1957.12.18

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 42α

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 Δεκεμβρίου 1957

ΠΡΟΕΔΡΙΑ κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Ἀνδρεάδης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ἀνακοινῶ εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς καταθέτει α) «συμπληρωματικὸν προϋπολογισμὸν τῆς Βουλῆς χρήσεως 1957 καὶ β) συμπληρωματικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τῆς Βουλῆς χρήσεως 1958». Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Δ. Παπαδημητρίου, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§4Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Παπασπύρου, Δ. Κωστῆς, Γ. Μπουρδάρας, Κ. Χριστόπουλος, Γ. Τρουλλινός, Θ. Πετραλιᾶς, Μ. Γαληνός, Μ. Σκουλᾶς, Α. Μπαρότσης, Σ. Χούτας, Α. Αὐγερινός, Π. Τζαννετάκης, Δ. Κρόκος, Μ. Πίσπας, Γ. Ταρμπάζης, Ι. Σεργάκης, Μ. Στεφανίδης, Γ. Τσαντίρης, Γ. Καραγκιόζης, Σ. Γουδελῆς, Π. Πολυχρονίδης, Ι. Παπαηλιάκης, Α. Ἀνωγειανάκης καὶ Ι. Γωνιάδης, καταθέτουσι, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 35, τοῦ Συντάγματος, πρότασιν νόμου, «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3777) 1957 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τῆς νομοθεσίας περὶ τῶν προσόδων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων καὶ τοῦ Δημοτικοῦ καὶ Κοινοτικοῦ Κώδικος». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Παπασπύρου, Δ. Κωστῆς, Ε. Ἀρβανιτάκης, Γ. Μπακατσέλος, Ι. Παπαηλιάκης, Π. Ξενοδοχειάρης, Ι. Τούμπας, Α. Τριανταφυλλίδης, Γ. Τρουλλινός, Κ. Μητσοτάκης, Γ. Μπουρδάρας, Θ. Πετραλιᾶς, Λ. Σπαῆς, Μ. Στεφανίδης, Χ. Παπασταύρου, Μ. Σκουλᾶς, καὶ Κ. Χριστόπουλος, καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ καταργήσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. Δ. 3784) 1957 «περὶ καταργήσεως τοῦ Ὑδραυλικοῦ Ταμείου Βοιωτικοῦ Κηφισοῦ, ὑπαγωγῆς τῶν ἔργων Βοιωτικοῦ Κηφισοῦ εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Κωπαΐδος καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Σκορδίλης, Τ. Γεωργίου, Ε. Μπακλατζῆς, Β. Φιλοσοφόπουλος, Ε. Κοθρῆς, Δ. Παπασπύρου, Κ. Καλκάνης, Χ. Παπασταύρου, Ι. Σεργάκης, Ε. Σαββόπουλος, Μ. Σκουλᾶς, Κ. Ταλιαδούρης, Π. Πολυχρονίδης, Ν. Κρασαδάκης, Π. Ντεντιδάκης, Γ. Μπουρδάρας, Ε. Ἀρβανιτάκης, Γ. Ἀνδριανόπουλος, καὶ Ε. Πέτσος, καταθέτουσι, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, πρότασιν νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 21 τοῦ Ν. Δ. 3790)1957 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Κώδικος περὶ Δικηγόρων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Ἀθανασάκος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἀναγνώρισιν γάμων τινῶν τῶν στρατιωτικῶν ἐν γένει». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Ἰωάννου καὶ Α. Τριανταφυλλίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἀναγνώρισιν γάμων τινῶν τῶν στρατιωτικῶν ἐν γένει». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Τζαννετάκης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων 1) «περὶ προσωρινῆς διοικήσεως τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους καὶ τῶν εἰδικῶν Ταμείων καὶ εἰδικῶν ὑπηρεσιῶν κατὰ τὸ οἰκον. ἔτος 1958» καὶ 2) «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων σχετιζομένων πρὸς τὰ μονοπωλιακὰ εἴδη καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Πετρόπουλος, Σ. Τσιαπάρας, Β. Φιλοσόπουλος, καὶ Α. Γιαννόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων περὶ εἰσπράξεως δημοσίων ἐσόδων καὶ θεσπίσεως ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Ἰντζές, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ σχεδίων τῶν πόλεων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Λαντζούνης, Δ. Ἰωάννου, Γ. Κακαγιάννης, Κ. Φρόντζος, Δ. Βακάλης, Κ. Παπαδόπουλος καὶ Σ. Εὐστρατιάδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν κειμένων διατάξεων περὶ Ταμείου Συντάξεων Μηχανικῶν καὶ Ἐργοληπτῶν Δημοσίων Ἔργων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Χ. Ψαρρὸς καὶ Γ. Μπουρδάρας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768)57 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Βουδούρης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ ν. 2348) 1953 «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ καταργήσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἐπεξεργασίαν τῶν φύλλων τοῦ καπνοῦ καὶ συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Καπνεργατῶν μετὰ τοῦ Ι.Κ.Α.», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως». Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Τσιαπάρας, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Λαγκαδᾶ, ζητούσης ἀπαλλαγὴν τῶν μελῶν της ἐκ τῆς παρὰ τοῦ Βιοτεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου Θεσσαλονίκης ὑποβληθείσης ὑποχρεωτικῆς ἐγγραφῆς καὶ ἐτησίας συνδρομῆς, εἰς τοὺς ἐπαγγελματοβιοτέχνας Λαγκαδᾶ. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Τσιαπάρας, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἀνωτάτης Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων, ζητούσης τὴν καθ’ ὑπέρβασιν εἰσαγωγὴν εἰς τὰς Παιδαγωγικὰς Ἀκαδημίας, τῶν τέκνων τῶν ἀπόρων πολυτέκνων, ὡς τοῦτο ἔγινε διὰ τὰ τέκνα τῶν ἐκπαιδευτικῶν. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει ἀναφορὰν γεωργοκτηματιῶν, κατοίκων χωρίων περιοχῆς Δύστου Εὐβοίας, διαμαρτυρομένων διὰ γενόμενον ἄδικον ἀναδασμὸν τῶν πέριξ κτημάτων καὶ ζητούντων ἀκύρωσίν του, πρὸς ἀπονομὴν δικαιοσύνης. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Τσιαπάρας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Συνοικισμῶν «Κολοκοτρώνη–Ρήγα Φεραίου», Θεσσαλονίκης, ζητοῦντος συμπλήρωσιν τοῦ Τεχνικοῦ Προσωπικοῦ τῆς Ε.Δ.Α.Π., διὰ τὴν ταχεῖαν ἔκδοσιν παραχωρητηρίων εἰς τοὺς κατόχους κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ἔξαρχος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Πολιτικῶν Συνταξιούχων Τρικάλων, ζητοῦντος χορήγησιν εἰς τοὺς συνταξιούχους τοῦ Δημοσίου δώρου ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς, ἴσου πρὸς τὸ ποσὸν τῆς μηνιαίας συντάξεών των κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γεωργικοῦ Πιστωτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Δικέλλης–Ἀλεξανδρουπόλεως «Ἡ Ἀνατολὴ» διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μὴ χορήγησιν δανείων παρὰ τῆς Α.Τ.Ε., εἰς τὰ μέλη του καὶ ζητοῦντος χορήγησιν τοιούτων. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Τσιαπάρας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἀναπήρων καὶ Συνταξιούχων Ι.Κ. Α. Θεσσαλονίκης, ζητοῦντος ὅπως κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ἀστικῆς συγκοινωνίας Θεσσαλονίκης» ὑποστηριχθοῦν τὰ αἰτήματα τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως περὶ συγχρονισμένης συγκοινωνίας, εὐθηνοῦ εἰσιτηρίου κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ὁμοσπονδίας Συλλόγων Νοσηλευτικῶν Ἱδρυμάτων Ἑλλάδος, ζητούσης χορήγησιν εἰς τὰ μέλη της ἐπιδόματος ὑπερωριακῆς ἐργασίας, ὡς τοῦτο γίνεται διὰ τοὺς ὑπαλλήλους τῶν λοιπῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν γονέων καὶ κηδεμόνων ὑποψηφίων σπουδαστῶν Παιδαγωγικῶν Ἀκαδημιῶν, ζητούντων αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν εἰσακτέων εἰς τὰς Παιδαγωγικὰς Ἀκαδημίας κατὰ 5–10 καὶ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν ἐπιλαχόντων τέκνων των. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων Ι.Κ.Α. Εὐβοίας, διεκτραγωδούσης τὴν οἰκονομικὴν κατάστασίν των καὶ ζητούσης αὔξησιν τῶν συντάξεών των. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Γωνιάδης, διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ αὔξησιν τοῦ ποσοστοῦ καλλιεργητικῶν δανείων καὶ μὴ συμψηφισμὸν τῶν χορηγηθέντων δανείων, σπόρων, καθ’ ὅτι τὸ ἤδη χορηγούμενον παρὰ τῆς Α.Τ.Ε. ποσοστὸν 20–25 δραχμῶν, κατὰ στρέμμα, εἶναι ἀνεπαρκές. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Τερψιθέας–Ναυπακτίας, ζητοῦντος προαγωγὴν τοῦ ἐκεῖ λειτουργοῦντος Κοινοτικοῦ Ταχυδρομικοῦ Γραφείου εἰς Ταχυδρομικὸν Γραφεῖον Γʹ τάξεως. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Ἰντζές, καταθέτει ἀναφορὰν φοιτητῶν θυμάτων πολέμου, ζητούντων ἀπαλλαγήν των ἀπὸ τῶν τελῶν ἐγγραφῆς εἰς τὰς Ἀνωτάτας Σχολάς. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων τῶν κ. κ. βουλευτῶν. I) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Β. Θανασέκου, Ἐμμ. Πρωϊμάκη καὶ Α. Μπριλλάκη. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν ἀπὸ 11.11.1957 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Β. Θανασέκου, Ἐμμ. Πρωϊμάκη καὶ Α. Μπριλλάκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα ἐν σχέσει πρὸς τὴν αἰτουμένην ναυτολόγησιν ἐπὶ ἐμπορικῶν πλοίων τῶν ἀποφοίτων τῶν Σχολῶν Μηχανικῶν Βιομηχανίας. Ἡ ἀνάγκη δημιουργίας ἱκανῶν ναυτομηχανικῶν πρὸς ἐπάνδρωσιν τῶν Ἑλληνικῶν ἐμπορικῶν πλοίων καὶ πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν ἀπαιτήσεων τῆς συγχρόνου ἐμπορικῆς ναυτιλίας, ἤγαγεν ἐν ἔτει 1951 εἰς τὴν ἵδρυσιν ἰδίων Σχολῶν Μηχανικῶν Ε. Ν. Πρὸς ἀνύψωσιν τῆς στάθμης τῆς ἐπιστημονικῆς καὶ τεχνικῆς καταρτίσεως τῶν στελεχῶν μηχανῆς τοῦ ἐμπορικοῦ ναυτικοῦ, προεβλέφθη ὅπως οἱ εἰς τὰς Σχολὰς ταύτας εἰσαγόμενοι, κατέχουν ἐνδεικτικὸν Εʹ τάξεως Γυμνασίου ἀντὶ τοῦ ἀπολυτηρίου τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Ἡ ἀνύψωσις αὕτη, ἥτις ἐπέτρεψε τὸν καθορισμὸν προγράμματος καὶ διδακτέας ὕλης, πολὺ ὑψηλοτέρου ἐπιπέδου προσαρμοζομένου πρὸς τὰς εἰδικὰς ἀνάγκας τῶν ἐπὶ πλοίων μελλόντων νὰ ὑπηρετήσωσι μηχανικῶν, ἡ ἐκ τοῦ σύνεγγυς ἐποπτεία καὶ παρακολούθησις τῶν Σχολῶν ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Υ.Ε.Ν. καὶ ἐν γένει κατὰ τοὺς καταρτισθέντας εἰδικοὺς Κανονισμοὺς λειτουργίας αὐτῶν, ἐπέτρεψαν τὴν καλλιέργειαν τῶν καταλλήλων ὅρων ἰδιὰ τὴν κατὰ τὰς ἀνάγκας τῆς Ναυτιλίας (ποιοτικὰς καὶ ποσοτικὰς) δημιουργίαν ἀξιωματικῶν τῶν ἐμπορικῶν πλοίων. Φυσικά, προϋπόθεσις τῆς ἱδρύσεως τῶν ἀνωτέρω Σχολῶν ἦτο ἡ ἐπιφύλαξις τῆς σταδιοδρομίας ἐν τῷ Ἐμπορικῷ Ναυτικῷ μόνον τῶν ἀποφοίτων τῶν Σχολῶν τούτων λόγῳ ἀκριβῶς τῆς εἰδικῆς τούτων ἐκπαιδεύσεως. Ὅθεν ἡ αἰτουμένη εἴσοδος ἐν τῷ Ἐμπορικῷ Ναυτικῷ καὶ τῶν ἀποφοίτων τῶν Τεχνικῶν Σχολῶν Βιομηχανίας, ἐπὶ ἄλλων βάσεων καὶ πρὸς κάλυψιν ἄλλων ἀναγκῶν, λειτουργουσῶν, ἄνευ δὲ τῆς εἰδικῆς διὰ τὴν ναυτιλίαν προπαιδεύσεως, θὰ ἀνέτρεπον τὴν βάσιν ἐφ’ ἧς ἐστηρίχθη ἡ ἵδρυσις καὶ ἡ λειτουργία τῶν Σχολῶν Μηχανικῶν Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ ἐπὶ ἀναμφισβητήτῳ ζημίᾳ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἡλ. Σκυλλάκου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 494 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἡλ. Σκυλλάκου, ἀφορῶσα τὸ ἐν ἐπικεφαλίδι θέμα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1957 γενομένη χρηματοδότησις ἀφεώρα τὴν συμπλήρωσιν πιστώσεως διὰ παλαιότερον ἐκτελεσθείσας ἐργασίας. Περαιτέρω οἱ ἀριθμοὶ τῆς ἐν λόγῳ ἐρωτήσεως δὲν εἶναι ἀκριβεῖς, καθ’ ὅσον τὸ κόστος τῆς κατασκευασθησομένης σήραγγος ἀνέρχεται εἰς 5.000.000, ἔναντι τῶν ἀναφερομένων 3.000.000 διὰ τὴν δαπάνην τοῦ συνόλου τῶν ἔργων. Ὡς πρὸς τὴν δυνατότητα χρηματοδοτήσεως τοῦ ἔργου τούτου, αὕτη θὰ ἐξετασθῇ κατὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ προγράμματος 1958, ἐν συγκρίσει δὲ πρὸς τὰ λοιπὰ προτεινόμενα ἔργα θὰ καθορισθῇ ἡ προτεραιότης τῆς ἐκτελέσεως αὐτοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΧΕΛΜΗΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Π. Γαρουφαλιᾶ καὶ Τ. Γεωργίου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τῶν ὑπ’ ἀριθ. 11548 τῆς 20ῆς Νοεμβρίου 1957 καὶ 11624 τῆς 21ης Νοεμβρίου 1957 ὑμετέρων ἐγγράφων, σχετικῶς μὲ τὰς κατατεθείσας ἐρωτήσεις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Π. Γαρουφαλιᾶ καὶ Τ. Γεωργίου, περὶ λήψεως νομοθετικοῦ μέτρου παρατάσεως τῶν προθεσμιῶν διὰ τὴν ἄσκησιν δικαιώματος συντάξεως ἐκ μέρους τῶν κατὰ τοὺς παλαιοὺς καὶ τὸν νέον πόλεμον παθόντας, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι δὲν κρίνεται σκόπιμος οὐδὲ δικαιολογημένη ἡ λῆψις τοιούτου νομοθετικοῦ μέτρου, δοθέντος ὅτι αἱ σχετικαὶ προθεσμίαι παρετάθησαν κατ’ ἐπανάληψιν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ τελευταίως διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3055 τοῦ 1954 Ν. Διατάγματος μέχρι τῆς 30ῆς Ἰουνίου 1955. Ἡ τελευταία αὕτη διὰ τοῦ Ν. Δ. 3055)54 παράτασις προθεσμίας, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐχορηγήθη ὅλως ἐπιεικῶς πρὸς τὸν σκοπὸν ὅπως ἐξουδετερωθοῦν τὰ παράπονα τῶν ἀμελησάντων νὰ ζητήσουν ἐμπροθέσμως τὸ τυχὸν δικαίωμά των, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐκοινοποιήθη εὐρύτατα διὰ τοῦ Τύπου καὶ τῶν Δημοσίων, Κοινοτικῶν καὶ Ἀστυνομικῶν Ἀρχῶν, εἰς τρόπον ὥστε οἱ μὴ ἐπωφεληθέντες τῆς προθεσμίας ταύτης νὰ μὴ δύνανται δεδικαιολογημένως νὰ ἰσχυρίζωνται ἄγνοιαν τῶν διατάξεων περὶ παρατάσεως τῶν προθεσμιῶν αὐτῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

IV) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Χριστοπούλου. Ἀπαντῶντες ἐπὶ τῆς ὑπὸ ἡμερομηνίαν 8 Νοεμβρίου ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κωνστ. Χριστοπούλου, διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθμὸν 11252)194 τῆς 15ης Νοεμβρίου ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι διὰ καταρτισθέντος νομοσχεδίου ρυθμίζεται τὸ θέμα τῶν νέων σταφιδοφυτειῶν κατ’ ἐξαίρεσιν τῶν διατάξεων τοῦ νομοθετικοῦ Διατάγματος 3541)1956. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

