1958.02.12

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 65η

ΤΕΤΑΡΤΗ 12 Φεβρουαρίου 1958

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 5.50′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ἀναβάλλεται προσωρινῶς ἡ ἐπικύρωσις τῶν πρακτικῶν τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Ἀνδρεάδης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§2Γ. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Ν. Ἀθανασίου (Ὑφυπουργὸς Ἐσωτερικῶν), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ συστάσεως Ταμείου Ὑγείας τῶν μελῶν τῶν οἰκογενειῶν τῶν ἀστυνομικῶν καὶ τῶν διοικητικῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἀστυνομίας πόλεων». Ὁ κ. Δ. Ἀλιπράντης (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως πράξεών τινων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου «περὶ διαρρυθμίσεως τῶν τιμῶν πωλήσεως τῶν σιγαρέττων καὶ τοῦ ἐπ’ αὐτῶν φόρου καταναλώσεως καὶ ρυθμίσεως ἑτέρων τινῶν καπνικῶν ζητημάτων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Σχινᾶς, Α. Καρασπήλιος, καὶ Π. Πολυχρονίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων «περὶ Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Τριανταφυλλίδης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ στρατολογίας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Καρασπήλιος, Ε. Ἀθανασάκος καὶ Δ. Καρατζένης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως στρατολογικῶν τινων ζητημάτων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Θ. Μπάρμπας καὶ Π. Τσακιρίδης, καταθέτουσι τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ σχεδίων τῶν πόλεων κειμένων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Σταμάτης, Κ. Ἀποσκίτης καὶ Η. Παπαηλιοῦ, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως δημοσίων δασῶν καὶ Κοινότητας, Συνδέσμους Κοινοτήτων, χωρικοὺς καὶ δασεργάτας». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Λοϊζίδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1768) 1957 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Τούμπας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768) 1957 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Τούμπας καὶ Κ. Πετρόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768) 1957 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Ἰωάννου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Κατσικᾶς–Ἰωαννίνων, ζητοῦντος χορήγησιν συμπληρωματικοῦ δανείου 1.000.000 δραχμῶν διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ ἀρδευτικοῦ ἔργου τῆς Κοινότητός του. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Γιαννόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ὑπαλλήλων Ο.Τ.Ε. Πύργου, ζητούντων μεταφορὰν τῶν γραφείων τοῦ Ο.Τ.Ε. εἰς ἄλλο κτίριον πλέον κατάλληλον καὶ ἀνέγερσιν νέου καταλλήλου καὶ ὑγιεινοῦ οἰκήματος. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Πετροπουλάκος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Συνταξιούχων Ν.Α.Τ., διαμαρτυρομένης διὰ τὴν χορήγησιν μηδαμινῶν συντάξεων δραχ. 330 εἰς τοὺς ναυτικοὺς συνταξιούχους καὶ ζητούσης τὴν βελτίωσίν των. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν ἀναπήρων ἀξιωματικῶν ν. 362) 43 ἐκ τῶν μονίμων στελεχῶν προερχομένων, ζητούντων συμπλήρωσιν τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως λαμβάνουν ὡς σύνταξιν τὸν συντάξιμον μισθὸν τοῦ ἀμέσως ἀνωτέρου βαθμοῦ τῆς ἐξόδου των. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Τσιαπάρας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδικάτου Τύπου Θεσσαλονίκης, ζητοῦντος ματαίωσιν ψηφίσεως τῶν δεσμευτικῶν διατάξεων τοῦ καταρτισθέντος Κώδικος περὶ Τύπου καὶ διατήρησιν τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων εἰς αὐτόν. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας καὶ Εὐρυτανίας κ. Γ. Μπουρδάρας, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Κ.Τ.Ε.Λ. Αἰτωλοακαρνανίας καὶ Ἠπείρου, διαμαρτυρομένων δι’ ἄνισον μεταχείρισιν ἐπαγγελματιῶν αὐτοκινητιστῶν μεταξὺ Πρωτευούσης καὶ Ἐπαρχιῶν, καὶ ζητούντων κατάργησιν τοῦ φόρου ὁδοποιΐας, μείωσιν φορολογικοῦ συντελεστοῦ εἰσοδήματος, καὶ ἀνάκλησιν ἀποφάσεων Νομαρχῶν Ἠπείρου καὶ Κερκύρας διὰ τὴν χορήγησιν νέων ἀδειῶν κυκλοφορίας λεωφορείων. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Τσιαπάρας, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας κατόχων Ἀνταλλαξίμων καὶ Ἀστέγων Βορείου Ἑλλάδος, ζητούσης ὁριστικὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος στεγάσεως τῶν παραπηγματούχων Κάτω Τούμπας Θεσσαλονίκης. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Κοινοτήτων Καπλανίου, Φαλάνθης, Εὐαγγελισμοῦ κ.λ.π., ζητούντων κατασκευὴν τῆς ὁδοῦ Ρυζομύλου–Κορώνης–Πετριάδος–Φοινικοῦντα–Μεθώνης, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων τῶν ὡς ἄνω Κοινοτήτων. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Θεμιστοκλῆ Καρασαβίδη, κατοίκου Προφήτου Ἠλία Νομοῦ Πέλλης, ἀρχηγοῦ 10μελοῦς οἰκογενείας, ζητοῦντος χορήγησιν ἀδείας πρὸς καλλιέργειαν πλειόνων τῶν 4 στρεμμάτων καπνοῦ. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Διδασκαλικῶν Συλλόγων Καλαμῶν καὶ Τριφυλλίας, ζητούντων ἐπίλυσιν τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν διδασκάλων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος, Α. Λασκαρίδης, Β. Θανασέκου καὶ Κ. Τσιγάρας, καταθέτουν ἀναφορὰν μικροκαλλιεργητῶν καπνοῦ Τιροθέας–Λοκρίδος, ζητούντων ἄρσιν τῶν περιορισμῶν τῆς καπνοκαλλιεργείας. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Πατσιαντᾶς, Γ. Παπαστεργίου, Ι. Ριζιώτης, Κ. Μητσοτάκης, Γ. Ἐργαζάκης, Η. Σκυλλάκος, Ε. Μαλαμίδας, Ε. Ἀρβανιτάκης, Γ. Μπουρδάρας, Γ. Πρίφτης, Ε. Κοθρῆς, Κ. Βασαρδάνης, Κ. Πετρόπουλος, Ι. Παπαηλιάκης, Α. Αὐγερινός, Γ. Αὐγερόπουλος, Ε. Πρωϊμάκης, Σ. Ἀλλαμανῆς, Ι. Τριανταφυλλίδης, Θ. Ἀνδρεάδης, Π. Τζαννετάκης, Κ. Τσιγάρας, Ι. Γιαμᾶς καὶ Γ. Καραγκιώζης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Ὀργανώσεων καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Βόλου, ζητοῦντος ἱκανοποιητικὴν ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων τοῦ Νομοῦ Μαγνησίας, ἤτοι λῆψιν μέτρων στεγάσεως τῶν ὑπὸ σκηνὰς διαμενόντων εἰσέτι σεισμοπλήκτων, μείωσιν τοῦ τόκου τῆς Κτηματικῆς Τραπέζης, πιστοδότησιν τοῦ ἐσωτερικοῦ ἐμπορίου κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Αὐγερόπουλος Ε. Πρωϊμάκης, Β. Ἐφραιμίδης, καὶ Π. Γλιγλῆς, καταθέτουν ἀναφορὰς τῶν ἐν Ἀθήναις καὶ Πειραιεῖ Ἰκαρίων, τῶν ἱερέων τῆς νήσου Ἰκαρίας, τῶν κατοίκων Κοινοτήτων Εὐδήλου, Μαγγανίζου, Δάφνης Χριστουδαχῶν, Χρυσοστόμου, Ἁγίου Κηρύκου, Καραβοστάμου, Φούρνων, Φαραντάτου, Ἀρεθούσης, καὶ Καρκιναγίου Ἰκαρίας, ζητούντων ὅπως μὴ ἐκτελεσθῇ ἡ ἀπόφασις τοῦ Στρατοδικείου Ἀθηνῶν, ἡ ἀφορῶσα τὸν συμπατριώτην των Γεώργιον Σπανόν, ἀπονεμηθῇ δὲ εἰς αὐτὸν Βασιλικὴ χάρις. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ὁμοσπονδίας Συλλόγων Προσωπικοῦ Ι.Κ.Α. καὶ λοιπῶν Ὀργανώσεων καὶ Συλλόγων, ζητούντων χορήγησιν πρὸς τὸ Ι.Κ.Α. τῆς ὑπὸ τοῦ Α. Ν. 1846)1951 προβλεπομένης κρατικῆς εἰσφορᾶς, ταχεῖαν εἴσπραξιν τῶν καθυστερουμένων εἰσφορῶν, ψήφισιν τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Π. Ξενοδοχειάρης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Ἑνώσεως Φοιτητῶν Λέσβου, ζητοῦντος ἐπέκτασιν τῶν προστατευτικῶν μέτρων ἅτινα εἶχον ληφθῆ εἰς τὸ παρελθὸν ὑπὲρ τῶν σεισμοπαθῶν φοιτητῶν Ἰονίων Νήσων καὶ Θεσσαλίας καὶ εἰς τοὺς ἐσχάτως δεινῶς πληγέντας ἐκ τῶν θεομηνιῶν φοιτητὰς Πλωμαρίου, Λέσβου. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Η. Ἡλιοῦ, Γ. Αὐγερόπουλος, Γ. Σπηλιόπουλος καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν δημοτῶν Βύρωνος, ἐκπροσώπων πολιτικῶν Κομμάτων καὶ Ἐπιτροπῶν Εἰρήνης καὶ Ἀντιατομικῆς, ζητούντων μὴ παραχώρησιν βάσεων ὑδρογονικῶν βομβῶν καὶ κατευθυνομένων βλημάτων ἐν Ἑλλάδι. Ὁ βουλευτὴς κ. Μ. Τοσουνίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Κιλκίς, ζητούσης ρύθμισιν τοῦ θέματος τοῦ καπνικοῦ ζητήματος καὶ τοῦ ἀνοίγματος τῆς καπναγορᾶς. Ὁ βουλευτὴς κ. Μ. Τοσουνίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἐργατοτεχνιτῶν καὶ Ὑπαλλήλων Χρυσορυχείων Κιλκίς, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ἔναντι τῶν ἐργαζομένων συμπεριφορὰν τοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἑταιρίας Χρυσοῦ Κιλκὶς καὶ ζητούντων ἀπομάκρυνσιν αὐτοῦ ἐκ τῆς διευθύνσεως κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Πετρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Ἀγρινίου, διαμαρτυρομένης διὰ τὰς ἐν τῇ Βουλῇ δηλώσεις τοῦ Ὑφυπουργοῦ Ἐμπορίου ὅτι ἀπερροφήθη ὁλόκληρος ἡ περυσινὴ ἐσοδεία καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως καὶ εἰς τιμὰς ἀνωτέρας, ἐνῷ ὑπάρχουν 180.000 ὀκάδες εἰσέτι ἀδιαθέτων καπνῶν καὶ ζητούσης ἀνάκλησιν τῶν ὡς ἄνω ἀνακριβῶν δηλώσεων. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Τυφωνοπλήκτων Χώρας, ζητούντων ἐξομοίωσίν των πρὸς τοὺς σεισμοπλήκτους Θεσσαλίας, νομιμοποίησιν ἀναδασμοῦ καὶ τακτοποίησιν ἐξαγορᾶς οἰκοπέδων. Ὁ βουλευτὴς κ. Μ. Τοσουνίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Κιλκὶς ζητούσης ἄμεσον καὶ ἔγκαιρον ἀποστολὴν 450–500 τόννων ἐπιφανειακῶν λιπασμάτων πρὸς κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν τῶν παραγωγῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Μισθωτῶν Βιομηχανίας Καπνοῦ Καλαμῶν, ζητοῦντος ἐπαναφορὰν ἐν ἰσχύϊ τοῦ ἄρθρου 16 τοῦ Κανονισμοῦ παροχῶν τοῦ Ταμείου ἐξόδων καὶ ἐπικουρικῆς ἀσφαλίσεως μισθωτῶν Βιομηχανίας Καπνοῦ καὶ ἐπιστροφὴν τῶν εἰσφορῶν εἰς τοὺς ἐξερχομένους λόγῳ ἀποχωρήσεως ἢ καταγγελίας τῆς συμβάσεως ἐργασίας ἢ πτωχεύσεως. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ι. Ὀρφανὸς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Συνοικιακῶν Παντοπωλῶν Πειραιῶς, ζητοῦντος ὅπως αἱ ἐκδικάσεις τῶν παραβάσεων τῶν ὡρῶν ἐργασίας γίνωνται ὑπὸ τῶν Πταισματοδικείων ἀντὶ τῶν Πλημμελειοδικείων καταργουμένης τῆς παραγράφου 4 τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ Ν. Δ. 3789)1957. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Γαργαλιάνων, ζητοῦντος ἐξομοίωσιν τῶν πληγέντων ὑπὸ τοῦ Τυφῶνος, πρὸς τοὺς σεισμοπλήκτους Θεσσαλίας κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει ψήφισμα τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Χαλκίδος, ζητοῦντος ἀρτίαν ἐπιστημονικὴν καὶ τουριστικὴν ἐμφάνισιν καὶ λειτουργίαν τοῦ Μουσείου Χαλκίδος. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει ψήφισμα τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Χαλκίδος, ζητοῦντος τὴν ἀναδιοργάνωσιν καὶ ἐπέκτασιν τοῦ Δημοσίου Νοσοκομείου Χαλκίδος διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν νοσηλευτικῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ τῆς Εὐβοίας. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Τ. Γεωργίου καὶ Β. Παπαζήσης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Ὑπαλλήλων Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν Νομοῦ Λαρίσης, ζητούντων ἀναγνώρισιν αὐτῶν ὡς δημοσίων ὑπαλλήλων, συνταξιοδότησίν των παρὰ τοῦ Δημοσίου, ἐπιστροφὴν τῶν πρὸς τὸ Ι.Κ.Α. καταβληθεισῶν εἰσφορῶν κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δήμου Ἱστιαίας, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μὴ ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου ἠλεκτροφωτισμοῦ τῆς Δ. Ε.Η. καὶ εἰς τὴν ἐπαρχίαν Ἱστιαίας διὰ τὴν ἐκπολιτιστικὴν πρόοδον καὶ διὰ τὴν γεωργικήν, βιοτεχνικὴν καὶ βιομηχανικὴν ἀνάπτυξιν τῆς Εὐβοίας. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Α. Αὐγερινός, καταθέτει ἀναφορὰν σεισμοπλήκτων Βαρθολομιοῦ, ζητούντων τὴν χορήγησιν συμπληρωματικῆς ἐνισχύσεως δραχ. 5.000 δι’ ἀποπεράτωσιν καταστραφεισῶν οἰκιῶν των. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Ἀλώρου Νομοῦ Πέλλης, ζητοῦντος ἔναρξιν προγραμματισθέντος ἀντιπλημμυρικοῦ ἔργου Ξιφωνιᾶς–Ἀλώρου, καὶ ἄμεσον ἔναρξιν ἐργασιῶν πρὸς ἀνακατασκευὴν καταστραφείσης ἐκ τῶν πλημμυρῶν γεφύρας συνδεούσης χωρίον Ἄλωρον μετὰ λοιπῶν χωρίων καὶ Ἀστικοῦ Κέντρου. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Πάλιουρα Εὐβοίας, ζητοῦντος κρατικὴν οἰκονομικὴν ἀρωγὴν λόγῳ παντελοῦς καταστροφῆς ἐκ παγετῶνος 35 χιλιάδων ἐλαιοδένδρων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Λασκαρίδης, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Κ. Τσιγάρας, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τοῦ Συνεταιρισμοῦ Καπνοπαραγωγῶν Καβάλας, διαμαρτυρομένων διὰ τὸν περιορισμὸν τῆς καπνοκαλλιεργείας καὶ ζητούντων χορήγησιν συμπληρωματικῶν πλασματικῶν δανείων 5 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Ε. Ἀρβανιτάκης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Εὐβοίας, ζητοῦντος ἄμεσον ἔκτακτον ἐπιδότησιν τῶν ἀνέργων Μεταλλωρύχων Μαντουδίου–Πηλίου καὶ Προκοπίου καὶ λῆψιν μέτρων ἐπαναλειτουργίας τῶν ἀργούντων μεταλλείων λευκολίθου. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Παπαηλιάκης, Γ. Μπακατσέλος, καὶ Α. Ἀνωγειανάκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Παραπηγματοῦχων Κάτω Τούμπας, Θεσσαλονίκης «Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος», ζητοῦντος λῆψιν μέτρων ἐπαναστεγάσεώς των, μετὰ τὴν ἀπειλουμένην κατακρήμνισιν τῶν οἰκιῶν των διὰ τὴν κατασκευὴν ἀποχετευτικῆς τάφρου κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Παπαζήσης καὶ Τ. Γεωργίου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Ἀποστ. Βαβούλη, Παναγ. Κωστάκου κ.λ.π., ζητούντων βαθμολογικὴν τακτοποίησιν τῶν δασικῶν ὑπαλλήλων Βʹ Κατηγορίας, οἵτινες παραμένουν εἰς τὸν 7ον βαθμὸν μὲ πραγματικὴν ὑπηρεσίαν 34 ἐτῶν κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Σχινᾶς καὶ Δ. Λαντζούνης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἐπιμελητῶν εἰσπράξεως Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν ἐσόδων καὶ Κοινοτικῶν βοηθῶν Καλαμῶν, ζητοῦντος τακτοποίησιν τῶν μελῶν του συμφώνως πρὸς τὰς πολλὰς μέχρι τοῦδε ὑποσχέσεις τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Παπαδημητρίου, Ε. Πρωϊμάκης, Α. Πατσιαντᾶς καὶ Γ. Εὐαγγέλου, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Σωματείων Ὁδηγῶν καὶ Εἰσπρακτόρων Λεωφορείων Αὐτοκινήτων Πειραιῶς, ζητούντων ἐπίλυσιν τῶν ἀφορώντων τὴν τάξιν των ζητημάτων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Παπαζήσης καὶ Τ. Γεωργίου, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Στρατιωτικῶν Συνταξιούχων Ὁπλιτῶν Ξηρᾶς Λαρίσης καὶ περιχώρων, ζητοῦντος ἀναγνώρισιν τῶν ἐμπολέμων ἐτῶν εἰς τὸ διπλοῦν, πλήρη ἰατροφαρμακευτικὴν καὶ νοσηλευτικὴν περίθαλψιν, ἀναπροσαρμογὴν τοῦ βοηθήματος Τ.Α.Ο.Χ. κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Λυμπερίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Δημ. Τσομπανάκου, Ἀν. Παπαευαγγέλου, Ἀθ. Τοσουνίδη, καὶ λοιπῶν καπνοπαραγωγῶν, Κοινότητος Γεωργανῆ Νομοῦ Καβάλας, διαμαρτυρομένων διότι ἡ Ἐπιτροπὴ καθορισμοῦ τῶν καταλλήλων διὰ καπνοκαλλιέργειαν ἐδαφῶν, ἔκρινε τοὺς ἀγροὺς τῶν ἀνωτέρω καπνοπαραγωγῶν ὡς ἀκαταλλήλους διὰ καπνοκαλλιέργειαν, ἐνῷ οὗτοι εἶναι καταλληλότατοι καὶ ζητούντων ἀναθεώρησιν τῆς ἐν λόγῳ ἀποφάσεως. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Κλωστοϋφαντουργῶν Ἐδέσσης, ζητοῦντος ἀπαγόρευσιν εἰσαγωγῆς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ κλωστοϋφαντουργικῶν εἰδῶν ἰδίως μὲ τὸ σύστημα Ντάμπιγκ, καὶ τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς προστασίαν τῶν ἐργατῶν τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰ ἑλληνικὰ ἐργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Λασκαρίδης, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Β. Ἐφραιμίδης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου κατεχόντων ἐγκαταλελειμμένα ἀκίνητα Ξάνθης καὶ περιφερείας «Η ΡΟΔΟΠΗ», ζητούντων ὅπως τύχουν τῶν διευκολύνσεων τὰς ὁποίας παρέχει ὁ νόμος 3800)57 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ προστασίας καὶ διοικήσεως τῶν Δημοσίων Κτημάτων κειμένων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Τ. Γεωργίου καὶ Β. Παπαζήσης, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Ἑνώσεων Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν καὶ τῶν ἐκπροσώπων τῶν καπνοπαραγωγικῶν περιφερειῶν Μακεδονίας, Θράκης, Θεσσαλίας, καὶ Αἰτωλοακαρνανίας, ζητούντων λῆψιν μέτρων ἀπορροφήσεως τῶν καπνῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως ἐφετεινῆς ἐσοδείας. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Η. Ἡλιοῦ, καὶ Π. Γλαγλῆς, καταθέτουν τηλεγράφημα τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Εὐαγγέλου, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν παράνομον ἐπέμβασιν τῶν Ἀστυνομικῶν Ἀρχῶν εἰς τὰς ἀρχαιρεσίας Σωματείου Ἐργατῶν Κλωστοϋφαντουργίας Μυτιλήνης καὶ ζητοῦντος λῆψιν μέτρων ἀποκαταστάσεως τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν καὶ τερματισμὸν πάσης ἐπεμβάσεως εἰς τὴν λειτουργίαν τῶν Ἐργατικῶν Σωματείων. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Α. Αὐγερινός, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ὑπαλλήλων Ο.Τ.Ε. Πύργου, ζητούντων μεταφορὰν τῶν γραφείων τοῦ Ο.Τ.Ε. εἰς ἄλλο οἴκημα, δεδομένου, ὅτι τὸ σημερινὸν οἴκημα εἶναι λίαν ἀκατάλληλον καὶ ἀνθυγιεινὸν καὶ προτείνουν ὡς προτιμοτέραν λύσιν τὴν ἀνοικοδόμησιν ὑπὸ τοῦ Ο.Τ.Ε. καταλλήλου οἰκήματος. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Ἰωάννου, καταθέτει ἀναφορὰν καπνοπαραγωγῶν Κοινότητος Ἐλεούσης–Ἰωαννίνων, ζητούντων λῆψιν μέτρων διαθέσεως τῶν ἀπωλήτων εἰσέτι 13.000 ὀκάδων ἐκλεκτοῦ καπνοῦ ἐσοδείας 1956 τῆς Κοινότητός των. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Μπακατσέλος, Μ. Τοσουνίδης, Φ. Παπαδόπουλος, Ι. Παπαηλιάκης, Β. Μουράτογλου, Ν. Ἰντζὲς καὶ Α. Ἀνωγειανάκης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ Σωματείου Πρατηριούχων Ἀκαθάρτου Πετρελαίου, ζητοῦντος ἐπέκτασιν τοῦ ν. 1606)39 καὶ εἰς Θεσσαλονίκην καὶ ἀπαγόρευσιν ἀπ’ εὐθείας διαθέσεως βενζίνης καὶ πετρελαίου παρὰ τῶν ἑταιριῶν εἰσαγωγῆς. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Παπαζήσης καὶ Τ. Γεωργίου, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Δημοδιδασκάλων Αʹ περιφερείας Λαρίσης, ζητοῦντος μισθολογικὴν καὶ βαθμολογικὴν ἐξίσωσιν τῶν διδασκάλων πρὸς τοὺς λοιποὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Ἰωάννου, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Διδασκαλικῶν Συλλόγων Πρεβέζης, Ἰωαννίνων, Ζαγορίου, Μετσόβου καὶ Κονίτσης, ζητούντων μισθολογικὴν καὶ βαθμολογικὴν ἐξίσωσιν τῶν διδασκάλων πρὸς τοὺς λοιποὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Κωστῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Διδασκαλικοῦ Συλλόγου Φθιώτιδος, ζητοῦντος μισθολογικὴν καὶ βαθμολογικὴν ἐξίσωσιν τῶν διδασκάλων πρὸς τοὺς λοιποὺς δημοσίους ὑπαλλήλους κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Πέλλης κ. Θ. Ἀνδρεάδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Κοινότητος Φλαμουριᾶς, Νομοῦ Πέλλης, ζητοῦντος παροχὴν ἠλεκτρικοῦ ρεύματος εἰς τὴν Κοινότητά του ἐκ τοῦ ἐθνικοῦ δικτύου καὶ διαμαρτυρομένου κατὰ τῆς Δ.Ε.Η, διότι διὰ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου πρὸς τὰς Κοινότητας Φλαμουριᾶς καὶ Πλατάνης, ἀπεχόντων δύο ἕως τριῶν χιλιομέτρων, ἐκ τοῦ ἐθνικοῦ δικτύου ἠξίωσε τὴν συμμετοχὴν τῶν δύο Κοινοτήτων διὰ ποσοῦ 500.000 δραχμῶν. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων τῶν κ. κ. βουλευτῶν: Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Σκυλλάκου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 957 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Η. Σκυλλάκου ἐπὶ τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι θέματος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ προγραμματισθὲν ἔργον Πλατυκάμπου Γλαύκης, ἐχρηματοδοτήθη κατὰ τὸ 1957 διὰ νὰ συμπληρωθῇ ὁλοκληρωτικῶς κατὰ τὴν ἔκτασιν, ἥτις εἶχε ζητηθῆ παρὰ τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ εἶχε ἀποφασισθῆ παρὰ τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργείων. Πρὸς τοῦτο, πέραν τῆς ἀρχικῆς πιστώσεως τοῦ 1.000.000 δραχμῶν ἐνεκρίθη συμπληρωματικὴ τοιαύτη ἐκ 200.000 δραχμῶν, ἥτις καὶ μετεφέρθη ἐγκαίρως. Ἡ ἱκανοποίησις ἀφ’ ἑτέρου διαβιβασθέντος αἰτήματος διὰ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ ἔργου ἐπὶ 40.000 στρεμμάτων μὲ προϋπολογισμὸν ἄνω τῶν 50 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, δὲν εἶναι δυνατή: α) Ἐλλείψει ὁριστικῆς μελέτης καὶ ἐν ὄψει τοῦ γεγονότος ὅτι τὸ τμῆμα τῆς προτεινομένης πρὸς ἄρδευσιν ἐκτάσεως περιλαμβάνεται εἰς τὰ ὁριστικὰ ἔργα Κάρλας ἅτινα χρηματοδοτοῦνται ἐντατικῶς, καὶ β) Διότι δὲν ἔχει εἰσέτι ἀποφασισθῆ ὁριστικῶς διάθεσις τῶν θερινῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ Πηνειοῦ, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὑπάρχει ἤδη πρότασις τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας διὰ τὴν ἐξ αὐτῶν ἄρδευσιν τῆς περιοχῆς Μπάκραινας, ἀντὶ τῆς ὡς ἄνω καθοριζομένης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΧΕΛΜΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑμετέρου ὑπ’ ἀριθ. 1045)22.1.1958 ἐγγράφου διαβιβασθείσης 992 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ ἐπισκευὴ μικροῦ τμήματος τῆς ὁδοῦ τῆς συνδεούσης τὸ Περιστέρι μετὰ τοῦ Πειραιῶς, Λεωφόρου Θηβῶν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ Ἀναπαύσεως μέχρι καὶ τῆς ὁδοῦ Δερβενακίων, εἶναι τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ οἰκείου Δήμου Περιστερίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΧΕΛΜΗΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Η. Σκυλλάκου καὶ Α. Πατσιαντᾶ. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 965)22.1.58 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 936)18.1.58 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Η. Σκυλλάκου καὶ Α. Πατσιαντᾶ, σχετικῶς μὲ τὴν παρεμβολὴν εἰς τὰς τηλεφωνικὰς συνδέσεις τῶν Κοινοτήτων Ἀνατολῆς, Μεγαλοβρύσου καὶ Κουκουράβας τῆς Ἐπαρχίας Ἁγυιᾶς, τῶν Μονάδων ΤΕΑ, αἵτινες ἑδρεύουσιν εἰς τὰς ὡς ἄνω Κοινότητας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν, ὅτι πράγματι αἱ χειροκίνητοι ἀστικαὶ συνδέσεις τῶν ἐν λόγῳ Μονάδων Τ.Ε.Α. ἔχουσι συνδεθῆ ἐν παροχετεύσει ἐπὶ τῶν ἀντιστοίχων Κοινοτικῶν τηλεφωνικῶν Γραμμῶν, πλησίον τῶν Κοινοτικῶν Τηλεφωνείων, λόγῳ μὴ διαθέσεως εἰς τὸ παρελθὸν καταλλήλων τηλεφωνικῶν μεταλλακτῶν. Ἤδη ἐξεδόθησαν αἱ σχετικαὶ ἐντολαὶ διὰ τὴν ἐγκατάστασιν εἰς τὰ ὡς ἄνω Τηλεφωνεῖα μεταλλακτῶν καὶ τὴν μέσῳ τούτων σύνδεσιν τῶν χειροκινήτων τηλεφωνικῶν συνδέσεων τῶν Τ.Ε.Α. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τριανταφυλλίδη. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 706)18.1.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 898)7.1.1958 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τριανταφυλλίδη, σχετικῶς μὲ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς τηλεφωνικῆς συνδέσεως τῶν Κοινοτήτων τοῦ Νομοῦ Ἕβρου Κίρκης, Συκορράχης καὶ Μέστης, μέσῳ τοῦ Γραφείου Σαππῶν καὶ οὐχὶ ἀπ’ εὐθείας μετὰ τοῦ τηλεπικοινωνιακοῦ Κέντρου Ἀλεξανδρουπόλεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1) Ἡ τηλεφωνικὴ γραμμὴ Κίρκης–Ἀλεξανδρουπόλεως ἐγκατελείφθη, μὴ καθισταμένης δυνατῆς τῆς συντηρήσεώς της, λόγῳ τῆς ὑπάρξεως ναρκοπεδίων εἰς τὴν περιοχήν. Ἕνεκα τούτου ἡ τηλεφωνικὴ σύνδεσις τῶν Κοινοτήτων Κίρκης καὶ Συκορράχης ἐπραγματοποιήθη μετὰ τοῦ Γραφείου Σαππῶν. 2) Ἡ Κοινότης Μέστης συνεδέθη μετὰ τῶν Σαππῶν, καθ’ ὅσον ἡ ἀπόστασις εἶναι μικροτέρα ἀπὸ τὴν τοιαύτην μέχρις Ἀλεξανδρουπόλεως. 3) Διὰ τῆς ὡς ἄνω συνδέσεως δὲν ἐπέρχεται ἐπιβάρυνσις εἰς τὰ τηλεφωνικὰ τέλη, διότι εἰς ἀμφοτέρας τὰς περιπτώσεις ἡ ἀπόστασις ἐμπίπτει εἰς τὴν αὐτὴν τιμολογιακὴν κλάσιν τῶν 25–50 χιλιομέτρων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Θεοχαρίδη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑμετέρου ὑπ’ ἀριθ. 1334) 28.1.58 ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 992 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Θεοχαρίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τῆς χορηγηθείσης πιστώσεως θὰ κατασκευασθῇ ἡ ὁδὸς ἀπὸ Φλωρίνης ἕως τὰ Γιουγκοσλαβικὰ σύνορα, παρὰ τὴν Νίκην, διὰ Κλεινῶν–Ἄνω Καληνίκης εἰς Νίκην. Ἡ πορεία τῆς ὁδοῦ ἐπιμηκύνεται κατά τι, ἀλλὰ γίνεται ἐξυπηρέτησις περισσοτέρων κατῳκημένων χώρων καὶ ἐργασίαι ἐπὶ ὑφισταμένης ὁδοῦ, ἐνῷ ἡ διὰ τοῦ Πολυπλατάνου ὅδευσις εἶναι τελείως νέα καὶ μήκους περίπου 8 χιλιομέτρων. Πάντως εἰς λίαν προσεχῆ μετάβασιν τοῦ κ. Προϊσταμένου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὑπηρεσίας Συγκοινωνιακῶν Ἔργων θὰ ἐξετασθῇ τὸ θέμα εἰδικώτερον ὑπ’ αὐτοῦ ἐπὶ τόπου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Τσιγάρα, Γ. Εὐαγγέλου καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑμετέρου ὑπ’ ἀριθ. 700) 18.1.1958 ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 881 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Τσιγάρα, Γ. Εὐαγγέλου κ.λ.π., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1) Κατ’ ἀρχὴν δὲν ἔχομεν ὑπ’ ὄψιν ἐκτελεσθέντα ἀποχετευτικὰ ἔργα εἰς τὴν περιοχὴν Σίνδου Θεσσαλονίκης, ἅτινα νὰ ἐπενήργησαν δυσμενῶς ἐπὶ τῆς ἐξυγιάνσεως τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς. 2) Ἡ καθ’ ἡμᾶς ἁρμοδία ὑπηρεσία διὰ τῆς ὑφισταμένης συμβάσεως συντάξεως ὁριστικῆς μελέτης ἀξιοποιήσεως πεδιάδος Θεσσαλονίκης θέλει προβῆ εἰς τὴν μελέτην κατασκευῆς περιφερειακῆς τάφρου συλλογῆς ρευμάτων, ἀριστερὰ Ἀξιοῦ, ἐκβαλούσης εἰς τὸν ποταμὸν Γαλλικόν, ἤδη δὲ εὑρίσκονται ὑπὸ ἀποπεράτωσιν αἱ σχετικαὶ τοπογραφικαὶ ἐργασίαι, εἰς ἃς προέβη ἡ Εἰδικὴ Ὑπηρεσία Ὑδραυλικῶν Ἔργων Μακεδονίας. Διὰ τῆς ἐν λόγῳ τάφρου, ἣν ἄλλωστε προτείνουν οἱ ἐρωτῶντες κ. κ. βουλευταί, θὰ προστατευθῇ πράγματι θετικὰ ἡ περιοχὴ Σίνδου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΡΑΛΛΗΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ἀνδρεάδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ἐγγράφου σας, διὰ τὴν ἐπισκευὴν τοῦ ἐν θέματι διδακτηρίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τὰς ἐπισκευὰς τῶν διδακτηρίων τοῦ Νομοῦ Πέλλης, παρέχεται ἐκ τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ εἰς τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον Πέλλης, τὸ ποσὸν τῶν 250.000 δρχ. διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἀντιμετωπισθοῦν αἱ εἰς ἐπισκευὰς ἀνάγκαι τοῦ Νομοῦ, κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ Νομαρχιακοῦ Ταμείου Πέλλης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Κατόπιν τοῦ κοινοποιηθέντος καὶ πρὸς ἡμᾶς ὑπ’ ἀριθ. Κ.1520)166)21.1.1958 ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν (Δ)νσις Ἐθν. Κληροδοτημάτων) διὰ τοῦ ὁποίου παρέχονται εἰς ἡμᾶς πληροφορίαι ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 823 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου, (ἔγγραφον σας ὑπ’ ἀριθ. 134)94)7.1.58) περὶ τῶν κληροδοτημάτων Ἰωαννίνων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν εἰς ὑμᾶς ὅτι τὰ κληροδοτήματα τῆς πόλεως Ἰωαννίνων διαχειρίζεται, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 17)17 Ἀπριλίου 1935, ἡ «Ἐφοροεπιτροπὴ Ἐθνικῶν Κληροδοτημάτων Ἰωαννίνων» τελοῦσα ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ ἑκάστοτε Μητροπολίτου Ἰωαννίνων. Τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας διαχειρίζεται μόνον τὴν δωρεὰν τῶν Ἀ)φῶν Ζωσιμᾶ, διὰ τῆς ὁποίας παρέχονται ὑποτροφίαι εἰς μαθητὰς ἢ φοιτητὰς τέκνα τῶν ἐν πολέμοις ὑπὲρ Πατρίδος πεσόντων. Τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα τῆς ἐν λόγῳ δωρεᾶς περιέρχονται εἰς τὸ προαναφερόμενον ἔγγραφον τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 14. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Τσιαπάρα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 955 τῆς 21.1.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 928 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Τσιαπάρα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι ὁ Σύλλογος πρὸς διάδοσιν τῶν Γραμμάτων εἶχεν ἀναπτύξει ἐξαιρετικὴν ἐθνικὴν καὶ πνευματικὴν δραστηριότητα πρὸ τοῦ πολέμου. Μεταπολεμικῶς ὁ Σύλλογος οὗτος ἐκ τῶν διαφόρων ἐσόδων αὐτοῦ, τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀνεπαρκῆ καὶ ἐκ τοῦ αὐξηθέντος τελευταίως μισθώματος τοῦ Βʹ Γυμνασίου Θηλέων Θεσσαλονίκης, προέβη εἰς τὴν ἐπισκευὴν τοῦ κτιρίου τοῦ Μαρασλείου Λυκείου εἰς ὃ στεγάζεται τὸ ὡς ἄνω Γυμνάσιον ὡς καὶ τῶν Οἰκοκυρικῶν Σχολῶν αὐτοῦ Φλωρίνης καὶ Ἐδέσσης αἵτινες ὑπέστησαν μεγάλας ζημίας κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου. Ὡσαύτως ἐξέδωκεν εἰς 15.000 ἀντίτυπα τὸ ἔργον τοῦ Λέοντος Μελᾶ «Ὁ Γεροστάθης», τὸ ὁποῖον διένειμε δωρεὰν εἰς τὰ σχολεῖα καὶ τὰς βιβλιοθήκας. Πρόκειται ἀναντιρρήτως περὶ Συλλόγου προσφέροντος σημαντικὰς ὑπηρεσίας εἰς τὸν ἐθνικὸν καὶ πνευματικὸν τομέα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΥ) Τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα Ἀπαντῶντες εἰς τὸ ὕπερθεν ὑπ’ ἀριθ. 1047 τῆς 22.1. 1958 ὑμέτερον ἔγγραφον, δι’ οὗ διαβιβάζετε ἡμῖν τὴν κατατεθεῖσαν καὶ καταχωρηθεῖσαν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρωτήσεων 962 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα, σχετικῶς μὲ τὴν ἐπιβολὴν Κοινοτικοῦ Φόρου 3% ἐπὶ τῶν ἐξαγομένων μεταλλευμάτων ἐκ τῆς περιοχῆς τῆς Κοινότητος Ἀνωμερᾶς τῆς Νήσου Μυκόνου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας. Αἱ προϋφιστάμεναι διατάξεις περὶ ἐπιβολῆς φόρου ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων ἐπὶ τῆς τιμῆς πωλήσεως τῶν προϊόντων τῶν μεταλλείων κατηργήθησαν διὰ τοῦ ἄρθρου εἰκοστοῦ τοῦ Ν. Δ. 2627) 53 (Φ.Ε.Κ. 296 Αʹ τῆς 30. 10.53). Ἡ τοιαύτη κατάργησις ὑπηγορεύθη ἐκ τοῦ λόγου ὅτι ὁ τοιοῦτος φόρος ἀποτελεῖ ἐπιβάρυνσιν τῆς παραγωγῆς τῶν μεταλλείων, ὀρυχείων καὶ λατομείων τῆς χώρας μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ὕψωσιν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς τῶν προϊόντων τῶν μεταλλείων ἐν γένει καὶ κατὰ συνέπειαν τὴν ἐπαύξησιν τῶν οἰκονομικῶν δυσχερειῶν ἃς ἀντιμετωπίζει ὁ μεταλλευτικὸς κλάδος τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας. Ἡ ἐπαναφορὰ τῶν διατάξεων τούτων, καθ’ ἡμᾶς δὲν κρίνεται σκόπιμος, ἐπὶ τοῦ παρόντος, διότι τὰ πλεῖστα τῶν μεταλλείων διέρχονται σοβαρὰν οἰκονομικὴν κρίσιν, ἀπότοκος τῆς ὁποίας εἶναι ἡ παρατηρουμένη ἀνεργία τῶν ἐργατῶν μεταλλείων καὶ ἡ ἐν γένει ζημία τῆς Ἐθνικῆς οἰκονομίας. Τὰ συμφέροντα, ἄλλωστε, τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων εἶναι νὰ ἐργάζωνται τὰ μεταλλεῖα ἐντατικῶς, ὅτε θὰ ἀπασχοληθῇ περισσότερον ἐργατικὸν προσωπικὸν ὅπερ θὰ προέρχεται ἀπὸ τὰς γειτνιαζούσας πρὸς τὰ μεταλλεῖα Κοινότητας παρὰ νὰ ἐπιδιώκεται ἡ ἐπιβολὴ φόρου ἐπὶ τῆς τιμῆς πωλήσεως τῶν προϊόντων τῶν μεταλλείων ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, ὅστις φόρος θὰ εἶναι σχεδὸν ἀνεπαίσθητος διὰ τοὺς Δήμους καὶ τὰς Κοινότητας διὰ τὰ μεταλλευτικά, ὅμως, προϊόντα ἅτινα ὑφίστανται σήμερον ὀξύτατον διεθνῆ συναγωνισμόν, λίαν ἐπαχθής. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι τὸ ἐν τῇ περιφερείᾳ τῆς Κοινότητος Ἀνωμερᾶς τῆς Νήσου Μυκόνου μεταλλεῖον Βαρύτου ἐκμεταλλεύεται ἀπὸ τριετίας καὶ πλέον ἐντατικῶς ἡ ἑταιρία ΜΑΓΝΕΤ ΚΟΥΕ ΒΑΡΙΟΥΜ ΚΟΡΠΟ-ΡΕΣΙΟΝ ἑδρεύουσα ἐν Χιοῦστον τῆς Πολιτείας Τέξας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἀπασχολοῦσα σοβαρὸν ἀριθμὸν ἐργατοτεχνικοῦ προσωπικοῦ ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Πλατῆ, Σ. Μακροπούλου, Δ. Στεφάνου, Ε. Καλαντζῆ καὶ Θ. Κονίτσα. Ἔχοντες ὑπ’ ὄψει τὴν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 641) 333) 16. 1.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 882 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Πλατῆ, Σ. Μακροπούλου, Δ. Στεφάνου, Ε. Καλαντζῆ καὶ Θ. Κονίτσα, δι’ ἧς ἐρωτῶνται οἱ Ὑπουργοὶ Γεωργίας καὶ Βιομηχανίας, περὶ τῶν μέτρων ἅτινα ἐλήφθησαν κατὰ τῶν ἀναδόχων τῶν μεταλλείων Παρνασσοῦ διὰ τὴν ἀποψίλωσιν τοῦ δάσους πρὸς ἐξόρυξιν βωξίτου εἰς τὴν δυτικὴν πλευρὰν τοῦ ὄρους τούτου, ὧν ἕνεκεν ἐπῆλθον καταστροφαὶ καὶ ζημίαι, εἰς τὰς ὑποκειμένας ἐκτάσεις ἐκ τῆς ἀνεμποδίστου ροῆς τῶν ὑδάτων καὶ τῶν παρασυρομένων ἐκχωμάτων τῶν μεταλλείων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι, εἰς ἀπάντησιν τῆς ἐρωτήσεως ταύτης. Ἐξόρυξις βωξίτου εἰς τὴν δυτικὴν πλευρὰν τοῦ Παρνασσοῦ ἐνεργεῖται ὑπὸ τῆς Ἀνωνύμου Ἑταιρίας «Βωξῖται Παρνασσοῦ», εἰς τὴν ὁποίαν τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἐξεμίσθωσε κατόπιν δημοπρασίας, τὰ περιελθόντα αὐτῇ μεταλλεῖα τῆς Γερμανικῆς Ἑταιρίας OTABI. Τὰ κοιτάσματα βωξίτου εἰς τὴν ἀνωτέρω περιοχὴν τοῦ Παρνασσοῦ εἶναι ἐπιφανειακά, ἡ δὲ ἐκμετάλλευσις αὐτῶν ἐνεργεῖται ἀναγκαστικῶς κατόπιν προηγουμένης ἀποψιλώσεως τῆς βλαστήσεως, εἰς ἃς περιπτώσεις ὑφίσταται τοιαύτη, τῇ ἀδείᾳ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας (Δ)νσεως Δασῶν). Τοιαῦται ἄδειαι ἐχορηγήθησαν μέχρι τοῦδε ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας διὰ τὴν ἀποψίλωσιν 237 στρεμμάτων ἐν συνόλῳ δασικῆς ἐκτάσεως εἰς διαφόρους θέσεις τῆς δυτικῆς πλευρᾶς τοῦ Παρνασσοῦ, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν συμμορφώσεως τῆς μισθωτρίας πρὸς τοὺς ἐν τῷ ὑπ’ ἀριθ. 50. 978) 27.3.57 ἐγγράφῳ αὐτοῦ πρὸς τὸ Δασαρχεῖον Παρνασσίδος, διαλαμβανομένους ὅρους, οἵτινες ἀποβλέπουσιν εἰς τὴν ἀποσόβησιν τῶν ἐκ πλημμυρῶν καὶ καταχώσεων ὑπὸ τῶν ἀπορριμμάτων τῶν μεταλλείων τῶν ὑποκειμένων ἐδαφῶν. Διὰ τοῦ ἰδίου ἐγγράφου διετάχθη ἡ ἁρμοδία Ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ὅπως ἐξετάσῃ ἐὰν παρίστατο ἀνάγκη ἐπεμβάσεως αὐτῆς εἰς τὸν χείμαρρον Γραβιᾶς, πρὸς ἀποφυγὴν πλημμυρῶν. Κατόπιν ἀναφορᾶς τῆς Κοινότητος Γραβιᾶς, ὅτι συνεπεία τῆς ὑπὸ τῆς ἐν λόγῳ μισθωτρίας ἑταιρίας γενομένης ἀποψιλώσεως καὶ τῶν μεταλλευτικῶν αὐτῆς ἐργασιῶν ἐσημειώθησαν κατὰ τὸν ἐφετεινὸν χειμῶνα καταστροφικαὶ πλήμμυραι τοῦ χειμάρρου Γραβιᾶς καὶ ζημίαι εἰς τὰς περιουσίας τῶν κατοίκων ἐκ τῆς καταχώσεως δι’ ἀπορριμμάτων τῶν μεταλλείων καλλιεργουμένων ἐδαφῶν, διετάχθη παρ’ ἡμῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 100927) 28.12.57 ἐγγράφου μας ὁ Ἐπιθεωρητὴς Μεταλλείων Αʹ Περιφερείας Ἀθηνῶν ὅπως μεταβῇ ἐπὶ τόπου πρὸς ἐξέτασιν τῆς δημιουργηθείσης ἐκ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἀνωτέρω δημοσίων μεταλλείων καταστάσεως καὶ τῆς ἐπιδράσεως αὐτῆς εἰς τὰς ρηθείσας ζημίας, πρὸς λῆψιν τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων. Ἐν πάσῃ, ὅμως, περιπτώσει ἀπαγόρευσις τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν δημοσίων τούτων μεταλλείων, δὲν εἶναι εὐχερὴς ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι τοῦτο ἀντίκειται εἰς τὰ συμφέροντα τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας καὶ ἀφ’ ἑτέρου δὲ διότι ἡ μισθώτρια ὑποχρεουμένη ἐκ τῆς συμβάσεως μετὰ τοῦ Δημοσίου νὰ ἐξορύσσῃ 705.000 τόννους, τοὐλάχιστον ἐτησίως, βωξίτου, ἔχει συμβληθῆ μετὰ οἴκων τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ τὴν παράδοσιν μεγάλων ποσοτήτων τοῦ μεταλλεύματος τούτου. Τῷ παρόντι ἐπισυνάπτονται ἀντίγραφα τῶν σχετικῶν ἐγγράφων τοῦ οἰκείου παρ’ ἡμῖν φακέλλου, τὴν κατάθεσιν τοῦ ὁποίου ἐζήτησαν οἱ ἐρωτῶντες βουλευταί. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Π. Γλιγλῆ καὶ Κ. Τσιγάρα. Ἐπὶ τῆς ἀπὸ 21.1.1958 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Π. Γλιγλῆ καὶ Κ. Τσιγάρα, ἀφορώσης τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ κτηνοτρόφου Γ. Σαράντη ἐκ τοῦ κοινοχρήστου λειβαδίου τοῦ Σ.Α.Α.Κ. Παλαιοπύργου Τρικάλων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τὴν αἰτουμένην ἀπομάκρυνσιν τοῦ ἐν λόγῳ κτηνοτρόφου ἐκ τοῦ λειβαδίου τοῦ Σ.Α.Α.Κ. Παλαιοπύργου Τρικάλων, ἀπαιτεῖται ἡ ἐξαίρεσις ἐκ τοῦ ἐνοικιοστασίου βοσκῶν τοῦ λειβαδίου τούτου, ἥτις δύναται νὰ πραγματοποιηθῇ βάσει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 22 τοῦ ἀπὸ 26.6.40 Δ)τος «περὶ κωδικοποιήσεως τῶν περὶ ἐνοικιοστασίου βοσκῶν διατάξεων» καθ’ ἃς δύναται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Γεωργίας (νῦν τοῦ Νομάρχου) νὰ ἐξαιρεθῶσι τῶν διατάξεων τοῦ ἐνοικιοστασίου βοσκῶν λειβάδια τῶν Σ.Α. Α.Κ. ἐφ’ ὅσον τὰ μέλη αὐτῶν πρόκειται νὰ βοσκήσωσιν εἰς αὐτὰ ἴδια αὐτῶν ποίμνια ἢ ἀγέλας. Διὰ τὴν τοιαύτην ἐξαίρεσιν δὲν ἐξετάζονται αἱ ἀνάγκαι εἰς βοσκησίμους ἐκτάσεις τοῦ μισθωτοῦ κτηνοτρόφου, συμφώνως πρὸς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 578) 1954 ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἀπαιτεῖται ὅμως ὅπως ὁ ἐν λόγῳ Σ. Α.Α.Κ. ὑποβάλῃ πρὸς τὴν Διεύθυνσιν Γεωργίας Τρικάλων σχετικὴν αἴτησιν μετὰ τῶν ἀποδεικτικῶν κοινοποιήσεώς της διὰ δικαστικοῦ κλητῆρος εἰς τὸν μισθωτὴν κτηνοτρόφον, τὸ βραδύτερον μέχρι τῆς 20ῆς Ἀπριλίου ἐ. ἔ. συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ Ν. Δ. 156) 46 «περὶ παρατάσεως τοῦ ἐνοικιοστασίου βοσκῶν». Πρὸς τούτοις θέτομεν ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1952) 11.6.57 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τὸ ἐνοικιοστάσιον βοσκῶν παρετάθη μέχρι πέρατος μόνον τῆς θερινῆς κτηνοτροφικῆς περιόδου 1958 καὶ συνεπῶς εἶναι δυνατὸν τὸ ὑπ’ ὄψει λειβάδιον τοῦ Σ.Α.Α.Κ. Παλαιοπύργου Τρικάλων νὰ ἐλευθερωθῇ αὐτομάτως ἀπὸ τῆς χειμερινῆς κτηνοτροφικῆς 1958–59 περιόδου, ἐφ’ ὅσον τὸ ἐνοικιοστάσιον βοσκῶν δὲν θὰ παραταθῇ πέραν τῆς προσεχοῦς θερινῆς κτηνοτροφικῆς περιόδου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Αὐγερινοῦ. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι δὲν προέβημεν εἰς διάψευσιν ὅτι μελετᾶται τὸ ζήτημα τῆς χορηγήσεως συντάξεως εἰς τοὺς ἀγρότας. Ἁπλῶς ἐκάμαμεν διευκρίνισιν τῶν ἀναγραφομένων εἰς τὰς ἐφημερίδας, ὅτι ἓν τόσον μέγα θέμα μελετᾶται ἐπισταμένως καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ περιληφθῇ εἰς τὸ ἐφετεινὸν πρόγραμμα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΔΙΟΝ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Τσιγάρα, Α. Λασκαρίδη, Β. Ἐφραιμίδη, Γ. Εὐαγγέλου καὶ Π. Γλιγλῆ. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν ὡς ἄνω ἐρώτησιν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς ἱδρύσεως οἰνοποιείων εἰς Μακεδονίαν. Τὸ ζήτημα τοῦτο σπουδαιότατον πράγματι, ἐφ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀξιοποίησιν ἑνὸς ἀπὸ τὰ σημαντικὰ προϊόντα τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας ἐπανειλημμένως ἀπησχόλησε τὴν Ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Ἤδη, ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ παρελθόντος ἔτος 1957, κατόπιν διαταγῆς τοῦ Ὑπουργείου, ὁ εἰδικὸς οἰνολόγος κ. Θ. Σκαλαῖος, μεταβὰς ἐπὶ τόπου, συνέταξε πλήρη καὶ λεπτομερῆ μελέτην ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ὄψιν θέματος, ταχθεὶς τελικῶς ὑπὲρ τῆς ἀνεγέρσεως ἑνὸς μόνον μεγάλου Κεντρικοῦ Συνεταιρισμοῦ Οἰνοποιείου εἰς τὴν περιφέρειαν Θεσσαλονίκης καὶ δὴ εἰς τὴν περιοχὴν Μπεξιναρίου, τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετήσῃ ὁλόκληρον τὴν Κεντρικὴν καὶ Δυτικὴν Μακεδονίαν. Ἀνεξαρτήτως, ὅμως, τούτου, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἐπίσης πάντοτε μᾶς ἀπησχόλησεν, εἶναι ἡ ἐξεύρεσις καταλλήλου φορέως διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ὑπ’ ὄψιν σοβαρωτάτου ἔργου, δοθέντος ὅτι ἡ ἐκτέλεσις τοιούτων ἔργων ἀνήκει κατὰ φυσικὸν λόγον εἰς τὰς ἐνδιαφερομένας συνεταιριστικὰς ὀργανώσεις. Οὕτω καὶ κατόπιν τῆς τελευταίας ὡς ἄνω μελέτης τοῦ κ. Θ. Σκαλαίου, τὸ θέμα ἐξακολουθεῖ νὰ ἐκκρεμῇ, δοθέντος, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον προέβη μὲν εἰς τὰς ἀναγκαίας συνεννοήσεις μετὰ τῆς Ὁμοσπονδίας Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Θεσσαλονίκης, ἥτις ἐνδιαφέρεται καὶ θὰ εἶναι, ὡς φαίνεται, ὁ φορεὺς τοῦ ἔργου, ἡ τελευταία, ὅμως, αὕτη Ὀργάνωσις ἐξακολουθεῖ νὰ εὑρίσκεται εἰς διαπραγματεύσεις μετὰ τῆς ΚΥΔΕΠ διὰ τὴν ὑπ’ αὐτῆς διάθεσιν τῶν οἰνοδεξαμενῶν της, τῶν εὑρισκομένων εἰς τὴν περιοχὴν Μπεξιναρίου, κρινομένων ὡς ἀπολύτως καταλλήλων διὰ μίαν τοιαύτην ἐγκατάστασιν. Ἐν ἀναμονῇ δὲ τῆς τελικῆς ἐκβάσεως τῶν διεξαγομένων συνεννοήσεων δὲν ἐνεγράφη εἰσέτι ἡ σχετικὴ πίστωσις εἰς τὸ πρόγραμμα ἐπενδύσεων. Ἑπομένως, ἐξ ὅλων τῶν ἀνωτέρω καταφαίνεται, ὅτι τὸ θιγόμενον θέμα ἐγκαίρως ἐμελετήθη καὶ ἐγένοντο αἱ δέουσαι ἐνέργειαι παρ’ ἡμῶν εἰς δὲ τὴν ἐνδιαφερομένην Συνεταιριστικὴν Ὀργάνωσιν ἀπόκειται ἤδη ἡ περαιτέρω προώθησις τοῦ ὡς ἄνω ἐκκρεμοῦντος ζητήματος πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ ὄντως σπουδαιοτάτου ἔργου τῆς ἱδρύσεως οἰνοποιείου εἰς τὴν περιφέρειαν Θεσσαλονίκης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 4 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Παπαδάκη. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 989)58 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Παπαδάκη, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1331)707) 28.1.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἐπὶ τοῦ θέματος ἐπεκτάσεως τῆς ἰσχύος τοῦ Ν. Δ. 2536)53 «περὶ ἐπανεποικισμοῦ τῶν παραμεθορίων περιοχῶν καὶ ἐνισχύσεως τοῦ πληθυσμοῦ αὐτῶν» καὶ εἰς τὰς ὀρεινὰς Κοινότητας Νομοῦ Ἠμαθείας, ὑπεβάλαμεν σχετικὴν πρότασιν πρὸς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, παρ’ ᾧ ἐκκρεμεῖ εἰσέτι αὕτη. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

