1958.12.16

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 32α

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 1958

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.40 μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ἀναβάλλεται ἐπὶ ἡμίωρον ἡ ἐπικύρωσις τῶν Πρακτικῶν, ἵνα λάβητε γνῶσιν αὐτῶν. Πάντως, ὅμως θὰ ἰσχύῃ τὸ σύστημα νὰ ἐπικυροῦνται ἀμέσως τὰ Πρακτικά, ἅμα τῇ ἐνάρξει τῆς Συνεδριάσεως, διότι διανέμονται ἐγκαίρως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Εὐστρατιάδης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§2Σ. ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗΣ. (Γραμματεὺς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Γονέων καὶ Κηδεμόνων τοῦ Εʹ Γυμνασίου Θηλέων Ἀθηνῶν, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μὴ εἰσέτι ἀπόδοσιν εἰς τὸ ἐν λόγῳ Γυμνάσιον τοῦ Διδακτηρίου τῆς τέως Γερμανικῆς Σχολῆς. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Κακογιάννης, Μ. Χριστογιῶργος καὶ Α. Λασκαρίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Καπνεργατῶν καὶ Καπνεργατριῶν Ἀγρινίου «ὁ Ἅγ. Χριστόφορος», αἰτοῦντος τὴν ἄμεσον συνταξιοδότησιν ὅλων τῶν παλαιῶν Καπνεργατῶν–Καπνεργατριῶν τέως Τ.Α.Κ., τὴν κατάργησιν τῶν ἀναχρονιστικῶν νόμων 2348 καὶ 2519)53 κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Κακογιάννης, Μ. Χριστογιῶργος καὶ Α. Λασκαρίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Ἀγρινίου, αἰτοῦντος τὴν ἀκύρωσιν ἀποφάσεως τῆς Πρωτοβαθμίου Ἐπιτροπῆς καθορισμοῦ τῶν ἀκαταλλήλων πρὸς καπνοκαλλιέργειαν ἐκτάσεων κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Τσιπώρης καὶ Δ. Κελτεμλίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἰσραηλιτικῆς Κοινότητος Τρικάλων, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἄνευ δίκης φημολογουμένην ἀπόλυσιν τοῦ Μὰξ Μέρτεν, Γερμανοῦ ἐγκληματίου πολέμου. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἰσραηλιτικῆς Κοινότητος Χαλκίδος, διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἄνευ δίκης φημολογουμένην ἀπόλυσιν τοῦ Μὰξ Μέρτεν, Γερμανοῦ ἐγκληματίου πολέμου. Ὁ βουλευτὴς Καβάλας κ. Θ. Λυμπερίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Λυκούδη Πολυζώη, Ἰωάννου Πάνου κλπ., κατοίκων Μοναστηρακίου Χρυσουπόλεως, αἰτούντων τὴν παραχώρησιν εἰς τούτους διαθεσίμου ἐκτάσεως, ἵνα μὴ ἀπολέσωσι τὴν καλλιεργητικὴν περίοδον κλπ. Ὁ βουλευτὴς Καβάλας κ. Θ. Λυμπερίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συν)σμοῦ ὀρυζοκαλλιεργητῶν Κεραμωτῆς Νέστου, αἰτοῦντος τὴν ἀναστολὴν τῆς εἰσπράξεως τῶν πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. βραχυπροθέσμων χρεῶν καὶ μετατροπὴν τούτων εἰς μεσοπρόθεσμα ἐξοφλητέα εἰς ἑπτὰ ἔτη ἀντὶ τῶν τεσσάρων τοιούτων. Οἱ πρόεδροι τῶν Ἰσραηλιτικῶν Κοινοτήτων Ρόδου, Καρδίτσης, Βόλου, διαμαρτύρονται διὰ τὴν ἄνευ δίκης μελετωμένην ἀπόλυσιν τοῦ Γερμανοῦ ἐγκληματίου πολέμου Μὰξ Μέρτεν. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Κ. Ἀθανασιάδης, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Δημοτ. Συμβουλίων Νικαίας, Κερατσινίου καὶ Δραπετσῶνος, αἰτούντων τὴν ἀνάκλησιν τῶν ἐπιβληθεισῶν ποινῶν εἰς τοὺς Δημάρχους τῶν ἐν λόγῳ Δήμων. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γονέων καὶ Κηδεμόνων μαθητῶν Γυμνασίου Ἀλεξανδρουπόλεως, αἰτούντων τὸν διορισμὸν 2 καθηγητῶν τῶν μαθηματικῶν καὶ 2 καθηγητῶν φιλολόγων πρὸς πλήρωσιν τοῦ ἐν λόγῳ Γυμνασίου. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Πολυτίμης καὶ Κωνσταντίνας Γυφτέα, συνταξιούχων, αἰτουσῶν τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῆς συντάξεώς των. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παροχῆς νοσοκομειακῆς καὶ ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως εἰς τοὺς πολιτικοὺς συνταξιούχους τοῦ Δημοσίου». Ὁ βουλευτὴς κ. Β. Παπαρρηγόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων περὶ Κορινθιακῆς σταφίδος καὶ Αὐτονόμου Σταφιδικοῦ Ὀργανισμοῦ».

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, θέλετε νὰ ἀφήσωμεν τὰς ἀναφορὰς καὶ ἐρωτήσεις καὶ νὰ εἰσέλθωμεν ἀπ’ εὐθείας εἰς τὴν ἐπερώτησιν, ὥστε νὰ τελειώνωμεν;

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει ἀντίρρησις νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἐπερώτησιν;

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Οὐδεμία.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνέχεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὴν καταδίωξιν τῶν πολιτικῶν ἀντιπάλων τῆς Κυβερνήσεως κλπ. Ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης κ. Κ. Καλλίας, ἔχει τὸν λόγον.

§8Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι βουλευταί, ἀποτελεῖ βαρεῖαν πλάνην ἡ ἰδέα, ὅτι ἡ Δημοκρατία εἶναι τὸ πολίτευμα τῶν ἀφελῶν, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει δύναμιν οὔτε νὰ ζήσῃ οὔτε νὰ ἀντισταθῇ καὶ ἑπομένως πᾶς ἐπιτιθέμενος δύναται νὰ τὸ ἀνατρέψῃ, νὰ τὸ καταλύσῃ. Μολονότι εἶμαι βέβαιος, ὅτι οἱ ἐπερωτῶντες συνάδελφοι, δὲν πιστεύουν εἰς τὰς ἀρχάς, τὰς ὁποίας ἐπικαλοῦνται καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐρείδεται ἡ ἐπερώτησίς των, θὰ ἀπαντήσω εἰς ὅλα τὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ἅπτονται ὁπωσδήποτε τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου τῆς Δικαιοσύνης. Πρὶν ὅμως εἰσέλθω εἰς τὰ κατ’ ἰδίαν θέματα, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξάρω, ὅτι ἡ δικαιοσύνη εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀνεξάρτητος ὄχι μόνον, διότι τοῦτο ἐπιβάλλει τὸ πολίτευμα, ἀλλὰ καὶ διότι τοῦτο ἀποδεικνύει ἡ καθημερινὴ πρᾶξις. Ἡ στάσις τῆς Κυβερνήσεως ἀπέναντι τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Δικαιοσύνης ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν τοῦ βαθυτάτου σεβασμοῦ της πρὸς τὸ δημοκρατικὸν πολίτευμα. Ἐπιθυμῶ νὰ ἐπικαλεσθῶ ὀλίγας λέξεις ἀπὸ μίαν ἐγκύκλιον ἀπευθυνομένην πρὸς τοὺς δικαστὰς ὄχι διὰ νὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι δι’ ἐγκυκλίου συνιστῶ τὸν σεβασμὸν τῆς ἀπολύτου ἀνεξαρτησίας τῆς δικαιοσύνης, ἀλλὰ ἀκριβῶς διότι δὲν δύναται νὰ ἀπευθυνθῇ τοιούτου περιεχομένου ἐγκύκλιος ἀπὸ Κυβέρνησιν καὶ ἰδίως ἀπὸ ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος οὔτε καὶ μίαν φορὰν ἀνεμίχθη εἰς τὴν ἄσκησιν τοῦ ἔργου τῶν δικαστῶν. Ἀντιλαμβάνεσθε τὴν ἐντύπωσιν, τὴν ὁποίαν θὰ προεκάλει τοιαύτη ἐγκύκλιος περιερχομένη εἰς χεῖρας δικαστῶν, οἱ ὁποῖοι τυχὸν ἔχουν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ὀχληθῆ. Τὰ σημεῖα τῆς ἐγκυκλίου εἶναι τὰ ἑξῆς: «Ἀποτελεῖ τὴν πρώτην ἀρετὴν τοῦ δικαστοῦ τὸ ἀνεπηρέαστον τῆς κρίσεως αὐτοῦ». Καὶ περαιτέρω: «Τὴν ἀρχὴν ταύτην τῆς μὴ ἐπεμβάσεως ἡμεῖς τηροῦμεν μὲ ἀπόλυτον συνέπειαν καὶ αὐστηρότητα ἐν τῇ ἀσκήσει τῶν καθηκόντων ἡμῶν καὶ τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς δικαιοσύνης θεωροῦμεν ὡς βασικὸν θεσμὸν τῆς πολιτείας». Ἀλλὰ ὅπως ἀναγνωρίζεται, ὅτι ἡ δικαιοσύνη πρέπει νὰ εἶναι ἀνεξάρτητος —καὶ τοῦτο ἀποτελεῖ ἀσφάλειαν καὶ ἐγγύησιν τῶν πολιτῶν— εἶναι ἀνάγκη, ὅταν κρίνωνται μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξαρτῶνται ἀποκλειστικῶς ἐκ τῆς ἁρμοδιότητος τῆς δικαιοσύνης, ὅπως εἶναι ἡ ἐκ τῶν φυλακῶν ἀπόλυσις λόγῳ ἀνηκέστου βλάβης, ἡ ὑφ’ ὅρον ἀναστολὴ τῆς ποινῆς, νὰ μὴ διαμαρτυρώμεθα ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία οὔτε δύναται νὰ ἀναμιχθῇ, οὔτε ἐπεμβαίνει ποτὲ εἰς τὸ ἔργον τῆς δικαιοσύνης. Καὶ τώρα ἔρχομαι εἰς τὰ κατ’ ἰδίαν θέματα, τὰ ὁποῖα ἀπετέλεσαν τὸ ἀντικείμενον τῆς ἐπερωτήσεως. Κύριοι βουλευταί, θὰ ἐξετάσω πρῶτον τὸ ζήτημα τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κρατουμένων εἰς τὰς φυλακάς, τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσεν ἓν ἀπὸ τὰ κεφάλαια τῆς ὑποβληθείσης ἐπερωτήσεως. Νομίζω, ὅτι ἡ σύγκρισις τῶν ἀριθμῶν ἀποδεικνύει μὲ πόσην ἐπιείκειαν ἡ πολιτεία ἀντεμετώπισε καὶ ἀντιμετωπίζει ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὕψωσαν τὰ ὅπλα ἐναντίον αὐτῆς ἢ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐξετέλεσαν συνανθρώπους των, συμπολίτας των. Κατὰ τὸ 1950 ὁ ἀριθμὸς τῶν κρατουμένων, λόγῳ ἀνατρεπτικῆς δράσεως (συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν φονέων), ἀνήρχετο εἰς 21.673 καὶ κατὰ τὸ 1958 εἰς τὰς ἀρχὰς μὲν ἦτο 2872, δηλαδὴ 19.000 ὀλιγώτεροι, ἤδη δὲ εἶναι 400 καὶ πλέον ὀλιγώτερο, δηλαδὴ κἄτι ὀλιγώτεροι ἀπὸ 2.400.

§9Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ποῖοι κρατοῦνται;

§10Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐννοῶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς λόγῳ ἀνατρεπτικῆς δράσεως. Ἐκ τῶν 2.400 τούτων οἱ 1200 βαρύνονται μὲ φόνους, ὄχι κἂν μὲ φόνον, ἀλλὰ κατὰ κανόνα μὲ φόνους περισσοτέρους τοῦ ἑνός, πλέον τῶν 200 βαρύνονται μὲ ἐγκλήματα ἐσχάτης προδοσίας καὶ οἱ ὑπόλοιποι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ συμμοριτοπολέμου ὕψωσαν τὰ ὅπλα ἐναντίον τῆς πατρίδος. Αὐτὸς εἶναι ὁ μέγας ἀριθμὸς τὸν ὁποῖον ἐπικαλεῖται ἡ ΕΔΑ. Ὅταν δὲ ἀναπολήσῃ τις τὰ ὅσα συνέβησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὰ τελευταῖα 17 ἔτη καὶ ἔχει ἐλευθέραν τὴν συνείδησιν, δύναται νὰ κρίνῃ κατὰ πόσον ἔχει ἐπιδειχθῆ ἢ ὄχι ἐπιείκεια.

§11Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Ἐπὶ πόσα ἔτη κρατεῖται ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν κρατουμένων, τοὺς ὁποίους ἀνεφέρατε;

§12Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἕνας ἀριθμὸς ἐξ αὐτῶν κρατεῖται εἰς τὰς φυλακὰς 13 ἢ 14 ἔτη. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει οὐδεμία νομοθεσία, εἰς τὴν ὁποίαν τὰ βαρύτατα ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα ἔχουν διαπράξει νὰ ἀντιμετωπίζωνται κατὰ τρόπον ἐπιεικέστερον. Σημειωτέον, ὅτι οἱ κατάδικοι οὗτοι παραμένουν εἰς φυλακάς, αἱ ὁποῖαι λειτουργοῦν καθ’ ὃν τρόπον θὰ σᾶς ἐκθέσω.

§13Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Δώσατε μίαν ἀπάντησιν, πόσοι εἶναι σφαγιασμένοι κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην.

§14Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικ.). Εἶναι πολλαὶ δεκάδες χιλιάδων τὰ θύματα.

§15Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Αἱ οἰκογένειαι τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν δὲν διαμαρτύρονται, διότι εὑρίσκονται οἱ ἄνθρωποί των μέσα εἰς τοὺς τάφους, ὑπὸ τὸ ἔδαφος καὶ διαμαρτύρονται οἱ ἐκτοπισμένοι 320 τῆς Γυάρου.

§16Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικ.). Ἐπιθυμῶ νὰ δώσω ὡρισμένας πληροφορίας καὶ ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὴν μεταχείρισιν τῶν ἐν ταῖς φυλακαῖς. Εἶναι πλήρως ἀνθρωπιστική, διότι οὕτω δρᾷ ἡ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία. Ἤδη, ἀπὸ τοῦ Μαΐου ἐζητήθη παρ’ ἐμοῦ καὶ ἐχορηγήθη, χορηγηθείσης τῆς πιστώσεως, αὔξησις τῆς τροφῆς, τὴν ὁποίαν ἐλάμβανον. Ἐπὶ πλέον, μέγας ἀριθμὸς εἴτε ἀσθενῶν εἴτε εὑρισκομένων εἰς κατάστασιν κἄποιας ἀδυναμίας, λαμβάνει εἰδικὴν τροφὴν λόγῳ διαίτης, τὴν ὁποίαν ὁρίζει ὁ ἰατρός. Ὡς πρὸς τὴν ὑγειονομικὴν περίθαλψιν, ὄχι μόνον, καταβάλλεται κάθε προσπάθεια ἀντιμετωπίσεως οἱασδήποτε περιπτώσεως, ὄχι μόνον μὲ σχολαστικόν, θὰ ἔλεγα, τρόπον, τὰ παράπονα ἀντιμετωπίζονται εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, ἀλλ’ ἐπὶ πλέον διὰ ρητῶν ἐγκυκλίων, προκειμένου νὰ κριθοῦν οἱ φυλακισμένοι εἰς τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως ἢ εἰς τὴν διαδικασίαν τῆς χάριτος, ἔχουν διαταχθῆ αἱ φυλακαὶ νὰ στέλλουν εἰδικὴν πλήρη ἔκθεσιν περὶ τῆς καταστάσεως τῆς ὑγείας τῶν εὑρισκομένων εἰς τὰς φυλακάς. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς Γυάρου, ὅταν δείξουν καλὴν διαγωγήν, οἴκοθεν, χωρὶς διαβήματα, μεταφέρονται εἰς ἄλλας πλησιεστέρας φυλακὰς καὶ ἤδη, προσφάτως, διετάχθη ἡ μεταφορὰ 40 ἐξ αὐτῶν. Ὑπάρχει ἐν τῇ μεταχειρίσει τῶν φυλακισμένων ἕνα μέτρον, τὸ ὁποῖον προεκάλεσεν ὡρισμένα διαβήματα καὶ ὡρισμένα δημοσιεύματα εἰς τὴν ἐφημερίδα, ἡ ὁποία ἐμπνέεται ἀπὸ τὴν ΕΔΑ καὶ ἀνήκει εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακάς. Πρόκειται διὰ τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα ἐλάμβανον εἰς τὰς χεῖράς των ἀνὰ 10ήμερον. Κύριοι βουλευταί, ἐξέθεσα, ὅτι ἡ μεταχείρισις τῶν κρατουμένων εἶναι ἀνθρωπιστικὴ καὶ θὰ εἶναι πάντοτε. Ἀλλά, ὀφείλω νὰ δηλώσω, ὅτι ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ πρόκειται νὰ ἐπιτρέψω τὴν ὕπαρξιν κομμουνιστικῆς ὀργανώσεως ἐντὸς τῶν φυλακῶν. Τὰ δὲ χρήματα, τὰ ὁποῖα ἐλάμβανον εἰς χεῖράς των, ἐχρησμιοποιοῦντο διὰ νὰ ἱδρύωνται καὶ ἐνισχύωνται ὀργανώσεις κομμουνιστικαὶ ἐντὸς τῶν φυλακῶν, αἱ ὁποῖαι ἤσκουν πίεσιν ἐπὶ τῶν κρατουμένων. Διὰ νὰ μὴ εἶναι, ὅμως, τὸ μέτρον ἐπαχθές, ὡς πρὸς τὴν συμπλήρωσιν τῆς τροφῆς τῶν ἐν ταῖς φυλακαῖς εὑρισκομένων ἔδωσα αὐστηροτάτας ἐντολάς, ὅπως, εἰς πᾶσαν ὥραν, οἱ φύλακες τῶν φυλακῶν διευκολύνουν τοὺς κρατουμένους διὰ τὴν ἀπόκτησιν τροφίμων, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ διατυπωθῇ τὸ παράπονον, ὅτι ἐμποδίζεται ἡ βελτίωσις τῆς τροφῆς των. Κύριοι βουλευταί, περαιτέρω ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἰδιαιτέρως βαρεῖα ἡ φυλακὴ τῆς Γυάρου. Εἶναι ἀληθές, ὅτι εὑρίσκεται εἰς κἄποιαν ἀπόστασιν καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ μειονέκτημά της, διότι, κατὰ τὰ ἄλλα, τὰ κτίρια τῆς φυλακῆς εἶναι νεόδμητα καὶ ἑπομένως οἱ ὅροι, ἀπὸ ἀπόψεως ὑγείας, τῆς ἐντὸς τῶν φυλακῶν ζωῆς, εἶναι καλλίτεροι ἀπὸ τοὺς ὅρους διαβιώσεως ἄλλων παλαιοτέρων φυλακῶν. Ἐπικαλοῦνται οἱ ἐπερωτήσαντες, ὅτι ἀνώτερος δικαστικός, ὁ ὁποῖος ἔκαμεν ἀνακρίσεις, ὄχι διὰ τὸ πῶς ζοῦν οἱ ἄνθρωποι εἰς τὰς φυλακὰς Γυάρου, ἀλλὰ διὰ τὸ πῶς ἐξετελέσθη τὸ ἔργον τῆς ἀνεγέρσεως τῶν φυλακῶν, ἐπικαλοῦνται, λέγω, τὸν ἰσχυρισμόν, ὅτι ἀποκαλοῦνται ὑπ’ ἐκείνου κολαστήριον. Ὁ δικαστής, ὅμως, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τὰς ἀνακρίσεις, εἰς τὴν ἔκθεσίν του παρέπεμψεν εἰς τὸ λεξικὸν τοῦ Ἐλευθερουδάκη, τὸ ὁποῖον γράφει, ὅτι, εἰς τὴν Ρωμαϊκὴν ἐποχὴν ἦτο τόπος ἐξορίας τῶν πολιτικῶν καταδίκων καὶ ἐθεωρεῖτο ὡς κολαστήριον, ἤτοι ὡς τόπος ἐκτίσεως ποινῆς. Δὲν ἀναφέρει, ὅτι εἶναι κολαστήριον σήμερον ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἔχει κτισθῆ μία νέα φυλακή. Νομίζω, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπεκαλέσθησαν κατ’ ἐπανάληψιν οἱ ἐπερωτῶντες, εἶναι ὁ χαρακτηρισμὸς τῆς φυλακῆς Γυάρου ὡς κολαστηρίου καὶ αὐτὸς ὁ χαρακτηρισμὸς ἀνάγεται εἰς τοὺς Ρωμαϊκοὺς χρόνους. Μεταξὺ τῶν αἰτιάσεων, αἱ ὁποῖαι διετυπώθησαν, εἶναι καὶ τὸ ὅτι δὲν χορηγεῖται γενικὴ ἀμνηστία, ἡ ὁποία εἰς ἄλλας περιόδους τῆς ζωῆς τοῦ Ἔθνους ἢ εἰς ἄλλα Ἔθνη, ἐπηκολούθησε τὴν καταστολὴν τῶν στασιαστικῶν ἐκδηλώσεων. Λησμονοῦν, ὅμως, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θέτουν τὸ ζήτημα, ὅτι εἰς ὅλας τὰς περιπτώσεις ἐκείνας, μετὰ τὴν καταστολήν, δὲν παρέμενε διὰ νὰ ἐνθυμίζῃ τὸ παρελθὸν παρὰ μόνον ἡ ποινή, ἐνῷ ἐδῶ δὲν ἐξέλιπε τὸ αἴτιον, ἀντιθέτως ἐξακολουθοῦν οἱ κομμουνισταὶ νὰ βυσσοδομοῦν. Κατὰ συνέπειαν, πρόκειται περὶ τελείως διαφορετικῆς περιπτώσεως. Ἐξ ἄλλου, οἱ ἐν ταῖς φυλακαῖς κατηγοροῦνται διὰ βαρύτατα ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα καυχῶνται, μάλιστα, ὅτι ἐξετέλεσαν, διότι αὐτὸ ἀποτελεῖ ἐκδήλωσιν πίστεως πρὸς τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκουν. Ἐλέχθη, περαιτέρω, ὅτι δὲν εἶναι νόμιμος ἡ αἴτησις ἀδείας διὰ τὴν ἔκδοσιν ἐφημερίδος καὶ ἐγένετο ἐπίκλησις ὡρισμένων ἀποφάσεων δικαστηρίων πρώτου βαθμοῦ. Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τοῦτο, ὑπάρχει πλέον ἀπόφασις τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἡ ὁποία λύει τὸ θέμα. Εἶναι ἡ ὑπ’ ἀριθ. 226 τῆς 19 Ἰουλίου 1958, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει, ὅτι εἶναι ἰσχυρὰ ἡ διάταξις τοῦ Γʹ Ψηφίσματος, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει τὴν αἴτησιν ἀδείας, προκειμένου περὶ ἐκδόσεως νέων ἐφημερίδων. Προεβλήθη καὶ ἑτέρα γενικωτέρα αἰτίασις, ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τὴν διατήρησιν τῆς ἰσχύος νόμων καὶ ψηφισμάτων, τὰ ὁποῖα ἀναγράφουν τὸν ὅρον, ὅτι ταῦτα ἰσχύουν μόνον κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἀνταρσίας. Κύριοι βουλευταί, ὅπως γνωρίζετε, ὅπως γνωρίζει ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος, ἡ ἀνταρσία ἐξεδηλώθη πολὺ πρὸ τοῦ 1947 καὶ ἐξηκολούθησε δὲ καὶ μετὰ τὴν συντριβὴν τῶν εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς χώρας ἐνόπλων τμημάτων, ἤλλαξε, ὅμως, μορφὴν μετὰ τὴν συντριβὴν αὐτῶν. Ἄλλη μορφὴ ἀγῶνος συνεχίζεται· δυστυχῶς, κατ’ ἐπανάληψιν ἀνεκαλύφθησαν δίκτυα συνωμοσίας καὶ κατασκοπείας, ἀνευρέθησαν κώδικες καὶ ἀσύρματοι. Τοῦτο ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ προϋπόθεσις, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὰ ψηφίσματα, δὲν ἔπαυσε νὰ ὑπάρχῃ. Θὰ ἤθελον, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τοὺς παλαιοτέρους ἐξ ἡμῶν, κύριοι βουλευταί, ὅτι, ὅταν ἦλθεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς πρὸς ψήφισιν τὸ σχέδιον Συντάγματος κατὰ τὸ 1948, πολλοὶ ἐκ τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐπέμειναν νὰ περιληφθοῦν δρακόντειαι διατάξεις εἰς αὐτὸ τὸ κείμενον τοῦ Συντάγματος. Ὑπῆρξα μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀντέδρασαν ζωηρῶς, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐνισχύσω τὴν ἀντίδρασιν κατὰ τῆς προτάσεως, νὰ περιληφθοῦν εἰς τὸ κείμενον τοῦ Συντάγματος αἱ αὐστηρόταται ἐκεῖναι διατάξεις, ἐχρησιμοποίησα ὡς ἐπιχείρημα, ὅτι ὑπάρχουν τὰ ψηφίσματα, τῶν ὁποίων ἡ διάρκεια τῆς ἰσχύος θὰ προβλεφθῇ διὰ μεταβατικοῦ ψηφίσματος καί, κατὰ συνέπειαν, μέχρις ὅτου τελειώσῃ ἡ ἀνωμαλία, ἡ ὁποία ὑπῆρχε κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, θὰ ἐφηρμόζοντο οἱ νόμοι καὶ τὰ ψηφίσματα, τὰ ἰσχύοντα πάντοτε. Εἶπον ταῦτα εἰς ἀγόρευσίν μου, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 20 Ἰουλίου 1948· μετὰ μακρὰς συζητήσεις, ἀπεφασίσθη νὰ μὴ περιληφθοῦν εἰς τὸ κείμενον τοῦ Συντάγματος αἱ ἀφορῶσαι τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ἔθνους διατάξεις, ἀλλὰ νὰ θεωρηθοῦν ἐπαρκῆ τὰ ψηφίσματα καὶ νὰ ληφθῇ εἰδικὴ μέριμνα διὰ μεταβατικῶν ψηφισμάτων, ὡς πρὸς τὴν διατήρησιν τῆς ἰσχύος των, νὰ περιληφθοῦν δὲ καὶ ὡρισμέναι διατάξεις εἰς τὸ Σύνταγμα, αἱ ὁποῖαι θ’ ἀφεώρουν τὴν ἀναστολὴν ὡρισμένων ἄρθρων, εἰς περίπτωσιν ἐσωτερικοῦ κινδύνου. Καὶ πράγματι, τὸ μεταβατικὸν αὐτὸ ψήφισμα ὑπάρχει. Εἶναι τὸ ψήφισμα τοῦ Ἀπριλίου 1952. Τὸ ψήφισμα προβλέπει τὴν παράλληλον, πρὸς τὸ Σύνταγμα, ἰσχὺν τῶν ψηφισμάτων τῶν ἰσχυόντων τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, μέχρις ὅτου μεταρρυθμισθοῦν. Εἶναι δὲ παγία καὶ ἡ νομολογία τῶν Δικαστηρίων, ὅτι ἐξακολουθοῦν νὰ ἰσχύουν καὶ τὰ ψηφίσματα καὶ οἱ νόμοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸν ὅρον καὶ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι ἰσχύουν, διαρκούσης τῆς ἀνταρσίας. Εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν, οἱ ὁμιλήσαντες ἀξιότιμοι συνάδελφοι, μᾶς ἐμνημόνευσαν ὡρισμένας ἀποφάσεις. Ἐπειδή, ὅμως, διετυπώθησαν ἀμφισβητήσεις τινές, ἐπιθυμῶ νὰ μνημονεύσω, ὄχι ὅλας, ἀλλὰ τινὰς τοὐλάχιστον ἀποφάσεις, ὅπως εἶναι αἱ 416)1952, 1819)1952, 724)1954, ἡ προμνησθεῖσα ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου τοῦ 1958, αἱ 54)1952 καὶ 12)1957 γνωμοδοτήσεις τοῦ Εἰσαγγελέως τοῦ Ἀρείου Πάγου. Ἑπομένως, κύριοι βουλευταί, οὔτε πολιτικῶς, οὔτε νομικῶς, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιταχθῇ οἱοσδήποτε ψόγος εἰς τὴν ἐφαρμογὴν νόμων καὶ ψηφισμάτων, τὰ ὁποῖα ἀναφέρουν, ὅτι ἰσχύουν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἀνταρσίας. Εἶναι, νομίζω, περιττὸν νὰ μνημονεύσω ὁλόκληρον τὸ σκεπτικὸν μιᾶς ἐκ τῶν ἀποφάσεων αὐτῶν, τὸ ὁποῖον εἶναι πλῆρες.

§17Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Αἱ ἀποφάσεις αὐταί, δὲν χαρακτηρίζουν τὴν ἐξακολούθησιν τῆς ἀνταρσίας, παρὰ ὡς νομικὸν γεγονός, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὡς λῆξαν, διὰ διατάξεως τῆς Πολιτείας.

§18Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Μετὰ τὴν διακοπήν σας, πρέπει νὰ σᾶς ἀναγνώσω τὴν σκέψιν.

§19Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Τὴν γνωρίζω.

§20Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Τότε, διατὶ τὸ λέγετε αὐτό; Ἰδοὺ ἡ σκέψις τῆς ἀποφάσεως: «Ἐπειδὴ ὁ νομοθέτης συνδέσας τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. Δ. 687)1948 πρὸς τὴν διάρκειαν τῆς ἀνταρσίας, ἀπέβλεψεν εἰς τὸ πραγματικὸν γεγονός, καθ’ ὃ μέρος τοῦ πληθυσμοῦ ἔλαβε τὰ ὅπλα κατὰ τῆς ἐννόμου τάξεως καὶ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς βιαίας ἀνατροπῆς αὐτῆς καὶ καταλήψεως τῆς ἐξουσίας. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι ἡ ὡργανωμένη στρατιωτικὴ δύναμις τῶν συμμοριτῶν ἡττήθη ἐπὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐδάφους, πλὴν οὗτοι δὲν ἐσυνθηκολόγησαν διὰ τῆς καταθέσεως τῶν ὅπλων, κατὰ ποσοστὸν δὲ ἀπεχώρησαν ἐκεῖθεν τῶν συνόρων, ἐν δὲ τῷ ἐσωτερικῷ τῆς χώρας ὁ μηχανισμὸς αὐτῶν ἐμφανίζεται ἑκάστοτε ἐν δράσει. Ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτάς, δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ τερματισθεῖσα ἡ ἀνταρσία...». Αὐτὴ εἶναι ἡ σκέψις τῆς ἀποφάσεως, κύριοι βουλευταί.

§21Κ. ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι παλαιοτέρα.

§22Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἑκάστη ἀπόφασις δὲν ἀναφέρει ὁλόκληρον τὴν σκέψιν καὶ γίνονται ἑκάστοτε οἱ συλλογισμοί, οἱ κρινόμενοι ὡς χρήσιμοι, ἀλλὰ ἡ βάσις ἐπὶ τῆς ὁποίας στηρίζονται ὅταν εἶναι αὐταί, ὅτι δηλαδὴ ἐξακολουθεῖ ἡ ὕπαρξις τῶν προϋποθέσεων, τὰς ὁποίας προέβλεψαν τὰ ψηφίσματα καὶ οἱ νόμοι. Ταῦτα, κύριε συνάδελφε, μολονότι ἐτηρήθη ὑπὸ τῶν ἄλλων ὁμιλητῶν ἡ ἀρχὴ τῶν μὴ διακοπῶν. Δὲν ἔχω ἀντίρρησιν πάντως, ἐὰν ὑπάρξῃ καὶ ἐφ’ ἑξῆς κανένα θέμα, τὸ ὁποῖον ἔχει ἀνάγκην ὡρισμένης διευκρινίσεως νὰ δώσω ἀμέσως ἐξήγησιν.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὲ τὴν ἔγκρισιν τοῦ Προεδρείου.

§24Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Φυσικὰ μὲ τὴν ἄδειάν σας, κύριε Πρόεδρε. Κύριοι βουλευταί, ὑπεστηρίχθη, ὅτι ὁ νόμος περὶ κατασκοπείας, ἀπὸ ἀπόψεως νομιμότητος, δὲν συμβιβάζεται πρὸς τὸ Σύνταγμα. Νομίζω, ὅτι οἱαδήποτε ἀντίρρησις, ἀποκρούεται ἐκ τοῦ κειμένου τοῦ ἄρθρου 97 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖον προβλέπει, ὅτι δύναται νὰ δικάζωνται καὶ ἰδιῶται ἀπὸ Στρατιωτικὰ Δικαστήρια, ἐφ’ ὅσον καθ’ οἱονδήποτε τρόπον τὸ διαπραχθὲν παρ’ αὐτῶν ἀδίκημα ἔχει σχέσιν μὲ τὴν ἀσφάλειαν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. Ὑπάρχει σειρὰ ἀποφάσεων τοῦ Ἀρείου Πάγου, αἱ ὁποῖαι ἀποφαίνονται ὁμοφώνως ὑπὲρ τῆς συνταγματικότητος τοῦ νόμου. Διετυπώθη, ἐπίσης, ἡ ἀμφισβήτησις, ὡς πρὸς τὸ ἐὰν ἰσχύῃ, ἐπειδὴ ὁ Ποινικὸς Κῶδιξ ἔχει ἄλλας διατάξεις, περὶ κατασκοπείας. Ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο ἐκρίθη, ὅτι καὶ ὁ Ν. 675 τοῦ 1936 περὶ κατασκοπείας καὶ ὁ συμπληρώσας αὐτὸν 1255)38 εἶναι ἐπιεικέστεροι καὶ ἰσχύουν καὶ ὡς εἰδικοὶ καὶ διότι τοὺς διετήρησεν ἐν ἰσχύϊ ὁ 1612)1950, ὁ ὁποῖος εἶναι μεταγενέστερος τοῦ ποινικοῦ κώδικος. Κατὰ συνέπειαν, ἀπὸ ἀπόψεως νομιμότητος, ἔχει λυθῆ πλήρως τὸ θέμα. Τώρα ἂς ἐξετάσωμεν μίαν ἄλλην κατηγορίαν. Ἐλέχθη, ὅτι ὁ νόμος περὶ κατασκοπείας, εἶναι νόμος τοῦ 1936 καὶ καταβάλλεται προσπάθεια νὰ συνδυασθῇ πρὸς καθεστὼς δικτατορικόν. Κύριοι βουλευταί, ὁ νόμος 375 καὶ ὁ μεταρρυθμίσας αὐτόν, δὲν ἕλκουν τὴν σημερινὴν ἰσχύν των ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ 1936. Ὁ νόμος τοῦ 1936 θὰ κατηργεῖτο ὑπὸ τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος, ἢ μᾶλλον κατηργήθη, ἀλλὰ ἰσχύει σήμερον, συνεπεία νομοθετικῆς πρωτοβουλίας δημοκρατικῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία εἰσηγήθη τὴν διατήρησιν τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου τούτου. Ἐπιθυμῶ νὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, εἰς κἄποιαν διακοπήν. Ὁ νόμος διατηρεῖται ἐν ἰσχύϊ, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νόμου 1612)1950, τὴν πρωτοβουλίαν τῆς καταθέσεως τοῦ ὁποίου εἶχεν ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος κ. Σοφοκλῆς Βενιζέλος καὶ ὁ ἀλησμόνητος συνάδελφος Ἠλίας Λαγάκος, ἐγνωσμένων δημοκρατικῶν ἀλλὰ καὶ σοσιαλιστικῶν ἀντιλήψεων. Κατὰ συνέπειαν, δὲν εἶναι δικαιολογημένον νὰ συνδυάζεται πρὸς οἱονδήποτε καθεστὼς μὴ δημοκρατικόν. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τώρα θὰ ἐξετάσω εἶναι, ἐὰν ὁ νόμος αὐτὸς κατ’ οὐσίαν πρέπει νὰ ἰσχύσῃ. Οἱ λόγοι, οἱ δικαιολογοῦντες τὴν ἰσχὺν τοῦ νόμου σήμερον, εἶναι: Πρῶτον ὅτι περιλαμβάνει περισσοτέρας διακρίσεις καὶ εἰδικὰς περιπτώσεις, δεύτερον, ὅτι προβλέπει μεγαλυτέραν αὐστηρότητα, ἐπιβαλλομένην καὶ σήμερον, καί τρίτον, ὅτι προβλέπει τὴν ἁρμοδιότητα τῶν στρατιωτικῶν δικαστηρίων, λόγῳ τῆς φύσεως τοῦ ἀδικήματος, στρεφομένου κυρίως κατὰ τῆς ἀσφαλείας τῶν ἐνόπλων δυνάμεων καί, ἑπομένως, φέρονται, ὡς ἐγγύτερα καθ’ ὅλων τὰ στρατιωτικὰ δικαστήρια. Ἂς ἔλθωμεν τώρα εἰς τὸ αἴτημα τῆς ΕΔΑ, περὶ νομιμοποιήσεως τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Ἐν πρώτοις, ὁ Α. Ν. 509, ὁ κυρωθεὶς διὰ ψηφισμάτων καὶ θέσας ἐκτὸς νόμου τὸ Κ.Κ.Ε., ἀναφέρει καὶ τὴν ἱστορικὴν αἰτίαν. Νομίζω δέ, ὅτι εἶναι ἀρκετὰ πρόσφατα τὰ γεγονότα, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν λησμονηθῆ. Δεύτερον — εἶναι λυπηρόν, ἀλλὰ συμβαίνει— τὸ Κ.Κ.Ε. ὑπῆρξε τὸ χειρότερον τῶν Κομμουνιστικῶν Κομμάτων ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου, διότι, ὄχι μόνον διέπραξεν ἀποτρόπαια ἐγκλήματα, μὲ θύματα δεκάδας χιλιάδων καλῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ διεκύβευσε τὸ ΚΚΕ καὶ αὐτὴν τὴν ὕπαρξιν τοῦ Ἔθνους. Εἶναι —δυστυχῶς— ἀληθές, ὅτι, ὄχι μόνον δὲν συνέδεσε τὴν δρᾶσιν του καὶ τὰ συμφέροντά του μὲ τὰ συμφέροντα τοῦ Ἔθνους, ἀλλὰ ἐγκατέλειψε καὶ οἱανδήποτε διεθνιστικὴν ἰδεολογίαν καὶ κατέληξε νὰ εἶναι ἐθνικιστικὸν διὰ λογαριασμὸν ξένης πατρίδος, δηλαδὴ καθαυτὸ προδοτικόν. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν πραγματικότητα. Καὶ ἐπὶ πλέον, κύριοι βουλευταί, κατώρθωσαν οἱ κομμουνισταί, ἂν μὴ νὰ ματαιώσουν, τοὐλάχιστον νὰ ἐπιβραδύνουν τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας μας, διὰ νὰ δημιουργήσουν τὴν ἐξαθλίωσιν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ κλῖμα τῆς ἐπαναστάσεως. Αὐτὸ εἶναι τὸ ΚΚΕ, διὰ τὸ ὁποῖον διατυποῦται διαμαρτυρία, διατὶ δὲν νομιμοποιεῖται. Ἔγινε συζήτησις καὶ περὶ τοῦ ἐάν, εἰς ἄλλας χώρας εἶναι ἐκτὸς νόμου τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα. Ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ὁμιλῶν πρὸ ἡμερῶν, ἀνέφερε τὴν Ἑλβετίαν καὶ τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν. Ἀλλὰ ἐκτὸς τοῦ γεγονότος, ὅτι οὐδεμία ἄλλη χώρα ἔχει τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἔχει ἡ Ἑλλάς, θὰ ἤθελον νὰ μνημονεύσω, ὅτι καὶ ὁ δρακόντειος Ἀμερικανικὸς νόμος, ὁ ὁποῖος ἐμποδίζει τὴν συμμετοχὴν εἰς κομμουνιστικὰς ὀργανώσεις, ἄγει κατ’ οὐσίαν εἰς τὸ ἀποτέλεσμα τῆς θέσεως ἐκτὸς νόμου τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Ἐπίσης, τὸ ἄρθρον 4 τοῦ νεωτάτου Γαλλικοῦ Συντάγματος, ἀναγράφον, ὅτι ὀφείλουν τὰ Κόμματα νὰ σέβωνται τὰς ἀρχὰς τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ τῆς δημοκρατίας, παρέχει τὴν δυνατότητα νὰ τεθῇ τοῦτο διὰ νόμου ἐκτὸς νόμου, δοθέντος, ὅτι ὅλα τὰ Κομμουνιστικὰ Κόμματα καταφώρως παραβιάζουν τὰς ἀρχὰς τῆς δημοκρατίας καὶ διότι οὔτε ἀντίλογον δέχονται καὶ διότι εἰς τὴν βίαν πιστεύουν καὶ ὀμνύουν καὶ ἐν γένει, διότι ἀρνοῦνται τὴν βάσιν καὶ ὅλας τὰς ἀρχὰς τῆς δημοκρατίας. Θὰ ἤθελον, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ζήτημα τῆς θέσεως ἐκτὸς νόμου τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, νὰ ἀναφερθῶ καὶ εἰς ἕνα ἄλλο πολιτικὸν γεγονός. Γνωρίζετε, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἰδεολογικῶς τὴν ἔννοιαν τῆς ἀπολύτου ἐπιεικείας ἀπέναντι τοῦ κομμουνισμοῦ, ἐξέφρασε πολιτικῶς εἰς τὴν Ἑλλάδα ὁ ἀείμνηστος Ἀρχηγὸς τῆς ΕΠΕΚ Νικόλαος Πλαστήρας. Ὁ διάδοχός του ἐν τῇ ἡγεσίᾳ τῆς ΕΠΕΚ, ὁ κ. Σ. Παπαπολίτης, ἐν ἔτει 1957, ὁμιλῶν ἐδῶ εἰς τὴν Βουλήν, ἐτάχθη κατὰ τῆς νομιμοποιήσεως τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, διότι δὲν ἐσυνετίσθη τοῦτο μέχρι σήμερον καὶ διότι δὲν μετέβαλε πολιτικήν, ἔναντι τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Δημοκρατίας. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει καὶ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἐν τῇ ἐκτιμήσει τῶν πραγμάτων. Κύριοι βουλευταί, τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα δὲν διέπραξε μόνον ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερον μέχρι τοῦδε. Ἀλλὰ ἐβεβήλωσε καὶ αὐτὰ τὰ ἱερά. Προσεπάθησε νὰ κατακτήσῃ τὴν ψυχὴν τῶν νέων, κατακρημνίζον τὰ ἰδεώδη, τὰ ὁποῖα ἐθέρμαινον τὴν ψυχήν των καὶ τὰ ὁποῖα καταξιώνουν τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς. Ἀντὶ τοῦ θρησκευτικοῦ ἰδεώδους, εἰσήγαγεν ὑλιστικὰς θεωρίας. Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ δι’ ἔργων τὰς ἰδέας του, ἐκρέμασεν ἢ ἔσφαξεν ἀθώους καὶ καλοὺς κληρικοὺς εἰς ὅλην τὴν χώραν. Ἠκούσατε ἤδη, τὸ ἐγνωρίζατε ἄλλως τε ὅλοι, ποία ὑπῆρξεν ἡ στάσις τοῦ Κ. Κ. ἔναντι τοῦ ἐθνικοῦ ἰδεώδους. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἀνθρωπιστικὸν ἰδεῶδες, τοῦτο ὑπέστη τὴν μεγαλυτέραν δοκιμασίαν, τὴν ὁποίαν ἦτο δυνατὸν τοῦτο νὰ ὑποστῇ. Καί, ἐν τούτοις, ἀποτελεῖ τὸ ἀνθρωπιστικὸν ἰδεῶδες ἕνα πολύτιμον ὁπλισμὸν τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖον ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες παραλαμβάνομεν ἀπὸ τὴν μεγάλην, ἀπὸ τὴν ὡραίαν ἐθνικήν μας κληρονομίαν. Τὸ αἰώνιον ἰδεῶδες τῆς ἐλευθερίας, τὸ ἀρνεῖται ὁ κομμουνισμὸς κατὰ βάσιν. Ὄχι μόνον διότι δὲν ἀναγνωρίζει καὶ δὲν σέβεται τὰς ἰδέας τῶν ἀντιπάλων, ὄχι μόνον διότι δὲν ἀνέχεται τὰς θρησκευτικάς του πεποιθήσεις, ἀλλὰ καὶ διότι ἐμποδίζει καὶ πᾶν ἴχνος σκέψεως ἀκόμη. Καὶ οἱ ἐπερωτῶντες συνάδελφοι τῆς ΕΔΑ, προσβλέπουν μετὰ θαυμασμοῦ πρὸς τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα, τὰ ὁποῖα ἐφαρμόζουν αὐτὴν τὴν πολιτικὴν καὶ τὰ ὁποῖα ἔφθασαν, ὄχι μόνον νὰ ἐκτελοῦν τοὺς ἀντιπάλους των, ἀλλὰ νὰ ἐκτελοῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἰς ἄλλην ἐποχήν, παλαιότερον, εἶχον γράψει τὸ ἰδικό των πιστεύω. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔκαμον τὰς ἐκτελέσεις τῶν προκατόχων των, ὅταν ὑποπίπτουν ὑπὸ δυσμένειαν, εὑρίσκονται εἰς ἀνησυχίαν, ἐὰν θὰ κατορθώσουν νὰ ἐπιζήσουν καὶ πολλοὶ ἐξ αὐτῶν δὲν ἐπιζοῦν. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέσις τοῦ Κομμουνισμοῦ, ἀπέναντι τοῦ ἰδεώδους τῆς ἐλευθερίας. Αὐτοὶ εἶναι οἱ κομμουνισταί, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ συντρίψουν τὰ ὡραῖα ἰδεώδη τῆς Ἑλληνικῆς Νεολαίας καὶ νὰ διαβρώσουν τὴν ψυχήν της. Εἶναι ὅμως γεγονός, ὅτι παρ’ ὅλην τὴν προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν καταβάλλει ὁ κομμουνισμός, τὰ αἰώνια ἰδεώδη κατέχουν τὴν ψυχὴν τῆς Ἑλληνικῆς νεολαίας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους καὶ καθ’ ἡμέραν γίνονται κρατερώτερα. Ἡ προσπάθεια τῆς διαβρώσεως ὑπῆρξε ματαία. Ἀλλὰ διότι ὑπῆρξε ματαία, δὲν σημαίνει, ὅτι ἡ μνήμη μας πρέπει νὰ εἶναι ἀνίσχυρος. Νομίζω, ὅτι ἐξ ὅσων ἀνέπτυξαν οἱ προλαλήσαντες συνάδελφοί μου, καὶ ἐξ ὅσων σήμερον ἀπήντησα εἰς τὰς αἰτιάσεις, τὰς ὁπωσδήποτε συνδεομένας μὲ τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, ἀπεδείχθη ἐντελῶς τὸ ἀβάσιμον ὅλων τῶν κεφαλαίων τῶν ἐπερωτήσεων. Ἀρκεῖ, ἄλλωστε, ἡ ἀνάγνωσις τῶν ἀντιπολιτευομένων ἑλληνικῶν ἐφημερίδων, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ ποῖος βαθμὸς ἐλευθερίας ὑπάρχει εἰς τὴν χώραν μας καὶ διὰ νὰ διαπιστωθῇ, ὅτι δὲν ὑπάρχει καμμία χώρα, εἰς τὴν ὁποίαν ἡ ἐλευθερία νὰ εἶναι μεγαλυτέρα. Πέραν τούτου, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἀπαντήσεων ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων, ἀπεδείχθησαν καὶ αἱ κολοσσιαῖαι εὐθῦναι τοῦ κομμουνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ ἔλλειψις οἱουδήποτε δικαιώματος νὰ κατακρίνουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι πράγματι δημοκρατικοί. Κύριοι βουλευταί, εἰς ἀπάντησιν ὅλων τῶν ἀβασίμων αἰτιάσεων, αἱ ὁποῖαι ἐξετοξεύθησαν, ὀφείλω νὰ διακηρύξω, ὅτι ἡμεῖς πιστεύομεν εἰς τὴν δημοκρατίαν καὶ ἀγωνιζόμεθα πάντοτε ὑπὲρ αὐτῆς. (Χειροκροτήματα). Εἰς πεῖσμα δὲ ὅλων τῶν φανερῶν καὶ κρυφῶν ὑπονομευτῶν, ἡ δημοκρατία, ὡς ἀκατάλυτος δύναμις, θὰ ζήσῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα). (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Β. Βασιλικός).

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γόντικας, ἔχει τὸν λόγον.

§26Δ. ΓΟΝΤΙΚΑΣ. Σεβόμενος τὴν σύστασιν τοῦ κυρίου Προέδρου, δὲν ἠθέλησα, κύριε ὑπουργέ, νὰ σᾶς διακόψω κατὰ τὴν ὁμιλίαν σας. Εἴπατε, ὅτι κατὰ τὸ ἔτος 1950, ἐκρατοῦντο εἰς τὰς φυλακὰς 20.000 ἄτομα καὶ τὸ 1958 ἄτομα 2500. Θὰ ἤθελον νὰ παρακαλέσω, νὰ μοῦ εἴπητε, ἐὰν τὸ ἔχετε πρόχειρον, πόσοι ἐκρατοῦντο τὸν Ἰανουάριον 1953.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Παπαρρηγόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§28Κ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ. Ὑπάρχει, κύριε Πρόεδρε, συναφὴς ἐπερώτησις καί, κατὰ συνέπειαν, πρέπει νὰ κληθῶσι νὰ ὁμιλήσωσιν οἱ ἐπερωτῶντες, συμφώνως πρὸς τὸν Κανονισμόν.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ Προεδρεῖον εἶναι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζῃ, τί πρέπει νὰ πράξῃ.

§30Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Δὲν θέλω νὰ ἀμφισβητήσω τὰς γνώσεις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου καὶ τοῦ Προεδρείου ὁλοκλήρου. Πλὴν εἶναι κανών, ὁ ὁποῖος ἐφαρμόζεται ἀνελλειπῶς μέχρι τοῦδε, ὅτι, ὅταν ὑπάρχῃ μία ἐπερώτησις ἐπὶ ἑνὸς συγκεκριμένου θέματος, ἀκολουθοῦν τὴν τύχην της ὅλαι αἱ συναφεῖς ἐπερωτήσεις, πολὺ δὲ περισσότερον, ὅταν ἀφοροῦν τὸ ἴδιον θέμα καὶ ὁμιλοῦν πρῶτοι οἱ ἐπερωτῶντες καὶ ἀκολούθως οἱ ἐγγραφέντες μετὰ τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως. Κατὰ συνέπειαν, φρονῶ ὅτι, τὴν στιγμὴν αὐτὴν δὲν εὑρίσκεσθε ἐντὸς τοῦ Κανονισμοῦ καὶ παρακαλῶ, ἐπειδὴ συμβαίνει νὰ εἶμαι καὶ ἐγὼ ἐπερωτῶν, νὰ μοῦ δοθῇ ὁ λόγος κατὰ τὸν Κανονισμόν.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐξηντλήθη ὁ κατάλογος τῶν ἐπερωτώντων βουλευτῶν τῆς πρώτης ἐπερωτήσεως. Ὑπάρχουν δύο ἕτεραι ἐπερωτήσεις, συναφεῖς. Συνεφωνήθη νὰ ὁμιλοῦν εἷς ἐκ τῶν ἐπερωτώντων, τῶν δύο ἑτέρων συναφῶν ἐπερωτήσεων, καὶ εἷς τῶν ἐγγραφέντων ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπρότειναν τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως. Συνεπῶς, τὸ Προεδρεῖον, αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἐφαρμόζει τὴν συμφωνίαν.

§32Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε Πρόεδρε, πρὶν καλέσητε τὸν ἑπόμενον ρήτορα, θὰ παρεκάλουν νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν εἰς τὸν Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων, τὸν κ. Γόντικαν. Δὲν πρόκειται, κύριε συνάδελφε, διὰ τὸν Ἰανουάριον, ἀλλὰ κἄπως ἀργότερον, πάντως κατὰ τὸ 1953 τὸ σύνολον τῶν εἰς τὰς φυλακὰς κρατουμένων ἀνήρχετο εἰς 6278. Ἑπομένως, παρὰ τὸ ὅτι εἰς τὰς φυλακὰς παρέμεινον αἱ βαρύτεραι περιπτώσεις, ἐξῆλθον, ἔκτοτε, τῶν φυλακῶν ἄλλαι 4000.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει, ὁ κ. Β. Παπαρηγόπουλος.

