1960.01.21

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 30ὴ

Πέμπτη 21 Ἰανουαρίου 1960

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος). Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Παυλόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§4Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Α. Δημητρᾶτος (Ὑπουργὸς Ἐργασίας), ἀποσύρει τὸ κατὰ τὴν Συνεδρίασιν ΣΤʹ τῆς 23ης Νοεμβρίου 1959 κατατεθὲν σχέδιον νόμου «περὶ τρόπου ἐξοφλήσεως καθυστερουμένων ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν ὑπὲρ Ὀργανισμῶν Κοινωνικῆς Πολιτικῆς ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἐργασίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων» καὶ καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 162)59 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ περὶ ρυθμίσεως τρόπου ἐξοφλήσεως καθυστερουμένων ἀσφαλιστικῶν εἰσφορῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Πασαλίδης, Ι. Ἀθητάκης, Ο. Ἀντώνογλου, Γ. Αὐγερόπουλος, Ι. Γαβριηλίδης, Ε. Γιαρένης, Δ. Γιαχνῆς, Π. Γλιγλῆς, Κ. Δεσποτόπουλος, Ι. Δραγονέτης, Ι. Εὐαγγελίδης, Γ. Εὐαγγέλου, Β. Ἐφραιμίδης, Ι. Ζαΐμης, Η. Ἠλιοῦ, Σ. Ἠλιόπουλος, Β. Θανασέκου, Ν. Καθαροσπόρης, Α. Κακογιάννης, Μ. Κανιάρης, Ν. Καπνίσης, Σ. Καρασάββας, Γ. Κατσίμπας, Δ. Κελτεμλίδης, Θ. Κεραμιτσιόγλου, Ν. Κιτσίκης, Ι. Κοντουδάκης, Α. Κολαμπᾶς, Κ. Κωνσταντάρας, Α. Λασκαρίδης, Ε. Μπενᾶ, Χ. Μπούσιος, Β. Μπρακατσούλας, Α. Μπριλλάκης, Χ. Παγώνης, Γ. Παπαγεωργίου, Ι. Παπαδημητρίου, Α. Παπαδόπουλος, Α. Παπαθανασίου, Δ. Παπαθανασόπουλος, Φ. Περισσεράτης, Γ. Πρίφτης, Ε. Πρωϊμάκης, Ε. Ρήγας, Μ. Σβώλου, Ι. Σιαφλέκης, Ν. Σκοπούλης, Ε. Σκούρας, Γ. Σπηλιόπουλος, Δ. Σπυρίδης, Κ. Σωτηρίου, Α. Τσιάντος, Κ. Τσιγάρας, Α. Τσιπώρης, Χ. Φιλίππου, Κ. Χιωτάκης, Α. Χονδρονάσιος καὶ Μ. Χριστογεῶργος, καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ συνδέσεως τῶν ἐξ ἀλλοδαπῆς εἰσαγωγῶν πρὸς τὰς ἐξαγωγὰς Ἑλληνικῶν προϊόντων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Μερλόπουλος καὶ Α. Κολαμπᾶς, καταθέτουν τηλεγράφημα τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Μεσσήνης, διατυπούσης διαμαρτυρίας Γενικῆς Συνελεύσεως ἑξήκοντα ἓξ Συνεταιρισμῶν της διὰ πλήρη οἰκονομικὴν ἐξαθλίωσιν γεωργῶν ἐπαρχίας Μεσσήνης καὶ ζητούντων ὅπως ληφθῶσι μέτρα οὐσιαστικῆς προστασίας ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ ἐπιτάχυνσιν ψηφίσεως θεσμοῦ συντάξεως ἀγροτῶν. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας κ. Π. Σταυρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Μεσολογγίου, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ἡ καταβολὴ συμπληρωματικοῦ πλασματικοῦ δανείου εἰς τοὺς καπνοπαραγωγοὺς ἐκ δραχμῶν 2 κατὰ κιλόν. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει τηλεγράφημα διαμαρτυρίας Ἐπιτροπῆς Σταφιδοκαλλιεργητῶν Πύργου Τριφυλλίας, οἵτινες προέβησαν εἰς νέαν φύτευσιν σταφιδαμπέλων καταλλήλων νὰ καλλιεργηθῶσιν μηχανικῶς καὶ παρακαλούντων, ὅπως ἀνασταλῇ ἡ δίωξίς των καὶ ληφθῇ μέριμνα νομιμοποιήσεως τῶν φυτειῶν των. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει τηλεγράφημα Γενικῆς Συνελεύσεως Ἑνώσεως ἐξ ἑξήκοντα ἀντιπροσώπων Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Μεσσηνίας, παρακαλούσης ὅπως ληφθοῦν μέτρα οὐσιαστικῆς προστασίας ἀγροτικῶν προϊόντων καὶ ἐπιταχύνσεως ἀσφαλίσεως τῶν ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι ζοῦν μὲ τὸ δίκαιον παράπονον, ὅτι ἐνῷ βαστάζουν τὸ βάρος τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως ὅλων τῶν ἄλλων τάξεων, οὗτοι παραμένουν ἄνευ προστασίας. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κ. Π. Σταυρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων κοινοτήτων περιοχῆς Ξηρομέρου διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται, ὅπως μὴ ἐπιβληθῇ πρόσθετος εἰσφορὰ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ δανείου ὑδρεύσεως Ξηρομέρου, λόγῳ ἀδυναμίας καταβολῆς ταύτης ἐκ μέρους τῶν κατοίκων. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Α. Κοκκέβης, καταθέτει τηλεγράφημα διαμαρτυρίας 500 σταφιδοκαλλιεργητῶν Γαργαλιάνων, οἵτινες προέβησαν εἰς νέαν φύτευσιν σταφιδαμπέλων, καταλλήλων καλλιεργηθῶσι μηχανικῶς καὶ παρακαλούντων, ὅπως ἀνασταλῇ ἡ δίωξίς των καὶ ληφθῇ μέριμνα νομιμοποιήσεως τῶν φυτειῶν των. Κάτοικοι Γαλατσίου Ἀθηνῶν διαμαρτύρονται διὰ τὴν ὑπὸ τοῦ Στρατοδικείου καταδικαστικὴν ἀπόφασιν Μανώλη Γλέζου καὶ αἰτοῦν τὴν παραπομπὴν αὐτοῦ εἰς τακτικὸν δικαστήριον.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ μόνη συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἐπεκτάσεως καὶ βελτιώσεως τῶν δενδροκηπευτικῶν μας καλλιεργειῶν». Ἐκκρεμεῖ ἀπὸ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν τὸ ἄρθρ. 3.

§6Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, προχθὲς ἀπήντησα ἐπὶ τῶν παρατηρήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο ἐκ μέρους τῶν κυρίων συναδέλφων, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 3 καὶ ἐνέμεινα εἰς τὴν ὑποβληθεῖσαν τροπολογίαν, ὅσον ἀφορᾷ τὸ μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς προβλεπομένης ὑπὸ τῆς παραγράφου 2, τὸ ὁποῖον ὁρίζει τὸ σχέδιον νόμου, ὅτι εἶναι ἕνας καλλιεργητὴς ὁριζόμενος ὑπὸ τοῦ Νομάρχου, κατὰ προτίμησιν ἐκ τῶν μελῶν διοικήσεως τῶν εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ ὑποκαταστήματος ὑφισταμένων συνεταιριστικῶν ὀργανώσεων. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲ ὑπεβλήθη πρότασις ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας. Θέλω νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι ἀποδέχομαι τὴν ἑξῆς διατύπωσιν: «Ἑνὸς καλλιεργητοῦ ὁριζομένου ὑπὸ τοῦ Νομάρχου, ἐκ πέντε τοιούτων, προτεινομένων ὑπὸ τῆς οἰκείας Ὀργανώσεως».

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μετὰ τὴν πρότασιν αὐτὴν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, οἱ ὑπογράψαντες τὴν πρότασιν ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας ἐμμένουν εἰς ταύτην;

§8Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἀντὶ 5 νὰ προτείνῃ 3 ἡ συνεταιριστικὴ Ὀργάνωσις.

§9Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, παραιτούμεθα τῆς ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας καὶ δεχόμεθα τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, μὲ τὴν διαφορὰν νὰ προτείνωνται τρεῖς καὶ ὄχι πέντε, διότι πέντε εἶναι πάρα πολλοί.

§10Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν ἐξήγησα, ὅτι εἰς τὸν τόπον μου τὸ 70% τῶν ἀγροτῶν, καλῶς ἢ κακῶς δὲν εἶναι συνεταιρισμένοι. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουν δικαίωμα ἐκπροσωπήσεως; Ἔχομεν Δημοκρατίαν καὶ ὑποστηρίζει ἡ Ἀριστερὰ τὴν Δημοκρατίαν, διατὶ δὲν τὸ ὑποστηρίζει αὐτό; Δι’ αὐτὸ ἐγὼ τάσσομαι ὑπὲρ τῆς διατυπώσεως, τὴν ὁποίαν εἶχεν ἀρχικῶς τὸ νομοσχέδιον, καὶ ἐμμένω ἐπ’ αὐτῆς.

§11Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἀπεδέχθη τὴν τροπολογίαν καὶ κατὰ συνέπειαν, ἀποδεχόμεθα αὐτὴν καί, ὅσον ἀφορᾷ τοὐλάχιστον ἐμέ προσωπικῶς, παραιτοῦμαι τῆς ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μετὰ τὴν παραίτησιν τῶν ὑποβαλόντων τὴν πρότασιν ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας, δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. ὑπουργοῦ;

§13ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 3, κηρύσσομεν περαιωμένην τὴν συζήτησιν ἐπ’ αὐτοῦ. Δεκτόν, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τὸ ἄρθρον 3;

§15ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 3 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἄρθρον 4. Ὁ κ. Α. Μητακίδης ἔχει τὸν λόγον.

§17Α. ΜΗΤΑΚΙΔΗΣ. Εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον εἶχε καταρτισθῆ μὲ πᾶσαν δυνατὴν ἐπιμέλειαν καὶ προσοχήν, φέρει δὲ τὴν σφραγῖδα τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος πάντοτε ὑποστηρίζει μὲ πραγματικὸν πάθος τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς γεωργικῆς οἰκονομίας καὶ εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος. Ἔχω ὅμως νὰ παρατηρήσω, ὅτι ὑπάρχουν ἐλάχιστοι, εὐτυχῶς, διατάξεις, αἱ ὁποῖαι, ἐὰν διατηρηθοῦν, εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἐξουδετερώσουν ὅλους τοὺς καλοὺς σκοπούς, τοὺς ὁποίους ἐπιδιώκει τὸ νομοσχέδιον. Πρόκειται περὶ τῆς διατάξεως τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 4. Ὡς γνωστόν, διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς μικροκαλλιεργητὰς νὰ παράγουν φυτὰ διὰ ἰδίαν ἀποκλειστικῶς χρῆσιν. Δὲν εἶναι ὅμως δυνατόν, κατὰ τὴν γνώμην μου, νὰ ἐξασφαλίσωμεν τοὺς ὅρους, τοὺς ὁποίους ἐπιδιώκουν αἱ ἄλλαι διατάξεις τοῦ ἄρθρου 4. Δηλαδή, τὸ νὰ ἔχωμεν ὑγιᾶ δενδρύλλια, νὰ ἔχωμεν γνήσια ἐμβόλια καὶ κατάλληλα ὑποκείμενα πρὸς ἐμβολιασμόν, ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ εἶναι δυνατόν, προκειμένου περὶ αὐτοκαλλιεργητῶν φυτωριούχων νὰ ἐλέγξωμεν αὐτοὺς τοὺς ὅρους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀπαραίτητοι διὰ τὴν ἐξυγίανσιν τῶν φυτῶν καὶ τῶν δενδρυλλίων. Ἐὰν λοιπόν, ἐπαναλαμβάνω, δὲν θέλωμεν νὰ τορπιλλίσωμεν τοὺς γενικωτάτους σκοποὺς τοῦ νομοσχεδίου καὶ εἰδικῶς τοὺς σκοπούς, τοὺς ὁποίους ἐπιδιώκει τὸ ἄρθρον 4, πρέπει νὰ διαγράψωμεν τὴν διάταξιν τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ. Εἶμαι εὐαίσθητος ἐπὶ τοῦ προκειμένου, διότι συμπίπτει εἰς τὴν πόλιν τῶν Σερρῶν νὰ ἔχωμεν τὰ καλλίτερα φυτώρια ὀπωροφόρων δένδρων καὶ κλημάτων ἐν Ἑλλάδι. Δὲν ἠθέλησα νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, διὰ νὰ μὴ καταχρασθῶ τὸν πολύτιμον χρόνον τοῦ Σώματος. Δράττομαι ὅμως τῆς εὐκαιρίας αὐτῆς διὰ νὰ ἀποτίσω ἐνώπιον τοῦ Σώματος φόρον τιμῆς εἰς ἐκείνους τοὺς πρωτεργάτας καὶ δημιουργούς, οἱ ὁποῖοι ἐξησφάλισαν ὄχι μόνον τὸν Νομὸν τῶν Σερρῶν, ἀλλὰ δι’ ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα δενδρύλλια κατάλληλα διὰ τὸ κλῖμα τὸ Ἑλληνικόν, δενδρύλλια κατάλληλα διὰ νὰ παραγάγουν προϊόντα ἐξαγώγιμα μεγάλης οἰκονομικῆς σημασίας. Τρεῖς γεωπόνοι τὸ ἔτος 1926, ἕνα τόπον, ὁ ὁποῖος ἦτο βαλτώδης καὶ ἀπετέλει ἀληθῆ βοῦρκον, τὸν μετέβαλον, μετεκπαιδευόμενοι ἀλληλοδιαδόχως εἰς τὸ ἐξωτερικόν, εἰς μίαν φυτωριακὴν ἐγκατάστασιν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα ὄχι μόνον διὰ τὰ Ἑλληνικὰ δενδροκομεῖα, ἀλλὰ καὶ δι’ ἄλλας χώρας, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ ἀπόψεως φυτωριακῆς εἶναι ἀνεπτυγμέναι, ὅπως εἶναι ἡ Ἰταλία. Ἐπαναλαμβάνω, λοιπόν, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀποτίσω φόρον τιμῆς πρὸς τοὺς πρωτεργάτας καὶ δημιουργοὺς αὐτοὺς καὶ νὰ βεβαιώσω τὴν Βουλήν, ὅτι ὅλα τὰ δενδρύλλια σχεδόν, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀποτελέσει τοὺς ὡραίους ὀπωρῶνας, ἰδίᾳ τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας, εἶναι ἀπὸ δενδρύλλια τῶν Σερρῶν καὶ εἶμαι ὑπερήφανος καὶ ἐγὼ δι’ αὐτό. Ἐπαναλαμβάνω, κ. Πρόεδρε, καὶ παρακαλῶ τὸν κύριον ὑπουργόν, ἐπανερχόμενος ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος, νὰ διαγράψῃ τὴν λέξιν αὐτὴν τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 4, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀσκηθῇ ἔλεγχος, ἡ δὲ διαγραφὴ δὲν πρόκειται μόνον νὰ ὠφελήσῃ γενικῶς τὴν προσπάθειαν τῆς ἀναπτύξεως τῶν ὀπωρικῶν, ἀλλὰ θὰ κατασφαλίσῃ καὶ αὐτοὺς τοὺς ἰδίους μικροκαλλιεργητάς, διότι δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ παράγουν δενδρύλλια κατάλληλα διὰ τὸν σκοπὸν εἰς τὸν ὁποῖον ἀποβλέπει τὸ νομοσχέδιον.

§18Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 4, κ. Ὑπουργέ, περιγράφονται οἱ βασικοὶ σκοποὶ τοῦ νομοσχεδίου καὶ ὅλαι αἱ παράγραφοι τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ἀναφέρονται εἰς τὴν παράγραφον 3, ἡ ὁποία ὁρίζει, ὅτι ὁ τρόπος, οἱ ὅροι καὶ αἱ προϋποθέσεις τῶν φυτωρίων θὰ καθορισθοῦν δι’ ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας. Ἡ διάταξις αὐτὴ ἔχει ἕνα προτέρημα, ὅτι ἀφίνει ἐλευθερίαν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ ἐφαρμόσῃ τοὺς σκοποὺς τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Ἔχει ὅμως καὶ τὸ ἐλάττωμα, ὅτι τὴν ὥραν ποὺ τὴν ψηφίζομεν μᾶς στερεῖ τῆς γνώσεως τῶν σκοπῶν καὶ τοῦ καθορισμοῦ αὐτῶν τῶν σκοπῶν. Νομοτεχνικῶς, θὰ ἤθελα τὴν παράγραφον 3 διατυπωμένην κατὰ ἕνα τρόπον–πλαίσιον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου θὰ ἐκινεῖτο ὁ ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, διὰ τὴν ἔκδοσιν αὐτῶν τῶν βασικῶν διατάξεων. Ἐν τούτοις, τὸ πλαίσιον αὐτὸ δὲν τίθεται καὶ ἐπαφίεται εἰς τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀπόλυτον ἐλευθερίαν τοῦ ὑπουργοῦ νὰ καθορίσῃ μελλοντικῶς τοὺς σκοποὺς αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου. Συζητουμένου τοῦ ἄρθρου ἔκρινα, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἐπὶ τῆς νομοτεχνικῆς, ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικῆς ἀτελείας τῆς διατάξεως αὐτῆς.

§19Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ παράγραφος 2, τοῦ ἄρθρου 4, ποὺ προβλέπει τὴν ἐγκατάστασιν φυτωρίων ἀπὸ ἀγρότας διὰ τὰς ἰδίας αὐτῶν ἀνάγκας, ἐγὼ κρίνω, ὅτι δύναται νὰ παραμείνῃ, ὑπὸ τὸν ἑξῆς ὅρον: Εἶναι γνωστόν, ὅτι εἰς τὴν Νότιον Ἑλλάδα ὑπάρχουν πολλὰ φυτώρια πολὺ μικρᾶς ἐκτάσεως. Εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, τοιαῦτα φυτώρια διὰ τὰς ἰδίας ἀνάγκας τῆς ἀγροτικῆς ἐκμεταλλεύσεως δὲν ὑπάρχουν. Αὐτῶν, λοιπόν, τῶν μικρῶν φυτωρίων τῆς Νοτίου Ἑλλάδος ποὺ συγκεκριμένως καλλιεργοῦν οἱ παραγωγοὶ διὰ τὰς ἀνάγκας τὰς ἰδικάς των διὰ τὰ ἑσπεριδοειδῆ καὶ τὰ ἐλαιόδενδρα, θὰ πρέπει νὰ καθορισθῇ ἡ ἔκτασις εἰς ὄχι περισσότερον τοῦ ½ στρέμματος. Διὰ τὰς ἄλλας διατάξεις εἶμαι σύμφωνος, ὅτι ἠμποροῦν νὰ ἰσχύσουν. Παρακαλῶ, λοιπόν, νὰ καθορισθῇ καὶ ἡ ἔκτασις, ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἰδίας ἀνάγκας τῆς ἐκμεταλλεύσεως, ἀλλὰ καὶ τὸ εἶδος, ὅσον ἀφορᾷ τὰ ἑσπεριδοειδῆ καὶ τὰ ἐλαιόδενδρα.

§20Χ. ΠΙΠΙΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔρχομαι καὶ ἐγὼ νὰ συμφωνήσω μὲ τὸν κ. Μητακίδην, διότι, προκειμένου νὰ ἰσχύσῃ τὸ ὅλον νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον στηρίζεται καθ’ ἑαυτὸ εἰς τὴν προσπάθειαν τῶν νέων ποικιλιῶν, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἑδρασθῇ ἐπὶ τοῦ ἐλέγχου τῶν φυτωρίων. Καὶ θὰ εἶναι ἀσφαλῶς δύσκολον, ἂν ὄχι ἀδύνατον, νὰ ἀσκηθῇ ἔλεγχος εἰς μικροκαλλιεργείας, ὅταν πρόκειται ἀνεξελέγκτως νὰ παράγουν δενδρύλλια, ὄχι μόνον πρὸς ἰδίαν χρῆσιν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ξέρωμεν, ὅτι αὐτοὶ θὰ τὰ χρησιμοποιήσουν, διότι ὁπωσδήποτε θὰ τὰ δώσῃ καὶ εἰς τὴν ἀγοράν. Ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἰδίαν χρῆσιν, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν, νομίζω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον πρέπει νὰ τὰ κατοχυρώσῃ. Διότι πολλὲς φορὲς ὁ ἀγρότης εἶναι φθηνὸς εἰς τὸ ἀλεύρι καὶ ἀκριβὸς εἰς τὰ πίτυρα. Διότι, προκειμένου νὰ παράγῃ ἕνα δενδροκομεῖον, δὲν παίρνει πάντοτε ἠγγυημένα καὶ ὑγιᾶ δενδρύλλια.

§21Δ. ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε, τιμῶ τοὺς γεωπόνους τῶν Σερρῶν, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὰ μικρὰ αὐτὰ φυτώρια καὶ συνέβαλον τὰ μέγιστα εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς δενδροκομίας. Πλὴν ὅμως, ἐπιμένω καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ ἀφίσῃ τὴν διάταξιν ὡς ἔχει, διότι ὑπάρχουν εἰς τὴν Κεντρικὴν Μακεδονίαν, εἰς τὸν Νομὸν Ἡμαθίας, Ἐδέσσης καὶ Φλωρίνης, μερικὰ φυτώρια μικρὰ μέν, τῶν ὁποίων ὅμως τὰ φυτώρια παρακολουθοῦν ἐπιστήμονες ἀπὸ τὴν Διεύθυνσιν Γεωργίας καὶ ἀπὸ τὰς δεκάδας τῶν ἐπιστημόνων γεωπόνων καὶ ἔτσι δὲν κινδυνεύομεν οὔτε ἀπὸ τὰς ποικιλίας, οὔτε ἀπὸ τὰ ἀναιμικὰ ἢ ἄλλα φυτώρια. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ διατήρησις τῆς διατάξεως.

§22Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ καὶ ἐγὼ μὲ τὸν κ. Μητακίδην καὶ τοὺς ἄλλους συναδέλφους. Τὰ φυτώρια πρέπει νὰ εἶναι ἠλεγμένα καὶ ἀκόμη πρέπει νὰ ἔχουν καὶ μίαν τεραστίαν εὐθύνην, ἀπέναντι τῶν καλλιεργηθησομένων ποικιλιῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ ἄτομον, ὅσον καλὴν διάθεσιν καὶ ἂν ἔχῃ νὰ κάμῃ τὴν ἐπιλογήν, ποὺ εἶναι χρήσιμος καὶ ἀπαραίτητος, ἔστω καὶ διὰ τὸν ἑαυτόν του ἀκόμη. Ἐπίσης, μίαν ἄλλην παρατήρησιν ἔχω νὰ κάμω, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν παράγραφον 3, ἐκεῖ ὅπου ὁμιλεῖ διὰ τὰ φυτώρια τὰ ἐλεγχόμενα, τὰ παρακολουθούμενα ὑπὸ τῶν οἰκείων Ὀργανώσεων. Λέγει εἰς ἕνα σημεῖον καὶ τὰς ποικιλίας, τὰς ὁποίας ὑποχρεοῦνται νὰ ἐμβολιάζουν. Δὲν θὰ πρέπει νὰ λησμονῶμεν, κ. Πρόεδρε, ὅτι τὸ φυτώριον εἶναι καὶ μία ἐπιχείρησις, ἡ ὁποία ἀποβλέπει εἰς τὴν καλλιτέρευσιν τῶν ποικιλιῶν, εἰς τὴν ἀνεύρεσιν τῶν καταλλήλων ποικιλιῶν. Πρέπει νὰ ἔχωμεν δὲ ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι αἱ ποικιλίαι τῶν ὀπωροκηπευτικῶν παραλλάσσουν, λόγῳ τῆς μεγάλης ἐπιδόσεως τῶν καλλιεργητῶν ποὺ ἔχομεν εἰς ὅλα τὰ φυτώρια. Φρονῶ, λοιπόν, ὅτι ὁ φυτωριοῦχος πρὶν ἀπὸ τὸ Κράτος, δύναται πάντοτε νὰ φέρῃ τὰς νέας ποικιλίας εἰς τὸν τόπον μας, πολὺ ἐνωρίτερα ἀπὸ τὸν κρατικὸν γραφειοκρατισμόν, δι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ ὁ φυτωριοῦχος πρὸς τοῦτο εὐχέρειαν τοῦ ἐμβολιασμοῦ, χωρὶς τοὺς κρατικοὺς περιορισμούς. Τὸ Κράτος ἔχει ὅλα τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀποτελεσματικὰ διὰ τὴν προαγωγὴν τῆς ποικιλίας, τὴν ὁποίαν αὐτὸ θέλει νὰ προαγάγῃ. Ἔχει τὰς πιστωτικὰς διευκολύνσεις, ἄρα δύναται νὰ ὑποστηρίξῃ ἐκείνας τὰς ποικιλίας, αἱ ὁποῖαι ἐνδείκνυνται καὶ εἶναι γενικοῦ συμφέροντος. Πέραν τῶν ἰδιωτικῶν ὅμως φυτωρίων, ὅλα τὰ ἄλλα, εἴτε εἶναι μικρά, εἴτε εἶναι μεγάλαι ἐπιχειρήσεις, ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἐμπορίαν.

§23Α. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ. Συμφωνῶ καὶ ἐγώ, κ. Πρόεδρε, μὲ τοὺς προλαλήσαντας συναδέλφους, ὅσον ἀφορᾶ τὴν παράγραφον 2. Νομίζω, ὅτι ἡ παράγραφος αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ.

§24Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἡ συζήτησις ποὺ ἐγένετο διὰ τὸ ἄρθρον 4, ἀποδεικνύει τὴν ἐξαιρετικὴν σημασίαν καὶ τὴν σοβαρότητα τοῦ ἄρθρου τούτου, καὶ τοῦ νομοσχεδίου γενικῶς, τὴν ὁποίαν ὅμως τινὲς ἠθέλησαν νὰ ἀμφισβητήσουν. Ἐὰν θέλῃ, κύριοι βουλευταί, τὸ Κράτος, νὰ μεθοδεύσῃ τὴν παραγωγήν, θὰ πρέπει ἡ προσοχή του, κυρίως, νὰ στραφῇ πρὸς τὰ φυτώρια. Ὁ ὑπουργὸς θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν νὰ καθορίζῃ τὰς ποικιλίας, σύμφωνα μὲ τὰς ἀνάγκας καὶ τὴν προτίμησιν τῆς καταναλώσεως. Ἐὰν ἀπαγορεύσωμεν τὰ πρὸς ἰδίαν χρῆσιν προοριζόμενα φυτώρια, πρέπει νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι θὰ ἔχωμεν καταστρατήγησιν τῆς διατάξεως αὐτῆς. Δι’ αὐτό, εἶναι ὀρθότερον καὶ διὰ τὰ φυτώρια τὰ πρὸς ἰδίαν χρῆσιν τοῦ καλλιεργητοῦ νὰ χορηγοῦνται ἄδειαι παρὰ τῶν γεωργικῶν ὑπηρεσιῶν. Διότι οὕτω θὰ δύνανται νὰ γνωρίζουν αἱ ὑπηρεσίαι ποῦ ὑπάρχουν φυτώρια, διὰ νὰ τὰ παρακολουθοῦν. Ἀκόμη, διὰ νὰ προληφθοῦν αἱ παρανομίαι, ὁρίζεται ἐν τῷ σχεδίῳ, ὅτι ἐν τῇ ἕδρᾳ ὁρίζεται ἡ ἔκτασις, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ γίνῃ τὸ φυτώριον καὶ προφανῶς, ὅτι ὁρίζεται ὅση ἔκτασις χρειάζεται διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἀναγκῶν τοῦ καλλιεργητοῦ. Εἶναι, συνεπῶς, ὀρθὴ ἡ διάταξις αὕτη, καὶ διὰ τοῦτο, θὰ παρεκάλουν τοὺς κυρίους συναδέλφους, νὰ τὴν ἀφήσουν ὡς ἔχει. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν παράγραφον 3, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνεφέρθη ὁ κ. Ζορμπᾶς, ἔχω νὰ πληροφορήσω τοῦτο, ὅτι τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται, ποῖαι δηλαδὴ ποικιλίαι πρέπει νὰ καλλιεργοῦνται, εἶναι θέμα ἐντελῶς τεχνικόν. Ἔχω, ἐπίσης, νὰ παρατηρήσω, ὅτι, ἐὰν συνδυάσῃ τις τὴν παροῦσαν διάταξιν μὲ τὴν διάταξιν περὶ γεωργικῶν ἀκολούθων, καθ’ ἣν οὗτοι παρακολουθοῦν καὶ τὰ προϊόντα καὶ τὰς ποικιλίας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἐπιθυμηταὶ εἰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ, θὰ πεισθῇ, ὅτι πρέπει νὰ ἔχῃ ὁ ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, τὴν ἁρμοδιότητα τῆς κατευθύνσεως τῆς παραγωγῆς, ἐν ὄψει ὅλων τῶν συνθηκῶν, ἰδίᾳ τῶν ὑφισταμένων εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 4, ὡς ἔχει;

§26ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 4, ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 5. Ὁ κ. Χ. Πιπιλῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§28Χ. ΠΙΠΙΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 5, διασφαλίζει τὰ φυτώρια ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἔκτασιν ἄνω τῶν 20 στρεμμάτων, ὅταν ὑποχρεώνῃ τὸν ἐπιχειρηματίαν ἢ νὰ εἶναι ὁ ἴδιος γεωπόνος ἢ νὰ προσλαμβάνῃ γεωπόνον. Νομίζω, ὅτι ἡ ἔκτασις εἶναι ἀρκετὰ μεγάλη προκειμένου περὶ φυτωρίων. Καὶ ἐπειδὴ ἐλάχιστα φυτώρια εἶναι ἄνω τῶν 20 στρεμμάτων, διὰ νὰ μὴ ὑπάρξῃ γράμμα κενὸν ἡ διάταξις αὐτή, παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ μίαν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν ἔχω ὑπογράψει, καὶ διὰ τῆς ὁποίας προτείνω ὅπως τὰ στρέμματα τοῦ φυτωρίου περιορισθοῦν τοὐλάχιστον εἰς δέκα στρέμματα, ὥστε φυτώρια ἔχοντα ἔκτασιν ἄνω τῶν δέκα στρεμμάτων νὰ προσλάβουν τεχνικὸν διευθυντὴν γεωπόνον ἢ νὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἐπιχειρηματίας γεωπόνος. Ὅπως ἐτόνισε προηγουμένως ὁ κ. ὑπουργός, ἀσφαλῶς τὰ φυτώρια εἶναι τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὠμέγα τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, προκειμένου περὶ τῆς δενδροκομίας. Δι’ αὐτὸ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ κάμῃ δεκτὴν τὴν τροπολογίαν μου.

§29Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, φοβοῦμαι, ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 5 δὲν πρόκειται νὰ ἐφαρμοσθῇ. Ἐνῷ ἀποβλέπει ἡ διάταξις αὐτὴ εἰς τὸ νὰ ἐπιβάλῃ ἕνα πρόσθετον ἔλεγχον, μίαν πρόσθετον παρακολούθησιν, πέραν τῶν Διευθύνσεων Γεωργίας, καὶ εἰς τοὺς ἰδιωτικοὺς γεωπόνους, εἰς τὰ φυτώρια, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχῃ. Ἐὰν ἡ διάταξις αὐτὴ ἀποβλέπῃ εἰς τὸ νὰ ἀπασχολήσῃ ἀριθμόν τινα ἐκ τῶν ἀνέργων γεωπόνων, πάλιν καὶ τὸν σκοπὸν αὐτὸν δὲν θὰ ἐπιτύχῃ ἡ διάταξις αὐτή, διότι εἶναι ἀντιοικονομική. Εἴμεθα ἐκτὸς τῆς σημερινῆς πραγματικότητος, κ. Πρόεδρε, ἐὰν δὲν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι αἱ μικραὶ ἐπιχειρήσεις, ὅπως εἶναι αἱ ἐπιχειρήσεις αὐταὶ τῶν φυτωρίων, προσέχουν, ἐὰν θέλουν νὰ ζήσουν καὶ νὰ ἀποδώσουν, καὶ τὴν παραμικροτέραν δαπάνην. Καὶ τὴν δαπάνην ἑνὸς ἐργάτου τὴν προσέχουν, διότι εἶναι ἐπιβάρυνσις σοβαρά. Δὲν θὰ εὑρεθῇ πρόθυμος ἐπιχειρηματίας ἔχων εἰς τὴν διάθεσίν του 20 στρέμματα, ἢ ὅπως ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος πρὸ ὀλίγου προέτεινε 10 στρέμματα, νὰ προσλάβῃ γεωπόνον καὶ νὰ τὸν πληρώσῃ μὲ τὴν ἀμοιβὴν ἑνὸς ἐπιστήμονος, διότι θὰ ἔχῃ μεγάλην ἐπιβάρυνσιν. Ἐπειδή, ὅπως ἐτόνισεν ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπανειλημμένως καὶ ὅπως καθίσταται σιγὰ σιγὰ συνείδησις εἰς τὸ Σῶμα, σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, εἶναι νὰ ἐπιβάλωμεν εἰς τὴν χώραν καλλιεργείας χρησίμους διὰ νὰ παράγωμεν προϊόντα τὰ ὁποῖα θὰ ἠμποροῦν νὰ γίνουν συναγωνίσιμα, καὶ ἐπειδὴ ἐπιθυμοῦμεν νὰ βοηθήσωμεν εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτήν, καὶ διὰ νὰ μὴ μείνῃ γράμμα κενὸν ἡ διάταξις αὐτὴ —διότι θὰ μείνῃ γράμμα κενόν, κ. Ὑπουργέ, ἐπειδὴ κανεὶς δὲν θὰ ἐφαρμόσῃ τὴν διάταξιν αὐτὴν— ὑποβάλλω τὴν παράκλησιν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μὴ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ψήφισιν τῆς διατάξεως αὐτῆς ἢ ἐὰν ἐπιμείνῃ νὰ τὴν θεωρήσῃ ὡς γράμμα κενὸν καὶ νὰ μὴ στηρίξῃ ἐπ’ αὐτῆς οὐδεμίαν ἐλπίδα διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ τοῦ νομοσχεδίου. Ἐὰν θέλῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ νὰ ἀποδώσῃ, ὁ κ. ὑπουργός, πρέπει νὰ ἐπισημάνῃ τὰς Διευθύνσεις Γεωργίας ἀνὰ τὴν χώραν, αἱ ὁποῖαι εἰδικῶς καὶ εἰς ἔκτασιν καὶ εἰς ἔντασιν θὰ ἀπασχοληθοῦν μὲ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου αὐτοῦ. Καὶ ἐπειδὴ τὸ ὑπάρχον σήμερον προσωπικὸν δὲν ἐπαρκεῖ εἰς τὰ πρόσθετα αὐτὰ καθήκοντα, ὁ κ. ὑπουργὸς εὐθέως νὰ ἀπευθυν☐ καὶ νὰ τοῦ πῇ, ὅτι ἐπειδὴ ἔχω νὰ ἐκτελέσω ἕνα βασικὸν σκοπὸν τῆς παραγωγῆς, ἔχω ἀνάγκην ἀπὸ 20, ἀπὸ 30, ἀπὸ 40 ἢ ἀπὸ 50 γεωπόνους, διὰ τοὺς ὁποίους ὀφείλει νὰ δώσῃ πίστωσιν τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, νὰ τοὺς διωρίσῃ, νὰ τοὺς κατανείμῃ εἰς τὰς Γεωργικὰς Διευθύνσεις, ἐπιφορτισμένας ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῶν τῶν διατάξεων. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ὑπάρχῃ μία ἰσότης μεταχειρίσεως ὅλων τῶν φυτωριούχων, καὶ τῶν μικρῶν καὶ τῶν μεγάλων, καὶ τῶν ἐπιστημόνων καὶ τῶν μὴ ἐπιστημόνων. Καὶ θὰ ἐπιτύχωμεν καὶ τοὺς ἄλλους σκοπούς, ὅτι δὲν θὰ ἐπιβαρύνωνται προσθέτως τὰ φυτώρια, καὶ συνεπῶς δὲν θὰ ἔχωμεν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς παραγωγῆς ἐπιβαρύνσεις τοῦ προϊόντος αὐτοῦ. Μὲ ἐλαχίστην δαπάνην καὶ ἐπιβάρυνσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ ἀπασχολήσωμεν ἀνέργους σήμερα γεωπόνους, ἀλλὰ καὶ θὰ θέσωμεν εἰς ὀρθὴν βάσιν τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νομοσχεδίου. Ἐγὼ δὲν εἶμαι σύμφωνος μὲ τὴν ψήφισιν τοῦ ἄρθρου 5, διότι πιστεύω ἀπολύτως, κ. Ὑπουργέ, ὅτι οὐδεὶς θὰ διορισθῇ εἰς τὰ φυτώρια, διότι κανεὶς δὲν θὰ εὑρεθῇ μὲ 20 στρέμματα. Τὸ μόνον ποὺ μένει εἶναι νὰ ἐπανδρώσωμεν τὰς Διευθύνσεις τῆς Γεωργίας μὲ εἰδικὸν προσωπικόν. Εἶχον τὴν ὑπομονήν, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἀπευθυνθῶ εἰς 4 διάφορα σημεῖα τῆς χώρας τηλεφωνικῶς, εἰς τὰς Διευθύνσεις τῆς Γεωργίας καὶ ἠρώτησα, ἐὰν μὲ τὸ ὑπάρχον προσωπικὸν ἠμποροῦν νὰ ἐφαρμόσουν τὸν νόμον. Καὶ μοῦ ἀπήντησαν ὄχι. Δὲν θὰ ἐφαρμοσθῇ λοιπὸν ὁ νόμος αὐτός, οὔτε μὲ τὴν διάταξιν αὐτὴν οὔτε μὲ τὸ ὑπάρχον προσωπικόν. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς ἐὰν θέλῃ νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν νόμον πρέπει νὰ ἀκούσῃ τὴν γνώμην μας περὶ αὐξήσεως τοῦ ἐπιστημονικοῦ προσωπικοῦ τῶν Διευθύνσεων Γεωργίας.