VI) Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Τσουκαλᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1899)7)2 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Τσουκαλᾶ, νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι δὲν ἀνεύρομεν λόγον παραγγελίας πρὸς ἄσκησιν ποινικῆς διώξεως κατὰ τὸ ἄρθρον 30 παρ. 1 Κώδ. Ποιν. Δικονομίας διὰ τὸ κείμενον ἐπιστολῆς δημοσιευθείσης εἰς τὴν ἐφημερίδα «Βῆμα» μὲ τὴν ὑπογραφὴν τοῦ κ. Δημητρίου Πουρνάρα. Τὸ δημοσιευθὲν κείμενον ἀνεφέρετο εἰς ζητήματα σχετιζόμενα μὲ τὴν ἐθνικὴν ὑπόθεσιν τῆς Κύπρου, ἡ ὁποία κατ’ ἐπανάληψιν ἔχει ἀπασχολήσει καὶ θὰ ἀπασχολήσῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἡ δὲ εὐθύνη τῆς διαχειρίσεως αὐτῆς δημιουργεῖ διὰ τὴν Κυβέρνησιν εἰδικὰς ὑποχρεώσεις. Ἐγκρίνομεν πρὸς τούτοις ὅτι τὸ δημοσίευμα δὲν ἦτο ἱκανὸν νὰ προκαλέσῃ ἀνησυχίαν εἰς τὴν κοινὴν γνώμην, ἥτις ἀποτελεῖ στοιχεῖον τῆς ἐγκληματικῆς πράξεως, κατὰ τὴν εἰδικὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 191 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος, ἐφ’ ὅσον ἤδη μετὰ τὴν διετῆ προσπάθειαν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἐνώπιον ὅλων τῶν Διεθνῶν Ὀργανισμῶν διὰ τὴν προβολὴν καὶ ἱκανοποίησιν τῶν πόθων τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Κύπρου καὶ ὅλων τῶν Ἑλλήνων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ ἀπήχησιν οἱαδήποτε παράδοξος προσπάθεια εἰς βάρος τοῦ Κυβερνητικοῦ ἔργου. Κατὰ συνέπειαν, ἡ διὰ τοῦ δημοσιευθέντος κειμένου ἐπιδιωχθεῖσα δημιουργία θορύβου δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀπασχολήσῃ τὴν Δικαιοσύνην καθ’ ὃν χρόνον μάλιστα συνεχίζεται ὁ ἀγών, ἡ φύσις τοῦ ὁποίου ἐπιβάλλει τὴν μετὰ πάσης περισκέψεως ἀντιμετώπισιν παντὸς παρεμβαλλομένου θέματος. Οὐδὲ δι’ ἔγκλημα περὶ ὑβρίσεως τῆς ἀρχῆς ὑπὸ τὰς συνθήκας ταύτας ἠδύνατο νὰ γίνῃ σκέψις παραγγελίας πρὸς ἄσκησιν ποινικῆς διώξεως, διὰ τὸν πρόσθετον λόγον ὅτι τὰ χρησιμοποιηθέντα μέσα ἦσαν παντελῶς ἀνεπιτήδεια πρὸς ἐπέλευσιν τοιούτου ἀποτελέσματος. Τὸ δημοσίευμα ἀπησχόλησε κατὰ καθῆκον καὶ τὸν κ. Προϊστάμενον τῆς Εἰσαγγελίας Πλημμελειοδικῶν Ἀθηνῶν, ὅστις ἔκρινεν, ὅτι δὲν ὑφίσταται περίπτωσις αὐτεπαγγέλτου ἀσκήσεως ποινικῆς διώξεως, ὡς ὁ ἴδιος μοὶ ἐγνώρισεν ἔκτοτε προφορικῶς. Διὰ τὴν ἐπὶ τοῦ πραγματικοῦ μέρους τῆς ἐρωτήσεως ἐνημέρωσιν τοῦ Σώματος προστίθεται ὅτι δὲν ἐστάλη εἰς τὸν κύριον Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως ἐπιστολὴ μὲ τὸ περιεχόμενον τοῦ δημοσιευθέντος κειμένου. Ἀνηγγέλθη βεβαίως διὰ τοῦ Τύπου ὅτι ἀπηυθύνθη ἐπιστολὴ ἡ ὁποία πρόκειται νὰ περιέχῃ ἀποκαλύψεις εἰς βάρος Ὑπουργῶν τῆς Κυβερνήσεως πλὴν ὅμως αὕτη, δὲν ἐστάλη, ἐδόθη δὲ μόνον εἰς τὴν δημοσιότητα κείμενον ἐπιστολῆς, μηδέποτε ληφθείσης ὑπὸ τοῦ κυρίου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Εἰς τὰ ἐκτεθέντα θὰ ἔπρεπε νὰ προστεθῇ, ὅτι κατὰ τὰς βεβαιώσεις τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν, ὁ ὑπογράφων τὸ δημοσίευμα δὲν εἶχε τὴν θέσιν εἰδικοῦ συμβούλου ἐπὶ τοῦ Κυπριακοῦ οὐδὲ διετύπωσε πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, ἢ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως ἔστω καὶ ἀναρμοδίως διαφωνίαν ἐπὶ τῆς ἀκολουθουμένης εἰς τὸν τομέα τοῦτον κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Ἐδόθη ἐπίσης ἡ διαβεβαίωσις ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως δὲν εἶχε συνεργασίαν μετὰ τοῦ ἐπιστολογράφου καὶ κατὰ συνέπειαν δὲν τοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία νὰ ἐκφράσῃ ἐμπιστοσύνην ἢ συγχαρητήρια. Ἐπιπροσθέτως, ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία παρέσχε τὴν πληροφορίαν ὅτι οὐδέποτε ἄλλοτε ὁ ὑπογράφων τὸ δημοσιευθὲν κείμενον εἶχεν ὑποβάλει παραίτησιν. Κατὰ τὰ λοιπὰ καὶ ἀνεξαρτήτως τῶν σκέψεων ἃς δύναται νὰ προκαλέσῃ ἡ παραμονὴ ἐπὶ τόσον χρόνον εἰς μίαν ὑπηρεσίαν μετὰ τὴν τυχὸν διατύπωσιν διαφωνίας ἐπὶ ζητήματος ἐθνικοῦ ἐνδιαφέροντος, τὸ περιεχόμενον τοῦ δημοσιεύματος δὲν εἶναι ἢ μὴ ἐπανάληψις τῶν γνωστῶν κατηγοριῶν μερίδος τοῦ ἀντιπολιτευομένου Τύπου περὶ πολιτικῆς μειοδοσίας καὶ ἄλλων παρομοίων, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἡ ἐπὶ δύο καὶ ἥμισυ ἔτη διὰ τὴν αὐτοδιάθεσιν τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ εἰς ὅλα τὰ μέτωπα ἀγωνιζομένη Κυβέρνησις ἀποδέχεται πάντοτε τὸν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἔλεγχον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

VII) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Σπηλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13359) 11013) 19.12.57 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς δι’ αὐτοῦ διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 735 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Σπηλιοπούλου, σχετικῶς μὲ τὴν λῆψιν μέτρων ὑπὲρ τῶν πληγέντων διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν αὐτοκινήτων μελῶν τοῦ Συλλόγου Φορτοεκφορτωτῶν καὶ Ἡνιόχων Διτρόχων Κάρρων Οἰκοδομησίμων Ὑλῶν «Ὁ Ἅγιος Νικόλαος» Πατρῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἐπὶ τοῦ σημείου τῆς ἐρωτήσεως τοῦ ἀφορῶντος εἰς τὴν παροχὴν ἀποζημιώσεως εἰς τὰ μέλη τοῦ ἄνω Συλλόγου ἅτινα ἐπλήγησαν ἐκ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ αὐτοκινήτου, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἡ τυχὸν λῆψις ἑνὸς τοιούτου μέτρου, νομοθετικῆς μορφῆς, κατ’ ἀρχὴν θὰ πρέπει νὰ ἀφορᾷ πάντας τοὺς ἐκ τῆς τεχνικῆς ἐξελίξεως πληγέντας, ὡς ἐκ τούτου δὲν ἔχει ἀνάγκην λεπτομεροῦς μελέτης καὶ περισκέψεως καὶ τοῦτο, διότι θὰ ἀπαιτήσῃ σημαντικὴν δαπάνην, ἡ ἐξεύρεσις τῆς ὁποίας καθίσταται δυσχερὴς ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας. Ἐπὶ τοῦ σημείου τῆς ἐρωτήσεως τοῦ ἀφορῶντος τὴν χορήγησιν ἀδειῶν ἀνατρεπομένων φορτηγῶν αὐτοκινήτων δημοσίας χρήσεως εἰς τοὺς ἐν λόγῳ καρραγωγεῖς καὶ φορτοεκφορτωτάς, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι τοῦτο ἐμπίπτει εἰς τὴν ἀποκλειστικὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

VIII) Τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα. Ἀπαντῶντες εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1046)22.1.58 ὑμέτερον ἔγγραφον, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 961)20.1.58 ἐρώτησις, κατατεθεῖσα ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τούμπα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ θέμα τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφυγικῶν οἰκογενειῶν τῶν συνοικισμῶν Περιστερίου καὶ Ταύρου (Νέων Σφαγείων) ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ἀπασχολεῖ σοβαρῶς τὸ ἡμέτερον Ὑπουργεῖον. Εἰς τὸν συνοικισμὸν Περιστερίου ὑπάρχουσι 518 γερμανικὰ οἰκήματα, εἰς τὰ ὁποῖα συστεγάζονται 915 οἰκογένειαι. Ἐντεῦθεν προκύπτει θέμα ἀραιώσεως τῶν οἰκογενειῶν τούτων ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως εἰς ἕκαστον διαμέρισμα παραμείνῃ μία οἰκογένεια τῆς ἑτέρας ἀποκαθισταμένης ἀλλαχοῦ. Ἐξ αὐτῶν 92 οἰκογένειαι, αἱ ὁποῖαι ἐπεθύμουν τὴν ἐγκατάστασίν των εἰς τὸν νέον συνοικισμὸν Νέας Ἰωνίας, ἀποκατεστάθησαν διὰ τῆς παραχωρήσεως οἰκοπέδων καὶ τῆς χορηγήσεως δανείου αὐτοστεγάσεως, 37 οἰκογένειαι εὑρίσκονται ὑπὸ ἀποκατάστασιν εἰς τὸν αὐτὸν συνοικισμὸν (Περιστερίου) διὰ παραχωρήσεως οἰκοπέδων καὶ τῆς χορηγήσεως δανείου αὐτοστεγάσεως. Αἱ λοιπαὶ ἀραιωτέαι πρόκειται ν’ ἀποκατασταθῶσι διὰ τῆς παραχωρήσεως οἰκοπέδων κ.λ.π. εἰς τὴν νέαν ἀπαλλοτρίωσιν ἐν τῇ περιοχῇ Περιστερίου, ἐκτάσεως 2.000 καὶ πλέον στρεμμάτων. Εἰς τὸν συνοικισμὸν Ταύρου ὑπάρχουν 668 παραπήγματα εἰς τὰ ὁποῖα στεγάζονται ἰσάριθμοι οἰκογένειαι καὶ 490 γερμανικὰ οἰκήματα, εἰς τὰ ὁποῖα συστεγάζονται 700 οἰκογένειαι. Καὶ ἐνταῦθα, ὡς καὶ ἀνωτέρω, ἀντιμετωπίζεται πρόβλημα στεγάσεως καὶ ἀραιώσεως τῶν εἰρημένων οἰκογενειῶν. Πρὸς τοῦτο ἡ Ὑπηρεσία ἀποκατέστησε 130 οἰκογενείας εἰς τὸν νέον συνοικισμὸν Νέας Ἰωνίας, διὰ παραχωρήσεως οἰκοπέδων καὶ δανείου αὐτοστεγάσεως. 72 οἰκογένειαι θὰ στεγασθῶσι προσεχῶς εἰς ἀνεγειρόμενα ἰσάριθμα διαμερίσματα ἐν τῷ συνοικισμῷ Νέων Σφαγείων. Αἱ ὑπόλοιποι οἰκογένειαι θὰ ἀποκατασταθοῦν εἰς τὴν κατὰ τὰς ὡς ἄνω ἀπαλλοτρίωσιν Περιστερίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

ΙΧ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Γ. Αὐγεροπούλου καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 438 ἀπὸ 14.1.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 849 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ κ.λ.π., νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἰδιὰ τὰ ἀναφερόμενα ἐν αὐτῇ ἐνηργήθη ἔρευνα ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας Χωροφυλακῆς, ἐξ ἧς προέκυψαν τὰ ἑξῆς: Δὲν εἶναι ἀληθές, ὅτι ὁ Διοικητὴς τῆς Ὑποδιοικήσεως Χωροφυλακῆς Τυρνάβου ἐκάλεσεν εἰς τὸ γραφεῖον του μέλη τῆς Ε.Δ.Α. καὶ ἠπείλησε ταῦτα νὰ ὑπογράψωσι δηλώσεις μετανοίας. Ἀσφαλῶς θὰ πρόκειται περὶ τῶν κατωτέρω δύο περιπτώσεων: α) Ὁ Διοικητὴς τῆς Ὑποδιοικήσεως Χωροφυλακῆς ταύτης Ὑπομοίραρχος Σδρόλιας Τιμολέων, ἔχων βασίμους ὑπονοίας ὅτι ὁ κομμουνιστὴς Τσιάκας Κωνσταντῖνος προέβαινεν εἰς διαφόρους ἐνεργείας, μὲ σκοπὸν νὰ προσηλυτίσῃ ἄτομα καὶ ἰδίᾳ ἀπείρους νέους ἐκ Τυρνάβου εἰς τὸν κομμουνισμόν, ἐκάλεσε τοῦτον εἰς τὸ γραφεῖον του τὴν 18.12.1957 καὶ τοῦ ἐπέστησε τὴν προσοχὴν ἐπὶ τῶν ἐνεργειῶν καὶ κινήσεών του ὡς κομμουνιστοῦ, τονίσας αὐτῷ ὅτι ἡ ἐνέργεια ἐράνων ἄνευ ἀδείας τῆς ἁρμοδίας Ἀρχῆς, διότι καὶ πρὸς τοιαύτην κατεύθυνσιν ἐκινεῖτο, συνεπάγεται τὸν κίνδυνον νὰ παραπεμφθῇ εἰς τὸ δικαστήριον ἢ νὰ ἐκτοπισθῇ. Ἐν συνεχεία ὁ Ὑπομοίραρχος, ἐν τῇ πορείᾳ τῆς συζητήσεως μετ’ αὐτοῦ τὸν ἠρώτησεν, ἐξ ἀπορίας δεδικαιολογημένης, πῶς συνέβη νὰ καταθέσῃ αὐτὸς τὸν στέφανον εἰς τὴν σορὸν τοῦ ἀποθανόντος Δημάρχου Π. Πλάκα, καίτοι ἁπλοῦς ἐργάτης, μὲ μικρὰν γραμματικὴν μόρφωσιν καὶ ὄχι εἷς ἄλλος ἐκ τῶν τόσων παρισταμένων μεμορφωμένων ἀτόμων. Τίποτε ἄλλο δὲν συνέβη. β) Ὁ ἴδιος Ὑπομοίραρχος ἐκάλεσεν εἰς τὸ γραφεῖον του τὸν Γ. Λέτσιον, ἐκ καθήκοντος, διότι οὗτος εἶναι τέως κατάδικος, ἀποφυλακισθεὶς ὑπ’ ὅρον τὴν 25.11.1957, ἐκ τῶν φυλακῶν Αἰγίνης καὶ τοῦ ὑπέμνησεν, ὅτι ὀφείλει ἅπαξ τοῦ μηνὸς νὰ δίδῃ «παρών» εἰς τὴν Ἀστυνομίαν καὶ ὅτι δὲν δύναται νὰ ἀπομακρύνεται ἐκ τοῦ χωρίου του «Δαμάσιον» ἐφ’ ὅσον ἀπελύθη ὑπὸ τοιοῦτον περιοριστικὸν ὅρον καὶ ὅτι ἀπομακρυνόμενος ὑποπίπτει εἰς τὸ ἀδίκημα «παράβασις τῶν ὅρων διαμονῆς» (ἄρθρον 182 Π. Κ.). Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ἀνεκοίνωσεν αὐτῷ τὰ εἰς βάρος του ὑφιστάμενα στοιχεῖα ἀντεθνικῆς δράσεώς του καὶ τὸν ἐκάλεσεν, ἂν τὸ ἐπεθύμει, νὰ τακτοποιηθῇ ἀπὸ πλευρᾶς φρονημάτων, συμφώνως πρὸς τὰ ἐξαγγελθέντα, ἐν τῇ Βουλῇ τῶν Ἑλλήνων, παρὰ τοῦ Ὑφυπουργείου Ἐσωτερικῶν μέτρα ἀποκαταστάσεως τῶν βαρυνομένων μὲ ἀντεθνικὴν δρᾶσιν κατὰ τὸ παρελθόν, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ὁποίων ἔχει ἐκδοθῆ παρ’ ἡμῶν ἐγκύκλιος διαταγή. Ὁ ἀνωτέρω δὲν ἐνεκλείσθη εἰς τὸ κρατητήριον, οὐδ’ ἐκακοποιήθη, ἀλλ’ ἁπλῶς ἀνέμενεν εἰς τὸ προαύλιον τῆς Ἀστυνομίας ἐπὶ ἡμίσειαν ὥραν, διότι τὴν ὥραν προσελεύσεώς του ἦτο ἀπησχολημένος ὁ εἰρημένος Διοικητὴς τῆς Ὑποδιοικήσεως Χωροφυλακῆς Τυρνάβου, μὲ ἑτέραν ὑπόθεσιν, ἔχουσα προτεραιότητα. Κατὰ ταῦτα, ὁ ἐν λόγῳ ἀξιωματικὸς δὲν ἔπραξέ τι πέραν τοῦ καθήκοντός του. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Χ) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Μπακοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13240 ἐ. ἔ. ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 710 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Μπακοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι εἰς τὴν Οἰκονομικὴν Ἐφορίαν Τροπαίων ἐτοποθετήθη ὡς προϊστάμενος ὁ Εἰσηγητὴς Οἰκον. Ἐφοριῶν Παναγιώτης Καττῆς, ὅστις καὶ ἀνεχώρησεν ἤδη διὰ τὴν θέσιν του. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Χριστοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἀνωτέρω ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐν συνεχείᾳ τοῦ Ε. 1046 ἐ. ἔ. ὁμοίου ἡμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι, ὡς μᾶς ἀνέφερεν ὁ Οἰκονομικὸς Ἔφορος Κορίνθου, ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Δημητρίου Ταμπόση, ἐβεβαιώθησαν οἱ κάτωθι φόροι: 1) Βάσει ἀρχικῆς ὁριστικῆς ἐγγραφῆς: α) οἰκονομικὸν ἔτος 1952–53, καθαρὰ κέρδη δραχ. 130.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 24.000 δραχ. β) Οἰκονομ. ἔτος 1953– 54, καθαρὰ κέρδη δραχ. 147.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 29.200 δραχ., γ) οἰκον. ἔτος 1954–55, καθαρὰ κέρδη δρχ. 160.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 28.000 καὶ δ) οἰκον. ἔτος 1955–56, καθαρὰ κέρδη δραχ. 242.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 65.260 δραχ. 2) Βάσει συμπληρωματικοῦ φύλλου ἐλέγχου α) οἰκον. ἔτος 1952–53, καθαρὰ κέρδη 407.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 107.100, β) οἰκον. ἔτος 1953–54, καθαρὰ κέρδη δραχ. 476.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ 127.800 δραχ., γ) οἰκον. ἔτος 1954–55, καθαρὰ κέρδη 422.000 δραχ., ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 104.600 καὶ δ) οἰκον. ἔτος 1955–56, καθαρὰ κέρδη 531.000 δραχ. ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 199.670 δραχ. 3) Βάσει ἀποφάσεων Ἐκδικαστικῶν Ἐπιτροπῶν Ἐνστάσεων. Τὰ ὡς ἄνω κέρδη ἐμειώθησαν διακεκριμένως κατὰ οἰκον. ἔτος, ὡς ἀκολούθως: α) οἰκον. ἔτος 1952–53, καθαρά κέρδη δραχ. 196.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 43.800 καὶ προσαύξησις ἀνακριβείας δραχ. 6.600, β) οἰκον. ἔτος 1953 –54, καθαρὰ κέρδη 234.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 55.200 καὶ προσαύξησις ἀνακριβείας δραχ. 8.665, γ) οἰκονομικὸν ἔτος 1954–55, καθαρὰ κέρδη δραχ. 220.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 44.000 δραχ. καὶ προσαύξησις ἀνακριβείας 5.315 δραχ. καὶ δ) οἰκον. ἔτος 1955–56, καθαρὰ κέρδη δραχ. 316.000, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 95.920 δραχ. καὶ προσαύξησις ἀνακριβείας 10.220 δραχμαί. Κατὰ τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἐκδικαστικῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνστάσεων, ἠσκήθησαν ἐφέσεις, τόσον ὑπὸ τοῦ Οἰκον. Ἐφόρου ὅσον καὶ ὑπὸ τοῦ φορολογουμένου. Διὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1957 ὁ ἐνεργηθεὶς φορολογικὸς ἔλεγχος προσδιώρισε καθαρὰ κέρδη (18μήνου περιόδου) δραχμὰς 886.500, ἐφ’ ὧν ἀναλογεῖ φόρος 348.262 δραχ. Μὴ ἐπιτευχθείσης ἐπιλύσεως τῆς διαφορᾶς διοικητικῶς, ὁ Οἰκον. Ἔφορος ἐκοινοποίησεν εἰς τὸν φορολογούμενον φύλλον ἐλέγχου μὲ τὸ ὡς ἄνω ποσὸν κερδῶν. Ἐπίσης, εἰς βάρος τοῦ ἐν λόγῳ φορολογουμένου ἐπεβλήθησαν, ὑπὸ τοῦ Οἰκον. Ἐφόρου, πρόστιμα διὰ παραβάσεις τοῦ Κ. Φ. Στοιχείων ἐν συνόλῳ δραχ. 126.000 μειωμένα ὑπὸ τῆς Ἐκδικαστικῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνστάσεων εἰς τὸ ποσὸν τῶν δραχ. 18.500. Κατὰ τῆς σχετικῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐκδικαστικῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνστάσεων, ἠσκήθη ἔφεσις μόνον ὑπὸ τοῦ Οἰκονομικοῦ Ἐφόρου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ΧΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Βρανοπούλου. Ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἀπὸ 14.1.1958 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Βρανοπούλου, πρὸς τοὺς κ. κ. Ὑπουργοὺς Ἐθνικῆς Παιδείας, Ἐμπορίου, Ναυτιλίας, Προεδρίας Κυβερνήσεως καὶ Γεωργίας ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἐπαγγελματικῆς Ἐκπαιδεύσεως ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν τὰ κάτωθι, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸ θέμα τοῦτο εἰς τὸν τομέα τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας: Ἐν Ἑλλάδι ὑφίστανται σήμερον 3 Δημόσιαι Σχολαὶ Πλοιάρχων Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, 17 Σχολαὶ Μηχανικῶν Ε. Ν., ἐξ ὧν μία Δημοσία καὶ αἱ λοιπαὶ ἰδιωτικαί, 8 ἰδιωτικαὶ Σχολαὶ Ραδιοτηλεγραφητῶν Ε. Ν. Ἐκ τοῦ συνόλου τῶν Σχολῶν τούτων 16 ἑδρεύουσιν ἐν Ἀθήναις αἱ δὲ λοιπαὶ 12 εἰς διάφορα ἐπαρχιακὰ Κέντρα. Αἱ ἰδιωτικαὶ Σχολαὶ ἀναγνωριζόμεναι ὑπὸ τοῦ Υ.Ε.Ν. ἐφ’ ὅσον τηροῦν τοὺς οἰκείους κανονισμοὺς ἐποπτεύονται παρ’ αὐτοῦ καὶ παρακολουθοῦνται ἐκ τοῦ σύνεγγυς. Διὰ τῶν ἀποφοίτων τοῦ συλλόγου τῶν ὡς ἄνω Σχολῶν τροφοδοτεῖται ἡ Ἐμπορικὴ Ναυτιλία εἰς στελέχη Πλοιάρχων, Μηχανικῶν καὶ Ἀσυρματιστῶν ἡ δ’ αὐξομείωσις τοῦ κατ’ ἔτος ἀριθμοῦ τῶν εἰσαγομένων ἐπιτρέπει τὴν παρακολούθησιν τῶν ἀναγκῶν τῆς Ναυτιλίας. Πέραν τῶν ὡς ἄνω καθαρῶς ἐπαγγελματικῶν τεχνικῶν Σχολῶν, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργείου Παιδείας, μετετράπησαν προσφάτως εἰς Ναυτικὰ τὰ Γυμνάσια Οἰνουσῶν καὶ Ἰθάκης διὰ τὸν ἐπαγγελματικὸν προσανατολισμὸν τῶν εἰς αὐτὰ φοιτώντων νέων. Ἡ περαιτέρω ἐπέκτασις τοῦ θεσμοῦ τῶν Ναυτικῶν Γυμνασίων δέον νὰ πραγματοποιῆται μετὰ μεγίστης προσοχῆς καὶ δὴ εἰς περιοχὰς αἵτινες λόγῳ τοῦ πρὸς τὴν θαλασσίαν ἐπιχείρησιν προσανατολισμοῦ των, παρουσιάζουν ὅλας τὰς προϋποθέσεις τὰς ἐπιτρεπούσας τὴν ἀζήμιον τόσον ἀπὸ οἰκονομικῆς ὅσον καὶ ἀπὸ γενικωτέρας ἐκπαιδευτικῆς ἀπόψεως, μετατροπὴν τῶν Γυμνασίων εἰς ἐπαγγελματικὰ ναυτικά. Δέον ἰδιαιτέρως νὰ σημειωθῇ ὅτι ἡ ἰδιομορφία τῆς Ναυτιλίας καὶ αἱ ἀπότομοι αὐτῆς διακυμάνσεις ἐπιβάλλουν τὴν συνεχῆ στάθμισιν καὶ σφυγμομέτρησιν τῶν εἰς στελέχη ἀναγκῶν της πρὸς ἀποφυγὴν δυσαναπληρώτων κενῶν ἢ δημιουργίαν ἀνέργων. Ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω καταφαίνεται εἰς τὸν τομέα τῆς ἁρμοδιότητός του τὸ Υ.Ε.Ν. ἔχει θέσει τὰς βάσεις διὰ μίαν ἀρτίαν ναυτικὴν ἐκπαίδευσιν σύμφωνον πρὸς τὰς ποιοτικὰς καὶ ποσοτικὰς ἀνάγκας τῆς Ναυτιλίας.