Υ) Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Γεωργίου. Ἔχομεν τὴν τιμήν, ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 11625) 9628 ἐ. ἔ. ὑμέτερον ἔγγραφον καὶ τὴν διὰ τούτου διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Τ. Γεωργίου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ πρωτοβουλία ἐπὶ τοῦ περὶ οὗ πρόκειται θέματος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναληφθῇ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου τῆς Δικαιοσύνης, δεδομένου ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι ἁρμόδιον. Πάντως τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν δὲν διεβίβασε πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο σχέδιον νόμου ρυθμίζον τὸ θέμα, ἵνα ἐκφέρωμεν τὴν ἐπ’ αὐτοῦ ἡμετέραν γνώμην. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΥΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8700) 57 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐν ἀντιγράφῳ ἡ ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Καρατζένη, κατατεθεῖσα καὶ καταχωρηθεῖσα παρ’ ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 79 ἐρώτησις, νὰ ἀνακοινώσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Ἡ ἐπέκτασις τοῦ ἐθνικοῦ δικτύου πρὸς ἠλεκτροδότησιν τῶν διαφόρων περιοχῶν ὁλοκλήρου τῆς χώρας, μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβάνονται καὶ αἱ περιοχαὶ τῆς Ἠπείρου, ἀντιμετωπίζεται ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η. ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ καταρτισθέντος, βάσει τῶν οἰκονομικῶν δεδομένων μακροχρονίου προγράμματος ἐξηλεκτρισμοῦ τῆς χώρας. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ ἐκ μέρους τῆς Δ.Ε.Η. ταυτόχρονος ἠλεκτροδότησις ὁλοκλήρου τῆς χώρας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ, λόγῳ οἰκονομικῶν ἀναγκῶν ἀλλὰ καὶ τεχνικῶν λόγων, καὶ οὕτω κατ’ ἀνάγκην θὰ κλιμακωθῇ αὕτη εἰς περίοδον ἐτῶν καὶ δὴ περίοδον ἐτῶν ἀρκούντως μακράν. 2) Αἱ Κοινότητες τῆς περιφερείας Ἠπείρου, Βίγλα, Δροσοπηγή, Κωστακιοί, Ἀνέζα, Καμπή, Παντάνασσα, Στρούνιον καὶ Νῆσος Ἰωαννίνων, αἵτινες ἀπεδέχθησαν ὅπως συμμετάσχωσιν εἰς τὰς δαπάνας ἐπεκτάσεως πρὸς ἠλεκτροδότησίν των, περιλαμβάνονται μεταξὺ τῶν Κοινοτήτων, αἵτινες θέλουσιν ἐξυπηρετηθῇ ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η. εἰς τὸ ἐγγὺς μέλλον, βάσει τοῦ ὡς ἄνω προγράμματος. Εἰδικώτερον ἡ Κοινότης Βίγλα συνεδέθη μετὰ τοῦ ἐθνικοῦ δικτύου τὸν παρελθόντα Μάϊον, τὸ δὲ δίκτυον ἠλεκτροδοτήσεως τῆς Κοινότητος Κωστακίων εὑρίσκεται ὑπὸ κατασκευήν. Ἐπίσης αἱ Κοινότητες Ἀνέζα, Καμπὴ καὶ Δροσοπηγή, ἐκλήθησαν διὰ τὴν ὑπογραφὴν τῶν σχετικῶν συμβάσεων, αἱ δὲ μελέται ἠλεκτροδοτήσεως τῶν Κοινοτήτων Παντανάσσης, Νήσου Ἰωαννίνων καὶ Στρουνίου προβλέπεται ὅτι θὰ πραγματοποιηθῶσιν ἐντὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους καὶ ἐν συνεχείᾳ θέλουσι κληθῇ αὗται διὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς σχετικῆς συμβάσεως ἠλεκτροδοτήσεώς των. 3) Ἡ Δ.Ε.Η. βάσει τοῦ καταρτισθέντος μακροχρονίου οἰκονομικοῦ της προγράμματος προχωρεῖ εἰς τὴν ἠλεκτροδότησιν νέων πόλεων καὶ χωρίων, ὡς καὶ εἰς τὴν ἐξαγορὰν τῶν τοπικῶν Ἠλεκτρικῶν Ἑταιριῶν. Ἤδη τὰ ὑπὸ τῆς Δ. Ε.Η. ἠλεκτροδοτούμενα χωρία εἰς ἅπασαν τὴν Ἑλλάδα ὑπερβαίνουσι τὰ 450. 4) Ὡς πρὸς τὴν ἀξιοποίησιν τῶν ἐγκαταστάσεων τοῦ Ὑδροηλεκτρικοῦ Σταθμοῦ Λούρου ἡ Δ.Ε.Η. ἔχει μελετήσει ἀπὸ πολλοῦ χρόνου τὴν δυνατότητα συνδέσεως τοῦ σταθμοῦ μὲ τὸ ἐθνικὸν δίκτυον, ἀνεξαρτήτως τῆς ἀξιοποιήσεως ἥτις γίνεται διὰ τῆς ἐξαγορᾶς τῶν Ἠλεκτρικῶν Ἑταιριῶν Ἠπείρου καὶ τῆς τροφοδοτήσεως αὐτῶν ἀπὸ τὸν Ὑδροηλεκτρικὸν Σταθμὸν Λούρου. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ οἰκονομικὴ ἀπόδοσις τῆς τοιαύτης συνδέσεως, ἡ ὁποία θὰ ἀπαιτήσῃ σημαντικὴν δαπάνην, εἶναι ἐκείνη ἥτις θὰ καθώριζε τελικῶς τὸν χρόνον τῆς πραγματοποιήσεώς της. Ἤδη ἔχει προβλεφθῆ ὅπως κατὰ τὸ ἔτος 1958 ἀρχίσουν αἱ σχετικαὶ ἐργασίαι. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Λαντζούνη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7718) 57 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐν ἀντιγράφῳ ἡ ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Λαντζούνη, κατατεθεῖσα καὶ καταχωρηθεῖσα παρ’ ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 39 ἐρώτησις, νὰ ἀνακοινώσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Ἡ ἐπέκτασις τοῦ ἐθνικοῦ δικτύου εἰς τὰς περιοχὰς τῶν Κοινοτήτων Μελιγαλᾶ, Διαβολιτσίου, Κάτω Μελπείας καὶ Βαλύρας τῆς Ἐπαρχίας Μεσσήνης, ἀντιμετωπίζεται ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η. ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ γενικωτέρου προγράμματος ἐξηλεκτρισμοῦ τῆς Χώρας ἐκ τοῦ ὁποίου καὶ θέλει ἐξαρτηθῆ ὁ χρόνος ἠλεκτροδοτήσεώς των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Στ. Τσιαπάρα. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7145) 5.6.57 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐν ἀντιγράφῳ ἡ ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Στ. Τσιαπάρα, κατατεθεῖσα καὶ καταχωρηθεῖσα παρ’ ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 3 ἐρώτησις ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἠλεκτροδότησιν τῆς Κοινότητος Ἀδένδρου, Νομοῦ Θεσσαλονίκης, νὰ ἀνακοινώσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Τὸ θέμα τῆς ἠλεκτροδοτήσεως τῆς ὡς ἄνω Κοινότητος ἐμπίπτει εἰς τὰ πλαίσια τοῦ γενικωτέρου προγράμματος ἐξηλεκτρισμοῦ τῆς Χώρας. Ἐπειδή, ὅμως, ἐκ τῆς συνταχθείσης σχετικῆς μελέτης ἠλεκτροδοτήσεως προκύπτει δυσανάλογος δαπάνη ἐπεκτάσεως δικτύων διανομῆς ἐν σχέσει πρὸς τὰ τῆς Κοινότητος προβλεπόμενα ἔσοδα, ἡ ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η. ἠλεκτροδότησις τῆς εἰρημένης Κοινότητος, βάσει τοῦ ὡς ἄνω προγράμματος, δὲν εἶναι ἐφικτὴ τοὐλάχιστον εἰς τὸ ἐγγὺς μέλλον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

VII) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Δ. Βρανοπούλου, Γ. Αὐγεροπούλου, Γ. Σπηλιοπούλου, Β. Θανασέκου κ.λ.π. Εἰς ἀπάντησιν τῶν ὑπ’ ἀριθ. 12212) 3270, 11508) 3206, 12120 ἐ. ἔ. ἐγγράφων ὑμῶν, δι’ ὧν διεβιβάσθησαν ἡμῖν αἱ κατατεθεῖσαι εἰς τὴν Βουλὴν ὑπὸ τῶν βουλευτῶν κ. κ. Δ. Βραγοπούλου, Γ. Αὐγεροπούλου, Γ. Σπηλιοπούλου καὶ Β. Θανασέκου ἀναφοραὶ τῆς Διδασκαλικῆς Ὁμοσπονδίας Ἑλλάδος, ὡς καὶ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 534) 57 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Μπακατσέλου, Ι. Παπαηλιάκη κ.λ.π., σχετικῶς μὲ τὴν ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων τοῦ κλάδου τῶν δημοδιδασκάλων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Οἱ λόγοι δι’ οὓς δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ἱκανοποίησις τῶν διατυπωθέντων παρὰ τοῦ Διδασκαλικοῦ κλάδου αἰτημάτων τῆς βελτιώσεως τῆς οἰκονομικῆς θέσεώς των καὶ τῆς αὐξήσεως τῶν ἐπὶ βαθμῷ Διευθυντοῦ Βʹ θέσεων συνίσταται εἰς τὴν ἀδυναμίαν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὅπως ἀντιμετωπίσῃ ἐπὶ τοῦ παρόντος τὰς ἀπαιτουμένας δαπάνας διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τούτων, χωρὶς νὰ ἐπέλθωσιν ἀνωμαλίαι εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ ἐν τῇ ἐκτελέσει προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως καὶ διαταραχαὶ εἰς τὴν καθόλου οἰκονομικὴν σταθεροποίησιν ἐν τῇ χώρᾳ. Ἡ Κυβέρνησις μελετᾷ πάντως τὸ ζήτημα μετὰ τῆς προσηκούσης προσοχῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

VIII) Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Στεφανίδη. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12536) 5.12.57 ὑμετέρου ἐγγράφου, καὶ εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 612) 2.12.57 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μιχ. Στεφανίδη, σχετικῶς μὲ τὴν ἀνάγκην τηλεφωνικῆς συνδέσεως τοῦ ἀγροτικοῦ συνοικισμοῦ Καλικρὶ Λουτρὸ Σκύρου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Κατὰ τὴν πρώτην φάσιν τῆς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ Κοινοτικοῦ τηλεφωνικοῦ δικτύου ἐπεδιώχθη ἡ ἀποκατάστασις τῶν ὑφισταμένων προπολεμικῶς κοινοτικῶν τηλεφωνείων τῶν ὁποίων αἱ συνδέσεις εἶχον καταστραφῆ κατὰ τὴν κατοχὴν ἢ τὴν μετέπειτα περίοδον. Ἐπειδὴ τὸ ἔργον τοῦτο ἦτο ἀρκετὰ εὐρὺ λόγω τῶν τεραστίων καταστροφῶν τὰς ὁποίας εἶχεν ὑποστῆ τὸ Κοινοτικὸν δίκτυον, ἡ σύστασις νέων τηλεφωνείων περιωρίσθη κατ’ ἀνάγκην εἰς Κοινότητας αἱ ὁποῖαι ἐνεφάνιζον ἰδιαιτέραν σπουδαιότητα ἀπὸ ἀπόψεως πληθυσμοῦ θέσεως ἐν τῷ δικτύῳ ἢ τῶν ὁποίων ἡ σύνδεσις ἦτο συνηρτημένη μὲ τὴν ἐξυπηρέτησιν ἀναγκῶν δημοσίας τάξεως. Εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦ προσεχοῦς ἔτους 1958 περιλαμβάνεται ἡ ἀποκατάστασις τῆς συνδέσεως ὅλων τῶν ὑφισταμένων προπολεμικῶς καὶ μὴ ἀνασυνδεθέντων μέχρι τοῦδε Κοινοτικῶν τηλεφωνείων, ὁλοκληρουμένης οὕτω τῆς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ προπολεμικοῦ Κοινοτικοῦ τηλεφωνικοῦ δικτύου. Εἰς τὸ ἐν λόγῳ πρόγραμμα ἔχει ὡσαύτως περιληφθῆ ἡ σύστασις ἑκατὸν νέων Κοινοτικῶν τηλεφωνείων ἤτοι ἡ τηλεφωνικὴ σύνδεσις ἑκατὸν Κοινοτήτων καὶ συνοικισμῶν μὴ συνδεδεμένων προπολεμικῶς, μεταξὺ τῶν ὁποίων περιλαμβάνεται καὶ ὁ συνοικισμὸς Καλικρὶ–Λουτρὸ Σκύρου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11993) 27.11.57 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 520) 25.11.57 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου, σχετικῶς μὲ τὴν ἀνάγκην κατατάξεως τοῦ Τηλεπικοινωνιακοῦ Κέντρου Φιλιατῶν εἰς ἀνωτέραν τάξιν καὶ τῆς ἀπ’ εὐθείας διεξαγωγῆς τηλεφωνικῶν συνδιαλέξεων ὑπὸ τῶν Κοινοτικῶν Τηλεφωνείων τῆς περιοχῆς μετὰ τῶν Ἀθηνῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν τὰ ἀκόλουθα: 1. Ἡ τάξις τῶν Τηλεπικοινωνιακῶν Κέντρων, τὸ ὑπηρετοῦν εἰς αὐτὰ προσωπικὸν καθὼς καὶ αἱ ὧραι ἐργασίας αὐτῶν καθορίζονται συναρτήσει τῆς κινήσεως τὴν ὁποίαν παρουσιάζουν ταῦτα. Τὸ Γραφεῖον Φιλιατῶν βάσει τῆς κινήσεώς του ἔχει καταταγῆ εἰς τὴν κατηγορίαν τοῦ Δʹ τάξεως Τηλεπικοινωνιακοῦ Κέντρου. Ἡ κίνησις τοῦ περὶ οὗ πρόκειται Κέντρου, καθὼς ἄλλωστε καὶ ὅλων τῶν λοιπῶν, παρακολουθεῖται ἐπιμελῶς διὰ τηρουμένων λεπτομερῶν στατιστικῶν καὶ ἐφ’ ὅσον ἤθελε διαπιστωθῆ αὔξησις δικαιολογοῦσα τὴν προαγωγήν του εἰς Κέντρον ἀνωτέρας τάξεως θὰ μεριμνήσωμεν σχετικῶς. 2. Ἐδόθη ἐντολὴ εἰς τὸν Ο.Τ.Ε. ὅπως ἐξετάσῃ τὴν δυνατότητα διεξαγωγῆς ἀπ’ εὐθείας τηλεφωνικῶν συνδιαλέξεων ὑπὸ τῶν Κοινοτικῶν Τηλεφωνείων τῆς περιοχῆς μετὰ τῶν Ἀθηνῶν. Ἐφ’ ὅσον ἤθελε διαπιστωθῆ ὅτι ὑφίστανται αἱ ἀπαιτούμεναι πρὸς τοῦτο τεχνικαὶ προϋποθέσεις τὸ ζήτημα τοῦτο θὰ ρυθμισθῇ συντόμως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ

IX) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12129) 28 11.57 ὑμετέρου ἐγγράφου, καὶ ἐπὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 536 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου, ἂν ἐλύθη «τὸ ζωτικὸν διὰ τοὺς συνταξιούχους τῶν Τροχιοδρόμων καὶ τοῦ Αὐτοκινήτου ζήτημα τῆς βελτιώσεως τῆς συντάξεώς των... ἂν ὄχι, ποῖοι λόγοι τῆς βραδύτητος ἐν ὄψει μάλιστα τῆς τραγικῆς οἰκονομικῆς καταστάσεώς των» ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ὡς πρὸς τὸ θέμα τῶν Συνταξιούχων Τροχιοδρομικῶν, τοῦτο βαίνει ἤδη εἰς τὴν ὁριστικὴν ρύθμισίν του διὰ τῆς ἀποφασισθείσης συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Συντάξεων Προσωπικοῦ Η.Ε.Μ. εἰς τὸ Ι.Κ.Α., περὶ ἧς θέλει προβλέψει ὁ προσεχῶς κατατεθησόμενος νόμος, ὁ κυρωτικὸς τῆς μεταξὺ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ Η.Ε.Μ. νέας συμβάσεως. Ἐν τῷ μεταξὺ αἱ προσπάθειαι κατέτεινον εἰς τὸ νὰ δοθοῦν εἰς τὸ Ταμεῖον αἱ οἰκονομικαὶ δυνατότητες καταβολῆς τῶν συντάξεων, δοθέντος ὅτι τὸ Ταμεῖον ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ἰουνίου παρουσίασε καὶ ταμειακὸν ἔλλειμμα. Οὕτω ἐχορηγήθησαν εἰς τὸ Ταμεῖον οἰκονομικαὶ ἐνισχύσεις ἐκ τοῦ ὑπολοίπου τῶν διαθεσίμων τοῦ Ἐγγυητικοῦ Κεφαλαίου, ἀνελθοῦσαι εἰς τὸ ποσὸν τῶν δραχ. 1.050.000. Ἐλλείψει δυνατοτήτων τοῦ Ἐγγυητικοῦ Κεφαλαίου νὰ συνεχίσῃ ἀκινδύνως διὰ τοὺς γενικοὺς σκοπούς του, τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ταμείου, ἐστράφησαν πρὸς ἄλλας κατευθύνσεις, αἱ προσπάθειαι ρυθμίσεως τοῦ θέματος ἐπιχορηγήσεως τοῦ Ταμείου, ἐκδοθείσης τελικῶς τῆς ὑπ’ ἀριθ. 2130) 27. 11.57 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δι’ ἧς προβλέπεται ἡ οἰκον. ἐνίσχυσις τοῦ Ταμείου διὰ ποσοῦ δραχ. 375.000 μηνιαίως μέχρι 30.4.58, μέχρις ὅτου δηλαδὴ θὰ ἔχῃ συντελεσθῆ ἡ συγχώνευσις τοῦ Ταμείου εἰς τὸ Ι.Κ.Α. Ἐν σχέσει πρὸς τὰς συντάξεις τὰς παρεχομένας ὑπὸ τοῦ Ταμείου Συντάξεων Αὐτοκινητιστῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι αὗται ηὐξήθησαν ἀπὸ 1.5.56 κατὰ 10%, μελετᾶται δὲ ἤδη ἡ δυνατότης καὶ νέας αὐξήσεως τῶν συντάξεων κατὰ 10%. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Στεφανίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10390) 8561 ὑμετέρου ἐγγράφου, καὶ τῆς δι’ αὐτοῦ διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 223 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Στεφανίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Κατὰ τὴν ἔρευναν τοῦ θέματος τῆς ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως ἀσθενείας τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων εἰς τὰς περιοχὰς Εὐβοίας, ἔνθα ἀπασχολοῦνται Μεταλλευταί, τὸ Ἵδρυμα ἔλαβεν ὑπ’ ὄψει καὶ τὸ Δ. Σ. αὐτοῦ ἐπεξέτεινε τὴν ἐν λόγῳ ἀσφάλισιν εἰς περιοχάς, ἔνθα ἐλειτούργουν μεταλλεῖα. Τὸ ἐν τῇ ἐρωτήσει ἀναφερόμενον λιγνιτωρυχεῖον Ἁγ. Βλασίου (Πασσᾶ) δὲν ἐλειτούργει κατὰ τὸν χρόνον ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως. Ἤδη μετὰ τὴν ἐπαναλειτουργίαν τοῦ ἐν λόγῳ λιγνιτωρυχείου, ἐδόθη ἐντολὴ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑποκαταστήματος Ι.Κ.Α. Κύμης, ἵνα ἐξετάσῃ τὸ θέμα καὶ ἀναφέρῃ εἰς τὴν Διοίκησιν τοῦ Ἱδρύματος ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως αὕτη χωρήσῃ εἰς τὴν ἀσφάλισιν καὶ τοῦ προσωπικοῦ τούτου. Ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλιστικῆς περιοχῆς τοῦ Ὑποκαταστήματος Ι.Κ.Α. Κύμης ἵνα συμπεριλάβῃ τὰς Κοινότητας Κάτω καὶ Ἄνω Κουρανίου κ.λ.π., γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι, καθ’ ἃ ἀνέφερεν ἡμῖν τὸ Ι.Κ.Α. εἰς τὰς περιοχὰς αὐτὰς δὲν ἀπασχολοῦνται μεταλλευταὶ ὁ ἀριθμὸς δὲ τῶν μισθωτῶν τῶν ἀπασχολουμένων εἰς ἑκάστην Κοινότητα εἶναι μικρὸς ἡ δὲ ἀπόστασις τούτων ἀπ’ ἀλλήλων καὶ ἡ ἔλλειψις ὑγειονομικῶν μέσων δὲν εὐνοοῦν τὴν ἐπέκτασιν τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ Ἱδρύματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Στεφανίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10792) 8802 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς δι’ αὐτοῦ διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 307 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Στεφανίδη, σχετικῶς μὲ τὴν ὑπὸ τοῦ Ι.Κ.Α. καταβολὴν ἀναδρομικῶς εἰς τοὺς συνταξιούχους τοῦ τέως Ταμείου Μεταλλευτῶν διαφορᾶς τῆς συντάξεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι δὲν κατέστη εἰσέτι δυνατὸν νὰ καταβληθῇ ἡ ὡς ἄνω διαφορὰ ἐκ τοῦ λόγου ὅτι οἱ ὑπάλληλοι τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Ἱδρύματος Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων εἶναι ἀπησχολημένοι μὲ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν συντάξεων τῶν ἐκ τοῦ Ταμείου Μεταλλευτῶν προερχομένων συνταξιούχων τοῦ Ἱδρύματος. Πάντως δι’ ἐγγράφου μας ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὸ Ἵδρυμα Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων ὅπως ἐπισπεύσῃ τὰς ἐνεργείας του διὰ τὴν καταβολὴν τῆς περὶ ἧς πρόκειται διαφορᾶς συντάξεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Α. Πατσιαντᾶ καὶ Γ. Σπηλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10612) 8648 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ τῆς δι’ αὐτοῦ διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ἀντ. Πατσιαντᾶ καὶ Γ. Σπηλιοπούλου, σχετικῶς μὲ τὸν περιορισμὸν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κλινῶν εἰς διαφόρους κλινικάς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ἡμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ὁ περὶ οὗ ἀνωτέρω περιορισμὸς τῶν κλινῶν ἐγένετο, καθ’ ἃ μᾶς ἀνέφερε τὸ Ἵδρυμα Κοινωνικῶν Ἀσφαλίσεων μόνον εἰς τὸν Βόλον καὶ εἰδικώτερον εἰς νευρολογικὰς κλινικάς, ἀνηκούσας εἰς ἰατροὺς τοῦ Ἱδρύματος, ἐπειδὴ εἶχον παρατηρηθῆ περιπτώσεις εἰσαγωγῆς πολλῶν ἀσθενῶν εἰς τὰς ἐν λόγῳ κλινικάς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Χριστοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11390) 16.11.57 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐπὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 416 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Χριστοπούλου, ἐὰν πρόκειται νὰ διορθωθῇ ἡ κατάστασις ἡ προερχομένη ἐκ διατάξεων τοῦ Καταστατικοῦ τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεων Ἐμπόρων, καθ’ ἃς οἱ ἠσφαλισμένοι εἰς τὸ Ταμεῖον τοῦτο, διακόπτοντες τὴν ἄσκησιν τοῦ ἐπαγγέλματος ἀδυνατοῦν νὰ μεταβιβάσουν τὴν ἐπιχείρησίν των εἰς τὰς συζύγους των, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Σκοπὸς τῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως, τυγχάνει, ὡς γνωστόν, ἡ ἀναπλήρωσις τοῦ ὅλου ἢ μέρους τοῦ ἐξ ἐργασίας εἰσοδήματος τὸ ὁποῖον ἀπόλλυσιν ὁ ἠσφαλισμένος ὅταν λόγῳ γήρατος ἢ ἀναπηρίας ἢ θανάτου ἀδυνατῇ νὰ ἐργασθῇ. Προκειμένου περὶ τοῦ ἐμπορικοῦ ἐπαγγέλματος, ἡ ἄσκησις τοῦ ὁποίου εἶναι δυνατὴ εἰς πολλὰς περιπτώσεις ἄνευ συνεχοῦς ἀντιπροσώπου ἀπασχολήσεως, εἶναι δυνατὴ ἡ εἰκονικὴ διακοπὴ αὐτοῦ, ἐπὶ σκοπῷ ἀπολήψεως συντάξεως, καὶ ἡ μεταβίβασις τῆς ἐπιχειρήσεως εἰς τὴν σύζυγον. Εἶναι προφανὲς ὅτι εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας, ἐνῷ οὐδεμία ἐν τῇ οὐσίᾳ μεταβολὴ προκύπτει ὡς πρὸς τὰς συνθήκας ἀσκήσεως τοῦ ἐπαγγέλματος, ἀγόμεθα εἰς τὸ ἄτοπον νὰ ἐπιβαρύνεται τὸ Ταμεῖον διὰ τῆς καταβολῆς ἀδικαιολογήτων συντάξεων. Πρὸς πρόληψιν τῶν τοιούτων καταχρήσεων καθιερώθη ἡ ἀρχὴ τῆς οἰκονομικῆς ἑνότητος τῆς οἰκογενείας. Ὁ ἐκ τῆς ἀρχῆς ταύτης περιορισμὸς ἀποσκοπεῖ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει εἰς τὴν δι’ ἀποφυγῆς χορηγήσεως ἀδικαιολογήτων συντάξεων, ἐξασφάλισιν εἰς τὸ Ταμεῖον τῶν δυνατοτήτων χορηγήσεως ἱκανοποιητικῶν συντάξεων εἰς τὰ πρόσωπα τὰ ἔχοντα πράγματι ἀνάγκην ἀσφαλιστικῆς προστασίας. Πάντως τὸ διὰ τῆς ἐρωτήσεως θιγόμενον θέμα, ἀπασχολεῖ πάντοτε, πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς μειώσεως τῶν πιθανοτήτων δημιουργίας πραγματικῶν ἀδικιῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Γρηγορίου καὶ Γ. Σπηλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12118) 10009 τῆς 28.11. 1957 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Γρηγορίου καὶ Γ. Σπηλιοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, ἅμα τῇ λήψει τῆς πληροφορίας, ὅτι εἰς τὴν Ἀσίαν ἐνέσκηψεν ἐπιδημία γρίππης μὲ τάσεις ἐξαπλώσεως καὶ εἰς ἄλλας χώρας, ἔλαβον ὅλα τὰ δυνατὰ μέτρα, πρὸς ἀποσόβησιν τῆς εἰσόδου τῆς νόσου εἰς τὴν χώραν μας (ἐπίβλεψις τῶν ἀφίξεων ὑπὸ τῶν Ὑγειονομείων καὶ Ἀεροϋγειονομείων, ἀπομόνωσις τῶν ἀτόμων τῶν προερχομένων ἐκ τῆς μεμολυσμένης περιοχῆς καὶ πυρεσσόντων κατὰ τὴν ἄφιξίν των κ.λ.π.). Τὸ στέλεχος τοῦ ἰοῦ τὸ ἀπομονωθὲν ἐκ τῶν ἀσθενῶν ἀπεστάλη εἰς τὸ ἐν Λονδίνῳ Παγκόσμιον Κέντρον Γρίππης, πρὸς περαιτέρω συγκριτικὴν μελέτην καθ’ ἣν διεπιστώθη ὅτι ἦτο ταυτόσημον πρὸς τὸ στέλεχος τὸ ἀπομονωθὲν ἐν Ἀσίᾳ καὶ κληθὲν ἰὸς Α. Σιγκαπούρης 57. Βεβαίως, ὅταν ἤδη ἡ ἐπιδημία ἔφθασε μέχρις Αἰγύπτου καὶ Τουρκίας λόγῳ τῶν ἀθρόων ἀφίξεων ἐκεῖθεν, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποσοβηθῇ ἡ εἰσβολὴ τῆς νόσου εἰς τὴν χώραν μας, καθ’ ὅσον πολλοὶ τῶν ἀφικνουμένων ἐτέλουν μὲν ἐν ἐπωάσει, ἦσαν, ὅμως, κατὰ τὴν ἄφιξίν των ἀπύρετοι. Οὐδεμία χώρα ἠδυνήθη νὰ ἀποφύγῃ τὴν εἰσβολὴν τῆς γρίππης, τόσον τῆς παρούσης ὅσον καὶ τῶν παλαιοτέρων κατὰ καιροὺς ἐνσκηψασῶν ἐπιδημιῶν τῆς νόσου ταύτης. Ἅμα τῇ ἐμφανίσει τῆς ἐπιδημίας, ἀρχικῶς εἰς τὰς παιδικὰς κατασκηνώσεις, κατωρθώθη διὰ τῶν ληφθέντων μέτρων νὰ μὴ ἐπεκταθῇ αὕτη μὲ ταχὺν ρυθμὸν εἰς τὰς πόλεις, εἰς ἐποχὴν μάλιστα καθ’ ἣν ἡ τουριστικὴ κίνησις εἰς τὴν χώραν μας ἦτο ζωηροτάτη, εἶχε δὲ ἀνοίξει τὰς πύλας της ἡ Διεθνὴς Ἔκθεσις Θεσσαλονίκης. Ἡ πορεία τῆς νόσου καὶ τὰ λαμβανόμενα μέτρα ὑπὸ τῆς ὑπηρεσίας ὡς καὶ αἱ σχετικαὶ ὁδηγίαι εἰς τὸ κοινὸν καὶ πρὸς τὰς Ὑγειονομικὰς καὶ λοιπὰς Ἀρχὰς ἀνεκοινοῦντο σχεδὸν καθημερινῶς διὰ τοῦ ἡμερησίου Τύπου καὶ ἠδύναντο νὰ λάβωσι γνῶσιν τούτων οἱ ἐπερωτῶντες κ. κ. βουλευταί. Συζητήσεις, βεβαίως, καὶ συσκέψεις, ὡς ἦτο ἐπιβεβλημένον, ἐγένοντο πολλαὶ καὶ ἡ γνώμη τοῦ ἁρμοδιωτέρου ὀργάνου τοῦ Ὑπουργείου, τουτέστι τοῦ Ἀνωτάτου Ὑγειονομικοῦ Συμβουλίου ἐζητήθη ἐπανειλημμένως. Τὸ Σῶμα τοῦτο εἰς τὰς γνωματεύσεις του, αἵτινες καὶ αὗται ἀνεκοινώθησαν διὰ τοῦ Τύπου, ἀπεφήναντο ὅτι ἅπαντα τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα ἐλήφθησαν παρὰ τῆς ὑπηρεσίας. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν κατηγορίαν ὅτι δὲν παρεσκευάσθη ἐμβόλιον ἀντιγριππικὸν πρὸς προφύλαξιν τοῦ λαοῦ καὶ ὅτι συνεπείᾳ τούτου προσεβλήθη τὸ 60–70% τοῦ πληθυσμοῦ, θὰ ὤφειλον νὰ γνωρίζουν οἱ ἐρωτῶντες κ. κ. βουλευταὶ τὰ ἑξῆς:. Α) Εἰς οὐδεμίαν χώραν παρεσκευάσθη ὑπὸ Κρατικῶν Ἐργαστηρίων ἀντιγριππικὸν ἐμβόλιον διὰ μαζικὸν ἐμβολιασμόν. Τοιοῦτον ἐμβόλιον ὡς καὶ τὰ λοιπὰ προφυλακτικὰ ἐμβόλια καὶ ὀρροὶ παρασκευάζονται μαζικῶς εἴς τινας πλουσίας χώρας μόνον, ὑπὸ μεγάλων καὶ διαθετόντων τεραστίας ἐγκαταστάσεις, ἐργαστηρίων φαρμακευτικῶν προϊόντων. Β) Εἰδικῶς καὶ εἰς τὰς χώρας ταύτας, μέχρις ἐσχάτων πολλαὶ μέθοδοι ἐχρησιμοποιήθησαν, διαδοχικῶς ἕως οὗ καταλήξουν ἂν καὶ οὐχὶ μετὰ ἀπολύτου βεβαιότητος, ὡς τοὐλάχιστον μᾶς γνωρίζουν τὰ διάφορα κέντρα τῆς ἀλλοδαπῆς, μεθ’ ὧν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς ἐπιδημίας εὑρισκόμεθα εἰς συνεχῆ ἐπαφὴν εἰς σταθερὰν μέθοδον παρασκευῆς ἀντιγριππικοῦ ἐμβολίου. Ἔχομεν ἐξηκριβωμένας πληροφορίας καθ’ ἃς ἄνδρες ἐνόπλων δυνάμεων ξένων κρατῶν ἐμβολιασθέντες δι’ ἀντιγριππικοῦ ἐμβολίου, τὸ ὁποῖον ἔσπευσαν ἀρχικῶς νὰ παρασκευάσουν ἐργαστήρια κρατῶν τινων δὲν ἀπέφυγον τὴν μόλυνσιν καὶ ἐνόσησαν μάλιστα βαρέως. Περὶ τῆς ἀποτελεσματικότητος τοῦ ἐμβολίου δὲν ἀναφέρονται σταθερὰ καὶ σαφῆ συμπεράσματα. Κατ’ ἄλλας ἀνακοινώσεις αὕτη ἀνέρχεται εἰς 50–60 ἐπὶ τοῖς ἑκατόν, κατ’ ἄλλας μόνον εἰς 30 ἐπὶ τοῖς ἑκατόν. Δὲν εἶναι ἐπίσης τὸ ἐμβόλιον τοῦτο ἄμοιρον ἀντιδράσεων μικρῶν μὲν κατὰ τὸ πλεῖστον, ἀλλὰ σπανιώτερον βεβαίως καὶ σοβαρῶν. Γνωρίζομεν ἐπίσης εἰς τοὺς ἐρωτῶντας κ. κ. βουλευτάς, ὅτι βάσει τῶν τελευταίων μόνον δεδομένων περὶ τῆς μεθόδου παρασκευῆς τοῦ ἀντιγριππικοῦ ἐμβολίου, ἀπεφασίσθη ἡ παρασκευὴ καὶ ἐν τῷ ἡμετέρῳ Κρατικῷ Ἐργαστηρίῳ ποσότητος τοιούτου πρὸς πειραματικοὺς μόνον σκοπούς. Ἡ ὑπηρεσία μας ἐφωδίασεν ἐγκαίρως τὰ Ὑγειονομικὰ Κέντρα καὶ τὰ Κοινοτικὰ καὶ Ἀγροτικὰ Ἰατρεῖα διὰ τῶν ἀπαραιτήτων ἀντιβιοτικῶν καὶ λοιπῶν φαρμάκων, πλειστάκις δὲ τὰ Ὑγειονομικὰ Κέντρα ἐφωδίασαν τὰ φαρμακεῖα εἰς τὰς ἐπαρχίας, ὅταν εἶχε παρουσιασθῆ ἔλλειψις ἀσπιρίνης, κινίνης καὶ ἀντιβιοτικῶν καὶ ἔσωσαν τὴν κατάστασιν. Τέλος, ἐπιθυμοῦμεν νὰ γνωρίσωμεν εἰς τοὺς ἐρωτῶντας κ. κ. βουλευτάς, ὅτι τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον εἶναι ἕτοιμον νὰ ἀντιμετωπίσῃ οἱανδήποτε κατάστασιν, ἀπὸ ἀπόψεως ἐμφανίσεως ἐπιδημίας τινός. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Β. Θανασέκου καὶ Ἠλ. Σκυλλάκου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὕπερθεν ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Β. Θανασέκου καὶ Η. Σκυλλάκου, καταχωρηθεῖσα ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρωτήσεων 567, σχετικῶς μὲ τὸ ἐν περιλήψει θέμα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Τὸ κτίριον τοῦ Γενικοῦ Νοσοκομείου Λαρίσης καὶ ἰδίᾳ ὁ βʹ ὄροφος αὐτοῦ, εἶχεν ὑποστῆ συνεπεία τῶν σεισμῶν, ζημίας. Τὸ Ὑπουργεῖον ἐμερίμνησε διὰ τὴν ἐπιδιόρθωσιν τῶν προσγενομένων ζημιῶν καταρτίσαν σχετικὴν μελέτην μετὰ προϋπολογισμοῦ δαπάνης, ἥτις ἀνήρχετο εἰς τὸ ποσὸν τῶν 120.000 δραχμῶν. Παραλλήλως τὸ Ὑπουργεῖον ἐμερίμνησε καὶ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀσθενῶν τοῦ Νομοῦ Λαρίσης, εἰς περιπτώσεις καθ’ ἃς δὲν ἐπήρκουν αἱ κλῖναι τοῦ Νοσοκομείου Λαρίσης διὰ τῆς ἐγκαταστάσεως λυομένου περιπτέρου ἐντὸς τῆς περιοχῆς τοῦ Νοσοκομείου. Ἤδη μετὰ τὸν ἐπισυμβάντα προσφάτως σεισμὸν καὶ τὰς ἐκ τούτου σημειωθείσας νέας βλάβας τοῦ κτιρίου ἀπεστάλη ἐπειγόντως μηχανικὸς τοῦ Ὑπουργείου, ὅστις καὶ ἀπεφάνθη, ὅτι διὰ τῆς ἀντικαταστάσεως τῆς στέγης τοῦ κτιρίου θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ κανονικὴ χρησιμοποίησις αὐτοῦ. Πρὸς τοῦτο συνετάγη σχετικὴ μελέτη προϋπολογισθείσης τῆς δαπάνης εἰς 700.000 δραχμὰς καὶ ἐντὸς συντομωτάτου χρονικοῦ διαστήματος θέλει γίνει ἡ ἔναρξις τῶν ἐργασιῶν. Ἐπιπροσθέτως διὰ νὰ μὴ προκύψῃ θέμα ἐλλείψεως κλινῶν μέχρις ἀποπερατώσεως τῶν ἐργασιῶν ἀντικαταστάσεως τῆς στέγης τοῦ κτιρίου τοῦ Νοσοκομείου ἐμεριμνήσαμεν διὰ τὴν ἐγκατάστασιν καὶ δευτέρου λυομένου περιπτέρου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Δεκεμβρίου 1957

Ἡ Ὑπουργὸς

ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ

γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Β. Θανασέκου καὶ Γ. Σπηλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12238)30.11.57 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διαβιβάζεται ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 551 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Αὐγεροπούλου, Β. Θανασέκου καὶ Γ. Σπηλιοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 23022)19.9.1957 ἡμετέρας ἀποφάσεως παρεχωρήθη δωρεὰν εἰς τὴν Σχολικὴν Ἐφορείαν ΙΓʹ Δημοτικοῦ Σχολείου Νικαίας ἔκτασις ἐκ δύο χιλιάδων ἐννεακοσίων ὀγδοήκοντα (2.980) τ. μ. διὰ τὴν ἀνέγερσιν διδακτηρίου δημοτικῆς ἐκπαιδεύσεως. Διὰ τῆς ἀνεγέρσεως καὶ λειτουργίας τοῦ ὡς ἄνω διδακτηρίου ἐπὶ τῆς ρηθείσης ἐκτάσεως ἐξυπηρετοῦνται πλήρως αἱ ἀνάγκαι τῆς περὶ ἧς ἡ ἐρώτησις περιφερείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12473)10237 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 591 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι τὸ θιγόμενον θέμα εἶναι τῆς ἁρμοδιότητος τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Καθ’ ὅσον γνωρίζομεν τὸ Ι.Κ.Α. διὰ τὴν νοσηλείαν τῶν ἠσφαλισμένων του ἔχει συμβληθῆ μετὰ διαφόρων κλινικῶν, εἰς ἃς οὗτοι περιθάλπονται. Τὸ περὶ οὗ ἡ ἐρώτησις θέμα ἀνάγεται εἰς τὴν παρὰ τοῦ ἠσφαλισμένου ἐλευθέραν ἐκλογὴν τῆς κλινικῆς, εἰς ἣν πρόκειται νὰ νοσηλευθῇ ἀνεξαρτήτως ἂν αὕτη εἶναι συμβεβλημένη ἢ ὄχι, μετὰ τοῦ Ι.Κ.Α. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Δεκεμβρίου 1957