§30Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 5, ὅπως ἀκριβῶς ἀναφέρεται εἰς τὴν παραχώρησιν τῆς χρήσεως φυτωρίων ἄνω τῶν 20 στρεμμάτων κλπ. δὲν θὰ ἔχῃ τὴν πρακτικὴν του ἐφαρμογήν. Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν κ. Ὑπουργέ, ὅτι ἡ βάσις διὰ τὴν ἀπόδοσιν τῆς δενδροκομίας εἶναι τὸ φυτώριον. Ἡ καλὴ ἀνάπτυξις ἑνὸς ὀργανισμοῦ ὅταν εἶναι μικρὸς θὰ δώσῃ τὴν δυνατότητα νὰ ἀποδώσῃ ὅταν θὰ ἀποκτήσῃ τὴν ὥριμον ἡλικίαν. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ζῶντας ὀργανισμοὺς καὶ εἰς τὸν ἄνθρωπον καὶ εἰς τὰ ζῶα. Συνεπῶς, ἡ βάσις τοῦ ἄρθρου καὶ γενικῶς τοῦ νομοσχεδίου, ἀπὸ τὴν ἄποψιν αὐτὴν ἐξυπηρετεῖ ἀπολύτως τὴν ἀνάπτυξιν τῆς δενδροκομίας. Θέλω νὰ τονίσω αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ὅτι ὁ προλαλήσας συνάδελφος δὲν ἔχει ἀντιληφθῆ τὴν σημασίαν τοῦ γεωπόνου εἰς τὴν γεωργίαν γενικῶς καὶ εἰδικώτερον εἰς τὴν δενδροκομίαν, ὅπως περιγράφεται ἐν τῷ νομοσχεδίῳ καὶ ὅπως ἀκριβῶς θέτει τὴν ἀποστολὴν τοῦ γεωπόνου. Εἶναι γεγονός, ὅτι μέχρι σήμερον πολλαὶ δενδροκομικαὶ ἐπιχειρήσεις ἀπέτυχον, διότι ἡ ἀρχὴ δὲν ἦτο καλή, ἡ ἀρχὴ ἡ ὁποία θὰ ἐγγυᾶτο διὰ τὴν καλὴν ἀπόδοσιν τῆς ἐπιχειρήσεως. Αὐτοὺς τοὺς ἐξασφαλίζει μόνον ὁ γεωπόνος καὶ λόγῳ τῆς ἐπιστημονικῆς του συνειδήσεως καὶ λόγῳ γενικώτερον τῆς πρακτικῆς του ἀσκήσεως. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐκτάσεως τῶν στρεμμάτων τῶν φυτωρίων. Εἰς τὴν χώραν μας φυτώρια πάρα πάνω ἀπὸ δέκα στρέμματα δὲν ὑπάρχουν. Ἡ ἄδεια πρέπει νὰ παραχωρῆται εἰς τοὺς γεωπόνους. Καὶ ἀπὸ δέκα στρέμματα καὶ ἄνω θὰ εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἡ πρόσληψις γεωπόνου. Μόνον ἔτσι εἶναι δυνατὸν νὰ κατευθύνωμεν τὴν δενδροκομίαν, ἡ ὁποία πράγματι ἠμπορεῖ νὰ ἀποδώσῃ. Ἐπίσης, κ. Ὑπουργέ, δὲν ἀναφέρετε τὰ δασικὰ φυτώρια καὶ αὐτὸ εἶναι μία παράλειψις εἰς τὸ νομοσχέδιον. Θὰ πρέπει νὰ ληφθῇ μέριμνα καὶ διὰ τὰ φυτώρια αὐτά. Ὑπάρχουν ἐκτάσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀξιοποιηθοῦν κατὰ κανένα τρόπον παρὰ μόνον μὲ τὰ δασικὰ φυτώρια, τὰ ὁποῖα εἶναι πολύτιμα διὰ τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν. Λέγω, λοιπόν, ὅτι αἱ διατάξεις αὐταὶ πρέπει νὰ ἐπεκταθοῦν καὶ εἰς τὰ δασικὰ φυτώρια καὶ παρακαλῶ νὰ δεχθῆτε τὴν τροπολογίαν μου τὴν σχετικὴν μὲ αὐτά.

§31Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, ἐπιτρέπετε νὰ δώσω μίαν ἐξήγησιν; Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχουν δύο εἰδῶν φυτωριοῦχοι. Πρῶτον, οἱ ἀγρόται οἱ ἀσχολούμενοι αὐτοπροσώπως μὲ τὰ φυτώρια καὶ τὴν καλλιέργειαν δενδρυλλίων οἱ ὁποῖοι ἐκ παραδόσεως κάμνουν αὐτὴν τὴν ἐργασίαν καὶ ἔχουν ἐμπειρίαν εἰς τὴν καλλιέργειαν δενδρυλλίων. Δεύτερον, εἶναι δυνατὸν εἰς τὴν ἐργασίαν ταύτην ν’ ἀσχοληθοῦν ἐπιχειρηματίαι. Οἱ ἐπιχειρηματίαι φυτωριοῦχοι δὲν ἔχουν τὴν ἀπαιτουμένην ἐμπειρίαν καὶ ἐπειδὴ στεροῦνται τῆς ἐμπειρίας αὐτῆς δι’ αὐτὸ τὸ σχέδιον προβλέπει τὴν πρόσληψιν γεωπόνου. Αὐτὸν τὸν σκοπὸν ἔχει ἡ σχετικὴ διάταξις. Δηλαδὴ τὴν διασφάλισιν τῆς κανονικῆς καὶ ἐπιστημονικῆς ἀναπτύξεως τῶν δενδρυλλίων. Εἶναι ὁμολογουμένως ἀληθές, ὅτι ἡ ἔκτασις τῶν 20 στρεμμάτων εἶναι μεγάλη, διότι εἰς κἄθε στρέμμα εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναπτυχθοῦν 8.000 περίπου δενδρύλλια καὶ τὰ 10 στρέμματα εἶναι ἀρκετά. Θὰ ἐδεχόμην τὴν πρότασιν τοῦ κ. συναδέλφου, φοβοῦμαι ὅμως, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχουν εἰς τὴν διάθεσίν μας ἀνάλογοι γεωπόνοι διὰ νὰ ἐπιβλέψουν τὰς ἐπιχειρήσεις αὐτάς. Δι’ αὐτὸν καὶ μόνον τὸν λόγον διστάζω νὰ μειώσω τὴν ἔκτασιν. Ἐὰν θέλετε, δέχομαι νὰ τεθῇ ἡ διάταξις, ὡς δυνητική, οὕτως ὥστε ὁ ἑκάστοτε ὑπουργὸς νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν ἀναλόγως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν γεωπόνων νὰ κρίνῃ. Νομίζω, ὅτι αὐτὸς ὁ τρόπος εἶναι προτιμότερος.

§32Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, διαφωνῶ μὲ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, ἀκριβῶς εἰς τὸ σημεῖον αὐτό. Δὲν ὑπάρχει ἀμφισβήτησις, ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ὑποανάπτυκτος χώρα καὶ μέχρι σήμερον ἦτο ξένη μὲ τὴν ἐπιστημονικὴν δενδροκομίαν. Διὰ τοῦτο δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ σκεπτώμεθα, ὅτι τὰ φυτώρια δύνανται νὰ εὐδοκιμήσουν, νὰ λειτουργήσουν καὶ νὰ ἀποδώσουν ἐὰν δὲν τεθοῦν κάτω ἀπὸ τὴν εὐθύνην τοῦ ἐπιστήμονος. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι πρέπει νὰ τὸ διαφυλάξωμεν τὸ σημεῖον αὐτό. Δὲν πρέπει νὰ λειτουργήσουν φυτώρια δι’ ἐμπορίαν χωρὶς ἐπιστημονικὸν διευθυντήν. Ἐπίσης ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι τὰ φυτώρια πρέπει νὰ εἶναι ἐλεύθερα καὶ εἰς τὸν ἐμβολιασμόν, διότι θὰ σπεύδουν οἱ φυτωριοῦχοι ἀμέσως νὰ μεταφέρουν καὶ νὰ ἐφαρμόσουν καὶ εἰς τὴν χώραν τὰς ποικιλίας ποὺ ἐπικρατοῦν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν αἱ ὁποῖαι κατ’ ἔτος μεταβάλλονται. Ἄλλως τε θὰ ἀναπτυχθῇ καὶ ἅμιλλα μεταξὺ τῶν ἐπιχειρηματιῶν φυτωριούχων πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας. Ὅπως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαθέτῃ τις φάρμακα εἰς ἀσθενεῖς, ἂν δὲν εἶναι ἐπιστήμων φαρμακοποιός, οὕτω καὶ εἰς τὴν γεωργίαν κανεὶς δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐμπορεύεται δενδρύλλια χωρὶς τὴν ἐπίβλεψιν τοῦ γεωπόνου, χωρὶς τὴν ἐπιστημονικὴν ἐγγύησιν τοῦ ἐπιστήμονος. Ἐὰν τώρα τὰ μικρὰ φυτώρια τῶν μὲν γεωπόνων ἰδιοκτητῶν εἶναι μικρᾶς ἐκτάσεως, οἱασδήποτε ἐκτάσεως, καὶ δὲν δύναται κεχωρισμένως ν’ ἀνθέξουν εἰς τὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ ἐπιστήμονος Δ)ντοῦ, τότε τὰ κτήματα αὐτὰ ἀπὸ κοινοῦ νὰ προσλαμβάνουν ἐπιστήμονα διευθυντὴν—ὑπεύθυνον διὰ τὴν παραγωγὴν δενδρυλλίων καὶ ὀπωροκηπευτικῶν—ἄλλωστε ὁ γεωπόνος εἶναι ἀπαραίτητος ἀκόμη καὶ διὰ τὴν πολιτείαν, διότι διὰ τοῦ γεωπόνου θὰ προλαμβάνωνται καὶ θὰ καταπολεμοῦνται ἀσθένειαι καὶ πέραν αὐτῶν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμόζουν ἀποτελεσματικὰ καὶ τὰς ὁδηγίας τοῦ Ὑπουργείου μὲ ἀκρίβειαν καὶ ἐπιμέλειαν.

§33Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Συμφωνῶ μὲ ὅσα εἶπεν ὁ κ. Τσιάρας μὲ τὴν διαφορὰν ὅμως νὰ ἐξαιρεθοῦν αἱ περιφέρειαι εἰς τὰς ὁποίας δὲν καθίσταται δυνατὴ ἡ πρόσληψις γεωπόνων, ὅπως εἶναι ἡ περιφέρεια τῆς Λήμνου, ὅπου ἱδρύθησαν φυτώρια δι’ ἐράνων τῶν κατοίκων.

§34Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρεξηγήθησαν ὑπὸ τῶν κ. συναδέλφων οἱ λόγοι μου. Δὲν ἐζήτησα νὰ λείψῃ ὁ ἔλεγχος τῶν γεωπόνων, τοὐναντίον ὑπεστήριξα, ὅτι ἀπαιτεῖται ἐντατικὸς ἔλεγχος τούτων. Τὸ νὰ ἔχουν ὅμως 3–4 ἐπιχειρήσεις τὸν ἴδιον ἐπιστημονικὸν διευθυντὴν αὐτὸ εἶναι ἀνεφάρμοστον, διότι κἄθε ἐπιχείρησις ἔχει τὰ μυστικά της. Δι’ αὐτὸ ὑπεστήριξα, ὅτι τὰ φυτώρια αὐτὰ πρέπει νὰ παρακολουθοῦνται ἀπὸ κρατικὸν γεωπόνον καὶ ὄχι ἀπὸ ἰδιωτικόν, ποὺ θὰ τὰ ἐπιβαρύνῃ οἰκονομικῶς καὶ δὲν παρέχει τὰ ἐχέγγυα τῆς διατηρήσεως τοῦ ἐμπορικοῦ μυστικοῦ ἑκάστης ἐπιχειρήσεως.

§35Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Μία φραστικὴ διόρθωσις εἰς τὴν 6ην σειρὰν τοῦ ἄρθρου 5 ἐκεῖ ποὺ λέγει «κέκτηται δίπλωμα γεωπόνου» ὑπάρχει κἄποιο τυπογραφικὸν λάθος. Πρέπει νὰ τεθῇ ἕνα «θέλει». Ἐπίσης ἐκεῖ ποὺ λέγει «μὴ συνδεόμενον δι’ ὑπαλληλικῆς σχέσεως πρὸς τὸ δημόσιον ἢ νομικὸν πρόσωπον δημοσίου δικαίου», νὰ τεθῇ «ἢ Α.Τ.Ε.», διότι εἶναι ἀμφισβητούμενον ἐὰν ἡ Α.Τ.Ε. εἶναι νομικὸν πρόσωπον δημοσίου δικαίου.

§36Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς τὴν Μακεδονίαν ὑπάρχει ἀρκετὸν κατάλληλον προσωπικὸν διὰ νὰ παρακολουθῇ τὰς φυτωριακὰς ἐπιχειρήσεις. Συνεπῶς, νομίζω, ὅτι τὰ 50 στρέμματα ποὺ ὁρίζει τὸ ἄρθρον 5, ὅτι δύνανται νὰ ἔχουν κοινὸν διευθυντὴν ἐφ’ ὅσον ταῦτα ἀνήκουν εἰς δύο ἐπιχειρήσεις, εἶναι πολλά. Νομίζω, ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς τῶν 50 στρεμμάτων, πρέπει νὰ μειωθῇ.

§37Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Ἂς τὸ ἀφίσωμεν εἰς τὴν διακριτικὴν εὐχέρειαν τοῦ ὑπουργοῦ, ὅπως δι’ ἀποφάσεως αὐτοῦ ὁρίζεται τὸ κατώτατον ὅριον.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 5, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ;

§39ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 5, ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. (Ἀκολούθως ἐγένετο δεκτὸν τὸ ἄρθρον 6 ὡς ἔχει). Ἄρθρον 7. Ὁ κ. Ε. Ρήγας, ἔχει τὸν λόγον.

§41Ε. ΡΗΓΑΣ. Ἄδειαι ἐμπορίας τῶν δένδρων δίδονται κατὰ προτίμησιν εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν καὶ ἄλλα γεωργικὰ προϊόντα καὶ ἐφόδια καὶ ἰδίως εἰς τοὺς γεωπόνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν εἰδικευθῆ εἰς τὸν τομέα αὐτόν.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 7, ὡς ἔχει;

§43ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 7, ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἔχει. Ἄρθρον 8. Ὁ κ. Ι. Τζαμπάζης, ἔχει τὸν λόγον.

§45Ι. ΤΖΑΜΠΑΖΗΣ. Τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου συνεκίνησε τοὺς παραγωγοὺς πολλῶν περιοχῶν, ἰδιαιτέρως δὲ τοὺς παραγωγοὺς τῆς περιφερείας μου. Ἀλλὰ θὰ ἀνέμενον ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ εἶναι ἀκόμη πειὸ ρηξικέλευθος εἰς τὸ ἑξῆς σημεῖον: Διὰ τοῦ ἄρθρου 11 ἐπιδιώκεται ἡ ἐξασφάλισις ἑνὸς τύπου καὶ ποικιλίας τῶν κηπευτικῶν. Κύριε Πρόεδρε, ζητῶ ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργόν, μίαν προσθήκην. Οἱ σπόροι εἶναι δι’ ἓν ἔτος, τὰ δένδρα εἶναι διὰ πολλὰ ἔτη. Εἰς τὸ ἄρθρον 11 ἐξασφαλίζεται ἡ ὑγιεινὴ κατάστασις σπόρων καὶ τῶν κηπευτικῶν, διατὶ νὰ μὴ ἐπιζητοῦμεν καὶ τὴν ὑγιεινὴν κατάστασιν τῶν δένδρων; Ὑπάρχουν πολλαὶ περιοχαί, αἱ ὁποῖαι ἔχουν κτήματα μὲ δένδρα εἰς πολὺ καλὴν κατάστασιν, ὑπάρχουν ὅμως, εὐτυχῶς, καὶ λίγοι κακοὶ κτηματίαι, οἱ ὁποῖοι δὲν συντηροῦν τὰ δένδρα των. Διατὶ νὰ μὴ λαμβάνεται πρόνοια, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, νὰ ὑποχρεοῦνται αὐτοὶ νὰ διατηροῦν τὰ κτήματά των εἰς κατάστασιν καλῆς ἐκμεταλλεύσεως; Διότι, ἄλλως, τὸ κτῆμα των ἀποτελεῖ ἑστίαν μολύνσεως δι’ ὅλα τὰ πέριξ κτήματα, εἰς μεγάλην ἀκτῖνα. Ἐὰν δὲν ἠμπορῇ νὰ θεσπισθῇ διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου ποινικὴ διάταξις, νὰ θεσπισθῇ κἄποια ἄλλη διάταξις, ἡ ὁποία νὰ καθορίζῃ, ὅπως γίνῃ ἕνα συνεργεῖον, τὸ ὁποῖον νὰ ψεκάζῃ, νὰ καλλιεργῇ καὶ νὰ συντηρῇ τὸ κτῆμα καὶ κατόπιν νὰ εἰσπράττεται, ὅ,τι ἐδαπανήθη ἀπὸ τὸν κτηματίαν.

§46Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, φρονῶ, ὅτι ἡ παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 8 πρέπει νὰ διαγραφῇ. Ὁ φυτωριοῦχος πληρώνει διὰ τὴν παραχώρησιν τῆς ἀδείας πρὸς ἵδρυσιν φυτωρίου, θὰ πληρώσῃ δὲ καὶ ἰδιαιτέρως πάλιν διὰ τὴν ἄσκησιν ἐμπορίας τῶν προϊόντων τὰ ὁποῖα παράγει. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι θὰ πρέπει νὰ διαγραφῇ ἡ δευτέρα παράγραφος, διὰ νὰ μὴ ὑποβληθῇ εἰς διπλοῦν φόρον ὁ ἀσκῶν φυτωριακὴν ἐπιχείρησιν.

§47Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Πράγματι, εἶναι πλεονασμὸς ἡ διπλῆ φορολογία. Ἀφοῦ πληρώνει διὰ τὴν λειτουργίαν φυτωρίου, πῶς θὰ πληρώσῃ δεύτερον τέλος διὰ τὴν ἐμπορίαν τῶν προϊόντων τοῦ φυτωρίου; Εἶναι διπλῆ φορολογία καὶ νομίζω, ὅτι καὶ συνταγματικῶς ἀπαγορεύεται. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ πληρώνῃ ἕνα τέλος.

§48Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας, νὰ ἀποδεχθῇ μίαν προσθήκην εἰς τὸ ἄρθρον 8, ἡ ὁποία νὰ ἀναφέρεται εἰς τὴν ἀπαλλαγὴν ἐκ τῆς οἰκονομικῆς ἐπιβαρύνσεως τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων.

§49Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἶχον μίαν ἔκπληξιν ἀπὸ τὴν παρατήρησιν τοῦ κ. συναδέλφου τῆς ἀριστερᾶς, ὅτι ἐτάχθη ὑπὲρ τοῦ ἐμπορίου. Ἡ ἀριστερὰ τάσσεται ὑπὲρ τῆς διατηρήσεως τοῦ ἐμπορίου. (Γέλωτες). Κύριοι συνάδελφοι, τόσον ἀπὸ καλλιεργητικῆς, ὅσον καὶ ἀπὸ ἐμπορικῆς ἀπόψεως τὸ φυτώριον εἶναι ἐπικερδὴς ἐπιχείρησις, πολὺ ἐπικερδής. Ἔπειτα ἡ λειτουργία τοῦ νόμου καὶ ἡ ἐκπλήρωσις τοῦ σκοποῦ του ἔχει ἀνάγκην ἐσόδων. Δίδονται βραβεῖα ἐπιδοτήσεως. Συνεπῶς, ἐφ’ ὅσον, ὅπως γνωρίζομεν ὅλοι, εἶναι ἐπικερδὴς ἐπιχείρησις, ἂς ἀφίσωμεν νὰ ὑπάρχῃ καὶ κἄποιον ἔσοδον διὰ τὸν λογαριασμὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἀποβλέπει ἀκριβῶς εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ τοῦ νόμου. Δι’ αὐτὸ θὰ εἶχον νὰ παρακαλέσω τοὺς κ.κ. συναδέλφους νὰ μὴ ἐπιμείνουν. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν παρατήρησιν τοῦ φίλου κ. Στεφανίδη, ἀποδέχομαι νὰ ἀπαλλαγοῦν οἱ Δῆμοι καὶ αἱ Κοινότητες ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσιν τῆς καταβολῆς τῶν τελῶν.

§50Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Νομίζω, ὅτι ἡ παρατήρησις, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Τζαμπάζης, ἔχει ἀρκετὰ μεγάλην σημασίαν. Ἐὰν ἕνας δενδροκαλλιεργητὴς ἐξ ἀμελείας δὲν περιποιεῖται τὴν ἔκτασιν, τὴν ὁποίαν ἔχει φυτευμένην καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς ἀμελείας του δημιουργεῖται κίνδυνος μολύνσεως τῶν ἄλλων δενδροκαλλιεργειῶν, διὰ τῆς ἀναπτύξεως ὡρισμένων μικροβίων, θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα ἡ Διεύθυνσις Γεωργίας, νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν καὶ ἢ νὰ λαμβάνῃ μέτρα εἰς βάρος αὐτοῦ ἢ νὰ ἐκτελῇ αὐτὴ αὕτη τὰς ἀπαιτουμένας ἐργασίας δαπάναις τοῦ ἀμελοῦς αὐτοῦ καλλιεργητοῦ. Εἶναι τοῦτο ζήτημα γενικωτέρου συμφέροντος διὰ τὴν ὁμαλὴν διεξαγωγὴν τῆς δενδροκαλλιεργείας καὶ τὴν ἀπόδοσιν τῶν ὀπωροφόρων δένδρων. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ τρόπος ἀντιμετωπίσεως τοῦ κινδύνου αὐτοῦ καὶ τὸ θέμα θὰ πρέπει νὰ τύχῃ τῆς ἀναλόγου προσοχῆς.

§51Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μοῦ δίδετε ἀφορμήν, κύριε συνάδελφε, νὰ ἀπαντήσω τόσον ἐπὶ τῆς παρατηρήσεως ὑμῶν, ὅσον καὶ τῆς παρατηρήσεως τοῦ συναδέλφου κ. Τζαμπάζη, εἰς τὴν ὁποίαν δὲν ἀπήντησα προηγουμένως, διότι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 8 δὲν ἔχει καθόλου σχέσιν μὲ τὴν παρατήρησιν τοῦ κ. συναδέλφου. Ποῦ στηρίζεται, κύριοι συνάδελφοι, ἡ πρόοδος ἡ γεωργική; Ποῦ στηρίζεται κυρίως ἡ ἀνάπτυξις τοῦ εἰσοδήματος, ἡ καλυτέρα καλλιέργεια, ἡ καταπολέμησις τῶν ἀσθενειῶν; Ὅλα αὐτὰ στηρίζονται κυρίως ἐπὶ τῆς ἐκπαιδεύσεως τῆς τεχνικῆς τῶν γεωπόνων καὶ τῆς πειθοῦς, τὴν ὁποίαν θὰ ἀσκήσουν οἱ γεωπόνοι ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, ἰδίᾳ δὲ τῶν καλλιεργητῶν τῶν δενδρωδῶν καὶ τῶν κηπευτικῶν, αἱ ὁποῖαι καλλιέργειαι, ὅπως ξέρετε, ἀπαιτοῦν μίαν ἐμπειρίαν. Ἐλπίζομεν ἢ μᾶλλον πρέπει νὰ ἀνομολογήσωμεν, ὅτι καὶ εἰς τὸ πεδίον αὐτὸ τῆς τεχνικῆς ἐκπαιδεύσεως τῶν ἀγροτῶν ἔχομεν κάμει προόδους σημαντικὰς καὶ ἐλπίζομεν αἱ πρόοδοι αὐταὶ νὰ εἶναι ἔτι σημαντικώτεραι μὲ τὴν ἐπάνδρωσιν, τὴν ὁποίαν κάμνομεν — μόλις ἐψηφίσατε τὸν νόμον περὶ αὐξήσεως τῶν θέσεων τῶν γεωπόνων τῶν γεωργικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, καθιερώσωμεν αὐτὴν τὴν διάταξιν, περὶ ἧς ὡμιλήσατε, νὰ σᾶς εἴπω, ποῖον ἀποτέλεσμα θὰ ἔχῃ; Οὐδείς, ὅσον καὶ ἂν τὸ πιστεύετε δὲν θὰ καταπολεμᾷ τὴν ἀρρώστεια καὶ θὰ ἀφήνουν νὰ ἐπεμβαίνῃ τὸ Κράτος μὲ ἀποτέλεσμα, οὔτε τὸ Κράτος νὰ δύναται νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὴν καταπολέμησιν τῶν ἀσθενειῶν, ἀλλὰ καὶ ἀκόμη νὰ ἔχωμεν οἰκονομικὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν καλλιεργειῶν μὲ τὰς γνωστὰς ἐπιδράσεις εἰς τὸ νὰ μὴ θέλουν νὰ πληρώσουν. Ἀκριβῶς, διὰ νὰ καταπολεμηθῇ αὐτὸ τὸ κακόν, χρειάζεται ἡ ἔντονος προσπάθεια καὶ ἡ ἔντονος προπαγάνδα τῶν γεωπόνων. Μοῦ ἔδωσεν ὁ κ. Ζορμπᾶς ἀφορμὴν καὶ ἐκ τῆς ἀφορμῆς αὐτῆς ἔχω νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅπως τὸ εἶπον καὶ κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ νόμου περὶ τῶν ὀργανικῶν θέσεων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ὅταν ἠρωτήθην ἀπὸ τοὺς κ.κ. βουλευτάς, τί τοὺς θέλω τόσους γεωπόνους, αὐτοὺς τοὺς 250, ποὺ πρόκειται νὰ προσληφθοῦν, ὅτι ἕνας σημαντικὸς ἀριθμὸς ἐξ αὐτῶν, ἐν προκειμένῳ ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς εἶναι 50 γεωπόνοι, θὰ διατεθοῦν διὰ τὰ δενδροκηπευτικά. Ἔπειτα ἔχω νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι σημαντικὸς ἀριθμὸς γεωπόνων καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ἐκπαιδεύεται καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἀκόμη ἔχω νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι κατὰ προτίμησιν μέχρι 90 καὶ 95% οἱ γεωπόνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποσταλοῦν εἰς ἐξωτερικὸν ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, θὰ εἶναι διὰ τὰς τρεῖς κατηγορίας, διὰ τὰ δενδροκηπευτικά, διὰ τὴν κτηνοτροφίαν καὶ διὰ τὰ ἔργα ἐγγείου βελτιώσεως. Οὕτως ὥστε ἐλπίζω εἰς ὀλίγον καιρὸν μὲ τὴν τεχνικὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν μᾶς παρέχουν αἱ Η.Π.Α. καὶ ἄλλοι ὀργανισμοί, νὰ μπορέσωμεν νὰ κάμωμεν ἢ μᾶλλον θὰ ἔχωμεν ἕνα σημαντικὸν ἀριθμὸν γεωπόνων ἐκπαιδευμένων, ὥστε νὰ ἀσκήσουν ὅλην τὴν ἐπιρροὴν καὶ ὅλην τὴν δραστηριότητά τους εἰς τὸ νὰ ἐκπαιδεύσουν τεχνικῶς τοὺς ἀγρότας διὰ νὰ μπορέσωμεν ἀποτελεσματικῶς νὰ προοδεύσωμεν καὶ εἰς τὸ πεδίον αὐτὸ τῆς ἀναπτύξεως καὶ τῆς καταπολεμήσεως τῶν ἀσθενειῶν.

§52Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, πολὺ ὡραῖα εἶναι αὐτά, καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἡ πειθὼ εἶναι ἡ καλυτέρα μέθοδος εἰς τὸ Δημοκρατικὸν πολίτευμα τῆς ἐνεργείας τῶν Κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, ἀλλὰ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι εἰς ὡρισμένας ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις ἡ πειθὼ αὐτὴ δὲν θ’ ἀρκέσῃ, τί θὰ κάμουν οἱ γεωπόνοι αὐτοί, τοὺς ὁποίους θὰ διορίσετε καὶ ἐπιπροσθέτως ὅλα αὐτὰ τὰ ἄφθονα κρατικὰ ὄργανα, ὅταν δὲν ἔχουν ἐκ τοῦ νόμου δικαίωμα νὰ ἐπέμβουν εἰς μίαν περίπτωσιν εἰς τὴν ὁποίαν ἀναπτύσσεται μία ἑστία καταστροφῆς τῶν φυτειῶν ἀπὸ ἕνα ἀμελῆ γεωργόν; Θὰ πρέπει, καὶ αὐτὸ ἐζήτησεν ὁ κ. συνάδελφος καὶ αὐτὸ ἤθελα καὶ ἐγὼ νὰ τονίσω νὰ ληφθῇ ἕνα μέτρον.

§53Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Θὰ γίνουν ἔτσι ἀμελεῖς.

§54Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Νὰ δοθῇ τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς Γεωπόνους ἐκ τοῦ νόμου νὰ ἐπέμβουν ἀποτελεσματικῶς εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς.

§55Ι. ΤΖΑΜΠΑΖΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, λυποῦμαι ποὺ δὲν μὲ ἐπείσατε, διότι εἰς τὸν νόμον περὶ Ἀγροφυλακῆς ὑπάρχει ἀνάλογος διάταξις ποὺ λέγει, ὅτι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι συνέχονται πρὸς κοινοτικὴν ὁδόν, ἐκεῖνοι ὑποχρεοῦνται νὰ τὸν φτιάξουν καὶ ἐὰν ὄχι ἐπεμβαίνει συνεργεῖον ἢ διώκονται ποινικῶς. Εἰς τὴν Νάουσαν ἔχομεν 25.000 δενδροφυτώρια καὶ ἐντρέπομαι ὅταν πηγαίνω εἰς τὴν Νάουσαν, διότι εἰς τὸν σταθμὸν ὑπάρχει ἕνα στρέμμα, τὸ ὁποῖον ἀνήκει εἰς κἄποιον ποὺ μένει εἰς τὴν Θεσσαλονίκην καὶ τὸ ἔχει φυτευμένον ἀλλὰ παρημελημένον. Ἐπίσης τὰ φάρμακα τὰ ἀντιπαρασιτικὰ δὲν εἶναι διηνεκοῦς ἰσχύος, κρατοῦν 10–15 ἡμέρες, τὰ δὲ μικρόβια πετοῦν καὶ πᾶνε εἰς τὰ δένδρα, τὰ ὁποῖα δὲν ψεκάζονται καὶ ξαναγυρίζουν. Ἐγὼ θὰ ἐπερίμενα ἀπὸ σᾶς τὸ ἑξῆς νὰ μᾶς ἐλέγατε, ὅτι σὲ κἄποιον ἄλλο νομοσχέδιον θὰ ἐλαμβάνατε πρόνοιαν ἢ θὰ τὸ ἐλαμβάνατε ὑπ’ ὄψει διὰ τὸ μέλλον.

§56Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὀρθῶς ἐξηρέσατε τὴν φορολογίαν ἀπὸ τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ ἐξαιρέσετε καὶ τὰς φιλοδασικὰς ἑνώσεις ἐφ’ ὅσον συντηροῦν φυτώρια δένδρων.

§57Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Δὲν περιλαμβάνονται ἐδῶ τὰ δασικά. Ἐὰν ὅμως, αἱ φιλοδασικαὶ ὀργανώσεις κάμνουν καὶ φυτώρια καὶ κάμνουν καὶ ἐμπόριον φυτωρίων δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ὀρθὸν αὐτό.

§58Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὄχι ἐμπόριον.

§59Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Τί κάμνουν τότε; Ἐὰν κάμνουν δένδρα διὰ τὸν καλλωπισμόν, τότε δὲν πρόκειται περὶ φιλοδασικῶν ἑνώσεων.

§60Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Δωρεὰν τὰ διαθέτουν.

§61Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Τί δένδρα;

§62Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Ροδακινές, ἀχλαδιὲς κ.ἄ.

§63Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Κάμνουν ἐπιχείρησιν φυτωρίων.

§64Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σᾶς παρακαλοῦμεν νὰ τὸ δεχθῆτε, διότι ὅλα αὐτὰ συντηροῦνται ἀπὸ τὴν Φιλοδασικὴν Ἕνωσιν καὶ δὲν τὴν συντηροῦν οἱ συμπολῖται μου ἐφοπλισταί. Ἡ ἕνωσις παρέχει δωρεὰν τὰ δενδρύλλια, ἐληές, χαρουπιές, κ.ἄ. Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ μὴ φορολογηθοῦν, διότι κάμνουν κοινωνικὸν σκοπόν.

§65Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Φοβοῦμαι μήπως γίνῃ, ὅ,τι γίνεται μὲ τὰ χαρτοπαίγνια ὅπου ὅλαι αἱ ψυχαγωγικαὶ ἑνώσεις ἔγιναν λέσχες χαρτοπαικτικές. Φοβοῦμαι μήπως γίνουν ὅλαι φιλοδασικαὶ Ἑνώσεις διὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν φορολογίαν.

§66Π. ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ. Τὰ διαθέτουν δωρεάν.

§67Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Προσθέσατε, εἰς τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας καὶ αἱ ὑφιστάμεναι Φιλοδασικαὶ Ἑνώσεις.

§68Δ. ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Συμφωνῶ καὶ ἐγὼ μὲ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Τσαμπάζη, ἀλλὰ πρέπει νὰ συζητηθῇ εἰς τὸ ἄρθρον 11, διότι πιστεύω, ὅτι πράγματι οἱ ἀμελεῖς γεωργοί, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἐλάχιστοι, νὰ πιεσθοῦν ὥστε νὰ μὴ ἀποτελοῦν τὰ κτήματα ἑστίες ἀσθενειῶν. Νομίζω, ὅτι περὶ αὐτοῦ πρόκειται καὶ τὸ Ὑπουργεῖον θὰ ἀποδεχθῇ τὴν τροπολογίαν αὐτήν. Ἐξ ἄλλου ἡ διάταξις τὴν ὁποίαν προτείνομεν εἶναι μᾶλλον ἀντιδημοτική, διότι θὰ μᾶς φέρῃ ἐμᾶς τοὺς πολιτευτὰς σὲ ἀντίθεσιν μὲ ὡρισμένους ἀμελεῖς παραγωγούς. Ἐπομένως τὸ νὰ τὸ προτείνωμεν ἡμεῖς, θὰ εἰπῇ, ὅτι πράγματι πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει ἡ ἄποψίς μας διότι πράγματι ἀποτελεῖ κίνδυνον διὰ τὰς λοιπὰς φυτείας.

§69Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Φιλοδασικὴν Ἕνωσιν Χίου, ἤθελα νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. ὑπουργόν, ὅτι ὑφίσταται ἀπὸ τὸ 1918, ὅτε ἦτο Διοικητὴς ὁ κ. Παπανδρέου. Διὰ τῆς φράσεως «αἱ ὑφιστάμεναι Φιλοδασικαὶ Ἑνώσεις» μπορεῖ νὰ λυθῇ τὸ θέμα.

§70Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Εἶναι σωστὸ αὐτὸ συνταγματικῶς;

§71Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Πάντως, σημειώσατε, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸ φύτευμα καθαρῶς δασικῶν δένδρων, ἡμεῖς ἔχομεν ἀγριεληὲς καὶ φυτεύομεν περιοχὲς ὁλόκληρες.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 8 μὲ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Στεφανίδη;

§73Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Μὲ τὴν διαφοράν, ὁ ἀριθμὸς 19, νὰ ἀντικατασταθῇ μὲ τὸν ἀριθ. 18.

§74ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 8, ὡς ἐτροπολογήθη ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργόν;

§75ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 8 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Καμβύσης). Ἄρθρον 9. Ὁ κ. Α. Τσιάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§77Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 9 παρ. 2, προτείνομεν ὅπως εἰς τὴν ἐπιτροπὴν ὀπωροπαραγωγῶν μετέχει ἐκτὸς τοῦ Διευθυντοῦ αʹ Διευθύνσεως Γεωργίας καὶ ὁ Διευθυντὴς καὶ ὁ ὑποδιευθυντὴς τοῦ Ἱδρύματος ἐρεύνης. Νομίζω, ὅτι θὰ εἶναι οἱ ἁρμοδιώτεροι νὰ μετέχουν εἰς αὐτὴν τὴν Ἐπιτροπήν.

§78Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τὰ ἱδρύματα θὰ τὰ ἀπομακρύνωμεν ἐξ Ἀθηνῶν.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 9, ὡς ἔχει;

§80ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 9, ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 10.

§82Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν παράγραφον 2 παρακαλῶ νὰ προστεθῇ διάταξις διὰ τῆς ὁποίας θὰ παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς ἰδιώτας γεωπόνους νὰ κάμνουν σποροπαραγωγήν. Ἡ διάταξις τὴν ὁποίαν προτείνω ἔχει ὡς ἑξῆς: «... (ἀναγινώσκει) ...».

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 10, μὲ τὴν προσθήκην τοῦ κ. ὑπουργοῦ;

§84ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§85ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 10, ἐγένετο δεκτὸν μὲ τὴν προσθήκην τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἄρθρον 11. Ὁ κ. Δ. Χατζηδημητρίου, ἔχει τὸν λόγον.

§86Δ. ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς παρακαλέσω ὅπως εἰς τὴν παράγρ. 1 τοῦ ἄρθρου 11 ἐὰν εἶναι δυνατὸν καὶ εἰς τὸ σημεῖον ποὺ ἀναφέρεται, ὅτι «ἀπαιτεῖται ἡ ἄδεια κλπ.» νὰ τεθῇ «μετὰ πρότασιν τῆς οἰκείας διευθύνσεως Γεωργίας καὶ τοῦ Νομάρχου» διότι εἶναι φυσικὸν αὐτοὶ νὰ ἔχουν καλυτέραν ἀντίληψιν τῆς πραγματικότητος.

§87Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Αὐτὸ τὸ ἵδρυμα ΕΚΣΔΕΣ εἶναι τὸ ἁρμοδιώτερον ὄργανον διὰ νὰ κάμῃ τὴν πρότασιν περὶ ἧς ὁμιλεῖ τὸ σχέδιον. Τὸ ἵδρυμα τοῦτο ἔχει καὶ τὴν ἐπιστημονικὴν παρακολούθησιν. Νομίζω λοιπόν, ὅτι εἶναι ὀρθὸν νὰ παραμείνῃ ἡ διάταξις ὡς ἔχει.