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

ΧΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Προεδρίας Κυβερνήσεως. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Παλλάσκα. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13364)10.12.1957 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Παλλάσκα, σχετικῶς μὲ τὰς ὑπὸ τῆς Ἑταιρίας «Παυσανίας» πραγματοποιηθείσας τουριστικὰς διαδρομὰς Ἀθηνῶν–Ἰωαννίνων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ θέσωμεν ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν τὰ ἑξῆς: Ὁ Ἑλληνικὸς Ὀργανισμὸς Τουρισμοῦ δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 29286)31.10.57 καὶ 34016)29.11.57 ἀποφάσεών του, στηριζομένων ἐπὶ τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων τῶν ἀφορωσῶν τὰς τουριστικὰς μεταφοράς, ἐνέκρινε τὰ ὑποβληθέντα αὐτῷ προγράμματα τουριστικῶν ἐκδρομῶν, Ἀθηνῶν — Ἰωαννίνων, ὑπὸ τοῦ Γραφείου Γενικοῦ Τουρισμοῦ «Παυσανίας» καὶ οὐχὶ ἑταιρίας, ὡς ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου κ. ἐρωτῶντος ἀναφέρεται. Εἰς τὰ προγράμματα τῶν ἐκδρομῶν τούτων περιελαμβάνετο καὶ ἐπίσκεψις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρηγορητρίας Ἄρτης. Ἤδη, μετὰ τὴν ἔκδοσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4962)21.12. 1957 κοινῆς ἀποφάσεως ἡμῶν καὶ τοῦ ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν Ὑπουργοῦ, δι’ ἧς καθορίζονται αἱ μεταφοραὶ ἃς δικαιοῦνται νὰ ἐκτελῶσι τὰ εἰδικὰ τουριστικὰ λεωφορεῖα καὶ ἥτις κατήργησε τὴν ἰσχὺν τῆς προγενεστέρας ἀποφάσεως ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ὁποίας ἐξεδόθησαν αἱ ρηθεῖσαι ἀποφάσεις τοῦ Ε.Ο.Τ. διεκόπησαν αἱ ὡς ἄνω ἐκδρομαί. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Φεβρουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Θὰ συζητηθῶσιν αἱ πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας ἀπευθυνόμεναι ἐρωτήσεις. Ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1 διαγράφεται, διότι συνεζητήθη. Ἡ ὑπ’ ἀριθ. 2. Ὁ κ. Ε. Μαλαμίδας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς καπνοπαραγωγῶν περιφερείας Φθιώτιδος, Δομοκοῦ, Μακρακώμης, Ὑπάτης καὶ Τιθορέας Λοκρίδος, περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. περὶ συστάσεως καὶ λειτουργίας Ε.Ο.Κ., χορήγησιν πλασματικῶν δανείων καὶ αὐξήσεως καλλιεργησίμων ἐκτάσεων καπνοῦ.

§4Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, ὁ Ὑπουργὸς κ. Ἀδαμόπουλος, ἐπιθυμεῖ ὅπως δώσῃ ὁ ἴδιος τὴν ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ἐν λόγῳ ἐρωτήσεως Ἐπειδὴ λόγοι ἀνεξάρτητοι τῆς θελήσεώς του δὲν τοῦ ἐπέτρεψαν νὰ παρίσταται κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν, παρακαλεῖ ὅπως ἀναβληθῇ ἡ συζήτησις τῆς ἐν λόγῳ ἀναφορᾶς.

§5Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Ἀπὸ μακροῦ χρόνου ἐπιζητοῦμεν νὰ συζητήσωμεν τὴν ἐρώτησιν αὐτήν. Δυστυχῶς, καὶ τὴν στιγμὴν αὐτὴν ποὺ ἔπειτα ἀπὸ τόσον καιρὸν ἔρχεται πρὸς συζήτησιν καὶ θὰ ἠμπορούσαμε νὰ ὁμιλήσωμεν διὰ τὸ θέμα αὐτὸ ποὺ ἐνδιαφέρει τὸν τόπον μας καὶ πάλιν ἀπουσιάζει ὁ κ. Ὑπουργός. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑφυπουργόν, ἐὰν εἶναι δυνατόν, νὰ ἀκούσῃ τὰς ἀπόψεις μας καὶ νὰ τὰς μεταφέρῃ εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὁπότε εἰς τὴν προσεχῆ συνεδρίασιν νὰ μᾶς δώσῃ ἀπάντησιν. Ἐὰν καὶ τοῦτο εἶναι ἀδύνατον εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ὑποχωρήσωμεν.

§6Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Γεωργίας). Θέλω, νὰ πληροφορήσω τὸν ἀξιότιμον καὶ σεβαστὸν κ. συνάδελφον, ὅτι ἡ παράκλησις τοῦ κ. Ἀδαμοπούλου εἶναι νὰ ἀναβληθῇ διὰ τὴν προσεχῆ Παρασκευήν.

§7Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Αὐτὸ μᾶς ἱκανοποιεῖ, διότι θὰ ἠξεύρωμεν πότε θὰ τὴν συζητήσωμεν.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως, ἀναβάλλεται διὰ τὴν προσεχῆ ἡμέραν συζητήσεως ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων. Ἡ ἀναφορὰ τῶν Συνεταιρισμῶν Προσωτσάνης περὶ αὐξήσεως τοῦ ποσοστοῦ τοῦ χορηγουμένου πλασματικοῦ καπνικοῦ δανείου διαγράφεται, λόγῳ ἀπουσίας τοῦ ἐπ’ αὐτῆς ἐγγεγραμμένου κ. Π. Πινάτση. Ὁ κ. Χ. Σκουτέρης ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τηλεγραφικῆς ἀναφορᾶς τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπασπύρου περὶ λήψεως μέτρων προστασίας τῶν πληγέντων ἐκ τῶν τελευταίων πλημμυρῶν κατοίκων περιφερειῶν Λοκρίδος καὶ Λεβαδείας.

§9Χ. ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ. Συνιστῶ, κύριε Πρόεδρε.

§10Θ. ΚΟΝΙΤΣΑΣ. Καὶ ἐγώ, συνιστῶ, κύριε Πρόεδρε.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ὑπ’ ἀριθ. 5. Ὁ κ. Η. Σκυλλάκος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ διατὶ αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι δὲν ἐπελήφθησαν ἀκόμη τῆς κατασκευῆς τοῦ ἀρδευτικοῦ ἔργου Ἐνιππέως Φαρσάλων.

§12Η. ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Ἕνωσις Συνεταιρισμῶν Φαρσάλων καὶ ὅλαι, σχεδόν, αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι τοῦ Νομοῦ Λαρίσης, ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ἔχουν ζητήσει ὅπως τὸ ἀρδευτικὸν ἔργον Ἐνιππέως Φαρσάλων διὰ τὴν κατασκευὴν φράγματος ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ καὶ εἰς ἀπόστασιν 18 χιλιομέτρων ἀπὸ τῆς κωμοπόλεως Φαρσάλων συμπεριληφθῇ εἰς τὰ ὑπὸ ἐκτέλεσιν ἔργα καὶ διατεθοῦν αἱ ἀπαιτούμεναι πιστώσεις, ἀναπροσαρμοζομένης τῆς ὑπαρχούσης ἀπὸ τοῦ 1933 μελέτης εἰς τὴν Ὑπηρεσίαν Ἐλέγχου Ἔργων Θεσσαλίας καὶ ἀνατιθεμένης τῆς συντάξεως νέας μελέτης εἰς μίαν ἐκ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν τοῦ Νομοῦ Λαρίσης. Ἐὰν τὸ ἔργον αὐτὸ κατασκευασθῇ καὶ γίνῃ ἡ προβλεπομένη ὑδατοδεξαμενή, ἡ ὁποία θὰ περιλαμβάνῃ περίπου 60 ἑκατομμύρια κυβικὰ μέτρα, θὰ κατορθωθῇ, διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν ἐν αὐτῇ ὑδάτων νὰ ἀρδευθῇ ἔκτασις 135 περίπου χιλιάδων στρεμμάτων γῆς. Ἐκτὸς τούτου, ἐὰν εἶχεν ἐκτελεσθῇ τὸ ἔργον, αὐτό, θὰ ἐπροστατεύοντο ἀπὸ τὰς πλημμύρας καὶ λοιπὰ τὰ πλησίον τοῦ ἔρχου χωρία καὶ δὲν θὰ διέτρεχον τὸν κίνδυνον ποὺ διέτρεξαν τὰ χωρία Χατζήμπασι καὶ Ἑλληνικὸν Φαρσάλων καὶ Τούβασι–Συκαρίου, ἐκ τῶν τελευταίων καταρρακτωδῶν βροχῶν τοῦ πρώτου 10ημέρου Νοεμβρίου καὶ δὲν θὰ κατεστρέφετο ἡ παραγωγή των. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, παρακαλῶ τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας νὰ πληροφορήσῃ τὸ Σῶμα διατὶ δὲν ἔχει ἐπιληφθῆ τῆς λύσεως τοῦ ἄνω ζητήματος καὶ ἂν πρόκειται νὰ διατεθοῦν αἱ ἀπαιτούμεναι πιστώσεις διὰ τὸ σημαντικὸν τοῦτο ἔργον.

§13Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Γεωργίας). Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, δίς, ἀπέστειλεν ἔγγραφα πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων, διὰ τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος. Ὑπάρχει μία παλαιὰ μελέτη τῆς ἑταιρίας Μποὺτ καὶ ἡ μελέτη αὐτὴ κρίνεται ὅτι εἶναι ἀσύμφορος ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων. Εἰς ἐπανειλημμένα ἔγγραφα, τὰ ὁποῖα διεβίβασε τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων ἀπαντᾷ ὑποσχόμενον, ὅτι θὰ προσπαθήσῃ, ἐντὸς τοῦ ἔτους, νὰ ἀναμορφώσῃ τὴν μελέτην αὐτήν, τὴν παλαιάν. Καί, ἐπὶ πλέον, σημειοῖ τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων ὅτι, κατ’ ἀρχήν, κρίνεται ἀσύμφορον, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς παλαιᾶς μελέτης τῆς ἑταιρίας Μπούτ, νὰ ἐκτελεσθῇ τὸ ἔργον αὐτό. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. συνάδελφος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ παράπονον διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων, εἰδικῶς εἰς τὴν Θεσσαλίαν, διότι εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν, τόσον τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων, ὅσον καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, ἐκτελοῦν ἀρκετὰ ἔργα, κατὰ τὴν τρέχουσαν περίοδον.

§14Η. ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ τελευταίου θὰ ἤθελον νὰ εἴπω, ὅτι τὸ παράπονον τοῦ πληθυσμοῦ Λαρίσης εἶναι τοῦτο: Ὅτι ἐκ τοῦ προγράμματος Δημοσίων Ἐπενδύσεων, ἐνῷ ἐχρεώθη ὁ Νομὸς Λαρίσης, δι’ ἔργα τὰ ὁποῖα δὲν ἐξυπηρετοῦν, ἀποκλειστικῶς, τοὺς κατοίκους τοῦ Νομοῦ Λαρίσης, τοὐτέστιν δι’ ἔργα, ὅπως εἶναι ἡ ὁδὸς Ἀθηνῶν–Θεσσαλονίκης–Λαρίσης ἢ Ἀθηνῶν– Λαρίσης–Κοζάνης, οὐδὲν ἔργον παραγωγικόν, ὅπως τὸ ἀρδευτικὸν ἔργον Πηνειοῦ, τὸ ἔργον Τούβασι–Συκαρίον, Ἐνιππέως–Ἐκριάτων καὶ ἄλλα ἔργα, ὅπως πάρα κάτω θὰ ἐκθέσω. Οὐδὲν ἔργον περιελήφθη καὶ οὔτε μία δραχμὴ διατίθεται. Δι’ ὅλα αὐτὰ ἔχω καταθέσει καὶ ἐρώτησιν καὶ ἐπερώτησιν καὶ ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ σειρὰ θὰ συζητήσωμεν διὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸν καὶ ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας ὅτι διὰ τὸ ἔργον τὸ ἀρδευτικὸν τοῦ Πηνειοῦ, ἀπὸ τὸ ὁποῖον θὰ ἠμποροῦσε νὰ ἀξιοποιηθοῦν 20 χιλιάδες στρεμμάτων νὰ καλλιεργηθοῦν μὲ βαμβάκι, δὲν διετέθη δι’ αὐτὸ οὔτε μία δραχμὴ καὶ ἔτσι, 20 χιλιάδες στρεμμάτων, τὰ ὁποῖα εἶχον προετοιμασθῆ νὰ φυτευθοῦν μὲ βαμβάκι μένουν ἀκαλλιέργητα.

§15Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Γεωργίας). Τότε θὰ σᾶς ἀπαντήσω μὲ λεπτομερείας, ὅταν θὰ καταθέσητε τὴν ἐπερώτησιν. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁλόκληρος ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία θὰ δικαιώσῃ ἐμέ, ὁ ὁποῖος ἰσχυρίσθην ὅτι εἰς τὴν Θεσσαλίαν ἐκτελοῦνται πλεῖστα ἔργα.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ὑπ’ ἀριθ. 6. Ὁ κ. Η. Σκυλλάκος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ διατὶ δὲν διατίθεται πίστωσις διὰ τὴν διάνοιξιν τῆς κοίτης τοῦ παρὰ τὴν Κοινότητα Ἀθανάτη Ἁγυιᾶς κειμένου ρεύματος Βιλίκα.

§17Η. ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐν ὄψει τῶν μεγάλων κινδύνων τοὺς ὁποίους διατρέχουν ἐκ τῆς μὴ διανοίξεως τῆς κοίτης τοῦ χειμάρρου Βιλίκα, κατόπιν πολλῶν προσπαθειῶν, κατωρθώθη ἀπὸ τὴν Ὑπηρεσίαν Ὑδρονομικῶν Κατασκευῶν τοῦ Νομοῦ Λαρίσης, νὰ συνταχθῇ μελέτη, διὰ τῆς ὁποίας νὰ προβλέπεται ἡ κατασκευὴ τοῦ νέου ἔργου, μὲ τὸ ὁποῖον καὶ θὰ ἐπροστατεύοντο οἱ κάτοικοι. Συνεπείᾳ τῶν καταρρακτωδῶν βροχῶν τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου τοῦ παρελθόντος ἔτους, ὑπερεξεχείλισεν ὁ ἄνω χείμαρρος, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ καταστρέψῃ τὴν παραγωγήν, εἰς βαμβάκι καὶ ἀραβόσιτον, ὅλων τῶν κατοίκων, ἐκτὸς δὲ τούτου ἐξερρίζωσε καὶ ἐλαιόδενδρα, τὰ ὁποῖα παρέσυρον τὰ ὑπερεκχειλίσαντα ὕδατα τοῦ χειμάρρου αὐτοῦ. Ἐάν, κύριε Πρόεδρε, δὲν ἐκτελεσθῇ τὸ ἔργον αὐτό, οἱ κάτοικοι τοῦ χωρίου Ἀθανάτης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἴδουν Θεοῦ πρόσωπον. Ἡ μελέτη αὐτή, ἡ ὁποία συνετάγη πέρυσι ἀπὸ τὴν Ὑπηρεσίαν Ὑδρονομικῶν Κατασκευῶν τοῦ Νομοῦ Λαρίσης, εὑρίσκεται εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, καί, δυστυχῶς, μέχρι τῆς στιγμῆς, οὐδὲν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς ἐκτελέσεως τοῦ νέου ἔργου ἔχει γίνει.

§18Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, καὶ πάλιν θὰ πληροφορήσω τὸν ἀγαπητὸν συνάδελφον ὅτι, ὅπως γνωρίζῃ, καὶ γνωρίζει καὶ ὁλόκληρος ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, ὁλόκληρος ἡ Ἑλλὰς μαστίζεται ἀπὸ ἑκατοντάδας χειμάρρων, οἱ ὁποῖοι, ὄντως, εἶναι ἕνας μεγάλος κίνδυνος διὰ τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν καί, ἰδιαιτέρως, διὰ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον τῆς Ἑλλάδος. Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας καταρτίζει πρόγραμμα εὐρυτάτης ἐκτάσεως, ὥστε νὰ προβῇ, ἐντὸς τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων, εἰς ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρας διευθετήσεις τῶν χειμάρρων αὐτῶν εἰς ἐκτέλεσιν ὀρεινῶν ὑδρονομικῶν ἔργων προστατευτικῶν. Ἀλλά, κύριε Πρόεδρε, ὅπως γνωρίζῃ ὁλόκληρος ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, δὲν εἶναι μόνον τὸ νὰ διευθετήσωμεν τὰς λεκάνας ροῆς τῶν ὀρεινῶν χειμάρρων ἀλλὰ χρειάζεται, ταὐτοχρόνως νὰ γίνουν καὶ τὰ ἔργα ἐκεῖνα εἰς τὰ πεδινὰ τμήματα, τὰ ὁποῖα ἀνάγονται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων. Εἰδικῶς διὰ τὸν χείμαρρον, τὸν ὁποῖον ὁ συνάδελφος κ. Σκυλλάκος ἀνέφερε, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας θὰ προσπαθήσῃ, κατὰ τὸ τρέχον ἔτος, νὰ ἐκτελέσῃ τὸ μέρος τῶν ὀρεινῶν ὑδρονομικῶν ἔργων τῆς ἁρμοδιότητός του. Διὰ τὸ ὑπόλοιπον μέρος τῆς διευθετήσεως τῆς κοίτης τοῦ χειμάρρου, ἁρμόδιον εἶναι τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων καὶ συνεπῶς δὲν εἶμαι εἰς θέσιν, αὐτὴν τὴν στιγμήν, νὰ παράσχω οὐδεμίαν διαβεβαίωσιν εἰς τὸν ἀγαπητὸν κ. συνάδελφον.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ὑπ’ ἀριθμὸν 7. Ὁ κ. Κ. Τσιγάρας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ἐὰν θὰ πραγματοποιηθῇ ἀπόφασις περὶ χορηγήσεως εἰς τοὺς ἀγρότας στεγαστικῶν δανείων.

§20Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γνωστὴ ἡ κατάστασις εἰς τὴν ὁποίαν περιῆλθε τὸ πλεῖστον τῶν κατοικιῶν τῶν ἀγροτῶν, τῶν ὁποίων αἱ κατοικίαι ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς ἀποκαταστάσεως, ἔχουν γίνει πραγματικὰ ἐρείπια. Ἐπίσης, εἶναι γνωστὴ ἡ κατάστασις τοῦ συνωστισμοῦ, ὁ ὁποῖος παρατηρεῖται εἰς τὰς οἰκογενείας αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπληθύνθησαν ἀπὸ τῆς ἐποχῆς κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγένετο ἡ ἀποκατάστασις τῶν προσφύγων, καὶ συμβαίνει πολλὲς φορὲς νὰ συγκατοικοῦν εἰς τὸ ἴδιον δωμάτιον γονεῖς μὲ τὰ παιδιὰ καὶ μὲ τὰ ἐγγόνια των καὶ νὰ συγκατοικοῦν εἰς ἓν καὶ μόνον δωμάτιον. Ἐπίσης, παρουσιάζεται τὸ φαινόμενον πολλῶν νέων οἰκοκυριῶν ἀγροτῶν, τὰ ὁποῖα εἶναι ἄστεγα. Εἰς τὸ παρελθόν, ἐδίδοντο ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν ὡρισμένα στεγαστικὰ δάνεια. Βεβαίως, θὰ ἠδύνατο, κανεὶς νὰ ἰσχυρισθῇ, ὅτι τὰ δάνεια τὰ στεγαστικὰ διὰ τοὺς ἀγρότας δὲν εἶναι παραγωγικά. Τοῦτο ὅμως δὲν εἶναι ὀρθόν, διότι ἡ κατοικία, ἡ στοιχειώδης κατοικία τοῦ ἀγρότου, ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ κανείς, ὅτι εἶναι παραγωγικὴ τοποθέτησις κεφαλαίων. Διότι, ἐὰν ὁ ἀγρότης ὁ ὁποῖος καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν μοχθεῖ, δὲν εὑρίσκει τὸ μέσον νὰ ἀναπαύσῃ τὸ σῶμα του, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὴν σκληρὰν ἐργασίαν εἰς τὴν ὁποίαν ὑποβάλλεται διὰ τὴν παραγωγήν. Διὰ τοῦτο, θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κύριον Ὑπουργόν, νὰ ληφθῇ κάποια ἀπόφασις διὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ πρόβλημα, ὥστε ἓν ποσὸν ἀπὸ τὰς ἐπενδύσεις νὰ διατεθῇ καὶ διὰ τὴν στέγασιν τῶν ἀστέγων ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν.

§21Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ συνάδελφος κ. Τσιγάρας, εἶναι θέμα τὸ ὁποῖον ἔχει ἀπασχολήσει τὸν ἔχοντα τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ αὐτὴν τὴν στιγμὴν πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Καὶ ἡ μὲν Ἀγροτικὴ Τράπεζα, ἐκ τοῦ καταστατικοῦ της, δὲν δύναται νὰ χορηγήσῃ δάνεια διὰ κατασκευὴν οἰκιῶν. Ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα χορηγεῖ δάνεια διὰ κατασκευὴν ἀποθηκῶν, διὰ κατασκευὴν στύλων, διὰ βελτιώσεις ποιμνιοστασίων. Ἐὰν δὲν ἐμεσολάβει ἡ συμφορὰ ἡ ὁποία ἔπληξε τὴν Χώραν μὲ τοὺς ἐπανειλημμένους σεισμούς, ἡ Κυβέρνησις θὰ εἶχε ἤδη προχωρήσει εἰς τὴν σύστασιν ἑνὸς στεγαστικοῦ, διὰ τοὺς ἀγρότας, Ὀργανισμοῦ. Ἐνθυμοῦμαι κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ὅτι τὸ θέμα τὸ ὁποῖον συγκινεῖ, δικαίως τὴν ψυχὴν τοῦ κ. συναδέλφου καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι συγκινεῖ τὴν ψυχὴν παντὸς ἐκπροσώπου τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, καὶ συνεπῶς συγκινεῖ καὶ τὴν ἰδικήν μου, ὅταν τὸ ἔθεσα ὑπ’ ὄψιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, εὗρον ἀπόλυτον κατανόησιν καὶ ἀπήχησιν εἰς τὴν ψυχήν του, ὥστε νὰ ἠμπορέσῃ νὰ δημιουργηθῇ εἷς Ὀργανισμὸς καὶ νὰ παρέχῃ ἔστω ἓν δάνειον 10 ἕως 20.000 δραχμῶν εἰς τοὺς ἀγρότας ἐκείνους οἱ ὁποῖοι στεροῦνται εἴτε ἐντελῶς στέγης, εἴτε στέγης, ἀνθρωπίνης διὰ νὰ στεγάσουν τὰς οἰκογενείας των. Δυστυχῶς, ὅπως σᾶς εἶπον, ἡ ἀπρόοπτος ἐπιβάρυνσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἀπὸ τὰς ἐπανειλημμένας καταστροφάς, τὰς ὁποίας ἔκαμον οἱ σεισμοὶ ἀνέβαλον τὴν λῆψιν αὐτοῦ τοῦ μέτρου. Θὰ ἐπανέλθω, διὰ τὸ ζήτημα αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, διότι καὶ ἐγώ, ὅπως γνωρίζετε, ἐκπροσωπῶ ἐπίσης, μίαν πτωχὴν Ἑλληνικὴν περιφέρειαν.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ὑπ’ ἀριθ. 8. Ὁ κ. Γ. Σπηλιόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ἐὰν θὰ ληφθῶσι μέτρα πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ρητινοσυλλεκτῶν καὶ προστασίας τοῦ προϊόντος τῆς ἐργασίας αὐτῶν.

§23Γ. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελον μὲ τὴν ἐρώτησίν μου αὐτὴν νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἰδιαιτέρως δὲ τοῦ ἀξιοτίμου ἐπὶ τῆς Γεωργίας κυρίου Ὑπουργοῦ, διὰ τὴν τύχην ἑνὸς μεγάλου τμήματος τοῦ ὀρεινοῦ μας πληθυσμοῦ, τοῦ ἀποτελουμένου περίπου ἀπὸ 10.000 οἰκογενείας, τὸ ὁποῖον τμῆμα ἀποζῇ ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμα τῆς συλλογῆς τῆς ρητίνης. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι δὲν ἐδόθη ἡ προσήκουσα προσοχὴ καὶ εἰδικώτερον, προκειμένου νὰ ἀξιοποιηθοῦν ὀρειναὶ ἐκτάσεις τελείως ἄγονοι, νὰ προστατευθῇ κατάλληλα τὸ συλλεγόμενον προϊόν. Αἱ πληροφορίαι τὰς ὁποίας ἔχω, εἶναι, ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις ἡ φορολογικὴ τοῦ προϊόντος αὐτοῦ εἶναι ἡ μεγαλυτέρα, ἀπὸ ὅ,τι ὑπάρχει εἰς ὅλα τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα. Συγκεκριμένως, ὅτι ἀνέρχεται περίπου εἰς τὸ 17%. Ἐκ τούτου, τὸ 14% κρατικὴ φορολογία καὶ 3% φορολογία τῶν Δήμων. Πέραν τούτου, ἐφ’ ὅσον τὸ προϊὸν ἐπιβαρύνεται τόσον, εἶναι δύσκολον πλέον νὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὰ ἔξοδα, δεδομένου ὅτι ἡ τιμὴ τῆς ρητίνης εἶναι τοιαύτη κατ’ ὀκᾶν, οὕτως ὥστε τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον δύναται νὰ συλλέξῃ μία οἰκογένεια, ἀνερχόμενον περίπου εἰς 1500 ὀκάδας μηνιαίως, δὲν δίδει τοιοῦτον κέρδος ὥστε νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἱκανοποιηθῇ ἡ οἰκογένεια αὐτὴ καὶ νὰ ἀποζήσῃ ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμα. Θὰ ἤθελον, λοιπόν, νὰ συστήσω ἰδιαιτέρως, κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰς τὸν κύριον Ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Γεωργίας, νὰ μεριμνήσῃ πρῶτον, κυρίως, διὰ τὴν κατάργησιν τῆς φορολογίας, διότι πρόκειται περὶ ἑνὸς σκληροτάτου ἐπαγγέλματος καὶ δεύτερον, κυρίως, διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τῶν Συνεταιρισμῶν. Διότι, βεβαίως, λειτουργοῦν ἐργοστάσια συνεταιριστικὰ ἐπεξεργασίας τῆς ρητίνης, ἀλλ’ ὅπως λειτουργοῦν σήμερον, οὐσιαστικῶς, εἶναι σχεδὸν χρεωκοπημένα, διότι δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν. Μεσολαβεῖ ὁ ἐπιχειρηματίας, ὁ ἰδιώτης ἐργοστασιάρχης, ὁ ὁποῖος παίρνει τὸ προϊὸν εἰς μικρὰν τιμήν, ὅπως γίνεται εἰς ὅλα τὰ ἀγροτικὰ προϊόντα. Θὰ ἤθελον νὰ τονίσω τὸ ἑξῆς: Ἂν ἠμπορέσωμεν νὰ ὑποστηρίξωμεν ὅσον πρέπει τὸ ἐπάγγελμα αὐτό, θὰ ἀξιοποιήσωμεν μεγίστας ἀγόνους περιοχὰς τοῦ τόπου καὶ θὰ δώσωμεν ψωμὶ εἰς τοὺς πτωχοὺς ὀρεινοὺς πληθυσμοὺς τῆς Ἑλλάδος.

§24Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, τὸ ζήτημα τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. συνάδελφος, εὑρίσκει τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ δηλώσῃ τὰ ἑξῆς: Πρῶτον, ὅτι δὲν εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ συνεταιριστικὸν ἐργοστάσιον τῆς ρητίνης δὲν τυγχάνει προνομιακῆς μεταχειρίσεως. Ἐπίσης, προνομιακῆς μεταχειρίσεως τυγχάνει ὁ Συνεταιρισμὸς τὸν ὁποῖον ἔχουν οἱ ρητινοσυλλέκται, διότι εἰς αὐτοὺς δίδεται ἄνευ δημοπρασίας ἡ ρητίνευσις τῶν δημοσίων δασῶν. Αὐτὸ εἶναι γνωστὸν καὶ ἀπορῶ, ὁ κ. συνάδελφος πῶς ἐξεστόμισε κατηγορίαν, ὅτι δὲν προστατεύονται οἱ ρητινοσυλλέκται. Ἐπὶ πλέον, εἶμαι εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ πληροφορήσω τὸν κ. συνάδελφον, ὅτι ἐπανειλημμένως, αἱ Συνεταιρισμοὶ αὐτοί, πράγματι, τῶν πτωχοτέρων, ἴσως, ἀγροτῶν τῆς Ἑλλάδος, τῶν ρητινοσυλλεκτῶν ἦλθον εἰς τὸ γραφεῖον μου, τοὺς παρέσχον ὅλας τὰς δυνατὰς διευκολύνσεις καὶ ἐξέφρασαν, ἐπανειλημμένως, τὰς εὐχαριστίας των πρὸς ἐμέ. Ἐπὶ πλέον, γνωρίζετε, ὅτι ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ἐκκρεμεῖ περὶ παραχωρήσεως δασῶν κ.λ.π., διὰ πρώτην φορὰν λαμβάνεται μέριμνα νὰ χορηγηθοῦν εἰς τοὺς πτωχούς, πράγματι, αὐτοὺς ἀγρότας, κατ’ ἀπόλυτον ἰδιοκτησίαν, ἐκτάσεις πευκοδασῶν, ὥστε πλέον νὰ καταστοῦν κύριοι τῶν τμημάτων αὐτῶν τὰ ὁποῖα ἐλπίζομεν, ὅτι θὰ θελήσουν νὰ περιποιηθοῦν, ἀφ’ ἑνός, καί, τὰ ὁποῖα νὰ βελτιώσουν, ἀφ’ ἑτέρου, ὥστε νὰ βελτιωθῇ ἡ οἰκονομική των θέσις. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ τὸ ζήτημα, ὅτι εἶναι ἐπιβεβαρημένη μὲ μίαν μεγάλην φορολογίαν ἡ ρητίνη, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας, ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, ἐλπίζει ὅτι ἂν δὲν κατορθώσῃ νὰ καταργήσῃ ἐντελῶς τὴν φορολογίαν αὐτήν, ὅπως ἔχει ἄλλοτε ὑποσχεθῆ εἰς τὴν Βουλήν, θὰ προβῇ εἰς μίαν σημαντικὴν ἐλάττωσιν αὐτῆς. Ἐλπίζω αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπον νὰ ἱκανοποιοῦν ἀπολύτως τὸν κ. συνάδελφον, ὁ ὁποῖος ἠθέλησε νὰ μεμφθῇ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ὅτι ἀδιαφορεῖ διὰ μίαν τάξιν, διὰ τὴν ὁποίαν ἔχει ἐκδηλώσει στοργικὸν καὶ ἄμεσον τὸ ἐνδιαφέρον του.

§25Γ. ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν νομίζω ὅτι ἔχει καὶ ἄλλοτε δοθῆ ἡ δέουσα προσοχὴ διὰ τὴν τάξιν αὐτὴν καὶ χαίρω ποὺ εἴπατε ὅτι θὰ μεριμνήσητε διὰ τὴν βελτίωσιν ἢ κατάργησιν τῆς φορολογίας. Θὰ ἤθελον, ὅμως, νὰ ὑποδείξω ὅτι πρέπει νὰ δώσητε δάνεια ἐγκαίρως, ὥστε νὰ μὴ ἀναγκάζωνται νὰ πωλοῦν τὰ προϊόντα τους εἰς τοὺς ἐπιχειρηματίας.

§26Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Γεωργίας). Τουλάχιστον οἱ Συνεταιρισμοὶ τῆς Ἀττικῆς, οἱ ὁποῖοι ἐνεφανίσθησαν πρὸ εἰκοσαημέρου ἐνώπιόν μου, ἔτυχον συστάσεων πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. διὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν αἱ δανειοδοτικαί των ἀνάγκαι. Ἄλλοι Συνεταιρισμοὶ δὲν ἐζήτησαν συμπαράστασιν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας. Οἱ Συνεταιρισμοὶ τῆς Ἀττικῆς, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἐνθυμοῦμαι, ἦλθον μὲ ἄλλους συναδέλφους πολιτευομένους, εἰς τὸ Γραφεῖον μου, ἔτυχον ἀμέσου ἐνισχύσεως ἀπὸ τὴν Α.Τ.Ε.

§27Β. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ. Οἱ ἐνδιαφερόμενοι τῆς ἰδικῆς μας περιοχῆς, ὀφείλω νὰ δηλώσω ὅτι ἔτυχον πάσης στοργικῆς μερίμνης ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως καὶ διὰ τοῦτο ἔχομεν λόγους εὐχαριστιῶν καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὴν Κυβέρνησιν.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Σκυλλάκος ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ποῖα μέτρα πρόκειται νὰ ληφθῶσι πρὸς ἀνακούφισιν τῶν πληγέντων ἐκ τῶν πλημμυρῶν παραγωγῶν τοῦ Νομοῦ Λαρίσης.

§29Η. ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ. Εἰς τὴν περιοχήν μου, κύριε Πρόεδρε, λόγῳ τῶν πλημμυρῶν, αἱ ὁποῖαι συνέβησαν κατὰ τὸ πρῶτον δεκαήμερον τοῦ Νοεμβρίου 1957, ἐπῆλθον μεγάλαι καταστροφαὶ εἰς βαμβακοφυτείας καὶ εἰς ἀγροὺς ἐσπαρμένους. Ἐπίσης, μεγάλας καὶ τρομακτικὰς καταστροφὰς ὑπέστησαν καὶ οἱ φρουτοπαραγωγοὶ τῆς περιοχῆς καὶ κυρίως ὡρισμένα χωρία τῆς ἐπαρχίας Ἁγυιᾶς, οἱ ὁποῖοι εἶδον ἑκατοντάδας χιλιάδων φρούτων νὰ παρασύρωνται ἀπὸ τὰ ὕδατα καὶ ἐλαιόδενδρα νὰ ξερριζώνωνται. Ἐκτὸς τούτου, χιλιάδες στρεμμάτων εἶχον κατακλυσθῆ ἀπὸ τὰ ὕδατα καὶ κατέστη προβληματικὴ ἡ συγκέντρωσις τοῦ βάμβακος. Οἱ καταστραφέντες ἐζήτησαν ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας καὶ ἀπὸ τὴν Α.Τ.Ε. νὰ ἀνασταλοῦν τὰ χρέη πρὸς τὴν Τράπεζαν καὶ νὰ δοθῇ ἐνίσχυσις. Ἐπίσης ἀπὸ τὴν Α. Τ.Ε. κυρίως οἱ φρουτοπαραγωγοὶ ἐζήτησαν δάνεια διὰ νὰ κτίσουν ἀποθήκας, εἰς τὰς ὁποίας νὰ ἐναποθηκεύουν τὰ προϊόντα των, τὰ ὁποῖα ἐὰν εἶχον ἐναποθηκευθῆ δὲν θὰ παρεσύροντο ἀπὸ τὰ νερά. Δυστυχῶς, οὐδὲν μέτρον ἐλήφθη μέχρι τῆς στιγμῆς. Ἐζήτησαν ἐπίσης οἱ καταστραφέντες ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας νὰ τοὺς χορηγήσῃ σιτόσπορον μὲ μειωμένην τιμήν, ὅπως ἔδωσε τὸ παρελθὸν ἔτος εἰς τοὺς πλημμυροπαθεῖς τῆς Μακεδονίας. Ἡ ἀπάντησις τοῦ Ὑπουργείου ἦτο ἀρνητικὴ καὶ εἶναι εὔλογον τὸ παράπονόν των, παρακαλῶ δὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας νὰ δώσῃ τὰς δεούσας ἀπαντήσεις.

