1958.02.05

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 60ὴ

ΤΕΤΑΡΤΗ 5 Φεβρουαρίου 1958

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7 μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Π. Κηπουρός, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Π. ΚΗΠΟΥΡΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Δ. Λαντζούνης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§4Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «περὶ ἀντικαταστάσεως τῆς παραγράφου 1 τοῦ ἄρθρου 15 τοῦ Α. Ν. 1137) 1946 «περὶ κυρώσεως καὶ κωδικοποιήσεως τῶν διατάξεων τῶν ἀφορωσῶν τὸ Ν.Ι.Μ.Τ.Σ.» καὶ 2) «περὶ ἐπεκτάσεως τῶν περὶ νοσηλείας εἰς Νοσηλευτικὸν Ἵδρυμα Μετοχικοῦ Ταμείου Στρατοῦ διατάξεων τοῦ Α. Ν. 1137) 1946 καὶ εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς καὶ ἀρχισμηνίας τῆς Βασιλικῆς Ἀεροπορίας καὶ τὰς οἰκογενείας αὐτῶν καὶ ἄλλων διατάξεων». Ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων περὶ εἰσπράξεως δημοσίων ἐσόδων καὶ θεσπίσεως ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ἡ ἐπὶ τῆς Βιομηχανίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ Ἐπαγγελματικῆς Ἐκπαιδεύσεως Νομοθεσίας». Ἡ ἐπὶ τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐκκαθαρίσεως καὶ ἐν γένει διαθέσεως τῶν ἐν τῇ Ἀνατολικῇ Μακεδονίᾳ παρὰ τῶν Βουλγαρικῶν Ἀρχῶν Κατοχῆς ἀνεγερθέντων οἰκημάτων, ὡς καὶ παρὰ πάσης Ἀρχῆς Κατοχῆς ὁπουδήποτε τῆς Ἐπικρατείας». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τιμητικῆς ἀπονομῆς διπλώματος Πλοιάρχου Γʹ τάξεως ἄνευ ἐξετάσεων εἰς τὸν Θαλασσοπόρον Σάββαν Γεωργίου». Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Μπάρμπας, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Στρατολογίας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Μπακατσέλος, Ι. Παπαηλιάκης, Μ. Τοσουνίδης καὶ Φ. Παπαδόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὀργανώσεως καὶ λειτουργίας τῆς Σχολῆς Καλῶν Τεχνῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ν. Σπέντζας, Ι. Γιαννιδάκης, Δ. Ἰωάννου, Δ. Καρατζένης, Ε. Ἀθανασάκος, Δ. Θανόπουλος καὶ Π. Σταυρόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ σχεδίων τῶν πόλεων κειμένων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Ταλιαδούρης, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως δημοσίων δασῶν εἰς Κοινότητας, Συνδέσμους Κοινοτήτων, χωρικοὺς καὶ δασεργάτας». Ὁ βουλευτὴς κ. Η. Σκυλλάκος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως δημοσίων δασῶν εἰς Κοινότητας, Συνδέσμους Κοινοτήτων, χωρικοὺς καὶ δασεργάτας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Βουρδουμπᾶς, Ν. Βαρβιτσιώτης, Ν. Ρηγόπουλος, Ε. Κοθρῆς, Γ. Οἰκονομόπουλος, Σ. Λοϊζίδης Γ. Τζώρτζης, Ν. Μήτρου, καὶ Ι. Προκοπίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως δημοσίων δασῶν εἰς Κοινότητας, Συνδέσμους Κοινοτήτων, χωρικοὺς καὶ δασεργάτας». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Μπακόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰς τοῦ Δήμου Λεβιδίου καὶ τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Χωτούσης, παραπονουμένων διὰ τὴν ἐγκατάλειψιν αὐτῶν γενικῶς καὶ εἰδικώτερον διὰ τὴν ἄρνησιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀποξήρανσιν τοῦ ἕλους Κανδύλας, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ καὶ ἑστίαν ἀσθενειῶν καὶ κίνδυνον καταστροφῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων ὅλης τῆς περιφερείας, ὅταν βροχαὶ προκαλοῦσι πλήμμυραν αὐτοῦ. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Σούλας, ἀπέστειλε πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς τηλεγράφημα, ἔχον οὕτω: Ἀπουσιάσας κατὰ τελεσθὲν πολιτικὸν μνημόσυνον Κωνστ. Βλαχοθανάση, συνεδρίασιν 28ης Ἰανουαρίου, παρακαλῶ ἀνακοινωθῇ Σῶμα συμμετοχή μου πένθος Εὐβοϊκοῦ λαοῦ. Ὁ ἀείμνηστος Βλαχοθανάσης, ὑπῆρξε διαπρεπὴς ἰατρός, ἐπιμελητὴς Πανεπιστημιακῆς Χειρουργικῆς Κλινικῆς μὲ εὐρύτατον ἐπιστημονικὸν μέλλον. Ἡ ἀγάπη του, ὅμως, πρὸς τὴν ἰδιαιτέραν του πατρίδα τὸν ἀπεμάκρυνεν ἀπὸ τὸ ἐπιστημονικόν του στάδιον καὶ ἀφιερώθη ὁλόκληρος εἰς τὴν πολιτικήν, ἀναλώσας ὅλας του τὰς δυνάμεις, ἐξυπηρέτησιν καὶ ἀνακούφισιν συμπολιτῶν του, καὶ ἐντιμότατος, ἀπέριττος τοὺς τρόπους, τύπος καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ ἀνδρός, πράττων μόνον τὸ καλόν, ἐκλεγόμενος ἐπὶ τριακονταπενταετίαν, ἠγαπᾶτο παρ’ ὅλων. Ἡ μνήμη του θὰ παραμείνῃ ἐσαεὶ παράδειγμα μιμήσεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Πετροπουλάκος, καταθέτει ἀναφορὰν συνταξιούχων ἀρχιεργατῶν Ο.Λ.Π. ἐξελθόντων τῆς ὑπηρεσίας τὴν 31.12.55, ζητούντων τροποποίησιν τοῦ ἄρθρου 6 παράγρ. 5 τοῦ Ν. Δ. 3764) 57, ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως ἡ κατὰ 50% προσαύξησις τοῦ ἐφ’ ἅπαξ βοηθήματος, χορηγηθῇ καὶ εἰς αὐτούς. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Χ. Κόρακας, καὶ Ι. Ριζιώτης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Σχολικῆς Ἐφορείας Δημοτικοῦ Σχολείου Γερανείων–Ἐλασσόνος, ζητοῦντος χορήγησιν πιστώσεως διὰ τὴν προαγωγὴν τοῦ ὡς ἄνω μονοταξίου Σχολείου. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Λασκαρίδης καὶ Ι. Παπαδημητρίου, καταθέτουν ἀναφορὰν Μελισσοτροφικοῦ Συνεταιρισμοῦ Κάστρου Λιμεναρίων Θάσου, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μὴ χορήγησιν ἐπαρκῶν δανείων καὶ κυρίως μεσοπροθέσμων ὑπὸ τῆς Α.Τ.Ε., διὰ τὴν ἀγορὰν μελισσοσμηνῶν καὶ κυψελῶν. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Ριζιώτης καὶ Χ. Κόρακας, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν Ἀντιπροσώπων Καπνοπαραγωγικῶν Συνεταιρισμῶν περιφερείας τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Λαρίσης–Τυρνάβου–Ἁγυιᾶς, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν περικοπὴν τῆς καπνοκαλλιεργείας καὶ ζητούντων ματαίωσιν τῆς ἐν λόγῳ περικοπῆς, παράτασιν τῆς προθεσμίας ὑποβολῆς δηλώσεων καπνοκαλλιεργείας κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γεωργ. Μανωλάτου, Ὑποναυάρχου Β. Ν. ἐ. ἀ. ζητοῦντος ἵδρυσιν Δημοσίου Ὀργανισμοῦ Ἐρευνῶν Ὑπεδάφους, διὰ τὴν συστηματικὴν μελέτην καὶ ἔρευναν τοῦ ὀρυκτοῦ πλούτου τῆς Ἑλλάδος, πετρελαίων κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Τσιγάρας, Β. Ἐφραιμίδης, Γ. Εὐαγγέλου καὶ Σ. Τσιαπάρας, καταθέτουν ἀναφορὰν ἀστέγων κατοίκων τοῦ χωρίου Ν. Πλαγιαρίου–Ἐπανωμῆς, ζητούντων τὴν χορήγησιν μακροπροθέσμων στεγαστικῶν δανείων, πρὸς ἀνέγερσιν οἰκιῶν εἰς τὰ παραχωρηθέντα ὑπὸ τοῦ Κράτους οἰκόπεδα, καθ’ ὅσον πάμπτωχοι ὄντες γεωργοί, ἀδυνατοῦν ἐξ ἰδίων νὰ ἐξοικονομήσουν τὰ πρὸς τοῦτο ἀπαιτούμενα ποσά. Ὁ βουλευτὴς Φλωρίνης κ. Δ. Θεοχαρίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ἁλιέων Κοινότητος Πρεσπῶν Φλωρίνης, ζητούντων ἄρσιν ἀπαγορευτικῶν διατάξεων ἁλιείας ἐπὶ τῆς λίμνης Πρεσπῶν, καθ’ ὅσον οὐδεμία ὠφέλεια προκύπτει ἐκ τῶν θεσπισθεισῶν ἀπαγορευτικῶν διατάξεων. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐργατικῶν Στελεχῶν Καλαμῶν, ζητούσης ματαίωσιν τῆς μελετωμένης καταργήσεως τοῦ ὑφισταμένου πόρου ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Ἐκπροσώπων Ἐργατικῶν Ὀργανώσεων κ.λ.π. Ἀπαντήσεις τῶν ἑξῆς Ὑπουργείων ἐπὶ σχετικῶν ἐρωτήσεων τῶν κ. κ. βουλευτῶν: Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Η. Σκυλλάκου καὶ Ι. Ριζιώτη. Εἰς ἀπάντησιν τῶν ὡς ἄνω ἐγγράφων σας, δι’ ὧν διεβιβάσατε ἡμῖν ἐν ἀντιγράφῳ ὁμοίαν, ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Η. Σκυλλάκου, καὶ Ι. Ριζιώτη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. Π. 11200)783)272) 31.8.57 (ΡΟΝΕΟ) διαταγῆς μας δοθεῖσα λύσις, περὶ καταβολῆς τέλους χαρτοσήμου 1% ἐν περιπτώσει παραμονῆς πέραν τοῦ ἑξαμήνου τῶν εἰς πίστωσιν τῶν ἑταίρων προσωπικῶν ἑταιριῶν ἀχθέντων κερδῶν, εἶναι σύμφωνος πρὸς τὰς κειμένας διατάξεις καὶ τὴν νομολογίαν τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἱκανοποιεῖ δὲ καὶ τὸ δημόσιον αἴσθημα περὶ ἴσης φορολογικῆς μεταχειρίσεως. Θέμα ἀνακλήσεως τῆς ὡς ἄνω διαταγῆς μας δὲν ἀντιμετωπίζεται ὑπὸ τῆς καθ’ ἡμᾶς ὑπηρεσίας. Πρὸς διευκόλυνσιν, ὅμως, τῶν φορολογουμένων δι’ ἀποφάσεώς μας παρετάθη μέχρι τῆς 30.1.1958 ἡ προθεσμία καταβολῆς τοῦ ἐν λόγῳ τέλους ἄνευ προστίμου. Συνημμένως ἀποστέλλομεν ἀντίτυπον τῆς προμνησθείσης διαταγῆς μας ὡς καὶ ἀντίγραφον τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Σ. 11. 389)1957 ἐγγράφου μας πρὸς τὸν Ἐμπορικὸν Σύλλογον Πειραιῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Ἀριθ. Πρωτ. Π.11200)783 Πρὸς τοὺς κ. κ. Οἰκον. Ἐφόρους τοῦ Κράτους Ὡς γνωστὸν τὰ διανεμόμενα κέρδη τῶν ὁμορρύθμων καὶ ἑτερορρύθμων ἑταιριῶν ὑπόκεινται εἰς τὸ τέλος χαρτοσήμου 0,5%. Τὸ ἐν λόγῳ τέλος ὀφείλεται εἴτε τὰ κέρδη διανέμονται πράγματι, εἴτε μεταφέρονται εἰς πίστωσιν τῶν προσωπικῶν λογαριασμῶν τῶν ἑταίρων, διότι ἡ πίστωσις ἐξομοιοῦται πρὸς καταβολήν. Εἰς τὴν τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν ἐδέχθημεν διὰ τῆς παραγράφου ΙΙ τῆς ὑπ’ ἀριθ. Κ. 9666) 63) 55 ἐγκυκλίου διαταγῆς ἡμῶν ὅπως μὴ καταβάλληται καὶ χαρτόσημον δανείου, ὑπὸ τὴν ἐξυπακουομένην προϋπόθεσιν ὅτι τὰ ἐν λόγῳ ποσὰ θὰ ἀνελαμβάνοντο ὑπὸ τῶν ἑταίρων ἐντὸς εὐλόγου προθεσμίας. Ἐπειδή, ὅμως, ὡς ἀνέφερον ἔνιοι ἐξ ὑμῶν, τὰ ἀχθέντα εἰς πίστωσιν τῶν προσωπικῶν λογαριασμῶν τῶν ἑταίρων κέρδη δὲν ἀναλαμβάνονται ὑπ’ αὐτῶν ἀλλὰ παραμένουσιν εἰς τὴν ἑταιρίαν ἐπὶ μακρὸν χρονικὸν διάστημα καὶ δὴ πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ κεφαλαίου τῶν ἐν λόγῳ ἑταιριῶν, καταστρατηγουμένων οὕτω τῶν διατάξεων τῆς περὶ τελῶν χαρτοσήμου νομοθεσίας, τροποποιοῦμεν τὴν ὡς ἄνω ἐγκύκλιον ἡμῶν καὶ ὁρίζομεν ὅπως ἐν περιπτώσει μὴ ἀναλήψεως ὑπὸ τῶν ἑταίρων τῶν εἰς πίστωσιν τῶν προσωπικῶν των λογαριασμῶν ἀχθέντων κερδῶν ἐντὸς ἑξαμήνου προθεσμίας, ἀπαιτεῖται, ἐκτὸς τοῦ ὡς ἄνω τέλους 0,5% καὶ ἀναλογικὸν τέλος δανειακῆς συμβάσεως. Τοῦτο δέ, διότι ἡ ἐπὶ μακρὸν χρονικὸν διάστημα παραμονὴ τῶν κερδῶν εἰς τὴν ἑταιρίαν καλύπτει προφανῶς δάνειον τῶν ἑταίρων πρὸς τὴν ἑταιρίαν. Εἰς περίπτωσιν περαιτέρω μεταφορᾶς τῶν εἰς πίστωσιν τοῦ λογαριασμοῦ τῶν ἑτέρων ἀχθέντων κερδῶν εἰς τὸν λογαριασμὸν «κεφάλαιον» ἐγκρίνομεν ὅπως μὴ καταβάλληται καὶ τέλος αὐξήσεως κεφαλαίου 1,5% ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον τὰ κέρδη ταῦτα ὑπεβλήθησαν κατὰ τὰ προρρηθέντα εἰς τέλος (0,5% — 1% — 1,5%). Ὁμοίαν λύσιν ἔχομεν δεχθῆ διὰ τῆς προμνησθείσης ἐγκυκλίου καὶ προκειμένου περὶ μερισμάτων ἀνωνύμων ἑταιριῶν, ἅτινα ἄγονται εἰς πίστωσιν τῶν μετόχων καὶ παραμένουσιν εἰς τὴν ἑταιρίαν πέραν τοῦ ἑξαμήνου. Ἐὰν οἱ ὑπόχρεοι δὲν ἔχουσι καταβάλει καὶ χαρτόσημον δανείου διὰ τὰ κατὰ τ’ ἀνωτέρω μὴ ἀναληφθέντα κέρδη των ἐντὸς ἑξαμήνου προθεσμίας, συμφωνοῦμεν ὅπως μὴ ἐπιβληθῇ εἰς βάρος των πρόστιμόν τι ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον ἤθελον καταβάλει οὗτοι τὸ ἐν λόγῳ τέλος μέχρι τέλους Σεπτεμβρίου 1957. Μετὰ τὴν πάροδον τῆς προθεσμίας ταύτης θὰ προέλθητε εἰς τὴν διενέργειαν σχετικοῦ ἐλέγχου καὶ ἔκδοσιν ὅπου συντρέχει περίπτωσις καταλογιστικῶν πράξεων εἰς βάρος τῶν παραβατῶν διά τε τὸ κύριον τέλος καὶ τὸ πρόστιμον τὸ προβλεπόμενον ὑπὸ τῆς παραγράφου ιβ τοῦ ἄρθρου 40 τοῦ Κώδικος Χαρτοσήμου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Αὐγούστου 1957 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς

ΘΕΟΔ. Δ. ΜΕΡΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὡς ἄνω ἐγγράφου σας, ἀνακοινοῦμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Συμφώνως πρὸς τὴν παράγραφον 2 τοῦ ἄρθρου 15 τοῦ Κώδικος Χαρτοσήμου, ὡς ἰσχύει, τὰ καταστατικὰ τῶν ἐν Ἑλλάδι παντὸς εἴδους ἐμπορικῶν ἑταιριῶν καὶ πᾶσα πρᾶξις σχετικὴ πρὸς τὴν αὔξησιν τοῦ κεφαλαίου αὐτῶν ὑπόκεινται εἰς τέλος χαρτοσήμου 1,5%. Ὡς ἔχει δεχθῆ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 765) 55 ἀποφάσεώς του, εἰς τὸ ἄνω 1,5% ὑπόκειται καὶ πᾶσα ἑτέρα πρᾶξις ἢ ἐνέργεια τῆς ἑταιρίας δι’ ἧς ἐπέρχεται ἢ δηλοῦται αὔξησις τοῦ ἑταιρικοῦ κεφαλαίου. Οὕτω διὰ τῆς μεταφορᾶς τῶν κερδῶν, διαχειριστικῆς τινος περιόδου, εἰς πίστωσιν τῶν προσωπικῶν λογαριασμῶν τῶν ἑταίρων θεωρεῖται, κατὰ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, ὅτι λαμβάνει χώραν αὔξησις τοῦ κεφαλαίου καὶ ὀφείλεται τὸ προρρηθὲν τέλος 1,5%. Παρὰ ταῦτα ὅμως, ἡ καθ’ ἡμᾶς ὑπηρεσία ἐδέχθη ἐπιεικῶς ὅπως, ἐπὶ μεταφορᾶς τῶν κερδῶν εἰς πίστωσιν τῶν προσωπικῶν λογαριασμῶν τῶν ἑταίρων, καταβάλληται τέλος 0,5% καὶ μόνον εἰς περίπτωσιν παραμονῆς των πέραν τοῦ ἑξαμήνου καὶ χαρτόσημον δανείου 1%. Ἐξ ἄλλου, ἡ ὡς ἄνω λύσις ἡ δοθεῖσα διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. Η.11200) 272) 57 (ΡΟΝΕΟ) διαταγῆς ἡμῶν, τῆς ὁποίας ζητεῖτε τὴν ἀνάκλησιν, ἀνταποκρίνεται εἰς τὸ αἴτημα τῶν φορολογουμένων περὶ ἴσης φορολογικῆς μεταχειρίσεως. Διότι εἶναι ἀπαράδεκτον οἱ μεταφέροντες τὰ κέρδη τῆς ἑταιρίας εἰς πίστωσιν τοῦ λογαριασμοῦ «κεφάλαιον» ἢ συντάσσοντες σχετικὴν πρᾶξιν αὐξήσεως τοῦ ἑταιρικοῦ κεφαλαίου κατὰ τὸ ποσὸν αὐτῶν (κερδῶν) νὰ πληρώνωσι τέλος χαρτοσήμου 1,5% καὶ οἱ μεταφέροντες τὰ κέρδη, πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπὸν τῆς ἐνισχύσεως δηλαδὴ τοῦ κεφαλαίου, εἰς πίστωσιν, τῶν προσωπικῶν λογαριασμῶν τῶν ἑταίρων νὰ πληρώνωσι μόνον 0,5% χαρτόσημον. Κατ’ ἀκολουθίαν, δὲν δυνάμεθα νὰ ἀποστῶμεν τῆς διὰ τῆς ὡς ἄνω διαταγῆς μας δοθείσης λύσεως καὶ δέον νὰ συστήσητε εἰς τὰ μέλη σας νὰ σπεύσωσι νὰ καταβάλωσι ἄνευ προστίμου τὸ ὀφειλόμενον παρ’ αὐτῶν τέλος χαρτοσήμου μέχρι τῆς 25ης τρέχοντος μηνός. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Ὀκτωβρίου 1957

Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς

ΘΕΟΔ. Δ. ΜΕΡΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Κάβδα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12961) 13.12.57 ἐγγράφου σας δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτημα τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Κάβδα, σχετικῶς μὲ τοὺς πολεμοπαθεῖς κατοίκους τῆς πόλεως Δράμας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι δὲν ἐπροβλέπετο μέχρι σήμερον τοιαύτη δαπάνη, εἰς βάρος τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους, δεδομένου ὅτι τὸ θέμα γενικῶς τῶν πολεμικῶν ἀποζημιώσεων δὲν ἱκανοποιήθη εἰσέτι ὡς διεξοδικῶς ἐπὶ σειρὰν ἡμερῶν ἀνεπτύχθη τοῦτο ἐνώπιον τῆς Βουλῆς κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος. Εἰδικώτερον διὰ τὰς ἀποζημιώσεις τῶν παθόντων ἐκ τῆς Βουλγαρικῆς Κατοχῆς γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι οὐδεμία εἰσέτι ἀποζημίωσις κατεβλήθη ἐκ μέρους τῆς Βουλγαρίας μέχρι σήμερον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Τσιγάρα, Α. Λασκαρίδη, Β. Ἐφραιμίδη, Π. Γλιγλῆ καὶ Γ. Εὐαγγέλου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου (Γραφεῖον κ. Ὑπουργοῦ), διαβιβασθέντος ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 703) 18.1.1958 ἐγγράφου ὑμῶν καὶ τῆς ἐπισυναπτομένης ἐν ἀντιγράφῳ ὑπ’ ἀριθ. 895 τῆς 15.1.1958 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Κ. Τσιγάρα, Α. Λασκαρίδη, Π. Γλιγλῆ καὶ Γ. Εὐαγγέλου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι οὐδεμία τῶν ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναγραφομένων Κοινοτήτων ὑπέβαλε μέχρι σήμερον αἴτησιν εἰς τὸ Γενικὸν Χημεῖον τοῦ Κράτους, περὶ χορηγήσεως ἀδείας ἱδρύσεως οἰνοποιείου. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν αἰτηθεῖσαν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν πρὸς ἵδρυσιν τῶν οἰνοποιείων ἁρμόδιον τυγχάνει τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Τριανταφυλλίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 931 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀνδρ. Τριανταφυλλίδη, περὶ σημειουμένων καθυστερήσεων ἐν τῇ διαχειρίσει τῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀφικνουμένων ταχυδρομικῶν δεμάτων βοηθείας, θέλει προβῆ εἰς λεπτομερῆ ἀνακοίνωσιν ὁ ἐπὶ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων κ. Ὑπουργός, εἰς τοῦ ὁποίου τὴν ἁρμοδιότητα ἀνήκει βασικῶς τὸ θέμα. Εἰδικῶς, ὅμως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἔγκαιρον ἐπεξεργασίαν καὶ ἐκτελωνισμὸν τῶν ταχυδρομικῶν δεμάτων, βοηθείας τε, καὶ ἐμπορικῶν, προκύπτουσι τὰ ἀκόλουθα ἐκ τῶν ὑπ’ ὄψιν ἡμῶν ἐπισήμων στοιχείων: α) Μέχρι καὶ τῆς 13ης τοῦ μηνὸς Δεκεμβρίου παρελθόντος ἔτους, οὐδεμία καθυστέρησις ἐσημειώθη εἰς τὴν ἐπεξεργασίαν καὶ τὸν ἐκτελωνισμὸν τῶν δεμάτων βοηθείας, δοθέντος ὅτι αἱ ἐνέργειαι αὗται ἐπραγματοποιήθησαν ἐντὸς μιᾶς ἕως ἓξ ἡμερῶν ἀπὸ τῆς παραλαβῆς καὶ ἐναποθέσεως εἰς τὰς ἀποθήκας τῶν περιεχόντων τὰ δέματα ταχυδρομικῶν σάκκων. Ὁμοίως, μέχρι τῆς ὡς ἄνω ἡμερομηνίας οὐδεμία ἐσημειώθη καθυστέρησις εἰς τὸν ἐκτελωνισμὸν τῶν ἐμπορικῶν δεμάτων. β) Σχετικὴ καθυστέρησις, ἕως τεσσάρων ἑβδομάδων, παρετηρήθη εἰς τὸν ἐκτελωνισμὸν τῶν ἀφιχθέντων ἐν Πειραιεῖ δεμάτων βοηθείας μετὰ τὴν 13ην τοῦ μηνὸς Δεκεμβρίου π. ἔτους καὶ μέχρι τῶν ἑορτῶν. Ἡ καθυστέρησις αὕτη ἐσημειώθη παρὰ τὴν ὑπεραπόδοσιν τῶν ὑπηρεσιῶν, τελωνειακῆς καὶ ταχυδρομικῆς, λόγῳ τοῦ ὅτι, ἐν ὄψει τῶν ἐπικειμένων ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων, ηὐξήθησαν σημαντικῶς αἱ ἀφίξεις τῶν δεμάτων τούτων (βοηθείας), ὑπερβάντων τὰ 7.500, παραλλήλως δὲ ἀνῆλθεν εἰς 4.000 καὶ πλέον ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐμπορικῶν δεμάτων τῶν περιεχόντων ἐποχιακὰ εἴδη, ὧν ὁ ἐκτελωνισμὸς καὶ παράδοσις ἔδει νὰ πραγματοποιηθῇ ἐπειγόντως, πρὸ τῶν ἑορτῶν, ἵνα ἀποφευχθῶσι σημαντικαὶ ζημίαι τῶν παραληπτῶν ἐμπόρων. γ) Ἤδη ἐπανῆλθεν ὁ πρὸ τῶν ἑορτῶν ὁμαλὸς ρυθμὸς εἰς τὴν ἐπεξεργασίαν καὶ τὸν ἐκτελωνισμὸν καὶ τῶν δεμάτων βοηθείας, ἐκτελωνιζομένων ἐντὸς ἑβδομάδος περίπου ἀπὸ τῆς ἐναποθηκεύσεώς των. Ὁ ρυθμὸς οὗτος εἶναι κατά τι ταχύτερος διὰ τὰ ἐμπορικὰ δέματα, ἅτινα, ἐφ’ ὅσον μὲν κομίζονται δι’ ἀτμοπλοίων ἢ διὰ τοῦ σιδηροδρόμου ἐκτελωνίζονται ἐντὸς δύο ἢ τριῶν ἡμερῶν, ἀπὸ τῆς ἀφίξεώς των, ἐφ’ ὅσον δὲ ἀφικνοῦνται ἀεροπορικῶς τὸ ἀργότερον τὴν ἑπομένην τῆς ἀφίξεώς των. Δὲν πρόκειται ὅθεν φρονοῦμεν περὶ περιπτώσεως ἀδικαιολογήτου καθυστερήσεως εἰς τὸν ἐκτελωνισμὸν τῶν δεμάτων, βοηθείας τε καὶ ἐμπορικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Παλλάσκα. Ἔχομεν τὴν τιμήν, νὰ γνωρίσωμεν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13364) 19.12.57 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 16.12.57 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Παλλάσκα, σχετικῶς μὲ παραβάσεις τῶν τουριστικῶν λεωφορείων τῆς Ἑταιρίας «Παυσανίας», ἐπὶ τῆς γραμμῆς Ἀθηνῶν–Ἰωαννίνων, ὅτι αἱ διαδρομαί, ἃς ἐξετέλει ἡ ὡς ἄνω Ἑταιρία διὰ τῶν τουριστικῶν αὐτῆς αὐτοκινήτων, ἦσαν ἐγγεγραμμέναι εἰς διάγραμμα, ὅπερ εἶχεν ἐγκριθῆ ὑπὸ τοῦ Ε.Ο.Τ., ὡς προγραμματισμέναι ἐκδρομαί. Αἱ ἐκδρομαί, ὅμως, αὗται, ἀπηγορεύθησαν καὶ διεκόπησαν, μετὰ τὴν ἔκδοσιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4962) 21.12.57 κανονιστικῆς ἀποφάσεως ἡμῶν, καὶ τοῦ ἐπὶ τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως κ. Ὑπουργοῦ, δι’ ἧς καθορίζονται αἱ μεταφοραί, ἃς δικαιοῦνται νὰ ἐκτελῶσι τὰ εἰδικὰ τουριστικὰ λεωφορεῖα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐν θέματι ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 663 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Χρ. Παπασταύρου, περὶ χορηγήσεως ἀδειῶν κυκλοφορίας αὐτοκινήτων δημοσίας χρήσεως εἰς τοὺς ἁμαξοκαρραγωγεῖς καὶ ἁμαξηλάτας Ἰωαννίνων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι τὸ θέμα τῶν ἁμαξοκαρραγωγέων ἐξετάζεται μετὰ τῆς δεούσης προσοχῆς καὶ συντόμως θὰ ἀνακοινωθοῦν τὰ μέτρα, ἅτινα θὰ ληφθῶσιν. Ὡς πρὸς τοὺς ἁμαξηλάτας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθῇ τὸ αἴτημά των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πετραλιᾶ. Ἀναφερόμενοι εἰς τὴν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 710) 437) ἀπὸ 18.1.58 διαβιβασθεῖσαν ὑπ’ ἀριθ. 907) 15.1.58 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πετραλιᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι εἰς τὴν Ἀμαλιάδα θὰ ἐγκατασταθῇ αὐτόματον Τηλεφωνικὸν Κέντρον 300 παροχῶν, τὸ ὑλικὸν δὲ καὶ τὰ μηχανήματα τοῦ Κέντρου τούτου περιελήφθησαν εἰς τὴν παραγγελίαν τοῦ τετραετοῦς προγράμματος ἐπεκτάσεως τῆς αὐτομάτου τηλεφωνίας κατὰ 50.000 τηλεφωνικὰς συνδέσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Γόντικα. Ἀναφερόμενοι εἰς τὴν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 564) 242 ἀπὸ 15.1.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθεῖσαν ἐρώτησιν ὑπ’ ἀριθ. 869) 11.1.58 τοῦ βουλευτοῦ Ἠλείας κ. Δ. Γόντικα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν ὅτι διὰ τὴν Ἀμαλιάδα ἔχει ἀποφασισθῆ ἡ ἐγκατάστασις αὐτομάτου Τηλεφωνικοῦ Κέντρου 300 παροχῶν καὶ ὅτι τὸ ὑλικὸν καὶ τὰ μηχανήματα τοῦ Κέντρου τούτου περιελήφθησαν εἰς τὴν παραγγελίαν τοῦ τετραετοῦς προγράμματος ἐπεκτάσεων τῆς αὐτομάτου τηλεφωνίας κατὰ 50.000 συνδέσεις. Διὰ τὸ Κέντρον τοῦ Πύργου προβλέπεται συντόμως ἐπέκτασις κατ’ ἀρχὴν κατὰ 100 νέας παροχάς, ἐκ τῆς ταχείας ἀπορροφήσεως τῶν ὁποίων θὰ ἐξαρτηθῇ καὶ περαιτέρω ἐπέκτασις αὐτοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ διὰ τὰς λοιπὰς πόλεις τῆς περιοχῆς τῆς Ἠλείας Γαστούνην, Ἀνδραβίδα, Λεχαινὰ κ.λ.π., αἱ ἀνάγκαι αὐτῶν θὰ ἀντιμετωπισθῶσιν ἀπὸ προσεχῆ προγράμματα. Ἐπὶ πλέον, διὰ τῆς προσθήκης συστήματος φερούσης συχνότητος ἓξ συγκοινωνιῶν μεταξὺ Ἀθηνῶν–Πύργου, ἥτις θὰ πραγματοποιηθῇ συντόμως, θὰ βελτιωθοῦν σημαντικῶς αἱ συνθῆκαι τῆς ὑπεραστικῆς ἐπικοινωνίας τῆς περιοχῆς τῆς Ἠλείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 21 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐν θέματι ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 804 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Β. Ἐφραιμίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι ἡ κατάργησις τῶν τεσσάρων ἁμαξοστοιχιῶν Βόλου–Λαρίσης, ἐπεβλήθη διότι δὲν εἶχον ἀξίαν λόγου κίνησιν καὶ διότι οἱ μεταξὺ Λαρίσης–Βόλου κινούμενοι ἐπιβάται ἐξυπηρετοῦνται ἄριστα μὲ τὰς ἤδη κυκλοφορούσας πολλὰς ἄλλας ἁμαξοστοιχίας (7 ζεύγη αὐτοκινηταμαξῶν καὶ ἓν ζεῦγος ἀτμηλατῶν). Ἀπολύσεις δὲν ἐγένοντο, οὐδεμίαν δὲ σχέσιν ἔχουν οἱ πλεονάζοντες μὲ τὴν κατάργησιν τῶν δρομολογίων Βόλου —Μηλεῶν, δεδομένου ὅτι τὸ προσωπικὸν τοῦτο εἶναι ἐργάται συντηρήσεως γραμμῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