§88Δ. ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἡ διεύθυνσις Γεωργίας καὶ ὁ Νομάρχης, ἔχει ἀκριβεστέραν ἀντίληψιν τῆς καταστάσεως.

§89Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε παρακαλῶ εἰς τὴν δευτέραν παραγρ. ἀντὶ τοῦ ἄρθρου 21 νὰ τεθῇ ἄρθρον 20.

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 11 ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ;

§91ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 11 ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἐτροποποιήθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν. (Γίνεται δεκτόν, ἐν συνεχείᾳ, ὡς ἔχει τὸ ἄρθρον 12). Ἄρθρον 13ον. τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Α. Τσιάντος.

§93Α. ΤΣΙΑΝΤΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐπειδὴ τὸ πρόβλημα τοῦ ἐλέγχου εἶναι μεγίστης σημασίας, πιστεύομεν, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν γεωπόνων δὲν ἐπαρκεῖ καὶ δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ αὐξηθοῦν καὶ νὰ γίνουν 80 ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 30 νὰ προέρχωνται ἀπὸ τὰς μεσογεωπονικὰς Σχολάς, διότι εἶναι ἄνθρωποι πολύτιμοι πείρας.

§94Δ. ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τοῦ ποιοτικοῦ ἐλέγχου εἶναι πράγματι οὐσιῶδες, διότι δι’ αὐτοῦ ἐξασφαλίζεται ἡ καλὴ ποιότης καὶ ἐμφάνισις τῶν γεωργικῶν προϊόντων εἰς τρόπον ὥστε νὰ καθίσταται εὐκολωτέρα ἡ διάθεσίς των τόσον εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ὅσον καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ὁ ἀριθμὸς τῶν 50 γεωπόνων νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ἐπαρκέσῃ καὶ θὰ πρέπει νὰ δοθῇ ἡ εὐχέρεια αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ των, ὥστε νὰ φθάσουν τοὺς 60 ἢ 70. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ ὅμως, κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν νὰ ἐξάρω τὸ ἐπιτελούμενον ἔργον τῶν ἐλεγκτῶν γεωπόνων, οἵτινες πολλάκις ἐργάζονται μέχρι καὶ τῆς 3ης πρωϊνῆς διὰ νὰ ἐλέγχουν ἐγκαίρως τὰ φορτωμένα εἰς τὰ βαγόνια προϊόντα διὰ νὰ ἀναχωρήσουν αἱ ἁμαξοστοιχίαι. Ἐνῷ ἐργάζονται καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ μέχρι τῆς 3ης πρωϊνῆς πολλάκις ἡ ἀμοιβή των δὲν ὑπερβαίνει τὰς 40 δραχμὰς διὰ τὴν ὑπερωριακὴν αὐτὴν ἐργασίαν. Θὰ πρέπει ἑπομένως νὰ ληφθῇ μέριμνα διὰ νὰ ἀμείβωνται ἱκανοποιητικῶς ἀναλόγως πρὸς τὰς μεγάλας ὑπηρεσίας τὰς ὁποίας προσφέρουν.

§95Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Πράγματι τὸ ἔργον τῶν Ἐλεγκτῶν εἶναι σπουδαῖον ἐπίπονον, ἐπίμοχθον καὶ λεπτὸν καὶ ἐπειδὴ ὁ ἔλεγχος συσσωρεύεται κατὰ τὴν περίοδον τῆς ὡριμάνσεως καὶ ἐξαγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων, εἶναι ἠναγκασμένοι οἱ ἐλεγκταὶ νὰ ἐργάζωνται ἐντατικῶς διὰ νὰ μὴ διαφύγουν τοῦ ἐλέγχου ὡρισμένα προϊόντα καὶ νὰ μὴ ἐπιβραδυνθοῦν αἱ ἐξαγωγαί. Τὸ αἴτημα ἑπομένως τῆς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐλεγκτῶν πέραν τῶν ἐν τῷ νομοσχεδίῳ ὁριζομένων εἰς 50, εἶναι λογικὸν καὶ πρέπει νὰ ἱκανοποιηθῇ διὰ νὰ ἔχωμεν ἐπάρκειαν τοιούτων εἰδικῶν ὑπαλλήλων. Ἀλλὰ θὰ πρέπει ὁ ἐλεγκτὴς γεωπόνος νὰ τυγχάνῃ τῆς ἐπιβαλλομένης προστασίας καὶ νὰ μὴ μετατίθεται ἄνευ λόγου ὅταν ἐκτελῇ εὐσυνειδήτως τὸ ἔργον του. Οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ ἀποδίδουν ἄριστον ἔργον καὶ εἶναι ἄξιοι προσοχῆς καὶ πρῶτος πρέπει νὰ τοὺς προσέξῃ καὶ νὰ τοὺς προστατεύσῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Περὶ τῶν ἀδίκων δὲ μεταθέσεων ποὺ ἀνέφερα, γνωρίζει ὁ κ. Ὑπουργὸς Γεωργίας, ὅτι ὑπαινίσσομαι ἄδικον περίπτωσιν μεταθέσεως γεωπόνου ἐλεγκτοῦ τῆς περιφερείας μου, ὅστις ἠχρηστεύθη εἰς ἄλλην ἄγονον νῆσον. Καὶ εὐκαιρίας δοθείσης, νομίζω, ὅτι ἔδει νὰ τοῦ ὑπομνήσω τὴν περίπτωσιν.

§96Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἔκτασις καὶ ἔντασις τῆς ἐργασίας τῶν Γεωπόνων εἶναι τεραστία ἀλλὰ καὶ πολὺ βαθειὰ ἐπιστημονικὴ καθ’ ὅσον πρόκειται περὶ παρακολουθήσεως τῶν φυτωρίων, τῆς ἀναπτύξεως τῶν καλλιεργειῶν, τῆς αὐξήσεως τῆς ποσότητος καὶ τοῦ ἐλέγχου τῆς ποιότητός των. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον οἱ 50 αὐτοὶ Γεωπόνοι δι’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἐντελῶς ἀνεπαρκεῖς καὶ ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσληφθοῦν μεσογεωπόνοι πεπειραμένοι, τότε θὰ πρέπει νὰ προσληφθοῦν πτυχιούχοι Γεωπόνοι. Ἐν πάσῃ περιπτώσει πρέπει νὰ προσληφθοῦν περισσότεροι Γεωπόνοι.

§97Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι ὁ ἔλεγχος εἶναι ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα ἔργα καὶ συμφωνῶ μὲ τὴν πρότασιν ὅπως αὐξηθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐλεγκτῶν Γεωπόνων ἀπὸ 50 εἰς 80. Καὶ πιστεύω, ὅτι καὶ οἱ 80 ἀκόμη δὲν εἶναι ἐπαρκεῖς. Προτείνω δὲ ἀκόμη ὅπως εἰς αὐτοὺς συμπεριληφθῇ καὶ ἕνας ἀριθμὸς μεσογεωπόνων εἰδικευθέντων εἰς τὰ ὀπωροκηπευτικά.

§98Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἡ μετὰ προσοχῆς ἀνάγνωσις τοῦ ἄρθρου 13 θὰ καθησυχάσῃ τοὺς ἀνησυχήσαντας συναδέλφους. Διὰ μὲν τῆς πρώτης παραγρ. οἱ 50 Γεωπόνοι μονίμως θὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὸν ποιοτικὸν ἔλεγχον τῶν προϊόντων καὶ τὸν ἔλεγχον τῶν φυτωρίων. Συνιστᾶται δηλαδὴ εἰδικὸν σῶμα ἐλεγκτῶν Γεωπόνων. Διὰ δὲ τοῦ ἄρθρου 14 προβλέπεται ἡ τοποθέτησις εἰς τὰς κυρίως περιφερείας καλλιεργείας ὀπωροκηπευτικῶν, ἐποπτῶν οἱ ὁποῖοι θὰ προΐστανται τῶν ἐλεγκτῶν γεωπόνων. Διὰ δὲ τῆς παρ. 2 τοῦ ἄρθρου 13 θὰ δύναται ὁ Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας νὰ διαθέτῃ ἀπὸ τὸ λοιπὸν γεωπονικὸν προσωπικὸν ἐπικουρικοὺς ἐλεγκτὰς πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ ἔργου τῶν Ἐλεγκτῶν διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ποιοτικοῦ ἐλέγχου. Νομίζω ἑπομένως, ὅτι εἶναι ἱκανοποιητικὴ ἡ λειτουργία τοῦ ἐλέγχου.

§99Δ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀσχέτως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Γεωπόνων Ἐλεγκτῶν, ἤκουσα, ὅτι οὗτοι ἐργάζονται νυχθημερὸν καὶ ἀμείβονται πρὸς 40 δραχμ. ἡμερησίως. Ἐὰν εἶναι ἀληθὲς τοῦτο εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι ἀπάνθρωπον.

§100Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Θὰ ἐνθυμῆται ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος κ. Χατζηδημητρίου, ὅτι ὅταν πέρυσιν ἐπεσκέφθην τὴν περιοχήν του ἐξετίμησα τὸ ἔργον τῶν Ἐλεγκτῶν, ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπιστροφὴν μου ἐμερίμνησα καὶ εὗρον τρόπον ὥστε νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ Γεωπόνοι, ηὐξήθη δὲ ἡ συνήθης ἀμοιβή των, ἐνῷ δηλαδὴ ὁ μισθὸς τοῦ εἰσαγωγικοῦ βαθμοῦ εἶναι 2.700 δραχμ. οὗτοι ἀδιακρίτως χρόνου τῆς ἐντατικῆς ἐργασίας λαμβάνουν ἄνω τῶν 4.000 χιλιάδων μηνιαίως.

§101Ε. ΡΗΓΑΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος κύριε Πρόεδρε, νὰ τονίσω καὶ πάλιν, ὅτι ἡ ἐργασία τοῦ ἐλέγχου εἶναι ἐξαιρετικῶς λεπτὴ καὶ ἄκρως ἐξυπηρετική. Ὁ ἔλεγχος εἶναι ἀπαραίτητος διὰ τὴν καλὴν ἐμφάνισιν τῶν προϊόντων καὶ αὐτὸ ὀφείλεται εἰς τοὺς ἐλεγκτὰς Γεωπόνους. Οἱ λοιποὶ Γεωπόνοι δὲν εἶναι εἰδικευμένοι καὶ πεπειραμένοι εἰς τὸν βαθμὸν εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι οἱ ἐλεγκταί, οἵτινες μὲ τὴν ἐργασίαν των καὶ τὸν ζῆλον των κατώρθωσαν πράγματι νὰ διαφημίσουν καὶ νὰ διαδώσουν τὴν κατανάλωσιν τῶν Ἑλληνικῶν γεωργικῶν προϊόντων εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§102Α. ΤΣΙΑΝΤΟΣ. Ὅταν κύριε Πρόεδρε, συνεζητεῖτο τὸ νομοσχέδιον περὶ ἐλέγχου τῶν ἐξαγωγῶν ὅλοι ἀνεγνώρισαν, ὅτι πολλαὶ ἐπιτροπαὶ δὲν ἀπέδωσαν διότι δὲν ἦσαν ἐπηνδρωμέναι ἀπὸ εἰδικούς. Εἶναι φυσικὸν οἱ 50 ἐλεγκταὶ γεωπόνοι νὰ μὴ ἐπαρκοῦν διὰ τὸν ἔλεγχον καὶ φοβοῦμαι, ὅτι εἰς τὸ τέλος θὰ κάμωμεν τὴν αὐτὴν διαπίστωσιν.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 13;

§104ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§105ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 14. Ὁ κ. Α. Τσιάντος ἔχει τὸν λόγον.

§106Α. ΤΣΙΑΝΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ τοὺς συντάξαντας τὸ νομοσχέδιον εἰς τὸ ἄρθρον 14 ἀγνοεῖται ἡ Θεσσαλία ὅπου τὸ Πήλιον κατὰ μίαν ἐποχὴν ὑπῆρξεν ὁ μεγαλύτερος ὀπωρών. Νομίζω, ὅτι εἶναι ἀδικία ἡ μὴ σύστασις ἕδρας Ἐλεγκτοῦ εἰς τὸ Πήλιον. Πρόκειται περὶ τῆς καταλληλοτέρας περιοχῆς διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς δενδροκαλλιεργείας καὶ καλλιεργείας κηπευτικῶν καὶ ἡ μὴ ὕπαρξις Ἐπόπτου Γεωπόνου δὲν θὰ διευκολύνῃ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν καλλιεργειῶν αὐτῶν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον πρέπει νὰ συσταθῇ καὶ εἰς τὸ Πήλιον ἕδρα Γεωπόνου.

§107Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Δὲν ἀποκλείεται, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχουν δυνατότητες ἀπὸ ἀπόψεως προσωπικοῦ καὶ διὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ νὰ συσταθῇ θέσις ἐπόπτου εἰς τὸ Πήλιον. Ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ μὴ τὸ βάλω εἰς τὸν νόμον, διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ ἠξεύρω ἐκ τῶν προτέρων ποῖαι αἱ ἀνάγκαι τῆς συνθέσεως τοῦ Ὑπουργείου. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δίδω τὴν ὑπόσχεσιν — ἄλλωστε ἠξεύρουν οἱ κ. συνάδελφοι τὴν συμπάθειάν μου πρὸς τὸ Πήλιον — δίδω τὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι θὰ ἐξετάσω τὸ θέμα καὶ ἐὰν ὑπάρξῃ δυνατότης, δυνάμεθα διὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου νὰ τὸ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ θέμα.

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 14;

§109ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§110ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 14, ἐγένετο δεκτόν. Ἄρθρον 15.

§111Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, διὰ νὰ λάβῃ γνῶσιν ἡ Βουλὴ πῶς ἔχει τὸ θέμα, τὸ σχέδιον νόμου συνετάγη πρὸ τῆς συντάξεως τοῦ σχεδίου περὶ ὀργανικῶν θέσεων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Τὸ σχέδιον ἐκεῖνο ὡς γνωρίζετε, ἐψηφίσθη καὶ εἰς τὸ σχέδιον ἐκεῖνο προεβλέποντο ὅλαι αἱ δημιουργούμεναι θέσεις καὶ βαθμοί. Μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐλήφθησαν ὑπ’ ὄψιν εἶναι καὶ αἱ θέσεις αὐταὶ τῶν γεωπονικῶν Ἀκολούθων. Δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ διαγραφῇ ἡ τελευταία περίοδος τῆς παραγράφου 1 τοῦ ἄρθρου 15 ποὺ λέγει: «Ἐπαυξανομένων ἀντιστοίχως καὶ ἐπὶ ...... (ἀναγινώσκει) ..........». Νὰ διαγραφῇ διότι οἱ βαθμοὶ αὐτοὶ προεβλέφθησαν εἰς τὸν νόμον περὶ ὀργανικῶν θέσεων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας.

§112Χ. ΠΙΠΙΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μετὰ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, μένει ὡς εὐχή. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ τονισθῇ ἡ αὔξησις τῶν θέσεων τῶν γεωπονικῶν Ἀκολούθων, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἐπετύχωμεν εἰς τὸ ἐξαγωγικόν μας ἐμπόριον. Ἐπὶ πλέον θὰ πρέπει νὰ γίνῃ μία συμβουλὴ εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ διαχωρισθοῦν αἱ ἁρμοδιότητες τῶν Γεωπονικῶν Ἀκολούθων ὥστε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ κληθοῦν νὰ ὑπηρετήσουν εἰς τὰς Πρεσβείας νὰ μὴ τελοῦν ὑπὸ τοὺς Ἐμπορικοὺς Ἀκολούθους ὅπως διαλαμβάνεται εἰς τὸ νομοσχέδιον τοῦ ἐξαγωγικοῦ ἐμπορίου. Ἐπίσης θὰ παρακαλέσω νὰ προστεθῇ εἰς τὸ ἄρθρον 15 παράγραφος 4, εἰς τὰ μέλη ποὺ πρόκειται νὰ ἐπιλέξουν τοὺς γεωπόνους νὰ συμπεριληφθῇ καὶ ὁ πρόεδρος τῆς Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Γεωπόνων. Διότι ὅταν καλοῦμεν νὰ κρίνῃ τὸν γεωπόνον ὁ πρόεδρος τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν, εἶναι σοβαρὰ παράλειψις νὰ ἀπουσιάζῃ ὁ Πρόεδρος τῆς Ὁμοσπονδίας Γεωπόνων.

§113Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅπως ἔχει διαπιστωθῆ, τὸ ἄρθρον 15, πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι θὰ ἐπιφέρῃ σύγχυσιν κατὰ τὴν ἐφαρμογήν του, διότι θὰ ἔχωμεν σύγκρουσιν τῶν ἁρμοδιοτήτων τῶν Γεωπονικῶν καὶ τῶν Ἐμπορικῶν Ἀκολούθων. Δι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ καθορισθοῦν σαφέστατα τὰ καθήκοντα τῶν Γεωπονικῶν Ἀκολούθων ὥστε νὰ μὴ ἐπέλθῃ αὐτὴ ἡ σύγχυσις καὶ ἡ σύγκρουσις ἁρμοδιοτήτων. Ἐφ’ ὅσον θὰ γίνεται εἰς τὴν Ἑλλάδα ὁ ἔλεγχος τῶν ἐξαγομένων γεωργικῶν προϊόντων ὑπὸ τῶν Γεωπόνων, νομίζω, ὅτι εἶναι περιττὸν νὰ ἐλέγχωνται ταῦτα καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἀπὸ τοὺς Γεωπονικοὺς ἀκολούθους. Νομίζω δέ, ὅτι ἡ ἀνάμιξις τῶν γεωπόνων εἰς ἔργα ἐμπορικὰ δὲν θὰ ὠφελήσῃ τὴν ὑπόθεσιν τῶν ἐξαγωγῶν. Οἱ Γεωπονικοὶ ἀκόλουθοι θὰ πρέπει νὰ ἔχουν ὡς ἀποστολὴν κυρίως νὰ παρακολουθοῦν τὰς προόδους τῶν καλλιεργειῶν καὶ τὰς ἐξελίξεις εἰς τὴν γεωργίαν ἐν γένει καὶ νὰ ἐνημερώνουν περὶ αὐτῶν τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, τὰ διάφορα Ἰνστιτοῦτα καὶ τὰς Γεωπονικὰς καὶ Δασοπονικὰς Σχολάς. Εἶναι ἀρκετὸν καὶ σπουδαῖον ἐὰν καὶ μόνον εἰς αὐτὸ τὸ ἔργον περιορισθοῦν οἱ γεωπονικοὶ ἀκόλουθοι, ἂν τελικῶς ψηφισθῇ ἡ διάταξις παρὰ τὰς ἀντιρρήσεις ποὺ ἐξεφράσθησαν κατὰ τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου.

§114Ε. ΡΗΓΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 15 εἶναι τὸ μόνον διὰ τοῦ ὁποίου λαμβάνονται μέτρα διὰ τὴν ἄμεσον τοποθέτησιν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τῶν δενδροκομικῶν εἰδῶν. Κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ἐτόνισα τὴν σημασίαν τῶν γεωργικῶν Συμβούλων καὶ τῶν Γεωπονικῶν ἀκολούθων. Δὲν θὰ ἐπανέλθω εἰς τὰ ὅσα εἶπα, ἀλλὰ προτείνω τὴν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Γεωργικῶν ἀκολούθων τοὐλάχιστον εἰς ὅσας χώρας γίνεται ἐξαγωγὴ μεγάλης ποσότητος γεωργικῶν προϊόντων. Οἱ Γεωργικοὶ Σύμβουλοι καὶ οἱ Γεωπονικοὶ ἀκόλουθοι θὰ πρέπει νὰ ὑπαχθοῦν ὑπὸ τὸν Πρεσβευτὴν διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν ἡ ἐργασία των νὰ εἶναι ἀποδοτική. Οἱ Γεωπονικοὶ ἀκόλουθοι θὰ πρέπει νὰ ἐκλεγοῦν μεταξὺ τῶν γεωπόνων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ὑπηρεσίαν πέραν τῶν 10 ἐτῶν, διότι αὐτοὶ εἶναι νεώτεροι, ἔχουν μεγαλυτέραν δραστηριότητα, εἶναι κατατοπισμένοι εἰς τὰς νέας μεθόδους καὶ εἶναι προσηρμοσμένοι εἰς τὰς νέας ἐξελίξεις. Εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ἐπιλογῆς Γεωπονικῶν ἀκολούθων θὰ πρέπει νὰ μετέχῃ ὁ Πρόεδρος τῆς Συνομοσπονδίας Γεωπόνων καὶ ἐκπρόσωπος τῆς Γεωπονικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

§115Ι. ΖΑΪΜΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι ὁ θεσμὸς τῶν γεωπονικῶν ἀκολούθων θὰ χρεωκοπήσῃ ἐν τῇ γενέσει του, ἐὰν οἱ γεωπονικοὶ ἀκόλουθοι τοποθετηθοῦν εἰς τὰς Πρεσβείας. Θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπιλέξῃ τὰς μεγαλυτέρας ἀγορὰς εἰς τὸ ἐξωτερικόν, εἰς τὰς ὁποίας διατίθενται τὰ γεωργικά μας προϊόντα καὶ εἰς αὐτὰς νὰ τοποθετήσῃ τοὺς γεωπονικοὺς ἀκολούθους. Διότι εἰς τὰς Πρεσβείας οἱ γεωπονικοὶ ἀκόλουθοι, θὰ ἀσχοληθοῦν μὲ ἄλλα ζητήματα καὶ δὲν θὰ ἐκπληρώσουν τὴν ἀποστολήν των. Θὰ πρέπει, ἐπίσης νὰ τοποθετηθοῦν γεωπονικοὶ ἀκόλουθοι καὶ εἰς τὰς Ἀνατολικὰς Χώρας καὶ ἰδίως εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, ἡ ὁποία ἀπορροφᾷ πολλὰ γεωργικὰ προϊόντα μας.

§116Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ χώρα μας ἔχει ἔντονον γεωργικὸν χαρακτῆρα καὶ δι’ αὐτὸ τὸ ἐξαγωγικόν μας ἐμπόριον κατὰ 85% ἀποτελεῖται κυρίως ἀπὸ ἀγροτικὰ προϊόντα. Δὲν συμφωνῶ μὲ τὸ ἄρθρον 15 τοῦ νομοσχεδίου εἰς τὸ σημεῖον, ὅτι οἱ γεωπονικοὶ ἀκόλουθοι εἶναι οἱ βοηθοὶ τῶν ἐμπορικῶν ἀκολούθων. Ἐγὼ θὰ ἤθελα οἱ ἐμπορικοί μας ἀκόλουθοι νὰ εἶναι γεωπόνοι μὲ μίαν διετῆ φοίτησιν καὶ εἰς τὴν Ἀνωτάτην Ἐμπορικὴν Σχολήν. Μέχρις ὅτου, ὅμως, ἀποκτήσωμεν αὐτὰ τὰ στελέχη τοῦ εἴδους αὐτοῦ τῆς μορφώσεως, οἱ γεωπόνοι ἀκόλουθοι νὰ εἶναι ἰσότιμοι τῶν ἐμπορικῶν καὶ νὰ ὑπάγωνται ὅλοι ὑπὸ τὸν Πρεσβευτήν. Οἱ ἐπιστήμονες αὐτοί, θὰ πρέπει νὰ ἔχουν ἰδίαν εὐθύνην τῆς ἀποστολῆς των πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Πρέπει νὰ ἔχουν αὐτοτελῆ εὐθύνην πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, ἐὰν δὲ ἀποτύχῃ ὁ γεωπόνος εἰς τὴν ἀποστολήν του ν’ ἀνακαλῆται καὶ ν’ ἀντικαθίσταται. Οἱ γεωπόνοι πρέπει νὰ ἔχουν ὡλοκληρωμένην εὐθύνην ἀπέναντι τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας διὰ τὰς εἰσηγήσεις των καὶ διὰ τὴν δρᾶσιν των. Πιστεύω, ὅτι εἶναι ὀρθόν, ἂν ὑποστηρίξω, ὅτι πρέπει ν’ ἀπαλειφθῇ ἡ διάταξις ἡ προβλέπουσα διορισμὸν γεωπόνων ἀκολούθων ἀπὸ τοὺς ἔχοντας εἰς τὸ Ὑπουργεῖον 15ετῆ καὶ 20ετῆ ὑπηρεσίαν. Γεωργικοὶ ἀκόλουθοι δὲν πρέπει νὰ διορίζωνται οἱ ἔχοντες πολυετῆ γραφειοκρατικὴν ὑπηρεσίαν μόνον, ἀλλὰ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διορίζωνται καὶ νέοι, εἰδικευμένοι, οἱ ἱκανοί, οἱ ἔχοντες ὅλα τὰ ἀπαραίτητα προσόντα διὰ μίαν τόσον σοβαρὰν ἀποστολήν, ἀνεξαρτήτως ἂν εἶναι ὑπάλληλοι τοῦ Δημοσίου, τῆς ΑΤΕ, Ὀργανισμῶν ἢ καὶ ἰδιῶται γεωπόνοι εἰδικευμένοι, προσλαμβανόμενοι ἐπὶ συμβάσει. Θεωρῶ ἀπαραίτητον, ὅπως μὴ ἀποκλείωνται οἱ νέοι καὶ ἱκανοί, ἀνεξαρτήτως ποῖοι εἶναι καὶ ἀπὸ ποῦ προέρχονται, ἀρκεῖ νὰ εἶναι ἐπιστήμονες ὁλοκληρωμένοι καὶ ἄριστοι καὶ νὰ ἐπιλέγωνται μάλιστα μεταξὺ τῶν ἱκανῶν, διὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ ἀναπτύξουν τὸν σκοπόν, διὰ τὸν ὁποῖον προορίζονται καὶ διὰ νὰ ἐπιτύχουν εἰς τὴν μεγάλην των αὐτὴν ἀποστολήν.

§117Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, πράγματι ὁ ρόλος τῶν γεωργικῶν ἀκολούθων καὶ συμβούλων εἶναι σπουδαῖος. Διαγράφεται δὲ σαφέστατα ἐν τῷ νομοσχεδίῳ. Ἐντὸς τοῦ κύκλου τῶν ἁρμοδιοτήτων των δὲν εἶναι μόνον ἡ παρακολούθησις τῶν ἑλληνικῶν προϊόντων ποὺ θὰ φθάσουν εἰς τὴν ξένην ἀγοράν, ἀλλὰ καὶ ἡ παρακολούθησις τῶν ξένων προϊόντων, τῶν ποικιλιῶν καὶ τοῦ τὶ ζητεῖται εἰς τὴν ἀγοράν. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς τὸ σχέδιον νόμου προβλέπει, ὅπως οἱ γεωργικοὶ ἀκόλουθοι καὶ οἱ γεωργικοὶ σύμβουλοι προέρχωνται ἀπὸ γεωπόνους τῶν ἀνωτέρων βαθμῶν. Εἶναι ἀπαραίτητος ὅμως ὁ συντονισμός, διότι καὶ οἱ ἐμπορικοὶ ἀκόλουθοι ἔχουσι παράλληλον σκοπόν, τὴν ἀνάπτυξιν τῆς διαθέσεως τῶν ἑλληνικῶν προϊόντων εἰς τὴν ἀλλοδαπήν. Εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι οἱ ἐμπορικοὶ σύμβουλοι ἔχουν πεῖραν τῶν συνθηκῶν ποὺ ἐπικρατοῦν εἰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἀκριβῶς ἐπειδὴ προηγοῦνται εἰς τὴν πεῖραν, προετιμήσαμεν πρὸς τὸ παρὸν νὰ θέσωμεν τοὺς γεωργικοὺς ἀκολούθους καὶ συμβούλους ὡς βοηθοὺς τῶν ἐμπορικῶν συμβούλων. Δὲν θὰ χάσουν οὔτε τὴν προσωπικότητά των, οὔτε τὴν φυσιογνωμίαν των. Ὅπως σᾶς εἶπα καὶ προηγουμένως, αἱ ἁρμοδιότητές των διαγράφονται σαφῶς ἐν τῷ νομοσχεδίῳ. Ἔχω τὴν βεβαιότητα, ὅτι ὁ θεσμὸς θὰ ἐπιτύχῃ καὶ θὰ ἀναγνωρισθῇ οὕτως ὥστε συντόμως νὰ εὑρεθῶμεν εἰς τὴν θέσιν νὰ τοῦ δώσωμεν τὴν πλήρη ἀνεξαρτησίαν, τὴν ὁποίαν πολλοὶ ἐκ τῶν κυρίων συναδέλφων ἐζήτησαν. Πρὸς τὸ παρὸν παρακαλῶ νὰ ψηφισθῇ ἡ διάταξις ὡς ἔχει, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ νέου θεσμοῦ. Δέχομαι τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. συναδέλφου, ὡς πρὸς τὴν σύνθεσιν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐπιλογῆς. Δηλαδὴ τὴν συμμετοχὴν τοῦ Προέδρου τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Συνδέσμου Γεωπόνων καὶ τὴν συμμετοχὴν τοῦ Κοσμήτορος τῆς Γεωπονικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ἐπίσης, διὰ τὴν μεγαλυτέραν εὐχέρειαν τῆς Ἐπιτροπῆς, περιορίζω τὴν 20ετίαν εἰς 15ετίαν καὶ τὴν 15ετίαν εἰς 10ετίαν.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 15 ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ;

§119ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§120ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 15 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. (Ἀκολούθως, γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 16 καὶ 17 ὡς ἔχουν). Ἄρθρον 18.

§121Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας) Τὸ ἄρθρον 18 διαγράφεται ἐξ ὁλοκλήρου διότι αἱ θέσεις αὗται προεβλέφθησαν εἰς τὸν νόμον περὶ ὀργανικῶν θέσεων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας.

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 19, ὡς 18, δεκτόν;

§123ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν δεκτόν.

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 19, ὡς 18, ἐγένετο δεκτόν. Ἄρθρον 20, ὡς 19.

§125Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 20 παράγραφος 3 λέγετε, κ. Ὑπουργέ, «δι’ ἀποφάσεως τῶν ὑπουργῶν Ἐμπορίου καὶ Γεωργίας, δημοσιευομένης εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, δύναται νὰ ὁρίζεται ................ (ἀναγινώσκει) ........». Ἡ γνώμη τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας, δὲν σᾶς εἶναι ἀπαραίτητος εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν;

§126Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὄχι, διότι δὲν εἶναι προϊόντα βιομηχανοποιούμενα.

§127Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔχετε ἐπάρκειαν μηχανολογικοῦ προσωπικοῦ, ποὺ νὰ μὴ θέλετε μίαν γνώμην τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας;

§128Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἶναι ἄσχετον, κ. συνάδελφε. Οὔτε ὑπηρεσίας ἔχει τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας, οὔτε ἁρμοδιότητας, οὔτε σκοπούς.

§129Α. ΤΣΙΑΝΤΟΣ. Εἰς τὴν παράγραφον 6, ἀναφέρεται ὅτι, δι’ ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ Ἐμπορίου καὶ Γεωργίας, δύναται νὰ ἀπαγορεύεται γενικῶς ἢ κατὰ χώρας ἐξαγωγὴ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ποικιλιῶν καρπῶν ἢ κηπευτικῶν, αἵτινες δὲν κρίνονται ὡς ἱκανοποιοῦσαι τὴν σύγχρονον κατανάλωσιν. Δὲν καταλαβαίνω τὴν σκοπιμότητα τῆς παραγράφου 6, ἐὰν δὲν ζητηθῇ αὐτὸ τὸ προϊὸν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ τοποθέτησις, διατὶ νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ ἀπαγορευτικὴ παράγραφος, δεδομένου, ὅτι ἔχομεν ποικιλίας εἰδῶν καλλιεργουμένων εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅπως π. χ. τὰ μῆλα φυρίκια.

§130Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Θέλετε νὰ σᾶς δώσω μίαν ἐξήγησιν τὶ παρετηρήθη, κύριοι, μὲ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς δενδροκαλλιεργείας καὶ τῶν κηπευτικῶν, ὅτι ἔγιναν ἐξαγωγεῖς καὶ παπάδες καὶ φοιτηταὶ καὶ φορτώνουν βαγόνια καὶ ἐξάγουν ὅ,τι θέλουν. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός, νὰ ἀπαγορεύσωμεν τὴν ἐξαγωγὴν εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν μὲ αὐτὴν τὴν διάταξιν, παίρνουν ὁτιδήποτε, πορτοκάλια, λεμόνια, πατάτες καὶ πᾶνε εἰς τὴν Βιέννην ἢ καὶ εἰς τὸ Μόναχον νὰ τὰ πωλήσουν, πρέπει, λοιπόν, νὰ ὑπάρχῃ κάποιος ἔλεγχος. Θὰ τοὺς ἀπαγορεύσω νὰ ἐξαγάγουν προϊόντα, τὰ ὁποῖα, ὅταν φθάσουν εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ ἐξωτερικοῦ θὰ δυσφημήσουν τὴν ἑλληνικὴν παραγωγήν, αὐτὸν τὸν σκοπὸν εἶχεν ἡ διάταξις καὶ παρακαλῶ νὰ ἀναγραφῇ εἰς τὰ πρακτικὰ ἡ δήλωσίς μου αὐτὴ διὰ νὰ μὴ ἀνησυχῆτε.

§131Α. ΤΣΙΑΝΤΟΣ. Ἡ ἀπαγόρευσις δὲν ἀφορᾷ ποικιλίας, ἀλλὰ ποιότητας.

§132Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Αἱ ποικιλίαι κάνουν τὴν ποιότητα.

§133ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 20, ὡς 19;

§134ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§135ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 20, ὡς 19, ἐγένετο δεκτόν. (Ἀκολούθως, γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 21, ὡς 20 καὶ 22, ὡς 21). Κύριε Ὑπουργέ, ἔχετε νὰ προσθέσητε τίποτε;

§136Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας) Κύριοι συνάδελφοι, εἶχα προτείνει ἀπὸ τὴν παρελθοῦσαν συνεδρίασιν, καὶ ἐξετυπώθησαν καὶ τὰς ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας τρεῖς τροπολογίας, ἀφορώσας τὴν νομοθεσίαν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Ἡ μία τροπολογία σκοπεῖ νὰ διευκολύνῃ τὴν συνεργασίαν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης μὲ μίαν ἐπιχείρησιν ἐν Κερκύρᾳ, ἡ ὁποία ἀνήκει κατὰ ποσοστὸν ἀπὸ ἀπόψεως μετοχῶν 95% εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἀλλὰ φέρει τὴν μορφὴν τῆς ἀνωνύμου ἑταιρείας. Αὐτό, συμφώνως πρὸς τὰς ἰσχυούσας διατάξεις, ἐμποδίζει τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν νὰ κάνῃ συνεργασίαν καὶ κοινοπραξίαν μαζί της. Ἡ διάταξις αὐτὴ προβλέπει τὴν διάλυσιν τῆς ἑταιρείας αὐτῆς ὡς ἀνωνύμου ἑταιρείας, τῆς ὁποίας, ἐπαναλαμβάνω, αἱ μετοχαὶ κατὰ 92–95% ἀνήκουν εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, τὴν διαδικασίαν τῆς διαλύσεως, καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν τῆς διευκολύνσεως τῆς συνεργασίας ὑπὸ τὸν τύπον τῆς κοινοπραξίας, ὅπως τὴν προβλέπει ὁ νόμος περὶ Ἀγροτικῆς Τραπέζης, τὸν ὁποῖον ἐψηφίσαμεν πέρυσι, καὶ τῆς ἐξυπηρετήσεως τῆς παραγωγῆς, γίνεται αὐτό. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι δυσχεραίνεται ἡ χρηματοδότησις τῆς ἐπιχειρήσεως αὐτῆς, λόγῳ τῶν κανόνων, οἱ ὁποῖοι ἰσχύουν διὰ τὰς ἀνωνύμους ἑταιρείας ἀπὸ τὴν Νομισματικὴν Ἐπιτροπήν, δι’ αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία αὐτή, ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς: Εἰς τὸ ἄρθρον 8 τοῦ Ν. Δ. ὑπ’ ἀριθ. 3874)58 «περὶ τῆς περὶ ΑΤΕ νομοθεσίας» προστίθεται παράγραφος 5, ἔχουσα οὕτω: «5. Αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ Ν. Δ)τος ὑπ’ ἀριθ. 3874)58 «περὶ τροποποιήσεως τῆς περὶ ΑΤΕ Νομοθεσίας», δύνανται νὰ ἐφαρμοσθῶσι καὶ ἐπὶ τῆς ἐν Κερκύρᾳ ἑδρευούσης Ἀνωνύμου Ἑταιρείας Βιομηχανίας Ἐλαιουργίας Κερκύρας, ἐφ’ ὅσον τοῦτο ἤθελεν ἀποφασισθῆ ὑπὸ τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τῆς ὡς εἴρηται ἑταιρείας. Ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ, ἀπὸ τῆς λήψεως τοιαύτης ἀποφάσεως ἐπέρχεται αὐτοδικαίως ἡ διάλυσις τῆς ΑΕΒΕΚ, ἄνευ οὐδεμιᾶς ἄλλης διαδικασίας ἢ διατυπώσεως καὶ ἡ ΑΤΕ ἄνευ οἱασδήποτε σημειώσεως εἰς τὰ βιβλία τῶν μεταγραφῶν, ἀποκτᾷ τὴν πλήρη κυριότητα πάσης εἰς τὸ ἐνεργητικὸν καὶ παθητικὸν αὐτῆς καὶ δικαιουμένη νὰ συνεχίζῃ ἐπ’ ὀνόματι αὐτῆς τὰς πάσης φύσεως ἐκκρεμεῖς δίκας τῆς ΑΕΒΕΚ. Αἱ τυχὸν εἰς χεῖρας τρίτων εὑρισκόμεναι μετοχαὶ ἐξοφλοῦνται ὑπὸ τῆς ΑΤΕ δι’ ὑπολογισμοῦ τῆς ἀξίας αὐτῶν, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ τιμήματος, εἰς ὃ ἠγόρασεν ἡ ΑΤΕ παρὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου τὰς μετοχὰς αὐτῆς. Ἀπὸ τῆς διαλύσεως τῆς ΑΕΒΕΚ καὶ μέχρι τῆς συστάσεως τῆς κατὰ τὰς διατάξεις τῆς προηγουμένης παραγράφου Κοινοπραξίας ἡ ΑΤΕ ὑπέχει ἔναντι τοῦ προσωπικοῦ ὅπερ διατηρεῖται ἐν σχέσει ἐργασίας τὰς ὑποχρεώσεις ἃς εἶχε καὶ ἡ ΑΕΒΕΚ ἀπὸ δὲ τῆς ἱδρύσεως τῆς κατὰ τὰ ἄνω Κοινοπραξίας τὸ πάσης φύσεως ἐργατοϋπαλληλικὸν προσωπικὸν τῆς διαλυθείσης ΑΕΒΕΚ ἀποτελεῖ προσωπικὸν τῆς Κοινοπραξίας ταύτης».