§30Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Γεωργίας). Κύριε Πρόεδρε, εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν ἔδωσα ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. Σκυλλάκον, ὅσον ἀφορᾷ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα εἶναι δυνατὸν νὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις ἐν προκειμένῳ καὶ δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἀπασχολήσω τὸ Σῶμα, ὅταν εἶναι περίπου ἡ ἰδία περίπτωσις. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω εἶναι κἄτι τὸ ὁποῖον ἔχει γενικωτέραν σημασίαν καὶ πρέπει νὰ ἀκουσθῇ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Πρέπει νὰ γνωρίζουν οἱ κ. κ. συνάδελφοι, ὅτι οὔτε ἡ Α.Τ.Ε., οὔτε πολὺ περισσότερον τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας εἶναι ἀσφαλιστικοὶ Ὀργανισμοί, ὥστε νὰ δύνανται νὰ καλύπτουν ἀμέσως τὰς ζημίας τῶν ἀγροτῶν ἐκ θεομηνιῶν καὶ καταστροφῶν. Ὅπως γνωρίζει ἡ Βουλὴ οἱ κίνδυνοι, τοὺς ὁποίους διατρέχει ἕνας παραγωγὸς ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἶναι κίνδυνοι εἴτε ἀπὸ χάλαζαν, εἴτε ἀπὸ παγετόν. Βεβαίως εἶναι καὶ οἱ κίνδυνοι ἐκ διαφόρων νόσων καὶ καιρικῶν μεταβολῶν. Καὶ διὰ μὲν τὴν χάλαζαν, ὅπως γνωρίζετε, ἐσυνήθισεν ὁ ἀγρότης σιγὰ–σιγὰ νὰ ἀσφαλίζεται, διότι ἔχει κατανοήσει τὸ συμφέρον του. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν παγετὸν εἰς τὸν ὁποῖον ὀφείλονται αἱ μεγάλαι καταστροφαί, τὰς ὁποίας ὑπέστησαν οἱ φρουτοπαραγωγοὶ τοῦ Βόλου τελευταίως, σᾶς λέγω ὅτι ἡ Α.Τ.Ε. ἦτο πάντοτε διστακτικὴ νὰ προβῇ εἰς τὴν ἵδρυσιν Τμήματος ἀσφαλίσεως ἐναντίον τοῦ παγετοῦ, διότι εἶχε τὸ προηγούμενον τοῦ Ταμείου Γεωργικῶν Ἀσφαλίσεων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, τὸ ὁποῖον τινάχθηκε κυριολεκτικῶς εἰς τὸν ἀέρα ἀπὸ σχετικὰς ζημίας, τὰς ὁποίας ὑπέστη. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ Α.Τ.Ε. σᾶς πληροφορῶ ὅτι εὑρίσκεται εἰς τὸ εὐχάριστον στάδιον νὰ ἀποφασίσῃ λίαν προσεχῶς τὴν λειτουργίαν καὶ κλάδου ἀσφαλίσεως κατὰ τοῦ παγετοῦ. Τὰ ἄλλα μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνει ἡ Α.Τ.Ε. ὅπως ἡ ἀναστολὴ τῶν χρεῶν, ἡ χορήγησις δανείων καὶ λιπασμάτων εἰς τοὺς ἀγρότας κ.λ.π., ὁμολογῶ ὅτι καὶ ἐμὲ δὲν ἱκανοποιοῦν, διότι ὅταν συμβαίνῃ μία ὁλοκληρωτικὴ καταστροφὴ ἡ τακτικὴ τῆς ἀναστολῆς καὶ τῶν διευκολύνσεων δὲν εἶναι δυνατὸν ἀμέσως νὰ ἀνακουφίσῃ τοὺς πληττομένους. Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι μέχρι τῆς στιγμῆς ἡ πολιτικὴ τῆς Α.Τ.Ε. καὶ ἐπ’ αὐτῆς ἀναφέρομαι καὶ ἐγώ. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ δίκαιον αἴτημα τῆς χορηγήσεως παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας σιτοσπόρου μὲ μειωμένην τιμήν, προσωπικῶς τὸ ἀγνοῶ, διότι δὲν εἶναι εἰς τὴν ἁρμοδιότητά μου τὸ Τμῆμα τῶν σπόρων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὑπόσχομαι ὅτι θὰ τὸ ἐξετάσω εὐμενῶς.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας ἐπὶ τῶν ἀναφο-

ρῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνέχεια τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῶν προτάσεων νόμων «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768)57 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων». Ὁ κ. Α. Τριανταφυλλίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§32Α. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ πολύ, διότι τοῦτο δὲν εἶναι εἰς τὰς συνηθείας μου. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἤμην ἐγγεγραμμένος, λαμβάνω τὸν λόγον, διὰ νὰ εἴπω ὀλίγα τινὰ τὰ ὁποῖα θὰ ἀφοροῦν τοὺς συνταξιούχους. Κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς παρελθούσης Τετάρτης ἐγένοντο δύο διαπιστώσεις τόσον ἀπὸ τὰς ἀγορεύσεις τοῦ κ. Ὑφυπουργοῦ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν, ὡς καὶ τοῦ συναδέλφου κ. Γιαννοπούλου, Ὑφυπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν κατὰ τὴν περίοδον 1950–51 ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου. Ἐκ τῶν διαπιστώσεων τούτων, προκύπτει τὸ ἑξῆς: Ὅσον ἀφορᾷ τὴν πορείαν τὴν Κυβερνητικήν, προκύπτει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θέτει τέρμα εἰς τὸ θέμα τὸ συνταξιοδοτικὸν καὶ ἐπὶ τούτου εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκφράσω τὴν λύπην μου, διότι ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις ἦτο δυνατὸν νὰ ἱκανοποιήσῃ τοὺς πάσχοντας συνταξιούχους, ἐν τούτοις οὐδέποτε ἠθέλησε πραγματικῶς νὰ ἀπασχοληθῇ σοβαρῶς μὲ τὸ θέμα τοῦτο. Ἡ Κυβέρνησις, σήμερον, κύριοι βουλευταί, διαθέτει ἕνα σημαντικὸν πλεόνασμα, ἕνα πλεόνασμα 2.150.000 δρχ. Ἐὰν πράγματι ἐνδιεφέρετο διὰ τοὺς συνταξιούχους, ἐνῷ εἶχε δηλώσει καὶ εἶχεν ὑποσχεθῆ, τόσον προεκλογικῶς, ὅσον καὶ μετεκλογικῶς, ὅτι μὲ ἐμμονὴν θὰ παρηκολούθει τὰ θέματα τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τοὺς συνταξιούχους, ἐν τούτοις ἠθέλησε νὰ κλείσῃ τὸ συνταξιοδοτικόν, χωρὶς νὰ θελήσῃ νὰ δώσῃ οὔτε μίαν δραχμὴν διὰ νὰ ἱκανοποιήσῃ τοὺς συνταξιούχους. Ἀπὸ τὴν ἄλλην μεριά, κύριοι βουλευταί, ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου κατηγορεῖτο ὅτι δὲν ἐκύτταξε τοὺς συνταξιούχους καὶ ἐξεμεταλλεύθησαν τὸ γεγονὸς τοῦτο οἱ διάφοροι ἀντιπολιτευόμενοι κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἐν τούτοις κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς παρελθούσης Τετάρτης ἀπεδείχθη, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου τοῦ 1950–51 πράγματι ἦλθεν ἀρωγὸς εἰς τοὺς συνταξιούχους καὶ ηὔξησε πραγματικῶς, κατὰ ἕνα ἀριθμὸν σημαντικώτατον, τὰς συντάξεις τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἐπίσης ἀπὸ τὴν συζήτησιν τῆς παρελθούσης Τετάρτης, προέκυψε ἐκ τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι τὸ θέμα τὸ συνταξιοδοτικὸν τὸ ἐδημιούργησεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου, δηλαδὴ δὲν θὰ ἔπρεπε ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου νὰ αὐξήσῃ τὰς συντάξεις. Τοῦτο εἶχεν εἰπεῖ καὶ ἄλλοτε ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συναγερμοῦ κ. Παπαγιάννης, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ηὔξησε σημαντικῶς τὰς συντάξεις, ἐνῷ δὲν θὰ ὤφειλε νὰ φθάσῃ μέχρι τῆς σημαντικῆς ταύτης αὐξήσεως. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις ἤρχισε νὰ συμπαθῇ τὴν σύστασιν τῶν Ἐπιτροπῶν. Ἐπιτροπαὶ συνεστήθησαν πολλαὶ διὰ τὴν μελέτην διαφόρων θεμάτων. Ἐνθυμοῦμαι ὅτι εἶχε συσταθῆ μία Ἐπιτροπὴ ὑπὸ τὸν Στρατηγὸν Δράκον κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ ἀειμνήστου Στρατάρχου Παπάγου, ἡ ὁποία εἰργάσθη μετὰ ζήλου καὶ ἔκαμε ὅ,τι ἠδύνατο καὶ εἰσηγήθη εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν λύσιν τῶν θεμάτων τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τοὺς συνταξιούχους. Μετὰ τὸν κ. Δράκον καὶ ἄλλαι Ἐπιτροπαὶ ἠσχολήθησαν μὲ ἄλλα θέματα καὶ εἰσηγήσεις ὑπεβλήθησαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ αἱ εἰσηγήσεις αὐταὶ ἐμούχλιασαν εἰς τὰ ντουλάπια τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου. Ἑπομένως ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ σύστημα αὐτῶν τῶν Ἐπιτροπῶν, τὸ ὁποῖον καὶ σήμερον ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται πρὸς μελέτην τοῦ αʹ ἢ βʹ θέματος, διατηρεῖται καὶ ἀπὸ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν. Πράγματι, ὅπως εἶπον καὶ προηγουμένως, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐνδιεφέρετο διὰ τοὺς συνταξιούχους καὶ ἤθελε νὰ ἐκτελέσῃ τὰς ὑποσχέσεις της, θὰ ἔπρεπε σήμερον νὰ εἶχον λυθῆ τὰ θέματα τὰ συνταξιοδοτικὰ καὶ ὄχι ὅλα μαζὶ ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε σταδιακῶς εἰς 3–4 Προϋπολογισμοὺς νὰ εἶχον λυθῆ αὐτὰ τὰ θέματα. Καὶ ὡς πρῶτον βῆμα, θὰ ἔπρεπε ἡ Κυβέρνησις νὰ λύσῃ τὸ θέμα τὸ ἀφορῶν τὸ δῶρον καὶ τὰς κρατήσεις. Τὸ ζήτημα τῶν κρατήσεων θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε λυθῆ μέχρι σήμερον. Βεβαίως κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἔκαμεν ὡρισμένα σφάλματα, διότι ἔθιξε ὡρισμένα κεκτημένα δικαιώματα καὶ πιστεύω, ὅτι ἕνα καλόπιστον Κράτος δὲν πρέπει νὰ ἀθετῇ τὰς ὑποχρεώσεις του. Ἄλλο βῆμα δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κάμῃ, διότι δὲν ἠμποροῦσε τὸ ὕψος τῆς αὐξήσεως νὰ φθάσῃ ἐκεῖ ποὺ ἔφθασεν. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου, κύριοι βουλευταί, ὅταν προέβη εἰς τὴν σημαντικὴν ταύτην αὔξησιν, εἶχεν ἕνα ἐλλειμματικὸν Προϋπολογισμὸν κατὰ 1.900.000 δρχ. καὶ ἐν τούτοις, διότι ἀπεφάσισε νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς συνταξιούχους προέβη πράγματι εἰς τὸν ἆθλον αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι πρὸς τιμὴν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου. Ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, ὁ συνάδελφος κ. Λαντζούνης, κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς παρελθούσης Τετάρτης, διακόπτων τὸν κ. Γιαννόπουλον, εἶπεν, ὅτι ἡ αὔξησις αὐτὴ ὠφείλετο εἰς τὰ Ἀμερικανικὰ κεφάλαια. Τοῦτο, ὄχι μόνον δὲν εἶναι ἀληθές, ἀλλὰ ἠμπορῶ νὰ τὸν πληροφορήσω, ὅτι οὔτε ἕνα δολλάριον δὲν διέθεσε ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀποστολὴ διὰ νὰ ἀνακουφισθοῦν οἱ συνταξιοῦχοι, ἀλλὰ καὶ κἄτι περισσότερον, ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ ἦσαν ἀντίθετοι εἰς τὸ νὰ αὐξηθοῦν αἱ συντάξεις.

§33Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, εἶπον ὄχι αὐτό, ἀλλὰ ὅτι αἱ συντάξεις ηὐξήθησαν τότε, διότι ἡ Κυβέρνησις ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ τὰς αὐξήσῃ, διότι εἶχε προηγηθῆ κατὰ μῆνα Ἰούνιον τοῦ 1950, ἡ αὔξησις τῶν μισθῶν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων. Κατὰ τὸ διάστημα 1950 μέχρι σήμερον, εἶναι γνωστὸν ὅτι ηὐξήθησαν κατ’ ἐπανάληψιν οἱ μισθοί. Συνεπῶς, τὸ ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου κατὰ τὸ 1950 τὸν μῆνα Σεπτέμβριον ηὔξησε τὰς συντάξεις, ἦτο φυσιολογικόν, ἐφ’ ὅσον εἶχε προηγηθῆ ἡ αὔξησις τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Ἀλλὰ συνέβη μόνον αὐτό. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου, περιέκοψε τὰ κεκτημένα δικαιώματα τῶν συνταξιούχων. Αὐτὸ εἶναι τὸ ζήτημα, δηλαδὴ περιέκοψε τὰ πλασματικὰ ἔτη καὶ τὰ δικαιώματα τὰ ὁποῖα εἶχον. Συμφωνοῦμεν ἀπολύτως, ὅτι πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ εὕρῃ τρόπον νὰ ἱκανοποιήσῃ τοὺς συνταξιούχους καὶ νὰ ἐπανορθώσῃ τὰ δικαιώματα τὰ ὁποῖα σεῖς τὸ 1950 περιεκόψατε.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Λαντζούνη, αὐτὸ δὲν εἶναι διακοπή, εἶναι ἀγόρευσις.

§35Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Οἱ συνταξιοῦχοι ἀναμένουν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ εὕρῃ τρόπον νὰ ἐπανορθώσῃ τὰ δικαιώματά των.

§36Α. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. συνάδελφος εἶπε διὰ τὰ κεκτημένα δικαιώματα καὶ ἀνέφερε ἐπανειλημμένως τὴν λέξιν αὐτήν. Ἀλλὰ τὰ κεκτημένα δικαιώματα τὰ εἶπα πρῶτος ἐγώ, καὶ δὲν ἦτο ὀρθὸν νὰ τὰ ἐπαναλάβῃ ὁ κ. συνάδελφος, διότι ἐγὼ εἶπα ὅτι ἔγιναν ἀδικίαι καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὸ θέμα τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων. Ἕνα Κράτος πρέπει νὰ σέβεται τὴν ὑπογραφήν του καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν σβήνῃ μὲ γομολάστιχα. Αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι ὀρθότατον καὶ ἔπρεπε διαφορετικὰ νὰ ἀντιμετωπισθῇ. Ἀλλὰ ἐρωτῶ, κύριοι βουλευταί, νὰ μοῦ εἴπητε πότε ἔγινε σφαγιασμὸς τῶν συνταξιούχων, ἀπὸ Κυβερνήσεως Κέντρου ἢ ἐπὶ σημερινῆς Κυβερνήσεως; Θὰ εἴπω ὡρισμένους ἀριθμοὺς ἀδιαψεύστους διὰ νὰ ἴδητε πῶς ἐσφαγιάσθησαν οἱ συνταξιοῦχοι. Ὁ λοχαγὸς τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1950 ἔπαιρνε 446 δραχμὰς μὲ ὑπηρεσίαν 35 ἐτῶν καὶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τοῦ Κέντρου ἔλαβε 1035 δραχμάς. Εἶναι σφαγιασμὸς αὐτό; Ὁ Ὑποστράτηγος τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1950 ἔπαιρνε 730 δραχμάς, μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν ἔλαβε 2.340. Σφαγιασμὸς λέγεται αὐτό;

§37Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κατὰ συνέπειαν αἱ συντάξεις ἐδιπλασιάσθησαν καὶ ἐτριπλασιάσθησαν ἀκόμη, ἐνῷ οἱ μισθοὶ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων δὲν ἔτυχον τῆς τοιαύτης ἀλματώδους αὐξήσεως.

§38Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ὁ τότε Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ κ. Παπαγιάννης, εἶχε ὅλον τὸ θάρρος νὰ εἴπῃ, ἀγορεύων, «ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἔκαμε πολὺ κακὰ νὰ αὐξήσῃ τόσον πολὺ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰς συντάξεις, διότι δὲν ἔχομεν τὴν εὐχέρειαν ἡμεῖς νὰ κάμωμεν τίποτε». Ὅταν, κ. Λαντζούνη, ὁ Ἀντιστράτηγος ἐλάμβανε 840 δραχμὰς καὶ σήμερον λαμβάνει 3.400, μοῦ λέτε ὅτι δὲν ηὔξησε τὰς συντάξεις ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου;

§39Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Σεῖς τοὺς ἠδικήσατε, κύριε Χαβίνη, διότι τοὺς ἐκόψατε τὰ κεκτημένα δικαιώματα. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§40ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Λαντζούνη ἀπαγορεύονται αἱ διακοπαί.

§41Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Διατὶ δὲν τὰ διορθώνετε σεῖς ποὺ εἶσθε 6 χρόνια εἰς τὴν ἐξουσίαν; Ποῖα ἦσαν ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου τὰ οἰκονομικὰ καὶ ποῖα εἶναι τώρα;

§42Α. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ διακοπὴ ὑπερέβη τὸ ὅριον. Ἐγὼ εὐχαρίστως δέχομαι τὰς διακοπάς, ἀλλὰ ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ μὴ ὑπερβαίνῃ τὸ ὅριον.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται περὶ διακοπῶν, ἀλλὰ περὶ διαλογικῆς συζητήσεως. Δὲν εἶναι κατάστασις αὐτή. Δὲν ἐπιτρέπω οὐδεμίαν διακοπήν.

§44Α. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Τὸ ποσὸν ποὺ διετέθη τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, δηλαδὴ κατὰ Σεπτέμβριον ἢ Ὀκτώβριον τοῦ 1950, ἦτο ἓν ποσὸν ἐλάχιστον, ἦτο ἓν ποσὸν 400 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Μὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ κατωρθώθη ἡ σημαντικὴ αὔξησις τῶν συντάξεων εἰς ἀριθμοὺς τοὺς ὁποίους ἀνέφερον πρὸ ὀλίγου. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ διατεθῇ οὔτε μία δραχμὴ ἐπὶ πλέον τῶν 400 ἑκατομμυρίων καὶ πράγματι ὁ τότε Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ κ. Γιαννόπουλος, ἔκαμε ἕνα μεγάλον ἄθλον, διότι εἶπε, ὅτι ἡ Κυβέρνησίς μου θὰ αὐξήσῃ τὰς συντάξεις διότι εἶναι πρόβλημα ἐθνικῆς ἀνάγκης πρωτίστης τάξεως οἱ συνταξιοῦχοι, οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς τιμιότητός των, διὰ τῆς ἐργασίας των, διὰ τοῦ αἵματός των, ἔκαμαν τὸ σημερινὸν Κράτος, νὰ λαμβάνουν ὑποφερτὰς συντάξεις καὶ συνεπῶς δὲν δύναται μία Κυβέρνησις νὰ ἀδιαφορῇ δι’ ἕνα τοιοῦτον σημαντικὸν θέμα. Δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ συνταξιοῦχοι οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ἕνα μεγάλον ἀριθμὸν καὶ οἱ ὁποῖοι ἐπὶ τόσα χρόνια ἠνάλωσαν τὰς δυνάμεις των καὶ τὴν ὑγείαν των εἰς τὸ Κράτος, εἰς τὸ τέλος νὰ τοὺς λέγῃ τὸ Κράτος ὅτι εἶσθε παράσιτα δι’ ἐμέ. Καὶ φθάνω εἰς τὸ σημεῖον νὰ πιστεύω ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐλάμβανε γνῶσιν τοῦ ἐξαφανισμοῦ τῶν συνταξιούχων, τοῦτο θὰ ἦτο δι’ αὐτὴν ἕνα χαρμόσυνον γεγονός, ἐὰν δηλαδὴ δὲν ὑπῆρχον συνταξιοῦχοι εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος. Καὶ θέλω νὰ εἴπω ὅτι τόσον οἱ ἀξιωματικοὶ ὅσον καὶ οἱ ὑπάλληλοι πρέπει νὰ ἔχουν ὑπ’ ὄψιν των ὅτι τῆς ἰδίας μεταχειρίσεως θὰ τύχουν ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν καὶ πρέπει νὰ τὸ ἔχουν ὑπ’ ὄψιν των διὰ τὸ μέλλον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του τῆς παρελθούσης Πέμπτης εἶπεν ὅτι αὐτὸ τὸ πλεόνασμα τὸ ἔχει δι’ ἄλλον σκοπόν. Καὶ ὁ ἄλλος αὐτὸς σκοπὸς εἶναι νὰ προβῇ εἰς παραγωγικὰ ἔργα. Οὐδεὶς βέβαια ἔχει ἀντίρρησιν δι’ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀδιαφορῇ ἡ Κυβέρνησις ὅταν ὑπάρχουν χιλιάδες χιλιάδων ἀδειανὰ στομάχια ὄχι μόνον τῶν συνταξιούχων καὶ τῶν οἰκογενειῶν των, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ἐργαζομένων καὶ νὰ προβαίνῃ εἰς παραγωγικὰ ἔργα, ὅταν βασιλεύῃ ἡ πεῖνα, ἡ δυστυχία καὶ ἡ πτώχεια; Νομίζω ὅτι καὶ τὰ δύο πρέπει νὰ γίνουν, καὶ τὰ παραγωγικὰ ἔργα, ἀλλὰ καὶ νὰ γεμίσῃ τὰ στομάχια τὰ ἀδειανά. Σήμερον ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνέργων ἔχει ὑπερβῆ τὰς 800.000 ἀνθρώπων καὶ κάθε ἡμέραν λαμβάνομεν γνῶσιν ἀπολύσεων κ.λ.π. Εἶναι θέμα τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ συλλάβῃ ἀπὸ τῆς ἐθνικῆς πλευρᾶς καὶ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ εὐθέως καὶ δικαίως, ὅπως ἀπαιτεῖ ἕνα δημοκρατικὸν κράτος. Βλέπομεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀδιαφορῇ διὰ τὰ γεγονότα αὐτά. Βλέπομεν ὅτι οὐδεμίαν σημασίαν δίδει καὶ θεωρεῖ τὸ θέμα τὸ συνταξιοδοτικὸν ἢ γενικῶς τὸ θέμα τῶν ἐργαζομένων ὡς θέμα κατώτερον, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι πολὺ σοβαρὸν καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ λάβῃ ἐγκαίρως τὰ μέτρα της, ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ μὴ εἶναι κατόπιν ἑορτῆς. Καὶ ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, διότι δι’ ἐμὲ ὅπως νομίζω καὶ δι’ ὅλους ὑμᾶς, τὸ θέμα τοῦτο τῆς δυστυχίας, τῆς ἀνεργίας καὶ τῆς ὑποαπασχολήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι θέμα σημαντικώτατον, τὸ ὁποῖον πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀντιμετωπίσῃ εὐθέως καὶ μὲ καλὴν πρόθεσιν, διότι σήμερον τῆς δίδεται ἡ εὐκαιρία αὐτὴ καὶ εὔχομαι νὰ τῆς δοθῇ καὶ μεθαύριον. Ἀλλὰ σήμερον, ὅταν εἰς τὰ Ταμεῖα της ἔχῃ ἡ Κυβέρνησις ἕνα ποσὸν 2.150 ἑκατομμυρίων δραχμῶν πρὸς διάθεσιν μόνον διὰ παραγωγικὰ ἔργα, θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφθῇ καὶ τὸν λαόν της, τοὺς φορολογουμένους, οἱ ὁποῖοι εἶναι καὶ αὐτοὶ ἐξαθλιωμένοι εἰς βαθμὸν ἀπίστευτον. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ μὲ ἕνα ποσὸν ἀσήμαντον ἔναντι τοῦ τεραστίου ποσοῦ τῶν 2.150 ἑκατομμυρίων, μὲ ἕνα ποσὸν 115 ἑκατομμυρίων, νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ τὸ θέμα τῶν δώρων τῶν συνταξιούχων καὶ τὸ θέμα τῶν κρατήσεων. Διότι εἶναι ἀπαράδεκτον οἱ συνταξιοῦχοι νὰ μὴ τυγχάνουν τῆς αὐτῆς μεταχειρίσεως ὅπως καὶ οἱ συνάδελφοί των, οἱ ἐν ἐνεργείᾳ. Τὸ ποσὸν αὐτὸ τῶν 115 ἑκατομμυρίων εἶναι ἀσήμαντον, ὅπως εἶπον, καὶ ἔπρεπε νὰ τὸ διαθέσῃ ἡ Κυβέρνησις, ἀλλά, δυστυχῶς, δὲν τὸ βλέπω. Καὶ ὄχι μόνον δὲν τὸ βλέπω, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, τὴν παρελθοῦσαν Τετάρτην, ἐπείσθημεν ὅλοι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔθεσε τέρμα εἰς τὸ θέμα τὸ συνταξιοδοτικὸν καὶ ἂς τὸ ἔχουν ὑπ’ ὄψει των οἱ συνταξιοῦχοι, διὰ τὰ περαιτέρω. Γνωρίζομεν, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι κατὰ τὸ μέγιστον μέρος, κατὰ τὰ 80–85%, κατὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1956, ὑπερεψήφισαν τῆς Κυβερνήσεως καὶ αὐτοὶ καὶ αἱ οἰκογένειαί των καὶ εἶναι ἕνας σημαντικὸς ἀριθμὸς ἐκλογέων, ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν. Τώρα βλέπουν πὼς τοὺς κακομεταχειρίζεται ἡ Κυβέρνησις καί, φαντάζομαι, ἀναλόγως θὰ πράξουν καὶ αὐτοί, ἐν καιρῷ. Κύριοι βουλευταί, ὅπως σᾶς εἶπον ἐν ἀρχῇ τῆς ὁμιλίας μου, δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ πολύ, διότι δὲν εἶναι εἰς τὰς συνηθείας μου, ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπαναλάβω, εἶναι, νὰ κρούσω ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου τὸν κώδωνα, διὰ νὰ ἀφυπνισθῇ ἡ Κυβέρνησις, διότι τὰ πράγματα δὲν πᾶνε καθόλου καλά. (Χειροκροτήματα).

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Π. Κηπουρός, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§46Π. ΚΗΠΟΥΡΟΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§47Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Εἶναι μερικαὶ φραστικαὶ διορθώσεις, κύριε Πρόεδρε.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ γίνουν αἱ φραστικαὶ διορθώσεις. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Διασαφηνίζεται, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ἑξῆς, ὅτι ὁ κ. Κωστόπουλος εἰς τὴν σειρὰν ἐγγραφῆς εἶχεν ἀριθμὸν 51 καὶ τὸν ἀριθμὸν 9 εἶχεν ὁ κ. Ἐλευθέριος Βενιζέλος. Κατόπιν, ὅμως, συμφωνίας τῶν δύο κ. κ. συναδέλφων, ὁ μὲν κ. Βενιζέλος ἔλαβεν ἀριθμὸν 51, ὁ δὲ κ. Κωστόπουλος ἔλαβε τὸν ἀριθμὸν 9.

§49Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι κἄτι, τὸ ὁποῖον συμβαίνει συνήθως, κύριε Πρόεδρε. Δὲν ἐχρειάζετο νὰ τὰ εἴπητε ὅλα αὐτά.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ λέγω αὐτό, διότι θέλω νὰ εἶμαι ἐν τάξει μὲ τοὺς κ. κ. συναδέλφους, μερικοὶ τῶν ὁποίων ἔρχονται ἐδῶ καὶ παραπονοῦνται.

§51Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Ἐφ’ ὅσον εἶχεν ἀριθμὸν 51 ὁ κ. Κωστόπουλος καὶ ὁ κ. Βενιζέλος εἶχεν ἀριθμὸν 9, διερωτῶμαι, πόσοι εἶναι ἐγγεγραμμένοι καὶ πόσοι πρόκειται νὰ ὁμιλήσουν. Πρόκειται ἄλλοι 50 νὰ ὁμιλήσουν;

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Κωστόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§53Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ βῆμα μὲ ἔφερεν ἡ προχθεσινὴ ἀγόρευσις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑφυπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε νὰ ἀνέλθῃ εἰς τὸ βῆμα, διὰ νὰ ἀποσαφηνίσῃ, καθὼς ἐδήλωσε, τὰς ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου. Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ σύντομος ἀγόρευσις τοῦ κ. Ὑφυπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ὄχι μόνον δὲν ἀπεσαφήνισε τὴν ἄποψιν τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ μᾶλλον ἔδωσε τὴν ἐντύπωσιν μιᾶς ἀοριστίας καὶ μιᾶς ὑπεκφυγῆς, ἀκόμη δὲ καὶ μιᾶς διακυμάνσεως. Διότι, ἐνῷ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑφυπουργὸς κατ’ ἀρχὰς ἐδήλωσε, προκληθεὶς μάλιστα ἀπὸ συναδέλφους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι ἀκόμη ἕτοιμος νὰ πάρῃ μίαν ὁριστικὴν θέσιν ἐπάνω εἰς τὸ συνταξιοδοτικὸν ζήτημα, εὐθὺς ἀμέσως ἔσπευσε νὰ διευκρινίσῃ ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι διατεθειμένη τὴν γνωστὴν αὔξησιν τῶν ἐσόδων νὰ τὴν διαθέσῃ διὰ καταναλωτικοὺς σκοπούς, ἀλλὰ εἶναι ἀποφασισμένη, ὅλα αὐτὰ τὰ περισσεύματα, ὅλα τὰ ὑπερέσοδα, ὅπως τὰ ἀποκαλοῦμεν ἡμεῖς, νὰ τὰ διαθέσῃ εἰς ἐπενδύσεις, δηλαδὴ εἰς παραγωγικοὺς σκοπούς, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐπέλθῃ μία γενικωτέρα αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἑπομένως, εἰς τὴν δήλωσιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑφυπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ φορέως τῆς Κυβερνητικῆς πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ ζητήματος, ὑπάρχει μία σαφὴς διακύμανσις. Ὑπάρχει, ἀφ’ ἑνός, μία ἀοριστία καὶ ὑπεκφυγή, ὅσον ἀφορᾷ τὰς προθέσεις τῆς Κυβερνήσεως, ὑπεκφυγὴ ἀδικαιολόγητος, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον ἐντὸς ὀλίγου κατατίθεται ὁ νέος Προϋπολογισμός. Ὅπως ἔχομεν δὲ τοσάκις τονίσει ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὁ Προϋπολογισμὸς εἶναι ἡ εἰκὼν τοῦ κυβερνητικοῦ προγράμματος καὶ εἶναι βέβαιον ὅτι ἐντὸς τοῦ Προϋπολογισμοῦ αὐτοῦ περιλαμβάνονται αἱ ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ ἐν γένει Κυβερνητικὴ πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ ζητήματος. Πέραν, ὅμως, αὐτοῦ, ὁ κ. Ὑπουργὸς λησμονῶν τὴν ὑπεκφυγὴν ἐδήλωσεν, ὅτι, ἐν πάσῃ περιπτώσει, πρόκειται νὰ διαθέσῃ τὰ ὑπερέσοδα ὑπὲρ παραγωγικῶν σκοπῶν ἀποκλείων τὴν διάθεσίν των ὑπὲρ τῆς βελτιώσεως τῶν συντάξεων. Ἐκτός, ὅμως, τούτου καὶ πέραν τῶν διακυμάνσεων αὐτῶν, ὁ κ. Ὑφυπουργὸς διέπραξε καὶ κἄτι τι ἄλλο, εἰσήγαγε μίαν νέαν κοινοβουλευτικὴν μέθοδον, δημιουργήσας τοιουτοτρόπως σχολὴν ἡ ὁποία εὗρε μαθητὴν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ ἀγαπητοῦ συμπολίτου μου κ. Λαντζούνη, διότι, οὔτε πολύ, οὔτε ὀλίγον, κατέκρινε τὴν Ἀντιπολίτευσιν δι’ ὅσα διέπραξε πρὸ 6ετίας, λησμονήσας ὅτι ἐπὶ τέλους ἀπὸ 6ετίας ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔπαυσε νὰ κυβερνᾷ, ὅτι εἰς τὰς διαδεχθείσας αὐτὴν Κυβερνήσεις ἐδόθησαν ἐπανειλημμένως αἱ εὐκαιρίαι νὰ διορθώσουν τὰ τυχὸν σφάλματα, τὰ ὁποῖα διέπραξεν ἡ Ἀντιπολίτευσις καί, διὰ τὰ ὁποῖα ἐτιμωρήθη ἡ Ἀντιπολίτευσις ὑπὸ τοῦ λαοῦ καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι Ἀντιπολίτευσις σήμερον, ἐνῷ Κυβέρνησις, εἶσθε σεῖς, κύριε Ὑφυπουργέ. Ἀντὶ δὲ ὅλων αὐτῶν, δὲν ἐκάματε τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ χρησιμοποιήσητε τὸ ἀπηρχαιωμένον αὐτὸ ἐπιχείρημα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ἐλεγχομένη, δύναται ὡς μόνον ἐπιχείρημά της νὰ ἐπικαλῆται τὸ τὶ δὲν ἔπραξεν, ἢ ἔπραξεν ἡ Ἀντιπολίτευσις πρὸ ἓξ ὁλοκλήρων ἐτῶν. Καί, ἐὰν μὲν ἐπρόκειτο περὶ διοικητικῶν ἢ ἄλλων ζητημάτων, ἡ αἰτίασις πιθανὸν νὰ εἶχε μίαν βάσιν. Ὅταν, ὅμως, πρόκειται περὶ καθαρῶς οἰκονομικῶν ζητημάτων καὶ ὅταν εἶναι γνωστὸν ποία εἶναι ἡ τεραστία ἐξέλιξις τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ἡ αἰτίασις ἐναντίον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, δι’ ὅσα ἔπραξεν, ἢ δὲν ἔπραξεν, πρὸ ἓξ ὁλοκλήρων ἐτῶν, στερεῖται οἱασδήποτε ἀξίας καὶ βάσεως. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀναφέρω ὡρισμένους ἀριθμούς, διὰ νὰ ἀποσαφηνίσω μερικὰ πράγματα ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης. Ὁ ἀγαπητός μου συμπολίτης κ. Λαντζούνης, εἶμαι βέβαιος, ὅτι καλῇ τῇ πίστει καί, προφανῶς, ἐξ ἀγνοίας εἶπε πρὸ ὀλίγου, ὅτι ηὐξήθησαν αἱ συντάξεις ὑπὸ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅταν αὕτη ἦτο Κυβέρνησις, κατὰ τὸ 1950, διότι ηὐξήθησαν οἱ μισθοί. Πρόκειται περὶ μιᾶς τραγικῆς πλάνης διότι δὲν ηὐξήθησαν αἱ συντάξεις ἁπλῶς καὶ μόνον ὅταν ηὐξήθησαν οἱ μισθοί. Τοιαύτη αὔξησις ἔλαβε καὶ λαμβάνει χώραν συχνά, ἔγινε δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως πέρυσι, ὁπότε ηὐξήθησαν αἱ συντάξεις, διότι ηὐξήθησαν οἱ μισθοί. Βασικόν, ὅμως, ἐπίτευγμα τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου εἰς τὸ 1950 εἶναι, ὅτι ηὔξησε τὸ ποσοστὸν τῆς ἀναλογίας τῶν συντάξεων ἐπὶ τῶν μισθῶν. Διότι, ἐνῷ τότε, αἱ συντάξεις ἦσαν 20 ἕως 30% ἐπὶ τῶν μισθῶν, ἡ τότε Κυβέρνησις, δηλαδὴ ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου, τὰς ἀνεβίβασαν εἰς 70 ἕως 80% ἐπὶ τῶν μισθῶν. (Χειροκροτήματα).

§54Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Δὲν διεφώνησα πρὸς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον... (δὲν ἠκούσθη).

§55Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν δὲν διαφωνῆτε, εἶναι περιττὸν νὰ διακόπτετε.

§56Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Διατὶ δὲν τὰ ἐδώσατε σεῖς, ἐπὶ ἕξ ἔτη;

§57Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἦτο τὸ Διάταγμα τοῦ 1935. Τὸ Διάταγμα ἐθέσπισεν, ὅτι 85% εἶναι μέχρι 4 χιλ. Τότε ηὐξήθησαν αἱ ἀποδοχαὶ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ἀξιωματικῶν.

§58Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Λάθος κάμνετε.

§59Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Πρόκειται περὶ δύο αὐξήσεων τελείως χωριστῶν καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ ἀντιληφθῶμεν αὐτό. Ἄλλη εἶναι ἡ αὔξησις, ἡ ἐπερχομένη συνετείᾳ τῆς αὐξήσεως τῶν βασικῶν μισθῶν τῶν ὑπαλλήλων καὶ ἄλλη εἶναι ἡ αὔξησις, διὰ τὴν ὁποίαν καυχῶνται καὶ θὰ καυχῶνται τὰ Κόμματα τοῦ Κέντρου καί, ἡ ὁποία ἐπῆλθε διότι, ἀντὶ 20 ἕως 30% ἐπὶ τῶν μισθῶν, τὸ ποσοστὸν ἀνῆλθεν εἰς 70 ἕως 80%. Καὶ δὲν πρόκειται περὶ διαφορᾶς 50–60%, ἀλλά, ὅταν τὸ 20% γίνῃ 80%, πρόκειται περὶ τριπλασιασμοῦ, δηλαδὴ περὶ αὐξήσεως 300%. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι τόσον ἁπλοῦν τὸ πρᾶγμα, ὥστε δὲν ἀξίζει τὸν κόπον νὰ ἐπιμείνω ἐν προκειμένῳ, ἀλλά, ἐπειδὴ εἶναι ἀνάγκη ἐπὶ τέλους νὰ ἀποσαφηνισθοῦν καὶ ὡρισμένα ἄλλα ζητήματα καὶ ἐπειδὴ ἐγένετο ὁ λόγος περὶ ἑκατομμυρίων δολλαρίων καὶ Ἀμερικανικῆς βοηθείας, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω συμπληρωματικῶς ὡρισμένους ἀριθμούς, μὲ τὴν παράκλησιν νὰ σημειωθοῦν ἀπὸ τοὺς κ. κ. πρακτικογράφους μὲ ἀκρίβειαν. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ κάμω μίαν παρένθεσιν καὶ νὰ εἴπω, ὅτι ἐζήτησα ἀπὸ τὰς Ὑπηρεσίας τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου νὰ μοῦ δοθοῦν ὡρισμένα στοιχεῖα, ἀλλ’ ἐνῷ αἱ Ὑπηρεσίαι ἐπροθυμοποιήθησαν κατ’ ἀρχὰς παρ’ ὅλον ὅτι παρῆλθε μία ἑβδομάς, δὲν μοῦ ἐδόθησαν. Θὰ ἤθελον νὰ γνωρίζω.....

§60Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Χθὲς μοῦ ἀνέφερον αἱ Ὑπηρεσίαι, ὅτι ἀπηυθύνθητε πρὸς αὐτάς, ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Ὑπουργοῦ. Νομίζω ὅτι σεῖς, παλαιὸς Ὑπουργός, παλαιότερος κοινοβουλευτικός, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀγνοῆτε τὸν Ὑπουργὸν καὶ νὰ ἀπευθύνεσθε εἰς τὰς Ὑπηρεσίας. Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶναι προθυμότατος καὶ δίδει ἑκάστοτε ἐντολὴν νὰ σᾶς παρέχωνται οἱαδήποτε στοιχεῖα.

§61Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Τοῦτο πρώτην φορὰν ἀκούεται.

§62Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Σοβαρῶς τὰ λέγετε αὐτά;

§63Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Συγχαίρω τὸν κ. Ὑπουργὸν διὰ τὸ θάρρος του.

§64Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ζητήσατε, ὅπως μοῦ εἶπεν ὁ κ. Τράκας, στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχουν δημοσιευθῆ εἰς τὰ ἔντυπα τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν. Διατί, ἑπομένως, ἀπευθύνεσθε εἰς τὰς Ὑπηρεσίας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἄλλας καθημερινὰς ἀπασχολήσεις;

§65Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα εἶναι ἐκτάκτου σπουδαιότητος καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ διευκρινισθῇ. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν δὲν ἔχει στοιχεῖα ἀπόρρητα. Οὐδὲν στοιχεῖον τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν εἶναι ἀπόρρητον. Τὰ στοιχεῖα τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν εἶναι προσιτὰ εἰς πάντα πολίτην καὶ κατὰ μείζονα λόγον εἰς ἕνα βουλευτήν. Ὁ κ. Ὑπουργός, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ ἐξαρτήσῃ τὴν παροχὴν πληροφοριῶν ἀπὸ τὴν ἰδικήν του ἄδειαν, συγχέει τὰ μυστικὰ κονδύλια ὡρισμένων Ὑπουργείων, ἢ τῆς ΚΥΠ, μὲ τὰ στοιχεῖα τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν.

§66Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀγνοοῦνται οἱ Ὑπουργοὶ καὶ νὰ ἀπευθύνωνται οἰκογενειακῶς πρὸς τὰς Ὑπηρεσίας.

§67Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ λέγετε αὐτό.