στ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Ι. Παπαδημητρίου, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Γ. Εὐαγγέλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐν θέματι ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 798 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Ι. Παπαδημητρίου, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Γ. Εὐαγγέλου, περὶ μὴ ἐφαρμογῆς τῆς κατὰ τὴν 6ην Δεκεμβρίου ἀργίας εἰς τὴν πόλιν τοῦ Βόλου ὑπὸ τῶν Σιδηροδρόμων Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι τὸ ἐπικαλούμενον Βασιλικὸν Διάταγμα, τὸ καθιεροῦν τὴν 6ην Δεκεμβρίου ὡς ἡμέραν ἀργίας, ἐξεδόθη κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 50 (παράγρ. 4) τοῦ νόμου 1811) 51 «περὶ Κώδικος καταστάσεως τῶν Δημοσίων Διοικητικῶν Ὑπαλλήλων» ὅπερ δὲν ἰσχύει διὰ τοὺς Σ.Ε.Κ. Ἀνεξαρτήτως τούτου, οἱ Σιδηρόδρομοι λειτουργοῦν ὡς ἑνιαῖον σύνολον καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀργοῦν τοπικῶς ἢ μερικῶς ὡρισμέναι μόνον ὑπηρεσίαι αὐτῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΧΡ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Γρηγορίου, Δ. Κρόκου, Δ. Παπασπύρου, Π. Τζαννετάκη, Γ. Τζώρτζη καὶ Β. Ἐφραιμίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 967 ἀπὸ 22 τρέχοντος ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Γρηγορίου, Δ. Κρόκου, Δ. Παπασπύρου, Π. Τζαννετάκη, Γ. Τζώρτζη καὶ Β. Ἐφραιμίδη, περὶ κρατουμένων ἐν ἀπομονώσει εἰς Φυλακὰς Γυάρου καὶ Κεντρικὰς Γυναικείας, γνωρίζομεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Οἱ ἐκ τῶν φυλακῶν Κερκύρας μεταταχθέντες εἰς Γυάρον κατάδικοι, δὲν ἔχουσιν ἀπομονωθῆ, ἀλλὰ κρατοῦνται εἰς ἰδιαιτέραν πτέρυγα τῶν ὡς ἄνω φυλακῶν, ὡς ἀνήκοντες εἰς εἰδικὴν κατηγορίαν κρατουμένων. Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ εἰς τὰς γυναικείας φυλακὰς Ἀθηνῶν, ἔνθα αἱ περὶ ὧν πρόκειται κατάδικοι γυναῖκες κρατοῦνται εἰς ἰδιαίτερον διαμέρισμα τῆς φυλακῆς καὶ οὐχὶ ἐν ἀπομονώσει, ὡς ἀνήκουσαι εἰς εἰδικὴν κατηγορίαν. Οὐδὲν μέτρον γενικῶς ἀπομονώσεως ἔχει ληφθῆ παρὰ τοῦ Ὑπουργείου καὶ τῶν κατὰ τόπους ὑπηρεσιῶν φυλακῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Μ. Πίσπα, Δ. Κρόκου, Β. Παπαβασιλείου, Γ. Μελανίδη, Α. Πετραλιᾶ, Γ. Σπηλιοπούλου καὶ Ε. Ἀρβανιτάκη. Εἰς ἀπάντησιν ποῦ ὑπ’ ἀριθ. 966 ἀπὸ 22ας τρέχοντος ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Μ. Πίσπα, Δ. Κρόκου, Β. Παπαβασιλείου, Γ. Μελανίδη, Α. Πετραλιᾶ, Γ. Σπηλιοπούλου καὶ Ε. Ἀρβανιτάκη, ἐν σχέσει μὲ τὰς φυλακὰς Καρπενησίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Αἱ φυλακαὶ Καρπενησίου προορίζονται διὰ τὰς τοπικὰς ἀνάγκας τῆς περιοχῆς τοῦ Δικαστηρίου καὶ συνεπῶς δὲν δύνανται νὰ κρατηθῶσι πάσχοντες ἐκ στηθικῶν νοσημάτων. Εἰς τὸ παρελθόν, λόγῳ τοῦ ὑφισταμένου τότε συνωστισμοῦ εἰς τὰς φυλακάς, ἐχρησιμοποιήθη ἡ φυλακὴ Καρπενησίου προσωρινῶς διὰ κρατουμένους τῆς ἀνωτέρω κατηγορίας. Σήμερον δὲν ὑφίσταται τοιαύτη ἀνάγκη. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν κατὰ δύο δραχμὰς αὔξησιν τοῦ ἐφοδίου συσσιτίου διὰ τὰς φυλακὰς Πρεβαντόριον, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι τοῦτο καλύπτεται ἐκ τῆς χορηγίας εἰς αὐτοὺς διαίτης ἀσθενῶν, ἧς ἡ δαπάνη ἀνέρχεται εἰς δραχμὰς ἕνδεκα ἡμερησίως κατ’ ἄτομον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΙΓ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Π. Γλιγλῆ καὶ Ἡ. Ἠλιοῦ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 435 ἀπὸ 14.1.58 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἐν σχέσει μὲ τὴν κατατεθεῖσαν ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 846 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Π. Γλιγλῆ καὶ Ἡ. Ἠλιοῦ, νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: α) Οὐδέποτε αἱ Ἀστυνομικαὶ Ἀρχαὶ Πολυχνίτου καὶ Ἁγιάσσου ἤσκησαν πίεσιν ἐπὶ πολίτου τινός, ἵνα ἀποκηρύξῃ τὴν Ε.Δ.Α. Αἱ Ἀρχαὶ Πολυχνίτου καὶ Ἁγιάσσου, ἐν τῇ ἁρμοδιότητί των καὶ κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 34)55 ἐγκυκλίου διαταγῆς τοῦ Ὑπουργείου ἡμῶν καλοῦν ἄτομα βαρυνόμενα μὲ ἀντεθνικὴν δρᾶσιν κατὰ τὸ παρελθόν, ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς τοποθετήσεως, ὅπως λάβωσι γνῶσιν τῶν βαρυνόντων αὐτὰ στοιχείων καὶ ἐπιβεβαιώσωσιν ἢ μὴ ταῦτα, ἵνα, ἐν συνεχείᾳ ἐνεργηθῶσι τὰ δέοντα πρὸς τακτοποίησίν των, ἀπὸ ἀπόψεως κοινωνικῶν φρονημάτων, χωρὶς νὰ ἀπειλῶνται ἢ ἄλλως πως νὰ ὑπόκεινται εἰς ἀνάκρισιν περὶ τῶν πολιτικῶν των πεποιθήσεων. β) Τὰ περὶ δῆθεν κακοποιήσεως τοῦ ἀντιπροσώπου τῆς Ε.Δ.Α. Ἀσωμάτου, δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὴν ἀλήθειαν, διότι οὐδὲν περισσότερον συνέβη, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὄργανα τοῦ Σ. Χ. Ἱππείου, ἐπανερχόμενα εἰς τὴν ἕδραν τῆς Ὑπηρεσίας των ἐκ περιοδείας ἀνὰ τὴν ὕπαιθρον περιφέρειαν, συνήντησαν τὸν κομμουνιστὴν Καραφασούλην Εὐστράτιον, φέροντα ἐπὶ τοῦ ὤμου του κυνηγετικὸν ὅπλον καὶ τοῦ ἐζήτησαν τὴν ἄδειαν θήρας ἐκ καθήκοντος. γ) Ὁ κληθεὶς παρὰ τοῦ Διοικητοῦ τῆς Υ. Χ. Πλωμαρίου Σταυράκης Παναγιώτης βαρύνεται μὲ σοβαρὰν κομμουνιστικὴν δρᾶσιν παλαιὰν καὶ πρόσφατον καὶ προὐτάθη εἰς τὴν Ε.Δ.Α.Ν. Λέσβου δι’ ἐκτόπισιν, ἕνεκεν τῆς ἀντεθνικῆς δράσεώς του. Εἰς τοῦτον συνεστήθη νὰ διάγῃ τοῦ λοιποῦ νομιμοφρόνως, ὡς ἄλλωστε ἐδήλωσεν οὗτος καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἀσφαλείας ἥτις ἐκ τοῦ λόγου τούτου ἐπεφυλάχθη νὰ ἐκδώσῃ ἀπόφασιν ἐκτοπίσεώς του. δ) Οὐδεὶς ἐκ τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας Μικὲ ἐπιέσθη νὰ ἀποκηρύξῃ τὴν Ε.Δ.Α. καὶ αὐτὸν τοῦτον, οὔτε τοιοῦτόν τι κατὰ τῆς Ε.Δ.Α. ἢ τῶν ὀπαδῶν αὐτῆς ἐλέχθη, ἀλλὰ μόνον ἐκλήθησαν ὑπὸ τοῦ Διοικητοῦ τοῦ Τμήματος Ἀσφαλείας Μυτιλήνης πρὸς τακτοποίησίν των, βάσει τῆς προρρηθείσης 34)55 ἐγκυκλίου διαταγῆς τοῦ Ὑπουργείου ἡμῶν διότι βαρύνονται μὲ ἀντεθνικὴν δρᾶσιν. ε) Οὐδέποτε καὶ παρ’ οὐδενὸς ὀργάνου τῆς Χωροφυλακῆς, συνεστήθη εἰς δημοσίους ὑπαλλήλους νὰ μὴ εἶναι πελάται τοῦ κουρέως Παπανδρέου, ἀλλὰ μόνον, εἰς συζήτησιν περὶ τῆς ὑπὸ τοῦ ἐν λόγῳ κουρέως ἀσκουμένης προπαγάνδας ὑπὲρ τῆς μὴ ἐγκαταστάσεως ἐν Ἑλλάδι πυρηνικῶν βάσεων, ὄργανον τοῦ Τμήματος Ἀσφαλείας Μυτιλήνης κατέστησε γνωστὸν εἰς τοὺς συνομιλητάς του, ὅτι οὗτος (ὁ κουρεὺς δηλαδὴ) εἶναι ἀμετανόητος κομμουνιστής. στ) Πράγματι ἐσχηματίσθη δικογραφία πρὸς παραπομπὴν εἰς τὴν Ε.Δ.Α.Ν. Λέσβου, κατὰ τῶν Ταφυλιᾶ Χριστοφόρου, Τζίβα Ἰωάννου καὶ Μακροδούλη Νικολάου, διότι οὗτοι, κατὰ τὸ μεσονύκτιον τῆς 26.10.57 κατελήφθησαν ἐπ’ αὐτοφώρῳ παρ’ ὀργάνων τοῦ Σ. Χ. Ἁγίας Παρασκευῆς νὰ ἐνεργοῦν κομμουνιστικὸν προσηλυτισμὸν εἰς ἑπτὰ νέους, ἡλικίας 17–18 ἐτῶν, κατοίκους Ἁγίας Παρασκευῆς, δι’ ἣν αἰτίαν καὶ παρεπέμφθησαν τῷ κ. Εἰσαγγελεῖ Πλημμελειοδικῶν Μυτιλήνης, μετὰ τῆς σχηματισθείσης δικογραφίας, ἐπὶ παραβάσει τοῦ ν. 509. ζ) Τὰ τῆς παρακολουθήσεως τῶν γραφείων τῆς Ε.Δ. Α. παρ’ ὀργάνων Χωροφυλακῆς δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πραγματικότητα. η) Εἰς τοὺς κατοίκους Ἀνεμώτιας Λιγᾶτον Παντελῆν, Κομνηνὸν Ἠλίαν καὶ Κοντάραν Ἰγνάτιον δὲν ἐπετράπη ἡ ἀνάληψις ἐργασίας εἰς τὸ Κοινοτικὸν ἐλαιοτριβεῖον Ἀνεμώτιας, κατόπιν διαταγῆς τῆς Νομαρχίας, διότι ὡς ἐπληροφορήθημεν, ἐπροτιμήθησαν τρεῖς ἄλλοι κριθέντες καταλληλότεροι καὶ ἱκανώτεροι. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Σ. Τσιαπάρα καὶ Θ. Ἀνδρεάδη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 952 (Διεκ. 448) ἀπὸ 21.1.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 925 τῆς 16.1.58 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Σ. Τσιαπάρα καὶ Θ. Ἀνδρεάδη, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ κλαπὲν τζὶπ τοῦ τέως βουλευτοῦ Θεσσαλονίκης κ. Κ. Δημοπούλου ἀνευρέθη κατόπιν δραστηρίων ἐνεργειῶν τῆς Γενικῆς Ἀσφαλείας Θεσσαλονίκης τὴν 20. 1.58 εἰς ἀγροτικὴν περιοχὴν Νέας Μεσημβρίας–Θεσσαλονίκης καὶ ἀπεδόθη αὐθημερὸν εἰς τὸν ἀδελφὸν τοῦ ἀνωτέρω νομιμοτύπως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ. Ἀπαντῶντες εἰς τὸ ὕπερθεν σημειούμενον ὑμέτερον ἔγγραφον, δι’ οὗ διεβιβάσθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον ἀντίγραφον τῆς ἐνώπιον ὑμῶν κατατεθείσης ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ, περὶ τοῦ ἀγροκτήματος «Παληαυλῆ», ἔχομεν τὴν τιμήν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ὁ Νομάρχης Αἰτωλοακαρνανίας διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 26114)12.7.57 ἀποφάσεώς του ἐκδοθείσης μετὰ σύμφωνον γνώμην τοῦ παρὰ τῇ Νομαρχίᾳ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου Ἐποικισμοῦ, στηριζομένης εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ Ν. Δ)τος 3621)1956, «περὶ παρατάσεως ἐνοικιοστασίου βοσκῶν», τροποποιήσεως τῆς περὶ αὐτοῦ νομοθεσίας κ.λ.π., ἐξῄρεσεν ἐκ τῶν διατάξεων τοῦ ἐνοικιοστασίου βοσκῶν ὑπὲρ τῶν ἰδιοκτητῶν φυσικῶν προσώπων, ὑποστάντων κατὰ τὰς διατάξεις τῆς ἀγροτικῆς νομοθεσίας ἀναγκαστικὴν ἀπαλλοτρίωσιν, τὸ ἀγρόκτημα «Παληαυλῆ». Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Ε)41029) 24.10.57 ἐγγράφου του περιελθόντος εἰς τὴν Νομαρχίαν τὴν 7.11.1957, διέταξε τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ θέματος εἰς τὸ οἰκεῖον Γνωμοδοτικὸν Συμβούλιον Ἐποικισμοῦ τὸ ὁποῖον εἶχε καταργηθῆ διὰ τοῦ ἀπὸ 23)9)57 Β. Διατάγματος, μετονομασθὲν εἰς Συμβούλιον Ἐποικισμοῦ Νομαρχίας Αἰτωλοακαρνανίας ὑπὸ ἄλλην ὅμως σύνθεσιν, δι’ ὃ καὶ δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ἄμεσος ἐπαναφορὰ τοῦ περὶ οὗ πρόκειται θέματος εἰς τὸ ὑπὸ τὴν νέαν σύνθεσιν Συμβούλιον. Μέχρι τῆς συγκροτήσεως τοῦ νέου Συμβουλίου καὶ τῆς λήψεως πληροφοριῶν ἐπὶ τῶν ὑπὸ τῶν μισθωτῶν ἀναφερομένων, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθμὸν Ε)47190)9.12.57 ἐγγράφου του πρὸς τὴν Διεύθυνσιν Γεωργίας Αἰτωλοακαρνανίας, ἐγνώρισεν ὅτι, ἐφ’ ὅσον βάσει τοῦ ἄρθρου 8 τοῦ 3200)1955 «περὶ διοικητικῆς ἀποκεντρώσεως» δὲν ἠκυρώθη ὑπ’ αὐτοῦ ἡ ὡς ἄνω ἀπόφασις τοῦ Νομάρχου ἐντὸς τῆς ὑπὸ τοῦ ἄρθρου τούτου προβλεπομένης τοιαύτης διμήνου προθεσμίας, ἡ ὑπ’ ἀριθ. Ε) 41029) 24–10– 1958 διαταγή του, δὲν ἔχει ἀνασταλτικὸν χαρακτῆρα καὶ συνεπῶς εἰς τὸν Νομάρχην ἐναπόκειται νὰ ἀνακαλέσῃ ἢ νὰ ἐμμείνῃ εἰς τὴν ἀπόφασίν του. Ὁ Νομάρχης, κατόπιν τούτου, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 48. 039)19.12.1957 πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ἐγγράφου του, οὗτινος ἀποστέλλομεν ἀντίγραφον, ἐγνώρισεν ὅτι ἐμμένει εἰς τὴν ἀπόφασίν του. Ἐξ ἄλλου, οἱ κτηνοτρόφοι οὐδόλως ἐζημιώθησαν ἐκ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Νομάρχου διότι οὐδέποτε ἐγκατέλειψε τὸ μίσθιον καὶ ἐπὶ πλέον ἔχουν μεμισθωμένας καὶ ἰδιοκτήτους ἐκτάσεις 2500 περίπου στρεμμάτων, ἱκανῶν διὰ τὴν συντήρησιν τῶν ποιμνίων των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 24 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ, Ε. Πρωϊμάκη, Κ. Τσιγάρα καὶ Α. Λασκαρίδη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 783 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ, κ. Α. Πατσιαντᾶ, Ε. Πρωϊμάκη, Κ. Τσιγάρα καὶ Α. Λασκαρίδη, ἀφορώσης καὶ τοὺς εἰσπράκτορας Ἀγροφυλακῆς, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλὴν καὶ τοὺς ἐρωτῶντας, ὅτι καταβάλλεται προσπάθεια διὰ τὴν ἐξεύρεσιν τρόπου τακτοποιήσεως τῶν περὶ ὧν πρόκειται εἰσπρακτορικῶν ὀργάνων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

γ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Κωστῆ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 718 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Τάκη Κωστῆ, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: α) Τὸ συγκρότημα ἀποθηκῶν Ὀμβριακῆς κατέχει ἐδαφικὸν χῶρον ἀπαλλοτριωθέντα διὰ τοῦ ἀπὸ 30.6.1954 Β. Δ. δημοσιευθέντος εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 153)1954 Φ.Ε.Κ. (τεῦχος Αʹ). β) Ἀρχικῶς ἡ περὶ ἧς πρόκειται ὁδός, ἦτο ἐλευθέρα εἰς τὴν κίνησιν πεζῶν καὶ ὀχημάτων, πλήν, ὅταν αἱ ἀποθῆκαι ἐπεξετάθησαν καὶ νοτίως τῆς ὁδοῦ, λόγοι ἀσφαλείας ἐπέβαλον, ὅπως σταματήσῃ πᾶσα διὰ μέσου τῶν ἀποθηκῶν τούτων κίνησις. Ἤδη, αἱ κινήσεις τῶν ἰδιωτικῶν τροχοφόρων λαμβάνουν χώραν ἐπὶ παρακαμπτηρίου, ἥτις εἶναι ἐπιμηκεστέρα κατὰ 500 μ. τῆς παλαιᾶς ὁδοῦ. γ) Πάντως, πρὸς διευκόλυνσιν τῆς κινήσεως, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὑπὸ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου συντάσσεται μελέτη κατασκευῆς σκυροστρώτου παρακαμπτηρίου, ἥτις θέλει προγραμματισθῆ προσεχῶς, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐδόθη ἐντολὴ εἰς τὸν Διευθυντὴν τῆς Ἀποθήκης ὅπως ἐπιτρέπῃ ἐν τῷ μεταξὺ καὶ διαρκούσης τῆς χειμερινῆς περιόδου, τὴν διέλευσιν τῶν ἰδιωτικῶν τροχοφόρων ἐκ τῆς παλαιᾶς ὁδοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΔΗΜ. ΔΑΒΑΚΗΣ

VI) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Μπούτου. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 912 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Μπούτου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Ἡ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 2143) 12.12.57 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου χορηγηθεῖσα αὔξησις εἰς τοὺς ἀρτοποιοὺς ἐκ 3 λεπτῶν κατ’ ὀκᾶν ἄρτου, ἀφορᾷ τὸν συντελεστὴν τοῦ κοστολογίου τοῦ ἄρτου (ἔξοδα διανομῆς τοῦ ἄρτου), ὅστις οὕτω σχεδὸν διπλασιάζεται καθ’ ὅσον ἀπὸ 4 λεπτὰ αὐξάνεται εἰς 7 λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν ἄρτου. Τὸ ποσὸν τοῦτο χορηγεῖται ὡς ἀμοιβὴ τῆς προσωπικῆς ἐργασίας τῶν ἀρτοποιῶν διὰ διανομὴν καὶ πώλησιν τοῦ ἄρτου πέραν τοῦ βιομηχανικοῦ αὐτῶν κέρδους, ὅπερ ἀναγνωρίζεται ἐν τῇ κοστολογήσει τοῦ ἄρτου ὡς ἴδιον καὶ ἀνεξάρτητον στοιχεῖον τοῦ κόστους τοῦ ἄρτου, καὶ ὅπερ οὕτω ἐπαυξάνεται κατ’ οὐσίαν διὰ τῆς προσθήκης τοῦ ὡς ἄνω ποσοῦ τῶν 7 λεπτῶν. Ὡς ἰδιαίτερα ἐπίσης στοιχεῖα τοῦ κόστους τοῦ ἄρτου ἀναγνωρίζονται ἐν τῇ κοστολογήσει καὶ ἅπαντα τὰ λοιπὰ ἔξοδα καὶ αἱ νόμιμοι καὶ ἀπαραίτητοι δαπάναι τῶν ἀρτοποιῶν διὰ τὴν παρασκευὴν τοῦ ἄρτου, ἐν αἷς καὶ αἱ ἀποσβέσεις τῶν μηχανικῶν καὶ ἄλλων ἐγκαταστάσεων αὐτῶν, τὰ ἐνοίκια τῶν καταστημάτων των κ.λ.π. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω λόγων ἡ χορηγηθεῖσα ὡς ἄνω αὔξησις εἰς τοὺς ἀρτοποιοὺς κρίνεται ὑφ’ ἡμῶν ὡς ἐπαρκής. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΜΑΡΤΗΣ

VII) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Τριανταφυλλίδη. Ἐπὶ 448) 13.1.1958 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσατε ἡμῖν τὴν 859 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Τριανταφυλλίδη, ἐπὶ τοῦ ἐν θέματι ἀντικειμένου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ Ι.Κ.Α. διὰ τοῦ πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας ὑπ’ ἀριθ. 44708) 1362) 28.6.1957 ἐγγράφου, ὅπερ ἐκοινοποίησε καὶ ἡμῖν, ἀνεκοίνωσεν ὅτι συντόμως θέλει ὑποβάλει σχέδιον Β. Δ. περὶ τῆς παρ’ αὐτῷ ἀσφαλίσεως τῶν μεμονωμένων Ε. Θ. καὶ τῶν ἐκτὸς κέντρου ἀσφαλίσεως ἀπασχολουμένων ἁλιεργατῶν, εἰς ἐκτέλεσιν τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 61 τοῦ ν. 3170) 1955 «περὶ Ναυτικοῦ Ἀπομαχικοῦ Ταμείου»

(Φ.Ε.Κ. 76 Αʹ) 28.3.1955).

Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Ἰανουαρίου 1958

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§6Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Νικολίτσας, ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§8Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ προχθεσινοὶ σεισμοὶ κατέστρεψαν ἐντελῶς ἕνα χωρίον τῆς Θεσπρωτίας. Θὰ σᾶς παρακαλέσω... (Κωδωνοκρουσίαι).

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κύριε Παπασταύρου, δὲν ἠμπορῶ νὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον, εἰσήλθαμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν. Ὁρίστε, κύριε Νικολίτσα.

§10Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ συγχωρεῖτε, δὲν εἰσήλθατε εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἠμπορῶ νὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον. (Κωδωνοκρουσίαι).

§12Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, πρὶν ἀκόμη εἰσέλθετε εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν...

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσήλθομεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν. Ἤλθατε εἰς τὸ Γραφεῖον μου καὶ μοῦ ἐζητήσατε τὸν λόγον, καὶ σᾶς εἶπον ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς δοθῇ ὁ λόγος πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως.

§14Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Διατί, κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ δοθῇ ὁ λόγος; Πῶς προχθὲς ἐδόθη εἰς τοὺς Ἀντιπροσώπους τῆς Μεσσηνίας ὁ λόγος; Δύο λέξεις θὰ εἴπῃ.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον δὲν ἐδόθη ὁ λόγος εἰς ἄλλον ζήτημα χθές, δὲν ἠμπορῶ νὰ τὸν δώσω σήμερον πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως. Ὁ κ. Ι. Νικολίτσας, ἔχει τὸν λόγον.

§16Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, καθ’ ἑκάστην καλούμεθα πρὸς συνεδρίασιν διὰ τὴν 6.30′ μ.μ., παρατηρεῖται, ὅμως, ὅτι οὐδέποτε ἀρχίζει ἡ συνεδρίασις εἰς τὰς 6.30′ ἀλλὰ εἰς τὰς 7 ἢ 7.15′, καὶ κατόπιν ὑπάρχει καὶ ἡ αἰτίασις ὅτι δὲν δύναται νὰ προχωρήσῃ τὸ ἔργον μας. Θὰ παρεκάλουν, ἢ ἡ πρόσκλησις ὑμῶν νὰ μεταβληθῇ ἢ ἂν διαπιστωθῇ μὴ ὕπαρξις ἀπαρτίας εἰς μίαν ἢ δύο συνεδριάσεις νὰ λύσητε τὴν συνεδρίασιν, ὥστε νὰ ὑπάρξῃ ἡ ἀνάγκη νὰ ἔρχωνται οἱ κ. κ. βουλευταὶ καὶ τὸ Προεδρεῖον, κατὰ τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν μᾶς καλεῖτε, ὥστε νὰ ἀρχίζῃ ἡ συνεδρίασις. Διότι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα τὸ ὁποῖον παρατηρεῖται νὰ λύεται ἡ συνεδρίασις ἑκάστοτε, ἐλλείψει ἀπαρτίας, αὐτὸ κύριον αἴτιον ἔχει τὸ ὅτι ἀρχίζομεν εἰς τὰς 7 καὶ 7.30′ μ. μ.

§17Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, αὐτὸ εἶναι πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως;

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§19Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε τὸν λόγον.

§21Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπέβαλον πρὸ 2–3 ἡμερῶν, δύο ἀναφορὰς τῶν Ὀργανώσεων Πρεβέζης καὶ τοῦ Συλλόγου Πρεβεζιάνων Ἀθηνῶν, καὶ δὲν ἀνεγνώσθησαν ἀκόμη. Ἀπόψε ἀνεγνώσθησαν πέντε ἀναφοραί ἠδύναντο νὰ ἔχουν ἀναγνωσθῆ 15. Κύριε Πρόεδρε, μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐξατμίζονται αἱ ὑποθέσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἕνα περιεχόμενον καὶ αἱ ἀναφοραὶ αὐταὶ ἔχουν περιεχόμενον. Ἐγὼ δὲν ὑπέβαλον συνήθως ἀναφοράς, ἀλλὰ αὐτὰς τὰς ὑπέβαλον διότι δὲν κάμνω καὶ συνήθως ἐπερωτήσεις. Σᾶς παρακαλῶ, δώσατε ἐντολὴν νὰ ἐγγραφοῦν αὔριον.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἤθελον νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. Νικολίτσαν. Βεβαίως ὅταν καλῆται ἡ Βουλὴ διὰ τὴν 6.30′, πρέπει νὰ ἀρχίζῃ εἰς τὰς 6.30′. Αὐτὸ τέλος πάντων εἶναι στοιχειώδης ὑποχρέωσις, ἀλλὰ κατ’ οἰκονομίαν πάντοτε ἀργοποροῦμεν 15–20 λεπτά, διότι οἱ κ.κ. βουλευταὶ εἶναι ἀπησχολημένοι εἰς τὰς Κοινοβουλευτικὰς Ἐπιτροπάς, Καὶ νομίζω ὅτι ἅμα τὸ Προεδρεῖον ἔλθῃ καὶ εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ διαπιστώσῃ ἀπαρτίαν καὶ δὲν διαπιστώνει ἀπαρτίαν, θὰ πρέπει νὰ λύσῃ τὴν συνεδρίασιν. Δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἐνδεδειγμένος ὁ τρόπος αὐτὸς νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν ἐλλείψει ἀπαρτίας ἅμα τῇ ἐνάρξει.

§23Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΑΚΗΣ. Νὰ μὴ φεύγουν οἱ βουλευταί. Χθὲς τὸ βράδυ συνεδριάζαμεν μὲ ἕνα Κυβερνητικὸν βουλευτήν.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συζητοῦνται αἱ ἀναφοραὶ πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου. Ὁ κ. Α. Αὐγερινὸς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ποῖα μέτρα πρόκειται νὰ ληφθῶσι διὰ τὴν κατοχύρωσιν τῶν σταφιδοπαραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι συμμορφωθέντες μὲ τὰς διατάξεις τοῦ σχετικοῦ νόμου, ἐζήτησαν τὴν ἄδειαν ἐκριζώσεως τῶν σταφιδαμπέλων κ.λ.π.

§25Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ Ν. Δ. περὶ Α. Σ.Ο. καὶ ἄλλων διατάξεων, τὸ ὁποῖον ἐρρύθμισεν τὸ θέμα τῶν σταφιδοφυτειῶν, εἶναι γνωστὸν ὅτι προεκάλεσε ζητήματα δι’ ὡρισμένους σταφιδοπαραγωγούς, οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς φύτευσιν σταφιδαμπέλων μετὰ τὴν ψήφισιν τοῦ Διατάγματος. Ὁ Α.Σ.Ο. εἶναι γνωστὸν ὅτι δὲν ἔλαβε πρόνοιαν νὰ γίνουν γνωσταὶ αἱ διατάξεις τοῦ Διατάγματος εἰς τοὺς σταφιδοπαραγωγούς. Τὸ Διάταγμα ἐψηφίσθη ἐδῶ ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως τὸν Αὔγουστον ἢ Σεπτέμβριον τοῦ 1956. Δὲν ἔφθασαν μέχρι τῶν σταφιδοπαραγωγῶν αἱ λεπτομέρειαι τοῦ Διατάγματος τὸ ὁποῖον ἔχει ὡς ἐπικεφαλίδα «περὶ Α.Σ.Ο.». Δὲν ἔλαβεν μέτρα ὁ Α.Σ.Ο. νὰ εἰδοποιηθοῦν ὅλοι, πολλοὶ τῶν ὁποίων ἐσυνέχισαν καὶ ἔβαλαν μερικὰς σταφιδοφυτείας πρὸς συμπλήρωσιν ἰδίως πολλῶν τεμαχίων ἢ πρὸς ἀντικατάστασιν τῶν παλαιοτέρων. Ἐξεριζώθησαν σταφιδάμπελοι, διότι εἶναι γνωστόν, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι ἔχουν ἐκριζωθῆ χιλιάδες στρεμμάτων, ἰδίως κατὰ τὰ χρόνια τῆς κατοχῆς. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐφύτευσαν τὸν Σεπτέμβριον, Ὀκτώβριον, Νοέμβριον καὶ Δεκέμβριον τοῦ 1956, διότι μετὰ ἀνεκοινώθησαν αἱ διατάξεις τοῦ Διατάγματος, αὐτοὶ ἐδέχθησαν ποινάς. Πολλοὶ μάλιστα εἶχον τὴν κακὴν τύχην νὰ εἰσαχθοῦν αἱ ὑποθέσεις των ἐνωρὶς εἰς Πλημμελειοδικεῖον καὶ κατεδικάσθησαν, τόσον ἀπὸ τὸ Πλημμελειοδικεῖον Πύργου, ὅσον καὶ ἀπὸ τὸ τῆς Ἀμαλιάδος, εἰς βαρείας ποινὰς καὶ ὑπεχρεώθησαν νὰ καταβάλλωσι σημαντικὰ ποσὰ διὰ τὴν ἐξαγορὰν τῶν ποινῶν, διὰ τὰ ἔξοδα κ.λ.π. Ἐπίσης, ὑπάρχει μία ἄλλη κατηγορία σταφιδοφυτευτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν καὶ ἔλαβον ἄδειαν ἀπὸ τὸν Α.Σ.Ο. ἐκριζώσεως τῶν σταφιδαμπέλων καὶ κατόπιν ὁ Α.Σ.Ο. δὲν εἶχε νὰ τοὺς δώσῃ φυτώρια Ἀμερικανικῆς ἀμπέλου καὶ ἠναγκάσθησαν νὰ φυτεύσουν ἐγχώρια φυτώρια. Καὶ αὐτοὶ θεωροῦνται ὑποπεσόντες εἰς τὴν διάταξιν τοῦ νόμου καὶ αὐτοὶ ἐπίσης ἐμηνύθησαν. Εἶναι γεγονὸς ὅτι κατόπιν ἐπανειλημμένων παραστάσεών μας πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν Ἐμπορίου, ἐδόθη μία ἐντολὴ καὶ ἀπεσύρθησαν αἱ δικογραφίαι, ἀνεστάλη ἡ δίωξις καὶ δὲν προσδιορίζεται ἡ δικάσιμος ἐν ὄψει τῆς λήψεως ὡρισμένων μέτρων. Νομίζω ὅτι ἐνδείκνυται συντόμως νὰ ληφθῶσι τὰ μέτρα αὐτὰ διὰ νὰ κατοχυρωθῶσιν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι μὴ γνωρίζοντες τὰς διατάξεις τοῦ νόμου καὶ εὑρεθέντες ἐν καλῇ πίστει, προέβησαν εἰς τὴν φύτευσιν αὐτῶν τῶν σταφιδαμπέλων. Ἀλλὰ γενικῶς θέλω νὰ εἴπω ὅτι ἐνδείκνυται νὰ ληφθῇ πρόνοια μεταρρυθμίσεως τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος, ὥστε νὰ ἐπιτραπῇ ἐν μέρει ἡ φύτευσις ὡρισμένων σταφιδοφυτειῶν, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἐκριζωθῆ ἐπὶ κατοχῆς κατόπιν διαδικασίας, ἡ ὁποία θὰ κατοχυρώσῃ ὡρισμένα ζητήματα. Διότι, ὡς διεπιστώθη κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἀλλὰ καὶ ἐφέτος, αἱ σταφιδάμπελοι δὲν ἀποδίδουν, ἡ παραγωγὴ τὴν ὁποίαν ἐπερίμεναν τῶν 80 ἢ 90.000 τόννων δὲν ὑπερέβη τοὺς 70.000 τόννους καὶ ἤδη ἔχει ἐξαχθῆ ὁλόκληρος ἡ ποσότης καὶ δὲν ὑπάρχει σήμερον σταφὶς πρὸς ἐξαγωγήν. Εἶναι κρῖμα νὰ ἐμποδίζωμεν τὴν φύτευσιν σταφιδαμπέλων εἰς περιφερείας ὅπου ἐνδείκνυνται μόνον διὰ τὴν καλλιέργειαν τοῦ προϊόντος τούτου, ἐνῷ ὑπάρχουν περιθώρια εὐρυτάτης ἐξαγωγῆς καὶ ἀναπτύξεως τῶν ἐξαγωγῶν πρὸς ὄφελος καὶ αὐτῶν τῶν σταφιδοπαραγωγῶν ἀλλὰ καὶ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας.

§26Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, αὐτοὶ ἐκαλλιέργησαν παρανόμως, δὲν ἐτήρησαν τὴν διαδικασίαν. Παρ’ ὅλα αὐτὰ θὰ μελετηθῇ ἡ περίπτωσις καὶ ἐὰν ἴδωμεν ὅτι εἶναι ὅπως εἴπατε, θὰ δώσωμεν τὰς δεούσας ὁδηγίας. Πάντως, παρανόμως ἔκαμον τοῦτο.

§27Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Βεβαίως ἄγνοια νόμου δὲν ἐπιτρέπεται, ἀλλὰ ὁ Α.Σ.Ο. δὲν ἐφρόντισε νὰ τοὺς καθοδηγήσῃ, τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, σχετικῶς μὲ τὴν διάταξιν αὐτήν. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ μία λύσις εἰς τὸ θέμα.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Αὐγερινὸς ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του δι’ ἧς ζητεῖ νὰ πληροφορηθῇ ἐὰν πρόκειται νὰ συμπεριληφθῇ καὶ ἡ Ἠλεία εἰς τὰς περιφερείας ὅπου πρόκειται νὰ ἀνεγερθῶσιν ἐργοστάσια ζακχάρεως.

§29Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα ἀφορᾷ τὴν ἵδρυσιν τοῦ ἐργοστασίου ζακχάρεως. Εἰς τὴν περιφέρειαν τοῦ κάμπου τῆς Ἠλείας καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Γαστούνης, ἔγιναν πειράματα καὶ ἀπεδείχθη ὅτι ἡ ἀπόδοσις εἰς ζάκχαριν τῶν τεύτλων εἶναι 18%. Εἶναι γεγονὸς τοῦτο, διότι ἔχουν ἐργασθῇ εἰδικοὶ γεωπόνοι, οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν καὶ πειράματα, καὶ ἔβγαλαν τὸ ποσοστὸν αὐτὸ τῶν 18%, τὸ ὁποῖον εἰς κανένα ἄλλο μέρος τῆς Χώρας παρουσιάσθη.

§30Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Παρουσιάσθη καὶ 20%.

§31Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Δὲν εἶναι ὀρθὸν τοῦτο. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, νομίζω ὅτι, ἀφοῦ ἀπεφασίσθη ἡ ἵδρυσις τοῦ πρώτου ἐργοστασίου ζακχάρεως εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Θεσσαλίας, οὐδεὶς λόγος ὑφίσταται, καίτοι τὸ παράπονον εἶναι εὔλογον τῶν κατοίκων αὐτῆς τῆς περιφερείας τῆς Γαστούνης. Νομίζω, ὅμως, ὅτι ἐνδείκνυται τοὐλάχιστον τὸ δεύτερον ἐργοστάσιον νὰ ἀποφασισθῇ νὰ γίνῃ εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Γαστούνης.

§32Α. ΣΧΙΝΑΣ. Πόσα στρέμματα εἶναι;

§33Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Εἶναι ὁ γνωστὸς κάμπος τῆς Γαστούνης, δὲν γνωρίζω ἐπακριβῶς πόσος εἶναι, πάντως εἶναι μεγάλης ἐκτάσεως.

§34Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Κύριε Πρόεδρε, τὰ ἴδια κριτήρια, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν διὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ πρώτου ἐργοστασίου, θὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν καὶ διὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ δευτέρου ἐργοστασίου. Ὅπου ἐπιβάλλεται νὰ γίνῃ τὸ δεύτερον, ἐκεῖ θὰ γίνῃ. Ἐὰν ἡ Ἠλεία συγκεντρώνῃ ὅλας τὰς σχετικὰς προϋποθέσεις, ἀσφαλῶς ἐκεῖ θὰ γίνῃ.

§35Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Πάντως καὶ ἡ Πελοπόννησος ἔχει ἀνάγκην προσοχῆς καὶ παραπονεῖται ὅτι παραμερίζεται.

§36Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Οὐδεμία περιοχὴ τῆς Ἑλλάδος παραμερίζεται.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γλιγλῆς, εἶναι ἀπών, διαγράφεται. Ὁ κ. Α. Λασκαρίδης, εἶναι ἀπών, διαγράφεται. Ὁ κ. Α. Πατσιαντᾶς ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ σχετικῆς ἐρωτήσεως, διότι δὲν ἐλήφθησαν μέτρα διὰ τὴν συγκράτησιν τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαιολάδου κ.λ.π.

§38Α. ΠΑΤΣΙΑΝΤΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον περιλαμβάνει ἡ ἐρώτησίς μας συνεζητήθη πρὸ ἡμερῶν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ καὶ ἔγινεν ἀντικείμενον μελέτης. Ἔγιναν διάφοροι ὑποδείξεις πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Τὸ μόνον ποὺ θὰ παρακαλέσω εἶναι τὰ συμπεράσματα ἐκείνης τῆς συζητήσεως ἡ Κυβέρνησις νὰ τὰ θέσῃ τὸ ταχύτερον εἰς ἐφαρμογήν, διὰ νὰ ἠμπορέσουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ πάρουν κἄτι ἀπὸ τὸ προϊόν των.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Πρίφτης, ἔχει τὸν λόγον.

§40Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Συνηγορῶ, κύριε Πρόεδρε.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Τσιγάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§42Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Συνηγορῶ καὶ ἐγώ, κύριε Πρόεδρε.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐμπορίου ἔχει τὸν λόγον.

§44Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Τὰ μέτρα διὰ τὸ ἔλαιον, κύριοι συνάδελφοι, συνεζητήθησαν πρὸ ἡμερῶν. Πάντως, θέλω νὰ σᾶς πληροφορήσω τὸ ἑξῆς: ὅτι μέχρι τῆς στιγμῆς ἔχομεν ὑπογράψει συμβάσεις μὲ 15 Ἑνώσεις Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν. Ἤδη ἔχομεν ἀγοράσει πλέον τῶν 3.000 τόννων μὲ τὰς γνωστὰς τιμάς, ἐπεξετείναμεν τὴν ἀγορὰν καὶ μέχρις ὀξύτητος 7 βαθμῶν εἰς δύο δὲ περιφερείας καὶ μέχρι ὀκτὼ βαθμῶν καὶ ἡ ἀγορὰ συνεχίζεται. Αὐτὰ εἶναι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις.

§45Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, νὰ μᾶς πληροφορήσητε ἡ ἐπέκτασις τῆς ὀξύτητος μέχρις 8 βαθμῶν ἀφορᾷ ὁλόκληρον τὴν Ἐπικράτειαν ἢ ὡρισμένας περιφερείας;

§46Ν. ΜΑΡΤΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Ὅλην τὴν Ἐπικράτειαν μέχρις 7 βαθμῶν. Μέχρις 8 βαθμῶν ἀφορᾷ μόνον δύο περιφερείας, περιφέρειαν Ἡρακλείου καὶ τὴν περιφέρειαν Ρεθύμνης. Μέχρι δὲ ποσοστοῦ 30% ἐπὶ τῆς ποσότητος τῆς ἀγοραζομένης ὀξύτητος 5 βαθμῶν.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Αὐγερινὸς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, σχετικῶς μὲ τὴν μὴ λῆψιν νομοθετικοῦ μέτρου χορηγήσεως ἀναστολῆς ἐξοφλήσεως τοῦ χρέους των καὶ εἰς τοὺς ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν τεθέντας τὸ 1957 κ.λ.π.

§48Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ θέμα τοῦτο συνεζητήθη ὅταν ἐψηφίσθη τὸ νομοσχέδιον περὶ παρατάσεως τῆς προθεσμίας διὰ τοὺς ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν. Ἀτυχῶς, ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἐδέχθη τροπολογίαν ἀφορῶσαν εἰς τὸ νὰ συμπεριληφθοῦν εἰς τὰς προστατευτικὰς διατάξεις καὶ οἱ τελοῦντες ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν κατὰ τὸ 1957. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲν δυνάμεθα νὰ κάμωμεν τίποτε, παρὰ νὰ διατυπώσωμεν τὸ παράπονον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ὅτι ἐγκατελείφθησαν εἰς χεῖρας τῶν δικαστικῶν κλητήρων καὶ τῶν πτωχευτικῶν διαδικασιῶν, διότι ὅλοι δὲν κατώρθωσαν νὰ ἐξοφλήσουν καὶ ἤδη λαμβάνονται ἐναντίον των μέτρα, ἐνῷ ἠμπορούσαμεν νὰ ἐπεκτείνωμεν τὸ μέτρον καὶ διὰ τοὺς ὀφειλέτας οἱ ὁποῖοι εὑρέθησαν εἰς τὴν ἀναγκαστικὴν αὐτὴν διαχείρισιν.

§49Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Πολλὰ Ἐπιμελητήρια, κύριοι συνάδελφοι, ἐζήτησαν ὅπως μὴ χορηγηθῇ ἡ ἐπέκτασις αὐτὴ διὰ τοὺς τεθέντας μετὰ τὴν 1ην Ἰανουαρίου ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν καὶ νομίζω ὀρθῶς.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Μακρόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν, διὰ τῆς διανομῆς σιτηρῶν κ.λ.π.

§51Σ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, νὰ ἀναβληθῇ.

§52Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Νὰ ἀναβληθῇ διὰ τὴν προσεχῆ συνεδρίασιν.

§53Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Μόνον νὰ παραμείνῃ ὡς πρώτη τῆς προσεχοῦς συνεδριάσεως.

§54Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶναι τὸ θέμα ἐξαιρετικῶς ἐπεῖγον.

§55Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Τὴν προσεχῆ Παρασκευὴν νὰ συζητηθῇ. Καὶ ἐὰν ἀκόμη δὲν εἶναι αἱ ἐρωτήσεις τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, θὰ προσέλθω διὰ νὰ κάμω ἀνακοινώσεις ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἔστω καὶ ἐὰν δὲν εἶναι ἡμέρα διὰ τὴν συζήτησιν τῶν ἐρωτήσεων τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου.

§56Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Νὰ συμφωνήσωμεν διὰ τὴν προσεχῆ Παρασκευήν, Κύριε Ὑπουργέ.

§57Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Μάλιστα, σύμφωνοι.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Σκουτέρης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς Ἑνώσεως Συνεταιρισμῶν Λεχενῶν καὶ τῶν βαμβακοπαραγωγῶν Παραμυθιᾶς καὶ Φαναρίου Πάργας, διαμαρτυρομένων δι’ ἀτελῆ εἰσαγωγὴν βάμβακος κ.λ.π.

§59Χ. ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Τσιγάρας ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§61Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν, ἀπὸ διαφόρους περιοχὰς τοῦ Κράτους ἀπεστάλησαν διαμαρτυρίαι διὰ τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ βάμβακος. Βεβαίως, καὶ μὲ τὴν ἐπερώτησιν ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ νὰ συζητῆται, τὸ θέμα εἶναι ἐν ὄψει καὶ θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις καὶ μὲ τὴν εὐκαιρίαν τῆς ἐρωτήσεως αὐτῆς νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν διὰ τοὺς λόγους οἱ ὁποῖοι τὴν ἠνάγκασαν νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν εἰσαγωγὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ τῶν 8.000 τόννων, εἰσαγωγὴ ἡ ὁποία τόσην ἐπίδρασιν εἶχεν ἐπὶ τῶν τιμῶν τοῦ ἐμπορικοῦ βάμβακος καὶ ἐπροκάλεσε ζημίαν τῶν παραγωγῶν μας.

§62Ν. ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀτελὴς εἰσαγωγὴ σπορελαίων καὶ ἄλλων λιπαρῶν, ἐθνικῶν δηλαδὴ προϊόντων, εὗρε μίμησιν καὶ ἐπὶ τῆς εἰσαγωγῆς ἄλλων ἐθνικῶν προϊόντων. Εἶναι ἕνας κατήφορος τὸν ὁποῖον ἐπῆρεν ἡ Κυβέρνησις, διὰ νὰ πλήξῃ, τά, κατ’ ἐξοχὴν, ἐθνικὰ προϊόντα καὶ διαμαρτυρόμεθα διὰ τὴν γραμμὴν αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις.

§63Κ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι δικαιολογημένη ἡ διαμαρτυρία τῶν Συνεταιρισμῶν διὰ τὴν εἰσαγωγὴν βάμβακος, ἀλλὰ δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω, διότι εἶναι ἐν ἐξελίξει ἡ σχετικὴ ἐπερώτησις καὶ αὔριον, ἐν συνεχεία, θὰ λάβωμεν καὶ ἡμεῖς τὸν λόγον.

§64Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Ἀναμφισβητήτως, τὸ θέμα τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς τοῦ βάμβακος μὲ τόσην καθυστέρησιν ἔρχεται πρὸς συζήτησιν, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ λόγος, πλέον νὰ συζητηθῇ, ἐφ’ ὅσον γίνεται ἡ εὐρεῖα συζήτησις, τῆς ἐπερωτήσεως. Θὰ ἤθελα, ὅμως, νὰ ἔχω τὴν ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ἑξῆς θέματος ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν, διότι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔδωσεν ἱκανοποιητικὴν ἐξήγησιν, ὅσον ἀφορᾷ τὸ συγκεκριμένον αὐτὸ σημεῖον: Ἡ Κυβέρνησις ἐδικαιολόγησε τὴν ἀτελῆ εἰσαγωγὴν βάμβακος, ἐφ’ ὅσον καθωρίζοντο τὰ ὅρια τῆς εἰσαγωγῆς καὶ προσδιώρισε τὸ ὕψος αὐτὸ τῆς εἰσαγωγῆς ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὰς ἀνάγκας τῆς Ἑλληνικῆς βιομηχανίας. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν ἦσαν ἱκανοποιητικαὶ αἱ ἀπαντήσεις αὐταὶ τῆς Κυβερνήσεως, δὲν ἔδωσαν ἀπάντησιν ἐπὶ ἑνὸς ἄλλου σημείου: Ὅτι ἀκριβῶς τὴν ἐποχὴν τῆς συγκομιδῆς κατέθεσε σχέδιον νόμου, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιτρέπεται ἡ εἰσαγωγὴ βάμβακος εἰς ποσότητας ἀπεριορίστους. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ, θὰ ἤθελον ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργόν.