§137ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτή, δεκτή.

§138Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Ἡ δευτέρα τροπολογία ἀφορᾷ τὸν χρόνον λήξεως τῶν παρεχομένων δανείων, ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς: «.......... (ἀναγινώσκει).........». Ὅπως βλέπετε τὰ μεσοπρόθεσμα δάνεια ἀπὸ 5 ἢ 6 ἔτη θὰ δύνανται νὰ παρέχωνται δι’ ὀκτὼ ἔτη τὰ δὲ μακροπρόθεσμα ἀπὸ 12 ἔτη θὰ παρέχωνται διὰ 20 ἔτη.

§139ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. (Χειροκροτοῦν καὶ ἀναφωνοῦν). Δεκτή, δεκτή.

§140Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Τέλος, παρακαλῶ, ὅπως γίνῃ δεκτὴ καὶ μία ἀκόμη τροπολογία ἀφορῶσα τὸν Γενικὸν Διευθυντὴν τοῦ ὁποίου ἡ θέσις κατηργήθη, ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς: «.......... (ἀναγινώσκει).........».

§141ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτή, δεκτή.

§142Ε. ΡΗΓΑΣ. Θὰ παρεκάλουν, κ. Ὑπουργέ, τὰ βραχυπρόθεσμα δάνεια νὰ λήγουν οὐχὶ κατὰ τὴν συγκομιδὴν τοῦ προϊόντος, ὡς συνήθως γίνεται, ἀλλὰ κατὰ τὴν διάθεσιν αὐτοῦ.

§143Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Ἐὰν δὲν διατεθῇ τὸ προϊόν, κ. συνάδελφε, ἡ Τράπεζα δὲν διώκει τοὺς ὀφειλέτας καὶ δὲν εἰσπράττει τόκους ὑπερημερίας. Δὲν δυνάμεθα ὅμως νὰ συνδέσωμεν τὴν λῆξιν τοῦ δανείου μὲ τὴν διάθεσιν τοῦ προϊόντος, διότι εἶναι προϊόντα τὰ ὁποῖα δὲν διατίθενται ἀλλὰ αὐτοκαταναλίσκονται.

§144Α. ΤΣΙΑΝΤΟΣ. Τὰ παρεχόμενα εἰς τοὺς σιτοπαραγωγοὺς δάνεια λήγουν, κ. Ὑπουργέ, τέλος Ἰουνίου. Ὡς γνωστόν, ὅμως, κατὰ τὴν ἡμερομηνίαν ἐκείνην ὄχι μόνον δὲν ἔχει γίνει ὁ ἁλωνισμός, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ θερισμὸς ἔχει τελειώσει. Καὶ εἶναι ἀληθές, ὅτι τόκοι ὑπερημερίας μέχρι πρώτης Ὀκτωβρίου δὲν εἰσπράττονται, πλὴν ὅμως ἐὰν ἡ ἐξόφλησις τοῦ δανείου γίνῃ μετὰ τὴν πρώτην Ὀκτωβρίου ὑπολογίζονται τόκοι ὑπερημερίας ἀπὸ 1ης Ἰουλίου. Αὐτὸ νομίζω εἶναι ἄτοπον.

§145Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργ. Γεωργίας). Ὁ σιτοκαλλιεργητής, κ. συνάδελφε, ἠδύνατο νὰ παραδώσῃ τὸν σῖτον εἰς τὴν συγκέντρωσιν καὶ νὰ ἐξοφλήσῃ τὸ δάνειον μέχρι τῆς 1ης Ὀκτωβρίου. Δὲν νομίζω, ὅτι ἡ παρεχομένη τρίμηνος προθεσμία εἶναι μικρὰ καὶ δι’ αὐτὸ δὲν δέχομαι ἐπ’ αὐτοῦ τροπολογίαν.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον ὡς ἐτροποποιήθη τὸ ὡς ἄνω σχέδιον Ν. Δ.;

§147ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§148ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον ὡς ἐτροποποιήθη τὸ σχέδιον Ν. Δ. «περὶ μέτρων ἐπεκτάσεως καὶ βελτιώσεως τῶν δενδροκηπευτικῶν καλλιεργειῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3361)1955 «περὶ ὀργανώσεως τῆς οἰνοπαραγωγῆς τῆς Ἐπαρχίας Ἀττικῆς». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Α. Φράγκος ἔχει τὸν λόγον.

§149Α. ΦΡΑΓΚΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Ἕνωσις Συνεταιρισμῶν τῆς Ἐπαρχίας Ἀττικῆς ἐθεσπίσθη τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1955 καὶ ἔκτοτε λειτουργεῖ ὑπὸ τὴν μορφὴν ταύτην. Τῆς Ἑνώσεως τῶν Συνεταιρισμῶν τῆς Ἐπαρχίας Ἀττικῆς. Ἡ Ἕνωσις αὕτη διεδέχθη τὸν Ὀργανισμὸν προστασίας ἀμπελουργῶν Ἀττικοβοιωτίας ὁ ὁποῖος ὀργανισμὸς ἱδρύθη τὸ 1933. Κατὰ τὰ ἔτη 1925 ἕως 1933, κρίσις μεγάλη ὑπῆρχεν εἰς τὴν διάθεσιν τῶν προϊόντων τῆς ἀμπέλου. Ὁ κόσμος διότι δὲν ἠδύνατο νὰ διαθέσῃ τὸ προϊόν του, ἠξίωσεν ἀπὸ τὸ Κράτος νὰ προστατευθῇ. Αἱ χειρότεραι ἡμέραι, κ. συνάδελφοι, τοῦ παραγωγοῦ γενικῶς εἶναι ἐκεῖναι κατὰ τὰς ὁποίας ἐνῷ ἔχει πλουσίαν παραγωγὴν δὲν δύναται νὰ τὴν διαθέσῃ καὶ ἀντὶ νὰ χαίρεται διὰ τὴν πλουσίαν παραγωγὴν ποὺ ὁ καλὸς Θεὸς ἔδωσε εἰς τὸν παραγωγὸν λυπᾶται καὶ κλαίει. Ἠναγκάσθη λοιπὸν ὁ οἰνοπαραγωγικὸς κόσμος τῆς ἐπαρχίας μας νὰ ζητήσῃ τὸ ἔτος 1933 τὴν ἵδρυσιν ὀργανισμοῦ, ὁ ὁποῖος, θὰ προστατεύσῃ τὸ προϊόν τῆς περιφερείας. Καὶ πράγματι ὁ ὀργανισμὸς ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐλειτούργησε μέχρι τοῦ ἔτους 1951 προσέφερε πολλὰς ὑπηρεσίας εἰς τὸν ἀμπελουργικὸν κόσμον τῆς Ἀττικῆς. Τὸ 1951 ὅμως ὁ ὀργανισμὸς διελύθη ἐμμέσως, διότι ἔπαυσε νὰ ἔχῃ πόρους. Διετηρεῖτο δὲ ὁ ὀργανισμὸς ἐκεῖνος μὲ ἕνα ποσοστὸν ἐπὶ τοῦ φόρου τοῦ οἴνου. Ὅταν κατηργήθη λοιπὸν κατὰ τὸ ἔτος 1951 ὁ φόρος ἐπὶ τοῦ οἴνου ἔπαυσε ὁ ὀργανισμὸς νὰ ἔχῃ πόρους καὶ οὕτω ἐμμέσως περίπου διελύθη. Ἡ Ἕνωσις ἡ ὑφισταμένη σήμερον ἐκλήθη τὸ 1955 νὰ ἀντιμετωπίσῃ ὅλα τὰ ἔξοδα τῆς Διοικήσεως τὰ ὁποῖα εἶχον δημιουργηθῆ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1951 ἕως τὸ 1955 καὶ ἀντεμετώπισε τὰ ἔξοδα ἐκεῖνα ἀπὸ χρήματα τὰ ὁποῖα εἶχε λάβει ὁ ὀργανισμὸς ἀπὸ τὴν Τράπεζαν ἀφοῦ εἶχε μείνει ἄνευ προσόδων. Καὶ δύναμαι νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ἕνωσις κατώρθωσε καὶ τὰ χρέη ἐκεῖνα νὰ πληρώσῃ, ἀλλὰ καὶ ἕνα μεγάλο μέρος τῶν χρεῶν ποὺ προέκυψε κατὰ τὰ ἔτη 1953–1954 ὅταν τὸ κρασὶ διῆλθε πάρα πολλὴν κρίσιν νὰ ἀντιμετωπίσῃ. Ὅ,τι δὲ τρωτὸν διεπιστώθη κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐλειτούργησεν ἡ Ἕνωσις ἔρχεται σήμερον νὰ θεραπεύσῃ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Βασικαὶ τροπολογίαι τοῦ ἱδρυτικοῦ νόμου τῆς Ἑνώσεως εἶναι αἱ κάτωθι, τὰς ὁποίας δύναμαι νὰ σᾶς ἀναπτύξω ἐν ὀλίγοις. Ὑπεχρεώθη βάσει τοῦ μέχρι σήμερον ἰσχύοντος νόμου νὰ πληρώσῃ ὁ κάθε παραγωγὸς 4% ἐπὶ τῆς παραγωγῆς του διὰ τὴν συντήρησιν τῆς Ἑνώσεως καὶ τὴν πληρωμὴν τῶν χρεῶν της. Τὸ ποσοστὸν αὐτὸ ἐκρίθη πολὺ μεγάλο καὶ δι’ αὐτὸ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον τὸ περιορίζει εἰς 3%. Ἐγὼ θὰ ἤθελα νὰ κατέλθω πάρα κάτω διότι ἐφεξῆς ἡ Ἕνωσις θὰ τὸ εἰσπράξῃ αὐτὸ τὸ ποσοστὸν μὲ τρόπον καλλίτερον καὶ δικαιότερον καὶ τὸ ὕψος τῶν εἰσπράξεων θὰ εἶναι μὲ τὸ 2% πολὺ μεγαλύτερον ἀπὸ ὅ,τι σήμερον μὲ τὸ 4%. Δι’ αὐτὸ προτείνω ἐν προκειμένῳ νὰ φθάσῃ τὸ παρακράτημα εἰς 2% ἀντὶ 4% καὶ ὅταν πληρωθοῦν τὰ χρέη νὰ περιορισθῇ εἰς 1%. Εἶναι τοῦτο ἀρκετὸν ὥστε καὶ ἡ Ἕνωσις νὰ ζήσῃ καὶ πολλὰ πράγματα νὰ πραγματοποιήσῃ. Μέχρι τοῦδε τὸν καταλογισμὸν τοῦ ὕψους τῶν εἰσφορῶν τῶν παραγωγῶν πρὸς τὴν Ἕνωσιν τὸν καθώριζαν αἱ διοικήσεις τῶν συνεταιρισμῶν. Τόσον τὸ ὕψος τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ πληρώσῃ ὁ κάθε συνεταιρισμός, ὅσον καὶ τὸ ποσοστόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπλήρωνε ὁ κάθε παραγωγός. Ἀτυχῶς αἱ διοικήσεις τῶν συνεταιρισμῶν εἰς τὸ θέμα τῆς κατανομῆς τῶν ὀφειλῶν δὲν ὑπῆρξαν δίκαιαι, δὲν ἐπέβαλον τὸ παρακράτημα μὲ πνεῦμα δικαιοσύνης, ἀλλὰ ἀναλόγως μὲ τὰς διαθέσεις τῶν ἑκάστοτε διοικούντων. Καὶ ἐνῷ πολλὲς φορὲς εἰς μεγάλους παραγωγοὺς ἐπέβαλον παρακράτημα ἐλάχιστον, εἰς πτωχοὺς οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον δεσμοὺς ἰδιαιτέρους μὲ τοὺς διοικοῦντας ἐπέβαλον πολὺ μεγάλο παρακράτημα. Δι’ αὐτὸ διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου μεταβάλλεται ἄρδην τὸ σύστημα τοῦ καταλογισμοῦ καὶ τῆς εἰσπράξεως τοῦ παρακρατήματος. Ἀντὶ νὰ καθορίζῃ ὁ συνεταιρισμὸς τὸ ὕψος τοῦ παρακρατήματος ἑκάστου παραγωγοῦ, θὰ καθορίζῃ τοῦτο ἡ Ἕνωσις βάσει στοιχείων σταθερῶν, δηλαδὴ τῶν στοιχείων ἐκείνων ποὺ ἔχουν ὅλαι αἱ κοινότητες καὶ οἱ δῆμοι ἐκ τῶν δελτίων τῆς εἰσπράξεως τοῦ φόρου 3% τῶν δήμων καὶ κοινοτήτων. Ὅλαι αἱ κοινότητες καὶ ὅλοι οἱ δῆμοι ἔχουν καταστάσεις βάσει τῶν ὁποίων ἡ Ἕνωσις θὰ καθορίσῃ καὶ τὸ ὕψος τοῦ παρακρατήματος, τὸ ὁποῖον θὰ πληρώσῃ ἕκαστος συνεταιρισμός, ἀλλὰ καὶ τὸ τὶ θὰ πληρώσῃ ἕκαστος παραγωγός. Ἕνας φόρος, μία εἰσφορά, ἕνα παρακράτημα ὅταν εἶναι δίκαιον ἔχει ἐπιτυχίαν κατὰ τὴν ἐφαρμογήν του, ὅταν ὅμως εἶναι ἄδικον ἔχει ἀποτυχίαν. Ἂς ἀφήσωμεν καὶ τὶς γκρίνιες ποὺ δημιουργοῦνται μεταξὺ τῶν παραγωγῶν ὅταν βλέπουν, ὅτι ὁ καταλογισμὸς εἶναι ἄδικος καὶ εἶναι ἀνάλογος μὲ τὰς διαθέσεις τῶν διοικούντων τοὺς συνεταιρισμούς. Συνεπῶς, ἡ μεταβολὴ αὕτη θὰ βελτιώσῃ πάρα πολὺ τὸ σύστημα τῆς εἰσπράξεως τοῦ παρακρατήματος. Ἕν ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον ἐπιλύει τὸ παρὸν νομοσχέδιον εἶναι θέμα τοῦ τὶ ὑποχρεοῦται ἡ Ἕνωσις νὰ πληρώσῃ ἐκ τῶν χρεῶν τῶν συνεταιρισμῶν. Κατὰ τὰ ἔτη 1953–1954 ἡ περιφέρεια ἐπέρασε ἄσχημες ἡμέρες διότι ἐνῷ ἡ παραγωγὴ ἦτο πλουσιωτάτη, ἡ διάθεσις ἦτο κακή. Αἱ δεξαμεναὶ τόσον τῶν τοπικῶν συνεταιρισμῶν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τῆς Χαλκίδος καὶ τῆς Ἐλευσῖνος ἐγέμισαν ἀπὸ κρασὶ τῆς ἐπαρχίας Ἀττικῆς. Ὅταν δὲ εὑρέθημεν ἐν ὄψει τῆς παραγωγῆς τοῦ ἔτους 1955 καὶ ἦτο καὶ τότε πλουσία αὕτη ἀπεφασίσαμεν διὰ νὰ ἀποφύγωμεν νέαν κρίσιν νὰ στείλωμεν τὸ ὡραῖον αὐτὸ κρασὶ εἰς τὴν ἀπόσταξιν (οἰνοπνευματοποίησιν). Καὶ πράγματι δέ, ἡ τότε Κυβέρνησις τοῦ 1955 μᾶς ἐπέτρεψε τὴν ἀπόσταξιν καὶ ἐπεδότησε ταύτην. Τὸ κρασὶ ὅμως αὐτό, δὲν ἦτο τῶν μεγάλων παραγωγῶν οἱ ὁποῖοι εἶχον προβῆ εἰς τὴν διάθεσιν τῆς παραγωγῆς των, ἀλλὰ τῶν μικρῶν παραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ τὸ διαθέσουν ἐγκαίρως καὶ συνεπῶς, ἀνῆκεν εἰς τοὺς ὀλίγους αὐτούς. Παρὰ ταῦτα ὅμως διετέθη ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ συνόλου τῶν μελῶν τῆς Ἑνώσεως καὶ εἰς βάρος τῶν ὀλίγων εἰς τοὺς ὁποίους πράγματι ἀνῆκεν ὁ οἶνος, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκπληρώσουν τὰς ὑποχρεώσεις των πρὸς τὴν Τράπεζαν. Πράγματι ἀνεγνωρίσθη τὸ δίκαιον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καὶ ἀπεφασίσθη τὴν ζημίαν τῶν ὀλίγων νὰ τὴν πληρώσουν οἱ ὠφεληθέντες εἰς βάρος τῶν μικρῶν. Ἀλλὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ χρέη αὐτά, οἱ συνεταιρισμοὶ εἶχον καὶ ἄλλα χρέη τὰ ὁποῖα ὠφείλοντο εἰς κακὴν διαχείρισιν τῶν διοικούντων. Ἡ ἕνωσις ὡς ἦτο φυσικὸν ἀνέλαβε νὰ πληρώσῃ τὰ μικρὰ μόνον ἀνοίγματα τῶν παραγωγῶν πρὸς τὴν Τράπεζαν ἐνῷ τὰ ἐκ κακῆς διαχειρίσεως ἀνοίγματα νὰ τὰ πληρώσουν οἱ κατὰ τόπους συνεταιρισμοί. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, σχετικὸς διαχωρισμὸς γίνεται εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Δὲν φθάνει ὅμως ἡ ἀτυχία τὴν ὁποίαν εἴχομεν νὰ πληρώσωμεν τὰ χρέη αὐτά, ἀλλὰ καλούμεθα νὰ καταβάλωμεν εἰς τὴν Τράπεζαν καὶ τόκους ὑπερημερίας. Εἰς τὴν χώραν μας μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν δὲν ὑπάρχει, ὡς γνωστόν, τόκος ὑπερημερίας, ἀλλὰ τόκος νόμιμος ἀνερχόμενος εἰς 12% δι’ ὅλην τὴν ἐπικράτειαν. Μόνον ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ἔχει τόκον ὑπερημερίας ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλεται εἰς δικαίους καὶ ἀδίκους. Ἐὰν ὁ τόκος αὐτὸς τῆς ὑπερημερίας ἐπεβάλλετο εἰς κακοὺς καὶ δυστροποῦντας ὀφειλέτας, τότε θὰ ὑπῆρχε κἄποιος δικαιολογημένος λόγος. Ἀλλὰ δυστυχῶς ἐπιβάλλεται εἰς παραγωγοὺς τῶν ὁποίων τὸ προϊὸν ἠτύχησε καὶ οἱ ὁποῖοι εἰς οὐδὲν ἔπταισαν διότι δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ διατεθῇ τὸ προϊόν. Δὲν δύναμαι νὰ ἀντιληφθῶ πῶς εἶναι δυνατὸν τὸ ἀτυχῆσαν αὐτὸ προϊόν, καὶ τὸν δυστυχῆ παραγωγὸν νὰ τοὺς ἐπιβαρύνωμεν μὲ τόκον ὑπερημερίας. Ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἀπεδέχθη τροπολογίαν μου διὰ τῆς ὁποίας ὁ τόκος αὐτὸς τῶν ἀτυχησάντων ἀγαθῶν περιορίζεται εἰς τόκον συμβατικὸν καὶ ὄχι τόκον ὑπερημερίας. Ἐπίσης, κ. Ὑπουργέ, εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα δίδει εἰς τοὺς ὑπαλλήλους της στεγαστικὰ δάνεια 100–150.000 δραχμῶν μὲ τόκον 3%. Καὶ διερωτῶμαι, διατὶ αὐτὴ ἡ διάκρισις εἰς βάρος τῶν πτωχῶν χωρικῶν οἱ ὁποῖοι καθημερινῶς μοχθοῦν; Διατὶ νὰ πληρώνῃ ὁ κόσμος αὐτὸς τὸν τόκον ὑπερημερίας. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ ἀποδεχθῇ καὶ εἰς τὸ νομοσχέδιον τὴν τροπολογίαν αὐτὴν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, διὰ τὴν κατάργησιν τοῦ τόκου ὑπερημερίας τῆς Τραπέζης. Ἄλλως τε ὑπάρχει σχετικὴ ἀπάντησις τοῦ κ. ὑπουργοῦ τὴν ὁποίαν καὶ θὰ σᾶς ἀναγνώσω ἐκ τῶν ἐπισήμων πρακτικῶν, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν πρὸς τὸν ἐπερωτῶντα κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην βουλευτὴν κ. Παπασπύρου ὁ ὁποῖος εἶχε ζητήσει τὴν μὴ καταβολὴν τόκων ὑπερημερίας παρὰ τῶν ἀγροτῶν πρὸς τὴν Τράπεζαν. Ἠξίωσεν ὁ κ. Παπασπύρου νὰ μὴ πληρωθοῦν τόκοι ὑπερημερίας καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς ἀπαντᾶ: «Τὸ θέμα τῶν ὀφειλῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν ........ (ἀναγινώσκει) ..........». Δι’ αὐτὸ ἐπαναλαμβάνω, εἶμαι σήμερον βέβαιος, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ ἀποδεχθῇ τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν ἐδέχθη ἡ Ἐπιτροπὴ «περὶ τόκων ὑπερημερίας». Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Ἐπιτροπὴ ἐδέχθη σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ ἑτέραν τροπολογίαν μου κατὰ τὴν ὁποίαν ἕκαστος συνεταιρισμὸς νὰ δύναται εἴτε ἀφοῦ πληρωθοῦν ὡρισμέναι ὑποχρεώσεις, εἴτε ἀναλαμβάνων τὸ μερίδιόν του ἐπὶ τούτων ν’ ἀποχωρῇ ἀπὸ τὴν ἕνωσιν. Οἱ ἐκλογεῖς μου δὲν τὴν θέλουν πλέον τὴν ἕνωσιν. Δὲν τὴν θέλουν διότι ἔχουν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι βαρύνονται πάρα πολὺ μὲ τὰς δαπάνας τῆς διατηρήσεώς της. Δὲν τὴν θέλουν διότι ἔχουν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι οἱ συνεταιρισμοὶ θὰ ἀποδώσουν περισσότερα χωρὶς τὴν ἕνωσιν. Καὶ θέλουν ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποχωρήσουν ἀμέσως ἀπὸ τὴν ἕνωσιν, διὰ νὰ ἀποφύγουν ἴσως τὸ παρακράτημα τὸ ὁποῖον καλεῖται ἕκαστος νὰ πληρώσῃ. Πρὸ τῆς ἑνώσεως τὸ παρακράτημα ἐπληρώνετο ἐμμέσως. Ἦτο ποσοστὸν ἐπὶ τοῦ φόρου καὶ δὲν τὸ ἔβλεπαν πουθενά. Τώρα τὸ πληρώνουν ἀμέσως ἐκ τοῦ πορτοφολίου των καὶ δι’ αὐτὸ ἴσως ἀξιοῦν ὅλοι οἱ συνεταιρισμοί, ὅλος ὁ ἀγροτικὸς κόσμος νὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ ἕνωσις ἢ τοὐλάχιστον νὰ δοθῇ εὐκαιρία ἀπὸ τὸν νόμον νὰ δικαιοῦται κάθε συνεταιρισμὸς ὁ ὁποῖος δὲν θέλει νὰ μείνῃ εἰς τὴν ἕνωσιν νὰ φύγῃ. Τὴν ἀξίωσιν αὐτὴν τῶν παραγωγῶν τὴν θεραπεύει σχετικὴ τροπολογία τὴν ὁποίαν ἐψήφισεν ἡ Ἐπιτροπὴ τῇ εἰσηγήσει μου. Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ δεχθῇ καὶ τὴν τροπολογίαν ἐκείνην διὰ νὰ ἱκανοποιηθῇ πλήρως ἡ ἀξίωσις αὐτὴ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Ἕνα σύστημα, ὅπως εἶναι ἡ ἕνωσις ἢ ἄλλος ὀργανισμὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ μείνῃ ὅταν ὁ κόσμος ποὺ τὸν ἀποτελεῖ δὲν τὸν θέλῃ. Δὲν μπορεῖ διὰ τῆς ἀστυνομίας ἢ διὰ ἄλλου μέσου νὰ τὸν ἐπιβάλλωμεν. Πρέπει τὸ σύστημα ἢ τὸν ὀργανισμὸν νὰ τὸν ἀγαπᾷ ὁ κόσμος ἐκεῖνος τὰ θέματα τοῦ ὁποίου ἐκλήθη ἡ ἕνωσις νὰ λύσῃ. Ὅταν λοιπὸν ὁ κόσμος, ὅταν οἱ παραγωγοὶ δὲν τὴν θέλουν, διατὶ ἡμεῖς θὰ πρέπει διὰ τῆς βίας νὰ τὴν ἐπιβάλλωμεν; Ἄς τοὺς δώσωμεν τὴν εὐχέρειαν νὰ φύγουν. Αὐταὶ εἶναι ἐν ὀλίγοις αἱ τροπολογίαι τὰς ὁποίας θέτει τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον. Ἐγὼ τάσσομαι ὑπὲρ τῆς ψηφίσεως τῶν τροπολογιῶν αἱ ὁποῖαι ἀνεπτύχθησαν προηγουμένως, καὶ ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι καὶ ὑμεῖς θὰ θελήσητε νὰ ψηφίσητε τὸ νομοσχέδιον διὰ νὰ θεραπευθοῦν τὰ κακὰ τὰ ὁποῖα τυχὸν ἐδημιούργησεν ἡ ἕνωσις.

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Δοδόπουλος ἔχει τὸν λόγον ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας.

§151Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σκιαγραφήσω μίαν γενικὴν εἰκόνα τοῦ Νομοῦ Ἀττικῆς, διὰ νὰ καταστήσω εἰς ὑμᾶς δυνατὸν νὰ λάβητε κἄποιαν ἰδέαν, τοῦ σημαντικωτάτου τούτου θέματος τοῦ ὁποίου ἡ ὅλη ἐμφάνισις ὡς καὶ ἡ ἐπιβαλλομένη λύσις διὰ τὴν τακτοποίησιν αὐτοῦ εἶναι λύσις ἰσχύουσα διὰ τὴν ρύθμισιν τοῦ ὅλου γενικοῦ θέματος τῆς χώρας, μὲ ἐλαχίστας μόνον διαφορὰς ὡς πρὸς τοὺς ὅρους ἐμφανίσεως τοῦ θέματος δι’ ἑκάστην περιοχήν, ὀφειλομένας ἰδίως εἰς τὰς ἐπικρατούσας ἑκασταχοῦ τοπικὰς διαφοράς, ὅπως π. χ. τῆς ὡριμάνσεως τῶν σταφυλῶν, τοῦ χρόνου τοῦ τρύγου, τοῦ τρόπου οἰνοποιήσεως καὶ χημικῆς κατεργασίας τοῦ γλεύκους κλπ. Ἀπὸ τοῦ 1925 ἡ ἐπαρχία Ἀττικῆς ἀδυνατεῖ νὰ τακτοποιήσῃ τὴν παραγωγήν της. Τοῦτο συμβαίνει διότι ἡ παραγωγὴ τῆς Ἀττικῆς κατ’ ἔτος αὐξάνει. Τὸ 1930 ὁ ἀμπελουργὸς Ἀττικῆς συναντᾷ σχετικήν τινὰ δυσχέρειαν εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ γλεύκους τοῦ οἰνοποιουμένου τῆς παραγωγῆς. Κατ’ αὐτὸν τὸν χρόνον κάμπτεται διὰ πρώτην φορὰν ἡ αἰσιοδοξία τοῦ παραγωγοῦ καὶ γεννᾶται εἰς τὴν ψυχὴν αἴσθημα ἀνησυχίας διὰ τὴν προοδευτικὴν ἐξέλιξιν καὶ μελλοντικὴν εὐδοκίμησιν τῆς μικρᾶς οἰκογενειακῆς του ἐπιχειρήσεως. Ἀντιλαμβάνεται, ὅτι δὲν εἶναι ἀρκετὸς ὁ συνδυασμὸς τῆς ζωτικότητος, τῆς δυνάμεως αὐτοῦ καὶ τῆς οἰκογενείας του εἰς μίαν ὑπερέντονον προσπάθειαν διὰ τὴν θετικὴν ἀπόδοσιν τῶν κόπων καὶ μόχθου αὐτοῦ καὶ τῆς οἰκογενείας του. Ἄλλοι παράγοντες ἰσχυρότεροι τῆς ἰδικῆς του θελήσεως, τῆς ἐνεργητικότητος καὶ προσπαθείας του, ἀποβαίνουν πραγματικοὶ ρυθμισταὶ τῆς διατιμήσεως τοῦ ἱδρῶτος του, πραγματικοὶ ρυθμισταὶ τῆς διατιμήσεως τοῦ κόστους της ἐργασίας του. Τὸ 1930 εἶναι ἔτος καλῆς ἐσοδείας. Ὑπῆρχον, σαφεῖς καὶ θετικαὶ ἐνδείξεις, ὅτι τὸ γλεῦκος παραγωγῆς Ἀττικῆς ὄχι μόνον νὰ ἐκάλυπτε τὰς ἀνάγκας τῆς συζητήσεως, ἀλλὰ θὰ ἄφινε καὶ περίσσευμα. Πράγματι ἐκράτησαν εἰς τὰς ἀποθήκας των οἱ παραγωγοὶ διὰ τὴν ἰδίαν των κατανάλωσιν μετὰ τὴν ἀπορρόφησιν τῆς κατ’ ἔτος αὐξήσεως ὑπὸ τοῦ ἐμπορίου γενικῆς πωλήσεως γλεύκους, οἰνοποιουμένας ποσότητας γλεύκους, ὡς ἐπίσης καὶ διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῆς μικρᾶς ζητήσεως, ἀλλὰ κατ’ ἔτος θετικῆς ζητήσεως τῶν ἐργοστασίων οἰνοποιήσεως τῶν πέριξ τῆς Ἀττικῆς, διότι ἡ παραγωγὴ τῆς Ἀττικῆς δὲν ἐξήρχετο ἔξω τῶν ὁρίων τῆς Ἀττικῆς. Καὶ εἰς τὴν βιομηχανίαν συμπυκνώσεως γλεύκους καὶ παρασκευῆς ἐκχειλισμάτων ἀρκετὸν παρέμεινεν περίσσευμα, παρ’ ὅλον, ὅτι τὸ περίσσευμα αὐτὸ περιορίζεται εἰς σχετικῶς ἀσήμαντον ποσότητα, παρ’ ὅλον, ὅτι τελικῶς ἐξευρέθη τρόπος διαθέσεως. Τοῦτο ἀκριβῶς καὶ ὁ τρόπος τῆς διαθέσεώς του ἀπετέλεσαν τὴν ἀφορμὴν εἰς εὔλογον ἀνησυχίαν τοῦ ἀμπελουργοῦ. Τὸν τόνον τῆς ἀνησυχίας τοῦ ἀμπελουργοῦ καθίστα ἐνοχλητικὸν ἡ σύγχρονος διαπίστωσις, ὅτι τὸ περίσσευμα γλεύκους ἀπέβαινεν ὁ κύριος συντελεστὴς καθορισμοῦ τιμῆς μονάδος δι’ ὁλόκληρον τὴν παραγωγὴν καὶ ἐπὶ πλέον ἐβάρυνε δυσμενῶς ἐπὶ τοῦ τρόπου ἐμπορίας, διότι καθιέρωνε βαθμὸν ποιότητος ἀνάλογον τῆς περιεκτικότητος εἰς ζάκχαρον, κυριωτέρου στοιχείου τῆς χημικῆς συστάσεως τοῦ γλεύκους, δι’ ὁλοκλήρους οἰνοφόρους περιοχὰς καὶ ἔθετε προτεραιότητα εἰς τὴν ζήτησιν τοῦ γλεύκους τῆς προτιμήσεως ἀρχομένης ἐξ ἐκείνων τῶν οἰνοφόρων περιοχῶν αἱ ὁποῖαι ἐξησφάλιζον εἰς τὸν ἀγοραστὴν γλεῦκος ὑψηλῆς πυκνότητος εἰς ζάκχαρον καὶ συνεπῶς ἐπιδεκτικοῦ μεγάλης προσμίξεως ὕδατος. Οὕτω, εἰς μίαν πλουσίαν ἐσοδείαν, ἐσοδείαν μεγάλων περισσευμάτων, περιοχαὶ ἀποδίδουσαι γλεῦκος χαμηλῆς πυκνότητος εἰς ζακχαροῦχα, ἀντιμετώπιζον πρόβλημα ὁλοκληρωτικῆς διαθέσεως τῆς παραγωγῆς των ἐφ’ ὅσον ἡ κάλυψις τῶν ἀναγκῶν τῆς ζητήσεως ἱκανοποιεῖτο ἐκ τῶν οἰνοφόρων περιοχῶν πρώτης ἀποδόσεως, ὑψηλῶν βαθμῶν γλεύκους. Ἡ ἀποκάλυψις αὕτη ὑπῆρξε δικαιολογημένα συνταρακτικὴ διὰ τὸν ἀμπελουργὸν Ἀττικῆς. Διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν ζωήν του ὁ ἁπλοῦς αὐτὸς ἄνθρωπος τοῦ κόπου καὶ τοῦ μόχθου, ὁ κεφαλαιοποιῶν μόνον ἱδρῶτα τὸν ἰδικόν του καὶ τῆς οἰκογενείας του ἐλάμβανε πρακτικὴν γνῶσιν τῆς ἀποφασιστικῆς ἐπιρροῆς ἐπὶ τῆς κινήσεως καὶ ἐμπορίας τῶν προϊόντων τῆς παραγωγῆς του, τῶν σταθερῶν νόμων τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας. Τὸν τόνον τῆς ἀνησυχίας του ἀνεβίβαζεν ἔτι περισσότερον ὁ ρυθμὸς αὐξήσεως τῶν φυτευομένων δι’ ἀμπέλου χέρσων καὶ ἀνύδρων ἐκτάσεων ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἀττικῆς, ἀσυμφόρων καὶ ἀκαταλλήλων δι’ οἱανδήποτε ἄλλην ἀγροτικὴν ἐκμετάλλευσιν. Παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι πράγματι ὑφίστατο σοβαρὸν θέμα, ἐπειγούσης τακτοποιήσεως, ἐν τούτοις αἱ προκαλοῦσαι τοῦτο ἀφορμαὶ δὲν ἐφαίνετο νὰ ἐπηρεάζωνται ὑπὸ τῶν ὅρων τῶν διεπόντων τὴν ἐλευθέραν οἰκονομίαν καίτοι αἱ ἐκδηλώσεις αὐτοῦ ἐχαρακτήριζον τοῦτο ὡς οἰκονομικὸν πρόβλημα βαρυνόμενον ὑπὸ τῶν ὅρων τῆς ὑπερπαραγωγῆς.

§152Α. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ. Κύριε συνάδελφε, τὸ αἴτημα τῶν παραγωγῶν εἶναι καθολικόν.

§153Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄχι, κύριε συνάδελφε, ἔχω τηλεγραφήματα ἐκ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται τὸ ἀντίθετον.

§154Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου εἶναι πρῶτον ἡ μείωσις τοῦ ποσοστοῦ εἰσφορᾶς καὶ δεύτερον ἡ καθιέρωσις τοῦ τρόπου εἰσπράξεως, διότι τὸ μέχρι τοῦδε ἐφαρμοζόμενον σύστημα ἀπεδείχθη, ὅτι δὲν ἦτο ἀποτελεσματικόν.

§155Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σύσσωμος ὁ ἀγροτικὸς κόσμος τῆς Ἀττικῆς —δηλαδὴ οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὴν καλλιέργειαν τῆς ἀμπέλου— ὡς πρὸς ἓν σημεῖον εἶναι σύμφωνος. Ὡς πρὸς τὴν μείωσιν τοῦ 4%. Ἀλλὰ ἡ μείωσις τοῦ 4% εἰς 3%, ὅπως γίνεται θὰ ἀποβῇ εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν, διότι κατ’ οὐσίαν θὰ πληρώνουν 5 καὶ 6%, ὅπως ρυθμίζεται ὁ τρόπος τῆς εἰσπράξεως τοῦ 3%. Ἔχω εἰς χεῖρας μου πλεῖστα τηλεγραφήματα ἀμπελουργῶν τῆς Ἀττικῆς. Εἰς αὐτὰ περιλαμβάνονται τὰ ἑξῆς: (... Ἀναγινώσκει...). Αὐτὰ τὰ τηλεγραφήματα ἐστάλησαν εἰς ὅλους τοὺς βουλευτὰς καθὼς καὶ εἰς τὸν ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας καὶ τὸν ἀξιότιμον κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως.

§156Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Τὸ αἴτημα αὐτὸ ἀφορᾷ μετὰ τὴν ἐξόφλησιν. Τὸ κύριον αἴτημα εἶναι ἡ μείωσις τοῦ ποσοστοῦ καὶ ὁ τρόπος εἰσπράξεως αὐτοῦ.