§68Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἀνεπάρκεια τῆς ὀργανώσεως τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν — τῆς μηχανοργανώσεως — εἶναι ἡ αἰτία, διὰ τὴν ὁποίαν καταφεύγομεν εἰς τὰς Ὑπηρεσίας πρὸς παροχὴν πληροφοριῶν. Εἰς ὅλον τὸν κόσμον, εἰς ὅλας τὰς Εὐρωπαϊκὰς ἐξειλιγμένας χώρας, τὰ στοιχεῖα τὰ οἰκονομικά, τυπώνονται καὶ εἶναι προσιτὰ ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν. Εἰς τὰς χώρας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης καὶ τὴν Ἀμερικήν, αἱ εἰσπράξεις τοῦ Δημοσίου εἶναι γνωσταί, μέχρι καὶ τῆς προηγουμένης ἡμέρας. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν εἶναι δυνατόν, ὅταν ἐγὼ μεταβαίνω εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, πρώην συνάδελφός σας, διὰ νὰ λάβω στοιχεῖα περὶ τῆς πορείας τῶν εἰσπράξεων, νὰ ἐξαρτᾶτε τὴν παροχὴν τῶν πληροφοριῶν, ἀπὸ ἄδειαν ἰδικήν σας.

§69Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Εἶναι ἀπαράδεκτον, ὅμως, νὰ ἀπευθύνεσθε εἰς τὰς Ὑπηρεσίας κατὰ τρόπον φιλικόν.

§70Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ποῦ τὸ εὑρήκατε γραμμένο αὐτό; (Διαμαρτυρίαι — θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§71Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτὸ εἶναι πρωτάκουστον πρᾶγμα.

§72Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν ἔχει δίκαιον. Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Κωστόπουλος, ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ἐζήτησε στοιχεῖα ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν, ὁ κ. Ὑπουργὸς...

§73Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν εἶχεν γνῶσιν.

§74Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. .. ὤφειλε, ὅταν εἰδοποιήθη ἀπὸ τὰς Ὑπηρεσίας, νὰ δώσῃ ἐντολὴν νὰ παρασχεθοῦν τὰ στοιχεῖα...

§75Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν ἠρνήθην.

§76Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ἀρνηθῆτε;

§77Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἔχω ἀπόλυτον.

§78Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Δὲν εἶσθε ἐν τάξει καὶ ἀπὸ ἀπόψεως συναδελφότητος.

§79Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἐρωτῶ, κύριε Κωστόπουλε, νὰ μοῦ εἴπητε εὐθέως, ἐζητήσατε ποτὲ στοιχεῖα ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν καὶ ἠρνήθη; Πρὸς Θεοῦ.

§80Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, κατάστασιν θὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Ὑπουργόν;

§81Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Εἶναι ἀπόρρητα, ἢ δὲν εἶναι; Παραβιάζετε μίαν παγίαν παράδοσιν.

§82Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Δηλῶ ἐπισήμως ἐνώπιον τοῦ Σώματος, ὅτι εἰς οὐδένα ἀρνοῦμαι στοιχεῖα, πάντοτε μὲ προθυμίαν τὰ παρέχω, ἀλλὰ δὲν δέχομαι νὰ ἀγνοῆται ὁ Ὑπουργὸς καὶ νὰ ζητοῦνται καὶ λαμβάνωνται κατὰ τρόπον ἐνδοοικογενειακόν.

§83Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Τότε πᾶς πολίτης, ὁ ὁποῖος θὰ ζητῇ στοιχεῖα, θὰ ἔρχεται εἰς σᾶς; Φαντασθῆτε, ὅτι ὅλοι οἱ πολῖται, θὰ ἔρχωνται δι’ ὑμῶν, διὰ νὰ πάρουν πληροφορίας. Εἶναι λογικὰ πράγματα αὐτά;

§84Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Εἶναι λογικὸν αὐτὸ ποὺ ἔκαμεν ὁ κ. συνάδελφος;

§85Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα δὲν ἀνάγεται εἰς τὸ ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἀρνῆται νὰ δώσῃ στοιχεῖα εἰς βουλευτάς. Τὸ θέμα εἶναι εὐρύτερον. Ἔλαβον δὲ τὸν λόγον, διὰ νὰ ὑπογραμμίσω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, καὶ νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἐπὶ τοῦ σφάλματος εἰς τὸ ὁποῖον κατωλίσθησε, διότι ἡ δήλωσίς του, ὅτι ὁ βουλευτὴς ὁ ζητῶν στοιχεῖα ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀπευθύνεται εἰς τοὺς ὑπαλλήλους ἀλλὰ πρέπει νὰ ἀπευθύνεται εἰς τὸν Ὑπουργόν, ἡ δήλωσις αὐτὴ εἶναι δήλωσις τὸ ὀλιγώτερον καταπληκτική.

§86Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Τί λέγετε;

§87Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Ἔχετε τὴν ὑπομονὴν νὰ ἀκούσητε. Ἐπαναλαμβάνω, λοιπόν, τὸν χαρακτηρισμόν, ὅτι ἡ δήλωσίς σας εἶναι τὸ ὀλιγώτερον καταπληκτική, διότι εἰς χώραν δημοκρατουμένην, ὅπου τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν δαπανᾷ τὰς εἰσπράξεις τῶν πολιτῶν του, ἔχει δικαίωμα, ὄχι μόνον ἕκαστος βουλευτής, ὄχι ἁπλῶς ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Κόμματος, ἀλλὰ καὶ ἕκαστος πολίτης νὰ ἀπευθύνεται εἰς τὰς δημοσίας Ὑπηρεσίας καὶ νὰ τοῦ δίδουν τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἀπόρρητα. Καὶ ἀπόρρητα δὲν εἶναι τὰ στοιχεῖα τῶν δαπανῶν τῶν τακτικῶν καὶ τῶν συνήθων τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ὀφείλει μάλιστα ὁ κ. Ὑπουργός, ὅπως καὶ αἱ Ὑπηρεσίαι του, ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ εἰς τὸν πολίτην ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει τόσον ἐνδιαφέρον, νὰ παρακολουθῇ πῶς διατίθενται τὰ δημόσια ἔξοδα, εἰς τὰ ὁποῖα εἰσφέρει ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Θὰ παρεκάλουν, λοιπόν, τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἄλλην μίαν φορὰν τὸ θέμα, διὰ νὰ ἀντιληφθῇ εἰς ποῖον ὀλίσθημα ἀφέθη νὰ καταπέσῃ, ὑποστηρίζων, ὅτι εἶναι δικαίωμα τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἀρνῆται, ἢ νὰ συγκατατίθεται εἰς χορήγησιν πληροφοριῶν, σχετικῶς μὲ τὰς δημοσίας δαπάνας.

§88Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Κύριε Πρόεδρε, νὰ ἀπαντήσω. Ἀπαντῶ, διότι δημιουργεῖται ἐντυπωσιακὸν θέμα, ἄνευ βάσεων. Πρῶτα–πρῶτα, τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν ἐνημερώνει καὶ τὴν Βουλὴν καὶ ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν διὰ τῆς δημοσιεύσεως τῶν στοιχείων ἐπὶ τῆς κινήσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν. Δεύτερον, ὁ Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν εἶναι εἰς τὴν διάθεσιν παντὸς πολίτου καὶ ἰδιαιτέρως τῶν βουλευτῶν καὶ δίδει ἐντολὰς πρὸς τὰς Ὑπηρεσίας του, διὰ τὴν παροχὴν πάσης πληροφορίας. Ἀλλὰ ἀγνοούμενος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἀμυνθῇ.

§89Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Πᾶς πολίτης, λοιπόν, πρέπει νὰ ἀποτείνεται εἰς σᾶς;

§90Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἔπρεπε νὰ ἔχουν τὴν πρωτοβουλίαν καὶ οἱ ὑπάλληλοι.

§91Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, νομίζω, ὅτι ἐξ ἑνὸς εἰδικοῦ θέματος, ἤχθητε νὰ καθιερώσητε ἀρχήν, ἡ ὁποία πραγματικῶς κατὰ βάθος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι πιστευτὴ ἀπὸ σᾶς, ὡς ἐκπρόσωπον μιᾶς Δημοκρατικῆς Κυβερνήσεως. Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι πιθανώτατα ἀλλοῦ ἠθέλατε νὰ θέσητε τὸ ζήτημα, ὄχι ὅτι — πολὺ περισσότερον οἱ βουλευταὶ — οἱ πολῖται δὲν δικαιοῦνται νὰ ζητοῦν στοιχεῖα, ἀλλά, ὅτι — θέλετε νὰ εἴπητε εἰς τοὺς ὑπαλλήλους σας — ὅταν σᾶς ζητοῦν στοιχεῖα, θὰ ἐρωτᾶτε ἐμένα. Δὲν ἔχει ὑποχρέωσιν ὁ πολίτης νὰ ἀπευθύνεται εἰς τὸν Ὑπουργόν, σεῖς ἠμπορεῖτε νὰ δώσητε ἐντολὰς εἰς τοὺς ὑπαλλήλους σας, νὰ παράσχουν στοιχεῖα, αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ συζητηθῇ. Ἀλλὰ τὸ ἄλλο, κύριε Ὑπουργέ, τὸ ὁποῖον προσπαθεῖτε νὰ θέσητε ὡς ἀρχήν, ὅτι πρέπει νὰ ἀπευθύνωνται δι’ ὑμῶν οἱ κύριοι βουλευταί, διὰ νὰ λαμβάνουν πληροφορίας, νομίζω ὅτι ἡ ἔννοια τῶν λόγων μας εἶναι ὀρθοτέρα ὡς τὴν διατυπώνω καὶ ὄχι αὐτὴ τὴν ὁποίαν θέλετε νὰ ἀποδώσητε σεῖς.

§92Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κύριος Ὑπουργός, συνεχίζει τὴν πολιτικὴν τῆς ἀσαφείας καὶ διακυμάνσεως, τὴν ὁποίαν ἠκολούθησε καὶ κατὰ τὴν προχθεσινὴν συζήτησιν.

§93Ι. ΠΑΠΑΡΤΕΜΙΟΥ. Τὸ ὑποβαλλόμενον αἴτημα ὑπὸ τοῦ οἱουδήποτε βουλευτοῦ, λύεται ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας καθ’ ὃν τρόπον καθορίζεται. Τὸ αἴτημα, ὅμως, τοῦ βουλευτοῦ τοῦ περιβεβλημένου μὲ ἰδιάζουσαν ἰδιότητα, τυγχάνει ἰδιαιτέρας προσοχῆς καὶ μερίμνης. Καὶ ὁ τρόπος ποὺ κατατίθενται τὰ ἔγγραφα καὶ αἱ πάσης φύσεως ἴσως πληροφορίαι, ἀπευθύνονται πρὸς τὴν Βουλήν, ὥστε νὰ λάβῃ γνῶσιν καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ νὰ καλύψῃ τὴν ηὐξημένην ἰδιότητα τοῦ βουλευτοῦ καὶ ὄχι τοῦ ἁπλοῦ βουλευτοῦ. Ὁ πολίτης ἀπευθύνεται πρὸς τὰς δημοσίας Ὑπηρεσίας, ἀπὸ τὰς ὁποίας λαμβάνει πληροφορίας περιωρισμένης ἴσως ἐκτάσεως. Ὁ πολίτης, ὅμως ὁ περιβεβλημένος μὲ μείζονος ἐκτάσεως ἰδιότητα τυγχάνει περισσοτέρας προσοχῆς, καὶ δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ λαμβάνῃ γνῶσιν ὁ ἐκπρόσωπος, ὁ Κοινοβουλευτικός, ὁ Ὑπουργός.

§94Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὁ κύριος Ὑπουργὸς εὑρίσκεται μέσα εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν συγχύσεως καὶ ἀσαφείας, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρέθη τὴν παρελθοῦσαν ἑβδομάδα ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, διότι δικαιολογῶν τὴν ἀπαγόρευσίν του πρὸς τὰς Ὑπηρεσίας, νὰ μοῦ χορηγηθοῦν στοιχεῖα, εἶπε δύο ἀντιφατικὰ πράγματα. Τὸ πρῶτον ὅτι δὲν εἶναι κατὰ τὴν ἀντίληψίν του ἐπιτετραμμένον, νὰ λαμβάνουν οἱ βουλευταὶ στοιχεῖα ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Ὑπουργοῦ. Τὸ δεύτερον καὶ ἀντιφατικὸν εἶναι ἡ περαιτέρω δήλωσίς του ὅτι αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἔχουν δημοσιευθῆ, καὶ ἑπομένως δὲν χρειάζεται νὰ προσθέτωμεν νέους κόπους εἰς τὰς ἤδη βεβαρημένας Ὑπηρεσίας. Δὲν ἠξεύρω, ἐὰν ὁ κύριος Ὑπουργός, σοβαρῶς ἐπικαλῆται τὸ πρῶτον, ἢ τὸ δεύτερον. Ἔχει τὸ δικαίωμα, νὰ ἐπικαλῆται ὅ,τι δήποτε. Ἀλλὰ τὸ γεγονὸς εἶναι, ὅτι οὐδέποτε μετέβην φιλικῶς πρὸς τὰς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, ποὺ ἀποτείνομαι εἰς τὸν Διευθυντήν του, χωρὶς ποτὲ νὰ ἐνοχληθῇ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐχρειάζετο νὰ ἔλθῃ ἡ σειρὰ τοῦ σημερινοῦ Ὑπουργοῦ, διὰ νὰ ἐνοχληθῇ οὗτος καὶ μάλιστα συζητουμένου τοῦ νομοσχεδίου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶχε χρέος, νὰ παράσχῃ πᾶν διαφωτιστικὸν στοιχεῖον εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Εἰς τὸν ἁρμόδιον Διευθυντήν σας εἶπα, κύριε Ὑπουργέ, νὰ μοῦ ἑτοιμάσῃ τὰ στοιχεῖα καὶ νὰ ζητήσῃ τὴν συγκατάθεσίν σας. Γνωρίζω τὰς κοινοβουλευτικὰς ἀρχάς, διότι ἔχω τὸ θλιβερὸν προνόμιον, νὰ εὑρίσκωμαι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν εἴκοσι πέντε ἔτη πρὶν ὑμεῖς νὰ εἰσέλθητε. Ἀφοῦ ἐζήτησα τὰ στοιχεῖα, κατόπιν συγκαταθέσεώς σας, παραδόξως αἱ ὑπηρεσίαι σας ἀπὸ προχθὲς ἀρνοῦνται νὰ μοῦ ἀπαντήσουν εἰς τὸ τηλέφωνον, καὶ ἀρνοῦνται οἱανδήποτε ἐπαφήν. Ἐνόμισα, ὅτι ἐπρόκειτο περὶ κακῆς διαγωγῆς τῶν ὑπηρεσιῶν. Χαίρω, διότι ἀναλαμβάνετε τὴν εὐθύνην τῆς ἀνοικείου καὶ ἀντικοινοβουλευτικῆς αὐτῆς πράξεως. Θὰ πρέπει, νὰ ἐπανεκλεγῆτε εἰς τὴν προσεχῆ Βουλήν, διὰ νὰ μάθετε κατὰ ποῖον τρόπον ἄλλοι Ὑπουργοί, ἀντιμετωπίζουν τὰς αἰτήσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως.

§95Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ὄχι μόνον ἄλλος Ὑπουργός, ἀλλὰ καὶ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, κ. Θηβαῖος, ὁ ὁποῖος ὅταν ἐπληροφορήθη κάποτε, ὅτι εὑρισκόμην εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ στοιχεῖα, ὄχι μόνον διέταξε, χωρὶς νὰ τὸ ζητήσω, νὰ μοῦ παρασχεθοῦν πάσης φύσεως πληροφορίαι, ἀλλὰ μοῦ εἶπεν ἐὰν χρειάζωμαι δωμάτιον, γραμματέα καὶ τηλέφωνον, νὰ τεθοῦν εἰς τὴν διάθεσίν μου.

§96Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Τὸ ἴδιον θὰ συνέβαινε καὶ μὲ τὸν κ. Κωστόπουλον, καὶ μὲ οἱονδήποτε ἄλλον κύριον συνάδελφον. Δὲν ἔλαβον κἂν γνῶσιν τῆς παρουσίας του εἰς τὸ Ὑπουργεῖον.

§97Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Πῶς δὲν ἐλάβατε γνῶσιν; Ἀφοῦ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας αἱ Ὑπηρεσίαι σας δὲν μοῦ ἀπαντοῦν εἰς τὸ τηλέφωνον.

§98Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Σήμερον ἔλαβον γνῶσιν.

§99Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Πρώτην φορὰν μοῦ συνέβη, νὰ καλῶ εἰς ὅλα τὰ τηλέφωνα τὰς Ὑπηρεσίας σας, καὶ ν’ ἀναγνωρίζω τὴν φωνὴν τοῦ Διευθυντοῦ εἰς τὸ τηλέφωνον, καὶ ὅταν λέγω τὸ ὄνομά μου, νὰ μοῦ λέγῃ, ὅτι δὲν εἶναι ἐκεῖ. Σᾶς ἀνέφερον αἱ Ὑπηρεσίαι σας. Ἐγὼ δὲν ἐπῆγα κρυφὰ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον. Ἐγὼ ἐζήτησα ἀπὸ τὰς Ὑπηρεσίας σας τὰ στοιχεῖα, συστήσας, μάλιστα, νὰ μοῦ δοθοῦν, ἀφοῦ ζητηθῇ ἡ συγκατάθεσίς σας. Πάντως σᾶς πληροφορῶ ὅτι δὲν ἔχομεν ἀνάγκην, κύριε Ὑπουργέ, ἀπὸ τὰ στοιχεῖα σας. Δικαιοῦσθε νὰ ἔχετε τὰς Ὑπηρεσίας σας, αἱ ὁποῖαι νὰ σᾶς ἑτοιμάζουν καταστάσεις, καὶ ὅταν ἡ Ἀξιωματικὴ Ἀντιπολίτευσις τολμᾷ, νὰ ζητήσῃ ἓν ψιχίον ἀπὸ τὰ στοιχεῖα αὐτά, δικαιοῦσθε νὰ τὴν παραπέμπετε εἰς τὰ δημοσιευθέντα στοιχεῖα. Θὰ ἔλθῃ, ὅμως, κἄποτε ἡ ὥρα, ποὺ δὲν θὰ κάθησθε εἰς τὰ Ὑπουργικὰ ἑδώλια, καὶ τότε θὰ λάβετε ἕνα καλὸ μάθημα, ὅσον ἀφορᾷ τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ φέρεται πρὸς τὴν Ἀντιπολίτευσιν.

§100Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Τὰ περισσότερα στοιχεῖα τὰ γνωρίζετε.

§101Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐλέχθησαν πολλὰ περὶ τῶν δολλαρίων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἠδύναντο νὰ διαθέσουν Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου, εἰς τρόπον ὥστε, νὰ αὐξήσουν τὰς συντάξεις περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι τὰς ηὔξησαν, δηλαδὴ περισσότερον ἀπὸ 300%. Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τὰ ἐξ Ἑλληνικῶν πηγῶν ἔσοδα τοῦ Δημοσίου ἀνήρχοντο εἰς 3.688 ἑκατομ., ἔναντι συνόλου ἐξόδων 5.450 ἑκατομ. Ἑπομένως ὅταν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου, ἡ πρώτη, ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἐξουσίαν μόνον τὰ 68% τῶν ἐξόδων ἐκαλύπτοντο ἀπὸ ἔσοδα Ἑλληνικά. Τὰ ὑπόλοιπα ἐκαλύπτοντο ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν. Καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ ἐπιμονὴ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως, ὅπως τὰ χρήματα τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας διατεθοῦν ἀποκλειστικῶς εἰς παραγωγικοὺς καὶ ὄχι καταναλωτικοὺς σκοπούς. Θὰ πρέπει ἑπομένως, νὰ ὑπάρχῃ πλήρης σύγχυσις καὶ ἄγνοια τῶν τότε συνθηκῶν, διὰ νὰ εἶναι δυνατόν, νὰ διατυπωθῇ αὐτὸς ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι ἡ τότε Κυβέρνησις εἶχε τὴν εὐχέρειαν τὰ χρήματα τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας νὰ τὰ διαθέσῃ ὑπὲρ τῆς αὐξήσεως τῶν συντάξεων. Ἀντιθέτως ἡ τότε Κυβέρνησις εἰσέπραττε μὲν τὰ χρήματα τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἀλλὰ μὲ τὴν ρητὴν ἀπαγόρευσιν τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως, νὰ τὰ χρησιμοποιήσῃ δι’ ἄλλους σκοποὺς πέραν τῶν καθαρῶς παραγωγικῶν σκοπῶν. Μὴ λησμονῶμεν ἐπὶ πλέον, ὅτι τότε εἶχε τελειώσει ὁ ἐμφύλιος πόλεμος, καὶ ἦσαν ἄπειρα τὰ προβλήματα στοιχειώδους ἀντιμετωπίσεως καὶ τῶν μεγάλων ἀναγκῶν τοῦ πληθυσμοῦ. Ἔναντι τοῦ 68% καλύψεως τῶν ἐξόδων ἀπὸ Ἑλληνικὰ ἔσοδα, ποῖον εἶναι τὸ ποσοστὸν τὸ σημερινόν; Διὰ μὲν τὸ ἔτος 1955–56, δηλαδὴ διὰ τὸ δεκαοκτάμηνον εἰς ἔξοδα 17.089.000.000, ἔχομεν Ἑλληνικὰ ἔσοδα 16.619.000.000, δηλαδὴ ἔχομεν τὸ 97%. Διὰ τὸ 1957 εἶναι περιττόν, νὰ σᾶς ἐπαναλάβω τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους πρὸ ὀλίγων ἑβδομάδων ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, τόσον ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος κ. Μαῦρος, ὅσον καὶ ἐγώ, ἀνεφέραμεν, καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους προκύπτει, ὅτι ἐδημιουργήθησαν ὑπερέσοδα, ἄνω τῶν 2.000.000.000, τὰ ὁποῖα διετέθησαν ἀποκλειστικῶς διὰ καταναλωτικοὺς σκοπούς, δηλαδὴ στρατιωτικὰς δαπάνας αὐξήσεις τῶν ἄλλων Ὑπουργείων καὶ οὔτε μίαν πεντάρα δι’ αὐξήσεις τῶν συντάξεων. Αὐτοὶ εἶναι οἱ γενικοὶ ἀριθμοὶ ἐντὸς τῶν ὁποίων εἶναι ἐπιτετραμμένη οἱαδήποτε σύγκρισις μεταξὺ τῆς πολιτείας τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου καὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ καὶ πέραν τούτου τὸ σύνολον τοῦ ποσοῦ τῶν συντάξεων εὑρίσκεται σήμερον εἰς μικροτέραν ἀναλογίαν πρὸς τὸ σύνολον τῶν ἐξόδων. Ὡς εἶναι γνωστὸν αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου διὰ δύο νομοθετημάτων τοῦ 1950 καὶ 1951 ἔκαμαν τὴν οὐσιώδη αὔξησιν τῶν συντάξεων, περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησα πρὸ ὀλίγου. Ἡ πολιτικὴ αὕτη διεμορφώθη τελικῶς εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ 1952 ἕως 1953 ὁπότε εἴχομεν ἐπὶ συνόλου ἐξόδων 6.604 ἑκατομμυρίων 944 ἑκατομ. διὰ συντάξεις, δηλαδὴ ποσοστὸν 14,3%. Ἀντιθέτως, σήμερον, εἰς τὸ δεκαοκτάμηνον 1955–56 ἔχομεν τὸ 13%. Ἑπομένως ἡ Κυβέρνησις ἡ σημερινὴ ὄχι μόνον δὲν ἐτήρησεν τὴν ἀναλογίαν συμμετοχῆς τῶν συντάξεων ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν ἐξόδων, ἀλλὰ τὴν ἐμείωσεν κατὰ 1½% ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους ἤθελον νὰ ἐκθέσω εἰς ὑμᾶς, ἀριθμοὶ ἀναμφισβήτητοι. Οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ παρ’ ὅλον ὅτι δὲν προέρχονται ἀπὸ τὰς Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν εἶναι ἀκριβεῖς καὶ ἠλεγμένοι.

§102Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Εἶναι τὰ ἴδια τὰ στοιχεῖα, κύριε συνάδελφε.

§103Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Τὰ ἴδια, κύριε Ὑπουργέ, ἀλλὰ ἐγὼ ἐξενύκτισα χθὲς ἀναδιφῶν τοὺς Προϋπολογισμοὺς διὰ νὰ τὰ συγκεντρώσω, ἐνῷ σεῖς εἴπατε εἰς τὰς Ὑπηρεσίας σας νὰ σᾶς τὰ ἑτοιμάσουν, ἀρνηθέντες εἰς ἐμὲ τὴν στοιχειώδη διευκόλυνσιν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, οἱ ἀριθμοὶ εἶναι ἀριθμοὶ διὰ τοὺς ὁποίους, δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ οὐδεμία ἀμφισβήτησις. Καὶ ἀποδεικνύουν τὴν διαφορὰν μεταξὺ τῆς πολιτείας τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου καὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. Ἐκεῖνο, ὅμως, τὸ ὁποῖον καθιστᾷ ὄχι στενόχωρον ἀλλὰ ἀξιολύπητον τὴν σήμερον ἀσκουμένην πολιτικήν, εἶναι ὅτι εἰς τὴν βεβαίαν ὑπεραπόδοσιν κατὰ 2.000 ἑκατομ. δρχ. τοῦ λήξαντος Προϋπολογισμοῦ, ἡ ὁποία θὰ συνεχισθῇ καὶ κατὰ τὸ 1958, λόγῳ καὶ ἐσκεμμένης ἀποκρύψεως τῶν ἐσόδων, οὐδεμία πρόβλεψις γίνεται ἐντὸς τοῦ καταρτισθέντος Προϋπολογισμοῦ περὶ αὐξήσεως τῶν συντάξεων. Ἐπὶ πλέον ἔχομεν καὶ ὁμολογίαν καὶ βεβαίωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν καταβάλλει οὐδεμίαν μέριμναν διὰ τὴν αὔξησιν τῶν συντάξεων, ἀλλὰ μόνον ὁμιλεῖ περὶ παραγωγικῶν ἔργων, τὰ ὁποῖα μένει νὰ ἴδωμεν πότε θὰ ἐκτελεσθοῦν καὶ αὐτά. (Χειροκροτήματα).

§104Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ λάβω θέσιν ἐπὶ τοῦ ἐπιμάχου θέματος ὄχι τοῦ παρεμπεσόντος, ἀλλὰ τοῦ κυρίου, ἀπὸ τῆς θέσεώς μου, διότι ὀλίγας λέξεις ἔχω νὰ εἴπω.

§105Ν. ΙΝΤΖΕΣ. Καὶ ἐπὶ τοῦ παρεμπεσόντος, κύριε Πρόεδρε.

§106Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε καὶ κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἄλλοτε εἶχον τὴν εὐκαιρίαν καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ κατὰ τὰς παραμονὰς τῶν ἑορτῶν, ὅταν συνεζητήθη τὸ δῶρον διὰ τοὺς συνταξιούχους νὰ ἐπισημάνω τὴν ἀνάγκην, ὅπως ἡ Κυβέρνησις ἀχθῇ τὸ ταχύτερον εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ καταργήσῃ ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸ 10%, τὴν φορολογίαν ἡ ὁποία ἔχει ἐπιβληθῆ εἰς τὰς συντάξεις, ἀφ’ ἑτέρου δὲ καὶ κυρίως ὅπως ἐπαναφέρῃ εἰς ἰσχὺν τὴν παλαιὰν διάταξιν περὶ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Εἶμαι βέβαιος ὅτι τὴν ἄποψιν αὐτὴν εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἀλλὰ καὶ ἡ Κυβερνητικὴ παράταξις πιστεύει, εἶμαι βέβαιος ὅτι συμμερίζεται ἠθικῶς καὶ ἡ Κυβέρνησις, εἰδικώτερον δὲ καὶ ὁ ἁρμόδιος κ. Ὑπουργός. Πράγματι, ὅμως, ἀπορῶ, πῶς ἐνῷ ὅλοι πιστεύομεν εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν πραγμάτων ὡς πρὸς τὰ δύο αὐτὰ οὐσιώδη θέματα, πῶς λέγω, δὲν φθάνει ἡ Κυβέρνησις ἂν ὄχι εἰς τὴν ἄμεσον ἱκανοποίησιν αὐτοῦ τοῦ γενικοῦ αἰτήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, διότι εἶμαι βέβαιος ὅτι πᾶς Ἕλλην γνωρίζων τὸ θέμα θὰ συνεφώνει καὶ τὸ γνωρίζουν ἀσφαλῶς αὐτοὶ οὗτοι οἱ συνταξιοῦχοι καὶ ἅπαντες οἱ συγγενεῖς καὶ φίλοι των, πῶς δὲν προβαίνει ἡ Κυβέρνησις ἔστω καὶ εἰς κλιμακωτὴν ἐν χρόνῳ τὸν ὁποῖον θὰ ἠμποροῦσε νὰ καθορίσῃ, ἱκανοποίησιν, τῶν δύο αὐτῶν αἰτημάτων. Δὲν πρόκειται νὰ ἐξετάσω, κύριε Πρόεδρε, καὶ ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ὑπάρχουν εὐθύναι βαρύνουσαι τὰς προηγουμένας Κυβερνήσεις. Βεβαίως ὑπάρχουν. Καὶ ἐγὼ μετεῖχον Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία δὲν ἐπέλυσε τὸ ζήτημα, ὡς ἐκ τούτου δὲν ἔχω φυσικὰ τὸ δικαίωμα νὰ κατηγορῶ περὶ αὐτοῦ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰδικώτερον τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, διότι δὲν τὸ ἔχει ἀκόμη ἐπιλύσει, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι, πολλῶν ἐτῶν παρερχομένων κατὰ τρόπον ὁ ὁποῖος εἶναι θεμελιωτικὸς τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, δίδεται μεγαλυτέρα εὐχέρεια διὰ τὴν ἱκανοποίησιν αὐτῶν τῶν δύο αἰτημάτων. Μεγαλυτέρα εἶναι σήμερον ἡ εὐχέρεια διὰ τὴν ἱκανοποίησιν αὐτῶν παρ’ ὅ,τι ἦτο τὸ 1953– 1954 ἢ καὶ ἀκόμη τὸ 1955–56. Ὁ ἐφετεινὸς Προϋπολογισμός, ἢ μᾶλλον ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ λήξαντος ἔτους, εἶναι Προϋπολογισμός, ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύει ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ὡραίαν αὐτὴν ἀπόφασιν τῆς ἱκανοποιήσεως τῶν δύο τούτων αἰτημάτων. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς οἱασδήποτε εὐθύνας τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων εἶπον, ὅτι δὲν πρόκειται τώρα αὗται νὰ ἐξετασθοῦν. Εὑρίσκω πάντως ὅτι ἐν πολλοῖς εἶχε δίκαιον ὁ κ. Κωστόπουλος, ἀναπτύξας τὴν ἄποψιν, ὅτι ἐν ἔτει 1951 ἐγένετο αὔξησις τῶν ποσοστῶν οὐσιώδης καὶ ἐνόμισεν ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη, εἰς περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἀκόμη τὰ δημόσια οἰκονομικὰ δὲν εἶχον ἐξυγιανθῆ, ὡς ἔχουν σήμερον ἐξυγιανθῆ, ὅτι ἔπρεπε αὐτὴν τὴν αὔξησιν ἡ ὁποία ἀπετέλει μίαν μόνιμον πλέον κατάστασιν νὰ τὴν ἀντισταθμίσῃ προσωρινῶς, ὅπως εἶπε κάποτε ὁ συναρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων κ. Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος ἦτο τότε Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, νὰ τὴν ἀντισταθμίσῃ μὲ τὴν κατάργησιν τῶν πολεμικῶν ἐτῶν καὶ τῆς γνωστῆς φορολογίας.

§107Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁμιλεῖτε περὶ ἀντισταθμίσεως διὰ τῆς καταργήσεως ὡρισμένων πολεμικῶν ἐτῶν. Ὁ ὅρος κατάργησις δὲν εἶναι ἀληθής. Πρόκειται περὶ τοῦ ἑξῆς κυρίως. Ὅπως γνωρίζετε τὰ ἔτη τῆς 35ετοῦς ὑπηρεσίας συνιστοῦν τὴν πλήρη σύνταξιν. Τὶ ἐγένετο διὰ τοῦ νόμου 1557; Τὰ μὲν ἔτη τὰ πραγματικὰ ἀνεπροσηρμόσθησαν τὰ ἄλλα δὲ τὰ πλασματικὰ ἔχασαν τὴν διατίμησιν τὴν ὁποίαν εἶχον. Δηλαδὴ ἐὰν ὑπῆρχε μία σύνταξις 800 δραχμῶν διὰ 35 ἔτη καὶ ἀναλογοῦν διὰ κάθε ἔτος 25 δραχμαί, τὰ μὲν 25 ἔτη τὰ πραγματικὰ ἀνεπροσηρμόσθησαν, τὰ δὲ ἄλλα παρέμειναν. Ἀφήσατε τὰ ἄλλα, τὰ πλασματικὰ ἔτη, εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον, εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχον, διότι ὅταν ἐγὼ προέβην εἰς αὐτὴν τὴν μεταρρύθμισιν, δὲν ἤξευρα ποῖα εἶναι τὰ πλασματικὰ ἔτη, ἐνῷ αἱ μετέπειτα Κυβερνήσεις καὶ οἱ μετέπειτα Ὑπουργοί, εἶχον ὑπ’ ὄψιν των ἀπὸ τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον ποῖα εἶναι αὐτὰ τὰ πλασματικὰ ἔτη. Ἠδύνατο νὰ κάμουν τὴν ἀναπροσαρμογὴν καὶ αὐτῶν τῶν πλασματικῶν ἐτῶν. Ὥστε ὁ ὅρος «κατάργησις» εἶναι ἕνας ἄδικος χαρακτηρισμός, ὁ ὁποῖος ἀποδίδεται εἰς τὸν συντάκτην τοῦ νόμου ἐκείνου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐντελῶς ἄδικος καὶ ὄχι ἐπιτυχής. Δὲν ἔχω τὴν ἀξίωσιν νὰ μοῦ τὸ ἀναγνωρίσητε. Τὰ μόνα ἔτη τὰ καταργηθέντα ἦσαν τὰ ἔτη τῆς ὑπηρεσίας εἰς τὰς ἀκραίας περιοχάς. Αὐτὸ τὸ ἐνόμιζον καὶ φαντάζομαι νὰ ἔχετε καὶ σεῖς τὴν αὐτὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἦτο ἕνα πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀπετέλει ἀσχημίαν διὰ τὴν νομοθεσίαν μας καὶ ἐνομίζαμεν ὅτι διὰ τοὺς ὑπηρετήσαντας εἰς τὴν Θράκην καὶ τὴν Μακεδονίαν, ἔπρεπε νὰ ὑπολογίζωμεν τὰ χρόνια διπλᾶ.

§108Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ διακοπὴ τοῦ ἀξιοτίμου ἐξ Ἠλείας κ. συναδέλφου, ὑπῆρξε διαφωτιστικὴ καὶ ἀναγκαία. Πράγματι ὑπερέβαλον καὶ ὑπερβάλομεν ὅλοι, λέγοντες, ὅτι ἐπρόκειτο περὶ καταργήσεως. Ἡ ὑπόθεσις ἔχει ἀκριβῶς ὅπως τὴν ἀνέπτυξεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Γιαννόπουλος. Θὰ συνομολογήσῃ, ὅμως, μαζύ μου, ὅτι κατ’ οὐσίαν ἐφ’ ὅσον δὲν ἐγένετο καὶ τῶν πλασματικῶν ἐτῶν ἀναπροσαρμογή, οἵα ἐγένετο τῶν λεγομένων πραγματικῶν ἐτῶν, τὰ πολεμικὰ ἔτη κατ’ οὐσίαν κατηργήθησαν, ἢ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν διατιμῶνται κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὅπως θὰ ἔπρεπε νὰ διατιμηθοῦν. Καθηλώθησαν, ὅπως πολὺ ὀρθῶς εἶπεν διακόπτων, ὁ κ. Μαῦρος, καθηλώθησαν τὰ παλαιὰ ἐκεῖνα ποσοστὰ καὶ εἶναι ἀναγκαῖον, τὸ πιστεύομεν ὅλοι, νομίζω, ἐν τῇ αἰθούσῃ αὐτῇ καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι τὸ πιστεύει καὶ ἡ Κυβέρνησις, νὰ μελετηθῇ τὸ ταχύτερον ἡ ἀναπροσαρμογὴ καὶ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, τὰ ὁποῖα δὲν πρέπει νὰ ἀποκαλῶμεν πλασματικά, διότι μειώνομεν τὴν σημασίαν, ὅταν ὁμιλοῦμεν περὶ πλασματικῶν ἐτῶν. Τὸ ἐπίπεδον τῶν πολεμικῶν ἐτῶν πρέπει νὰ εἶναι ἰσοδύναμον πρὸς τὸ ἐπίπεδον τῶν πραγματικῶν ἐτῶν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς γνωρίζει τὸ αἴτημα, καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι γνωρίζει πόσον ἠθικὴ εἶναι ἡ βάσις ἐπὶ τῆς ὁποίας στηρίζεται τὸ αἴτημα τοῦτο. Βεβαίως γνωρίζει ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τὰς ἐνδεχομένας δυσχερείας, μὲ τὰς ὁποίας εἶναι συνυφασμένη ἡ ἄμεσος ἱκανοποίησις τοῦ αἰτήματος. Ἀλλὰ πιστεύω ὅτι θὰ θελήσῃ νὰ δηλώσῃ πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι θὰ προβῇ ἡ Κυβέρνησις εἰς κλιμακωτὴν ἀναπροσαρμογὴν καὶ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, ἔστω καὶ ἂν ἡ πλήρης ἀναπροσαρμογὴ γίνῃ ἐντὸς 3 ἢ 4 ἐτῶν. Ἀρκεῖ νὰ ἀναγνωρισθῇ σήμερον ἢ αὔριον ἡ ἀνάγκη τῆς ἀναπροσαρμογῆς καὶ θεωρηθῇ τοῦτο ὡς ἀπαραίτητον, καὶ οἱ συνταξιοῦχοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κατανοήσει, εἰς ἣν περίπτωσιν τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἀμέσως, διὰ τὸ σύνολον τῶν συνταξιούχων, θὰ δεχθοῦν, εἶμαι βέβαιος, καὶ αὐτὴν τὴν μεταβατικὴν καὶ κλιμακωτὴν λύσιν, ἡ ὁποία βεβαίως θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ ἕνα ὅριον χρόνου πεπερασμένου, 3ετίαν ἢ τὸ πολὺ 4ετίαν. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀξίωσις αὐτὴ τῶν συνταξιούχων εἶναι τόσον ἱερά, ὥστε ἐθεώρησα καθῆκον μου νὰ λάβω τὸν λόγον καὶ νὰ εἴπω τὰς ὀλίγας αὐτὰς λέξεις, ἀναμένων μετὰ θετικῆς προσδοκίας ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ θελήσῃ νὰ ἐνθαρρύνῃ ὅλους μας, καὶ ἰδίως εἰς τοὺς συνταξιούχους τὴν ἐλπίδα, ὅτι τὸ αἴτημά των θὰ γίνῃ δεκτὸν καὶ θὰ πραγματοποιηθῇ. (Χειροκροτήματα).

§109Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ὁ κ. Κανελλόπουλος μὲ ἐπρόλαβε εἰς μερικὰς θέσεις, τὰς ὁποίας ἐπιθυμῶ καὶ ἐγὼ νὰ λάβω ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν ἤμην παρὼν κατὰ τὴν προηγουμένην ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου συζήτησιν. Ἤκουσα καὶ ἀνέγνωσα ὅτι ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐτέθη, ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς μὴ ἐγγραφῆς εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν οἱασδήποτε δαπάνης διὰ τὴν αὔξησιν τῶν συνταξιούχων. Εἶναι ἀκριβὲς αὐτό;

§110Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν ἐδηλώθη αὐτό. Ἐδηλώθη ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ κρίνῃ πότε θὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα τῶν ἐκκρεμῶν ὑπολοίπων αἰτημάτων.