§65Α. ΠΑΤΣΙΑΝΤΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐρώτησις ἔρχεται πάρα πολὺ καθυστερημένη. Ἡ ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως, πάντως, ἐξεσήκωσε μίαν κατακραυγὴν τῶν βαμβακοπαραγωγῶν, ἡ ὁποία εἶχε καὶ μίαν σπουδαιοτάτην ἐκδήλωσιν εἰς τὴν συγκέντρωσιν τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ ἐκδήλωσις αὐτὴ τῆς διαμαρτυρίας πρέπει νὰ ἐμβάλῃ εἰς κάποιας σοβαρὰς σκέψεις τὴν Κυβέρνησιν, προκειμένου νὰ παίρνῃ μέτρα τὰ ὁποῖα, μοιραίως, εἶναι εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν. Πρέπει νὰ εἶναι περισσότερον προσεκτική, ὥστε οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι τόσον μοχθοῦν διὰ τὴν παραγωγὴν τοῦ προϊόντος νὰ ἀπολαύσουν κάποιας τιμῆς ἱκανοποιητικῆς.

§66Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, παρατηρῶ ὅτι εἰς τὴν ἐρώτησιν αὐτὴν ἡνώθη καὶ ἀναφορὰ τῆς περιφερείας μου, τὴν ὁποίαν κατέθεσα ἐγὼ καὶ συνετέλεσεν ὥστε νὰ ἀναγραφῇ τὸ ὄνομα τὸ ἰδικόν μου καὶ νὰ εἶναι τὰ ὀνόματα ἄλλων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐνδιαφέρονται. Θὰ παρακαλέσω τὸ θέμα νὰ ἐξετασθῇ, ὥστε νὰ ἐπαναφερθῇ, ὡς ἀναφορά, τῆς περιφερείας μου. Νὰ διαχωρισθῇ ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλην, διότι ἀφορᾷ καὶ ἄλλας διαμαρτυρίας τῶν βαμβακοπαραγωγῶν Φαναρίου Παραμυθίας.

§67ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Καραγκιώζης, ἔχει τὸν λόγον.

§68Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, χθὲς εἴπαμε διὰ τὸν βάμβακα, ἀλλὰ αἱ διαμαρτυρίαι τῶν Ἑνώσεων Λεχαινῶν καὶ Λαρίσης, μαρτυροῦν πόσον δυσμενῆ ἐπίδρασιν ἔχει ἡ εἰσαγωγὴ αὐτὴ διὰ τὸν Ἑλληνικὸν βάμβακα. Αὐτὸ πρέπει νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει της ἡ Κυβέρνησις καὶ νὰ προσέξῃ ὥστε εἰς τὴν περίοδον τῆς ἐσοδείας νὰ μὴ λαμβάνῃ τοιαῦτα μέτρα, ὥστε νὰ ἔχῃ ἀντίκτυπον ἐπὶ τῆς τιμῆς.

§69Γ. ΤΖΩΡΤΖΗΣ. Ἐπειδὴ εἶμαι ἐγγεγραμμένος νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ βάμβακος, παραιτοῦμαι τοῦ λόγου.

§70Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ εἰσαχθῇ εἰς τὴν Ἑλλάδα βαμβάκι καὶ μάλιστα μὲ ἀτέλειαν. Ἠξεύρομεν ὅτι ὁ τόπος ὁ ἰδικός μας παράγει διπλασίαν ποσότητα ἀπὸ ὅσην καταναλίσκεται. Κατόπιν τῆς δηλώσεως τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ὅτι θὰ ληφθοῦν μέτρα, ὥστε νὰ μὴ εἰσαχθῇ βαμβάκι εἰς τὴν Ἑλλάδα χωρὶς νὰ φορολογηθῇ, νομίζω ὅτι περιττεύει πᾶσα περαιτέρω συζήτησις.

§71Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Δὲν εἶπον τοιοῦτον πρᾶγμα.

§72Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Εἴπατε τὸ ἑξῆς: Ὅτι θὰ λάβητε προστατευτικὰ μέτρα, ὥστε νὰ γίνῃ κατανάλωσις προσφάτου βάμβακος. Κατὰ συνέπειαν, δὲν νομίζομεν ὅτι ὑφίσταται θέμα περαιτέρω συζητήσεως.

§73Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πραγματικῶς νομίζομεν ὅτι ὑπῆρξεν ἄστοχον τὸ μέτρον τῆς Κυβερνήσεως νὰ καταθέσῃ νομοσχέδιον περὶ ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς βάμβακος καὶ μάλιστα νὰ φέρῃ καὶ βαμβάκι, προτοῦ ὑπάρξῃ νόμος, ὁ ὁποῖος νὰ τὸ ἐπιτρέπῃ. Ὑπῆρξεν ὀλέθριον τὸ μέτρον αὐτὸ διὰ τὴν τιμὴν τοῦ βάμβακος. Αὔριον θὰ συνεχισθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως βάμβακος καὶ θὰ ἀναπτύξωμεν τὰς ἀπόψεις μας, κύριε Πρόεδρε.

§74Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Κύριοι βουλευταί, μοῦ ἐδόθη χθὲς ἡ εὐκαιρία νὰ ἀναπτύξω εἰς τὴν Βουλὴν τὰς ἀπόψεις μου, ἐπὶ τοῦ βασικοῦ αὐτοῦ θέματος καὶ συνεπῶς δὲν θὰ ἐπεκταθῶ. Ὑπεστήριξα χθὲς ὅτι διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς παραγωγῆς τοῦ βάμβακος, ἡ ὁποία εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ προϊόντος αὐτοῦ, εἶναι ἀπαραίτητος νὰ ὑπάρχῃ ἡ δυνατότης τῆς ἐλευθέρας εἰσαγωγῆς βάμβακος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἄνευ δασμοῦ. Καὶ ἀνέπτυξα διατὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν δὲν ὑπάρχει κίνδυνος διὰ τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι. Εἶπον ὅτι ἡ ἀγορὰ τοῦ βάμβακος διεθνῶς εἶναι ἐντελῶς ἰδιόρρυθμος καὶ διαφέρει ἀπὸ τὴν ἀγορὰν τοῦ καπνοῦ ἢ ἄλλων προϊόντων. Τὸν καπνὸν οἱ ξένοι ἀγορασταὶ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἔλθουν νὰ τὸν ἀγοράσουν ἐδῶ καὶ διαμορφοῦνται αἱ τιμαὶ βάσει τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ζητήσεως. Τὸ βαμβάκι πωλεῖται διεθνῶς χρηματιστηριακῶς καὶ πρέπει αἱ τιμαὶ νὰ συμπίπτουν ἀπολύτως μὲ τὴν διεθνῆ τιμήν. Ἐὰν ὑπάρχῃ δασμὸς διὰ τὴν εἰσαγωγὴν ξενικοῦ βάμβακος, δημιουργεῖται μία διαταραχή, ἡ ὁποία καὶ κατ’ ἐλάχιστον ἐὰν ἐπηρεάσῃ τὰς τιμάς, ἀποκλείει τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἀγοράν. Ἐὰν ὑπάρχῃ ἡ δυνατότης τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς βάμβακος ἐν Ἑλλάδι, τὸ βαμβάκι τὸ Ἑλληνικὸν θὰ εἶναι εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν μὲ τὰς διεθνεῖς τιμάς. Αἱ Ἑλληνικαὶ βαμβακοβιομηχανίαι ἔχουν συμφέρον νὰ πάρουν Ἑλληνικὸν βαμβάκι, διότι ἐὰν ἀγοράσουν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, θὰ ἔχουν τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς, πέραν τῆς διεθνοῦς τιμῆς. Ἐὰν τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι, τοῦ ὁποίου ἡ ποσότης εἶναι ἐλαχίστη ἔναντι τῆς διεθνοῦς καταναλώσεως — διότι ὅπως ἀνέπτυξα καὶ χθὲς τὸ ἐξαγώγιμον Ἑλληνικὸν βαμβάκι ἀνέρχεται εἰς 30.000 τόννους, ἡ παγκόσμιος κατανάλωσις εἶναι 9.5 ἑκατομμύρια τόννοι — ἐὰν τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι εἰσέλθῃ εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν, ὅπως θὰ εἰσέλθῃ ἀσφαλῶς, τότε καὶ οἱ Ἕλληνες βιομήχανοι θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ σπεύσουν νὰ ἀγοράσουν τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι ποὺ τοὺς χρειάζεται, διότι ἄλλως θὰ τοὺς φύγῃ. Συμφέρει, λοιπόν, τὸν βαμβακοπαραγωγὸν καὶ τὴν οἰκονομίαν τῆς Χώρας νὰ εἰσέλθῃ τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν καὶ νὰ ἀγοράζεται ἀμέσως. Σᾶς ἀνέφερα τὸ παράδειγμα τῆς Δυτικῆς Γερμανίας, ἡ ὁποία εἰσάγει 220.000 τόννους ἐκ τοῦ προϊόντος αὐτοῦ καὶ δὲν ἀγοράζει Ἑλληνικὸν βαμβάκι καθόλου. Ἐκαλέσαμεν εἰδικὸν Γερμανὸν πρὸ 15 ἡμερῶν, ὁ ὁποῖος ἐπεσκέφθη τὰς βαμβακοπαραγωγικὰς περιοχὰς τῆς Χώρας καὶ εἶδεν ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι εἶναι ἀρίστης ποιότητος, στέλλει δὲ τώρα ἡ ΚΥΔΕΠ μίαν ποσότητα βάμβακος εἰς τὴν Γερμανίαν διὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσουν δοκιμαστικῶς οἱ βιομήχανοι καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ εὕρουν κατάλληλον τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι. Ἀντιλαμβάνεσθε, μέσα εἰς μίαν ποσότητα 220.000 τόννων τῆς Γερμανίας, ποίαν θέσιν ἠμπορεῖ νὰ καταλάβῃ τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου περίπτωσιν Ἕλληνος βιομηχάνου, ὁ ὁποῖος ἠγόρασε Ἀμερικανικὸν βαμβάκι, τὸ ἔφερεν εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ ἐκεῖ τὸ ἐπώλησε, διότι τὸ ἐγχώριον βαμβάκι ἦτο ἀσυγκρίτως ἀνώτερον τοῦ Ἀμερικανικοῦ. Ὑπὸ δύο, ὅμως, προϋποθέσεις πρέπει νὰ ἐπιτραπῇ ἡ ἀτελὴς εἰσαγωγή. Ἡ πρώτη εἶναι νὰ δίδωνται δάνεια ἐπ’ ἐνεχύρῳ βάμβακος ἐγκαίρως καὶ ἱκανοποιητικὰ καὶ ἡ δευτέρα νὰ μὴ παρέχωνται εὐκολίαι εἰς τοὺς βιομηχάνους, διὰ τῶν ὁποίων θὰ παροτρύνωνται εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ ξενικοῦ βάμβακος. Σχετικὴν παρατήρησιν ἔκαμεν ὁ κ. Τζαννετάκης, ὁ ὁποῖος γνωρίζει καλῶς ὅτι ἔχει τὴν δυνατότητα τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορίου νὰ μὴ δώσῃ διευκολύνσεις, ὥστε νὰ μὴ προωθῆται ἡ ἀγορὰ ξενικοῦ βάμβακος. Αὐτή, κύριοι βουλευταί, εἶναι ἡ ὀρθὴ πολιτικὴ τοῦ βάμβακος. Ἀναμφισβητήτως, εἰς πάντα τρίτον ὁ ὁποῖος θὰ ἀκούσῃ τὸ θέμα ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα παράγομεν βαμβάκι δυνάμενον νὰ καλύψῃ τὴν κατανάλωσιν καὶ ἐπιτρέπομεν τὴν ἀτελῆ εἰσαγωγὴν βάμβακος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἀναμφισβητήτως θὰ γεννηθῇ ἡ ἀπορία διατὶ γίνεται τοῦτο. Ἐπιβάλλεται ὅμως, ἡ ἀτελὴς εἰσαγωγὴ βάμβακος, διότι τὸ ἀπαιτεῖ τὸ συμφέρον τοῦ Ἑλληνικοῦ βάμβακος καὶ διότι μόνον τοιουτοτρόπως θὰ δυνηθῶμεν νὰ πολλαπλασιάσωμεν τὴν παραγωγὴν βάμβακος καὶ νὰ φθάσωμεν καὶ μέχρι 200.000 τόννων, χωρὶς κινδύνους, ἀρκεῖ νὰ προσαρμοσθῶμεν πρὸς τὰ συμβαίνοντα διεθνῶς. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡμεῖς, μὲ μίαν ποσότητα 30.000 τόννων, νὰ δημιουργήσωμεν ἄλλο καθεστώς. Δὲν προχωρῶ περαιτέρω, διότι νομίζω ὅτι ἡ χθεσινὴ ἀνάπτυξις τοῦ θέματος πρέπει νὰ σᾶς ἔπεισεν ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ πολιτικὴ καὶ αὐτὴ εὐνοεῖ τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι. Πρέπει, λοιπόν, ὅλοι οἱ βουλευταὶ νὰ βοηθήσουν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, διότι τὸ συμφέρον τῶν παραγωγῶν τὸ ἐπιβάλλει.

§75Κ. ΤΣΙΓΑΡΑΣ. Ἡμεῖς εἴπομεν ὅτι ἀκριβῶς τὴν περίοδον τῆς συγκομιδῆς εἰσάγεται βαμβάκι ξένον διὰ νὰ ἀσκηθῇ ψυχολογικὴ ἐπίδρασις ἐπάνω εἰς τὰς τιμὰς καὶ νὰ πάρουν ἀπὸ τὸν παραγωγὸν τὰ 30–40 λεπτὰ κάτω τῆς τιμῆς τὴν ὁποίαν θὰ ἐπετύγχανεν οὗτος κατ’ ἄλλον τρόπον. Ἀλλ’ ἐκτὸς αὐτοῦ, ἡμεῖς διεμαρτυρήθημεν καὶ ἐψέξαμεν τὴν Κυβέρνησιν καὶ διὰ τὴν εἰσαγωγὴν βαμβακοσπόρου, ἡ ὁποία ἐπίσης ἔχει ἐπίδρασιν καὶ ἐπὶ τῶν τιμῶν τοῦ βάμβακος καὶ ἐπὶ τοῦ ἐλαιολάδου. Καὶ εἴπομεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὅτι ἐὰν θέλῃ νὰ φέρῃ ζωοτροφάς, θὰ ἔπρεπε νὰ εἰσαγάγῃ κτηνοτροφικὲς πίττες καὶ ὄχι βαμβακόσπορον. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν ἀπήντησεν ὁ κ. Ὑπουργός.

§76Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. Ὁ συλλογισμὸς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ δὲν εἶναι ὀρθός, διότι ἡ ἔννοια τῆς ἐλευθέρας εἰσαγωγῆς ξένου βάμβακος δὲν εἶναι αὐτὴ ποὺ θέλει νὰ ἀποδείξῃ ὁ κ. Ὑπουργός. Διότι οἱ βιομήχανοι ἐὰν ἐζήτησαν νὰ εἰσαχθῇ βαμβάκι ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν ἀτελῶς, εἶναι διότι θέλουν νὰ ἔχουν εὐχέρειαν, οἱανδήποτε ὥραν καὶ στιγμὴν νὰ βρίσκουν βαμβάκι, χωρὶς νὰ παρεμβαίνουν εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἀγορὰν καὶ ἔτσι νὰ ἐξευτελίζεται τὸ Ἑλληνικὸν βαμβάκι. Αὐτοὶ εἶναι οἱ βαθύτεροι λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους οἱ βιομήχανοι ἐπεδίωξαν νὰ ἀφήσητε ἐλευθέραν τὴν ἀτελῆ εἰσαγωγὴν βάμβακος. Καὶ ἀπόδειξις, ὅτι ἐφέτος, ὅταν ἐπιτρέψατε ἀτελῆ εἰσαγωγὴν βάμβακος, ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, δὲν ἔλαβον κἂν ὑπ’ ὄψει τὴν ἐξαιρετικὴν ποιότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ βάμβακος. Τοῦτο τὸ εἴδατε μὲ τὰ μάτια σας σεῖς ὁ ἴδιος. Ἐξεπέσατε τὴν τιμὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ βάμβακος, ἐν συγκρίσει μὲ τὴν ἀνωτέραν τιμὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Οἱ βιομήχανοι εἰς τὴν περίοδον τῆς ἐσοδείας γνωρίζουν ὅτι ὁ παραγωγὸς ἔχει ἀνάγκην καὶ θέλει νὰ πωλήσῃ βαμβάκι καὶ εὑρίσκουν εὐκαιρίαν νὰ κατεβάσουν τὶς τιμὲς ὅσον ἠμποροῦν. Ἐὰν ἐγνώριζον ὅτι δὲν θὰ ἔχουν εὐχέρειαν ἀγορᾶς βάμβακος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, τότε θὰ ἔσπευδον νὰ κάμουν πρατήρια εἰς ὅλα τὰ χωριὰ καὶ νὰ ἀγοράζουν βαμβάκι Ἑλληνικόν. Τοῦτο ἐγένετο καὶ κατὰ τὸ παρελθόν.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀρκετά, κύριε συνάδελφε, πέντε λεπτὰ ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλήσητε.

§78Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΗΣ. Δὲν ἐτελείωσαν τὰ 5 λεπτά, κύριε Πρόεδρε.

§79Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ὡμιλήσατε χθὲς κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἐπερωτήσεως.

§80Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Μετὰ τὴν σημερινὴν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, δικαιοῦμαι νὰ ἐρωτήσω, ποία, τέλος πάντων, εἶναι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἐσοδείας, κατέθεσα ἕνα νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιτρέπεται ἡ ἀτελὴς εἰσαγωγὴ βάμβακος ἀπεριορίστως. Μετὰ ταῦτα, ἀπεσύρθη τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Σήμερον, ὁ κ. Ὑπουργὸς ὑποστηρίζει, ὅτι πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ ἀπεριόριστος καὶ ἀτελὴς εἰσαγωγὴ τοῦ βάμβακος. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, διατὶ ἀπεσύρθη αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον; Διὰ νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ πολιτικὴ αὕτη, ὤφειλε νὰ φέρῃ τὸ νομοσχέδιον ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς, νὰ τὸ ὑποστηρίξῃ καὶ νὰ ψηφισθῇ. Ὡς ἀπεδείχθη, ὅμως, ἀπὸ τὴν συζήτησιν, κύριε Πρόεδρε, ἡ κατάθεσις τοῦ νομοσχεδίου κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἐσοδείας τοῦ βάμβακος, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μορφωθοῦν τιμαὶ παραγωγικαὶ τοῦ βάμβακος οὐσιωδῶς χαμηλότεραι ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι ἀνταποκρίνονται εἰς τὰς διεθνεῖς τιμάς. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτον σημεῖον. Τὸ δεύτερον σημεῖον, ἀναφέρεται εἰς τὴν χθεσινὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία πρέπει νὰ εἰσάγῃ ἀτελῶς βάμβακα, διὰ νὰ ἔχῃ ἀνταγωνιστικὰς ἱκανότητας ἔναντι τῶν ἐξωτερικῶν βιομηχανιῶν. Εἶναι ὀρθὸν αὐτό, κύριε Ὑπουργέ, καὶ θὰ πρέπει ἡ Ἑλληνικὴ βιομηχανία νὰ ἔχῃ ηὐξημένην ἀνταγωνιστικὴν ἱκανότητα καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν. Ὅπως γνωρίζετε, ὅμως, ἡ βαμβακουργία προστατεύεται μὲ δασμοὺς τῆς τάξεως τῶν 30–40%. Παρ’ αὐτά, πραγματοποιοῦνται αἱ εἰσαγωγαὶ ὁμοειδῶν προϊόντων, αἱ ὁποῖαι ὑπερβαίνουν τὸ 20% τῆς Ἑλληνικῆς παραγωγῆς.

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὰς ἀναφο-

ρὰς καὶ ἐρωτήσεις, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνεχίζεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν προτάσεων 1, 2, 3, 4, 5, 6 καὶ 7 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768)57 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων». Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν, ἔχει τὸν λόγον.

§82Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Εἶμαι ὑποχρεωμένος, μετὰ τὰς ἐκτεθείσας ἀπόψεις τῶν κ. κ. εἰσηγητῶν καὶ ἐν ὄψει τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ τῶν κ. κ. συναδέλφων, οἵτινες εἶναι ἐγγεγραμμένοι καὶ δικαιοῦνται νὰ λάβωσι τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ συζητουμένου νομοθετικοῦ διατάγματος, νὰ καθορίσω καὶ πάλιν, ὅπως ἔπραξα καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Βουλῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, τῆς 18ης Σεπτεμβρίου 1957, τὸν ἀκριβῆ χαρακτῆρα τοῦ νομ. διατάγματος. Τοῦτο εἰσήχθη εἰς τὴν Νομοθετικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ἐψηφίσθη ὡς εἰδικόν, μεταξὺ τῶν ἑτέρων δύο ψηφισθέντων, τότε, Ν. Διαταγμάτων ἅτινα εἶχον χαρακτηρισθῆ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ὡς δημοσιοϋπαλληλικά, διότι ἱκανοποιήθησαν διὰ τῶν διατάξεών των βασικὰ αἰτήματα τοῦ δημοσιοϋπαλληλικοῦ κόσμου, ἅτινα ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ὑπεβάλλοντο εἰς τὰς Κυβερνήσεις, χωρὶς νὰ εὑρίσκουν τὰς ἱκανοποιητικὰς λύσεις, τὰς ὁποίας μὲ ἀποφασιστικότητα ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἔδωκε διὰ τῶν ψηφισθέντων τριῶν αὐτῶν Ν. Διαταγμάτων. Ἑπομένως εἶναι σαφὲς καὶ πρόδηλον ἐκ τοῦ περιεχομένου καὶ τῆς μορφῆς τοῦ Διατάγματος, ὅτι δι’ αὐτῶν ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντεμετώπισε, οὔτε καὶ εἶχε πρόθεσιν νὰ ρυθμίσῃ γενικὰ συνταξιοδοτικὰ αἰτήματα, ἅτινα ἐδημιουργήθησαν ἀπὸ τὸν Συνταξιοδοτικὸν Κώδικα τοῦ 1951. Ἡ Κυβέρνησις, μελετήσασα τὰ προκύπτοντα θέματα καὶ προβλήματα τοῦ Συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, γνωρίζει ἤδη ἐπακριβῶς τὸ οὐσιαστικὸν περιεχόμενον καὶ τὴν ἀκριβῶς προκαλουμένην εἰς βάρος τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐπιβάρυνσιν. Εἶναι βεβαιωμένον ὅτι εἰς 210.000.000 δρχ. θὰ ἀνέλθῃ ἡ ἐτησία ἐπιβάρυνσις τοῦ Κρατικοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐὰν ἱκανοποιηθοῦν ἀμέσως τὰ ἐκκαθαρισθέντα συγκεκριμένα γενικώτερα αἰτήματα τῶν στρατιωτικῶν καὶ πολιτικῶν συνταξιούχων, τῶν θιγέντων ἀπὸ τὸν Κώδικα τοῦ 1951. Εἶναι, λοιπόν, εὔκολος ἡ κριτική, ἡ πρόθυμος διάθεσις καὶ ὑπόδειξις τῆς ἐπιλύσεώς των καὶ ἡ, ἐκ τῶν ὑστέρων σήμερον μετὰ μίαν ἑπταετίαν, κριτικὴ ἀπὸ τῆς σκοπιᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ μάλιστα ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ὑπευθύνους καὶ δημιουργοὺς τοῦ ὅλου συνταξιοδοτικοῦ προβλήματος. Ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι ἑτοίμη, διὰ νὰ δώσῃ σήμερον, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ ἐπανασυζητουμένου, αἰτήσει τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, εἰδικοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος, ὁριστικὴν λύσιν εἰς τὰ ὑπολειπόμενα γενικώτερα βασικὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων. Διότι, ἂν ὁ Προϋπολογισμὸς μὲ τὴν λίαν ἀποδοτικὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν, ποὺ ἤσκησε καὶ ἀσκεῖ ἡ Κυβέρνησις, παρουσιάζῃ τὴν σημερινὴν ἰσοσκελισμένην ἄνθησίν του, ὅπως τὸ σημειώνει μὲ ἔκδηλον ἀγωνίαν ἡ Ἀντιπολίτευσις, δὲν σημαίνει ὅτι θὰ ἐγκαταλειφθῇ ἡ καθωρισθεῖσα Κυβερνητικὴ γραμμὴ πρὸς ἀξιοποίησιν τῶν δυνατοτήτων τῆς Χώρας, διὰ τῆς θεμελιώσεως καὶ ἀναπτύξεως ἑνὸς εὐρυτέρου οἰκονομικοῦ μέλλοντος, μὲ προγραμματισμόν, διὰ πρώτην φοράν, ἑνὸς Προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων μεγάλης πνοῆς παραγωγικῶν καὶ ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων. Ἡ Κυβέρνησις, σταθμίζουσα τὴν γενικωτέραν σκοπιμότητα καὶ τὰς δυνατότητας τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ὅταν κρίνῃ ὅτι ἐπέστη ὁ καιρός, θὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐκκρεμούντων ὑπολοίπων συνταξιοδοτικῶν αἰτημάτων.

§83Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Πότε;

§84Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν θὰ καθορίσῃ σήμερον οὔτε κατ’ αἴτησιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἡ Κυβέρνησις, πότε θὰ ἔλθῃ ὁ καιρός.

§85Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Τί θὰ εἴπῃ «κατ’ αἴτησιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως;» Ἐὰν ἠμπορεῖτε νὰ ὑποδείξητε τὸν χρόνον.

§86Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Δὲν εἶναι ἕτοιμος ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ καθορίσῃ τὸν χρόνον. Θὰ ἀναμείνητε μὲ αἰσιοδοξίαν. (Χειροκροτήματα).

§87Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐν προκειμένῳ ἐνδιαφέρει εἶναι πρῶτον, ἐὰν δύναται ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, μετὰ τὰ τόσα ἔτη, τὰ ὁποῖα παρῆλθον νὰ δώσῃ εἰς τὸ Σῶμα μίαν σαφῆ πληροφορίαν περὶ τοῦ πότε νομίζει ἡ Κυβέρνησις ὅτι θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ θίξῃ τὰ θέματα αὐτὰ καὶ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον κατὰ δεύτερον λόγον ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ πληροφορήσῃ τὸ Σῶμα ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἐάν, ἐν ὄψει τοῦ καταρτισμοῦ τοῦ νέου Προϋπολογισμοῦ, πρόκειται ἢ δὲν πρόκειται νὰ ληφθῇ μέριμνα διὰ τοὺς συνταξιούχους. Διότι, κύριε Ὑφυπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ἡ πεῖρα μᾶς ἐδίδαξεν ὅτι, ὅταν πλέον ὁ Προϋπολογισμὸς θὰ ἔχῃ συντελεσθῆ καὶ θὰ ἔχῃ κατατεθῆ, θὰ μᾶς παραπέμψητε πάλιν εἰς τὸ 1959. Ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ ἐκράτησεν ἐπὶ 6 συνεχῆ ἔτη. Δὲν νομίζετε ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ σταματήσῃ αὐτὸς ὁ ἐμπαιγμός;

§88Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἀπαντῶν εἰς ἕνα ἐκ τῶν ὑπευθύνων τῶν παραπόνων τοῦ συνταξιοδοτικοῦ κόσμου, λέγω τοῦτο, ὅτι εἶναι εὔκολος ἡ κριτικὴ καὶ ἡ προδιάθεσις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, εἶναι δύσκολος, ὅμως, ἡ ἀντιμετώπισις τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἐδημιούργησεν ἡ Κυβέρνησις, εἰς τὴν ὁποίαν μετεῖχεν ὁ φίλος κ. συνάδελφος. Ἐπαναλαμβάνω, ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζει μὲ προσοχὴν καὶ μὲ σύνεσιν τὸ ὅλον θέμα ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλείπει τὴν γραμμήν της, ἡ ὁποία εἶναι μία καὶ μόνη: Ὁ Προϋπολογισμὸς δὲν εἶναι καταναλωτικός. Εἶναι Προϋπολογισμὸς ἐπενδύσεων, διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τοῦ τόπου.