Ἡ Ὑπουργὸς

ΛΙΝΑ Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗ

ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Αὐγερινοῦ. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12527)5.12.57 ὑμετέρου, ἀναφορικῶς μὲ τὴν κατατεθεῖσαν ἐν τῷ παρ’ ἡμῖν βιβλίῳ ἐρωτήσεων ὑπ’ ἀριθ. 579 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Αὐγερινοῦ, περὶ ἐγκρίσεως ἀτόκου ἀναστολῆς πληρωμῆς τῶν ὀφειλομένων ληξιπροθέσμων τοκοχρεωλυτικῶν δόσεων ὑπὸ τῶν λαβόντων στεγαστικὸν δάνειον πυροπαθῶν–πολεμοπαθῶν Νομοῦ Ἠλείας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἐπειδὴ αἱ ἐκ σεισμῶν καὶ λοιπῶν θεομηνιῶν καθὼς καὶ ἐκ πολέμου καὶ συμμοριτοπολέμου κ.λ.π. δημιουργηθεῖσαι στεγαστικαὶ ἀνάγκαι εἶναι πολὺ ὑπέρτεραι τῶν δυνατοτήτων τοῦ Κράτους νὰ στεγάσῃ ἀμέσως καὶ ταὐτοχρόνως ἅπαντας τοὺς καταστάντας ἀστέγους, ἔχουσιν ἀποφασισθῆ καὶ ἐφαρμόζονται προγράμματα προοδευτικῆς στεγάσεως, τῶν ὁποίων πόρους χρηματοδοτήσεως ἀποτελοῦν αἱ κατ’ ἔτος διατιθέμεναι περιωρισμέναι κρατικαὶ πιστώσεις, συμπληρωματικῶς δὲ καὶ αἱ εἰσπραττόμεναι τοκοχρεωλυτικαὶ δόσεις τῶν χορηγηθέντων στεγαστικῶν δανείων. Κατὰ συνέπειαν, υἱοθέτησις τοιούτων αἰτημάτων θὰ ὁδηγήσῃ εἰς γενίκευσιν τοῦ μέτρου, ὁπότε τὸ Κράτος θὰ εὑρεθῇ ἐν ἀδυναμίᾳ νὰ ἐκπληρώσῃ ἀναληφθείσας ὑποχρεώσεις ἔναντι ἄλλων ἀστέγων, τῶν ὁποίων ἡ στέγασις εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν δικαιολογεῖται νὰ ἀναβληθῇ ἢ καθυστερήσῃ, συνεπείᾳ παροχῆς περισσοτέρων εὐκολιῶν εἰς τοὺς ἤδη στεγασθέντας. Δι’ ὅλους τοὺς λόγους τούτους ἡ Ὑπηρεσία ἐπὶ αἰτημάτων ἀναστολῆς πληρωμῆς τῶν ὀφειλομένων ληξιπροθέσμων τοκοχρεωλυτικῶν δόσεων χορηγηθέντων στεγαστικῶν δανείων, διατάσσει ἔρευναν πρὸς ἐξακρίβωσιν τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῶν ἀναφερομένων ὀφειλετῶν, ἀναλόγως πρὸς τὸ πόρισμα τῆς ὁποίας καὶ ἐν συνεννοήσει μετὰ τῶν Ὑπουργείων Συντονισμοῦ καὶ Οἰκονομικῶν ἀποφασίζει ἐπὶ τούτων. Τοιαύτη ἔρευνα θὰ διαταχθῇ καὶ ἐν προκειμένῳ, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ὀφειλέτας πυροπαθεῖς–πολεμοπαθεῖς Νομοῦ Ἠλείας, ἀναλόγως πρὸς τὸ πόρισμα τῆς ὁποίας θὰ ἐνεργηθῶσι τὰ περαιτέρω, ὡς ἀνωτέρω ἐκτίθεται. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

στ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Π. Τζαννετάκη, Π. Πετροπουλάκη, Ε. Πρωϊμάκη καὶ Α. Μπριλλάκη. Ἀπαντῶντες εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 12416)3413) Διεκ. 10. 495)1957 ὑμέτερον ἔγγραφον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ παραχώρησις τῆς πρὸς τὰς Ἑταιρίας α) Ο. Ε. «Υἱοὶ Δ. Καχραμάνογλου» καὶ β) Α. Ε. ΒΙΧΕΠ μεταβιβασθείσης ἐσχάτως ἐκτάσεως ἐν τῷ συνοικισμῷ Ταμπουρίων Πειραιῶς, εἶχεν ἀποφασισθῆ πρὸ πολλοῦ κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 18163)1956 ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας, δι’ οὗ προετείνετο αὕτη, διὰ τοὺς ἐν αὐτῷ ἀναφερομένους λόγους. Ἡ παραχώρησις αὕτη δὲν ἐπραγματοποιήθη ἐνωρίτερον, καθ’ ὅσον αἱ ρηθεῖσαι ἑταιρίαι προσεφέροντο νὰ παραχωρήσωσιν εἰς τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον οἰκόπεδα ἴσης ἀξίας καὶ ὑπὸ τὸν ὅρον τῆς ἐγκρίσεως τούτων ὑφ’ ἡμῶν. Πλήν, ὅμως, τὰ ἐξευρεθέντα καὶ προσφερθέντα ὑπὸ τῶν ἀνωτέρω οἰκόπεδα δὲν ἐκρίθησαν κατάλληλα δι’ ὃ καὶ ἀπεφασίσθη ἡ περὶ ἧς ὁ λόγος παραχώρησις, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι αἱ πρὸς ἃς αὕτη ἑταιρίαι θὰ κατέβαλον τὴν τρέχουσαν ἀξίαν τῆς παραχωρουμένης ἐκτάσεως. Αἱ δύο ἑταιρίαι ἀπεδέχθησαν τὴν λύσιν ταύτην ὡς καὶ τὴν καθορισθεῖσαν ἀξίαν ἀνερχομένην εἰς τετρακοσίας περίπου χιλιάδας (400.000) δραχμάς. Ἡ παραχώρησις αὕτη ἐγένετο συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 56 παρ. 2 τοῦ ἀπὸ 27.1)9.2.1953 Β. Διατάγματος «περὶ κωδικοποιήσεως κ.λ.π.», καὶ κατόπιν τοῦ ἐν ἀρχῇ μνημονευθέντος ὑπ’ ἀριθ. 18163)56 ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας, ἀποκλειστικῶς δὲ πρὸς ἐπέκτασιν τῶν εἰς τὰς ἀνωτέρω ἑταιρίας ἀνηκουσῶν βιομηχανικῶν ἐγκαταστάσεων, γεγονὸς ὅπερ θὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα: Τὴν ἀπασχόλησιν ἱκανοῦ ἀριθμοῦ ἐργατοϋπαλλήλων, κατὰ τὸ πλεῖστον προσφύγων, προερχομένων κυρίως ἐκ τοῦ ἐκεῖ προσφυγικοῦ συνοικισμοῦ Ταμπουρίων, εἰς ὃν σημειωτέον ἐπὶ τῷ λόγῳ τούτῳ ἱδρύθησαν κατὰ τὸ παρελθὸν αἱ βιομηχανίαι τῶν περὶ ὧν ὁ λόγος ἑταιριῶν, παρεχομένης οὕτω ἐργασίας εἰς ἀρκετὸν ἀριθμὸν ἐργατικῶν χειρῶν καὶ ἐξυπηρετουμένου γενικωτέρου κοινωνικοῦ σκοποῦ, ἀποβλέποντος εἰς θεραπείαν προσφυγικῶν ἀναγκῶν (ἀριθ. 56 παρ. 2 τοῦ ὡς ἄνω Β. Δ.). Ἐπίσης αἱ ὑπὸ τῶν εἰς τὰς ἀνωτέρω ἑταιρίας ἀνηκουσῶν βιομηχανιῶν χρησιμοποιούμεναι πρῶται ὕλαι εἶναι ἐγχωρίας προελεύσεως, τὰ δὲ ὑπ’ αὐτῶν παραγόμενα καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἐξαγόμενα προϊόντα ἔχουσιν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν εἰς τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν εἰσροὴν συναλλάγματος. Κατόπιν τούτων ἔχομεν τὴν γνώμην ὅτι ἐκ τῆς περὶ ἧς ὁ λόγος παραχωρήσεως προκύπτει ὠφέλεια τόσον διὰ τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν ὅσον καὶ διὰ τὰ συμφέροντα τῶν προσφύγων. Ἐπὶ πλέον διὰ τῶν εἰσπραχθέντων (ἐκ τοῦ τιμήματος) χρημάτων, θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἀποκατασταθῇ ἱκανὸς ἀριθμὸς προσφύγων εἰς χώρους καταλληλοτέρους διὰ τὸν σκοπὸν τοῦτον. Διὰ τὸ ἕτερον θέμα τῆς καταργήσεως τῆς ὁδοῦ Ζάππα, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι ἐκ τῶν παρ’ ἡμῖν τηρουμένων ἐγκεκριμένων διαγραμμάτων προκύπτει ὅτι οὐδέποτε ὑπῆρξεν ἐγκεκριμένη δημοσία ὁδὸς εἰς τὸν ἐν λόγῳ χῶρον καὶ συνεπῶς δὲν ὑφίσταται τοιοῦτον θέμα. Εἰς χώρους προσφυγικῶν συνοικισμῶν μόνον τὸ ὑφ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον ἔχει δικαίωμα νὰ ἐγκρίνῃ ἢ νὰ καταργῇ ὁδοὺς κ.λ.π. Τὸ τρίτον θέμα, τῆς λειτουργίας βιομηχανίας εἰς πυκνοκατῳκημένην περιοχὴν ἐμπίπτει εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας, ὅπερ διὰ τοῦ προμνησθέντος ὑπ’ ἀριθ. 18163) 56 ἐγγράφου του ὄχι μόνον δὲν ἀπαγορεύει τὴν λειτουργίαν τῆς βιομηχανίας, ἀλλὰ συνιστᾷ τὴν ἐπέκτασιν ταύτης καὶ συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς παραχωρήσεως τοῦ χώρου διὰ τὸν σκοπὸν τοῦτον. Ἐν τέλει ἐκ γενομένης ἐρεύνης διεπιστώθη ὅτι ἐκ τῆς λειτουργίας τῶν περὶ ὧν πρόκειται βιομηχανιῶν οὐδόλως ἐπηρεάζεται ἡ ὑγεία τῶν περιοίκων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

ζ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Σκορδίλη καὶ Γ. Ἀνδριανοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 12472) 4.12.57 ἔγγραφον ὑμῶν, σχετικῶς μὲ ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ε. Σκορδίλη καὶ Γ. Ἀνδριανοπούλου, περὶ ἐμφανίσεως κωνωποειδῶν εἰς τὴν συνοικίαν Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν εἰς ὑμᾶς τὰ κάτωθι: Ἐκ τῶν στοιχείων τῆς καθ’ ἡμᾶς Διευθύνσεως Ἑλονοσίας καὶ ἐκ τῶν πληροφοριῶν τῶν παρασχεθεισῶν παρὰ τοῦ ἁρμοδίου Ὑγειονομικοῦ Κέντρου Πειραιῶς, τὸ θέμα τῶν κωνωποειδῶν ἐν τῇ συνοικίᾳ Νέας Καλλιπόλεως τοῦ Πειραιῶς ἔχει ὡς ἀκολούθως: 1. Πρόβλημα ἑλονοσίας ἐν τῇ ὑπ’ ὄψιν συνοικίᾳ δὲν ὑφίσταται, παρὰ ταῦτα ἡ περιοχὴ παρακολουθεῖται συστηματικῶς ἀπὸ ἀνθελονοσιακῆς ἀπόψεως, ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Ὑγειονομικοῦ Κέντρου Πειραιῶς. 2. Ἡ περιοχὴ παρουσιάζει πρόβλημα κοινῶν κωνώπων, ἀναπτυσσομένων κυρίως μὲν εἰς τὰς κοιλότητας τῆς ἐγγὺς βραχώδους ἀκτῆς, δευτερευόντως δὲ εἰς ἑστίας ἐντὸς τῶν οἰκιῶν. Οἱ κοινοὶ οὗτοι κώνωπες προκαλοῦν μὲν ὄχλησιν διὰ νυγμάτων των, ἀλλὰ δὲν μεταδίδουν νόσον τινά. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον, ἡ τυχὸν ἀνάληψις δράσεως ἐναντίον τῶν κοινῶν κωνώπων ἀνάγεται, κατὰ τὰ διεθνῶς ἰσχύοντα, εἰς τὴν ἁρμοδιότητα καὶ εὐθύνην τῶν τοπικῶν ὑπηρεσιῶν. Αἱ κρατικαὶ Ὑγειονομικαὶ ὑπηρεσίαι ἔχουν ἐν τοσούτῳ, λάβει ἐντολὰς νὰ παρέχουν τεχνικὴν βοήθειαν καὶ εἰς ὅλως ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις, ἐπίβλεψιν διὰ καταλλήλου τεχνικοῦ ὀργάνου. 3. Εἰδικῶς εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς συνοικίας Καλλιπόλεως, λόγῳ τοῦ σημαντικοῦ βαθμοῦ, τῆς ὀχλήσεως, τὸ Ὑγειονομικὸν Κέντρον Πειραιῶς, ἐκτελεῖ, ἀπό τινων ἐτῶν, δι’ ἰδίων αὐτοῦ ὀργάνων, οὐ μόνον τὴν ἐπίβλεψιν, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν πετρελαίωσιν τῶν ὑπαιθρίων ἑστιῶν τῶν κοινῶν κωνώπων, τῆς τοπικῆς Ἀρχῆς παρεχούσης μόνον τὴν ἀπαιτουμένην πρὸς ψεκασμὸν ποσότητα ἀκαθάρτου πετρελαίου. 4. Ὅσον ἀφορᾶ τὰς ἐνδοοικιακὰς ἑστίας, τὸ Ὑγειονομικὸν Κέντρον, κατόπιν αἰτημάτων τοῦ τοπικοῦ ἐξωραϊστικοῦ Συλλόγου, παρέσχεν, ὅλως κατ’ ἐξαίρεσιν, εἰδικὸν τεχνικὸν ὑπάλληλον, ὅστις κατὰ τὴν θερινὴν περίοδον, διαθέτει τὸ πλεῖστον τοῦ χρόνου του διὰ τὴν ἀπὸ οἰκίας εἰς οἰκίαν ἀνίχνευσιν τῶν ἑστιῶν τούτων καὶ τὴν ἐπίβλεψιν τοῦ διὰ πετρελαίου ψεκασμοῦ αὐτῶν. Ἡ ἀπαιτουμένη μικρὰ ποσότης πετρελαίου, ὡς καὶ τὰ ἐργατικὰ ἡμερομίσθια διατίθενται ὑπὸ τοῦ ἐν λόγῳ ἐξωραϊστικοῦ Συλλόγου. 5. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω συνάγεται ὅτι ἡ συμβολὴ τῶν Κρατικῶν Ὑγειονομικῶν Ὑπηρεσιῶν εἰς τὴν ὑπ’ ὄψιν περιοχὴν οὐ μόνον δὲν ὑστέρησαν ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν λοιπὴν χώραν, ἀλλὰ καὶ ἀνεπτύχθη, κατ’ ἐξαίρεσιν ὑπ’ αὐτῶν δραστηριότης, ἐντονωτέρα τῆς συνήθους. 6. Γενικῶς, δ’ εἰπεῖν, ἔτι ἐντονωτέρα δραστηριότης θὰ ἀπέβαινεν εἰς βάρος σοβαρῶν τομέων προστασίας τῆς δημοσίας ὑγείας, καὶ εἰδικώτερον τοῦ ἐκτελουμένου ἤδη προγράμματος ὁλοσχεροῦς ἐκριζώσεως τῆς ἑλονοσίας, τὸ ὁποῖον καλύπτει, ὡς γνωστόν, πάσας τὰς ἄλλοτε ἑλονοσιοπλήκτους περιοχὰς τῆς Χώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 10 Δεκεμβρίου 1957

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ι. ΨΑΡΡΕΑΣ

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπειδὴ εἶναι πολλοὶ οἱ ἐγγεγραμμένοι ὅπως ὁμιλήσουν ἐπὶ τῶν θεμάτων τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικῆς ἐργασίας, ἐρωτῶ τὴν Βουλὴν δέχεται ὅπως, ἀναβαλλομένων τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν νομοθετικῆς ἐργασίας;

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως τὸν λόγον ἔχει ὁ συναρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων κ. Γ. Παπανδρέου. Δηλῶ εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι εἰς οὐδένα ἄλλον ἐκ τῶν κ. κ. βουλευτῶν θὰ δοθῇ ὁ λόγος πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως, ἐκτὸς τῶν κ. κ. Ἀρχηγῶν τῶν Κομμάτων.