§111Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Διότι δὲν δύνασθε σήμερον νὰ τὸ ἀντιμετωπίσητε. Ὅσα εἶπεν ὁ κ. Κανελλόπουλος νομίζω ὅτι εἶναι ἐπαρκῆ διὰ νὰ πείσουν καὶ τὸν κ. Ὑπουργὸν ὅτι ἡ θέσις τὴν ὁποίαν ἔχει λάβει ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιταχυνθῇ διὰ νὰ καλυφθῇ μία ὑποχρέωσις τοῦ Ἔθνους πρὸς τὰς οἰκογενείας ἐκείνων οἱ ὁποῖοι εἰργάσθησαν πραγματικὰ καὶ ἠνάλωσαν τὴν ζωήν των διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς Πατρίδος. Ἤκουσα ὅτι δὲν θεωρεῖται ὡς παραγωγικὴ δαπάνη αὐτὴ ἡ ὁποία θὰ διατεθῇ διὰ τοὺς συνταξιούχους. Νομίζω, κύριε Ὑπουργέ, καὶ ἐν τούτῳ εἶμαι βέβαιος, ὅτι συμμετέχετε τῆς σκέψεως αὐτῆς ὅτι ἡ δαπάνη αὐτὴ εἶναι ἀπὸ τὰς παραγωγικωτέρας δαπάνας τὰς ὁποίας δύναται νὰ κάμῃ ὁ Προϋπολογισμὸς καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ ἐμπνεύσῃ τὸν σεβασμὸν πρὸς τὴν ἐργασίαν ἡ ὁποία κατεβλήθη ἀπὸ μίαν ὁλόκληρον σειρὰν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν τὴν Πατρίδα καὶ οἱ ὁποῖοι σήμερον εὑρίσκονται εἰς μίαν μειονεκτικὴν θέσιν. Κύριε Ὑπουργέ, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἑτοίμη νὰ λάβῃ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ὑπεστήριξεν ὁ κ. Κανελλόπουλος, τὰ ὁποῖα ὑποστηρίζω καὶ ἐγώ, νομίζω ὅτι θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν περίπτωσιν τοῦ περιφήμου δώρου καὶ τὴν περίπτωσιν τῆς φορολογίας τοῦ 10%. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἐλάχιστα τὰ ὁποῖα θὰ ἠδύνατο ἡ Κυβέρνησις νὰ εἶχεν ἀποφασίσει, νὰ κλιμακωθοῦν ἐν ἀνάγκῃ, κατὰ τὴν πρότασιν τοῦ κ. Κανελλοπούλου, ὥστε νὰ κρατηθῇ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὰ δικαιώματα καὶ τὴν παραγωγικότητα τὴν ὁποίαν ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν οἱ συνταξιοῦχοι τῆς Ἑλλάδος.

§112Β. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ. Σεῖς ὑπήρξατε αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀδικήσατε τὴν τάξιν αὐτήν. Ἔρχεσθε τώρα ἐκ τῶν ὑστέρων, καὶ γίνεσθε κήρυκες.

§113Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὁ κ. Βασιλικὸς θὰ καταψηφίσῃ τὴν πρότασίν μας.

§114Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κυβερνητικὸς βουλευτής, κακίζει τὴν Κυβέρνησιν, διότι δὲν λαμβάνει μέτρα.

§115Β. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ. Δὲν κακίζω τὴν Κυβέρνησιν. Ὁ κ. Βασιλικὸς ἔχει τὸ θάρρος νὰ κάμῃ κριτικὴν ἐπάνω εἰς ἕνα θέμα, τὴν ἱερότητα τοῦ ὁποίου δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ μονοπωλήσητε σεῖς, κύριοι συνάδελφοι.

§116Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κάμνει κριτικὴν ἀντίθετον πρὸς τὴν ψῆφον τὴν ὁποίαν δίδει καὶ ἠθέλησε πρὸ ὀλίγου— ἐπιτρέψατέ μου τὴν λέξιν — νὰ ἀποτολμήσῃ νὰ ρίψῃ τὴν εὐθύνην διὰ τὴν δυστυχίαν τὴν σημερινὴν τῶν συνταξιούχων εἰς τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων.

§117ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΙΝΕΣ (Τῆς Συμπολιτεύσεως). Εἶναι γνωστὸν αὐτό.

§118Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶπεν ὁ κ. Βασιλικός, ὅτι ὁ νόμος ἐκεῖνος ἐγένετο ἐπὶ Κυβερνήσεως Φιλελευθέρων. Ναί, κύριε Πρόεδρε. Ἂς τὸ ἀκούσῃ ἡ Βουλὴ καὶ ἂς τὸ μάθῃ καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, διὰ λογαριασμὸν τοῦ ὁποίου ὁμιλοῦμεν καὶ διὰ λογαριασμὸν τοῦ ὁποίου γίνεται ὅλη αὐτὴ ἡ συζήτησις, ἂς τὸ μάθῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ὅτι ὁ νόμος αὐτός, ναί, ἐγένετο ἐπὶ Κυβερνήσεως Φιλελευθέρων καὶ Λαϊκῶν. Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν ὅλοι, ὅμως, ὅτι κάθε νόμος οἰκονομικὸς ἀντιμετωπίζει τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν τοῦ Κράτους, οἷα εἶναι κατὰ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν γίνεται ὁ νόμος. Καὶ τότε, ὅτε ἐδημοσιεύθη ὁ νόμος ἐκεῖνος διὰ τοῦ ὁποίου ἐρρυθμίζοντο αἱ συντάξεις, ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τοῦ Κράτους ἦτο τοιαύτη ὥστε δὲν ἐπέτρεπε περισσοτέραν εὔνοιαν τοῦ Κράτους πρὸς τοὺς συνταξιούχους, δὲν ἐπέτρεπεν ἐκπλήρωσιν ὅλων τῶν ὑποχρεώσεων τοῦ Κράτους πρὸς τοὺς συνταξιούχους. Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, μὲ ὑπεραπόδοσιν τῶν ἐσόδων 2.100.000.000 δραχ., εἶχε πρώτιστον καθῆκον νὰ προσέξῃ τοὺς δυστυχεῖς συνταξιούχους, ἀλλά, δυστυχῶς, παρεῖδε τοῦτο, διότι δὲν ἔχει συναίσθησιν τῆς πενίας των καὶ διότι εἶναι Κυβέρνησις τοῦ μεγάλου κεφαλαίου καὶ ἀγνοεῖ τοὺς πτωχούς. Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις μὲ ὑπερέσοδα 2.100.000.000, δὲν ἱκανοποίησε τοὺς δυστυχεῖς συνταξιούχους, ἀλλὰ ἐπροτίμησε νὰ κάμῃ ἔργα ἐπιφανειακὰ καὶ δημοκοπικά.

§119Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἔκαμε πολλὰ ἔργα ἐγγειοβελτιωτικά... (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§120Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Τὰ παιδιὰ πεθαίνουν διὰ νὰ γίνῃ ὁ δρόμος τοῦ Σουνίου, καὶ οἱ πτωχοὶ συνταξιοῦχοι θὰ ἀποθάνουν, διότι τὸ θέλει ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις. (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§121Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἡ ὕπαιθρος ἀναγεννᾶται... (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§122ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Μπακατσέλος, ἔχει τὸν λόγον.

§123Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, αἱ ὑπὸ κρίσιν προτάσεις νόμων ἀφοροῦν δύο θέματα. Τὸ ἕνα θέμα εἶναι, ἡ ἐπαναφορὰ ἡ διὰ τοῦ Ν. Δ. καταργηθεῖσα διάταξις τοῦ Κώδικος περὶ Δημοσίων Ὑπαλλήλων, ἡ ὁποία καθορίζει ἑνιαῖον τὸ ὅριον ἡλικίας τῆς ἐξόδου τῶν ὑπαλλήλων. Τὸ ἄλλο θέμα, εἶναι ἡ προσθήκη διατάξεων, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἱκανοποιηθῇ ὁ συνταξιοδοτικὸς κόσμος. Ὡς πρὸς τὸ πρῶτον θέμα, ἔχω νὰ εἴπω τὰ ἑπόμενα εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Τὸ ὅτι ὁ Ὑπαλληλικὸς Κῶδιξ ἐτροποποιήθη καὶ ἐμειώθη τὸ ὅριον ἡλικίας τῶν ὑπαλλήλων διὰ νομ. διατάγματος, ἀποδεικνύει ποίαν παράβασιν ὑπέστη τὸ ἄρθρον 35 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖον λέγει, ὅτι εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν εἰσάγονται σχέδια Ν. Δ. ρυθμίζοντα ἐξαιρετικῶς ἐπείγοντα θέματα. Καὶ ἦτο ἐξαιρετικῶς ἐπεῖγον νὰ τροποποιηθῇ τὸ ὅριον ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων μόνον διὰ νὰ ἱκανοποιηθοῦν ἄνθρωποι τῆς Κυβερνήσεως.

§124Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἦτο αἴτημα τοῦ ὑπαλληλικοῦ κόσμου.

§125Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Ὁ Κῶδιξ τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων εἶναι ἔργον εἰδικῶν καὶ Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία συνεστήθη ὑπὸ τῆς Δʹ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς καὶ ἐψηφίσθη ὡς Κῶδιξ. Καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν ἐπὶ τροχάδην νὰ τροποποιηθῇ τὸ ὅριον ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ὅπως τὸ καθώριζεν ὁ Κῶδιξ. Ὅπως ἀνέφερεν ὁ συνάδελφος κ. Τούμπας, οἱ εἰδικοὶ οἱ ἀσχοληθέντες μὲ τὸ θέμα τοῦτο, ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ ὅριον ἡλικίας, μέχρι τοῦ ὁποίου δύνανται νὰ ἀποδώσουν οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, εἶναι τὸ 65ον ἔτος καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ παραμείνῃ. Ὁ Ἀνώτατος Ὀργανισμὸς τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων τὸ Α.Σ.Δ.Υ., παμψηφεὶ ἀπεφάνθη ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἀποδεκτὴ ἡ τροποποίησις τοῦ ὁρίου ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἀλλὰ παρὰ ταῦτα ἡ Κυβέρνησις ἐψήφισε τὴν διάταξιν αὐτήν. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἐπανέλθῃ ἡ διάταξις ὡς ἔχει εἰς τὸν Κώδικα. Ὡς πρὸς τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων, οἱ συνάδελφοι κ. κ. Τούμπας, Γιαννόπουλος, Μητσοτάκης, Κωστόπουλος, ἐξέθεσαν διὰ μακρῶν, ὅτι κατὰ τὸ 1950 καὶ 1951 ἡ τότε Κυβέρνησις, πέραν τῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἔδωκε σημαντικὴν αὔξησιν καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους. Καθωρίσθη, τότε, ὅτι ἡ σύνταξις θὰ εἶναι τὰ 80% τοῦ μισθοῦ καὶ ἐπεβλήθη, τότε, μία προσωρινὴ κράτησις λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως. Ἀνέφερον οἱ κ. κ. Γιαννόπουλος καὶ Μητσοτάκης, ὅτι μέχρι τοῦ 1950 αἱ συντάξεις ἀνήρχοντο εἰς 20–35% τοῦ μισθοῦ. Ὁ κ. Γιαννόπουλος ἱκανοποίησε τὸ βασικὸν αἴτημα τῶν συνταξιούχων καὶ καθώρισε ὅτι δέον νὰ καταβληθῇ τὸ 80% τῶν μισθῶν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ συναδέλφων των. Ἀμέσως κατόπιν, ὁ κ. Μητσοτάκης τὸ 1951, ὡς Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἱκανοποίησεν καὶ ἄλλο αἴτημα τῶν συνταξιούχων, διότι ἀνεγνώρισε τὸ ἥμισυ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Ἤδη, μετὰ ἑξαετίαν καὶ δεδομένου ὅτι ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τοῦ Κράτους ἐβελτιώθη, εἶναι δυνατὴ ἡ ἱκανοποίησις καὶ τῶν ὑπολοίπων αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων. Θὰ πρέπει νὰ καθορισθῇ ὅτι τὸ 80% τῆς συντάξεως εἶναι καὶ ἐπὶ τῶν πάσης φύσεως ἐπιδομάτων διὰ νὰ μὴ ἐκμεταλλεύηται τὸ Κράτος τοὺς συνταξιούχους. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθῇ καὶ τὸ αἴτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν πολεμικῶν ἐτῶν ὡς διπλῶν. Ἐφ’ ὅσον ἀναγνωρίζονται ὡς διπλᾶ τὰ ἔτη τῆς Κορέας, θὰ πρέπει νὰ ἀναγνωρισθῇ καὶ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν ὑπὲρ Πατρίδος. Ἐπίσης, νὰ καταργηθῇ ἡ κράτησις καὶ νὰ δίδεται ὡς δῶρον μία σύνταξις τὰ Χριστούγεννα καὶ τὸ ἥμισυ τῆς συντάξεως τὸ Πάσχα. Εἶναι δίκαιον νὰ ἱκανοποιηθῇ καὶ τὸ αἴτημα τῶν πλασματικῶν ἐτῶν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Κράτος νὰ ἀθετῇ δοθείσας ὑποσχέσεις. Πρόκειται περὶ τῶν ἐτῶν τὰ ὁποῖα ἀνεγνωρίσθησαν ὡς πραγματικὰ διὰ τὴν ἐθελουσίαν ἔξοδον. Τὸ Κράτος πρέπει νὰ τηρήσῃ ἐν προκειμένῳ τὸν δοθέντα λόγον του. Ἕνα ἀκόμη αἴτημα εἶναι ἡ ἀναγνώρισις τῶν ἐτῶν ὑπηρεσίας εἰς τὰς Νέας Χώρας αἱ ὁποῖαι ἐθεωροῦντο ἀπὸ τοὺς τότε δημοσίους ὑπαλλήλους ὡς τόπος ἐξορίας. Καὶ διὰ νὰ ἑλκύσῃ πρὸς αὐτοὺς τὸ ἐνδιαφέρον τους ἡ Πολιτεία τοὺς ὑπεσχέθη, ὅτι τὰ ἐκεῖ ἔτη ὑπηρεσίας των θὰ ὑπελογίζοντο εἰς διπλοῦν. Εἰς τὰς αἰτιάσεις διατὶ ὅταν εἴμεθα ἡμεῖς Κυβέρνησις δὲν ἱκανοποιήσαμεν τοὺς συνταξιούχους, ἐδόθη ἡ ἀπάντησις, ὅτι ἱκανοποιήσαμεν μέρος μόνον, ἀλλὰ βασικόν, τῶν αἰτημάτων των, διότι δὲν ἐπέτρεπον τὰ οἰκονομικὰ τῆς χώρας, διὰ τὴν ἱκανοποίησιν ὅλων σύμφωνα μὲ τὰ δεδομένα. Σήμερον ποὺ ὑπάρχουν αἱ οἰκονομικαὶ δυνατότητες πρέπει νὰ ἱκανοποιηθοῦν ὅλα τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ τὰ ἱκανοποιήσῃ, διότι δεσμεύεται δι’ ὑποσχέσεων τὰς ὁποίας ἔδωκεν ὁ μακαρίτης ὁ Παπάγος κατὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1952 καὶ διὰ ρητῶν ὑποσχέσεων τοῦ σημερινοῦ Πρωθυπουργοῦ δοθεισῶν κατὰ τὰς παραμονὰς τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1956. Ἐὰν δὲν ἱκανοποιήσητε τὰ δίκαια αἰτήματα τῶν συνταξιούχων, ἀθετεῖτε, κύριε Ὑπουργέ, ἀνειλημμένην ὑποχρέωσιν ἔναντι τῶν συνταξιούχων.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Μπουρδάρας ἔχει τὸν λόγον.

§127Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Ἐλέχθη ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου πᾶν ὅ,τι ἦτο ἀναγκαῖον, διὰ νὰ καταδειχθῇ ἡ ἀστοργία τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τοὺς συνταξιούχους. Ἐνῷ ἐψήφισεν ἡ Κυβέρνησις Παπάγου τὸν νόμον 2500, δυνάμει τοῦ ὁποίου ἀπομακρύνονται οἱ ὑπάλληλοι ἐπὶ τῇ συμπληρώσει ὡρισμένου χρόνου ἡλικίας, ἡ παροῦσα Κυβέρνησις κατὰ Ἰανουάριον τοῦ 1956, πρὸ τῶν ἐκλογῶν, διὰ πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἀνέστειλε τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου τούτου καὶ ἀπηγόρευσε τὴν ἀπομάκρυνσιν τῶν ὑπαλλήλων καταλειφθέντων ὑπὸ τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας, τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὁ νόμος 2500. Παρὰ ταῦτα ἡ Κυβέρνησις ἐλησμόνησε τὴν πρᾶξιν αὐτὴν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ προέβη εἰς ἀπολύσεις ὑπαλλήλων, κατὰ τὸ τέλος τοῦ 1956 καὶ ἀρχὰς τοῦ 1957 παραβαίνουσα τὰς ἀποφάσεις αὐτῆς τῆς ἰδίας καὶ τὰς πράξεις αὐτῆς. Καίτοι ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ τὰ διορθώσῃ, ἠρνήθη, παραπέμπων τὸ αἴτημά μας εἰς τὰς Ἑλληνικὰς καλένδας, δηλαδὴ εἰς τὸ Γενικὸν Λογιστήριον. Νομίζω, ὅτι ὑποχρέωσιν ἔχει ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ ἐπιβάλῃ, διὰ τῆς ψήφου, τὴν ὁποίαν θὰ δώσῃ, τὴν διόρθωσιν τῶν ἀδικιῶν, τὰς ὁποίας διέπραξεν ἡ παραβαίνουσα τὰς ἰδίας της ἀποφάσεις Κυβέρνησις. Πέραν αὐτοῦ, ὅσον ἀφορᾷ τὴν βελτίωσιν τῶν συντάξεων, ἡ Κυβέρνησις ὄχι μόνον εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν, ἀλλὰ εἰς κάθε ζήτημα, διὰ τὸ ὁποῖον ἐλέγχεται, ἀναφέρεται εἰς τὰς πράξεις καὶ τὰς παραλείψεις τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου, ἐπιζητοῦσα διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ νὰ δικαιολογήσῃ τὰς ἰδίας της παραλείψεις καὶ παραβάσεις τοῦ νόμου, τὰς ὁποίας διαπράττει αὕτη. Ἀλλὰ ὅταν, κύριε Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου, καθὼς εἶπον καὶ οἱ προλαλήσαντες κύριοι συνάδελφοι, ἐψήφισε τὸν νόμον τῆς αὐξήσεως τῶν συντάξεων, τὰ οἰκονομικὰ τοῦ Κράτους δὲν ἦσαν ἀνθηρά, τοὐλάχιστον οἱ Προϋπολογισμοὶ ἦσαν ἐλλιπεῖς, ἡ δὲ παρεχομένη βοήθεια δὲν ἐπετρέπετο νὰ χρησιμοποιηθῇ εἰμὴ μόνον διὰ παραγωγικὰ ἔργα, διότι αὐτὴ ἦτο ἡ ἐπιθυμία τῶν Ἀμερικανῶν, οἱ ὁποῖοι παρεῖχον τὴν ἐνίσχυσιν. Ὅταν ἐδόθη τὸ ποσοστὸν τοῦ 80% ὁ Προϋπολογισμὸς εἶχεν ἔλλειμμα 2 δισεκ. Σήμερον ὁ Προϋπολογισμὸς τοῦ Κράτους ἔχει ὑπερέσοδα 2 δισεκ. καὶ ὅμως ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὅταν τοῦ ζητοῦμεν νὰ καταργήσῃ τὴν φορολογίαν τοῦ 10% καὶ νὰ δώσῃ τὸ δῶρον εἰς τοὺς συνταξιούχους καὶ νὰ δώσῃ τὴν πολυετῆ ὑπηρεσίαν εἰς τοὺς συνταξιούχους ἀρνεῖται νὰ τὸ πράξῃ καὶ ἀρνεῖται νὰ ἀναγνωρίσῃ τὰ πολεμικὰ χρόνια καὶ ἀρνεῖται νὰ δώσῃ τὸ δῶρον εἰς τοὺς συνταξιούχους καὶ ἀρνεῖται νὰ καταργήσῃ τὴν φορολογίαν τοῦ 10%, ἡ ὁποία ἐπεβλήθη διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Δὲν ἐπιτρέπεται, λοιπόν, νὰ εἴπῃ ὁ κ. Βασιλικός, ὅτι ἡ εὐθύνη βαρύνει τὸ Κόμμα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ηὔξησε τὰς συντάξεις. Δὲν ἀνέμενον νὰ ἀκούσω αὐτά, ἀπὸ τὸ στόμα παλαιοῦ πολιτευομένου, ὁ ὁποῖος τιμᾷ τὴν Βουλήν.

§128Β. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ. Ὁ κ. Βασιλικὸς δὲν ἔκαμε τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ἑρμηνεύσῃ τὴν δυσφορίαν μιᾶς τάξεως, ὅπως εἶναι ἡ τάξις τῶν συνταξιούχων, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω, διότι ἀπελύθην τὸ 1922 καὶ 1924 διὰ πολιτικοὺς λόγους καὶ περιλαμβάνομαι εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν διὰ πολιτικοὺς λόγους συνταξιούχων. Δὲν μνησικακῶ ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀπέλυσαν, τοὐναντίον τοὺς εἶμαι εὐγνώμων, διότι μοῦ ἔδωσαν τὴν εὐκαιρίαν νὰ εὑρίσκωμαι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν.

§129Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Κύριε συνάδελφε, δύνασθε νὰ λάβητε τὸν λόγον, ἀλλὰ δὲν δύνασθε διὰ διακοπῶν νὰ ἀγορεύετε. Ἐγὼ εἶπον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον. Καὶ εἶπον, ὅτι σεῖς κατεστήσατε δυστυχεῖς τοὺς συνταξιούχους καὶ δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ εἴπητε αὐτά, διότι ἀφοῦ εἶσθε συνταξιοῦχος παλαιὸς γνωρίζετε ὅτι ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου ἐλάβατε τὰ 80% τοῦ μισθοῦ. Νομίζω, ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν θέλῃ νὰ ἱκανοποιήσῃ ὅλα τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων, ἐπιβάλλεται νὰ ἀρχίσῃ ἱκανοποιοῦσα τὰ μᾶλλον ἐπείγοντα, ἐξ αὐτῶν, καί, ἐπεῖγον εἶναι, κύριε Ὑπουργέ, ἡ κατάργησις τοῦ 10% καὶ ἡ χορήγησις τοῦ δώρου τῶν συνταξιούχων, τοῦ δώρου τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα καὶ ἐπίσης ἡ ἀναγνώρισις τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, διότι ἄνευ αὐτῶν μαραίνεται καὶ ὁ ζῆλος τῶν ἐν ἐνεργείᾳ διότι θὰ αἰσθάνωνται καὶ αὐτοὶ τὸ αἴσθημα τῆς ἀπογοητεύσεως. Ἐπαναλαμβάνω, λοιπόν, κύριε Ὑπουργέ, τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι θὰ θελήσητε νὰ ἀναγνωρίσητε τὸ δίκαιον καὶ ὀρθὸν τῶν συστάσεων, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν, ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς ἀποχρώσεως καὶ νὰ μὴ θελήσητε νὰ ἀποδώσητε εἰς τὰς ἀντιλήψεις ἡμῶν πολιτικὴν χροιάν.

§130ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ἀρβανιτάκης καὶ ὁ κ. Δ. Παπαδόπουλος ἀπουσιάζουν, ἑπομένως διαγράφονται. Ὁ κ. Ν. Μπακόπουλος ὡμίλησε.

§131Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Μάλιστα, κύριε Πρόεδρε, ὡμίλησα καὶ παραιτοῦμαι τοῦ λόγου.

§132ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Παπαηλιάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§133Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀληθὲς ὅτι αἱ ὑπὸ κρίσιν προτάσεις νόμων, ἕξ τὸν ἀριθμόν, ἔχωσιν ἐπαρκῶς ἀναπτυχθῆ ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας ἀξιοτίμους κ. κ. συναδέλφους. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον θὰ προσπαθήσω καὶ ἐγὼ νὰ εἶμαι πολὺ σύντομος. Διὰ τῶν ὑπὸ κρίσιν προτάσεων νόμων ζητεῖται ἡ τροποποίησις καὶ συμπλήρωσις τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768)57 Ν. Δ. Τινὲς τῶν ὑπὸ κρίσιν προτάσεων τὰς ὁποίας καὶ ἐγὼ ἔχω ὑπογράψει, ζητοῦν τὴν κατάργησιν τῶν ὑπ’ ἀριθ. 1, 2 καὶ 3 τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Δ., δυνάμει τοῦ ὁποίου ἔχει τροποποιηθῆ τὸ ἄρθρον 189 τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικος, δηλαδὴ τοῦ Α. Ν. 1811)51. Διὰ τοῦ ἐν λόγῳ ἄρθρου δηλαδὴ τοῦ ἄρθρου 189 εἶχε θεσπισθῆ ὅτι ὅλοι γενικῶς οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι θὰ ἀπέρχωνται αὐτοδικαίως τῆς ὑπηρεσίας ἅμα τῇ συμπληρώσει τοῦ 65ου ἔτους τῆς ἡλικίας των. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, θὰ γνωρίζετε καλύτερον ἐμοῦ, διότι οἱ πλεῖστοι ἐξ ὑμῶν θὰ εἶσθε τότε βουλευταί, ὅτι διὰ νὰ γίνῃ ὁ ἐν λόγῳ Ὑπαλληλικὸς Κῶδιξ, εἶχε προηγηθῆ ἕνας ἄλλος νόμος, ὁ νόμος 342)47, διὰ τοῦ ὁποίου εἶχε συσταθῆ μία εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐξ ἀνωτάτων ὑπαλλήλων δικαστικῶν καὶ διοικητικῶν, ἡ ὁποία εἶχεν ὡς σκοπὸν νὰ προβῇ εἰς τὴν σύνταξιν τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικος. Θὰ εἶναι ἐπίσης γνωστὸν εἰς ὑμᾶς, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ μελέτη αὐτὴ τὴν ὁποίαν εἶχε κάμει ἡ ἐν λόγῳ, διὰ νόμου συσταθεῖσα ὑπηρεσιακὴ Ἐπιτροπή, ἡ μελέτη αὐτή, ὁ Κῶδιξ αὐτός, ἐτέθη ὑπὸ τὴν κρίσιν μιᾶς 10μελοῦς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς ἀποτελουμένης ἀπὸ ἐπιστήμονας ἀνεγνωρισμένου κύρους βουλευτὰς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅλων γενικῶς τῶν Κομμάτων. Καὶ ὅταν, κύριοι, εἴδομεν ὅτι ἡ Διακομματικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ ἔτους 1951 ἀπετελεῖτο ἀπὸ τοὺς τότε βουλευτάς, τινὲς τῶν ὁποίων εἶναι καὶ σήμερον, καὶ συγκεκριμένως ἀπὸ τοὺς κ. κ. Βαμβέτσον, Εὐταξίαν, Ζαΐμην, ἀδελφοὺς Τσάτσου, Οἰκονομίδην, Λυκουρέζον, Σπέντζαν καὶ Μπέην Ἀντωνόπουλον, ὅτε, λέγω, ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ ἦλθεν εἰς τὴν Βουλὴν τὸ 1951 καὶ εἶπεν ὅτι ἐμελέτησε μίαν πρὸς μίαν ὅλας τὰς διατάξεις τοῦ Δημοσιοϋπαλληλικοῦ Κώδικος καὶ τὰς εὗρεν ὀρθὰς ἡ δὲ Βουλὴ ἐν συνεχείᾳ ἐψήφισε τὸν ἐν λόγῳ Κώδικα δὲν βλέπω διὰ ποῖον λόγον νὰ ἐρχώμεθα σήμερον ἡμεῖς νὰ ζητοῦμεν τὴν κατάργησιν ἑνὸς ἄρθρου. Τὸ ἄρθρον αὐτό, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ὅπως ἐπίσης θὰ γνωρίζετε εἶχε τροποποιηθῆ δυνάμει τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἐκείνου νόμου τοῦ 2500)53. Ὁ νόμος αὐτὸς δὲν πρόκειται νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ. Γνωρίζετε ὅλοι σας διὰ ποῖον λόγον ἐγένετο καὶ ἰδιὰ ποῖον λόγον ἐψηφίσθη. Ἀλλὰ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀγνοῆτε, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις δυνάμει ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τῆς ὑπ’ ἀριθ. 2440)31.12.55 εἶχεν ἀναστείλει τὸν νόμον αὐτόν. Εἶχε πιστεύσει καὶ αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις ὅτι ἦτο ἄδικος ὁ νόμος καὶ δὲν ἐφηρμόσθη ὁ νόμος, εἶχεν ἀνασταλῆ καὶ ἡ ἰσχύς του. Καὶ ἐνῷ ἀνέμενον ὅλοι γενικῶς οἱ ὑπάλληλοι ὅτι ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ ἡ ὁποία ἐπικειμένων τῶν ἐκλογῶν τοῦ 1956 εἶχεν ἀναστείλει τὴν ἰσχὺν τοῦ νόμου 2500, θὰ ἤρχετο νὰ ζητήσῃ τὴν κατάργησιν τοῦ σχετικοῦ νόμου 2500 καὶ νὰ ἐπαναφέρῃ ἐν ἰσχύϊ τὸ ἄρθρον 189 τοῦ ν. 1811)51, ἦλθε διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου καὶ ὄχι μόνον δὲν καταργεῖ τὴν σχετικὴν διάταξιν τοῦ ν. 2500 ἀλλὰ τὴν ἐπαναφέρει ἐν ἰσχύϊ. Δικαίως, λοιπόν, ἡ Ἀντιπολίτευσις κατηγορεῖ τὴν Κυβέρνησιν ὅτι ἐνῷ τὸ 1955 διὰ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τότε εἶχεν ἀμέσως ἀναγνωρίσει ὅτι δὲν εἶναι ἠθικὸς ὁ ν. 2500 καὶ ὅτι κακῶς εἶχε καταργηθῆ τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας, ἔρχεται μετὰ πάροδον δύο ἐτῶν καὶ ἐπαναφέρει ἐν ἰσχύϊ τὸ ἄρθρον αὐτό. Νομίζω καὶ ἐγὼ ὅτι τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας τὸ 65ον ἔτος, δι’ ὅλους τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, θὰ πρέπει νὰ ἐπανέλθῃ ἐν ἰσχύϊ. Ἀνέπτυξεν ὁ ἀξιότιμος κ. εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, ἀπὸ τὸ βῆμα αὐτὸ τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλεται νὰ μειωθῇ τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων εἶπεν ὅτι θὰ πρέπει νὰ δώσωμεν τόπον εἰς τὰ νειᾶτα, θὰ πρέπει νὰ φύγουν ὡρισμένοι ἀνώτατοι ὑπάλληλοι, διὰ νὰ προαχθοῦν καὶ ἄλλοι. Εἶχαν τὴν τιμὴν νὰ ἐπικοινωνήσω μὲ ὑπαλλήλους ἄνευ τῆς ἐγκρίσεως τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ μοῦ εἶπον ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὁ ἀξιότιμος ἀγορητὴς τῆς μειοψηφίας δὲν εἶχε δίκαιον διότι ἂν τοῦτο γίνῃ, δηλαδὴ ἂν φύγουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι σήμερον κατέχουν τὰς ἀνωτάτας βαθμίδας εἰς τὸν δημοσιοϋπαλληλικὸν τομέα, θὰ ἔλθουν νεώτεροι αὐτῶν καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ τοὺς διαδεχθοῦν θὰ εἶναι ἡλικίας σήμερον 40–45 ἐτῶν καὶ οἱ δέ, ἑπομένως, θὰ πρέπει νὰ ἀναμείνουν 40 ἔτη, σύμφωνα μὲ τὰ ἰσχύοντα σήμερον διὰ νὰ καθέξουν τὰς θέσεις αὐτάς. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι πρὸς ὄφελος ὑπὲρ τῶν νέων αὐτῶν ἡ μείωσις τοῦ ὁρίου τῆς ἡλικίας. Ἄλλωστε καὶ εἰς ἄλλα κράτη εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους σας ὅτι τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας δὲν θεωρεῖται ὅτι εἶναι πεθαμένον καὶ ὅτι ὁ ἄγων τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας του δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀποδώσῃ. Ἐπιμένω καὶ ἐγώ, λοιπόν, ὑποστηρίζων τὴν πρότασιν νόμου, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἐπανέλθῃ ἐν ἰσχύϊ τὸ ἄρθρον 189 τοῦ ν. 1811)51, νὰ ἰσχύσῃ δηλαδὴ ἐξ ὁλοκλήρου διὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας των. Αὐτὴ εἶναι μία τροπολογία ἡ ὁποία ζητεῖ τὴν τροποποίησιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου Ν. Δ. Διὰ τῶν ἄλλων σχεδίων προτάσεων νόμων ζητεῖται ἡ συμπλήρωσις καὶ συγκεκριμένως ζητεῖται νὰ προστεθοῦν ὡρισμένα ἐδάφια εἰς τὸ ἄρθρον 6 τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Δ., διὰ τῶν ὁποίων πιστεύει ἡ Ἀντιπολίτευσις ὅτι θεραπεύονται ὡρισμένα αἰτήματα τῆς συμπαθοῦς καὶ δι’ ἡμᾶς τάξεως τῶν συνταξιούχων. Ἀπὸ τὰς μέχρι σήμερον ἀγορεύσεις τῶν εἰδικῶν καὶ ἰδίως τῶν διατελεσάντων κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ 1950 καὶ 1951 ἀξιοτίμων Ὑφυπουργῶν κ. κ. Ι. Γιαννοπούλου καὶ Κ. Μητσοτάκη, ἐλέχθη χωρὶς νὰ διαμφισβητηθῇ ὅτι κατὰ τὸ 1951 ὑπῆρχεν ἕνα χάος εἰς τὴν νομοθεσίαν τῶν συνταξιούχων, ἴσχυον χιλιάδες συνταξιοδοτικοὶ νόμοι καὶ αἱ συντάξεις αἱ παρεχόμεναι τότε ἦσαν συντάξεις πείνης. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, παρὰ τὸ ὅτι δὲν διέθετε περίσσευμα ἀλλὰ ἔλλειμμα, ἠσχολήθη καὶ μὲ τὸ θέμα αὐτὸ τῶν συνταξιούχων, διότι οἱ συνταξιοῦχοι οἱ ἀνώτατοι, οἱ Ἀντιστράτηγοι, οἱ Πρόεδροι τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἐκ πείνης ἔπιπτον μπροστὰ εἰς τὸ μνημεῖον τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου, ἠσχολήθη, λέγω, μὲ τὸ ζήτημα ἐκεῖνο καὶ οὔτε λίγο, οὔτε πολύ, δὲν ἔδωσε βέβαια ἐκεῖνο ποὺ ἐζήτουν οἱ συνταξιοῦχοι, δηλαδὴ αὔξησιν 35%, τῆς τότε συντάξεως, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἔλλειμμα τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἔδωσε 300% αὔξησιν τῆς λαμβανομένης συντάξεως. Καὶ βλέπομεν ὅτι ἕνας συνταξιοῦχος, ὁ ὁποῖος ἐλάμβανε τὸν Νοέμβριον τοῦ 1950 σύνταξιν 400 δρχ., τὸν Δεκέμβριον, ὅτε ὁ νόμος 1557 ἐψηφίσθη, νὰ παίρνῃ 1400 δραχμάς. Εἶναι ἀληθές, κύριοι συνάδελφοι, τὸ εἶπεν ἄλλωστε καὶ ὁ εἰσηγητὴς τοῦ νόμου καὶ ὁ πατὴρ τοῦ νόμου 1557 ὅτι διὰ νὰ γίνῃ αὐτὸ τὸ μεγάλο βῆμα διὰ νὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ Κρατικὸς Προϋπολογισμὸς τόσον πολὺ ἦτο ἀναπόφευκτον ἐκεῖνο ποὺ παρετηρήθη, ὅτι ὡρισμένα δικαιώματα συνταξιούχων κατεπατήθησαν ἢ ὡρισμέναι κατηγορίαι συνταξιούχων ἠδικήθησαν. Ἀλλὰ βλέπομεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι δὲν παρέρχεται πολὺς χρόνος ἀπὸ τοῦ 1950 καὶ ἔρχεται πάλιν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου μὲ Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν τὸν κ. Μητσοτάκην, καὶ ἀναγνωρίζει ὡρισμένας ἀδικίας τοῦ ἀρχικοῦ νόμου καὶ συμβουλεύεται τὰ οἰκονομικὰ τοῦ Κράτους καὶ θεραπεύει ὡρισμένα ἐξ αὐτῶν. Ἡ ἀδικία, ἡ ὁποία εἶχε γίνει διὰ τοῦ ἀρχικοῦ νόμου, ἡ ὁποία εἶχεν ἐξαλείψει τὰ πολεμικὰ ἔτη, αὐτὸ ἐννοῶ. Ἔρχεται ὁ νόμος 1854 καὶ ἀναγνωρίζει τὸ ἥμισυ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Ἦτο ἓν βῆμα τῆς Κυβερνήσεως ἐκείνης πρὸς ἱκανοποίησιν ἑνὸς δικαίου αἰτήματος τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν καὶ οἱ ὁποῖοι βάσει τῶν πολεμικῶν ἐτῶν ἐλάμβανον μίαν σύνταξιν μέχρι τοῦ 1950. Καὶ δύναμαι νὰ ἐπικαλεσθῶ ὅτι ἐὰν αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου παρέμενον εἰς τὴν ἐξουσίαν δὲν θὰ εἴχομεν τὸ φαινόμενον τὸ ὁποῖον ἔχομεν σήμερον δηλαδὴ εἰς ὃ σημεῖον εἶχε σταματήσει ἡ ὑπόθεσις τῶν συνταξιούχων τὸ 1951 νὰ τὴν εὑρίσκωμεν τὸ ἔτος 1958. Αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου, ἐὰν παρέμενον, ὅπως ἐθεράπευσαν ἕνα θέμα τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, θὰ ἐθεράπευον καὶ τὰ ἄλλα. Δίκαιον εἶναι καὶ πρέπει τὰ πολεμικὰ ἔτη τῶν συνταξιούχων, ἐννοῶ τοὺς στρατιωτικούς, νὰ ὑπολογισθοῦν εἰς τὸ διπλάσιον, διότι ἐφ’ ὅσον σήμερον τὰ οἰκονομικὰ τοῦ Κράτους ἐπιτρέπουν μίαν τοιαύτην ἐπιβάρυνσιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ὀρθὸν καὶ δίκαιον εἶναι νὰ ἀναγνωρισθῇ καὶ τὸ ὑπόλοιπον ἥμισυ τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Ἕνας λόγος, ἐπίσης, ὁ ὁποῖος συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς ἀποδοχῆς τῶν πολεμικῶν ἐτῶν εἰς τὸ διπλάσιον, διὰ τὸ ὁποῖον κάμνει εἰδικὴν μνείαν τὸ ἄρθρον 40 τοῦ νόμου 1854, εἶναι ὅτι ὁ νομοθέτης τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἔχει ἀναγνωρίσει καὶ ἔχει προβλέψει τὸν πόλεμον τῆς Κορέας καὶ ὁ ὑπολογισμὸς τοῦ χρόνου αὐτοῦ τῶν στρατιωτικῶν εἶναι εἰς τὸ διπλάσιον. Ἄλλο αἴτημα τὸ ὁποῖον εἶναι ἐξ ἴσου δίκαιον εἶναι αἱ κρατήσεις αἱ ὁποῖαι γίνονται ἐπὶ τῶν συντάξεών των. Κατὰ τὸ σχετικὸν ἄρθρον τοῦ νόμου 1854 ὁ ὁποῖος ἐκωδικοποίησε τοὺς μέχρι τότε νόμους τῶν συντάξεων, νομίζω ἄρθρον 34 καὶ ἐπειδὴ ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ ἀναπροσαρμογή, ἐργασία τεραστία καὶ ἐπιβάρυνσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ, θεσπίζεται, τὸ εἶχον δὲ ἄλλωστε ὡς ἐδηλώθη ἀπὸ τὸ βῆμα αὐτὸ δεχθῇ καὶ οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, διὰ μὲν τοὺς δημοσίους ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλους νὰ κρατῆται ἕν ὡρισμένον ποσοστὸν 2–5% ἀναλόγως μὲ τὸν μισθὸν ποὺ ἐλάμβανον. Τότε θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωρισθῇ καὶ ἕνα ποσοστὸν ὡρισμένον ὑπὲρ τῶν συνταξιούχων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐλάμβανον σύνταξιν 80% τῶν ἀποδοχῶν τὰς ὁποίας ἐλάμβανον, κατὰ τὴν ἔξοδόν των ἐκ τῆς ὑπηρεσίας. Καὶ ἐθεσπίσθη τὸ ποσοστὸν αὐτὸ τὸ 6–10%. Ἐλέχθη ὅτι ἐπειδὴ τὰ οἰκονομικὰ τοῦ Κράτους τὸ 1951 δὲν ἦσαν ἀνθηρὰ καὶ αὐτὸ εἶναι ὁμολογουμένως ἀληθές, εἶπον νὰ βάλωμεν αὐτὴν τὴν κράτησιν τοῦ 6–10% ἐπὶ τῶν συντάξεων καὶ νὰ ἰσχύσῃ δι’ ἓν ἔτος μόνον. Καὶ ἐνῷ ἀρχικὰ εἶχεν ἀποφασισθῆ εἰς τὸν νόμον νὰ συμπεριληφθῇ ὅτι αἱ κρατήσεις τοῦ 6–10% θὰ ἀφεώρων μόνον τὸ πρῶτον ἔτος τῆς ἰσχύος τοῦ ἐν λόγῳ νόμου, δὲν συμπεριελήφθη εἰς τὸ σῶμα καὶ αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις ἐφ’ ὅσον εὗρον τὸν νόμον ὁ ὁποῖος προέβλεπε τὴν κράτησιν αὐτήν, τὸν ἄφησαν ἰσχύοντα καὶ μέχρι σήμερον. Δικαίως διαμαρτύρονται οἱ συνταξιοῦχοι ὅτι ἡ κράτησις αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ καταργηθῇ, διότι δὲν εἶναι νοητὸν ἐφ’ ὅσον ἐγὼ ἔπαυσα πλέον νὰ εἶμαι δημόσιος ὑπάλληλος ἀπὸ τὸν μισθὸν ποὺ μοῦ δίδεται ὡς σύνταξις καὶ ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ὁ μισθὸς τῆς ὑπηρεσίας, νὰ μοῦ γίνεται ἡ κράτησις αὐτή. Πρέπει, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἱκανοποιηθῇ καὶ τὸ δεύτερον αἴτημα τῶν συνταξιούχων διὰ τὴν κράτησιν. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς τὸ τρίτον θέμα καὶ πλέον σοβαρὸν θέμα τῶν συνταξιούχων, τὸ ὁποῖον δὲν ἀντεμετωπίσθη διὰ τοὺς συνταξιούχους, ἐνῷ ἔχει ἀντιμετωπισθῆ δι’ ὅλους ἐν γένει τοὺς ἐργαζομένους, δι’ ὅλους τοὺς ὑπαλλήλους νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου. Πρόκειται διὰ τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Νέου Ἔτους. Ὡς γνωστόν, ἔχει καθορισθῆ διὰ νόμου ὅτι ὁ ὑπάλληλος ἐκτὸς τῶν μισθῶν τοὺς ὁποίους λαμβάνει τοὺς 12 μῆνας, λαμβάνει ἕνα 13ον μισθὸν τὰς ἑορτὰς τῶν Χριστουγέννων καὶ ἐν συνεχείᾳ τὸ δῶρον τοῦ Πάσχα. Ἀπὸ τετραετίας ἢ πενταετίας αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις καὶ αἱ Κυβερνήσεις ἀπὸ τοῦ Συναγερμοῦ καὶ ἐντεῦθεν ὑπὸ ἰδίαν προσωπικὴν εὐθύνην τῶν μελῶν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καθ’ ἕκαστον ἔτος προβαίνουν εἰς ἔκδοσιν ἀποφάσεων, δυνάμει τῶν ὁποίων δίδουν εἰς τοὺς συνταξιούχους ἕνα βοήθημα, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατέλθῃ κάτω τοῦ ποσοῦ τῶν 100 δραχμῶν οὔτε νὰ ἀνέλθῃ ἄνω τοῦ ποσοῦ τῶν 500 δραχμῶν, δὲν γνωρίζω, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν κανεὶς ἐξ ὑμῶν διεπίστωσεν ἐὰν μέχρι σήμερον αἱ τοιούτου εἴδους Ὑπουργικαὶ ἀποφάσεις ἦλθον εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς κύρωσιν. Εἶπον καὶ ἄλλοτε ὅτι εἶμαι ἐναντίον τῶν Ὑπουργικῶν ἀποφάσεων, διότι εἶναι ἀντισυνταγματικαὶ καὶ θὰ πρέπει αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις, ἀφοῦ διαθέτουν τὴν πλειοψηφίαν, νὰ ρυθμίζουν τὰ θέματα αὐτὰ διὰ νόμων. Καὶ βλέπομεν σήμερον ὅτι ἐνῷ τὰ βοηθήματα τῶν ἀξιωματικῶν καταβάλλονται ἐπὶ μίαν τετραετίαν, νὰ μὴ ἔχουν κυρωθῆ εἰσέτι αἱ σχετικαὶ Ὑπουργικαὶ ἀποφάσεις. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ αἴτημα τῶν συνταξιούχων τὸ ἀφορῶν τὴν χορήγησιν μιᾶς καὶ ἡμισείας συντάξεως ὡς δώρου διὰ τὰς ἑορτὰς τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα δὲν εἶναι ὑπερβολικὸν καὶ θὰ ἔπρεπε, διὰ λόγους ἠθικῆς τάξεως, νὰ παράσχωμεν καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους τὴν εὐχαρίστησιν τὴν ὁποίαν δοκιμάζουν καὶ οἱ ἐν ἐνεργείᾳ δημόσιοι ὑπάλληλοι λαμβάνοντες τὸ δῶρον διὰ τὰς ἐκτάκτους ἀνάγκας των τῶν ἡμερῶν αὐτῶν. Τέταρτον αἴτημα, ἐξ ἴσου κατ’ ἐμὲ δίκαιον, εἶναι τὸ ἀφορῶν τὰ πλασματικὰ ἔτη. Γνωρίζετε ὅλοι ὅτι, συνετείᾳ γνωστῶν γεγονότων, ἀπεμακρύνθησαν πολλοὶ δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ στρατιωτικοί, ἄλλοι δὲ ἐθελουσίως ἐξῆλθον τῆς ὑπηρεσίας των, διότι εἶχον ὡρισμένας ὑποσχέσεις ἀπὸ μέρους τοῦ Κράτους. Ὅπως διηυκρινίσθη σήμερον, τὰ πλασματικὰ αὐτὰ ἔτη δὲν κατηργήθησαν, ἀλλὰ δὲν ὑπελογίσθη ὡς πρὸς αὐτὰ ἡ αὔξησις τῆς συντάξεως. Διὰ τοὺς συνταξιούχους λοιπόν, αὐτούς, οἱ ὁποῖοι εἶχον ὑπογράψει, οὕτως εἰπεῖν, μίαν σύμβασιν μὲ τὸ Κράτος καὶ ἀπεχώρησαν τῆς ὑπηρεσίας καὶ τὸ Κράτος ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν 20–25–30 συνεμορφοῦνετο μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶχε ὑποσχεθῆ, ἔρχεται σήμερον καὶ ἀθετεῖ τὰς ὑποσχέσεις του καὶ δὲν τοὺς δίδει ὅσα ἐδικαιοῦντο. Φρονῶ, λοιπόν, καὶ ἐγώ, μετὰ τῶν ἄλλων συναδέλφων, ὅτι καὶ τὸ τέταρτον τοῦτο αἴτημα τῶν συνταξιούχων ὅσον ἀφορᾷ τὰ πλασματικὰ ἔτη εἶναι ὀρθὸν καὶ δίκαιον. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, ἔχετε παρακολουθήσει, καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἔχετε, τὰς διαφόρους συναθροίσεις καὶ συγκεντρώσεις τῶν χιλιάδων συνταξιούχων, θὰ γνωρίζετε ὅτι, ἐκτὸς αὐτῶν προβάλλουν καὶ πληθώραν ἄλλων αἰτημάτων, πολλὰ τῶν ὁποίων ἀσφαλῶς εἶναι δίκαια, ὅπως π. χ. τὰ ἔτη τῶν Νέων Χωρῶν, τὰ ἔτη σπουδῶν καὶ ἄλλα. Νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἡ σημερινή, ἡ ὁποία, ἄλλωστε, εἶχεν ὑποσχεθῆ προεκλογικῶς ὅτι θὰ ἱκανοποιήσῃ τὰ δίκαια αἰτήματα τῆς συμπαθοῦς, ὅπως τὴν ἀπεκάλει καὶ ὅπως εἶναι, τάξεως τῶν συνταξιούχων, δύναται, ἐκπληροῦσα τὰς ὑποσχέσεις της αὐτάς, νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰ τέσσαρα τοὐλάχιστον αἰτήματα τὰ ὁποῖα ἀνέφερα. Διεπιστώθη ἀπὸ τὴν μέχρι τοῦδε συζήτησιν, ὅτι πολλοὶ ἀγαπητοὶ συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως ὑπερθεματίζουν ἐπὶ τῶν ὑποβληθεισῶν προτάσεων νόμου. Θὰ τοὺς δοθῇ μετ’ ὀλίγον ἡ εὐχαρίστησις, ὅταν ἡ Ἀντιπολίτευσις θὰ ζητήσῃ ὀνομαστικὴν ψηφοφορίαν, νὰ ἐκδηλώσουν καὶ ἐμπράκτως τὴν γνώμην των αὐτήν. Δὲν πρόκειται, κ. συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, τοὐλάχιστον ἐγώ, νὰ κάμω κομματικὴν πολιτικήν, διότι τὸ ζήτημα τῶν συνταξιούχων δὲν τὸ βλέπω ὡς ζήτημα κομματικόν. Θὰ πρέπει, λοιπόν, ὅλοι μας, πολλοὶ τῶν ὁποίων εἴμεθα καὶ συνταξιοῦχοι, ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ στιγμὴ νὰ εἴπωμεν τὸ ναὶ ἢ τὸ ὄχι, νὰ κάμωμεν τοῦτο ἐν συνειδήσει, ἀναλαμβάνοντες ἕκαστος τὰς εὐθύνας του. Ἡ Ἀντιπολίτευσις πάντως θὰ κάμῃ τὸ καθῆκον της, ὅπως τὸ ἔκαμε πάντοτε. (Χειροκροτήματα).