§34Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, εἰλικρινῶς πιστεύω, ὅτι ὀφείλομεν χάριτας εἰς τοὺς ἐπερωτῶντας, διότι μὲ τὴν πρωτοβουλίαν των ἔδωκαν τὴν εὐκαιρίαν μιᾶς εὐρείας συζητήσεως, ἡ ὁποία ὑπῆρξεν ἄκρως διαφωτιστικὴ διὰ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἔπρεπε νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ συζήτησις, διὰ νὰ χυθῇ πλῆρες φῶς ἐπὶ θεμάτων βασικῶν, τὰ ὁποῖα θίγει ἡ ἐπερώτησις καὶ τὰ ὁποῖα συνδέονται μὲ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὴν βάσιν καὶ τὴν οὐσίαν τῆς Δημοκρατίας. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐζητήσαμεν τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως. Δὲν πρόκειται περὶ ἐπερωτήσεως, ἡ ὁποία ἦτο ἐπιτετραμμένον νὰ περιορισθῇ εἰς τὰ στενὰ πλαίσια μιᾶς ἐρωταποκρίσεως, μεταξὺ ἐπερωτώντων καὶ τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ. Τὸ Σῶμα εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ παρέμβῃ εἰς τὴν συζήτησιν καὶ νὰ συμβάλῃ, ὅπως τεθῇ ἅπαξ διὰ παντὸς τέρμα εἰς τὴν σύγχυσιν, τὴν ὁποίαν προσπαθεῖ νὰ δημιουργήσῃ ὁ κομμουνισμός, μὲ τὰς γνωστὰς μεθόδους του, εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ παρέμβῃ, διὰ νὰ διαλύσῃ τὴν ἀτμόσφαιραν τοῦ ψεύδους καὶ τῆς συκοφαντίας, τὴν ὁποίαν χρησιμοποιεῖ οὗτος, διὰ νὰ δηλητηριάσῃ καὶ νὰ κάμψῃ τὴν ψυχὴν τοῦ Ἔθνους. Ὑπῆρχεν ἀκόμη καὶ ἕνας ἄλλος, ἐξ ἴσου σοβαρός, λόγος, ποὺ ἐπέβαλε τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως. Ἔπρεπε σύσσωμος ὁ ἐθνικόφρων κόσμος, νὰ λάβῃ θέσιν ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως. Καὶ δι’ αὐτὸ ἀντετάχθην ἐντόνως εἰς τὴν πρότασιν τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων κ. Γόντικα, ὅπως περιορισθῇ ἡ συζήτησις. Πρέπει ἕκαστος ἐξ ἡμῶν, κατὰ μείζονα δὲ λόγον, ἕκαστος τῶν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ Κομμάτων, νὰ λάβῃ σαφῆ θέσιν καὶ ν’ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας του ἐπάνω καὶ τὰ θέματα τὰ ὁποῖα θίγει καὶ μὲ τὰ ὁποῖα συνδέεται ἡ ἐπερώτησις. Τὰ πορίσματα τῆς γενομένης συζητήσεως, ὑπῆρξαν ἀποκαλυπτικὰ διὰ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἀσφαλῶς δέ, ἀποκαρδιωτικά, συντριπτικά, δύναμαι νὰ εἴπω, διὰ τοὺς ἐπερωτῶντας, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἔχουν νομίζω, λόγους, νὰ εἶναι ἐνθουσιασμένοι μὲ τὴν πρωτοβουλίαν των. Οἱ ἐπερωτῶντες, κατηγοροῦν τὴν Κυβέρνησιν, σᾶς ἀναγινώσκω τὸ κείμενον τῆς ἐπερωτήσεως, δι’ αὐθαιρέτους καὶ παρανόμους, δῆθεν, διώξεις, τῶν πολιτικῶν της ἀντιπάλων, στρεφόμενοι κατὰ τῶν μέτρων ἀσφαλείας, τὰ ὁποῖα εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ λάβῃ τὸ Κράτος, ἀμυνόμενον τῆς ἰδίας του ὑπάρξεως, κατὰ τῶν ὑπονομευτῶν τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. Ἐκ τῆς γενομένης συζητήσεως κατεδείχθη, ὅτι τὰ μέτρα ταῦτα καὶ δὴ ὁ θεσμὸς τῶν Ἐπιτροπῶν Ἀσφαλείας καὶ τῶν ἐκτοπίσεων, ἔχει θεσπισθῆ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ 35ετίας καὶ πλέον. Τὸ πρῶτον, διὰ τοῦ Ν. Δ. τῆς 21.4.1924 «περὶ συστάσεως ἐν ἑκάστῳ Νομῷ Ἐπιτροπῶν Δημοσίας Ἀσφαλείας», ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ ἀπὸ 5.6.1926 ἑτέρου τοιούτου, ὡρίσθη, ὅτι αὗται ἀποφασίζουν περὶ ἐκτοπίσεως παντὸς προσώπου ὑπόπτου, ὑποθάλψεις λῃστῶν ἢ φυγοδίκων ἢ παντὸς ἄλλου ἀτόμου ὑπόπτου, διὰ πράξεις λαθρεμπορίας ἢ ἄλλων πράξεων ἀντικειμένων εἰς τὴν δημοσίαν τάξιν, ἡσυχίαν καὶ ἀσφάλειαν τῆς χώρας. Ἡ διάταξις αὕτη, ἰσχύει ἔκτοτε, τροποποιηθεῖσα μόνον ὡς πρὸς δύο σημεῖα, ἤτοι τὴν διάρκειαν τῆς ἐκτοπίσεως, διὰ τῶν νόμων 392)1947 καὶ 687)1948 καὶ τὰς ἐγγυήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐλήφθησαν ὑπὲρ τῶν ὑποκειμένων εἰς ἐκτόπισιν. Καθιερώθη τὸ ἔνδικον μέσον τῆς ἐφέσεως, κατὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν Ἐπιτροπῶν Ἀσφαλείας, ἐντὸς προθεσμίας 8 ἡμερῶν, ἐνώπιον δευτεροβαθμίου Ἐπιτροπῆς, ἀποτελουμένης κατὰ πλειοψηφίαν ἀπὸ δικαστικούς, τὸν Πρόεδρον καὶ τὸν Εἰσαγγελέα τῶν Ἐφετῶν. Ἐπετράπη εἰς τὸν ὑπὸ ἐκτόπισιν, ἡ ἐξέτασις μαρτύρων, καθὼς καὶ ἡ αὐτοπρόσωπος ἐμφάνισις αὐτοῦ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐλήφθησαν, δηλαδή, ὅλαι αἱ δυναταὶ ἐγγυήσεις κατοχυρώσεως τῶν ὑπὸ ἐκτόπισιν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, νὰ ἐπιβεβαιώσω τὴν μαρτυρίαν τοῦ κυρίου συναδέλφου, διαψεύσαντος τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν ἐπερωτώντων, ὅτι ποτὲ δὲν ἐτηρήθησαν αἱ ἐγγυήσεις αὗται. Ὡς ὑπουργὸς Βορείου Ἑλλάδος, προήδρευσα κατ’ ἐπανάληψιν τῆς τριμελοῦς Δευτεροβαθμίου Ἐπιτροπῆς ἐφέσεως καὶ δύναμαι νὰ βεβαιώσω τὴν Βουλήν, ὅτι, ὁσάκις ἐζητήθη, εἴτε ἡ ἐξέτασις μαρτύρων, εἴτε καὶ ἡ αὐτοπρόσωπος ἐμφάνισις, ἡ Ἐπιτροπὴ πάντοτε τὴν ἐπέτρεψε, καθ’ ἥν, ἄλλως τε, εἶχεν ὑποχρέωσιν. Ὀφείλω, ὅμως, νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι οἱ ἐκτοπιζόμενοι, κατὰ κανόνα ἀπαράβατον καὶ κατὰ τρόπον πανομοιότυπον, ἀπέφυγον πάντοτε εἰς τὰς ἐγγράφους ἢ προφορικὰς ἐξηγήσεις των, ν’ ἀπαντήσουν εὐθέως, εἰς τὰς κατ’ αὐτῶν ὑποψίας καὶ ἠσχολήθησαν μετ’ ἐπιμονῆς εἰς τὴν ἀμφισβήτησιν τῆς συνταγματικότητος τῶν σχετικῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι ρυθμίζουν τὰ τῆς ἐκτοπίσεως. Οἱ ἐπερωτῶντες, ἐπέμενον, εἰς τὰς ἀγορεύσεις των, ὅτι ἡ ἐκτόπισις γίνεται χωρὶς νὰ ὑπάρχουν στοιχεῖα συγκεκριμένα κατὰ τῶν ἐκτοπιζομένων, περὶ παρανόμου δράσεως αὐτῶν. Ὁ ὑπεύθυνος ὑπουργός, μᾶς ἐβεβαίωσε περὶ τοῦ ἀντιθέτου, πρᾶγμα, ἄλλως τε, περὶ τοῦ ὁποίου κανείς, ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, δὲν ἀμφιβάλλει. Κυρίως δὲν ἀμφιβάλλουν οἱ ἴδιοι οἱ ἐπερωτῶντες, περὶ τῆς συνωμοτικῆς δράσεως τῶν ἀτόμων αὐτῶν. Ἀσχέτως, ὅμως αὐτοῦ, λησμονοῦν οἱ ἐπερωτῶντες, ὅτι δὲν ἀπαιτεῖται, ὡς στοιχεῖον διὰ τὴν ἐκτόπισιν, νὰ προκύπτῃ καὶ νὰ ἀποδεικνύεται ἡ ὕπαρξις συγκεκριμένης δράσεως καὶ ὡρισμένων παραπτωμάτων, διὰ νὰ διαταχθῇ ἡ ἐκτόπισις. Ἐάν, ἄλλως τε, συντρέχουν τοιαῦται ἀποδείξεις ἢ καὶ ἁπλαῖ ἐνδείξεις, τότε ἔχομεν τετελεσμένον τὸ ἀδίκημα καὶ τὸν λόγον ἔχουν τὰ δικαστήρια. Ὁ νόμος, προκειμένου περὶ ἐκτοπίσεως, δὲν θέλει οὔτε ἀποδείξεις, οὔτε κἂν ἐνδείξεις. Ἀρκεῖται εἰς ἁπλᾶς ὑποψίας. Αὐτὸ μόνον ἀξιοῖ τὸ ἄρθρον 2 τοῦ Ν. Δ. τοῦ 1924, καθορίζον, ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ ἀποφασίζει περὶ ἐκτοπίσεως παντὸς ἀτόμου, ἁπλῶς ὑπὸ τῶν πράξεων, αἵτινες θέτουν εἰς κίνδυνον τὴν ἡσυχίαν καὶ τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας. Καὶ ἔτσι ἐφηρμόσθη ἀνέκαθεν τὸ μέτρον, ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς θεσπίσεώς του, εἰς πάσας τὰς περιπτώσεις, τὰς ὁποίας ρυθμίζει. Διότι ἡ ἐκτόπισις, καθὼς γνωρίζουν οἱ ἐπερωτῶντες, οἱ ὁποῖοι εἶναι καὶ ἔγκριτοι νομικοί, ἐφαρμόζεται, ὄχι μόνον κατὰ ἀτόμων ἐπικινδύνων εἰς τὴν ἀσφάλειαν τῆς Χώρας, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἀτόμων ὑπόπτων διαπράξεως ἄλλων ἀδικημάτων πολὺ ἐλαφροτέρας μορφῆς καὶ ἀκινδύνων, δύναμαι νὰ εἴπω, εἰς τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας, ὅπως εἶναι τὰ ἀδικήματα τῆς λαθρεμπορίας καὶ τῆς ζωοκλοπῆς. Διότι, βέβαια, ὁ κίνδυνος, τὸν ὁποῖον δημιουργεῖ τὸ μεμονωμένον ἀδίκημα τῆς ζωοκλοπῆς καὶ τῆς λαθρεμπορίας, δὲν δύναται νὰ παραβληθῇ πρὸς ἐκεῖνον, τὸ ὁποῖον ἐγκυμονοῦν τὰ ἀνατρεπτικὰ τῆς καθεστικυίας τάξεως στοιχεῖα. Τονίζω, ἐπίσης, ὅτι εἶναι συνήθης ἡ περίπτωσις ἐκτοπίσεως ἀτόμων, κατηγορηθέντων ἐπὶ λαθρεμπορίᾳ, π.χ., ἢ ζωοκλοπῇ καὶ ἀθωωθέντων ὑπὸ τῶν Δικαστηρίων, διότι δὲν προέκυψαν ἀποδείξεις περὶ τῆς ἐνοχῆς των, τὰ ὁποῖα, ἐν τούτοις, μετὰ τὴν ἀθώωσίν των ὑπὸ τοῦ Δικαστηρίου, ἐξετοπίσθησαν ὡς ὕποπτοι διαπράξεως τῶν ἀδικημάτων, τὰ ὁποῖα, ἐν τούτοις, ἔχουν εἰς χεῖρας των ἀθωωτικὴν ἀπόφασιν. Θὰ πρέπει ἀκόμη νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι αἱ Ἐπιτροπαὶ Ἀσφαλείας δικαιοῦνται νὰ προτείνουν τὴν ἐκτόπισιν καὶ ἐγκατάστασιν εἰς περιφερείας ἄλλων Νομῶν, ὁμάδων ὁλοκλήρων ὁμοῦ, εἴτε μεμονωμένων οἰκογενειῶν, μὲ γενικώτερα κριτήρια τὴν ἐξάλειψιν παντὸς ἐνδεχομένου κινδύνου διαπράξεως ἀδικημάτων, τὰ ὁποῖα, καθὼς εἶπον ἀνωτέρω, δὲν δύναται νὰ συγκριθοῦν μὲ τὰς πράξεις ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀποσκοποῦν τὴν ὑποδούλωσιν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸν κομμουνισμόν. Λέγω, λοιπόν, ὅτι τὰ μέτρα ἀσφαλείας, εἰσήχθησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐφαρμόζονται ὁμοιομόρφως ἀπὸ μιᾶς τριακονταπενταετίας. Ἐφηρμόσθησαν εἰς μίαν ἐποχήν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς εἰδυλλιακή, ἀπὸ ἀπόψεως κινδύνων τοῦ ἐθνικοῦ οἰκοδομήματος καὶ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. Τότε, ποὺ ὁ κίνδυνος τῆς κομμουνιστικῆς θεομηνίας ἦτο σχεδὸν ἀνύπαρκτος. Ἐφηρμόσθησαν ἀπὸ τὸν ἱδρυτὴν τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, Ἐλευθέριον Βενιζέλον. Εἰς αὐτὸν ἀνήκει ἡ πατρότης τοῦ Ἰδιωνύμου. Ἔργον ἰδικόν του εἶναι ὁ νόμος 4229 τοῦ 1929 «περὶ μέτρων ἀσφαλείας τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος καὶ προστασίας τῆς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν». Ἡ αἰτιολογικὴ ἔκθεσις τοῦ νόμου ἐκείνου, ἀποτελεῖ ἀληθὲς μαστίγωμα κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τῶν ἀνατρεπτικῶν τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος στοιχείων. Εἶναι δὲ χαρακτηριστικόν, ὅτι ἡ ἐκτόπισις, ἡ ὁποία διὰ τοῦ νόμου 4299, περὶ ἰδιωνύμου, καθιερώθη μόνον ὡς παρεπομένη συνέπεια τῆς ποινικῆς καταδίκης, ἐπανῆλθεν εὐθὺς μετ’ ὀλίγον καὶ πάλιν ὡς αὐτοτελὲς διοικητικὸν μέτρον, ὑπὸ τὴν πρὸ τοῦ νόμου 4229 μορφήν, διὰ τοῦ νόμου 5174 τοῦ Μαΐου 1931. Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ ἰδιωνύμου κατέδειξεν, ὅτι δὲν ἦτο ἐπαρκὴς προστασία τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ ἀτόμου καὶ τοῦ πολίτου, οἱ ὁποῖοι διατρέχουν κίνδυνον, ὄχι ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ὡς τόσον ἀφελῶς ἐπικαλοῦνται οἱ ἐπερωτῶντες, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς πράκτορας τοῦ Κομμουνισμοῦ. Καὶ ἔκρινεν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ὅτι ἐπεβάλλετο ἡ ἄμεσος ἐπαναφορὰ τοῦ μέτρου τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως. Παραπέμπω τοὺς ἐπερωτῶντας εἰς τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν τοῦ νόμου 5174)1931, ἡ ὁποία εἶναι λίαν χαρακτηριστικὴ τῶν μεθόδων, τὰς ὁποίας μετέρχεται ὁ Κομμουνισμός. Καὶ ἂν ταῦτα ἐλέγοντο ἐν ἔτει 1931, τί νὰ εἴπωμεν σήμερον, μετὰ τὰς συμφοράς, τὰς ὁποίας ἐπεσσώρευσεν ἐπὶ τοῦ Ἔθνους ἡ ξενόδουλος σπεῖρα τῶν σφαγέων καὶ τῶν ὑπονομευτῶν τῆς ἐθνικῆς ὑποστάσεως; Οἱ ἐπερωτῶντες, ἐπεκαλέσθησαν τὴν Διεθνῆ Σύμβασιν τῆς Ρώμης «περὶ προστασίας τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν θεμελιωδῶν ἐλευθεριῶν του» καὶ τὸν νόμον 2329)1953, ὅστις ἐκύρωσε τὴν σύμβασιν αὐτήν. Ὑπεστήριξαν, ὅτι τὰ μέτρα ἀσφαλείας ἀντίκεινται εἰς τὸ ἄρθρον 5 τῆς συμβάσεως ταύτης, κατὰ τὸ ὁποῖον, πᾶν πρόσωπον, ἔχει δικαίωμα εἰς τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν ἀσφάλειαν, ὅτι οὐδεὶς ἐπιτρέπεται νὰ στερηθῇ τῆς ἐλευθερίας του. Τὸ ἄρθρον 15 τῆς αὐτῆς συμβάσεως, ὁρίζει, ἐν τούτοις, ὅτι, ἐν περιπτώσει δημοσίου κινδύνου, ἀπειλοῦντος τὴν ζωὴν τοῦ Ἔθνους, ἕκαστον ὑψηλὸν συμβαλλόμενον μέρος δύναται νὰ λάβῃ μέτρα, κατὰ παράβασιν τῶν ὑπὸ τῆς παρούσης συμβάσεως προβλεπομένων ὑποχρεώσεων, ἐν τῷ ἀπαιτουμένῳ, ὑπὸ τῆς καταστάσεως, ἀπολύτως ἀναγκαίῳ ὁρίῳ. Τὴν ἔννοιαν τῆς διατάξεως ταύτης, προσπαθοῦν νὰ παρερμηνεύσουν οἱ ἐπερωτῶντες. Ἀλλὰ δὲν ἔχω, παρὰ νὰ τοὺς παραπέμψω, πρῶτον μέν, εἰς τὴν δήλωσιν, εἰς τὴν ὁποίαν προέβη κατ’ Αὔγουστον 1949, ὅταν διὰ πρώτην φορὰν συνεζητήθη ἐν Στρασβούργῳ, εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Βουλήν, ἡ πρότασις περὶ διεθνοῦς καὶ συμβατικῆς προστασίας τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτου, ἡ Ἑλλάς, διὰ τοῦ ἀντιπροσώπου της, ὡς καὶ εἰς τὴν ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν ἔδωκεν ἀμέσως εἰς τὸν Ἕλληνα ἀντιπρόσωπον ὁ ἀντιπρόσωπος τῆς Μεγάλης Βρεταννίας καὶ μετέπειτα Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία κατήρτισε τὴν σύμβασιν. Εἰς ἀμφοτέρας τὰς δηλώσεις ταύτας, ἀναφέρεται καὶ αἰτιολογικὴ ἔκθεσις τοῦ νόμου 2329, ὁ ὁποῖος ἐκύρωσε τὴν σύμβασιν ταύτην. Ἰδού, λοιπόν, τί ἐδήλωσεν ἡ Ἑλλάς, διὰ τοῦ ἀντιπροσώπου της: «Ἀκριβῶς, διότι εἶναι ἱερὰ ἡ ἀνθρωπίνη ἐλευθερία, δὲν πρέπει νὰ μεταβάλλεται εἰς πανοπλίαν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν οἱ ἐχθροί της θὰ δύνανται ἐλευθέρως νὰ ἀποσποῦν ὅπλα, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἠμπορέσουν ἔπειτα, μὲ πᾶσαν ἐλευθερίαν, νὰ καταλύσουν τὴν ἐλευθερίαν». Καὶ προσεθέταμεν: «Ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἀσφάλεια τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος, ἀκριβῶς διότι ὀφείλουν νὰ εἶναι γενικαὶ καὶ ἀλληλέγγυοι, πρέπει νὰ ἔχουν ὡς συμπληρώματα καὶ ὡς συνοριακὴν γραμμὴν τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ πλησίον. Ἄλλως, θὰ κατελήγομεν εἰς τὸ νὰ μὴ ἐξασφαλίζωμεν, παρὰ τὴν ἀσφάλειαν τῶν κακοποιῶν, καὶ τότε ἡ μόνη ἀσφάλεια, τῆς ὁποίας θὰ ἐτύγχανον οἱ ἀθῶοι, θὰ ἦτο ἡ ἀσφάλεια, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἐπλήττοντο». Καὶ προσεθέτομεν ἀκόμη: «Πᾶν δικαίωμα, δέον νὰ συνεπάγῃ ὡς ἀπαραίτητον, ἀναπόσπαστον καὶ ἀδιαφιλονίκητον συμπλήρωμα καὶ μίαν ὑποχρέωσιν, ἀνταποκρινομένην εἰς τὸ δικαίωμα καὶ συμφυῆ μὲ αὐτό. Ἄλλως, τὸ δικαίωμα παραμένει θεωρητικόν. Πλέον τούτου, μάλιστα, προσφέρει καὶ δῶρον εἰς τὸν θέλοντα νὰ τὸ παραβιάσῃ». Καὶ ἐν συμπεράσματι, ἀναφέροντες, ἀκριβῶς, ὡς παράδειγμα πρὸς ἀποφυγὴν τὴν Τσεχοσλοβακίαν, ὅπου «ἡ ἐλευθερία ὑπῆρξε θαυμάσιος πειρασμὸς διὰ τοὺς ἐχθρούς της, ἵνα τὴν χρησιμοποιήσουν διὰ νὰ τὴν καταλύσουν», καὶ ὡς παράδειγμα, πρὸς μίμησιν τὴν Ἑλλάδα», ἥτις, διότι ἠθέλησε νὰ ἀμυνθῇ, διότι ἀντελήφθη τὸν κίνδυνον καὶ διότι ἠξιοποίησε τὰς ὑποχρεώσεις, συγχρόνως μὲ τὰ δικαιώματα τοῦ ἐλευθέρου ἀνθρώπου, κατώρθωσε νὰ ἐπιζήσῃ ἐλεύθερα», ἐζητήσαμεν ὅπως, εἰς τὸν ὑπὸ ἐκτόπισιν κώδικα τῶν δικαιωμάτων καὶ τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ ἀτόμου καὶ τοῦ πολίτου, μὴ ἀφιερώσωμεν ὅλην τὴν προσοχήν μας καὶ μὴ ἐπιφυλάξωμεν ὅλας τὰς κυρώσεις κατὰ τῆς αὐθαιρεσίας ἐκείνων μόνον, ποὺ θὰ κατεχρῶντο τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ κατ’ ἐκείνων ποὺ θὰ κατεχρῶντο τῆς ἐλευθερίας». Καὶ ἰδοὺ ἀμέσως ἡ ἀπάντησις τοῦ βρεταννοῦ ἀντιπροσώπου: «Δὲν θέλομεν ἀπὸ ὑπέρμετρον αἰσθηματολογίαν, νὰ δώσωμεν εἰς κακοπροαιρέτους ἀνθρώπους τὴν εὐχέρειαν ἐγκαθιδρύσεως ὁλοκληρωτικῆς Κυβερνήσεως, ἥτις θὰ ἐξηφάνιζε τελείως τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου... Δὲν ἀρκεῖ νὰ ἀπολαύῃ τις τῆς Ἐλευθερίας, ἀλλ’ ὀφείλει νὰ λαμβάνῃ καὶ θετικὰ μέτρα διὰ τὴν προάσπισίν της, ὡς ὀρθότατα τὸ ὑπογράμμισεν ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Τσεχοσλοβακία μᾶς προσφέρει ἕνα ἀτυχὲς παράδειγμα τοῦ τρόπου διὰ τοῦ ὁποίου ἠμπορεῖ νὰ ἀνατραπῇ ἓν δημοκρατικὸν Σύνταγμα». Καὶ πειθόμενοι εἰς τὴν Ἑλληνικὴν προειδοποίησιν, οἱ Εὐρωπαῖοι τῆς Δύσεως ὄχι μόνον ἡρμήνευσαν ἀμέσως τὴν ὑπὸ μελέτην σύμβασιν ὡς «ὑποδηλοῦσαν τὴν μαχητικὴν θέλησιν τῶν ἐλευθέρων λαῶν», ὄχι μόνον ἐπρότειναν ἔκτοτε ἄρθρον τῆς συμβάσεως, καθ’ ὃ τὰ προστατευόμενα δικαιώματα δὲν δύνανται νὰ πλήττουν τὰ νόμιμα δικαιώματα τῶν ἄλλων ἢ τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ κυρίως τὴν ἀσφάλειαν τῆς Κοινότητος, ἀλλὰ καὶ κατέληξαν τελικῶς εἰς τὴν ἔνταξιν εἰς τὸ τελικὸν κείμενον τῆς ὑπογραφείσης συμβάσεως τῶν ἄρθρων 15, 16 καὶ 17, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐπισύρομεν ἀμέριστον τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς. Περαιτέρω δὲ ἡ αἰτιολογικὴ ἔκθεσις τοῦ νόμου.... λέγει τὰ ἑξῆς: Οὕτω, ἐν πρώτοις, ὀφείλομεν καὶ πάλιν νὰ ὑπογραμμίσωμεν τὴν ἤδη τονισθεῖσαν σημασίαν τοῦ ἄρθρου 15. Τοῦτο παρέχει τὴν εὐχέρειαν μιᾶς παρεκκλίσεως «ἐν τῷ ἀπαιτουμένῳ ἀπολύτως ἀναγκαίῳ ὁρίῳ» ἀπὸ τὸ θεσπιζόμενον ὑπὸ τῆς συμβάσεως φιλελεύθερον συνταγματικὸν καθεστὼς «ἐν περιπτώσει πολέμου ἢ ἑτέρου δημοσίου κινδύνου ἀπειλοῦντος τὴν ζωὴν τοῦ Ἔθνους». Ἡ σπουδαιοτάτη αὕτη διάταξις, ἥτις ἐνθυμίζει τὴν περίφημον τοῦ ἄρθρου 48 τοῦ ἄλλοτε Γερμανικοῦ Συντάγματος (τῆς Βαϊμάρης), ἦτο ἀπολύτως ἀπαραίτητος πρὸς ἐξασφάλισιν τῶν Κρατῶν ἔναντι κομμουνιστικῶν ἢ ἄλλων ἐπαναστατικῶν συνωμοσιῶν, αἵτινες, ὄντως συχνάκις καὶ βαρύτατα μάλιστα ἀπειλοῦν τὴν ζωὴν τῶν ἐλευθέρων Ἐθνῶν. Δὲν νομίζω, λοιπόν, κ. βουλευταί, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητηθῇ σοβαρῶς ἡ ἰσχὺς καὶ ἡ συνταγματικότης τῶν διατάξεων περὶ μέτρων ἀσφαλείας. Καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς ἡ ἐπερώτησις, ὁμιλοῦσα περὶ αὐθαιρέτων καὶ παρανόμων δῆθεν διώξεων, παραμένει εἰς τὸ κενόν. Ζήτημα νομιμότητος δὲν δύναται νὰ γεννηθῇ καὶ οἱ ἐπερωτῶντες οὐδὲν ἄλλο εἰς τὴν οὐσίαν ζητοῦν, παρὰ τὴν μὴ ἐφαρμογὴν ἰσχυόντων νόμων, σκοπούντων τὴν προστασίαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ὀφείλω νὰ κάμω μίαν παρέμβασιν τὴν ὁποίαν καθιστᾶ ἐπιβεβλημένην ὁ τεχνητὸς θόρυβος, τὸν ὁποῖον προσπαθοῦν νὰ δημιουργήσουν οἱ ἐπερωτῶντες γύρω ἀπὸ τὴν σύλληψιν τοῦ Γλέζου. Ἐδῶ τὰ πράγματα εἶναι ἀπολύτως σαφῆ ἀπὸ νομικῆς ἀπόψεως, καὶ καθίσταται περίεργος ἡ σύγχυσις τὴν ὁποίαν θέλουν νὰ δημιουργήσουν ἐπάνω ἀκριβῶς σὲ ἕνα ζήτημα καθαρῶς νομικόν. Ὁ Ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἀνεκοίνωσεν εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ὁ συλληφθεὶς παρεπέμφθη εἰς τὴν Δικαιοσύνην. Ἀπὸ τῆς στιγμῆς αὐτῆς, καὶ ἀπὸ τῆς στιγμῆς δηλονότι, ποὺ ἡ ὑπόθεσις περιῆλθεν εἰς χεῖρας τῆς Δικαιοσύνης, οὐδεμία συζήτησις ἔχει θέσιν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ μέχρις ὅτου τοὐλάχιστον ἡ Δικαιοσύνη τῆς πατρίδος μας ἐκφέρῃ τὴν ἐτυμηγορίαν της. Ὀφείλομεν ὅλοι νὰ ἔχωμεν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν Δικαιοσύνην. Οἱ ἐπερωτῶντες ἤνοιξαν μίαν συζήτησιν περὶ τοῦ ποῖα δικαστήρια εἶναι ἁρμόδια διὰ νὰ δικάσουν τὰς συνωμοτικὰς πράξεις τοῦ Γλέζου. Πέραν, μάλιστα, αὐτοῦ, εἰσῆλθον καὶ εἰς αὐτὴν τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως, κοπτόμενοι περὶ τῆς ἀθωότητος τοῦ συλληφθέντος διὰ νὰ καταλήξουν, οὔτε λίγο, οὔτε πολύ, εἰς τὸ νὰ ζητήσουν νὰ διατάξῃ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἀπόλυσιν τοῦ συλληφθέντος. Κύριοι βουλευταί, εἶπον εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν, ἀπαντῶν εἰς τὸν κ. Μπριλλάκην καὶ τὸν κ. Ἠλιοῦ, ὅτι θεωρῶ ἄτοπον καὶ ἀπαράδεκτον αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν συζήτησιν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐκκρεμούσης τῆς ὑποθέσεως, νὰ συζητῆται ἐν τῇ Βουλῇ, ποῖον Δικαστήριον εἶναι ἁρμόδιον καὶ πέραν μάλιστα αὐτοῦ, ἂν ὁ κατηγορούμενος εἶναι ἔνοχος ἢ ἀθῶος. Μόνον τὰ ἴδια τὰ Δικαστήρια εἶναι ἁρμόδια, κατὰ τοὺς κειμένους νόμους, νὰ ἑρμηνεύσουν καὶ τὴν ἁρμοδιότητα καὶ τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως. Πέραν ὅμως αὐτοῦ, θεωρῶ ἄτοπον τὴν προσπάθειαν τῶν ἐπερωτώντων νὰ διαχωρίσουν τὴν ἑνότητα τῆς Δικαιοσύνης καὶ νὰ βάλουν κατὰ τῆς ἁρμοδιότητος τῶν Στρατιωτικῶν Δικαστηρίων, τὰ ὁποῖα φαίνεται, ὅτι ἐπελήφθησαν τῆς ὑποθέσεως δυνάμει τοῦ νόμου 375. Τὸ Ἔθνος ἔχει ἀκεραίαν τὴν ἐμπιστοσύνην του εἰς τὴν Δικαιοσύνην τῆς Πατρίδος εἴτε αὕτη ἐκπροσωπεῖται ὑπὸ τῶν κοινῶν ποινικῶν εἴτε ὑπὸ τῶν Στρατιωτικῶν Δικαρίων. Βέβαια, οἱ ἐπερωτῶντες βάλλουν κατὰ τοῦ Ν. 375, ὁ ὁποῖος καθορίζει τὴν ἁρμοδιότητα εἰς τὴν ὑπόθεσιν διὰ τὴν ὁποίαν κατηγορεῖται ὁ Γλέζος. Ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον δὲν ἐτόλμησαν νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν συνταγματικότητα τοῦ νόμου τούτου, ἡ παρατήρησίς μου παραμένει ἀμετάθετος. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἐπερώτησις καὶ οἱ ἐπερωτῶντες, μὴ δυνηθέντες νὰ κλονίσουν τὴν συνταγματικότητα τῶν σχετικῶν διατάξεων περὶ μέτρων ἀσφαλείας, διαμαρτύρονται ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τὴν σκοπιμότητα τῆς διατηρήσεως τῶν μέτρων τούτων, ἀφ’ ἑτέρου δέ, διὰ τὴν ἔκτασιν τὴν μεγάλην τὴν ὁποίαν, τἄχα, ἔλαβον ταῦτα ἀπὸ τῆς 11ης Μαΐου καὶ ἐντεῦθεν. Ἀποκρούομεν ἀμφοτέρας τὰς αἰτιάσεις. Κατάργησις μέτρων τὰ ὁποῖα ἐθεσπίσθησαν καὶ μὲ ἰδιάζουσαν μάλιστα αὐστηρότητα, ἐφηρμόσθησαν εἰς μίαν ἐποχὴν εἰδυλλιακὴν ἀπὸ ἀπόψεως κινδύνων τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας καὶ τὰ ὁποῖα ἔκτοτε ἐπὶ 35 ὁλόκληρα ἔτη ἐξακολουθοῦν ἰσχύοντα ἀδιατάρακτα, δὲν εἶναι σοβαρὸν νὰ ὑποστηρίζεται ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας. Ὁ κομμουνισμὸς συνωμοτεῖ σήμερον ὑπὲρ πᾶσαν ἄλλην περίστασιν ἐναντίον τῆς Ἐθνικῆς ὑπάρξεως. Ἐμπνεόμενος ἔξωθεν καὶ ἐκτελῶν τὰς ἐντολὰς τῆς Μόσχας, ὄχι μόνον δὲν ἔπαυσε νὰ ὑπονομεύῃ τὸ Ἐθνικὸν οἰκοδόμημα ἀλλὰ καὶ ἔχει ἐντείνει τὴν δρᾶσιν αὐτοῦ μέχρι τοῦ σημείου ὥστε πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ἐξ αὐτοῦ κινδύνων, τὰ μέτρα ἀσφαλείας τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται σήμερα εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Κράτους νὰ κρίνωνται ἀνεπαρκῆ. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Ἔθνος νὰ ἀνέχεται τὴν περαιτέρω διάβρωσιν τῆς Δημοκρατίας καὶ τὴν ἐπιβουλὴν κατὰ τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Νομίζω, κ. βουλευταί, ὅτι αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα ἀποτελοῦν καὶ τὴν ἀπάντησιν εἰς τὴν δευτέραν αἰτίασιν τῶν ἐπερωτώντων, ὅτι δῆθεν τὰ μέτρα ἀσφαλείας ἔλαβον τἄχα μεγάλην ἔκτασιν καὶ ἔντασιν μετὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 11ης Μαΐου. Οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοὶ ἔδωκαν ἀποστομωτικὴν τὴν ἀπάντησιν. Διέψευσαν τοὺς ἀριθμοὺς ποὺ ἐπεκαλέσθησαν οἱ ἐπερωτῶντες. Οἱ ἐπερωτῶντες ἀνεβίβασαν τοὺς ἐκτοπισθέντες ἀπὸ τῆς 11ης Μαΐου εἰς 170. Ὁ ὑπουργὸς ἐδήλωσεν, ὅτι ὁ ἀριθμὸς αὐτῶν ἀνέρχεται μόνον εἰς 80, ἤτοι κάτω τοῦ ἡμίσεος. Ὁ δὲ ἐπὶ τῆς Ἐργασίας συνάδελφός του διέψευσεν, ἂν δὲν κάνω λάθος, ἐξ ὁλοκλήρου, ὅτι ἐγένοντο διώξεις συνδικαλιστικῶν στελεχῶν μετὰ τὴν 11ην Μαΐου. Ἡ ἔντασις καὶ ἡ θρασύτης τῆς κομμουνιστικῆς δράσεως βαίνει ἐπὶ τοσούτῳ αὔξουσα τὸν τελευταῖον καιρόν, ὥστε ὀφείλω νὰ σᾶς ὁμολογήσω, ὅτι δὲν μὲ ἐνθουσιάζουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους αἱ διαψεύσεις τῶν κ. ὑπουργῶν. Ἡ Κυβέρνησις φέρει βαρυτάτην εὐθύνην ἔναντι τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει καμμίαν διάθεσιν νὰ διατρέξῃ νέους κινδύνους ἡ ζωή του, ἡ τιμή του, ὡς καὶ ἡ προσωπική του ἐλευθερία. Ὁ λαὸς ἀξιοῖ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησίν του νὰ ἐφαρμόσῃ τοὺς κειμένους νόμους μὲ τὴν μεγαλυτέραν αὐστηρότητα διὰ νὰ κατοχυρώσῃ τὴν ἀσφάλειαν τῆς Δημοκρατίας. Τὰ γεγονότα τῆς κατοχῆς καὶ τῶν Δεκεμβριανῶν, ἡ θλιβερὰ ἐπέτειος τῶν ὁποίων συμπίπτει μὲ τὴν συζήτησιν τῆς ἐπερωτήσεως, καθὼς καὶ ὁ ἐπάρατος συμμοριτοπόλεμος, ἀποτελοῦν φρικτὴν ἀνάμνησιν διὰ τὸ Ἔθνος, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συγχωρήσῃ καμμίαν ὀλιγωρίαν εἰς τὸν τομέα αὐτὸν τῆς Ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Πέραν αὐτοῦ, κ. βουλευταί, οἱ ἐπερωτῶντες θὰ πρέπει νὰ ἀνεχθοῦν μερικὰς συγκρίσεις καὶ νὰ ἀκούσουν μερικὰς ἀληθείας, ὅσον πικραὶ καὶ ἂν εἶναι αὗται. Σέβομαι βαθύτατα τὴν προσωπικὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου καὶ δὲν δέχομαι, ἔστω καὶ μίαν περίπτωσιν ἐκτοπίσεως, ἂν αὕτη δὲν εἶναι δεδικαιολογημένη κατὰ τὴν ἔννοιαν καὶ τὸν σκοπὸν τῶν σχετικῶν διατάξεων. Ἀλλὰ μὴ μοῦ εἴπητε, κ. συνάδελφοι, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν 80 ἐκτοπισθέντων εἶναι τρομακτικός, ὥστε νὰ προκαλῇ ὑποκριτικὰς κραυγὰς ἀπογνώσεως ἐκ μέρους τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς. Συγκρίνατε τὸν ἀριθμὸν αὐτόν, κύριοι, σεῖς ποὺ τίλλετε τὰς τρίχας σας, μὲ τὸν ἀριθμὸν ὅλων ἐκείνων τῶν ἐκτελεστῶν, τῶν σφαγέων, οἱ ὁποῖοι μὲ τὰ διάφορα μέτρα ἐπιεικείας καὶ εἰρηνεύσεως μὲ μίαν ἀνόητον ἀντίληψιν ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, εὑρίσκονται ἐκτὸς τῶν φυλακῶν διὰ νὰ βυσσοδομοῦν ἐλεύθεροι καὶ ἀνενόχλητοι κατὰ τῆς ζωῆς μας καὶ τῆς ἐλευθερίας ὅλων ἡμῶν. Ἀνέρχονται αὐτοὶ εἰς χιλιάδας καὶ ἀποτελοῦν ἐχθροὺς τῆς πατρίδος. Ὁ ἀριθμὸς τῶν 80 ἐκτοπισθέντων πρέπει νὰ θεωρηθῇ μηδαμινὸς συγκρινόμενος μὲ τὰς χιλιάδας τῶν σφαγέων αὐτῶν καὶ τῶν ἐκτελεστῶν. Συγκρίνατε ἀκόμα τὸν ἀριθμὸν τῶν θυμάτων τῆς κομμουνιστικῆς θηριωδίας. Εἰς χιλιάδας ἀνέρχονται τὰ θύματα αὐτὰ τῆς κατοχῆς τῶν Δεκεμβριανῶν καὶ τῆς συμμοριακῆς δράσεως. Θὰ μοῦ εἴπουν ἴσως οἱ ἐπερωτῶντες ποία εἶναι ἡ σχέσις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν θυμάτων αὐτῶν μὲ τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων, τὸ ὁποῖον θίγει ἡ ἐπερώτησις. Μὰ πρέπει νὰ εἶναι πολὺ ἀφελεῖς διὰ νὰ μὴ ἀντιλαμβάνωνται τὴν σχέσιν αὐτήν. Ὅταν ἡ ἄκρα ἀριστερὰ ὁμιλῇ περὶ αὐθαιρέτων καὶ παρανόμων συλλήψεων καὶ ἐκτοπίσεων, δὲν μπορεῖ νὰ μὴ ἐξεγείρεται ἡ συνείδησις παντὸς τιμίου ἀνθρώπου εἰς τὴν σκέψιν τοῦ ὁποίου αὐτομάτως ἔρχονται αἱ χιλιάδες αὐταὶ τῶν θυμάτων, τὰ ὁποῖα ἐξωντώθησαν χωρὶς καμμίαν διαδικασίαν καὶ χωρὶς σκιὰν κἂν νομιμότητος. Πῶς ἠμποροῦν νὰ ὁμιλοῦν περὶ αὐθαιρεσιῶν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἔδειξαν τοιαύτην περιφρόνησιν πρὸς τὰ στοιχειώδη δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτου; Δὲν πρέπει λοιπόν, οἱ ἐπερωτῶντες, νὰ λησμονοῦν τὰ ἰδικά των πρότυπα, τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἐφήρμοσαν ὅταν τὰ ἐπέβαλον εἰς τὴν ράχην τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, τὸ ἰδικόν των καθεστώς. Δὲν ἔχομεν χρείαν μαρτύρων ἐπάνω εἰς τὸ θέμα αὐτὸ διότι τὴν ἐζήσαμεν ὅλοι μας αὐτὴν τὴν ἐποχὴν τῆς ὁποίας ἡ ἀνάμνησις καὶ μόνον προκαλεῖ τὴν φρίκην καὶ τὸν τρόμον εἰς τὰς ψυχάς μας, ὅτι τὸ Ἔθνος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ διατρέξῃ τὸν ἔσχατον τῶν κινδύνων τοῦ νὰ περιπέσῃ καὶ πάλιν εἰς τὸν ἔλεγχον τῶν ἐπερωτώντων, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν λεοντὴν τῆς νομιμοφροσύνης ἐπιδιώκουν τὴν κατάλυσιν τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Καὶ μὰ τὴν ἀλήθειαν πηγαίνει πολὺ νὰ ἔχουν τὴν ἀξίωσιν, ὅπως τὸ Ἔθνος καὶ ἡ Δημοκρατία παραμείνουν μὲ σταυρωμένας τὰς χεῖρας ἀναμένοντες τὸν τελικὸν ἀφανισμόν των. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ἔχομεν τὰς ἰδικάς μας μαρτυρίας ἐπάνω στὸ ζήτημα αὐτό. Ἰδοὺ ἐπὶ παραδείγματι, τί γράφει ἡ ἀπόφασις τοῦ Π.Γ. τῆς Κ.Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. τῆς 8.6.50, ἡ ὁποία καθῄρεσε τὸν Κ. Καραγεώργη: «Μὲ διαταγὴ τοῦ Καραγεώργη πιάστηκαν καὶ βασανίστηκαν ἀπάνθρωπα, στελέχη τοῦ Δ.Σ.Ε. καὶ τοῦ Κόμματος μὲ τὴ δικαιολογία τοῦ κατασκόπου ποὺ ὅμως δὲν ἀποδείχθηκε. Ἀπὸ αὐτὰ τὰ στελέχη τουφεκίσθηκαν 7 χωρὶς δίκη ὄχι σὰν ἔνοχοι, ἀλλὰ γιατὶ δὲν μποροῦσαν νὰ βαδίσουν ἀπὸ τὰ βασανιστήρια». Ὁ δὲ Μᾶρκος Βαφειάδης γράφει τὰ ἑξῆς: Ἀκούσατε, κύριοι...

§35Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Τί νὰ ἀκούσωμεν, (θόρυβος). Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι παρέδιδον εἰς τοὺς Γερμανοὺς τοὺς Ἑβραίους (θόρυβος, διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Συμπολιτεύσεως. Κωδωνοκρουσίαι).

§36Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Δὲν σᾶς πνίγει τὸ αἷμα τῶν ἀθώων;

§37Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Δὲν σᾶς ἐπιτρέπω...

§38Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. ... ἔχεις βγάλει ἄσπρες τρίχες... (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ διεξάγεται εἰς ἔντονον ὕφος καὶ ἐν μέσῳ κωδωνοκρουσιῶν καὶ διαμαρτυριῶν ἑκατέρωθεν συζήτησις μεταξὺ τῶν κ.κ. Λεονάρδου καὶ Λαντζούνη, μὴ ἀκουομένων, λόγῳ τοῦ θορύβου καὶ τῶν κωδωνοκρουσιῶν).

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡσυχία, παρακαλῶ.

§40Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Λέγει, λοιπόν, ὁ Βαφειάδης: «Ἀπὸ τὸ κόμμα μας, λείπει, σχεδὸν ἀπὸ παράδοση, ἡ ἐσωτερικὴ δημοκρατία. Κάθε ἀντίθετη ἀπόπειρα ποὺ ἔγινε, πνίγεται μὲ τρόπο ἀντικομματικό. Οἱ καθοδηγήσεις τοῦ Κόμματος, ἀντὶ νὰ σοῦ ἀνοίγουν τὸν δρόμο γιὰ θαρρετὴ σκέψη, σοῦ σκοτώνουν τὴν σκέψη. Ἔτσι τὰ στελέχη μας δὲν ἐκφράζουν καθαρὰ τὴ γνώμη τους. Δὲν τολμοῦν νὰ μιλήσουν γιὰ βασικὰ ζητήματα, ἀντίθετα ἀπότι βάζει ἡ καθοδήγηση. Αὐτὸ τὸ καθεστὼς δημιουργεῖ ἕνα εἶδος ἐκφυλισμοῦ τῶν στελεχῶν καὶ τῆς κομματικῆς νοοτροπίας. Ἀνώτερα στελέχη μας, ἐξαρτοῦν τὴν ἀνάδειξή τους ἀπ’ τὴν ἀνοχὴ καὶ τὴ σιωπή. Δημιουργεῖται τὸ καθεστὼς τῆς κολακείας, ποιὸς περισσότερο θὰ λιβανίσῃ αὐτὸ ποὺ λέει ἡ καθοδήγηση, καὶ τὸ Κόμμα ὁδηγιέται σὲ σοβαρὰ λάθη». Πέραν ὅμως αὐτοῦ νομίζω, ὅτι οἱ ἐπερωτῶντες, ὅταν τίλλουν τὰς τρίχας των διὰ ὅσα φοβερὰ καὶ τρομερὰ διαπράττει, δῆθεν, εἰς βάρος τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ Λαοῦ ἡ Κυβέρνησις, ὅταν μὲ τόσην ὁρμὴν καὶ δριμύτητα κατηγοροῦν τὰ μέτρα ἀσφαλείας, θὰ ἔπρεπε νὰ κάμουν ἢ πάντως θὰ πρέπει νὰ ἀνεχθοῦν μίαν μικρὰν σύγκρισιν μὲ τὰ ἰσχύοντα εἰς τὰς χώρας τοῦ Παραπετάσματος καθεστῶτα τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν πρότυπα διὰ τὰ καθ’ ἡμᾶς. Θὰ καταλήξωμεν τότε εἰς διαπιστώσεις αἱ ὁποῖαι θ’ ἀπογοητεύσουν σκληρῶς τοὺς ἐπερωτῶντας. Σᾶς μεταφέρω μερικὰς μόνον διατάξεις τοῦ Σοβ. Ποινικοῦ Κώδικος, σχετικῶς μὲ τὸν τρόπον ποὺ προστατεύει ὁ κομμουνιστικὸς παράδεισος τὴν προσωπικὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου. Ἄρθρον 20: «Τὰ ἀκόλουθα εἶναι μέτρα κοινωνικῆς ἀμύνης ποινικοεπανορθωτικοῦ χαρακτῆρος... β) στέρησις τῆς ἐλευθερίας σὲ ἀναμορφωτικὰ στρατόπεδα, σὲ ἀπομεμονωμένας περιοχὰς τῆς Ε.Σ.Σ.Δ.» Ἄρθρον 59: «Κάθε πρᾶξις ποὺ παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι δὲν ἀποσκοπεῖ στὴν ἀνατροπὴ τοῦ Σοβιετικοῦ καθεστῶτος ὁδηγεῖ στὴν διαταραχὴ τῆς λειτουργίας τῶν ὀργάνων τῆς Κυβερνήσεως θεωρεῖται ὡς ἔγκλημα κατὰ τοῦ συστήματος διακυβερνήσεως». Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς κρατουμένους δωδεκαετεῖς νέους σὲ Σοβιετικὰ Στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας, ὁ Λοῦντβιχ Γκολούμποβιτς, πρώην ἀξιωματικὸς τῆς ΝΙΚ-BENTE, ὅστις εἶχε καταδικασθῆ εἰς 5ετῆ καταναγκαστικὰ ἔργα καὶ ἐξέτισε τὴν ἐκτόπισιν ταύτην εἰς ἕνα ἀπὸ τὰ στρατόπεδα τοῦ Μπάλμπουργκ τῆς Ἀνατολικῆς Σιβηρίας, γράφει τὰ ἑξῆς: «Τὰ παιδιὰ στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωσι μποροῦν νὰ σταλοῦν σὲ στρατόπεδα συγκεντρώσεως ἀπὸ 12 ἐτῶν. Συναγελάζονται μὲ τοὺς ἐγκληματίας καὶ τὰ μεταχειρίζονται ὡς ἐγκληματίας». Ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν ὑπὸ ἐκτόπισιν ἡ εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Ο.Η.Ε. δίδει τοὺς κάτωθι ἀριθμοὺς μόνον διὰ τὴν μέχρι τοῦ θανάτου τοῦ Στάλιν περίοδον.