§8Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐπιθυμεῖ τὴν κανονικὴν λειτουργίαν τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς καὶ ἔχει δώσει ἀποδείξεις εἰς πόσον βαθμὸν συμβάλλει. Διὰ τοῦτο κάμνει σπανίως χρῆσιν τῆς συζητήσεως θεμάτων πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως, ἡ ὁποία πράγματι δὲν εἶναι κανονική. Καὶ σήμερον δὲν θὰ ἐζητοῦμεν τὸν λόγον πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως ἂν ἦτο ἄλλη ἡ σειρὰ τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας. Διότι συμβαίνει δεύτερον θέμα σήμερον νὰ εἶναι τὸ συνταξιοδοτικόν. Ἂν τὸ θέμα τῶν Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης ἀνεγράφετο δεύτερον καὶ πρῶτον τὸ συνταξιοδοτικόν, δὲν θὰ παρίστατο αὐτὴ ἡ ἀνάγκη. Διότι, ὅμως, ἀναγράφεται πρῶτον τὸ θέμα τῶν Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης, τοῦ ὁποίου ἡ συζήτησις συνεχίζεται ἀπὸ τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν καὶ διότι ὑπάρχει πρόβλεψις ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξῃ χρόνος νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸ δεύτερον θέμα, ἐκρίναμεν ὅτι ἔπρεπε νὰ παρακαλέσωμεν τὴν Βουλὴν νὰ ἐπιτρέψῃ συζήτησιν πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως. Ἐπειδὴ τὸ θέμα εἶναι πράγματι ἐπεῖγον καὶ πρέπει νὰ συζητηθῇ πρὸ τῶν διακοπῶν. Κύριε Πρόεδρε, τὸ εἰδικώτερον θέμα, διὰ τὸ ὁποῖον λαμβάνω τὸν λόγον εἶναι τὸ δῶρον τῶν συνταξιούχων. Τὸ γενικώτερον θέμα τῶν συνταξιούχων, θὰ ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν, ὅπως εἶπον, ὅταν συζητηθοῦν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὰ σχετικὰ νομοθετικὰ Διατάγματα. Τότε θὰ διατυπώσωμεν εὐρύτερον τὰς ἀπόψεις μας. Καὶ εἶναι γνωστὸν ὅτι βασικὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων τὰ ὁποῖα, ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἡμεῖς θεωροῦμεν βάσιμα, ἐκτὸς τοῦ δώρου, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἐπανέλθωμεν, εἶναι ἡ κατάργησις τῆς κρατήσεως τοῦ 10% καὶ ἡ πλήρης ἀποκατάστασις τῶν πολεμικῶν ἐτῶν, ἡ ὁποία σήμερον δὲν ὑπάρχει, ἐνῷ καθιερώθη ἐσχάτως διὰ τὸν ἀγῶνα τῆς Κορέας, γεγονός, τὸ ὁποῖον ἐπιβεβαιώνει τὴν βασιμότητα τοῦ αἰτήματος, ἐν τούτοις ἡ ἀρχὴ αὐτὴ δὲν ἐγενικεύθη καὶ διὰ τὸ παρελθόν. Γνωρίζω ὅτι εἰς παρομοίας περιπτώσεις ἡ ἀντίρρησις ἡ ὁποία προβάλλεται εἶναι μόνιμος καὶ μονότονος. Μᾶς λέγουν: «Τί ἐπράξατε σεῖς εἰς τὸ παρελθόν; Καὶ διατὶ εἶσθε τιμηταὶ τοῦ παρόντος, ἀφοῦ εἰς τὸ παρελθὸν σεῖς δὲν τὸ ἐπράξατε;». Εἰς αὐτὴν τὴν ἐπῳδὸν τῆς Κυβερνήσεως ἐδώκαμεν ἐπανειλημμένως ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν καὶ τώρα θὰ ἐπαναλάβωμεν, διὰ νὰ θέσωμεν, ὅπως ἐλπίζομεν, εἰς αὐτὴν ὁριστικὸν τέρμα. Ἡ πρώτη ἀπάντησις, εἶναι ὅτι φιλοδοξία ἰδική μας δὲν εἶναι ἐπάνοδος εἰς τὸ παρελθόν, εἶναι δημιουργία καλλιτέρου μέλλοντος. Ἂν πολιτική μας ἦτο ἐπάνοδος εἰς τὸ παρελθόν, ἡ ἐπίκρισις θὰ ἦτο βάσιμος. Πολιτική μας ὅμως εἶναι ἡ βελτίωσις τοῦ μέλλοντος. Εὔλογον, ἑπομένως, εἶναι, νὰ ὑποδεικνύωμεν ἑκάστοτε μεγαλυτέραν ἱκανοποίησιν τῶν κοινωνικῶν τάξεων, τῶν ὁποίων τὰ αἰτήματα κρίνομεν δίκαια. Καὶ ἡ δευτέρα ἀπάντησις εἶναι, ὅτι τότε αἱ οἰκονομικαὶ συνθῆκαι δὲν ἐπέτρεπον γενναιοτέρας παραχωρήσεις, ἐνῷ σήμερον τὸ ἐπιτρέπουν. Καὶ ἡ διαφορὰ τῶν οἰκονομικῶν συνθηκῶν ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τοὺς ἀριθμούς. Φθάνει νὰ ἀναφέρω ἐνώπιον τοῦ Σώματος δύο μόνον. Τὰ ἔσοδα τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐξ Ἑλληνικῶν πηγῶν κατὰ τὸ 1951–52 ἀνήρχοντο εἰς 5.741.0 ἑκατομμύρια δραχμῶν, ἐνῷ εἰς τὸ 1957 ἀνέρχονται (ἔναντι προβλέψεως 11.025) περίπου εἰς 13 δισεκατομμύρια. Ἐρχόμεθα εἰς τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα. Τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα τοῦ 1951 ἀνήρχετο εἰς 41 δισεκατομμύρια σταθερῶν δραχμῶν καὶ ἀνέρχεται σήμερον, κατ’ ἐκτίμησιν, εἰς 60 δισεκατομμύρια περίπου εἰς σταθερὰς δραχμάς. Ἔχομεν ἑπομένως αὔξησιν 50% τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Καθὼς καὶ ὑπερδιπλασιασμὸν τῶν ἐσόδων τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐξ Ἑλληνικῶν πηγῶν. Ὅταν ἑπομένως ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ θεμελιώδης διαφορὰ οἰκονομικῆς καταστάσεως παρελθόντος καὶ παρόντος, εὔλογον εἶναι ἄλλα νὰ εἶναι τὰ κριτήρια διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν διαφόρων κοινωνικῶν τάξεων. Αὐτὴ εἶναι ἡ θεμελιώδης, καὶ φρονοῦμεν ἀποστομωτικὴ ἀπάντησις, τὴν ὁποίαν δίδομεν. Εἰδικώτερον, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν κράτησιν τοῦ 10%, ἡ ὁποία πράγματι εἶναι περίεργος—διότι εἶναι περίεργον ἀπὸ συνταξιούχους νὰ γίνεται κράτησις, ἐνῷ ἡ κράτησις ἀποβλέπει εἰς τὴν δημιουργίαν κεφαλαίου, πρὸς χορήγησιν συντάξεως—θέλω νὰ δώσω τὴν ἐξήγησιν εἰς τὸ Σῶμα ὅτι ἡ κράτησις ἔγινε τότε, ἔγινε ἀπὸ λόγους στοργῆς ὑπὲρ τῶν συνταξιούχων. Ἐτέθη ὡς βάσις τὸ ποσὸν τῶν 80% ἀπὸ τὸ ὁποῖον ὡρίσθη κράτησις 10%. Διατί; Διότι δὲν ἤθελε τότε ὁ νομοθέτης νὰ ὁρίσῃ 70% καὶ νὰ φανῇ ὅτι σταθεροποιεῖ εἰς τὸ 70% τὰς συντάξεις. Τὰς ἐσταθεροποίησεν εἰς τὸ 80% καὶ ὥρισε κράτησιν 10% μὲ τὴν προσδοκίαν ὅτι συντόμως ἡ κράτησις θὰ ἠδύνατο νὰ καταργηθῇ, ἐνῷ δυσκόλως ἡ σύνταξις τοῦ 70% θὰ ηὐξάνετο εἰς 80%. Παράλογος εἶναι φαινομενικῶς ἡ διατύπωσις, εἰς στοργὴν ὅμως, ὀφείλεται. Καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι καθυστέρησεν ἡ κατάργησις τῆς κρατήσεως, δὲν βαρύνει τὸν νομοθέτην, ὁ ὁποῖος ἀπὸ λόγους στοργῆς εἶχε προβλέψει, βαρύνει τοὺς μετέπειτα Κυβερνήτας. Ἀνακεφαλαιώνω: Καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὸ γενικὸν θέμα τῶν συντάξεων δὲν θὰ ἐπεκταθῶ περισσότερον σήμερον διότι θὰ ἔλθῃ πρῶτον μετὰ τὰς διακοπάς. Ἀρκοῦμαι σήμερον εἰς τὴν διακήρυξιν ὅτι κατὰ τὴν ἰδικήν μας γνώμην, αἱ σημεριναὶ οἰκονομικαὶ συνθῆκαι ἐπιτρέπουν καὶ τὴν κατάργησιν τῆς κρατήσεως τοῦ 10% καὶ τὴν πλήρη ἀποκατάστασιν τῶν δικαιωμάτων τῶν πολεμικῶν ἐτῶν καὶ συγχρόνως τὴν πλήρη χορήγησιν τοῦ δώρου, ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίους ὑπαλλήλους, τὴν χορήγησιν μιᾶς πλήρους συντάξεως. Ἡ ὑπόσχεσις ὅτι ἀντὶ τοῦ πλήρους δώρου, εἰς τὸ 1959 θὰ δοθῇ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις ἠχεῖ ὡς ἐμπαιγμὸς εἰς τὰ ὦτα τῶν συνταξιούχων, οἱ ὁποῖοι καὶ διεμαρτυρήθησαν καὶ ἠγανάκτησαν. Ποία εἶναι ἡ ἐπιβάρυνσις ἐὰν δοθῇ εἰς τοὺς συνταξιούχους μία πλήρης σύνταξις, ὅπως ἔγινε μὲ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους; Κατὰ τοὺς ἀριθμοὺς τοὺς ὁποίους ἔχω πρόκειται περὶ ἐπιβαρύνσεως 46 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Ὑπὸ τὰς σημερινὰς οἰκονομικὰς συνθήκας ὑποστηρίζομεν ὅτι ἡ πρᾶξις αὐτὴ τῆς δικαιοσύνης εἶναι πραγματώσιμος, διότι ὁ σημερινὸς Προϋπολογισμός, ἀντέχει εἰς αὐτὴν τὴν ἐπιβάρυνσιν. Τὸ συμπέρασμα, κύριε Πρόεδρε, εἶναι ὅτι ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἐπιβάλλεται ἡ παροχὴ εἰς τοὺς συνταξιούχους μιᾶς πλήρους συντάξεως ὅπως ἀκριβῶς καὶ εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Ἐπιβάλλεται ἐξίσωσις συνταξιούχων καὶ δημοσίων ὑπαλλήλων, καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὴν παροχὴν τοῦ δώρου. Καθ’ ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἄλλα αἰτήματα, θὰ λάβωμεν καιρὸν νὰ τὰ ἀναπτύξωμεν ὅταν ἔλθῃ τὸ σχετικὸν Ν. Δ. ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§10Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ τὸ Δημοκρατικὸν Κόμμα συνηγορεῖ ἐκθύμως ὅπως ὅλα τὰ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα ἐδημιουργήθησαν εἰς βάρος τῶν συνταξιούχων διὰ τοῦ νόμου 1854) 1951, ἐπανορθωθοῦν τὸ ταχύτερον. Ἐὰν ὑπάρχουν ζητήματα συνταξιοδοτικὰ εἰς τὸν νόμον αὐτὸν ὀφείλονται, εἰς τὸν συντάκτην τοῦτον, ὁ ὁποῖος ἠθέλησε νὰ δημιουργήσῃ ἐντυπώσεις βελτιώσεως περισσοτέρας ἐκείνων, τὰς ὁποίας πράγματι ἔδιδε καὶ τὸν σκοπὸν αὐτὸν τὸν ἐπέτυχε δι’ ἀδικιῶν εἰς βάρος ἄλλων κατηγοριῶν συνταξιούχων, ὅπως τὰ πλασματικὰ ἔτη τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ὅπως εἶναι τὰ ἔτη τοῦ πολέμου κ.λ.π.

§11Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐφ’ ὅσον ἀναφέρεσθε εἰς τὸν Κώδικα τοῦ 1951 ὑπ’ ἀριθ. 1854, ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς παράσχω τὴν πληροφορίαν ὅτι ὁ Κῶδιξ ἐκεῖνος ἐπεβάρυνε τὸν πτωχὸν Προϋπολογισμὸν τοῦ ἔτους 1951 μὲ 160 δισεκατομμύρια ἐκείνου τοῦ καιροῦ, ἤτοι 250 ἑκατομμύρια σημερινῶν δραχμῶν. Αὐτὴ ἦτο ἡ στοργὴ πρὸς τοὺς συνταξιούχους τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου καὶ ἔκτοτε οὐδὲν ἐδόθη.

§12Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὀφείλω μίαν ἀπάντησιν πρὶν προχωρήσω. Ἐγὼ δὲν ἀρνοῦμαι ὅτι ἐδαπανήθησαν τὰ ποσὰ αὐτὰ ὑπὲρ τῶν συνταξιούχων. Ἐγὼ ἐπικρίνω τοῦτο, ὅτι δὲν ἔγινεν ἀπολύτως δικαία ἡ κατανομὴ αὐτῶν τῶν ποσῶν, ὅτι πρὸς ἄλλας κατηγορίας ἐδόθησαν περισσότερα καὶ εἰς ἄλλας κατηγορίας πολὺ ὀλιγώτερα. Αὐτὸ ἐπικρίνω, δὲν ἐπικρίνω καθόλου τὴν πρόθεσιν τῆς τότε Κυβερνήσεως νὰ βοηθήσῃ τοὺς συνταξιούχους, δὲν ἔκαμεν, ὅμως, δικαίαν τὴν κατανομὴν τῆς βοηθείας καὶ ἐκεῖ ἀποβλέπει ἡ ἀναφορά μου ὡς πρὸς τὸν νόμον 1854. Τώρα ἐλπίζω ὅτι καὶ ἡμεῖς θὰ ὑποστηρίξωμεν ὅτι ὅλαι αὐταὶ αἱ ἀδικίαι πρέπει νὰ διορθωθοῦν τὸ ταχύτερον, διότι, ὡς εἶπε καὶ ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἀντέχει περισσότερον σήμερον ὁ Προϋπολογισμός, ἀλλὰ καὶ διότι δὲν ἐπιτρέπεται παράτασις τῆς ἰσχύος τῶν ἀδικιῶν αὐτῶν. Σημαντικώτατον ἐπίσης εἶναι τὸ ζήτημα τοῦ δώρου, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ δοθῇ εἰς τοὺς συνταξιούχους. Ὅπως δίδεται εἰς τοὺς ὑπαλλήλους καὶ τοὺς στρατιωτικοὺς ἕνας μισθός, ἔτσι πρέπει νὰ δοθῇ καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους τὸ 72% τοῦ μισθοῦ, δηλαδὴ τὰ 80%, μεῖον 10% κράτησις. Πρέπει νὰ γίνῃ κατανοητόν, καὶ τὸ τονίζω αὐτό, ὅτι ὁ δημόσιος ὑπάλληλος γενόμενος συνταξιοῦχος πρέπει νὰ λαμβάνῃ τὸ 72% τῶν ἀποδοχῶν του. Ἀποδοχαὶ εἶναι καὶ ὁ 13ος μισθὸς τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων. Πῶς θὰ ἔλθῃ ἡ Κυβέρνησις σήμερον νὰ στερήσῃ τοὺς συνταξιούχους ἑνὸς δικαιώματος τὸ ὁποῖον ἔχουν; Δὲν δύνασθε νὰ λέγετε ὅτι ἐδίδομεν 70% ὡς σύνταξιν καὶ κατόπιν νὰ ἀρνηθῆτε νὰ δώσητε τὸ 72% ὡς ἐπίδομα τῶν ἑορτῶν εἰς τοὺς συνταξιούχους. Ὀφείλετε νὰ τὸ δώσητε καὶ αὐτό, κατὰ μείζονα δὲ λόγον ὅταν ἔχητε καὶ πλεονάσματα εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν καὶ τέλος πάντων τὸ ποσὸν δὲν εἶναι τόσον σπουδαῖον. Δὲν δύνανται οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ παραμελοῦνται κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν καὶ νὰ πληγώνωνται συνεχῶς, διότι δὲν δύνασθε νὰ ἔχητε εἰς τὴν διοίκησιν πρόσωπα μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ εἶναι ἀφωσιωμένα εἰς τὸ καθῆκον των, ὅταν τοὺς παρουσιάζετε αὐτὴν τὴν προοπτικὴν ὅτι ἅμα ἐξέλθουν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν θὰ εἶναι κάτι τὸ περιφρονητέον εἰς τὴν κοινωνίαν. Πρέπει ἐκεῖνο ποὺ ὑπεσχέθη ἡ Πολιτεία νὰ εἶναι 80% διὰ τὴν σύνταξιν καὶ ἡ κράτησις νὰ καταργηθῇ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι σήμερον 72% ὡς σύνταξις ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν, πρέπει νὰ δοθῇ εἰς ὅλους αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ τὸ πάρουν. Μὴ στερεῖτε αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον δικαιοῦνται, διότι πληγώνετε κατηγορίας ἀνθρώπων, αἱ ὁποῖοι πολυτίμους ὑπηρεσίας προσέφερον εἰς τὸ Κράτος καὶ εἰς τὴν κοινωνίαν ἐν γένει.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ε.Π.Ε.Κ., κ. Σ. Παπαπολίτης ἔχει τὸν λόγον.

§14Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι γεγονὸς ὅτι βασικὰ αἰτήματα τῶν συνταξιούχων ἀντιμετωπίσθησαν ἀπὸ τὸ ψηφισθὲν ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως νομοθετικὸν Διάταγμα. Καὶ ἀκριβῶς διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἔρχεται, ὡς γνωστόν, πρὸς ἐπανασυζήτησιν τὸ γνωστὸν Ν. Διάταγμα. Καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἐπαναλάβω σήμερον ἐφ’ ὅσον πρόκειται νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ τὸ θέμα τοῦτο, τὰ αἰτήματα τῶν διαφόρων τάξεων, πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συνταξιούχων. Ἀλλ’ εἰδικῶς περιορίζομαι σήμερον εἰς τὸ νὰ συνηγορήσω ὑπὲρ τῆς ἀνάγκης τῆς χορηγήσεως τοῦ δώρου ὅπως εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους. Γενικώτερον οἱ ἐργαζόμενοι δοκιμάζονται, ἀλλὰ ἡ θέσις τῶν συνταξιούχων εἶναι δραματικὴ καὶ δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ δίκαιον νὰ στερηθοῦν τοῦ δώρου, ὅπως, τέλος πάντων, χορηγεῖται καὶ εἰς τὰς περιπτώσεις τῶν ὑπαλλήλων.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μπαλτατζῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§16Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Λυπούμεθα ἰδιαιτέρως καὶ ἡμεῖς διότι ὁ νόμος περὶ συντάξεως ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συζητηθῇ, μέχρι σήμερον καθυστέρησε καὶ προεκρίθησαν ἄλλα νομοσχέδια καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν ἐδόθη ἡ εὐκαιρία εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ ἐκφράσῃ τὰς ἀπόψεις της ἐπὶ τοῦ συνταξιοδοτικοῦ ζητήματος. Ἡμεῖς οἱ ἀγρόται διατυπώνομεν ἔντονον διαμαρτυρίαν διὰ τὴν στάσιν τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τοῦ κόσμου τῶν συνταξιούχων. Νομίζομεν ὅτι, λόγοι τάξεως, λόγοι κοινωνικῆς στοιχειώδους πολιτικῆς ἐπιβάλλουν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ προσέξῃ αὐτὸν τὸν κόσμον ποὺ εἶναι ἕνας κόσμος ποὺ προσέφερε τεραστίας ὑπηρεσίας εἰς τὴν Πατρίδα καὶ εἶναι ἄξιος μιᾶς πολὺ καλυτέρας μεταχειρίσεως. Τὸ πόσον συγκινοῦνται οἱ σύγχρονοι πολιτικοὶ ἀπὸ τὴν πολιτικὴν τῶν Κυβερνήσεων ἀπέναντι τῶν συνταξιούχων θὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, διότι ἀκόμη προσφάτως εἰς μίαν μεγάλην ὥραν ἐκινδύνευσε νὰ ἀνατραπῇ ἡ Κυβέρνησις, διότι ἐκρίθη ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἀντιλαϊκὴ καὶ ἀντικοινωνική, διότι δὲν ἀντιμετώπισε κατὰ τρόπον στοργικὸν τὰ προβλήματα τῶν συνταξιούχων καὶ ἠναγκάσθη ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ σημασίαν εἰς τὰ ζητήματα τὰ συνταξιοδοτικά. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει βεβαίως εὐθύνην ἀπέναντι τοῦ συνταξιοδοτικοῦ κόσμου διότι εἶναι Κυβέρνησις ἡ ὁποία στηρίζεται μόνον εἰς ἕνα Κόμμα, καὶ ἔχει τὴν εὐθύνην τῆς μεταχειρίσεως τοῦ κόσμου τῶν συνταξιούχων. Ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα παρὰ νὰ ὑψώσωμεν φωνὴν διαμαρτυρίας, διότι καθ’ ἣν στιγμὴν ὁ Προϋπολογισμὸς καταλείπει περίσσευμα 1.500 ἑκατομμυρίων λόγῳ ὑπεραποδόσεως τῆς ἀμέσου φορολογίας ποὺ πληρώνει ὁ λαός, εἶναι ἀκατανόητον πῶς ἡ Κυβέρνησις ἀρνεῖται νὰ χορηγήσῃ 50 ἑκατομμύρια ὑπὲρ τοῦ κόσμου τῶν συνταξιοδοτουμένων, οἱ ὁποῖοι δικαιοῦνται ἴσης μεταχειρίσεως ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ὑπάλληλοι δικαιοῦνται ποὺ παίρνουν τὸ δῶρον αὐτό.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, κ. Κ. Τσαλδάρης, ἔχει τὸν λόγον.