§134ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Σεργάκης ἔχει τὸν λόγον.

§135Ι. ΣΕΡΓΑΚΗΣ. Θὰ εἶμαι συντομώτατος, κύριοι συνάδελφοι, διότι νομίζω ὅτι ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῆς προτάσεως νόμου ὑπάρχει ὁμόθυμος ἡ γνώμη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὑπάρχει ἔμπρακτος ἡ ἐκδήλωσις ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς ὅτι συμφωνεῖ νὰ προστεθοῦν εἰς τὸ ψηφισθὲν Ν. Διάταγμα ὡρισμέναι διατάξεις διὰ νὰ ἀρθοῦν ὡρισμέναι ἀδικίαι ὑφιστάμεναι διὰ τοὺς συνταξιούχους. Εἰδικῶς ἡ πρότασις τὴν ὁποίαν ἔχω συνυπογράψει μετὰ τῶν ἄλλων συναδέλφων, ἀφορᾷ τρεῖς τροπολογίας, τρεῖς προσθήκας εἰς τὸ νομοθετικὸν Διάταγμα. Εἶναι, πρῶτον, τὰ πολεμικὰ ἔτη, δεύτερον ἡ κατάργησις τῶν κρατήσεων καί, τρίτον, τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα καὶ ὡρισμέναι ἄλλαι προσθῆκαι καὶ τροπολογίαι. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς μίαν προτεινομένην τροποποίησιν συμφωνῇ ὁλόκληρος ἡ Βουλή, πρέπει κατ’ ἀρχὴν νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ σχετικὴ πρότασις νόμου καὶ εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ἕκαστος συνάδελφος νὰ διατυπώσῃ τὰς ἐπὶ μέρους ἀντιρρήσεις του. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, — καὶ τοῦτο τὸ λέγω εἰδικῶς διὰ τοὺς κ. κ. συναδέλφους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως — ὡμίλησεν ὁ κ. Κανελλόπουλος ἐπὶ τῆς προτάσεως τοῦ νόμου, ἐπιδοκιμάζων καὶ συνηγορῶν ὑπὲρ τῶν προτεινομένων τροπολογιῶν, ἠκούσθησαν ἐπιδοκιμασίαι καὶ χειροκροτήματα ἀπὸ τὴν Κυβερνητικὴν πλευράν. Θὰ ἀνέμενε, λοιπόν, κανείς, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀναμφισβητήτως ψυχικῶς ὅλοι οἱ κ. κ. συνάδελφοι σύμφωνοι, διὰ τὸ δίκαιον τῶν αἰτημάτων καὶ τῶν προσθηκῶν, τὰς ὁποίας προτείνομεν. Φοβοῦμαι, ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι, ὅταν θὰ ἐπέλθῃ ἡ στιγμὴ τῆς ψηφοφορίας, δὲν θὰ ὑπάρξῃ συνέπεια λόγων καὶ ἔργων καὶ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ καὶ δικαιοῦμαι ὡς νέος — ἐὰν θέλετε — ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, νὰ θεωρῶ φαινόμενον, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει ἐξήγησιν, οὔτε διὰ τῆς κομματικῆς πειθαρχίας, καθ’ ἣν στιγμήν, ὡς ἄτομον πιστεύει ἕκαστος βουλευτής, ὅτι ἡ τάδε προτεινομένη τροπολογία, ἢ προσθήκη εἶναι ὀρθή, νομίζω, ὅτι καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς κομματικῆς συνεπείας δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐκδηλωθῇ ὁ ἐσωτερικὸς κόσμος καὶ ἡ ψυχικὴ διάθεσις τοῦ κάθε βουλευτοῦ, ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ στιγμὴ καὶ θὰ εἶναι ἀντίθετος, διότι δὲν εἶναι τοῦτο ὀρθόν, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς δημοσίας ἐκδηλώσεως καὶ τῆς ἐλευθέρας ἐκδηλώσεως ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ. Ὡμίλησα γενικῶς καὶ εἰδικῶς ἐπὶ τοῦ ἑξῆς: Ὅταν ἐπεδοκιμάσθη καὶ κατεχειροκροτήθη ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Κανελλοπούλου, ὁ ὁποῖος προσέθεσε τροπολογίαν μὲ σταδιακὴν παραχώρησιν πρὸς τοὺς συνταξιούχους, αὐτὸ σημαίνει, ὅτι δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ὁ ὁποῖος νὰ ἀντιτίθεται εἰς τὴν ὀρθότητα τῶν προτεινομένων τροπολογιῶν, ἢ τῆς ὑπάρξεως αἰτημάτων, διότι ὅταν συζητοῦμεν τὴν συγκεκριμένην πρότασιν ἐπὶ νομοθετικοῦ Διατάγματος, δὲν ὑπάρχει ἡ δικονομικὴ εὐχέρεια νὰ ἐπεκταθῶμεν ἐπὶ ἄλλων τροπολογιῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν περιλαμβάνονται εἰς τὴν πρότασιν τοῦ νομοθετικοῦ Διατάγματος. Ὑπάρχουν τρεῖς, φερ’ εἰπεῖν, τροπολογίαι, τὰς ὁποίας προέτεινεν ὁ κ. Κανελλόπουλος, αἱ ὁποῖαι κατεχειροκροτήθησαν ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Καὶ ὑπῆρξαν συνάδελφοι, ἐκ τῆς πλευρᾶς ἐκείνης, ποὺ εἶπον, ὅτι εἶναι δίκαιον νὰ τακτοποιηθῇ. Κατὰ συνέπειαν τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψηφοφορίας θὰ ἔπρεπε καὶ θὰ πρέπει, διὰ νὰ ὑπάρξῃ συνέπεια λόγων καὶ ἔργων, νὰ εἶναι, ὅτι πρέπει νὰ γίνουν δεκταὶ ἔστω 1 ἢ 2 τροπολογίαι. Πέραν αὐτοῦ, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι αἱ συντάξεις, αἱ ὁποῖαι δίδονται εἰς τοὺς συνταξιούχους εἶναι συντάξεις πείνης. Ἀναγνωρίζεται ὑφ’ ὅλων καὶ ἀναγνωρίζεται καὶ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἀντὶ ἡ Κυβέρνησις θαρραλέως νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα κατὰ μέτωπον καὶ μὲ θάρρος πολιτικόν, ἀποκρούει ἕως σήμερον νὰ δώσῃ λύσιν, ἀρκουμένη νὰ λέγῃ, ὅτι ὑπέχει εὐθύνην ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου τοῦ 1952, διότι κατήργησε — ποὺ δὲν τὰ κατήργησε— καθήλωσε—τὰ στρατιωτικὰ ἔτη. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ κατήργησεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου, διότι αὐτὴ ἔδωσε τὸ 80%, ἡ δὲ κράτησις φθάνει εἰς τὸ 10%.

§136Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὅταν εἶναι 10%, εἶναι 72%. Ἀλλὰ δὲν εἶναι 10%, εἶναι 10%, 8% καὶ 6%. Συνεπῶς εἶναι μεταξὺ 72, 74 καὶ 76%.

§137Ι. ΣΕΡΓΑΚΗΣ. Εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἔδωσε τότε μεταξὺ 70 ἕως 80% ἐπὶ τῶν πραγματικῶν ἀποδοχῶν ἐν ἐνεργείᾳ. Κατὰ συνέπειαν τὸ αἴτημα σήμερον νὰ προσαρμοσθῇ εἰς τὸ 80%, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βαρύνῃ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου, διότι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου τὸ ὕψωσε καὶ τοῦτο εἶναι μία πρᾶξις, ἡ ὁποία ἐπῃνέθη καὶ ἀπὸ τὸν εἰσηγητὴν τῆς πλειοψηφίας. Ἀπομένουν τὰ πλασματικὰ ἔτη. Ὅταν ἠκούσθη διαμαρτυρία ἐναντίον τοῦ Κέντρου ἀπὸ συναδέλφους τῆς Συμπολιτεύσεως, αὐτὴ ἡ ἔντονος διαμαρτυρία των διὰ νὰ κάμουν κριτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἐμπεριέχει ρητὴν ἀπόδειξιν περὶ τοῦ δικαίου τοῦ αἰτήματος τοῦ προτεινομένου. Καὶ θὰ ὑπάρξῃ συνέπεια εἰς τὸν κ. συνάδελφον τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅταν κατὰ τοιοῦτον τρόπον ἐκδηλώνεται, νὰ ψηφίσῃ ἐναντίον τῆς προτάσεως αὐτῆς, ὅταν τόσον ψυχικὰ— λογικὰ ἐκδηλώνεται ὑπὲρ τοῦ δικαίου αἰτήματος, εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ψῆφος βουλευτῶν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τὸν προορισμόν του ὡς βουλευτής, πρὸς μίαν πρότασιν, ἡ ὁποία ἀφορᾷ κατάργησιν νομοθετικοῦ Διατάγματος ψηφισθέντος ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως; Φοβοῦμαι, ὅμως, ὅτι ἡ ψηφοφορία θὰ ἀποδώσῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν ἀναμένεται καὶ τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι εἰς τὴν ψυχὴν τῶν βουλευτῶν. Ἔλεγον, ὅμως, ὅτι αἱ συντάξεις εἶναι συντάξεις πείνης καὶ εἶναι θέμα κοινωνικὸν νὰ προσαρμοσθοῦν εἰς τὰ ὕψη ἐκεῖνα, ποὺ θὰ ἐπιτρέψουν εἰς τοὺς συνταξιούχους νὰ ζήσουν εὐπρεπῶς καὶ ἀνέτως. Διότι, ὅταν οἱ μισθοὶ τῶν δημ. ὑπαλλήλων εἶναι πενιχροί, δὲν εἶναι νοητὸν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀξιώσωμεν ἀπὸ τὸν συνταξιοῦχον νὰ ζήσῃ μὲ ἀποδοχὰς πολὺ μικροτέρας ἐκείνων, τὰς ὁποίας λαμβάνουν οἱ ἐν ἐνεργείᾳ. Αὐτὸ βεβαίως δὲν εἶναι τοῦ παρόντος, ἀλλά, ὅταν αἱ συντάξεις θὰ προσαρμοσθοῦν καὶ πρέπει νὰ προσαρμοσθοῦν εἰς τὰ ἐπίπεδα τῶν μισθῶν ἐν ἐνεργείᾳ, καὶ νὰ ὑπερβαίνῃ μάλιστα αὐτά, μὲ τὰ ἐπικουρικὰ Ταμεῖα, θὰ προκύψῃ τότε ἕνα ἄλλο θέμα, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι, ὅταν θὰ ἔχουν μίαν σύνταξιν ἱκανοποιητικὴν διὰ νὰ ζήσουν, θὰ πρέπει νὰ λυθῇ καὶ ἕνα ἄλλο θέμα κοινωνικόν, ὅτι οἱ συνταξιοῦχοι θὰ περιορισθοῦν μόνον εἰς τὴν σύνταξίν των, διότι ὅπως ἔχει σήμερον ἡ κατάστασις, δημιουργεῖται μία τραγικὴ κατάστασις, αὐτόχρημα τραγικὴ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀπὸ καμμίαν Κυβέρνησιν, ὅτι οἱ πλεῖστοι τῶν συνταξιούχων ἀπέρχονται τῆς ὑπηρεσίας των μὲ τὸ τεκμήριον ὅτι ἐξήντλησαν τὴν δυναμικότητά των καὶ ἀρχίζουν τὴν σταδιοδρομίαν των, ὅταν ἐξέλθουν τῆς ὑπηρεσίας. Εἶναι ἕνα φαινόμενον, τὸ ὁποῖον πρέπει κἄποτε νὰ λυθῇ, διότι ὑπάρχει στρατιὰ ὁλόκληρος νέων, ποὺ περιμένουν νὰ εὕρουν δουλειά. Ὅταν, λοιπόν, ἐξέρχωνται τῆς ὑπηρεσίας οἱ συνταξιοῦχοι, πρέπει νὰ περιορίζωνται εἰς τὰς συντάξεις των καὶ νὰ ἀφήνουν τὸ πεδίον ἐλεύθερον εἰς τὴν στρατιὰν τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι ἀδικοῦνται αὐτὴν τὴν στιγμήν. Διότι, ὅταν ὁ συνταξιοῦχος παίρνῃ πενιχρὰν σύνταξιν, κάμνει ἕνα ἀγῶνα αὐτοσυντηρήσεως μοιραίως. Αὐτό, ὅμως, τὸ θέμα, θὰ ἔλθῃ ἐνώπιον τοῦ Σώματος καὶ θὰ ἀντιμετωπισθῇ, ὅταν δοθοῦν εἰς τοὺς συνταξιούχους συντάξεις ἱκαναί, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν συντήρησιν αὐτῶν καὶ τῆς οἰκογενείας των. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτήν, ὅτι τὸ θέμα δημιουργεῖ μεγάλους κινδύνους διὰ τὴν κοινωνίαν, πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Δὲν εἶναι ἀντιμετώπισις τοῦ θέματος, ἡ ἀναζήτησις εὐθυνῶν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου, ἡ ὁποία ἐψήφισε τὸν Καταστατικὸν Χάρτην τὸν συνταξιοδοτικόν, μὲ βάσεις ὑγιεῖς καὶ μὲ πρόθεσιν ἀναντιρρήτως ἐμφαινομένην καὶ διατυπωμένην καὶ εἰς αὐτὸν τὸν νόμον, σταδιακῶς νὰ ὁλοκληρώσῃ τὴν γραμμὴν τὴν κινητήριον, εἰς τὴν ὁποίαν ἀπέβλεπεν ὁ νομοθέτης ἐκεῖνος. Διὰ τῶν προτάσεών μας δὲν ζητοῦμεν τὴν ἀκύρωσιν τοῦ νομοθετικοῦ Διατάγματος, ἀλλὰ ἐπιδιώκομεν τὴν μερικὴν συμπλήρωσιν αὐτοῦ, ὥστε νὰ λυθῶσι μερικὰ δίκαια αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Ἐὰν κατορθωθῇ νὰ λυθῇ ἔστω καὶ ἕνα ζήτημα, τοῦτο θὰ εἶναι ἐπίτευγμα καὶ θὰ εἶναι καὶ πρὸς τιμὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Κύριοι βουλευταί, ἡ πρότασις τοῦ Προέδρου κ. Κανελλοπούλου, ἀφαιρεῖ πᾶσαν ἀντίρρησιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων διὰ λόγους οἰκονομικούς. Διότι ἐπρότεινε τὴν σταδιακὴν ἐντὸς 3 ἢ 4 ἐτῶν, ἱκανοποίησιν πρᾶγμα τὸ ὁποῖον καταβιβάζει τὴν δαπάνην εἰς ποσὰ ἀσήμαντα. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι εἶναι χρέος τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι κοινωνικὴ ἀνάγκη νὰ προβῇ εἰς τὴν ἱκανοποίησιν ἔστω καὶ μερικῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων. Καὶ τὰ αἰτήματα αὐτά, κυρίως, εἶναι τὸ δῶρον, τὰ στρατιωτικὰ πλασματικὰ ἔτη καὶ ἡ κατάργησις τῆς κρατήσεως. Ἂς ἐλπίσωμεν ὅτι ἡ ψηφοφορία θὰ ἔχῃ πρακτικὸν ἀποτέλεσμα. Καὶ πρέπει νὰ ἔχῃ ἐφ’ ὅσον ὁμοφώνως ἡ Βουλὴ ἀποδέχεται ὅτι τὰ αἰτήματα εἶναι δίκαια, ἐφ’ ὅσον ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς τὸ ἐπιθυμεῖ χάριν τῶν συνταξιούχων ποὺ ἠνάλωσαν τὴν ζωήν των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Πατρίδος. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§138ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Πρίφτης ἔχει τὸν λόγον.

§139Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Θὰ εἶναι ἐντελῶς σφαλερὴ ἡ τυχὸν ἀντίληψις, ὅτι ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ Ν. Δ. 3768)1957 ὀφείλεται σὲ ἀντιπολιτευτικὰ ἐλατήρια. Γιατὶ οὐσιαστικά, μόνον ἡ ἀντικειμενικὴ ἐκτίμησις τῶν δύο διακεκριμένων θεμάτων ποὺ τὸ συνθέτουν, ἐπιβάλλει τὴν ἐκ νέου συζήτησίν του καὶ δίκαια, κατὰ τὴν γνώμην μας, ἐπιζητεῖται ἡ κατάργησις ἢ ἡ τροποποίησις ὡρισμένων ἄρθρων του, ἀλλὰ καὶ ἡ συμπλήρωσίς του μὲ ἄλλα, ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιλύσουν βασικὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Ἐξ ἄλλου ἡ νέα αὐτὴ συζήτησις ἀποτελεῖ μίαν ἔντονη ὑπόμνησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἐν ὄψει τῆς συντάξεως τοῦ νέου Προϋπολογισμοῦ, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν θέματα ποὺ συνάπτονται μὲ τὴν ὑπόστασιν τῶν συνταξιούχων ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἠθικὴν τάξιν καὶ τὸ κῦρος τῆς Πολιτείας νὰ ἀντιμετωπίζωνται μὲ διαρκῆ ἀναβλητικότητα καὶ πλούσιες ὑποσχέσεις, ποὺ πλέον θεωροῦνται ἐμπαιγμός. Δὲν θὰ συμφωνήσω μὲ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας κ. κ. συναδέλφους, ποὺ ἔδωσαν εἰς τὴν συζήτησιν τόνον κατακρίσεως μέτρων, ληφθέντων κατὰ τὸ παρελθόν, ἢ τόνον ἀπολογητικῆς δικαιολογήσεως. Ὑπάρχει ἤδη μία πραγματικότητα. Καὶ μὲ βάσιν αὐτὴν πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσουμε ζητήματα κεφαλαιώδη, μὲ καλὴν πίστιν καὶ διάθεσιν κατανοήσεως ὥστε, τοὐλάχιστον, νὰ δημιουργηθοῦν αἱ προϋποθέσεις τῆς ἀναγκαίας, ὁριστικῆς λύσεώς τους. Καὶ ἀρχίζουμε ἀπὸ τὸ θέμα τοῦ ὁρίου ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Διὰ τῶν ἄρθρων 1, 2, 3 τοῦ ἐπανασυζητουμένου Ν. Δ. ἔχομεν μίαν πλήρη ἀναβίωσιν τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ν. 2500) 53. Ἀποφεύγω νὰ ἐπαναλάβω πῶς ὁ σφαγιαστικὸς αὐτὸς νόμος ἐχαρακτηρίσθη ἀπὸ ὁλόκληρον τὸν πολιτικὸν κόσμον. Ὑπομιμνήσκω μόνον ὅτι προεκλογικὰ καὶ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 2440) 31.12. 55 ἀπόφασιν εἶχεν ἀναστείλει τὴν περαιτέρω ἐφαρμογὴν τῶν συνεπειῶν του. Καὶ ἐν συνεχείᾳ διὰ σειρᾶς μέτρων (171) 1956 πρᾶξις Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, Ν. Δ. 3605) 56, Ν. Δ. 3642) 56 (Ἐπανδ. Δ. Υ. Ὑπουργείου Βιομηχανίας), Ν. Δ. 3657) 56 (δοκίμων χημικῶν), Ν. Δ. ἐπαναφορᾶς ἀπολυθέντων τεχνικῶν κ.λ.π.), ἐπεχειρήθη μερικῶς ἡ ἀποκατάστασις θυμάτων τοῦ ἐξωφρενικοῦ αὐτοῦ νόμου. Ἤδη προκαλεῖται νέα ἀναστάτωσις. Μειώνεται καὶ πάλιν τὸ ὅριον ἡλικίας, εἰς μεγάλην ποικιλίαν καὶ μὲ σωρείαν ἐξαιρέσεων. Δηλαδή, ἀντὶ μιᾶς πλήρους καὶ δικαίας τακτοποιήσεως ποὺ πρέπει νὰ φθάνῃ μέχρις ἐπαναφορᾶς— τῇ αἰτήσει των—τῶν ὑπολειπομένων θυμάτων τοῦ ν. 2500) 53, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχουν συμπληρώσει συντάξιμον χρόνον, δημιουργεῖται νέα κατάστασις, ἀντιβαίνουσα πρὸς βασικὰς διατάξεις τοῦ Υ. Κ. Καὶ διὰ τῶν αὐξομειώσεων καὶ περιπτωσιολογιῶν ἔχομεν μίαν ἔμμεσην ἄρσιν τῆς μονιμότητος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ μίαν διαρκῆ ἀπειλήν. Τὸ ΑΣΔΥ μὲ τὴν 725) 17.9.1957 γνωμάτευσίν του ἐπιγραμματικῶς προσδιορίζει ὅτι: «ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ καθιεροῦται τὸ πολύπλοκον καὶ ἀντὶ τοῦ ὁμοιομόρφου τὸ πολύμορφον». Ἡ ὀρθὴ αὐτὴ παρατήρησις τοῦ ἁρμοδιωτέρου ὀργάνου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παροραθῇ μὲ τόσην εὐκολίαν ἀπὸ τὸν νομοθέτην, ἐκτὸς ἂν νομίζῃ ὅτι ἡ ὑπόστασίς του εἶναι ἁπλῶς διακοσμητική. Πέραν τούτου ὑφίσταται καὶ συνταγματικὴ ἀντινομία, διότι δι’ ὁλόκληρον τὸν δημοσιοϋπαλληλικὸν κόσμον καταργεῖται εἰς τὴν οὐσίαν ἡ ἰσότης τῶν πολιτῶν ἀπέναντι τοῦ νόμου, ἀλλὰ καὶ ἡ κατοχύρωσις τῆς μονιμότητος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων (ἄρθρ. 3 καὶ 101). Ἐπὶ πλέον δὲ ἔχομεν καὶ ἀνατροπὴν τῶν ὅρων ἐργασίας, τῶν ἰσχυόντων κατὰ τὴν πρόσληψιν τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου. Μὲ τὴν μέθοδον αὐτὴν παραμερίζεται τὸ «δημόσιον συμφέρον» καὶ ἀντικαθίσταται μὲ τὸ ἑκάστοτε κομματικὸν συμφέρον, εἰς τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ὑποτάσσωνται οἱ δημόσιοι λειτουργοί, ὑπὸ τὴν διαρκῆ ἀπειλὴν τῆς ἀπομακρύνσεώς των ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν. Ὁ ν. 1811) 51 παύει νὰ ἔχῃ οὐσιαστικὴν ἐφαρμογήν. Καὶ ὅμως ἐξακολουθεῖ νὰ φέρῃ τὸ μεγάλο ὄνομα «Καταστατικοῦ Χάρτου τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων», ἐνῷ εἶναι γνωστὸν ὅτι τέτοιοι θεμελιώδεις νόμοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι «Χάρτης» παρασυρόμενος καὶ μὲ τὴν ἀσθενῆ ἀκόμη πνοὴν κομματικῶν ἀνέμων. Ἡ σταθερότητά του ἀποτελεῖ ἐγγύησιν τῆς ἀδιατάρακτης λειτουργίας τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν καὶ αἱ βελτιώσεις καὶ συμπληρώσεις του εἶναι ἔργον ἐπιμελοῦς μελέτης μὲ σκοπὸν τὴν εὔρυθμον ἀπόδοσίν τους. Σ’ ὅλα τὰ παραπάνω πρέπει νὰ προστεθῇ ὅτι τὸ ὅριον ἡλικίας ἐξόδου τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων εὑρίσκεται πάντα σὲ συνάρτησιν μὲ τὴν ἡλικίαν εἰσόδου των στὴν δημοσίαν ὑπηρεσίαν, τὸν χρόνον σπουδῶν, τὰς δυνατότητας σταδιοδρομίας καὶ τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν στρατιωτικῶν ὑποχρεώσεων. Ἔτσι τώρα, στὴν καλύτερην περίπτωσιν, ὁ χρόνος εἰσόδου κυμαίνεται μεταξὺ 25–27 ἔτους, καὶ μόλις θὰ φθάνουν στὸ ὅριον συνταξιοδοτήσεως (65ου ἔτους). Στὸ Δελτίον Τ.Π.Δ.Υ. (ἔκδοσις 1956) σὲ ἀναλυτικὸν πίνακα βρίσκομεν τὴν θεμελίωσιν τοῦ ἐπιχειρήματός μας.