Ἤτοι ἐπὶ πληθυσμοῦ 200.000.000 ἡ ἀναλογία ὑπερβαίνει τὰ 10 τοῖς ἑκατόν. Ὡς πρὸς τὰς συνθήκας διαβιώσεως εἶναι χαρακτηριστικὸν τὸ γεγονός, ὅτι σύμφωνα πρὸς ἕνα ἐπίσημον κανονισμὸν λειτουργίας τῶν στρατοπέδων τούτων (ἕνα ἔγγραφον 75 σελίδων τὸ ὁποῖον κατετέθη εἰς τὸν Ο.Η.Ε.) οἱ κρατούμενοι οἱ ὁποῖοι διέρχονται τὴν περίοδον ἀνακρίσεως, συχνὰ πολύμηνον, παίρνουν τρόφιμα τὰ ὁποῖα παρέχουν μόλις 716 θερμίδας ἡμερησίως ποσότητα ἀνεπαρκῆ διὰ τὴν διατήρησιν τῆς ζωῆς. Ἀντιθέτως, ἡ μερὶς τῶν σκύλων τοὺς ὁποίους διαθέτει ἡ φρουρὰ διὰ τὴν φύλαξιν τῶν κρατουμένων περιέχει 1.183 θερμίδας. Ὁ δὲ δόκτωρ Τζούλιος Μάργκολιν, ὁ ὁποῖος ἔζησε σὲ σοβιετικὰ στρατόπεδα ἐργασίας ἀπὸ τοῦ 1940 ἕως τὸ 1945 γράφει εἰς τὴν ἔκθεσίν του, τὰ κάτωθι ἀμίμητα: «Οἱ κάτοικοι ζοῦν σὲ πρωτόγονα παραπήγματα ποὺ τὸ ἐσωτερικό τους θυμίζει τὴν περίφημη σκηνὴ ἀπὸ τὸν Βυθὸ τοῦ Γκόρκυ. Ἑκατὸ περίπου φυλακισμένοι ζοῦν σ’ ἕνα δωμάτιο. Οἱ περισσότεροι φυλακισμένοι εἶναι ντυμένοι βρωμερὰ κουρέλια καὶ παρουσιάζουν θέαμα θλιβερό. Κόλασις ἀληθινή. Ἄτομα ποὺ εἶχα γνωρίσει στὶς Πολωνικὲς Φυλακὲς καὶ τὸ Γερμανικὸ Νταχάου τώρα στὰ Σοβιετικὰ στρατόπεδα τ’ ἀναπολοῦσαν σὰν παραδείσους». Κύριοι βουλευταί, ἰδοὺ διατὶ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως ἦτο καὶ χρήσιμος καὶ ὠφέλιμος. Ἡ Δημοκρατία δὲν ἔχει νὰ φοβηθῇ τίποτα ἀπὸ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὸν ἔλεγχον. Ἴσια–ἴσια τὸν δέχεται εὐχαρίστως. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά μας μὲ τὸν κομμουνισμόν. Ὁμιλοῦν οἱ ἐπερωτῶντες περὶ μέτρων ποὺ δῆθεν περιορίζουν τὴν ἐλευθερίαν των. Τὸ γεγονός, ὅτι τοὺς ἀνεχόμεθα νὰ μᾶς ὑβρίζουν τόσες ἡμέρες ἀπὸ τοῦ βήματος, τὸ γεγονός, ὅτι ὁ τύπος τὸν ὁποῖον ἐλέγχουν, γράφει ἀνενόχλητος κάθε εἴδους ψευδολογίαν καὶ συκοφαντίαν, ἀποδεικνύει πόση ἐλευθερία ἀσύδοτος, δύναμαι νὰ εἴπω, ὑπάρχει εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Ἐλευθερία ἡ ὁποία ἐπιτρέπει εἰς τοὺς σφαγεῖς τοῦ Ἔθνους νὰ μᾶς ἀπειλοῦν καὶ νὰ βυσσοδομοῦν κατὰ τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ Λαοῦ. Εἴμεθα ὑπόχρεοι εἰς τοὺς ἐπερωτῶντας, διότι μᾶς ἔδωκαν τὴν ἀφορμὴν καὶ τὴν εὐκαιρίαν νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ συζήτησις ὑπὸ τὸ ἄπλετον φῶς τῆς ἀληθείας, διὰ νὰ διαπιστωθῇ, ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ Λαοῦ ἀποτελεῖ ἀντικείμενον ἐπιβουλῆς ὄχι ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλ’ ἀπὸ τοὺς ἐπερωτῶντας καὶ τὸ Κόμμα, εἰς τὸ ὁποῖον δουλεύουν. Ἀλλά, κ. βουλευταί, ἡ διεξαχθεῖσα συζήτησις εἶχε καὶ ἕνα ἄλλο ἀποτέλεσμα. Ἐξεκαθάρισεν ἀπολύτως τὴν θέσιν τῆς ΕΔΑ καὶ τὴν σχέσιν αὐτῆς μὲ τὸ ΚΚΕ. Τὴν ἐξεκαθάρισε καὶ τυπικῶς καὶ ἐπισήμως, δύναμαι νὰ εἴπω, ἀπὸ στόματος αὐτῶν τούτων τῶν ἐπερωτώντων. Τὸ ὅτι ἡ ΕΔΑ ταυτίζεται μὲ τὸ ΚΚΕ κἄτι μάλιστα πλέον τούτου, ἀποτελεῖ ἕνα ὄργανον ὑπακοῦον τυφλὰ εἰς τὰς ἐντολὰς τῆς Μόσχας, εἶναι ἕνα γεγονὸς πασίδηλον καὶ οὐδεὶς ποτὲ ἀμφέβαλε περὶ τούτου. Ἡ διεξαχθεῖσα συζήτησις ἔθεσεν ἁπλῶς τὴν σφραγῖδα. Οἱ ἴδιοι οἱ ἐπερωτῶντες διὰ τῶν ἀγορεύσεών των καὶ διὰ τῶν διακοπῶν τὰς ὁποίας ἔκαμον ὄχι μόνον δὲν τὸ ἠρνήθησαν, ἀλλὰ δύναμαι νὰ εἴπω, ὅτι διεκήρυξαν τὰ ἀγαθὰ τοῦ κομμουνιστικοῦ παραδείσου. Ὁ Πρόεδρος τῆς ΕΔΑ κ. Πασαλίδης διακόπτων εἰς μίαν στιγμὴν τὸν κ. ὑπουργὸν Ἐργασίας ἔσπευσε νὰ ὑμνήσῃ τὸν παράδεισον, ὑπὸ τὸν ὁποῖον ζοῦν οἱ ἐργάται εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν (σελ. 7 τῶν πρακτικῶν τῆς 9 Δεκεμβρίου). Πέραν αὐτοῦ, κ. βουλευταί, περὶ τῆς ΕΔΑ καὶ τῶν σχέσεων αὐτῆς πρὸς τὸ ΚΚΕ ἔχομεν ἐγγράφους μαρτυρίας ἐξεχόντων μελῶν, ἐνταχθέντων κατὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 11 Μαΐου 1958, εἰς τοὺς συνδυασμούς της. Ἰδού, ἐπὶ παραδείγματι, τί γράφει ὁ κ. Τσιριμῶκος εἰς τὸ φύλλον τῆς «Μάχης» τὴν 8 Σεπτεμβρίου 1951: Ἀκέραιον παραμένει τὸ ἐρώτημα: «Αὐτὴ ἡ ΕΔΑ εἶναι κουκου–ΕΔΑ ἢ Χαφι–ΕΔΑ; Δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε λοιπόν, μὲ πολιτικὴ δύναμη, ἀλλὰ μὲ μιὰ σύναξη τυχοδιωκτῶν καὶ πρακτόρων. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι πρόβλημα συνεργασίας σοσιαλισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ. Ἀλλὰ ζήτημα μπερδέματος μὲ τὸ σύνολο αὐτὸ τῶν ἐπιχειρηματιῶν τῆς παρανομίας τοῦ ΚΚΕ, ποὺ δὲν ἐνδιαφέρονται παρὰ πῶς θὰ βγοῦν βουλευταὶ καὶ πρακτόρων τοῦ δικτατορικοῦ συγκροτήματος». Καὶ περαιτέρω, εἰς τὸ φύλλον τῆς 23 Σεπτεμβρίου 1951, γράφει: «Ἢ θὰ εἶσαι μὲ τοὺς κομμουνιστές, σύμφωνος μὲ τὴν πολιτική τους, ἀπαρνούμενος τίς δικές σου ἀρχές, ὁπότε εἶσαι προοδευτικὸς ἄνθρωπος, ἢ ἔχεις δική σου πολιτική, ὁπότε ὅσο δημοκρατικὸς καὶ νἆσαι, εἶσαι φασίστας... Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑνωτικὴ διάθεση τοῦ ΚΚΕ. Τόσο τὸ καλύτερο ποὺ ξεκαθαρίζονται τὰ πράγματα. Ἐπέρχεται τὸ τέλος τῶν «μετώπων» καὶ τῶν «κορόϊδων». Ὅσοι θέλουν νἆναι ἐνεργούμενα τοῦ ΚΚΕ, δικαίωμά τους. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δικαίωμά τους νὰ παρασταίνουν τοὺς «ἀνεξάρτητους» καὶ τοὺς «αὐτόφωτους». Περὶ δὲ τοῦ Προέδρου τῆς ΕΔΑ καὶ τῆς σχέσεως τοῦ Κ.Κ. μὲ τὴν ΕΔΑ, ἰδοὺ τὶ πρεσβεύει ὁ κ. Τσιριμῶκος: «Ὁ κ. Πασαλίδης εἶναι ἕνα εἶδος στιγματοφόρου λεοπαρδάλεως, διότι ὑπῆρξε παλαιὸς «μενσεβῖκος», φανατικὸς ἐχθρὸς τοῦ μπολσεβικισμοῦ. Ἀπὸ ἀντικομμουνισμόν, ὑπῆρξεν ἀντίθετος πρὸς τὸ ΕΑΜ καὶ δὲν προσεκολλήθη εἰς αὐτὸ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Τέλος, οἱ ὀρθόδοξοι, δὲν λησμονοῦν, ὅτι ὀλίγον πρὸ τοῦ σχηματισμοῦ τῆς ΕΔΑ ὁ κ. Πασαλίδης εἶχε «συνωμόσει» μὲ τὸν Σοφιανόπουλον ἐναντίον τῶν ἀδιαλλάκτων στοιχείων. Ἀνατίθενται, λοιπόν, σήμερον εἰς τὸν κ. Πασαλίδην αἱ δημόσιαι ἐμφανίσεις, ἀλλὰ αἱ «ἐμπιστευτικαὶ» ἀποστολαὶ ἀνήκουν εἰς ἄλλους». Ἄλλο τώρα, τὸ ζήτημα, ὅτι ὅλα αὐτὰ δὲν ἠμπόδισαν τὸν κ. Τσιριμῶκον νὰ ἐνταχθῇ εἰς τοὺς κόλπους της διὰ νὰ ἐκλεγῇ βουλευτής. Κύριοι συνάδελφοι, καθὼς εἶπον καὶ ἀνωτέρω, ἡ συζήτησις συμπίπτει μὲ μίαν θλιβερὰν ἐπέτειον τῶν Δεκεμβριανῶν, ἡ ἀνάμνησις καὶ μόνον τῶν ὁποίων προκαλεῖ τὴν φρίκην εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Ἀλλὰ ὁ Δεκέμβριος ὑπενθυμίζει καὶ μίαν ἄλλην τραγικὴν ἐπέτειον. Τὴν ἐπέτειον τῆς σφαγῆς τῶν Καλαβρύτων. Μόλις προχθές, 13 Δεκεμβρίου, οἱ μαυροφορεμένες γυναῖκες τῶν Καλαβρύτων ἐτέλεσαν μνημόσυνον εἰς τὸν τάφον τῶν σφαγιασθέντων. Καὶ γνωρίζει τὸ Πανελλήνιον, ὅτι εἰς τοὺς κομμουνιστὰς χρεωστοῦμεν, ὅτι ἡ Ἐπαρχία Καλαβρύτων ἔζησε τὴν τραγῳδίαν αὐτήν. Αὐτοὶ προεκάλεσαν τὰς σφαγὰς καὶ τὸν ἀφανισμόν. Τὸ ἔκαμαν ἐκ προθέσεως. Τὰ γεγονότα εἶναι γνωστά, ὥστε δὲν παρίσταται ἀνάγκη νὰ τὰ ἐπαναλάβω. Ἐν ὀνόματι τῶν τόσων τραγικῶν θυμάτων τοῦ Κομμουνισμοῦ, ἐν ὀνόματι τῆς σωτηρίας τοῦ Ἔθνους, καλῶ τὴν Κυβέρνησιν εἰς ἐντονωτέραν ἐπαγρύπνισιν ἐπὶ τοῦ Κομμουνισμοῦ. Μόνον ἔτσι θὰ σωθῇ ἡ Δημοκρατία καὶ ἡ ἐλευθερία μας.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γκίλλας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῶν συνεδριάσεων τῆς 13ης καὶ 15ης Δεκεμβρίου ἐ.ἔ.

§42Α. ΓΚΙΛΛΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῶν συνεδριάσεων 13ης καὶ 15ης Δεκεμβρίου ἐ.ἔ. Ὁ κ. Μερκούρης, ἔχει τὸν λόγον.

§44Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 2ας Δεκεμβρίου, ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, εἰς διακοπὴν τοῦ συναδέλφου κ. Ζίγδη, εἶπεν, ὅτι δὲν πρέπει νὰ διακοπῇ ἡ συζήτησις τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως, διότι τὸ θέμα εἰς ὃ αὕτη ἀναφέρεται μετὰ τὸ Κυπριακόν, εἶναι τὸ σοβαρώτερον ζήτημα, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἀπασχολήσῃ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Συμφωνῶ ἀπόλυτα μὲ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, διότι τὸ συζητούμενον θέμα εἶναι ὄντως ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖον πρέπει ὅλους μας νὰ μᾶς ἀπασχολῇ καὶ πρέπει νὰ ἐξετασθῇ, ἂν θὰ πρέπει νὰ ἐξακολουθήσῃ ἡ ἐσωτερικὴ διαμάχη, ἡ ὁποία ὑφίσταται ἐπὶ τόσας δεκαετίας καὶ ἡ ὁποία τόσας συμφορὰς ἐπέφερεν εἰς τὴν χώραν μας. Ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του ὑπέπεσεν εἰς τὸ ὀλίσθημα, εἰς τὸ ὁποῖον ἄλλωστε ὑπέπεσε καὶ ὁ ἄρτι κατελθὼν τοῦ βήματος συνάδελφος. Ἐπεκαλέσθη, τόσον ὁ κ. ὑπουργός, τὸ ἄρθρον 15 τῆς Συμβάσεως τῆς Ρώμης, ὅσον καὶ ὁ συνάδελφος κ. Παπαρρηγόπουλος, ἀλλὰ παρέλειψαν νὰ ἀναφέρουν καὶ τὰ προηγούμενα ἄρθρα. Ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος, ἐπεκαλέσθη καὶ τὸ ἄρθρον 5 ἀλλὰ ἐδιάβασε μόνον μίαν παράγραφον, ὄχι ὁλόκληρον τὸ ἄρθρον. Τὸ ἄρθρον 5 τῆς Συμβάσεως τῆς Ρώμης λέγει τὰ ἑξῆς: «Ἄρθρον 5. 1) Κάθε ἄτομον ἔχει δικαίωμα εἰς τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν ἀσφάλειαν. Οὐδεὶς δύναται νὰ ἀποστερηθῇ τῆς ἐλευθερίας του ἐκτὸς τῶν κατωτέρω περιπτώσεων καὶ συμφώνως πρὸς μίαν διαδικασίαν ὁρισθεῖσαν ὑπὸ τοῦ νόμου. α) Νόμιμος κράτησις προσώπου κατόπιν καταδίκης ὑπὸ ἁρμοδίου Δικαστηρίου. β) Νόμιμος σύλληψις ἢ κράτησις προσώπου διὰ μὴ συμμόρφωσιν πρὸς νόμιμον διαταγὴν δικαστηρίου ἢ διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ἐκπλήρωσις ὑποχρεώσεως τεθείσης διὰ νόμου. γ) Νόμιμος σύλληψις ἢ κράτησις προσώπου πραγματοποιηθεῖσα μὲ τὸν σκοπὸν προσαρμογῆς του ἐνώπιον ἁρμοδίου Νομίμου Ἀρχῆς ἐπὶ εὐλόγῳ ὑπονοίᾳ διαπράξεως ἀδικήματος ἐκ μέρους του ἢ ἐὰν τοῦτο θεωρῆται εὐλόγως ἀπαραίτητον διὰ νὰ παρεμποδισθῇ ἡ διάπραξις ἀδικήματος ἢ ἡ δραπέτευσις τοῦ προσώπου μετὰ τὴν διάπραξιν τοιούτου. δ) Κράτησις ἀνηλίκου διὰ νομίμου διαταγῆς σκοπούσης τὴν ἐπιτήρησιν τῆς ἀγωγῆς του ἢ νόμιμος κράτησις τούτου ἵνα ἀχθῇ ἐνώπιον τῆς ἁρμοδίας νομίμου ἀρχῆς. ε) Νόμιμος κράτησις προσώπου πρὸς ἀποφυγὴν διαδόσεως μολυσματικῶν νόσων, προσώπων φρενοβλαβῶν, ἀλκοολικῶν, τοξικομανῶν ἢ ἀλητῶν. στ) Νόμιμος σύλληψις ἢ κράτησις ἑνὸς προσώπου, ἵνα παρεμποδισθῇ ἡ ἄνευ ἐξουσιοδοτήσεως εἴσοδός του εἰς τὴν Χώραν ἢ προσώπου ἐναντίον τοῦ ὁποίου ὑπάρχει ἔνταλμα ἀπελάσεως ἢ παραδόσεως. 2) Πᾶς ὅστις συλλαμβάνεται, πρέπει νὰ λαμβάνῃ ἀμέσως γνῶσιν καὶ εἰς γλῶσσαν τὴν ὁποίαν ἐννοεῖ, τῶν αἰτίων τῆς συλλήψεώς του καὶ τῶν κατηγοριῶν ποὺ τὸν βαρύνουν. 3) Πᾶς ὅστις, συλλαμβανόμενος ἢ φυλακιζόμενος συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις 1 (γ) τοῦ ἄρθρου τούτου πρέπει ἀμέσως νὰ προσάγεται ἐνώπιον ἑνὸς δικαστοῦ ἢ ἄλλου τινὸς προσώπου ἐπιφορτισμένου διὰ νόμου μὲ Δικαστικὴν ἐξουσίαν καὶ νὰ εἰσάγεται εἰς δίκην ἐντὸς λογικοῦ χρονικοῦ διαστήματος ἢ νὰ ἀφίνεται ἐλεύθερος κατὰ τὴν διαδικασίαν. Ἡ ἐλευθερία αὐτὴ θὰ δίδεται ἔναντι ἐγγυήσεως ἐξασφαλιζούσης τὴν παρουσίαν τοῦ ἐνδιαφερομένου κατὰ τὴν δίκην. 4) Πᾶς ὅστις ἀποστερηθῇ τῆς ἐλευθερίας του διὰ συλλήψεως ἢ κρατήσεως θὰ δικαιοῦται νὰ καταφεύγῃ εἰς τὰ Δικαστήρια, ἵνα τὸ νόμιμον τῆς κρατήσεώς του ἀποφασισθῇ ἐν τάχει καὶ ἂν ἀποδειχθῇ, ὅτι κρατεῖται παρανόμως νὰ τοῦ ἀποδοθῇ ἀμέσως ἡ ἐλευθερία του. 5) Πᾶς ὅστις ἀποδειχθῇ θῦμα συλλήψεως ἢ κρατήσεως κατὰ παράβασιν τῶν διατάξεων τοῦ παρόντος ἄρθρου θὰ δικαιοῦται ἀποζημιώσεως». Τὸ ἄρθρον 9 τῆς ἐν λόγῳ συμβάσεως ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἔρχεται τὸ ἄρθρον 10, εἰς τὸ ὁποῖον ἐπίσης ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς: «Ἄρθρον 10. 1. Κάθε ἄτομον ἔχει δικαίωμα εἰς τὴν ἐλευθερίαν ἐκφράσεως. Τὸ δικαίωμα τοῦτο περιλαμβάνει τὴν ἐλευθερίαν γνώμης καὶ τὴν ἐλευθερίαν τοῦ δέχεσθαι καὶ μεταδίδειν πληροφορίας ἢ ἰδέας ἄνευ παρεμβάσεως δημοσίας ἀρχῆς καὶ ἀνεξαρτήτως συνόρων. Τὸ παρὸν ἄρθρον δὲν ἐμποδίζει τὰ Κράτη ἀπὸ τοῦ νὰ ζητοῦν ἀπὸ τὰς ἐπιχειρήσεις ραδιοφωνίας, κινηματογράφων ἢ τηλεοράσεως νὰ ἐφοδιάζωνται μὲ ἀδείας λειτουργίας. 2. Ἡ ἄσκησις τῶν ἐλευθεριῶν τούτων, συνεπαγομένη καθήκοντα καὶ εὐθύνας, δυνατὸν νὰ ὑποβάλλεται εἰς ὡρισμένας διατυπώσεις, ὅρους, περιορισμοὺς ἢ κυρώσεις, προβλεπομένας ὑπὸ τοῦ νόμου καὶ ἀποτελούσας ἀναγκαῖα μέτρα εἰς μίαν Δημοκρατικὴν Κοινωνίαν, διὰ τὴν Ἐθνικὴν ἀσφάλειαν, τὴν ἐδαφικὴν ἀκεραιότητα ἢ τὴν Δημοσίαν ἀσφάλειαν διὰ τὴν πρόληψιν ἀταξίας ἢ ἐγκλήματος, διὰ τὴν προστασίαν τῆς ὑγείας ἢ τῆς ἠθικῆς, διὰ τὴν προστασίαν τῆς ὑπολήψεως ἢ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἄλλων, διὰ τὴν πρόληψιν ἀποκαλύψεως πληροφοριῶν ἐμπιστευτικῆς φύσεως ἢ διὰ τὴν διαφύλαξιν τοῦ κύρους καὶ τῆς ἀμεροληψίας τῆς Δικαστικῆς Ἐξουσίας». Τὸ ἄρθρον 11: «1. Κάθε ἄτομον, ἔχει δικαίωμα ἐλευθερίας εἰς τὰς εἰρηνικὰς συγκεντρώσεις καὶ ἐλευθερίας εἰς τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τοὺς ἄλλους, ὡς ἐπίσης δικαίωμα ἱδρύσεως μετ’ ἄλλων καὶ νὰ λαμβάνῃ μέρος εἰς Συνδικᾶτα διὰ τὴν προστασίαν τῶν συμφερόντων του. 2. Οὐδεὶς ἄλλος περιορισμὸς δύναται νὰ τεθῇ ἐπὶ τῆς ἀσκήσεως τῶν δικαιωμάτων τούτων, ἐκτὸς τῶν ὅσων ἔχουν τεθῇ ὑπὸ τοῦ νόμου καὶ εἶναι ἀναγκαῖοι εἰς μίαν Δημοκρατικὴν Κοινωνίαν διὰ τὰ συμφέροντα τῆς Ἐθνικῆς ἢ Δημοσίας ἀσφαλείας, διὰ τὴν πρόληψιν ἀταξίας ἢ ἐγκλήματος διὰ τὴν προστασίαν τῆς ὑγείας ἢ τῆς ἠθικῆς ἢ διὰ τὴν προστασίαν τῶν δικαιωμάτων καὶ ἐλευθεριῶν τῶν ἄλλων. Τὸ παρὸν ἄρθρον δέον ὅπως μὴ ἀπαγορεύῃ τὴν ἐπιβολὴν νομίμων περιορισμῶν ἐπὶ τῆς ἀσκήσεως τῶν δικαιωμάτων τούτων ὑπὸ μελῶν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, τῆς Ἀστυνομίας ἢ τῆς Κρατικῆς λειτουργίας». Αὐτὸ ἀφορᾷ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας. Ἔχομεν ἐπίσης τὸ ἄρθρον 14. Τὸ ἄρθρον τοῦτο ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Ἡ ἀπολαυὴ τῶν δικαιωμάτων καὶ ἐλευθεριῶν, ἀναγράφονται ἐν τῇ συμβάσει ταύτῃ, δέον νὰ ἐξασφαλισθῇ ἄνευ διακρίσεως φύλλου, φυλῆς, χρώματος, γλώσσης, θρησκείας, πολιτικοῦ ἢ ἄλλου φρονήματος, ἐθνικῆς ἢ κοινωνικῆς καταγωγῆς, περιπτώσεις ἐθνικῆς μειονότητος περιουσίας, καταγωγῆς ἢ οἱασδήποτε ἄλλης καταστάσεως». Καὶ φθάνομεν εἰς τὸ ἄρθρον 15, τὸ ὁποῖον λέγει τὰ ἑξῆς: «.... (ἀναγινώσκει) ....». Καὶ ἐρωτῶ τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐὰν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔχῃ εἰδοποιήσει τὴν Γραμματείαν τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, ὅτι μετὰ 10ετίαν ἀπὸ τῆς λήξεως τοῦ συμμοριτοπολέμου, ἐξακολουθεῖ νὰ διατηρῇ τὰ ἔκτακτα μέτρα. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 15 ἐστήριξε τὰς ἐπιχειρήματά της ἡ Ἀγγλικὴ Ἀντιπροσωπεία κατὰ τῆς προσφυγῆς μας διὰ τὴν ἐν Κύπρῳ κατάστασιν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης. Καὶ ὅμως ἦλθε τὸ Συμβούλιον καὶ ἀπέρριψε τὴν ἀγγλικὴν πρότασιν καὶ ἐδέχθη τὴν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου.

§45Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε συνάδελφε, κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, εἰς τὴν ὁποίαν παρέστητε ὡς ἀντιπρόσωπος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως....

§46Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὄχι ἀντιπρόσωπος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, κύριε συνάδελφε, ἀλλὰ πολιτικὸς σύμβουλος τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἀντιπρόσωπος τῆς Κυβερνήσεως, ἦτο ὁ μόνιμος ἀντιπρόσωπος τῆς Ἑλλάδος.

§47Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἤθελον νὰ ἐρωτήσω, ἐὰν κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ἀντετάχθη ἐκ μέρους τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως, ἐναντίον τῆς Ἑλληνικῆς προσφυγῆς, ὅτι καὶ ἡ Ἑλλὰς διατηρεῖ τὰ ἔκτακτα μέτρα.

§48Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν εἶναι δικαίωμα τῆς οἱασδήποτε ἀντιπροσωπείας νὰ ἐρωτᾷ, ἐὰν διατηροῦνται ἔκτακτα μέτρα εἰς ἄλλην χώραν.

§49Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἠρώτησα τὸν κ. συνάδελφον, ἂν ἀντετάχθη ἐκ μέρους τοῦ Βρεταννοῦ ἀντιπροσώπου, ὅτι καὶ ἡ Ἑλλὰς παραβιάζει τὴν σύμβασιν τῆς Ρώμης, διατηροῦσα ἔκτακτα μέτρα.

§50Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἐπειδὴ εἶσθε ἐξ ἐκείνων τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι παρακολουθεῖτε ὅλα τὰ θέματα, θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίζετε, ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις καὶ ἡ Κυβέρνησις ἡ Βρεταννικὴ δὲν ἀνεκοίνωσαν τὰ πρακτικά, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι συμβατικῶς καὶ κατὰ μείζονα λόγον ἐγώ, ὁ ὁποῖος παριστάμην εἰς τὴν συνεδρίασιν νὰ μὴ ἀναφέρωμεν περικοπὰς τῶν πρακτικῶν. Ἐὰν σεῖς, ὅμως, ὡς κυβερνητικὸς βουλευτής, ὁ ὁποῖος ἔχετε ὅλην τὴν εὐκολίαν καὶ δὲν σᾶς ἔχουν κλεισθῆ οἱ πόρτες ἑρμητικῶς, ὅπως δι’ ὁλόκληρον τὴν Ἀντιπολίτευσιν, δι’ ὅλας τὰς ἐθνικὰς ὑποθέσεις, μεταβῆτε εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ἴδετε τὰ πρακτικά, θὰ ἴδετε τὶ μοῦ εἶπεν ὁ GENE-RAL Σολίσιτορ καὶ τί τοῦ εἶπον ἐγώ.

§51Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Δὲν νομίζω, ὅτι ἡ ὀργή σας διὰ τὰ πρακτικά, δικαιολογεῖται. Σεῖς μέχρις ὅτου ἐνταχθῆτε εἰς τὴν ΕΔΑ, εἴχετε γνῶσιν τῶν φακέλλων.

§52Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Μὴ κάμνετε ὑπαινιγμούς.

§53Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Ἂν δὲν προσκρούωμεν εἰς τὴν μυστικότητα τῶν πρακτικῶν, ὑπάρχει τοιαύτη αἰτίασις τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως.

§54Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Σᾶς ἀπήντησα εὐκρινέστατα: Πηγαίνετε νὰ ἴδετε τὰ πρακτικά, δὲν ἠμπορῶ νὰ ἀπαντήσω, διότι δεσμεύομαι συμβατικῶς, μέχρις ὅτου ἀνακοινωθοῦν αὐτὰ ὅλα ἀπὸ τὰς δύο Κυβερνήσεις. Συμβατικῶς, δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ ἀπαντήσω, πῶς θέλετε νὰ σᾶς τὸ εἴπω;

§55Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Δὲν ἔχετε δικαίωμα, οὔτε περὶ μιᾶς στιχομυθίας, ἡ ὁποία ἐγένετο, ὡς μᾶς εἴπετε;

§56Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὄχι, δὲν ἔχω δικαίωμα.

§57Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Μερκούρη, θὰ κάμω μίαν διευκρίνησιν. Ὅταν ἡμεῖς κατηγγείλαμεν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τὴν Ἀγγλίαν διὰ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐφαρμόζει, ἡ καταγγελία ὑπῆρξε σημαντικὴ καὶ ἐχρησιμοποιήθη δημοσίᾳ, ὡς ἐπιχείρημα τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀνεκοινώθη καὶ εἰς τὸν Διεθνῆ τύπον. Ἐπίσης, ἀνεγράφησαν καὶ αἱ θέσεις τῶν ἐκπροσώπων, τὰς ὁποίας λαμβάνουν. Μέχρις τῆς στιγμῆς, τοὐλάχιστον, ἀπὸ ὅσα γνωρίζω, δὲν ἤκουσα νὰ καταγγέλλεται ἡ Ἑλλὰς ἐπὶ παραβάσει τῆς Συμβάσεως τῆς Ρώμης, διὰ τὰ μέτρα ἐκτοπίσεων τὰ ὁποῖα λαμβάνονται. Τοὐλάχιστον, ἀπὸ πλευρᾶς δημοσίας διεθνοῦς γνώμης, αὐτὸ εἶναι ἀναμφισβήτητον. Ἂν ὑπάρχῃ ἀπόρρητον εἰς τὰς συζητήσεις τοῦ Συμβουλίου ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ κωλύεσθε νὰ τὸ ἀνακοινώσητε, αὐτὸ ἀφορᾷ ὑμᾶς, πάντως, οὐδέποτε μέχρι σήμερον ἐτέθη θέμα καταγγελίας τῆς Ἑλλάδος, ὅτι διατηρεῖ μέτρα, κατὰ παράβασιν καὶ ἐκτροπὴν τῆς συμβάσεως τῆς Ρώμης.

§58Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἐδῶ συμβαίνει μία παρεξήγησις. Δὲν εἶπον ἐγώ, ὅτι μᾶς κατήγγειλεν ἡ Μεγ. Βρεταννία....

§59Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Οἱαδήποτε χώρα.

§60Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. ... ὅτι διατηροῦμεν ἔκτακτα μέτρα. Εἶπον, ὅτι ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις, ὑποστηρίζουσα τὸ μὴ παραδεκτὸν τῆς προσφυγῆς μας, ἐστηρίχθη ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 15 τῆς συμβάσεως καὶ ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ καὶ ἡ Ὑποεπιτροπή, ἡ ὁποία εἶχε τὸ κύριον ἔργον, ὡς διεξάγουσα τὰς ἀνακρίσεις, δὲν ἔκαμε δεκτὴν αὐτὴν τὴν πρότασιν. Δὲν ἐδέχθη τὴν ἄποψιν τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐδέχθη, ὅτι, πράγματι, παραβιάζονται τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ τῆς συμβάσεως, εἰς τὴν Κύπρον. Καὶ ἐπροχωρήσαμεν μὲ τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα, ὅσον ἀφορᾷ τὰ ἔκτακτα μέτρα, διότι ἀκόμη ἐπὶ τῶν βασανιστηρίων δὲν ἔχει ἐξαχθῆ τὸ πόρισμα. Ὁ κ. Ράλλης, μὲ ἠρώτησεν, ἂν κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν συζητήσεων ἐπρόβαλεν ἕνα τοιοῦτον ἐπιχείρημα ἡ Ἀγγλικὴ Ἀντιπροσωπεία. Ἀπαντῶ — καὶ ἂν ἦτο ἐδῶ ὁ συνάδελφός σας ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν, θὰ μὲ ἐδικαίωνε — ὅτι συμβατικῶς, μέχρις ὅτου βγῇ ἡ ἀπόφασις —καὶ ἂν δὲν ἀπατῶμαι εἶναι 3μηνον ἢ 4μηνον— τότε μόνον γίνονται τὰ πρακτικὰ καὶ ἡ ἀπόφασις κτῆμα τῶν Κυβερνήσεων, αἱ ὁποῖαι δύνανται καὶ νὰ τὰς χρησιμοποιήσουν. Συνεπῶς, ἐγώ, ὁ ὁποῖος, μάλιστα, ἔτυχε νὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ὑποστηρίξω αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν, ἔχω κώλυμα. Ἀλλὰ θὰ ἤμην ἀδικαιολόγητος νὰ ἐκθέσω καὶ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸ Κυπριακόν, δηλαδὴ διὰ νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν. Προτιμῶ τὰς συνεπείας τῆς ἀρνήσεως τῆς ἀπαντήσεώς μου, παρὰ νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν.

§61Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἀνεξαρτήτως τῆς γνώμης σας ἂν πρέπει νὰ ἀνακοινώσητε ἢ ὄχι, αὐτὸ νομίζω, ὅτι ὑπάρχει καὶ ἄλλη περίπτωσις, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔγινε χρῆσις αὐτοῦ τοῦ πράγματος. Συγκεκριμένως, ὅταν ἐπεσκέφθη τὴν Ἑλλάδα ὁ ἐργατικὸς βουλευτὴς κ. BROA-DUAY, εἷς ἐκ τῶν σοβαρωτέρων παραγόντων τοῦ Ἐργατικοῦ Κόμματος, οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρονται διὰ τὸ Κυπριακὸν καὶ συγκεκριμένως διὰ τὰς ὠμότητας τῶν Ἄγγλων καὶ τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐφαρμόζονται εἰς τὴν Κύπρον, ἔκαμε διάβημα εἰς τὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως κ. Καραμανλῆ καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀνέφερε καὶ τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων καὶ ὅτι ἡ διατήρησις αὐτοῦ τοῦ μέτρου εἰς τὴν Ἑλλάδα, δυσκολεύει πολὺ τὴν κινητοποίησιν τῆς Ἀγγλικῆς κοινῆς γνώμης, διὰ τὴν κατάργησιν ἀναλόγων ἐκτάκτων μέτρων εἰς τὴν Κύπρον. Ἐπιβεβαίωσιν αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ἀποτελοῦν καὶ τὰ ὅσα ἔγραφον αἱ ἀγγλικαὶ ἐφημερίδες, αἱ ὁποῖαι ἔλεγον τὰ ἑξῆς: Ὅτι, ἀφοῦ αὐτὸ γίνεται εἰς τὰς Ἀθήνας, διὰ λόγους δημοσίας τάξεως, τί πρέπει νὰ γίνεται εἰς τὴν Κύπρον, ποὺ ὁ στρατός μας ἀντιμετωπίζει τὴν ἀνταρσίαν; Ἑπομένως, πέραν τοῦ πνεύματος αὐτοῦ, ὑπὸ τὸ ὁποῖον ἀνέπτυξεν ὁ κ. συνάδελφος, τοῦ τί σημαίνει τὸ ἄρθρον 15 τῆς Συμβάσεως τῆς Ρώμης, νομίζω, ὅτι ὑπάρχουν καὶ συγκεκριμένα περιστατικά, ὅπου γίνεται χρῆσις ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀγγλίας, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν ἀναλόγων μέτρων, εἰς μίαν περιοχήν, ὅπου εἶναι ὁλοφάνερος ἡ ἔκτακτος ἀνάγκη.

§62Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Μπριλλάκη, ὁ κ. Ράλλης ἔκαμε μίαν διακοπήν, ἡ ἔννοια τῆς ὁποίας ἦτο σαφής· ὅτι δηλαδὴ διὰ τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐπεκαλέσθητε σεῖς δὲν κατηγγέλθη ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ ἄλλας χώρας, οὔτε καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν Ἀγγλίαν ἐκατηγορήθη, διὰ διατήρησιν ἐκτάκτων μέτρων, τὰ ὁποῖα οὔτε καὶ ἡ Ἀγγλία δὲν ἐτόλμησε νὰ ὀνομάσῃ ὡς μέτρα ἀνεπίτρεπτα, κατὰ τὴν σύμβασιν τῆς Ρώμης. Καὶ καταπλήσσεται ὁ συνάδελφος, πῶς ἐνῷ ξέναι χῶραι, δεχθεῖσαι τὰ πυρὰ, ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ τὰ ἰδικά μας, δὲν ἀπετόλμησαν νὰ ἀποδώσουν εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος τοιαύτην μομφήν, ἔρχονται Κόμματα Ἑλληνικά, τὰ ὁποῖα τῆς ἀποδίδουν αὐτὴν τὴν αἰτίασιν. Αὐτὴ ἦτο ἡ ἀπορία τοῦ κ. Ράλλη. Ἀλλὰ τὸ ὅτι σεῖς ἀναγκάζεσθε νὰ ἐπικαλεσθῆτε τὴν διαμαρτυρίαν ἑνὸς καὶ μόνον Ἄγγλου βουλευτοῦ, μᾶς ὁδηγεῖτε εὐθέως εἰς διάψευσιν τῶν λόγων καὶ ὑπαινιγμῶν τοῦ κ. Μερκούρη. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι σοβαρὸν ν’ ἀσχολούμεθα μὲ τὰς αὐθαιρέτους ἀπόψεις ἑνὸς Ἄγγλου βουλευτοῦ, ὁ ὁποῖος καμμίαν δὲν ἔχει θέσιν εἰς τὰ ἐσωτερικά μας πράγματα. Δὲν γνωρίζω, ἐὰν τὸν ἐδέχθη ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐὰν δὲν τοῦ ἀπηγόρευσεν, ἐφ’ ὅσον τὸν ἐδέχθη καὶ νὰ ἀναφερθῇ ἀκόμη ἐπὶ τῶν ἐσωτερικῶν μας θεμάτων. Πάντως, ἂν τὸν ἐδέχθη, εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ τοῦ ἀπηγόρευε καὶ νὰ ψελλίσῃ ἀκόμη, ἐπὶ ἐσωτερικῶν μας θεμάτων καὶ ὑποθέσεων.

§63Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Θὰ ἔπρεπεν, ὁ κ. Μερκούρης, νὰ ἐξηγήσῃ τὸν μηχανισμὸν τῆς λειτουργίας τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν δικαιωμάτων τοῦ Συμβουλίου Εὐρώπης. Θὰ ἔβλεπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ ἀντλεῖ ἀπὸ ἐκεῖ, εἶναι ὅλα ἀσύστατα, διὰ τὸν λόγον, ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχουν συγκεκριμέναι καταγγελίαι διὰ συγκεκριμένας παραβάσεις τῆς Συμβάσεως τῆς Ρώμης, αἱ ὁποῖαι καταγγέλλονται ὑπὸ Κυβερνήσεως, δι’ ὅσα ἔκαμε ἄλλη Κυβέρνησις. Τοιαῦται καταγγελίαι, δὲν ὑπάρχουν πολλαί. Ὑπῆρχεν ἡ Ἑλληνικὴ καὶ αὐτὴν τὴν συγκεκριμένην ἐπέμβασιν κατήγγειλεν ἡ Ἑλλάς, πάσχουσα ἐθνικῶς, εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, διότι πρόκειται περὶ τῶν Κυπρίων, τοὺς ὁποίους ἐβασάνιζον καὶ βασανίζουν οἱ Ἄγγλοι. Ἠμπορεῖ, ἀναμφισβητήτως, εἰς τὰ πρακτικὰ νὰ ὑπάρχῃ ἀπόκρισις ἐκ μέρους τῶν ἀντιπροσώπων τῆς Ἀγγλίας, ὅτι σεῖς διατηρεῖτε ἔκτακτα μέτρα εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ μᾶς εἶπον, ὅτι, λέγετε διὰ τὴν Κύπρον, ἀλλὰ ἔκτακτα μέτρα ἔχετε καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα.

§64Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν συμφωνῶ μαζί σας, διότι, ἡ μὲν διαδικασία εἶναι ὅπως τὴν ἀνεφέρατε, ὅταν, ὅμως, ἕνα Κράτος κρατῇ ἐν ἰσχύϊ μέτρα ἐξ ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ἐγκαλεῖ εἰς ἕνα διεθνῆ ὀργανισμόν, ὄχι ἁπλῶς θὰ ἐδέχετο ἀπάντησιν, ἀλλὰ θὰ ἐδέχετο καταιγισμὸν καὶ διὰ τοῦ διεθνοῦς τύπου καὶ διὰ τῶν διεθνῶν ἐκδηλώσεων καὶ ἐντὸς τοῦ Συνεδρίου αὐτοῦ, ὑπὲρ τῆς προστασίας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Συνεπῶς, δὲν εἶναι τὸ ζήτημα, ἐὰν θὰ εὑρίσκετο τρόπος ἐγκλήσεως τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ ἐξουδετερώσεως τοῦ ἠθικοῦ ἐρείσματος τῆς Ἑλλάδος, διότι ἔχει ἔκτακτα μέτρα. Οἱ ἄγγλοι νομίζετε, ὅτι δὲν θὰ εὕρισκον τρόπον ν’ ἀπαντήσουν ἐπὶ μιᾶς κατηγορίας, τὴν ὁποίαν τοὺς προσῆψεν ἡ Ἑλλάς;

§65Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἡ Ἀγγλία ἔχει μεγάλα μέσα ἀμύνης. Δεύτερον, εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἡ Συντηρητικὴ Κυβέρνησις τῆς Ἀγγλίας, ἐπιθυμεῖ νὰ ἰσχύουν τὰ ἔκτακτα μέτρα εἰς τὴν Ἑλλάδα.

§66Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Αὐτὴ εἶναι μία ἄλλη διαπίστωσις, τὴν ὁποίαν κάμνετε καὶ ἡ ὁποία νομίζω, ὅτι εἶναι μία διέξοδος τῆς διαλογικῆς συζητήσεως. Ἐὰν δεχθῶμεν αὐτὴν τὴν ἄποψιν, ἐγὼ θὰ ἠμποροῦσα νὰ ὑποστηρίξω κἄτι ἄλλο, ὅτι τὴν ἐποχὴν ποὺ εἶχεν ἀνάγκην χρησιμοποιήσεως ἑλληνικῶν παραγόντων, διὰ τὴν προσπάθειάν της, ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις, ἐχρησιμοποίησε κατ’ ἐξοχὴν τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα τῆς Κύπρου, τὸ ὁποῖον κατ’ ἐπανάληψιν κατεπρόδωσε τὸν ἀγῶνα. Συνεπῶς, ἐκεῖνο θὰ χρησιμοποιήσῃ καὶ ὄχι τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα διατηρεῖ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις.

§67Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Εἰς τὸ Στρασβοῦργον, παρίσταντο καὶ Ἐργατικοὶ βουλευταί;

§68Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε Ράλλη, μὴ συγχέετε τὴν Συνέλευσιν, μὲ τὴν Ἐπιτροπὴν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἦτο ἐκεῖ ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης τῆς Ἀγγλίας, ἦτο ὁ Νομικὸς Σύμβουλος τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν καὶ μία δεκὰς δικηγόρων. Μὴ συγχέετε, ἐπαναλαμβάνω, τὴν Συνέλευσιν μὲ τὸν Ὀργανισμόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐντελῶς ἀνεξάρτητος καὶ ἔχει ἐντελῶς δικαστικὴν μορφήν. Ἐπειδὴ τὸ ἄρθρον 15, λέγει σαφῶς, εἰς τὴν τελευταίαν του παράγραφον, ὅτι ὀφείλουν τὰ συμβαλλόμενα Κράτη, εἰς περίπτωσιν, καθ’ ἣν ἀναγκασθοῦν νὰ ἐπιβάλουν ἔκτακτα μέτρα, νὰ εἰδοποιοῦν τὴν Γενικὴν Γραμματείαν, ἐὰν ἠμπορῆτε, κ. ὑπουργὲ τῶν Ἐσωτερικῶν, νὰ μὲ πληροφορήσητε, ἐὰν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐπληροφόρησε τὴν Γενικὴν Γραμματείαν τοῦ Συμβουλίου Εὐρώπης, διατί, διὰ λόγους α, β, γ, δ, τοὺς ὁποίους, βεβαίως, θὰ παρουσίαζεν ὡς ἀναγκαίους, ἐξετράπη τῆς Συμβάσεως. Ἐάν, κύριε ὑπουργέ, ἔχετε πρόχειρον τὴν ἀπάντησιν, μοῦ τὴν δίδετε, ἄλλως δὲν ἐπιμένω. Κύριοι, ὅσον ἀφορᾷ αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος καὶ τὰ ὁποῖα ἀνέγνωσεν, ὑπάρχουν τὰ πρακτικὰ τῶν συζητήσεων τοῦ 1949 εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τὴν Νομικὴν τοῦ Συμβουλίου Εὐρώπης, ὅταν συνεζητεῖτο ἐν γένει ἡ σύμβασις.

§69Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Περιελήφθησαν, ὅμως, εἰς τὴν αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου.

§70Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὄχι.

§71Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Μὴ μὲ διαψεύδετε, διότι θὰ σᾶς φέρω σὲ 5′ τῆς ὥρας τὰ κείμενα.

§72Κ. ΡΑΛΛΗΣ. Κύριε Μερκούρη, εἰς τὸ Στρασβοῦργον παρίσταντο Ἐργατικοὶ βουλευταὶ καὶ ἐκπρόσωποι τῆς Συντηρητικῆς Κυβερνήσεως;

§73Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε Ράλλη, μὴ συγχέετε τὰ πράγματα. Ἡ συνέλευσις τοῦ Συμβουλίου, δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Ὀργανισμόν. Ἦτο, βεβαίως, ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης τῆς Ἀγγλίας, ὁ Νομικὸς Σύμβουλος καὶ δέκα δικηγόροι. Ἐπειδὴ τὸ 15ον ἄρθρον τῆς συμβάσεως λέγει σαφῶς, εἰς τὴν τελευταίαν του παράγραφον, τὰ ἑξῆς: «...... (ἀναγινώσκει) ......», θὰ ἤθελον, ἐὰν ἔχετε πρόχειρον τὴν ἀπάντησιν, νὰ μοῦ εἴπητε, ἐὰν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐξετράπη. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος, πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι τὰ πρακτικὰ τὰ ὁποῖα ἀνέγνωσεν, εἶναι τὰ πρακτικὰ τῶν συζητήσεων τοῦ 1949 εἰς τὴν Νομικὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης.

§74Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ὅμως, κύριε συνάδελφε, περιελήφθησαν εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου, τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς ἀναγνώσω μετ’ ὀλίγον.

§75Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Καὶ εἰς τὸν λόγον του, ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ οἱ ἄλλοι ἀξιότιμοι ὑπουργοὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἀπαντῶντες εἰς τὴν ἐπερώτησιν, ἡ ὁποία ὑπεβλήθη, ἔκαμον μίαν ἀναδρομὴν εἰς τὸ παρελθόν. Ἔφθασαν ἀκόμη καὶ μέχρι τοῦ 1920.

§76Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Προσθέτω καὶ τοῦτο.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Παπαρρηγόπουλε, δὲν εἶναι ἐποικοδομητικὸν πλέον, νὰ γίνωνται συνεχῶς διακοπαί.

§78Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκτὸς τοῦ κυρίου ὑπουργοῦ, δὲν δέχομαι καμμίαν διακοπὴν ἀπὸ κανένα. Ἔλεγον, λοιπόν, κύριοι, ὅτι ἐφθάσαμεν καὶ μέχρι τοῦ 1920. Ἀνεφέρθη ἀκόμη καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Κύριοι, προσπαθῶ καὶ ἐγὼ προσωπικῶς, νὰ κρατήσω ὅλες τὶς ὡραῖες σελίδες τῆς ἱστορίας μας, ἀπὸ τοῦ 1915 μέχρι τοῦ 1940 καὶ νὰ ἀπαλείψω ἀπὸ τὴν μνήμην μου ὅλες τὶς ὡραῖες σελίδες τῆς ἱστορίας μας ἀπὸ τοῦ 1915 εἰς τὴν τύχην τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τοῦ 1915 μὲ τὸν διχασμὸν μέχρι τοῦ 1940. Ἐγώ, ὁ ὁμιλῶν, εἰς τὸ χρονικὸν αὐτὸ διάστημα, ἐπῆγα 8 χρόνια φυλακὴ καὶ ἐξορία. Χιλιάδες ἄνθρωποι ἐφυλακίσθησαν, ἑκατοντάδες ἐτυφεκίσθησαν. Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Ἑλλάδος ὡδηγήθη εἰς τὸ Γουδί, ἀρχιστράτηγοι ὡδηγήθησαν εἰς τὸ Γουδί, δὶς ἤλλαξε τὸ Πολίτευμά μας. Τί καλὸν εἴχομεν, ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν μεγάλην συμφοράν; Μέγαν ἀνταγωνισμὸν τῶν δύο κόσμων, τοῦ βενιζελισμοῦ καὶ τοῦ ἀντιβενιζελισμοῦ ἢ τοῦ βασιλισμοῦ, ἂν θέλετε. Ἐπαναλαμβάνω, δὶς μετεβλήθη τὸ Πολίτευμά μας καὶ ὑπέστημεν μίαν τετραετῆ δικτατορίαν. Αὐτὸ ἦτο τὸ ἀποτέλεσμα, ἀναστολὴ τῆς οἰκονομικῆς προόδου τῆς Ἑλλάδος, μὴ ἀξιοποίησις τῶν ἀγώνων τοὺς ὁποίους ἔκαμεν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, εἰς τὰ πεδία τῶν μαχῶν. Καὶ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ κατάντημα νὰ μὴ χαιρετῶνται τὰ ἀδέλφια μεταξύ των, οἰκογένειαι εἶχον διχασθῆ καὶ ἐχύθη πολὺ αἷμα, ἀλλὰ εἶσθε νεώτεροι σεῖς καὶ καλὰ κάμνετε, οὔτε νὰ τὸ ἐνθυμῆσθε, οὔτε νὰ θέλετε νὰ τὸ μάθετε. Μετὰ τὴν ἕνωσιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, διὰ νὰ ἀποκρούσωμεν τὸν ἐξωτερικὸν ἐχθρὸν καὶ μετὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ ἔπους τῆς Ἀλβανίας καὶ τῶν ὀχυρῶν τῆς Μακεδονίας, ἔρχεται ἡ κατοχὴ καὶ ἡ ἀντίστασις καὶ μέσα εἰς τὴν ἀντίστασιν δημιουργοῦνται τὰ ρεύματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν ἦσαν μόνον φαινόμενα εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἦσαν φαινόμενα εἰς ὅλα ἐκεῖνα τὰ Κράτη, τὰ ὁποῖα εἶχον τὴν ἀτυχίαν νὰ ὑποστοῦν τὴν κατοχὴν καὶ νὰ ἀγωνισθοῦν εἰς τὴν ἀντίστασιν ἐναντίον τῶν κατακτητῶν. Εἰς ὅλας τὰς ὁμάδας τῆς ἀντιστάσεως, ἐπαναλαμβάνω, ὄχι εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ εἰς ὅλα τὰ Κράτη, τὰ ὁποῖα ἔκαμον ἀντίστασιν ἐναντίον τοῦ κατακτητοῦ, διεμορφώθησαν συγχρόνως καὶ διάφοροι ἰδεολογίαι, αἱ ὁποῖαι συνεκρούσθησαν μεταξύ των, Προχθές, μοῦ ἐδόθη ἀφορμή, εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐθνικῆς Ἀμύνης, νὰ εἴπω, ὅτι εἰς τὴν Ἰταλίαν ὑπῆρξαν, μετὰ τὴν ἀνακωχὴν τοῦ 1943 καὶ μέχρι τῆς ἀπελευθερώσεως, δεκάδες χιλιάδων τὰ θύματα τῶν ἀντιμαχομένων ἀνταρτικῶν ὁμάδων καὶ ὅμως οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες τῆς Ἰταλίας, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν μέγα Εὐρωπαῖον καὶ μέγαν Ἰταλὸν Ντὲ Γκάσπερι, τί ἐζήτησαν, πρὸς Θεοῦ, φθάνει, σβῆστε αὐτά, μὴ τὰ ἀναφέρετε, διότι ἔχομεν αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἕνα ἀγῶνα τεράστιον, τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς Ἰταλίας καὶ τὸ νὰ διεκδικήσωμεν καὶ νὰ προστατεύσωμεν τὴν ἀκεραιότητα μετὰ τὴν ἧτταν μας...

§79Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Ἔκαμον οἱ Ἰταλοὶ κομμουνισταί, ὅ,τι ἔκαμον οἱ ἰδικοί μας κομμουνισταί;

§80Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Νομίζω, ὅτι ὁμιλῶ ἀρκετὰ εὐκρινῶς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν. Ἐγώ εἶπον, ὅτι δεκάδες χιλιάδες ἄνθρωποι ἔπαθαν εἰς τὴν Ἰταλίαν. Εἰς τὴν Γαλλίαν τὸ ἴδιον, ἐκύτταξαν νὰ γίνῃ ὅ,τι εἶναι δυνατόν, διὰ νὰ σταματήσῃ αὐτὴ ἡ ἱστορία. Βεβαίως, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, συνέβησαν ἐδῶ γεγονότα τραγικά, τραγικώτατα, αἷμα, ἀγῶνες, τὸ Κράτος ἐπεβλήθη. Δεύτερος ἀγών, ἐπίσης αἱματηρός, ὁ ὁποῖος ἐπῆρε πλέον τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἐμφυλίου πολέμου.

§81Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Τοῦ ἐμφυλίου πολέμου, ὄχι.

§82Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἕλληνες ἦσαν ἀπ’ ἐδῶ, Ἕλληνες ἦσαν καὶ ἀπ’ ἐκεῖ.

§83Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχω δηλώσεις σας, τί λέτε σεῖς ὁ ἴδιος.

§84Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Νὰ μοῦ διαβάσετε ἑκατὸν χιλιάδες δηλώσεις, κύριε Παπαρρηγόπουλε. Ἐσυνήθισα πάντοτε, εἰς τὰ 40 μου χρόνια τοῦ πολιτικοῦ βίου, νὰ ἀναλαμβάνω τὴν εὐθύνην τῶν πολιτικῶν μου πράξεων. Συνεπῶς, κατελήξαμεν εἰς τὸ 1950 καὶ ἀπὸ τὸ 1950 ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἀγῶνος καὶ ὁ Πρόεδρος Σοφούλης ἔκαμε προτάσεις καὶ μέτρα εἰρηνεύσεως, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ ἀγῶνος, ἀμέσως ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Προδευτικῶν, ἂν καὶ δὲν ἀπατῶμαι, εἶπεν, ὅτι διὰ νὰ προχωρήσωμεν ἐμπρός, πρέπει νὰ ὑπάρξῃ λήθη τοῦ παρελθόντος.

§85Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε συνάδελφε, εἴπατε, ὅτι τὸ παρελθὸν βλάπτει γενικώτερον τὰς προσπαθείας τοῦ Ἔθνους καὶ ἐφέρατε τὸ παράδειγμα τῆς Ἰταλίας. Πέραν τοῦ παρελθόντος, δὲν ἔχετε καμμίαν ἀνησυχίαν διὰ τὸ παρόν;

§86Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Θὰ φθάσω ἐπ’ αὐτοῦ.

§87Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ἡ κατεύθυνσις, τὴν ὁποίαν μᾶς δίδει τὸ Κόμμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ὑπὸ δίωξιν, διότι ἔκαμον σαφῆ δήλωσιν, ὅτι τὰ μέτρα στρέφονται ἐναντίον τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, διδάσκει συμπερασματικῶς τοῦτο, ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία συμβαίνει νὰ εἶναι μία φυλὴ ἀπομεμονωμένη εἰς τὸν κόσμον τελείως καὶ ἡ ὁποία ἐπὶ 3.000 χρόνια ἐκράτησε καὶ θὰ κρατήσῃ τὴν ἄμυναν μόνη της, δὲν ἔχει συγγενεῖς καὶ συμπαραστάτας λαούς, ὅπως ἄλλα Κράτη. Διότι ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ μία ἐκτροπὴ τοῦ Ἰράκ, ἀλλὰ θὰ ὑπάρξουν 50.000.000 Ἄραβες, ποὺ θὰ προστρέξουν. Τὸ ἴδιον θὰ συμβῇ καὶ μὲ τὴν Σλαβικὴν φυλήν, τὸ ἴδιον μὲ τοὺς Λατίνους, τοὺς Ἀγγλοσάξωνας κλπ. Διὰ τὴν Ἑλληνικὴν φυλήν, ὅμως, ἡ ὁποία εἶναι ἀπομεμονωμένη εἰς τὸν κόσμον, δὲν ὑπάρχουν λαοὶ συγγενεῖς καὶ συμπαραστάται. Ὁ κομμουνισμός, ἐναντίον τοῦ ὁποίου στρέφονται τὰ μέτρα αὐτά, διδάσκει, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ὅτι πρέπει ἡ Ἑλλὰς νὰ ἀποκοπῇ ἀπὸ ὅλους τοὺς συμμάχους της καὶ νὰ προέλθῃ εἰς τὰς ἐπιδιώξεις, τὰς ὁποίας θὰ ἀναλάβῃ μέσα καθαρῶς εἰς τὸ Σλαβικὸν μπλόκ. Αὐτὴ εἶναι, ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, ἡ διδαχὴ καὶ τὸ συμπέρασμα τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος καὶ ἀναμένω ἀντικειμενικὴν ἀπάντησιν ἀπὸ μέρους σας: Δὲν σᾶς ἀνησυχεῖ αὐτὴ ἡ ἀπομόνωσις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ οἱονδήποτε ἄλλον ἐλεύθερον λαὸν καὶ ὁ ἐγκλωβισμός της μέσα εἰς τὸ Σλαβικὸν μπλόκ, μὲ ὡρισμένας βλέψεις καὶ διεκδικήσεις αὐτοῦ τοῦ μπλόκ, αἱ ὁποῖαι εἶναι γνωσταὶ ἀπὸ 10ετηρίδας, ὅτι εἶναι εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος; Ἐμένα, ὁμολογῶ, ὅτι μὲ συνέχει μία ἀνησυχία καὶ θὰ ἀνησυχήσω πολύ, ὅταν ἀποκοπῶμεν ἀπὸ τῶν λοιπῶν ἐλευθέρων λαῶν, ὁπότε θὰ παραμέναμεν εἰς τὸ Σλαβικὸν περιβάλλον. Νομίζω, ὅτι πέραν τοῦ παρελθόντος καὶ πέραν τῶν ὅσων ἀναφέρατε διὰ τὸ παρελθόν, ἡ ἀνησυχία τοῦ παρόντος, ἡ γραμμὴ καὶ ἡ κατεύθυνσις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ἐκείνη εἶναι ποὺ ἐμβάλλει εἰς ἀγχώδη ἀνησυχίαν οἱονδήποτε Ἔθνος. Ἐγὼ πιστεύω, ὅτι εἴτε περὶ τῆς Ε.Δ.Α. πρόκειται, εἴτε περὶ τῶν ἄλλων ἐθνικοφρόνων κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, εἴτε περὶ τῆς Ε.Ρ.Ε. πρόκειται, οἱ πάντες τὴν αὐτὴν θὰ ἔχουν τύχην ὡς Ἕλληνες, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἡ χώρα αὐτὴ ἢ ὡρισμένη περιοχὴ αὐτῆς περιέλθῃ εἰς τὴν ἀποκλειστικὴν ἐπιρροὴν τοῦ Σλαβικοῦ κόσμου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνησυχία μου.