§89Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὡμίλησε περὶ ὑπευθύνων, ἐπιθυμῶ νὰ τοῦ δώσω μίαν ἀπάντησιν: Κύριε Ὑφυπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ἐσυνηθίσαμεν νὰ ἀναλαμβάνωμεν τὰς εὐθύνας μας, τὰς ἀνελάβομεν, ἄλλωστε, εὐθαρσῶς καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, κατὰ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν. Ἀντιμετωπίσαμεν τὰ θέματα καὶ ἐδώσαμε λύσεις. Ἡ τακτική, τὴν ὁποίαν σεῖς ἀκολουθεῖτε, νὰ κοροϊδεύετε καὶ νὰ ἐμπαίζετε συνεχῶς μίαν ὁλόκληρον τάξιν, αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον. Ἀναλάβατε καὶ σεῖς τὰς εὐθύνας σας καὶ βάσει τῶν εὐθυνῶν σας θὰ σᾶς κρίνωμεν.

§90Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ὅλοι δύνανται νὰ ὁμιλοῦν, ἐκτὸς τῶν ὑπευθύνων, περὶ αὐτῶν τῶν δικαίων ἐν πολλοῖς αἰτημάτων.

§91Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ χειροτέρα τακτικὴ δειλίας καὶ ἐμπαιγμοῦ εἶναι ἡ ἰδική σας. Ἐὰν ἡμεῖς εἴμεθα ὑπεύθυνοι διατὶ δὲν τὰ φτιάχνετε σεῖς; Ὅ,τι ἠδυνήθημεν νὰ πράξωμεν ἡμεῖς τὸ ἐπράξαμεν. Σεῖς, ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, πρέπει νὰ εἴπητε ἐφ’ ὅσον καταρτίζετε Προϋπολογισμόν, καὶ ἐφ’ ὅσον ἔχετε δυνατότητας, ἐὰν δίδετε ἢ δὲν δίδετε. Αὐτὸ ἀποτελεῖ χρέος τιμῆς δι’ ὑμᾶς.

§92Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ Κυβέρνησις, ὡς ὑπεύθυνος, θὰ κρίνῃ τὸν χρόνον ποὺ θὰ φέρῃ ἐνώπιον τοῦ Σώματος, τὸ νομοσχέδιον καὶ ὄχι ὑμεῖς.

§93Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Αὐτὸ ἑρμηνεύεται καὶ πάλιν ὡς ὑπεκφυγὴ καὶ ἐμπαιγμός.

§94Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Εἶναι σαφές. Ἀλλὰ σεῖς ὅπως θέλετε ἑρμηνεύσατέ το.

§95Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Νομίζω, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ἡ ἐρώτησις πρὸς τὸν κ. Ὑφυπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ἐκ μέρους τοῦ συναδέλφου κ. Μητσοτάκη, ὑπῆρξε σαφής. Ἐν ὄψει καταθέσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ ἔτους 1958, ἐρωτᾶται ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, εἰς τὸ σχέδιον τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ κατατεθῇ προβλέπεται ναὶ ἢ ὄχι κονδύλιον, διὰ τοῦ ὁποίου ἀντιμετωπίζεται μερικῶς, ἔστω, ἡ ἱκανοποίησις τῶν βασικῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων; Πρέπει νὰ συμπεράνωμεν ἀπὸ τὴν ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν ἔδωσεν, ὅτι ὁ Προϋπολογισμὸς θὰ εἶναι ἐπενδύσεων καὶ ὄχι καταναλωτικός; Πρέπει νὰ συμπεράνωμεν ἐξ αὐτοῦ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν πρόκειται νὰ προβλέψῃ κονδύλιον, διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων; Ὑποθέτω ὅτι, ὅταν γίνεται μία δημοσία συζήτησις, ἕκαστος ἀναλαμβάνει τὰς εὐθύνας του. Ὁ κύριος Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, δύναται, εὐθέως καὶ εὐθαρσῶς νὰ εἴπῃ, ὅτι εἰς τὸν προϋπολογισμόν, δὲν προβλέπει, διότι δὲν κρίνει, ὅτι ἔχει δυνατότητας, νὰ ἀντικρούσῃ τὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων, σήμερον. Ἀλλά, δὲν νομίζω, ὅτι πρέπει αὐτὴ ἡ συζήτησις νὰ κλείσῃ χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ μία σαφὴς δήλωσις τοῦ κυρίου Ὑφυπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Εὑρισκόμεθα εἰς τὸν Φεβρουάριον, χωρὶς νὰ δηλώσῃ ἐὰν εἰς προϋπολογισμόν, τὸν ὁποῖον ἔπρεπε νὰ εἶχε καταθέσει — ἐν πάσῃ περιπτώσει ἰσχυρίσθη ὅτι εἶναι ἕτοιμος — προβλέπεται κονδύλιον, διὰ τὴν μερικήν, ἔστω ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων. Τοιαύτην ἀπάντησιν δικαιούμεθα νὰ ζητήσωμεν καὶ ὁ κύριος Ὑφυπουργὸς δὲν δύναται νὰ τὴν ἀρνηθῇ.

§96Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπουργ. Οἰκονομικῶν). Τὴν ἀπάντησιν θὰ σᾶς τὴν δώσῃ ὁ προϋπολογισμός, ὅταν θὰ κατατεθῇ. Ὁ προϋπολογισμὸς θὰ κατατεθῇ ἐντὸς τοῦ Φεβρουαρίου καὶ θὰ ἐνημερωθῆτε σχετικῶς.

§97Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. ............ Ἡ χώρα μας ἀπὸ ἑξαμήνου στερεῖται Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, διότι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι εἰς θέσιν, νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν...... (Θόρυβος–κωδωνοκρουσίαι).

§98Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπουργ. Οἰκονομικῶν). Ὅταν ποτὲ ἀναλάβητε τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀσκήσητε ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ καθήκοντα Προέδρου Κυβερνήσεως, τότε θὰ καθορίζετε σεῖς τὸν χρόνον τῆς συμπληρώσεως τῶν τυχὸν ὑφισταμένων Ὑπουργικῶν κενῶν. Σήμερον, καὶ διὰ πολλὰ ἔτη, τὴν πρωτοβουλίαν αὐτὴν ἔχει προσωπικῶς ὁ σημερινὸς Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Δυστυχῶς ἐὰν πάσχῃ ὁ τόπος μας, πάσχει ἀπὸ τὰ πολλὰ ἐντυπωσιακὰ λόγια!...

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Γιαννόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§100Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἔχουν παρέλθει 71/2 περίπου ἔτη ἀφ’ ἧς ἐθεσπίσθη ὁ ἀναγκαστικὸς νόμος 1557, ὁ ὁποῖος εἰσήγαγε τὸ νέον μεταπολεμικὸν συνταξιοδοτικὸν σύστημα καὶ τοῦ ὁποίου τὰς ἀρχὰς ἐσεβάσθησαν, ὅλοι οἱ μεταγενέστεροι νόμοι. Καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ διάστημα τὸ ἑπταετὲς καὶ πλέον, ἐγράφησαν πολλὰ καὶ ἐλέχθησαν πολλὰ καὶ εἰς τὸν καθημερινὸν τύπον καὶ εἰς διάφορα ἔντυπα, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς διαφόρους συγκεντρώσεις τῶν ἐνδιαφερομένων, εἰς συλλαλητήρια καὶ εἰς συνέδρια, ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν αἴθουσαν τῆς Βουλῆς. Καὶ ἐξετέθησαν διάφοροι ἀπόψεις καὶ ἐξεφράσθησαν πολλαὶ κατηγορίαι ἐναντίον τοῦ νόμου αὐτοῦ, καὶ ὁ μόνος εἰς τὸν ὁποῖον δὲν παρεσχέθη ἡ εὐκαιρία νὰ ὁμιλήσῃ ἐπὶ τοῦ νόμου αὐτοῦ, ἤμην ἐγώ, ὁ ὁποῖος φέρω καὶ τὴν ὁλοκληρωτικὴν εὐθύνην αὐτοῦ τοῦ ἀναγκαστικοῦ νόμου. Τὸ θέμα, κύριοι βουλευταί, τὸ συνταξιοδοτικόν, εἶναι πολύπλευρον καὶ πολύμορφον. Τὴν πολυμορφίαν τοῦ θέματος καὶ τὸ πολύπλοκον αὐτοῦ, εἶναι εὔκολον νὰ ἀντιληφθῇ κανεὶς ὅταν λάβῃ ὑπ’ ὄψιν τὸν μέγαν ἀριθμὸν τῶν συνταξιούχων, τὴν πληθώραν τῶν κατηγοριῶν καὶ συνεπῶς, τὸ μέγεθος καὶ τὸ ὕψος τῶν διαφόρων λεπτομερειῶν τοῦ θέματος τούτου. Δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ μακρόν, διότι θὰ περιορισθῶ εἰς τὰς γενικὰς ἀρχὰς τοῦ συστήματος αὐτοῦ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ. Ἔρχομαι ὅμως νὰ σᾶς παρακαλέσω, νὰ μοῦ χαρίσετε τὴν εὐμενῆ σας προσοχή, μὲ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι οὕτω θὰ διευκολυνθῆτε καὶ σεῖς, εἰς τὴν πληρεστέραν κατανόησιν τοῦ θέματος καὶ συγχρόνως εἰς τὸ νὰ κρίνετε καὶ τὰς προτάσεις αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὑποβληθῆ σχετικῶς μὲ τὸ συζητούμενον Νομοθετικὸν Διάταγμα. Δὲν θὰ ἐπωφεληθῶ τῶν εὐμενῶν καὶ τιμητικῶν χαρακτηρισμῶν τοὺς ὁποίους ἔκαμε διὰ τὸν νόμον αὐτόν, τὸν 1557 ὁ ἀγαπητὸς φίλος κύριος Μητσοτάκης καὶ οἱ ὁποῖοι χαρακτηρισμοὶ τιμοῦν τὴν κρίσιν τοῦ ἀνδρός, οὔτε θὰ ἐπωφεληθῶ τῶν εὐμενῶν κρίσεων τὰς ὁποίας ἔκαμεν ὁ κύριος Ἀναστασᾶτος, τοῦ ὁποίου ἐκτιμῶ τὴν σημαντικὴν βοήθειαν τὴν ὁποίαν μοῦ παρέσχε, τότε, εἰς τὴν ἐξοικονόμησιν ἑνὸς σοβαροῦ κονδυλίου διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ κονδυλίου ὑπὲρ τῶν συνταξιούχων. Δὲν θὰ χρησιμοποιήσω, λέγω, οὔτε τὰς εὐμενεῖς κρίσεις, οὔτε τοὺς τιμητικοὺς χαρακτηρισμούς, ἀλλὰ ἀντιθέτως, θὰ θέσω ὑπ’ ὄψει σας μερικὰς βαρείας κατηγορίας, αἱ ὁποῖαι ἠκούσθησαν ἀπὸ μέρους τῶν ἐνδιαφερομένων ἀνθρώπων ἐναντίον τοῦ νόμου αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ὠνομάσθη σφαγιαστὴς τῶν συνταξιοδοτικῶν δικαιωμάτων, ὁ ὁποῖος ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἀνέντιμος νόμος καὶ ἄλλα πολλά. Τὰ θέτω ὅλα αὐτὰ ὑπ’ ὄψιν σας, κύριοι βουλευταί, διότι δὲν θέλω νὰ προκαταλάβω τὰς κρίσεις σας καὶ νὰ κριθῶ ἐπὶ τῇ βάσει ὡρισμένων ἀντιλήψεων εὐνοϊκῶν ἢ δυσμενῶν. Θὰ ἤθελον ἐπίσης, νὰ σᾶς παρακαλέσω, νὰ κρίνετε τὸ ὅλον ἔργον καὶ νὰ μὴ ἀποβλέψετε εἰς μεμονωμένας περιπτώσεις αἵτινες ἔχουν λάβει καὶ τὸν χρωματισμὸν τῶν ὑπερβολικῶν ἀπὸ τοὺς ἐνδιαφερομένους, διότι αἱ περιπτώσεις αὗται δὲν προσφέρονται διὰ τὴν κρίσιν τῶν γενικῶν ἀποτελεσμάτων. Κύριοι βουλευταί, ἐλέχθη ἀπὸ μέρους τοῦ κυρίου Μητσοτάκη, ὅτι ἐρρίφθη ὁ λίθος τοῦ ἀναθέματος καὶ ἐλέχθη ὅτι ἐρρίφθη ὑπὸ ἔννοιαν μεταφορικήν. Εἶμαι εἰς θέσιν νὰ σᾶς εἴπω ὅτι δὲν ὑπῆρξεν ἁπλῶς μεταφορικὴ ἡ ἔννοια, ἀλλὰ καὶ πραγματική. Εἶναι λοιπὸν δικαία ἡ ἀξίωσις νὰ ἔχω πλήρη τὴν προσοχήν σας προκειμένου ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ ἐκφράσῃ τὴν γνώμην της ἐπὶ τοῦ νόμου αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τοῦ ὅλου συστήματος τοῦ συνταξιοδοτικοῦ, ὡς καθιερώθη διὰ τοῦ νόμου. Εἶχον τὴν τιμήν, κύριοι βουλευταί, νὰ ἀναλάβω τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1950. Ἡ Κυβέρνησις, ἡ τότε, προηδρεύετο ἀπὸ τὸν κύριον Βενιζέλον, μετεῖχον δὲ τῆς Κυβερνήσεως ἐκείνης δύο ἀκόμη κόμματα, τὸ Λαϊκὸν καὶ τὸ κόμμα τοῦ κ. Παπανδρέου. Μοὶ ἀνετέθη ὁ βαρὺς καὶ ἀνεπιθύμητος τομεύς, ὁ συνταξιοδοτικός. Τὸν ἀνέλαβον μὲ τὸ συναίσθημα συμπαθείας πρὸς τοὺς συνταξιούχους, ἀλλὰ καὶ ἐμπνεόμενος καὶ ἀπὸ τὴν διακήρυξιν τὴν ὁποίαν εἶχον κάμει ὅλα τὰ κόμματα, ὅπως ἀποκαταστήσουν τὴν θέσιν τῶν συνταξιούχων. Ποία ἦτο ἡ κατάστασις τῶν συνταξιούχων κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην; Ὁ κύριος Μητσοτάκης ἔδωσεν ἕνα χαρακτηρισμόν. Ἦτο τὸ χάος. Μοῦ φαίνεται ὅτι δὲν εἶναι ἀκριβὴς ἀπολύτως ὁ χαρακτηρισμός. Θὰ ἔπρεπε νὰ λεχθῇ, ὅτι εἶχε δημιουργηθῆ μία ἀγωνιώδης τραγικὴ κατάστασις εἰς ὅλον τὸν κόσμον τῶν συνταξιούχων. Εἶχε περιέλθει τὸ ζήτημα εἰς πραγματικὸν ἀδιέξοδον. Δὲν θὰ ἀρκεσθῶ εἰς αὐτοὺς τοὺς χαρακτηρισμούς, ἀλλὰ θὰ ἐπεκταθῶ εἰς μερικοὺς ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς δώσουν τὴν πραγματικὴν εἰκόνα. Ἀκούσατε, κύριοι, μερικοὺς ἀριθμοὺς καὶ παρακαλῶ τοὺς πρακτικογράφους, νὰ προσέξουν, ἰδιαιτέρως, τὴν διατύπωσίν των. Κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1950, ἦτο ἓν ἔτος μετὰ τὸν συμμοριτοπόλεμον, ὁ ἀρχιστράτηγος εἶχε πλήρεις ἀποδοχὰς 3.500.000 δραχμάς. Ἡ σύνταξις τῶν 40 ἐτῶν πραγματικῆς ὑπηρεσίας ἦτο 836.000 δραχ. δηλαδὴ 836 σημερινὰς δραχμάς, ποσοστὸν συντάξεως ἔναντι πλήρων ἀποδοχῶν 24%. Ὁ ὑποστράτηγος εἶχεν ἀποδοχὰς πλήρεις 3.250, ἡ σύνταξίς του 730 δρχ., ποσοστὸν 24% ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν. Ὁ Ἀρεοπαγίτης μὲ 40 χρόνια πραγματικῆς ὑπηρεσίας εἶχε μισθὸν 3.250 καὶ σύνταξιν 704 δρχ., δηλαδὴ τὸ 22% τῶν ἐν ἐνεργείᾳ πλήρων ἀποδοχῶν. Ὁ ἐφέτης 2.750 μισθὸν καὶ σύνταξιν 660 δρχ., δηλαδὴ τὸ 22%. Ὁ Διευθυντὴς τοῦ Ὑπουργείου πρώτης τάξεως 2.000 δρχ. μισθόν, σύνταξιν 528 δρχ., δηλαδὴ τὸ 26% καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Ὥστε, κύριοι, ἐκυμαίνετο ἡ σύνταξις τῶν συνταξιούχων μεταξὺ τοῦ 22% καὶ 26% ἐπὶ τῶν πλήρων ἀποδοχῶν. Αὐτὴ ἦτο ἡ κατάστασις τῶν ἀποδοχῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὁ ἀριθμὸς τῶν συνταξιούχων ἀνήρχετο ἐν συνόλῳ εἰς 163.000. Τὸ κονδύλιον τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὸ ὁποῖον εἶχε διατεθῆ διὰ τὰς συντάξεις ἦτο 400.000.000.000 δραχμαί, δηλαδὴ 400.000.000 σημεριναὶ δραχμαί. Ὁ προϋπολογισμὸς ἐπαρουσίαζεν ἔλλειμμα τὸ 1950 1.900.000.000. Ἀντιλαμβάνεσθε ὑπὸ ποῖον καχεκτικὸν προϋπολογισμὸν εὑρίσκετο τὸ Κράτος, ἀντιλαμβάνεσθε δὲ καὶ τὴν πλήρη ἀδυναμίαν τοῦ Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν νὰ διαθέσῃ ὑπὲρ τοῦ κονδυλίου αὐτοῦ ἔστω καὶ μίαν δραχμήν. Εἶχον τὴν τιμὴν τότε νὰ ἔλθω εἰς συνεννοήσεις μὲ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, τὸν κύριον Κωστόπουλον καὶ νὰ ὁμιλήσω ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ νὰ πεισθῶ ἐξ ὁλοκλήρου, ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ νὰ διατεθῇ οὔτε μία ἐπὶ πλέον δραχμή, λόγῳ τῆς σοβαρᾶς ἐλλειμματικότητος τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ οὔτε ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξευρεθῇ ἄλλη πηγή, ἐπιβολῆς ἑνὸς οἱουδήποτε φόρου. Διότι τότε ἡ ἀντοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸ περιωρισμένον ἐθνικὸν εἰσόδημα δὲν ἐπέτρεπον οὐδεμίαν ἐπὶ πλέον ἐπιβάρυνσιν. Ἦτο λοιπὸν ὑποχρεωμένος ὁ διαχειριζόμενος Ὑπουργὸς τὸ συνταξιοδοτικὸν θέμα, νὰ ἐπιληφθῇ τῆς λύσεως αὐτοῦ, χωρὶς νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν τῆς ἐξυψώσεως ἔστω καὶ ἐπ’ ἐλάχιστον τοῦ πλαισίου τῶν 400.000.000. Ἔπρεπε πᾶσα διόρθωσις, πᾶσα μεταρρύθμισις, πᾶσα βελτίωσις τῆς θέσεως τῶν συνταξιοδοτουμένων νὰ γίνῃ ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῶν 400.000.000. Ἀλλὰ μήπως ἐπρόκειτο κύριοι βουλευταί, περὶ τῆς τραγικῆς καταστάσεως μόνον τῶν συνταξιούχων; Ἦτο μόνον ἐκείνη ἡ τάξις τῶν συνταξιούχων, ἡ ὁποία ἠγωνία, ἔπασχεν, ὑπέφερεν ἢ ὑπῆρχε καὶ ἄλλη μία τάξις, ἡ ὁποία συνέπασχε καὶ ᾐσθάνετο βαρὺ τὸν βραχνᾶν; Ποία ἦτο: Ἦτο ἡ τάξις τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων ἐν ἐνεργείᾳ, οἱ ὁποῖοι ἦσαν πρὸς τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας καὶ ἠπειλοῦντο νὰ ἐξέλθουν ὕστερον ἀπὸ 1 ἢ 2 ἔτη τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας καὶ νὰ περιέλθουν εἰς τὴν φρικτήν, τὴν δεινὴν κατάστασιν τῶν συνταξιούχων, δηλαδὴ εἰς τὴν καταδίκην εἰς θάνατον. Ἡ ἀνησυχία, ἡ ἐξέγερσις τῶν ὑπαλλήλων ἦτο φοβερά, αἱ δὲ συνέπειαι τραγικαί. Εὑρίσκοντο πλέον Γενικοὶ Διευθυνταὶ καὶ Διευθυνταὶ πρώτης τάξεως, ἐγγίζοντες τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας, εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἐκλιπαροῦν τοὺς Ὑπουργούς, νὰ μετέρχωνται κάθε μέσον, διὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν ἔξοδον καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, νὰ ἀποφύγουν αὐτὴν τὴν τραγικὴν κατάστασιν τοῦ νὰ περιέλθουν εἰς τὴν θέσιν τοῦ συνταξιούχου. Ὥστε ἀντιμετωπίζετο λοιπὸν καὶ ὑπαλληλικὸν ζήτημα γενικώτερον. Ἡ διόρθωσις τῆς καταστάσεως τῶν συνταξιούχων δὲν ἀφεώρα μόνον τοὺς συνταξιούχους, ἀλλὰ ἐξετείνετο καὶ εἰς τὴν τάξιν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίων ὑπαλλήλων. Τί ἦτο δυνατὸν νὰ συμβῇ; Ἡ ἀνάγκη ἦτο ἐπείγουσα. Θὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, κύριοι βουλευταί, ὅτι αἱ διαμαρτυρίαι τότε τῶν συνταξιούχων ἦσαν ποικιλώταται. Τὰ συλλαλητήρια, αἱ συγκεντρώσεις, αἱ ἐκθέσεις εἰς τὸ μνημεῖον τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου, ἡ κήρυξις ἀπεργίας πείνης, ὅλα ἦσαν δεδικαιολογημένα. Δὲν ἦτο ἀδικαιολόγητος, κύριοι βουλευταί, ὁ διαμαρτυρόμενος, ὁ κραυγάζων, ὁ ἐκτειθέμενος εἰς τὸ Μνημεῖον τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου Ἀρεοπαγίτης, ὅταν ἔσχεν 700 δραχμὰς σύνταξιν μηνιαίως, δηλαδὴ ὀλιγωτέρας τῶν 25 δραχμῶν τὴν ἡμέραν. Ἔπρεπε λοιπὸν ἡ κατάστασις νὰ βελτιωθῇ καὶ μάλιστα κατὰ τρόπον ἄμεσον καὶ ἔπρεπε νὰ βελτιωθῇ ἐντὸς τοῦ οἰκονομικοῦ πλαισίου τῶν 400.000.000 δραχμῶν. Πρὸ τῆς καταστάσεως αὐτῆς εὑρέθη ὁ ὑποφαινόμενος. Ὑπῆρχον, κύριοι, τρεῖς κατηγορίαι συνταξιούχων. Ἡ πρώτη κατηγορία ἦτο, οἱ ἀνάπηροι καὶ τὰ θύματα πολέμου, ἡ δευτέρα, ἄμαχος πληθυσμὸς καὶ ἡ τρίτη, οἱ στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ συνταξιοῦχοι. Ἔπρεπε λοιπὸν ἐντὸς τοῦ κύκλου αὐτῶν τῶν τριῶν κατηγοριῶν νὰ ἐπέλθῃ μία ἀνάλογος μεταρρύθμισις, ὥστε νὰ κατορθωθῇ νὰ ὑπάρξουν τὰ οἰκονομικὰ μέσα, διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεως τῶν συνταξιούχων. Εἰς τὴν πρώτην κατηγορίαν, τῶν ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου, μεταρρύθμισις δὲν ἦτο, τοὐλάχιστον τότε, δυνατή. Εἶναι βεβαίως ἀληθὲς ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ συνταξιοῦχοι εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνην, οἱ ὁποῖοι διὰ μιᾶς ἀναθεωρήσεως ἦτο δυνατὸν νὰ στερηθοῦν τῆς συντάξεως. Αὐτὸ εἶναι ἀληθές. Ἐπίσης ἀληθὲς εἶναι ὅτι ἐγένοντο κατ’ ἐπανάληψιν τοιαῦται ἀναθεωρήσεις καὶ ὅτι οὐδεμία ἀπέδωσεν. Καὶ τοῦτο ἓν ἔτος μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ συμμοριτοπολέμου. Ἐὰν ἐγένετο τοῦτο θὰ περιήρχετο εἰς μίαν ἀναστάτωσιν ὅλος ὁ κόσμος τῶν θυμάτων καὶ τῶν ἀναπήρων τῶν δύο πολέμων καὶ θὰ ὑπεβάλετο τὸ Κράτος εἰς σοβαρὰν δαπάνην καὶ ἐν τέλει θὰ ἀπητεῖτο πάρα πολὺ μακρὸς χρόνος, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ἐλπίδα μιᾶς μικρᾶς ἐξοικονομήσεως. Τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξοικονομηθῇ θὰ ἦτο ἀνεπαρκές. Διὰ τοῦτο φρονῶ, ὅτι ὀρθῶς ἐσκέφθην νὰ μὴ ἀναταράξω τὴν κατηγορίαν αὐτήν. Ἐρχόμεθα εἰς τὴν δευτέραν κατηγορίαν τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ. Ὁ ἄμαχος πληθυσμός, κύριοι βουλευταί, παρουσίαζε συνταξιοδοτουμένους 30.000. Θὰ πρέπει νὰ ὁμολογήσω τοῦτο: Ὅτι ὀρθῶς αἱ κατοχικαὶ Κυβερνήσεις ἀπένειμον συντάξεις εἰς τὸν ἄμαχον πληθυσμόν. Τί ἐννοοῦμε δὲ μὲ αὐτό. Κατὰ τοὺς νόμους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, πᾶσα οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἔχανε ἕνα μέλος οἱοδήποτε τῆς οἰκογενείας, ἐξ οἱουδήποτε συμβάντος, προερχόμενον ἀπὸ τὴν ἐθνικὴν δρᾶσιν, ἐδικαιοῦτο συντάξεως, ἐφ’ ὅσον τὸ ἀπωλεσθὲν θῦμα ἦτο μεγαλυτέρας ἡλικίας τῶν 14 ἐτῶν, δὲν ἐξητάζετο δὲ ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τῆς οἰκογενείας, ἐὰν ἦτο εὔπορος, ἢ ἄπορος. Τοῦτο δὲν εἶχε καμμίαν σημασίαν. Ἐδίδετο ἀνεξαρτήτως οἰκονομικῆς καταστάσεως σύνταξις καὶ ὀρθῶς — ἐδικαιολογεῖτο ἡ ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως τότε — διότι ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς ἐποχῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐστέναζεν ὑπὸ τὸ βάρος τῆς δουλείας ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς καὶ ἐστερεῖτο τῶν οἰκονομικῶν μέσων διὰ τὴν διαβίωσίν του. Τότε λοιπὸν ἡ Κυβέρνησις ἐφρόντιζε δι’ οἱουδήποτε μέσου, νὰ διοχετεύῃ χρήματα εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, διὰ νὰ κατορθώνῃ νὰ ἐπιβιώνῃ. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ὑπῆρχε καὶ μία ἄλλη κατηγορία παθόντων, τῶν συμμοριοπλήκτων, ἐκείνων, δηλαδή, οἱ ὁποῖοι ἔπαθον ἀπὸ τοὺς συμμορίτας, ἢ κατέστησαν ἀνάπηροι, ἢ καὶ αἱ οἰκογένειαί των ἐστερήθησαν τούτων. Αὐτοὶ δὲν ἐδικαιοῦντο συντάξεως, ἐνῷ αἱ οἰκογένειαι τῶν παθόντων ἀπὸ τὸν Κατακτητήν, Ἰταλόν, ἢ Γερμανόν, ἐδικαιοῦντο συντάξεως. Ἐνόμισα τότε, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπέλθῃ κάποια ἐξίσωσις εἰς τὰς δύο αὐτὰς κατηγορίας. Τοῦτο ὅμως θὰ ἐσήμαινε μίαν αὔξησιν εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Τί ἔπρεπε νὰ γίνῃ; Ἔπρεπε οἱ μὲν ἀνάπηροι τῆς πρώτης κατηγορίας νὰ παραμείνουν εἰς τὴν σύνταξιν — δηλ. αἱ οἰκογένειαι τῶν παθόντων ἀπὸ τοὺς Ἰταλούς, ἢ τοὺς Γερμανοὺς — ἢ θὰ ἔπρεπε νὰ κριθοῦν καὶ ὅσαι ἐξ αὐτῶν ἦσαν ἄποροι νὰ δικαιωθοῦν συντάξεως. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐνόμισα, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπεκταθῇ τὸ μέτρον καὶ εἰς τὰς οἰκογενείας τῶν παθόντων ἐκ τῶν συμμοριτῶν. Ἀλλὰ δέον νὰ ληφθῇ καὶ τοῦτο ὑπ’ ὄψιν: Ὑπῆρχε καὶ μία κατηγορία τῶν παθόντων ἐκ τῆς δράσεως τῶν Κατακτητῶν, ἡ ὁποία δὲν ἐδικαιοῦτο συντάξεως. Εἰς τὴν κατηγορίαν αὐτὴν ἀνῆκον, οἱ παθόντες ἐκ τῆς δράσεως τῶν τροχῶν τῶν ἐχθρικῶν στρατευμάτων. Δηλαδὴ ὅσοι εἶχον καταστῆ ἀνάπηροι ἐξ αὐτοκινητιστικῶν δυστυχημάτων, αὐτοὶ δὲν ἐδικαιοῦντο συντάξεως, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Νόμου. Τοὺς περιέλαβον, λοιπόν, καὶ αὐτούς, μεταξὺ τῶν συνταξιοδοτουμένων. Ἐξοικονόμησα τότε ἕνα λογικὸν ποσὸν καὶ ἐδικαίωσα τοὺς παθόντας. Ἐξοικονόμησα ἕνα ποσὸν ἱκανοποιητικόν, δυνάμει τοῦ ὁποίου ἠδυνήθην νὰ κάμω σκέψιν περὶ ἀμέσου βελτιώσεως τῆς θέσεως τῶν συνταξιούχων. Αἱ οἰκονομίαι, κύριοι βουλευταί, καὶ μερικαὶ ἄλλαι μεταρρυθμίσεις ποὺ ἔκαμον, ἦσαν περὶ τὰ 100.000.000 δραχμ. Ἐσκέφθην, λοιπόν, τότε, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ διαχωρίσω τὰς συντάξεις τῶν ἀναπήρων πολέμου καὶ τῶν θυμάτων πολέμου, ἀπὸ τὰς συντάξεις τὰς πολιτικὰς καὶ τὰς στρατιωτικάς. Καὶ εἰς μὲν τὴν πρώτην κατηγορίαν ἔδωσα ὁριστικῶς καὶ παγίως 10% ἐκ τοῦ ἐξοικονομηθέντος ποσοῦ, εἰς δὲ τοὺς ὑπολοίπους, ἀπὸ τῆς 1.11.50, ἔδωσα 30% ἐπὶ τῆς συντάξεως. Ἀλλὰ τὸ 30% τῆς συντάξεως δὲν ἐδόθη ὡς πάγιον καὶ μόνιμον ἐπίδομα. Ἐδόθη ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν, ὅτι κατὰ τὴν ἀναπροσαρμογήν, ἡ ὁποία θὰ ἐγένετο, θὰ ἐγένετο αὔξησις τῆς συντάξεως, ἐὰν ὁ συνταξιοῦχος εἶχε τὰ ἀνάλογα ἔτη, ἐὰν δὲ δὲν τὰ εἶχε, τότε τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα τοῦ ἐδίδοντο ὡς βοήθημα θὰ ἐπεστρέφοντο. Καὶ οὕτω, τὴν 1.11. 1950, δηλαδὴ ἕνα μῆνα μετὰ τὴν ἀνάληψιν ἀπὸ μέρους μου τοῦ Ὑπουργείου, ἐδόθη ἡ ὁπωσδήποτε ἀνακουφιστικὴ βοήθεια τοῦ 30%. Καὶ ἐδόθη χωρὶς θορύβους, χωρὶς προαγγελίας, χωρὶς δηλώσεις. Καὶ ᾐσθάνθησαν οἱ συνταξιοῦχοι μίαν σχετικὴν ἀνακούφισιν τότε. Ἀλλὰ αὐτὸ πόρρῳ ἀπεῖχε τῆς ὁριστικῆς ρυθμίσεως τοῦ θέματος. Δὲν ἦτο δυνατὸν ποτὲ ἡ συνείδησις τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἱκανοποιηθῇ, δὲν ἦτο δυνατὸν ποτὲ νὰ ἱκανοποιηθῇ ἡ συνείδησις κανενὸς Ἕλληνος, φαντάζομαι, μὲ τὸ νὰ αὐξηθῇ καὶ ὄχι παγίως, ἡ σύνταξις τοῦ Ἀρεοπαγίτου ἀπὸ 700 εἰς 900 δρχ. Δὲν νομίζω ὅτι ἀπετέλει αὐτὸ λύσιν. Ἔπρεπε νὰ προχωρήσωμεν εἰς ὁριστικὴν λύσιν. Τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα εἶχον ἐξοικονομήσει δὲν ἐπήρκουν διὰ μίαν αὔξησιν τῆς συντάξεως ἀπὸ 30–35%, ἐὰν τὰ χρήματα διενέμοντο, ὅπως προηγουμένως εἶπον, ἐκτὸς τῶν θυμάτων πολέμου καὶ τῶν ἀναπήρων καὶ εἰς τοὺς ὑπολοίπους συνταξιούχους. Ὡς εἶχεν ὁ συνταξιοδοτικὸς πίναξ τότε, ἡ αὔξησις, ἡ ὁποία θὰ ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ τότε, ἦτο τὸ πολὺ κατὰ ἕνα 35%. Δηλαδὴ τὸ 24% ποὺ ἔπαιρνε ὁ στρατιωτικός, θὰ ἐγένετο 30% ἐπὶ τῶν πλήρων ἀποδοχῶν. Τὸ δὲ 22% ποὺ ἔπαιρνε ὁ Ἀρεοπαγίτης θὰ ἐγένετο 28%. Ὑπῆρξαν τινὲς τότε, οἱ ὁποῖοι συνεβούλευσαν καὶ τὴν λύσιν αὐτήν, ὅπως ὑπῆρξαν καί τινες, οἱ ὁποῖοι μετὰ θορύβου ἀπέκρουον αὐτὴν καὶ εἶπον: Ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχουν τὰ οἰκονομικὰ μέσα, διὰ νὰ φθάσωμε τὸ 80%, ὅπερ φιλοδοξεῖ ἡ Κυβέρνησις, τότε νὰ κάμωμε μίαν ἄλλην ἴσην κατανομήν. Ἢ, λοιπόν, ἔπρεπε νὰ προχωρήσω εἰς τὴν ἄποψιν τοῦ 30% παγίως, ἢ ἔπρεπε νὰ κάμω μίαν μεταρρύθμισιν, μέσα εἰς τὸν κόσμον τῶν συνταξιούχων. Τὴν λύσιν αὐτὴν τὴν ἐθεώρουν ὡς τραγικὴν εἰρωνείαν δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν τὴν Πατρίδα εἰς ὁλόκληρον τὴν ζωήν των. Μάλιστα ἡ λύσις αὐτὴ δὲν ἀνήρει καὶ τὴν ἀνησυχίαν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Τότε λοιπὸν ἐτέθη τὸ ζήτημα τῶν πραγματικῶν καὶ πλασματικῶν ἐτῶν. Ὁ κόσμος τῶν συνταξιούχων διῃρεῖτο εἰς δύο κατηγορίας. Εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶχον πολλὰ ἔτη πραγματικῆς ὑπηρεσίας καὶ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶχον ὀλιγώτερα ἔτη πραγματικῆς ὑπηρεσίας καὶ διὰ νὰ λάβουν πλήρη σύνταξιν ὑπελόγιζαν καὶ σημαντικὸν ἀριθμὸν ἐτῶν πλασματικῆς ὑπηρεσίας. Ἔκαμα λοιπὸν τὴν ἑξῆς σκέψιν. Οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι εἶχον ὀλίγα χρόνια πραγματικῆς ὑπηρεσίας, οἱ ὁποῖοι συνεπῶς ἐξῆλθον νέοι τῆς ὑπηρεσίας των, ἠδυνήθησαν ἀσφαλῶς νὰ δημιουργήσουν καὶ ἄλλον πόρον ζωῆς. Οἱ κρατικοὶ λειτουργοί, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν τὸ Κράτος ἐπὶ 35–40 ἔτη, ὅταν ἐξῆλθον τῆς ὑπηρεσίας ἦσαν γέροντες καὶ συνεπῶς δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ σταδιοδρομήσουν εἰς ἄλλο ἐπάγγελμα. Ἡ Κυβέρνησις λοιπόν, ἐκείνη, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀφήσῃ εἰς τὴν ἀθλιότητα ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐγήρασαν ὑπηρετοῦντες τὸ Κράτος. Ἐκτὸς ὅμως αὐτοῦ, ἐὰν ἐπροτιμᾶτο ἡ πρώτη λύσις, ἡ παροχὴ δηλαδὴ τοῦ ἐξοικονομηθέντος ποσοῦ σύμφωνα μὲ τὸν τότε ὑφιστάμενον συνταξιοδοτικὸν πίνακα, θὰ ἐστερούμεθα καὶ ἑνὸς ἄλλου σημαντικοῦ ποσοῦ, τὸ ὁποῖον ἐξοικονομήσαμε μὲ τὸ νὰ αὐξήσωμε τὰς συντάξεις εἰς τὸ 80% τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ἀποδοχῶν. Τὸ κονδύλιον αὐτὸ εἶναι κρατήσεις ἐκ τοῦ μισθοῦ τῶν ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίων ὑπαλλήλων. Οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ἀσμένως ἐδέχθησαν τὴν κράτησιν ταύτην, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅμως νὰ αὐξηθοῦν αἱ συντάξεις εἰς τὸ 80% τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ἀποδοχῶν. Τοιουτοτρόπως, τὸ διαθέσιμον ποσὸν ἀνῆλθεν εἰς 150.000.000. Πλήρης σύνταξις ὡς γνωστόν, δίδεται μετὰ 35 ἐτῶν ὑπηρεσίαν. Ἡ οἰκονομία τοῦ νόμου εἶναι διὰ τὰ 25 πρῶτα ἔτη νὰ δίδεται ὡς σύνταξις τὰ 25)50 αὐτῆς. Τὰ μεταξὺ 25 καὶ 30 ἔτη θεωροῦνται ὡς διπλᾶ καὶ τὰ ἀπὸ 30–35 θεωροῦνται ὡς τριπλᾶ. Τοιουτοτρόπως φθάνομεν μὲ 35 ἐτῶν ὑπηρεσίαν εἰς τὰ 50)50 τῆς συντάξεως. Ἡ σκέψις αὐτὴ τοῦ νομοθέτου εἶναι ἡ ὀρθοτέρα καὶ δι’ αὐτὸ τὴν ἀπεδέχθη καὶ ἐγὼ εἰς τὸν νόμον ἐκεῖνον. Εἶναι δὲ ἡ ὀρθοτέρα διότι μὲ τὸ δέλεαρ τοῦ ὑπολογισμοῦ τῶν ἐτῶν ὡς διπλῶν καὶ τριπλῶν κρατοῦμεν τὸν ὑπάλληλον εἰς τὴν ὑπηρεσίαν ὅταν οὗτος εὑρίσκεται εἰς τὴν ἡλικίαν ἐκείνην καὶ ἔχει καὶ τὴν ἀπαιτουμένην πεῖραν ποὺ δύναται νὰ ἀποδώσῃ περισσότερον. Ἐλέχθη ὅτι ὁ διάφορος ὑπολογισμὸς τῶν πλασματικῶν ἐτῶν κατέστησε τὸ Κράτος ἀνέντιμον. Δὲν νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἔχουν δίκαιον οἱ ἀποδίδοντες εἰς τὸ Κράτος τὸν χαρακτηρισμὸν τοῦτον. Διότι ἁπλούστατα, οὐδὲν ἄλλο ἔτος τοὐλάχιστον κατηργήθη. Ἐγένετο διαφορετικὴ ἐκτίμησις τῶν ἐτῶν, ἀλλοιῶς τῶν πραγματικῶν, ἀλλοιῶς τῶν πλασματικῶν. Ὑπελογίσθησαν δηλαδὴ τὰ πλασματικὰ ἔτη. Τώρα τί συνέβη μὲ τὰ πολεμικὰ ἔτη; Συνέβη ὅ,τι συνέβη καὶ διὰ τὰ ἄλλα ἔτη τὰ ὑπηρετηθέντα. Ἐὰν ὑποθέσωμεν ὅτι ἕνας εἶχε 25 ἐτῶν πραγματικὴν ὑπηρεσίαν, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 10 ἔτη ἦσαν πολεμικά,—τότε ἐθεωροῦντο ὡς πραγματικὰ 25 ἔτη — ὑπελογίσθησαν μὲ τὸν νόμον ὡς πραγματικά, ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω ἐπ’ αὐτοῦ. Ἀπεφάσισα, κύριοι βουλευταί, νὰ προχωρήσω πρὸς τὴν λύσιν αὐτήν, ἡ ὁποία ἐπίστευα καὶ ἡ ὁποία θὰ κρίνετε καὶ σεῖς, ἐὰν ἔσωσε τὸν συνταξιοδοτικὸν κόσμον. Ἔθεσα μίαν ἀρχήν. Οὐδεμία σύνταξις θὰ καταργηθῇ, οὐδενὸς ἀνθρώπου ὑπηρετήσαντος ἔστω καὶ ἐπὶ μίαν ἡμέραν τὴν πατρίδα, κατὰ σχέσιν ὑπαλληλικὴν καὶ δικαιωθέντος συντάξεως, ἡ σύνταξις καταργεῖται. Ἐφ’ ὅσον ἐδικαιώθη συντάξεως, καθ’ οἱονδήποτε τρόπον, εἴτε μὲ πλασματικὰ εἴτε μὲ χάρισμα, ἐφ’ ὅσον ἐδικαιώθη συντάξεως ἀπὸ τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος θὰ ἔχῃ τὴν σύνταξίν του. Δευτέρα ἀρχή. Οὐδενὸς ἡ σύνταξις, ἡ ὁποία ἰσχύει μέχρι τῆς 1.11.1950, μέχρι τῆς ἡμέρας δηλαδὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἐτίθετο εἰς ἐφαρμογὴν ὁ νόμος 1557, μειώνεται οὔτε κατὰ μίαν δραχμήν. Ἡ σύνταξις θὰ παραμείνῃ ἡ αὐτή. Αὐταὶ αἱ δύο ἀρχαὶ ἐθεσπίσθησαν. Καὶ ἐρωτᾶται, τί ἐπετεύχθη διὰ τῆς ἀναπροσαρμογῆς αὐτῆς, διὰ τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ; Θὰ σᾶς ἀναγνώσω ὀλίγους ἀριθμούς. Εἴπομεν προηγουμένως, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἕνας, ὡς ἀντιστράτηγος εἶχεν ἀποδοχὰς 3500. Ἐλάμβανε σύνταξιν 836 δραχμὰς δηλαδὴ τὸ 24% τῶν ἀποδοχῶν. Διὰ τῆς ἀναπροσαρμογῆς ἐπῆρε 2.800 δραχ. ὁ ἀντιστράτηγος, μετὰ 35ετῆ ὑπηρεσίαν. Ἀφαιρέσατε ἀπὸ αὐτὰ 10% διὰ τὴν κράτησιν, δηλαδὴ 280 δρχ. μένουν 2520 δρχ. Πόσον ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν δηλαδὴ ηὐξήθη ἔναντι τῆς ἀρχικῆς συντάξεως; Ηὐξήθη κατὰ 301,5%. Ὁ ὑποστράτηγος ἔπαιρνε 3150 πλήρεις ἀποδοχάς. Ὁ συνταξιοῦχος ἔπαιρνε 730 μὲ πλήρη ἔτη συντάξεως. Δηλαδὴ 24%. Πόσον παίρνει τώρα μὲ τὴν ἀναπροσαρμογήν; Παίρνει 2600. Ἀφαιρέσατε 10%, τὴν κράτησιν, μένουν 2.340. Πόσον ἐπὶ τοῖς ἑκατὸν αὔξησις; Αὔξησις 320% ἐπὶ τῆς ἀρχικῆς συντάξεως. Ὁ ἀρεοπαγίτης εἶχε πλήρεις ἀποδοχὰς 3250, ἡ δὲ σύνταξις ἦτο 704 δρχ. μὲ πλήρη τὰ ἔτη τῆς συντάξεως, δηλαδὴ τὸ 22% τῶν ἀποδοχῶν. Ἡ σύνταξις μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν ἔγινε 2600, ἀφαιρέσατε 10% διὰ κρατήσεις μένουν 2340, δηλ. 332% αὔξησις ἔναντι τῆς ἀρχικῆς συντάξεως. Καὶ διὰ τοὺς Ἐφέτας ἡ ἰδία ἀναλογία.