Τοῦτο σημαίνει ὅτι μόνον τὸ ⅕ τῶν συνταξιοδοτουμένων τῶν δημ. ὑπαλλήλων φθάνει στὰ ὅρια πλήρους συνταξιοδοτήσεως. (Ἀναφέρονται στατιστικὰ στοιχεῖα). Ἂν, ὅμως, παρὰ ταῦτα, ἐξακολουθῇ νὰ ὑφίσταται, ἐκ λόγων ἀντικειμενικῶν, θέμα νέου καθορισμοῦ ὁρίου ἡλικίας ἐξόδου τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, τοῦτο θὰ πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον διεξοδικῆς καὶ πλήρους μελέτης σὲ συνεργασίαν μὲ τοὺς ἁρμοδίους δημοσίους ὑπαλληλικοὺς παράγοντας καὶ τὰ ὄργανα τὰ προβλεπόμενα ὑπὸ τοῦ Υ. Κ. καὶ τὰ συμπεράσματά τους νὰ θεμελιώσουν τὴν βάσιν ὁριστικοῦ κανονισμοῦ, παγίως καὶ ἀδιαταράκτως καθιερουμένου καὶ ὄχι νὰ ρυθμίζεται τὸ θέμα διὰ νομοθετικῶν αὐτοσχεδιασμῶν καὶ ἀκροβατικῶν διατάξεων κατὰ τὰ συμφέροντα τῶν ἑκάστοτε Κυβερνήσεων. Ὡς πρὸς τὸ δεύτερον θέμα, τὸ συνταξιοδοτικόν. Γενικὰ ἔχει ὁμολογηθῆ ὅτι ὁ Α. Ν. 1854)51 δὲν ἀπετέλεσε πανάκειαν. Ἀντίθετα ἐδημιούργησε προβλήματα. Πάνω σ’ αὐτὰ συσσωρεύθηκαν καὶ ἄλλα καὶ ἤδη ἀδιάψευστα ἠμποροῦμεν νὰ ὑποστηρίξουμε ὅτι πλῆθος ἐκκρεμοτήτων βαρύνει ἐπὶ τῶν συνταξιοδοτικῶν πραγμάτων. Ἐπὶ πλέον ἐπὶ μίαν ὁλόκληρον ἑξαετίαν κανένα μέτρον δὲν ἐλήφθη ποὺ νὰ προωθῇ ἢ νὰ ἐπιλύῃ τὰ βασικώτερα αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Ὅ,τι, ὅμως, ἐκτρέφει τὴν σκόπιμη σύγχυσιν, κατὰ τὴν γνώμην μας, εἶναι ὅτι: α) Δὲν ὑπάρχει ἐπίσημη ξεκαθαρισμένη ἀντίληψις, ὅσον ἀφορᾷ τὸν χαρακτηρισμὸν τῶν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου παρεχομένων συντάξεων. Τί, δηλαδή, συγκεκριμένα, ἀποτελοῦν Κοινωνικὴν ἀσφάλισιν ἢ ἀντιπαροχήν; β) Δὲν ὑπάρχει καθιερωμένον καὶ διὰ τοὺς συνταξιούχους τοῦ Δημοσίου ἐλάχιστον ὅριον συντάξεως. Τοῦτο ἄλλωστε γενικὰ ἰσχύει στὶς Κοινωνικὲς Ἀσφαλίσεις τῶν ἐργαζομένων, καὶ πιστεύομεν ὅτι προέχουσα ὑπάρχει ἡ ἀνάγκη τοῦ καθορισμοῦ του καὶ διὰ τὰς συντάξεις τοῦ Δημοσίου, ἀνεξαρτήτως τοῦ λαμβανομένου μισθοῦ. Θεωροῦμεν ὅτι αἱ δύο αὐτὲς παρατηρήσεις εἶναι ἀρκετὲς γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἄποψιν ὅτι ὁ Συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ ἔχει ἀνάγκην γενικῆς ἀναθεωρήσεως καὶ ὡς πρὸς τὰς προϋποθέσεις καὶ ὡς πρὸς τὰ ποσά. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ ἀρχικὸς ν. ΝΧΒ)1861 περὶ συνταξιοδοτήσεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἀποτελεῖ τὴν πρώτην ἐκδήλωσιν τοῦ Κράτους ὑπὲρ μιᾶς μερίδος ἐργαζομένων. Πολὺ ἀργότερα, ὅσον κατὰ στάδια ἐπεκτείνεται τὸ μέτρον καὶ σὲ ἄλλες κατηγορίες, καταβάλλεται προσπάθεια ὅπως τὸ μέτρον ἐναρμονίζεται πρὸς τὶς σύγχρονες ἀντιλήψεις τοῦ ἐκ τῆς ἐργασίας δικαιώματος ἀσφαλίσεως. (Νόμος περὶ Ι.Κ.Α. 1931). Ἐν τούτοις διὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους ἐξακολουθεῖ ἡ σκόπιμη σύγχυσις διὰ τὸν χαρακτῆρα τῆς συντάξεως. Ἀκριβῶς δὲ συνέπεια τούτου εἶναι ἡ διατήρησις διατάξεων ποὺ ἀντιβαίνουν στὴν ἀρχὴν τῆς προστασίας τῶν ἀσθενεστέρων. Θὰ ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα. Τὸν καθορισμὸν τῆς συντάξεως σὲ πεντηκοστά. Εἶναι γνωστὸν ὅτι τίποτε δὲν ἀφαιρεῖται ἀπὸ ὅσους συμπληρώνουν 35ετῆ ὑπηρεσίαν. Ἀντίθετα σὲ ὅσους δὲν ἔχουν πλήρη συντάξιμον ὑπηρεσίαν ὁ καθορισμὸς γίνεται μὲ πεντηκοστὰ καὶ ὄχι μὲ τὰ ἔτη ὑπηρεσίας, ὁπότε θὰ γίνωνται μὲ τριακοστὰ πέμπτα, ἀφοῦ σὲ 35 χρόνια συνίσταται ὁ πλήρης συντάξιμος χρόνος καὶ ποσοστὸν τούτου θὰ ἔπρεπε νὰ λαμβάνουν οἱ ἀποχωροῦντες πρὸ τῆς πλήρους διαδρομῆς του. (Ἀναφέρονται στατ. στοιχεῖα). (Πλήττονται ἰδιαίτερα οἱ στρατιωτικοὶ συνταξιοῦχοι). Πέραν τῶν ἐνδεικτικῶν τούτων παρατηρήσεων ὑπάρχουν βασικὰ αἰτήματα τῶν ὁποίων ἡ λύσις διαρκῶς ἀναβάλλεται διὰ τῆς μεθόδου τῶν ὑποσχέσεων, τῆς μελέτης καὶ τῆς συνεχοῦς παρελκύσεως. Καὶ ἡ συνεχὴς προβολὴ τῶν δικαίων τούτων αἰτημάτων ἔχει προκαλέσει σάλον. Ἐτραυμάτισε βαρύτατα τὸ κῦρος τῆς Πολιτείας, τὴν ὁποίαν παρουσιάζει ἀνακόλουθον, ἀθετοῦσαν ἀνειλημμένας ὑποχρεώσεις καὶ μὲ ἑτεροβαρὲς ἐνδιαφέρον. Ἔχουν δημιουργήσει δημοσίας ἀντεγκλήσεις μεταξὺ τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν, ποὺ συνεχίζουν τὴν ἐφαρμογὴν τῆς μεθόδου τῆς εἰς τὸ διηνεκὲς ἀτερματίστου μελέτης. Καὶ πρέπει καὶ πάλιν νὰ θιγοῦν τὰ βασικώτερα. Αἱ κρατήσεις ἐπὶ τῶν συντάξεων διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν συντάξεων! Ἀπαράδεκτα ὑψηλότερες ἀπὸ τὶς σχετικὲς ἀνάλογες κρατήσεις τῶν ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίων λειτουργῶν εἶναι καὶ κωμικοτραγικές. Νοεῖται, κατὰ κἄποιαν συγκατάβασιν, κράτησις εἰς τὸν μισθὸν διὰ τὴν σύνταξιν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν σύνταξιν διὰ σύνταξιν εἶναι ἀκατανόητα, καὶ μόνον ὡς φαλκίδευσις τῆς συντάξεως, περίτεχνα καμουφλαρισμένη ἔχει ἐφαρμογήν. Ἡ διαιώνισίς τους δὲ ἀποτελεῖ ἀνατροπὴν τοῦ Α. Ν. 1854)1951 περὶ καθορισμοῦ τῶν συντάξεων εἰς τὰ 80% τῶν ἀποδοχῶν. Ἡ κατάργησίς τους εἶναι ἔργον δικαιοσύνης καὶ ἐπαναφέρει τὸν κώδικα εἰς οὐσιαστικὴν λειτουργίαν. (Ἀναφέρονται σχετικὰ στατιστικὰ καὶ ἀναλογιστικὰ στοιχεῖα). Τὸν καθολικὸν αὐτὸν πονοκέφαλον τῶν συνταξιούχων ἡ Κυβέρνησις ἀνήγγειλεν ὅτι θὰ τὸν θεραπεύσῃ μὲ.... ἀσπιρίνες ἀπὸ τοῦ 1959. Τοῦτο εἶναι κἄτι περισσότερον ἀπὸ ἐμπαιγμός, δοθέντος μάλιστα ὅτι οἱ στρατιωτικοὶ συνταξιοῦχοι ἔχουν μὲ δικά τους μέσα ἐξασφαλίσει τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν καὶ νοσοκομειακὴν περίθαλψιν. Τὰ δῶρα εἶναι δικαιώματα ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν τρόπον τῆς χορηγήσεώς τους εἰς τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίους λειτουργοὺς καὶ εἰς τοὺς πάσης φύσεως ἐργαζομένους. Καὶ εἶναι πρόκλησις ἐπίσημα ἡ Πολιτεία νὰ θεωρῇ ὅτι δὲν ἔχουν σ’ αὐτὰ δικαίωμα οἱ συνταξιοῦχοι τοῦ Δημοσίου, διότι ἐξεμέτρησαν τὸ ὑπηρεσιακὸν ζῆν. Ὅσον ταχύτερον πάρει αὐτὴν τὴν ἀπόφασιν ἡ Κυβέρνησις, τόσον ταχύτερα ἀναστηλώνει μέρος τοῦ γοήτρου τῆς Πολιτείας. Τὸ Πάσχα πλησιάζει καὶ εἶναι ἡ καλύτερη εὐκαιρία ἐμπράκτου πλέον ἀντιμετωπίσεως τοῦ ζητήματος. Ἐδῶ πλέον ὑπάρχει πλήρης ἀθέτησις ἀνειλημμένων ὑποχρεώσεων τῆς Πολιτείας καὶ χαρακτηριστικὴ περιφρόνησις. Ὅ,τι ὑπελόγισαν διὰ τὴν οἰκονομικὴν βάσιν τῆς ζωῆς τους στὰ χρόνια τῆς ἀποστρατείας τους οἱ πολεμισταὶ τόσων ἀπελευθερωτικῶν πολέμων, εἶδαν νὰ τοὺς ἁρπάζεται, ἐνῷ στὸν ἴδιον κώδικα (ἄρθρα 15 καὶ 42) εἶδαν νὰ παρέχεται σ’ ὅσους ὑπεχρεώθησαν νὰ πᾶνε στὴν μακρυνὴ Κορέα! Ὄχι Κράτος, ἀλλὰ οὔτε τίμιος ἰδιώτης ἐπιχειρηματίας δὲν θὰ ἀνεχόταν διὰ 30 ἑκατομμύρια νὰ συνεχίζεται αὐτὴ ἡ ἐντροπή. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μ’ αὐτά. Ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν ἐνεργὸν ὑπηρεσίαν μὲ παρότρυνσιν τῆς Πολιτείας, μὲ παροχὴν δικαιωμάτων ποὺ θὰ τὰ ἀποκτοῦσαν σταδιοδρομοῦντες πλήρως, διὰ νὰ ὑποστοῦν ἐκ τῶν ὑστέρων μίαν ἀνελέητη περικοπὴ ποὺ κατέστησε στὴν συνείδησίν τους τὴν Πολιτεία ἀνυπόληπτη καὶ δίδει τὸ δικαίωμα σ’ ὅσους τυχὸν τοὺς γίνῃ παρομοία προσφορὰ νὰ τὴν ἀποφεύγουν. Τὸ ἴδιο δὲ ἰσχύει καὶ διὰ τὰ χρόνια τῶν Νέων Χωρῶν. Ὑπάρχουν αἱ περιπτώσεις τῆς ἀνίσου συνταξιοδοτικῆς μεταχειρίσεως ὑπαλλήλων διαφόρων κλάδων (Τ.Τ.Τ., ἀξιωματικοὶ Χωροφυλακῆς κ.λ.π.). Ἐθίγησαν μερικὰ ἀπὸ τὰ πλέον ἐπείγοντα καὶ τὰ πλέον φλέγοντα αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Πλὴν ὅμως, ἐκκρεμῆ παραμένουν καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθοῦν. Καὶ συνοψίζονται εἰς τὸ θέμα χιλιάδων δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ Ν.Π.Δ.Δ. στερηθέντων τοῦ νομίμου πρὸς σύνταξιν δικαιώματος βάσει ἐκτάκτων νόμων. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν θεωροῦμεν ὅτι δικαιολογεῖται ἡ ἐπανασυζήτησις τοῦ Ν. Δ. Μία περίπου ἑπταετία ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ Α. Ν. 1854)51 ἦταν χρόνος ἱκανὸς διὰ νὰ ἔχουν τακτοποιηθῆ τὰ μνημονευθέντα αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Ἐπιμένομεν ὅτι δὲν χωρεῖ νέα ἀναβλητικότης τῆς στιγμῆς ἀνακοινώσεως τοῦ χρόνου ἐντὸς τοῦ ὁποίου θὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ἐφαρμογή του. Καὶ πέραν τούτου ἡ ἐξ ὑπαρχῆς μελέτη καὶ χάραξις γραμμῆς δι’ ὁλόκληρον τὸ συνταξιοδοτικὸν πρόβλημα. Εἶναι καὶ αὐτὸ μία ἀνάγκη πρὸς τὴν πολυπληθῆ τάξιν τῶν συνταξιούχων. Εἶναι πρόβλημα ἐθνικὸν καὶ κοινωνικόν, θέμα ἀπονομῆς δικαιοσύνης πρὸς αὐτοὺς ποὺ προσέφεραν καὶ τὴν τελευταίαν ἰκμάδα τῆς ὑγείας καὶ τῆς ζωῆς των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία μετὰ τὴν ἀποχώρησίν τους ἔχει τὴν ἠθικὴν ὑποχρέωσιν νὰ μὴ τοὺς θεωρῇ ἀμελητέους.

§140Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Δὲν ἐπιθυμῶ, κύριε Πρόεδρε, νὰ μακρηγορήσω, διότι εἶναι ἀληθές, ὅτι διὰ τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα ἐλέχθη, ὅ,τι ἔπρεπε νὰ λεχθῇ καὶ μάλιστα ἀπὸ συναδέλφους εἰδικοὺς περὶ τὸ θέμα τοῦτο, οἱ ὁποῖοι διεχειρίσθησαν μάλιστα τοῦτο ὡς ἁρμόδιοι Ὑπουργοί. Ἐκεῖνο ποὺ μὲ ἀναγκάζει νὰ λάβω τὸν λόγον, εἶναι ἡ ἀνάγκη νὰ ἐκδηλώσω τὴν συμπάθειάν μου καὶ ἡ ἐκπλήρωσις καθήκοντος καὶ ὑποχρεώσεως πρὸς τὴν τάξιν τῶν συνταξιούχων, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ προσέφερον διὰ τὸ Κράτος πολλὰς ὑπηρεσίας, σήμερον ἀντιμετωπίζουν μὲ μεγάλην δυσχέρειαν τὴν ζωήν. Εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡ τάξις τῶν συνταξιούχων μὲ ἀγανάκτησιν καὶ πικρίαν ὁμιλεῖ κατὰ τοῦ Κράτους, διότι τοῦτο τοὺς ἀγνοεῖ εἰς τὸ τέλος τῆς ζωῆς των καὶ τοὺς ἐγκαταλείπει ἀπροστατεύτους, παρ’ ὅλον ὅτι ἡ τάξις αὐτὴ εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία κατὰ κύριον λόγον στηρίζει τὸ σημερινὸν ἀστικὸν καθεστώς. Κατὰ τὴν ψήφισιν τοῦ τελευταίου Ν. Δ. τοῦ συνταξιοδοτικοῦ, ὑπεβλήθησαν πλεῖσται ὅσαι τροπολογίαι. Κάθε μία, ἐκ τῶν τροπολογιῶν αὐτῶν, ἔθιγε καὶ ἓν ἀξιόλογον συνταξιοδοτικὸν θέμα, τὸ ὁποῖον, ὅμως, δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ λυθῇ καὶ ἀντιμετωπιστῇ. Τοιουτοτρόπως πολλὰ σημεῖα, σχετικὰ μὲ τὰς ἀδικίας καὶ ἀνισότητας, ἔμειναν ἄλυτα καὶ θὰ ἦτο εὐχῆς ἔργον, ἀπὸ τῇ δεδομένῃ σήμερον εὐκαιρίᾳ νὰ θελήσῃ ὁ κ. Ὑπουργός, νὰ μελετήσῃ καλύτερον τὰ συνταξιοδοτικὰ θέματα καὶ νὰ δώσῃ τὰς ἐπιβαλλομένας λύσεις. Κατὰ τὸ παρελθὸν ἐγένετο ἐκεῖνο, ποὺ ἔπρεπε καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἦτο δυνατόν. Σήμερον θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ παρὸν καὶ ἀποβλέψωμεν πρὸς τὸ μέλλον καὶ νὰ δώσωμεν εἰς τὸ θέμα τοῦτο τὰς ἐπιβαλλομένας λύσεις, ὥστε νὰ ἐκλείψῃ ἡ δεδικαιολογημένη δυσφορία κατὰ τοῦ Κράτους ὑπὸ τοῦ κόσμου τῶν συνταξιούχων. Ἡ ὑπὸ κρίσιν πρότασις, δὲν διετυπώθη ἀπὸ ἀντιπολιτευτικήν τινα διάθεσιν. Ἐγένετο ἐν τῇ πεποιθήσει ὅ,τι θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθοῦν κατὰ καλύτερον τρόπον τὰ συνταξιοδοτικὰ ζητήματα καὶ θὰ πρέπει συνεπῶς νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὴν εὐκαιρίαν ταύτην ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ἡ Κυβέρνησις, διὰ νὰ δώσουν εἰς τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα τὴν ἐνδεικνυομένην λύσιν. Ἰδιαιτέρως θέλω νὰ τονίσω τὴν ἀνάγκην τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν πολεμικῶν ἐτῶν καὶ ἀκόμη τὸ θέμα τῆς κατοχυρώσεως ἐκείνων ποὺ ἀπεχώρησαν ἐθελουσίως, μὲ τὴν ὑπόσχεσιν τοῦ Κράτους, ὅτι θὰ τοὺς ἀναγνωρίσῃ ὡρισμένα πλεονεκτήματα καὶ μεγαλύτερον βαθμὸν καὶ σήμερον αἰσθάνονται τὴν πικρίαν τῆς ἀδικίας. Ἐπίσης πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ θέμα τοῦ δώρου καὶ ἡ ἀνάγκη τῆς αὐξήσεως τῶν συντάξεων.

§141Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ εἴπω δύο λέξεις, διὰ νὰ συνοψίσω. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἐξουσίαν τὸ 1950. Ἀμέσως μετὰ τὸ πέρας τοῦ συμμοριτοπολέμου καὶ εἰς μίαν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ περισσότεροι πληθυσμοὶ τῆς Ἑλλάδος εἶχον ἐκτοπισθῆ ἀπὸ τὰ χωρία των καὶ ἔμεναν εἰς τοὺς ἀγρούς. Ἡ κυριωτέρα μέριμνα τῆς Πολιτείας, τότε, ἦτο πῶς θὰ συντηρήσῃ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἐν τούτοις, δύο–τρεῖς μῆνας ἀφ’ ὅτου παρέλαβε τὴν Ἀρχήν, ᾐσθάνθη ἱερὰν ὑποχρέωσιν, ἀπέναντι τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι προσέφερον τὰς μεγάλας ὑπηρεσίας των εἰς τὸ Ἔθνος, νὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν καλυτέρευσιν τῆς ζωῆς των καὶ ἔκαμε τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον ἀνέφερεν ὁ κ. Γιαννόπουλος καὶ τὸν ὁποῖον ἐβελτίωσε, μετὰ ταῦτα, ὁ κ. Μητσοτάκης. Κύριε Πρόεδρε, διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ, βεβαίως, εὐηργετήθησαν περισσότερον οἱ ἔχοντες πολλὰ χρόνια ὑπηρεσίας, οἱ ἀνώτατοι ἀξιωματικοὶ καὶ ὑπάλληλοι, δηλαδὴ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον πλέον τῶν 35 ἐτῶν. Διότι αὐτοὺς δὲν τοὺς ἐνδιέφερον πλέον, οὔτε τὰ πολεμικὰ ἔτη, οὔτε τὰ πλασματικά. Τοὺς ἐπερίσσευαν. Ὁ τότε Ὑπουργὸς κ. Γιαννόπουλος, ὁμιλῶν προχθές, εἶπεν, ὅτι ἐσκέφθη, ὅτι οἱ ἀνώτατοι ὑπάλληλοι τοῦ Κράτους, οἱ Ἀρεοπαγῖται, οἱ στρατιωτικοὶ καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι μετὰ μακρὸν βίον ἀπεσύρθησαν τῆς ὑπηρεσίας, ἔπρεπε νὰ ἔχουν τὰ μέσα τῆς συντηρήσεώς των, διότι δὲν ἔχουν καὶ ἡλικίαν τοιαύτην, ὥστε νὰ δύνανται νὰ ἐργασθοῦν καὶ νὰ συμπληρώσουν τὴν σύνταξιν. Ἴσως αὐτὸς νὰ ἦτο ὁ κυριώτερος λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ὁ τότε εἰσηγητής, ὁ κ. Ὑφυπουργός, καθώρισεν, ὅπως καθώρισε τὰς συντάξεις. Καὶ ἐὰν ἐνθυμῆται, ἐπῆγα ἕνα βράδυ εἰς τὰς 8½ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον του καὶ τοῦ εἶπον, παρακινούμενος ἀπὸ συναδέλφους ἀποστράτους: «Κύριε Γιαννόπουλε, προσέξατε. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἄνθρωπος. Ἐὰν τοῦ δώσετε 1.000 δραχμὰς καὶ τοῦ περικόψετε 50 δραχμὰς διὰ τὰ δύο χρόνια, τὰ ὁποῖα εἶχεν ὑπηρετήσει εἰς τὴν Μακεδονίαν θὰ φωνάζῃ καὶ θὰ διαμαρτύρεται αἰωνίως. Προσέξατε. Εἶναι προτιμότερον νὰ θεραπεύσητε αὐτὰ τὰ δίκαια αἰτήματα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καὶ νὰ γίνῃ ὀλιγωτέρα ἡ σύνταξις ὅλων τῶν ἄλλων δηλαδὴ τὸ 80 νὰ γίνῃ 70, 60, δὲν ἠξεύρω ἀκριβῶς πόσον». Ὁ κ. Γιαννόπουλος μοῦ εἶπεν, ὅτι θὰ ἐλαττωθῇ τόσον πολύ, ὥστε δὲν θὰ ὑπάρχῃ αὔξησις συντάξεως. Ἐκεῖ εἶναι τὸ θέμα, κύριοι συνάδελφοι. Ὅτι ὁ τότε Ὑπουργὸς ἐσκέφθη νὰ ἀμείψῃ ἐκείνους τοὺς ἀνωτάτους ὑπαλλήλους τοῦ Κράτους, οἱ ὁποῖοι λόγῳ ἡλικίας δὲν ἠδύναντο πλέον νὰ ἐργασθοῦν καὶ νὰ συμπληρώσουν τὴν σύνταξίν των τοὺς Ἀρεοπαγίτας, τοὺς στρατιωτικοὺς καὶ τοὺς ἄλλους ἀνωτάτους ὑπαλλήλους. Συνεπῶς, διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ ὠφελήθησαν οἱ ἔχοντες πολλὰ ἔτη καὶ δὲν ἐδικαιώθησαν οἱ ἔχοντες ὀλιγώτερα ἔτη. Ἐνῷ μὲ τὰ διπλᾶ χρόνια συνεπλήρωνε ἕνα ἄλφα ἀριθμὸν ἐτῶν συντάξεως καὶ ἐλογάριαζεν ὅτι ἠμποροῦσε νὰ ζήσῃ, ἀφοῦ ἔφυγεν ἀπὸ τὸ στράτευμα αὐτὰ ἀφηρέθησαν καὶ ἀπὸ τοὺς μικροὺς ἀξιωματικούς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει αὐτὸ εἶναι θέμα οὐσιαστικόν. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου παρέμεινεν εἰς τὴν Ἀρχὴν τὸ πολὺ δύο χρόνια — διότι εἴχομεν καὶ ἐκλογὰς τὸ 1951 — καὶ προσέφερεν ἐκ τοῦ Προϋπολογισμοῦ περὶ τὰ 50 ἑκατομ. μὲ τοὺς δύο νόμους. Ἡ Κυβέρνησις, ἡ σημερινὴ καὶ ἡ προηγουμένη, αἱ ὁποῖαι εἶναι τῆς αὐτῆς παρατάξεως ἔχουν 5½ χρόνια εἰς τὴν ἐξουσίαν) Καὶ ἐὰν ὑπῆρξαν τρωτὰ εἰς τοὺς νόμους ἔπρεπε νὰ τὰ διορθώσουν. Ἀλλὰ ἐνῷ εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν 5½ χρόνια καὶ εἰς στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ οἰκονομικὰ τοῦ Κράτους εἶναι ἐν ἀρίστῃ καταστάσει καὶ ἔχουν πλεόνασμα, δὲν λαμβάνει μέτρα, διὰ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰς δικαίας αὐτὰς ἀξιώσεις τῶν συνταξιούχων ἀξιωματικῶν καὶ ὑπαλλήλων. Καὶ ὁμολογῶ ὅτι ἀπορῶ εἰλικρινῶς, πῶς ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ θέμα αὐτὸ δὲν δέχεται τὴν πρότασιν τὴν ὁποίαν ἔκαμαν καὶ οἱ ἄλλοι συνάδελφοι, νὰ κλιμακώσῃ τὸ ποσὸν εἰς 3–4 χρόνια. Ἂς πράξῃ ἡ Κυβέρνησις ὅ,τι ἔγινε διὰ τὰ πολεμικὰ ἔτη εἰς Μακεδονίαν διότι τοῦτο εἶναι ἀναφαίρετον δικαίωμα τῶν ἀξιωματικῶν. Κύριε Ὑπουργέ, ἔχετε ἕνα πλεόνασμα· διατὶ νὰ παραμένῃ τὸ δίκαιον παράπονον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν; Κύριε Ὑπουργέ, ἂς μὴ ἀναφέρωμεν ποσοστά. Τὸ γεγονὸς εἶναι ἕν. Ὁ Ἀντιστράτηγος ἐλάμβανεν 840 δρχ. καὶ ὅταν ἐψηφίσθη ὁ νόμος λαμβάνει 3.400, δηλαδὴ πλέον 400%. Ὁ Ὑποστράτηγος ἔλαβεν 300% καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι πλέον τοῦ 200%. Ὡς ἐνθυμῆσθε, οἱ συνταξιοῦχοι ἐζήτησαν αὔξησιν 50% τῶν συντάξεων. Ὅταν ηὐξήθησαν αἱ συντάξεις ἀπὸ 200% εἰς 400%, δὲν νομίζω ὅτι ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ ὄχι Ἕλλην ἀλλὰ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος νὰ λέγῃ ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου δὲν ἔκαμεν τεραστίας θυσίας εἰς μίαν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ οἰκονομικὰ τοῦ Κράτους ἦσαν εἰς ἀθλίαν κατάστασιν, καὶ ὁ τιμάριθμος ἀνήρχετο καὶ κατήρχετο καθημερινῶς. Καὶ θὰ ἐπαναλάβω διὰ τρίτην φορὰν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶχεν ὁ κ. Παπαγιάννης τὴν εὐσυνειδησίαν καὶ τὴν εἰλικρίνειαν νὰ εἴπῃ ἀπὸ τοῦ βήματος ἐκείνου ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ηὔξησε τοὺς μισθοὺς καὶ τὰς συντάξεις περισσότερον ἀπὸ τὰ περιθώρια τὰ ὁποῖα εἶχε. Σήμερον ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ θεραπεύσῃ τὰ δίκαια ἐκεῖνα αἰτήματα καὶ ἐὰν δὲν τὸ κάμῃ θὰ διαπράξῃ ὄχι μόνον μίαν ἀδικίαν κατὰ τῶν συνταξιούχων ἀλλὰ καὶ μίαν ἀδικίαν κατὰ τοῦ ἰδίου τοῦ ἑαυτοῦ της. Ἀπορῶ, ἐπαναλαμβάνω, πῶς δὲν τὸ ἔκαμε μέχρι σήμερον καὶ πῶς δὲν τὸ κάμνει κλιμακώνοντας τὴν αὔξησιν. Αὐτὰ εἶχον νὰ εἴπω, κύριε Πρόεδρε, μὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔστω καὶ τὴν τελευταίαν στιγμὴν θὰ αἰσθανθῇ τὰς ὑποχρεώσεις αὐτῆς πρὸς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι προσέφεραν μεγίστας ὑπηρεσίας εἰς τὸ ἔθνος καὶ θὰ θεραπεύσῃ τὰ δίκαια αἰτήματα αὐτῶν, ἔστω καὶ εἰς τρία χρόνια. (Χειροκροτήματα).

§142ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§143Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ συμβαίνει οἱ ἐγγεγραμμένοι βουλευταὶ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος νὰ παραιτηθοῦν, αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην νὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις ἐπὶ τοῦ βασικοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον ἀπησχόλησε τὴν Βουλὴν ἐπὶ τρεῖς συνεδριάσεις καὶ νὰ καθορίσω τὴν θέσιν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος. Θὰ ἦτο ματαιοπονία νὰ πείσωμεν τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι τὰ βασικὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων εἶναι δίκαια. Ἐπ’ αὐτοῦ καὶ Κυβέρνησις καὶ Συμπολίτευσις καὶ Ἀντιπολίτευσις εἶναι σύμφωνοι καὶ τὸ ἀπομένον εἶναι ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἡ Κυβέρνησις εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἐν τῷ συνόλῳ ἢ ἐν μέρει τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων αὐτῶν. Καὶ ὅταν ὁμιλῶ περὶ βασικῶν αἰτημάτων τῆς τάξεως τῶν συνταξιούχων, ἀναφέρομαι εἰς τὰ πολεμικὰ ἔτη, διὰ τὰ ὁποῖα πολλάκις ἠκούσθη εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ὅτι ἡ ἀναγνώρισίς των ἀποτελεῖ χρέος τιμῆς διὰ τὸ Κράτος καὶ ἕνα παράγοντα ἐθνικῆς ἀσφαλείας διὰ τὸ μέλλον. Ἡ ἀναγνώρισις τῶν ἐτῶν αὐτῶν, ἡ ἀναγνώρισις τοῦ χρόνου ὑπηρεσίας τῶν στρατιωτῶν τῆς Κορέας κατὰ τὰ πολεμικὰ ἔτη εἰς τὸ διπλάσιον αὐτῶν, μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Πολιτεία αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ ἀναγνωρίσῃ τὰ πολεμικὰ ἔτη. Πρῶτον, λοιπόν, εἶναι τὸ αἴτημα τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Δεύτερον, τὸ αἴτημα τοῦ δώρου, τὸ ὁποῖον ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ δικαιότατον αἴτημα τῆς τάξεως τῶν συνταξιούχων. Τρίτον, τὸ θέμα τῆς κρατήσεως, τὸ ὁποῖον δὲν ἔχει νόημα ὅταν εἶναι κοινὴ ἡ συνείδησις ὅτι ὅταν τὸ ἐπίπεδον τῆς συντάξεως εἶναι χαμηλόν, δὲν πρέπει νὰ μειοῦται περαιτέρω. Ἀπομένει ἐπίσης τὸ ζήτημα τῶν πλασματικῶν ἐτῶν. Ὑπάρχουν, βεβαίως καὶ ἐπὶ μέρους αἰτήματα, ἀλλὰ νομίζω ὅτι μὲ τὰ βασικὰ αἰτήματα, ἐὰν ἤθελεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀσχοληθῇ θὰ ἠδύνατο νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ μέγιστον μέρος τοῦ συνταξιοδοτικοῦ κόσμου. Θὰ ἦτο, κύριε Πρόεδρε, ἄγονος ἡ συζήτησις ἡ ὁποία διεξάγεται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἐπὶ τοῦ θέματος, καὶ θὰ ἦτο ἀπογοητευτικὸν τὸ φαινόμενον, ἐάν, πράγματι, ἐτερματίζετο ἡ συζήτησις χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ ἀπάντησις εἰς δύο ἐρωτήματα. Ἐξ ὅσων ἐξετέθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος ἐκείνου ἀπὸ τοὺς κυρίους συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι ἠσχολήθησαν μὲ τὸ θέμα, εἰδικώτερον, ἡ Κυβέρνησις δέχεται μερικὰ ὡς ἀπολύτως δικαιολογημένα καὶ δεκτικὰ ἱκανοποιήσεως. Πρώτη ἀπάντησις ἡ ὁποία πρέπει νὰ ὑπάρξῃ, πρὶν τερματισθῇ ἡ συζήτησις, διότι ἄλλως θὰ μείνῃ ἡ ἐντύπωσις ὅτι ἐδῶ βυζαντινολογοῦμεν ἐπὶ σειρὰν συνεδριάσεων χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ κανένα συμπέρασμα ἀπὸ τὴν συζήτησιν αὐτήν. Πρέπει, λέγω, νὰ δοθῇ μία ἀπάντησις τῆς Κυβερνήσεως ὅτι ἂν ὄχι ὅλα τὰ βασικὰ αἰτήματα τὰ δέχεται ὅτι εἶναι δίκαια καὶ προτίθεται νὰ τὰ ἱκανοποιήσῃ. Δεύτερον, ἐρώτημα τὸ ὁποῖον τίθεται: Ἡ Κυβέρνησις ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ 1958, ποῖα περιθώρια ἔχει διὰ νὰ ἱκανοποιήσῃ μέρος τῶν αἰτημάτων αὐτῶν καὶ ποῖα ἐξ αὐτῶν προτίθεται νὰ ἱκανοποιήσῃ μὲ ποσά, τὰ ὁποῖα ἐκείνη κρίνει ὑπὸ ἰδίαν εὐθύνην της ὅτι προσφέρει ὁ νέος Προϋπολογισμός. Ἰδοὺ τὰ δύο ἐρωτήματα ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐὰν δὲν ὑπάρξῃ ἀπάντησις κυβερνητική, θὰ εἶναι μία ἀδιαφορία τῆς Κυβερνήσεως καὶ μία ὑπεκφυγὴ ἀναπότρεπτος. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι θὰ προσδώσῃ εἰς τὴν διεξαχθεῖσαν συζήτησιν τὴν εἰκόνα μιᾶς βυζαντινολογίας, ἡ ὁποία δὲν συμβιβάζεται μὲ τὸ Κοινοβουλευτικὸν καθεστώς. Ἐγὼ δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἀναδράμω εἰς τὸ παρελθόν, οὔτε νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ θέμα μέχρι ποίου σημείου αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου ἐπέλυσαν τὰ προβλήματα τῶν συνταξιούχων. Νομίζω, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ὑπευθύνως διεχειρίσθησαν τὰ προβλήματα αὐτὰ δὲν ἰσχυρίσθησαν ὅτι ἱκανοποίησαν τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Ἀλλὰ ἀναμφισβητήτως δικαιούμεθα νὰ ἀναδράμωμεν εἰς τὸ πρόσφατον παρελθόν, εἰς τὸ ἔτος 1957 καὶ νὰ ὑπομνήσωμεν, ὅτι ὅταν ἡ Κυβέρνησις ὑπερηφάνως προέβαλεν ὅτι εἶχεν ὑπερέσοδα τὸ 1957. πέραν τῶν προβλέψεών της, τῶν χιλίων ἑξακοσίων ἑκατομμυρίων, ὁμολογῶ ὅτι θὰ εἶναι πάρα πολὺ δύσκολον νὰ δικαιολογήσωμεν ὅτι ἐξ αὐτῶν τῶν 1600 ἑκατομμυρίων δὲν ἠμπορεῖ νὰ διαθέσῃ τὰ 48 ἑκατομμύρια ποὺ χρειάζονται διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Περαίνων, κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελον νὰ παρατηρήσω ὅτι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸν τρέχοντα Προϋπολογισμόν, τὸν ὁποῖον προσεχῶς εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ καταθέσῃ, δὲν ἔχει προβλέψει διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τὴν μερικὴν τῶν βασικῶν αὐτῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων, τότε θὰ δικαιούμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἐκ προθέσεως ἀγνοεῖ καὶ ἀμελεῖ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων καὶ ἡ εὐθύνη της θὰ εἶναι βαρυτάτη καὶ θὰ τῆς καταλογίσωμεν αὐτήν. (Χειροκροτήματα).

§144ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ἰντζές, ἀπών, διαγράφεται. Ἐπίσης, ὁ κ. Θ. Τσάτσος, διαγράφεται διότι ἀπουσιάζει. Ὁ κ. Ν. Κρασαδάκης ἔχει τὸν λόγον.

§145Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχει ἐξαντληθῆ τὸ θέμα καὶ θὰ ἦτο περιττολογία νὰ ἐπανέλθω καὶ ἐγὼ ἐπὶ τῶν βασικῶν αἰτημάτων. Ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ ζήτημα τῶν συντάξεων, ὅπως καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς περισσότερον ἐμοῦ γνωρίζει συγκινεῖ, πράγματι, βαθύτατα ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Θὰ ἤθελα, νὰ πεισθῆτε, ὅτι ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία ἐπὶ 3 συνεδριάσεις γίνεται ἔχει, τοὐλάχιστον, τοῦτο τὸ χάρισμα τῆς ἐπικαιρότητος καὶ λέγω τοῦτο, διότι εἶναι ἀληθές, ὅτι τὰ οἰκονομικά μας εὑρίσκονται εἰς μίαν ἄνθησιν καὶ ἦτο φυσικὸν καὶ ἐπιβεβλημένον ἀπὸ τὰ πρῶτα αἰτήματα, τὰ ὁποῖα θὰ εἶχε νὰ ἀντικρύσῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἦτο τὸ θέμα τῶν συντάξεων. Ἀπὸ τὴν μακρὰν συζήτησιν, κύριε Πρόεδρε, καὶ ἀγαπητὲ κύριε Ὑπουργέ, διεπιστώθησαν ὡρισμέναι ἀδικίαι, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν φαίνεται ἀπὸ πολὺ παλαιά, ἀλλὰ κἄπως συνεχίζονται. Ἐγένετο, μάλιστα, ἀγών, κατὰ τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία πολλὲς φορὲς ἔλαβε τὸν τόνον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἀπὸ τὴν Συμπολίτευσιν καὶ ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν πρὸς τὴν Συμπολίτευσιν, διότι ἦτο φυσικὸν καὶ μοιραῖον εἰς νόμον συνταξιοδοτικὸν νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ εὑρεθοῦν κριτήρια Σολομῶντος, ὥστε ὅλαι αἱ περιπτώσεις νὰ ἱκανοποιηθοῦν. Καὶ ἐπειδὴ ἐπὶ τῆς μακρᾶς περιόδου ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ ἐντεῦθεν τὰ θέματα αὐτὰ τῶν ἀδικιῶν ἤδη παρουσιάσθησαν ὠμὰ καὶ διεγράφησαν μάλιστα κατὰ τὴν συζήτησιν, ἔχω τὴν εὐχέρειαν καὶ πιστεύσατε, ὅτι μὲ καλόπιστον διάθεσιν θέλω νὰ τὰ θέσω ἐνώπιόν σας. Πρῶτον, τὸ ζήτημα τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν εἶμαι οὔτε πολιτικός, οὔτε στρατιωτικὸς συνταξιοῦχος. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει προσωπικά, ἀλλὰ ζῶ μέσα εἰς τὴν ἀτμόσφαιραν, εἰς τὴν ὁποίαν ζῆτε καὶ σεῖς καὶ αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγω εἶναι χρέος ἐθνικῆς τιμῆς, τὰ πολεμικὰ ἔτη νὰ ἀναγνωρίζωνται κἄπως διαφορετικώτερα ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔτη. Ὅλοι ὅσοι ὑπηρέτησαν, καὶ ὑπηρετήσατε καὶ σεῖς ὅπως ὁλόκληρος ἡ σύγχρονος γενεὰ καὶ διότι γνωρίζετε τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἀσκεῖται ἡ ὑπηρεσία, εἶναι δίκαιον καὶ ὀρθὸν αὐτὸς ὁ διακανονισμὸς τῶν πολεμικῶν ἐτῶν νὰ ἔχῃ ἄλλην στάθμην. Ἰδού, λοιπόν, τὸ παράπονον, τὸ ὁποῖον παρουσιάσθη. Χρηματικῶς εἶναι δυνατὸν νὰ θεραπευθῇ μὲ μικρὰν δαπάνην. Οἱ ὑπολογισμοὶ τῶν εἰδικῶν δὲν ἀναβιβάζουν περισσότερον τῶν 48.000.000 δραχμῶν τὴν θεραπείαν αὐτοῦ τοῦ αἰτήματος καὶ ἔχει ἡ Πολιτεία ὑποχρέωσιν νὰ τὸ ἱκανοποιήσῃ, ὅταν μάλιστα εὑρίσκεται εἰς μίαν διαδρομὴν τὸ σοβαρὸν ζήτημα καὶ ποὺ δὲν γνωρίζουν ποῦ καὶ πότε εἶναι ἐνδεχόμενον καὶ πάλιν ἡ γενεά, ἡ ὁποία ὑφίσταται νὰ κληθῇ καὶ πάλιν νὰ ἐκτελέσῃ τὸ καθῆκον της εἰς ἕνα πεδίον ἐθνικῆς τιμῆς. Πῶς εἶναι δυνατόν, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, νὰ ἐμπνεύσωμεν, τοὐλάχιστον τὴν στοιχειώδη δικαιοσύνην διὰ τὴν ὑποχρέωσιν τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος ἔχει ὅσον ἀφορᾶ τὸν ὑπολογισμὸν τοῦ συνταξίμου αὐτοῦ χρόνου; Δεύτερον αἴτημα, ἐπίσης, τὸ ὁποῖον ἔχει δημιουργήσει, ἂς μοῦ ἐπιτρέψητε, τὴν ὀργὴν εἰς τοὺς συνταξιούχους εἶναι τὸ δῶρον. Κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Πάσχα ποὺ δικαιοῦται ὁλόκληρος ὁ Χριστιανικὸς κόσμος νὰ πάρῃ τὸ κόκκινο αὐγό του, διατὶ νὰ τὸ στερήσωμεν ἀπὸ τὸν πτωχὸν συνταξιοῦχον, ὅταν μάλιστα αὐτὸς δὲν ἔχει τὴν εὐχέρειαν, λόγῳ τοῦ ὅτι εἶναι συνταξιοῦχος καὶ εὑρίσκεται εἰς τὸ ἀπώγειον τῆς ζωῆς του, τῆς δραστηριότητός του, νὰ τὸ ἔχῃ; Θὰ ἦτο μάλιστα σκόπιμον, ἐὰν περιεκόπτετο ἐνδεχομένως ἀπὸ τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλους, διὰ νὰ συμπληρωθῇ ἢ νὰ δοθῇ, τοὐλάχιστον, ἕνα ἀνάλογον ποσόν, τὸ ὁποῖον νὰ λέγεται καὶ δι’ αὐτοὺς ὅτι εἶναι τὸ δῶρον, τὸ ὁποῖον δι’ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία δίδει. Καὶ τὸ ποσὸν αὐτὸ δὲν πρόκειται νὰ ἐπιβαρύνῃ τὸν Προϋπολογισμὸν εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ὥστε νὰ φέρῃ τοὐλάχιστον ἀνισοσκέλισιν. Αὐτὰ τὰ δύο θέματα. Καὶ τώρα θὰ ἠδύνατο ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐξαγγείλῃ, ὅτι θὰ τὰ θεραπεύσῃ μαζὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα αἰτήματα, τὰ ὁποῖα ἐκλεκτοὶ συνάδελφοι εἶπον, κλιμακωτὰ ἐνδεχομένως ἀργότερα, ἀλλὰ εἰς σύντομον διάστημα, νὰ τὰ θεραπεύσῃ. Νομίζω, ὅτι τὰς ἀδικίας τοῦ παρελθόντος σεῖς θὰ τὰς ἱκανοποιήσητε καὶ ἔτσι θὰ δημιουργήσετε πράγματι, μέσα εἰς μίαν δραστηριότητα, τὴν ὁποίαν ἔχετε ἐπιδείξει, ὅτι τὸ θέμα τῶν συντάξεων τὸ συνελάβετε ἀπὸ τὴν βάσιν του καὶ θὰ δώσητε τὰς λύσεις, τὰς ὁποίας ἡ σημερινὴ ἄνθησις τῶν οἰκονομικῶν τοῦ Κράτους, προβλέπει ἢ παρουσιάζει ἢ δίδει τὰ ἐχέγγυα μιᾶς δικαιώσεως.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶναι ἐγγεγραμμένοι ἄλλοι 20 νὰ ὁμιλήσουν. Νομίζω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ συνεχισθῇ ἡ συνεδρίασις ἀπόψε. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§147ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§148ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 5.45′ μ. μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.05′ μ. μ.)