§88Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Θεωρῶ, ὅτι ἡ ἐρώτησίς σας εἶναι σοβαρωτάτη καὶ θὰ σᾶς δώσω ἀμέσως τὴν ἀπάντησιν. Πιστεύω ἀκραδάντως, ὅτι σήμερον κανένας λαός, μικρὸς ἢ μεγάλος, δὲν κινδυνεύει νὰ χάσῃ οὔτε τὴν ἀκεραιότητά του, οὔτε τὴν ἐλευθερίαν του ἀπὸ κανένα, διότι, ἐὰν τυχὸν συνέβαινε τοιοῦτόν τι, θὰ ἀπετέλει τὸ σύνθημα τοῦ τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Αἱ συνθῆκαι εἶναι τοιαῦται, εἰς τὴν σημερινὴν ἐποχὴν τοῦ ἀεροπλάνου, τῆς ταχύτητος τῶν 2000 χιλ)τρων, εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας, ὥστε εἶναι ἀστεῖον νὰ ὁμιλοῦμε περὶ τοπικῶν πολέμων, νὰ ὁμιλοῦμε περὶ σλαβισμοῦ, ὅπως δικαίως ὡμιλούσαμεν πρὸ 50ετίας ἢ περὶ Ἀγγλοσαξωνισμοῦ. Ἀπόδειξις καὶ παράδειγμα τούτου εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον συνέβη πρὸ διετίας, ὅτε δύο μεγάλαι Δυνάμεις ἐπετέθησαν ἐναντίον τῆς Αἰγύπτου καὶ εἰς τὸ τέλος ἠναγκάσθησαν νὰ τὰ «μαζεύσουν» καὶ νὰ φύγουν. Προχθὲς ἀκόμη, ἡ μεγαλυτέρα δύναμις τοῦ κόσμου, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, ἀπεβιβάσθησαν εἰς τὸν Λίβανον. Καὶ ἔφυγαν. Διότι, κύριε ὑπουργέ, ἐπαναλαμβάνω, αἱ συνθῆκαι εἶναι σήμερον τοιαῦται, ποὺ ἀποκλείουν συγκρούσεις τοπικὰς καὶ ἀποκλείουν ἀπορρόφησιν μικρῶν ἢ μεγάλων λαῶν εἰς ἕνα συγκρότημα, χωρὶς νὰ ἐπέλθῃ, μοιραίως, τότε, σύγκρουσις τῶν δύο κόσμων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ ἐσήμαινε τὴν καταστροφὴν τοῦ παντός. Καὶ προχωρῶν, κύριε ὑπουργέ, θὰ διαψεύσω αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγετε. Δὲν κάμνομεν σήμερον μίαν ἐξέτασιν τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδος. Σήμερον ἐξετάζομεν, ἐγὼ τοὐλάχιστον ἐξετάζω μὲ τὸ δικό μου μυαλό, ἐὰν πρέπει, μετὰ μίαν δεκαετίαν ἀπὸ τὰς συμφορὰς ποὺ ἐπέρασεν ὁλόκληρος ὁ κόσμος, ἐὰν πρέπει νὰ διατηρήσωμεν, πρῶτον, τὰς κακὰς ἀναμνήσεις καί, δεύτερον, ἐὰν πρέπει νὰ διατηρήσωμεν τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα, διεθνῶς καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν εἰς τὴν δημοκρατίαν καὶ τὴν ἐλευθερίαν, θεωροῦνται ἀπαράδεκτα.

§89Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ὀφείλω, κύριε Πρόεδρε, καὶ τὴν ἄποψιν τῆς Κυβερνήσεως ἑρμηνεύων, ἀλλὰ καὶ τὴν προσωπικήν μου γνώμην, ὡς ἀντιπροσώπου τοῦ λαοῦ, νὰ ἐκφράσω τὴν ἀπορίαν μου, διότι ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ἐκ μέρους ἀντιπροσώπων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀνήκουν, οὔτε θεωρητικῶς...

§90Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Πρὶν προχωρήσητε, θὰ σᾶς δώσω μίαν ἀπάντησιν. Ὅταν ἤμην ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας, μοῦ ἔφερον τὸν ἰδικόν μου φάκελλον. Ἠμπορεῖτε, λοιπόν, νὰ συμβουλευθῆτε τὸν φάκελλόν μου.

§91Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἡ διακοπή σας ἦτο ἀτυχὴς καὶ ἦτο ἄσχετος μὲ τὴν παρατήρησιν, ποὺ προτίθεμαι νὰ κάμω. Λυποῦμαι, ἐπαναλαμβάνω, διότι ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἀκούονται κηρύγματα, τὰ ὁποῖα μόνον ἀπὸ στόματος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, εἴτε θεωρητικῶς, εἴτε φιλοσοφικῶς, εἴτε ἐν τῇ πράξει, ἔχουν ταχθῆ ὑπηρέται θεωριῶν, ἐκ τῶν ὁποίων ἐξεπορεύθη ὁ ὁλοκληρωτικὸς κομμουνισμός, δηλαδὴ ὁ μαρξισμός. Ἀλλοίμονον, ἐὰν ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, κηρύσσεται τὸ κήρυγμα τοῦ νὰ λησμονῶμεν τὸ παρελθόν, ὅταν ἀποτελῇ γεγονός, ὅτι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον συντηρεῖ τὴν ἐθνικὴν συνείδησιν ἑνὸς Ἔθνους, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον διατηρεῖ ἐν ἐγρηγόρσει τὴν ἐθνικὴν συνείδησιν οἱουδήποτε λαοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἱστορικὴ μνήμη. Λυποῦμαι, διότι ἀκούω τὴν στιγμὴν αὐτήν, ἀπὸ στόματος ὑμῶν, ἐπαναλαμβανομένας ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι γνωστόν ὅτι ἀποτελοῦν τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὠμέγα τοῦ κομμουνισμοῦ, ὁ ὁποῖος πράγματι ἐπεχείρησεν εἰς τὸν τόπον αὐτόν, νὰ σβήσῃ τὴν ἱστορικὴν μνήμην τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ τοῦ συντρίψῃ τὴν ἐθνικὴν του συνείδησιν.

§92Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Δὲν ἀπαντῶ εἰς τὸν κ. ὑφυπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, διότι εἶσθε μάρτυρες, ἐὰν ἐγὼ ἀνέφερον τί περὶ κομμουνισμοῦ ἢ ἔκαμον καμμίαν διδασκαλίαν περὶ κομμουνισμοῦ.

§93Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κηρύσσετε τὴν λησμοσύνην τοῦ παρελθόντος καὶ τότε οἱ λαοὶ ὁδηγοῦνται εἰς τὴν ἀπώλειαν, διὰ τὸ μέλλον.

§94Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἔλεγον, λοιπόν, ὅτι...

§95Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Μερκούρη, σᾶς λέγω, διὰ νὰ συμπληρώσω, ὅτι ἐκάματε ἕνα ἀτυχῆ παραλληλισμὸν μὲ τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα ὁ δυνάστης τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ ἐφαρμόζει εἰς τὴν Κύπρον. Διὰ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, διὰ τὴν Ἑλληνικὴν Δημοκρατίαν, δὲν ὑπάρχουν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ἔκτακτα μέτρα. Ὑπῆρξε, λοιπόν, τοὐλάχιστον, ἀτυχὴς ὁ παραλληλισμὸς αὐτὸς καὶ ἡ Κυβέρνησις αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ τὸν ἀπορρίψῃ. Εἰς τὸν τόπον αὐτόν, δὲν ὑπάρχουν ἔκτακτα μέτρα, ἀλλὰ στοιχειώδη μέτρα ἀμύνης τῆς Δημοκρατίας κατὰ τῆς ἀπειλῆς τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κομμουνισμοῦ. Καὶ ὅσοι ὑπηρετοῦν τοὺς σκοποὺς τοῦ Κ.Κ.Ε., ἀντιμετωπίζουν τὴν στοιχειώδη ἄμυναν τῆς Δημοκρατίας. Δὲν ὑπάρχουν, ἐπαναλαμβάνω, οὔτε ὁρολογικῶς, οὔτε νομικῶς, οὔτε πολιτικῶς, ἔκτακτα μέτρα εἰς τὴν Χώραν αὐτήν.

§96Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, εἴπατε νὰ μοῦ κάμετε μίαν διακοπὴν καὶ ὁμιλεῖτε συνεχῶς.

§97Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, κύριε Πρόεδρε.

§98ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, κύριε Κύρκο, ἀφήσατε νὰ τελειώσωμεν.

§99Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἐπιτρέψατέ μου, κύριε Πρόεδρε, μὲ ὅλον τὸν ὀφειλόμενον πρὸς ὑμᾶς σεβασμόν, νὰ εἴπω, ὅτι δὲν εἶναι τρόπος συζητήσεως αὐτός. Δὲν δυνάμεθα νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν συζήτησιν, ὅταν, ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, διακόπτουν, διὰ νὰ ἀγορεύσουν οἱ ὑπουργοί.

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρὸς Θεοῦ, κύριε συνάδελφε, δώσατε σεῖς τὸ καλὸν παράδειγμα, ὡς παλαιὸς κοινοβουλευτικός. Ὁ κ. ὑπουργός, ἔχει τὸ δικαίωμα, ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ, νὰ διακόπτῃ τοὺς ρήτορας.

§101Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Διὰ τὴν καλὴν τήρησιν τοῦ Κανονισμοῦ, σᾶς τὰ λέγω αὐτά, κύριε Πρόεδρε.

§102Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Καὶ πάλιν δὲν θὰ δώσω ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. ὑφυπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ἀλλὰ παραπέμπω τὴν διακοπήν του εἰς τοὺς ἀκροατὰς συναδέλφους, διὰ νὰ ἴδουν, ἐὰν ἡ διακοπή του, ἔχῃ καμμίαν σχέσιν μὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μέχρι τῆς στιγμῆς εἶπον.

§103Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Μερκούρη...

§104Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, θὰ ἤθελον πάρα πολὺ νὰ παρακολουθήσητε, ἐπὶ τέλους, καὶ νὰ ἐννοήσητε ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα λέγω. Ἀφήσατέ τα, λοιπόν, αὐτά, διότι δὲν πρόκειται αἱ ἀπειλαί σας νὰ μὲ συγκινήσουν. Θὰ εἴπωμεν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πιστεύομεν καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς καὶ ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀπειλὰς εἰς ἡμᾶς, κύριε ὑπουργέ, νὰ μὴ κάμνετε. Διότι οὐδεὶς ἠμπορεῖ νὰ μὲ κατηγορήσῃ, ὅτι παρέλειψα ποτὲ νὰ κάμνω τὸ καθῆκόν μου ἀπέναντι τῆς Πατρίδος, εἴτε ἐν τῇ πολιτικῇ, εἴτε εἰς ὅλους τοὺς πολέμους, ποὺ ἐθελοντικῶς ἔλαβον μέρος.

§105Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Μερκούρη, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν δεκτοὶ παλληκαρισμοί, ἐπὶ τοῦ ὅτι ἐκηρύξατε ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ κήρυγμα τῆς λήθης.

§106Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἐγὼ τὸ ἐκήρυξα; Τότε, δὲν ἀντιλαμβάνεσθε.

§107Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἴπατε ἢ δὲν εἴπατε, ὅτι πρέπει νὰ ξεχάσωμεν τὸ παρελθόν;

§108Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Δὲν ἔφθασα ἐκεῖ. Θὰ φθάσω καὶ εἰς τὸ παρελθόν. Εἶπον, ὅτι ἂν δὲν ἀνεμοχλεύαμεν τὸ παρελθόν, ἀπὸ τὸ 1915–1940 ποὺ διήρκεσεν ὁ διχασμὸς τῶν δύο αὐτῶν κόσμων, ἡ Ἑλλὰς θὰ ἦτο καλλιτέρα. Μὴ βιάζεσθε, θὰ ἔλθω καὶ ἐκεῖ.

§109ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, νὰ μὴ δοθῇ ὁ τόνος ὀξύτητος εἰς τὴν συζήτησιν. Δὲν προάγεται οὕτως ἡ συζήτησις.

§110Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὁ κ. ὑπουργός, κάμνει κατάχρησιν τοῦ δικαιώματός του.

§111Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ὑπάρχει καὶ ἡ εὐπρέπεια καὶ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν αἴθουσαν ταύτην καὶ λυποῦμαι πάρα πολύ, διότι ὁ κ. Μερκούρης, μὲ πεῖραν κοινοβουλευτικήν, χρησιμοποιεῖ λέξεις, αἱ ὁποῖαι δὲν ἁρμόζουν οὔτε πρὸς αὐτόν, οὔτε πρὸς τὸ βῆμα, τὸ ὁποῖον κατέχει.

§112Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Δὲν εἶναι ἡ ταπεινή μου προσωπικότης, ἡ ὁποία ἐκήρυξε τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως καὶ τὴν λήθην τοῦ παρελθόντος. Τὰ μὲν μέτρα εἰρηνεύσεως τὰ ἐκήρυξεν ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ὑπέστη καὶ αὐτὸς ἐπιθέσεις καὶ ὕβρεις. Καὶ προδότης ὠνομάσθη, καὶ συνοδοιπόρος ὠνομάσθη, καὶ αὐτὸς ἦτο ὁ Νικόλαος Πλαστήρας. Ἀλλὰ ὁ Νικόλαος Πλαστήρας, ἐπὶ τέλους, προήρχετο ἀπὸ τὴν δημοκρατικὴν παράταξιν. Ἔρχεται ὁ Στρατάρχης Παπάγος καὶ εἰς τὸ συμβόλαιον τῆς Θεσσαλονίκης, τὸ κυριώτερον μέρος τῆς ὁμιλίας του ὁμιλεῖ περὶ λήθης καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ Στρατάρχου εἶχε συνέπειαν, νὰ προσχωρήσωμεν, 65 τότε πρώην ὑπουργοί, πρώην βουλευταί, πρώην πολιτευταὶ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, τῆς Δημοκρατικῆς Παρατάξεως, καὶ νὰ συντρέξωμεν καὶ νὰ τὸν ὑποβοηθήσωμεν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ὅλης πολιτικῆς, τοῦ ὅλου προγράμματός του, τοῦ οἰκονομικοῦ, κυρίως, διὰ τοῦ ὁποίου σεῖς ἐπιζῆτε ἀκόμη καὶ διὰ τὴν λήθην τοῦ παρελθόντος. Μήπως, κύριε ὑφυπουργὲ τῶν Ἐσωτερικῶν, ὁ ἀείμνηστος Στρατάρχης Παπάγος ἔκαμε καὶ αὐτὸς κηρύγματα ὑπὲρ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ διεθνοῦς κομμουνισμοῦ, ὅταν ᾐσθάνθη τὴν ἀνάγκην, διὰ νὰ προοδεύσῃ ὁ τόπος, νὰ λησμονήσωμεν τὰ αἵματα, τοὺς τάφους, νὰ προχωρήσωμεν πρὸς τὰ ἐμπρός;

§113Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Διετέλεσα ὑφυπουργός...

§114Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Δὲν σᾶς ἠρώτησα, κύριε ὑπουργέ.

§115Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Διετέλεσα ὑφυπουργὸς τοῦ Στρατάρχου...

§116Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ. Τί κατάστασις εἶναι αὐτή, κύριε Πρόεδρε; Ὑπάρχει Προεδρεῖον, ἢ ὄχι;

§117ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ἀρβανιτάκη, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ ἐξεγείρεσθε.

§118Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Διετέλεσα ὑφυπουργὸς ἐπὶ Στρατάρχου Παπάγου, κατέχων τὴν ἰδίαν θέσιν, τὴν ὁποίαν ἔχω τὴν τιμὴν νὰ κατέχω καὶ σήμερον, ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ κ. Καραμανλῆ, καὶ τότε, ὡς εἶναι γνωστὸν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ γενικώτερον εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἑρμηνεύων τὰς ἀπόψεις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου καὶ τῆς Κυβερνήσεως, ἔθεσα ὅλα τὰ ζητήματα, τὰ σχέσιν ἔχοντα καὶ μὲ τὸ παρελθὸν καὶ μὲ τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως καὶ μὲ τὴν λήθην καὶ μὲ τὰ μέτρα ἀσφαλείας καὶ διετυπώθησαν αἱ ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως Στρατάρχου Παπάγου, αἱ ὁποῖαι, ἔκτοτε, ἀπετέλεσαν σταθερὰν γραμμὴν τῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία καὶ σήμερον συνεχίζεται.

§119Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος καὶ ἡ Βουλή, νὰ διακόψω. Δὲν τὸ πράττω συχνὰ καὶ ἐλπίζω νὰ μοῦ συγχωρεθῇ. Δὲν εἶχον οὐδεμίαν πρόθεσιν νὰ παρέμβω εἰς τὴν συζήτησιν τῆς ἐπερωτήσεως αὐτῆς καὶ οὔτε, νομίζω, εἶναι καιρός, διὰ νὰ γίνῃ περαιτέρω ἀνάπτυξις προβλημάτων, τὰ ὁποῖα θίγονται ἐμμέσως ἀπὸ τὴν ἐπερώτησιν. Ἡ ἑρμηνεία, ὅμως, τὴν ὁποίαν ἔδωσε πρὸ ὀλίγου ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐπὶ τῆς πολιτικῆς τῆς λήθης, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, μὲ ἀναγκάζει νὰ παρέμβω. Διότι οὐδὲν γνωρίζω, ἐξ ὅσων συνέβησαν, ὡς πρὸς τὸ θέμα, μετὰ τὴν ἀποχώρησίν μου ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ἐκείνην. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι ὀλίγοι γνωρίζουν τόσα, ὅσα ἐγὼ γνωρίζω, τί συνέβαινε πρὸ τῆς ἀποχωρήσεώς μου. Δύναμαι νὰ διαβεβαιώσω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι, ὅταν ἐκήρυξα τὴν λήθην, τὸ πρῶτον διὰ τῶν ἄρθρων μου εἰς τὴν «Ἑστίαν» καὶ τὸ «Βῆμα», τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1949, καὶ δὲν μετανοῶ καθόλου διὰ τὴν πολιτικὴν ἐκείνην, ἀλλὰ εἶμαι καὶ ὑπερήφανος, λόγῳ τοῦ στενωτάτου μου δεσμοῦ μὲ τὸν Στρατάρχην, ἀλλὰ καὶ τοῦ σεβασμοῦ μου πρὸς τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἡγεῖτο τῆς καταστολῆς τῆς ἀνταρσίας, ὡς ἦτο ἑπόμενον, νὰ εἶχον προηγουμένως ὑποβάλει εἰς τὴν κρίσιν του ἄρθρα, ἐφαπτόμενα θέματος, ἀφορῶντος εἰς τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας καὶ δή, εἰς στιγμὰς κατ’ ἐξοχὴν κρισίμους. Ὁ Στρατάρχης, ἐνέκρινε τὰ ἄρθρα ἐκεῖνα. Μετὰ ταῦτα, κατῆλθον εἰς τὰς ἐκλογὰς ὡς ἀρχηγὸς τοῦ Νέου Κόμματος καὶ διεκήρυξα τὴν ἰδίαν θεωρίαν. Οὐδέποτε μὲ ἠμπόδισε. Κατόπιν ἐγένετο ὁ Συναγερμός. Ἀπὸ τὸ 1951 ἤδη περιελήφθη προγραμματικῶς ἡ λήθη. Τὸ 1952, ὡς Ἀντιπολίτευσις, δὲν ἐνθυμοῦμαι εἰς ποίαν συνεδρίασιν, ὁμιλῶν ἐγὼ ἀπὸ τοῦ βήματος καὶ ἔχων ὀξυτάτην διαλογικὴν συζήτησιν μὲ τὸν ἀγαπητὸν φίλον κ. Πασαλίδην, εἶχον τότε, ἀκριβῶς, τὴν εὐκαιρίαν νὰ κάμω σύντομον ἑρμηνείαν διαστολῆς μεταξὺ τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως τοῦ Στρατηγοῦ Πλαστήρα καὶ τῆς πολιτικῆς τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, τονίσας, ἀκριβῶς, ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς λήθης —καὶ αὐτὸ θέλω νὰ τονίσω εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν — δὲν ἦτο, οὔτε εἶναι, πολιτικὴ διαδικαστική, ἀστυνομικὴ Ὑπουργείου Ἀσφαλείας ἢ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν, ἀλλὰ γενικωτέρα πολιτική. Ὡς τοιαύτην τὴν ἠσπάσθη ὁ Στρατάρχης Παπάγος. Βεβαίως, δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ εἴπῃ κανεὶς τὴν εὐρυτέραν της ἑρμηνείαν, διότι οὔτε ὁ Παπάγος τὴν ἐπραγματοποίησε. Διότι ἡ ἀλήθεια, πρέπει νὰ λέγεται. Βεβαίως, τὴν ἐξήγγειλεν εἰς τὰς ἐκλογάς, μὲ αὐτὴν ἐψηφίσθη ἀπὸ ἕνα μέρος τοῦ κόσμου. Οἱ περισσότεροι ἐξ ἡμῶν, τὴν ἐκηρύξαμεν ὡσαύτως τότε. Ἀλλ’ ὅταν ἀνῆλθε καὶ ὁ Παπάγος εἰς τὴν ἐξουσίαν, κατὰ τὴν πρώτην περίοδον, καὶ ὅταν ἤμην εἰς τὴν Κυβέρνησιν, δὲν ὑπάρχει, βεβαίως, παράδειγμα χειροτερεύσεως τῆς καταστάσεως ἢ ἀκρότητος ἢ μέτρων ἀκραίων, ἀντιθέτως μάλιστα, ἀλλά, πάντως, εἰς τὴν πλήρη ἐφαρμογὴν τῆς λήθης δὲν ἐπροχώρησε. Διατὶ δὲν ἐπροχώρησεν εἶναι ἄλλο ζήτημα, μὲ τὸ ὁποῖον ἄλλην φορὰν ἠμπορεῖ ν’ ἀπασχοληθῇ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία. Ταῦτα, ὡς πρὸς τὴν ἱστορικὴν τοποθέτησιν, διότι ἐπὶ τοῦ κυρίου θέματος, δὲν θέλω νὰ ἐπέμβω εἰς τὴν συζήτησιν. Πλὴν ἀπὸ τοῦ νὰ ἐπαναλάβω, κηρύξας τὴν λήθην, ἐξακολουθῶ πιστεύων εἰς αὐτήν, διότι οἱ λαοὶ οὐδέποτε κερδίζουν τὸ μέλλον, ἐὰν εἰς τὰ πάντα ἀναμιμνήσκωνται τὸ κακὸν παρελθόν. (Χειροκροτήματα).

§120Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἀπευθύνομαι πρὸς τὸν ἀξιότιμον Ἀρχηγὸν τοῦ Προοδευτικοῦ Κόμματος καὶ συνδέων τὰ ὅσα εἶπον προηγουμένως, ὅτι ἐπὶ Κυβερνήσεως Στρατάρχου Παπάγου, ἔλαβον χώραν μακραὶ συζητήσεις, εἰς συνεχεῖς συνεδριάσεις εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, διὰ τὸ ὅλον θέμα τῆς πολιτικῆς, ἀπέναντι τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ ἔχων πρόχειρα τὰ ἐκτυπωθέντα μερίμνῃ τῆς Βουλῆς λέγω, ὅτι ἡ πολιτικὴ ἡ σημερινή, δὲν παρουσιάζει ἀπὸ τὴν τότε καμμίαν παραλλαγήν.

§121Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Δὲν ἠμφισβήτησα διόλου τοὺς λόγους σας. Ἁπλῶς, ἡρμήνευσα τὸ τί συνέβαινε πρὶν ἀπὸ ὑμᾶς, ὅταν ἐγὼ εἶχον κάποιον λόγον εἰς τὸν Συναγερμόν.

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ παρακαλέσω τοὺς κυρίους συναδέλφους, νὰ μὴ διακόπτουν, διότι πρέπει νὰ τελειώσῃ κἄποτε ὁ κ. Μερκούρης.

§123Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Οἱ ὑποβαλόντες τὴν ἐπερώτησιν καὶ οἱ ὑποβαλόντες μίαν ἄλλην σχετικὴν ἐπερώτησιν, δὲν ἐφαντάσθημεν, ὅτι δὲν θὰ ἐτυγχάναμεν ἀπαντήσεως ἐπὶ τῶν συγκεκριμένων θεμάτων τῆς ἐπερωτήσεως, ἀλλὰ θὰ ὑφιστάμεθα μίαν ἐμπλοκὴν θεωριῶν, συστημάτων κομμουνιστικῶν, φασιστικῶν, κλπ. Κύριοι, καὶ τότε ἐπῆγα νὰ διακόψω τὸν ἀξιότιμον κ. ὑφυπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ὁ ὁποῖος μοῦ ἀπηγόρευσε τοῦτο, ἐνῷ ἐγὼ τὸν παρακαλῶ νὰ μὲ διακόπτῃ, καὶ ὅταν ἠρώτησε τότε τὸν ἀγορεύοντα κ. Εὐαγγελίδην, ἐὰν εἰς τὸν Δυτικὸν κόσμον εἶναι ἀνεγνωρισμένα τὰ Κομμουνιστικὰ Κόμματα δὲν μοῦ ἐπέτρεψε νὰ τὸν διακόψω. Τοῦ ἀπαντῶ, λοιπόν, σήμερον ὅτι εἰς ὁλόκληρον τὸν Δυτικὸν κόσμον, τὸ Κόμμα τὸ Κομμουνιστικὸν εἶναι ἀνεγνωρισμένον, πλὴν τῆς Ἑλβετίας καὶ τῆς Δυτικῆς Γερμανίας.

§124Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Εἰς τὴν Ἀμερικήν;

§125Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὁμιλῶ διὰ τὴν Εὐρώπην. Ἂς μὴ κάμωμεν τὸν γῦρον τοῦ κόσμου. Λοιπόν, εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, πλὴν τῆς Δυτικῆς Γερμανίας καὶ τῆς Ἑλβετίας, τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα εἶναι ἀνεγνωρισμένα. Καὶ ἠξεύρετε ποῦ τὰ Κομμουνιστικὰ Κόμματα εἶναι πλέον ἀδύνατα, ἢ μᾶλλον δὲν ἔχουν καμμίαν ἐπιρροὴν καὶ δὲν ὑπερβαίνουν τὸ 1 ἕως 1,5%; Εἰς τὰ Σκανδιναβικὰ Κράτη, ὅπου δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ προνόμια. Τὰ ἀποτελέσματα δηλαδὴ δεικνύουν, ὅτι ἐπὶ μιᾶς πολιτικῆς ἀπολύτως Σοσιαλιστικῆς, ἀπολύτως ἐλευθέρας καὶ Δημοκρατικῆς, τὰ Κομμουνιστικὰ Κόμματα ἔχουν φθάσει εἰς τὸ 1, ἢ καὶ κάτω τοῦ 1%. Εἰς τὰ Κράτη τῆς Μπενελοὺξ μηδὲν ἡ δύναμις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Εἰς τὴν Γαλλίαν, εἰς τὴν Ἰταλίαν...

§126Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἐκεῖ δὲν εἶχον καταστροφάς.

§127ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Λαντζούνη, δίδετε τὸ παράδειγμα;

§128Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἀπαντῶ εἰς τὸν κ. ὑφυπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ὁ ὁποῖος ἠρώτησεν, ἐὰν ὑπάρχουν ἀνεγνωρισμένα Κομμουνιστικὰ Κόμματα εἰς τὸν Δυτικὸν κόσμον, ἢ εἰς τὸν ἐλεύθερον κόσμον, ὅπως τοῦ ἀρέσει νὰ τὸν ἐπικαλῆται καὶ ἀπαντῶ. Σεῖς μοῦ λέγετε διὰ τὰ αἴτια. Ἐγὼ δὲν ἐξετάζω τὰ αἴτια. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν Ἑλβετίαν καὶ τὴν Δυτικήν, Γερμανίαν, ἐρωτῶ τώρα ἐγὼ τὸν κ. ὑφυπουργόν, ἠμπορεῖ νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλήν, ἐὰν ἔστω καὶ ἕνας κομμουνιστὴς εὑρίσκεται φυλακὴ ἢ ἐν ἐξορίᾳ;

§129Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Μὲ ἕνα αἴσθημα ἐκπλήξεως σᾶς παρακολουθῶ εἰς τὰς ἀεροπορικάς σας πτήσεις, πρῶτον μὲν διὰ τὴν λύσιν παγκοσμίων προβλημάτων, ἀναγομένων εἰς τὴν διατήρησιν, ἢ μή, τῆς παγκοσμίου εἰρήνης —βεβαίως, κἄποια προϊστορία σᾶς δίδει τὸ εἰσιτήριον— καί, δεύτερον, ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἐξηγήσεις τοῦ ποσοστοῦ τῆς δυνάμεως τοῦ κομμουνισμοῦ εἰς τὰ διάφορα Κράτη τοῦ ἐλευθέρου κόσμου. Ἐπιφυλάσσομαι, ὅταν θὰ κλείσῃ ἡ συζήτησις, νὰ δώσω μίαν συνοπτικὴν ἀπάντησιν. Πάντως, ἐὰν ἀναφέρεσθε εἰς τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν, ἡ Δ. Γερμανία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν δίωξιν τοῦ κομμουνισμοῦ, ἀλλὰ δέχεται κατὰ ἑκατομμύρια τοὺς φυγάδας ἐκ τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, οἱ ὁποῖοι προσφεύγουν εἰς τὴν δημοκρατίαν, διὰ νὰ εὕρουν προστασίαν. Δὲν ὑπάρχει κομμουνισμὸς εἰς τὴν Δυτ. Γερμανίαν. Ἡ Δυτ. Γερμανία, εἶναι ὁ τόπος ὑποδοχῆς τῶν φευγόντων τὰς καταδιώξεις εἰς τὴν Ἀνατ. Γερμανίαν. Εἶναι ἐπικίνδυνον, κύριε Μερκούρη, νὰ κάμνετε ἀεροπορικὰς πτήσεις.

§130Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§131Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἀφήσατε, κ. συνάδελφε.

§132ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἐπιτρέπει οὔτε ὁ ρήτωρ, οὔτε καὶ ἐγώ.

§133Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἦτο, ὄχι πτωχός, ἀλλὰ ἀνύπαρκτος εἰς τὴν ἀπάντησίν του. Ἐγὼ ἠρώτησα συγκεκριμένως, εἰς τὰ δύο αὐτὰ Κράτη, εἰς τὰ ὁποῖα εἶναι ἐκτὸς νόμου τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα, ἐὰν ὑπάρχῃ ἔστω καὶ ἕνας, ὁ ὁποῖος εἶναι φυλακή, ἢ ἐν ἐξορίᾳ. Θὰ σᾶς πληροφορήσω δὲ τὸ ἑξῆς. Ὅταν τὸ 1953 μετέβην μὲ ἄλλους 4 συναδέλφους τοῦ Συμβουλίου Εὐρώπης, διὰ νὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τὴν περίθαλψιν τῶν ἐκ τῆς Ἀνατ. Γερμανίας προσφύγων, ἐκεῖ, ὅταν ἕνας πρόσφυξ πατᾷ τὸ πόδι του εἰς τὴν Δ. Γερμανίαν, περνᾶ ἕνα στάδιον ἐξετάσεων περίπου 35 ἡμερῶν. Καὶ τὴν 35ην ἡμέραν δέχεται τὴν ἄδειαν καὶ τὴν περίθαλψιν τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον τοῦ ἔχει εὕρει θέσιν ἀνάλογον πρὸς τὸ ἐπάγγελμά του. Πολλοὶ ἐκ τῶν προσφύγων ἦτο πιστοποιημένον —διότι τὸ δίκτυον πληροφοριῶν, τῆς Δυτικῆς Γερμανίας εἶναι καταπληκτικὸν— ὅτι ἀνήκουν εἰς τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα. Οὐδεὶς ὡδηγήθη εἰς τὰς φυλακάς, δι’ αὐτὸ τοῦ ἔλεγον: «Πρόσεχε.—Γνωρίζομεν, ὅτι ἀνήκεις εἰς τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα.—Οὐδεὶς θὰ σὲ θίξῃ. Πήγαινε νὰ ἐργασθῇς. Οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον, ἐὰν προβῇς εἰς πράξεις, αἱ ὁποῖαι προσβάλλουν τὸ νόμιμον καθεστώς, διότι θὰ παραπεμφθῇς ἀμέσως, ἐνώπιον τῶν φυσικῶν σου δικαστῶν, δηλαδὴ τῶν πολιτικῶν δικαστηρίων καί, ἐκεῖ θὰ ὑποστῇς ποινὴν σοβαρωτάτην». Ἔχομεν πεῖραν ὅλοι, τί ἐννοοῦν οἱ Γερμανοί, ὅταν τιμωροῦν.

§134Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπουργ. Ἐσωτερικῶν). Καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα, κύριε Μερκούρη, καὶ οἱ συνωμοτοῦντες κομμουνισταί, παραπέμπονται εἰς τοὺς φυσικοὺς δικαστάς. Ὑπῆρξε πλήρης ἡ ἀπάντησις ἐκ μέρους τοῦ ἀγαπητοῦ καὶ ἀξιοτίμου συναδέλφου ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης. Ἐπειδὴ ἐπανέρχεσθε εἰς τὸ ᾆσμα τῶν φυσικῶν δικαστῶν, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τονίσω, ὅτι οὐδεὶς εἰς τὴν Ἑλλάδα, στερεῖται τοῦ φυσικοῦ αὐτοῦ δικαστοῦ, κατὰ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους καὶ δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ γίνεται εὐκόλως ἡ διαστροφὴ τῶν λέξεων εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην.

§135Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θεωρίαν θὰ μᾶς κάμῃ ὁ κ. ὑπουργός;

§136Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ κείμενον τῶν ἐπερωτώντων εἶναι συγκεκριμένον. Καταγγέλλουν ὡρισμένα περιστατικά. Τί σημασίαν ἔχουν τὰ λεγόμενα περὶ τοῦ τί γίνεται εἰς τὴν Ρωσίαν, τὸ Παραπέτασμα, τὴν Δυτικὴν Εὐρώπην; Ἡμεῖς συζητοῦμεν δι’ ὅλους. Συζητεῖται εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Βουλὴν μία συγκεκριμένη ἐπερώτησις ἥτις καταγγέλλει ὡρισμένα γεγονότα. Τὰ ἐπὶ πλέον εἶναι μετατόπισις τοῦ θέματος.

§137ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εὐχαριστῶ διὰ τὴν διακοπήν, διότι διηυκολύνατε τὸ Προεδρεῖον.

§138Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ὁ κ. συνάδελφος, ἐπεκαλέσθη τὸν Κανονισμόν, ἔκαμε μίαν διακοπήν, διὰ νὰ εἴπῃ ὅτι οἱ ρήτορες εἶναι ἐκτὸς θέματος ἐφ’ ὅσον ἀπομακρύνονται ἐκ τῆς ἐπερωτήσεως. Τὸ πρᾶγμα δὲν εἶναι ἔτσι. Οἱ κ.κ. ἐπερωτῶντες, ἀναπτύσσοντες τὴν ἐπερώτησίν των, συνεπλήρωσαν καὶ ὡλοκλήρωσαν αὐτὴν εἰς τρόπον ὥστε νὰ τὴν ἐπεκτείνουν ἀπὸ πλευρᾶς βάσεως. Φυσικὸν εἶναι, τὰ ὅσα ὑπεστήριξαν ὑπὸ μορφὴν συμπληρώσεως νὰ δημιουργοῦν ψευδαισθήσεις καὶ νὰ ἀνατρέπωνται αὗται. Συνεπῶς, δὲν εἶναι δυνατόν, τίποτε εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, νὰ μείνῃ ἀναπάντητον, ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν στενοχωρούμεθα ἀπὸ τὴν συζήτησιν αὐτήν. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ παραδείγματα τῆς Δυτικῆς Γερμανίας καὶ τῆς Ἑλβετίας, τὰ ὁποῖα ἀνέφερεν ὁ ἐπὶ τοῦ βήματος συνάδελφος, ἔχω νὰ τονίσω, ὅτι ταῦτα ὑπῆρξαν ἀτυχῆ, κατὰ τοῦτο: Ὅτι τὰ λαμβανόμενα μέτρα εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἀπότοκα καὶ ὑπολείμματα γεγονότων, τὰ ὁποῖα ἔλαβον χώραν εἰς τὴν χώραν μας. Οὔτε εἰς τὴν Ἑλβετίαν, οὔτε εἰς τὴν Γερμανίαν ἐσφαγιάσθησαν δεκάδες χιλιάδες ἀτόμων. Ὅταν αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται, ἐντὸς δεκαετίας δύο φοράς, τὸ Κράτος ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἀποτρέψῃ ἐπανάληψιν διὰ τρίτην φοράν. Ἐφ’ ὅσον εἰς τὴν Ἑλβετίαν καὶ τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν δὲν ἔλαβον χώραν γεγονότα τοιαῦτα ὡς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συνέβησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, πρὸς τί ἡ λῆψις καταλλήλων μέτρων; Ἄλλωστε καὶ ἐδῶ δὲν διώκεται τὸ σύνολον τῶν κομμουνιστῶν. Διώκονται ὡρισμένοι, οἱ ὁποῖοι εἴτε θέλουν νὰ δροῦν κομμουνιστικῶς, εἴτε θέλουν νὰ συνωμοτοῦν κομμουνιστικῶς. Καὶ αὐτοί, πρέπει νὰ διώκωνται, διὰ νὰ ἀποτραπῇ, διὰ νὰ διαφυλαχθῇ ἡ χώρα ἐκ νέου τρίτου κινδύνου, ἀπὸ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἐστοίχισαν τὴν ζωὴν χιλιάδων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, δὲν ἦσαν οἱ εὐθέως ἀντίπαλοι τοῦ κομμουνισμοῦ ἀλλὰ οἱ μὴ πταίσαντες. Ἐγὼ δὲν νομίζω, ὅτι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐπλήρωσαν τὸ μένος καὶ τὴν ἀγριότητα, ἦσαν πρόσωπα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ πληρώσουν δι’ οἱανδήποτε ταξικὴν κατάστασιν. Δεκάδες χιλιάδες ἀγροτῶν καὶ χιλιάδες μικροαστῶν ἐσφαγιάσθησαν. Διατί; Νομίζω, ὅτι τὸ Κράτος δὲν ἠμπορεῖ ἐν ὀνόματι τῆς βυζαντινολογίας νὰ προσφεύγῃ εἰς τὸ τί γίνεται εἰς ἄλλας χώρας τοῦ κόσμου, ὅπου δὲν ἐνεφανίσθη ὁ ἐκ τοῦ κομμουνισμοῦ κίνδυνος. Εἰς τὰς χώρας, αἱ ὁποῖαι ἐμνημονεύθησαν, τὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα διανοοῦνται κίνδυνον κατὰ τῆς Πατρίδος των, ἀπειλοῦνται δι’ ἀφανισμοῦ. Δὲν θέλω νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὸ Παραπέτασμα, ὅπου ὁ διαλογισμὸς ἀκόμη, εἶναι δυνατὸν νὰ στοιχίσῃ τὴν ζωήν. Δὲν πρέπει νὰ ἐπαναληφθοῦν αἱ σφαγαί, ἐνώπιον τῶν ὁποίων θὰ φρικιᾷ ὁ ἐλεύθερος κόσμος ἐπὶ συνεχεῖς δεκαετηρίδας.

§139Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε ὑπουργὲ τῶν Ἐσωτερικῶν, δὲν εἶμαι ἐγώ, ὁ ὁποῖος παρέσυρα τοὺς κυρίους συναδέλφους εἰς τὴν γενίκευσιν τῆς συζητήσεως. Τὸ σημεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ εὑρεθῶμεν σύμφωνοι ἀπολύτως εἶναι, ὅτι, εἴτε κομμουνιστὴς λέγεται, εἴτε φασίστας, ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος συνωμοτεῖ ἐναντίον τοῦ καθεστῶτος καὶ τῆς Δημοκρατίας, νὰ ἐξοντοῦται, οὐχὶ ὅμως δι’ ἀστυνομικῶν μέτρων. Ἐδῶ εἶναι ἡ διαφωνία μας. Ἔχομεν τόσον ὀλίγην ἐμπιστοσύνην εἰς τοὺς Ἕλληνας δικαστάς;

§140Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Δι’ αὐτὸ ἐδώσαμεν εἰς τὰς τριμελεῖς Ἐπιτροπάς, δύο ψήφους, ἤτοι τὴν πλειοψηφίαν εἰς τοὺς φυσικοὺς δικαστὰς καὶ μίαν εἰς τὴν διοίκησιν.

§141Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὑπάρχουν τὰ ὁρκωτὰ δικαστήρια. Τόσον τὰ φοβούμεθα, τὰ ὁρκωτὰ δικαστήρια;

§142Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Μερκούρη, ὑποστηρίζετε σοβαρῶς καὶ ἔχετε παράδειγμα εἰς τὸν κόσμον, ὅτι ὅταν συλλαμβάνωνται οἱ ἐπιχειροῦντες νὰ θέσουν νάρκην εἰς τὰ θεμέλια τοῦ Κράτους, πρέπει νὰ παραπέμπωνται εἰς τὰ ὁρκωτὰ Δικαστήρια; Εἶναι δυνατὸν ἕνα Κράτος, νὰ ἀντιμετωπίσῃ δι’ αὐτοῦ τοῦ μέσου, δι’ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ τὴν ἄμυνάν του ἀπὸ ἄμεσον κίνδυνον, τὸν ὁποῖον διατρέχει. Οἱ προλαλήσαντες, θέλουν νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν ἀσφάλειαν τῆς διαδικασίας. Ἀπαντῶ, ὅτι εἰς τὰς Ἐπιτροπάς, τὰ δύο μέλη εἶναι δικαστικοί. Καὶ ὁ δικαστής, εἴτε μέλος τοῦ Δικαστηρίου εἶναι, εἴτε μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς, ἔχει δικαστικὴν συνείδησιν καὶ ἡ δικαστικὴ συνείδησις δὲν διχοτομεῖται.

§143Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε ὑπουργὲ τῶν Ἐσωτερικῶν, ἴσως, θὰ συνεφώνουν καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ μαζί σας, ἀλλὰ ἔχω διατελέσει καὶ ἐγὼ ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως καὶ εἰς μίαν ἐποχὴν ἐξαιρετικῶς ἐπικίνδυνον, τὸ 1945 –1946. Δὲν νομίζω, ὅτι παρ’ ὅλην τὴν ἀγάπην ποὺ τρέφω καὶ ἐκτίμησιν πρὸς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας καὶ νομίζω, ὅτι, ὅταν ἐπέρασα ἀπὸ ἐκεῖ, μόνον στοργὴν εὑρῆκαν ἀπὸ ἐμένα, τοὺς ηὗρα ἀόπλους καὶ τοὺς ὥπλισα, καὶ λυποῦμαι, ποὺ δὲν εἶναι ἐδῶ ὁ κ. Βρανόπουλος, τοὺς ἔντυσα καὶ κατώρθωσα, μὲ ἕνα ἀγῶνα φοβερὸν τότε, μὲ τὸν ἀρχηγὸν τῆς Ἀγγλικῆς Ἀποστολῆς, καὶ συνεπείᾳ αὐτοῦ καὶ παρῃτήθην, νὰ φτιάξω τὰ Σώματα Ἀσφαλείας ἔτσι, ὅπως αἱ περιστάσεις τὸ ἐπέτρεπον καὶ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι τρέφω καὶ ἀγάπην καὶ ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην πρὸς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας. Ἀλλὰ τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἐπικρατῇ εἰς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, εἶναι τὸ πνεῦμα τῆς νηφαλιότητος. Πρέπει νὰ αἰσθανθῇ ὁ ἀξιωματικός, ὁ ὑπαξιωματικὸς καὶ ὁ ὁπλίτης, ὅτι, ὄχι μὲ μίαν μαρτυρίαν καὶ μὲ μίαν καταγγελίαν του ἠμπορεῖ νὰ στερηθῇ ἕνας πολίτης τῆς ἐλευθερίας του. Νὰ μὴ συνηθίζῃ νὰ κατηγορῇ εὔκολα ἕνα πολίτην. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα καὶ λυποῦμαι ποὺ δὲν παρίσταται ὁ κ. Βρανόπουλος ἐδῶ, κατὰ τὸ ἑξάμηνον τότε τῆς παραμονῆς μου εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, ἐποχὴν τόσον δύσκολον, κατώρθωσα νὰ ἐπικρατήσῃ, καὶ συγκεντρώσεις ἐπανειλημμένας ἐκάμαμε καὶ τρεῖς συγκεντρώσεις τοῦ ΕΑΜ ἐγένοντο καὶ τρεῖς συγκεντρώσεις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος καὶ τῶν λοιπῶν κομμάτων καὶ οὐδὲν ἐσημειώθη. Διότι εἶπον, ὅτι αἱ συγκεντρώσεις θὰ γίνωνται εἰς τὸν Παναθηναϊκὸν καὶ ἦσαν ὑπὸ τὸν ἀπόλυτον ἔλεγχον αἱ συγκεντρώσεις αὗται καὶ εὐτυχῶς δι’ ἐμέ, δὲν εὑρέθηκα εἰς τὴν δυσάρεστον θέσιν νὰ μοῦ ἀναφέρουν, ὅτι συνέβη μία ἐκτροπή. Ὑπῆρχε πλήρης ἐλευθερία ἐκδηλώσεων καὶ αὐτὰ ὀλίγους μῆνας μετὰ τὰ Δεκεμβριανά. Ἀλλὰ εἴχομεν δώσει τὸ πνεῦμα αὐτὸ εἰς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Θ. Σοφούλην, ὥστε ὅταν ἐγένετο μία ἀνταρσία εἰς τὰς Καλάμας καὶ ὅταν ὁ Εἰσαγγελεύς...

§144ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κάμνετε ἀπολογισμὸν τοῦ ἔργου σας, ὡς ὑπουργοῦ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας.

§145Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Τί λέγετε, κύριε Πρόεδρε. Νομίζω, ὅτι εἶναι συναφὲς τὸ θέμα.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι εἰς τὰ πλαίσια τῆς συζητήσεως.

§147Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἐξ ἄλλου, μὲ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, εἴμεθα σύμφωνοι.

§148ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σέβομαι τὴν Κοινοβουλευτικήν σας πεῖραν.

§149Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Πιστεύομεν εἰς τὴν ἔννοιαν τῶν δηλώσεων; Ἐὰν ἕνας καμφθῇ ψυχικῶς καὶ ὑπογράψῃ δήλωσιν, τοῦ ἔχετε ἐμπιστοσύνην; Τί λέγετε, κύριε Μανιαδάκη;

§150Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ μὲ προκαλεῖτε, κ. Μερκούρη, καὶ ἐπειδὴ ἡ τιμὴ τῆς πατρότητος τῶν δηλώσεων καὶ τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων μοῦ ἀνήκει, ἔχω νὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς: Μακάρι νὰ ἐφηρμόζετο ἡ δήλωσις μετανοίας, ἀλλὰ νὰ ἐφηρμόζετο, ὅπως ἐφηρμόζετο τότε, δηλαδὴ νὰ δηλώνῃ ὁλόκληρον τὴν δρᾶσίν του, νὰ καταγγέλῃ ὅλους μεθ’ ὧν συνειργάσθη εἰς ἐκνόμους πράξεις καὶ τότε ὁ δηλωσίας αὐτός, λέγουν οἱ ἴδιοι εἰς τὰ χαρτιά τους, λέγει ὁ ἴδιος ὁ Σιάντος εἰς τὴν Πανελλήνιον διάσκεψιν τοῦ 1942, ὅτι ἡ θέσις μας ἔναντι αὐτῶν τῶν λιποτακτῶν εἶναι ξεκαθαρισμένη. Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἔχει θέσιν εἰς τὴν γραμμὴν τοῦ Κόμματός μας. Ὑπάρχουν δηλώσεις σὰν τοῦ Μανωλέα καὶ τοῦ Σκλάβενα, οἱ ὁποῖοι θὰ πρέπει νὰ ξεκαθαρισθοῦν τὴν ὥρα ποὺ θὰ περάσουν ἀπὸ τὰ λαϊκὰ δικαστήρια.

§151Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Καὶ ὁ Ἄρης Βελουχιώτης;

§152Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Δὲν κατέχετε τὸ θέμα.

§153Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἀναφορᾶς τοῦ κ. Μερκούρη εἰς τὸ θέμα τῶν δηλώσεων, ἐπαναλαμβάνω, πρὸς ἐνημέρωσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅτι σήμερον δὲν ζητοῦνται αἱ δηλώσεις μετανοίας.

§154Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Κακῶς.

§155Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν ζητοῦνται, διότι οὐδεὶς διώκεται σήμερον διὰ τὴν ἰδεολογίαν του.

§156ΦΩΝΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΤΕΡΥΓΟΣ. Ἄ!, ἄ!

§157Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Χαίρω πολύ, διότι μὲ ἐπιφωνήματα ἐπιβραβεύσεως δέχεται ἡ ἄκρα ἀριστερὰ τὰ λεγόμενά μου. Πάντως, κύριε Μερκούρη, σήμερον δὲν ζητοῦνται δηλώσεις μετανοίας ἐκ μέρους τῶν δρώντων συνωμοτικῶς καί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, κινουμένων ἐκνόμως, ἀρκεῖται ἡ Πολιτεία εἰς τὴν προφορικὴν διαβεβαίωσιν, ὅτι θὰ παύσουν ἐφεξῆς νὰ μετέχουν παρανόμων συνωμοτικῶν μηχανισμῶν. Εἰς αὐτὸ ὁλοκληροῦται τὸ φοβερὸν πνεῦμα τῆς διώξεως ἐκ μέρους τῆς Δημοκρατίας;

§158Σ. ΚΑΡΑΣΑΒΒΑΣ. Καταθέτω ἀπόφασιν Ἐπιτροπῆς Ἀσφαλείας, ἡ ὁποία ἀναγράφει, ὅτι ἐζητήθησαν δηλώσεις ἀπὸ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐξετοπίσθησαν.

§159Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἀπέχωμεν ἀπὸ τὴν Βουλήν, κύριε Πρόεδρε, δι’ αὐτὴν τὴν κατάστασιν.

§160ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μερκούρη εἶναι καιρὸς νὰ καταλήξετε ἄνευ διακοπῶν.

§161Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν ἐγὼ ὡμίλησα περὶ δηλώσεων δὲν ἔχω ἐνώπιόν μου τὰ πρακτικά. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν εἶπεν, ὅσα εἶπεν, διότι ἔχει τὰ στοιχεῖα. Εἰς δὲ τὸν κ. Μανιαδάκην, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν καλωσύνην νὰ ἐξηγήσῃ πῶς ἕνα φασιστικὸν δικτατορικὸν καθεστὼς ἔβλεπε τὰς δηλώσεις, θὰ τοῦ ἀπαντήσω, ὅτι σήμερον εἴμεθα εἰς τὸ 1959 καὶ ἡ Ἑλλὰς ἔχει θέσει τὴν ὑπογραφήν της κάτω ἀπὸ μίαν σύμβασιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ποὺ δὲν τιμωροῦνται οὔτε ἡ σκέψις οὔτε τὰ φρονήματα. Σεῖς ὑπήρξατε ἕνας ἐπιτυχὼν ὑπουργὸς δικτατορικοῦ καθεστῶτος. Εἴχατε ἕνα τίτλον ὑφυπουργοῦ, ἀλλὰ εἴσασθε παντοδύναμος. Ἐπίσης εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνον καὶ μάλιστα εἰς τὰς ἐθνικὰς αὐτὰς στιγμάς, τὰς ὁποίας διέρχεται τὸ Κράτους, τὰς κρισίμους, νὰ χαρακτηρίζεται τὸ 25% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὅτι εἴτε ἐμπνέεται, εἴτε καθοδηγεῖται ἀπὸ ἕνα παράνομον μηχανισμόν. Εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνον. Ἠκούσατε δὲ προχθὲς μετὰ πόσης προσοχῆς ὡμίλησεν ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ περὶ τοῦ Ἀνατολικοῦ Συνασπισμοῦ καὶ γενικώτερον ἐπὶ ὅλων τῶν θεμάτων. Προσέξατε, διότι ὅσοι εὑρέθημεν εἰς θέσιν νὰ ἀντικρούσωμεν τοὺς ἐχθροὺς τῆς Κυπριακῆς ἐλευθερίας εἰς τὸν διεθνῆ στίβον, ἕνα καὶ τὸ κυριώτερον ἐπιχείρημα ἦτο: Πῶς θὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Κύπρον τὴν στιγμὴν ποὺ 25% εἶναι κομμουνισταὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα, μεθαύριον θὰ ἀνέλθῃ εἰς 30 ἢ 35%; Προσέξατε, λοιπόν...