§101Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Τὰ πολεμικὰ πλασματικὰ ἔτη δὲν ἀντελήφθην πῶς τὰ ὑπολογίζετε. Τὰ ὑπολογίζετε εἰς διπλοῦν ἢ τὰ ὑπολογίζετε ὡς ἁπλᾶ εἰς συμπλήρωσιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐτῶν;

§102Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Σᾶς εἶπα προηγουμένως, τὰ πολεμικὰ χρόνια ἐχαρακτηρίσθησαν, ὅπως καὶ τὰ ἄλλα χρόνια ὡς χρόνια ὑπηρεσίας. Ὑποθέσωμεν ὅτι ἕνας ἀξιωματικὸς εἶχε 25 χρόνια ὑπηρεσίαν καὶ 5 χρόνια πολεμικά, τὰ 25 χρόνια ἐχαρακτηρίσθησαν χρόνια πραγματικά, τὰ πολεμικὰ ὡς πλασματικά. Ἡ σύνταξίς του ἦτο 25) 50 καὶ 10) 100 ἐπὶ τῆς συντάξεως αὐτῆς.

§103Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Ἐὰν ὑπελογίζοντο ἀλλοιῶς τὰ 5; Ἐπειδὴ εἶναι πάρα πάνω ἀπὸ τὰ 25 θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπολογισθοῦν ὡς 10;

§104Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἔφθανον εἰς τὰ 30.

§105Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Τώρα πῶς ὑπολογίζονται;

§106Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τώρα ὑπολογίζονται ὡς 25 καὶ 5 πλασματικά. Πάρα κάτω θὰ σᾶς διαφωτίσω.

§107Κ. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΗΣ. Πρὸ ὀλίγου ἀνεφέρατε τὴν κατὰ 100% αὔξησιν τῶν συντάξεων τῶν ἀνωτάτων ἀξιωματικῶν. Μήπως ἔχετε πρόχειρα, νὰ μᾶς εἴπητε καὶ τῶν ἄλλων ἀξιωματικῶν, διὰ νὰ μὴ μείνῃ ἡ ἐντύπωσις ὅτι εὐηργετήθησαν μόνον οἱ ἀνώτατοι ἀξιωματικοί;

§108Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Μάλιστα. Ὁ λοχαγὸς ἔπαιρνε μισθόν, ἐν ἐνεργείᾳ, 1.400 δρχ. Ἡ σύνταξις ἦτο 460 δρχ., δηλ. 15 δρχ. τὴν ἡμέραν, πλήρης σύνταξις 35 ἐτῶν, δηλ. ποσοστὸν 33%, ἔναντι τῶν ἀποδοχῶν. Διὰ τῆς ἀναπροσαρμογῆς ἔγινε 1.120 καὶ μὲ τὴν κράτησιν 8%, ἤτοι 89 δρχ., μόνον 1031 δρχ., δηλαδὴ ἔχομεν 240% αὔξησιν. Θέλετε νὰ ἀκούσητε τὸν τμηματάρχην;

§109Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Μήπως ἐνθυμεῖσθε, ὁ κ. Παπαγιάννης, ὡς Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ, τί εἶπεν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς;

§110Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἤμην βουλευτής.

§111Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Θὰ σᾶς τὸ εἴπω ἐγώ. Εἶπεν ὅτι ἦτο σφάλμα μεγάλο τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου — τὸ εἶπεν ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, τότε, — ὅτι ηὔξησε ἀποτόμως τόσον πολὺ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰς συντάξεις, διότι σήμερον δὲν ἔχομεν τὴν εὐχέρειαν νὰ θεραπεύσωμεν ὡρισμένας ἀνάγκας, αἱ ὁποῖαι εἶναι δίκαιαι. Ἠμποροῦσε νὰ εἶναι μικρότερον τὸ ποσοστόν, ἀλλὰ νὰ μὴ καταργηθοῦν ὡρισμένα δικαιώματα τὰ ὁποῖα ἔδωσεν τὸ Κράτος, ὅπως τῆς ἑκουσίας ἐξόδου. Ὅταν φύγῃς τώρα, θὰ πάρῃς 5 χρόνια πάρα πάνω. Τὰ καταργήσαμε. Ὑπηρεσία εἰς τὴν Μακεδονίαν. Ἐὰν πᾶς εἰς τὴν Μακεδονίαν, θὰ ἔχῃς δύο χρόνια πάρα πάνω. Τὰ καταργήσαμε. Αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα φωνάζουν οἱ συνταξιοῦχοι. Ὁ διπλασιασμὸς τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Ἔχεις 25 χρόνια καὶ 10 πολεμικὰ 35, παίρνεις σύνταξιν καὶ φεύγεις.

§112Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Τὰ ὑπολογίζουν διπλᾶ.

§113Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ὄχι.

§114Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ, μοῦ ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν;

§115Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν πρόκειται διὰ πληροφορίαν τὴν ἀποδέχομαι, ἐὰν ὅμως, πρόκειται περὶ ἀντιθέσεως εἰς τὴν ἀντίληψίν μου, ἐπιφυλαχθῆτε διὰ τὸ τέλος.

§116Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Αἱ συντάξεις τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν, εἶχον ὑπολογισθῆ μὲ τὸ Δ)γμα τοῦ 1935 ὡς ἑξῆς: «.... (ἀναγινώσκει) ....».

§117Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Σύμφωνοι, ἐγὼ εἶπον, ποῦ κατήντησε νὰ φθάσουν αἱ συντάξεις. Βεβαίως, αἱ προπολεμικαὶ συντάξεις εἶχον καθορισθῆ ἀπὸ 65% ἐκ τῶν ἀνωτέρων μέχρι 86% τῶν κατωτέρων ἔναντι τῶν ἀποδοχῶν των. Κατήντησεν, ὅμως, νὰ λαμβάνουν τὸ 22% καὶ ἡ ἰδική μας Κυβέρνησις ἐφιλοδόξησε νὰ τὰς ἐπαναφέρῃ εἰς τὸ ἴδιον ἐπίπεδον καὶ τὰς ἐπανέφερεν.

§118Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ηὐξήθησαν ἀπὸ 10–20% αἱ συντάξεις τῶν ἀνωτέρων, ἀλλὰ τῶν κατωτέρων ἐμειώθησαν κατὰ 5%.

§119Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὄχι, κύριε συνάδελφε. Ὁ κ. συνάδελφος, προφανῶς κάμνει ἓν λάθος. Ἡ σύνταξις τῶν ἐχόντων πραγματικὴν συντάξιμον ὑπηρεσίαν 35 ἐτῶν ηὐξήθη λόγω τῶν νόμων τῶν ἰδικῶν μας κατὰ ποσοστὸν 200– 300%. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον 35 ἔτη ἔλαβον αὔξησιν μικροτέραν. Πάντως, οὐδεὶς εἶχε μικροτέραν σύνταξιν ἀπὸ πρίν.

§120Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπὶ πλέον καθιερώθη καὶ μία ἄλλη ἀρχὴ εἰς τὸν νόμον ἐκεῖνον, ὅτι προκειμένου νὰ ὑπολογισθῇ ἡ σύνταξις, εἰς τὸ 80% πρέπει νὰ ὑπολογίζωνται ὅλα τὰ ἐπιδόματα. Νομίζω ὅτι οὕτω οἱ ἔχοντες τοὐλάχιστον τὴν πραγματικὴν ὑπηρεσίαν τῶν 35 ἐτῶν ἐδικαιώθησαν κατὰ τρόπον ἀπροσδόκητον. Ἀναμφισβητήτως ἡ φωνὴ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ὑπὲρ τοῦ νόμου δὲν ὑπῆρξε τόσον ἰσχυρά, ὅσον ἡ φωνὴ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐναντίον τοῦ νόμου. Ἀλλὰ μήπως δύναται νὰ κατηγορηθῇ ὁ νόμος ἐκεῖνος, ὅτι δὲν ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν καὶ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον τὰ πλήρη ἔτη καὶ εἶχον τὰ πλασματικά; Θὰ παρακαλέσω νὰ προσέξητε τοὺς ἀριθμούς, διὰ νὰ πεισθῆτε ὅτι καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον συμπληρώσει 35 ἔτη πραγματικῆς ὑπηρεσίας, ἀλλὰ τὰ συνεπλήρωσαν μὲ πλασματικά, καὶ ἐκεῖνοι ἱκανοποιήθησαν. Καὶ ἱκανοποιήθησαν πῶς; Μὲ τί τοὺς συγκρίνομεν, ὄχι ἔναντι τῶν ἐχόντων τὰ πλήρη συντάξιμα ἔτη ἀλλὰ ἔναντι τῆς συντάξεως τὴν ὁποίαν θὰ ἐλάμβανον, καὶ ἐγένετο ἰσόποσος κατανομή. Ὑποθέσωμεν ὅτι ὁ Ὑποστράτηγος εἶχεν 25ετῆ πραγματικὴν ὑπηρεσίαν, καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἔτη τὰ εἶχε πλασματικά.

§121Χ. ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ. Τὰ πραγματικὰ ἔτη λαμβάνονται ἐπὶ πλέον κατὰ τὸ ἥμισυ ὡς πλασματικά.