§18Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, διὰ νὰ μὴ ἀπασχολήσω τὴν Βουλὴν πολύ, ἐπὶ τοῦ θέματος, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὰ τεθέντα ὑπὸ τοῦ κ. συναρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων. Ὑπεσχέθη ἡ Κυβέρνησις ὡς ἀντάλλαγμα οἱονεὶ νὰ δοθῇ ἡ φαρμακευτικὴ περίθαλψις ἀπὸ τοῦ 1959 καὶ πέραν. Ἀλλ’ ἐὰν αὐτὸ ἔχῃ βάσιν ἔναντι ὡρισμένων τάξεων συνταξιοδοτουμένων, δὲν ἔχει βάσιν ἔναντι τῶν στρατιωτικῶν οἱ ὁποῖοι πρὸ 3ετίας ἤδη ἀπολαμβάνουν αὐτοῦ τοῦ πλεονεκτήματος, ἐξ ἰδίων αὐτῶν κρατήσεων. Ἑπομένως, ἐξακολουθεῖ μία ἄνισος μεταχείρισις τῶν ὑπαλληλικῶν τάξεων ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔχει εὐθύνην ἀπέναντι τῶν συνταξιούχων διὰ τὴν ἀνάγκην τῆς ζωῆς ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐξῆλθον ἐκ τῆς ὑπηρεσίας. Ἔχει ὑποχρέωσιν τὸ Κράτος νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας αὐτῶν μέσα εἰς τὰ πλαίσια τὰ ὁποῖα ἡ ἰδία ἔχει νομοθετήσει εἴτε διὰ τοῦ 1) 3 καὶ οὐχὶ τῶν 100 καὶ 500 δραχμῶν, εἴτε ὁλοκλήρου τῆς συντάξεως, τῶν ἀποδοχῶν, τὰς ὁποίας δικαιοῦνται. Ἐλπίζω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ θελήσῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν στιγμὴν αὐτὴν τὸ θέμα μετὰ τὴν ὁμόφωνον τῆς Βουλῆς γνώμην καὶ νὰ ἀποφασίσῃ πράγματι νὰ καλύψῃ μίαν ἠθικὴν ὑποχρέωσιν, τὴν ὁποίαν ὅλοι ἔχομεν ἀπέναντι ἑνὸς κόσμου, ὁ ὁποῖος πράγματι εἰργάσθη καὶ ἠναλώθη ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ τοῦ Κράτους.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Πρόεδρος κ. Π. Κανελλόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§20Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι βέβαιος ὅτι οἱ ἀξιότιμοι κ. κ. Ὑπουργοὶ Συντονισμοῦ καὶ Οἰκονομικῶν, οἱ ὁποῖοι παρίστανται συμμερίζονται ἠθικῶς τὰς ἀπόψεις αἱ ὁποῖαι ἀνεπτύχθησαν ἐκ μέρους τῶν προλαλησάντων κ. κ. Ἀρχηγῶν ἢ ἐκπροσώπων Κομμάτων. Εἶναι αὐτονόητον, ὅτι πρέπει νὰ ἐπιτευχθῇ κἄποτε καὶ αὐτὸ τὸ κἄποτε δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀνήκῃ εἰς τὸ ἀπώτερον παρελθόν, ἡ ἰσότης μεταχειρίσεως ἐκ μέρους τοῦ Κράτους τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων καὶ τῶν συνταξιούχων. Ἡ ἰσότης αὐτὴ εἶναι ἐπιβεβλημένη διὰ λόγους ἠθικῆς τάξεως. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μὲν προσφέρουν ὑπηρεσίας νῦν ἐνῷ οἱ ἄλλοι προσήνεγκον τὰς ὑπηρεσίας των καὶ ἔπαυσαν λόγῳ ἡλικίας νὰ ἐξακολουθοῦν νὰ τὰς προσφέρουν, δὲν πρέπει νὰ ἐπηρεάζῃ τὸ Κράτος. Ἀπεναντίας μάλιστα πρέπει τὸ Κράτος νὰ λαμβάνῃ ἰδιαιτέρως ὑπ’ ὄψει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μὴ ὑπηρετοῦντες κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἀλλὰ προσενεγκόντες ὑπηρεσίας εἰς τὸ παρελθόν, δὲν ἔχουν δυνατότητα καὶ οἱουδήποτε ἠθικοῦ ἐκβιασμοῦ, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπεργήσουν. Οἱ μόνοι ἐν τῇ κοινωνίᾳ οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπεργήσουν εἶναι οἱ συνταξιοῦχοι. Καὶ μόνον αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀρκέσῃ διὰ νὰ ἀποφασίσωμεν κἄποτε — χρησιμοποιῶ τὸ πρῶτον πρόσωπον τοῦ πληθυντικοῦ διότι ὅλοι εἴμεθα ὑπεύθυνοι διὰ τὰς ἀνισότητας αὐτὰς — διὰ νὰ ἀποφασίσωμεν κἄποτε τὴν θέσπισιν πλήρους ἰσότητος μεταξὺ δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων. Ὁμιλῶν περὶ πλήρους ἰσότητος δὲν ἐννοῶ ὅτι θὰ δίδωμεν τὰ αὐτά, ἀλλ’ ὅταν λαμβάνωνται μέτρα θὰ πρέπει τὰ μέτρα αὐτὰ κατ’ ἀπόλυτον ἀναλογίαν νὰ ἰσχύουν, καὶ διὰ τοὺς μὲν καὶ διὰ τοὺς ἄλλους. Τὸ μέτρον τοῦ δώρου πρέπει ἑπομένως νὰ ἰσχύσῃ κατὰ τὸν αὐτὸν ἀκριβῶς τρόπον καὶ διὰ τοὺς ὑπαλλήλους καὶ διὰ τοὺς συνταξιούχους. Συμφωνῶ, βεβαίως, ἀπολύτως καὶ μὲ τὴν κατάργησιν τοῦ 10%. Ἡ δοθεῖσα ὑπὸ τοῦ κ. συναρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων ἑρμηνεία ἦτο ἀπολύτως ὀρθὴ — καὶ συμφωνῶ καὶ μὲ τὴν ἐκ νέου ἀναγνώρισιν τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Καὶ ἐκεῖ πρέπει νὰ δοθῇ ἡ αὐτὴ ἑρμηνεία τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων καὶ μάλιστα ἔπρεπε — ἐπειδὴ διὰ λόγους οἰκονομικοὺς δυσχερεῖς ἐκείνην τὴν στιγμὴν ἐγένετο ἡ κατάργησις — ἔπρεπε καὶ τότε, τὸ 1951, ἦτο ἓν λάθος τυπικόν, νὰ μὴ γίνῃ κατάργησις, ἀλλ’ ἔπρεπε ἁπλῶς καὶ μόνον νὰ θεσπισθῇ ἡ ἀναστολὴ τῆς ἰσχύος. Διότι ἦτο ἓν λάθος ἀπὸ ἀπόψεως διατυπώσεως τὸ ὅτι ἐγένετο κατάργησις τῶν πολεμικῶν ἐτῶν ὡς ἐὰν τὰ πολεμικὰ ἔτη δὲν ἦσαν ἄξια συνυπολογισμοῦ ἢ ἰδιαιτέρου ὑπολογισμοῦ. Παρακαλῶ καὶ ἐγώ, λοιπόν, τὴν Κυβέρνησιν ὅπως ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ Πανελλήνιον αἴτημα καὶ θελήσῃ νὰ ἐξετάσῃ ἐκ νέου τὸ θέμα. Καιρὸς ὑπάρχει καὶ δυνατότητες ἀσφαλῶς ὑπάρχουν, νὰ ἀποφασίσῃ τὴν χορήγησιν καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους τοῦ αὐτοῦ ποσοστοῦ δώρου τὸ ὁποῖον χορηγεῖται καὶ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, τῆς συζητήσεως περὶ τοῦ δώρου καὶ γενικώτερον περὶ τῶν συντάξεων, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀναφέρω — δὲν ἐνθυμοῦμαι πλέον διὰ ποιοστὴν φορὰν — τὸ θέμα ἐκεῖνο πρὸ τοῦ ὁποίου ἅπαντες ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ πρέπει νὰ αἰσθάνωνται τὸν ἑαυτόν των ἀλληλέγγυον. Τὸ θέμα τῶν πολιτικῶν οἱ ὁποῖοι δὲν εὑρίσκονται εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. (Χειροκροτήματα). Πρέπει ἐπὶ τέλους, κύριε Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ἡ ἐπὶ τόσους μῆνας ἐπαναληφθεῖσα ὑπόσχεσις ὅτι θὰ ἔλθῃ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον θὰ ρυθμίζῃ τὸ ζήτημα τῶν παλαιῶν μας συναδέλφων, πρέπει ἐπὶ τέλους ἡ δοθεῖσα ὑπόσχεσις νὰ πραγματοποιηθῇ. Ποιοῦμαι ἔκκλησιν καὶ πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ καὶ πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅπως, ἀμέσως μετὰ τὰς ἑορτάς, ἀχθῇ ἐνώπιον ἡμῶν τὸ θέμα τῶν συντάξεων τῶν παλαιῶν μας συναδέλφων, πρὸς τοὺς ὁποίους βαθεῖαν ἀλληλεγγύην αἰσθανόμεθα.

§21Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ εἰς αὐτὸ εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι.

§22Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λυποῦμαι πολύ, κύριε συνάδελφε, διότι δὲν δύναμαι νὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον. Συνεφωνήθη καί, ἂς εἴπωμεν, ἐγένετο ἔθιμον, πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως νὰ ὁμιλοῦν οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματός σας λείπει, ὁ ἐντεταλμένος ὑπὸ τοῦ Ἀρχηγοῦ σας νὰ ἐκπροσωπῇ τὸ Κόμμα ἀπουσιάζει. Σεῖς, λοιπόν, δὲν δύνασθε νὰ ὁμιλήσητε. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐρωτῶ τὴν Βουλήν, ἐὰν νομίζῃ ὅτι δύναμαι νὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον.

§24ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε, κύριε Αὐγερόπουλε, ἔχετε τὸν λόγον.

§26Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ συνταξιοῦχοι ὅσον ἀφορᾷ τὸ δῶρον, εἶναι οἱ μόνοι Ἕλληνες πολῖται, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, ὄχι μόνον ἐφέτος ἀλλὰ καὶ κατὰ τὰ παρελθόντα ἔτη, στεροῦνται πράγματι τοῦ δώρου αὐτοῦ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκτὸς τῆς ἀνάγκης τὴν ὁποίαν αἰσθανόμεθα νὰ θέσωμεν καὶ ἡμεῖς ὑπ’ ὄψιν τῆς Κυβερνήσεως τὸ θέμα τοῦτο, εἶναι καὶ αἱ διαμαρτυρίαι καὶ τὰ τηλεγραφήματα πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ πρὸς τοὺς πολιτικοὺς Ἀρχηγούς, διὰ τὴν μεγάλην αὐτὴν ἀδικίαν, ἡ ὁποία γίνεται ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τοὺς ἀναξιοπαθοῦντας αὐτοὺς πολίτας, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὰ πάντα ὑπὲρ τῆς Πατρίδος καὶ τῶν ὁποίων αἱ οἰκογένειαι, αἱ χῆραι καὶ τὰ ὀρφανὰ εὑρίσκονται εἰς κατάστασιν ἀπογνώσεως. Εἶναι ἀχαρακτήριστον νὰ μὴ κατορθώσουν νὰ κάμουν αὐτοὶ Χριστούγεννα, ὅπως θὰ κάμῃ καὶ ὅλος ὁ ἄλλος κόσμος, μὲ τὴν οἰκογένειάν των καὶ μὲ τὰ παιδιά των. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν Κώδικα περὶ συντάξεων ἔχουν σημειωθῆ ὡρισμέναι ἀδικίαι. Συγκεκριμένως ἔχουν μειωθῆ εἰς τὸ ἥμισυ τὰ πολιτικὰ ἔτη, ἔχουν ἀφαιρεθῆ πλασματικὰ ἔτη κ.λ.π. Ὅλα αὐτὰ ἐγένοντο εἰς βάρος τοῦ πτωχοῦ βαλαντίου τῶν συνταξιούχων καὶ ἀποτελοῦν ποσὸν ἀνερχόμενον εἰς 170 περίπου ἑκατομμύρια. Κύριε Ὑπουργέ, εἶναι ἀνάγκη ὅπως ἐντὸς συντόμου προθεσμίας φέρητε τὸ νομοσχέδιον αὐτό, τὸ συνταξιοδοτικόν. Εἶναι παράκλησις αὐτὴ ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, νὰ ἔλθῃ τὸ νομοσχέδιον τοῦτο τὸ ταχύτερον καὶ νὰ τακτοποιηθοῦν τὰ θέματα τῶν συνταξιούχων, διότι εἶναι ζήτημα ἠθικῆς τάξεως. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων, πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν ἀπόφασίν της καὶ νὰ δώσῃ τὸ δῶρον.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§28Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἀπὸ μακροῦ χρόνου, κύριοι βουλευταί, διατυποῦνται, τόσον παρὰ τῶν συνταξιούχων, ὅσον καὶ ἐντὸς τῆς αἰθούσης ταύτης, παράπονα κατὰ τῆς Κυβερνήσεως ὅτι ἐγκατέλειψε τὴν τάξιν τῶν συνταξιούχων. Τὰ παράπονα αὐτὰ στρέφονται, κυρίως, κατὰ τῶν ἀδικιῶν, τὰς ὁποίας ἐδημιούργησεν ὁ Συνταγματικὸς Κῶδιξ 1854) 51. Αἱ αἰτιάσεις, ὅμως, αὗται, κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, δὲν εἶναι δικαιολογημέναι, διότι τόσον ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ὅσον καὶ ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις, εὐθὺς ὡς ὑπεβλήθησαν αἱ 500 περίπου αἰτήσεις παραπόνων, κατήρτισε Ἐπιτροπὴν ἐξ ἀνωτάτων ὑπαλλήλων, διὰ νὰ ἐπεξεργασθῇ τὰ αἰτήματα καὶ νὰ καταλήξῃ εἰς ὡρισμένα συμπεράσματα. Πράγματι, μετὰ μακρὰν καὶ ἐνδελεχῆ ἔρευναν, ἡ Ἐπιτροπὴ κατέληξεν εἰς τὸ νὰ διατυπώσῃ ἐμπεριστατωμένην ἔκθεσιν, ἡ ὁποία περιεῖχε δύο σκέλη. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὰ γενικὰ θέματα, τὰ γενικὰ αἰτήματα, κρίσεις ἐπὶ τῶν γενικῶν παραπόνων κατὰ τοῦ νόμου τοῦ 1951, ἀφ’ ἑτέρου τὰ μερικώτερα αἰτήματα, ἀναφερόμενα εἰς εἰδικὰς περιπτώσεις. Τὸ κύριον παράπονον κατὰ τοῦ Κώδικος ἦτο τὸ ἑξῆς: Ἀφεώρα, πρῶτον, τὴν κράτησιν, τὴν ὁποίαν ἀνέφερεν ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, τοῦ 10%. Ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω διότι ἔχομεν ὑποχρέωσιν ἀντικειμενικῶς νὰ ἐξετάσωμεν τὰ θέματα, ὅτι, ἐνῷ μέχρι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, αἱ συντάξεις ἐδίδοντο ἐπὶ τοῦ ὀργανικοῦ μισθοῦ, ὁ νόμος 1951 ἔδωκε συντάξεις ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν καὶ τοῦτο ἐπέφερε σημαντικὴν αὔξησιν τῶν συντάξεων. Ὁ κ. συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ἐδικαιολόγησεν τοῦτο κατὰ τρόπον εὐφυέστατον;

§29Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πραγματικόν, ὄχι εὐφυῆ.

§30Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀμφισβητήσω αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγετε. Διότι θὰ ἠδύνατο κάλλιστα ὁ νόμος ἐκεῖνος νὰ εἴπῃ ὅτι δίδει συντάξεις 70% ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν καὶ ὄχι ὡς εἶπεν 80%, μὲ κράτησιν 10%.

§31Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐξήγησα τὸν λόγον.