§162Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Ἰδοὺ τὸ ἔγκλημα.

§163Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Αἱ δικτατορίαι ἔχουν διαπράξει ἐγκλήματα. Αἱ δημοκρατίαι δὲν διαπράττουν.

§164Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. (Δὲν ἠκούσθη).

§165Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἀναλαμβάνω τὰς εὐθύνας, δι’ ὅ,τι εἶπον ἢ ἔγραψα.....

§166Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐδηλώσατε εἰς τὴν Βουλήν, ἀγορεύων καὶ ὁμιλῶν διὰ τὸν συμμοριτοπόλεμον καὶ ἐχαρακτηρίσατε τοῦτον ὡς ἐμφύλιον σπαραγμόν. Σᾶς διαβάζω τί ἐγράφατε εἰς τὸ «ΒΗΜΑ» τῆς Κυριακῆς 7ης Νοεμβρίου 1954 μὲ τὸν τίτλον, ἕνας «Ὕπουλος Ἐχθρός»: «Ἕνας ἐχθρὸς ὕπουλος, ὁ ὁποῖος ἔχει αἱματοκυλίσει δὶς τὸν τόπον μας ἐξαπολύει καὶ πάλιν ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν νέαν ἐπίθεσιν μὲ ἀντικειμενικὸν σκοπὸν τὴν διείσδυσιν εἰς τὸν Δῆμον καὶ τὴν Κοινότητα. Ὁ διεθνὴς κομμουνισμὸς ἀναπτύσσει κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν μίαν νέαν ἐπίθεσιν ἐναντίον τῶν ἐλευθέρων λαῶν μὲ ἀντικειμενικοὺς σκοποὺς τὴν διάσπασιν, εἰ δυνατόν, τῆς ἀλληλεγγύης αὐτῶν, τὴν ματαίωσιν τῆς ὀργανώσεως τῆς ἀμύνης των, καί, τέλος, τὴν διείσδυσιν εἰς ὅλας τὰς κρατικὰς ὑπηρεσίας, ἵνα ἐκ τῶν ἔσω ἀνατρέψῃ τὰ ἐλεύθερα πολιτεύματα καὶ ὑποδουλώσῃ εἰς τὸ πλέον στυγνὸν ὁλοκληρωτικὸν σύστημα, εἰς τὸν Ρωσικὸν ἰμπεριαλισμόν. Ἕνας τρόπος διεισδύσεως εἶναι καὶ ἡ συγκρότησις λαϊκῶν μετώπων, ὥστε κεκαλυμμένος ὄπισθεν μικρῶν ἢ ἀνυπάρκτων πολιτικῶν κομμάτων ἢ ἀτόμων νὰ θέσῃ εἰς ἐφαρμογὴν καὶ νὰ ἐκτελέσῃ τὸ καταχθόνιον σχέδιόν του. Σήμερον, καλυπτόμενος ἔν τινι μέτρῳ ὄπισθεν ἀποτυχημένων πολιτευτῶν ἐπιτυγχάνει νὰ ἐμφανίζεται ὡς δῆθεν λαϊκὸν μέτωπον καὶ νὰ θέτῃ συγχρόνως πολιτικὸν θέμα κατὰ τὰς δημοτικὰς ἐκλογὰς μὲ πρόθεσιν τὴν δημιουργίαν συγχύσεως. Τὰ πράττει δὲ εἰς στιγμάς, κατὰ τὰς ὁποίας ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Στρατάρχην Παπάγον, διεξάγει σκληρὸν διπλωματικὸν ἀγῶνα διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Μεγαλονήσου Κύπρου. Ἐπιδιώκει δηλαδὴ ὁ διεθνὴς κομμουνισμὸς νὰ κατοχυρώσῃ ἐκείνους ποὺ ἀγωνίζονται νὰ διατηρηθῇ ἀκόμη ἕνα ἀποικιακὸν καθεστὼς ἐν Κύπρῳ καὶ προβάλλουν ὡς ἐπιχείρημα τὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐν Ἑλλάδι σταθερὰ κατάστασις, λόγῳ τῆς αὐξήσεως, δῆθεν, τῆς κομμουνιστικῆς δυνάμεως». Αὐτὰ ἐγράφατε εἰς τὸ «ΒΗΜΑ» τὸ 1954.

§167Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε Παπαρρηγόπουλε, λυποῦμαι πολὺ ποὺ κατεβάλατε τόσον κόπον νὰ φέρετε εἰς τὴν Βουλὴν ἄρθρα μου, τὰ ὁποῖα ἐδημοσιεύθησαν εἰς τὸν τύπον. Σᾶς εἶπον, ὅτι ποτὲ δὲν ἠρνήθην καὶ ἀνέλαβον τὰς εὐθύνας μου διὰ τὰς πολιτικὰς μου πράξεις καὶ τὰς πολιτικὰς μου σκέψεις. Ἐπαναλαμβάνω, τὸ τονίζω καὶ θὰ τὸ τονίζω, δὲν ζητῶ ἐγὼ ἐπιείκειαν οὔτε ἐὰν φασίσται συνωμοτοῦν ἐναντίον τῆς δημοκρατίας νὰ μὴ τιμωρηθοῦν, οὔτε οἱ κομμουνισταί. Θέλω καὶ διὰ τὰς δύο πλευρὰς νὰ ὑπάρξῃ ἀμείλικτος ἡ τιμωρία. Ἀλλὰ ἐπανέρχομαι καὶ πάλιν, ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνον νὰ χαρακτηρίζεται τὸ 25% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ὡς κομμουνιστικὸν καὶ ὡς καθοδηγούμενον ἀπὸ τὸν παράνομον μηχανισμόν.

§168Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. Ἐσωτ.). Κανεὶς δὲν τὸ ἐχαρακτήρισεν ἔτσι.

§169Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ἀφήσατε, κ. ὑφυπουργέ, νὰ τελειώσω. Σεῖς κάθε λίγο κάμνετε διακοπὰς καὶ διακοπὰς ἀγορεύσεις. Ἐγὼ δὲν σᾶς διέκοψα.

§170Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. Ἐσωτ.). Δὲν δύναμαι νὰ σᾶς παρακολουθήσω εἰς τὴν τακτικὴν τῆς ἰδεολογίας σας. Ἐπειδὴ ὅμως ἐστράφητε πρὸς τὴν δεξιάν, πρὸς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, θέλω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι σχετικῶς μὲ τὸ 25% ἡ Κυβέρνησις οὐδέποτε ἐχαρακτήρισε τὸ ποσοστὸν αὐτὸ κομμουνιστικόν, μέγα μέρος τοῦ ὁποίου ἐψήφισεν ὡς ἐψήφισεν εἴτε παραπλανηθὲν εἴτε ἐκ παρεξηγήσεως εἴτε τέλος εἰς ἐκδήλωσιν διαμαρτυρίας. Πάντως αὐτοὶ οἱ παραπλανηθέντες δὲν ἔχουν σχέσιν μὲ τὸν κομμουνισμὸν καὶ οὔτε ἀπετέλεσε οὔτε ἀποτελεῖ σκέψιν οὔτε πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ συνεπῶς πολλῷ μᾶλλον πολιτικὴν τῆς ἐναντίον τοῦ συνωμοτικοῦ κομμουνισμοῦ.

§171Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Διὰ νὰ τελειώνω, θέλω νὰ κάμω μίαν ἔκκλησιν καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ πρὸς τὴν Βουλήν. Ἐγὼ ἔχω ἤδη σχηματισμένην γνώμην. Ὕψιστα ἐθνικὰ συμφέροντα διατρέχουν μεγάλην κρίσιν, κρίσιν σοβαρωτάτην. Κρίνεται ἡ τύχη ἐὰν 450.000 Ἕλληνες, 450.000 Εὐρωπαῖοι, θὰ μείνουν ὑπὸ ἀποικιακὸν καθεστὼς ἢ θὰ ἀποκτήσουν τὰ ἀγαθὰ τῆς ἐλευθερίας. Δὲν προσφέρομεν καμμίαν ὑπηρεσίαν καὶ εἰς τὸν ἐθνικόν μας ἀγῶνα καὶ εἰς τὴν ἑνότητά μας, ἐὰν ἐξακολουθήσωμεν νὰ ἐνθυμούμεθα τὶς κακές, μαῦρες σελίδες τοῦ παρελθόντος. Ἂς καταργήσωμεν ὅλα τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι καταδικαστέα ἀπὸ κάθε ἕνα, ὁ ὁποῖος πιστεύει εἰς τὴν Δημοκρατίαν. Ἂς εἴμεθα ἀμείλικτοι, ἀλλὰ πάντοτε διὰ τῶν τακτικῶν μας δικαστηρίων, ἔναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι συνωμοτοῦν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Δημοκρατίας. (Χειροκροτήματα).

§172ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Λύρας, ἔχει τὸν λόγον.

§173Ι. ΛΥΡΑΣ. Σπανίως ἀπασχολῶ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Βῆμα, οὔτε ἐπροτιθέμην, λαμβάνων τὸν λόγον, νὰ ὑπεισέλθω εἰς τὴν λεπτομερειακὴν ἀνάλυσιν τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὴν ὁποίαν μοῦ εἶναι ἀνεξήγητος ἡ τόση ἐπίμονος σπουδὴ πρὸς συζήτησίν της καὶ διὰ τῆς ὁποίας κατηγορεῖται ἡ Κυβέρνησις διὰ τὰς μετεκλογικὰς διώξεις τῶν κομμουνιστῶν καὶ γενικώτερον, ὅτι καταπατᾶ δῆθεν τὰς ἀρχὰς τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς Δημοκρατίας καὶ τόσαι ἄλλαι ἀκόμη κατηγορίαι κατὰ τῶν ἀστυνομικῶν, εἰσαγγελικῶν καὶ δικαστικῶν Ἀρχῶν. Πᾶσαι κατὰ πάντα ἀνυπόστατοι, αἵτινες διετυπώθησαν μὲ συγκινητικὸν χρῶμα ἀπὸ τοὺς ἐπερωτῶντας. Ἐννέα χρόνια συνεπληρώθησαν ἀπὸ τῆς συντριβῆς τοῦ ληστοσυμμοριτισμοῦ τοῦ Γράμμου καὶ τὴν ματαίωσιν τῆς ἀπειλῆς τῆς ὑποδουλώσεως τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸν κομμουνισμόν. 15 περίπου χρόνια συνταράσσεται ὁ τόπος ἀπὸ τὸ ΚΚΕ, καὶ πᾶσαι αἱ μεταπελευθερωτικαὶ Κυβερνήσεις ἀσχολοῦνται μὲ τὰ παιδιὰ καὶ τόση σπατάλη χρόνου γίνεται ἐνῷ τόσα ἄλλα προβλήματα μᾶς ἀπασχολοῦν. Κατόπιν τούτων, νομίζω, ὅτι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ὁμιλήσωμεν γενικώτερον, διότι τὰ κεφάλαια ποὺ θίγονται διὰ τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως καὶ τῆς ἐκτάσεως ποὺ ἔλαβε δὲν εἶναι ἀπὸ τὰ δευτερεύοντα καὶ δὲν ἐπιτρέπουσιν ὑπεκφυγάς. Πρέπει ὅλοι μας, καὶ ὁ καθένας εἰς τὸν κύκλον του, ν’ ἀναλάβωμεν εὐθύνας καὶ νὰ γνωρίσωμεν εἰς τὸν Λαὸν ποία εἶναι καὶ τί ἐπιδιώκει ἡ κομμουνιστικὴ ἰδεολογία, ἡ ὁποία ἐπιζῇ μόνον εἰς σκοτεινὰς περιοχάς. Μόλις ἐκτεθῇ εἰς τὸ φῶς τῆς ἀληθείας ἡ δύναμίς του ἐξασθενεῖ καὶ μαραζώνει. Ἐπειδὴ ἡ ἱστορία εἶναι ἀδιάψευστος μάρτυς, θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νὰ γίνω φορεὺς διαμαρτυρίας παντὸς ὑγιῶς αἰσθανομένου καὶ σκεπτομένου. Μίαν σύντομον ἀναδρομὴν εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ παρελθόντος τὸ ὁποῖον τόσον ἐνοχλεῖ τὰ παιδιά, διότι ἔχει πολλὰ εἰς βάρος των, ἔχει παθητικόν, ἀλλὰ καὶ τὴν πρόσφατον τοιαύτην τοῦ ΚΚΕ καὶ τῆς ἐντολλοδόχου του ΕΔΑ. Δὲν μνημονεύει κανεὶς τὸ παρελθὸν διὰ νὰ θρηνῇ, οὔτε διὰ νὰ μισῇ ἀλλὰ διὰ νὰ διδάσκεται. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν καὶ τὸ ἀλάθητον ἀξίωμα, ὅτι εἶναι ἄξιοι οἴκτου οἱ λαοὶ ποὺ δὲν ἔχουν μνήμην. Τὸ ΚΚΕ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς του μέχρι σήμερον, γέμει ἀπὸ ἀντεθνικάς, ἐγκληματικάς, ἀντιλαϊκὰς ἐνεργείας: 1) Τὰ ἔτη 1920–22 κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Μικρασιατικῆς ἐκστρατείας ἐκτελοῦν ἐντολὰς τῆς κομμουνιστικῆς Διεθνοῦς. Ἐπεδίωξε καὶ εἰργάσθη ἀόκνως καὶ ἐθνοπροδοτικῶς διὰ τὴν Μικρασιατικὴν καταστροφὴν καὶ τὸ ξερίζωμα τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ τὴν ἀντεθνικὴν ταύτην ἐνέργειαν, ὄχι ἁπλῶς ὡμολόγησε κυνικῶς ἡ παλαιὰ καὶ νέα ἡγεσία τοῦ ΚΚΕ ἀλλὰ τὴν προέβαλε καυχωμένη ἐπ’ αὐτῆς. Τὸ ΚΚΕ, εἰς συνέδριον τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1920, ἔλαβεν ἀπόφασιν, κατόπιν ἐντολῆς τῆς Μόσχας, νὰ βοηθήσῃ τὴν Κεμαλικὴν Τουρκίαν μὲ ὅλα τὰ μέσα. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Λένιν εἶχε συνάψει φιλίας καὶ συμμαχίας μετὰ τῆς Κεμαλικῆς Τουρκίας καὶ βάσει ταύτης ἐφωδίαζε τὸν Κεμαλικὸν στρατὸν μὲ πολεμικὸν ὑλικόν, καὶ ὅλα τὰ Κ.Κ. ἔπρεπε καθένα μὲ τὸν τρόπον του νὰ βοηθήσῃ τὴν σύμμαχον τῆς Ρωσίας Κεμαλικὴν Τουρκίαν. Ἀδιάψευστος ἀπόδειξις τῆς συμβολῆς τοῦ ΚΚΕ εἰς τὴν Μικρασιατικὴν καταστροφὴν εἶναι καὶ μία κυνικὴ ὁμολογία τῆς ἡγεσίας των δημοσιευθεῖσα εἰς Ριζοσπάστην τὴν 12 Ἰουλίου 1935 καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων ἔγραφεν: «Ἄν δὲν νικιόμασταν στὴν Μικρασία, ἡ Τουρκία θἆταν πεθαμένη σήμερα καὶ μεῖς μεγάλη Ἑλλάδα. Τὴν λευτεριά μας θὰ τὴν στηρίζαμε στὴν ὑποδούλωσι τοῦ Τουρκικοῦ λαοῦ. Αὐτὸ ἐμεῖς δὲν τὸ δεχόμαστε». Ριζοσπάστης 12.7.35, ἄρθρον ὑπὸ τὸν τίτλον: «Μία ἐπιφύλαξις» — τὴν ἐθνοπροδοτικήν του αὐτὴν διακήρυξιν τὸ ΚΚΕ διεκήρυξε καὶ ἐν ἔτει 1957 εἰς ἄρθρον τὸ ὁποῖον ἐδημοσιεύθη εἰς τὸν «Νέον Κόσμον» τεῦχος 9 Σεπτεμβρίου 1957. Καὶ στὴν σελίδα 48–49 γράφει: «Ὁ Ἑλληνοτουρκικὸς πόλεμος 19–22 ἦταν ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Ἑλλάδος ἕνας ἄδικος ἐπιθετικὸς ἁρπαχτικὸς πόλεμος». Καὶ ὁ πλέον θρασύτατος προδότης θ’ ἀπέφευγε νὰ διακηρύξῃ τὴν προδοσίαν του. Ὅμως τὸ πρακτορειακὸν ΚΚΕ ὑπερηφανεύεται διότι εἰργάσθη ἀόκνως καὶ ἐθνοπροδοτικῶς διὰ τὴν Μικρασιατικὴν καταστροφήν. 2) Τὸν Νοέμβριον–Δεκέμβριον 1924, εἰς τὸ τρίτον συνέδριον τοῦ ΚΚΕ ἀπεδέχθη προτάσει τοῦ τότε γραμματέως τῆς ἐκτελεστικῆς ἐπιτροπῆς τῆς Κομμουνιστικῆς Διεθνοῦς, Ἀνδρέϊ Μανουλίησκιν τὸ ἐθνοπροδοτικὸν σύνθημα τῆς αὐτονόμου Μακεδονίας καὶ Θράκης, σύνθημα τὸ ὁποῖον ἀπέκρουσεν ἐν τούτοις τότε τὸ Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας. Τὸ σύνθημα τοῦτο τὸ ΚΚΕ ἐπροπαγάνδιζε δι’ ὅλων τῶν εἰς διάθεσίν του μέσων μέχρι Δεκεμβρίου 1939 ὅτε εἰς τὸ 6ον συνέδριόν του ἔλαβεν ἐντολὴν, ἵνα τὸ παρασιωπήσῃ προσωρινῶς διὰ νὰ διευκολύνῃ τὴν συγκρότησιν τοῦ ἐν Ἑλλάδι Παλλαϊκοῦ Μετώπου. 3) Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἀντιφασιστικοῦ Ἀλβανικοῦ ἔπους τῆς Ἑλλάδος, τὸ ΚΚΕ ἐτάχθη ἐναντίον τοῦ ἡρωϊκοῦ τούτου ἀγῶνος τῆς Ἑλλάδος, χαρακτηρίσας τοῦτον ὡς πόλεμον ἰμπεριαλιστικόν. 4) Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Κατοχῆς, τὸ ΚΚΕ κατὰ τὴν ὁμολογίαν αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀνωτάτου στρατιωτικοῦ, πολιτικοῦ καὶ δημοσιογραφικοῦ στελέχους, τοῦ Καραγιώργη, ἀντὶ νὰ διεξαγάγῃ πραγματικὸν ἐθνικὸν ἀπελευθερωτικὸν ἀγῶνα, στὴν πραγματικότητα ἔκανε πολεμικὸν συμβιβασμὸν μὲ τὸν κατακτητήν. Τὰ στελέχη, κατὰ τὸν Καραγιώργην, διέκρινεν αἱμοβορία —χαντζάρι— γενειάδα καὶ σαδισμὸς ἐξησφαλίζοντα τὴν καλοπέρασιν, τὸ χουζοῦρι των ἀποφεύγοντα μάχας κατὰ τῶν κατακτητῶν διὰ νὰ διατηρήσουν ἀκεραίας τὰς δυνάμεις των διὰ τὸν τελικὸν στρατηγικὸν σκοπὸν τοῦ ΚΚΕ, ὁ ὁποῖος ἦτο ἡ βιαία κατάληψις τῆς ἐξουσίας, ἡ ἐπιβολὴ τῆς δικτατορίας τοῦ ΚΚΕ ἐπὶ τοῦ Λαοῦ καὶ ἡ ὑπαγωγὴ τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν ἀφόρητον ζυγὸν τοῦ Διεθνοῦς κομμουνισμοῦ ὡς ἀπέδειξε τὸ αἱματηρὸν ὄργιον τοῦ ΚΚΕ ἐναντίον τῶν ἐθνικοφρόνων δημοκρατικωτάτων Ἑλλήνων, καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς Κατοχῆς καὶ ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. 5) Τὸν Φεβρουάριον 1946, τὸ ΚΚΕ εἰς τὴν 2αν ὁλομέλειαν τῆς Κ. Ἐπιτροπῆς του ἐνῷ διεκήρυττε μεγαλοστόμως ἀπὸ τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμφωνίας τῆς Βαρκίζης (12.2.45) τὴν πίστιν του καὶ τὴν ἀφοσίωσίν του εἰς τὴν Δημοκρατίαν καὶ προπαγάνδιζε τὴν συμφιλίωσιν τοῦ Λαοῦ, ἐξαπέλυσε τὸν αἱματηρότατον συμμοριτοπόλεμον. 6) Τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1949, εἰς τὴν 5ην ὁλομέλειάν του ἔλαβε τὴν γνωστὴν ἀπόφασιν τῆς δημιουργίας Μακεδονικοῦ Κράτους εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς ἀκεραιότητος τῆς Χώρας. Καὶ μετὰ τὴν ἧτταν του, τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1949, συνεχίζει τὴν δυναμικὴν ἐπίθεσιν ἐναντίον τῆς Χώρας. Ἀλλὰ μετὰ τὴν ἀποτυχίαν τῆς γραμμῆς τῆς ἐνόπλου πάλης ἡ ἀκολουθητέα γραμμὴ εἶναι ἡ γραμμὴ τῆς πολιτικῆς πάλης. 7) Καὶ περὶ Βορείου Ἠπείρου, οὔτε λέξιν εἰς τὸ πρόγραμμά της ἡ ΕΔΑ. Καὶ τοῦτο, διότι αὕτη εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ εὐθυγραμμίζεται, ὡς ὡμολόγησεν ὁ Κ. Θέος, εἰς τὴν 7ην ὁλομέλειαν τῆς Κ.Ε. τοῦ ΚΚΕ τὸν Φεβρουάριον 1957 πρὸς τὴν ἑκάστοτε χαρασσομένην γραμμὴν τοῦ ΚΚΕ καὶ τὰς ἐντολὰς τὰς διδομένας εἰς αὐτὴν ὑπὸ τοῦ παρανόμου κλιμακίου τοῦ Π.Γ. τῆς Κ. ἐπιτροπῆς ἐν Ἀθήναις. 8) Τὸν Ἀρχηγὸν τῆς ΕΟΚΑ καὶ ἥρωα Διγενῆ τὸ 1955 ἐπρόδωσε καὶ ἀπεκάλυψεν εἰς τοὺς Ἄγγλους καὶ τὸν ἐξύβρισε διὰ τοῦ χαρακτηρισμοῦ ψευτοδιγενῆς καὶ Βαρελότος καὶ κατειρωνεύθη τὸν ἄνισον ἀγῶνα τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, χαρακτηρίσας τοῦτον Πασχαλινὲς τρακατροῦκες. Οἱ ψίθυροί των αὐτοὶ εἶναι ἀνάξιοι καὶ περιφρονήσεως ἀκόμη. Ὁ Κυπριακὸς ἀγὼν ὑπῆρξεν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνῃ ἀγὼν πατριωτῶν καὶ ὄχι ἀγὼν προδοτῶν. 9) Ἡ 25η Μαρτίου χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸ ΚΚΕ ὡς μεγαλοϊδεατικὸς τυχοδιωκτισμός. Τοῦτο διατυμπάνιζε κατὰ τὴν κατοχὴν τὸ Ρωσόδουλον ΚΚΕ καὶ ὅτι οἱ κομμουνισταὶ καὶ ὅσοι ἄλλοι ἀκολουθοῦν τὸ ΚΚΕ εἶναι οἱ μόνοι γνήσιοι συνεχιστὲς τοῦ ἔργου τῶν ἡρώων τοῦ 21. Δὲν ἐντρέπεται, βλέπετε, ἡ ψευδολόγος κομμουνιστικὴ προπαγάνδα νὰ ταυτίζῃ τοὺς ἰδίους σκοποὺς καὶ τὰς ἰδίας ἐπιδιώξεις, καὶ ἔδωσε εἰς τοὺς σφαγεῖς καὶ ἐκδορεῖς καὶ βασανιστὰς ὀνόματα ἡρώων τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 21. Κολοκοτρώνης–Καραϊσκάκης–Κανάρης κλπ. 10) Τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1944 τοὺς ἀμνηστεύει ὁ στρατηγὸς Πλαστήρας καὶ οἱ κομμουνιστὲς ἔκρυψαν τὰ ὅπλα. Τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1945 δευτέρα Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἀποσυμφορεῖ ὁ Ρέντης τοὺς Ἐρυθροὺς συνωμότας, τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1947 τρίτη Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἀμνηστεύει καὶ κατευνάζει καὶ εἰς ἀπάντησιν ἔχομεν τὸν συμμοριτοπόλεμον, ὅστις κατεστάλη τὸ 1949 μὲ πολλὰς εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον ὑλικὸν ζημίας διὰ τὴν Ἑλλάδα. Κληρονόμος ἑνὸς κακοῦ καὶ πολυταράχου παρελθόντος καὶ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἐπέδειξε τὴν μεγαλοψυχίαν της ἄπειροι ἀπηλευθερώθησαν καὶ πολλοὶ ἐκ τούτων ἐβολεύθησαν, ὥστε καὶ ἡμεῖς ἐνδιαφέρθημεν διὰ τὰ χαμένα πρόβατα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Γένους. Κύριοι βουλευταί, καὶ ἄλλας ἀκόμη πατριωτικὰς πράξεις καὶ ἐνεργείας τοῦ Κ.Κ ἠδυνάμην ν’ ἀναφέρω, ἀλλὰ θὰ ἔκανα κατάχρησιν τῆς ὑπομονῆς σας. Τὸ γεγονός, ὅτι σήμερον ἕνας ἀριθμὸς ἀτόμων ποὺ ἀποτελεῖ τὴν κομμουνιστικὴν ἀφρόκρεμα καὶ ποὺ ὕψωσαν τὰ ὅπλα κατὰ τῆς πατρίδος των εὑρίσκεται εἰς τὰς φυλακὰς ἢ ποὺ διατελεῖ ὑπὸ ἐκτόπισιν, παχυνόμενοι ἐκεῖ εἰς βάρος τοῦ Κράτους καὶ μᾶς βομβαρδίζει δι’ ὑπομνημάτων νὰ συντελέσωμεν εἰς τὴν λήθην τοῦ παρελθόντος. Τοῦτο προέκυψεν ἀπὸ μίαν κατάστασιν ἀναποδράστου ἀνάγκης κατὰ τὸν ἀγῶνα ζωῆς καὶ θανάτου, τὸν ὁποῖον τὸ Ἔθνος ὑπεχρεώθη νὰ διεξαγάγῃ κατὰ τοῦ ἐσωτερικοῦ ἐχθροῦ. Δὲν νομίζομεν, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητοι διὰ τὴν ζωὴν τοῦ Ἔθνους, διότι εἶναι δυναμιτισταὶ τοῦ Ἔθνους. Καὶ βεβαιωθῆτε, ὅτι κἄθε φορὰ ποὺ ἔρχονται πρὸς συζήτησιν εἰς τὴν Βουλὴν παρόμοιαι ἐπερωτήσεις ποὺ διασαλπίζονται εἰς τὴν διαπασῶν ἀπὸ τὴν ἄκραν ἀριστεράν, προκαλοῦν τὴν δυσφορίαν τῆς Ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης, καὶ θέτουν εἰς ἀναβρασμὸν τὸ Ἔθνος. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ὑποφέρει πολλὰ ἀπὸ τὴν κομμουνιστικὴν συνωμοσίαν, ὥστε νὰ εἶναι εὐλόγως εὐαίσθητος εἰς παρομοίας συζητήσεις, καὶ ἀλγεινὴν ἐντύπωσιν δοκιμάζει τὰς ἡμέρας αὐτάς, ἀπὸ τὴν συζητουμένην ἐπερώτησιν κατὰ ἰσχυρὰν πλειοψηφίαν, διότι, ὅσαι ὑποχωρήσεις καὶ προσπάθειαι ἐξευμενισμοῦ ἐγένοντο πρὸς κομμουνιστὰς ἀπὸ τὸ Κράτος, πᾶν ἄλλο ἢ εἰρήνην ἐπέτυχον. Καὶ ἴσως, δὲν εἶναι μεγαλόστομα τὰ λόγια μου, λέγοντας ὅτι ἀποτελεῖ δυστύχημα διὰ τὴν ὁμαλὴν πολιτικὴν ἐξέλιξιν τῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς τοῦ Ἔθνους, ὅτι ἡ λύσις τοῦ σπουδαίου τούτου προβλήματος ἐξηρτήθη μόνον ἀπὸ κριτήρια κομματικά, ἐνῷ ἔδει νὰ πρυτανεύσῃ μόνον τὸ κριτήριον τῆς Ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Πᾶσα προσπάθεια πρὸς συμβιβασμὸν μετὰ τῶν κομμουνιστῶν εἶναι ματαία. Μία οἱαδήποτε ἄλλη χώρα ἠμπορεῖ ἴσως νὰ συμβιβασθῇ μὲ τὴν ἐρυθρὰν ἰδεολογίαν, ποτὲ ὅμως ἡ Ἑλλάς, διότι τοῦτο θὰ ὁδηγοῦσε κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὴν ἐξαφάνισιν τῆς Ἑλλάδος, χωρὶς ἐλπίδα ἐπανόδου στὴν ζωήν. «Ἐδαφικὴ διέξοδος τῆς Βουλγαρίας εἰς τὸ Αἰγαῖον καὶ Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου». Ὁ Ἑλληνικὸς κόσμος, ἀπὸ ἕνα ἄλλον κόσμον, ἔχοντα καταγωγὴν δῆθεν Ἑλληνικήν, ἀλλὰ ὑπείκοντα εἰς τὴν διαταγὴν τῶν ἐχθρῶν τῆς πατρίδος, χωρίζεται μὲ αἵματα. Κατέσφαξαν οἱ πατριῶται, φιλόνομους καὶ ἀόπλους Ἕλληνας, διότι καὶ μόνον τοὺς ἐθεώρουν ὡς ἐμπόδια τῆς ἐπιτυχίας τῶν ἀντεθνικῶν σκοπῶν των. Ἀνεξίτηλα ἀκόμη εἶναι τὰ ἴχνη, ὅπου ἑκατοντάδες οἰκιῶν, ἐν μέσαις Ἀθήναις καὶ εἰς τὰς συνοικίας φέρωσι τὴν σφραγῖδα τῆς κομμουνιστικῆς βαρβαρότητος.

§174Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Ὅταν αὔριον, κ. συνάδελφε, διαβάσετε αὐτὰ θὰ ἐντρέπεσθε.

§175Ι. ΛΥΡΑΣ. Σᾶς ἐπιστρέφω τὴν ἐντροπὴν εἰς σᾶς καὶ τὸ κόμμα σας, διὰ τὸ ὁποῖον εἶσθε ὑπερήφανοι. Αὐτὰ δέν τὰ λέγω διὰ σᾶς, διότι τὰ γνωρίζετε, ἀλλὰ νὰ τὰ μάθῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Κύριοι βουλευταί, οἱ κομμουνισταὶ δὲν εἶναι πολιτικοί μας ἀντίπαλοι, ἀλλὰ εἶναι ἐχθροί μας, καὶ ἐπικίνδυνοι ἐχθροὶ τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς κοινωνίας. Ἐλλοχεύουν παντοῦ. Δὲν διώκονται λόγῳ τῆς ἰδεολογίας των, ἀλλὰ λόγῳ τῆς ἐχθρικῆς των συμπεριφορᾶς πρὸς τὸ νόμιμον κράτος, τοῦ ὁποίου ζητοῦν κατάλυσιν. Θὰ ἦτο σεβαστὸς καὶ ὁ κομμουνισμὸς ἂν ἦτο Ἑλληνικός, ἀλλὰ δὲν εἶναι. Ἀκολουθεῖ τὴν γραμμὴν τῆς Μόσχας, παρ’ ἧς δίδονται αἱ κατευθύνσεις ὅπως, καὶ τὰ ὑλικὰ μέσα ποὺ βοηθοῦν τὸ Κ. Κ.Ε. ἔρχονται ἀπὸ τὴν Ρωσίαν. Οἱ πιστεύοντες, ὅτι ἀδικαιολογήτως κρατοῦνται ἢ κατηγοροῦνται δύνανται ν’ ἀποδείξωσιν ἔργοις τὴν πίστιν των εἰς τὰ Ἐθνικὰ ἰδεώδη. Εἰς μερικούς, πολλοὺς ἢ ὀλίγους, προκαλεῖ ἐντύπωσιν, διατὶ δὲν νομιμοποιεῖται τὸ Κ.Κ.Ε., τοῦτο ἔθιξε καὶ ἕνας ἐκ τῶν κ.κ. ἐπερωτώντων, ὥστε τὸ Κράτος, ν’ ἀνοίξῃ τὰς πύλας τῶν νευραλγικῶν του σημείων εἰς τοὺς ὑπονομευτάς του. Μὰ πιστεύουν, ἆραγε, σοβαρῶς οἱ φίλοι τῆς ΕΔΑ καὶ ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς ΕΔΑ, ὅστις ἐζήτησεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν δι’ ἐπιστολῆς του δημοσιευθείσης εἰς τὸν τύπον νὰ νομιμοποιήσῃ τὸ Κ.Κ.Ε. «γιὰ τὴ γενικὴ εἰρήνευσι καὶ γαλήνευσι», ὅτι τὸ Κ.Κ.Ε. εἶναι ἐκτὸς νόμου; τότε τί εἶναι ΕΔΑ; Καιρὸς εἶναι νὰ παύσωμεν νὰ παίζωμεν μὲ τὰ γράμματα τοῦ ἀλφαβήτου. Ὅλοι οἱ κομμουνισταὶ ζοῦν ἐλεύθεροι —ἔχουν ἐλευθερίαν λόγου— κινοῦνται ἀνενόχλητοι, ἐκλέγονται καὶ κατέχουν ἐπιζήλους καὶ ἐπικαίρους θέσεις καὶ ἡ πλειονότης των εὑρίσκετο εἰς πολὺ καλυτέραν θέσιν τῶν ἐθνικοφρόνων. Ἐνῷ εἰς τὸ κομμουνιστικόν των καθεστὼς ἡ σκέψις τοῦ ἀτόμου ἔχει ἐγκαταλειφθῆ εἰς τὸ μυαλὸ τῶν ὑπευθύνων τοῦ κόμματος, οἱ ἄλλοι εἶναι στρατιῶται ἄνευ σκέψεως, ἄνευ βουλήσεως, ἄνευ γνώμης. Κύριοι βουλευταί, τὸ Κ.Κ.Ε. ὑπάρχει καὶ λειτουργεῖ νομιμοφανῶς ὑπὸ τὸν παραπλανητικὸν μανδύαν τῆς ΕΔΑ, ὑπὸ τὰς πτέρυγας, τῆς ὁποίας στεγάζονται ὅλοι οἱ πιστοὶ τῆς ἐρυθρᾶς ἰδεολογίας. Ὑπάρχει, ὅμως, καὶ ἡ παράνομος ὀργάνωσις, ὡς ἔκφρασίς του, μὲ τὴν ἐπίσημον σφραγῖδα τῆς Μόσχας, ἐρυθροῦ συγκροτήματος. Ἡ νομιμοποίησις τοῦ ΚΚΕ τὴν ὁποίαν ζητεῖ ἡ ΕΔΑ, προϋποθέτει γενικὴν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, δηλαδὴ καὶ οἱ ἐντὸς καὶ οἱ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος ὀπαδοὶ τοῦ ΚΚ νὰ ἀμνηστευθοῦν καὶ νὰ τοὺς ἀναγνωρίσωμεν δικαιώματα ἐγκαταστάσεως καὶ ἐλευθερίας δράσεως. Καὶ εἰς ποίους; Εἰς τοὺς ἡγέτας, εἰς τὴν κεφαλὴν καὶ τὸν κορμὸν τοῦ ΚΚΕ, οἵτινες ἀνέρχονται εἰς πολλὰς χιλιάδας καὶ ποὺ περιπλανῶνται εἰς τὰς διαφόρους λαϊκὰς Δημοκρατίας ποικιλοτρόπως ἐκπαιδευόμενοι, πῶς διαπράττονται τὰ ἐγκλήματα, πῶς ἐνεργεῖται ἡ κατασκοπεία καὶ πῶς πρέπει νὰ προδίδεται ἡ πατρίς των, γιὰ νὰ μᾶς φέρουν στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ παραδείσου τὸν ὁποῖον φαίνεται, ἐκεῖ εὑρισκόμενοι, θαυμάζουν, ἂν καὶ οἱ μὴ ἀνήκοντες στὸ κόμμα περιγράφουν μὲ τὰ μελανώτερα χρώματα τὴν ἀπογοήτευσίν των, τὴν ἀπελπισίαν των, τὴν φρίκην των καὶ τὸν ἀποτροπιασμὸν των διὰ τὸν κομμουνιστικὸν παράδεισον, εἰς τὸν ὁποῖον ζοῦν. Δὲν νομίζω νὰ ὑπάρξῃ καμμία Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία θ’ ἀποπειραθῇ, εἰς βάρος τῆς ἡσυχίας τοῦ τόπου καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς χώρας νὰ διαπράξῃ παρόμοιον ἔγκλημα. Ἀντιθέτως δὲν θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξῃ κανεὶς δισταγμός, τὴν τύχην τῆς ἡγεσίας τοῦ ΚΚΕ νὰ τὴν ὑποστοῦν καὶ ὅλοι ὅσοι παραμένουν ἀδιόρθωτοι καὶ βυσσοδομοῦν εἰς βάρος τῆς Ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Καὶ χῶραι, αἵτινες, δὲν ἐδοκιμάσθησαν ἀπὸ τὴν κομμουνιστικὴν ψώραν, φροντίζουν νὰ ἐξυγιαίνουν τὸ Ἐθνικόν των Σῶμα καὶ τὴν κρατικὴν διάρθρωσιν ἀπὸ τὴν κόκκινην λέπραν καὶ ὄχι ἡ Ἑλλὰς ποὺ τόσα ὑπέφερε καὶ ἐπλήρωσεν ἐκ τοῦ ἐρυθροῦ φασισμοῦ. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἀρχὴ τῆς Δημοκρατίας, ἡ ὁποία νὰ προστατεύῃ ἐκείνους ποὺ ζητοῦν νὰ τὴν καταλύσουν. Στὴν Ἀμερικανικὴν Δημοκρατίαν ἔχουν ἀποκλεισθῆ ἀπὸ τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας καὶ ἀπὸ τοὺς ὀργανισμοὺς δημοσίου καὶ ἰδιωτικοῦ δικαίου ὅλοι οἱ διατελέσαντες κομμουνισταὶ ἢ μετέχοντες εἰς κομμουνιστικὰς ὀργανώσεις, τοὺς ἀποφεύγουν ὡς λεπρούς. Ἔτσι ἀμύνονται αἱ Δημοκρατικαὶ κοινωνίαι κατὰ τῶν κομμουνιστῶν. Διὰ τοὺς γνωρίζοντας τὸν κομμουνισμόν, ὁ ἀντικειμενικός του σκοπὸς πάντοτε εἶναι ὁ ἴδιος καὶ ἀμετάκλητος. Τακτικὴν ἀλλάζει, τὴν ὁποίαν προσαρμόζει εἰς τὰς εἰδικὰς ἀνάγκας, εἴτε οὐσιαστικὰς εἴτε ψυχολογικάς. Καὶ ὁ ἀπώτερος ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τοῦ διεθνοῦς κομμουνισμοῦ ἐν Ἑλλάδι εἶναι, ὅπως ἀπὸ τὸν ἀστικοδημοκρατικὸν χαρακτῆρα μεταπηδήσῃ εἰς τὴν προλεταριακὴν ἐπανάστασιν. Ὁ ἀγὼν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν συνεχίζεται καὶ σήμερα ἄνευ διακοπῆς καὶ ἡ ἐξ αὐτοῦ ἀπειλὴ παραμένει ἀμείωτος. Ἤλλαξε τακτικὴν τὸ ΚΚΕ καὶ ὄχι τοὺς σκοπούς, ἀντὶ τῆς σφαγῆς καὶ τῆς κτηνώδους βίας χρησιμοποιεῖ τὸν δόλον, τὴν ἀπάτην, ἡ ὁποία εἶναι τὸ ὀξυγόνον ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἀναπνέει, ζῇ καὶ ἀναπτύσσεται ὁ κομμουνισμός. Τὴν φενάκην, τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ παντός, ὅλων τῶν ἀδυναμιῶν, ὅλων τῶν ἐλλείψεων καὶ ἐλαττωμάτων τοῦ ἀστικοῦ Κράτους, ἀκόμη καὶ αὐτοῦ τοῦ Εὐαγγελίου ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ΕΔΑ δὲν ἐδίστασε νὰ κάμῃ ἐκμετάλλευσιν, παρουσιάσας τοὺς κομμουνιστὰς ὡς καταδιωκομένους Χριστιανούς. Ταῦτα δὲν ἀποτελοῦν μυστικὰ τοῦ ὑπὲρ πέραν, διότι εἶναι αὐτὰ ποὺ συνθέτουν τοὺς σκοποὺς τοῦ διεθνοῦς κομμουνισμοῦ. Τὸ ἐπίσημον Κ.Κ.Ε. ποὺ εὑρίσκεται εἰς χώραν τοῦ παραπετάσματος δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπηρετήσῃ μὲ ἄνεσιν τοὺς γενικωτέρους σκοποὺς τοῦ διεθνοῦς κομμουνισμοῦ, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ ἐν Ἑλλάδι παράνομος μηχανισμός του δύναται νὰ κάνῃ κάτι τὸ ἀξιόλογον πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Μέχρις ἑνὸς βαθμοῦ, ἐξυπηρετεῖ καὶ τοὺς μὲν καὶ τοὺς δὲ ἡ ΕΔΑ. Ἡ δὲ ΕΔΑ ὅμως, παρὰ τὴν δυνατότητα ποὺ ἔχει νὰ καλλιεργῇ τὰς θεωρίας της καὶ ἀπὸ τοῦ ἐπισήμου αὐτοῦ βήματος, τὸ ὁποῖον πολλάκις μεταβάλλει εἰς ἄμβωνα ἀντεθνικῶν κηρυγμάτων, δὲν φθάνει ἀπολύτως, ἐσημείωσεν, ὅμως, ἐπιτυχίας τινάς, ἀκόμη καὶ τὴν συνεργασίαν μεταξὺ κομμάτων διαφορετικῶν ἰδεολογικῶν κατευθύνσεων, ἡ ὁποία ὠφέλησε τοὺς ἐμπνευστὰς ὄχι ὅμως καὶ τοὺς συνεταίρους καὶ μὲ λύπην μας βλέπομεν νὰ πληρώνουν τὰς συνεπείας. Ἀλλά, ποία εἶναι ἡ ΕΔΑ καὶ οἱ ἐκπροσωποῦντες αὐτήν; Ἡ ΕΔΑ, ἥτις τόσον ποθεῖ τὴν τάξιν, τὴν ἀσφάλειαν, τὴν δικαιοσύνην καὶ γενικῶς τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν τοῦ πολιτεύματος; Ἡ ΕΔΑ εἶναι ἡ νόμιμος ὀργάνωσις τοῦ ἐν παρανομίᾳ ΚΚΕ. Καὶ τὴν καλοῦμεν νὰ δώσῃ σαφῆ ἀπάντησιν πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Καταδικάζει καὶ ἀποδοκιμάζει τὸ ΚΚΕ ὡς ἐχθρικὸν καταστρεπτικὸν διὰ τὴν Ἑλλάδα; Ἀρνεῖται νὰ ἀπαντήσῃ τηροῦσα σιγὴν ἰχθύος. Συνεπῶς, τὸ ἐρώτημά μας καὶ ἡ πίστις μας παραμένει εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ διαπιστώνεται διὰ μίαν ἀκόμη φοράν, ὅτι ΕΔΑ ἴσον ΚΚΕ. Ἡ ΕΔΑ, ὡς δημιούργημα καὶ ὄργανον τῆς ἡγεσίας τοῦ ΚΚΕ εὑρίσκεται εἰς πλήρη εὐθυγράμμισιν μετὰ τῆς χαρασσομένης ὑπὸ τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας, τοῦ ΚΚΕ πολιτικῆς. Ἡ ΕΔΑ, δὲν ἔχει ἰδίαν σκέψιν καὶ ἰδίαν βούλησιν. Εἶναι ἑτεροκίνητος. Ὡς πρὸς τοὺς ἐκπροσώπους τῆς ΕΔΑ, οἱ ὁποῖοι κόπτονται διὰ τὴν Ἐθνικὴν ἀνεξαρτησίαν, διὰ τὰ ζητήματα τοῦ λαοῦ, διὰ τὴν ἀποστράτευσιν καὶ διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς εἰρήνης τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας καὶ διὰ τὴν Δημοκρατικοποίησιν τῆς Ἑλλάδος, ἔχωσι καταλυτικὰς τάσεις. Εἶναι μηδενισταί.

§176Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Ἐὰν εἶσθε Πρόεδρος, πρέπει νὰ μοῦ δώσητε τὸν λόγον ν’ ἀπαντήσω εἰς τὸν συνάδελφον.

§177Δ. ΜΑΚΡΗΣ. Ὑπ. Ἐσωτερικῶν. Νὰ εἶσθε εὐπρεπέστερος.

§178ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν θὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον.

§179Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Διατί, φοβεῖσθε τὰς διακοπάς;

§180ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ὕφος σας δὲν εἶναι σύμφωνον μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἀντιπροσώπου τοῦ Ἔθνους.

§181Ι. ΛΥΡΑΣ. Σεῖς δὲν δύνασθε νὰ ὁμιλῆτε, διότι ἔχετε σωρείαν καταδικαστικῶν ἀποφάσεων τοῦ Κακουργιοδικείου καὶ Ἐφετείου καὶ ἀκόμη διεγράφητε τῶν ἐφέδρων Ἀξιωματικῶν καὶ μετεφέρθητε εἰς τὴν τάξιν τοῦ στρατιώτου, διὰ τὰς πρὸς τὴν πατρίδα ἀντεθνικὰς ἐνεργείας σας. Ἀπεθρασύνθησαν διὰ τὸ ἀπροσδόκητον ἐκλογικὸν ἀποτέλεσμα τῆς 11ης Μαΐου, τὸ ὁποῖον κατὰ σημαντικὸν ποσοστὸν δὲν τοὺς ἀνήκει. Ἕνα ποσοστὸν κυμαινόμενον γύρω τοῦ 10–12%, χωρὶς νὰ ἔχῃ οὔτε ὀργανωτικὴν οὔτε ἰδεολογικὴν ἐξάρτησιν καὶ συγγένειαν μὲ τὸν κομμουνισμόν, προσῆλθε καὶ ἐψήφισεν ΕΔΑ. Αὐτοὶ εἶναι οἱ δυσηρεστημένοι, οἱ θιγόμενοι ἀπὸ οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικὰ μέτρα τοῦ κράτους καὶ μὴ ἔχοντες πίστιν εἰς τὰ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἐτράπησαν πρὸς τ’ ἀριστερά, ὄχι διὰ νὰ τὴν πλαισιώσουν μονίμως, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐκδηλώσουν τὴν δυσφορίαν των καὶ τὴν ἀντίδρασίν των. Μὴ πλανᾶσθε ὅμως, καὶ μὴ αὐταπατᾶσθε. Διεπίστωσαν, ὅτι ἂν ἐπικρατούσατε σεῖς, θὰ ἦτο ἡ τελευταία φορὰ ποὺ ἐψήφισαν ὡς ἐλεύθεροι. Σᾶς ἐγνώρισαν. Διαμαρτύρονται τὰ φερέφωνα τῆς ΕΔΑ διὰ τὴν κατάλυσιν τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, διότι τὸ Κράτος ὑποχρεώνεται νὰ λαμβάνῃ μέτρα ἀσφαλείας διὰ τὴν προστασίαν ἀκριβῶς τοῦ Δημοκρατικοῦ Πολιτεύματος. Δὲν μᾶς λέγωσιν, ὅμως, ἀφοῦ στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει Δημοκρατία, ὑπάρχει στὴν χώραν ἐκείνην τῆς ὁποίας τὰς ἐπιταγὰς ἐκτελοῦν μετὰ θρησκευτικῆς εὐλαβείας; Ναί, ὑπάρχει, διότι, ὅστις τολμήσῃ νὰ διαμαρτυρηθῇ εἴτε ὑπουργὸς εἴτε οἱοσδήποτε ἀξιωματοῦχος, ἐντὸς μιᾶς ἡμέρας ἐξαφανίζεται καὶ ἐκτελεῖται ἄνευ τινὸς διαδικασίας. Δι’ αὐτὴν τὴν ἐπιβολὴν τῶν ἀρχῶν τῶν ἀφεντικῶν της μάχεται ἡ ΕΔΑ. Ἐὰν ὅμως, ὑπῆρχε καὶ ἐδῶ ἡ κατάστασις τοῦ Κρεμλίνου δὲν θὰ ἐγένετο τόσος μεγάλος θόρυβος, διότι ἡ κ. Θανασέκου, σημαῖνον στέλεχος τοῦ ΚΚΕ προπαγανδίζουσα τὸν κομμουνισμὸν εἰς χωριὰ τῆς Ρούμελης ἐδέχθη μόνον τὰς χαϊδευτικὰς ἐπιθέσεις τῶν ἐθνικοφρόνων χωρικῶν, οἵτινες, τίς οἶδε μὲ πόσους προσφιλεῖς των ἐπλήρωσαν τὸν ἐρυθρὸν φασισμόν, ἀλλὰ πρόσκλησίς της διὰ μίαν ἀνακρισούλα, καὶ δὲν θὰ ξανάβλεπε τὸν ἥλιον, ὄχι τὴν ἀνώδυνον ἐκτόπισιν, ἥτις ἰσχύει ἐν Ἑλλάδι ὡς διοικητικὸν μέτρον ἀπὸ τοῦ 1942.

§182Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγετε, αὐτὰ τὰ πράγματα. (Φωναί, θόρυβος).

§183ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν σᾶς ἀναγνωρίζω, κύριε συνάδελφε. Ἐχάσατε τὴν ψυχραιμίαν σας.

§184Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Διατὶ κόπτεται, ὁ κύριος συνάδελφος; Ποίαν ἐλευθερίαν λόγου, ζητεῖ ἡ Ε.Δ.Α.; Νὰ ἀκούσωμεν τὸν ρήτορα, κύριε Πρόεδρε. Θὰ δώσωμεν ἀπάντησιν.

§185Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Εἰς τὴν Σ.Ε.Κ.Ε. νὰ τὴν δώσητε. (Φωναί, θόρυβος).

§186ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι οὕτω δὲν δύναται νὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις.

§187Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Ἐπειδὴ δὲν ἤθελον νὰ διακόψω, δι’ αὐτὸ κάθησα ἐκεῖ, διὰ νὰ δείξω, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητον νὰ ὑπάρχῃ ψυχραιμία καὶ πρὸ παντὸς ἀπὸ τὴν δεξιάν, διότι ἔλεγχον κάμνουν οἱ ἐπερωτῶντες. Ἔτσι εἶναι εἰς τὰ Κοινοβούλια. Ψυχραιμίαν, ὅπως εἴπατε, κύριε Πρόεδρε, ἀλλὰ ψυχραιμίαν δὲν βλέπω ἀπὸ ἐκεῖ. Αὐτὰ ἤθελον νὰ εἴπω.