§122Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Μὲ τὸν νόμον τοῦ 1947 δὲν ἐλαμβάνοντο οὔτε τὰ μισά. Ἀργότερον μὲ τὸν νόμον Μητσοτάκη τοῦ 1954 ὑπελογίσθησαν τὰ μισά. Κατόπιν ὅταν τὸ Κράτος διέθεσεν 140 ἑκατομ. πλέον τῶν 400 ἑκατ., τὰ ἰδικά μου ἐγένοντο 540 ἑκατομ. καὶ ἱκανοποιήθησαν μερικὰ πλασματικὰ χρόνια. Ὁμιλῶ διὰ τὴν δυσμενεστέραν περίπτωσιν. Ἀναφέρομαι εἰς τὴν πρότασιν τοῦ κ. Νικολίτσα. Ὑποθέσωμεν ὅτι ἕνας Ὑποστράτηγος εἶχεν 25 χρόνια πραγματικά, ἐκ τῶν ὁποίων τὰ 10 πολεμικά. Αὐτὸς κατὰ τὸ προηγούμενον καθεστὼς εἶχε πλήρη σύνταξιν. Ἐλάμβανεν 730 δραχ. κατὰ μῆνα. Ἤδη μὲ τὸν ν. 1957 περιωρίσθησαν τὰ πραγματικά του χρόνια εἰς 25 τὰ δὲ ὑπόλοιπα 10 ἐθεωρήθησαν τὰ πλασματικά. Αὐτοῦ τοῦ ἔδωσαν μὲ τὴν ἀναπροσαρμογὴν 1400 δρχ. διὰ τὰ 25 πραγματικὰ ἔτη καὶ 280 διὰ τὰ 10 πλασματικὰ ἔτη. Σύνολον 1680 δραχ. Ἀφαιρέσατε 8% διὰ κρατήσεις, δηλ. 130 δρχ. ἐλάμβανε τελικῶς 1546 δρχ.

§123Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Αὐτὴ ἡ κράτησις πῶς νοεῖται;

§124Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ σᾶς εἴπω. 1546 δραχ. ἔναντι 5.000. Ἐὰν ὑποθέσωμεν ὅτι ἔδιδε τὸ 36% θὰ ἐλάμβανεν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς 985 δρχ. Ἤδη, μὲ τὸν νόμον ποὺ ἀνέφερα, ἔπαιρνε 1546. Τί τὸν συνέφερε περισσότερον, νὰ κάμω κατανομὴν τοῦ 35% ἢ νὰ κάμω τὴν μεταρρύθμισιν αὐτὴν διὰ τῆς ὁποίας εἶχον λάβει ἐπὶ πλέον 280 δραχμάς;

§125ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἀργότερον ἐγένετο ἡ ἀναπροσαρμογή.

§126Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁμιλῶ διὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ 1950, τὸν Νοέμβριον τοῦ 1950, πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς δραχμῆς, δηλαδὴ πρὸ τῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν, μὲ τὸ μισθολόγιον ἐκείνης τῆς ἐποχῆς.

§127Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Οἱ μισθοὶ ηὐξήθησαν τὸν Ἰούνιον τοῦ 1950.

§128Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν τὸ λαμβάνω ὑπ’ ὄψιν.

§129Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Δὲν εἶναι αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγω ἐγώ. Ἐάν, βεβαίως, ἐπρόκειτο νὰ κατανείμωμεν τὸ ποσὸν αὐτὸ μὲ τὸ 30% εἰς ὅλους τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, θὰ ἐγένετο αὐτό, τὸ ὁποῖον λέγετε σεῖς. Ἀλλὰ δὲν ἦτο αὐτό. Αὐτοὶ εἶχον δικαίωμα ἐκ τοῦ νόμου νὰ ὑπολογισθοῦν τὰ ἔτη διπλάσια, διότι ὑπηρέτησαν εἰς τὸν πόλεμον, ὅπως ἐκεῖνοι, ποὺ τελευταίως ὑπηρέτησαν εἰς τὴν Κορέαν. Αὐτὸ τὸ δικαίωμα τοὺς τὸ κόβομε. Σήμερον δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα τὸ ὁποῖον εἶχον. Τὸ Κράτος εἶχε λάβει εἰδικὴν μέριμναν, εἰδικῶς διὰ τὰ πολεμικὰ ἔτη.

§130Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἔχασαν κανένα δικαίωμα. Τὰ χρόνια ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπολογίζωνται, μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι τὰ μὲν πραγματικὰ ὑπολογίζονται μὲ ἄλλον συντελεστήν, τὰ δὲ πλασματικὰ μὲ ἄλλον συντελεστὴν καὶ ἔχει εἰς πᾶσαν στιγμὴν τὴν δυνατότητα τὸ Κράτος νὰ ἔλθῃ νὰ εἴπῃ, τὸν συντελεστὴν τῶν πλασματικῶν ἐτῶν τὸν αὐξάνω καὶ τὸν κάμνω ἴσον πρὸς τὸν συντελεστὴν τῶν πραγματικῶν ἐτῶν. Ἐκείνην τὴν στιγμὴν ἐὰν σᾶς ἔθετα πρὸ τοῦ ἑξῆς διλήμματος: Εἶχον 100 ἑκατ., διὰ τῶν φοβερῶν ἐκείνων οἰκονομιῶν, τὰς ὁποίας ἔκαμον, χάρις εἰς τὰς ὁποίας ἐρρίφθη ἐναντίον μου, ὄχι ὁ λίθος τοῦ ἀναθέματος, ἀλλὰ ὁ πραγματικὸς λίθος, ἐὰν εἴχατε τὰ 100 ἑκατομ., πῶς θὰ τὰ κατενείματε; Ἐὰν τὰ κατενείματε ἰσοπόσως, εἰς ὅλους τοὺς συνταξιούχους, θὰ τοὺς ἐδίδατε 35%. Θὰ ηὐξάνατε τὴν σύνταξιν τοῦ Στρατηγοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε 35 χρόνια ὑπηρεσίαν, ἐξ ὧν 25 πραγματικὰ καὶ 10 πλασματικά, θὰ τοῦ ηὐξάνατε τὴν σύνταξιν εἰς 895 δρχ. Διὰ τοῦ τρόπου, τὸν ὁποῖον μετεχειρίσθην ἐγώ, ηὔξησα τὴν σύνταξίν του εἰς 1436 δρχ., ἐνῷ συγχρόνως ἐδικαίωσα καὶ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος, ἔφυγεν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν ἡλικίαν τῶν 65 ἐτῶν.

§131Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Ἡ Πολιτεία ἔχει ὑπολογίσει τὰ ἔτη τὰ πλασματικὰ ὡς ἰσοδύναμα μὲ τὰ πραγματικά.

§132Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἄλλο αἱ συντάξεις καὶ ἄλλο ἡ συμπλήρωσις τῆς συντάξεως εἰς τὸ ἄρτιον. Ἔγιναν διότι ἔγινε νόμος, ὄχι διότι τὸ ἤθελεν ἡ Δικαιοσύνη. Θὰ σᾶς φέρω ἕνα παράδειγμα. Ὅταν ἔγινεν ὁ νόμος αὐτὸς ἐπῆγα εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα καὶ ἕνας δημοδιδάσκαλος ἐστράφη ἐναντίον μου καὶ μοῦ εἶπε, «δὲν μοῦ ἔδωσες τὸν ἕνα χρόνον, ποὺ ἔχω ὑπηρετήσει εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ μὲ αὐτὸν κατώρθωνα νὰ φθάνω τὰ 35 ἔτη, ἐνῷ τώρα μένω εἰς τὰ 34». Τοῦ λέγω: Πόσο ἔπαιρνες; «600 δραχ.». Πόσα παίρνεις; «900 δραχ.». Μὲ κατηγορεῖς, διότι παίρνεις σήμερον 900 δραχ.; Μοῦ λέγει: «Μοῦ ἔκοψες τὰ χρόνια». Τοῦ ἀπαντῶ, ὅτι, ἐὰν δὲν σοῦ ἔκαμον αὐτό, θὰ ἔπαιρνες 35% αὔξησιν, ἐνῷ τώρα παίρνεις 50%. Ἔπρεπε κἄποια μεταρρύθμισις νὰ γίνῃ, ἡ ὁποία μεταρρύθμισις ἐπρόκειτο νὰ μὴ βλάψῃ κανένα, νὰ μὴ δώσῃ ὀλιγώτερο εἰς κανένα, ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔπαιρνε προηγουμένως καὶ διὰ τοὺς ἔχοντας ὑπηρεσίαν πλέον τῶν 20 ἐτῶν νὰ δοθῇ μία σημαντικὴ αὔξησις. Καὶ ἐρωτᾶται, διατὶ ἐξεφράσθησαν τὰ παράπονα αὐτά; Διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, διότι καὶ οἱ δύο ἦσαν ὑποστράτηγοι, καὶ ἐκεῖνος ποὺ εἶχε τὰ 40 χρόνια ὑπηρεσίας καὶ ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε τὰ 25 χρόνια ὑπηρεσίας. Ὁ μὲν ἕνας, ὁ ὁποῖος ἐξῆλθεν εἰς τὸν 65ον χρόνον, λόγῳ τῆς μακρᾶς του ὑπηρεσίας ἐδικαιώθη καὶ ἐπῆρε 3 χιλ. σύνταξιν, ὁ ἄλλος ἐπῆρε 1.500 δραχ., δηλαδὴ διπλάσιον ἐκείνου ποὺ ἔπαιρνε, ἀλλὰ πάντως ὄχι εἰς τὸ ἐπίπεδον τοῦ ἄλλου, ποὺ εἶχεν αὐτὴν τὴν μεγάλην ὑπηρεσίαν. Καὶ ἀποτέλεσμα ἦτο ἡ δυσαρέσκεια καὶ ἡ δημιουργία παραπόνων ἐκ μέρους τῶν συνταξιούχων. Ἑπομένως, δὲν ἔπρεπε νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἀναπροσαρμογή, ἀλλὰ νὰ δοθῇ τὸ 35%, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον οὐδεὶς λογικῶς σκεπτόμενος ἄνθρωπος δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ διατυπώσῃ; Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ κατώρθωσα νὰ ἐξοικονομήσω καὶ τὰ 50 ἑκατομ. ἐκ μέρους τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, διὰ τῆς ἐπιβολῆς τῆς κρατήσεως ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν. Αὐτὸς ὁ ὑπολογισμός, τὸν ὁποῖον σᾶς ἔκαμα, κύριοι βουλευταί, ὅσον ἀφορᾷ τὸν ὑποστράτηγον, τὸν ἔχοντα τὰ 25 χρόνια πραγματικῆς ὑπηρεσίας, ἐξ ὧν τὰ 10 πλασματικά, ἰσχύει δι’ ὅλους τοὺς συνταξιούχους. Θὰ μοῦ εἴπητε, οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἔχουν 15 χρόνια πραγματικῆς ὑπηρεσίας καὶ 5 πλασματικά; Ἐκεῖνοι δὲν ὑπέστησαν καμμίαν ζημίαν. Οἱ ἔχοντες 15 χρόνια πραγματικῆς ὑπηρεσίας καὶ 5 πλασματικῆς, φθάνουν τὰ 20 πραγματικῆς. Δὲν ὑπῆρξε ζημία εἰς ἐκείνους, διότι ὁπωσδήποτε ἔχουν πλήρη σύνταξιν. Δὲν ὑπάρχει περιθώριον διπλασιασμοῦ καὶ τριπλασιασμοῦ. Ἡ μόνη περίπτωσις, ποὺ πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν εἶναι δι’ ἐκείνους ποὺ ἔχουν 25 χρόνια ὑπηρεσίας καὶ 10 πλασματικὰ καὶ φθάνουν τὰ 35. Καὶ ἐκείνων ἡ σύνταξις ηὐξήθη εἰς τὸ διπλάσιον.

§133Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Ὁμιλεῖτε, διὰ νὰ μᾶς πείσητε πόσον δικαία ἦτο ἡ αὔξησις τῶν συντάξεων ποὺ ἐκάματε πῶς ἐπεβάλετο ἡ αὔξησις τῶν συντάξεων, ποὺ ἐκάματε...

§134Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἀγωνίζομαι νὰ σᾶς πείσω, διότι δὲν νομίζω, ὅτι ὑπάρχει εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἢ εἰς καμμίαν ἄλλην, ὁ ὁποῖος νὰ ὑποστηρίζῃ, ὅτι ἦτο δικαία ἡ σύνταξις τῶν 730 δραχμῶν.

§135Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Δὲν εἶπον ἀγωνίζεσθε, εἶπον ὅτι ὁμιλεῖτε, διὰ νὰ μᾶς πείσητε πόσον δικαία εἶναι ἡ αὔξησις, ἀναφέρετε δὲ πρὸς τοῦτο πολλὰς περιπτώσεις. Τὸ ζήτημά μας, ὅμως, δὲν εἶναι ἐκεῖ, οὔτε ἀμφιβάλλει τις περὶ τούτου. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ ἠθέλαμεν νὰ ἀκούσωμεν, εἶναι τὸ πλέον ἄδικον, ἐθεωρήσατε ὅτι εἶχον ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων περιεκόψατε τὰ δικαιώματα, δικαιώματα ἀνεγνωρισμένα διὰ νόμων, διὰ συμβάσεων καὶ διὰ διαμορφώσεως οἰκογενειακῆς καὶ οἰκονομικῆς καταστάσεως, ἐπὶ τῶν ὁποίων εἶχον στηρίξει τὴν ζωήν των ὁλόκληρον.

§136Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἀγωνίζομαι, κύριε συνάδελφε, νὰ σᾶς πείσω, ἀλλὰ ἀνέπτυξα τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἀντιμετώπισα τὸ πρόβλημα πρὸς τὸ συμφέρον τῶν συνταξιούχων.

§137Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλομεν νὰ μάθωμεν εἶναι, διατὶ ἦσαν ἄδικοι, αἱ ὑφιστάμεναι ἀναγνωρίσεις δικαιωμάτων καὶ τὰς κατηργήσατε καὶ ὑπενθυμίζω εἰς τὸ αἰτιολογικὸν τῆς περικοπῆς, κατὰ τὸ ὁποῖον τὰς ἐθεωρήσατε ὡς χαριστικὰς πράξεις.

§138Χ. ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ. Σεῖς διατὶ δὲν τὰς ἀνεγνωρίσατε;

§139Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Ἐγὼ δὲν λέγω, κύριε συνάδελφε, ὅτι κάμνουν καλὰ καὶ δὲν τὰς ἀναγνωρίζουν. Τοὐναντίον, ἐπιμένω, ὅτι πρέπει νὰ ἀναγνωρισθοῦν καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἀγωνίζομαι.

§140Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ κάμω τὴν ὑπόθεσιν, ὅτι δὲν μὲ παρακολουθεῖτε, κύριε Βουρδουμπᾶ. Τὸ δίλημμα ἦτο τὸ ἑξῆς: Ἐκ τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἦτο ἀδύνατον νὰ δοθῇ οὔτε μία δραχμή. Ἦτο εἷς καχεκτικὸς Προϋπολογισμός, μὲ ἔλλειμμα 1900 ἑκατομ. Ἀπεκλείετο ἐκ τοῦ Προϋπολογισμοῦ νὰ προστεθῇ εἰς τὸ κονδύλιον τῶν συντάξεων οὐδεμία δραχμή. Δεύτερον, ἦτο ἀδύνατος ἡ ἐπιβολὴ οἱασδήποτε φορολογίας εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, λόγῳ τῆς καταστάσεως. Ἦτο τὸ 1950, τὸν Ὀκτώβριον, ἓν ἔτος μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ συμμοριτοπολέμου, μὲ τιμάριθμον δυσμενῆ. Ἐπιβολὴ φορολογίας, ἱκανῆς διὰ νὰ αὐξήσῃ τὰς συντάξεις δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ. Εὑρισκόμεθα πρὸ τοῦ ἑξῆς διλήμματος, κατώρθωσα, διὰ διαφόρων συνδυασμῶν, νὰ ἐξοικονομήσω τὸ ποσὸν τῶν 100 ἑκατ. δρχ. Ἕνα ἐκ τῶν δύο ἔπρεπε νὰ γίνῃ. Ἢ νὰ κάμω κατὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν διάφορον διατίμησιν τῶν ἐτῶν πλασματικῶν καὶ πραγματικῶν ἢ νὰ κατανείμω τὰ 100 ἑκατομ. δραχ. ἰσοπόσως. Καὶ ἐρωτῶ τὴν συνείδησιν τὴν ἰδικήν σας, ὄχι τοὺς ἀμέσως ἐνδιαφερομένους, ἀλλὰ τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Ἔθνους, ἐὰν εἴσαστε εἰς τὴν θέσιν μου, τί θὰ ἐπροτιμούσατε νὰ κάμητε, νὰ δώσητε ἰσοπόσως τὸ 35%; ἢ νὰ κάμητε νέαν μεταρρύθμισιν;

§141Δ. ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ. Σᾶς παραπέμπω εἰς τὰς ὁμιλίας τῶν συναδέλφων, τῆς παρατάξεώς σας. Αὐτὲς τὶς ἀνέντιμες πράξεις ἐγὼ δὲν θὰ τὶς ἔκαμα. Νὰ ἔλθῃ τὸ Κράτος καὶ νὰ ἀφαιρέσῃ δικαιώματα ποὺ εἶχε παραχωρήσει τὸ Κράτος καί, βάσει τῶν ὁποίων εἶχον δημιουργήσει καὶ κανονίσει οἱ ἄνθρωποι τὴν ζωήν των καὶ τῆς οἰκογενείας των. Πάντως δὲν θὰ τὸ ἔκαμνα ἐγὼ αὐτό. Δὲν θὰ ἀφαιροῦσα κεκτημένα δικαιώματα.

§142Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ διατίμησις τοῦ δικαιώματος θὰ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα ὁ Στρατηγὸς νὰ λαμβάνῃ σύνταξιν 830 δρχ. μὲ τὸ 35% νὰ ἔφθανε τὰς 935 δρχ. ἐνῷ διὰ τοῦ τρόπου τὸν ὁποῖον καθώρισαν ἐπῆγε 3 ἑκατομ. καὶ ἐκεῖνος ποὺ εἶχε πλασματικὰ ἐπῆρε τὰ διπλάσια τῶν ὅσων ἔπαιρνε. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης.

§143Χ. ΣΚΟΥΤΕΡΗΣ. Μήπως ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας τὶ ποσὸν ἀπῃτεῖτο διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν, τότε;

§144Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀνεξαρτήτως τοῦ ποσοῦ, ὑπάρχει ἀδυναμία ἐξευρέσεως χρημάτων.

§145Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐγώ, κύριε συνάδελφε, ἔκαμα ἕνα νόμον τροποποιητικὸν τοῦ ἰδικοῦ σας, εὐεργετικόν, καὶ διέθεσα 240 ἑκατομ. Ἐὰν ἤθελον νὰ δώσω ὅσα ἐχρειάζοντο διὰ τὴν ἱκανοποίησιν ὅλων τῶν δικαίων ἀξιώσεων θὰ ἀπητοῦντο πολλαὶ ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων, δι’ αὐτὸ καὶ ἄλλοτε ὑπεστήριξα καὶ ἀπόψε ὑποστηρίζω ὅτι ἡ ἱκανοποίησις αὐτῶν τῶν δικαίων πρέπει νὰ γίνεται κλιμακωτὴ καὶ ἂν εἶχε συνεχισθῆ τοῦτο ἔκτοτε θὰ εἶχον ἱκανοποιηθῆ ἤδη ὅλοι.

§146Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Γίνεται λόγος, ὅτι πρέπει οἱ ἀδικίες νὰ διευθετηθοῦν. Δὲν νομίζω, κύριε συνάδελφε, ὅτι πρόκειται περὶ ἀδικιῶν, πρόκειται περὶ ἐξισώσεων, αἱ ὁποῖαι βασίζονται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν νόμοι οἱ ὁποῖοι εἶχον ρυθμίσει τὰ θέματα αὐτά, ἀλλὰ δὲν ἐφηρμόσθησαν. Οὐσιαστικῶς ἀδικίαι δὲν ὑπάρχουν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὅμως, ἐρωτῶ ἐφράχθη ὁ δρόμος τῆς διορθώσεως; Ἐγὼ ἐπῆρα μίαν ὡρισμένην κατηγορίαν ἀνθρώπων καὶ ἀπέβλεψα εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν τὴν Πατρίδα ἐπὶ 40 ἔτη καὶ κατέλαβον τὰ ἀνώτατα ἀξιώματα εἴτε εἰς τὸν Στρατόν, εἴτε εἰς τὰς διοικητικὰς ὑπηρεσίας καὶ ἐτίμησαν τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος καὶ οἱ ὁποῖοι μ’ ὅλον τοῦτο κατέληξε νὰ παίρνουν σύνταξιν ὀλιγώτερον τῶν 25 δρχ. Ἀπέβλεψα εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς καὶ ἠθέλησα νὰ ἱκανοποιήσω τοὺς πράγματι ἐργασθέντας. Ἀπέβλεψα εἰς τὸ ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀποκατασταθῇ ἡσυχία, δηλαδὴ νὰ ἐννοήσουν οἱ ἐν ἐνεργείᾳ ὑπάλληλοι ὅτι ἐξερχόμενοι τῆς ὑπηρεσίας των θὰ πάρουν μίαν δικαίαν σύνταξιν. Εἰς αὐτὰ τὰ δύο ἀπέβλεψα. Ἀπέβλεψα εἰς ὅσους εἶχον πλέον τῶν 20 ἐτῶν ὑπηρεσίαν νὰ λάβουν μίαν αὔξησιν ἱκανοποιητικήν, ἐν ἀναλογίᾳ, φυσικά, μὲ τὴν οἰκονομικὴν δυνατότητα. Ἐὰν τώρα μία ἄλλη Κυβέρνησις ἔχῃ τὴν οἰκονομικὴν εὐχέρειαν καὶ νὰ κάμῃ μίαν νέαν διατίμησιν δύναται νὰ διατιμήσῃ τὰ πλασματικὰ χρόνια διαφορετικά. Περὶ τούτου ὑπάρχει καὶ ἀπόφασις τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, ἡ ὁποία δίδει τὴν εὐχέρειαν. Ἐπαναλαμβάνω, οὐδεὶς ἔφραξε τὸν δρόμον τῆς διορθώσεως. Ἐγὼ ἐρρύθμισα μίαν κατηγορίαν συνταξιούχων αἱ ὁποῖοι δὲν ἀμφιβάλλω ὅτι συγκινοῦν τὴν ψυχὴν ὅλων μας. Ἐγένετο λόγος καὶ περὶ τῶν συνταξιούχων τῆς ἐθελουσίας ἐξόδου. Θὰ ἤθελον νὰ ἀναφέρω, ὡς πρὸς τούτους, ὅτι ἡ ἀναχείρισις τῶν συντάξεων τῆς κατηγορίας αὐτῆς ἐγένετο ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πλήρων ἀποδοχῶν των.

§147Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἡ ἐθελουσία ἔξοδος τῆς Οἰκουμενικῆς Κυβερνήσεως ἱκανοποιήθη πλήρως ἀπὸ τὸν νόμον 1951, ὀλίγαι περιπτώσεις ἔμειναν πρὸς ἱκανοποίησιν.

§148Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγένοντο ἐπίσης διαμαρτυρίαι διὰ τὰς κρατήσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται εἰς τοὺς συνταξιούχους. Ὁμολογῶ, ὅτι πρόκειται περὶ βαρείας κατηγορίας καὶ ἐρωτᾶται, ἐφ’ ὅσον εἶναι βαρεῖα ἡ κράτησις διατὶ ἀπεφασίσθη νὰ ἐπιβληθῇ παρομοία κράτησις; Εἶπον καὶ προηγουμένως, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ πλαίσιον ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἔπρεπε νὰ κινηθῶμεν ἦτο 400 ἑκατομ. Τί ἔπρεπε νὰ κάμωμεν, νὰ μὴ τὸ ὑπερβοῦμεν; Ἐὰν ἐτίθετο ἀντὶ τοῦ 80%, 70%, καὶ δὲν ἐπεβάλλετο ἡ κράτησις 6% μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν δραχμῶν 900, 8% μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν δραχμῶν 1600, καὶ 10% ἄνω τῶν 1600 δρχ., τότε καὶ πάλιν θὰ φθάναμε εἰς τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα. Διὰ τοὺς ἄλλους γίνεται 70%, διὰ τοὺς ἄλλους 75%. Θὰ ἦτο, λοιπόν, προτιμότερον ἐκεῖνοι νὰ παίρνουν 70% καὶ νὰ μὴ ἔχουν κράτησιν ἢ νὰ παίρνουν τώρα τὸ 75%;

§149Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Ἐὰν δὲν ἐγένετο ἡ κράτησις αὐτὴ θὰ ἔμενεν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον σύνταξις τὸ 10%.

§150Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ ὑπελόγισα ὅτι ἤθελα διὰ τὸ 80%, 400 ἑκατομ. καὶ εἶχα 270. Ἔβαλα τὸ 10%, ὥστε νὰ ἐπαρκῇ τὸ ποσόν.

§151Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Ἐὰν ὑποθέσωμεν ὅτι δὲν ἦτο τὸ 10% καὶ ἦσαν 50 ἑκατομ. ὀλιγώτερα... (δὲν ἠκούσθη)... διατὶ νὰ γίνουν αὐτοὶ οἱ λογαριασμοί;

§152Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Διότι ὡς ποσοστὸν ὑπελογίζετο ἕνα 70% πλέον. Δεύτερον, διότι, καθιερώνει τὴν κράτησιν τοῦ 10%, ὅτι μία ἄλλη κατάστασις, μὲ οἰκονομικὰ μέσα περισσότερα, καὶ μὲ τὰς διαμαρτυρίας τῶν συνταξιούχων, θὰ κατέληγεν εἰς τὴν ἀπόφασιν τῆς καταργήσεως τῆς κρατήσεως.

§153Κ. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΗΣ. Εἶναι καὶ κἄτι ἄλλο, κύριε συνάδελφε. Ὅταν ἐγένετο ὁ νόμος αὐτὸς ἤμην καὶ ἐγὼ βουλευτὴς καὶ εἴχομεν εἰς τὸν Νομὸν Κοζάνης 11.000 καμμένα σπίτια καὶ 120.000 συμμοριοπλήκτους, τοὺς ὁποίους ἐταΐζομεν μὲ 6½ ὀκάδες σιτάρι, μὲ λάδι, ζάχαρι κ.λ.π. δωρεάν. Μὲ αὐτὸν τὸν προϋπολογισμὸν ἐκάματε τὸν νόμον ἐκεῖνον καὶ ὄχι μὲ τὰ ὑπερέσοδα τοῦ σημερινοῦ.

§154Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Σεῖς, μὲ τὰ 250 ἑκατομ. δολλάρια τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἐκάψατε τὰ πλασματικὰ ἔτη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. (Κωδωνοκρουσίαι).

§155ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ παρακαλέσω, ὄχι διακοπάς.

§156Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ θέμα αὐτό, τὸ ὁποῖον θίγει ὁ ἐπὶ τοῦ βήματος ρήτωρ, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἀντικείμενον ἀντιδικίας. Ἀναμφισβητήτως, ἀφοῦ τὰ λεπτὰ δὲν ἐπήρκεσαν ἐκείνην τὴν ἐποχήν, διὰ νὰ πάρουν πλῆρες τὸ 80%, συμφέρον τῶν συνταξιούχων ἦτο νὰ ὁρίσωμεν 80%, ὥστε αὐτὸ νὰ ἀποτελέσῃ παγίαν κατάκτησιν καὶ νὰ περικόψωμεν κἄτι λόγῳ ἀνάγκης παρὰ νὰ ὁρίσωμεν 70%, ὁπότε οὐδεὶς θὰ συνεζήτει περὶ 80%. Νομίζω ὅτι ἐπ’ αὐτοῦ θὰ συμφωνήσωμεν. Τὸ θέμα εἶναι ἐὰν ἔκτοτε ἐδημιουργήθησαν ἢ δὲν ἐδημιουργήθησαν αἱ προϋποθέσεις αἱ οἰκονομικαί, διὰ νὰ καταργήσωμεν τὴν κράτησιν. Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνον θέμα.