§32Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν ἦτο πειστικὴ ἡ ἐξήγησίς σας. Διότι, ἐὰν ἠθέλατε νὰ δώσητε ὡρισμένην αὔξησιν, θὰ ἠδύνασθε νὰ τὴν δώσητε εἰς τὰ 70%, ἄνευ κρατήσεων. Διότι, οὐδὲν νόημα ἔχει νὰ λέγετε ὅτι δίδετε 80 καὶ ἐπιβάλετε κράτησιν 10%. Θὰ σᾶς εἴπω καὶ κἄτι ἐπὶ πλέον. Ὁ νόμος 1851 πέραν τοῦ θέματος αὐτοῦ τῶν κρατήσεων, κατήργησε ἐπίσης τὰ λεγόμενα πλασματικὰ ἔτη. Ἐναντίον αὐτῆς τῆς τροποποιήσεως στρέφονται τὰ περισσότερα παράπονα τῶν συνταξιούχων. Καὶ πέραν αὐτοῦ καθιέρωσε τὸ δῶρον διὰ τοὺς πολεμικοὺς συνταξιούχους οὐχί, ὅμως, καὶ διὰ τοὺς πολιτικοὺς συνταξιούχους, καταργήσας τὴν προηγουμένως κρατήσασαν τακτικήν, κατὰ τὴν ὁποίαν τόσον τὸ 1948 ὅσον καὶ τὸ 1949, μὴ ὑπάρχοντος νόμου, ἐδίδετο τὸ δῶρον κατ’ οἰκείαν κρίσιν τῶν Κυβερνήσεων. Οὐδέποτε εἰς τὸ παρελθὸν συνέβη, τὸ δῶρον τῶν συνταξιούχων νὰ εἶναι ἴσον πρὸς τὸ δῶρον τῶν ὑπαλλήλων. Τὸ 1954 ἐπὶ Κυβερνήσεως Συναγερμοῦ, διὰ πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, ὥρισε αὐτὸ τὸ ὁποῖον καὶ σήμερον ἰσχύει, δηλαδὴ νὰ δίδεται τὸ ⅓ τῆς συντάξεως καὶ μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 500 δραχμῶν. Αὐτὸ ἐπανελήφθη τὸ 1955, τὸ 1956 καὶ βεβαίως καὶ τὸ 1957. Δὲν μετεβλήθη δηλαδὴ τὸ καθεστώς, τὸ μέχρι σήμερον ὑπάρχον ἀπὸ τοῦ 1954. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ αἴτημα τῆς παροχῆς πλήρους δώρου, τὸ ὁποῖον ἦτο ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ αἰτήματα μέχρι στιγμῆς, ὅπως εἶναι καὶ τὸ αἴτημα τῶν πλασματικῶν ἐτῶν καὶ τῶν κρατήσεων, εἶναι ἀληθὲς ὅτι μέχρι σήμερον δὲν ἱκανοποιήθησαν. Ἀλλὰ ἐὰν τοῦτο εἶναι ἀληθές, εἶναι ἀληθὲς ἐπίσης, ὅτι ἐκ τῶν 500 αἰτημάτων, τὰ ὁποῖα ἤλεγξεν ἡ Ἐπιτροπή, ἱκανοποιήθησαν οὐκ ὀλίγα μέχρι σήμερον. Θὰ σᾶς τὰ ἀναφέρω, διὰ νὰ μὴ νομίζῃ ἡ Βουλή, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπιδεικνύει ἀστοργίαν πρὸς τοὺς συνταξιούχους. Οὐδεμίαν ἀστοργίαν δεικνύει καὶ ὀφείλω νὰ διαβεβαιώσω, ὅτι τὰ αὐτὰ συναισθήματα ποὺ κατέχουν τοὺς κ. κ. Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων, κατέχουν πλειότερον καὶ τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἐπροχώρησε εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἐν λόγῳ αἰτημάτων. Ἐπὶ τῇ βάσει, λοιπόν, τῶν πορισμάτων τῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς τὴν ἱκανοποίησιν πλείστων αἰτημάτων τὰ περισσότερα τῶν ὁποίων εἶναι: «.... (ἀναγιγνώσκει).....».

§33Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ποῖαι ἦσαν αἱ ἐπιβαρύνσεις;

§34Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν ἔχω προχείρους τοὺς ἀριθμούς, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι τὰ αἰτήματα εἶναι περὶ τὰ 500 ἑκατομμύρια.

§35Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπειδὴ ὡμιλήσατε περὶ τοῦ ἀριθμοῦ 500, δύναμαι νὰ ριψοκινδυνεύσω τὴν γνώμην τῶν συνταξιούχων καὶ νὰ εἴπω, ὅτι παραιτοῦνται τῶν 500 καὶ ἀρκοῦνται μόνον εἰς τὰ τρία. (Γέλωτες).

§36Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Αὐτὰ τὰ τρία εἶναι τὰ σπουδαιότερα. Ἀλλὰ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι αὐτὰ τὰ 3 εἶναι ἀκριβῶς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα κατήργησεν ὁ ἰδικός σας Συνταξιοδοτικὸς Κῶδιξ τοῦ 1951.

§37Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἕνας Κῶδιξ, ὁ ὁποῖος ἐπεβάρυνε τὸν Κρατικὸν Προϋπολογισμὸν μὲ 160 δισεκατομμύρια ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἤτοι 250 σημερινὰ ἑκατομμύρια, εἶναι Κῶδιξ στοργῆς ἐν τῷ συνόλῳ. Αἱ λεπτομέρειαι εἶναι συζητήσιμοι. Ἀλλά, ὡς σύνολον, ἀποτελεῖ μεγάλην ὑπηρεσίαν πρὸς τοὺς συνταξιούχους. Καλοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν νὰ προβῇ εἰς ἀνάλογον θυσίαν σήμερον, δεδομένου ὅτι ἔχει ὑπερδιπλάσια ἔσοδα. Τὴν καλοῦμεν νὰ προσφέρῃ ἀνάλογον ἐπιβάρυνσιν καὶ ἡμεῖς δὲν θὰ ἐπικρίνωμεν. Εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ ἐπαινέσωμεν.

§38Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐγὼ δὲν ἐπέκρινον.

§39Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐπεκρίνατε. Ἐνεφανίσατε τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων — τὸ Κέντρον — ἄστοργον, ὅταν διέθεσε 250 ἑκατομμύρια ἑνὸς ἐλλειμματικοῦ Προϋπολογισμοῦ, μὲ ἔλλειμμα 1400 ἑκατομμυρίων. Ὑπῆρξε πρᾶξις βαθυτάτης στοργῆς τοῦ Κέντρου πρὸς τοὺς συνταξιούχους, τὴν ὁποίαν ἐπικαλούμεθα καὶ ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν.

§40Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ πρῶτος ὡμολόγησα καὶ σᾶς εἶπον, ὅτι ἐὰν κατηργήσατε αὐτά, ἐδώσατε, ὅμως, ὡς ἀντάλλαγμα τὰς συντάξεις ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν καὶ ὄχι ἐπὶ τοῦ ὀργανικοῦ μισθοῦ. Βλέπετε πόσον ἀντικειμενικὸς εἶμαι εἰς τὴν κρίσιν μου, προκειμένου νὰ διατυπώσω μίαν γνώμην ἐπὶ ἑνὸς νομοσχεδίου, τοῦ ὁποίου τὴν πατρότητα ἔχει τὸ Κόμμα τὸ ἰδικόν σας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι κατηργήσατε τὰ τρία αἰτήματα, διότι ᾐτιολογημένως δὲν τὰ ἀνεγνωρίσατε ὡς δίκαια. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐπέκρινα τὸν νόμον σας. Διότι δὲν τὰ κατηργήσατε διὰ τυχὸν μείζονα δαπάνην, ἀλλὰ διότι δὲν τὰς εὑρήκατε δικανικὰ καὶ δίκαια, ἐνῷ σήμερον ἀντιφάσκοντες τὰ εὑρίσκετε λογικά. Ὁ τότε Ὑπουργός σας, ὁ ὁποῖος ἔκαμε τὸν Συνταξιοδοτικὸν Κώδικα, καὶ ἔχει αἰτιολογικὴν ἔκθεσιν μακράν, εὕρισκε, ὅτι τόσον τὰ πλασματικὰ ἔτη, ὅσον καὶ τὸ θέμα τῆς κρατήσεως, ὅσον καὶ τὸ θέμα τῆς μὴ παροχῆς δώρου, ἦσαν ἀδικαιολόγητα ἐν τῇ εἰσηγητικῇ του ἐκθέσει. Δὲν τὰ εὕρισκε δικαιολογημένα, ἐνῷ ταὐτοχρόνως ἐπὶ ἄλλων σημείων ἐπροχώρησε εἰς ὀλίγας παραχωρήσεις, ἐκεῖ ὅπου ἐνόμιζε δίκαιον. Τὰ ὑπόλοιπα τὰ κατήργησε. Πέραν αὐτῶν ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι εἰδικώτερον ὅσον ἀφορᾷ τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων δὲν εἶναι ἀληθὲς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὑπεστηρίχθη, ὅτι ἡ δαπάνη ἀνέρχεται εἰς 40.000.000. Ἡ δαπάνη ἀνέρχεται εἰς 92.000.000. Καὶ πέραν αὐτοῦ ἡ ἀποδοχὴ τῶν ὑπολοίπων 3 αἰτημάτων, τὰ ὁποῖα λέγετε, ἀποτελοῦν μόνιμον ἐπιβάρυνσιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ τῆς τάξεως τῶν 250.000.000. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον τὰ ἐξετάζει μετὰ προσοχῆς ἡ Κυβέρνησις. Ἂν δὲν τὰ ἱκανοποιεῖ μέχρι τῆς στιγμῆς, τοῦτο συμβαίνει, ὄχι διότι δὲν αἰσθάνεται στοργὴν πρὸς τοὺς συνταξιούχους. Τὴν αἰσθάνεται καὶ τὴν αἰσθάνεται περισσότερον παντὸς ἄλλου. Ἀπόδειξις εἶναι ὅτι ὅλαι αἱ ἀναφερθεῖσαι πιστώσεις ἱκανοποιήθησαν. Βεβαίως τὰ τρία βασικὰ θέματα τὰ ὁποῖα συνεπάγονται τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν 250 ἑκατομμυρίων τὰ σκέπτεται κανένας, διότι εἶναι ἐπιβάρυνσις τάξεως μεγαλυτέρας ἐκείνης τὴν ὁποίαν παρεχωρήσατε διὰ τοῦ νόμου 1854 Πέραν τῶν 90 ἑκατομμυρίων τοῦ δώρου θὰ ἤθελον νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἡ μὲν κατάργησις τῆς κρατήσεως ἀντιμετωπίζει ἐπιβάρυνσιν τῆς τάξεως τῶν 75 ἑκατομμυρίων τὰ δὲ πλασματικὰ ἔτη ἄλλα 90 ἑκατομμύρια.

§41Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὄχι, κύριε Ὑπουργέ.

§42Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Αὐτοὶ εἶναι οἱ ὑπολογισμοὶ τοὺς ὁποίους ἔκαμαν αἱ ὑπηρεσίαι.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, μὴ διακόπτετε.

§44Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον τὸ ποσὸν ἀναβιβάζεται παρὰ τῆς ὑπηρεσίας Συντάξεων τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου εἰς 240 ἑκατομμύρια.

§45Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δὲν εἶναι τόσα.

§46Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἀμφισβητήσητε τοὺς ἐπισήμους ἀριθμοὺς ποὺ δίδουν αἱ ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου. Ἐτέθη, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις πρὸ τοῦ ἑξῆς διλήμματος, διότι τὸ αἴτημα δὲν εἶναι νὰ δοθοῦν ἄλλα 15 ἑκατομμύρια εἰς τοὺς συνταξιούχους διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ δώρου, ἀλλὰ τὸ αἴτημα εἶναι νὰ ὁλοκληρώσωμεν τὸ δῶρον καὶ τὰς συντάξεις μὲ ἐπιβάρυνσιν 90 ἑκατομμυρίων. Καὶ ἐπειδὴ βεβαίως τὰ 90 ἑκατομμύρια εἶναι ὑπερβολικὴ ἐπιβάρυνσις, ἐρρίφθη ἡ ἰδέα νὰ καταβληθοῦν εἰς 2–3 ἔτη τὰ 90 ἑκατομμύρια. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι εὐθὺς ὡς θὰ ἐπροχώρει ἡ ἄποψις αὐτὴ θὰ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ ληφθῇ ἡ ἀπόφασις νὰ δοθοῦν τὰ 90 ἑκατομμύρια, ἐπερχομένης οὕτω μιᾶς μονίμου ἐπιβαρύνσεως ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος μέχρι συμπληρώσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν 90 ἑκατομμυρίων, ἐὰν διὰ τὸ τμῆμα αὐτὸ τῆς δαπάνης ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ Προϋπολογισμοῦ θὰ ἦτο 25 ἑκατομμύρια. Ἐὰν ἀπεφασίζετο τοῦτο ἔναντι μιᾶς προσκαίρου αὐξήσεως ἡ ὁποία θὰ ἐδίδετο εἰς τὸν καθ’ ἕνα, λόγῳ τοῦ μεγάλου ἀριθμοῦ θὰ κατέληγεν εἰς τὸ νὰ πάρῃ ὁ καθένας μερικὰ ἑκατοντάδραχμα διὰ τὴν κάλυψιν μιᾶς προσωρινῆς ἀνάγκης ἔναντι τοῦ μονίμου ἀποκτήματος τὸ ὁποῖον θὰ εἶχον ἐὰν τοὺς ἐδίδετο ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις τὴν ὁποίαν ζητοῦν ἐπὶ ἔτη οἱ πολιτικοὶ συνταξιοῦχοι.

§47Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, διὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ὑγείαν των εἰς τὰ 1959, πρέπει νὰ ἔχουν τὴν ζωήν των ἕως τότε. (Χειροκροτήματα).

§48Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὁ νόμος ὁ ὁποῖος θὰ κατατεθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ἐντὸς ἐλαχίστων ἑβδομάδων, διὰ τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν τῶν ὑπαλλήλων καὶ ὁ ὁποῖος θὰ προβλέπῃ περὶ τῆς συντάξεως τῶν συνταξιούχων, βεβαίως ὥρισε χρόνον ἐφαρμογῆς, τὸ 1959, διότι ὅλη ἡ ὀργάνωσις τούτου ἀπαιτεῖ τὸν χρόνον τοῦτον. Εἰς τοῦτο συμφωνεῖ καὶ ἡ ΑΔΕΔΥ.

§49ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ποῖοι συνταξιοῦχοι;

§50Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν διαμαρτύρονται, διότι ὑπάρχουν καὶ συνταξιοῦχοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν λογικήν, οἱ ὁποῖοι προτιμοῦν ἀπὸ τὰ 2–3 ἑκατοντάδραχμα νὰ πάρουν μίαν μόνιμον ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν, ἡ ὁποία θὰ ἀποτελῇ τεράστιον ἀπόκτημα δι’ αὐτούς. Εὑρεθέντες πρὸ τοῦ διλήμματος νὰ δώσωμεν αὐτὴν τὴν πρόχειρον ἐνίσχυσιν χωρὶς νὰ καλύψωμεν οὐδεμίαν μόνιμον ἀνάγκην, ἐπροτιμήσαμε νὰ δώσωμεν κἄτι τι θετικώτερον. (Χειροκροτήματα). Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον δὲν ηὐξήσαμεν τὸ δῶρον, τηρήσαντες τὴν ἰδίαν ἀναλογίαν ἡ ὁποία ἐδόθη πέρυσι καὶ πρόπερσι κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὰ ἔτη 1950–52 τὰ ἰδικά σας ἔτη, κατὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἔλαβον ἀπολύτως οὔτε μίαν δραχμήν.

§51Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὁ κ. Προεδρεύων τῆς Κυβερνήσεως, ὡμίλησεν περὶ τῶν 500 αἰτημάτων τῶν συνταξιούχων, πολλὰ τῶν ὁποίων ἔχει ἡ Κυβέρνησις ἱκανοποιήσει. Εἰς μίαν διακοπὴν τὸν ἐβεβαίωσα ὅτι ριψοκινδυνεύω τὴν γνώμην τῶν συνταξιούχων ὅτι εἶναι πρόθυμοι νὰ ὑποστοῦν τὴν αὐτοθυσίαν καὶ νὰ παραιτηθοῦν καὶ τῶν 500 αἰτημάτων, χάριν τῶν τριῶν, τὰ ὁποῖα ὑπερησπίσαμεν.

§52Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὄχι, κύριε Πρόεδρε.

§53Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Διότι τὰ μὲν 500 ἀφοροῦν λεπτομερειακὰς κατηγορίας, ἐνῷ τὰ τρία ἀφοροῦν γενικὰς κατηγορίας, εἰς τὰς ὁποίας ὑπάγεται καὶ τὸ θέμα τοῦ δώρου. Ἀνεπτύξαμεν τὰ τρία θέματα, τὸ θέμα τοῦ δώρου, τὸ θέμα τῆς καταργήσεως τοῦ 10%, καὶ τὸ θέμα τῆς πλήρους ἀποκαταστάσεως τῶν πολεμικῶν ἐτῶν. Τὰ δύο θέματα τῶν πολεμικῶν ἐτῶν καὶ τῆς καταργήσεως τοῦ 10%, καθὼς καὶ γενικώτερον τὸ θέμα τῆς πολιτικῆς ἀπέναντι τῶν συνταξιούχων, θὰ ἔλθουν πρὸς συζήτησιν μετὰ τὰς διακοπάς, ὅταν συζητηθῇ τὸ Ν. Δ. τὸ ὁποῖον ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐπανέφερεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Τότε θὰ ἀναπτυχθοῦν εὐρύτερον αἱ ἀπόψεις μας, τότε θὰ ἐλεγχθοῦν καὶ πάλιν οἱ σημερινοὶ ἀριθμοὶ τοῦ κ. Προεδρεύοντος τῆς Κυβερνήσεως, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν ἐπίσης ἀτυχεῖς, ὅπως καὶ οἱ προχθεσινοί. Διότι καὶ σήμερον, ὅπως καὶ προχθές, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἠτύχησεν εἰς τοὺς ἀριθμούς του.

§54Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Ὁ κ. Μαῦρος εἶχε τὴν καλωσύνην, κατόπιν προσκλήσεως νὰ ἔλθῃ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον καὶ νὰ διαπιστώσῃ ὅτι αὐτὰ τὰ 2.000 ἑκατομμύρια εἶναι ζήτημα ἐὰν θὰ ἀνέλθουν εἰς τὰ 1.200 ἑκατομμύρια.

§55Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Μετέβην σήμερον εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ, ἀλλὰ ὁ κ. Προεδρεύων τῆς Κυβερνήσεως ἐμερίμνησεν ὥστε νὰ λείπῃ ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ τὴν στιγμὴν ποὺ ἐγὼ θὰ εὑρισκόμην ἐκεῖ. Συνεπῶς δὲν συνήντησα τὸν κ. Ὑπουργὸν καὶ μαντεύω διατί. Ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα μοῦ ἔθεσαν ὑπ’ ὄψιν αἱ ὑπηρεσίαι, προκύπτει ὅτι τὰ 2.000 ἑκατομμύρια τῆς ὑπεραποδόσεως θὰ εἶναι εὐτυχῶς 2180 ἑκατομμύρια. (Χειροκροτήματα).

§56Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Θὰ σᾶς φέρω ἔγγραφον πιστοποίησιν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου.