§188Ι. ΛΥΡΑΣ. Συμφέρον ἔχουσιν οἱ κομμουνισταὶ νὰ σταματήσουν νὰ προκαλοῦν, τοὺς τόσον δεινοπαθήσαντας, ἐξ αἰτίας των, τιμίους χωρικούς. Οἱ ὀπαδοὶ τῆς ΕΔΑ, παριστάνουν τοὺς ἀρίους καὶ τοὺς ὑπερμάχους τῶν ἀνθρωπίνων ἐλευθεριῶν καὶ δικαιωμάτων, ὄχι ὅτι τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐνθαρρύνουν ὀπαδούς των καὶ ἀποθαρρύνουν ἰδικούς μας. Κύριοι βουλευταί, ὁ ρόλος τῶν κομμουνιστῶν βουλευτῶν, ἔχει καθορισθῆ ἀπὸ τὸ καταστατικὸν ποὺ ψηφίσθηκε εἰς τὸ Βʹ συνέδριον τῆς Πετρουπόλεως–Μόσχας, Ἰούλιος 1926 (σελ. 60–68). Εἶναι ρόλος προπαγανδιστικὸς καὶ ὑπονομευτικός. Ἀκούσατε, ὄχι μόνος ὑμεῖς, ἀλλὰ νὰ πληροφορηθῇ σύμπας ὁ Ἑλληνικὸς λαός. «Σήμερα τὸ Κοινοβούλιο γιὰ τοὺς κομμουνιστὲς δὲν μπορεῖ σὲ καμμιὰ περίπτωσι νὰ εἶναι θέατρο ἑνὸς ἀγῶνα γιὰ τὶς μεταρρυθμίσεις, γιὰ τὴν καλυτέρεψη τῆς καταστάσεως τῆς ἐργατικῆς τάξεως, ὅπως ἔγινε μερικὲς φορὲς στὴν προηγούμενη ἐποχή». (σελ. 60). «Τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα μπαίνει μέσα στὴ Βουλή, ὄχι γιὰ νὰ κάμῃ δρᾶσι ἐποικοδομητική, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑποσκάψει ἀπὸ μέσα τὴν Κυβερνητικὴ μηχανὴ καὶ τὴν ἴδια τὴ Βουλή». (Παραδείγματα: Ἡ δρᾶσι τοῦ ΛΙΜΠ-ΚΝΕΧΤ στὴ Γερμανία, τῶν μπολσεβίκων στὴ Τσαρικὴ Δούμα, στὴν «Δημοκρατικὴ Συνέλευση», στὸ «προκοινοβούλιο τοῦ ΚΕΡΕΝΣΚΥ», καὶ τέλος στὴν «Συντακτικὴ ἐθνοσυνέλευση», καθὼς καὶ τοὺς Δήμους). «Μόλις τελειώσουν οἱ ἐκλογές, ἡ ὀργάνωση τῆς κοινοβουλευτικῆς ὁμάδας πρέπει νὰ βρεθεῖ τελείως στὰ χέρια τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Κόμματος, ἀδιάφορο ἂν ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ εἶναι νόμιμη ἢ παράνομη. Ἡ ἐκλογὴ τῶν μελῶν τῆς Διοικήσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς ὁμάδας πρέπει νὰ ἐπικυρώνεται ἀπὸ τὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπή. Ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Κόμματος, πρέπει νἄχει μέσα στὴν κοινοβουλευτικὴ ὁμάδα ἀντιπρόσωπο μὲ δικαίωμα ψήφου. Σέ ὅλα τὰ σπουδαῖα πολιτικὰ ζητήματα, ἡ Κοινοβουλευτικὴ ὁμάδα πρέπει νὰ ζητάει προηγουμένως ὁδηγίες ἀπὸ τὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπή. Ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ ἔχει τὸ δικαίωμα καὶ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ὁρίζει ἢ νὰ ἀλλάζει τοὺς ρήτορες ποὺ πρόκειται νὰ μιλήσουν στὰ σπουδαῖα ζητήματα. Οἱ ρήτορες ὑποβάλλουν στὴν ἔγκρισί της τὶς βάσεις ἀπάνω στὶς ὁποῖες θὰ μιλήσουν, ἢ καὶ ὁλόκληρο τὸ κείμενο τοῦ λόγου τους. Κάθε ὑποψήφιος τοῦ Κομμουνιστικοῦ συνδυασμοῦ πρέπει νὰ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ παραιτεῖται μόλις τὸ ζητήσει ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπή, διὰ νὰ μπορεῖ τὸ Κόμμα νὰ τὸν ἀντικαταστήσει σὲ κάθε στιγμή». (σελ. 67). Παράδειγμα: Παραίτησις βουλευτοῦ τῆς ΕΔΑ κ. Δραγούμη καὶ διορισμὸς κ. Μερκούρη. «Κάθε Κομμουνιστὴς Βουλευτὴς πρέπει, κατὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς νὰ συνδυάζει τὴν παράνομη μὲ τὴν νόμιμη δράση. Στὶς χῶρες ὅπου οἱ Κομμουνιστὲς Βουλευτὲς ἔχουν ἀκόμα, σύμφωνα μὲ τοὺς ἀστικοὺς Νόμους, τὴν Βουλευτικὴ ἀσυλία, πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν ἀσυλία αὐτὴ γιὰ τὴν παράνομη ὀργάνωση καὶ δράση τοῦ Κόμματος. Οἱ παραμικρότερες πράξεις τῶν Κομμουνιστῶν Βουλευτῶν μέσα στὴ Βουλὴ πρέπει νὰ ὑποτάσσωνται στὴ μὴ κοινοβουλευτικὴ ἐργασία τοῦ Κόμματος. Νομοσχέδια καθαρὰ ἐπιδεικτικὰ καὶ καμωμένα ὄχι γιὰ νὰ γίνουν δεκτὰ ἀπὸ τὴν ἀστικὴ τάξη, ἀλλὰ γιὰ προπαγάνδα καὶ δημιουργία κινήσεως, μποροῦν νὰ ὑποβάλλωνται σύμφωνα μὲ ὁδηγίες τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς». (σελ. 68). «Κάθε Κομμουνιστὴς Βουλευτὴς πρέπει νὰ καταλάβῃ καλά, ὅτι δὲν εἶναι Νομοθέτης ποὺ πρέπει νὰ συνεννοηθῇ μὲ ἄλλους νομοθέτες, ἀλλὰ προπαγανδιστὴς τοῦ Κόμματος. Ὁ Κομμουνιστὴς Βουλευτὴς εἶναι ὑπεύθυνος ὄχι μπροστὰ στὴν ἀνώνυμη μᾶζα τῶν ἐκλογέων, ἀλλὰ μπροστὰ στὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα, νόμιμο ἢ παράνομο». (σελ. 68). Θέλετε ν’ ἀκούσητε καὶ διὰ τὴν ὀργανωτικὴ τακτικὴ τοῦ Κ.Κ.Ε., τοῦ συνδυασμοῦ τῆς παρανόμου μετὰ τῆς νομίμου ἐργασίας; Ἡ ὀργανωτικὴ ταχτικὴ τοῦ κόμματος, εἶναι ὁ σωστὸς συνδυασμὸς τῆς παράνομης μὲ τὴ νόμιμη δουλειά». «Ἡ ταχτικὴ τοῦ σωστοῦ συνδυασμοῦ τῆς παράνομης μὲ τὴ νόμιμη δουλειά, καθιερώθηκε ἀπὸ τὸ Μπολσεβίκικο Κόμμα». «Στὴ δουλειά μας τώρα πρέπει νὰ χρησιμοποιήσουμε σωστὰ καὶ τὴν πλούσια πεῖρα τοῦ κόμματος, ἀπὸ τὴ μακρόχρονη παράνομη δουλειά του». «Σωστὴ χρησιμοποίηση τῶν νόμιμων δυνατοτήτων, θὰ πεῖ: Νὰ μπάσεις τὶς κομματικὲς δυνάμεις σ’ ὅλες τὶς νόμιμες μαζικὲς ὀργανώσεις ποὺ ὑπάρχουν. Νὰ δημιουργεῖς νέες μαζικὲς ὀργανώσεις. Νὰ μὴ κάνεις μέσα στὶς μαζικὲς ὀργανώσεις ἀντισυνωμοτικὲς πράξεις ποὺ θὰ ἐκθέσουν αὐτὲς τὶς ὀργανώσεις, γιατὶ ἔτσι θὰ πάρει ὁ ἐχθρὸς τὰ μέτρα, ποὺ μπορεῖ νὰ φθάσουν καὶ στὴ διάλυσί τους». «Σωστὴ χρησιμοποίηση τῆς παράνομης δουλειᾶς θὰ πεῖ: Βάζουμε τὰ κομματικά μας μέλη στὶς μαζικὲς ὀργανώσεις καὶ μὲ τὴν δράση αὐτῶν τῶν μελῶν, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν συμφερόντων τῶν μαζῶν, στρατολογοῦμε καὶ ἄλλα κομματικὰ μέλη ἀπὸ τὴ μᾶζα τῶν μελῶν τῶν μαζικῶν ὀργανώσεων. Ὅλα ὅσα ἔχουμε νὰ ποῦμε στὶς μᾶζες, δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ποῦμε φανερὰ μπρὸς στὸν ἐχθρό, ἀπὸ τὸ βῆμα τῶν νόμιμων δυνατοτήτων ποὺ ἔχουμε, γιατὶ καὶ τὰ μέλη μας θὰ πιάσει ὁ ἐχθρὸς καὶ τὶς μαζικὲς ὀργανώσεις μπορεῖ νὰ διαλύσει. Γι’ αὐτὸ κεῖνο ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε καὶ νὰ τὸ κάνουμε νόμιμα, τὸ κάνουμε παράνομα, μὲ παράνομο ἔντυπο ὑλικό, μὲ παράνομες συγκεντρώσεις καὶ διαδηλώσεις κλπ.». «Τὸ θεμέλιο, ἡ κινητήρια δύναμη καὶ τῆς νόμιμης καὶ τῆς παράνομης δουλειᾶς σὲ περίοδο βαθειᾶς παρανομίας, εἴτε μισονομιμότητας, εἶναι ὁ παράνομος μηχανισμὸς τοῦ Κόμματος». «Τὸν παράνομο μηχανισμὸ τοῦ κόμματος πρέπει νὰ τὸν φυλᾶμε σὰν τὰ μάτια μας καὶ ὅταν χρησιμοποιοῦμε νόμιμες μέθοδες δουλειᾶς καὶ ὅταν χρησιμοποιοῦμε παράνομες μέθοδες δουλειᾶς». Κατόπιν τούτων, εἰς οὐδένα μένει ἀμφιβολία, ὅτι εἶναι ἐγκάθετοι τῆς Μόσχας. Ὁ κομμουνισμὸς δὲν καταπολεμεῖται, οὔτε διὰ τῆς λογικῆς, οὔτε διὰ τῶν ἐπιχειρημάτων, οὔτε διὰ τῆς μεγαλοψυχίας, οὔτε διὰ τῆς οἰκονομικῆς βελτιώσεως. Ὅλα αὐτὰ χρησιμεύουν ὡς πρόσθετα μέσα εἰς τὸν ἀντικομμουνιστικὸν ἀγῶνα. Ὁ κομμουνισμὸς καταπολεμεῖται μόνον διὰ δυνάμεως, διότι μόνον ἡ ἰσχὺς συντρίβει καὶ ἐμποδίζει διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν σχεδίων του. Ἀμείλικτος δίωξις καὶ ἀνηλεὲς τσάκισμα τῆς ἐγκληματούσης χειρός των, εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς καταστήσῃ ἀβλαβεῖς. Παράλληλα χρειάζεται ἐντατικὴ δραστηριότης τοῦ Κράτους, τῆς ἐκκλησίας, τῶν ὀργανώσεων καὶ τῶν ἱδρυμάτων καὶ ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἠδύναντο νὰ ὠφελήσουν εἰς τὸν τομέα, τῆς διαφωτίσεως. Θὰ ἔλεγα, ὅτι μὲ μίαν γενικὴν καὶ συντονισμένην σταυροφορίαν ὅλων τῶν παραγόντων τῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς εἰς τὰς πόλεις καὶ τὴν ὕπαιθρον, ὁ κομμουνισμὸς θὰ ὑφίστατο βαρυτάτην ἧτταν, ὡς τοῦτο συνέβη εἰς Δυτικὴν Γερμανίαν καὶ Γαλλίαν. Συγχαίρω ὁλοψύχως τὸν ὑπουργὸν τῆς Παιδείας, ὅστις δι’ ἐγκυκλίου του πρὸς τὰ Γυμνάσια, συνιστᾶ νὰ γίνουν διαλέξεις ἀπὸ ἐθνικόφρονας καθηγητάς, διὰ τὸν αἱματηρὸν Δεκέμβριον 1944. Καὶ εὔχομαι, ὅπως ἀποτελέσῃ παράδειγμα πρὸς μίμησιν. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἀνεξαρτησία τῆς χώρας καὶ οἱ δημοκρατικές μας ἐλευθερίες, δὲν κινδυνεύουν ἀπὸ τοὺς πράκτορας τῆς ΕΔΑ. Κινδυνεύουν πολὺ περισσότερον ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας ἄγνοιαν, τὴν εὐπιστίαν καὶ ἐπιπολαιότητα. Καί, ἀτυχῶς, πολλοὶ ἐθνικόφρονες καὶ προσωπικότητες ἀκόμη, κἄποιον μικρὸν ἢ μεγάλον κομμουνιστὴν ἔχουν ὑπὸ τὴν προστασίαν των καὶ συνοδοιποροῦν, εἴτε ἠθελημένως, εἴτε ἀνεπιγνώστως. Ἐνῷ ἔδει νὰ τοὺς ἀποφεύγουν, ὡς λεπρούς. Αὐτοὶ εἶναι ἡ ἀχίλλειος πτέρνα μας καὶ ἐναντίον αὐτῆς οἱ ἐχθροὶ τῆς εἰρήνης καὶ τῶν ἐλευθεριῶν μας ἔχουν συγκεντρώσει τὰ πυρὰ τῆς δημαγωγίας, τῆς ὑποκρισίας καὶ τῆς ἀπάτης. Καιρὸς ν’ ἀφυπνισθῶμεν οἱ πάντες, Κράτος, ἐκκλησία, ὀργανώσεις καὶ ἱδρύματα, διότι ὁ κομμουνισμὸς δὲν ἔπαψε οὔτε στιγμὴ νὰ δρᾷ μεταξύ μας. Ὁ κομμουνισμὸς εἶναι μία κοσμοθεωρία, ἀντίθετος πρὸς τοὺς νόμους τῆς φύσεως. Παρασύρει εἰς ὁραματισμοὺς τοὺς ἀφελεῖς. Στὴν ἐφαρμογή του εἶναι ἀποθέωσις τοῦ καπιταλισμοῦ. Ἕνας εἶναι ὁ ἀφέντης καὶ οἱ ἄλλοι ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπακούουν τυφλῶς καὶ ἀδιαμαρτυρήτως. Δὲν κουράζεται, δὲν ἀποθαρρύνεται, δὲν ἀπελπίζεται καὶ ὅταν ἀποτυγχάνῃ, συνεχίζει τὴν ὕπουλον τακτικήν του δι’ οἱουδήποτε τρόπου καὶ μέσου, διότι ἐμπνέεται ἀπὸ τὸ ἀμείλικτον πρόσταγμα τοῦ Λένιν: «Δὲν ἔχει χαθῆ τίποτα, ἐὰν δὲν ἐχάθη τὸ πᾶν». Ἡ φωνὴ τῆς εἰρηνεύσεως, δὲν εὑρίσκει ἀπήχησιν, ὡς μᾶς διδάσκει τὸ παρελθὸν καὶ μᾶς λέγουν αἱ χθεσιναὶ ἀποκαλύψεις καὶ ἡ κοινὴ γνώμη αἰσθάνεται ἀηδία, διότι, ἐπὶ τόσα χρόνια, τόσον ἀσχολούμεθα μὲ τοὺς ἑλληνόφωνας Σλαύους. Πιστεύομεν εἰς τὴν μετάνοιαν ἑνὸς δολοφόνου. Δὲν πρέπει, ὅμως, νὰ πιστεύωμεν εἰς τὴν μετάνοιαν ἑνὸς ὑποκριτοῦ, διότι ἐκ τῶν ἀποφυλακισθέντων καὶ ἀδειούχων εἶναι οἱ πράκτορες τῶν ἀποκαλυφθέντων μόλις δικτύων κατασκοπείας. Καμμία ἐπιείκεια πρὸς τοὺς ἀμετανοήτους, οἱ ὁποῖοι μὲ μῖσος καὶ πάθος ἐπετέθησαν κατὰ τῶν ἐθνικῶν δυνάμεων καὶ τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ. Ἀποκλείεται κάθε γεφύρωσις ἢ ἐνδιάμεσον μεταξὺ πατριωτισμοῦ καὶ προδοσίας. Τὸ σφουγγάρι τοῦ αἵματος δὲν ἐστέγνωσεν ἀκόμη, εἶναι γεμᾶτο ἀπὸ τὸ αἷμα Ἑλλήνων. Δὲν συμβιβάζονται τὰ ἀσυμβίβαστα. Ἐρήμωσαν τὸν τόπον καὶ κατεπάτησαν ὅλους τοὺς θείους καὶ ἀνθρωπίνους κανόνας καὶ οἱ ὁποῖοι κρατοῦν ἀκόμη εἰς τὸ χέρι τὸ δολοφονικὸ ἐγχειρίδιον, ποὺ ἂν ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι, θὰ γεμίσουν τὴν ἀτμόσφαιραν ἀπὸ τὰς ἀναθυμιάσεις τῆς προδοσίας των. Οἱ κανόνες τοῦ ἀνθρωπισμοῦ καὶ τῆς λήθης, εἶναι λέξεις κεναί, ἄνευ σημασίας διὰ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πατρίδος. Μὴ λησμονεῖτε τὴν ἱστορίαν τοῦ συμμοριτοπολέμου, ὡς ἐντελῶς ἀνώδυνον ἀνάμνησιν, ποὺ εἶχε μεταβάλει τὴν Ἑλλάδα εἰς θέατρον πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων, τόσον ὁμαδικῶν ἐκτελέσεων καὶ ἐκτεταμένων καταστροφῶν. Ἐστοίχισεν εἰς τὸ Ἔθνος 65.000, εἰς τὰς ἐνόπλους δυνάμεις νεκρούς, ἐξαφανισθέντας καὶ τραυματίας, ἀξιωματικοὺς καὶ ὁπλίτας, ἤτοι 24.000 νεκροί, 41.000 τραυματίαι, πέραν τῶν 60.000 νεκρῶν τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ, πέραν τῶν 28.000 θυμάτων τοῦ παιδομαζώματος καὶ 25.000 ἀπαχθέντες. Ἐνῷ ὑπὸ τῶν Γερμανῶν, τῶν Βουλγάρων καὶ Ἰταλῶν ἐξετελέσθησαν ἢ ἐφονεύθησαν ἢ ἀπήχθησαν 37.200 Ἕλληνες. Διὰ τὴν χαρακτηριστικὴν δὲ σύγκρισιν τῶν ἀπωλειῶν κατὰ τὸν πόλεμον τῆς Ἀλβανίας, εἶναι πολὺ ὀλιγώτεραι, ἤτοι:

Κατεστράφησαν 476 ὁδικαὶ γέφυραι καὶ δημόσιοι ὁδοί, μήκους 13.700 χιλιομέτρων. Ὁλόκληρον τὸ σιδηροδρομικὸν δίκτυον ἐξεμηδενίσθη καὶ ὅ,τι δὲν κατέστρεφον ἢ δὲν ἐπυρπόλουν οἱ συμμορῖται, τὸ διήρπαζον. Καὶ τῶν ἐρειπίων καὶ τῆς γενικῆς ἐκθεμελιώσεως τοῦ τόπου, ὅπου αἱ ὑλικαὶ ζημίαι προκαλοῦν ἴλιγγον, ἀνέρχονται εἰς 250 περίπου ἑκατ. δολλάρια ἢ εἰς 7½ δισεκατομμύρια δραχμάς, μὲ τὴν σημερινὴν τιμὴν τοῦ δολλαρίου, ἐκτὸς τοῦ ἑνὸς δισεκατομμυρίου ποὺ ἐδαπανήθη διὰ τὴν συντριβὴν τῆς ἀνταρσίας καὶ τὴν περίθαλψιν συμμοριοπλήκτων. Καὶ ἔρχεται ἡ ΕΔΑ, ὑπὸ τὸ διαφανὲς προσωπεῖον τοῦ ΚΚΕ, νὰ δημαγωγῇ καὶ ἐμπαίζῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅταν ὁμιλῇ περὶ δυστυχίας καὶ ἀθλιότητος. Ἂν ὑπάρχῃ ἀθλιότης καὶ δυστυχία καὶ οἱ μισθοὶ καὶ αἱ συντάξεις εὑρίσκονται εἰς χαμηλὸν ἐπίπεδον, ὁ κύριος αἴτιος καὶ ὑπεύθυνος εἶναι ὁ κομμουνισμός. Αἱ τεράστιαι ζημίαι ποὺ ἐπροξένησε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπουλωθοῦν ἐντὸς μιᾶς καὶ μόνης δεκαετίας. Κατὰ τὰ 9)10 ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια κατηναλώθη εἰς τὴν διεξαγωγὴν τοῦ πολέμου κατὰ τῶν κομμουνιστικῶν συμμοριῶν καὶ τὴν ἐπούλωσιν τῶν πλέον ἐπειγουσῶν ἀναγκῶν εἰς βάρος τῆς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τῆς ἐξυψώσεως τοῦ ἐπιπέδου διαβιώσεως τοῦ λαοῦ. Κύριοι βουλευταί, οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ, ὅτι ἡ συγγνώμη τοῦ παρελθόντος ἀποτελεῖ πρᾶξιν σκοπιμότητος, ἀλλὰ διὰ νὰ συγχωρηθῇ τὸ παρελθόν, πρέπει, πρῶτον, νὰ ἐξαλειφθοῦν τὰ αἴτια ποὺ ἐδημιούργησαν τὸ παρελθὸν αὐτό. Καὶ τὰ αἴτια εἶναι ἡ ἐπίμονος θέλησις τοῦ ξενοκινήτου κομμουνισμοῦ νὰ καταλύσῃ τὸ Κράτος. Πειράματα δὲν ἐπιτρέπονται. Ἡ ἐπιείκεια εἶναι ἀδελφὴ τῆς δικαιοσύνης. Σκοπὸς τῆς ποινῆς δὲν εἶναι ἡ ἐξόντωσις τοῦ ἐγκληματίου ἢ τοῦ ἁπλῶς πταίσαντος, ἀλλὰ ὁ σωφρονισμὸς αὐτοῦ. Βλέπετε τοιοῦτόν τι, εἰς τοὺς κομμουνιστάς; Ἀντιθέτως, αἱ συνεχιζόμεναι ἐκδηλώσεις τῶν νηματούχων τοῦ ΚΚΕ, νομίζουν, ὅτι δὲν δικαιολογοῦν τὴν ἐλαχίστην ἀμφιβολίαν περὶ τοῦ ὅτι ἀρκετὰ ἀκμαία διατηρεῖται ἡ ὑπονομευτικὴ διάθεσις τοῦ κομμουνισμοῦ. Κατέθεσαν τὰ στελέχη τοῦ κομμουνισμοῦ τὰ ὅπλα τῆς ψυχικῆς καὶ πολιτικῆς των ἀνταρσίας; Διεσκορπίσθησαν αἱ ὠργανωμέναι στρατιαὶ τῶν ὅσων εὑρίσκονται εἰς χώρας τοῦ παραπετάσματος; Ὑπάρχει ὁμαλότης, ἀφοῦ τὸ ΚΚΕ δὲν παραιτεῖται τῶν σκοπῶν του καὶ δὲν ἔπαυσεν ἐργαζόμενον δι’ αὐτούς; Τί ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ἐγένετο; Οὐδέν. Καὶ εἰς ὅλους τοὺς κρατικοὺς καὶ ἡμικρατικοὺς ὀργανισμούς, βοᾷ ἡ ἐρυθρὰ συνωμοσία, τορπιλλίζουσα τὸ νόμιμον κράτος, χωρὶς νὰ γίνωνται ἀντιληπτοί, λόγῳ τῆς σατανικότητος ποὺ διακρίνει τοὺς κομμουνιστὰς εἰς τὰς ἐνεργείας των. Καὶ ταῦτα, διότι μὲ τὰ συμβούλια καὶ διαβούλια τοὺς ἐπανεγκαταστήσαμεν εἰς τὰς θέσεις των, τοὺς ἐμμίσθους πράκτορας τῆς Μόσχας, ὥστε νὰ ἔχουν μεταβάλει τὰ Ὑπουργεῖα καὶ τοὺς μεγάλους ὀργανισμοὺς κοινῆς ὠφελείας εἰς γιάφκες, γενομένων ἀκόμη καὶ μυστικῶν ἐράνων ὑπὲρ τοῦ Κ.Κ.Ε. Δι’ οὐδένα ἄλλο πολιτικὸν ἐθνικόφρον κόμμα γίνονται ἔρανοι. Αὐτὰ βλέπουν ὅλοι, ὅσοι ἔχουν ὀφθαλμοὺς καὶ κρίσιν. Εὔχομαι, ὅπως, ὁ τελευταίως ψηφισθεὶς νόμος, ἐξυγιάνῃ τὴν κρατικὴν μηχανήν, ἐκτινάξῃ μακράν της τοὺς ὑπονομευτὰς τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος, τοὺς διώκτας τοῦ λαοῦ καὶ ξεκαθαρίσῃ τὸ Κράτος ἀπὸ κᾶθε συνοδοιποριακὸν μίασμα. Τότε ἡ Πολιτεία θὰ ἐπανεύρῃ τὸν ρυθμόν της. Καὶ ἐνῷ βλέπουν ἀκόμη τὸ Κράτος ν’ ἀπαιτῇ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων ἀπὸ τὸν φουκαρᾶν, ἐπιδιώκοντα νὰ διορισθῇ κλητὴρ ἢ ἀγροφύλαξ ἢ θυρωρός, δίδουν τὸ δικαίωμα νὰ μετέχουν εἰς τὴν ρύθμισιν τῶν τυχῶν τῆς Ἑλλάδος καὶ ὅλων μας, οἱ ἐγκληματίαι, φονεῖς, σφαγεῖς καὶ ἄλλοι διαπρεπεῖς ἥρωες τοῦ ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, τοῦ ΚΚΕ καὶ τῆς ΕΔΑ, τῶν ὁποίων τὰ ποινικὰ μητρῷα εἶναι μαῦρα καὶ γεμᾶτα ἀπὸ τὰς βαμμένας μὲ ἑλληνικὸν αἷμα ἐγκληματικὰς πράξεις. Νὰ τὰ καταργήσωμεν τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων, διὰ νὰ δυνηθῆτε, ἀσφαλῶς καὶ ἀνέτως, νὰ μᾶς πλήξετε, κατὰ τὴν ἔκφρασίν σας, πισώπλατα. Νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ ἐφαρμόζεται ὁ νόμος κύριοι βουλευταί. Καμμία ἐπιείκεια, διότι θὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν προσπάθειαν τοῦ ἐχθροῦ πρὸς ἀνασυγκρότησίν του. Σεβασμὸς πρὸς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, τὰ ὁποῖα τόσον κοπιάζουν διὰ νὰ ἐξαρθρώσουν καὶ ἀπομονώσουν τὰς παρανόμους ὀργανώσεις. Αἱ ὑπηρεσίαι των ὑπῆρξαν ὑπεράνθρωποι καί, σήμερον, σιωπηλὸς ἀγὼν διεξάγεται μεταξὺ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἔθνους, οἵτινες θέλουν ν’ ἀντικαταστήσουν μὲ τὴν πολιτοφυλακήν των, ὅπως καὶ τὴν ἀδέκαστον δικαιοσύνην τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὰ λαϊκὰ δικαστήρια τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ ΕΑΜ. Καμμία ὅμως, φωνὴ δὲν ἠκούσθη εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἀπὸ τοὺς κυρίους ἐπερωτῶντας τῆς ΕΔΑ, τὰς παραφυάδας της καὶ συνηγόρους της, διὰ τὰς χιλιάδας, γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους, ὀνομαστοὺς καὶ ἀνωνύμους, τιμημένους νεκρούς, τοὺς ἥρωας καὶ μάρτυρας ποὺ ἔπεσαν εἰς τὸν ἱερὸν ἀγῶνα μας καὶ τῶν ὁποίων τὰ κόκκαλα θὰ τρίξουν, διότι ἡμεῖς συζητοῦμεν σήμερον καὶ ἂν ἠδύναντο νὰ λάβουν σάρκα καὶ ὀστᾶ, θὰ ἐδημιούργουν στρατιάς, διὰ νὰ μᾶς πνίξουν. Οὐδεμία μνεία διὰ τὰ δύσμοιρα θύματα τῶν δολοφόνων, διὰ τὰς χήρας καὶ τὰ ὀρφανὰ καὶ καμμιὰ συζήτησις διὰ τὴν προστασίαν των. Ἐλησμονήθησαν αἱ σφαγαί, αἱ ὁμηρίαι, αἱ ἐκρήξεις, αἱ οἰμωγαί, ἡ ἱερὰ συμμαχία μὲ τὸν Σλαυϊκὸν κομμουνισμόν, τὰ Δεκεμβριανά, ἡ πηγάδα τοῦ Μελιγαλᾶ, τὸ Περιστέρι, ὁ Φενεός, τὰ διϋλιστήρια τῆς Οὖλεν, τὰ Κρῶρα καὶ ὅλα τὰ ἐγκλήματα. Λήθη καὶ συγγνώμη, ἀποτελοῦν ὕβριν πρὸς τοὺς πενθοῦντας, περιφρόνησιν πρὸς τὰ ἐρείπια, βεβήλωσιν τῶν τάφων καὶ ἐμπτυσμὸν πρὸς τὸ ἄφθονον Ἑλληνικὸν αἷμα ποὺ ἐχύθηκε καὶ θετικὴν ἀπειλὴν διὰ τὴν συνέχειαν. Οὔτε ὀλίγον, οὔτε πολύ, κινδυνεύωσι τὰ θύματα νὰ χαρακτηρισθῶσιν ὡς θῦται. Τὰ θύματα ποὺ ἔδωσαν τὴν ζωήν των διὰ τὴν ἐλευθερίαν, ζητοῦν δικαιοσύνην. Δηλαδὴ διατήρησιν τῆς μνήμης τοῦ παρελθόντος καὶ τὴν περιφρούρησιν τοῦ ἔργου, ὑπὲρ τοῦ ὁποίου ἔπεσαν. Οἱ θῦται ζητοῦν τὴν κατάργησιν τοῦ παρελθόντος καὶ τὴν ἄδειαν νὰ διαβρώσουν καὶ συντρίψουν τὸ οἰκοδόμημα τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ ἴσως ἀκόμη, ὅσοι ἐπολεμήσαμεν τὸν θρασύτατον καὶ ἰταμὸν Ἐλασίτην, νὰ κατηγορηθῶμεν, ὅτι ὑπήρξαμεν φονεῖς ἐθνικῶν ἡρώων, εἰς τοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ ἐγείρωμεν ἀδριάντας καὶ ὄχι ὡς ἡμεῖς πιστεύομεν, ὅτι ἐπολεμήσαμεν ἐναντίον ξενοκινήτων καὶ μισθάρνων ἀνδρῶν, τοὺς ὁποίους ἠμποδίσαμεν νὰ πραγματοποιήσουν τὰ ἐθνικά των ἰδεώδη καὶ οἱ ὁποῖοι, ἐὰν ἐπεκράτουν, δὲν γνωρίζω πόσοι καὶ ποῖοι θὰ εὑρισκώμεθα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Καλούμεθα νὰ ξεχάσωμεν, νὰ συγχωρήσωμεν, νὰ συμφιλιωθῶμεν μὲ τὸ ἔγκλημα, τὸ ἐλεεινὸν καὶ κατάπτυστον, τὸ ἀδιάλλακτον. Εἰς τὸν τόπον μας γρήγορα λησμονοῦν τινὲς καὶ συγχωροῦν ταχύτατα. Δὲν ἔχουν, ὅμως, τὸ δικαίωμα νὰ λησμονοῦν τὸ αἷμα ποὺ ἐχύθηκε ἀδίκως. Ἡ μέγαιρα, ὅμως, ποὺ λέγεται προδοσία, θὰ συγχωρήσῃ ποτὲ τὸν ἐχθρόν της, ποὺ λέγεται Ἑλλάς; Ἡμεῖς, ὑπείκοντες εἰς τὴν φωνὴν τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως καὶ σεβόμενοι τὴν μνήμην ὅλων τῶν ἀδικοσκοτωθέντων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι κατακρεουργήθησαν κατὰ τὸν ἀγριώτερον τρόπον ἀπὸ τοὺς κομμουνιστάς, διότι τὸ μοναδικόν των ἔγκλημα ὑπῆρξεν, ὅτι παρέμεινον Ἕλληνες. Ἀρνούμεθα τὸν παροπλισμὸν τῶν κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ κατασταλτικῶν μέτρων, διὰ νὰ μὴ ὑποστῶμεν ἄλλην μίαν φοράν, τὰ ὅσα ὑπέστημεν, καὶ δὲν δίδομεν συγχωροχάρτι, διότι κἄθε ἄλλο μέτρον ἐπιεικείας πρὸς τὸν ὕπουλον κομμουνισμόν, θὰ ἀπετέλει παραφροσύνην καὶ τοποθέτησιν ἐκρηκτικῆς ὕλης εἰς τὰ θεμέλια τῆς Πολιτείας, ἧς πρωταρχικὸν χρέος εἶναι τὸ αἴσθημα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Θὰ ἔλεγον πρὸς τοὺς κυρίους ὑπουργοὺς Ἐσωτερικῶν καὶ Δημοσίας Τάξεως, καίτοι δὲν ἔχουσιν ἀνάγκην τῶν ταπεινῶν ὑποδείξεών μου, πρωταρχικὸν χρέος σας, τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1 καθῆκόν σας, ὑμῶν καὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦν νὰ σᾶς βοηθήσουν, εἶναι ἡ αὐστηρὰ ἐπαγρύπνησις, διὰ νὰ ἐμποδισθῇ ἡ ἀνασυγκρότησις τῶν συνωμοτῶν καὶ ἡ μοναδικὴ ἄσκησις, διὰ νὰ διαφυλάξετε τὸν ὑγιᾶ κορμὸν τοῦ Ἔθνους ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μολύνουν τὸν Ἑλληνικὸν ἀέρα, εἶναι ἡ αὐστηρὰ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου. (Χειροκροτήματα).

§189ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μ. Κύρκος, ἔχει τὸν λόγον.

§190Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὀξεῖα καί, δύναμαι νὰ εἴπω, θυελλώδης ὑπῆρξεν ἡ ἀποψινὴ συνεδρίασις. Ἐλπίζω, ὅτι ἡ ἰδική μου ἀγόρευσις, δὲν θὰ συντελέσῃ εἰς περαιτέρω ὄξυνσιν τῆς ἀτμοσφαίρας. Ἀντιθέτως, πιστεύω, ὅτι θὰ συντελέσῃ εἰς ὕφεσιν. Ἀλλά, ἐπειδὴ καὶ ἡ ὥρα ἔχει παρέλθει καὶ δὲν ἐπιθυμῶ καθόλου νὰ καταπονήσω τοὺς κυρίους συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι μοῦ κάμνουν τὴν τιμὴν νὰ μὲ ἀκούουν αὐτὴν τὴν προκεχωρημένην ὥραν, θὰ παρεκάλουν καὶ τὴν πτέρυγα ἐκείνην, ἀλλὰ καὶ αὐτήν, νὰ μὴ μὲ διακόψουν. Καὶ κάμνω, κύριε Πρόεδρε, τὴν δήλωσιν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ δεχθῶ οὐδεμίαν διακοπήν. Κύριοι συνάδελφοι, πρὸ 35 ἐτῶν, ἠξιούμην τὸ πρῶτον τῆς τιμῆς, νὰ εἰσέλθω εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ λαοῦ τῆς Θεσσαλονίκης καὶ εὐρύτερον τοῦ Ἔθνους, εἰς τὴν Δʹ Συντακτικὴν τῶν Ἑλλήνων Συνέλευσιν. Ἡ Συνέλευσις ἐκείνη, συνεκλήθη 16 μόλις μῆνας μετὰ τὴν μεγάλην ἐθνικὴν συμφορὰν καὶ 13 μόλις μῆνας μετὰ ὡρισμένα συνταρακτικὰ καὶ τραγικὰ ἐσωτερικὰ περιστατικά. Ἀντιλαμβάνεσθε, πόσον βαθεῖα ὑπῆρξεν ἡ ἀνωμαλία, ἥτις ἐδημιουργήθη εἰς τὴν χώραν καὶ ἐκ τῆς καταστροφῆς καὶ ἐκ τῶν τραγικῶν αὐτῶν περιστατικῶν. Δι’ ὃ καὶ ἡ Συνέλευσις ἐκείνη ὑπῆρξε μονόπλευρος. Ἤμην νέος τὴν ἐποχὴν ἐκείνην καὶ ὅπως εἰς τὰς φλέβας ὅλων τῶν νέων βράζει τὸ αἷμα, ἔτσι ἔβραζε καὶ εἰς τὰς φλέβας τὰς ἰδικάς μου. Ἤμην, ἐπὶ πλέον, ἕν ἐκ τῶν ἀπειραρίθμων θυμάτων, ὅσα ἡ μεγάλη ἐθνικὴ καταστροφὴ προεκάλεσε καὶ εἰς τὸν ἐλεύθερον Ἑλληνικὸν λαόν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν μόλις ἀξιωθέντα νὰ γευθῇ τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ἐλευθερίας τότε δοῦλον Ἑλληνικὸν λαόν. Ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἀφῆκα ποτὲ νὰ ἐμφωλεύσῃ εἰς τὴν ψυχήν μου πάθος ἢ μῖσος ἐναντίον ἐκείνων, εἰς τοὺς ὁποίους, τότε, ἀπεδίδετο ἡ ὑπαιτιότης καὶ ἡ εὐθύνη τῆς ἐθνικῆς συμφορᾶς καὶ δὲν ἀφῆκα νὰ συσκοτίσῃ ὁ φανατισμὸς τῆς κρίσεώς μου τὴν διαύγειαν. Ὑπαίτιον τῆς συμφορᾶς, κύριον ὑπαίτιον, ἐθεώρησα τὸν ἐθνικὸν διχασμόν. Καὶ δι’ αὐτό, ὅταν δειλὰ–δειλὰ ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, διὰ νὰ ἐκφωνήσω τὸν παρθενικόν μου λόγον, ἐν μέσῳ τῶν ἀνακυπτωμένων τότε ὀξυτάτων παθῶν, εὗρον ἐν ἐμαυτῷ τὴν δύναμιν νὰ εἴπω πρὸς τοὺς συναδέλφους τῆς ἐποχῆς: Μὴ νομίζετε, ὅτι ὅλη ἡ ἀρετή, ὅλο τὸ πάθος διὰ τὴν προάσπισιν τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων, εἶναι συμπυκνωμένη εἰς ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι εὑρισκόμεθα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Καὶ μὴ θάλπετε τὴν πλάνην, ὅτι ὅλο τὸ δίκαιον εὑρίσκεται πρὸς τὴν πλευρὰν τὴν ἰδικήν μας καὶ ὅλο τὸ ἄδικον πρὸς τὴν πλευρὰν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἐκτὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς. Καὶ ὅταν ἡ πρώτη μετεπαναστατική, ὑπὸ τὸν Ἐλευθέριον Βενιζέλον, Κυβέρνησις, εἰσηγουμένου τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, ἀειμνήστου Γεωργίου Καφαντάρη, κατέθεσεν εἰς τὴν Δʹ Συντακτικὴν Συνέλευσιν τὰ δύο ψηφίσματα, διὰ τοῦ ἑνὸς τῶν ὁποίων ἐχορηγεῖτο γενικὴ ἀμνηστία εἰς τοὺς μετασχόντας τοῦ ἀντεπαναστατικοῦ κινήματος, τῶν στρατηγῶν Γαργαλίδη–Λεοναρδοπούλου, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς, καταδικασθεὶς τότε εἰς θάνατον, διὰ δὲ τοῦ ἑτέρου διετάσσετο ἡ ἐπανέκδοσις ὅλων τῶν ἀντιπολιτευομένων ἐφημερίδων, τῶν ὁποίων τὴν ἔκδοσιν εἶχε διακόψει ἐσαεί, διὰ πράξεώς της, ἡ Ἐπανάστασις, παρὰ τὴν ὀξυτάτην ἀντίδρασιν τοῦ τότε Ἀρχηγοῦ τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, τοῦ ἀειμνήστου Ἀλεξάνδρου Παπαναστασίου, ὁ νεαρὸς ἐγὼ ἐψήφισα ὑπὲρ ἀμφοτέρων τῶν ψηφισμάτων. Καὶ τὰ Πρακτικὰ τῆς Βουλῆς εἶναι ἐδῶ, διὰ νὰ βεβαιώσουν τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ἔκτοτε, κύριοι, παρῆλθε μία ὁλόκληρος 35ετία, καί, ἐν τούτοις, ὁ σάραξ τῆς ἐθνικῆς διαιρέσεως δὲν ἔπαυσε νὰ διαβιβρώσκῃ τὰς ψυχὰς τῶν Ἑλλήνων καὶ νὰ κατατρώγῃ τὰς σάρκας των, αὐτὸς ὁ σάραξ, ποὺ ὑπῆρξεν ἡ κυριωτέρα αἰτία τῆς μεγάλης ἐθνικῆς καταστροφῆς τοῦ 1922. Συγκομίσας τὴν πικρὰν πεῖραν ἐκ τοῦ συνταρακτικοῦ αὐτοῦ γεγονότος, συνεπείᾳ τοῦ ὁποίου 1.500.000 Ἑλλήνων ἐξεριζώθη ἀπὸ τὰς προαιωνίους ἑστίας του, ἔταξα εἰς ἐμαυτὸν τὸ καθῆκον νὰ ὑπάρξω φλογερὸς κῆρυξ τῆς ἐθνικῆς ἑνότητος, τῆς λαϊκῆς ἑνότητος, ὡς τῆς μόνης ἀναγκαίας προϋποθέσεως διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τῶν ἐρειπίων καὶ διὰ τὴν κατεργασίαν τῆς εὐτυχίας καὶ τῆς εὐημερίας τῆς Ἑλλάδος. Καὶ πέραν τούτου, νὰ εἶμαι πάντοτε προασπιστὴς τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, τῆς πολιτικῆς ὁμαλότητος καὶ τῆς νομιμότητος. Καὶ εἰς τὴν ταραχώδη αὐτὴν τριακονταπενταετίαν, δὲν θὰ εὕρητε ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ὁμιλῇ αὐτὴν τὴν στιγμήν, ἀναμεμιγμένον εἰς οἱανδήποτε ἔκνομον κίνησιν, εἰς οὐδεμίαν κίνησιν ἐκτροπῆς ἐκ τῆς ὁμαλότητος. Δὲν θὰ τὸν εὕρητε εὐνοοῦντα οὐδεμίαν πρᾶξιν ἀντιτιθεμένην εἰς τὴν νομιμότητα. Ἀλλὰ δὲν θὰ τὸν εὕρετε ἀκόμη οὐδὲ κἂν οὐδέτερον! Θὰ τὸν εὕρητε πάντοτε εἰς τὸ στρατόπεδον τῶν μαχομένων καὶ διὰ τὴν Δημοκρατίαν καὶ διὰ τὴν ὁμαλότητα καὶ διὰ τὴν νομιμότητα καὶ πάντοτε ἀναλαμβάνοντα μετὰ θάρρους, ὄχι μόνον τὰς εὐθύνας, τὰς ὁποίας μία τοιαύτη πολιτικὴ συνεπήγετο, ἀλλὰ καὶ τὰς πολὺ βαρυτέρας θυσίας, διὰ τὴν ἄσκησιν, διὰ τὴν ἐπικράτησιν αὐτῆς τῆς πολιτικῆς. Ἀπ’ αὐτῶν τῶν σκέψεων καὶ ἀπ’ αὐτῶν τῶν αἰσθημάτων καὶ ἤδη ἐμφορούμενος ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, ὅπως εἶπον, ὄχι διὰ νὰ συντελέσω εἰς τὴν περαιτέρω ὄξυνσιν, ἀλλὰ διὰ νὰ ἀναζητήσω νὰ ἀνεύρω —καὶ θὰ εἶμαι εὐτυχής, ἐὰν τὸ ἐπιτύχω— τὴν κοινὴν γλῶσσαν, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ συνεννοηθῶμεν, ἀνεξαρτήτως παρατάξεως, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα, ἐπὶ τῶν δύο θεμελιωδῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἠγέρθησαν διὰ τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως: Τοῦ προβλήματος τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ προβλήματος τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἐσωτερικῆς τάξεως. Δὲν θὰ ἐπιτρέψω δὲ νὰ διαφύγῃ τοῦ ἕρκους τῶν ὀδόντων μου, ὄχι φράσις, ἀλλ’ οὐδὲ κἂν λέξις, ποὺ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ θίξῃ τὰς πολιτικὰς παρατάξεις, τὰς ἐκπροσωπουμένας εἰς τὴν αἴθουσαν, ἢ τινὰ τῶν συναδέλφων, χωρὶς βεβαίως νὰ παραβλέψω τὸ καθῆκόν μου νὰ ἐπικρίνω, μετὰ τῆς προσηκούσης αὐστηρότητος, ὅσας πράξεις ἢ παραλείψεις τῆς Κυβερνήσεως θεωρῶ ἐπικριτέας. Διότι πιστεύω, ὅτι ἡ προσήλωσις εἰς τοὺς κανόνας τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, ἀποτελεῖ χρέος, ὄχι μόνον ἀπέναντι ἑνὸς ἑκάστου ἐξ ἡμῶν, ἀποτελεῖ χρέος πρὸς τὸν λαόν. Ἀπὸ τῆς ἰδίας πηγῆς, ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἀντλοῦντες τὴν ἐντολὴν τῆς παρουσίας μας εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ὀφείλομεν πρὸς ἀλλήλους σεβασμόν, ἀλλὰ καὶ εἰλικρίνειαν καὶ καλὴν πίστιν. Οἱ δὲ κύριοι συνάδελφοι, οἱ περιβεβλημένοι μὲ τὴν τιμὴν καὶ τὴν εὐθύνην τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας, θὰ πρέπει νὰ ἔχουν ὑπ’ ὄψιν των, ὅτι δὲν εἶναι ἀλάθητοι. Εἷς καὶ μόνον ὑπάρχει ὁ ἀλάθητος. Ἀσκοῦντες τὴν ἐξουσίαν, εἶναι πολὺ φυσικὸν καὶ εἰς σφάλματα νὰ ὑποπίπτουν καὶ παραλείψεις νὰ κάμνουν. Πρέπει, ἐπίσης, νὰ μὴ ὀργίζωνται, ὁσάκις ἀκούουν ἐπικρίσεις δριμείας ἔστω, ἀδίκους ἔστω, τῶν πράξεων ἢ τῶν παραλείψεών των. Διότι, ἐὰν ἡμεῖς, οἱ βουλευταὶ —ὡς εἶπον — ἔχωμεν χρέος ἀπέναντι τοῦ λαοῦ, νὰ προσαρμοζώμεθα πρὸς τοὺς ἐπιβαλλομένους ἀπὸ τὴν κοινοβουλευτικὴν συζήτησιν κανόνας, τὸ χρέος αὐτὸ εἶναι πολὺ μεγαλύτερον, προκειμένου περὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶναι περιβεβλημένοι μὲ τὴν τιμὴν καὶ τὴν εὐθύνην τῆς διαχειρίσεως τῆς ἐξουσίας. Ὁ βουλευτὴς τὸ πολὺ νὰ ἐκθέσῃ τὴν προσωπικήν του θέσιν. Ὁ ὑπουργὸς δὲν ἐκθέτει μόνον τὴν προσωπικήν του θέσιν, ὑποπίπτει εἰς τὸ ὀλίσθημα, ἀλλὰ καταρρίπτει καὶ τὸ κῦρος, τὸ γόητρον τοῦ ὑπουργικοῦ ἀξιώματος, τὸ ὁποῖον ὅλοι ἔχομεν καθῆκον, ὄχι ἁπλῶς νὰ περιφρουρῶμεν, ἀλλὰ νὰ φροντίζωμεν πάντοτε διὰ τῶν πράξεών μας καὶ τῶν λόγων μας καὶ τῶν κινήσεών μας ἀκόμη, νὰ ἐξυψοῦμεν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον. Εἰς τί, ἄλλωστε, θὰ ὠφέλουν καὶ αἱ ὀξύτητες καὶ αἱ ἀντεγκλήσεις; Περὶ τῶν δημοσίων πραγμάτων διαφερόμενοι, ὀφείλομεν νηφαλιότητα καὶ ψυχραιμίαν νὰ ἐπιδεικνύωμεν. Διότι μόνον ὑπὸ τὸ Κράτος αὐτῶν, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεύρωμεν τὰς λύσεις, τὰς πράγματι ἐξυπηρετούσας τὰ γενικώτερα συμφέροντα. Αὐτή, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἡ ὑψηλὴ ἀξία τῆς ἐλεγκτικῆς λειτουργίας τῆς Βουλῆς, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ καύχημα τῆς Δημοκρατίας. Ἀπὸ τῶν ἀπόψεων αὐτῶν, κρίνων τὰς ἀγορεύσεις τῶν ἀξιοτίμων κυρίων ὑπουργῶν Ἀσφαλείας καὶ Ἐσωτερικῶν, λυποῦμαι, διότι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω, ὅτι, ἐμὲ τοὐλάχιστον, δὲν μὲ ἱκανοποίησαν, οὔτε κατὰ τὸν τόνον, οὔτε κατὰ τὸ ὕφος, οὔτε κατὰ τὸ περιεχόμενόν των. Δύο, ὡς εἶπον, εἶναι τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἠγέρθησαν ἀπὸ τὴν συζητουμένην ἐπερώτησιν: Τὸ θέμα τῆς Δημοκρατίας καὶ τὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἐσωτερικῆς τάξεως. Καὶ τὰ δύο —ὀρθῶς τὸ εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ εἶναι, δυστυχῶς, δι’ ἐμέ, διότι μὲ ἰδιαιτέραν ἐκτίμησιν τὸν περιβάλλω, τὸ μόνον σημεῖον τῆς ἀγορεύσεώς του, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ συμφωνήσω— καὶ εἶναι ἀμφότερα ἐκ τῶν πλέον θεμελιωδῶν, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν καὶ πρέπει νὰ ἀπασχολοῦν τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦτον, τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἐπερώτησις συζητεῖται διὰ τετάρτην κατὰ σειρὰν συνεδρίασιν, δὲν εἶναι ποσῶς ἀδικαιολόγητον, εἶναι λίαν δεδικαιολογημένον. Διότι, ἐπὶ τέλους, πρέπει νὰ ἐκκαθαρισθοῦν ἀμφότερα, διὰ νὰ δημιουργηθῇ κοινὴ περὶ αὐτῶν συνείδησις. Ἐρωτᾶται: Ἡ ἀδιατάρακτος κατοχύρωσις τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἐσωτερικῆς τάξεως, συμβιβάζεται πρὸς τὴν γνησίαν, τὴν ἀληθῆ, τὴν οὐσιαστικὴν Δημοκρατίαν; Ἢ μήπως θὰ ἐχρειάζετο χάριν τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας νὰ παρεκκλίνωμεν τῶν θεμελιωδῶν βάσεων, ἐπὶ τῶν ὁποίων στηρίζεται τὸ δημοκρατικὸν πολίτευμα; Δι’ ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι πιστεύομεν εἰς τὴν Δημοκρατίαν, δίλημμα τοιοῦτον δὲν τίθεται. Δι’ ἡμᾶς, ἡ Δημοκρατία, ἡ γνησία, ἡ πραγματική, ἡ οὐσιαστική, ἔχει ἐν ἑαυτῇ ὁλόκληρον τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν, ἀδιαταράκτως νὰ κατοχυρώσῃ καὶ τὴν ἐσωτερικὴν τάξιν νὰ διασφαλίσῃ κατὰ παντός, εἴτε ἐσωτερικοῦ, εἴτε ἐξωτερικοῦ, κινδύνου. Κατὰ παντός, ὁ ὁποῖος θὰ ἐτόλμα νὰ ὑπονομεύσῃ τὸ Δημοκρατικὸν πολίτευμα. Καὶ θὰ ἔλεγον καὶ τοῦτο ἀκόμη, ὅτι, ὅσον περισσότερον στερρῶς ἡ δημοκρατία, ἔχεται, ὅσον περισσότερον ἀπαρασαλεύτως ἐμμένει ἐπὶ τῶν θεμελιωδῶν της βάσεων, τόσον ἱκανωτέρα καθίσταται διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ τοὺς ἐξωτερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς ὑπονομευτάς της. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, τί σημαίνει γνησία, οὐσιαστική, ἀληθὴς Δημοκρατία; Σημαίνει τὸ πολίτευμα, ποὺ συνεγείρει περὶ αὐτὸ ὁλόκληρον τὸν λαόν. Ποῦ θὰ εὕρῃ τὰ ἐρείσματα ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀπεπειρᾶτο, ὑπὸ ταύτας τὰς συνθήκας, νὰ ὑπονομεύσῃ τὴν Δημοκρατίαν; Ποῦ θὰ τὰ ἀνεύρισκε, ποῦ θὰ τὰ ἀνεζήτει, εἴτε τὰ ἠθικά, εἴτε τὰ ὑλικὰ ἐρείσματα, ὅταν θὰ ἦτο ἀπολύτως βέβαιος ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι καὶ εἰς τὴν ἐλαχίστην ἀκόμη κίνησιν, τὴν ὁποίαν θὰ ἀπεπειρᾶτο νὰ κάμῃ ἐναντίον τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καὶ εἰς τὴν ἐλαχίστην ἀκόμη κίνησιν, θὰ εὕρισκεν ἀντιμέτωπον ὁλόκληρον τὸν λαὸν καὶ θὰ ὑφίστατο τοιαύτην συντριβήν, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορέσῃ πλέον νὰ ἀνακύψῃ; Καὶ δι’ αὐτὸ δὲν γνωρίζω παράδειγμα ἱστορικόν, εἰς τὸ ὁποῖον ἡ δημοκρατία, ὅπως ἐγὼ τὴν αἰσθάνομαι καὶ ὅπως σᾶς τὴν ἐξέθεσα, νὰ ἀνετράπει ἀπὸ ὑπονομευτάς. Τοιοῦτον παράδειγμα, δὲν ὑπάρχει. Ἐνῷ ὑπάρχουν πλεῖστα ὅσα παραδείγματα, κατὰ τὰ ὁποῖα ἡ δημοκρατία ἀνετράπη, ποτέ. Ὅταν ἀπὸ διαφόρους λόγους σκοπιμοτήτων καὶ ἐσωτερικῶν διαμαχῶν ἐξέκλινεν ἐκ τῶν ἀρχῶν της καὶ τῶν θεμελιωδῶν της βάσεων. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, διαισθάνομαι, ὅτι ἕνα ἐρώτημα ἀνέρχεται εἰς τὰ χείλη πολλῶν ἐξ ὑμῶν: Καλά, εἴμεθα σύμφωνοι μὲ αὐτά, τὰ ὁποῖα ὑποστηρίζεις. Ἀλλ’ ἐὰν ἡ δημοκρατία ὑποστῇ εὐρεῖαν ἔνοπλον ἐπίθεσιν, φρονεῖς καὶ τότε, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀποστῇ τῶν ἀρχῶν της, δὲν πρέπει νὰ παρεκκλίνῃ ἀπὸ τὰ θεμέλια, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἔχει οἰκοδομηθῆ; Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἁπλῆ. Ἀρνοῦμαι διὰ τοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἐξέθεσα, ἀρνοῦμαι, ὅτι εἶναι δυνατὸν γνησίως καὶ ἀληθῶς καὶ οὐσιαστικῶς λειτουργοῦσα δημοκρατία, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργήσῃ προϋποθέσεις, ὥστε νὰ ἀναπτυχθοῦν δυνάμεις τοιαῦται, αἱ ὁποῖαι νὰ ἀναλάβουν ἔνοπλον ἐναντίον της ἐπίθεσιν. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ἀκόμη, κατὰ τὴν ὁποίαν αὐτὸ θὰ συνέβαινε καὶ παρεμβάσει δὲν ἠξεύρω ποίων δυνάμεων, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προκύψῃ τοιαύτη περίπτωσις, εἶναι ἄοπλος ἡ δημοκρατία; Δὲν εἶναι ἄοπλος. Δὲν εἶναι ἄοπλος οὔτε ἡ ἰδική μας δημοκρατία. Δὲν εἶναι ἄοπλος, διότι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι συνέταξαν τὸ ἐν ἰσχύϊ Σύνταγμα, ἐφρόντισαν νὰ τὴν ἐξοπλίσουν μὲ ὅλα τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα χρειάζονται διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τοιαύτην, ἀδύνατον, κατ’ ἐμέ, ἀπρόβλεπτον ἔστω ἐπίθεσιν. Ἀναγνώσατε τὸ ἄρθρον 97 τοῦ Συντάγματος. Ἀπεδείχθη, λοιπόν, δι’ ὅσους, πράγματι, πιστεύουν εἰς τὴν δημοκρατίαν —διότι περὶ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς τὴν ἐπικαλοῦνται, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ γίνῃ συζήτησις— ἀπεδείχθη, ὅτι ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διατρέξῃ τοιούτους κινδύνους καὶ δι’ αὐτό, ἂς μοῦ ἐπιτρέψουν ὅσοι πράγματι ἀνησυχοῦν διὰ τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν καὶ τὴν ἐσωτερικὴν τάξιν, ἂς μοῦ ἐπιτρέψουν νὰ τοὺς εἴπω: Θέλετε νὰ κατοχυρώσητε, πράγματι, τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν, ἐναντίον παντὸς κινδύνου καὶ νὰ τὴν κατοχυρώσητε κατὰ τὸν πλέον ἀδιατάρακτον τρόπον; Ἀγωνισθῆτε δι’ ὅλων ὑμῶν τῶν δυνάμεων, διὰ νὰ ἐπικρατήσῃ εἰς τὴν χώραν μας ἡ γνησία, ἡ ἀληθής, ἡ οὐσιαστική, ἡ πραγματικὴ δημοκρατία. Θέλετε ἀδιατάρακτον ἐσωτερικὴν τάξιν, ὑψώσατε τὸ κέρας τῆς δημοκρατίας. Θέλετε λαὸν ὑπερήφανον, ἱκανὸν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν οἱονδήποτε κίνδυνον, εἴτε τὸν ἐξωτερικόν, εἴτε τὸν ἐσωτερικόν, ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ νὰ ἀπεργασθῇ τὴν εὐημερίαν τοῦ τόπου, δείξατε διὰ τῶν πράξεών σας, διὰ τῶν ἔργων σας, ὄχι διὰ τῶν λόγων σας, δείξατε διὰ τῶν ἔργων σας τὴν ἀφοσίωσίν σας εἰς τὴν δημοκρατίαν, ὥστε καὶ τὴν ἰδικήν σας πίστιν νὰ ἐξυψώσητε καὶ εἰς ἐκείνους νὰ ἐμπνεύσητε τὴν πίστιν, ὅτι πράγματι, διὰ τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος, εἶναι δυνατὸν καὶ ἀσφάλειαν νὰ ἔχῃ, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐημερίαν του νὰ ἐξασφαλίσῃ. Ἀλλὰ τί συμβαίνει, κύριοι συνάδελφοι, παρ’ ἡμῖν; Ἔχομεν εἰς τὸν τόπον μας δημοκρατίαν; Ἔχομεν εἰς τὸν τόπον μας ἐφαρμογὴν —ἄκουσον, ἄκουσον— αὐτοῦ τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖον τὸ 1864 ἐνομοθέτησαν οἱ πατέρες ἡμῶν; Διότι τὸ Σύνταγμα τοῦ 1952, δὲν εἶναι Σύνταγμα τοῦ 1952, εἶναι τὸ Σύνταγμα τοῦ 1864. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ἐμεσολάβησαν, ἄφθονον αἷμα ἐχύθη διὰ τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν δημοκρατίαν καὶ ἡμεῖς συζητοῦμε διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Συντάγματος τοῦ 1864. Καὶ θὰ εἴμεθα εὐτυχεῖς, τὸ λέγω ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ καὶ ἐν πάσῃ τιμῇ, θὰ εἴμεθα εὐτυχεῖς καὶ θὰ εἴμεθα ἱκανοποιημένοι, ἐὰν τὸ Σύνταγμα τοῦ 1864 ἐφηρμόζετο καθ’ ὅλας αὐτοῦ τὰς διατάξεις. Δὲν ἔχομεν μεγαλειτέραν ἀξίωσιν ἀπὸ αὐτήν. Ἀλλὰ περὶ ποίου Συντάγματος νὰ ὁμιλήσω; Λυποῦμαι βαθύτατα διαπιστώνων, ὅτι ἡ δημοκρατία εἰς τὴν χώραν μας ἀπέβαλεν ὅλην τὴν οὐσίαν της καὶ δὲν διατηρεῖ παρὰ μόνον τὰ ἐξωτερικά, τὰ τυπικά της γνωρίσματα. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, πολῖται συλλαμβάνωντια εἰς τοὺς δρόμους ἢ εἰς τὰς οἰκίας των καὶ ἄγονται εἰς τοὺς τόπους τῆς ἐξορίας δι’ ἀπροσδιόριστον χρόνον, δι’ ἁπλῆς διοικητικῆς πράξεως, δημοκρατία δὲν ὑπάρχει. Ὅταν αἱρετοὶ ἄρχοντες, τιμηθέντες ἀπὸ τὸν λαόν, ἀπολύωνται διὰ διοικητικῆς πράξεως, δημοκρατία δὲν ὑπάρχει. Ὅταν συνδικαλισταί, τιμηθέντες ἀπὸ τοὺς συντρόφους των ὑπὲρ πάντα ἄλλον δυναμένους νὰ γνωρίζουν ποῖος εἶναι εἰς θέσιν νὰ ὑπηρετήσῃ καλλίτερον τὰ συμφέροντά των, ἀπολύωνται καὶ αὐτοὶ διὰ διοικητικῆς πράξεως, δημοκρατία δὲν ὑπάρχει. Ὅταν συνεταιρισταί, καταλαβόντες τὸ ἀξίωμα κατὰ τὴν ἐλευθέραν ψῆφον τῶν ἀποτελούντων τὸν συνεταιρισμόν, ἀπολύωνται καὶ αὐτοὶ διὰ διοικητικῆς πράξεως, ἵνα μετὰ τὴν ἀπόλυσιν παραληφθοῦν ἀπὸ τὴν ἀστυνομικὴν ἀρχήν, μὴ ἔχουσαν ἀνάγκην ἄλλης μαρτυρίας — διότι κλασσικὴ δικαιολογία τῆς ἀπολύσεως εἶναι ἡ ἔλλειψις νομιμοφροσύνης— συγκεντρωθοῦν ἀπὸ αὐτὴν καὶ σταλοῦν εἰς τοὺς τόπους τῆς ἐξορίας, δημοκρατία δὲν ὑπάρχει. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ εὕρῃ κανεὶς τὴν εὐτελεστέραν —τὸ λέγω ὑπὸ τὴν ἔννοιαν μόνον τῆς ἀμοιβῆς— ἐργασίαν, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκμυστηρευθῇ, ὅ,τι τὸ Σύνταγμα ἡμῶν ἐπιτάσσει νὰ διαφυλάσσηται εἰς τὰ μύχια τῆς καρδίας ἑνὸς ἑκάστου ἐξ ἡμῶν, τὰ πολιτικά του φρονήματα καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ τὰ ἐκμυστηρευθῇ εἰς τὴν διοικητικὴν ἀρχήν, ἀλλὰ νὰ λάβῃ καὶ πιστοποίησιν τῆς διοικητικῆς ἀρχῆς, ἐπὶ τούτου, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ εὕρῃ τὴν εὐτελεστέραν τῶν ἐργασιῶν, διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸν ἄρτον του καὶ τὸν ἄρτον τῆς οἰκογενείας του, δημοκρατία δὲν ὑπάρχει. Ὅταν, διὰ νὰ ἐκδοθῇ ἐφημερίς, ἀπαιτῆται προηγουμένως ἄδεια τῆς διοικήσεως, δημοκρατία δὲν ὑπάρχει. Ὅταν ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν εἰς τὸν τόπον μας καὶ συμβαίνουν πράγματι καὶ δὲν ὑπάρχει οὐδείς, ὁ ὁποῖος νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἀμφισβητήσῃ, καὶ ὄχι ἁπλῶς συμβαίνουν, ἀλλὰ συμβαίνουν εἰς εὐρυτάτην κλίμακα, ὅταν ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν, περὶ ποίας δημοκρατίας νὰ ὁμιλήσωμεν; Τί ὑπολείπεται ἀπὸ αὐτὸ τὸ Σύνταγμα, εἰς τὴν πιστὴν τήρησιν τοῦ ὁποίου ἐδώσαμεν ὅλοι ὅρκον, τί ὑπολείπεται ἀπὸ τὸ Σύνταγμα αὐτό; Λέγει ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας, καὶ τὸ ἐπανέλαβε καὶ σήμερον: «Εἰς τὴν Ἑλλάδα, οὐδεὶς διώκεται διὰ τὰ πολιτικά του φρονήματα. Δὲν διώκομεν οὔτε κἂν τοὺς κομμουνιστὰς διὰ τὰ φρονήματά των. Διώκομεν μόνον ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι προβαίνουν εἰς πράξεις ἀνατρεπτικάς». Λόγοι χρυσοῖ, τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Ἀσφαλείας. Δυστυχῶς, μόνον, λόγοι. Τὰ ἔργα τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Ἀσφαλείας εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετα τῶν λόγων του. Θὰ τοῦ ὑπομνήσω, ἕνα εὐαγγελικὸν ρητόν: «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε, Κύριε εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ Πατρός, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». Δὲν εἶναι ἀρκετόν, κ. ὑπουργὲ τῆς Ἀσφαλείας, νὰ λέγετε, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα οὐδεὶς διώκεται διὰ τὰ πολιτικά του φρονήματα. Πρέπει ἔργῳ νὰ τὸ ἀποδεικνύετε. Σεῖς, ὄχι αὐτὸ δὲν ἀποδεικνύετε, ἀλλὰ ἀποδεικνύετε τὸ ἀντίθετον. «Διώκομεν, λέγετε, μόνον τοὺς ἀνατρεπτικῶς δρῶντας». Ἀλλὰ δρᾶσις, σημαίνει πρᾶξις. Ἀνατρεπτικὴ δρᾶσις, σημαίνει ἔκνομος πρᾶξις. Ὅταν ἔχετε εἰς χεῖρας σας, κ. ὑπουργὲ τῆς Ἀσφαλείας, τὰς ἐκνόμους πράξεις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, τοὺς ὁποίους συνελάβατε, μὲ ποῖον δικαίωμα ἐκδίδετε σεῖς ἢ τὰ ὄργανά σας, ἀπόφασιν διοικητικήν;

§191Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. Ἐσωτερικῶν). Μὲ τὸν νόμον.

§192Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ὁ νόμος τῆς δημοκρατίας, τὸν κολασμὸν τῶν ἐκνόμων πράξεων ἀναθέτει εἰς τὴν δικαιοσύνην, ὄχι εἰς τὴν διοίκησιν. Οἰκειοποιεῖσθε τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης, ἀλλὰ ὄχι ἀσκόπως. Τὰ οἰκειοποιεῖσθε σκοπίμως καὶ συνειδητῶς καὶ θὰ σᾶς ἀποδείξω, διατί. Διότι ἐκνόμων πράξεων τὰς ἀποδείξεις, οὐδὲ κἂν τὰς ἁπλᾶς ἐνδείξεις, δὲν ἔχετε ἀνὰ χεῖρας. Ἀντιθέτως, ἔχετε ἀποδείξεις νομίμου δράσεως. Ὅλοι αὐτοί, τοὺς ὁποίους συλλαμβάνετε, ὅλοι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἐξετοπίσατε, ὅλοι αὐτοὶ εἶναι δρῶντα στελέχη τῆς Ε.Δ.Α., δρῶντα νομίμως καὶ ἡ νόμιμος δρᾶσις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία σᾶς ἔκαμε νὰ καταληφθῆτε ἀπὸ τὸν πανικόν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κατελήφθητε. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀντιπολιτεύσεως). Αὐτῶν τῶν νομίμων πράξεων, δικαίωμα διώξεως δὲν εἴχατε.

§193Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν διώκονται τὰ μέλη τῆς Ε.Δ.Α., μὴ ἀνησυχῆτε, ἀλλὰ οἱ προσωπιδοφόροι, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς ΕΔΑ.

§194Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Δικαίωμα διώξεως τῆς νομίμου δραστηριότητος, δὲν εἴχατε. Σᾶς ἀπήντησα ἤδη. Ἂν εἴχατε ἐνδείξεις ἁπλῆς ἀνατρεπτικῆς δράσεως, θὰ καταφεύγατε εἰς τὴν δικαιοσύνην, ἀναμένοντες ἀπὸ τὴν δικαιοσύνην τὸν κολασμὸν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι δροῦν ἀνατρεπτικῶς. Ἀλλὰ δὲν τὰς ἔχετε. Ἔχετε τὰς ἀποδείξεις τῆς νομίμου δράσεως. Τῆς δράσεώς των ὑπὲρ ἑνὸς κόμματος, τὸ ὁποῖον λειτουργεῖ κατὰ τοὺς νόμους τῆς δημοκρατίας. Καὶ σκέπτεσθε: Ποῖον δικαστήριον Ἑλληνικὸν θὰ ἐδέχετο ποτέ, νὰ ἐκδώσῃ καταδικαστικὴν ἀπόφασιν, ὅταν ἐγὼ θὰ προσεκόμιζον ἐνώπιον τοῦ δικαστοῦ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα; Τὰ ποῖα; Τῆς νομίμου δράσεως. Κανένα. Δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος, παρὰ νὰ κινήσῃ τὴν μηχανὴν τῆς διοικητικῆς διώξεως. Ἰδού, ὁ λόγος, κύριε ὑπουργὲ τῆς Ἀσφαλείας, ὁ ὁποῖος σᾶς κάμνει νὰ μετέρχεσθε τὴν μέθοδον τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως.

§195Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Θὰ ἤθελον, νὰ κάμω μίαν ἐρώτησιν.

§196Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ὁρίστε, κύριε Πρόεδρε.

§197Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἡ Κυβέρνησις, ὅταν θέτῃ ἐρωτήματα, κύριε Κύρκο, ὀφείλετε νὰ ἔχετε τὸ θάρρος, νὰ δέχεσθε ἀπαντήσεις.

§198ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Κύρκο, μὴ ἐπιτρέπετε διακοπάς.

§199Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται περὶ Ἀρχηγοῦ Κόμματος.

§200ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπίσης, πρόκειται περὶ ὑπουργοῦ.

§201Ι. ΠΑΣΑΛΙΔΗΣ. Ἐὰν δὲν διώκωνται οἱ ὀπαδοὶ τῆς ΕΔΑ, διατὶ ἐπιβάλλουν εἰς τοὺς ὀπαδούς της νὰ τὴν ἀποκηρύξουν;

§202Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἶσθε παλαίμαχος εἰς τὴν πολιτικὴν κονίστραν τοῦ τόπου αὐτοῦ καὶ θὰ ἤθελον νὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μοῦ εἴπητε, ἐν ὀνόματι τῆς πείρας τῆς μακρᾶς καὶ τῆς προσφάτου καὶ τῆς προηγουμένης, νὰ μοῦ εἴπητε, πόθεν σεῖς βλέπετε, ὅτι ἀπειλεῖται ἡ δημοκρατία ἐν Ἑλλάδι, πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον σᾶς ἐμβάλλει εἰς τόσον ζωηρὰς ἀνησυχίας. Καί, δεύτερον ἐρώτημα, δέχεσθε, ὅτι ἀπειλεῖται ἀπὸ τὸν κομμουνισμόν, τὸν διεθνῆ καὶ τὸν ἐπιχώριον;

§203Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, θὰ σᾶς ἀπαντοῦσα καὶ ἐὰν δὲν ἐθέτατε τὰ ἐρωτήματα, διότι ἀπὸ τὴν συζήτησιν ἔχουν ἐκπηγάσει καὶ εἶχον ὑπ’ ὄψιν μου, ὅτι ἔπρεπε νὰ δοθῇ μία ἀπάντησις. Ἀλλὰ εἶπεν ἀκόμη, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας...

§204Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Διατὶ δὲν μοῦ ἀπαντᾶτε;

§205Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Θὰ σᾶς ἀπαντήσω.

§206Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Θὰ προτιμοῦσα εὐθέως.

§207Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Μὲ τὴν σειράν του, τὸ κᾶθε πρᾶγμα. Εἶπε, λοιπόν, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας: «Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ὑψώνουν φωνὴν διαμαρτυρίας διὰ τὰς διώξεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται, διὰ τὰς αὐθαιρεσίας αἱ ὁποῖαι διαπράττονται, δὲν τὸ κάμνουν, διότι αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκην, ἡ ὁποία δημιουργεῖται διὰ πάντα τίμιον ἄνθρωπον νὰ διαμαρτύρεται διὰ τὸ ἄδικον, τὸ ὁποῖον γίνεται, ἀλλὰ τὸ κάμνουν, διότι θέλουν νὰ διαβάλουν τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, θέλουν νὰ διαβρώσουν τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, θέλουν νὰ συκοφαντήσουν τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, ὥστε νὰ ἔλθῃ μία στιγμὴ καὶ νὰ πέσουν εἰς τὴν περιφρόνησιν τοῦ λαοῦ». Κύριε ὑπουργὲ τῆς Ἀσφαλείας — ἀπευθύνομαι πρὸς ὑμᾶς καὶ δι’ ὑμῶν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅλους ὅσοι ἀποτελοῦν τὴν Κυβέρνησιν— ἐὰν νομίζετε, ὅτι τὰ Σώματα Ἀσφαλείας εἶναι ὑπηρεσία ἰδική σας, ἢ ὑπηρεσία τοῦ Κόμματός σας, εὑρίσκεσθε ἐν πλάνῃ.

§208Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἀποτελεῖ ὕβριν νὰ λέγετε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις Ἡμῶν θεωρεῖ τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, ὡς Σώματα ἀνήκοντα εἰς Κόμματα. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Καραμανλῆ, τὰ Σώματα Ἀσφαλείας τὰ θεωρεῖ ὄργανα...

§209Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἐπιτρέψατέ μου, νὰ τελειώσω τὴν φράσιν μου.

§210Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Σεῖς, ὁ τόσον διακεκριμένος, διωλισθήσατε εἰς ἀτόπημα, κ. Κύρκο, καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Πρόεδρον νὰ παρέμβῃ.

§211Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἐπιτρέψατέ μου, νὰ τελειώσω τὴν φράσιν μου.

§212Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Διωλισθήσατε εἰς βαρύτατον ἀτόπημα.

§213Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Περιμένετε, διὰ νὰ ἀκούσητε, τί ἐπακριβῶς εἶπον, διότι ἐγὼ ζυγίζω τὰς φράσεις μου. Ἠμπορεῖ νὰ μὴ ἀναγινώσκω ἀπὸ διφθέρας, ἀλλὰ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα λέγω ἐκ στόματος, τὰ ζυγίζω. Δὲν εἶπον, ὅτι σεῖς θεωρεῖτε ὡς ἰδικήν σας ὑπηρεσίαν, ἢ ἡ Κυβέρνησις ὡς ὑπηρεσίαν της τὰ Σώματα Ἀσφαλείας. Ἐγὼ εἶπον: Ἐὰν νομίζετε, ὅτι τὰ Σώματα Ἀσφαλείας εἶναι ὑπηρεσία προσωπική σας, ἢ ὑπηρεσία τοῦ Κόμματός σας, εὑρίσκεσθε ἐν πλάνῃ. Τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, εἶναι ὑπηρεσία κρατική.

§214Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Μὴ παίζωμεν μὲ τὰς λέξεις.

§215Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Εἶναι ὑπηρεσία κρατική, συντηρουμένη διὰ τῶν φορολογικῶν βαρῶν, τὰ ὁποῖα πληρώνει ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἀνεξαρτήτως τῶν κομματικῶν, τῶν πολιτικῶν, τῶν κοινωνικῶν του φρονημάτων καὶ ἀντιλήψεων.

§216Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἀφήσατε τὰς δολιχοδρομίας.

§217Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Μὴ διακόπτετε.

§218Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Διωλισθήσατε.

§219Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Εἶμαι παλαιὸς καὶ δὲν μὲ ἐπηρεάζετε.

§220Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δι’ αὐτὸ εἶσθε ἐπιδέξιος δολιχοδρόμος.

§221Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Μὴ νομίζετε, ὅτι ἠμπορεῖτε νὰ κάμνετε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον κάμνετε εἰς ἄλλους, ὅτι ἠμπορεῖτε νὰ παρεμβαίνετε, διὰ νὰ διαλύσητε τὴν ἐντύπωσιν. Κύριε ὑπουργέ, αὐτὸ εἶναι δολιοφθορὰ καὶ ἐγὼ δὲν εἶμαι, ἐπιτρέψατε νὰ σᾶς τὸ εἴπω, πρωτάρα. Ἐγὼ εἶμαι παλαιότερος ἀπὸ σᾶς, εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Λέγω, λοιπόν: Εἶναι ὑπηρεσία κρατική, ἡ ὁποία συντηρεῖται διὰ τῆς φορολογίας, τὴν ὁποίαν πληρώνει ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἀνεξαρτήτως τῶν πολιτικῶν του φρονημάτων καὶ ἔχει ἕνα καθῆκον, ἕνα καὶ μόνον καθῆκον, νὰ εἶναι προασπιστὴς τῶν δικαίων καὶ τῶν δικαιωμάτων τοῦ λαοῦ, ἀνεξαρτήτως τῶν κοινωνικῶν καὶ πολιτικῶν του φρονημάτων. Αὐτὸ εἶναι τὸ καθῆκον τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας. Δὲν ὑπάρχει κανείς, οὔτε εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, οὔτε ἐκτὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς, ὁ ὁποῖος νὰ θέλῃ νὰ διασύρῃ, ἢ νὰ διαβάλῃ τὰ Σώματα Ἀσφαλείας. Οὐδεὶς διανοεῖται, νὰ διαβάλῃ μίαν κρατικὴν ὑπηρεσίαν. Ἀντιθέτως, καθῆκον ὅλων μας εἶναι, πῶς νὰ μεριμνῶμεν ἀποτελεσματικώτερον διὰ τὴν ἐξύψωσιν ὅλων τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἰδιαιτέρως διὰ τὴν ἐξύψωσιν τῆς ὑπηρεσίας τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, τῶν ὁποίων τὴν τραχύτητα τοῦ ἔργου εἴμεθα εἰς θέσιν καὶ ἡμεῖς, ἐξ ἴσου μὲ ὑμᾶς, κ. ὑπουργὲ τῆς Ἀσφαλείας, νὰ γνωρίζωμεν καὶ νὰ ἀναγνωρίζωμεν.

§222Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ὁμολογουμένως, εἶναι συγκινητικόν.

§223Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Μάλιστα, κ. ὑπουργὲ τῆς Ἀσφαλείας...

§224Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Κύρκο, προβαίνω εἰς μίαν διαπίστωσιν, ἀπὸ ἀπόψεως Κυβερνήσεως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν καταβάλετε, διὰ τὴν ἐξύψωσιν τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ τονίζω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι εἶναι, πράγματι, εἶναι χαρακτηριστική, ἡ ἀπὸ 6μήνου καταβαλλομένη προσπάθεια ἐκ μέρους τῆς ΕΔΑ, διὰ νὰ διαβρώσῃ, ἢ νὰ κλονίσῃ τὸ κῦρος τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, νὰ τὸ καταγγείλω αὐτό, εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν.

§225Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Δὲν ὑπάρχει Ἕλλην πολίτης, οὔτε ἕνας, ὁ ὁποῖος νὰ ἔχῃ συμφέρον νὰ διαβάλῃ τὴν οἱανδήποτε κρατικὴν ὑπηρεσίαν καὶ τὴν ὑπηρεσίαν τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας ἰδιαιτέρως ...

§226Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Τὰ ἔργα σας, ὁμιλοῦν περὶ τοῦ ἀντιθέτου.

§227Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Οὐδείς. Ὅλοι ἔχομεν καὶ συμφέρον καὶ καθῆκον νὰ συντελοῦμεν εἰς τὴν λῆψιν παντὸς μέτρου, τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξυψώσῃ τὰς κρατικὰς ὑπηρεσίας καὶ τὸν κρατικὸν ὀργανισμόν, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ εἶναι ἀποδοτικώτεραι αἱ ὑπηρεσίαι, ὑπὲρ τοῦ λαοῦ. Ἰδιαιτέρως δέ, συμβαίνει αὐτό, προκειμένου περὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας. Καὶ ὅταν διαμαρτυρώμεθα, ὅταν ὑψοῦμεν φωνὴν ἔντονον κατὰ τῶν ἀνόμων διώξεων, τῶν αὐθαιρεσιῶν καὶ πρὸς τὴν Βουλὴν τῶν Ἑλλήνων, τῆς ὁποίας τὸ ἐπίσημον Σῆμα ἐχαρακτηρίσθη ὡς τενεκεδάκι... Ὅταν διαμαρτυρώμεθα ἐναντίον ὅλων αὐτῶν καὶ ζητῶμεν ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καθῆκον νὰ καυτηριάζουν τὰς τοιαύτας πράξεις, νὰ πράξουν τὸ καθῆκόν των, δὲν διασύρομεν τὰ Σώματα Ἀσφαλείας. Προστατεύομεν τὰ Σώματα Ἀσφαλείας. Διότι ἐνισχύομεν ἐκείνους, ἐκ τῶν ὑπηρετούντων εἰς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, οἱ ὁποῖοι ἐννοοῦν τιμίως καὶ εὐσυνειδήτως νὰ ἐκπληροῦν τὸ καθῆκόν των πρὸς τὴν πατρίδα, ἀδιαφοροῦντες διὰ τὰς ἄνωθεν δεδομένας διαταγάς, εἴτε τὰς γραπτάς, εἴτε τὰς προφορικάς, τὰς ὁποίας δέχονται ἀπὸ τοὺς προϊσταμένους των. Ἀλλὰ μόνον ἐὰν ἡ αὐθαιρεσία καθίστατο παράδοσις εἰς τὰ Σώματα τῆς Ἀσφαλείας, δὲν θὰ ὑπῆρχε Κράτος εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ πρέπει, κύριοι συνάδελφοι, σεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶσθε εἰς τὰ Ὑπουργεῖα, οἱ ὁποῖοι ἔχετε τὴν τιμὴν καὶ τὴν εὐθύνην, πρέπει νὰ ἀντιληφθῆτε, ὅτι, καὶ σεῖς καὶ ἐγὼ καὶ ὅλοι ἡμεῖς ἐδῶ, ἐρχόμεθα καὶ παρερχόμεθα, αἱ κρατικαὶ ὑπηρεσίαι καὶ μαζὺ μὲ αὐτὰς καὶ τὰ Σώματα Ἀσφαλείας μένουν καὶ θὰ μένουν ἐν ὅσῳ ὑπάρχει Ἑλλὰς καὶ εἶναι χρέος ἰδικόν μας νὰ συμβάλωμεν ἀποτελεσματικῶς, νὰ συμβάλωμεν δι’ ὅλων τῶν δυνάμεών μας, ὥστε ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς νὰ εὑρίσκεται πράγματι εἰς τὸ ὕψος ἐκεῖνο, εἰς τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ εὑρίσκεται καὶ εἰς τὸ ὁποῖον τὸν θέλει ἡ ὑγιής, ἡ οὐσιαστική, ἡ ἀληθὴς δημοκρατία.

§228Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Ἐπειδὴ συμφωνῶ μὲ τὰς ἀπόψεις σας...

§229Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Μὴ μὲ διακόπτετε...

§230ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε, κ. Μιχαηλίδη.

§231Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. ........ (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος, λόγῳ τῶν κωδωνοκρουσιῶν), .... τραυματίας ἐδολοφόνησαν...... (Θόρυβος).

§232ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐκφράζω τὴν λύπην μου, κύριε Μιχαηλίδη. Δὲν εἶσθε προνομιοῦχος.

§233Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ μοῦ ἀμφισβητήσητε τὴν......(Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§234Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ ἔγκριτος συμπολίτης μου: Διαμαρτύρεσθε διὰ τὰς διοικητικὰς ἐκτοπίσεις. Ἀλλὰ διοικητικαὶ ἐκτοπίσεις, εἶναι αὗται; Αὗται εἶναι δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Δύο ἀνώτεροι δικαστικοὶ μετέχουν εἰς τὴν Δευτεροβάθμιον Ἐπιτροπήν. Δύο ἄλλοι δικαστικοὶ μετέχουν εἰς τὴν Πρωτοβάθμιον Ἐπιτροπήν. Ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας ὑπάρχουν εἰς τὰς Ἐπιτροπὰς αὐτάς. Πλάνη! Διότι, προκειμένου μὲν περὶ τῶν Πρωτοβαθμίων Ἐπιτροπῶν Ἀσφαλείας, ἐλέχθη ἀπὸ πολλοὺς συναδέλφους καὶ εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀλήθεια, ὅτι αὗται οὔτε βλέπουν, οὔτε ἐρωτοῦν, φυσικά, ποῖος εἶναι ὁ ἐκτοπιζόμενος. Διάφορος εἶναι ἡ κατάστασις, προκειμένου περὶ τῶν Δευτεροβαθμίων. Ἀλλὰ τὸ θέμα εἶναι πράγματι σοβαρόν, εἴτε πρόκειται περὶ τῶν πρωτοβαθμίων, εἴτε πρόκειται περὶ τῶν δευτεροβαθμίων Ἐπιτροπῶν Ἀσφαλείας. Διότι πράγματι, δικαστικοὶ λειτουργοὶ καὶ εἰς τὰς Δευτεροβαθμίους, ἀνώτεροι δικαστικοί, διὰ τῆς ὑπογραφῆς των, στεροῦν Ἕλληνας πολίτας τῆς ἐλευθερίας των καὶ διὰ μακρὸν χρόνον, διὰ μακρότατον χρόνον. Γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, εἰς ποίας θυσίας καθυπεβλήθη καὶ καθυποβάλλεται ὁ Ἑλληνικὸς λαός, διὰ νὰ κατοχυρώσῃ τὸ δικαστικὸν Σῶμα. Τὸ δικαστικὸν Σῶμα προστατεύεται, ὅπως καλλίτερον ἐμοῦ γνωρίζετε, δι’ εἰδικῶν συνταγματικῶν διατάξεων. Ἔχει τὴν ἰσοβιότητα, ἔχει τὸ ἀμετάθετον, ἔχει ἐξησφαλισμένην τὴν προαγωγὴν κατὰ κρίσιν Δικαστικοῦ Συμβουλίου, ἄνευ ἀναμίξεως τῆς πολιτικῆς. Διὰ ποῖον λόγον, ὁ λαὸς ὑπεβλήθη εἰς ὅλας αὐτὰς τὰς θυσίας, διὰ νὰ κατοχυρώσῃ τὴν δικαιοσύνην; Πῶς συμβαίνει, ὥστε δικαστικοὶ καὶ μάλιστα καὶ ἀνώτεροι, ἐπιλήσμονες γενόμενοι τῶν ὑποχρεώσεων, τὰς ὁποίας ἔχουν ἐκ τοῦ Συντάγματος, νὰ προστατεύσουν τὰς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν καὶ ὑπογράφουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰς ἀποφάσεις; Μὲ ἀπησχόλησε, κ. συνάδελφοι, τὸ θέμα...

§235Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἴπατε, ὅτι ζυγίζετε τὰς λέξεις καὶ ἀποδίδετε χαρακτηρισμοὺς εἰς τοὺς Ἕλληνας δικαστάς, ὅτι γίνονται ἐπιλήσμονες...

§236Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Δὲν ἐπιτρέπω διακοπάς.

§237Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν)....Ὅτι ζυγίζετε τὰς λέξεις. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λέγετε ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι γίνονται ἐπιλήσμονες ἀνώτεροι δικαστικοί.

§238Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἀπέραντον δικαίωμα ἔχω, ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅπως ὁ κάθε βουλευτής, νὰ εἴπω ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πιστεύω. Ἀλλὰ σεῖς, κύριε ὑπουργέ, σπεύδετε νὰ συναγάγητε συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα εἰς τὸ τέλος ἀποβαίνουν εἰς βάρος ὑμῶν...

§239ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ, ἀποφεύγετε τοὺς χαρακτηρισμούς, κύριε Κύρκο.

§240Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Λέγω, λοιπόν, ὅτι πράγματι μὲ ἀπησχόλησε τὸ θέμα, διότι, εἰλικρινῶς σᾶς λέγω, δὲν ἠδυνάμην νὰ ἐξηγήσω, πῶς ἦτο δυνατὸν ἀνώτεροι δικαστικοὶ νὰ θέτουν τὴν ὑπογραφήν των κάτω ἀπὸ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι στεροῦν Ἕλληνας πολίτας τῆς ἐλευθερίας των. Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ μεμονωμένου παραδείγματος, τὸ πρᾶγμα δὲν θὰ εἶχεν ἀνάγκην ἐρεύνης, ἀλλὰ ἐδῶ δὲν πρόκειται περὶ μεμονωμένου παραδείγματος. Κατέφυγον, λοιπόν, εἰς τοὺς ἰδίους καὶ τοὺς ἠρώτησα: Κύριοι Ἐφέται, κύριοι Πρόεδροι καὶ Εἰσαγγελεῖς Ἐφετῶν, διατὶ καὶ σεῖς θέτετε τὴν ὑπογραφήν σας κάτω ἀπὸ τοιούτου εἴδους ἀποφάσεις; Καὶ ἰδού, κύριοι συνάδελφοι, ποία ὑπῆρξεν ἡ ἀπάντησις: Δὲν πταίομεν ἡμεῖς. Πταίει ἡ Πολιτεία, ἡ ὁποία μᾶς ὥρισε μέλη τῶν Ἐπιτροπῶν αὐτῶν. Δὲν ἔχομεν κανένα δικαίωμα ἡμεῖς νὰ ἐρευνήσωμεν δικαστικῶς τὴν ὑπόθεσιν. Ὑποχρεούμεθα νὰ ἀκούωμεν τὴν εἰσήγησιν τοῦ ὀργάνου τῆς Ἀσφαλείας, διότι κρατικὴ ὑπηρεσία εἶναι καὶ τὸ ὄργανον Ἀσφαλείας καὶ δὲν δυνάμεθα ἡμεῖς, μὴ ἔχοντες ἐκ τοῦ νόμου δικαίωμα, δὲν δυνάμεθα νὰ ἐρευνήσωμεν τὸ βάσιμον ἢ ἀβάσιμον, τὸ ὑπαρκτὸν ἢ ἀνύπαρκτον τῶν ὅσων ἀναφέρει ἡ ἔκθεσις τοῦ ὀργάνου. Ἔρχονται ἐνώπιόν μας καὶ μᾶς λέγουν. Διεξηγάγομεν ἀνακρίσεις καὶ ἐκ τῶν ἀνακρίσεων, τὰς ὁποίας διεξηγάγομεν, προέκυψαν αὐτὰ τὰ ὁποῖα σᾶς εἰσηγούμεθα. Ἀλλὰ ποῖος διεξήγαγε τὰς ἀνακρίσεις; Ποίων ἀνθρώπων ἐλήφθησαν αἱ καταθέσεις; Ποῖος κατέγραψε τὰς καταθέσεις; Τίποτε περὶ ὅλων αὐτῶν, δὲν γνωρίζομεν. Οὐδὲ εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζωμεν, διότι δὲν ἀνεμίχθημεν εἰς τὸ στάδιον αὐτό. Συνεπῶς, δὲν ἠμποροῦμεν, παρὰ νὰ ἀποδεχθῶμεν τὴν εἰσήγησιν καὶ νὰ ὑπογράψωμεν τὴν πρότασιν τοῦ εἰσηγητοῦ τῆς Ἐπιτροπῆς, ὀργάνου τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας. Φροντίσατε σεῖς, διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ, νὰ ἄρετε τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον συντελεῖται εἰς βάρος τῶν πολιτῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς βάρος τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας. Διότι πράγματι, συντελεῖται μέγα κακὸν εἰς βάρος τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας. Τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον σᾶς ἔκαμε νὰ ἔλθητε νὰ μᾶς ἐπισκεφθῆτε καὶ νὰ ἐρευνήσητε τὸ ζήτημα, τὸ ἐρώτημα αὐτό, δὲν εἶναι ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον ἀνέκυψε μόνον εἰς τὴν ψυχήν σας, εἶναι ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον ἀνακύπτει εἰς τὴν ψυχὴν ἑκατοντάδων χιλιάδων πολιτῶν, ἐνώπιον τῶν ὁποίων ἐκτίθεται ἡ δικαστικὴ ἐξουσία καὶ φροντίσατε, μοῦ εἶπον, τοὐλάχιστον, ἐὰν δὲν εἶναι ἐφικτὸν αἱ ἀποφάσεις περὶ ἐκτοπίσεων νὰ λαμβάνωνται ὑπὸ τακτικῶν Δικαστηρίων, φροντίσατε, τοὐλάχιστον, κατὰ τὴν πρώτην ἀνάκρισιν νὰ παρίστανται ὄργανα τῆς τακτικῆς Δικαιοσύνης. Διότι δὲν διεξάγουν τὴν πρώτην ἀνάκρισιν ὄργανα τῆς τακτικῆς Δικαιοσύνης». Αὐτὴ ἦτο ἡ ἐπιχειρηματολογία τῶν ἀνωτέρων δικαστικῶν, εἰς τοὺς ὁποίους προσέφυγον, διὰ νὰ λύσω αὐτὸ τὸ μέγα ἐρωτηματικόν, τὸ ὁποῖον ἐγεννήθη εἰς τὴν ψυχήν μου.

§241Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Εἶναι ἀπαράδεκτοι ὅλοι οἱ ἰσχυρισμοί, οἱ ἀναφερόμενοι εἰς τὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον ἀνώτεροι δικαστικοί, μετέχοντες τῶν πρωτοβαθμίων ἢ δευτεροβαθμίων Ἐπιτροπῶν Ἀσφαλείας, δὲν ἐκπληροῦν τὸ καθῆκον των. Ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγετε, ἀποτελοῦν πολιτικὴν κρίσιν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προέρχωνται ἐκ τοῦ Δικαστικοῦ Σώματος.

§242Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριε ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, σᾶς ἐξέθεσα μίαν ἀνησυχίαν, τὴν ὁποίαν, ὡς πολίτης Ἕλλην, ἐδικαιούμην νὰ ἔχω. Εἶχον μίαν ἀνησυχίαν, ἠρεύνησα καὶ ἔλαβον μίαν ἀπάντησιν. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι φέρω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὴν φωνὴν τῆς συνειδήσεως τῶν ἀνωτέρων δικαστικῶν, οἱ ὁποῖοι εἶπον, ἀπαλλάξατέ μας ἀπὸ αὐτὸ τὸ βάρος.

§243Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐὰν δὲν κατωνομάσητε, ἐκφέρετε πολιτική σας κρίσιν.

§244Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ λαοῦ πρὸς τὴν Δικαιοσύνην, ὀφείλομεν νὰ τὴν διαφυλάξωμεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.

§245Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἴπατε, ὅτι οἱ δικασταὶ δὲν εἰσέρχονται εἰς τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως, ἐνῷ ἀληθὲς εἶναι, ὅτι τὰ ὄργανα τῆς διοικήσεως ἁπλῶς προσκομίζουν τὸ ὑλικὸν τῶν πραγματικῶν περιστατικῶν. Πέραν αὐτοῦ, ἔχουν ἀποφασιστικήν, κυρίαρχον καὶ ἐλευθέραν κρίσιν τὰ δικαστικὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα ἐρευνοῦν τὸ βάθος καὶ τὸ πλάτος τῆς ὑποθέσεως. Δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, νὰ λέγωνται χονδροειδεῖς ἀνακρίβειαι.

§246Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Εἶναι ἐπιτετραμμένον, ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, οἱ κύριοι ὑπουργοί, νὰ λέγουν ὅ,τι ἔλθῃ εἰς τὸ ἕρκος τῶν ὀδόντων των καὶ δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον εἰς τοὺς βουλευτὰς νὰ λέγουν τὴν ἀλήθειαν καὶ μόνον τὴν ἀλήθειαν, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ ἀλήθεια πικραίνει καὶ δυσαρεστεῖ τοὺς κυρίους ὑπουργούς;

§247Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν εἴμεθα ἐξ ἐκείνων...

§248Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Εὑρισκόμεθα, λοιπόν, ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ καθεστῶτος, 9 ἔτη μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ ἐμφυλίου πολέμου, διαρκοῦντος τοῦ ὁποίου ἐλήφθησαν τὰ ἔκτακτα ὠνομασθέντα μέτρα. Ἔκτακτα μέτρα, σημαίνουν μέτρα προωρισμένα νὰ ἀντιμετωπίσουν μίαν συγκεκριμένην περίπτωσιν καὶ κατήντησεν ἔκτακτα μέτρα νὰ σημαίνουν, κατὰ τὴν κυβερνῶσαν παράταξιν, μέτρα εἰς τὸ διηνεκές, εἰς τὸ ἄπειρον.

§249Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν ὑπάρχουν δι’ ἡμᾶς ἔκτακτα μέτρα.

§250Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτῶν τῶν 9 ἐτῶν, διεξήχθησαν εἰς τὸν τόπον μας 5 βουλευτικαὶ ἐκλογαὶ καὶ δύο δημοτικαὶ ἐκλογαί. Ὅσοι ἐξ ὑμῶν ἔχουν τὸ θλιβερὸν προνόμιον νὰ εὑρίσκωνται εἰς τὴν ἡλικίαν τὴν ἰδικήν μου, θὰ ἐνθυμοῦνται, ὅτι εἰς παλαιοτέραν ἐποχήν, εἰς τὴν εἰδυλλιακὴν ἐποχήν, τὴν πρὸ τοῦ 1915 ἐποχήν, ὅταν ἐγένοντο ἐκλογαί, κάπως διεταράσσετο ἡ τάξις. Ἐγένοντο κἄτι ἐπεισόδια, ὄχι, βεβαίως, σημαντικά, ἀλλά, ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐγένοντο ἐπεισόδια. Εἰς τὰς πέντε ἐκλογάς, τὰς γενικὰς τὰς βουλευτικάς, ὡς καὶ εἰς τὰς δημοτικὰς ἐκλογάς, οὐδὲν ἐπεισόδιον ἐσημειώθη, σοβαρόν, τοὐλάχιστον, διὰ νὰ διαταράξῃ τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ ἀσφάλειαν, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὅ,τι ἐγένετο κατὰ τὴν εἰδυλλιακὴν ἐποχήν. Διατί; Διότι φρουρὸς τῆς γαλήνης, τοῦ τόπου, φρουρὸς τῆς ἡσυχίας, φρουρὸς τῆς τάξεως, ἦτο ὁ ἴδιος ὁ λαός, συναισθανόμενος, ὅτι ἠμπορεῖ ὁ κἄθε Ἕλλην πολίτης νὰ ἔχῃ τὰ πολιτικά του φρονήματα καὶ νὰ πηγαίνῃ εἰς τὰς κάλπας καὶ νὰ ρίπτῃ τὴν ψῆφόν του καὶ τὴν ἑπομένην βγαίνει τὸ ἀποτέλεσμα. Ὅποιος ἔχει τὴν πλειοψηφίαν, ἀναλαμβάνει νὰ κυβερνήσῃ καὶ ὅποιος τὴν μειοψηφίαν νὰ ἀσκήσῃ τὸν ἔλεγχον. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον δὲν διεταράχθη ποτὲ ἡ δημοσία τάξις. Πέραν αὐτοῦ, εὐθὺς ἀπὸ τὴν ἑπομένην τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1950, ἡ Κυβέρνησις τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἔθεσεν εἰς τὸ στόμα τοῦ Βασιλέως, ἐν δημοσιογραφικῇ συνεντεύξει, τὴν ἀνάγκην τῆς χορηγήσεως προοδευτικῆς ἀμνηστίας. Ἡ ἰδία Κυβέρνησις, εἰσηγεῖτο εἰς τὴν Βουλὴν τὴν ψήφισιν τῶν μέτρων ἐπιεικείας. Εὐθὺς μετὰ τὰς ἑπομένας ἐκλογάς, τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1951, ψηφίζονται τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως. Προσέξατε, κύριοι συνάδελφοι, ἄλλο μέτρα εἰρηνεύσεως καὶ ἄλλο μέτρα ἐπιεικείας. Μέτρα ἐπιεικείας, σημαίνει: «Εἶμαι ἀρκετὰ ἰσχυρός, ὡς Κράτος, ὥστε νὰ μὴ φοβοῦμαι. Καὶ χαλαρώνω τὴν αὐστηρότητά μου. Καὶ δίδω τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Δικαιοσύνην νὰ ἀναθεωρήσῃ ἀποφάσεις, τὰς ὁποίας ἔλαβε μὲ τρόπον, μὴ δικαιολογούμενον σήμερον». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῶν μέτρων ἐπιεικείας. Τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως, εἶναι ἄλλο πρᾶγμα. Δὲν εἶναι πλέον ἡ μεγαλοψυχία τοῦ νικητοῦ. Δὲν εἶναι ἡ μεγαλοψυχία τοῦ ἰσχυροῦ ἀπέναντι τοῦ ἀδυνάτου, εἶναι ἡ συνείδησις τῆς ἀνάγκης τῆς ἀγρύπνου μερίμνης διὰ τὰ συμφέροντα τοῦ Ἔθνους, ἡ ὁποία ἐφώτισε τὴν πολιτικὴν τῆς εἰρηνεύσεως. Εἶναι πολιτική, τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως, διάφορος τῶν μέτρων ἐπιεικείας. Τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως, σημαίνουν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ᾐσθάνετο τὴν ἀνάγκην νὰ εἰρηνεύσῃ, νὰ γαληνεύσῃ ὁ τόπος, τὴν ἀνάγκην αὐτήν, ὄχι ὡς παραχώρησιν πρὸς τοὺς ἀντιπάλους, κατὰ τῶν ὁποίων ἐσυνηθίσαμε νὰ κραυγάζωμεν ἀπὸ τὴν θέσιν αὐτήν, ὄχι ὡς παραχώρησιν, ἀλλὰ ὡς μέτρον ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους, ὑπὲρ τοῦ Κράτους ὑπὲρ τοῦ Λαοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως. Καὶ μετὰ τὴν Κυβέρνησιν ἐκείνην, ἔρχεται ὁ ἀείμνηστος Στρατάρχης Παπάγος τὸ 1952, ὁ ὁποῖος, προχωρῶν περαιτέρω, κηρύττει τὴν λήθην, τὴν λήθην ὄχι ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι πρέπει νὰ λησμονηθῇ τὸ τί ἔγινεν, ὄχι ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀναξέωνται αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἔγιναν καὶ νὰ δημιουργῶνται ἐκ τῆς ἀναξέσεως μίση, πάθη, φανατισμοί, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ μεγαλύτερον ἐμπόδιον καὶ διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνασυγκρότησιν, ἀλλὰ καὶ διὰ πᾶσαν ἐποικοδομητικὴν προσπάθειαν εἰς τὸν τόπον. Καὶ ἀποδείξεις αὐτῶν τῶν ἀντιλήψεών του, παρέσχεν ὁ ἀείμνηστος Στρατάρχης. Δὶς ἢ τρὶς ἐδέχθη τὸν Ἀρχηγόν, τότε καὶ νῦν, τῆς ΕΔΑ, τὸν σεβαστὸν καὶ ἀγαπητὸν συνάδελφον κ. Πασαλίδην. Καὶ ἡ ΕΔΑ, σημειώσατέ το, δὲν ἐξεπροσωπεῖτο τότε εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Καὶ δὲν τὸν ἐδέχθη ἁπλῶς, ἀλλὰ καὶ ἐφωτογραφήθη μαζί του καὶ αἱ φωτογραφίαι αὗται ἐδημοσιεύθησαν εἰς ὁλόκληρον τὸν τύπον. Διὰ νὰ καταδειχθῇ τί; Ὅτι ὁ Ἀρχηγὸς τῆς τότε Κυβερνήσεως, ἦτο καὶ ἐκεῖνος ὑπὲρ τῆς συμφιλιώσεως, ὑπὲρ τῆς ἑνότητος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἔδιδε πρῶτος τὸ παράδειγμα αὐτός. Συνάδελφος, ὁ ὁποῖος δὲν παρίσταται κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς διακυβερνήσεως τοῦ τόπου ἀπὸ τὸν Στρατάρχην Παπάγον, ὑπῆρξεν ἡ δεξιὰ χεὶρ τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Συναγερμοῦ καὶ τότε Πρωθυπουργοῦ, μοὶ ἐνεπιστεύθη, ὅτι ὁ Στρατάρχης Παπάγος εἶχεν ἀποφασίσει τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κ.Κ.Ε., εἶχεν ἀποφασίσει τὴν νομιμοποίησίν του, διότι ἔκρινεν, ὅτι τὸ συμφέρον τῆς ὁμαλῆς ἐξελίξεως τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου ἐπέβαλε τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, δὲν ἐξεπροσωπεῖτο τότε ἡ ΕΔΑ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἀνέμενε νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν νομιμοποίησιν ὅταν θὰ ἐπήρχετο ὁ χρόνος τῶν ἐκλογῶν, διὰ νὰ δώσῃ καὶ εἰς τὸ Κ.Κ.Ε. τὴν εὐχέρειαν νὰ λάβῃ μέρος εἰς τὰς ἐκλογάς. Δυστυχῶς διὰ τὸν τόπον, ὁ Στρατάρχης δὲν ἐπέζησεν.

§251Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Ὑπάρχει ἀντίθετος ἀνακοίνωσις.

§252Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Αὐτὰ μοῦ ἐνεπιστεύθη συνάδελφος, ἐκ τῶν ἐπιφανεστέρων. Ὅταν θὰ εἶναι ἐδῶ, νὰ εἴπητε, ὅτι ὁ Κύρκος εἶπεν αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ ἐὰν ὁ ἴδιος θέλῃ, θὰ ἀποκαλύψῃ τὰς λεπτομερείας. Ἐγὼ δὲν δικαιοῦμαι νὰ ἀναφέρω τὸ ὄνομά του. Σᾶς ἐπαναλαμβάνω μόνον, ὅτι ὑπῆρξεν ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι, ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς, ὑπῆρξαν μέχρι τοῦ θανάτου τοῦ ἀειμνήστου Στρατάρχου, ἕνα ἀπὸ τὰ δεξιὰ χέρια του.

§253Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Κύριε Κύρκο, διὰ τὴν ἀποκατάστασιν μιᾶς ἀληθείας, ἡ ὁποία ἔχει αὐτόχρημα ἱστορικὴν σημασίαν, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀναγνώσω περικοπὴν τοῦ λόγου μου, ἐκφωνηθέντος ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς, εἰς τὴν ὁποίαν λέγω, ὢν μέλος τῆς Κυβερνήσεως Παπάγου: «Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, θὰ διατηρήσῃ τὸ Ἔθνος ἐν ἐγρηγόρσει ....... (ἀναγινώσκει).......». Θὰ παρακαλέσω τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς, διὰ νὰ μὴ ταλαιπωρήσω τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὴν στιγμήν, νὰ διανεμηθῇ εἰς ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, διότι ἀναφέρω τὴν τοποθέτησιν τῆς Κυβερνήσεως Στρατάρχου Παπάγου εἰς ὅλα τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερεν ὁ κ. Κύρκος καὶ θὰ ἴδητε, ὅτι εἶναι ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα πρὸς ὅ,τι ὑποστηρίζει ὁ κ. Κύρκος. Λυποῦμαι πάρα πολύ, ἀλλὰ ἐκ τῶν κειμένων διαψεύδονται αὐτὰ ποὺ λέγετε.

§254Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Οὐδεμίαν ἰδιαιτέραν ἀξίαν ἔχουν τὰ κείμενά σας, μὴ ἀντιστρατευόμενα εἰς αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπον.

§255Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἶναι ἀνακοινώσεις τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, αἱ ὁποῖαι παρέμειναν αἱ αὐταὶ καὶ σᾶς διαψεύδουν ἀπολύτως.

§256Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Τὰ κείμενα αὐτά, νὰ τὰ χρησιμοποιήσητε ἀπέναντι τοῦ συναδέλφου μας, ὁ ὁποῖος μοῦ ἔδωσε τὴν πληροφορίαν.

§257Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. Ἐσωτερικῶν). Ποῖος εἶναι;

§258Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Σᾶς εἶπον.

§259Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἶναι ἐπώνυμος, δὲν εἶναι ἀνώνυμος.

§260Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Σᾶς εἶπον καὶ ἐπαναλαμβάνω...

§261Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν δύνασθε νὰ λέγετε, ἐφ’ ὅσον ἀναφέρεσθε εἰς ἕνα θέμα, τόσον σημαντικόν...

§262Μ. ΚΥΡΚΟΣ. ... ὅτι δὲν εἶναι δικαίωμα ἰδικόν μου, εἶναι δικαίωμα ἰδικόν του. Θὰ ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ καὶ ἐὰν τὸ κρίνῃ σκόπιμον, θὰ ἀποκαλύψῃ μόνος του ποῖος εἶναι. Σᾶς λέγω μόνον, ὅτι ὑπῆρξεν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς, μέχρι τῆς τελευταίας στιγμῆς τῆς ζωῆς, ὡς πολιτικοῦ ἀνδρὸς τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ἐνεργὸν μέλος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ δεξιά του χέρια.

§263ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς ὑπενθυμίζω τὴν ὑπόσχεσιν, περὶ κοπώσεως τοῦ Σώματος.