§157Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ κύριον θέμα δὲν εἶναι ἡ μείωσις τοῦ 4%. Ὅπως θεσπίζεται ὁ τρόπος εἰσπράξεως τοῦ 3% κατ’ οὐσίαν δὲν μειοῦται τὸ 4%, ἀλλὰ αὐξάνει. Ἐάν, κ. Ὑπουργέ, τὸ ἐμειώνατε εἰς ½% ἀναμφισβητήτως θὰ παρεδεχόμην, ὅτι προσφέρετε πραγματικὴν ὑπηρεσίαν εἰς τοὺς παραγωγούς. Ἀλλὰ σᾶς παρακαλῶ, ἀφήσατέ με νὰ συνεχίσω. Ἔλεγον, ὅτι εἰς προκαλούσας τὸ θέμα ἀφορμὰς δὲν ἐφαίνετο νὰ ἐπηρεάζωνται ὑπὸ τὸ φῶς τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας, καίτοι αἱ ἐκδηλώσεις αὗται ἐχαρακτήριζον τοῦτο ὡς πρόβλημα βαρυνόμενον ὑπὸ τῶν ὅρων τῆς ὑπερπαραγωγῆς. Ἡ ἀληθοφανὴς αὕτη προβολὴ δὲν ἀνταπεκρίνετο καθ’ ὁλοκληρίαν πρὸς τὴν πραγματικότητα, διότι τοὐλάχιστον δὲν ὑφίστατο διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην θέμα ἀδυναμίας διαθέσεως τοῦ ρητινίτου οἴνου τῆς Ἀττικῆς παρασκευαζομένου μόνον ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἀττικῆς καὶ ἀποκλειστικῶς ἐξ ἀμιγοῦς γλεύκους τῶν ἀμπελώνων Ἀττικῆς, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν σημερινὴν κατάστασιν τῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία δέχεται οἶνον ρητινίτην, ὄχι μόνον παρασκευαζόμενον ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἀττικῆς ὑπὸ γλεύκους οὐδεμίαν σχέσιν ἔχοντος μὲ τὸ γλεῦκος τῶν ἀμπελώνων Ἀττικῆς, ἀλλὰ καὶ ἐκ χημικῆς ζυμώσεως ἢ καὶ ἁπλῆς προσμίξεως στοιχείων ξένων πρὸς τὸν χυμὸν τῆς Ἀττικῆς σταφυλῆς. Διὰ τοὺς γνωρίζοντας τοὺς ὅρους ἐμπορίας, τὰς συνθήκας ἐναποθηκεύσεως τοῦ πρὸς παραγωγὴν ρητινίτου οἴνου γλεύκους ἐν Ἀττικῇ, τὸ πρόβλημα ἐνεφάνιζε τὴν πραγματικὴν αὑτοῦ μορφήν, διότι δὲν ἦτο θέμα ρητινίτου οἴνου, ἀλλὰ ἀδυναμία ἀσφαλοῦς διαφυλάξεως τῆς παραγομένης ποσότητος γλεύκους οἰνοποιήσιμου τῆς Ἀττικῆς. Ἡ ὀξύτης τοῦ προβλήματος καθίστατο ἐντονωτέρα, ἰδίως κατὰ τὰς περιπτώσεις ἀρίστης ἐσοδείας, ὅτε ἡ παραγωγὴ προεβλέπετο καλύπτουσα τὰς δυνατότητας ἀποθηκεύσεως γλεύκους πρὸς οἰνοποίησιν καὶ ἄφηνε μεγάλα περισσεύματα. Ἀλλὰ καὶ εἰς οἱανδήποτε περίπτωσιν καὶ ὑπὸ οἱοδήποτε ὕψος περισσεύματος, ἀπὸ τοῦ ἐλαχίστου μέχρι τοῦ μεγίστου, ἐφ’ ὅσον ὑφίστατο περίσσευμα, τοῦτο καθίστατο συντελεστὴς ἐκμηδενίσεως τῶν κόπων καὶ μόχθων ἑνὸς ἔτους χειρονακτικῆς ἐργασίας τοῦ ἀμπελουργοῦ καὶ τῆς οἰκογενείας αὐτοῦ. Διότι, ἐνῷ ἡ πρόβλεψις κακῆς ἐσοδείας, δηλαδὴ ἐσοδείας μὴ καλυπτούσης τὰς ἀνάγκας τῆς ζητήσεως, ἐδημιούργει εἰς τὸν ἔμπορον ρητινίτου οἴνου αἴσθημα ἀδυναμίας διὰ τὴν δυνατότητα προμηθείας γλεύκους ἀναλόγου πρὸς τὴν ἐτησίαν κατανάλωσιν τούτου εἰς οἶνον καὶ ἠνάγκαζεν αὐτὸν νὰ προαγοράζῃ ἐπισπεύδων τὸν καθορισμὸν τιμῆς ἀντιθέτως ἡ πρόβλεψις καλῆς ἐσοδείας, δηλαδὴ ἐσοδείας ὑπερκαλυπτούσης τὰς ἀνάγκας τῆς δυνατότητος ἀποθηκεύσεως γλεύκους τοῦ ἐμπόρου, ἐπέτρεπεν εἰς αὐτὸν τὴν ἄνευ ἀνησυχίας ἄνετον προμήθειαν τῆς ἀναγκαιούσης ποσότητος γλεύκους διὰ τὴν πλήρωσιν τῶν οἰναποθηκῶν του καὶ συνεπῶς, καὶ τὴν ράθυμον αὐτοῦ κίνησιν πρὸς κλείσιμον τιμῆς καὶ ἀγορᾶς. Τὸ αἴσθημα τοῦτο ἀσφαλείας τοῦ ἐμπόρου κατὰ τὰς πλουσίας ἐσοδείας ἐπέτρεπεν εἰς αὐτὸν νὰ ἐκβιάζῃ τὸν παραγωγὸν ἐπειγόμενον νὰ διαθέσῃ τὴν παραγωγήν του, λόγῳ ἀδυναμίας ἀσφαλοῦς διαφυλάξεως τοῦ προϊόντος του. Οὕτω ἐδημιουργεῖτο πλέον τεχνικὴ κατάστασις ἐντόνου προσφορᾶς ἀντὶ τῆς ἐντόνου ζητήσεως, τὴν ὁποίαν ἐξεμεταλλεύοντο οἱ ἀγορασταὶ τοῦ γλεύκους Ἀττικῆς, χημικῆς συνθέσεως ἀρίστης διὰ τὴν παραγωγὴν τοῦ ἐκλεκτοῦ ἀρωματικοῦ καὶ λεπτοῦ οἴνου ἐτησίας ἀντοχῆς ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς βαρεῖς οἴνους τῶν ἄλλων οἰνοφόρων περιοχῶν τοῦ Κράτους, Σάμου, Ρόδου, Θήρας κλπ., μεγίστης ἀντοχῆς. Τοῦτο λέγεται ἐνταῦθα, διότι εἶναι σχετικὸν μὲ τὴν ἀποθήκευσιν τοῦ γλεύκους καὶ ἔχει μεγίστην σημασίαν διὰ τὸν παραγωγὸν Ἀττικῆς καὶ διότι ἡ κατανάλωσις οἴνου περιορίζει τὸ πλεῖστον τῶν πελατῶν τοῦ ρητινίτου ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Στερεᾶς. Ἡ πραγματοποιουμένη κατανάλωσις ρητινίτου ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς Στερεᾶς, εἶναι ἄνευ ἐμπορικῆς τινος σημασίας. Ἡ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν προώθησις τοῦ ρητινίτου λόγω τῆς ἰδιαζούσης γεύσεως αὐτοῦ, ἄνευ προηγουμένης ἐντόνου διαφημίσεως καὶ προσαρμογῆς τῶν ἰδιοτήτων αὐτοῦ πρὸς τὰς προτιμήσεις τοῦ ξένου καταναλωτοῦ, καθίσταται ἀνέφικτος. Ἡ θέσις τοῦ προβλήματος διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, δὲν ἦτο ἡ ἀδυναμία ἀπορροφήσεως ὁλοκλήρου τῆς παραγωγῆς τοῦ οἰνοποιήσιμου γλεύκους ὑπὸ τῆς καταναλώσεως οἴνου, ἀλλὰ ἡ ἀδυναμία ἐναποθηκεύσεως καὶ ἀσφαλοῦς διαφυλάξεως τοῦ μετὰ τὴν κάλυψιν τῶν δυνατοτήτων ἐναποθηκεύσεως ὑπὸ τῶν ἐμπόρων γλεύκους οἰνοποιήσιμου τοῦ περισσεύματος, ἵνα μὴ ἀποβαίνῃ τὸ οἱοδήποτε περίσσευμα ρυθμιστὴς τιμῆς μονάδος γλεύκους δι’ ὁλόκληρον τὴν παραγωγὴν μὴ δυνάμενον νὰ ἀποθηκευθῇ ἐφ’ ὅσον ἐν συνεχεία οἰνοποιημένον καθίστατο ἀναγκαῖον συμπλήρωμα τῆς καταναλώσεως, εἴς τινας δὲ περιπτώσεις δὲν ἐπήρκει. Ἡ δὲ λύσις τοῦ προβλήματος ἦτο ποῖα μέτρα θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῶσιν ὥστε ὁ παραγωγὸς νὰ δύναται νὰ κρατῇ εἰς τὴν κατοχήν του, ὡς ἐμπόρευμα ἀσφαλοῦς τοποθετήσεως ὅταν ἡ ἐξάντλησις τῶν ἀποθεμάτων οἰνοποιηθέντος πλέον γλεύκους εἰς χεῖρας τῶν ἐμπόρων ἐπέβαλε τὴν ζήτησιν τούτου οἰνοποιημένου καὶ ἑτοίμου πρὸς κατανάλωσιν. Τὴν λύσιν ὑπέδειξε ταπεινός τις γέρων ἀμπελουργὸς προτείνας νὰ κατασκευασθῶσιν εἰς ἑκάστην ἀμπελουργικὴν περιοχὴν δεξαμεναὶ μεγάλης περιεκτικότητος, ἐφ’ ὅσον ὁ ἀμπελουργὸς λόγω πενίας ἠδυνάτει νὰ αὐξήσῃ τοὺς ἰδικούς του χώρους διαφυλάξεως τῆς παραγωγῆς του καὶ ὁ ἔμπορος εὑρίσκετο συγχρόνως ἐν ἀδυναμίᾳ ἢ διὰ λόγους ἐλλείψεως κεφαλαίων ἀσφαλέστερον, ὅπως ἐκ λόγων ὑπολογισμοῦ νὰ προσφέρῃ τὰς ἱκανότητας ὁλοκληρωτικῆς ἀπορροφήσεως τοῦ παραγομένου ἐν Ἀττικῇ γλεύκους καθ’ ὃν χρόνον ἡ κατανάλωσις τοῦ οἴνου παρεῖχεν εὐχερῆ δυνατότητα ἀπορροφήσεως ὁλοκλήρου καὶ πλέον τῆς παραγωγῆς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης τοῦ γλεύκους Ἀττικῆς. Ἦτο ὁ πόθος τοῦ πτωχοῦ βιοπαλαιστοῦ παραγωγοῦ εὑρισκομένου εἰς τὸ ἔλεος τοῦ ἐμπόρου, ἦτο ὁ πόθος τοῦ ἀμπελουργοῦ ἀναζητοῦντος τὴν προστασίαν του εἰς τὴν δυνατότητα ἀσφαλίσεως τοῦ προϊόντος του: νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ διαθέσῃ χώρους ἐναποθηκεύσεως τοῦ περισσεύματος κατὰ τὰς ἐσοδείας πλεονασμάτων ἀλλὰ καὶ συγχρόνως νὰ χρησιμοποιῇ τούτους ὡς ὅπλον ἀμύνης κατὰ τῶν καιροσκόπων ἐμπόρων. Καὶ ὁ μὲν πόθος τοῦ ἀμπελουργοῦ ἐξεπληρώθη ἀλλὰ φεῦ ἡ τύχη τοῦ ρητινίτου οἴνου τῆς Ἀττικῆς δὲν διησφαλίσθη. Διότι ἡ ἐπακολουθήσασα ἐν συνεχείᾳ νομοθετικὴ μέριμνα περὶ τοῦ θέματος περιέπλεξε τὸ πρόβλημα τοῦ οἴνου χειρότερον τῶν περιπεπλεγμένων περιπλοκῶν διὰ νὰ περιέλθῃ τελικὰ τοῦτο εἰς τὸ σημερινὸν νομοθετικὸν ἀδιέξοδον τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὴν ἀφορμὴν καταθέσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Ν. Δ. καὶ καλούμεθα ἡμεῖς τὴν ἑσπέραν ταύτην νὰ ψηφίσωμεν τοῦτο νομοθετοῦντες τὴν ἔτι μεγαλυτέραν περιπλοκὴν αὐτοῦ. Τὸ 1933 δημοσιεύεται ὁ 5845 νόμος. Διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ τίθενται αἱ πρῶται βάσεις συνεταιριστικῆς ὀργανώσεως τῶν οἰνοπαραγωγῶν Ἀττικοβοιωτίας διὰ τῆς ἱδρύσεως Ὀργανισμοῦ Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικοβοιωτίας. Ὁ Ὀργανισμὸς οὗτος ἀπετέλει ἕνωσιν 35 Ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν, προβλεπομένων ὑπὸ τοῦ ἀνωτέρω νόμου ἐκ τῶν ὁποίων οἱ ἀνήκοντες εἰς Βοιωτίαν σχεδὸν οὐδόλως ἐλειτούργησαν. Ἐκ τῶν ἐν Ἀττικῇ λειτουργησάντων 11 ὁ εἷς ἀνήκει εἰς τὴν Μεγαρίδα. Οἱ δὲ ὑπόλοιποι 10 εἰς τὰ ἀμπελουργικὰ κέντρα: Παιανίας, Κορωπίου, Μαρκοπούλου, Καλυβίων, Κερατέας, Παλλήνης, Σπάτων, Μαραθῶνος, Ἀφιδνῶν καὶ Σκάλας Ὠρωποῦ. Ὁ Ὀργανισμὸς Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικοβοιωτίας κατὰ τὴν πρώτην αὐτοῦ φάσιν τῆς ἐξορμήσεως καὶ τοῦ ἐνθουσιασμοῦ πρὸς ἀπόδοσιν ἔργου ἐπραγματοποίησεν εἰς ἑκάστην τῶν ἀνωτέρω οἰνοφόρων περιοχῶν οἰνοποιεῖα, ἤτοι κυρίως χώρους διαφυλάξεως γλεύκους καὶ ἐγκαταστάσεως ἁπλῶν μηχανημάτων ἐκθλίψεως σταφυλῶν. Αἱ ἐγκαταστάσεις αὗται ἤδη ἀποτελοῦν ἀναγκαιότατον ἐξοπλισμὸν τῶν τοπικῶν ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν καὶ συντελοῦν εἰς τὴν εὐχερεστέραν καὶ συμφερωτέραν ἀξιοποίησιν τῆς παραγωγῆς. Τὸ ἔργον τοῦτο ἐπραγματοποιήθη διὰ δανείου τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης μικρὸν μέρος τοῦ ὁποίου ἐπεστράφη πρὸς τὴν δανειοδότριαν Τράπεζαν ἐκ τῶν εἰσπράξεων τῆς πενταλέπτου φορολογίας καὶ ἐκ τῶν εἰσπράξεων τῶν συγκεντρωθέντων καταθέσεων εἰς τὰ Ταμεῖα, τοῦ καταργηθέντος φόρου ἐπὶ τῆς καταναλώσεως οἴνου, τὸ ὑπόλοιπον κατὰ τὸ μέγιστον τῆς ὀφειλῆς του ἐκ πληθωρικῶν δραχμῶν. Αἱ ἐγκαταστάσεις αὗται ἤδη ἀποτελοῦν περιουσίαν τῶν ἀναγκαστικῶν Ἀμπελουργικῶν Συνεταιρισμῶν. Ἡ ζωὴ τοῦ Ὀργανισμοῦ Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικοβοιωτίας διήρκεσεν ἐπὶ μίαν εἰκοσαετίαν, ἀφοῦ διῆλθε σειρὰν μεταπτώσεων καὶ ἐπροξένησε ζημίας ἀποκαρδιωτικάς. Τὸ 1953 κατόπιν αἰτήσεως καὶ πιέσεων τῶν ἐνδιαφερομένων παραγωγῶν δημοσιεύεται τὸ Ν. Δ. 2586 εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 252 φύλλον τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως τῆς 15)17 Σεπτεμβρίου διὰ τοῦ ὁποίου παρείχετο καὶ ἡ τυπικὴ ἔξοδος τῶν ἀπὸ πολλοῦ ἤδη ἀποχωρησάντων οὐσιαστικὰ ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν καὶ συγχρόνως παρείχετο τὸ δικαίωμα ἀσκήσεως ἔργου συγκεντρώσεως γλεύκους καὶ ἐμπορίας οἴνου εἰς τοὺς ἀποχωρήσαντας μετόχους ἀναγκαστικοὺς συνεταιρισμούς. Εἰς τὸ ὑφιστάμενον ἐν τοσούτῳ ἀξιοθρήνητον Ὀργανισμὸν Προστασίας Ἀμπελουργῶν παρέμεινον τρεῖς ἐκ τῶν μελῶν Ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν, οἱ τῶν Ἀφιδνῶν, Μεγάρων καὶ Σκάλας Ὠρωποῦ. Οἱ ἀποκτήσαντες τὴν ἐλευθερίαν των τοπικοὶ Ἀναγκαστικοὶ Συνεταιρισμοὶ δυνάμει τοῦ Ν. Δ. 2586 καὶ ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν καὶ ἐποπτείαν τῆς Α.Τ.Ε. ἤρξαντο εὐθὺς ἀμέσως τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν ὑπὸ τοῦ Ν. Δ. χορηγηθέντων δυνατοτήτων ἐμπορίας. Οὕτω συνεκέντρωνον καὶ ἐμπορεύοντο γλεῦκος καὶ οἶνον. Οἱ Συνεταιρισμοὶ οἱ οὕτω ἐμπορευόμενοι ἰδιαιτέρως τὰ προϊόντα αὐτῶν ἀνήρχοντο εἰς 8, δύναται ἕκαστος ἐξ ἡμῶν νὰ ἐννοήσῃ εἰς ποῖον χάος συναγωνισμοῦ περιῆλθον μεταξὺ των καὶ ποίας αὐτοκαταστροφῆς πρόξενοι ἐγένοντο. Ἡ ἄσκησις τῆς ἐμπορίας γλεύκους καὶ οἴνου ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν καὶ ἐποπτείαν τῆς Α.Τ.Ε. διήρκεσεν ἐπὶ δύο συνεχῆ ἀμπελουργικὰ ἔτη καὶ ἐξεμεταλλεύθησαν οἱ Ἀναγκαστικοὶ Ἀμπελουργικοὶ Συνεταιρισμοὶ τὴν παραγωγήν των τῶν ἐτῶν 1953 καὶ 1954. Κατὰ τὸ χρονικὸν τοῦτο διάστημα οἱ ἀναγκαστικοὶ Συνεταιρισμοὶ διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ γλεύκους καὶ σταφυλῶν ἐχρηματοδοτοῦντο παρὰ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἐνεχυριάζοντες τὰ συγκεντρούμενα προϊόντα. Οὐδεμίαν δὲ ἐτόλμουν νὰ συνάψουν ἐμπορικὴν πρᾶξιν ἄνευ τῆς ἐγκρίσεως τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, οὕτω τὴν συγκέντρωσιν καὶ διάθεσιν τῶν περισσευμάτων κατ’ οὐσίαν ἐνήργει ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα. Ἀλλὰ ἐνῷ ἐπεδείκνυε μέγα ἐνδιαφέρον διὰ τὴν τοποθέτησιν χρημάτων καὶ ἐνεθάρρυνε τὴν συγκέντρωσιν, εὐθὺς μετὰ ταῦτα οὐδόλως ἐνδιαφέρετο διὰ τὴν ἐμπορίαν τοῦ συγκεντρωθέντος προϊόντος, οἱ δὲ ἀναγκαστικοὶ Συνεταιρισμοὶ ἀνταγωνιζόμενοι προσέφερον συγχρόνως μεγάλας ποσότητας ἐμπορεύματος εἰς τὴν ἀγοράν. Ἡ ἀλόγιστος αὕτη διαχείρισις ἐγένετο ἀφορμὴ πτώσεως τῶν τιμῶν. Ἐπὶ πλέον ἡ ἄνευ ἀσφαλείας παράδοσις ἐμπορευμάτων εἰς ἐπιχειρήσεις καὶ ἄτομα ἀφερέγγυα παρουσίασαν παθητικὸν 2.500.000 δραχμῶν. Χαρακτηριστικὸν τῆς κακῆς διαχειρίσεως ὑπὸ τῶν ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν τῶν ἐτῶν 1953 καὶ 1954 εἶναι αἱ πωλήσεις συναγωνισμοῦ τοῦ Αὐγούστου 1953, 1954 καὶ 1955 αἱ ὁποῖαι ἀπέδωσαν 1,60 κατ’ ὀκᾶν καθ’ ἣν στιγμὴν εὐχερὴς τοποθέτησις οἴνου ἐγένετο εἰς τιμὰς τῶν 4 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν, κατὰ τὰ ἔτη 1953 καὶ 1954 ἐκ τῶν ἀποθεμάτων τοῦ Ο.Π.Α.Α. Ἡ κατάστασις αὕτη δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ διατηρηθῇ ἄνευ σοβαρῶν συνεπειῶν. Τὸ 1955 ἡ Κυβέρνησις ἱδρύει τὴν Ε.Ο.Σ.Α. Ἡ Ὀργάνωσις αὕτη ἀποτελεῖ ἀναγκαστικὴν Ἕνωσιν τῶν ὑφισταμένων βάσει τοῦ νόμου 5845)33 Ἀναγκαστικῶν Ἀμπελουργικῶν Συνεταιρισμῶν Ἀττικῆς. Τὰ τῆς ἱδρύσεως καὶ λειτουργίας καθορίζονται ὑπὸ τοῦ Ν. Δ. 3361)55 «περὶ ὀργανώσεως τῆς οἰνοπαραγωγῆς τῆς Ἐπαρχίας Ἀττικῆς». Τὸ Ν. Δ. 3361 εἶχεν ἐν ἑαυτῷ τὴν ἀποτυχίαν. 1) Διότι ἐκληροδότει εἰς τὴν Ε.Ο.Σ.Α. βαρὺ φορτίον, τὰ ἀνοίγματα τῆς κακῆς διαχειρίσεως τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῶν ἐτῶν 1953 καὶ 1954 ἀνερχόμενα εἰς τὸ ποσὸν τῶν 6.000.000 δραχμ. ἐκ τῶν ὁποίων 3.500.000 διεχωρίσθησαν καὶ παρέμειναν εἰς βάρος τῆς Ἑνώσεως Οἰνοποιητικῶν Συνεταιρισμῶν Ἀττικῆς ὡς προερχόμενα ἐξ ὁμαλῆς διαχειρίσεως καὶ ἰδιαιτέρως ἐκ τῆς γενομένης οἰνοπνευματοποιήσεως. Τὰ δὲ ὑπόλοιπα ἐξ ἐπισφαλοῦς τοποθετήσεως τῶν προϊόντων ὑπὸ τῶν τότε διοικήσεων τῶν Ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν. Ταῦτα τελικῶς κατελογίσθησαν εἰς βάρος τῶν εἰσκομιστῶν οἱ ὁποῖοι ἤδη καλοῦνται νὰ τὰ ἐξοφλήσωσι. Καὶ 2) διότι ἐθέσπιζεν ἀναγκαστικὴν εἰσφορὰν 4% ἐπὶ τῆς παραγωγῆς, φόρον ἀμέσου εἰσπράξεως. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι εἰς τὰς προσπαθείας τοῦ ὀργανισμοῦ αὐτοῦ ὀφείλεται ἡ μετέπειτα σταθεροποίησις τῆς τιμῆς τοῦ οἴνου εἰς τὰς δραχμὰς 4–5 καὶ διατηρεῖ ἔκτοτε παρ’ ὅλας τὰς εἰσαγωγὰς εἰς Ἀττικὴν γλεύκους καὶ οἴνου ἐκ τῶν ἄλλων παραγωγικῶν διαμερισμάτων τῆς χώρας. Ἀλλὰ ἡ ἀπόδοσις αὐτῆς εἰς τοὺς ὑπολοίπους τομεῖς τῆς δραστηριότητός της οὐδὲν ἔχει νὰ παρουσιάσῃ. Τὰ θέματα δραστηριότητος τῆς Ε.Ο.Σ.Α. τὰ ἔχοντα ἄμεσον σχέσιν μὲ τὴν βελτίωσιν τῶν οἰκονομικῶν τῶν ἀναγκαστικῶν ἀμπελουργικῶν Συν)σμῶν μελῶν τῆς Ε.Ο.Σ.Α. ὡς καὶ τῶν παραγωγῶν μελῶν τῶν Ἀναγκαστικῶν Συν)σμῶν εἶναι: 1) Ἡ ρευστοποίησις τῶν ἐξ ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς ἀπαιτήσεων τῆς Ἑνώσεως. 2) Ταχεῖα ἀποδιάθεσις τῶν προϊόντων ἐσοδείας 1958. 3) Ἡ ἐξόφλησις τῶν πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. καὶ τρίτους ὑποχρεώσεων αὐτῆς. 4) Ἡ τοποθέτησις τοῦ οἴνου Ἀττικῆς διὰ τῆς ἐξευρέσεως ἀγορῶν. 5) Ἀλλὰ κυριώτερον ἡ πρόβλεψις τῆς καταστροφῆς τῶν ἀμπελώνων Ἀττικῆς ὑπὸ τῆς φυλλοξήρας καὶ ἡ ἔγκαιρος ἵδρυσις φυτωρίων Ἀμερικανικῶν κλημάτων διὰ τὴν ἀναμπέλωσιν. Ἡ ἀπόδοσις λογαριασμοῦ συντελεῖται κατ’ ἔτος ἐσοδείας ὑπὸ ἑνιαίου λογαριασμοῦ κόστους τῆς διαχειρίσεως δι’ ἅπαντας τοὺς ἀναγκαστικοὺς Συνεταιρισμοὺς μέλη τῆς Ε.

Ο.Σ.Α.

Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο δέον νὰ τονισθῇ, ὅτι ἡ ἀπόδοσις λογαριασμοῦ καὶ αἱ ἐκκαθαρίσεις δὲν ὑπῆρξαν ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ἱκανοποιήσεως τοῦ αἰσθήματος τάξεως τῶν μελῶν τῆς Ε.Ο.Σ.Α. Ὑφίστανται βάσιμα καὶ δικαιολογημένα παράπονα τῆς διοικήσεως τοῦ Συνεταιρισμοῦ Μαρκοπούλου Μεσογαίας κυρίως ὡς πρὸς τὸ κόστος κατεργασίας σταφυλῶν, ὡς καὶ ἐκ λογιστικῶν ἐλλειμμάτων ἐξ ἐκκρεμῶν ὀφειλῶν πρὸς εἰσκομιστὰς τῆς ἑκουσίας εἰσκομίσεως τῶν ἐτῶν 1953–54.

§158Α. ΦΡΑΓΚΟΣ. Ἔχετε λάθος κ. συνάδελφε, τὰ ἐλλείμματα καὶ αἱ ἀτασθαλίαι αὗται ἐπροξενήθησαν εἰς ἐποχὴν ποὺ δὲν ὑφίστατο ἡ Ἕνωσις.

§159Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ὄχι κ. συνάδελφε, ὑπῆρχον καὶ τὰ ἀνέλαβεν εἰς βάρος της ἡ Ἕνωσις.

§160Α. ΦΡΑΓΚΟΣ. Κατὰ τὰ ἔτη ἐκεῖνα δὲν ὑπῆρχε τίποτε. Καὶ ὁ Συνεταιρισμὸς πληρώνει σήμερον ὅσα ἔπραξε τότε.

§161Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ Συνεταιρισμὸς ὑφίστατο ἀκόμη καὶ τὸ 1933. Καὶ ἐπανερχόμεθα εἰς τὸ σημεῖον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον χαρακτηρίζει τὴν κυριωτέραν ἀποστολὴν καὶ προσπάθειαν τῆς Ε.Ο.Σ.Α., εἰς τὴν ἀναμπέλωσιν τῶν καταστραφέντων ὑπὸ τῆς φυλλοξήρας ἀμπελώνων. Εἶναι γνωστὸν εἰς πάντας, ὅτι ἡ ἄμπελος ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων λόγῳ τῆς ἀρίστης προσαρμογῆς πρὸς τὰς ἐδαφολογικὰς καὶ κλιματολογικὰς συνθήκας τῆς Ἀττικῆς ἀποτελεῖ τὴν κυρίαν ἀπασχόλησιν τῶν κατοίκων τῆς ὑπαίθρου Ἀττικῆς καὶ σήμερον καταλαμβάνει τὴν πρώτην θέσιν ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικοῦ ἐνδιαφέροντος. Αἱ καλλιεργούμεναι ποικιλίαι ἀποδόσεως εἰς ποιότητας οἰνοποιήσιμου γλεύκους τυγχάνωσιν ἐκ τῶν καλλιτέρων καὶ δύνανται δι’ ἐπιμελημένης κατεργασίας νὰ ἀποδώσωσιν οἴνους ἱκανοὺς νὰ συναγωνισθοῦν τοὺς γνωστοὺς ὑψηλῆς ποιότητος ξένους οἴνους. Δυστυχῶς ἡ περιοχὴ Ἀττικῆς ὁλόκληρος κατεστράφη ὑπὸ τῆς φυλλοξήρας. Ἡ πρώτη φυλλοξηρικὴ εἰσβολὴ ἐξ Εὐβοίας διεπιστώθη τὸ 1936 εἰς τὴν περιοχὴν Σκάλας– Ὠρωποῦ, Νέων Παλατίων. Ἔκτοτε ἡ προσβολὴ ἐπροχώρει μὲ βραδὺν ρυθμόν. Ἡ σύγχρονος παρεμβολὴ τοῦ πολέμου ἐπέφερε τὴν πλήρη ἐγκατάλειψιν τῶν μέτρων καθυστερήσεως τῆς ἐπεκτατικῆς προόδου καὶ ἡ καταστροφὴ ἐπῆλθε τελευταίως μὲ ρυθμὸν ταχείας μολυσματικῆς ρυπάνσεως. Ὑπολογίζεται, ὅτι 190.000–230.000 στεμμάτων οἰναμπέλου ἐτησίας παραγωγῆς 60–80.000 τόννων, ἔχουν ἤδη μολυνθῆ, ἐξ αὐτῶν 30.000 στρέμματα τῆς βορείου Ἀττικῆς κατεστράφησαν ὁλοκληρωτικά. Ὡς συμβαίνει εἰς ὅλας τὰς περιοχὰς ἔνθα ἡ φυλλοξήρα ἐγκαθίσταται, προσβάλλουσα τὰ αὐτόριζα εὐρωπαϊκὰ κλήματα, δημιουργοῦνται αὐτομάτως ἀθρόαι ἀπαιτήσεις τῶν παραγωγῶν πρὸς προμήθειαν Ἀμερικανικῶν ὑποκειμένων, τῶν ὁποίων ἡ εὐδοκίμησις ἀπαιτεῖ δαπανηρὰν προεργασίαν, πολὺ πρὸ τοῦ χρόνου τῆς ὁλοσχεροῦς καταστροφῆς καὶ τοῦτο διότι ἡ δι’ Ἀμερικανικῶν κλημάτων ἀναμπέλωσις, προϋποθέτει τὴν ἀντιμετώπισιν κυρίως προετοιμασίας φυτωρίων. Εἶναι θέμα οἰκονομικὸν καὶ μόνον. Ἡ δημιουργία φυτωρίων θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι κυρίως ἔργον τῶν γεωργικῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων. Ἀκριβῶς εἰπεῖν, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἔργον τῆς Κυβερνήσεως περιλαμβανόμενον ἐντὸς τοῦ προγράμματος ἐκπαιδεύσεως τῶν γεωπόνων, ἀλλ’ ἀφοῦ τὸ Κράτος, ὅπως εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, ἐμφανίζεται ἀνέτοιμον πρὸς ἀντιμετώπισιν σοβαρῶν θεμάτων, τὸ ἔργον αὐτὸ παρέμενεν εἰς τὴν φροντίδα τῶν ὀργανισμῶν καὶ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν τῆς Ε.

Ο.Σ.Α.

Δυστυχῶς, ἡ ὀργάνωσις αὕτη δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀνταποκριθῇ πρὸς τὰς ἐκτάκτους συνθήκας ἀνάγκης καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἡ Ε.Ο.Σ.Α. ἀπεδείχθη ὀργανισμὸς ἀδρανής. Ἀπὸ τοῦ 1955 ἡ ἀναμπέλωσις εἰς Ἀττικὴν παρουσιάζει ἀσήμαντον πρόοδον, 11.000 στρέμματα περίπου ἔναντι τῶν (190.000) 230.000 στρεμμάτων τῆς καταστροφῆς. Τὸ γεγονὸς τοῦτο πιστοποιεῖ τὴν ἀνικανότητα τῆς Ε.Ο. Σ.Α. νὰ προσαρμόσῃ τὰς προσπαθείας αὐτῆς πρὸς δημιουργίαν συνθηκῶν καλύψεως τῶν ἀναγκῶν ἐπειγούσης φύσεως, καὶ τὸ γεγονὸς τοῦτο εἶναι ὁ παράγων ὁ προκαλῶν τὴν ἀπογοήτευσιν τῶν ἀμπελουργῶν διὰ τὴν ἀνικανότητα ἀποδόσεως τῆς Ε.Ο.Σ.Α. Ποῦ ὀφείλεται τοῦτο; Δὲν ὀφείλεται, κ. συνάδελφοι, εἰς τὴν ἀνικανότητα οὐδὲ τῶν διοικήσεων τοῦ ὀργανισμοῦ, οὐδὲ τῆς διευθύνσεως αὐτοῦ, ἀντιθέτως, δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι αἱ μέχρι τοῦδε διοικήσεις ὑπῆρξαν ἀξιέπαινοι, διότι οὐδὲ κόπων οὐδὲ φροντίδων ἐφείσθησαν. Καθ’ ὁμολογουμένην δὲ γνώμην τῶν ἐνδιαφερομένων, ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς διευθύνσεως, τὸν ὁποῖον οὐδὲ κατ’ ὄψιν γνωρίζω, εἶναι πράγματι ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος εἰς τὴν κατάλληλον θέσιν. Παρὰ τὰ ἀνωτέρω, ἡ Ε.Ο.Σ.Α. ἀπέτυχεν. Γεννᾶται συνεπῶς τὸ ἐρώτημα, ποῦ ὀφείλεται ἡ μέχρι τοῦδε ἀποτυχία της. Ἡ ἀποτυχία τῆς Ε.Ο.Σ.Α., ὀφείλεται εἰς τὸ αἰώνιον σφάλμα τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὴν προχειρότητα τῆς ὀργανώσεως αὐτῆς καὶ κυρίως εἰς τὴν ἔλλειψιν χρημάτων. Δὲν ὑφίστανται αἱ οἰκονομικαὶ προϋποθέσεις πραγματοποιήσεως τῶν βασικῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξησφάλιζον τὴν ἀνάπτυξιν καὶ πρόοδον τῆς Ε.Ο.Σ.Α. Ὑφίσταται ἓν θέμα τὸ ὁποῖον ἐκφεύγει τῶν δυνατοτήτων τῶν ὀργανώσεων. Παρίσταται ἀνάγκη ἰδιαιτέρας μερίμνης διὰ τὴν τακτοποίησιν τοῦ οἰνικοῦ γενικώτερον προβλήματος τῆς χώρας, διὰ προγράμματος μακροχρονίου ἐφαρμογῆς καὶ διὰ κεφαλαίων ἐπιδοτήσεως καὶ δανειακῶν μακροπροθέσμου λήξεως. Προβλήματα ὅπως τῆς ρυθμίσεως τῶν ἐμφυτευτικῶν τῆς πειθαρχίας τῆς παραγωγῆς, προβλήματα βελτιώσεως καὶ ἐλέγχου τῶν οἴνων, ἐμπορικῆς ἐμφανίσεως αὐτῶν, προβλήματα προοπτικῆς διὰ τὸ μέλλον, δὲν λύονται, κ. συνάδελφοι, μὲ πόρους προερχομένους διὰ τῆς φορολογίας τοῦ θρυλικοῦ 4% οὐδὲ μὲ ὀργανώσεις ὡς ἡ Ε.Ο.Σ.Α. οἱαδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι τὰ πρόσωπα τὰ μετέχοντα τῆς διοικήσεως αὐτῶν. Θέματα ἀφορῶντα τὸ μέλλον ἑνὸς λαοῦ 22.000 οἰκογενειῶν ἀπαιτοῦν συντονισμένην Κρατικὴν κατεύθυνσιν καὶ οἰκονομικὴν βοήθειαν. Ἡ σημερινὴ κατάστασις οὐδόλως διαφέρει τοῦ λαϊκοῦ «ξήλωνε πόρτες καὶ φτιάχνε παράθυρα». Κύριε Ὑπουργέ, ὁλόκληρος ἡ διάρθρωσις τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας στηρίζει τὴν βάσιν αὐτῆς ἐπὶ τῆς μεγάλης ἐπιχειρήσεως τοῦ Ἔθνους, τῆς ἀγροτικῆς καὶ γεωργικῆς ἐπιχειρήσεως, τῆς ὁποίας κύριος συντελεστὴς εἶναι ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ἀγροτικῆς οἰκογενείας, ὑπὸ τὴν σημερινὴν πειθάρχησιν ταύτης εἰς τοὺς κοινωνικούς, ἠθικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς κανόνας τῆς Ἑλληνικῆς ζωῆς. Ἡ ἐπιχειρηματικὴ αὕτη μονὰς διαθέτει ὡς κεφάλαιον μόνον τὸν ἱδρῶτα καὶ τὸ αἷμα της, δὲν ὀφείλει οὐδὲν εἰς οὐδένα, οὐδέποτε μὲ βουλιμίαν ἅρπαγος ἐξεβίασε τὴν κεφαλαιοδότησίν της, οὐδὲ ἐπάγωσε πολύτιμον χρῆμα. Πρὸς αὐτὴν τὴν ἔντιμον παραγωγικὴν μονάδα δέον νὰ στραφῶσιν αἱ φροντίδες ὑμῶν δημιουργικαὶ καὶ ἀποδοτικαί. Θέματα ὡς τῆς ἱκανοποιήσεως συμφερόντων πολιτικῶν φατριῶν εἰς βάρος τοῦ αἵματος καὶ ἱδρῶτος τῆς Ἀγροτικῆς οἰκογενείας νὰ μὴ ἀφαιροῦν τὴν ἀποδοτικὴν Ὑμῶν προσπάθειαν. Ἡ ὀργάνωσις τῆς ἱκανότητος παραγωγῆς, ἐμπορίας καὶ ἀνταγωνισμοῦ τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων πρέπει νὰ εἶναι τὸ οὐσιαστικὸν Ὑμῶν ἔργον. Ἡ σημερινὴ πνευματικὴ στάθμη τῶν ἀγροτῶν εἶναι ἱκανὴ νὰ δεχθῇ μίαν πνευματικὴν προσπάθειαν πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν. Ἡ ἐπικρατοῦσα ἀντίληψις, ὅτι ὁ ἀγρότης εἶναι μόνον ἐργαλεῖον καὶ ὄχι πνεῦμα, εἶναι πονηρά. Ἴσως τὸ θέμα νὰ παρουσιάζῃ σύνθετον μορφὴν ὄχι μόνον ἁπλῶν γεωργικῶν γνώσεων, ἀλλὰ καὶ τεχνικῶν χημικῶν καὶ ἐμπορίας καὶ διαφημίσεως καὶ νὰ προβληθῇ ἡ δικαιολογία τῆς ἐλλείψεως τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ, δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγον ἡ προσπάθεια αὕτη εἶναι ἔργον ἀνώτερον τῶν οἱωνδήποτε Ε.Ο.Σ.Α. Εἶναι ἔργον προγράμματος Κυβερνητικοῦ, Κρατικῆς ἐμπνεύσεως καὶ κατευθύνσεως. Πρὸς αὐτὸν τὸν προσανατολισμὸν νὰ στρέψητε τὴν μέριμνα Ὑμῶν καὶ οὐχὶ πρὸς θέματα ἀνάξια οἱασδήποτε σημασίας. Ἐπὶ πλέον ἡ Ε.Ο.Σ.Α. ἀνέλαβε τὰ ἀνοίγματα τοῦ διαλυθέντος Ὀργανισμοῦ Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικοβοιωτίας. Προηγουμένως ἐλέχθη, ὅτι ὁ συναγωνισμὸς τῶν Ἀναγκαστικῶν Συν)σμῶν πρὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Ε.Ο.Σ.Α. καὶ μετὰ τὴν διάλυσιν τοῦ Ο.Π.Α.Α. τῶν ἐτῶν 1953–54 προεκάλεσε τὴν μείωσιν τῆς τιμῆς τοῦ οἴνου τῆς Ἀττικῆς καί, ὅτι διετέθησαν μεγάλαι ποσότητες ἐκ τῶν ἀποθεμάτων τῶν ἐσοδειῶν 1953–54 δι’ οἰνοπνευματοποίησιν. Ἡ ἐργασία αὕτη ἐγκατέλειψε παθητικὸν 3.800.000 δραχμῶν περίπου μετὰ τῶν τόκων. Τὸ βάρος τοῦτο ἀνέλαβεν ἡ Ε.Ο.Σ.Α. ὡς καὶ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν Ἑλλάδος χρέους τῶν Συνεταιρισμῶν, προερχομένου ἐκ τῆς δανειοδοτήσεως (δάνεια ἐπ’ ἐνεχύρῳ προϊόντων) διὰ τὴν συγκέντρωσιν. Ἐπὶ πλέον οἱ Ἀναγκαστικοὶ Συν)σμοὶ ὑπεχρεώθησαν νὰ καλύψουν τὰς ὑπολοίπους ὀφειλὰς ἐκ τῶν ἀνωτέρω δανείων λόγῳ τῆς ἀνωμάλου διαθέσεως τῶν περισσευμάτων. Τὸ ποσὸν αὐτό, ἐλέχθη προηγουμένως, συνίσταται εἰς 2.500.000 δραχμάς. Ὁ δανεισμὸς ἐκ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης κατὰ τὴν περίοδον τῶν δύο ἐσοδειῶν 1953–54 ἀνήρχετο εἰς 24.000.000 δραχμ. περίπου, ἔχουν δὲ καταβληθῆ ἔναντι τῶν ἀνωτέρω δανειακῶν χρηματοδοτήσεων τὸ σύνολον τοῦ χορηγηθέντος κεφαλαίου καὶ πλέον, τὰ δὲ ὀφειλόμενα σήμερον τόσον ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν ὅσον καὶ ὑπὸ τῶν Συν)σμῶν δὲν ἀποτελοῦν παρὰ μόνον τόκους συμβατικοὺς καὶ ὑπερημερίας. Θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νὰ ἐξηγήσω πρὸς Ὑμᾶς τὶ εἶναι συμβατικὸς τόκος. Εἰς τὴν παροῦσαν περίπτωσιν τῆς δανειοδοτήσεως τῶν ἀμπελουργῶν, ἡ δανειοδότησις ἄρχεται κατὰ μῆνα Ὀκτώβριον. Ἐντὸς τὸ πολὺ 5 μηνῶν ἡ σύμβασις τῆς χρηματοδοτήσεως θεωρεῖται ληξιπρόθεσμος, θὰ πρέπει ἐντὸς τοῦ ἀνωτέρω χρονικοῦ διαστήματος νὰ ἔχῃ ἤδη ὑποστῆ τὴν μυκητοζύμωσιν τὸ γλεῦκος, νὰ ἔχῃ παρασκευασθῆ εἰς οἶνον κατάλληλον πρὸς ἐμπορίαν καὶ ἀκόμη νὰ ἔχῃ διατεθῆ τὸ σύνολον τοῦ ἐμπορίου καὶ κατὰ συνέπειαν καὶ ἡ ἐξόφλησις μετὰ τῶν τόκων τοῦ δανείου τῆς συμβάσεως πρὸς 7%. Πέραν τοῦ 5μήνου χρονικοῦ διαστήματος ὁ τόκος ἀνέρχεται ἀμέσως εἰς 12% καὶ θὰ ἐξακολουθῇ νὰ ὑπολογίζεται πρὸς 12% δι’ οἱονδήποτε ὀφειλόμενον ποσὸν καὶ ἐφ’ ὅσον χρόνον θὰ παραμείνῃ ἀδιάθετος ὁ οἶνος, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι, τὸ 1958, ἀποθέματα τοῦ ὁποίου ὑφίστανται εἰσέτι εἰς ποσότητα περίπου 1.100.000 ὀκάδων. Κύριοι συνάδελφοι, ἐνέχει μεγίστην σημασίαν διὰ τὸ ἐθνικὸν σύνολον νὰ κατανοοῦν αἱ Κυβερνήσεις καὶ οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες εἰς ἑκάστην περίπτωσιν καὶ εἰς τὴν προκειμένην ἀκόμη, τῆς ὁποίας τὸ ἐνδιαφέρον περιορίζεται εἰς τοπικῆς σημασίας θέμα, τὴν πραγματικὴν αἰτίαν τῆς δυσφορίας τῶν ἀγωνιζομένων παραγωγικῶν τάξεων ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς νομοθετικῶν μέτρων, τῶν ὁποίων τὴν ψήφισιν ἐπεζήτησαν ὅλως ἀμελετήτως καὶ πρὸς ἱκανοποίησιν συμφερόντων οὐχὶ ἀποδοτικῶν καὶ μάλιστα εἰς ψυχολογικὰς στιγμάς, ἀσυμφόρους διὰ τοιαύτας ἐνεργείας. Ἐπὶ πλέον ἡ ἐμμονὴ καὶ μετὰ τὴν διάπραξιν τῶν πρώτων σφαλμάτων εἰς ἀληθῶς πρωτότυπον σύστημα δικαιολογήσεως ἐνεργειῶν ἀσυναρτήτου συλλήψεως καὶ νοοτροπίας, ἀλλὰ σπουδαιοτάτης ἠθικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἐπιρροῆς, βαρυνούσης ἐπὶ τῆς ἀντοχῆς ἀγωνιζομένων τάξεων, τῶν ὁποίων τὰ οἰκονομικὰ περιθώρια διατηρήσεως ἐν ζωῇ εἶναι μεμετρημένης καὶ ἀκριβῶς καθωρισμένης ἐκτάσεως, προκαλοῦν κατ’ ἀρχὴν αἴσθημα ἀγανακτήσεως, τὸ ὁποῖον καταλήγει εἰς ἄτοπον ἀδιαφορίαν πρὸς τοὺς νόμους, ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων καθίσταται δυσχερής, διὰ νὰ καταλήξῃ εἰς ἀδιέξοδον νομοθετικόν. Ἀναφέρομαι εἰς τὸ μέτρον τῆς ἀναγκαστικῆς εἰσφορᾶς τοῦ 4% ἡ ἀδυναμία πραγματοποιήσεως τῆς εἰσπράξεως τοῦ ὁποίου φέρει ἐνώπιον Ὑμῶν τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νομοθετικοῦ διατάγματος «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 3361)55 «περὶ ὀργανώσεως τῆς οἰνοπαραγωγῆς τῆς Ἐπαρχίας Ἀττικῆς». Ὑπὸ τὴν ἔντονον πίεσιν ὑφισταμένων ἀθλιοτήτων, ἡ Κυβέρνησις καὶ πάλιν εἰσηγεῖται πρὸς διόρθωσιν τῶν παλαιῶν σφαλμάτων τὴν διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ λῆψιν νέων μέτρων διδαχθεῖσα προφανῶς ἐκ μιᾶς ἀποτυχούσης ἀποπείρας προετοιμασίαν μιᾶς ἀσφαλοῦς ἀποτυχίας. Κατὰ τὴν ἐξέτασιν τῶν προτεινομένων ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου βελτιώσεων τοῦ Ν. Δ. 3361)55 προσεπάθησα νὰ ἀνακαλύψω μίαν λύσιν καὶ κατέληξα νὰ ἀναζητῶ μίαν διέξοδον διὰ νὰ ἐξηγήσω τὴν ἀπορίαν μου, διατὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς Γεωργίας εἰσάγει πρὸς συζήτησιν σχέδιον νόμου, τὸ ὁποῖον δὲν ρυθμίζει τὴν ἀφορμήν, τὴν ὁποίαν τὸν ἠνάγκασε νὰ ζητήσῃ τὴν τροποποίησιν. Καὶ ἡ ἀφορμὴ εἶναι ἡ ἀδυναμία πραγματοποιήσεως τῆς εἰσπράξεως 4%. Ποῦ εὑρίσκεται τὸ κέντρον τοῦ ἐνδιαφέροντος αὐτῶν οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκουν τὰς προβαλλομένας τροποποιήσεις; Εἶναι ἡ καθιέρωσις διαδικασίας εἰσπράξεως διὰ νὰ προλαμβάνωνται αἱ διαφυγαί; Εἶναι ἡ νομιμοποίησις τῆς ἕδρας τοῦ Ὀργανισμοῦ, τὴν ὁποίαν τὸ Ν. Δ. 3361)55 τοποθετεῖ εἰς Κορωπὶ καὶ ἡ Ε.Ο. Σ.Α. διατηρεῖ εἰς Ἀθήνας; Εἶναι ἡ εὐχέρεια εἰσόδου καὶ ἄλλων Ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν ἢ ἡ ξένη διάταξις «περὶ Συνεταιρισμῶν Σάμου»; Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ἐπείσθην τελικά, ὅτι τὸ κέντρον ἐνδιαφέροντος ἦτο κατὰ κύριον λόγον ἡ κατάργησις τοῦ ἄρθρου 9 καὶ ἡ μεταβίβασις τῆς κινητῆς καὶ ἀκινήτου περιουσίας τῶν Συνεταιρισμῶν εἰς τὴν Ἕνωσιν, καίτοι τὸ 4% εἶναι ἡ πέτρα τοῦ σκανδάλου καὶ τὸ θέμα τὸ ὁποῖον κυρίως ἀπασχολεῖ τὸν ἀμπελουργὸν Ἀττικῆς. Εἰς τὴν ἐλευθέραν ζωὴν τῶν κατοίκων τῆς ὑπαίθρου Ἀττικῆς, οὐδέποτε ζήτημα προεκάλεσε τόσην ἀνησυχίαν καὶ ταραχὴν καὶ τόσας διαμάχας ἢ ὑπῆρξεν ἡ λύσις του τόσον ἐπείγουσα καὶ ἀναγκαία ὅσον ἡ τακτοποίησις τῆς ἀμέσου φορολογίας τοῦ 4% καὶ τοῦτο διότι ἡ ἐπιβολή του ὑπῆρξε τελείως ἀψυχολόγητος. Κατὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. Δ. 3361 ἀπεδείχθη, ὅτι ἐχαλκεύθησαν τὰ δεσμὰ τοῦ μικροῦ κυρίως ἀμπελουργοῦ, διότι ἡ βεβαίωσις τοῦ εἰσκομισθησομένου ποσοστοῦ δὲν ὑπῆρξε δικαία ὡς πρὸς τὴν πραγματικὴν ποσότητα παραγωγῆς ἑκάστου ἀμπελουργοῦ. Οὕτω ὑφίσταντο μεγάλαι διαφοραὶ μεταξὺ τῆς παραγομένης ποσότητος τοῦ ἀμπελουργοῦ ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν βάσιν ὑπολογισμοῦ τοῦ εἰσκομισθησομένου ποσοστοῦ καὶ τοῦ αὐθαιρέτου ὑπολογισμοῦ παραγωγῆς διὰ τὴν βεβαίωσιν τοῦ ποσοστοῦ εἰσκομίσεως. Ἐκ τοῦ πραγματικοῦ τούτου γεγονότος προέκυψαν θέματα τεραστίας ἀδικίας. Ἀλλὰ ἐκεῖ ἔνθα ἡ ἀδικία ἐξικνεῖτο μέχρις ἐγκληματικῆς ἐκμεταλλεύσεως διὰ τοῦ αὐθαιρέτου ὑπολογισμοῦ ὑπῆρξεν ἡ κατηγορία τῶν μικρῶν ἀμπελουργῶν (ἀπὸ 5–10 στρεμμάτων). Εἰς αὐτὴν ἀνήκουν καθ’ ὁλοκληρίαν οἱ πένητες τῆς Ἀττικῆς. Οὗτοι οὐδεμιᾶς ἀντιπαροχῆς ἢ ὠφελήματος δύνανται νὰ ἐλπίζουν, ὅτι θὰ καρπωθῶσιν ἐφ’ ὅσον ἡ παρ’ αὐτῶν παραγομένη ποσότης ἐπαρκεῖ μόλις διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς οἰκογενείας των. Ἐπειδὴ δὲ ἡ κατηγορία αὕτη κυρίως ἐπλήττετο διότι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποκρυβῇ ἡ παραγωγή των, ὑπέστησαν τὰς συνεπείας τοῦ ἀψυχολογήτου τούτου μέτρου καὶ ὑφίστανται καὶ μέχρι σήμερον. Εἶναι θλιβερὸν τὸ θέαμα, καθ’ ἑκάστην δικάσιμον, μηνιαίαν, τοῦ μεταβατικοῦ Μονομελοῦς Κορωπίου, Μαραθῶνος, Σκάλας Ὠρωποῦ. Συρρέουν εἰς τὸ Δικαστήριον ράκη κοινωνικὰ οἱ παρίαι τῶν χωρίων Ἀττικῆς, διὰ νὰ ὑποστοῦν τὴν ταπείνωσιν τῆς ἀδικαιολογήτου φυλακίσεως ἢ νὰ ὑποστοῦν τὰ ἔξοδα τοῦ Δικαστηρίου. Κύριε Ὑπουργέ, δι’ αὐτοὺς δέον νὰ τεθῇ διάταξις ὁλοκληρωτικῆς ἀπαλλαγῆς των, διότι εἶναι θέμα κοινωνικῆς προνοίας. Διὰ τοὺς ὑπολοίπους ἀμπελουργοὺς τὸ 4% καὶ σήμερον ἤδη εἶναι μειωμένον εἰς ὀλιγώτερον τοῦ 1% ἐκ τῆς ἀδυναμίας πραγματοποιήσεως 1) τῆς ἀκριβοῦς βεβαιώσεως τῆς παραγωγῆς ἑνὸς ἑκάστου ἀμπελουργοῦ καὶ 2) τῆς εἰσπράξεως αὐτοῦ. Ἐὰν συμβῇ νὰ καθορισθῇ ἡ διαδικασία εἰσπράξεως εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἀποφεύγωνται αἱ διαφυγαί, τὸ 3% ἢ τὸ 2% εἶναι ὑπερβολικὸν καὶ πάλιν, διότι οὐσιαστικὰ δὲν ἀλλάσσει τὴν κατάστασιν, διότι ἐνῷ ἡμεῖς ἐνταῦθα νομοθετοῦντες θὰ μειώσωμεν τὸ 4% εἰς 3% ἢ 2% συγχρόνως διὰ τῆς ρυθμίσεως τῆς διαφυγῆς θὰ στεροῦμεν τὸν ἀμπελουργὸν τῆς δυνανότητος δηλώσεως μειωμένης παραγωγῆς. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ὁ παραγωγὸς θὰ εὑρεθῇ εἰς τὴν δυσάρεστον θέσιν διὰ τοῦ 2% ἢ 3% νὰ εἰσκομίζῃ μεγαλυτέραν ποσότητα τῆς μέχρι τοῦδε εἰσκομιζομένης διὰ τοῦ 4%. Θὰ ἠδυνάμεθα νὰ καθορίσωμεν τὴν ἀναγκαστικὴν εἰσφορὰν εἰς ½% καὶ τότε νὰ ἐπιζητήσωμεν τὴν περιστολὴν τῆς διαφυγῆς. Εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι λίαν εὐχάριστον διὰ τοὺς εἰσκομιστὰς καὶ λίαν ἱκανοποιητικὸν διὰ τὴν Ε.Ο.Σ.Α., διότι ἡ ἐξουδετέρωσις τῆς διαφυγῆς μὲ τὸ ½% θὰ ἀποφέρῃ πολὺ μεγαλύτερα ἔσοδα εἰς τὴν Ε.Ο.Σ.Α., διότι δὲν θὰ ὑπάρξῃ περίπτωσις ψευδοῦς δηλώσεως ἢ περίπτωσις ἐπιδιώξεως διαφυγῆς τῆς εἰσφορᾶς. Καὶ διότι ἐν τέλει ὁ τρόπος αὐτὸς τῆς ἐξευρέσεως πόρων πρὸς ἀνάδειξιν ἀξίου καὶ ἱκανοῦ ὀργανισμοῦ διὰ τὴν παρακολούθησιν καὶ ἐξύψωσιν τῆς ἀμπελουργίας ἐν Ἀττικῇ, ἔπεισε τὸν ἀμπελουργὸν Ἀττικῆς, ὅτι εἶναι μάταιος. Διότι εἰς τὸν πρακτικὸν νοῦν τοῦ ἀμπελουργοῦ προβάλλει τὸ ἐρώτημα: Τὴν πραγματοποίησιν ποίου σκοποῦ ἐπιδιώκω διὰ τῆς διατηρήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ τούτου. Ὅτι ἐζητήσαμεν οἱ ἀμπελουργοὶ νὰ πραγματοποιήσωμεν ἓν πρόγραμμα εὐρὺ διὰ τοῦ 40%. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον σήμερον ἀντιμετωπίζομεν εἶναι ἡ ἀδυναμία ἐξοφλήσεως τῶν δημιουργηθέντων χρεῶν. Τοῦτο δὲν εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν εὐχάριστον. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, πιστεύω, ὅτι ὅλα τὰ ὑπόλοιπα εἶναι σχετικά, εἶναι ὑποτεταγμένα εἰς τὸν σκοπὸν τῆς καλύψεως μιᾶς ἀσυμφόρου ἐπεμβάσεως εἰς τὰ ἐσωτερικὰ τῆς διοικήσεως τῆς Ε.Ο.Σ.Α. διὰ τῆς καταργήσεως τοῦ ἄρθρου 9, ἱκανῆς νὰ προκαλέσῃ ἀναστάτωσιν μεταξὺ τῶν ἀμπελουργῶν, διότι παραβιάζει τὸ πνεῦμα τοῦ συνεταιρίζεσθαι καὶ εἰσάγει καινὰ δαιμόνια. Ἤδη δύο ἐκ τῶν σοβαρωτέρων συνεταιρισμῶν, Μαρκοπούλου καὶ Παιανίας, ἐξεδήλωσαν τὴν ἀντίθεσίν των, ὁ δὲ τρίτος, τῶν Σπάτων, ἔτι δριμύτερος οὐδὲ κἂν συζήτησιν δέχεται. Ἀναμφισβητήτως ἡ ἐπιδιωκομένη νέα διαμόρφωσις τοῦ Ὀργανισμοῦ εἶναι ἡ κυρία ἐπιδίωξις τῶν ἐνδιαφερομένων διὰ τὴν κατάθεσιν σχεδίου Ν. Δ. ὡς τοῦ παρόντος, τὸ ὁποῖον δὲν λύει τὸ θέμα τῆς ἀποδοτικῆς λειτουργίας τῆς

Ε.Ο.Σ.Α.

Διότι, κ. συνάδελφοι, τὸ θέμα εἶναι, πῶς νὰ καταστῇ ἡ Ε.Ο.Σ.Α. ὀργανισμὸς ἱκανὸς νὰ καλύπτῃ τὰς ποικίλας ἀνάγκας τῶν μελῶν του, νὰ προάγῃ καὶ βελτιώνῃ τὴν ἀμπελοκαλλιέργειαν τῆς Ἀττικῆς διὰ τῆς δημιουργίας ξεχωριστῶν ποικιλιῶν ἀμιγοῦς τύπου καλλιεργουμένων εἰς ἀμπελῶνας ὁμοιομόρφους, δυναμένους ἀργότερον νὰ παρέχουν τῆς αὐτῆς ἀκριβῶς χημικῆς συστάσεως χυμὸν γλεύκους διὰ νὰ ὑπάρξουν σὺν τῷ χρόνῳ αἱ δυνατότητες παραγωγῆς τυποποιημένων οἴνων, ἱκανῶν νὰ συναγωνίζωνται τοὺς ξένους ὑψηλῆς ποιότητος οἴνους. Οὐχὶ ἡ διαιώνισις τῶν ἐρίδων ἐντὸς τῆς Ε.Ο.Σ.Α. διὰ τῆς ἐπεμβάσεως τοῦ ἑνὸς πολιτικοῦ παράγοντος σήμερον, πρὸς ἐξασφάλισιν τῶν συμφερόντων μιᾶς κλίκας, τοῦ ἑτέρου ἰσχυροῦ πολιτικοῦ λόγῳ θέσεως αὔριον, διὰ τὴν ἰδίαν αἰτίαν. Εἶναι ἀρκετὸν τὸ παράδειγμα τοῦ Ο.Π.Α.Α. Ἔναντι τῆς ἐπικινδύνου ταύτης ἰδέας τοῦ νὰ παραδώσωμεν παρὰ τὴν θέλησιν τῶν ἀμέσως ἐνδιαφερομένων, τὴν διαχείρισιν ὑποθέσεων, ἐκ τῆς ὁποίας ἐξαρτᾶται τὸ μέλλον καὶ ἡ τύχη τοῦ μόνου πόρου ζωῆς μιᾶς τάξεως βιοπαλαιστῶν τῆς ὑπαίθρου Ἀττικῆς εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀντιπαθεῖς μεταξὺ τῶν παραγωγῶν, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἀκριβῶς διότι καταβάλλουν ἀπεγνωσμένας προσπαθείας ὅπως ἐξασφαλίσουν τὴν εἴσοδόν των καὶ τὴν διατήρησίν των εἰς τὴν διοίκησιν τῆς Ε.Ο.Σ.Α. ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως πρέπει νὰ εἶναι πλησίον τῶν αὐτοκαλλιεργειῶν ἀμπελουργῶν, ἡ θέσις ἡ ἰδική μας θὰ εἶναι πρὸς τὴν πλευρὰν τῶν ἀμπελουργῶν πάντοτε. Διότι εἰς τὴν σκέψιν τῶν ἁπλῶν ἀμπελουργῶν, ἡ ἐμμονὴ αὕτη ἐνέχει τὴν ἔννοιαν ὑπόπτου ἀναμίξεως ἀτόμων, τῶν ὁποίων τὸ κύριον ἐπάγγελμα δὲν εἶναι τοῦ ἀμπελουργοῦ. Δὲν δύναται ὁ παραγωγὸς νὰ ἐξηγήσῃ ποῖοι ἀντικειμενικοὶ σκοποὶ ὠθοῦν ἐπιστήμονας νὰ ἐγκαταλείψουν τὰς ἐπιστημονικὰς των ἐργασίας χάριν μιᾶς ἀπασχολήσεως, ἡ ὁποία θεωρητικῶς οὐδὲν προσκομίζει πρὸς αὐτούς. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ τὴν φαντασίαν του ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος τῆς ὑπαίθρου νὰ συλλάβῃ κίνητρα ἕτερα, πλὴν ἐκείνων τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς ὁλόκληρον ἅλυσον ἀνωμαλιῶν καὶ διαχειριστικῶν ἀνοιγμάτων, τὰ ὁποῖα τὸν βαρύνουν ἀπὸ 6ετίας. Ὁ ἀμπελουργικὸς καὶ ἐν γένει ὁ κόσμος τῶν παραγωγῶν Ἀττικῆς, φοβεῖται τὴν ἡγεμονίαν τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου κατὰ τὸ παρελθὸν ἐπλήρωσεν ἀκριβὰ τὰς εὐεργετικὰς φροντίδας κηδεμονίας. Θὰ ἀποτελέσῃ μωρίαν ἂν θελήσωμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν μὲ ἐλαφρότητα τὴν πλευρὰν ταύτην τοῦ θέματος. Ὅ,τι πρέπει νὰ συμβῇ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, εἶναι ἀνάγκη νὰ κριθῇ ὑπὸ τὸ βάρος τῆς ἐπιδράσεως εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ κυριωτέρου συντελεστοῦ τῆς διατηρήσεως τοῦ συνεταιρικοῦ πνεύματος, τοῦ αὐτοκαλλιεργητοῦ ἀμπελουργοῦ. Τοῦ διλήμματος οὕτω τιθεμένου, εἶναι εὔκολον νὰ ἀντιληφθῆτε διατὶ προτιμῶμεν τὴν λύσιν τῆς διατηρήσεως τοῦ παλαιοῦ τρόπου ἐκλογῆς τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Ε.Ο.Σ.Α., δηλαδή, δεχόμεθα τὸ «μὴ χεῖρον» τῶν «δύο προκειμένων κακῶν». Θὰ ἀπεβλέπαμεν εἰς κἄτι τὸ ὁποῖον ἀπὸ ἀπόψεως θεσμοῦ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι θεωρητικὰ ἐκσυγχρονισμένον, ἀλλὰ ὁ πρακτικὸς ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκομεν εὑρίσκεται κατὰ βάσιν εἰς τὴν ἁρμονίαν σχέσεων παραγωγοῦ καὶ διοικήσεως τῆς ὀργανώσεώς του. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐπιμένομεν διὰ τὸ συμφέρον τῶν παραγωγῶν καὶ τῆς Κυβερνήσεως νὰ παραμείνωσιν εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὰ πράγματα, ὡς εἶχον παλαιότερον. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐγνώριζε τί σημαίνει ἡ στέρησις ἀσκήσεως ὑπὸ τοῦ ἰδίου παραγωγοῦ τοῦ δικαιώματος ἐλέγχου τῆς διαχειρίσεως τῆς περιουσίας αὐτοῦ ὑπὸ ὀργανισμῶν οἱ ὁποῖοι ἐκδηλώνουν τὴν συνεταιριστικὴν εὐθύνην αὐτοῦ, θὰ ἔστρεφε τὴν προσοχήν της πρὸς τόνωσιν τοῦ συνεταιριστικοῦ πνεύματος διὰ τῆς ἐνεργοῦ ἀναμίξεως στοιχείων προοδευτικῶν εὐθέως ἐκ τῆς χειρωνακτικῆς προσπαθείας τῆς μάζης τῶν αὐτοκαλλιεργητῶν καὶ οὐχὶ τὴν ἀποξένωσιν τῶν ἀμέσως ἐνδιαφερομένων τῶν διοικήσεων τῶν ὀργανώσεων αὐτῶν καὶ συνεπῶς χαλάρωσιν τοῦ πνεύματος συνεταιρίζεσθαι. Ἐὰν τυχὸν ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένουσα ἐπιζητήσῃ τὴν τροποποίησιν ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἀντίθετον πρὸς τοὺς πόθους τῶν παραγωγῶν θὰ ἐπισύρῃ ἐπ’ αὐτῆς τὴν ὀδυνηρὰν ἀντίδρασιν τῶν ἀμέσως ἐνδιαφερομένων, διότι πλὴν τῶν συναισθηματικῶν λόγων ὑφίστανται ἀδυσώπητα συμφέροντα τὰ ὁποῖα θέτουν τὸν ἐθνικόφρονα πολίτην ἀντιμέτωπον τοῦ σημερινοῦ καθεστῶτος καὶ τοῦτο κυρίως εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρὸ παντὸς ἄλλου πρέπει νὰ ἐνδιαφέρῃ τὴν Κυβέρνησιν. Τοιαῦται νομοθετικαὶ προσπάθειαι ὠθοῦν τὰς μάζας τῶν παραγωγῶν μακρὰν τῶν Κυβερνήσεων. Τοῦτο ὑπὸ τὰς σημερινὰς πολιτικὰς καὶ κοινωνικὰς συνθήκας εἶναι τὸ μέγιστον τῆς ἀποδόσεως μιᾶς ἐθνικόφρονος Κυβερνήσεως. Ἤδη ἡμεῖς οἱ πολιτευταὶ τῆς περιοχῆς ἀντιμετωπίζομεν τὴν δυσφορίαν καὶ τὴν ἀγανάκτησιν τῶν παραγωγῶν. Ἐγὼ προσωπικῶς, δὲν ἔχω οὐδεμίαν διάθεσιν νὰ παραστῶ μάρτυς οὐδὲ νὰ αἰσθανθῶ τὴν φρίκην ἑνὸς λαοῦ τοῦ ὁποίου αἱ ἐθνικαὶ ἀντιδράσεις ὀφείλονται εἰς ἀλλόφρονα διέγερσιν ἐξ ἀφορμῆς ἀδεξίων καὶ ἀδικαιολογήτων χειρισμῶν ἐπὶ θεμάτων ἄνευ σοβαρᾶς σημασίας. Κακῶς ἐξελέγησαν οἱ ἐπιστήμονες μέλη τῆς Διοικήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικῆς καὶ εἶχαν τὸ δικαίωμα νὰ προσφύγουν οἱ παραγωγοὶ εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας.

§162Α. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ. Κύριε συνάδελφε, ἀφ’ ἧς συνεστήθη ὁ Ὀργανισμὸς Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικῆς καὶ μέχρι πρὸ ἔτους, πρόεδροι τοῦ Ὀργανισμοῦ αὐτοῦ ἐξελέγοντο οἰνοπαραγωγοὶ καὶ μόνον ἐσχάτως οἱ παραγωγοὶ ἐψήφισαν ἐπιστήμονας, οἱ ὁποῖοι ὅμως εἰς μεγάλον βαθμὸν ἦσαν ἀμπελουργοί.

§163Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐξ αὐτοῦ ἀκριβῶς ἐξηγεῖται ἡ κίνησις τῶν ἀμπελουργῶν νὰ ματαιώσουν τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκεται καὶ ἡ κατοχύρωσις τῶν ἐπιστημόνων αὐτῶν εἰς τὴν Διοίκησιν τοῦ Ὀργανισμοῦ.

§164Α. ΦΡΑΓΚΟΣ. Σεῖς, ἄλλοτε, εἴπατε, ὅτι θὰ εἶναι ἔγκλημα ἐὰν φύγουν οἱ συνεταιρισμοὶ ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν.

§165Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν μειωθῇ ἡ εἰσφορὰ τῶν συνεταιρισμῶν ἀπὸ 4% εἰς 0,5% δὲν πρέπει νὰ φύγουν οἱ συνεταιρισμοὶ ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν. Ἐὰν ὅμως ἡ εἰσφορὰ παραμείνῃ 3% ἢ καὶ 2% τότε πρέπει νὰ φύγουν. Ἤδη προβλέπεται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Ν. ἡ παραχώρησις τῶν οἰνοποιητικῶν ἐγκαταστάσεων τῶν ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν εἰς τὴν Ε.Ο.Σ.Α. κατὰ τὸν ἀκόλουθον τρόπον. Τὰ γήπεδα καὶ αἱ ἐπ’ αὐτῶν ἐγκαταστάσεις κτιριακαὶ θὰ παραμένωσιν εἰς τοὺς Συνεταιρισμούς, τὰ δὲ μηχανήματα ἀποτελοῦν ἐφεξῆς ἰδιοκτησίαν τῆς Ε.Ο.Σ.Α. Τοῦτο δὲν εἶναι ὀρθόν. Ὀρθὸν θὰ ἦτο νὰ παραμένωσιν ἡ ἰδιοκτησία πλὴν τῶν ἀκινήτων καὶ τὰ μηχανήματα εἰς τοὺς Συνεταιρισμοὺς ἀλλ’ ὑπὸ τὸν ὅρον ὅπως ἡ χρῆσις τούτων γίνεται καὶ ὑπὸ τῶν ἑτέρων συνεταιρισμῶν ἐφόσον ἤθελον ζητήσει τοῦτο καὶ ἐφόσον τὰ μηχανήματα διατελοῦν ἐν ἀκινησίᾳ λόγῳ ἀποπερατώσεως τοῦ ἔργου τῆς ἐκθλίψεως. Τὸ μέτρον τοῦτο δέον νὰ ληφθῇ πρὸς διευκόλυνσιν ἑτέρων Συνεταιρισμῶν οἱ ὁποῖοι δὲν διαθέτουν μηχανήματα ἢ ἐὰν διαθέτουν λόγῳ μεγαλυτέρας παραγωγῆς τῆς ἱκανότητος ἐπεξεργασίας τῶν μηχανημάτων, ἔχουν ἀνάγκην καὶ ἑτέρων. Παρετηρήθη ὅτι ἔνιοι τῶν Ἀναγκαστικῶν Συνεταιρισμῶν ἀφοῦ χρησιμοποιήσωσι τὰ μηχανήματα δι’ ὅσον χρόνον ἀπαιτήσει ἡ ἔκθλιψις τῶν σταφυλῶν τῆς παραγωγῆς των καὶ ἐν ᾧ χρόνῳ ἐξακολουθοῦν τὰς ἐργασίας των ἄλλοι Συν)σμοί, διατηροῦν ἐν ἀδρανείᾳ τὰ μηχανήματά των, ἢ καὶ λόγῳ μὴ χρησιμοποιήσεως ἐξ ὁλοκλήρου τῶν μηχανημάτων ὑπὸ τῶν ἀμπελουργῶν κατὰ τὸν χρόνον τοῦ τρυγητοῦ ἀρκουμένων τῶν ἀμπελουργῶν διὰ τὴν ἔκθλιψιν εἰς τὰ κατ’ οἶκον πιεστήρια αὐτῶν. Εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην παραμένωσιν ἀχρησιμοποίητα ἐξ ὁλοκλήρου τὰ μηχανήματα καθ’ ἣν ἀκριβῶς ἐποχὴν ἄλλοι Σ)σμοὶ ὄχι μόνον χρησιμοποιοῦσι τὰ μηχανήματα τῶν οἰνοποιείων των ἀλλὰ ἔχουν ἀνάγκην καὶ τῶν ἰδικῶν των καὶ ἑτέρων ἐφόσον τὰ ἰδικά των δὲν ἐπαρκῶσιν. Βεβαίως δὲν εἶναι λογικὸν νὰ παραμένωσιν ἐν ἀργίᾳ μηχανήματα δυνάμενα νὰ ἀνακουφίσωσι τοὺς ἔχοντας ὑπερφόρτωσιν Ἀναγκαστικοὺς Συν)σμούς. Τὸ αὐτὸ ἔδει νὰ ἰσχύσῃ καὶ διὰ τὰς δεξαμενὰς ἐναποθηκεύσεως ὡς καὶ διὰ τὰ κενὰ βαρέλια, χῶροι ἀπολύτου χρησιμότητος οἱ ὁποῖοι παραμένωσιν ἄνευ περιεχομένου ἐνῶ εἰς ἄλλους Συν)σμοὺς δὲν ὑπάρχει ἐπάρκεια χώρου ἐναποθέσεως τοῦ γλεύκους. Ἡ νομοθετικὴ μέριμνα ἡμῶν ἐνταῦθα δέον νὰ στραφῇ πρὸς μέτρα ἐξασφαλίζοντα τὴν χρῆσιν καὶ οὐχὶ τὴν ἰδιοκτησίαν, μέτρα παρέχοντα τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Ε.Ο.Σ.Α. νὰ διαθέτῃ τὸν χῶρον τῶν δεξαμενῶν ὡς καὶ τὴν χρῆσιν τῶν μηχανημάτων καὶ ἐργαλείων ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν τοῦ Συνεταιρισμοῦ. Τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς Ε.Ο.Σ.Α. ὑποχρεωμένου τῇ αἰτήσει τοῦ ἐνδιαφερομένου Συνεταιρισμοῦ, νὰ παρέχῃ τὰ μέσα κατεργασίας τῶν σταφυλῶν καὶ διαθέτῃ τὸν χῶρον τὸν περισσεύοντα διὰ τὴν ἐναπόθεσιν τῶν προϊόντων, ὑπὸ τὸν ὅρον, ὅτι ἡ ρύθμισις καὶ πειθάρχησις τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ὑπαρχόντων ἐργαλείων, μηχανημάτων καὶ χώρων πραγματοποιεῖται ἄνευ ζημίας τῶν προσφερομένων ἢ εἰς περίπτωσιν ζημίας αὕτη νὰ βαρύνῃ τὸν χρησιμοποιοῦντα τὰ ἐργαλεῖα καὶ χώρους Συνεταιρισμόν. Οὕτω θὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ὀρθολογιστικὴ χρησιμοποίησις τῶν ἀργούντων μηχανημάτων καὶ κενῶν χώρων. Δι’ ὅσας ἀτασθαλίας προηγουμένως ἀνέφερα καὶ διὰ νὰ ἔχετε σαφῆ εἰκόνα καὶ πραγματικότητα ἀντὶ ρητορικῶν σχημάτων τῆς καθιερωμένης ρητορίας, νὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ θίξω τὸ θέμα ἐμμέσως δι’ ἄλλων θεμάτων καὶ δι’ ἄλλων ἐνδιαφερόντων πραγμάτων. Οἱ γεωργοὶ καὶ ἐν γένει Ἀγροτικοὶ Συνεταιρισμοὶ καὶ αἱ Ἑνώσεις αὐτῶν, ἀποτελοῦν εὐθέως τὸ κυριώτερον ὄργανον διακινήσεως τῶν κεφαλαίων τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Ὑπῆρξεν ἀναμφισβητήτως πρᾶξις ὀρθὴ καὶ καλῆς ἐμπνεύσεως, ἡ ἀνάθεσις τοῦ ἔργου λειτουργίας καὶ διοικήσεως αὐτῶν εἰς τοὺς παραγωγούς, ἀλλὰ παραλλήλως θὰ ἔδει νὰ εἶχον ληφθῆ καὶ τὰ ἀνάλογα μέτρα παρακολουθήσεως καὶ χειραγωγήσεως αὐτῶν ὑπὸ πεπειραμένης κρατικῆς ὑπηρεσίας ἐλέγχου διαχειρίσεως, ἐμπορίας τῶν προϊόντων καὶ τοποθετήσεως τῶν κερδῶν αὐτῶν, μὲ δικαιώματα καθαρῶς συμβουλευτικά, ἀπαγορευομένης πάσης ἄλλης ἐνεργοῦ ἀναμίξεως. Οἱ ἀγροτικοὶ ἐν γένει Συνεταιρισμοὶ εἶναι ἐν τῇ πράξει συνδυασμὸς ἀτομικῆς παραγωγῆς διὰ τῆς προσωπικῆς ἐργασίας καὶ συνεταιριστικὴ ἐκμετάλλευσις τῶν προϊόντων τῆς προσωπικῆς ἐργασίας. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι ἀποτελοῦν ἰδιομόρφους οἰκονομικοὺς ὀργανισμοὺς μὲ πολλαπλᾶς ἰδιότητας καὶ κατευθύνσεις ἐμπορικῆς, βιομηχανικῆς καὶ κοινωνικῆς δραστηριότητος, ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καθιστᾷ αὐτοὺς ἀπολύτου δικαιοδοσίας τῶν μελῶν των καὶ μεγίστης σοβαρότητος κοινωνικῆς, εἶναι ἡ ἀπασχόλησις ἐργατικῶν χειρῶν ἐξ ὁλοκλήρου προερχομένων ἐξ αὐτῶν τῶν ἰδίων. Ἑπομένως, εἶναι ὀργανισμοὶ τεραστίας σημασίας καὶ ἡ διατήρησις καὶ προώθησις αὐτῶν εἶναι ἐπιβεβλημένον καθῆκον τῆς πολιτείας. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν μέχρι τῆς μορφώσεως ἱκανοῦ ἐπιτελείου διοικήσεως αὐτῶν, ἡ καθοδήγησις ὀφείλει νὰ παρέχεται ὑπὸ ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι νὰ εἶναι κάτοχοι ποικίλης ἐκτάσεως γνώσεων καὶ ἐπακριβοῦς ἐκτιμήσεως τῶν συντελεστῶν ἀναπτύξεως μιᾶς ἐπιχειρήσεως πολυπλόκου, δηλαδὴ νὰ εἶναι ἄτομα ἀρτίας τεχνικῆς καὶ θεωρητικῆς καταρτίσεως διὰ νὰ ἀσκοῦν ἔλεγχον ἁπλῶς ἐπὶ τῆς διαχειρίσεως ἐν γένει τῶν Συνεταιρισμῶν. Τὰ ἄτομα ταῦτα δέον, ὡς προηγουμένως ἀνεφέρθη, νὰ περιορίζωνται εἰς τὸ ἔργον τῆς καθοδηγήσεως, ἀποκλειομένης πάσης ἄλλης σχέσεως καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἀκριβῶς ὑπῆρξεν ἀτυχὴς ἡ ἔμπνευσις τῆς ἀναθέσεως τοῦ ἔργου ἐλέγχου παρακολουθήσεως καὶ χειραγωγήσεως τῶν Συνεταιρισμῶν ἐν γένει εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, τῆς ὁποίας πελάται εἶναι οἱ ἀγρόται μέλη τῶν Συνεταιρισμῶν καὶ ἐλεγκταὶ τῶν Συνεταιρισμῶν οἱ ὑπάλληλοι τῆς Τραπέζης. Ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα, βασίζουσα τὴν ἀνάπτυξιν τῶν κεφαλαίων αὐτῆς κυρίως εἰς τοὺς τραπεζιτικοὺς νόμους, τῆς χρηματικῆς συναλλαγῆς, ἐσημείωσε πράγματι ἐξαιρετικὰ ἐπικερδῆ τοποθέτησιν τῶν κεφαλαίων της εἰς τὴν ἐξησφαλισμένην μόνιμον καὶ γόνιμον πελατείαν της. Ἐνισχυομένη ὑπὸ τοῦ Κράτους ὄχι μόνον εἰς τὴν ἐξεύρεσιν εὐθηνοῦ χρήματος, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἀσφαλῆ εἴσπραξιν τῶν διαθετομένων ὑπ’ αὐτῆς χρημάτων, κατέστησε τοὺς Συνεταιρισμοὺς ὄχι μόνον τὸ κυριώτερον ὄργανον, μέσῳ τοῦ ὁποίου ἀσκεῖται ἡ ἀγροτικὴ πίστις ὑπὸ ἁπάσας αὐτῆς τὰς μορφάς, ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ καὶ ὄργανον διὰ τοῦ ὁποίου κεφαλαιοῦται μέγιστον ποσοστὸν τῆς χειρωνακτικῆς ἐργασίας τοῦ ἀγρότου πρὸς ὄφελος μόνον τῆς ταχυτέρας καὶ ἀποδοτικωτέρας κινήσεως τῶν κεφαλαίων αὐτῆς. Ἡ κατάστασις αὕτη καθιστᾷ βαθύτατα καχυπόπτους ὡς πρὸς τὰς προϋποθέσεις τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, τοὺς μετόχους τῶν Συνεταιρισμῶν. Ἡ προσήλωσις ἡ ἐστραμμένη πολὺ περισσότερον πρὸς τὰς ὠφελείας τὰς ὁποίας ἐξασφαλίζει ἡ κίνησις τῶν συναλλαγῶν, παρὰ πρὸς τὰ κέρδη ἐκ τῆς ἱκανοποιήσεως τῶν ἀγροτικῶν ἀναγκῶν, ἀποφέρει ἀντίθετον τοῦ ἐπιδιωκομένου ὑπὸ τῆς πολιτείας ἀποτέλεσμα. Ἁπλῆ ἐπαφὴ μὲ τοὺς παραγωγοὺς τῆς ὑπαίθρου, μεταβάλλει ἀμέσως τὰς τυχὸν ὑπαρχούσας ἐντυπώσεις περὶ τοῦ ἀντιθέτου. Ὑπὸ τὴν ἀνωτέρω ἔννοιαν ἡ εὐθύνη τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καθίσταται μεγίστη, διότι ἀποδεικνύεται ὅτι αὕτη δὲν εἶναι ὀργανισμὸς ἐκπληρώσεως σκοπῶν γενικωτέρας ἐθνικοοικονομικῆς σημασίας, ἀλλὰ χρηματιστηριακὸς ὀργανισμὸς δανεισμοῦ. Διότι αὕτη ἐπὶ πλέον, δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ καθορίζῃ τὰς γενικὰς γραμμὰς παραγωγικῆς καὶ ἐμπορικῆς κατευθύνσεως τῶν Συνεταιρισμῶν, οὐδὲ νὰ ἐλέγχῃ τὰς διαχειρίσεις αὐτῶν, βαρύνεται δὲ εἰς ὅλας τὰς περιπτώσεις καὶ ὑπὸ ἀσυγχωρήτου ἀδιαφορίας διὰ τὴν αὐστηρὰν τήρησιν τῶν θεμελιωδῶν καὶ βασικῶν προϋποθέσεων ἐργασίας τῶν Συνεταιρισμῶν, τοὺς ὁποίους ἐγκαταλείπει εἰς πᾶσαν περίπτωσιν οἰκονομικῆς κρίσεως, ἀβοηθήτους. Τοῦτο ἐνέχει τεραστίαν σημασίαν διὰ τὰς πτωχὰς ἐκείνας Κοινωνίας εἰς τὰς ὁποίας συμβαίνει νὰ ἰσχύσῃ ἡ τάσις τῆς, πλέον τῶν ἀνεκτῶν ὁρίων, αὐξήσεως τοῦ εἰσοδήματος τοῦ κεφαλαίου εἰς βάρος τοῦ εἰσοδήματος ἐργασίας, εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν παραγωγικῶν τάξεων καθίσταται ἀπάνθρωπος διότι οὕτω τὸ μεγαλύτερον τμῆμα τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος περιέχεται εἰς τοὺς διαθέτοντας τὸ κεφάλαιον εἴτε οὗτοι λέγονται Κρατικοὶ ὀργανισμοὶ εἴτε ἰδιῶται ἀσυνείδητοι ἐκμεταλλευταί. Ἐκ τῶν ἐκτεθέντων σαφῶς προκύπτει ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀνακόπτει προοδευτικὴν ἐξέλιξιν καὶ ἀπόδοσιν τῶν Συνεταιρισμῶν εἶναι ὁ Τραπεζιτικὸς τρόπος ἀσκήσεως τῆς ἀγροτικῆς πίστεως. Ἐπιτυχὴς κοινωνικοοικονομικὴ ἄσκησις τῆς ἀγροτικῆς πίστεως σημαίνει προοδευτικὴν ἄνοδον τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας διὰ τῆς συνεχοῦς εὐδοκιμήσεως τῆς οἰκογενειακῆς ἀγροτικῆς ἐπιχειρήσεως ἀλλὰ τοιοῦτον θαῦμα δὲν ἐγνώρισεν ὁ ἀγρότης τῆς Ἑλλάδος. Σήμερον αἱ Συνεταιριστικαὶ Ὀργανώσεις εἶναι εἰς θέσιν νὰ προστατεύσουν θετικῶς τοὺς παραγωγοὺς καὶ νὰ ὑψώσουν τὴν Συνεταιριστικὴν εὐθύνην εἰς αἴσθημα ἀνάγκης ὥστε νὰ προάγουν τὴν οἰκονομίαν αὐτῶν μέχρι τοῦ αὐτοδυνάμου. Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ὑφίσταται πραγματικὴ ἔντονος ἀνάγκη μετατοπίσεως μέρους τῶν εὐθυνῶν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος εἰς τὰς Διοικήσεις τῶν Ἑνώσεων καὶ τῶν Ἀναγκαστικῶν Συν)σμῶν διὰ τῆς ἀφαιρέσεως τοῦ ἔργου τῶν χορηγήσεων εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὰ βραχυπρόθεσμα, τὰ καλλιεργητικὰ ὡς καὶ τὰ ἐπ’ ἐνεχύρῳ δάνεια. Τὰ δάνεια ταῦτα χορηγούμενα κατὰ τὰς ἐποχὰς ἀνάγκης ἀμέσου χρησιμότητος, παρέχονται εἰς μετρητά, διὰ τὴν διενέργειαν ἀρώσεων, διὰ τὴν ἀγορὰν λιπασμάτων, κτηνοτροφῶν κλπ. χρήσεως τρεχούσης ἀνάγκης ἢ διὰ τὴν προστασίαν τῶν τιμῶν (δάνεια ἐπ’ ἐνεχύρῳ) ἢ διὰ τὴν ἐπεξεργασίαν προϊόντων, ἀποτελοῦν χορηγήσεις ἐνισχύσεως μικρῶν ἀγροτικῶν μονάδων ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον συνεταιρισμένων, τῶν ὁποίων: 1) Τὰς καλλιεργητικὰς ἀνάγκας, ὅσαι δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν κεφαλαιοποίησιν τῆς ἐργασίας τῆς οἰκογενείας ἐπακριβῶς δύναται νὰ γνωρίζῃ μόνον ἡ Συνεταιριστικὴ Ὀργάνωσις. 2) Τὰς εἰς ἔκτασιν δυνατότητας τῆς καλλιεργείας μιᾶς μονάδος Ἀγροτικῆς, οἰκογενείας ἀγροτικῆς, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλέγχῃ μόνον ἡ Συνεταιριστική του Ὀργάνωσις. 3) Ἡ φερεγγυότης μιᾶς ἀγροτικῆς μονάδος ὡς καὶ αἱ διακυμάνσεις αὐτῆς μόνον ἐπίσης παρὰ τῆς Συν)κῆς Ὀργανώσεως δύνανται νὰ παρακολουθηθοῦν. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐπείγει ἡ ἀνάληψις τῆς πραγματοποιήσεως τοῦ ἔργου δανειοδοτήσεως διὰ τὰ ἀναφερθέντα δάνεια ὑπὸ τῶν ὑφισταμένων Συνεταιρισμῶν. Τὸ πρόβλημα τοῦτο περιορίζει τὴν δυσκολίαν διὰ τὴν ἐπίλυσίν του εἰς τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας τῶν ἀρχικῶν κεφαλαίων. Ἡ ἐπιδίωξις δημιουργίας κεφαλαίων τῶν Ἀγροτικῶν Συνεταιριστικῶν Ὀργανώσεων θὰ πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ τὴν κυριωτέραν μέριμναν τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ προσπάθεια πρὸς ἀπόκτησιν ἰδίων κεφαλαίων καθίσταται ἀδύνατος, ἐὰν τοῦτο ζητηθῇ νὰ πραγματοποιηθῇ ἀμέσως, ἐκ τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος. Ἡ ἄτοκος ἐξόφλησις, τοῦτο νὰ ἐπιδιωχθῇ σὺν τῷ χρόνῳ ἐκ τῶν μερισμάτων, εἶναι ὀρθόν. Ὑφίστανται λίαν ἐνθαρρυντικὰ παραδείγματα Συνεταιρισμῶν οἱ ὁποῖοι ἐξ ἰδίων κεφαλαίων ἀσκοῦν πίστιν. Εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας διεπιστώθη ὑψηλὴ ἀντίληψις τῶν ὑποχρεώσεων τῶν μελῶν καὶ τῆς εὐθύνης. Αἱ δὲ ρευστοποιήσεις τῶν χορηγήσεων σχεδὸν κανονικαί, τῶν καθυστερήσεων οὐδὲ κἂν συγκρινομένων πρὸς τὰς ἀναλόγους τῆς Α.Τ.Ε. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον ψηφισθῇ ὡς ἔχει, θὰ βλάψῃ καὶ τὴν ἐθνικόφρονα παράταξιν καὶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τοὺς ἀμπελουργούς, οἱ ὁποῖοι κατὰ 80% καὶ πλέον εἶναι ἐθνικόφρονες. Δι’ αὐτὸ κάμνω ἔκκλησιν πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ μελετήσῃ καλλίτερον ἀφοῦ συμβουλευθῇ καὶ τοὺς παραγωγούς. (Χειροκροτήματα).

§166Α. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ. Οἱ ἀξιότιμοι κ.κ. προλαλήσαντες συνάδελφοι, ὡμίλησαν διὰ τὰς παραλήψεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ διὰ τὴν ὀφειλομένην προστασίαν ἐκ μέρους τοῦ Κράτους τῶν οἰνοπαραγωγῶν. Πάντες ἐκάκισαν τὴν ἀκολουθουμένην τακτικήν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος καὶ ἐγὼ νὰ λάβω τὸν λόγον καὶ νὰ διαφωτίσω τὴν Βουλὴν εἰς ὡρισμένα σημεῖα, διότι ἐκπροσωπῶ μίαν κατ’ ἐξοχὴν οἰνοφόρον περιφέρειαν, ἀλλὰ καὶ νὰ μεταφέρω εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὰς ἀπόψεις των. Θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ ὁμιλήσω πρῶτον γενικὰ διὰ τὸ ὅλον ἀμπελουργικὸν πρόβλημα καὶ κατόπιν νὰ ἀσχοληθῶ εἰδικῶς διὰ τὴν περιφέρειάν μου, ἐκεῖ ὅπου καὶ τὸ ἀντικείμενον τῆς ἐπερωτήσεως. Κύριοι βουλευταί, οἱ ἀμπελουργοὶ ἀποτελοῦν μίαν πράγματι πολυπληθῆ τάξιν ἥτις καλύπτει τὸ ⅐ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας, ὅπου ἀσχολοῦνται πλέον τῶν 350.000 οἰκογένειες μὲ συνολικὸν ἀριθμὸν ἀτόμων πλέον τῶν 1.200.000. Ἡ ἄμπελος ἐν Ἑλλάδι, λόγῳ τῶν κλιματολογικῶν καὶ ἐδαφολογικῶν συνθηκῶν ἀποτελεῖ μίαν βασικὴν καλλιέργειαν καταλαμβάνουσα ἔκτασιν πλέον τῶν 2.000.000 στρεμμάτων. Ἡ μέση δὲ ἐτησία ἀπόδοσις φθάνει τοὺς 400.000 τόννους. Σύμφωνα μὲ ἐπίσημον στατιστικὴν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἡ παραγωγὴ τῶν ἐτῶν 1952, 1953, 1954, 1955, 1956 –57 ἦτο ἀντιστοίχως 366.000, 419.905, 459.614. 403.092 καὶ 370.150. Ἐκ τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ 370.000–400.000 τόννοι ἀπορροφῶνται διὰ τὴν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν καὶ 30.000–50. 000 προορίζονται πρὸς διάθεσιν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Δυστυχῶς ὅμως ἡ ἐξαγωγὴ αὐτὴ δὲν ἐπιτυγχάνεται ἐφόσον αἱ ἐξαγωγαὶ αὗται κατὰ τὴν μεταπολεμικὴν περίοδον ἐκυμάνθησαν ἀπὸ 15.000–28.000 τόννοι καὶ ἐκ τούτων ἔχομεν ἕνα πλεόνασμα κυμαινόμενον ἀπὸ 15.000–30.000 τόννους. Τὸ πλεόνασμα τοῦτο εἴτε συντηρεῖται διὰ νὰ καταναλωθῇ εἰς μίαν περίοδον μειωμένης παραγωγῆς, εἴτε καταστρέφεται καὶ ἀλλοιοῦται καὶ ἑπομένως ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὴν κατανάλωσιν καὶ ἡ ἀξιοποίησις αὐτοῦ γίνεται διὰ τῆς ἀποστάξεως. Δὲν εἶναι συνεπῶς μόνον ἡ ζημία αὕτη ἐκ τοῦ πλεονάσματος ἤτοι τῆς ἀξιοποιήσεώς του δι’ ἀποστάξεως, ἀλλὰ ἡ ζημία αὕτη εἶναι μεγαλυτέρα ἢ ηὐξημένη, διότι τὸ πλεόνασμα τῶν οἴνων ἐπιδρᾷ ὑποτιμητικῶς ἐπὶ τῆς τιμῆς τῶν οἴνων κατὰ τὴν διάθεσιν εἴτε εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἢ τὸ ἐσωτερικόν. Ὡς ἐκ τούτου τίθεται τὸ πρόβλημα τῆς ἀπορροφήσεως τῶν πλεονασμάτων διὰ τοῦ προσδιορισμοῦ των πρὸ τῆς συγκομιδῆς, διὰ τοῦ θεσμοῦ τῆς συγκεντρώσεως καὶ τῆς ἀξιοποιήσεως αὐτῶν ὥστε νὰ ἀποφευχθῇ εἰς τὸ μέλλον ἡ δυσμενὴς ἐπίδρασίς των ἐπὶ τοῦ συνόλου τῆς παραγωγῆς. Ἀλλὰ καὶ ἕτερος λόγος εἶναι ἐπίσης πολὺ σοβαρός, ὁ ὁποῖος ἐπιδρᾷ δυσμενῶς εἰς τὴν προστασίαν τῆς παραγωγῆς. Ἡ ἔλλειψις ἐπαρκῶν καὶ καταλλήλων οἰνοδεξαμενῶν ὡς καὶ ἡ ἔλλειψις οἰκονομικῆς ἐπιφανείας τῶν ἀμπελουργῶν. Ἡ ἔλλειψις αὐτῶν τῶν στοιχείων δημιουργεῖ μίαν πληθωρικὴν προσφοράν, ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ πτῶσις τῶν τιμῶν ἐπὶ μεγίστῃ ζημίᾳ τῶν ἀμπελουργῶν. Ἡ καθυστέρησις τῶν οἰνοποιητικῶν ἐγκαταστάσεων ἀπὸ ἀπόψεως τεχνικοῦ ἐξοπλισμοῦ καὶ ἡ ἔλλειψις ὀργανώσεως τῆς παραγωγῆς παρακολουθήσεως καὶ ἐλέγχου αὐτῆς, ὡς καὶ προπαγάνδας, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα: πρῶτον νὰ χάνεται ἕνα μέρος τῶν οἴνων διὰ τοὺς παραγωγοὺς ἀπὸ κακὴν οἰνοποίησιν καὶ κακὴν συντήρησιν. Δεύτερον νὰ κατασκευάζωνται τύποι οἴνων ὡς εἶναι ὁ ρητινίτης, πέραν τῶν ἀναγκῶν τῆς καταναλώσεως, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀκαταλλήλους ποικιλίας σταφυλῶν ὅπως π.χ. οἶνος ἐκ χλωρᾶς σταφίδος, ἐνῷ εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους μας, ὅτι ἡ σταφὶς σκοπὸν ἔχει τὴν ἀποξήρανσιν καὶ ἐξαγωγήν της ἢ καὶ οἰνοπνευματοποίησίν της, ἐνῷ ὁ ἀμπελίτης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄλλο τὶ εἰ μὴ μόνον ρητινίτης ἢ ἀρετσίνωτος. Δυστυχῶς, λοιπόν, ἐνῷ εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν οἴνων ἐλλείπει ὁ προγραμματισμὸς καὶ τὸ συντονιστικὸν ὄργανον καὶ καθυστέρησις ἀπὸ ἀπόψεως τεχνικοῦ ἐξοπλισμοῦ χαρακτηρίζει τὰς οἰνοποιητικὰς ἐγκαταστάσεις οὐδεμία ἐξ ἄλλου προπαγάνδα γίνεται διὰ τὸν οἶνον ὥστε ν’ αὐξηθῇ ἡ κατανάλωσις αὐτοῦ. Ἀντιθέτως, ὁ ζῦθος τοῦ ὁποίου συνεχῶς αὐξάνει ἡ κατανάλωσις εἰς βάρος τῆς καταναλώσεως τοῦ οἴνου ἔχει δημιουργήσει ἕνα οἰκονομικῶς ἰσχυρὸν ὀργανισμόν, ποὺ ἀποτελεῖ μονοπώλιον δι’ ὁλόκληρον τὴν χώραν μὲ πλήρη συγκέντρωσιν τῆς ἐργασίας εἰς τὸ κέντρον καὶ μὲ ἀχρήστευσιν ἀκόμη περιφερειακῶν ἐργοστασίων. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς μιᾶς ἰσχυρᾶς ὀργανώσεως ἡ μείωσις τοῦ κόστους παραγωγῆς καὶ ἡ καλυτέρα ἐμπορία καὶ ἡ διαφήμισις διὰ τὴν κατανάλωσιν τοῦ ζύθου ἡ ὁποία δὲν διστάζει νὰ φθάσῃ καὶ μέχρις ὑπερβολῶν διὰ νὰ μὴ εἴπωμεν ἄλλο τί, ὡς εἶναι π.χ. ἡ διαφήμισις τῆς μπύρας ὡς περισσότερον θρεπτικῆς τροφῆς καὶ αὐτοῦ τοῦ γάλακτος. Ἤτοι γίνεται ἕνας συναγωνισμὸς μεταξὺ ἀσθενῶν οἰκονομικῶν μονάδων ὡς εἶναι οἱ Ἕλληνες ἀμπελουργοὶ καὶ αἱ ὀργανώσεις των καὶ ἑνὸς ἰσχυροτάτου μονοπωλίου τὸ ὁποῖον ὑποβοηθεῖται μὲ τὴν ηὐξημένην προστασίαν, μὲ τὸ ἀποτέλεσμα ὁ οἶνος νὰ ἐκτοπίζεται καὶ νὰ εἰσέρχεται εἰς τὴν κατανάλωσιν ὁ ζῦθος. Γενικὸν εἶναι τὸ αἴτημα, κ. βουλευταί, ὅλων τῶν παρατάξεων τῆς Βουλῆς, αὐτὸ ἄλλως τε διεπιστώθη καὶ κατὰ τὰς συνεδριάσεις τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ὅλοι οἱ συνάδελφοι, ἀδιακρίτου κομματικῆς παρατάξεως ὅπου ἀνήκουν, μὲ καλὴν θέλησιν καὶ ἀγαθὰς προθέσεις συνέβαλον εἰς τὴν ὅσον τὸ δυνατὸν καλυτέραν καὶ ἀποδοτικὴν λύσιν του, διὰ τὴν τάξιν αὐτὴν τῶν ἀμπελουργῶν. Διότι πράγματι ἡ καλλιέργεια τῆς ἀμπέλου ἀποτελεῖ ἕνα ἐκ τῶν βασικῶν κλάδων τῆς ἑλληνικῆς γεωργίας, λόγῳ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ γεωργικῶν, ὅπως προεῖπον, ποὺ ἀπασχολεῖ μὲ ἀξιοποίησιν μάλιστα ἐδαφῶν, μὴ προσφερομένων δι’ ἄλλας καλλιεργείας, διὰ τοῦτο προβάλλει ἐπιτακτικὸν τὸ καθῆκον πάντων τῶν ἁρμοδίων διὰ τὴν λῆψιν τῶν ἀπαραιτήτων μέτρων, ὥστε ἡ καλλιέργεια αὐτὴ νὰ προστατευθῇ, παρέχουσα εἰς τοὺς ἀσχολουμένους εἰς ταύτην τὰ στοιχειώδη μέσα διαβιώσεώς των. Ποῖα εἶναι τὰ μέτρα αὐτά. Διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος νὰ ληφθοῦν δύο εἰδῶν μέτρα, πρῶτον ἀμέσου ἀποδόσεως καὶ δεύτερον εὐρυτέρας προοπτικῆς, τὰ ὁποῖα θὰ ἀποδώσουν εἰς τὸ μέλλον. Μέτρα ἀμέσου ἀποδόσεως καὶ ἀμέσου ἀνακουφίσεως τῶν οἰνοπαραγωγῶν. Ἐπιβάλλεται ἡ λῆψις ἀποφάσεως ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν κατὰ προτεραιότητα ἀπόσταξιν ὑπὸ τῶν οἰνοπνευματοποιείων βʹ κατηγορίας ποσότητος μέχρι 10 ἢ καὶ 15.000 τόννων οἴνων μὲ ἄμεσον ἀπόσταξιν κυρίως τῶν περιοχῶν Κρήτης, Λευκάδος καὶ Νεμέας.

§167Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Εἶναι ἐξαιρέτου ποιότητος, κ. συνάδελφε.

§168Α. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ. Εἶπον καὶ τὰ περισσότερα πλεονάσματα. Καὶ τοῦτο, διότι προβλέπεται διὰ τὴν ἐφετεινὴν ἐσοδείαν ἕνα πλεόνασμα περίπου 40.000 τόννων, μέρος τοῦ ὁποίου θὰ πρέπει νὰ ἐξαχθῇ εἰς ἐξωτερικὸν καὶ τὸ ὑπόλοιπον νὰ ἀποσταχθῇ. Ἡ μὴ διάθεσις τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ θὰ δημιουργήσῃ διὰ τὰς ἐπερχομένας ἐσοδείας ζήτημα χώρου καὶ διὰ τοὺς παραγωγοὺς καὶ διὰ τὰς συνεταιριστικὰς ὀργανώσεις, ἀλλὰ καὶ ἀδυναμίαν τῶν πολλῶν παραγωγῶν νὰ ἐκπληρώσουν τὰς πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. ὑποχρεώσεις των. Ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ μὴ διάθεσις τούτου θὰ ἀσκήσῃ ὑποτιμητικὴν πίεσιν καὶ ἐπὶ τῆς ὑπαρχούσης ἐσοδείας, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς ἐπερχομένης. Ἀλλά, κ. βουλευταί, διὰ νὰ γίνῃ ἡ ἀπόσταξις αὐτὴ ἔδει ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ συμπληρωματικὰ μέτρα, ὅσον ἀφορᾷ τὴν τιμὴν τῶν πρὸς ἀπόσταξιν οἴνων, ἡ ὁποία δὲν πρέπει νὰ εἶναι μικροτέρα τῶν 0,20 λεπτῶν κατὰ οἰνοπνευματικὸν βαθμὸν καὶ τοῦτο βάσει τοῦ δικαιώματος, τὸ ὁποῖον εἶχον οἱ οἰνοπαραγωγοὶ προπολεμικῶς, τῆς ἐπιδοτήσεως τῆς παραδιδομένης σούμας. Ἐπὶ πλέον νὰ δοθῇ καὶ εἰδικὴ οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις πρὸς τὰς συνεταιριστικὰς ὀργανώσεις διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς ἀπὸ τὰ οἰνοποιεῖα μέχρι τῶν οἰνοπνευματοποιείων βʹ κατηγορίας, ὡς ἐγένετο καὶ κατὰ τὸ παρελθόν. Ἡ αὔξησις αὐτὴ τῆς τιμῆς κατὰ οἰνοπνευματικὸν βαθμόν, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ καταβολὴ τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς, εἶναι ἐπιβεβλημένη, διότι μὲ τὴν σημερινὴν τιμὴν τῶν 16 περίπου λεπτῶν κατὰ οἰνοπνευματικὸν βαθμὸν καὶ χωρὶς τὴν καταβολὴν τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς, ἡ ἀπόσταξις τῶν οἴνων εἶναι τελείως ἀσύμφορος διὰ τοὺς παραγωγούς. Ἐπίσης, ἕν ἄμεσον καὶ ταχὺ μέτρον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ληφθῇ, εἶναι καὶ ἡ ἐξαίρεσις τοῦ οἴνου, δηλαδὴ τῆς ρετσίνας, διότι μόνον αὐτὸς συμπεριλαμβάνεται ἀπὸ τὸν τιμάριθμον, χαρακτηρισθέντος ὡς οὐσιώδους ἐν ἀνεπαρκείᾳ. Ἀποτέλεσμα τούτου εἶναι ὅτι ἡ τιμὴ λιανικῆς πωλήσεως τοῦ οἴνου παραμένει χαμηλὴ καὶ ἔτσι ὁ οἰνέμπορος, ἀνάλογα μὲ τὰ ἔξοδα, δὲν κερδίζει ὅσα ἐπιβάλλεται νὰ κερδίσῃ καὶ οὕτω δὲν προωθεῖ τὴν ρετσίνα, εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν κυρίως. Μέτρα εὐρυτέρας προοπτικῆς. Ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ οἰνικοῦ προβλήματος κατὰ μόνιμον καὶ ριζικὸν τρόπον διὰ τὴν ἀπρόσκοπτον ἀνάπτυξιν τῆς οἰνοπαραγωγῆς καὶ τῆς βελτιώσεως τῆς θέσεως τῶν οἰνοπαραγωγῶν ἐπιβάλλει τὴν ἐκπόνησιν ἑνὸς λεπτομεροῦς προγράμματος ἀμπελοκομικοῦ. Εἰς τοῦτο τὸ πρόγραμμα θὰ πρέπει νὰ λαμβάνεται μέριμνα: 1) Διὰ τὴν ἐνίσχυσιν καὶ οἰκονομίαν εἰς τεχνικὰ μέσα καὶ τεχνικὸν καὶ ἐπιστημονικὸν προσωπικὸν τοῦ Ἰνστιτούτου Οἴνου καὶ Ἀμπέλου παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Γεωργίας, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴν ἵδρυσιν σταθμοῦ ἢ ὑποσταθμῶν αὐτοῦ διὰ τὴν πληρεστέραν καὶ συστηματικὴν ἔρευναν ὅλων τῶν προβλημάτων τοῦ οἴνου. Παράλληλα δὲ τῆς εἰδικεύσεως ἐπαρκοῦς ἀριθμοῦ γεωπόνων εἰς τὴν ἀμπελουργίαν καὶ οἰνοτεχνίαν ὡς καὶ χημικῶν διὰ τὴν οἰνοχημείαν καὶ εἰ δυνατὸν μετεκπαίδευσιν ὡρισμένων ἐκ τούτων εἰς οἰνοπαραγωγικὰς χώρας τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἕκαστος εἰς τὸν τομέα του. 2) Τὴν ἀνασυγκρότησιν ὅλων τῶν ἀμπελουργικῶν συνεταιρισμῶν τῆς χώρας ἐπὶ νέας βάσεως, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ὁ εἰδικὸς ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος νὰ ἐνεργῇ, νὰ συντονίζῃ καὶ νὰ κατευθύνῃ. Καὶ αὐτὸς ὁ ὀργανισμός, δι’ ἐμέ, εἶναι ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Ἀμπελουργικῶν Συνεταιρισμῶν. Κατὰ τόπους θὰ ὑπάρχουν οἱ ἀμπελουργικοὶ συνεταιρισμοί, ὡς βάσεις τῆς πυραμίδος, κατὰ Νομὸν νὰ ἀποτελοῦν τὰς Ἑνώσεις των, ὁ κορμὸς αὐτῆς καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς τῆς πυραμίδος θὰ ἀποτελῇ τὸ Κέντρον, τὸ Συμβούλιον τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως, ὁπότε ἐν συνεχείᾳ θὰ πρέπει νὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις τῶν συνεταιριστικῶν αὐτῶν ὀργανώσεων διὰ τὴν ἐπέκτασιν καὶ τὸν ἐκσυγχρονισμὸν τῶν οἰνοποιητικῶν ἐγκαταστάσεων μὲ παραγωγὴν ὡρισμένου τύπου κρασιῶν. Ἀλλά, κ. βουλευταί, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον κατ’ ἐμὲ θὰ δώσῃ τὴν ὁριστικὴν λύσιν τοῦ ἀμπελουργικοῦ προβλήματος εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ πανελλαδικοῦ παρακρατήματος. Ἀναλόγως κατ’ ἔτος καὶ ἀναλόγως τῶν προβλέψεων, ὅσον ἀφορᾷ τὴν παραγωγήν, θὰ ἐφαρμόζεται αὐτὸ τὸ παρακράτημα καθ’ ὅλην τὴν χώραν, ὥστε ὅλον τὸ περίσσευμα, τὸ ἐκτὸς τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται περίπου εἰς 40–50.000 τόννους παρακρατούμενον, θὰ ἀφαιρῆται ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν δὲν θὰ ἀσκῇ ὑποτιμητικὴν ἐπίδρασιν. Καὶ αὐτὸ τὸ ποσόν, τυποποιούμενον, θὰ ἐξάγεται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἢ ἐὰν αὐτὸ δὲν κατορθωθῇ, διὰ διαφόρους λόγους, τότε θὰ ἀποστάζεται οἰνοπνευματοποιούμενον, μὲ τὰς προϋποθέσεις ποὺ ἀνέφερα ἀνωτέρω, ἐπιδοτούμενον τοὐλάχιστον κατὰ 20 λεπτὰ κατὰ οἰνοπνευματικὸν βαθμὸν σὺν τοῖς ἐξόδοις μεταφορᾶς. Τίθεται ὅμως τὸ ἐρώτημα, ποῦ θὰ βρεθοῦν αὐτὰ τὰ χρήματα. Πρῶτον, ἐκ τῆς διαφορᾶς τῆς μελάσσης, τὴν ὁποίαν ἀπορροφᾷ ὅλην ἡ σταφίς, μέρος θὰ δίδεται καὶ διὰ πριμοδότησιν τῶν οἴνων. Ἐγὼ θὰ προτείνω καὶ κἄτι ἄλλο. Εἰδικὴν φορολογίαν ἐπὶ ἑκάστης φιάλης μπύρας, 20–30 λεπτὰ διὰ τὴν ἐνίσχυσιν καὶ προστασίαν τοῦ οἴνου, ἀφοῦ τόσην ζημίαν προκαλεῖ αὕτη εἰς αὐτόν. Ἐπίσης, ἕν’ ἄλλο μέτρον σοβαρώτατον, τὸ ὁποῖον θὰ προστατεύσῃ τὴν ὑπάρχουσαν σήμερον ἀμπελουργίαν, εἶναι καὶ ἡ ἀπαγόρευσις νέων φυτειῶν, ὅπως γίνεται ἐκ μέρους τοῦ Κράτους διὰ τὸν καπνόν, ὅπως π.χ. ἡ Β. Ἑλλάς, ἡ ὁποία θὰ πρέπει νὰ στραφῇ πρὸς ἄλλας καλλιεργείας, διότι ἡ ἐπέκτασις αὐτῆς, ζημίας θὰ ἐπιφέρῃ καὶ τίποτε ἄλλο. Εἶναι ἐν κατακλεῖδι ἐπιβεβλημένον διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἀμπελουργῶν μας νὰ ληφθοῦν ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέτρα, μέσῳ τῶν ὁποίων ἡ Ἑλληνικὴ οἰνοπαραγωγὴ θὰ πλησιάσῃ ἀπὸ ἀπόψεως τεχνικοῦ ἐξοπλισμοῦ, ἀποδόσεως, μεθόδων οἰνοποιήσεως καὶ μεθόδων ἐμπορίας, τὴν παραγωγὴν τῶν ἄλλων οἰνοπαραγωγῶν χωρῶν αἵτινες συναγωνίζονται τοὺς ἑλληνικοὺς οἴνους εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν. Αὐτά, κύριοι βουλευταί, εἶναι ἐν κατακλεῖδι τὰ γενικὰ μέτρα. Εἶναι ἀνάγκη, κ. Ὑπουργέ, νὰ προσέξητε καὶ τὸν ἀμπελουργικὸν κόσμον. Δώσατέ τους τὰ τεχνικὰ μέσα, τὰ μέσα οἰνοτεχνίας καὶ διαθέσεως, ὥστε νὰ δυνηθῇ ὁ ἀμπελουργικὸς κόσμος νὰ ἴδῃ καλλιτέρας ἡμέρας. Καὶ τώρα, ἔρχομαι εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον. Τὸ 1933 ἱδρύθη ὁ Ὀργανισμὸς Ἀμπελουργῶν Ἀττικοβοιωτίας.

§169Κ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. (Πρόεδρος Βουλῆς). Ἤθελα, κ. Παπαχρήστου, νὰ κάμω μίαν σύστασιν, ἀφορῶσαν καὶ ὅλους τοὺς προτιθεμένους νὰ ὁμιλήσουν ἐν συνεχείᾳ. Τὸ θέμα, βεβαίως, εἶναι σοβαρόν, ἀλλὰ ἡ ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσχοληθῇ ἐπὶ πολλὰς συνεδριάσεις μὲ ἕνα θέμα τοπικόν. Δι’ αὐτό, ἐὰν θέλετε νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον, πρέπει νὰ εἶσθε σύντομοι.

§170Α. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ εἶμαι συντομώτατος. Ὁ ἀμπελουργικός, λοιπόν, κόσμος, ἐδέχθη μὲ ἐνθουσιασμὸν τὸν Ὀργανισμὸν ἐκεῖνον, πλὴν ὅμως ἐκ τῆς δράσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ ἢ μᾶλλον ἐκ τῆς ἀδρανείας αὐτοῦ, ἤρχισε νὰ δημιουργῆται μία δυσμενὴς δι’ αὐτὸν ἀτμόσφαιρα μέχρις ὅτου τὸ 1951 διελύθη. Τότε ἐγὼ εἶχον ἀντίθετον γνώμην. Ὑπεστήριξα, ὅτι ὁ Ὀργανισμὸς αὐτὸς δὲν ἔπρεπε νὰ διαλυθῇ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὁ Ὀργανισμὸς αὐτὸς διελύθη καὶ τὴν θέσιν του τὴν κατέλαβεν ἡ ἀναγκαστικὴ Ἕνωσις Συν)σμῶν Ἀττικῆς. Μὲ τὰ πρῶτα ἄρθρα τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου, δὲν θὰ ἀσχοληθῶ. Θέλω, ὅμως, νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 8. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§171ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Παπαχρήστου, καλλίτερον εἶναι νὰ ἀναπτύξητε τὰ κατ’ ἰδίαν θέματα εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν.

§172Α. ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, δέχομαι τὴν συμβουλήν σας, ἰδιότι πράγματι, ἡ Βουλὴ εἶναι καταπονημένη καὶ θὰ ἀφίσω τὸ θέμα νὰ τὸ ἀναπτύξω εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Τώρα θὰ προσθέσω μόνον τὰς ἑξῆς λέξεις. Δύο εἶναι τὰ βασικὰ αἰτήματα τῶν παραγωγῶν. Τὸ ἕν ἀφορᾷ τοὺς τόκους ὑπερημερίας, οἱ ὁποῖοι προῆλθον παρὰ τὴν θέλησιν τῶν παραγωγῶν. Τὸ ἄλλο βασικὸν αἴτημα εἶναι νὰ δύνανται ὡρισμένοι συνεταιρισμοὶ νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν, ἐφ’ ὅσον ἐπιθυμοῦν τοῦτο. Κύριε Ὑπουργέ, ἀρέσκομαι νὰ ὁμιλῶ μετὰ παρρησίας, παρὰ τὰς ἀντιρρήσεις τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι τὸ πέρασμά σας ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, ἀφήνει ἐποχήν. Ἐκάματε πάρα πολλὰ πράγματα διὰ τοὺς Ἕλληνας ἀγρότας, καὶ πιστεύω ὅτι πολὺ σύντομα θὰ εἰσηγηθῆτε καὶ τὴν ἀγροτικὴν ἀσφάλισιν. Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἀναλάβητε καὶ τὸ ἀμπελουργικὸν ζήτημα. Ὁ ἀμπελουργικὸς κόσμος θὰ σᾶς εὐγνωμονῇ. (Χειροκροτήματα).

§173ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σωτηρίου ἔχει τὸν λόγον.

§174Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν, τυπικῶς ἔχει πολὺ περιωρισμένην σημασίαν. Ἀπὸ τὴν ὡς τώρα συζήτησιν καὶ ἀπὸ ὅσα θὰ εἴπω καὶ ἐγὼ θὰ φανῇ, ὅτι ἡ σημασία τοῦ νομοσχεδίου τούτου, ξεπερνᾷ τὰ ὅρια τῆς Ἀττικῆς καὶ θέτει πολλὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία. Ἀναμφισβήτητη εἶναι, κ. βουλευταί, ἡ μεγάλη κατακραυγὴ τῶν ἀμπελουργῶν κατὰ τῆς ἀναγκαστικῆς Ἑνώσεως Ἀμπελουργικῶν Συν)σμῶν. Καὶ ἡ κατακραυγὴ αὐτὴ βασίζεται εἰς δύο βασικὰ ἐπιχειρήματα. Τὸ πρῶτον ἐπιχείρημα εἶναι, ὅτι ἡ Ἕνωσις δὲν ἀνταπεκρίθη εἰς τὸν σκοπὸν διὰ τὸν ὁποῖον συνεστήθη. Τὸ δεύτερον ἐπιχείρημα εἶναι ὁ φλογερὸς καὶ δικαιολογημένος πόθος τῶν ἀμπελουργῶν νὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς Α.Τ.Ε. Ἀντιλαμβάνεσθε πόση ἐκρηκτικὴ ὕλη ὑπάρχει μέσα εἰς αὐτὴν τὴν ἀτμόσφαιραν. Εἶναι, λοιπόν, ἀνάγκη νὰ τροποποιηθῇ ὁ ἱδρυτικὸς νόμος τῆς Ἑνώσεως, διὰ νὰ μᾶς δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ συζητήσωμεν, κύριοι βουλευταί, ὡρισμένα βασικὰ λάθη τὰ ὁποῖα διέπραξεν ἡ Ἕνωσις. Μὲ τὴν ὁμιλίαν μου, θὰ παρουσιάσω μερικὰ ἀπὸ τὰ λάθη αὐτά, θὰ κάνω ὡρισμένας παρατηρήσεις, θὰ θέσω ὡρισμένα προβλήματα καὶ θὰ ὑποδείξω τὴν ὀρθήν, κατὰ τὴν γνώμην μου, λύσιν των. Τὸ πρῶτον θέμα, τὸ ὁποῖον ἐπιθυμῶ νὰ θίξω εἶναι ἡ κοινὴ ἀντίληψις ὅλων τῶν ἀμπελουργῶν ὅτι ἡ Ἕνωσις Ἀμπελουργῶν Ἀττικῆς, ἡ Ε.Ο.Ε.Α., ἀπέτυχεν. Ὡς γνωστόν, ἡ Ἕνωσις αὐτὴ ἱδρύθηκε τὸ ἔτος 1955 μὲ τὸν νόμον 3361. Μὰ ἡ Ἕνωσις δὲν βγῆκε σὰν τὸ πουλὶ ἀπὸ τὸ αὐγό. Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν ὑπῆρχεν ὁ Ὀργανισμὸς Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικῆς — ὁ ΟΠΑ — ὁ ὁποῖος ἱδρύθη τὸ 1933 καὶ ἐπέζησε μέχρι τοῦ ἔτους 1951, διὰ νὰ καταργηθῇ ὁριστικῶς τὸ 1955. Διατὶ ἱδρύθη ὅμως ὁ Ὀργανισμὸς αὐτὸς ὁ ΟΠΑ— διατί ἠναγκάσθη ἡ πολιτεία νὰ τὸν ἱδρύσῃ; Ἡ Γαλλία ἔπειτα ἀπὸ τὴν καταστροφὴν τῶν ἀμπέλων της ἀπὸ τὴν φυλλοξήραν, διὰ νὰ διατηρήσῃ τὴν παραγωγήν της, ἠγόραζε μεγάλας ποσότητας κρασιοῦ ἀπὸ ἡμᾶς. Ὅταν ὅμως συνετελέσθη ἡ ἀναμπέλωσις εἰς τὴν Γαλλίαν, ἦτο πολὺ φυσικὸν νὰ σταματήσῃ καὶ ἡ ζήτησις Ἑλληνικῶν κρασιῶν καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ ἐπέλθῃ ἡ κρίσις. Τὰ ἀπὸ τοῦ 1930 μέχρι καὶ τοῦ 1960 ληφθέντα μέτρα, διὰ τὰς ἀμπέλους, ὑπῆρξαν ἀρνητικά. Ὡς πρῶτον μέτρον ἐπροτάθη ἡ ἐκρίζωσις ἀμπέλων εἰς ὡρισμένας περιοχὰς καὶ εἶναι γνωστὸν πῶς καὶ πόσον ἐφηρμόσθη. Δεύτερον μέτρον, ἐπροτάθη ὁ περιορισμὸς τῆς ἀμπελοκαλλιεργείας εἰς διαφόρους περιοχὰς τῆς χώρας καὶ τρίτον μέτρον, ὑπῆρξεν ἡ θέσπισις τοῦ παρακρατήματος. Ἱδρύεται, λοιπόν, ὁ Ὀργανισμὸς Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικῆς μὲ κύριον σκοπὸν τὸ παρακράτημα, διὰ νὰ συγκρατηθοῦν αἱ τιμαὶ τοῦ κρασιοῦ εἰς τὴν ἀγοράν. Τὴν πολιτικὴν αὐτὴν τὴν ὠνόμασα προηγουμένως ἀρνητικήν. Θετικὴ πολιτικὴ θὰ ἦτο μόνον ἐὰν ἠκολουθοῦντο τὰ ἑξῆς μέτρα. Πρῶτον ἡ βελτίωσις τῆς ποιότητος τοῦ κρασιοῦ εἰς τὴν Ἀττικὴν καὶ εἰς ἄλλας περιοχὰς τῆς χώρας, δεύτερον ἡ τυποποίησις, διὰ νὰ γίνῃ δυνατὴ ἡ ἐξαγωγὴ τῶν κρασιῶν μας εἰς τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας. Τὰ κρασιά μας ἅμα τυποποιηθοῦν δύνανται νὰ συναγωνισθοῦν τὰ καλύτερα κρασιὰ τῆς Εὐρώπης. Τρίτον θετικὸν μέτρον ἡ δημιουργία οἰνοποιείων μὲ σύγχρονον ἐξοπλισμὸν ὥστε νὰ ἐπιτύχωμεν αὐτὰ ποὺ θέλομεν. Ἀπὸ ὅλα αὐτά, ὅμως, δὲν ἔκαμε τίποτε ὁ Ὀργανισμὸς — ὁ ΟΠΑ. Ἁπλῶς ἔπαιρνεν ἕνα παρακράτημα διὰ νὰ συγκρατήσῃ τὴν τιμὴν τοῦ κρασιοῦ. Τὸ διέθετεν, ὅμως, εἰς δεδομένην στιγμὴν ὅταν ὑπῆρχε ζήτησις καὶ ἐζημίωνεν οὕτω τοὺς ἀμπελουργοὺς διότι ἐκλόνιζεν τὴν τιμὴν τοῦ κρασιοῦ. Ἐδημιουργήθη, λοιπόν, φαῦλος κύκλος. Εἰς τὸ 1951, ὡς ἀνέφερεν ὁ συνάδελφος κ. Φράγκου, ἀδρανεῖ—ὁ ΟΠΑ— καὶ ἐμμέσως καταργεῖται τὸ ἔτος 1953. Ἔκτοτε οἱ Ἀμπελουργικοὶ Συνεταιρισμοὶ εἶναι ἐλεύθεροι νὰ νοικοκυρευθοῦν καὶ νὰ ἀναπτύξουν τὴν δρᾶσιν των. Ἔχομεν λοιπὸν μίαν δίχρονον δρᾶσιν τῶν Ἀμπελουργικῶν Συνεταιρισμῶν (1953 καὶ 1954). Δύο τάσεις διαπιστώνομεν. Ἄλλοι Συνεταιρισμοί, συντηρητικοί, κρατοῦν τὸ παρακράτημα καὶ εἰς τὸ τέλος τὸ δίδουν νὰ γίνῃ οἰνόπνευμα. Ἄλλοι πάλιν — καὶ ἰδιαίτερα ὁ Ἀμπελουργικὸς Συνεταιρισμὸς Μαρκοπούλου—φροντίζουν νὰ ἀνοίξουν νέας ἀγορὰς γιὰ τὸ ρετσινάτο κρασὶ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ προωθοῦν τὴν κατανάλωσιν μέχρι καὶ τῶν συνόρων. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν δύο αὐτῶν τακτικῶν, ποῖον ὑπῆρξεν; Ἡ πρώτη τακτικὴ ἀπέδωσε θετικὴν ζημίαν. Διότι ἡ τιμὴ ποὺ εἰσέπραξαν οἱ Συνεταιρισμοὶ ἀπὸ τὴν ἀπόσταξιν τοῦ μούστου σὲ οἰνόπνευμα, ἦταν μικροτέρα ἀπὸ τὴν τιμὴν τῆς ἀγορᾶς τῶν σταφυλιῶν. Οἱ Συνεταιρισμοὶ αὐτοὶ ἐζημιώθησαν καὶ ἔμειναν χρεῶσται εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Οἱ ἄλλοι Συνεταιρισμοὶ μὲ τὴν προσπάθειάν των ν’ ἀνοίξουν νέας ἀγορὰς ὑπεβλήθησαν εἰς ὡρισμένας δαπάνας καὶ ἐπειδὴ ἐπώλησαν τὸ κρασί των ἐπὶ πιστώσει, εἶχαν ἐπισφαλεῖς εἰσπράξεις καὶ ἔμειναν καὶ αὐτοὶ ἀνοικτοὶ εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἡ ὁποία τοὺς εἶχε χρηματοδοτήσει διὰ τὴν ἀγορὰν τῶν σταφυλῶν. Διὰ νὰ ἀντιμετωπισθοῦν τὰ ἀνοίγματα αὐτὰ πρὸς τὴν ΑΤΕ ἡ Κυβέρνησις εἰσηγήθη τὸ 1955 τὴν ψήφισιν τοῦ ἱδρυτικοῦ νόμου τῆς ἀναγκαστικῆς Ἑνώσεως Ἀμπελουργῶν Ἀττικῆς, τῆς Ε.Ο.Σ.Α. Ἡ Ἕνωσις διὰ τοῦ ἱδρυτικοῦ αὐτοῦ νόμου γίνεται ἀναγκαστικὴ καὶ αὐτὸ ὑπῆρξε τὸ βασικὸν λάθος τῆς Κυβερνήσεως. Δεύτερον οἱ σκοποὶ τῆς Ἑνώσεως, ὅπως καθωρίσθησαν, εἶναι ἁπλῶς παραπλανητικοὶ καὶ διαφημιστικοί, διότι τὸ κύριον ἔργον της ὑπῆρξεν ἀπὸ τότε ὡς σήμερα νὰ πληρωθοῦν ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν–Ε. Ο.Σ.Α.—τὰ ἀνοίγματα τῶν ἀμπελουργικῶν Συνεταιρισμῶν πρὸς τὴν ΑΤΕ καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἐπεβλήθη τὸ παρακράτημα 4% εἰς ὅλους τοὺς ἀμπελουργούς. Ὁ κ. Ὑπουργός, προηγουμένως μᾶς εἶπεν, ἂν ἤκουσα καλῶς, ὅτι ὁ καθ’ ἑαυτοῦ σκοπὸς τῆς Ἑνώσεως ἦτο νὰ πληρωθοῦν τὰ ἀνοίγματα. Ἔχομεν λοιπὸν ἕνα βασικὸν λάθος τὸ ὅτι ἡ Ἕνωσις ἔγινεν ἀναγκαστική. Ἔχομεν δεύτερον, διαφημιστικοὺς σκοποὺς καὶ ταὐτόχρονα καθήλωσιν τῆς Ἑνώσεως νὰ πληρώνῃ τὰ ἀνοίγματα ποὺ ἔγιναν πρὸς τὴν ΑΤΕ. Διὰ τοῦ τρόπου ὅμως αὐτοῦ ἡ Ἕνωσις εἶναι ἀναγκαστικῶς καταδικασμένη, καὶ εἶναι ἀδύνατον, παρ’ ὅσα λέγονται, εἴτε θέλουμε, εἴτε ὄχι, νὰ τὴν συγκρατήσωμεν εἰς τὰ πόδια της. Εἶπα προηγουμένως, ὅτι ἡ Ἕνωσις εἶναι ἀναγκαστικὴ καὶ ὡς ἐκ τούτου ὅλοι οἱ συνεταιρισμοὶ Ἀττικῆς ἔγιναν ἀναγκαστικῶς καὶ αὐτοὶ μέλη της. Τοῦτο εἶναι βασικὸν λάθος καὶ ὡς ἀποτέλεσμα εἶχε νὰ ἀποτύχῃ ἡ Ἕνωσις–Ε.Ο. Σ.Α.— Καὶ εἶναι βασικὸν λάθος διότι πρῶτον πνίγεται ἡ πρωτοβουλία τῶν Συνεταιρισμῶν καὶ τῶν μελῶν τῆς Ἑνώσεως. Ποῦ ἠκούσθη, κ. συνάδελφοι, νὰ παρεμποδίζεται ἡ πρωτοβουλία τῶν ἀμπελουργικῶν συνεταιρισμῶν; Δεύτερον, ἡ Ἕνωσις γνωρίζει, ὅτι οἱ συνεταιρισμοὶ εἶναι ἠναγκασμένοι εἴτε τὸ θέλουν, εἴτε ὄχι νὰ πληρώσουν τὸ 4%— τὸ ἐπιβληθὲν παρακράτημα—καὶ ἐφ’ ὅσον εἰσπράττει τὸ παρακράτημα αὐτὸ ποίαν ἀνάγκην ἔχει ἡ Ἕνωσις νὰ ἀναπτύξῃ τὴν πρωτοβουλίαν καὶ δρᾶσιν της; Ἀπόδειξις δὲ τοῦ ἰσχυρισμοῦ μου αὐτοῦ εἶναι, ὅτι ὕστερα ἀπὸ τόσας εἰσπράξεις δὲν ἠξιώθη νὰ κάμῃ οὔτε ἕνα φυτώριον ἀναμπελώσεως. Τρίτον, πνίγεται ἡ πρωτοβουλία τῶν συνεταιρισμῶν καὶ ἀπὸ ἕνα ἄλλον λόγον. Εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἑνώσεως—ἐπειδὴ εἶναι ἀναγκαστικὴ—συμμετέχουν ἀντιπρόσωποι τῆς ΑΤΕ καὶ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Καὶ ἐπειδὴ οἱ ἀντιπρόσωποι αὐτοὶ εἶναι οἱ πλέον μορφωμένοι καὶ ταὐτόχρονα εἶναι καὶ οἱ χρηματοδόται, κάνουν, ὅ,τι θέλουν, διότι ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ παρασύρουν καὶ τὰ ἄλλα μέλη τοῦ Συμβουλίου. Ἐννοεῖται, ὅτι φροντίζουν νὰ εἶναι εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἑνώσεως μέλη ὑποτακτικά. Θέλετε κ. Ὑπουργὲ ἡ Ἕνωσις νὰ ἐπιζήσῃ; Καταστήσατέ την ἐλευθέραν, διότι τότε ἡ Ἕνωσις θὰ ἀναγκασθῇ νὰ ἀναπτύξῃ καὶ τὴν δραστηριότητά της καὶ τοὺς πόρους, νὰ κάνῃ δηλαδὴ πραγματικὴν δουλειὰ καὶ νὰ μὴ τὴν τρέφουν ὡς παράσιτον οἱ ἀμπελουργοί. Δὲν γνωρίζω, κ. Ὑπουργέ, ἐὰν θὰ δεχθῆτε νὰ γίνῃ ἐλευθέρα ἡ Ἕνωσις, ὅμως εἰς τοὺς Συνεταιρισμοὺς δὲν δύνασθε νὰ ἀρνηθῆτε τὸ δικαίωμα νὰ ἀποχωρήσουν. Σᾶς ἐφιστῶ ἰδιαιτέρως τὴν προσοχήν σας. Τὸ ἄρθρον 10ον ὁμιλεῖ περὶ τῆς δυνατότητος ἀποχωρήσεως τῶν Συνεταιρισμῶν ἐκ τῆς Ἑνώσεως. Ὡς διετυπώθη ὅμως, εἶναι δῶρον ἄδωρον, διότι θέτει δύο προϋποθέσεις. Πρῶτον ζητεῖ ἡ ἀπόφασις διὰ τὴν ἀποχώρησιν νὰ ληφθῇ εἰς Γενικὴν Συνέλευσιν ἀπὸ τὰ ⅔ τῶν μελῶν τοῦ Συνεταιρισμοῦ, ἀλλὰ τοῦτο εἶναι ἀδύνατον. Ἡ δευτέρα προϋπόθεσις εἶναι νὰ πληρωθοῦν πρῶτα τὰ χρέη. Τὰ χρέη ὅμως αὐτὰ δὲν τὰ ἀναγνωρίζουν οἱ ἀμπελουργοί. Ὅπως ἐτόνισα καὶ παραπάνω, ὅλοι οἱ ἀμπελουργοὶ θέλουν νὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὴν ΑΤΕ. Λέγουν—καὶ αὐτὸ τὸ ἤκουσα ἀπὸ σεβαστὸν γέροντα τῆς περιοχῆς αὐτῆς—ὅτι πρέπει νὰ παύσῃ τὸ «πριόνισμα» ποὺ μᾶς κάμνει ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα. Οἱ τρεῖς Ἀμπελουργικοὶ Συνεταιρισμοί, ὁ ἀμπελουργικὸς Συνεταιρισμὸς τοῦ Μαρκοπούλου, τοῦ Λιόπεσι καὶ τοῦ Σπάτα, ποὺ ζητοῦν νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν εἶναι οἱ οἰκονομικῶς εὐρωστότεροι. Τὸ ποσοτὸν 4% τοῦ παρακρατήματος ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου φθάνει εἰς τὸ 20– 30% τοῦ καθαροῦ εἰσοδήματος. Οἱ τρεῖς λοιπὸν αὐτοὶ Συνεταιρισμοί, οἱ ὁποῖοι ἀπηύδησαν νὰ πληρώνουν, ζητοῦν καὶ σᾶς παρακαλῶ καὶ ἐγώ, κ. Ὑπουργέ, νὰ κάμετε ἀποδεκτὴν τὴν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν ὑπέβαλαν. Ριζικὸν μέτρον, λοιπόν, εἶναι ἡ Ἕνωσις νὰ γίνῃ ἐλευθέρα ὁπότε θὰ λυτρωθοῦν οἱ συνεταιρισμοὶ καὶ ἀπὸ τὴν Α.Τ.Ε.

§175Θ. ΔΟΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγώ, κ. Ὑπουργέ, θὰ ἤθελα οἱ συνεταιρισμοὶ νὰ ἀσκοῦν καὶ τὸ ἔργον τῆς πιστοδοτήσεως. Ἄλλως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προοδεύσουν.

§176Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Αὐτὸ λοιπόν, κ. Ὑπουργέ, εἶναι τὸ πρῶτον πρόβλημα ποὺ ἔθιξα. Ἄν δὲν παύσῃ ἡ Ἕνωσις νὰ εἶναι ἀναγκαστική, τότε δεχθῆτε τὴν ἀποχώρησιν τῶν τριῶν ἀμπελουργικῶν Συνεταιρισμῶν, Μαρκοπούλου, Παιανίας, Λιόπεσι καὶ Σπάτα.

§177Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Τὸ ἴδιον εἶναι.

§178Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Τὸ δεύτερον πρόβλημα εἶναι ἡ Ἕνωσις, νὰ ἀναπτύξῃ θετικὴν δρᾶσιν καὶ νὰ παύσῃ νὰ εἶναι εἰσπράκτωρ τῆς Α.Τ.Ε. Ἀλλὰ δύναται ἡ Ἕνωσις νὰ καθορίσῃ θετικὴν πολιτικήν. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι ἔργον ἰδικόν της, εἶναι ἔργον τῆς Κυβερνήσεως καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη ἡ Κυβέρνησις νὰ καθορίσῃ τὸ πρόγραμμα τὸ ὁποῖον θέλει νὰ ἐφαρμόσῃ διὰ τὴν προστασίαν τοῦ κρασιοῦ καὶ τῶν ἀμπελουργῶν. Μέχρις ὅτου ὅμως καθορισθῇ ἡ κυβερνητικὴ πολιτικὴ ἕνα σημεῖον ἐπὶ τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσετε εἶναι τοῦτο. Νὰ ὑποχρεώσητε τὴν Ἕνωσιν νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὴν καταπολέμησιν τῆς φυλλοξήρας. Εἶναι, κ. συνάδελφοι, σημαντικὸν πρόβλημα ἡ φυλλοξήρα. Εἰς τὴν Ἀττικὴν αἱ ζημίαι ἔχουν φθάσει εἰς ποσοστὸν 15%. Γνωρίζετε δέ, ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ φυλλοξήρα νὰ ἁπλωθῇ ξαφνικά. Εἶναι συνεπῶς ἀνάγκη ἡ Ἕνωσις νὰ τεθῇ ἐπὶ κεφαλῆς διὰ τὴν καταπολέμησιν τῆς φυλλοξήρας. Καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ ΑΤΕ ἔχουν ὑποχρέωσιν νὰ χρηματοδοτήσουν τὴν Ἕνωσιν διὰ τὸν σκοπὸν αὐτόν. Πρέπει μέσα εἰς τὸ νομοσχέδιον νὰ τεθῇ διάταξις ἡ ὁποία νὰ ἐπιβάλλῃ εἰς τὴν Ἕνωσιν ὡς κύριον ἔργον τὴν καταπολέμησιν τῆς φυλλοξήρας. Κορύφωμα διὰ τὴν κατακραυγὴν κατὰ τῆς Ἑνώσεως εἶναι τὸ παρακράτημα 4% ἐπὶ τοῦ ἀκαθαρίστου εἰσοδήματος ἀπὸ τὰ ἀμπέλια. Ἐξοντωτικὸν τὸ θεωροῦν οἱ παραγωγοί. Ἀλλὰ τὶ γίνεται αὐτὸ τὸ περίφημον παρακράτημα, κ. συνάδελφοι; Τὸ 50% πηγαίνει διὰ τὰ ἔξοδα τῆς διοικήσεως τῆς Ἑνώσεως. Τὰ ἔξοδα αὐτὰ ὑπερβαίνουν τὸ 1½ ἑκατομμύριον δραχμάς. Ἔτσι δὲν εἶναι, κ. Ὑπουργέ;

§179Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργ.). Νομίζω, ὅτι εἶναι κάτω τοῦ 1.000.000.

§180Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Κατὰ τὰς ἰδικάς μου πληροφορίας κ. Ὑπουργέ, τὰ ἔξοδα τῆς διοικήσεως ὑπερβαίνουν τὸ 1.500.000. Τὰ ὑπόλοιπα ἐκ τοῦ παρακρατήματος τὰ παίρνει ἡ Α.Τ.Ε. διὰ νὰ ἐξοφληθοῦν τὰ ἀνοίγματα ποὺ εἶχον δημιουργήσει οἱ ἀμπελουργικοὶ Συνεταιρισμοὶ εἰς τὴν Τράπεζαν. Καὶ τὶ λογαριασμὸν κάνει ἡ Τράπεζα; Ἐδῶ εἶναι τὸ σπουδαῖον. Ὅπως τονίζουν καὶ οἱ ἀμπελουργοὶ εἶναι σιδηροδέσμιοι τῆς Α.Τ.Ε. Τὰ ἀνοίγματα ἐπιβαρύνονται μὲ 8% τόκον, 4% τόκον ὑπερημερίας καὶ κατὰ διαστήματα ἔχομεν κεφαλαιοποίησιν τῶν τόκων καὶ τόκων ὑπερημερίας, ὁπότε δύνανται νὰ φθάσουν οἱ τόκοι καὶ 16%. Καὶ οἱ προηγούμενοι συνάδελφοι ἔθιξαν τὸ πρόβλημα διὰ τὸν τοκογλυφικὸν τόκον τῆς Α.Τ.Ε. Ἐπίσης ἀφόρητος εἶναι ὁ τόκος τῆς ὑπερημερίας. Κανένας χωρικός, κ. συνάδελφοι, δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ καταχρασθῇ τὰ χρήματα τῆς Τραπέζης. Ἐὰν ὡρισμένοι δὲν πληρώνουν, τοῦτο δὲν τὸ πράττουν διὰ νὰ καταχρασθοῦν τὰ χρήματα τῆς Α.Τ.Ε ἀλλὰ λόγῳ κακῆς ἐσοδείας. Ἡ Α.Τ.Ε. κατήντησε νὰ εἶναι σήμερον ὁ νέος φεουδάρχης, ὁ νέος ἀφέντης τῶν ἀγροτῶν καὶ ὅλοι οἱ ἀγρόται εἶναι δουλοπάροικοι τῆς Α.Τ.Ε. καὶ αὐτὸ λέγεται προστασία τοῦ παραγωγοῦ. Ἀλλὰ ἐὰν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ κάποια ἀστήρικτη δικαιολογία, διὰ τὸν ὑπερβολικὸν τόκον 8%, μὲ ποιὸ δικαίωμα ἔρχεται αὐτὴ ἡ τοκογλυφικὴ Τράπεζα, καὶ τὸ δέχεσθε σεῖς, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, νὰ ἐπιβαρύνῃ τὰ ἀνοίγματα, γιὰ τὰ ὁποῖα μίλησα παραπάνω, μὲ τόκον ὑπερημερίας. Ὁ συνάδελφός σας Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, κ. Ὑπουργέ, ὅταν συνεζητεῖτο ἐδῶ...

§181ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΗΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ.

Κύριε Πρόεδρε, παρακαλεῖται ὁ συνάδελφος νὰ περιορισθῇ εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου.

§182Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Φαίνεται, ὅτι δὲν ἔχετε κἂν διαβάσει τὸ νομοσχέδιον ποὺ συζητοῦμεν. Ἐὰν κουραστήκατε διακόπτω καὶ συνεχίζω τὴν Δευτέραν.

§183Α. ΦΡΑΓΚΟΣ. Φοβοῦμαι μήπως χάσωμεν τὸ θέμα μὲ αὐτὰ ποὺ λέγετε.

§184Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Δὲν ὑπάρχει, κ. συνάδελφοι, καμμία δικαιολογία διὰ τὸν τόκον ὑπερημερίας. Ὁ τόκος οὗτος εἶναι ἀντιλαϊκός, ἀντιδημοκρατικὸς καὶ ἑπομένως καὶ ἀντικυβερνητικός. Ἐφ’ ὅσον δέχεσθε ἐν μέρει τὴν ἄρσιν τῆς ὑπερημερίας, πρέπει νὰ προχωρήσητε εἰς τὴν κατάργησίν της. Ἐπ’ αὐτοῦ ἔχω ὑποβάλει σχετικὴν τροπολογίαν. Δεχθῆτε την καὶ θὰ σᾶς χειροκροτήσῃ ὁλόκληρος ἡ Ἀττική. Ἀλλὰ ἐδῶ, κ. Ὑπουργέ, γίνεται καὶ κἄτι ἄλλο ἀκόμη. Γίνεται καὶ μία δευτέρα παρανομία τῆς ΑΤΕ. Ὁ ἱδρυτικὸς νόμος λέγει πῶς πρέπει νὰ διατίθεται τὸ παρακράτημα. Εἰς τὸ ἐδάφιον στʹ τονίζεται, ὅτι πρέπει νὰ πληρωθοῦν τὰ ἀνοίγματα εἰς τὴν Τράπεζαν. Γίνεται ὅμως ἡ ἀκόλουθος παρανομία. Ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα ὅμως χωρίζει τὰ ἀνοίγματα σὲ νόμιμα καὶ μὴ νόμιμα. Μὴ νόμιμα θεωρεῖ τὰ ἀνοίγματα τῶν συνεταιρισμῶν, ποὺ ἠθέλησαν νὰ ἀνοίξουν νέας ἀγορὰς διὰ τὴν ρετσίναν καὶ ὑπεβλήθησαν εἰς δαπάνας καὶ εἶχον ἐπισφαλεῖς ἀπαιτήσεις. Ἡ ΑΤΕ φρονεῖ, ὅτι ἔγιναν εἰς τὴν διαχείρισιν ὡρισμέναι ἀνωμαλία καὶ καταχρήσεις. Ἀνώτατον στέλεχος τῆς ΑΤΕ μοῦ ἔλεγε πῶς σεῖς, κ. Σωτηρίου, ἠμπορεῖτε νὰ δέχεσθε τοιαύτας καταχρήσεις καὶ πῶς ἀνέχεσθε νὰ μὴ τιμωρηθοῦν οἱ ὑπαίτιοι. Ἐγὼ δὲν γνωρίζω ἐὰν ἔγιναν καταχρήσεις, κ. Ὑπουργέ. Ἐὰν ὅμως ἔγιναν, τότε τὴν βαρυτάτην εὐθύνην ἔχει ἡ ΑΤΕ. Εἶμαι ὁ πρῶτος ποὺ θὰ ζητήσω νὰ τιμωρηθοῦν αὐτοὶ ποὺ ἔκαμαν καταχρήσεις ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῶν Συνεταιρισμῶν. Ἀλλὰ πρῶτος καὶ κύριος ὑπεύθυνος εἶναι ἡ Α.Τ.Ε. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὸν συνεταιρισμὸν Μαρκοπούλου. Ὁ συνεταιρισμὸς αὐτὸς εἶχεν ἕνα ἄνοιγμα 1½ ἑκατομμυρίου. Διὰ νὰ καλυφθῇ τὸ ἄνοιγμα, δίδει ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἄλλα περιουσιακὰ στοιχεῖα, ὑπολογιζόμενα εἰς 600.000 δραχμάς, καὶ 1.300.000 ἐξ ἀπαιτήσεων σὲ γραμμάτια εἰς τὴν Τράπεζαν διὰ νὰ τὰ εἰσπράξῃ. Μέχρι τῆς στιγμῆς δὲν τὰ ἔχει εἰσπράξει ἡ Τράπεζα. Τὸ διατὶ θὰ τὸ μάθωμεν, ὅταν δι’ ἐπερωτήσεως τὴν ὁποίαν θὰ καταθέσωμεν, θὰ ζητήσωμεν νὰ κατατεθοῦν τὰ σχετικὰ ἔγγραφα. Ὁ Συνεταιρισμὸς λέγει εἰς τὴν Τράπεζαν: Δῶσε μου πίσω τὰ γραμμάτιά μου νὰ τὰ εἰσπράξω ἐγὼ καὶ ἡ Τράπεζα ἀρνεῖται. Πῶς, λοιπόν, νὰ μὴ θέλῃ ὁ Συνεταιρισμὸς αὐτὸς νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν;

§185Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ἐὰν εἶναι ἀληθῆ αὐτὰ ποὺ λέτε.

§186Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Εἶναι ἀπολύτως ἀληθῆ. Πρέπει, κ. Ὑπουργέ, νὰ κινηθῇ ὁ Εἰσαγγελεύς. Νὰ κάμῃ ἀνακρίσεις καὶ πρέπει νὰ κτυπήσῃ πρώτην τὴν ΑΤΕ. Πῶς ἐπέτρεψεν ἡ ΑΤΕ νὰ πωληθῇ τὸ κρασὶ χωρὶς νὰ δοθοῦν τὰ χρήματα;

§187Α. ΦΡΑΓΚΟΣ. Ἐπώλησαν, παρὰ τὴν διαταγὴν τῆς

Α.Τ.Ε.

§188Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ. Ὑπεύθυνος εἶναι ἡ Α.Τ.Ε. Ἐάν, κ. Ὑπουργέ, θέλετε νὰ πᾶμε μπροστά, πρέπει νὰ κινηθῇ ὁ εἰσαγγελεύς. Κύριοι συνάδελφοι, ἀρκετὰ σᾶς ἐκούρασα, ἀλλὰ θέλω νὰ πιστεύω πὼς ἡ ἀνάλυσις ποὺ ἔκαμα καὶ τὰ προβλήματα ποὺ ἔθεσα, δὲν τὰ ἔθεσα ἀπὸ ἀντιπολιτευτικὴν διάθεσιν. Θέλετε νὰ ζήσῃ ἡ Ἕνωσις—ἡ ΕΟΣΑ— δώσατε λύσιν εἰς τὰ προβλήματά της, κ. Ὑπουργέ, κάμετέ την ἐλεύθερη καὶ καταργήσατε τὸν τόκον ὑπερημερίας. Ἐὰν δὲν τὰ κάμετε αὐτὰ καὶ ἐξακολουθήσῃ ἡ Ἕνωσις νὰ εἶναι εἰσπράκτωρ τῆς ΑΤΕ, ἡ Ἕνωσις εἶναι καταδικασμένη εἰς ὁριστικὸν ναυάγιον. Καὶ ἡ εὐθύνη θὰ εἶναι ἰδική σας, κ. Ὑπουργέ. (Χειροκροτήματα).

§189Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ νομοσχέδιον δὲν ἔχει ἀρχήν, καὶ παρακαλῶ ἡ Βουλὴ νὰ τὸ κάμῃ δεκτόν.

§190Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνοῦμεν μὲ τὴν πρότασιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ὑπὸ μίαν ἐπιφύλαξιν. Ὑπάρχουν δύο ἢ τρεῖς συνάδελφοι, ἐγγεγραμμένοι νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς. Παρακαλοῦμεν κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ἄρθρου 1 νὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπουν ὡρισμένα λόγια περισσότερα.

§191Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Ὄχι, κ. συνάδελφε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ αὐτό, διότι ἄλλως δὲν εἴμεθα ἐν τάξει ἀπέναντι τοῦ ἑαυτοῦ μας.

§192ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ κάμωμε δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον;

§193Α. ΤΣΙΑΡΑΣ. Δεκτόν, μὲ τὴν δήλωσιν, ὅτι ἡμεῖς θὰ ὁμιλήσωμεν εἰς τὸ πρῶτον ἄρθρον μὲ μεγαλυτέραν ἄνεσιν.

§194Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Γεωργίας). Σᾶς εἶπον, κ. συνάδελφε, ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ.

§195Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ ἀρχὴ τοῦ νομοσχεδίου καὶ θέλομεν νὰ ὑποβοηθήσωμεν, ἀλλὰ ἐφόσον ὑπάρχουν τέσσαρες συνάδελφοι ἐγγεγραμμένοι νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου διατί νὰ τοὺς στερήσωμεν τὸ δικαίωμα ποὺ ἔχουν τώρα, καὶ νὰ μὴ τοὺς δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ἀναπτύξουν μὲ κἄποιαν ἄνεσιν τὰς ἀπόψεις των κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ πρώτου ἄρθρου;

§196ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἐφραιμίδη, καὶ ἐγὼ αὐτὸ εἶπον, ἀλλὰ ὁ συνάδελφος κ. Τσιάρας δὲν τὸ ἐδέχθη καὶ θέλει νὰ ὁμιλήσῃ ἀπεριορίστως. Αὐτό, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, δὲν εἶναι δυνατὸν νά γίνῃ. Βεβαίως λογικὴ συγκατάβασις μπορεῖ νὰ γίνῃ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ ἐὰν δέχεται κατ’ ἀρχὴν τὸ ὡς ἄνω σχέδιον Ν. Δ.

§197ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§198ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ σχέδιον Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3361)1955 «περὶ ὀργανώσεως τῆς οἰνοπαραγωγῆς τῆς Ἐπαρχίας Ἀττικῆς». Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν.

§199ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§200ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 0.30′ π.μ.)