§57Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἀγνοεῖτε τοὺς ἀριθμούς, ὡς ἐὰν ἐγὼ σᾶς ἠρώτων περὶ τοῦ νεροῦ τῆς λίμνης τοῦ Μαραθῶνος. Σᾶς ζητῶ στοιχεῖα τοῦ Προϋπολογισμοῦ, τὰ ὁποῖα ὑποχρεοῦσθε νὰ γνωρίζητε. Εἶχον εἴπει ὅτι ὑπολογίζω ὅτι διὰ τὸν Νοέμβριον καὶ Δεκέμβριον εἶναι 2.100 ἑκατομμύρια καὶ 400 ἑκατομμύρια διὰ τὴν παράτασιν τοῦ οἰκον. ἔτους. Καθ’ ἣν στιγμὴν εὑρισκόμην εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ συνεκεντροῦντο τὰ στοιχεῖα διὰ τὸν Νοέμβριον τὰ ὁποῖα δὲν εἶχον χθὲς καὶ τὰ ὁποῖα ἀντὶ τῶν 1.050 ἑκατομμυρίων τοῦ Νοεμβρίου ἀποδίδουν 1.161 ἑκατομμύρια. Συνεπῶς ἔχετε μέχρι 30ῆς Νοεμβρίου εἰσπράξεις 11.680 ἑκατομ. δραχμάς. Ὑπολείπεται ὁ Δεκέμβριος, ὡς καὶ ἡ παράτασις τοῦ οἰκονομ. ἔτους. Καὶ ἔτσι πηγαίνετε εἰς 13.180.000 ἔναντι τῶν 11.025 000, τὰ ὁποῖα προεβλέψατε. Ἐὰν θέλετε, ἔρχομαι καὶ αὔριον εἰς τὸ Ὑπουργεῖον.

§58Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τοῦτο δὲν ἔχει καμμίαν ἀξίαν. Ὁ μόνος τρόπος, διὰ νὰ λυθῇ ἡ διαφωνία μας, εἶναι νὰ σᾶς φέρω ἔγγραφον βεβαίωσιν τοῦ Γεν. Λογιστηρίου, διότι μὲ τὰς προφορικὰς ἀντεγκλήσεις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσωμεν ποτέ. Θὰ σᾶς φέρω ἔγγραφον βεβαίωσιν, διὰ νὰ πεισθῆτε, ὅτι αὐτά, τὰ ὁποῖα λέγετε εἶναι ἀνακριβῆ.

§59Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀσφαλῶς τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον καὶ πάλιν ἀνακύπτει, χρειάζεται πλήρη διευκρίνισιν. Καὶ διότι ἐνδιαφέρει καὶ τὴν Βουλὴν καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, θὰ τὸ φέρωμεν καὶ πάλιν αὔριον πρὸς ἐξακρίβωσιν τῆς ἀληθείας. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν θέλῃ, εἶναι ἀπόδειξις, ὅτι ἡ Κυβέρνησις φοβεῖται τὴν ἀποκάλυψιν τῆς ἀληθείας. (Χειροκροτήματα).

§60Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Χθὲς ἐδήλωσα εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἐδήλωσα ἀπαντῶν εἰς τὸν κ. Μαῦρον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀπεκδέχεται τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, δι’ ἐπερωτήσεως, ἡ ὁποία θὰ προταχθῇ. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Δὲν πρόκειται νὰ συζητηθῇ αὔριον. Νὰ κάμητε ἐπερώτησιν, τῆς ὁποίας νὰ προταχθῇ ἡ συζήτησις.

§61Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ χωρὶς εἰδικὴν ἀπόφασιν τῆς Βουλῆς, αὔριον ἐκ τοῦ νομοθετήματος, τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ συζητηθῇ, τὸ θέμα θὰ ἐπανέλθῃ. Διότι εἶναι τὸ νομοσχέδιον τῶν δωδεκατημορίων. Εἶναι ἀδύνατον, νὰ ἀφήσωμεν ἀδιευκρίνιστον ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, πόση εἶναι ἡ ὑπεραπόδοσις τῶν φόρων. Καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ μείνωμεν εἰς αὐτὴν τὴν θεμελιώδη διάφορον γνώμην, εἰς τρόπον ὥστε 15 ἡμέρας πρὸ τοῦ πέρατος τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους νὰ ἔχωμεν ἀπὸ μὲν τῆς πλευρᾶς τῆς Κυβερνήσεως τὸν ἰσχυρισμόν, ὅτι ἡ ὑπεραπόδοσις εἶναι 1.150 καὶ ἀπὸ τῆς ἰδικῆς μας ὅτι φθάνει τὰ 2.000. Εἶναι ἀδύνατον οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ νὰ μείνουν ἀμφισβητούμενοι. Ἑκατέρωθεν ὑπάρχουν σοβαροὶ ἄνθρωποι, ὑπάρχουν ἀντικειμενικὰ δεδομένα. Εὑρισκόμεθα εἰς τὸ τέλος τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Θὰ ἀποκαλυφθῇ πλήρης ἡ ἀλήθεια. Εἶναι στοιχειῶδες χρέος, ὄχι μόνον ἠθικῆς καὶ πολιτικῆς τάξεως, ἀλλὰ σοβαρότητος καὶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. (Χειροκροτήματα).

§62Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Διατὶ δὲν ἔχετε τὴν ὑπομονήν, κύριε Πρόεδρε, ἕνα μῆνα, ὁπότε θὰ κλείσουν ὅλοι οἱ λογαριασμοί;

§63Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Αὔριον νὰ φέρητε τοὺς ἀριθμούς.

§64Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐμμένομεν εἰς τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους ἀνεκοινώσαμεν. Αὔριον θὰ τοὺς ἐπαναλάβωμεν, περισσότερον συγκεκριμένως. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ πληροφορηθῇ καὶ θὰ διαπιστώσῃ δύο γεγονότα: Πρῶτον, εἰς πόσον βαθμὸν ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις δὲν δύναται νὰ προβλέπῃ καὶ δεύτερον, εἰς ποῖον βαθμὸν δὲν δύναται ἀκόμη ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ εἶναι ἐνήμερος. Καὶ συγχρόνως θὰ διαπιστώσῃ ὅτι τὰ σημερινὰ περιθώρια τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐπιτρέπουν τὴν ἱκανοποίησιν δικαίων αἰτημάτων κοινωνικῶν τάξεων. Καὶ ὅπως ὑποστηρίζομεν, ὅτι τὰ ἐκπαιδευτικὰ τέλη πρέπει νὰ καταβάλλωνται μόνον ἀπὸ τοὺς εὐπόρους, διότι ἡ Παιδεία δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἶναι προνόμιον τοῦ πλούτου. Ὅπως ὑπεστηρίξαμεν, ὅτι τὰ δικαστικὰ τέλη δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἀπαγορευτικὰ διὰ τὴν λειτουργίαν τῆς δικαιοσύνης, προκειμένου περὶ τῶν ἀπόρων. Καθ’ ὅμοιον τρόπον ὑποστηρίζομεν, ὅτι ἀπέναντι τῶν συνταξιούχων εἰς τὸ συγκεκριμένον θέμα τοῦ δώρου, τὸ ὁποῖον συζητοῦμεν, τὰ σημερινὰ περιθώρια τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἐπιτρέπουν τὴν ἐξίσωσιν συνταξιούχων καὶ δημοσίων ὑπαλλήλων ἐν ἐνεργείᾳ, ἐπιτρέπουν καὶ τοῦ στοιχειώδους αὐτοῦ αἰτήματος τὴν ἱκανοποίησιν. Εἶπεν ὁ κ. Προεδρεύων τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐξυπηρετήσῃ μόνιμον ἀνάγκην ἡ πλήρης παροχὴ ἴσης συντάξεως καὶ εἶναι διὰ τοῦτο προτιμότερον νὰ δοθῇ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις. Ἀλλὰ ἐὰν τοῦτο ἦτο ἀκριβές, εἰλικρινῶς ἀπορῶ διατὶ τὸ σύνολον τῶν συνταξιούχων, οἱ ὁποῖοι εἶναι σοβαροὶ ἄνθρωποι, ἀντὶ νὰ ἀποδέχωνται μὲ εὐγνωμοσύνην αὐτὴν τὴν προστασίαν τῆς Κυβερνήσεως, κατελήφθησαν ἀπὸ ἀγανάκτησιν καὶ χαρακτηρίζουν ὡς ἐμπαιγμὸν αὐτὴν τὴν ὑπόσχεσιν τῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα). Ἡ ὁμόθυμος ἀγανάκτησις τῶν συνταξιούχων ἐπιβεβαιώνει, ὅτι, πράγματι, αὐτὴ ἡ ὑπόσχεσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἐμπαιγμός. Ἐν ὀνόματι τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, ἐν ὀνόματι ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ὑπηρέτησαν μὲ τὸν ἱδρῶτα, τὴν Πολιτείαν, ζητοῦμεν, σήμερον, αὐτὴν τὴν στοιχειώδη ἱκανοποίησιν, τὴν παροχὴν τῆς πλήρους συντάξεως. Αὐτὸ εἶναι τὸ αἴτημα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, τὸ ὁποῖον θεωροῦμεν δικαιότατον καὶ διὰ τὴν μὴ ἱκανοποίησιν τοῦ ὁποίου καταλογίζομεν βαρείας εὐθύνας εἰς τὴν Κυβέρνησιν. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πάντως, διευκρινίζεται, ὅτι αὔριον, πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως, δὲν ὑπάρχει θέμα. Ὁ κ. Α. Ζάκκας, ἔχει τὸν λόγον.

§66Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελον νὰ τονίσω δι’ ἄλλην μίαν φοράν, ὅτι ἔχει ὑποχρέωσιν ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ τὸ 72% τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων εἰς τοὺς συνταξιούχους. Κύριε Ὑπουργέ, οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ἀπολαμβάνουν σήμερον ἀποδοχῶν εἰς χρῆμα καὶ εἰς εἶδος. Εἰς χρῆμα εἶναι ὁ μισθὸς καὶ τὰ διάφορα ἐπιδόματα, ποὺ λαμβάνουν, εἶδος δὲ εἶναι ἡ ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψις κ.λ.π. Ὀφείλετε, λοιπόν, νὰ ἐξισώσητε τοὺς συνταξιούχους πρὸς τὸ 72% τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων εἰς χρῆμα καὶ εἰς εἶδος. Αὐτό, τὸ ὁποῖον εἴπατε, ὅτι θὰ δώσητε φαρμακευτικὴν περίθαλψιν ἀπὸ τὸ 1959, δὲν εἶναι τίποτε, διότι δὲν νοεῖται χωρισμὸς χρήματος καὶ εἴδους. Καὶ ἀπορῶ πῶς ἀποπειρᾶσθε τὸν διαχωρισμὸν αὐτόν. Ὀφείλετε, κύριε Ὑπουργέ, νὰ δώσητε εἰς τοὺς συνταξιούχους μίαν σύνταξιν ὡς δῶρον. Αὐτὸ λέγει τὸ δίκαιον καὶ ἡ ἠθικὴ καὶ αὐτὸ πρέπει νὰ κάμητε.

§67Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Δὲν νομίζω, ὅτι ἡ συζήτησις τερματίζεται εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον. Νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἄλλοτε ἐπὶ τοῦ θέματος εἶχεν ἀναλάβει σχετικὴν ὑποχρέωσιν ὑποβολῆς νομοθετήματος. Θὰ ἤθελον νὰ εἶχον μίαν δήλωσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, σχετικῶς μὲ τὴν ἐξίσωσιν αὐτήν, ἡ ὁποία ἐνδιαφέρει τοὺς πρώην συναδέλφους μας, τοὺς πρώην βουλευτάς, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι λαμβάνουν μίαν σύνταξιν 300 δραχμῶν. Ὅπως γνωρίζετε, καὶ ἄλλοτε ἐν τῇ Βουλῇ, κύριε Ὑπουργέ, ἐτέθη τὸ ζήτημα καὶ εἴχατε τὴν εὐγενῆ διάθεσιν, τὴν ὁποίαν ἐξεδηλώσατε, ὅτι θὰ τὸ ἀντιμετωπίσητε διὰ νομοθετικῆς διατάξεως. Ἐρωτῶ: Θὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ Κυβέρνησις τὸ ζήτημα αὐτὸ ἔναντι τῶν τέως συναδέλφων; Ναὶ ἢ οὔ;

§68Δ. ΧΕΛΜΗΣ (Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ). Τὸ ἔχει ὑπ’ ὄψει της ἡ Κυβέρνησις.

§69Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ὁ κ. Κανελλόπουλος, πολὺ ὀρθῶς ἔθιξε τὸ ζήτημα καὶ μοῦ ἔδωσεν ἀφορμὴν νὰ ἐπανέλθω ἐπ’ αὐτοῦ. Δὲν ὑπάρχει ἀπάντησις τῆς Κυβερνήσεως; Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, κύριε Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ, πρὸ ἔτους ἔδωσε τοιαύτην ὑπόσχεσιν ἔναντι τοῦ Σώματος. Θὰ τηρηθῇ ἡ ὑπόσχεσις;

§70Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἔχει καταρτισθῇ σχέδιον νόμου καὶ ἐνώπιον τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς θὰ κριθῇ τὸ θέμα, μετὰ τὰς ἑορτάς.

§71ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δύο χρόνια μᾶς τὸ λέγετε αὐτό.

§72Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἡ Κυβέρνησις θὰ κανονίσῃ καὶ ὄχι ἡ Ἀντιπολίτευσις, τὴν λύσιν τοῦ θέματος αὐτοῦ.

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Γιαννόπουλος, ἐζήτησε τὸν λόγον, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Ὁρίστε, κύριε Γιαννόπουλε.

§74Α. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, χθὲς κατέθεσα μίαν πρότασιν νόμου, περὶ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ «πόθεν ἔσχες» εἰς τοὺς δημοσίους ἄνδρας καὶ τοὺς δημοσίους ἐν γένει λειτουργούς. Ὅταν κατέθεσα τὴν ἐν λόγῳ πρότασίν μου δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τὴν ἀναπτύξω, διότι εἶχε παρέλθει ἡ ὥρα, ἡ προοριζομένη διὰ τὰς ἐρωτήσεις.... (ἀναγινώσκει).... Βάσει τοῦ ἄρθρου 49 καὶ ἐντὸς τοῦ περιορισμοῦ τὸν ὁποῖον θέτει ἐπιθυμῶ νὰ ἀναπτύξω δι’ ὀλίγων τὴν ἄποψίν μου ἐπὶ τῆς προτάσεως.

§75ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀτυχῶς, κύριε συνάδελφε, παρῆλθεν ὁ χρόνος, ὁ προβλεπόμενος διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοιούτων θεμάτων. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ ἐὰν εἰσήγετο ἡ πρότασίς σας κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν καὶ ἐνέπιπτε εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 49 τοῦ Κανονισμοῦ, θὰ σᾶς ἐδίδετο ὁ λόγος. Ἀτυχῶς, ὅμως, ἐπαναλαμβάνω, καὶ παρῆλθεν ὁ χρόνος διὰ τοιαῦτα θέματα ἀλλὰ καὶ δὲν εἰσηγάγατε τὴν πρότασίν σας σήμερον καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν δύναμαι νὰ σᾶς δώσω τὸν λόγον.

§76Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρομοίαν πρότασιν εἶχον καταθέσει καὶ ἐγὼ μετὰ τοῦ Μπισχούλα τὸ 1926. Δὲν πρέπει κύριε Πρόεδρε, νὰ δημιουργῆται ἡ ἐντύπωσις ὅτι ὑπάρχουν πολιτευόμενοι ἢ ἀνώτατοι κρατικοὶ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι ἀπέκτησαν περιουσίαν ἐξ ἀνομολογήτων σχέσεων. Ἡ πρότασις, λοιπόν, εἶναι ἠθικωτάτη καὶ πρέπει τὸ ταχύτερον νὰ ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν, διότι θὰ ἐξυψώσῃ τὸν πολιτικὸν κόσμον.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνέχεια συζητήσεως ἐπὶ τῶν προτάσεων νόμου «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3721)51 «περὶ συστάσεως Ὀργανισμοῦ Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης». Ὁ κ. Ι. Παπαηλιάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§78Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΑΚΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ νομοθετήματα τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, τὸ ὁποῖον ἐξυπηρετεῖ πρόσωπα φίλα πρὸς αὐτὴν προσκείμενα, εἶναι καὶ τὸ Ν. Δ. 3721)1957 «περὶ ἱδρύσεως Ὀργανισμοῦ Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης» οὗτινος τὴν ἀκύρωσιν ἐπιζητοῦν τὰ Κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ τριῶν κεχωρισμένων προτάσεων νόμων. Ἡ ἀστικὴ συγκοινωνία Θεσσαλονίκης ἐπὶ Τουρκοκρατίας εἶχε ἀνατεθῆ, δυνάμει συμβάσεων, εἴς τινα Βελγικὴν ἑταιρίαν. Διὰ τῆς τελευταίας συμβάσεως, τοῦ Ἀπριλίου 1911 εἰς τὴν αὐτὴν ἑταιρίαν εἶχεν ἀνατεθῆ ἐκτὸς τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἱπποτροχιοδρόμων καὶ ὁ ἠλεκτροφωτισμὸς τῆς πόλεως. Διὰ τῶν ἐν λόγῳ συμβάσεων ἡ Βελγικὴ ἑταιρία παρεχώρει εἰς τὸν Δῆμον ποσοστὸν ἀρχικῶς 50% καὶ ἀργότερον 60% ἐπὶ τῶν καθαρῶν της κερδῶν. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Θεσσαλονίκης ἐξηκολούθησε ἡ ἑταιρία νὰ ἐκμεταλλεύεται τὸν ἠλεκτροφωτισμὸν καὶ ἱπποτροχιοδρόμους, κατὰ δὲ τὸ ἔτος 1923 συνετάγη μεταξὺ τῆς Βελγικῆς ἑταιρίας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου τὸ ἀπὸ 31.12.1923 πρωτόκολλον «περὶ ἄρσεως τῆς ἐπιτάξεως τῆς ἑταιρίας», κυρωθὲν ὑπὸ τῆς 4ης Συντακτικῆς Συνελεύσεως. Τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἀνεγνώρισε τὴν συμμετοχὴν τοῦ Δήμου ἐπὶ τῶν καθαρῶν κερδῶν τῆς Βελγικῆς ἑταιρίας. Δυστυχῶς, ἡ ἑταιρία, ὡς ἀπεδείχθη ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀπέφευγε νὰ πληρώνῃ εἰς τὸν Δῆμον τὸ ἄνω ποσοστὸν ἐπλήρωσε μόνον 600 χρυσᾶς λίρας κατὰ τὸ ἔτος 1932 ἤνοιξε κατ’ αὐτῆς δικαστικὸν ἀγῶνα ὁ Δῆμος, ὅστις τελικῶς ἐστέφθη ὑπὸ ἐπιτυχίας. Τὸ προνόμιον τῆς Βελγικῆς ἑταιρίας ἔληγε τὴν 31. 12.1957, ἡ δὲ κινητὴ καὶ ἀκίνητος περιουσία της θὰ περιήρχετο εἰς τὸν Δῆμον ἀναποζημιώτως. Τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον διