κυβερνήσεως. Ἀπόδειξις, ὅτι καὶ ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς παρελθούσης χρήσεως, τοῦ 1959, κατετέθη μέχρι σήμερον μόνον ἡ ἔκθεσις τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς πλειοψηφίας καὶ ὄχι τῆς μειοψηφίας, ὥστε δὲν εἶναι δυνατὸν καὶ λογικὸν νὰ παραπονοῦνται οἱ συνάδελφοι τῆς μειοψηφίας, ὅτι παρακωλύεται ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Κυβερνήσεως ἡ προώθησις τῆς συζητήσεως καὶ τῆς ψηφίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐὰν ὅλοι οἱ εἰσηγηταὶ καθίστατο δυνατὸν νὰ καταθέτουν ἐγκαίρως καὶ μάλιστα πρὸ τῆς καταθέσεως ἀπὸ τὸν εἰσηγητὴν τῆς πλειοψηφίας τὰς ἐκθέσεις των, νομίζω, ὅτι τὸ γεγονὸς αὐτὸ θὰ ἐδέσμευε καὶ τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ τὴν Βουλήν.

§16Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν νομίζω, ἐὰν ἀντελήφθητε ἕνα κεκαλυμμένον προσωπικὸν θέμα, τὸ ὁποῖον ἐδημιουργήθη. Εἶμαι ἕνας ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τῆς μειοψηφίας, ὁ ὁποῖος δὲν ὑπέβαλεν ἔκθεσιν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ ἐξηγῶ διὰ ποῖον λόγον. Θὰ ἐθεώρουν ἐμπαιγμὸν τὴν ὑποβολὴν τὸν Ὀκτώβριον ἢ Νοέμβριον ἐκθέσεως ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ τρέχοντος ἔτους. Θὰ ἀπησχόλουν ἄνευ λόγου τὸ Ἐθνικὸν Τυπογραφεῖον, ἐκθέτων γνώμας περὶ τοῦ πῶς θὰ πρέπει νὰ ἔχουν διοικηθῆ τὰ οἰκονομικὰ τοῦ ἔτους, τὸ ὁποῖον ἔχει παρέλθει. Κανονικῶς, θὰ ἠδυνάμην νὰ ὑποβάλω ἔκθεσιν ἐπὶ τοῦ ἀπολογισμοῦ καὶ οὐχὶ ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ.

§17Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἀπορῶ, πῶς δίδετε προσωπικὸν χαρακτῆρα εἰς ὅσα προηγουμένως εἶπον. Διεπίστωσα, ὅτι, κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, μόνον ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κατέθεσε τὴν ἔκθεσίν του. Ἐὰν συνέπεσε καὶ σεῖς ὡς εἰσηγητὴς ἑνὸς κόμματος νὰ καταθέσητε τὴν ἔκθεσίν σας, αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι αὐτὰ ποὺ εἶπον ἔχουν χαρακτῆρα προσωπικῆς ἐπιθέσεως ἐναντίον σας. Γνωρίζετε, ἄλλωστε, τὰ αἰσθήματα, τὰ ὁποῖα τρέφω ἀπέναντί σας καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ φθάσητε εἰς αὐτὸ τὸ συμπέρασμα. Ἀλλὰ θὰ προσθέσω. Οὐδεὶς ὑποχρεώνει τὸν κ. εἰσηγητὴν τῆς μειοψηφίας νὰ καταθέσῃ τὸν Ὀκτώβριον τὴν ἔκθεσίν του, διὰ νὰ εἶναι ἀδύνατος κατὰ τὸν Ὀκτώβριον ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ. Δεδομένου, ὅτι ἡ κατάθεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ τὸ 1959 ἐγένετο τὴν 9ην Μαρτίου, εἶχε τὴν εὐχέρειαν ἀντικειμενικῶς —δὲν γνωρίζω ἐὰν εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν ὁ εἰσηγητὴς εἶχε τὴν εὐχέρειαν— νὰ καταθέσῃ τὴν ἔκθεσίν του πρὸ τῶν διακοπῶν ὥστε νὰ ἔχῃ μέχρι τῆς θερινῆς διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος κατατεθῆ ἡ ἔκθεσις, ἡ ὁποία θὰ ὑπεχρέωνε τὸ Σῶμα νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόβλημα.

§18Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, μεταξὺ τῆς 9ης Μαρτίου, τῆς καταθέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, καὶ τῆς διανομῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐμεσολάβησε προθεσμία πλέον τοῦ μηνὸς κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος... (δὲν ἠκούσθη).

§19Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Δέκα ἡμέρας.

§20Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ ὑποβληθῇ ἡ ἔκθεσις τῶν εἰσηγητῶν πρὸ τῶν διακοπῶν καὶ ἦτο εἰς τὴν πρόθεσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ παρατείνῃ τὴν διάρκειαν τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος καὶ κατὰ τὸ θέρος, ὥστε νὰ συζητηθῇ ὁ προϋπολογισμὸς... (δὲν ἠκούσθη).

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κ. Μαῦρο, νὰ μὴ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν. Εἶναι ἡ τρίτη φορὰ ποὺ ὁμιλεῖτε.

§22Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Νομίζετε, κ. Πρόεδρε, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ μοῦ ἀφαιρέσητε τὸν λόγον εἰς τὴν μέσην μιᾶς φράσεως; Ὁ κ. ὑπουργὸς εἶπεν ὡρισμένα πράγματα, εἰς τὰ ὁποῖα ὀφείλω ἀπάντησιν. Λοιπόν, ἡ ἀπάντησις εἶναι ἡ ἑξῆς:

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μαῦρο, δὲν ἐπιτρέπεται συζήτησις.

§24Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἀντιλαμβάνεσθε, κ. Πρόεδρε, ποίαν ἔννοιαν ἔχει ὁ προϋπολογισμός. Ἢ νομίζετε, ὅτι τερματίζετε τὸ θέμα διὰ τῆς ἀναγνώσεως μιᾶς ἐκθέσεως, ἑνὸς μονολόγου; Εἶναι τὸ σπουδαιότερον θέμα, τὸ ὁποῖον ἔχομεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ὡς Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἐπιτρέπεται συζήτησις, κ. Μαῦρο. Οὐδεμία διάταξις τοῦ Κανονισμοῦ τὸ ἐπιτρέπει. Ἐπέτρεψα εἰς τὸν κ. Κωστόπουλον νὰ εἴπῃ δύο λέξεις διὰ τὸ θέμα.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, ἐὰν δέχεται νὰ ἀναβληθῇ ἡ συζήτησις τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων.

§27ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνεχίζεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως, περὶ παροχῆς συντάξεως εἰς τοὺς ἀγρότας.

§29Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Θὰ παρεκάλουν νὰ μοῦ δώσητε τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε.

§31Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Βουλὴ ἀπεφάσισε τὴν πρόταξιν τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως καὶ ἔθεσεν ὡρισμένους περιορισμούς. Εἷς ἐκ τῶν περιορισμῶν ἦτο, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε ἡ συζήτησις νὰ παραταθῇ πέραν τῶν τριῶν συνεδριάσεων. Δεύτερος περιορισμὸς ἦτο, ἐκτὸς τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Κομμάτων, νὰ ὁμιλῇ ἕνας ἐξ ἑκάστης πτέρυγος ὑποβαλούσης ἐπερώτησιν σχετικὴν πρὸς τὸ θέμα, καὶ κατόπιν νὰ ὡμίλουν τινὲς ἐκ τῶν συναδέλφων τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης πτέρυγος. Ἤδη ἡ ἀπόφασις ἐκείνη τῆς Βουλῆς παρεβιάσθη. Διότι ἀπόψε συζητοῦμεν τὴν ἐπερώτησιν, ἐὰν δὲν σφάλλω δι’ ἕκτην συνεδρίασιν. Θὰ παρεκάλουν, κ. Πρόεδρε, καὶ χάριν τῆς διατηρήσεως τῆς ἀξιοπρεπείας τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐκτίμησιν πρὸς τὴν σοβαρότητα τοῦ θέματος τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν νὰ μὴ ἐπιτρέψητε νὰ ἐκφυλισθῇ ἡ συζήτησις. Νὰ μεθοδεύσητε ἐπὶ τῷ σκοπῷ τοῦ τερματισμοῦ της κατὰ τὴν ἀποψινὴν συνεδρίασιν.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐτονίσθη κατ’ ἐπανάληψιν ἐκ μέρους τοῦ Προεδρείου, ὅτι δὲν ἔχει τοιαύτην δυνατότητα. Τὸ ἄρθρον 19 τοῦ Κανονισμοῦ λέγει, ὅτι ἡ συζήτησις δὲν δύναται νὰ περατωθῇ πρὶν ἀγορεύσουν πάντες οἱ ἐγγραφέντες καὶ οἱ ζητήσαντες τὸν λόγον. Ἐνεγράφησαν δὲ ἐπὶ τῆς προκειμένης ἐπερωτήσεως 62, ἐκ τῶν ὁποίων ὑπολείπονται 40 νὰ ὁμιλήσουν. Ἐὰν κατὰ τὴν ἐκφώνησιν τοῦ ὀνόματος ἑνὸς ἑκάστου, τοῦτο εἶναι ὑποχρεωμένον τὸ Προεδρεῖον νὰ κάμῃ, δὲν θέλει ὁ βουλευτὴς νὰ ἀκούσῃ τὸ ὄνομά του, τότε παραιτεῖται. Τὸ Προεδρεῖον δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ τοῦ ἐπιβάλῃ νὰ παραιτηθῇ.

§33Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἡ ἡγεσία τῶν Κομμάτων νὰ περιορίσῃ τὸν ἀριθμὸν τῶν μελλόντων νὰ λάβουν τὸν λόγον καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ὁρισθῇ τὸ τέταρτον, ἄλλως θὰ περάσουν καὶ αἱ διακοπαὶ καὶ ἡ συζήτησις δὲν θὰ ἔχῃ τερματισθῆ.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ μόνος τρόπος εἶναι νὰ ὑποβληθῇ ἐκ μέρους 20 βουλευτῶν πρότασις περὶ περιορισμοῦ —περὶ τετάρτου— καὶ ἡ Βουλὴ νὰ ἀποφασίσῃ.

§35Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ὁ περιορισμὸς τοῦ τετάρτου νὰ ἰσχύσῃ διὰ τοὺς ἐγγραφέντας κατὰ τὴν γενίκευσιν τῆς ἐπερωτήσεως, ὄχι ὅμως καὶ διὰ τοὺς ἐπερωτῶντας.

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δι’ ὅλους.

§37Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Εἶναι σαφὴς ὁ Κανονισμός.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε νὰ σᾶς τὸν διαβάσω: «Ἐπὶ νομοθετικῆς ἐργασίας τοῦ Σώματος ... (ἀναγινώσκει)...».

§39Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἡ διάταξις αὐτὴ τοῦ περιορισμοῦ τοῦ Κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου ἀφορᾷ τὴν γενίκευσιν.

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν λέγει διὰ γενίκευσιν πουθενά.

§41Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Εἶναι σαφὴς ἡ διάταξις. Ἐγὼ δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ παραιτηθῶμεν καὶ νὰ μὴ ὁμιλήσωμεν, ἀλλὰ εἶναι θέμα ἀρχῆς.

§42Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἀπὸ χθὲς τὸ βράδυ ἐξεδηλώθη ἐπιθυμία ἀπὸ ὅλα τὰ κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ ὑπάρξῃ ἕνας τρόπος..... (δὲν ἠκούσθη).

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εὕρετέ τον, σεῖς ἀγαπητέ μου.

§44Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Εἴδομεν, ὅτι εἶναι ἐγγεγραμμένοι 45 καὶ ἀνήκουν εἰς διάφορα κόμματα. Εἴπομεν λοιπὸν χθὲς τὸ βράδυ νὰ ὁμιλήσουν ἕνας, ἢ τὸ πολὺ δύο ἀπὸ κᾶθε κόμμα, κατόπιν συμφωνίας καὶ ὄχι κατόπιν ἐπιβολῆς, ὥστε νὰ λήξῃ ἡ συζήτησις ἀπόψε.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ ἀπεφασίσθη ἀπὸ τὰς 9 τοῦ μηνὸς καὶ δὲν ἐπραγματοποιήθη.

§46Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἐξ ἄλλου ὑπάρχει καὶ μία παρατήρησις. Ὁ προϋπολογισμὸς συνήθως κατατίθεται ... (δὲν ἠκούσθη).

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀφήσατε τὸν προϋπολογισμόν. Ἐμπήκαμε εἰς τὴν ἐπερώτησιν. Ὁρίστε, κ. Παπαπαναγιώτου.

§48Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἡ σημερινὴ ἡμέρα κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου κατηναλώθη διὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ ὁρίσωμεν αὔριον ἡμέραν κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου, ἐφ’ ὅσον νομίζετε, ὅτι ἔφαγε τὴν ἡμέραν ὁ προϋπολογισμός.

§50Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ὄχι, τὴν Δευτέραν.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὔριον..... καὶ μέχρι τὸ Πάσχα, ὅπως πᾶμε.

§52Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ὄχι, μέχρι τὸ Πάσχα. Νὰ ὁρίσωμεν μίαν ἡμέραν νομοθετικῆς ἐργασίας, ὡς ἡμέραν κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κ. Παπαπαναγιώτου.

§54Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ὡς πραγματικὸς ἀγρότης μικρὸς κληροῦχος 32 στρεμμάτων, εὑρισκόμενος τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἰς τὸ βῆμα, ἡ καρδιά μου πάλλει, ὅπως καὶ ὅλων τῶν χωρικῶν, ἀπὸ χαράν, διότι συζητεῖται ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖον πραγματικὰ δικαιωματικὰ ἔπρεπε νὰ τὸ εἶχε ἀποκτήσει. Ἔστω ὅμως καὶ ἀργά, εἶναι εὐχάριστον, ὅτι συζητεῖται, ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, διὰ νὰ δημιουργηθῇ μία κατάστασις εἰς τὸ χωριό, ὥστε νὰ μὴ φεύγουν οἱ χωρικοὶ εἰς τὰς πόλεις καὶ δημιουργεῖται οὕτω ἡ ἀστυφιλία. Τὸ κόμμα μας ἔδωσε πρῶτον τὴν ἀφορμὴν τῆς συζητήσεως τοῦ θέματος τῶν Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων τῶν ἀγροτῶν, καθ’ ὅτι ἀπὸ τοῦ 1950 τρεῖς φορὰς ἔχει καταθέσει καὶ ἔχει φέρει δι’ ἐπερωτήσεων τὸ θέμα τοῦτο, τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν, τὸ θέμα τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως τῶν χωρικῶν. Ἀπόδειξις εἶναι, ὅτι καὶ ἡ τελευταίως συζητουμένη ἐπερώτησις, ἡ ὁποία κατετέθη τὸν Ἰούνιον τοῦ 1959 καὶ ἔχει ἀριθμὸν 12. Βεβαίως ἔχουν κατατεθῆ καὶ ἄλλαι ἐπερωτήσεις ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος, ὅπως εἶναι τῆς ΕΔΑ, ἡ ὁποία ἔχει ἀριθμὸν 161, τοῦ κ. Ἀλλαμανῆ, ἡ ὁποία ἔχει ἀριθμὸν 162, τοῦ κ. Ζορμπᾶ, ἡ ὁποία ἔχει ἀριθμὸν 163, τῶν 10 βουλευτῶν, ἡ ὁποία ἔχει ἀριθμὸν 164 καὶ τοῦ ἀξιοτίμου κ. ἀρχηγοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων, ἡ ὁποία ἔχει ἀριθμὸν 165. Μεγάλη φασαρία ἔγινεν εἰς τὸν τύπον, διὰ τὰς ἐπερωτήσεις αὐτάς, ἀλλὰ πουθενὰ δὲν ἀνεφέρθη, ὅτι τὸ Κόμμα τῶν Ἀγροτῶν καὶ Ἐργαζομένων εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πρῶτον ἔφερε τὸ θέμα αὐτὸ εἰς τὴν Βουλήν, διότι προετάθησαν ἄλλα σχέδια νόμων, τὰ ὁποῖα, ἐκεῖνοι ποὺ τὰ ὑπέβαλον, ἐν γνώσει τοῦ ὅτι θὰ πεταχθοῦν εἰς τὸν κάλαθον τῶν ἀχρήστων, τὰ ὑπέβαλον, διότι μόνον ἡ πλειοψηφία φέρει νομοσχέδια πρὸς ψήφισιν, ἀλλὰ τὰ ἔφερον διὰ νὰ δημιουργηθῇ μία ἐντύπωσις, εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον, ὅτι ὅλοι ἐνδιαφέρονται διὰ τὸν κόσμον αὐτόν. Ἄλλωστε δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἐδημιουργήθη καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ θόρυβος εἰς τὸν τύπον. Καὶ βεβαίως εὐχαριστοῦμεν ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὸ μέγα ἐνδιαφέρον των ἠθέλησαν νὰ βοηθήσουν, ὥστε νὰ ἀποκτήσῃ καὶ ὁ χωρικὸς τὴν κοινωνικήν του ἀσφάλισιν. Ἀπὸ τοῦ 1932, κύριοι, ὅλα τὰ Κόμματα, εἰς ὅλας τὰς ἐκλογὰς —πρὸ τῶν ἐκλογῶν— τὸ πρῶτον θέμα ποὺ ὑπέσχοντο εἰς τὸν χωρικὸν ἦτο ἡ κοινωνικὴ ἀσφάλισις, ἀλλὰ μετὰ τὰς ἐκλογάς, τὸ ἐξεχνοῦσαν ὅλοι. Τὸ εὐχάριστον, τὸ ὁποῖον διεπιστώθη κατὰ τὴν συζήτησιν αὐτὴν ἦτο, ὅτι ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς ἀνεγνωρίσθη ἀπὸ τοὺς ὑπευθύνους τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι οἱ ἀγρόται ὑποφέρουν καὶ ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη ἐνισχύσεώς των, διὰ νὰ καλλιτερεύσῃ κἄπως ἡ θέσις των. Ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ μᾶς ἔκαμε τὴν μεγαλυτέραν χαρὰν ἦτο, ὅτι ὁ ὑπεύθυνος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ εἶπεν, ὅτι μετὰ 6 μῆνας ἡ Κυβέρνησις θὰ εἶναι ἑτοίμη νὰ φέρῃ πρὸς συζήτησιν τὸ ὑπὸ μελέτην σήμερον σχέδιον νόμου περὶ ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν. Καὶ αὐτό, ὄχι μόνον ἐμέ, ποὺ εὑρίσκομαι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἀλλὰ ὅλον τὸν ἀγροτικὸν κόσμον κάμει νὰ πιστεύσῃ, ὅτι πράγματι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἀπεφάσισε πλέον καὶ θὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ δίκαιον αὐτὸ αἴτημα τῶν ἀγροτῶν μας. Ἐλέχθη καὶ ἀπὸ τὴν ὑπεύθυνον Κυβέρνησιν καὶ ἀπό τινας συναδέλφους τῆς πλειοψηφίας, ὅτι θὰ ὑπάρξῃ θέμα διακρίσεως τῶν ὑπὸ συνταξιοδότησιν ἀγροτῶν, εἰς εὐπόρους καὶ ἀπόρους. Ποῖα θὰ εἶναι τὰ κριτήρια καὶ ὑπὸ ποίαν ἔννοιαν ἐτέθη τὸ ζήτημα αὐτό, δὲν ἀντελήφθην. Διερωτῶμαι, ὅμως, μήπως ἆραγε ἐγένετο σκέψις νὰ ἰσχύουν τὰ κριτήρια, τὰ ὁποῖα τώρα ἔχουν καθορισθῆ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, θὰ θεωρῆται, δηλαδή, εὔπορος ὁ χωρικός, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχῃ εἰσόδημα πλέον τῶν 125 δραχμῶν μηνιαίως; Αὐτό, κύριοι βουλευταί, θὰ εἶναι τρομερόν. Ὁ χωρικὸς ποὺ ἔχει εἰσόδημα ὅσον ἴσως δὲν ἀρκεῖ διὰ τὴν διατροφὴν τῆς γάτας ἢ τοῦ σκυλιοῦ τῆς κυρίας τοῦ Κολωνακίου διὰ μίαν ἡμέραν, θὰ θεωρῆται εὔπορος καὶ δὲν θὰ λαμβάνῃ σύνταξιν;

§55Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Δὲν νομίζω, κ. συνάδελφε, ὅτι ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἐλέχθη τὸ ζήτημα καὶ οὐδεὶς ὑπεστήριξεν, ὅτι θὰ ἰσχύσουν τοιαῦτα κριτήρια. Ἐγώ, τοὐλάχιστον, ποὺ ἔκαμα αὐτὴν τὴν διάκρισιν, ὡς πλουσίους καὶ μὴ δικαιουμένους συνεπῶς συντάξεως, θεωρῶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὁμολογουμένως εἶναι πλούσιοι καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ποσῶς ἀνάγκην τῆς πενιχρᾶς συντάξεως, ἡ ὁποία θὰ δοθῇ εἰς τοὺς ἀγρότας.

§56Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Ἐπειδὴ δὲν διευκρινίσθη τὸ θέμα, κύριε συνάδελφε, ἐθεώρησα χρέος μου νὰ τὸ θίξω. Ἐξ ἄλλου, εἰς οὐδεμίαν τάξιν συνταξιούχων γίνεται διάκρισις μεταξὺ εὐπόρων καὶ ἀπόρων. Ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι ὑπάρχουν συνταξιοῦχοι μὲ συντάξεις 3–5 ἢ 8 χιλιάδων δραχμῶν καὶ παρὰ ταῦτα, τοὺς διορίζομεν εἰς Ὀργανισμοὺς μὲ παχυλοτάτας ἀμοιβάς. Περαιτέρω, ἐλέχθη, ὅτι ἡ σύνταξις δὲν θὰ μεταβιβάζεται εἰς τὴν σύζυγον, ἀποθνήσκοντος τοῦ ἀμέσως ἠσφαλισμένου συζύγου, ἐὰν αὕτη δὲν ἔχῃ ἀνήλικον, ἀνύπανδρον κορίτσι. Διερωτῶμαι, ὅμως, διατὶ εἰς τοὺς ἀγρότας νὰ θέσωμεν τοιούτους περιορισμοὺς καὶ τοιαύτας διακρίσεις, ὅταν κἄτι τέτοιο δὲν ἰσχύῃ εἰς οὐδεμίαν τάξιν ἠσφαλισμένων;

§57Δ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ὁμιλεῖτε πρὸ κενῶν ἑδωλίων.

§58Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Τὶ θέλετε νὰ κάμω, κύριε συνάδελφε; Εἶναι λυπηρὸν νὰ ἀποχωροῦν οἱ βουλευταί, καθ’ ἣν στιγμὴν συζητοῦνται θέματα τοιαύτης σημασίας, ἀλλὰ μήπως εἶναι ἡ πρώτη φορά; Ὅσες φορὲς συζητοῦνται θέματα ποὺ ἀφοροῦν τοὺς ἀγρότας, πάντοτε συζητοῦνται ἐνώπιον κενῶν καθισμάτων. Δὲν θὰ ἤθελα νὰ τὸ θίξω τὸ θέμα αὐτὸ καὶ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ προχωρήσω εἰς τὸ συζητούμενον σοβαρὸν θέμα. Ὁ ἀγρότης, κύριοι βουλευταί, συμβάλλει διὰ τοῦ ὑστερήματός του εἰς ὅλα τὰ ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα. Καὶ εἰς τὸ Ταμεῖον Νομικῶν, καὶ εἰς τὸ Ταμεῖον Κληρικῶν, καὶ εἰς τὸ Ταμεῖον Συμβολαιογράφων, καὶ εἰς τὸ Ταμεῖον Δικαστικῶν Κλητήρων, καὶ εἰς τὸ Ταμεῖον ἐργολάβων, καὶ εἰς ὅλα γενικῶς τὰ Ταμεῖα συμβάλλει. Δι’ ὅλα τὰ Ταμεῖα ὑπάρχουν ἔνσημα καὶ μόνον τὸ ἀγροτόσημον δὲν ὑπάρχει. Πρὸ ἡμερῶν, εὑρέθην εἰς ἕνα χωρίον τῆς περιφερείας μου, μεταξὺ τῶν ἄλλων τὰ ὁποῖα ἐπεσκέφθην, καθὼς θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε, εἰς τὰ χωριὰ ἡ μόνη συζήτησις εἶναι τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεώς των, κατὰ τὴν συζήτησιν εἰς τὸ καφενεῖον ἕνας ἀγρότης λέγει εἰς τὸν ἱερέα τοῦ χωρίου, παπούλη εἰς τὰ δικά σας ἔνσημα εἰκονίζεται ὁ ἱερεὺς ἢ ἡ ἐκκλησία, εἰς τὰ δικά μας τὶ θὰ βάλουν; Τότε ὁ ἱερεὺς τοῦ ἀπαντᾷ, ἐσένα Γιώργη. Αὐτὸ θὰ πῇ, ὅτι καὶ ἡ ἐκκλησία ἐγκρίνει τὸ θέμα τῆς συντάξεως. Εἶναι γεγονός, ὅτι εἰς τὸν τομέα τῆς νοσοκομειακῆς καὶ ἰατρικῆς περιθάλψεως τῶν ἀγροτῶν, ἐγένετο ἕνα βῆμα. Ἱδρύθησαν ἀρκετὰ καλλιμάρμαρα κτίρια διὰ νὰ χρησιμοποιηθοῦν ὡς νοσοκομεῖα ἢ κοινοτικὰ ἰατρεῖα. Τὰ κτίρια, ὅμως, αὐτά, θὰ πρέπει νὰ ἐπανδρωθοῦν μὲ τὸ ἀπαιτούμενον ὑγειονομικὸν προσωπικόν. Τὸ νοσοκομεῖον Δράμας, τὸ ὁποῖον ἐγκαινιάσαμεν μόλις πέρυσι, εἶναι τόσον ὡραῖον, ποὺ νομίζω, ὅτι ἐφάμιλλον αὐτοῦ δὲν θὰ ὑπάρχῃ οὔτε εἰς τὰς Ἀθήνας. Εἰς τὸ νοσοκομεῖον, ὅμως, αὐτό, δὲν ὑπάρχει λαρυγγολόγος, ὀφθαλμολόγος, ψυχίατρος, οὐρολόγος καί τινες ἀκόμη εἰδικότητες, καὶ συνεπῶς, ὁ χωρικός, ὁ ὁποῖος θὰ ἀσθενήσῃ ἀπὸ ἀσθένειαν τῆς εἰδικότητος ποὺ ἀνέφερα, θὰ ἀναγκασθῇ νὰ μεταβῇ εἰς τὸ κέντρον, πωλῶντας τὴν τελευταίαν του ἀγελάδα, ἄλλως θὰ καταδικασθῇ νὰ ἀποθάνῃ. Μᾶς εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι δὲν πηγαίνουν οἱ ἰατροὶ εἰς τὰ ὀρεινὰ κυρίως κοινοτικὰ ἰατρεῖα, καὶ προσέθεσε μάλιστα, νὰ τοῦ εὕρωμεν ἡμεῖς ἰατροὺς καὶ εὐχαρίστως θὰ τοὺς διορίσῃ. Ἡμεῖς, ὅμως, δὲν ἔχομεν τοιαύτην ἁρμοδιότητα. Νὰ εὕρῃ τοὺς ἰατροὺς τὸ Ὑπουργεῖον καὶ ἐὰν δὲν δύναται νὰ πράξῃ αὐτό, νὰ κρατικοποιήσῃ τὸν ἰατρόν, ὥστε νὰ μὴ δίδεται εἰς τούτους ἡ εὐκαιρία, ὅπως συμβαίνει μὲ λαρυγγολόγον ἰατρὸν τῆς Δράμας, καθ’ ἕκαστον ἔτος νὰ προσθέτουν ἕνα ὄροφον εἰς τὴν οἰκοδομήν των. Ἤκουσα, ὅτι ὑπῆρξεν ἔγγραφον τοῦ Ὑπουργοῦ Κοινωνικῆς Προνοίας πρὸς τὰ ὑγειονομικὰ κέντρα, διὰ τοῦ ὁποίου συνιστᾶται ὅπως δώσουν τὰ περισσεύματα ποὺ τυχὸν ἔχουν ἐκ τῆς διαχειρίσεως τῶν λογαριασμῶν τῶν ἀγροτικῶν ἰατρείων, εἰς τὰ κρατικὰ νοσοκομεῖα. Πάντως τὰ περισσεύματα αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν εἰσφορὰν τῶν δήμων καὶ κοινοτήτων καὶ ἐκεῖ πρέπει νὰ δοθοῦν δι’ ἄλλας ἀνάγκας. Δὲν γνωρίζω ἐὰν τοῦτο ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν ἀλήθειαν. Ἤθελα μίαν ἀπάντησιν τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ. Περαιτέρω, κύριοι βουλευταί, θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσωμεν καὶ τὸ ζήτημα τοῦ ἀτυχήματος τῶν ἀγροτῶν. Πάντες οἱ ἠσφαλισμένοι, εἰς ἣν περίπτωσιν πάθουν ἀτύχημά τι, ἐπιδοτοῦνται κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἀσθενείας των καὶ ἐὰν κριθοῦν ἀνίκανοι πρὸς ἐργασίαν, λαμβάνουν μίαν σύνταξιν. Αὐτὸ δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἰσχύσῃ καὶ διὰ τοὺς ἀγρότας; Θὰ σᾶς φέρω παράδειγμα, ζεύει ὁ ἀγρότης τὸ ἄλογό του εἰς τὸ κάρρο ἢ ἀνεβαίνει στὸ μουλάρι του νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸ χωράφι του, εἰς τὸν δρόμο παρουσιάζεται ἕνα αὐτοκίνητο ἢ ἕνα τρακτέρ, ἀφηνιάζει τὸ ζῶο καὶ πετάει τὸν ἐπιβαίνοντα τοῦ κάρρου ἢ τοῦ μουλαριοῦ, σπάει χέρια καὶ πόδια, ὑποφέρει ὁ παθών, χωρὶς κανένα ἐπίδομα ἐπὶ πολλοὺς μῆνας καὶ στὸ τέλος, ἐὰν μείνῃ ἀνάπηρος οὐδεμίαν σύνταξιν λαμβάνει. Ὅπως εἶναι γνωστόν, οἱ κατοικοῦντες τὴν ὕπαιθρον, λόγῳ τῆς πολλῆς ἐργασίας, τῶν 20 ὡρῶν τὸ εἰκοσιτετράωρον, καὶ τῆς κακῆς διατροφῆς, διότι οἱ περισσότεροι μὲ νερό, ξίδι καὶ λίγη ζάχαρη περνοῦν τὸ μεσημέρι στὸ χωράφι κατὰ τὸ θέρος ἢ τὴν φυτείαν τοῦ καπνοῦ, γι’ αὐτὸ πάσχουν κατὰ μέγα ποσοστὸν ἀπὸ φυματίωσιν. Μετὰ τὴν ἔξοδόν των ἐκ τοῦ νοσοκομείου, δηλαδὴ μετὰ τὴν ἀποθεραπείαν των, γεννᾶται καὶ ἕνα ἄλλο θέμα. Τὸ θέμα τῆς ἐπιστροφῆς των εἰς τὰ χωρία των. Συνήθως δὲν διαθέτουν τὰ ἀπαραίτητα διὰ τὸ εἰσιτήριον τῆς ἐπιστροφῆς. Τὸ Κέντρον Προνοίας διαθέτει ἕνα μικρὸν ποσόν, 4.000 περίπου δραχμῶν, ἱκανῶν νὰ καλύψουν 15–20 εἰσιτήρια. Κύριοι συνάδελφοι, ἔγιναν πολλαὶ συζητήσεις γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς ἐξευρέσεως τῶν πόρων, διὰ τῶν ὁποίων θὰ δοθοῦν αἱ ἀγροτικαὶ συντάξεις. Ἐγὼ εἶμαι χωρικός. Ἐμελέτησα τὸ θέμα καὶ εὑρῆκα ἕνα πόρον, ὁ ὁποῖος δὲν πρόκειται νὰ δυσαρεστήσῃ οὔτε τοὺς πλουσίους, οὔτε τοὺς πτωχούς. Συνεζήτησα τὸ θέμα τοῦτο μὲ πολλοὺς πολίτας καὶ κανεὶς δὲν εἶχεν ἀντίρρησιν. Οἱ πόροι αὐτοὶ μποροῦν νὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ δημόσια θεάματα: «... (ἀναγινώσκει)...». Ὅπως εἶναι κατανεμημένοι οἱ φόροι καὶ εἰδικώτερον ὁ ὑπὲρ τῆς Βασιλικῆς Προνοίας, εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ στρογγυλοποίησις καὶ νὰ ἀποδώσῃ ἕνα δισεκατομμύριον δραχμῶν.

§59Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, μὴ ἐπαναλαμβάνετε ἀναληθῆ πράγματα. Οἱ πόροι τοῦ ἐράνου συντηροῦν τόσα ἱδρύματα, ἰδίως εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα. Ἱδρύματα προστασίας παίδων, ἀπόρων, ὀρφανῶν κλπ. Οἱ πόροι οὗτοι κυμαίνονται ἐτησίως μεταξὺ 100–120 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Σᾶς παρακαλῶ μὴ ἐπαναλαμβάνετε πράγματα ἀνεύθυνα καὶ ἀριθμοὺς ἀνευθύνους, οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦν ἐντυπώσεις αἱ ὁποῖαι δὲν πρέπει νὰ δημιουργοῦνται. Μὴ λησμονῆτε δέ, ὅτι ἀνηγγέλθη πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ὁ ἔρανος τῶν Βορείων Ἐπαρχιῶν ὁ ὁποῖος συνεισφέρει καὶ διὰ τὴν στέγασιν τῶν ἀστῶν προσφύγων.

§60Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Δὲν εἶπον ἐγὼ ἐναντίον αὐτῆς τῆς εἰσφορᾶς, εἶμαι ὑπὲρ τῆς εἰσφορᾶς, ἀλλὰ λέγω αὐτὴν τὴν εἰσφορὰν νὰ βάλωμεν καὶ εἰς κᾶθε εἰσιτήριον ὑπὲρ τῶν χωρικῶν. Διότι μὴ λέγετε, κ. Ὑπουργέ, ὅτι ἔχομεν περίπου 100 ἑκατομμύρια. Διαβάζομεν ἀπὸ τὰς ἐφημερίδας, ὅτι αὐτὴν τὴν ἑβδομάδα τὸ τάδε θέατρον ἐπραγματοποίησε 14.000 εἰσιτήρια, τὸ ἄλλο 17.000. Σκεφθῆτε, λοιπόν, ὅταν μόνον εἰς τὰς Ἀθήνας εἶναι 217 κινηματογράφοι καὶ θέατρα, πόσα εἰσπράττονται. Ἀνάλογον ποσοστὸν ἠμπορεῖ νὰ δώσῃ καὶ ἡ εἰσφορὰ ὑπὲρ τῆς ἀγροφυλακῆς καὶ πολὺ ὀρθῶς ἐτέθη τὸ θέμα. Σᾶς ἐρωτῶ, κ. Ὑπουργέ. Διατὶ τὸν Πυροσβέστην τὸν πληρώνει ὁ χωρικός, ὁ ὁποῖος δὲν τὸν χρησιμοποιεῖ ποτέ; Διότι οὐδέποτε θὰ πάῃ Πυροσβεστικὴ ἀντλία εἰς τὸ χωριὸ νὰ σβύσῃ τὴ φωτιά, παρὰ ὅταν πιάσῃ φωτιὰ θὰ τρέξουν οἱ χωρικοὶ μὲ τοὺς τενεκέδες ἀπὸ τὰ πηγάδια καὶ θὰ σβύσουν τὴν φωτιά. Παρὰ ταῦτα πληρώνει διὰ τὴν Πυροσβεστικὴν Ὑπηρεσίαν. Τὸ ἴδιον διὰ τὸν δασοφύλακα τὸν πληρώνει ὁ ἀγρότης. Διατὶ νὰ μὴ πληρωθῇ καὶ ὁ ἀγροφύλαξ ἀπὸ τὸ δημόσιον. Δὲν νομίζω, ὅτι ὁ ἀγροφύλαξ φυλάει τὰ χωράφια τῶν ἀγροτῶν, φυλάει τὴν περιουσίαν ὅλων μας. Τὸ ποσοστὸν αὐτὸ τοῦ 1% νὰ πάῃ ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν. Κύριε Ὑπουργέ, τελειώνω μὲ μίαν ἔκκλησιν, συντομεύσατε τὸ θέμα. Ἐὰν ἐντὸς τῆς προθεσμίας τῆς ὁποίας ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶπεν, ὅτι θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὸ φέρῃ, τὸ φέρετε, ἔχει καλῶς, θὰ προσφέρετε ἐθνικὴν ὑπηρεσίαν, ἂν ὅμως δὲν τὸ φέρετε, προσέξατε, θὰ προσφέρετε ἀντεθνικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν χώραν.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Θεοδοσιάδης, ἔχει τὸν λόγον.

§62Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ προσπαθήσω νὰ εἶμαι σύντομος, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι εὑρίσκομαι πρὸ ὀλίγων παρόντων συναδέλφων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διότι νομίζω, ὅτι τὸ θέμα ἔχει ἐξαντληθῆ καὶ ἑπομένως περιττεύει ἡ ἐκδήλωσις καὶ τῆς γνώμης μου ἐν μεγαλυτέρῳ πλάτει ἀπὸ τὸ πλάτος τὸ ὁποῖον θὰ τὴν ἐκθέσω. Τὸ θέμα εἶναι λίαν συμπαθές, ὄχι μόνον διὰ τοὺς ὑποβαλόντας τὴν ἐπερώτησιν ἀξιοτίμους συναδέλφους, ἀλλὰ δι’ ὅλους τοὺς συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι παρακάθηνται εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην. Γενικὴ εἶναι ἡ ἐπιθυμία, ὅπως καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ὁ ἀγρότης τύχῃ τῆς δεούσης προσοχῆς καὶ βοηθείας ἐκ μέρους τοῦ Κράτους, διὰ νὰ δυνηθῇ παραλλήλως μὲ τὴν ὅλην προσπάθειαν τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ δι’ αὐτὸν καταβάλλει, νὰ ζήσῃ ἡμέρας εὐτυχεστέρας, ἀπὸ τὰς ἡμέρας τὰς ὁποίας σήμερον διάγει. Εἶναι ὁμολογουμένως ἐθνικὴ ἀνάγκη νὰ βελτιωθῇ ἡ θέσις τοῦ ἀγρότου, καὶ λέγω, ὅτι εἶναι ἐθνικὴ ἀνάγκη, διότι εἰς ὅλους εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ ἐθνικὸν φρόνημα εἰς τοὺς ἀγρότας εἶναι περισσότερον ἀνεπτυγμένον ἀπὸ τοὺς ἀστούς. Τὸ θέμα ὅμως δὲν εἶναι μεμονωμένον, δὲν εἶναι ἁπλῶς θέμα παροχῆς συντάξεως, τὸ θέμα εἶναι συνυφασμένον καὶ μὲ γενικώτερα ἄλλα μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ συντελέσουν εἰς τὴν βελτίωσιν ὅπως εἶπον τῆς ζωῆς τοῦ ἀγρότου μας. Λόγοι, ἑπομένως ἐθνικῆς ἀνάγκης, λόγοι στοργῆς, λόγοι ὑποχρεώσεως τοῦ Κράτους, ἤγαγον τὴν Κυβέρνησιν διὰ νὰ λάβῃ ἀπὸ τετραετίας καὶ πλέον ἀφ’ ἧς ἀνέλαβε τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀφ’ ἧς ἡμέρας ὁ λαὸς διὰ τῆς ἐκλογῆς ἀνέθεσε τὰ ἡνία τοῦ Κράτους εἰς τὸν σημερινὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, λόγοι λέγω στοργῆς καὶ ὑποχρεώσεως ἤγαγον τὴν Κυβέρνησιν νὰ βαδίσῃ εἰς τὴν λῆψιν μέτρων διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς ζωῆς τοῦ ἀγρότου μας. Τέσσαρες, εἶναι κατὰ τὴν γνώμην μου οἱ τομεῖς τοὺς ὁποίους ἐμελέτησεν ἢ μελετᾷ ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς τοὺς ὁποίους ἠνάλωσε τὴν ἐνεργητικότητά της διὰ νὰ βελτιώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ ἀγρότου μας. Πρῶτος, ἡ αὔξησις τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, δεύτερος ἡ κοινωνικὴ περίθαλψις, τρίτος ὁ ἐκπολιτισμὸς τοῦ χωρίου καὶ τέταρτος ἡ χορήγησις τῶν συντάξεων. Δι’ αὐτὸ εἶπον προηγουμένως, ὅτι τὸ θέμα τῆς χορηγήσεως συντάξεως εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀγρότας, δὲν εἶναι θέμα μεμονωμένον, ἀλλὰ εἶναι θέμα συνυφασμένον μὲ τὴν ὅλην προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος καταβάλλει διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ ἐπιπέδου ζωῆς τοῦ ἀγρότου μας. Τὸ πρῶτον θέμα τῆς αὐξήσεως τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος διὰ τὸ ὁποῖον ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως πολὺ ὀρθῶς ὁμιλῶν εἶπεν, ὅτι βασικὴ αἰτία τῆς κακοδαιμονίας τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου εἶναι ἡ ἀνεπάρκεια καὶ τὸ ἄγονον τοῦ κλήρου, ἡ ἀνεπάρκεια καὶ τὸ ἄγονον τοῦ κλήρου ἔχουν ὡς συνέπειαν τὸ μεγαλύτερον κόστος τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ ὡς συνέπεια τοῦ γεγονότος τούτου τὴν μὴ εὐχερῆ τοποθέτησιν τῶν Ἑλληνικῶν προϊόντων εἰς τὰς ξένας ἀγοράς. Ἡ βελτίωσις τῆς καταστάσεως διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ἐμελετήθη ἐπαρκῶς ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔλαβε σειρὰν μέτρων. Εἰς τὴν σειρὰν τῶν μέτρων, ἡ ἐκτέλεσις ἔργων ἐγγείου βελτιώσεως εἶναι εἰς τὴν πρώτην γραμμήν. Χαίρω ἰδιαιτέρως, διότι ἐκθέτων ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, τὰ διατεθέντα ποσὰ ἐφέτος, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων ἐγγείου βελτιώσεως ἀνεβίβασε ταῦτα εἰς τὸ ποσὸν τῶν 825 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, ἐνῷ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, εἶχον διατεθῆ 330 ἑκατομμύρια δραχμῶν. Νομίζω, ὅτι εἶναι περιττὸν νὰ ἀναφέρω τὰ ἐκτελούμενα ἔργα ἐγγείου βελτιώσεως, τῶν ὁποίων τὸ βάρος εὑρίσκεται εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῶν φραγμάτων, Ἀξιοῦ, Ἀλιάκμονος καὶ Ἀχελώου. Τὰ ἐκτελούμενα ἀντιπλημμυρικὰ ἔργα ἐν συνδυασμῷ μὲ τὰ ὡς ἄνω καὶ πλῆθος μικρῶν θὰ συντελέσουν εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος καὶ κατὰ συνέπειαν εἰς τὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἀγροτῶν. Ἐκτὸς τῆς μελέτης τῶν ἔργων ἐγγείου βελτιώσεως ἡ Κυβέρνησις ἐπροχώρησε καὶ περαιτέρω εἰς τὴν λῆψιν ἄλλων μέτρων διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος, ὅπως εἶναι ἡ ἐπέκτασις τῆς παραγομένης ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας εἰς τὴν ὕπαιθρον, δίδουσα εἰς τὸν ἀγρότην φθηνὸν ρεῦμα ἀλλὰ καὶ φθηνὰ λιπάσματα διὰ τῆς κατασκευῆς τοῦ ἐργοστασίου ἀζώτου. Ἐπίσης, διὰ τῆς κατασκευῆς τοῦ ἐργοστασίου σακχάρεως θὰ εὕρουν ἐργασίαν χιλιάδες ἀγρόται μὲ τὴν καλλιέργειαν τῶν τεύτλων. Ἐπίσης ἡ Κυβέρνησις ηὔξησε τὰ τοπογραφικὰ συνεργεῖα διὰ τὴν χορήγησιν τῶν ἀπὸ ἐτῶν καθυστερουμένων τίτλων. Ἐλπίζω, ὅτι λίαν προσεχῶς θὰ προβῇ εἰς ἀναδασμὸν τῆς γῆς, ὁ ὁποῖος θ’ ἀποτελέσῃ ἕνα ἐκ τῶν σοβαρωτέρων παραγόντων αὐξήσεως τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος. Ἐπίσης ἔλαβε μέτρα διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν κηπευτικῶν καὶ δενδροκομικῶν προϊόντων, ηὔξησε τὰ μεσοπρόθεσμα δάνεια εἰς τὸ ἑπταπλάσιον τοῦ ἔτους 1955, ἀπήλλαξε τῆς φορολογίας τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα, ἐνίσχυσε τὴν κτηνοτροφίαν καὶ ἐπροχώρησεν εἰς τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῶν καλλιεργειῶν. Ἐπίσης ἡ Κυβέρνησις, ἔρχεται ἀρωγὸς εἰς τοὺς ἀγρότας ὁσάκις ἡ παραγωγὴ των καταστρέφεται, λόγῳ καιρικῶν συνθηκῶν, χορηγοῦσα οὕτω τὴν ἀσφάλειαν τοῦ εἰσοδήματος. Τὸ πόσην σημασίαν ἀποδίδει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἀγροτῶν, ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι κατὰ τὸ τρέχον ἔτος διέθεσε ποσὸν περίπου τριῶν δισεκατομμυρίων δραχμῶν ἐκ τῶν ἐπενδύσεων, ἐνῷ κατὰ τὸ ἔτος 1955 εἶχε διατεθῆ ποσὸν 350 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Ἐπίσης μία ἀπόδειξις τῆς βελτιώσεως τῆς θέσεως τῶν ἀγροτῶν εἶναι ὅτι τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα ηὐξήθη ἐντὸς μιᾶς τετραετίας κατὰ 47,5%. Δεύτερος τομεύς, τὸν ὁποῖον ἐμελέτησε ἡ Κυβέρνησις καὶ ἔλαβε τὰ ἐκ τῆς μελέτης μέτρα εἶναι ἡ ὑγειονομικὴ περίθαλψις τῶν ἀγροτῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἵδρυσεν ἀγροτικὰ καὶ κοινοτικὰ ἰατρεῖα εἰς ὅλην τὴν ὕπαιθρον διὰ τῶν ὁποίων παρεσχέθη ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις εἰς τοὺς ἀγρότας, ἰδίᾳ τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν, αἱ ὁποῖαι ἐστεροῦντο παντελῶς ἰατροῦ. Διετέθησαν ἐπίσης 380 ἑκατομ. δραχμῶν διὰ τὸν σκοπὸν τοῦτον καὶ θὰ διατεθοῦν καὶ 450 ἀκόμη διὰ περαιτέρω βελτίωσιν τῆς καταστάσεως καὶ ὁλοκλήρωσιν τῆς νοσοκομειακῆς περιθάλψεως. Ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑφυπουργὸν Κοινωνικῆς Προνοίας, νὰ ἐπανδρώσῃ ὅλα τὰ ἰατρεῖα, τὰ ὁποῖα στεροῦνται ἰατρῶν, μαιῶν καὶ ἀδελφῶν νοσοκόμων, ὥστε νὰ εἶναι ἀρκούντως ἀποδοτικά, ἐπὶ πλέον δὲ νὰ χορηγήσῃ εἰς αὐτὰ αὐτοκίνητα διὰ τὴν μεταφορὰν τῶν ἀσθενῶν. Τρίτον θέμα τὸ ὁποῖον ἀπησχόλησε καὶ ἀπασχολεῖ τὴν Κυβέρνησιν εἶναι ὁ ἐκπολιτισμὸς τοῦ χωριοῦ. Ἡ Κυβέρνησις ἀφ’ ἧς ἀνέλαβε τὴν ἀρχὴν ἐδημιούργησε τὰ μέσα ἐπικοινωνίας τοῦ χωριοῦ μὲ τὰς πόλεις. Ἀνέπτυξεν εἰς πολλὰ χωριὰ τὸν τουρισμὸν διέθεσε πιστώσεις, δι’ ἀνοικοδόμησιν τῶν σχολείων, κατεσκεύασεν ὑδραγωγεῖα, καὶ ἐνίσχυσε τὸν ἀθλητισμὸν τοῦ χωριοῦ, ὥστε τὰ ἀγροτόπαιδα νὰ ἀσχολοῦνται καὶ αὐτὰ μὲ τὸ ἄθλημα. Δὲν θέλω νὰ ὑποστηρίξω, κ. συνάδελφοι, ὅτι σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς μίαν ἱκανοποιητικὴν κατάστασιν τῆς γεωργικῆς μας οἰκονομίας, ἀλλὰ εἶναι ἀναμφισβήτητον τὸ γεγονός, ὅτι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἡ κατάστασις τοῦ χωριοῦ, ἐβελτιώθη σημαντικώτατα διὰ τῶν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ληφθέντων μέτρων. Αὐτά, κ. συνάδελφοι, εἶναι ἐν ὀλίγοις τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις ἔθεσεν ἐν λειτουργίᾳ, διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς οἰκονομικῆς θέσεως τῶν ἀγροτῶν, διὰ τὴν χορήγησιν ὑγείας εἰς αὐτοὺς καὶ διὰ τὸν ἐκπολιτισμὸν τοῦ χωριοῦ. Ἐρχόμεθα ἤδη εἰς τὸ 4ον θέμα τῆς συντάξεως γήρατος. Ὁ συνάδελφος κ. Μανέντης, κατὰ τὴν ὁμιλίαν του μᾶς εἶπεν, ὅτι ὅταν ἦτο Ὑφυπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, τοῦ εἶχεν ἀναθέσει νὰ μελετήσῃ τὸ θέμα τῆς συντάξεως γήρατος τῶν ἀγροτῶν. Ἐμελέτησε τὸ θέμα καὶ ἦτο εἰς τὸ στάδιον τῆς καταρτίσεως τοῦ σχετικοῦ νομοσχεδίου, ἀλλ’ ἐν τῷ μεταξὺ ἐμεσολάβησεν ἡ πτῶσις τῆς Κυβερνήσεως καὶ οὕτω δὲν ἐπρόλαβε τὸ θέμα νὰ λάβῃ σάρκα καὶ ὀστᾶ. Ἡ Κυβέρνησις εὐθὺς ὡς ἀνέλαβε τὴν ἀρχὴν συνέχισε νὰ μελετᾷ τὸ θέμα καὶ συνέστησε πρὸς τοῦτο εἰδικὴν ἐπιτροπὴν μετακαλέσασα μάλιστα καὶ Γερμανὸν εἰδικόν. Ἐκ τῆς πρώτης μελέτης τοῦ θέματος διεπίστωσεν, ὅτι τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα εἶχε δὲν ἦσαν ἐπαρκῆ διὰ νὰ μορφώσῃ σαφῆ γνώμην ἐπὶ τοῦ θέματος. Δι’ αὐτὸ ἀπεφάσισε μίαν δειγματοληπτικὴν ἔρευναν εἰς 30 Νομούς. Τὸ θέμα τῆς συντάξεως τῶν ἀγροτῶν δὲν εἶναι εὐχερές. Θὰ πρέπει νὰ μελετηθοῦν τὰ συστήματα τῶν ἄλλων χωρῶν αἱ ὁποῖαι ἐθέσπισαν τὴν σύνταξιν τῶν ἀγροτῶν καὶ νὰ προσαρμοσθοῦν ταῦτα πρὸς τὰς ἑλληνικὰς συνθήκας. Θὰ πρέπει νὰ εὑρεθοῦν οἱ πόροι. Θὰ πρέπει νομίζω, νὰ μελετηθῇ τὸ θέμα τῆς συνεισφορᾶς καὶ τῶν ἀγροτῶν, ὅπως συμβαίνει εἰς τὴν Βουλγαρίαν καὶ εἰς ἄλλας χώρας ὅπου συνεισφέρουν οἱ ἀγρόται. Περαιτέρω θὰ πρέπει νὰ ἐξετασθῇ ἀπὸ πότε θὰ ἀρχίσῃ ἡ ἀσφάλισις, ἂν θὰ πρέπει νὰ περιορισθῇ μόνον εἰς τὴν ἀσφάλισιν γήρατος ἢ νὰ ἐπεκταθῇ καὶ περαιτέρω. Τὰ ζητήματα αὐτὰ ὅλα μελετῶνται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸ λεχθέν, ὅτι τὸ θέμα ἐρρίφθη εἰς τὰς ἑλληνικὰς καλένδας, μόνον ὡς ἀστεῖον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐκληφθῇ. Τὸ θέμα πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ μετὰ σοβαρότητος. Τὸ ΙΚΑ εἶναι γνωστόν, ὅτι δὲν διατρέχει εὐχάριστον καὶ ὁμαλὴν περίοδον καὶ θὰ ἦτο ὀλέθριον ἐὰν ἐδημιουργεῖτο ἡ ὑποψία εἰς τοὺς ἀγρότας, ὅτι εἶναι δυνατὸν ὕστερα ἀπὸ 4–5 χρόνια νὰ στερηθοῦν τῆς συντάξεώς των. Οὕτως εἶχε τὸ θέμα, δηλ. εἰς τὸ στάδιον τῆς μελέτης, ὅτε ὑπεβλήθησαν αἱ γνωσταὶ προτάσεις νόμων, τῶν ὁποίων ἐζητήθη ἡ ψήφισις. Ὡμίλησαν περὶ ἀπαθλιώσεως τῶν ἀγροτῶν. Ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως κ. Τσιριμῶκος, ὡμίλησε περὶ γενναιότητος. Ἀλλὰ ἡ γενναιότης πρέπει νὰ συνοδεύεται καὶ μὲ τὴν φρόνησιν. Ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, ὡμίλησεν περὶ μικροῦ εἰσοδήματος. Αἱ ὑποβληθεῖσαι προτάσεις νόμων μὲ διαφορετικὰς προβλέψεις ἑκάστη εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ὑπεβλήθησαν ἐν τάχει καὶ ἐπεζήτουν νὰ κινήσουν τὸ ἐνδιαφέρον τῶν γεωργῶν ὑπὲρ τῶν ὑποβαλόντων αὐτὰς καὶ νὰ καταδείξουν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐδιαφέρεται διὰ τὸ θέμα τῶν συντάξεων τῶν ἀγροτῶν. Ἀπὸ ὅσα ὅμως ἐδήλωσεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀπὸ ὅσα σᾶς ἀνέφερον προηγουμένως, δύναται οἱοσδήποτε καλῆς πίστεως συζητητὴς νὰ πεισθῇ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐνδιαφέρεται διὰ τὰ θέματα τῶν ἀγροτῶν καὶ τὴν ἀσφάλισιν ἰδίᾳ αὐτῶν. Ὡμίλησαν περὶ περιορισμοῦ τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν συνιστῶντες συνεννόησιν τῆς χώρας μας μὲ τὴν Βουλγαρίαν, ὡς νὰ μὴ εἶναι γνωστόν, ὅτι οἱ Βούλγαροι κατ’ ἐπανάληψιν εἰσέβαλον εἰς τὴν χώραν μας καὶ ἐδήμευσαν τὰς ἀκριτικάς μας περιοχάς. Ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ Προέδρου αὐτῆς ἐζήτησε μίαν 6μηνον προθεσμίαν διὰ τὴν λῆψιν ὁριστικῶν ἀποφάσεων ἐπὶ τοῦ θέματος, ἀποφάσεων στηριζομένων εἰς πραγματικὰ δεδόμενα, διὰ νὰ μὴ καταστῇ ἐπισφαλὴς ἡ ἀσφάλισις τῶν ἀγροτῶν εἰς τὸ μέλλον. Προσωπικῶς ἐγὼ ὑποβάλλω τὴν πρότασιν ὅπως μὴ περιορισθῇ ἡ σύνταξις μόνον εἰς τὴν σύνταξιν γήρατος, ἀλλὰ νὰ ἐπεκταθῇ καὶ εἰς τὴν ἀνικανότητα. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ συνταξιοδοτηθῇ ἕνας νέος ὁ ὁποῖος λόγῳ τυχαίου συμβάντος ἐστερήθη τῆς ἱκανότητος πρὸς ἐργασίαν. Περαιτέρω φρονῶ, ὅτι ἡ ἀσφάλισις πρέπει νὰ περιλάβῃ καὶ τοὺς μικρούς, παρακτίους ἁλιεῖς. Ἔχω προσωπικὴν ἀντίληψιν περὶ τῆς καταστάσεως τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι νυχθημερὸν ἐργάζονται σκληρὰ εἰς συνεχῆ ὑγρασίαν. Καὶ βεβαίως θὰ πρέπει νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν ἀσφάλισιν καὶ οἱ κτηνοτρόφοι καὶ ἄλλαι τάξεις τῆς ὑπαίθρου, αἱ ἀσχολούμεναι μὲ τὴν καλλιέργειαν τῆς γῆς. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι Κυβέρνησις ἀφοῦ μελετήσῃ μὲ τὴν προσήκουσα σοβαρότητα τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν καὶ ἁλιέων μὲ προοπτικὴν τὴν ἐπέκτασιν εἰς εὐρύτερον κύκλον ἐργαζομένων εἰς τὴν γῆν καὶ θάλασσαν, θὰ χορηγήσῃ ταύτην. Μὲ τὴν παράλληλον ἐκτέλεσιν ἔργων βελτιώσεως καὶ ἀναπτύξεως τῆς παραγωγῆς ὡς καὶ ἔργων ψυχαγωγίας εἰς τὸ χωριό, θὰ ἀνακόψῃ τὴν ἀστυφιλίαν καὶ τὴν μετανάστευσιν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν, τὰς δύο αὐτὰς μάστιγας τῆς χώρας μας, καὶ θὰ δημιουργήσῃ πολὺ συντόμως εὐημερίαν εἰς τὸν λαὸν τῆς ὑπαίθρου, δίδουσα τὴν δυνατότητα εἰς αὐτὸν νὰ διέλθῃ καλυτέρας τῶν σημερινῶν ἡμέρας. Δὲν ἀμφιβάλλω, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Κ. Καραμανλῆ, ἀντιμετωπίζει τὸ θέμα μετὰ γενναιότητος καὶ σοβαρότητος καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι οἱ ἀγρόται θὰ ἴδουν εὐτυχεστέρας ἡμέρας τῶν σημερινῶν. (Χειροκροτήματα).

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Τσιάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§64Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ Κόμμα τῆς Νέας Ἀγροτικῆς Κινήσεως, θεωρεῖ ὑψίστην τιμὴν δι’ ἑαυτὸ διότι ὑπέγραψεν ὁμοῦ μετὰ τῶν Κομμάτων τῆς ΕΔΑ καὶ τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως τὴν πρότασιν συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν. Καὶ ὅταν λέγωμεν ἀγρότας ἐννοοῦμεν καὶ τοὺς ἁλιεῖς, τοὺς κτηνοτρόφους καὶ ἄλλους ἀπροστατεύτους Ἕλληνας τῆς ὑπαίθρου. Τὴν κατατεθεῖσαν πρότασίν μας ἐθεώρησεν ἡ Κυβέρνησις ὡς πρᾶξιν δημοκοπίας δηλώσασα, ὅτι αὕτη μελετᾶ τὸ θέμα. Παρὰ ὅμως τοὺς χαρακτηρισμοὺς τῆς Κυβερνήσεως, γεγονὸς εἶναι, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ διὰ πρώτην φορὰν ἐρευνᾶ καὶ ἀσχολεῖται μὲ τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν. Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει ὅλοι νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν μας, ὅτι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν εἶναι ἐστραμμένα τὰ βλέμματα ἀλλὰ καὶ αἱ ἐλπίδες 4.500.000 ἀγροτικῶν ψυχῶν. Ὁμόφωνος ὑπῆρξεν ἡ ἐπιθυμία ὅλων τῶν πτερύγων νὰ τύχῃ συντάξεως γήρατος καὶ ἀτυχημάτων ὁ ἀγρότης. Ὀφείλω ὅμως νὰ ἐπισημάνω, ὅτι εἰς τὴν ὁμοφωνίαν αὐτὴν τῆς Βουλῆς ὑπῆρξαν καὶ ὀλίγαι εὐτυχῶς, συμφωνοδιαφωνίαι. Ἡ πρώτη εἶναι τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἰσχυρίσθη, ὅτι τὸ θέμα τῆς συντάξεως εἶναι σοβαρὸν καὶ κοινωνικὸν καὶ οἰκονομικὸν καὶ διὰ τοῦτο χρήζει μελέτης μεγάλης. Ἀνέφερε δὲ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, τὸ τὶ ἔγινεν εἰς τὴν Ἰταλίαν, εἰς τὴν Γερμανίαν, εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ εἰς 12 ἄλλας ἂν δὲν ἀπατῶμαι χώρας, εἰς τὰς ὁποίας ἐθεσπίσθη ἡ σύνταξις τῶν ἀγροτῶν, ἐχρειάσθη ἔρευνα 9 ἐτῶν. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν εἰς τὴν χώραν μας χρονολογεῖται ἀπὸ 40 περίπου ἐτῶν. Ἄν ἀνατρέξωμεν εἰς τὰ καταστατικὰ τῶν ἀγροτικῶν κομμάτων ἀπὸ τοῦ 1922, θὰ ἴδωμεν, ὅτι ἀναφέρεται εἰς αὐτὰ μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν. Δὲν ὑπῆρξε συλλαλητήριον ἀγροτικὸν ἢ συνέδριον ἢ γενικὴ συνέλευσις συνεταιρισμοῦ ἢ ἑνώσεως συνεταιρισμῶν, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ μὴ θίγεται καὶ τὸ θέμα τῆς συντάξεως τῶν ἀγροτῶν. Ἀλλὰ πέραν αὐτῶν τὸ θέμα τῶν ἀγροτικῶν ἀσφαλίσεων εὑρίσκεται ἐν ὄψει τοῦ ἐπισήμου Κράτους ἀπὸ τοῦ ἔτους 1951. Ὁ ἀείμνηστος Στρατάρχης Παπάγος, εὑρισκόμενος τότε εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν, τὴν 28.8.51, εἰς ἕνα ἀγροτικὸν ἀσφαλιστικὸν συνέδριον ἔγραφεν εἰς τὴν ἐκτελεστικὴν ἐπιτροπήν: «Ὅτι ἡ ἐπίλυσις τοῦ προβλήματος τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, τόσον διὰ τοὺς ἀγρότας ὅσον καὶ δι’ ὅλους τοὺς ὑπολοίπους κλάδους τῆς Ἑλληνικῆς ἐργασίας, ἀποτελεῖ ἐπιτακτικὴν ἀνάγκην, ἐστὲ δὲ βέβαιοι, ὅτι θὰ ἀντιμετωπισθῇ τοῦτο ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ κατ’ ἐξοχὴν ὑγιοῦς καὶ προοδευτικοῦ θεσμοῦ, πρὸς δημιουργίαν ἑνὸς βιωσίμου καὶ ἀκμαίου κοινωνικοῦ ὀργανισμοῦ, οὗτινος ἡ Ἑλλὰς σήμερον ἔχει ἀπόλυτον ἀνάγκην.

Φιλικώτατα

ΑΛΕΞ. ΠΑΠΑΓΟΣ»

Αὐτή, κ. συνάδελφοι, εἶναι φωτοτυπία τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, τὴν ὁποίαν ἀπέστειλεν ὡς Ἀρχηγὸς τότε τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τὸ 1951, εἰς τὸ συνέδριον ἐκεῖνο ποὺ εἶχε συνέλθει εἰς τὰς Σέρρας. Τὴν ἰδίαν ἐποχὴν ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, ὁ τότε Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας κ. Μπακατσέλος, καταθέτει τὴν 27ην Ἰουλίου 1951 τὸ πρῶτον νομοσχέδιον περὶ ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως. Καὶ ὀλίγον ἀργότερον ἐπὶ Ὑπουργίας εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας τοῦ κ. Λαμπροπούλου, κατατίθεται ἐπίσης συναφὲς νομοσχέδιον. Τὸ 1953 ψηφίζεται ὁ νόμος 2592 καὶ τὸ 1955 ὁ νόμος 3487, ἐν συνεχείᾳ δίδονται διαρκῶς ὑποσχέσεις καὶ ἐπιστολαὶ τῶν Ὑπουργείων εἰς τὰς ὁποίας προβλέπεται ἡ συζήτησις κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως εἰς τοὺς ἀγρότας. Τὸ 1956 τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας μὲ Ὑπουργὸν τὸν κ. Παπακωνσταντίνου δι’ ἐπιστολῆς του διαβεβαιοῖ τὴν σύντομον λύσιν τοῦ ζητήματος τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλίσεως. Καὶ πρὸ ἡμερῶν ἡ ἐφημερὶς «Βῆμα» τῆς 16.1.60 ἐδημοσίευσε τὴν ἑξῆς ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ἐπιστολήν, διὰ τῆς ὁποίας ἐπὶ λέξει λέγει τὰ ἑξῆς: «Ἔφθασε μέχρις ἡμῶν φυλλάδιον ἀπὸ τὸ ὁποῖον προκύπτει, ὅτι εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ 1951 καὶ ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, εἶχε κατατεθῆ πρότασις νόμου περὶ ἐπεκτάσεως τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως εἰς τοὺς ἀγρότας, ὑπογραφομένη ὑπὸ πλείστων βουλευτῶν ὅλων τῶν παρατάξεων».

§65Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, ἡ φίλη ἐφημερὶς τὸ «Βῆμα», ταῦτα γράφουσα δὲν ἀποδίδει νομίζω, τὴν ἀλήθειαν, διότι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ὡς ἐπανειλημμένως ἐδηλώθη καὶ παρὰ συναδέλφων μου Ὑπουργῶν καὶ παρ’ ἐμοῦ, δὲν ἀντιτίθεται εἰς τὴν παροχὴν συντάξεως πρὸς τοὺς ἀγρότας ἀλλὰ μελετᾶ τὸ θέμα, διότι θέλει κατὰ τὴν ἐφαρμογήν του νὰ ἐργάζεται ἐπὶ στερεῶν καὶ ὑγιῶν βάσεων διὰ νὰ μὴ ἀποτύχῃ.

§66Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐν συνεχείᾳ, τὴν 3ην Ἰανουαρίου τοῦ 1958 ἔτους, ὅταν ἤρχισαν νὰ ἀναφαίνωνται τὰ πρῶτα νέφη τῆς διαλύσεως τῆς Βουλῆς καὶ ὑπῆρχε πιθανότης προκηρύξεως νέων ἐκλογῶν, ἐμφανίζεται ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ καὶ διὰ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας προβαίνει εἰς δηλώσεις πρὸς τὸ Πανελλήνιον μὲ τὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι θὰ ἰδοθῇ εἰς τοὺς ἀγρότας σύνταξις γήρατος καὶ μάλιστα τοῦ ὕψους τῶν 300 δραχμῶν. Κύριοι συνάδελφοι, πέρασαν ἀπὸ τότε 10 ὁλόκληρα χρόνια καὶ συζητοῦμεν καὶ μελετοῦμεν τὴν παροχὴν ἀσφαλίσεως εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον καὶ ἐφθάσαμεν, ποῦ νομίζετε; εἰς τὸ σημεῖον, κ. συνάδελφοι, ὕστερα ἀπὸ 10 χρόνια ὑποσχέσεων καὶ νομοσχεδίων, διὰ τῆς περιφήμου ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως πρὸς τοὺς ἀγρότας, νὰ διορίσωμεν μερικοὺς μόνον ἰατροὺς καὶ νὰ ἀποστείλωμεν εἰς τὰ χωρία μὲ μοναδικὸν σύντροφον ἕνα θερμόμετρον εἰς τὴν τσέπην.

§67Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφ. Κοινωνικῆς Προνοίας). Κύριε συνάδελφε, νομίζω, ὅτι ἀπὸ βουλευτὰς τῆς ὑπαίθρου θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ μεγαλυτέρα ἀναγνώρισις εἰς τὴν ἀποστολὴν τῶν ἰατρῶν οἱ ὁποῖοι περιτρέχοντες εἰς τὰ χωρία τῆς ὑπαίθρου μεγίστην ὑπηρεσίαν προσφέρουν εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Σεῖς θὰ πρέπει νὰ ἔχετε μεγαλυτέραν ἀντίληψιν τοῦ τὶ πράττουν οἱ ἰατροὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον καὶ δὲν ἔχουν διακομματικὸν χαρακτῆρα εἰς τὴν ἀποστολήν των ὡς σεῖς θελήσατε νὰ ἐμφανίσετε αὐτούς. Γνωρίζετε, ὅτι πρὸ ὀλίγων ἀκόμη ἐτῶν δὲν ὑπῆρχεν ἰατρὸς εἰς ὡρισμένα χωρία καὶ οὐδέποτε ἐπεσκέπτετο ἰατρὸς αὐτά. Σεῖς ὁμιλεῖτε περὶ χωρίων. Πρέπει ὅμως νὰ γνωρίζετε, ὅτι ὁ ἰατρὸς τῶν κοινοτικῶν ἀγροτικῶν ἰατρείων ἔχει σήμερον ἠσφαλισμένους εἰς ἡμᾶς 500 ὡς 800 καὶ συνεπῶς πρόκειται περὶ πληθυσμοῦ καὶ ὄχι περὶ χωρίων. Ἐκπληροῖ δὲ ὁ ἰατρὸς αὐτὸς μὲ πραγματικὴν αὐτοθυσίαν τὴν ἀποστολήν του καὶ ἀναλόγως τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν βεβαίως εἰς τὰς ἀγροτικὰς περιοχάς.

§68Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ὑπάρχει, κ. Ὑπουργέ, πράγματι ἰατρὸς ἕνας σὲ 3, 5 ἴσως 8 χωριά, ἀλλὰ ὁ ἰατρὸς αὐτὸς δὲν ἔχει τὰ μέσα νὰ ἐπικοινωνήσῃ καὶ μὲ ὅλα τὰ χωριὰ τῆς δικαιοδοσίας του. Καὶ συνεπῶς ἡ παροχὴ αὐτὴ τοῦ Κράτους οὕτως πλημμελῶς διδομένη, εἶναι δῶρον ἄδωρον, λαμβανομένου μάλιστα ὑπ’ ὄψει καὶ τοῦ γεγονότος, ὅτι ὁ ἰατρὸς δὲν διαθέτει οὔτε ἐπιστημονικὰ μέσα, οὔτε αὐτοκίνητον, οὔτε φάρμακα.

§69Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφ. Κοινωνικῆς Προνοίας). Δέν εἶναι ἀληθὲς αὐτό, κ. συνάδελφε, διότι ὁ ἰατρὸς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἔχῃ μαζί του καὶ τὰ βασικὰ φάρμακα τὰ ὁποῖα τοῦ παρέχονται δωρεὰν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον. Ὁ παθολόγος ἰατρὸς βεβαίως πρέπει νὰ ἔχῃ θερμόμετρον μαζί του.

§70Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν ἀναφέρομαι εἰς τὰς ταλαιπωρίας τῶν ἀγροτῶν τὰς ὁποίας αὐτοὶ ἀντιμετωπίζουν ὅταν πρόκειται καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ εἰσέλθουν εἰς ἕνα νοσοκομεῖον, ἡ κατάστασις εἶναι γνωστὴ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν εἰς ὅλους τοὺς ἀξιοτίμους κ.κ. συναδέλφους.

§71Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφ. Κοινωνικῆς Προνοίας). Ἐάν κ. συνάδελφε, ὑφίστανται ταλαιπωρίας ὡς ἀνεφέρατε, εἶναι διότι ὑπάρχει τάσις νὰ φύγουν καὶ διὰ τὴν παραμικρὰν ἀσθένειαν ἀπὸ τὰ χωριὰ διὰ νὰ ἔλθουν εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὰ ἄλλα ἀστικὰ μεγάλα κέντρα, ἐνῷ ἦτο δυνατὸν νὰ νοσηλευθοῦν εἰς τὴν ἐπαρχίαν ὅπως ἐπὶ παραδείγματι διὰ τὴν ἐγχείρησιν μιᾶς σκωληκοειδίτιδος.

§72Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Μὲ τὴν εὐκαιρίαν ὅμως, κ. Ὑπουργέ, ἔχω ἀκόμη μίαν ἀπορίαν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν πρὸ ὀλίγου ἀναλύων τὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ 1960, ἀνέφερεν, ὅτι τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον διατίθεται διὰ τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν τῶν ἀγροτῶν, ἀνέρχεται εἰς 259 ἑκατομμ. Ὁ κύριος ὅμως, Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὁμιλῶν τὴν 2.2.60, ἐβεβαίωσε τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι τὸ ποσὸν τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς εἶναι εἰς τὸ ποσὸν τῶν 380 ἑκατομμ. Κατόπιν αὐτοῦ, διερωτῶμαι. Ποῖος λέγει τὴν ἀλήθειαν εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν; Ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος ἀναγράφει τὰ 259 ἑκατομμ. ἢ ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅστις εἶπεν, ὅτι τὸ ποσὸν αὐτὸ εἶναι 380 ἑκατομμύρια;

§73Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ. (Ὑφ. Κοινωνικῆς Προνοίας). Κύριε συνάδελφε, ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὡμίλησε διὰ τὸ ποσὸν τῶν 380 ἑκατομμ. τὸ ὁποῖον ὅμως περιλαμβάνεται εἰς τὸ πρόγραμμα ἐπεκτάσεως τῶν ἰατρείων τῆς ὑπαίθρου. Διὰ τὴν ὕπαιθρον μόνον διατίθενται τὰ 259 ἑκατ. πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅμως, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ἀγρόται οἱ ὁποῖοι νοσηλεύονται εἰς κρατικὰ νοσοκομεῖα. Δὲν χρειάζονται συνεπῶς χρήματα ἐπὶ πλέον διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἀναγκῶν τῶν ἀγροτῶν τῆς κατηγορίας αὐτῆς; Ἑπομένως διατίθενται 380 ἑκατομμ. διὰ τοὺς ἀγρότας.

§74Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὰς διαφορὰς αὐτὰς ἂς τὰς κρίνῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία. Ὅπως βλέπετε λοιπόν, εἰς τὰ 10 χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὸ 1951, δίδονται ὑποσχέσεις διαρκῶς καὶ δὲν ὑπάρχει παρὰ ἐλαχιστότατον ἀποτέλεσμα καὶ κατόπιν ὅλων αὐτῶν μᾶς ἀποκαλεῖ ἡ Κυβέρνησις δημοκόπους, διότι κατεθέσαμεν τὸ Νομοσχέδιον διὰ τὴν σύνταξιν τῶν ἀγροτῶν. Μελετᾶ ἡ Κυβέρνησις τὸ θέμα καὶ οἱ ἀγρόται γνωρίζουν, ὅτι τὸ μελετᾶ ἐδῶ καὶ 10 χρόνια. Εἰς αὐτὴν τὴν κυβερνητικὴν δημαγωγίαν, ἡμεῖς δίδομεν τὴν ἑξῆς ἀπάντησιν: Τὸ ἀνεκινήσαμεν, διότι κατὰ τὴν ἰδικήν μας ἀντίληψιν βραδύνει πάρα πολὺ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν λῆψιν ἀποφάσεως, ἐνῷ ἡ ἐξαθλίωσις τῶν ἀγροτῶν εἶναι ταχυτάτη. Καὶ ὅμως εἰς τὴν ἀθλίαν αὐτὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν τῶν ἀγροτῶν μας λέγει ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καθιερωθῇ ὁ θεσμὸς τῆς ἀσφαλίσεως χωρὶς τὴν συμμετοχὴν τῶν ἐνδιαφερομένων. Δηλαδὴ κ.κ. συνάδελφοι, δὲν θὰ κάμωμεν κοινωνικὰς ἀσφαλίσεις ἐὰν δὲν πληρώσουν οἱ ἀγρόται εἰς τὸ ταμεῖον. Λυπούμεθα διότι δὲν θὰ συμφωνήσωμεν μὲ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν ἀξίωσίν της. Δὲν ζητοῦμεν ἡμεῖς νὰ μὴ πληρώνουν οἱ ἀγρόται. Νὰ πληρώνουν μόνον ἐκεῖνα ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ πληρώνουν. Οἱ περισσότεροι κ.κ. συνάδελφοι, προερχόμεθα ἀπὸ ἐπαρχίαν καὶ γνωρίζομεν, ὅτι ὑπάρχουν χωριὰ οἱ ἀγρόται τῶν ὁποίων δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀγοράσουν οὔτε ἕνα κουτὶ σπίρτα, διότι θὰ πρέπει νὰ τὸ ποῦμε ἐδῶ μέσα εἰς τὴν Βουλὴν τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἀπελπιστικῶς χαμηλὴ ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τῶν ἀγροτῶν μας. Ἤκουσα τὸν συνάδελφον, κ. Θεοδοσιάδην ὁμιλήσαντα πρὸ ὀλίγου νὰ παριστάνῃ ὅλα ρόδινα καὶ πρὸς στιγμὴν ἐνόμιζα, ὅτι οἱ ἀγρόται μας ἔζων ὄχι εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν. Ὁμολογῶ, ὅτι καταπλήσσομαι μὲ τὴν αἰσιοδοξίαν τοῦ κ. συναδέλφου. Ἐγὼ γνωρίζω, ὅτι οἱ ἀγρόται μας δὲν ἔφθασαν ποτὲ σὲ τέτοιο οἰκονομικὸ κατάντημα σὲ ἐκεῖνο ποὺ σήμερα εὑρίσκονται. Νὰ πληρώσουν οἱ ἀγρόται, ἀλλὰ νὰ πληρώσουν ἐκεῖνοι μόνον ποὺ ἔχουν ἐπαρκὲς βιοτικὸ εἰσόδημα. Ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Δημοκρατικῶν Φιλελευθέρων κ. Παπανδρέου εἶπεν, ὅτι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν εἰσόδημα ἀγρόται ἄνω τῶν 1.500 δραχμ. τὸν μῆνα εἶναι τὸ 20%. Ἡ Ἐπιτροπὴ ὅμως ἰσχυρίζεται, ὅτι εἶναι τὸ 8%. Ἀλλὰ ὁποιοδήποτε καὶ ἂν εἶναι τὸ ποσοστόν, ἐγὼ δὲν γνωρίζω νὰ ὑπάρχῃ ἀγρότης ποὺ νὰ ἔχῃ εἰσόδημα 1.500 δραχμὰς τὸν μῆνα. Ἀλλ’ ἐὰν πράγματι ὑπάρχῃ, ἐγὼ δέχομαι οἱ ἀγρόται αὐτοὶ νὰ πληρώσουν εἴτε εἶναι ἀγρότες εἴτε εἶναι ἀγρότισσες. Δὲν εἶναι σωστὸ ὅμως προκειμένου νὰ συνταξιοδοτηθοῦν νὰ γίνωνται διακρίσεις τῶν φύλων ἐξαιρέσεις μεταξὺ τῶν ἀγροτῶν. Συντάξεις πρέπει νὰ δοθοῦν εἰς ὅλους γενικὰ τοὺς ἐργαζομένους εἰς τὴν ὕπαιθρον εἴτε εἶναι ἄνδρες εἴτε εἶναι γυναῖκες. Ἀλλὰ κ. συνάδελφοι, θὰ ἦτο παράλειψις ἐὰν δὲν ἀνεφέραμεν καὶ ὡρισμένα ἀσθενῆ σημεῖα τῆς Κυβερνήσεως. Μᾶς εἶπεν ἡ Κυβέρνησις... Γνωρίζετε, ὅτι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα ἀνῆλθε κατὰ 8 δισεκατομμύρια καὶ 400 ἑκατομμ. ἀπὸ τοῦ 1955 ἕως τὸ 1959. Σᾶς ἤκουσα κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, νὰ ἀναφέρετε τοὺς ἀριθμοὺς αὐτοὺς πολλάκις. Ἔχετε δίκαιον διὰ τοὺς ἀριθμούς, ἀλλὰ δὲν ἔχετε ποτὲ προσγειωθῆ μὲ τὴν πραγματικότητα. Ηὐξήθη τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα πράγματι, ἀλλὰ ἐμειώθη ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τῶν ἀγροτῶν λόγῳ τῆς μὴ διαθέσεως τῶν ἀγροτικῶν των προϊόντων. Κατὰ συνέπειαν κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ὑπάρχει μὲν αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἀλλὰ ὑπάρχει ταὐτοχρόνως καὶ αὔξησις τῆς ἐξαθλιώσεως τοῦ ἀγρότου, καὶ ἐὰν θέλωμεν νὰ βελτιωθῇ ἡ θέσις τοῦ παράγοντος ἀγρότου, πρέπει νὰ κάμωμεν αὐτὸ ποὺ πρέπει. Διὰ τοὺς λόγους αὐτούς, τὸ Κόμμα τῆς ΕΔΑ, Νέας Ἀγροτικῆς Κινήσεως καὶ τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως κατέθεσαν ἐκ παραλλήλου καὶ μίαν ἄλλην πρότασιν νόμου διὰ τῆς ὁποίας ζητοῦμεν, ὄχι σεισάχθειαν, ὅπως μᾶς εἶπαν, ἀλλὰ ταὐτόχρονα μὲ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν νὰ δεχθῶμεν τὴν ἀναστολὴν τῶν χρεῶν τῶν ἀγροτῶν, πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, τὸν ΟΧΟΑ καὶ τὸ Δημόσιον ἔστω διὰ 3 χρόνια. Κύριοι συνάδελφοι, ἔγινε πολλὴ συζήτησις πόσοι εἶναι οἱ ἠσφαλισμένοι καὶ ἀνεφέρθησαν διάφοροι ἀριθμοί. Τὸ ἴδιο καὶ διὰ τὸ ἀπαιτηθησόμενον ποσὸν δαπάνης. Καὶ ἡ Κυβέρνησις ἀντλοῦσα τὸ δικαίωμα ἀπὸ τὴν ἀναρχίαν αὐτὴν τῶν ἀριθμῶν, μᾶς λέγει, ὅτι δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ἀπογραφῶν τοῦ παρελθόντος δηλαδὴ τὴν ἀπογραφὴν τοῦ 1940 καὶ τοῦ 1951 καί, ὅτι θὰ κάμῃ τὸν Ἀπρίλιον μίαν δειγματοληπτικὴν ἀπογραφὴν μόνον εἰς 30 Νομοὺς καὶ τοῦτο διὰ νὰ διαπιστώσῃ τὸν ἀριθμὸν τῶν δικαιουμένων καὶ νὰ καθορίσῃ καὶ τὸ ὕψος τῆς δαπάνης. Δι’ ἐμέ, αὐτὸ εἶναι παρέλκυσις. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἤθελε σωστὴ ἀπογραφὴ δὲν ἔχει παρὰ νὰ κάμῃ μίαν ἐγκύκλιον πρὸς τοὺς Νομάρχας καὶ εἰς τὰς Κοινότητας καὶ θὰ ἔχῃ μέσα εἰς ἕνα μῆνα ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ χρειάζεται. Ἄς ἀφήσωμεν λοιπὸν τὰς ἀπογραφάς. Ἐρωτῶ, εἶναι διατεθειμένη ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ σύνταξιν εἰς τοὺς ἀγρότας; Ἐγὼ πιστεύω ναί. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, πρέπει νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν σύστασιν μιᾶς διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ διὰ τῆς συνεργασίας τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν τῶν στοιχείων. Τότε καὶ μόνον οἱ ἀγρόται θὰ καταλάβουν, ὅτι τὸ Κράτος κἄτι κάμνει καὶ γι’ αὐτούς. Ἐὰν γίνουν αὐτά, νὰ ἦσθε βέβαιοι, ὅτι εἶναι δυνατὸν ὅλοι οἱ ὑπερήλικες ἀγρόται καὶ ἀγρότισσες νὰ λάβουν σύνταξιν. Ὑπάρχουν ἄπειροι προτάσεις ἐκ μέρους συναδέλφων τῆς συμπολιτεύσεως καὶ ἀντιπολιτεύσεως, αἵτινες ὑποδεικνύουν διαφόρους πόρους οἱ ὁποῖοι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξευρεθοῦν διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν. Δὲν εἶναι ἑπομένως ζήτημα ἀριθμῶν ἀλλὰ ζήτημα θελήσεως. Ὅταν μία Κυβέρνησις κυβερνᾷ τὴν Χώραν ἐπὶ 4 ἔτη καὶ ἀναβιβάζῃ τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμὸν ἀπὸ 12 δισεκατομμύρια εἰς 18, ὅταν μία Κυβέρνησις γνωρίζῃ, ὅτι ὑπάρχουν ἀνεξέλεγκτα ἔσοδα περίπου ἑνὸς δισεκατομμυρίου, μοῦ φαίνεται, ὅτι μέσα εἰς αὐτὸν τὸν χορὸν τῶν δισεκατομμυρίων, ὑπάρχει ἡ δυνατότης ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν, ἀρκεῖ νὰ τὸ πιστέψουμε, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσουμε. Ἡμεῖς οἱ τῆς Νέας Ἀγροτικῆς Κινήσεως υἱοθετοῦμεν πολλὰς ἀπὸ τὰς ὑποδείξεις τῶν πόρων τῶν κ. συναδέλφων. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ προσθέσω καὶ τὰς ἑξῆς δύο ἰδικάς μου παρατηρήσεις. Καὶ ἄλλοτε ἔχω καταγγείλει ἀπὸ τοῦ Βήματος αὐτοῦ τὸ σκάνδαλον ὡρισμένων μεγάλων κυλινδρομύλων, ὅπου μέσα εἰς τὴν διατίμησιν τῶν ἀλεστικῶν ὑπάρχουν 16 ἢ 17 λεπτὰ ἂν δὲν ἀπατῶμαι, κατ’ ὀκᾶν. Μὲ αὐτὸ τὸ ποσὸν ὑπάρχουν ὡρισμένοι μεγάλοι κυλινδρόμυλοι, ποὺ κερδίζουν τὴν ἡμέραν 5 καὶ 10.000 δραχμάς. Ἀπὸ τὰς καταγγελίας μου αὐτὰς δὲν ἠθέλησε κανεὶς τῶν ἁρμοδίων νὰ συγκινηθῇ καὶ οὐδεὶς μέχρι σήμερον ἐγένετο ἔλεγχος ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ κονδυλίου.

§75Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Τὸ ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου ἔχει συγκροτήσει ἐπιτροπήν, ἥτις θὰ κάμῃ ἔρευναν καὶ ἀπὸ τὸ πόρισμα τῆς ἐπιτροπῆς ἐξαρτᾶται τὶ θὰ γίνῃ.

§76Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Ἐγὼ τὸ κατήγγειλα κατ’ ἐπανάληψιν καὶ προσθέτω, ὅτι ὅταν οἱ ἀγρόται πληρώνουν 17 λεπτὰ δι’ ἄλλα Ταμεῖα, ὅταν περιορίζῃ ἡ Κυβέρνησις διαρκῶς καὶ περισσότερον τὴν συγκέντρωσιν σίτου, ὅταν περιορίζῃ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου κατὰ 50 λεπτὰ τὸ κιλὸν καὶ γενικώτερον συμπιέζῃ τὴν τιμὴν τοῦ προϊόντός των, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ αὐξάνῃ ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου; Μόνον μετὰ τὴν μετατροπὴν τῶν βαρῶν ἀπὸ ὀκάδας εἰς κιλά, ἡ Κυβέρνησις ἐπεβάρυνε τὸ ψωμὶ τοῦ λαοῦ μὲ 17 περίπου λεπτὰ τὸ κιλόν. Θὰ ἤθελα ἑπομένως, διὰ νὰ δώσωμεν μίαν ἱκανοποίησιν εἰς τὸν ἀγρότην νὰ διαθέσωμεν ἕνα ποσὸν ἀπὸ αὐτὴν τὴν διαφορὰν καὶ τὴν τιμὴν ἄρτου ὡς πρώτην δωρεὰν διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν. Βεβαίως ταῦτα ὑποστηρίζων, συμφωνῶ νὰ πάρουν καὶ οἱ ἐργάται ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τὸ Ταμεῖον λαμβάνει, ἀλλὰ παράλληλα θὰ ἤθελα νὰ πάρουν καὶ οἱ παραγωγοί. Θὰ ἤθελα νὰ ἐξαφανισθῇ αὐτὴ ἡ ἀδικία ποὺ γίνεται εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν τοῦ σίτου.

§77Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν γνωρίζω νὰ ὑπάρχῃ καμμία ἀδικία. Ὁ πόρος αὐτὸς ἀσφαλιστικῶν Ταμείων διὰ λόγους καθαρῶς τεχνικούς, καταβάλλεται ὡς καταβάλλεται, διότι ἀντιπροσωπεύει τὸ κανονικὸν ἀσφάλιστρον τοῦ ἐργοδότου καὶ τοῦ ἐργαζομένου. Συνεπῶς, δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ὑποστηρίζετε, ὅτι προέρχεται ἀπὸ εἰδικὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ ἄρτου. Καὶ ἐρωτῶ, θέλετε ὁ πόρος αὐτὸς νὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα καὶ συνεπῶς νὰ στερηθοῦν οἱ μυλεργάται, οἱ ἀρτεργάται, οἱ ἐργάται μακαρονοποιΐας τῆς σήμερον παρεχομένης ἀσφαλιστικῆς προστασίας;

§78Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Καίτοι κατ’ ἐπανάληψιν ἔχομεν ζητήσει στοιχεῖα, δὲν ἔχουν παρασχεθῆ καὶ φαίνεται, ὅτι μέσα εἰς τὸν λογαριασμὸν ἄρτου ὑπάρχουν μεγάλα ποσά.

§79Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἄλλο διαφυγὴ πόρων καὶ ἄλλο νὰ ζητῆται τὸ ἀσφάλιστρον τῶν ἐργατῶν νὰ διατεθῇ διὰ τοὺς ἀγρότας.