§264Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Εἰς τοὺς κυρίους ὑπουργούς, νὰ τὸ ὑπενθυμίσητε. Ἐγὼ εἶμαι δυστυχέστερος τῶν ἀκροατῶν μου. Αὐτά, λοιπόν, συνέβησαν, κύριοι συνάδελφοι, μέχρι τῶν ἐκλογῶν τῆς 11ης Μαΐου. Καὶ αὐτὴ ἀκόμη, ἡ πρώτη Κυβέρνησις Καραμανλῆ, τὴν ἰδίαν ἠκολούθησε πολιτικήν. Ἀπὸ δὲ τῆς 11ης Μαΐου, ἀνακύπτει πλέον τὸ κῦμα τῶν διώξεων, περὶ τῶν ὁποίων μακρότατος λόγος ἔγινε καὶ διὰ τὰς ὁποίας ἐγώ, δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω, περιορίζομαι ἁπλῶς νὰ ἐπισημάνω τὸ γεγονός. Λέγει ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας, πρὸς τοὺς διαμαρτυρομένους, διὰ τὰς διώξεις καὶ τὰς διοικητικὰς ἐκτοπίσεις: «Δίδετε ἀνακριβεῖς ἀριθμοὺς εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ προσπαθεῖτε νὰ δημιουργῆτε ἐντυπώσεις, διότι δὲν εἶναι 170, ἀλλὰ μόνον 90 οἱ ἐκτοπισθέντες.

§265Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἶναι 80.

§266Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἔστω 80, ἔστω 60, ἔστω 50. Καὶ ἕνας μόνον ἐὰν ἦτο, θὰ ἦτο ἀρκετὸς δι’ ἐμέ.

§267Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Συμφωνῶ μαζύ σας, ὡς πρὸς τὴν ἀρχήν.

§268Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Διότι ἡ ἀρχὴ ἔχει ἀξίαν. Ὅταν ὁ πολίτης γνωρίζῃ, ὅτι διὰ τὰς πολιτικάς του ἰδέας εἶναι ἐκτεθειμένος εἰς τὰς παρανόμους διώξεις τῆς ἀσφαλείας, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀνέλθῃ ὁ ἀριθμὸς εἰς τοὺς 170, οὔτε εἰς 80, οὔτε εἰς 40. Ἡ ἀρχὴ ἔχει ἀξίαν. Τὸ δικαίωμα αὐτό, σᾶς τὸ ἀρνούμεθα, εἴτε τὸ ἀσκεῖτε, εἴτε ὄχι. Διότι ἀντιτίθεται ριζικῶς πρὸς τὰς βασικάς, τὰς θεμελιώδεις ἀρχὰς τῆς δημοκρατίας. Καὶ διὰ νὰ συμπληρώσω τὰς ἐν προκειμένῳ σκέψεις μου, θὰ ἀναφερθῶ καὶ εἰς περικοπὴν τοῦ λόγου τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν. Ὅταν διετυπώθη ἡ διαμαρτυρία διὰ τήν, διὰ διοικητικῆς ἀποφάσεως, παῦσιν τῶν Δημάρχων, ἀπήντησεν: «Ἔχομεν 90.000 Κοινοτικοὺς Συμβούλους καὶ 6000 Κοινοτάρχας καὶ Δημάρχους καὶ ἀπελύσαμεν μόνον 5. Καὶ τολμᾶτε νὰ φέρετε τὸ θέμα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ διαμαρτύρεσθε;». Φαίνεται, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς ἔχει τὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἔπρεπε διὰ διοικητικῶν πράξεων νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀπόλυσιν ὅλων τῶν Δημάρχων καὶ Κοινοταρχῶν, περιλαμβανομένων καὶ τῶν Κυβερνητικῶν, ἵνα τότε δημιουργηθῇ τὸ δικαίωμα ἐπικρίσεως εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, διὰ τὴν κατάλυσιν τοῦ θεσμοῦ τῆς Αὐτοδιοικήσεως. Ἀλλά, κύριοι, διατὶ ἀπὸ τῆς 11.5.1958 ἤρχισεν ἡ ἀλλαγὴ τῆς τακτικῆς αὐτῆς; Τί συνέβη; Μήπως ἤλλαξεν ἡ ΕΔΑ ἡγεσίαν; Μήπως ἤλλαξε τὸν Ἀρχηγόν της; Μήπως τὸν διεδέχθη κανείς, ἀπὸ τοὺς ἀποτελοῦντας τὸν σκληρὸν λεγόμενον πυρῆνα; Μήπως ἡ ΕΔΑ, ὡς Κόμμα, ἀπηρνήθη ὅσα προηγουμένως διεκήρυττεν; Ὄχι. Ὁ Ἀρχηγός της μένει εἰς τὴν θέσιν του. Ἡ δὲ ΕΔΑ πράγματι ἤλλαξεν. Ἀλλὰ κατὰ τοῦτο: Ὅτι ἀποφασιστικώτερον, ἐντονώτερον, διακηρύττει τὴν προσήλωσίν της πρὸς τὴν δημοκρατικὴν νομιμότητα. Ἐκεῖνο ποὺ ἤλλαξεν, εἶναι τὰ ἀποτελέσματα τῆς 11.5.1958. Ἡ 11η Μαΐου 1958, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἱστορικὴ ἡμέρα, διὰ τὴν πολιτικὴν ἐξέλιξιν τοῦ τόπου μας καὶ ἀποτελεῖ σταθμὸν διὰ τὴν περαιτέρω πορείαν τοῦ Ἔθνους. Τρία εἶναι τὰ ἀξιοσημείωτα γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀποκρυσταλλώνουν τὴν ψῆφον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τῆς 11.5.1958. Τὸ πρῶτον εἶναι, ὅτι ἡ ΕΔΑ, κατελθοῦσα μόνη της εἰς τὰς ἐκλογάς, μὲ συνεργασίαν ὡρισμένου ἀριθμοῦ ἀνεξαρτήτων ὑποψηφίων, συνεκέντρωσε τὰ 25% τῶν ψήφων τοῦ λαοῦ. Ἡ Ε.Ρ.Ε. συνεκέντρωσε τὸ 41% καὶ αἱ ὑπόλοιποι ψῆφοι ἐδόθησαν εἰς τὰ ἄλλα Κόμματα. Ἀλλὰ τὸ 25% δὲν εἶναι ἡ ἀκριβὴς ἀπεικόνισις τῆς κατανομῆς τῶν λαϊκῶν δυνάμεων. Δὲν ἀποδίδουν τὴν ἀκριβῆ θέλησιν τῶν ψηφοφόρων, διότι ὁ ἐκλογικὸς νόμος, ὑπὸ τοῦ κράτος τοῦ ὁποίου διεξήχθησαν αἱ ἐκλογαί, ἦτο δυσμενὴς διὰ τὴν ΕΔΑ. Τὸ γεγονός, ὅτι ἡ συγκέντρωσις τοῦ 25% ἀπὸ τὴν ΕΔΑ προεκάλεσε γενικὴν ἔκπληξιν, ἀποτελεῖ τὴν ἐπιβεβαίωσιν τῶν λεγομένων μου. Οὐδεὶς πρὸ τῶν ἐκλογῶν, ἦτο δυνατὸν νὰ δεχθῇ, ὅτι ἡ ΕΔΑ θὰ εἰσήρχετο εἰς τὴν Βʹ κατανομήν. Πολιτικοὶ εἴμεθα καὶ δυνάμεθα νὰ ἐκτιμήσωμεν τὴν ἐπίδρασιν τῆς ἐκλογικῆς ψυχολογίας ἐπὶ τῆς ψήφου τοῦ λαοῦ. Καὶ ἡ ἐπίδρασις αὕτη, διὰ τὸν προεκτεθέντα λόγον, ὑπῆρξε δυσμενὴς διὰ τὴν ΕΔΑ. Ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν τὸ 25%, εἶναι οἱ μαχηταὶ τῆς Δημοκρατίας, οἱ ὁποῖοι εὗρον τὴν δύναμιν νὰ καταλύσουν τὸ Σινικὸν τεῖχος, τὸ ὁποῖον σεῖς ἐκάματε, διαχωρίζοντες τοὺς Ἕλληνας εἰς ἐθνικόφρονας καὶ μή, νὰ κρημνίσουν τὸ φράγμα καὶ νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀλλά, ἐνῷ τοῦτο ἰσχύει διὰ τὴν ΕΔΑ, τὸ ἀντίθετον ἀκριβῶς ἰσχύει διὰ τὴν ΕΡΕ. Ἡ ἐκλογικὴ ψυχολογία δι’ αὐτήν, ὑπῆρξεν ἄκρως εὐνοϊκή. Δὲν ὑπῆρξεν οὔτε εἷς Ἕλλην, ὁ ὁποῖος νὰ ἀμφιβάλῃ, ὅτι ἡ Ε.Ρ.Ε. θὰ ἤρχετο τὸ πρῶτον Κόμμα.

§269Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ὁμιλεῖτε διὰ λογαριασμὸν τῆς ΕΔΑ ἢ διὰ λογαριασμὸν τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως; Αὐτό, διὰ νὰ ἐκτιμήσωμεν τὴν σημασίαν τῶν λεγομένων σας.

§270Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Σᾶς εἶπον, κύριε ὑπουργὲ τῆς Ἀσφαλείας, αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰς παρεμβάσεις νὰ τὰς κάμνετε εἰς ἄλλον, ὄχι εἰς ἐμέ. Διατὶ θέλετε νὰ μὲ ἐκτρέψητε ἀπὸ τὴν ἀντικειμενικότητα καὶ νὰ ὀξύνητε τὴν συζήτησιν; Βλέπετε, ὅτι ἐγὼ ὁμιλῶ περὶ τῆς ἐκλογικῆς ψυχολογίας τῆς 11.5.1958, ψυχρῶς καὶ ἀντικειμενικῶς. Δὲν ὁμιλῶ, οὔτε ὡς ΕΔΑ, οὔτε ὡς ΕΡΕ, οὔτε ὡς Φιλελεύθερος. Ὁμιλῶ ὡς ἕνας ἤρεμος, ἀφατρίαστος καὶ αὐστηρὸς κριτὴς τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων τῆς 11.5.1958. Ἐν ἀντιθέσει, κύριοι, πρὸς αὐτὴν τὴν ψυχολογίαν, ἔναντι τῆς ΕΔΑ, ἡ ψυχολογία ἔναντι τῆς ΕΡΕ ἦτο ἐντελῶς ἀντίθετος. Οὐδεὶς Ἕλλην ἠδύνατο νὰ διανοηθῇ, ὅτι δὲν θὰ ἤρχετο ἡ ΕΡΕ ὡς πρῶτον κόμμα καὶ δὲν θὰ ἐτύγχανεν ὅλων τῶν εὐεργετημάτων, τὰ ὁποῖα ὁ νόμος παρεῖχεν εἰς τὸ πρῶτον κόμμα. Παρὰ ταῦτα ἡ ΕΡΕ ἀπέβαλε μέρος τῶν δυνάμεων, τὰς ὁποίας εἶχε συγκεντρώσει μὲ τὸν νόμον τοῦ 1956. Καὶ ἡ ἀπώλεια θὰ ἦτο μεγαλυτέρα, ἐὰν δὲν ὑπῆρχον τὰ εὐεργετήματα ἐκ τῆς ἐσωτερικῆς λειτουργίας τοῦ νόμου τοῦ 1958. Καί, τώρα, κύριοι ὑπουργοί, ἐπιτρέψατέ μου νὰ σᾶς εἴπω τὰ ἑξῆς: Ἐδῶ κεῖται τὸ προπατορικόν σας ἁμάρτημα. Ἔχετε τὴν συνείδησιν, ὅτι εἶσθε Κυβέρνησις μειοψηφίας. Ἔχετε τὴν συνείδησιν, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς σᾶς ἠρνήθη τὸ δικαίωμα νὰ κυβερνᾶτε τὸν τόπον. Ὁ κυρίαρχος λαός, σᾶς ἔταξεν εἰς ἐκείνην τὴν θέσιν (δεικνύει τὰ ἑδώλια τῆς Ἀντιπολιτεύσεως), εἰς τὴν θέσιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Τὸ 40% τῶν ψηφοφόρων συνεκέντρωσεν ἡ ΕΡΕ, τὸ 60% συνεκέντρωσαν ὅλοι οἱ ἄλλοι. Ἐκεῖνοι ἔπρεπε νὰ κυβερνοῦν καὶ σεῖς ἔπρεπε νὰ ἀσκῆτε τὸ ἔργον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Σεῖς εὑρίσκεσθε εἰς τὴν ἐξουσίαν, ὄχι ἐπιταγῇ τοῦ λαοῦ, ἀλλ’ ἐπιταγῇ τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου. Ἐκεῖνοι εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ὄχι ἐπιταγῇ τοῦ λαοῦ, ἀλλ’ ἐπιταγῇ τοῦ ἐκλογ. νόμου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀδυναμία σας, αὐτὸ εἶναι τὸ προπατορικόν σας ἁμάρτημα, αὐτὸ εἶναι τὸ πλέγμα τῆς κατωτερότητος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον κατέχεσθε, αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον σᾶς ὁδηγεῖ ν’ ἀκολουθῆτε τὴν πολιτικὴν ποὺ ἀκολουθεῖτε. Αὐτὴν τὴν πολιτικήν, κύριοι ἡ ὁποία ἐμβάλλει εἰς ἀνησυχίας καὶ ὁδηγεῖ τὸν τόπον εἰς τὴν καταστροφὴν καὶ τὸν ὄλεθρον, θὰ τὴν πληρώσητε πανάκριβα. Ἐὰν τὴν συνεχίσετε μὲ τὸν αὐτὸν ρυθμόν, θὰ τὴν πληρώσητε μὲ τὸ αἷμα τῆς καρδιᾶς σας. Διότι παραγνωρίζετε, ὅτι παρῆλθεν ἡ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν, ὅταν συνελαμβάνατε καὶ ἐξετοπίζατε, οἱ ὁμόφρονές σας σᾶς ἐπεκρότουν καὶ ἔχαιρον, διότι εὕρισκον δικαιολογημένην τὴν πρᾶξιν σας. Σήμερον περισσότερον ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁμόφρονες τῶν διωκομένων, ἐξεγείρονται οἱ ὁμόφρονες οἱ ἰδικοί σας, διότι δὲν ἐγκρίνουν τὰς πράξεις σας. Ζητοῦν γαλήνην. Ζητοῦν ὁμαλότητα. Ζητοῦν ἑνότητα λαϊκήν. Χθὲς ἀκόμη, τὸ Δημοτικὸν Συμβούλιον Ἡρακλείου, παμψηφεὶ ἐξέδωσεν ἀπόφασιν, ἐκφράζουσα τὴν εὐχὴν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, παμψηφεὶ — πλειοψηφία καὶ μειοψηφία ὁμοφώνως — νὰ σταματήσῃ αὐτὴν τὴν πολιτικήν. Νὰ σταματήσουν αἱ ἐκτοπίσεις. Προχθὲς ἀκόμη, οἱ πλέον ἔγκριτοι δικηγόροι τῆς Θεσσαλονίκης, ἀνήκοντες εἰς ὅλας τὰς πολιτικὰς παρατάξεις, ἐξέδιδον ἐπίμονον ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ζητοῦντες καὶ αὐτοὶ νὰ σταματήσουν αἱ διώξεις.

§271Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Τὸ ἴδιον ἔκαμε καὶ ἡ Τσεχοσλοβακία καὶ ἡ Ρουμανία.

§272Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἀποδεικνύουν ταῦτα, ὅτι ὁμόφωνος εἶναι ὁ λαός, ὅλων τῶν πολιτικῶν παρατάξεων, νὰ ἐπικρατήσῃ εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ἡ γαλήνη, ἡ ὁμαλότης, ἡ ἑνότης τοῦ λαοῦ. Προσπαθεῖτε, κύριε ὑπουργέ, νὰ ὑποδαυλίσητε τὴν πυρκαϊὰν καὶ χρησιμοποιεῖτε ὅσα ἠμπορεῖτε περισσότερα καὶ ἀναλίσκετε ὅσα ἠμπορεῖτε περισσότερα πυρεῖα. Ἀλλὰ δὲν βλέπετε, ὅτι τὰ πυρεῖα δὲν παίρνουν, δυστυχῶς διὰ σᾶς, φωτιά, διότι ἔχουν ὑγρανθῆ, ἔχουν ἐμποτισθῆ ἀπὸ τὸ αἷμα, τὸν ἱδρῶτα καὶ τὰ δάκρυα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Ὅσα κυτία καὶ ἐὰν χρησιμοποιήσητε, καὶ ὁλόκληρον τὴν εἰσαγωγὴν ποὺ κάμνει τὸ μονοπώλιον ἐὰν καταναλώσητε, δὲν θὰ ἠμπορέσητε νὰ ἀνάψητε τὴν πυρκαϊὰν τῆς διαιρέσεως, τοῦ διχασμοῦ. Δὲν θὰ ἠμπορέσητε νὰ κλονίσητε τὴν ἀδιατάρακτον θέλησιν τοῦ λαοῦ νὰ ἐπικρατήσῃ εἰς τὸν τόπον ἡ γαλήνη, ἡ τάξις, ἡ ὁμαλότης. Εἶπεν, ὁ κ. ὑπουργός, διὰ λογαριασμὸν τῆς ΕΔΑ ὁμιλεῖτε; Τί εἶναι ἡ ΕΔΑ; Ἡ ΕΔΑ δὲν εἶναι οὔτε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλετε σεῖς, οὔτε ἐκεῖνο ποὺ θέλω ἐγώ, ἢ οἱοσδήποτε ἄλλος. Ἡ ΕΔΑ, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ εἶναι. Δηλαδή; Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον διακηρύττει, ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον μάχεται, ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον ἀγωνίζεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ ΕΔΑ. Καὶ ἡ ΕΔΑ μάχεται καὶ ἀγωνίζεται, ὅπως ἡ ἴδια διακηρύττει —ἐδῶ εἶναι, ἂς μὲ διαψεύσῃ, ἐὰν λέγω κἄτι, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι ὀρθὸν— ἀγωνίζεται ὑπὲρ τῆς δημοκρατίας, ὑπὲρ τῆς γαλήνης τοῦ λαοῦ. Καὶ ὅτι, ἐπειδὴ ἡ ΕΔΑ ἀγωνίζεται δι’ αὐτά, ὅπως διακηρύττει, θέλετε νὰ σκεφθῶμεν: Ἄ! Ἡ ΕΔΑ τὰ λέγει αὐτά; Μὰ τότε ἡμεῖς, πρέπει νὰ εἴπωμεν τὰ ἀντίθετα. Πρέπει νὰ ταχθῶμεν ἐναντίον τῆς δημοκρατικῆς ὁμαλότητος, διὰ νὰ μὴ φανῶμεν, ὅτι συμπορευόμεθα μὲ τὴν ΕΔΑ; Εἶναι αὐτὸ πολιτικὴ ἀνδρῶν ἀξιούντων νὰ διοικοῦν, ἢ νὰ διοικήσουν μελλοντικῶς τὸν τόπον; Ἡμεῖς ὡς Δημοκρατικὴ Ἕνωσις καὶ τὸ λέγω αὐτὸ διὰ νὰ λείψῃ ἐπὶ τέλους καὶ αὐτὴ ἡ ἱστορία, ὅτι ἡ ΕΔΑ εἶναι τὸ προσωπεῖον τοῦ ΚΚΕ καὶ ἡ Δημ. Ἕνωσις τὸ προσωπεῖον τῆς ΕΔΑ.

§273Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Εἶναι αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Ἰωάννης Ἰωαννίδης Γεν. Γραμματεὺς τοῦ ΚΚΕ. Εἶναι δηλαδὴ τὸ ἑξῆς: «Τὸ ἐκλογικὸ πρόγραμμα τοῦ ΚΚΕ καὶ τοῦ ΑΚΕ τῆς πανδημοκρατικῆς ἑνότητος βασικὰ τὸ ἔχει ἡ ΕΔΑ καὶ ἔβαλε στοὺς συνδυασμοὺς ἐξορίστους καὶ φυλακισμένους ἀγωνιστὲς τοῦ λαοῦ. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τὸ ΚΚΕ καὶ τὸ ΑΚΕ ἀπεφάσισαν νὰ ὑποστηρίξουν μὲ ὅλην τους τὴ δύναμη τὴν ΕΔΑ στὶς ἐκλογὲς τῆς 9ης τοῦ Σεπτέμβρη».

§274Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ΚΚΕ. Δὲν παρίσταται ἐδῶ. Ἐδῶ παρίσταται ἡ ΕΔΑ. Καὶ ἐνώπιον τοῦ λαοῦ κατῆλθεν ἡ ΕΔΑ, δὲν κατῆλθε τὸ ΚΚΕ. Θὰ σᾶς εἴπω τώρα διὰ τὸ ΚΚΕ. Ἔχετε ὀλίγην ὑπομονήν. Ἀλλὰ λέγω, ὅτι ἡμεῖς δὲν αἰσθανόμεθα καμμίαν ἀνησυχίαν, διότι οἱ συνδυασμοὶ τῆς ΕΔΑ, εἰς τοὺς ὁποίους καὶ ἡμεῖς συνεπράξαμεν, οἱ συνδυασμοὶ τῆς ΕΔΑ συνεκέντρωσαν τὸ 25%. Καμμίαν ἀνησυχίαν δὲν αἰσθανόμεθα δι’ αὐτό. Οὔτε ἀνησυχίαν ἄλλης μορφῆς, οὔτε περισσότερον ἀνησυχίαν ἐθνικήν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαός, τὸ 25% τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐψήφισε τὸ πρόγραμμα, τὸ ὁποῖον ἐξεθέσαμεν ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τῆς ΕΔΑ ἐνώπιόν του. Αὐτὸ τὸ πρόγραμμα ἐψήφισε. Καὶ λέγω πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀνησυχοῦν.....

§275Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. Ἐσωτ.). Πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν!!

§276Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Λέγω εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀνησυχοῦν, διότι ἡ ΕΔΑ συνεκέντρωσε τὸ 25% καὶ ἐκφράζουν ἐθνικὴν ἀνησυχίαν. Λέγω εἰς αὐτούς: Ἀνησυχεῖτε; Υἱοθετήσατε, λοιπόν, σεῖς τὸ πρόγραμμα αὐτό. Τὸ κοινὸν ἡμῶν πρόγραμμα. Τί λέγει τὸ πρόγραμμά μας; Ἀνεξαρτησίαν. Δημοκρατίαν. Ἀγὼν ἐναντίον τῆς πλουτοκρατικῆς ὀλιγαρχίας, ἡ ὁποία λυμαίνεται τὸν τόπον. Δημιουργήσατε εἰς τὸν λαὸν τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἐρχόμενος εἰς τὴν ἐξουσίαν θὰ ἐφαρμόσητε τὸ πρόγραμμα καὶ τότε δὲν θὰ συγκεντρώσετε μόνον 25%, θὰ συγκεντρώσετε 75%. Διότι τότε καὶ ἡ ΕΔΑ θὰ σᾶς ψηφίσῃ καὶ ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις, ὁμοίως, θὰ σᾶς ψηφίσῃ διὰ νὰ ἐφαρμόσητε τὸ πρόγραμμα αὐτό. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡμᾶς...

§277Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Τὴν ἀνεξάρτητον πολιτικὴν καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ!!

§278Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Δὲν εἴπομεν ἔξω ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ. Αὐτὰ εἶναι κατασκευάσματα ἰδικά σας. Εἴπομεν, ὅτι εὑρισκόμενοι ἐντὸς τοῦ ΝΑΤΟ, εἴμεθα σύμμαχοι, δὲν εἴμεθα δοῦλοι. Ὅπως ἔχωμεν ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ἐντίμως ἐκπληροῦμεν, ἔτσι ἔχομεν καὶ δικαιώματα. Καὶ ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ ἀξιώσωμεν ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ ἐκπληροῦν καὶ ἐκεῖνοι τὰς ἰδικάς των ὑποχρεώσεις ἀπέναντί μας. Σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀνησυχεῖτε διατὶ τὸ 25% ἐψήφισε τὸ πρόγραμμα ἐκεῖνο, υἱοθετήσατέ το, διὰ νὰ εἰσπράξητε τὸ 75%. Διότι ἡμᾶς δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ποῖος θὰ εἶναι ὁ φορεὺς τοῦ προγράμματος. Δὲν φιλοδοξοῦμεν ἡμεῖς νὰ εἴμεθα ὁπωσδήποτε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐφαρμόσωμεν τὸ πρόγραμμα. Ἐφαρμόσατέ το σεῖς, διὰ νὰ σᾶς ὑποστηρίξωμεν ἡμεῖς, μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς ψυχῆς μας. Ὄχι ὅμως —διότι ἔχει πεῖραν ὁ λαὸς —τὶς παραμονὲς τῶν ἐκλογῶν νὰ διακηρύσσετε τὸ πρόγραμμα καὶ τὴν ἑπομένην τῶν ἐκλογῶν νὰ ἐγκαταλείπετε τὸ πρόγραμμα. Ὄχι. Δώσατε ἐγγυήσεις εἰς τὸν λαόν, ὅτι πράγματι θὰ ἐφαρμόσετε τὸ πρόγραμμα αὐτό, καὶ τότε θὰ ἔχετε τὸ 75%. Αὐτοὶ εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, οἱ οὐσιαστικοὶ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἀσκουμένην παρ’ αὐτῆς πολιτικὴν ἀπὸ τῆς 11ης Μαΐου καὶ ἐντεῦθεν. Καὶ ἀντὶ τὰ κόμματα τῆς Δημοκρατίας νὰ προσέξουν τοῦτο τὸ θεμελιῶδες γεγονός, ὅτι ἀνετράπη ὁ νόμος τῆς Δημοκρατίας, κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ πλειοψηφία, πρέπει νὰ κυβερνᾷ καὶ ἡ μειοψηφία νὰ ἐλέγχῃ καὶ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν ἐξουσίαν ἡ μειοψηφία ἀντὶ τῆς πλειοψηφίας, ἀντὶ νὰ προσέξουν αὐτὸ τὸ θεμελιῶδες γεγονὸς καὶ νὰ ἴδουν μὲ ποῖον τρόπον θὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν Δημοκρατικὴν τάξιν καὶ θὰ ἐξέλθωμεν ἐκ τῆς ἀνωμαλίας ἐξέφρασεν ἀνησυχίαν διὰ τὰς ψήφους τῆς ΕΔΑ καὶ τῶν συνεργασθέντων μετ’ αὐτῆς, μὴ λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν, ὅτι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ἐδημιούργουν τὸ ἠθικὸν βάθρον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐστηρίζετο ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ λάβῃ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνει. Κύριοι συνάδελφοι, ἀρκετὰ σᾶς ἀπησχόλησα. Σᾶς ἀπησχόλησα ἴσως περισσότερον τοῦ δέοντος. Ἀλλὰ τὸ μέρος τῆς καταπονήσεώς σας δὲν ἀνήκει εἰς ἐμέ. Ἀνήκει εἰς τοὺς κ.κ. ὑπουργούς, οἱ ὁποῖοι, παρὰ τὴν δήλωσίν μου, δὲν ἔπαυσαν νὰ μὲ διακόπτουν. Ὑπάρχουν οἱ ἔχοντες συμφέροντα νὰ διατηρῆται ὁ διχασμὸς εἰς τὰς τάξεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ; Βεβαίως. Καὶ αὐτοί, κατὰ τὴν ἐμὴν γνώμην, εἶναι πρῶτον: οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ἐν τῇ συγκεκριμένῃ περιπτώσει, ἐν τῇ συγκεκριμένῃ περιόδῳ, τὴν ὁποίαν διατρέχομεν, εἶναι οἱ Ἄγγλοι καὶ οἱ Τοῦρκοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν συμφέρον νὰ καλλιεργοῦν τὴν διαίρεσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐλπίζοντες, ὅτι οὕτω θὰ δυνηθοῦν νὰ ἐπιτύχουν τὰ ὀφέλη, τὰ ὁποῖα προσδοκοῦν. Δηλαδὴ νὰ ἐξουδετερώσουν τὸν ὑπέροχον ἀγῶνα τῶν ἀδελφῶν μας Κυπρίων! Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη κατηγορία ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν σήμερον, τεράστιον συμφέρον ἀπὸ τὴν διαίρεσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἶναι τὰ μονοπωλιακὰ συγκροτήματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν δέσμιον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, καὶ ἐκμεταλλεύονται τὸ αἷμα καὶ τὸν ἱδρῶτα του. Ἑνότης τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἑνότης εἰς τὴν δρᾶσιν, ἐλευθερία εἰς τὰ συνδικάτα, θὰ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ἐκριζωθοῦν ὀδόντες καὶ ὄνυχες ἀπὸ τὴν λεγομένην πλουτοκρατικὴν ὀλιγαρχίαν καὶ νὰ ἀποδοθῇ εἰς τὸν ἐργαζόμενον ἀκέραιος ὁ μόχθος του, ἀκεραία ἡ ἀμοιβὴ τοῦ μόχθου, ἔναντι τῶν ψιχίων τὰ ὁποῖα τοῦ παρέχονται σήμερον. Ἡ Κυβέρνησις, κατὰ τὴν ἐμὴν γνώμην, εὑρίσκεται εἰς πλάνην. Ἡ Κυβέρνησις, νομίζει, ὅτι ἀκολουθοῦσα τὴν πολιτικὴν αὐτὴν ὑπηρετεῖ τὰ ἰδικά της συμφέροντα. Πλάνη βαρεῖα. Εἶμαι ἀκραδάντως πεπεισμένος, ὅτι θᾶττον ἢ βράδιον, θᾶττον μᾶλλον παρὰ βράδιον, θὰ ἀναγνωρίσῃ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι εἰσῆλθεν εἰς ἀδιέξοδον καὶ ὅτι θὰ ἔχῃ ἀνάγκην νὰ κάμῃ στροφὴν 180 μοιρῶν. Ἂς τὸ κατανοήσῃ. Δὲν εἴμεθα ἡμεῖς χαιρέκακοι. Θὰ τὴν χειροκροτήσωμεν καὶ θὰ εὐχηθῶμεν νὰ κατορθώσῃ διὰ τῆς νέας της πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν θὰ ἀκολουθήσῃ, νὰ ἐξουδετερώσῃ τὰς ἀναμφισβητήτους ζημίας, τὰς ὁποίας ἔχει ὑποστῆ καὶ θὰ ὑποστῇ ἀκόμη περισσοτέρας ἐν ὅσῳ συνεχίζει αὐτὴν τὴν πολιτικήν. Νὰ ἐξουδετερώσῃ τὰς ζημίας ποὺ προκαλεῖ καὶ εἰς τὴν Χώραν. Κύριοι συνάδελφοι, αἱ περιστάσεις τὰς ὁποίας διερχόμεθα εἶναι πραγματικῶς κρίσιμοι. Ἀποδίδω δὲ εἰς τὴν λέξιν κρίσιμοι, εἰς τὸν χαρακτηρισμὸν κρίσιμοι, ταύτην τὴν ἔννοιαν: Ἂν ἀκολουθήσωμεν τὴν ὀρθὴν ὁδόν, μεγάλα θὰ εἶναι τὰ εὐεργετήματα, τὰ ὁποῖα θὰ προκύψουν εἰς τὸν τόπον. Ἂν ἀκολουθήσωμεν τὴν σφαλερὰν ὁδὸν μεγάλη θὰ εἶναι ἡ συμφορὰ τὴν ὁποίαν θὰ ὑποστῇ ὁ τόπος μας. Ἰδοὺ ὑπὸ ποίαν ἔννοιαν λέγω, ὅτι αἱ περιστάσεις εἶναι κρίσιμοι. Καλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀναμετρήσῃ τὰς εὐθύνας της. Καλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ὑψωθῇ εἰς σφαῖραν ἀνωτέραν φιλοδοξιῶν. Πέραν τῆς διώξεως δῆθεν ἀνατρεπτικῶς δρώντων ἀνθρώπων, ὑπάρχουν εὐγενέστερα ἰδανικά, κύριε ὑπουργὲ τῆς Ἀσφαλείας, τῶν ὁποίων τὴν πραγματοποίησιν θὰ ὀφείλετε νὰ ἐπιδιώξετε, νὰ φιλοδοξήσετε, νὰ ἐπιτύχετε. Ὑψώσατε τὴν σημαίαν τῆς Δημοκρατίας καὶ φροντίσατε νὰ γίνετε ἔργῳ ὑπηρέτης τῶν ἐντολῶν τῆς Δημοκρατίας, διὰ νὰ ἔχετε ἤρεμον τὴν συνείδησιν, ὅταν θὰ παραδώσητε τὴν ἐξουσίαν. Διότι δὲν εἶναι ἰσόβιοι οἱ ὑπουργοί, κἄποιαν στιγμὴν — σᾶς εὔχομαι εἰλικρινῶς μακροημέρευσιν— θὰ παραδώσετε καὶ ὅταν θὰ παραδώσετε τὴν ἐξουσίαν, νὰ ἔχετε νὰ εἴπητε: Ἰδού! Κατεστήσαμεν τὴν Ἑλλάδα Δημοκρατίαν ἐπίζηλον. Ὑπόδειγμα πολιτεύματος εἰς ὅλους τοὺς περὶ ἡμᾶς. Ἰδού, ὑψώσαμεν τὴν αὐτοδιοίκησιν εἰς τὴν περιωπὴν ἐκείνην εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ εὑρίσκεται ἡ μεγάλη αὐτὴ δημοκρατικὴ κατάκτησις. Ἰδού, ἀποκατεστήσαμεν τὸν ἐλεύθερον συνδικαλισμόν, ὥστε νὰ μὴ ἔρχωνται οἱ Σκέβενελς καὶ νὰ λέγουν, ὅσα εἶπον, ἀπὸ τοῦ βήματος τοῦ Ἐργατικοῦ Συνεδρίου. Ἰδοὺ στάδιον δόξης λαμπρόν. Φιλοδοξήσατε νὰ ἐγγράψητε εἰς τὸ ἐνεργητικόν σας τοὺς εὐγενεῖς αὐτοὺς τίτλους. Καὶ μὴ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι καταδιώκετε τάχα διὰ τῶν ἐκτοπίσεων τὸ Κ.Κ.Ε καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διὰ λογαριασμὸν τοῦ Κ.Κ.Ε., δροῦν ἀνατρεπτικῶς. Διότι θὰ ἠδυνάμην νὰ σᾶς μεμφθῶ ἐπὶ ἰδιαιτέρᾳ εὐνοίᾳ πρὸς τὸ Κ.Κ.Ε. καὶ νὰ σᾶς εἴπω: Ποῖοι εἶσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι παρέχετε εἰς τὸ Κ.Κ.Ε., ὑπὸ τὸν τύπον τῆς διώξεως, τὴν ἐξαιρετικὴν εὔνοιαν τὴν νομίμου καὶ ταὐτοχρόνως καὶ τῆς παρανόμου δράσεως; Διότι, σεῖς λέγετε, ὅτι τὸ Κ.Κ.Ε. τὴν μὲν νόμιμον δρᾶσιν του τὴν ἐκτελεῖ διὰ τῆς ΕΔΑ, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως τοῦ δίδετε τὴν εὐχέρειαν νὰ ἔχῃ καὶ παράνομον δρᾶσιν. Σεῖς ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ἡ ΕΔΑ εἶναι νόμιμον προσωπεῖον τοῦ Κ.Κ.Ε.

§279Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Σεῖς τί ἰσχυρίζεσθε;

§280Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἐγὼ εἶπον προηγουμένως τί εἶναι ἡ

Ε.Δ.Α.

§281Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Τί εἶναι;

§282Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Οὐδεμίαν δυσκολίαν ἔχω νὰ σᾶς τὸ ἐπαναλάβω, ἐὰν δὲν τὸ ἠκούσατε. Ἡ ΕΔΑ εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖον διακηρύττει, αὐτὸ διὰ τὸ ὁποῖον ἀγωνίζεται, αὐτό, τὸ ὁποῖον ὑπῆρξε τὸ προεκλογικόν της πρόγραμμα. Αὐτὸ εἶναι ἡ ΕΔΑ καὶ εἰς τὸ πρόγραμμα αὐτὸ — σᾶς εἶπον — ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔδωκε τὸ 25% τῶν ψήφων καὶ αὐτὸ τὸ πρόγραμμα ὑπεστηρίξαμεν καὶ ἡμεῖς. Ἀλλὰ σεῖς διακηρύττετε, ὅτι ἡ ΕΔΑ εἶναι τὸ προσωπεῖον τοῦ Κ.Κ.Ε.

§283Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Τὸ ὄστρακον.

§284Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Καὶ ἀντὶ νὰ ἀπαντήσετε εἰς τὰς ἐναντίον σας αἰτιάσεις δι’ ὅλας τὰς παρανόμους πράξεις καὶ παραλείψεις σας, σεῖς καὶ οἱ ρήτορες τῆς Συμπολιτεύσεως ἠσχολήθητε μὲ τὸ Κ.Κ.Ε. Ἐρωτῶ: Ποῦ εἶναι τὸ Κ.Κ.Ε.;

§285Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Δὲν τὸ ἠξεύρετε;

§286Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ἐὰν ἡ ΕΔΑ εἶναι τὸ νόμιμον προσωπεῖον τοῦ Κ.Κ.Ε., διατὶ δὲν νομιμοποιεῖτε τὸ Κ.Κ.Ε., ὥστε, ἀντὶ τοῦ προσωπείου νὰ ἔχετε τὸ πρόσωπον καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ συντελέσετε εἰς τὴν ἐκκαθάρισιν τῆς ἐσωτερικῆς καταστάσεως, νὰ συντελέσετε εἰς τὸ νὰ καταστῇ ὁ ὁρίζων ὁ πολιτικὸς διαυγής, μὴ ἐπιτρέπων συγχύσεις; Διατὶ δὲν νομιμοποιεῖτε; Ἡμεῖς, ὡς Δημοκρατικὴ Ἕνωσις, θέτομεν ὡς αἴτημα δημοκρατικὸν— ὄχι ὡς παραχώρησιν πρὸς τὸ Κ.Κ.Ε.—, ἐπαναλαμβάνω ὡς αἴτημα δημοκρατικόν, ἐν ὀνόματι τῆς ὁμαλότητος, τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κ.Κ.Ε. Θὰ ἀπαλλάξετε καὶ τὰ Σώματα Ἀσφαλείας ἀπὸ τὸν φόρτον τῆς ἐργασίας, μὲ τὸν ὁποῖον τὰ ἐπιβαρύνετε.

§287Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Αὐτὸς ὁ ὅρος τὸν ὁποῖον θέτετε, εἶναι ὅρος, περιλαμβανόμενος εἰς τὸ Συμβόλαιον δανεισμοῦ καὶ ἐκμισθώσεως, τὸ ὁποῖον συνήψατε κατὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 11ης Μαΐου, συμπράττοντες μὲ τὴν ΕΔΑ;

§288Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Κύριε ὑπουργὲ τῶν Ἐσωτερικῶν, αὐτὰ ἠμπορεῖτε νὰ τὰ λέγετε εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι συνήθισαν νὰ κρύπτωνται ὄπισθεν τοῦ δακτύλου των. Εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν συνήθισαν νὰ ἀναλαμβάνουν τὴν εὐθύνην τῶν πράξεών των. Ἀλλὰ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὸ θάρρος διὰ τὰς πεποιθήσεις των νὰ ἀντιμετωπίζουν τὸ ἐκτελεστικὸν ἀπόσπασμα καὶ δι’ ἴδιον λογαριασμὸν, ἀλλὰ καὶ διὰ λογαριασμὸν τῶν τέκνων των, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἐπικαλῆσθε αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐπικαλεῖσθε, χωρὶς νὰ ζημιωθῆτε ὁ ἴδιος.

§289Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Τί εἴπατε;

§290Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Εἶπον αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶπον.

§291Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δηλαδή;

§292Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἐπειδὴ ἐθέσατε τὸ θέμα τῆς νομιμοποιήσεως τοῦ Κ.Κ.Ε. ὑπὸ τύπον πολεμικῆς, ἁρμοζούσης ἐνδεχομένως εἰς ἐφημερίδας λαϊκάς, ὡς λέγονται, λόγῳ...

§293Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Διὰ νὰ σᾶς διευκολύνω εἰς τὴν διατύπωσιν τῶν ἀπόψεών σας, θὰ ἐπαναλάβω τί εἶπον. Ὁ κ. Κύρκος ἔθεσε ζήτημα νομιμοποιήσεως καὶ ἠρώτησα, ἐὰν αὐτὸς ὁ ὅρος τῆς νομιμοποιήσεως ὠφείλετο εἰς τὸ συμβόλαιον δανεισμοῦ καὶ ἐκμισθώσεως, τὸ ὁποῖον συνήφθη μεταξὺ τοῦ ὁμιλητοῦ, ἐνδεχομένως καὶ ὑμῶν καὶ τῆς ΕΔΑ κατὰ τὴν ἐκλογικὴν σύμπραξιν τῆς 11ης Μαΐου.

§294Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἀπαντῶ: Ὁ ὅρος τὸν ὁποῖον χρησιμοποιεῖτε εἶναι ὅρος, ὁ ὁποῖος ἔχει θέσιν εἰς τὴν πολεμικὴν τῶν ἐφημερίδων καὶ ὄχι εἰς τὴν πολεμικὴν ἐν μέσῳ Κοινοβουλίῳ. Καὶ ἴσως ἔχει παρεξηγηθῆ τὸ ὅτι ἐγὼ καὶ ὅσοι ἀποτελοῦν τὴν Δημοκρατικὴν Ἕνωσιν, ἐπειδὴ πιστεύομεν εἰς τὸν Κοινοβουλευτισμόν, προσπαθοῦμεν νὰ μὴ ἀπαντῶμεν εἰς τὸν ἴδιον τόνον. Ἴσως καμμίαν φοράν, μετανοήσουν μερικοί, οἱ ὁποῖοι παρεξηγοῦν αὐτὴν τὴν Κοινοβουλευτικὴν εὐπρέπειάν μας ὡς ἀδυναμίαν. Διότι νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι δυνάμεθα καὶ εἰς αὐτὸν τὸν τόνον νὰ ἀπαντήσωμεν καὶ περὶ μισθώσεως καὶ δανεισμοῦ καὶ περὶ ἐλατηρίων ἑνὸς ἑκάστου. Ἀλλὰ ἤθελον νὰ πληροφορήσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δημ. Ἀσφαλείας καὶ ἐξ ὀνόματος ὅλων τῶν φίλων τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ὅτι ὁ ὑποφαινόμενος, ὁ ὁποῖος εἶμαι καὶ ὁ ἐπὶ κεφαλῆς αὐτῆς, οὐδέποτε ἔπαυσε νὰ διακηρύσσῃ τὴν ἀνάγκην τῆς νομιμοποιήσεως τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ ἀκόμη νὰ τὸν πληροφορήσω, ὅτι ὅταν ὁ ὑποφαινόμενος συνέτεινε εἰς τὴν ἵδρυσιν τῆς Φιλελευθέρας Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τοῦ κ. Σοφοκλῆ Βενιζέλου, εἰς ἄρθρον τοῦ προγράμματος τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως ἀνεγράφη ἡ νομιμοποίησις τοῦ Κ.Κ.Ε. Ὥστε ἀντὶ μισθώσεως καὶ δανεισμοῦ, θὰ εἶναι καλύτερον, ἀφοῦ ἀνοίγεται φάκελλος δι’ ἄτομα καὶ διὰ κόμματα, πρῶτον νὰ γνωρίζετε τὴν θέσιν ἑνὸς ἑκάστου καὶ τῶν κομμάτων εἰς τὰ ὁποῖα ἔχουν ὑπηρετήσει καὶ κατόπιν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν πολεμικὴν νὰ κάμετε. Καὶ αὐτὴ ἡ νομιμοποίησις τοῦ Κ.Κ.Ε., δὲν ἐζητήθη μόνον ἀπὸ τὴν Φιλελευθέραν Δημοκρατικὴν Ἕνωσιν, οὔτε μόνον ἀπὸ τοὺς ἀπαρτίζοντας τὴν Δημοκρατικὴν Ἕνωσιν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ πλεῖστα πολιτικὰ πρόσωπα. Ἐὰν μάλιστα, κάμετε τὸν κόπον νὰ ἐρωτήσετε καὶ ἐντὸς τοῦ ὑπουργείου σας, θὰ μάθετε, ὅτι καὶ ἀπὸ ἀνωτάτους ἀστυνομικοὺς ἔχει γίνει σύστασις περὶ νομιμοποιήσεως τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἀλλὰ ποῖος πλανᾶται καὶ ποῖος ἔχει δίκαιον; Πάντως, εἶναι μία ὑπόθεσις, ἡ ὁποία συζητεῖται σοβαρῶς.

§295Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀρνηθῇ ἡ Κυβέρνησις, νὰ τοποθετῆτε τὸ θέμα, ὡς τὸ τοποθετεῖτε. Οὔτε πρόκειται νὰ σχηματίζεται φάκελλος διὰ πολιτικὸν κόμμα. Ἐὰν σχηματίζεται φάκελλος, σχηματίζεται, κύριε Τσιριμῶκο, ὄχι ἀπὸ τὰς λέξεις ἀλλὰ ἀπὸ τὰς πράξεις ἑνὸς ἑκάστου. Ἀναλόγως τῶν πεπραγμένων αὐτοῦ σχηματίζεται ὁ φάκελλος καὶ δι’ αὐτὸν καὶ διὰ τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν.

§296Μ. ΚΥΡΚΟΣ. Ζητοῦμεν, λοιπόν, τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, ὄχι ὡς παραχώρησιν πρὸς κανένα, ἀλλὰ ὡς αἴτημα καθαρῶς δημοκρατικὸν καὶ ὡς δραστικὸν βῆμα, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς πολιτικῆς ὁμαλότητος εἰς τὸν τόπον. Καὶ θὰ ἀντιληφθῇ, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δημ. Ἀσφαλείας, πόσον δίκαιον ἔχω, ὑποστηρίζων αὐτά, ὅταν θὰ τοῦ εἴπω: Ὅταν τὸ Κ.Κ.Ε. εὑρίσκεται ἐν παρανομίᾳ, τί θέλετε νὰ κάμῃ; Παρανόμους πράξεις θὰ κάμῃ. Καὶ μίαν ἁπλῆν διακήρυξιν τοῦ ἀθῳοτέρου περιεχομένου ἐὰν πρόκειται νὰ ἐκδώσῃ, παράνομος θὰ εἶναι καὶ ἡ ἔκδοσις αὐτῆς, διότι παράνομον τυπογραφεῖον θὰ ὑπάρχῃ καὶ διότι παρανόμως, τοῦτο, θὰ ἐργασθῇ. Ὅταν, λοιπόν, τὸ Κ.Κ.Ε., εὑρισκόμενον ἐν παρανομίᾳ, διαπράττῃ ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου, πράξεις παρανόμους, βεβαίως θὰ συμβαίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ περιστατικά, τὰ ὁποῖα ἰσχυρίσθητε, ὅτι συνέβησαν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν καὶ ὅσα ἄλλα συνέβησαν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ ὅσα θὰ συμβοῦν εἰς τὸ μέλλον. Ἀντιθέτως, ἐὰν νομιμοποιηθῇ τὸ Κ.Κ.Ε., περιπτώσεις παρανόμου δράσεως, δὲν θὰ ὑπάρξουν, διότι ἐὰν δυνάμενον τὸ Κ.Κ.Ε. νὰ δράσῃ νομίμως, καὶ ἐν νομιμότητι εὑρισκόμενον, μετέλθῃ παράνομον δρᾶσιν, τότε δὲν θὰ εἶναι μόνον ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δημ. Ἀσφαλείας ὁ ὁποῖος θὰ τὸ διώξῃ, ἀλλὰ τὸ Ἔθνος ὁλόκληρον θὰ συνταχθῇ μὲ τὸν κ. ὑπουργὸν εἰς δίωξιν τοῦ Κ.Κ.Ε. Κομμουνιστικὰ Κόμματα ὑπάρχουν καὶ εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ τὴν Ἰταλίαν, πολὺ ἰσχυρότερα ἀπὸ τὸ Κ.Κ.Ε. καὶ ὅμως δὲν ἠκούσαμεν νὰ διωχθοῦν διὰ παράνομον δρᾶσιν, Διότι τί νὰ τὴν κάμουν τὴν παράνομον δρᾶσιν, ὅταν ἔχουν τὸ δικαίωμα εἰς τὰς Δημοκρατίας, νὰ ἀσκήσουν νόμιμον δρᾶσιν; Ἰδού, διατὶ προβάλλεται ἡ νομιμοποίησις τοῦ Κ. Κ.Ε. Καὶ ἰδοὺ διατί, ἡμεῖς ὡς Δημοκρατικὴ Ἕνωσις, ζητοῦμεν τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κ.Κ.Ε. ὡς ἕνα δραστικόν, ὡς εἶπον βῆμα, διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς πολιτειακῆς ὁμαλότητος εἰς τὸν τόπον. Θὰ ἐνθυμῆσθε, ὅτι ἡ περίφημος Ἐπιτροπὴ τῶν Ξένων Παρατηρητῶν τοῦ 1946, ὑπελόγισε τὴν δύναμιν τοῦ ΕΑΜ καὶ ὅλων τῶν μετ’ αὐτοῦ Κομμάτων εἰς 9,3%. Ἡ δύναμις τῶν Κομμάτων καὶ τῶν προσωπικοτήτων τὰ ὁποῖα, τότε, ἦτο δυνατὸν νὰ περιληφθοῦν εἰς τὸ 9,3%, ἔγινε 25%. Πόθεν προῆλθεν τὸ 15%, τὸ ἐπὶ πλέον; Μήπως κατῆλθεν ἐκ τοῦ Ἄρεως; Καὶ ποῖοι συγκροτοῦν αὐτὸ τὸ 15%; Ὄχι δὲν κατῆλθον ἐκ τοῦ Ἄρεως ἀλλὰ εἶναι πολῖται, οἱ ὁποῖοι ἄλλοτε συνεφώνουν πρὸς τὰς ἀντιλήψεις τὰς ἰδικάς σας, οἱ ὁποῖοι ὅμως ἐγκατέλειψαν τὰς τάξεις σας καὶ τὰς γραμμάς σας καὶ ἦλθον νὰ συσπειρωθοῦν πέριξ τῆς σημαίας, ὄχι τοῦ Κ.Κ.Ε., ἀλλὰ τῆς σημαίας τοῦ προγράμματος, τὸ ὁποῖον διεκήρυξεν ἡ ΕΔΑ, προεκλογικῶς, μετὰ τῶν ἀνεξαρτήτων πολιτευτῶν, προγράμματος τὸ ὁποῖον ἐγγυᾶται τὴν ἐθνικὴν ἀξιοπρέπειαν, τὸν ἀνένδοτον ἀγῶνα διὰ τὴν αὐτοδιάθεσιν τῆς Κύπρου, τὴν γνησίαν Δημοκρατίαν, τὴν πολιτικὴν ὁμαλότητα καὶ τὴν ἑνότητα τοῦ Λαοῦ. Αὐτὸ τὸ πρόγραμμα εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον, πράγματι, ἐπιβάλλεται, ἀπὸ τὰς σημερινὰς κρισίμους ἐθνικὰς περιστάσεις. Καὶ αὐτὸ τὸ πρόγραμμα εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον, ἡ Κυβέρνησις, ἐν συνειδήσει τῶν εὐθυνῶν, τὰ ὁποίας ὀφείλει νὰ ἀκολουθήσῃ, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ δυνηθῇ νὰ εἴπῃ μετὰ τοῦ Συμεῶνος «Νῦν ἀπολύοις τὸν δοῦλόν σου Δέσποτα». (Χειροκροτήματα).

§297Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται, εἰς αὐτὴν τὴν προκεχωρημένην ὥραν, νὰ ἀπαντήσω εἰς τὴν πολύωρον ἀγόρευσιν τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κ. Κύρκου. Εἶναι, ὅμως, ἀνάγκη, νὰ προβῶ εἰς ὡρισμένας διευκρινίσεις: Πρῶτον, εἶναι ἀπαράδεκτος ὁ ἰσχυρισμός του, ὅτι, εἴτε κατώτερος, εἴτε ἀνώτερος δικαστικός, δὲν ἐκτελεῖ τὸ καθῆκόν του, ὁπουδήποτε καὶ ἐὰν εὑρίσκεται. Δεύτερον, ἀρνοῦμαι εἰς τὸν συνάδελφον κ. Κύρκον, τὸ δικαίωμα, νὰ ἐκφράζῃ τὴν γνώμην τοῦ Δικαστικοῦ Σώματος. Ἐὰν δὲ πρόκειται περὶ συγκεκριμένης συνομιλίας, μὲ ὡρισμένον πρόσωπον, ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ τὸ κατονομάσῃ διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκφράζῃ τὰς γνώμας ἐκείνου καὶ ὄχι τὰς ἰδικάς του πολιτικὰς πεποιθήσεις. Τέλος ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀνησυχίαν του, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, αἰσθανομένη ὅτι εἶναι Κυβέρνησις μειοψηφίας, ἀνησυχεῖ καὶ λαμβάνει ὡρισμένα μέτρα, ἂς λάβῃ τὴν πληροφορίαν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν συνείδησιν, ὅτι δὶς ἀνενεώθη ἡ ἐντολὴ τοῦ Λαοῦ καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ ἀνησυχία, ὑπάρχει πρὸς τὴν πλευρὰν ἐκείνην, διότι γνωρίζει, ὅτι καὶ τρίτην φορὰν θὰ ἀνανεωθῇ καὶ ὅτι ἡ πλειοψηφία θὰ εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα, διότι ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ πλειοψηφία ἐπὶ τῆς ὁποίας στηρίζεται αὕτη, εἶναι οἱ φορεῖς τῆς γαλήνης καὶ τῆς ὁμαλότητος εἰς τὴν Ἑλλάδα. Μὴ κόπτεσθε καὶ μὴ ἀνησυχῆτε διὰ τὴν Δημοκρατίαν. Διότι πράγματι ἡ σημαία τῆς Δημοκρατίας, διὰ τὴν ὁποίαν ὁμιλεῖτε, κυματίζει εἰς τὴν Ἑλλάδα.

§298ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§299ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§300ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30 μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 01.15′ π.μ.)