§157ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ αὐτὸ ζητοῦμεν τώρα.

§158Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἀπομένει, κύριοι συνάδελφοι, τὸ τελευταῖον ζήτημα ἐναντίον τοῦ νόμου, ὅτι δὲν καθιέρωσε τότε δῶρον διὰ τοὺς συνταξιούχους. Οὐδεὶς περισσότερον τῆς Κυβερνήσεως καί, ἰδιαιτέρως, ἐμοῦ, δὲν θὰ ἦτο εὐτυχής, ἐὰν συνέβαινε νὰ ἤμην εἰς θέσιν νὰ καθιερώσω καὶ τὸ δῶρον, ὅπως εἶναι καὶ διὰ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Ἀφοῦ ἐφρόντισα νὰ φθάσω τὸ ἐπίπεδον τῆς συντάξεως εἰς τὸ 80%, φαντασθῆτε ποία ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα ἐπιθυμία μου θὰ ἦτο νὰ ἠμποροῦσα νὰ δώσω καὶ τὸ δῶρον. Ἀλλ’ ἐὰν ἔβαζα εἰς τὸν νόμον, κύριοι βουλευταί, ὅτι θὰ ἐδίδετο καὶ τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων, μὲ τὰς νέας ηὐξημένας συντάξεις θὰ ἀπητεῖτο ποσὸν 45 ἑκατομ. ἐτησίως, ἡ ἀναγραφή, ὅμως, παρομοίου ποσοῦ ἀνέτρεπεν ὅλους τοὺς ὑπολογισμούς. Ἦτο ἀδύνατον νὰ ἐφοδιασθῶ ἀπὸ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον μὲ ἔκθεσιν ὅτι δὲν θὰ ἐπεβαρύνετο τὸ Δημόσιον μὲ 45 ἑκατομ. δραχμῶν. Τοῦτο θὰ ἐπέφερε πλῆρες ναυάγιον τοῦ νόμου καί, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ποία ἦτο ἡ φρόνιμος σκέψις; Νὰ ἀφεθῶ εἰς τὴν μέριμναν τῶν μελλουσῶν Κυβερνήσεων. Δὲν ἀπηγόρευε τὴν χορήγησιν τοῦ δώρου ὁ νόμος, δὲν ἀνέφερε χορήγησιν δώρου. Ὅταν τὸ Κράτος θὰ ἦτο εἰς θέσιν οἰκονομικὴν νὰ παράσχῃ τὴν βοήθειάν του καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους, ὅπως καὶ εἰς τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλους, ἀνοικτὸς ἦτο ὁ δρόμος καὶ ἐλεύθερος διὰ νὰ καθιερώσῃ καὶ τὴν χορήγησιν δώρου. Ἡ μὴ ἀναφορὰ εἰς τὸν νόμον δὲν ἀποτελεῖ κανὲν ἐμπόδιον διὰ τὰς μελλούσας Κυβερνήσεις. Οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ προφασισθῇ ἡ Κυβέρνησις ὅτι δὲν παρέχει σήμερον δῶρον διότι δὲν ἀναφέρεται εἰς τὸν νόμον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος σᾶς εἶπα ὑπὸ ποίας περιστάσεις καὶ οἰκονομικὰς συνθήκας συνετάγη. Αὐτὴ εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἔκθεσις, τὴν ὁποίαν ἔχω τὴν τιμὴν νὰ κάμω ἐνώπιον ὑμῶν. Καὶ ἐπαφίεμαι εἰς τὴν εὐσυνείδητον κρίσιν ὄχι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τελοῦν ὑπὸ τὸν ἐπηρεασμὸν μιᾶς περιγραφῆς, μιᾶς μεμονωμένης περιπτώσεως, διότι εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ὑπάρχουν καὶ μεμονωμέναι περιπτώσεις, εἰς τὰς ὁποίας νὰ παρεισέφρησε κἄποιο σφάλμα. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ εὕρητε καὶ διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ἠμπορεῖ νὰ κατηγορηθῇ ὁ νόμος ἐκεῖνος εἶναι, ὅτι δὲν περιέχει καμμίαν προσωπικὴν διάταξιν. Ὁ «προσωπισμὸς» ἀπὸ τὸν νόμον αὐτὸν ἔχει τελείως ἐξαφανισθῆ. Εἶναι ἕνας νόμος, ὁ ὁποῖος χαράσσει γραμμάς, ὁ ὁποῖος ἐβάδισε πρὸς ὡρισμένας κατευθύνσεις, χωρὶς νὰ κυττάξῃ οὔτε ἀριστερά, οὔτε δεξιά. Καί, ἐπὶ πλέον, θὰ ἤθελα; ἀνεξαρτήτως τῆς κρίσεως, τὴν ὁποίαν θὰ ἐκφράσητε διὰ τὸ ἔργον αὐτό, διὰ τὸ ὁποῖον κατεβλήθησαν κόποι — καὶ δὲν ἐπιθυμῶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ προβῶ εἰς περιγραφὴν τῶν κόπων καὶ τῶν δεινῶν, τὰ ὁποῖα ὑπέστην χάριν τοῦ νόμου αὐτοῦ, — ἀλλὰ θὰ ἤθελον τοῦτο νὰ διευκρινίσω: Ὅταν ἀνέλαβον τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1950, εὑρέθην πρὸ τοῦ φρικτοῦ καὶ τραγικοῦ ἀδιεξόδου τῶν συνταξιούχων, οἱ ὁποῖοι ἐξετίθεντο εἰς τὸ Μνημεῖον τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου. Ἐπελήφθην τῶν θεμάτων αὐτῶν, τὰ ὁποῖα ὁ κ. Μητσοτάκης ἐχαρακτήρισεν ὡς χάος. Εἰργάσθην ἐπὶ ἕνα μῆνα καὶ εἰς τὴν 1ην Νοεμβρίου 1950, δηλαδὴ μετὰ παρέλευσιν 1½ μηνός, εἶχεν ἑτοιμασθῆ ὁ νόμος, εἶχε δοθῆ τὸ προσωρινὸν βοήθημα τοῦ 30% καὶ εἶχεν ἀρχίσει ἡ ἐργασία τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου διὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν συντάξεων. Καὶ δέον νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι προέβην εἰς ὅλα αὐτὰ χωρὶς νὰ εἶμαι ἐκ τῶν προτέρων βεβαιωμένος ποῦ θὰ ἔφθανον αἱ συντάξεις. Ἤμην ὑποχρεωμένος, λοιπόν, νὰ εἶμαι ἐξαιρετικὰ συντηρητικός. Ἔπρεπε ὁ κάθε συνταξιοῦχος νὰ ὑπολογισθῇ ἰδιαιτέρως. Ἐπὶ 2½ χρόνια εἰργάζετο τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον διὰ νὰ κάμῃ τὴν πλήρη ἀναπροσαρμογὴν ὅλων τῶν συντάξεων. Ὥστε ἤμην ὑποχρεωμένος ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ εἶμαι ἐξαιρετικὰ συντηρητικός. Ἐν τούτοις, εἰς διάστημα δύο μηνῶν συνετάγη ὁ νόμος αὐτός, νόμος περίπλοκος, νόμος πολύπλοκος, ἐδόθη τὸ βοήθημα 30%, καὶ ἔρχεται ἡ ἀναπροσαρμογὴ διὰ νὰ βάλλωμαι ἐγὼ κατόπιν ὡς σφαγιαστὴς τῶν συνταξιούχων, ὡς δολοφόνος τῶν συνταξιούχων, ὡς ὁ μεγάλος ἐχθρὸς τῶν συνταξιούχων. Ἤδη ἐπαφίεμαι εἰς τὴν κρίσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἡ ὁποία ἐλπίζω ὅτι θὰ κρίνῃ εἰς τὸ ἀνώτερον ἐπίπεδον εἰς τὸ ὁποῖον ἔχει τοποθετηθῆ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν συνείδησιν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§160Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπαναφέρομεν σήμερον πρὸς συζήτησιν τὸ Ν. Διάταγμα τὸ ὁποῖον εἶχεν εἰσαχθῆ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως πρὸ διμήνου καὶ πλέον. Τοῦτο τὸ ἐπράξαμεν, κύριοι συνάδελφοι, ὄχι διότι ἐπιστεύσαμεν ὅτι ἦτο δυνατὸν ἀπὸ μίαν τοιαύτην συμπαγῆ πλειοψηφίαν νὰ ἀκυρωθῇ, ἀλλὰ διὰ νὰ ἐπέλθουν αἱ δυναταὶ τροποποιήσεις καὶ βελτιώσεις εἰς τὸν νόμον ἐκεῖνον. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν συνεζητεῖτο τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ἐτονίσαμεν, ὅτι τοιαῦτα μεγάλα θέματα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρχωνται πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ κατὰ τὴν συνοπτικὴν αὐτῆς διαδικασίαν νὰ ψηφίζωνται, ἀλλὰ νὰ εἰσάγωνται ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τοῦ Σώματος, διὰ νὰ ἐξονυχίζωνται πλήρως. Εἶναι γνωστόν, κύριοι βουλευταί, ὅτι τοιαύτης σπουδαιότητος θέματα εἶναι πάντοτε συνυφασμένα μὲ τὴν ὅλην πολιτικὴν ἑκάστης Κυβερνήσεως. Καὶ δι’ αὐτὸ κάθε Κυβέρνησις ἡ ὁποία ἔρχεται εἰς τὴν ἐξουσίαν εἶναι ὑποχρεωμένη, ἅμα τῇ ἀνόδῳ της εἰς τὴν Ἀρχήν, νὰ ἐπιλαμβάνεται ἀμέσως τῶν σοβαρῶν αὐτῶν ζητημάτων. Ἐκεῖνο, λοιπόν, τὸ ὁποῖον πράττομεν σήμερον καὶ ἐπαναφέρομεν τὸ νομοθετικὸν διάταγμα πρὸς συζήτησιν, ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ διαφωτίσωμεν τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῆς ἀνάγκης τῆς τροποποιήσεως αὐτοῦ ἐπὶ τὸ καλύτερον καὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν δύο μεγάλων τάξεων τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν συνταξιούχων. Προσπαθοῦμεν νὰ πείσωμεν τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ὀφείλει νὰ ἐκπληρώσῃ τὰς προεκλογικὰς καὶ μετεκλογικὰς ὑποσχέσεις της. Κύριοι βουλευταί, ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας κ. κ. συναδέλφους καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τοὺς διατελέσαντας Ὑπουργοὺς τῶν Οἰκονομικῶν ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, οἱ ὁποῖοι ἐχειρίσθησαν τὸ θέμα, τότε, ἀνεπτύχθη ἐπαρκῶς καὶ τὸ θέμα τοῦ ὁρίου ἡλικίας καὶ τὸ συνταξιοδοτικὸν καὶ ἔχει διαφωτισθῆ καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ἡ κοινὴ γνώμη. Κατ’ ἀκολουθίαν, μόνον εἰς γενικὰς παρατηρήσεις θὰ προβῶ, διότι τὸ θέμα τοῦτο μᾶς συγκινεῖ ὅλους. Κύριοι βουλευταί, ὅταν συνεζητεῖτο τὸ νομοθέτημα αὐτὸ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, ὑπεστηρίξαμεν, ὅτι ἕνα τοιαύτης σοβαρότητος νομοθέτημα, θὰ ἔπρεπε νὰ συζητηθῇ ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, διότι ἐκεῖ θὰ ἐξωνυχίζετο πλήρως καὶ μὲ κάθε ἄνεσιν. Ἡ ἐπαναψήφισις τῆς συζητήσεως σήμερον ἀποδεικνύει πόσον εἴχομεν δίκαιον. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ συζήτησις τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ἀπέδειξεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχε τὴν διάθεσιν νὰ ἐπιλύσῃ ριζικῶς τὸ θέμα αὐτό, ἀλλὰ νὰ ἐπιφέρῃ ὡρισμένας μόνον βελτιώσεις εἰς τὴν ὑφισταμένην νομοθεσίαν καὶ νὰ παρελκύσῃ τὴν ὁλοκληρωτικήν του ἀντιμετώπισιν. Κύριοι βουλευταί, τοιαῦτα θέματα πρέπει νὰ ἔρχωνται πρὸς ρύθμισιν εὐθὺς μετὰ τὸν σχηματισμὸν μιᾶς Κυβερνήσεως ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ἐν προκειμένῳ, ὅμως, ἡ Κυβέρνησις μετὰ διετῆ παραμονήν της εἰς τὴν Ἀρχήν, ἔφερε τὸ προκείμενον νομοθέτημα εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, χωρὶς, ὡς ὤφειλε, νὰ ἀντιμετωπίζῃ τὸ θέμα, ὁλοκληρωτικῶς. Τότε ἠρωτήσαμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, πότε θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ φέρῃ ὡλοκληρωμένον νομοθέτημα καὶ μᾶς ἀπήντησεν, ὅτι θὰ τὸ ἔφερνε συντομώτατα. Δυστυχῶς, καὶ σήμερον εἰς ἐρώτησίν μας, ἐδήλωσεν, ὅτι δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ μᾶς βεβαιώσῃ πότε θὰ φέρῃ ἕνα τοιοῦτον ὡλοκληρωμένον νομοθέτημα πρὸς ψήφισιν, καίτοι παρῆλθεν ἔκτοτε ἑξάμηνον περίπου. Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις ὅταν τὸ πρῶτον ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἐξουσίαν εἰς τὰς προγραμματικάς της δηλώσεις ἐβεβαίου τὴν τάξιν τῶν συνταξιούχων, ὅτι θὰ ἱκανοποίει τὰ αἰτήματά των. Τὸ θέμα, τὸ συνταξιοδοτικόν, εἶναι συνυφασμένον μὲ τὴν ὅλην πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ εἶναι ὑπόλογος ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τὴν ἀθέτησιν τῶν ὑποσχέσεών της. Κύριοι βουλευταί, ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, ἐψηφίσθησαν δύο μεγίστης σημασίας καὶ θεμελιώδη νομοθετήματα, ὁ Ὑπαλληλικὸς Κῶδιξ, ὁ ν. 1811 τοῦ 1951, καὶ ὁ Συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ, ὁ ν. 1854)1951. Μὲ τὸ πρῶτον νομοθέτημα, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καθωρίζετο τὸ ὅριον ἡλικίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, μὲ μίαν γενικὴν καὶ παγίαν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 189 εἰς τὸ 65ον ἔτος τῆς ἡλικίας δι’ ὅλους τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, μὲ τὸ δεύτερον νομοθέτημα, διὰ πρώτην φορὰν ἐτίθετο τέρμα εἰς τὴν κρατοῦσαν ἀναρχίαν ἐπὶ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ θέματος καὶ ὁ συνταξιοῦχος γνωρίζει κατὰ τρόπον πάγιον τὶ θὰ ἀπολαμβάνῃ μετὰ τὴν ἔξοδόν του ἐκ τῆς ὑπηρεσίας. Τὴν ἀνωτέρω περὶ ὁρίου ἡλικίας διάταξιν, ἐτροποποίησεν ὁ περίφημος νόμος 2500, ἐλαττώσας τὸ ὅριον τοῦτο, μὲ τὴν δικαιολογίαν ὅτι οὕτω θὰ ἐπετυγχάνετο καλυτέρα ἀναδιάρθρωσις τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν καὶ οἰκονομία πρὸς ὄφελος τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Μὲ τὰς αἰτιολογίας αὐτὰς ἐψηφίσθη ὁ νόμος 2500. Ἡμεῖς ἐπεσημάναμεν τότε τὸν κίνδυνον. Ἠγωνίσθη ἡ Ἀντιπολίτευσις νὰ ματαιώσῃ τὴν ψήφισίν του καὶ ὑπεστηρίξαμεν ὅτι ἡ ψήφισίς του θὰ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐξάρθρωσιν τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Σήμερον, μετὰ τόσα ἔτη, ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου, γνωρίζομεν πόσον εἴχομεν δίκαιον εἰς τὰς ἐπικρίσεις μας ἐκείνας καὶ πόσον ἀκόμη ὑποφέρει ἡ δημοσιοϋπαλληλικὴ τάξις καὶ ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ν. 2500. Καὶ αὐτὸς ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἀντιληφθεὶς τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα τοῦ νόμου, διὰ δηλώσεών του, ὑπεσχέθη προεκλογικῶς, ὅτι θὰ τὸν καταργήσῃ. Παρῆλθεν ὁλόκληρος διετία καὶ αἱ δυσμενεῖς συνέπειαι τοῦ νόμου ἐκείνου ἐξακολουθοῦν νὰ βαρύνουν ἀκόμη τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμὸν καὶ τὴν κρατικὴν μηχανήν. Γνωρίζετε ὅτι ἐξεδόθησαν πολλαὶ ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, αἱ ὁποῖαι ἠκύρωσαν ἀποφάσεις τῶν διαφόρων Συμβουλίων καὶ Β. Διατάγματα, τὰ ὁποῖα ἐξεδόθησαν εἰς ἐκτέλεσιν τοῦ νόμου 2500. Ἀποτέλεσμα, νέαι ἐπιβαρύνσεις τοῦ Προϋπολογισμοῦ, διότι ἐπανήρχοντο εἰς τὴν ὑπηρεσίαν ἀπομακρυνθέντες ὑπάλληλοι, τὰς θέσεις τῶν ὁποίων εἶχον ἐν τῷ μεταξὺ καταλάβει ἄλλοι προαχθέντες ὑπάλληλοι. Μία πλήρης ἀναρχία ὑπῆρξε τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου ἐκείνου, τὸν ὁποῖον, ὅπως εἶπον, ἀπεδοκίμασε καὶ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις. Δὲν εἶχεν, ὅμως, τὴν δύναμιν ἡ Κυβέρνησις νὰ φέρῃ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον νὰ ἀποκαθιστᾷ τὰς ἀδικίας τοῦ ν. 2500. Ἡμεῖς ἐψηφίσαμεν τὸν Ὑπαλληλικὸν Κώδικα, διότι ἐπιστεύσαμεν ὅτι δι’ αὐτοῦ ἐτίθετο ἓν θεμέλιον διὰ τὴν καλὴν λειτουργίαν τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Ἡ καθιέρωσις τοῦ ὁρίου ἡλικίας τῶν 65, ὁμοίως ἐνίσχυε τὸ θεμέλιον τοῦτο. Ὑπάρχουν ἐπιχειρήματα, βέβαια, ὑπὲρ τῆς ἐλαττώσεως τοῦ ὁρίου ἡλικίας, ἀλλὰ περισσότερα ὑπὲρ τῆς διατηρήσεως αὐτοῦ εἰς τὸ 65ον ἔτος. Ἡ ἄποψίς μας εἶναι ὅτι πρέπει νὰ παραμείνῃ τὸ 65ον. Δὲν εἶναι βάσιμον τὸ ἐπιχείρημα τῶν ὑποστηριζόντων τὴν ἀντίθετον γνώμην ὅτι διὰ τῆς ταχυτέρας ἀνόδου τῶν νεωτέρων ὑπαλλήλων ἐξυγιαίνονται αἱ δημόσιαι ὑπηρεσίαι, διότι εἶναι γνωστόν, ὅτι δὰ τοῦ μέτρου αὐτοῦ ἐπέρχεται ἔξοδος καὶ ἱκανῶν ὑπαλλήλων ἀπὸ τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας. Προξενεῖ δηλαδὴ μίαν βλάβην, εἰς τὴν κρατικὴν μηχανήν, τὴν ὁποίαν δὲν δυνάμεθα νὰ ἀποκαταστήσωμεν. Μὲ τὴν μείωσιν τοῦ ὁρίου ἡλικίας, ἀπομακρύνονται, ἀνεξαρτήτως τῆς ἱκανότητός των, οἱ ὑπάλληλοι, ἐνῷ διὰ τοῦ συστήματος τῆς ἐπιλογῆς τῶν ὑπαλλήλων ὑπὸ Ὑπηρεσιακῶν Συμβουλίων, ὑπάρχει τρόπος ταχυτέρας ἀνόδου τῶν ἱκανῶν κατωτέρων ὑπαλλήλων καὶ ἀπομακρύνσεως τῶν ἀνικάνων. Ἀλλὰ ἡ διάταξις περὶ μειώσεως τοῦ ὁρίου ἡλικίας, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀντισυνταγματικὴ καὶ ἀνέντιμος, διότι μεταβάλλει αὐθαιρέτως τὰς προϋποθέσεις ὑπὸ τὰς ὁποίας εἰσέρχεται εἰς τὴν δημοσίαν ὑπηρεσίαν ὁ ὑπάλληλος. Ὁ νόμος 2500, ὁ ὁποῖος ἐμείωσε τὸ ὅριον ἡλικίας, ἀπέδειξε διὰ τῆς ἐφαρμογῆς του πόσον ὀρθαὶ εἶναι αἱ ἀντιλήψεις αὐταί. Διότι, ὄχι μόνον, ὡς γνωστόν, δὲν ἐπῆλθε βελτίωσις τῆς κρατικῆς μηχανῆς, ἀλλὰ χειροτέρευσις τῆς λειτουργίας της, συντελοῦσα εἰς τὸ νὰ ταλαιπωρῆται ὁ πολίτης εἰς τὴν διεκπεραίωσιν τῶν ὑποθέσεών του περισσότερον σήμερον ἀπὸ τὴν προηγουμένην τῆς ἐφαρμογῆς του περίοδον. Διακηρύσσομεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ δεχθῇ τὴν πρότασίν μας καὶ νὰ ἐπανέλθῃ τὸ ὅριον ἡλικίας, τὸ ὁποῖον εἶχε καθιερωθῆ διὰ τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικος. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν ἰδικῶν μας, ἐτέθη μία ὀρθὴ βάσις τοῦ συνταξιοδοτικοῦ θέματος. Ὑπῆρξεν ἕνα τόλμημα, τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νὰ προεκάλεσεν ὡρισμένας ἀδικίας, ἀλλὰ πρόθεσις τῆς Κυβερνήσεώς μας ἦτο νὰ θέσῃ τὸ θέμα ἐπὶ μιᾶς ὀρθολογισμένης βάσεως. Ὅταν εἶναι γνωστὸν ὅτι ὑπὸ δυσχερεῖς συνθήκας διεθέσαμεν 150 δισεκατομμύρια δρχ. τῆς ἐποχῆς ἐκείνης δι’ αὐξήσεις συντάξεων τῶν συνταξιούχων, μὲ τὴν προοπτικὴν ἐν συνεχείᾳ νὰ διετίθεντο καὶ ἄλλαι πιστώσεις δὲν δύνασθε νὰ ἀρνηθῆτε ὅτι δὲν προέβημεν εἰς μίαν καλὴν ἀρχὴν καὶ νὰ μᾶς κατηγορήσητε ὅτι δὲν διεθέσαμεν ὅλα τὰ κονδύλια τὰ ἀπαιτούμενα διὰ τὴν ἱκανοποίησιν ὅλων τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων. Ἀντιθέτως, αἱ διάδοχοι Κυβερνήσεις οὐδὲν ἔπραξαν ἄξιον λόγου. Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις διέθεσε 40 ἑκατομμύρια διὰ τὴν μερικὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων. Ἐὰν τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον προέβλεπε τὴν διάθεσιν κατ’ ἔτος ἰδίου ποσοῦ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν καὶ τῶν ὑπολοίπων ἐκκρεμῶν αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων, δὲν θὰ εἴχομεν ἀντίρρησιν νὰ τὴν χειροκροτήσωμεν, διότι θὰ ἐπραγματοποιεῖτο ἡ ἱκανοποίησις ἐντὸς ὡρισμένου χρονικοῦ διαστήματος. Ἀλλὰ βλέπομεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει τοιαύτην διάθεσιν. Σήμερον, ἔχομεν ἄνοδον τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἔχομεν ἐπίσης πραγματικὴν αὔξησιν τῶν ἐσόδων τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἡ ὁποία δὲν προεβλέπετο ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ εἶναι μὲν ὀρθὴ ἡ ἄποψις τῆς Κυβερνήσεως νὰ διαθέτῃ τὰ περισσεύματα ταῦτα διὰ τὰς ἐπενδύσεις, ἀλλὰ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ διατεθῇ καὶ ἕνα μέρος αὐτῶν διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων, διότι ἐπένδυσιν ὠφέλιμον ἀποτελεῖ διὰ τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν τὸ νὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ Προϋπολογισμὸς διὰ νὰ μὴ ἐξαθλιωθῇ μία μεγάλη κοινωνικὴ τάξις. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ συνταξιοδοτικὸν καὶ ὑπαλληλικὸν θέμα εἶναι συμπαθὲς εἰς ὅλους καὶ εἰς ὅλας τὰς πτέρυγας τῆς Βουλῆς καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ κομματικὰ κριτήρια. Πρέπει ὅλοι νὰ συμβάλωμεν νὰ πεισθῇ ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν καλυτέραν λύσιν του. Δὲν ἀμφιβάλλω ὅτι καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ ἐπιθυμῇ προσωπικῶς νὰ δώσῃ τὴν καλυτέραν λύσιν εἰς τὸ θέμα, ἀλλὰ δὲν ἔχει τὴν δύναμιν. Συμβαίνει καὶ ἐδῶ ὅ,τι εἰς ὅλα τὰ μεγάλα θέματα ποὺ ἡ Κυβέρνησις παρὰ τὰς καλὰς προσωπικὰς διαθέσεις τῶν μελῶν της, ἐπιδεικνύει ἀτολμίαν εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἐνδεδειγμένων ἀποφάσεων. Ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν πράγματι ἐπιθυμῇ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰ ζητήματα τῶν συνταξιούχων, πρὸς τοὺς ὁποίους τὸ Κράτος μέχρι σήμερον ἐφέρθη κατὰ τρόπον ἄδικον καὶ ἄστοργον; πρέπει νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν διστακτικότητα καὶ νὰ προβῇ εἰς θαρραλέας ἀποφάσεις. Πιστεύομεν ὅτι δύναται χωρὶς κίνδυνον κλονισμοῦ τοῦ ἰσοζυγίου τοῦ Προϋπολογισμοῦ καὶ ἀναστολῆς τοῦ προγράμματος τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων νὰ διαθέτῃ τὰς ἀναγκαίας πιστώσεις, κλιμακωτῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος. Ἐπίσης ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπαναφέρῃ τὴν περὶ ὁρίου ἡλικίας διάταξιν τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικος. Ἄς τολμήσῃ, ἔστω καὶ τὴν δωδεκάτην ὥραν, νὰ προβῇ εἰς τὴν ὀρθὴν λύσιν ἑνὸς σοβαροῦ θέματος. (Χειροκροτήματα).

§161ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Τριανταφυλλίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§162Α. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι θὰ πρέπει νὰ διακόψωμεν, διότι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ὁμιλήσω ἐνώπιον κενῶν ἑδωλίων.

§163Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον λύομεν καθημερινῶς τὴν συνεδρίασιν. Θὰ ἔλθῃ στιγμή, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ μᾶς διαλύσουν διὰ παντός.

§164ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§165ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§166ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ. μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10 μ. μ.)