§80Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα τῶν ἐργαζομένων ἐκεῖνο ποὺ λαμβάνουν σήμερον τὰ Ταμεῖα ἀπὸ τὴν ἄλεσιν, πιστεύω μόνον, ὅτι θὰ πρέπει νὰ δοθῇ καὶ εἰς τοὺς ἀγρότας ἀπὸ τὴν διαφορὰν τοῦ ἄρτου τὸ 17λεπτον διὰ νὰ ἐνισχυθῇ τὸ Ταμεῖον Συντάξεως τῶν Ἀγροτῶν. Περαιτέρω ἠκούσαμεν κατ’ ἐπανάληψιν ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας λέγοντα, ὅτι στηρίζει μεγάλας ἐλπίδας εἰς τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῶν καλλιεργειῶν. Τοῦτο εἶναι ὀρθόν, ἀλλὰ ἐγὼ θὰ ἤθελα νὰ ὑποστηριχθῇ καὶ μία ἀναδιάρθρωσις τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ, διότι τότε καὶ μόνον θὰ ἐξευρίσκοντο ἄφθονα χρήματα διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ἀγροτῶν. Ἐπίσης ἕνας Ἀρχηγὸς Κόμματος εἶπεν, ὅτι ἐφ’ ὅσον τὸ κατὰ μέσον ὅρον εἰσόδημα τοῦ ἀγρότου εἶναι 236 δραχμαί, ἡ χορήγησις συντάξεων 300 δραχμῶν θὰ ἀνατρέψῃ τὴν συνήθειαν τῶν ἀγροτῶν εἰς τὸν ὑποσιτισμόν. Δηλαδή, ὅτι ἐκ τῆς χορηγήσεως συντάξεως 300 δραχμῶν ὑπάρχει κίνδυνος νὰ συνηθίσουν οἱ ἀγρόται νὰ τρώγουν καὶ τὶ θὰ γίνῃ. Νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ λέγωνται τέτοια πράγματα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Ὁμοίως ἐλέχθη, ὅτι πρῶτον, πρέπει νὰ ὑποβοηθηθῇ ἡ παραγωγικότης καὶ κατόπιν οἱ κοινωνικοὶ πόροι. Καίτοι τοῦτο τύποις δυνατὸν νὰ εἶναι ὀρθόν, θεωρῶ, ὅτι τοῦτο εἶναι ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν πραγματικότητα, διότι τί σημασίαν θὰ ἔχῃ διὰ τὸν παραγωγὸν ἡ παραγωγὴ καὶ διὰ τὴν βιομηχανίαν ἡ αὔξησις τῶν ἀγαθῶν, ὅταν δὲν ὑπάρχῃ καταναλωτικὴ δύναμις εἰς τὸν τόπον αὐτόν; Καὶ ὡς παράδειγμα ἀναφέρω τὴν μεγάλην παραγωγὴν πατάτας καὶ τὴν ἀδυναμίαν τῆς καταναλώσεως νὰ τὴν ἀπορροφήσῃ λόγῳ τῆς φτώχειας. Τὴν μεγάλην παραγωγὴν τῶν φρούτων καὶ ἄλλας. Κατὰ συνέπειαν, πρέπει νὰ βοηθήσωμεν εἰς τὴν ἄνοδον τῆς καταναλωτικῆς δυνάμεως τοῦ λαοῦ μας. Ἀλλοίμονον ἐὰν ἐξακολουθήσωμεν τὴν τακτικὴν ποὺ μέχρι σήμερον ἀκολουθοῦμεν, νὰ βοηθοῦμεν τὴν παραγωγικότητα καὶ νὰ μὴ ἐνισχύωμεν τὴν καταναλωτικὴν ἱκανότητα. Ἑπομένως, τὸ λεγόμενον, ὅτι οἱ ἀγρόται συνήθισαν εἰς τὸν ὑποσιτισμὸν θὰ πρέπει τοῦ λοιποῦ νὰ διαγραφῇ. Διότι πρέπει οἱ ἀγρόται μας ποὺ εἶναι τὸ 58% τοῦ πληθυσμοῦ, νὰ ἔχουν καταναλωτικὴν δύναμιν καθ’ ὅσον ἄλλως τίποτε δὲν ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ὄρθιον. Οἱ Γερμανοὶ καταναλίσκουν κατὰ μέσον ὅρον 80 κιλὰ μῆλα κατ’ ἔτος, ἐνῷ οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουν τὴν οἰκονομικὴν δυνατότητα νὰ καταναλώσουν οὔτε ἕνα κιλόν. Πῶς θὰ γίνῃ ἡ ἀνάπτυξις τῆς βιομηχανίας χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ἀνάλογος δυνατότης ἀπορροφήσεως τῆς καταναλώσεως τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων ὑπὸ τῶν ἀγροτῶν καὶ πῶς νὰ γίνῃ ἡ κατανάλωσις τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων μὲ αὐτὴν τὴν οἰκονομικὴν καχεξίαν τοῦ πληθυσμοῦ μας αὐτοῦ; Ὅλα αὐτά, κ. συνάδελφοι, ἀποδεικνύουν, ὅτι δὲν ἔχομεν ὀρθὴν ἐμπορικὴν πολιτικήν, δὲν ἔχομεν σωστὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν καὶ θὰ πρέπει νὰ τὴν μεταβάλωμεν ὁπωσδήποτε ἂν θέλωμεν νὰ βοηθήσωμεν τὸν ἀγρότην. Τὸ ἐμπόριον δὲν ἔχει πατρίδα. Δι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ στραφῶμεν πρὸς ὅλας τὰς χώρας τοῦ κόσμου, πρὸς ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς, νὰ γίνωμεν μὲ αὐτοὺς πρῶτον καλοὶ φίλοι καὶ ἐν συνεχείᾳ καλοὶ ἔμποροι, διὰ νὰ μὴ ὑφιστάμεθα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐπάθαμεν μὲ τὸ ἐργοστάσιον σακχάρεως. Πρέπει νὰ στρέψωμεν τὸ πηδάλιον πρὸς ὅλους τοὺς λιμένας. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχω ἐπίσης καὶ μίαν ἄλλην παρατήρησιν νὰ κάμω. Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ λέγωμεν εἰς τοὺς ἀγρότας, ὅτι τὰ ζητήματά των μελετῶνται καὶ ὅτι ὀφείλουν νὰ περιμένουν. Ἀδικοῦμεν τὸ αἴσθημα τῆς νοημοσύνης τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε πρόκειται νὰ μᾶς συγχωρήσῃ, ὅταν ἡμεῖς χορτάτοι τοῦ λέγωμεν νὰ περιμένῃ νηστικός. Κατὰ συνέπειαν, πρέπει ὁμοφώνως ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων νὰ ἀποφασίσῃ τὴν παροχὴν τῆς συντάξεως εἰς τοὺς ἀγρότας ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1961. Θὰ ἀπετέλει μεγίστην τιμὴν διὰ τὴν Ἑλληνικὴν Βουλήν, μία τοιαύτη ἀπόφασις, ἡ ὁποία θὰ ἀποδώσῃ δικαιοσύνην εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μέχρι σήμερον τὴν ἐστερήθησαν. Δὲν εἶναι ὀρθὸν οἱ ἀγρόται νὰ καταβάλλουν δι’ ὅλα τὰ ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα καὶ νὰ μὴ ἔχουν αὐτοὶ σύνταξιν. Οἱ Ἕλληνες ἀγρόται δὲν ἔχουν ἐπαρκῆ γεωργικὸν κλῆρον καὶ ἀναφέρω τὸν γεωργικὸν κλῆρον, ὁ ὁποῖος ἀντιστοιχεῖ κατ’ ἀγροτικὴν οἰκογένειαν. Ἐκτὸς τούτου, ὑπάρχουν καὶ 200.000 ἀκτήμονες. Βεβαίως δὲν πρόκειται ποτὲ ὁ Ἕλλην ἀγρότης νὰ ζήσῃ κατὰ τρόπον εἰδυλλιακόν, ἐν τούτοις ὅμως, δύναται καὶ πρέπει νὰ προστατευθῇ. Ἡ παροχὴ τῆς συντάξεως θὰ ὠθήσῃ τοὺς νέους εἰς τὸ νὰ παραμένουν εἰς τὰ χωριὰ καὶ θὰ ἀποτελέσῃ συμβολὴν εἰς τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ζήτημα τῆς χορηγήσεως συντάξεως εἰς τοὺς ἀγρότας δὲν πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ θέμα Κομματικῆς ἀντιδικίας. Ὁμόφωνος πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀπόφασις τοῦ Σώματος. Ἡμεῖς, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, θὰ χειροκροτήσωμεν τὴν Κυβέρνησιν ἐὰν ἐγκαταλείψῃ τὰς συμφωνοδιαφωνίας καὶ συνταχθῇ μὲ τὴν ὁμοφωνίαν. Τότε ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ χειροκροτήσῃ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἔχει τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἐφ’ ὅσον οἱ ἀγρόται εὐημεροῦν, ὅλοι θὰ ἔχουν τὴν σχετικὴν ἄνεσιν. Κατὰ τὸν τρόπον αὐτόν, θὰ ἀναρρώσῃ ἡ φυματική μας οἰκονομία. Κύριοι βουλευταί, ὅ,τι δίδεται εἰς τοὺς ἀγρότας, δίδεται εἰς ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος. Καὶ ἡ ψυχὴ ἑνὸς Ἔθνους εἶναι οἱ ἀγρόται. (Χειροκροτήματα).

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Καλκάνης ἔχει τὸν λόγον.

§82Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶναι παρήγορον φαινόμενον, ὅτι ὅλαι αἱ πτέρυγες τῆς Βουλῆς εἶναι ἀπολύτως σύμφωνοι, εἰς τὴν ἰδέαν τῆς παροχῆς συντάξεως εἰς τοὺς ἀγρότας. Ἡ κατάστασις τῶν ἀγροτῶν μας εἶναι πράγματι καταπληκτικῶς καταθλιπτική. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον οἱ ἀγρόται, ὑπὲρ πᾶσαν ἄλλην τάξιν εἶναι ἄξιοι πάσης προστασίας. Ὀφείλομεν νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οἱ ἄνθρωποι οὗτοι, οἱ ὁποῖοι ἤδη σήμερον ἔφθασαν εἰς τὴν ἡλικίαν τῶν 65 ἐτῶν, ἐργάζονται ἀπὸ ἡλικίας 14 ἐτῶν, ἐργάζονται σκληρῶς, ὑπὸ σκληρὰς καιρικὰς συνθήκας καὶ ἄνευ ἀναψυχῆς. Οὐδεμία ἄλλην τάξις, κ. βουλευταί, ἐργάζεται συνεχῶς καὶ χωρὶς ἀναψυχήν. Πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν ζοῦν εἰς καλύβας καὶ πολλάκις στεροῦνται καὶ αὐτοῦ τοῦ ἄρτου. Γνωρίζετε, ὅτι τὸ κρέας εἰς τὰ χωρία τρώγεται μόνον τὸ Πάσχα καὶ τὰ Χριστούγεννα. Παρὰ ταῦτα, ὅταν θελήσητε νὰ ἴδητε τὸν στρατὸν ἐν πολεμικῇ δράσει, τότε θὰ ἀντιληφθῆτε, ὅτι τὰ 90% εἶναι χωριατόπαιδα. Αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑπερηφάνως ἐκίνησαν τὰ Ἑλληνικὰ ὅπλα, ὅπως οἱ γέροντες, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ συνταξιοδοτηθοῦν ἦσαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κἄποτε ὡς στρατιῶται ἐλάμπρυναν τὰ ὅπλα τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ, κ. βουλευταί, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ, ἀλλ’ οὔτε πιστεύω, ὅτι ὑπάρχει ἀντίθετος γνώμη. Πέραν ὅμως αὐτῶν, κύριοι συνάδελφοι, ἡ συνταξιοδότησις τῶν ἀγροτῶν ἀποτελεῖ ζήτημα ἐθνικόν, ἀποτελεῖ ζήτημα ὑπάρξεως αὐτῆς ταύτης τῆς Φυλῆς, διότι τὰ 60% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸ ἀποτελοῦν αἱ ἀγροτικαὶ οἰκογένειαι. Ὅταν αὐταὶ ὑποσιτίζωνται, μοιραίως δημιουργεῖται ἡ ψυχικὴ φθορά. Πολλάκις ἐλήφθησαν ἀποφάσεις ἀπὸ διαφόρους Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι ὅμως εἰς οὐδὲν κατέληξαν ἀποτέλεσμα. Ἡ παροῦσα Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ, μετὰ τὰς ἐκλογὰς καὶ εἰς τὰς προγραμματικάς της δηλώσεις, ἐτόνισε τὴν ἀνάγκην συνταξιοδοτήσεως τῶν ἀγροτῶν, καὶ τὴν πρόθεσίν της νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν πραγματοποίησιν τοῦ θεσμοῦ. Ἀποτελεῖ ὅμως ζήτημα, τοῦ ὁποίου ἡ λύσις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δοθῇ ἀπὸ τῆς μιᾶς στιγμῆς εἰς τὴν ἄλλην καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἡ καθιέρωσις ἑνὸς τόσον σοβαροῦ θεσμοῦ ἔχει ἀνάγκην καὶ σοβαρᾶς μελέτης. Διότι θὰ εἶναι ἀστεῖον, κύριοι βουλευταί, νὰ δώσωμεν σύνταξιν μὴ ἐπαρκῶς θεμελιωμένην, νὰ χορηγήσωμεν σήμερον μίαν σύνταξιν καὶ αὔριον νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν δώσωμεν. Εἶναι συνεπῶς ἔργον φρονήσεως αὐτὸ ποὺ ζητεῖ ἡ Κυβέρνησις, νὰ μελετήσῃ δηλαδὴ προηγουμένως τὰ ἀπαραίτητα στοιχεῖα καὶ μετὰ νὰ χορηγήσῃ τὴν σύνταξιν. Τοῖς πᾶσιν εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις συνέστησεν εἰδικὴν ἐπιτροπὴν διὰ τὴν μελέτην τοῦ ζητήματος τούτου καὶ ἀκόμη μετεκάλεσε Γερμανὸν εἰδικὸν διὰ νὰ τὸν συμβουλευθῇ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Δὲν δύναται συνεπῶς νὰ ὑποστηρίξῃ τις ἐὰν διαπνέεται ἀπὸ καλὴν πίστιν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις κωλυσιεργεῖ εἰς τὴν ἀπονομὴν τῆς συντάξεως εἰς τοὺς γέροντας ἀγρότας. Ἡ ἀπονομὴ συντάξεως εἰς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν, ἀποτελεῖ ἑδραίαν πεποίθησιν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ἀπονομὴ ὅμως συντάξεως δυναμένης νὰ καταβάλλεται ἐσαεὶ καὶ οὐχὶ συντάξεως κινδυνευούσης τὴν ἑπομένην νὰ διακοπῇ. Εἶναι ἐπίσης βέβαιον, ὅτι ἡ σύνταξις θὰ δοθῇ καὶ πρέπει νὰ δοθῇ καὶ εἰς τοὺς γέροντας ἀγρότας καὶ εἰς τὰς γερόντισσας, διότι καὶ αὐταὶ ἐργάζονται ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ἄνδρες. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν ἔχομεν τὰ στοιχεῖα κατ’ ἀνάγκην θὰ πρέπει νὰ περιμένωμεν ἐπ’ ὀλίγον. Ἀποτελεῖ τοῦτο, ὡς πρὸ ὀλίγου ἐτόνισα, ἔργον φρονήσεως καὶ ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ διακρίνεται διὰ τὰς τοιαύτας πράξεις της. Χρειάζεται νὰ ἔχωμεν στατιστικὴν διὰ νὰ ἴδωμεν ποῖοι καὶ πόσαι θὰ δικαιωθῶσιν αὐτῆς τῆς συντάξεως, ἡ ἀπονομὴ τῆς ὁποίας, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητος διὰ τὴν ἐπιβίωσιν τῆς φυλῆς μας. Εἶναι ἀπαραίτητον δηλαδὴ νὰ ἐνισχύσωμεν τὴν ζῶσαν, τὴν σφριγῶσαν, τὴν στηρίζουσαν τὸ Ἔθνος τάξιν τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Καὶ ἐστὲ βέβαιοι, κύριοι βουλευταί, ὅτι οἱ ἀγρόται θὰ εἶναι πάντοτε εὐγνώμονες πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ἐκείνην, ἡ ὁποία θὰ δώσῃ τὴν σύνταξιν εἰς τοὺς ἀγρότας. Τελειώνων, κύριοι βουλευταί, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι εἶμαι εὐτυχής, διότι βλέπω, ὅτι ἅπαντες εἴμεθα σύμφωνοι εἰς τὴν ἀπονομὴν τῆς συντάξεως. Ἡ διαφορά μας συνίσταται μόνον ὡς πρὸς τὸν χρόνον τῆς ἐνάρξεως τῆς συντάξεως αὐτῆς. Ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὴν γνώμην μου ἔχει δίκαιον ἐπιμένουσα νὰ μελετήσῃ προηγουμένως ὅλα τὰ στοιχεῖα, ὥστε ἡ σύνταξις νὰ εἶναι διαρκής. (Χειροκροτήματα).

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§84ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§85ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις, διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 12.00′ μ.μ.)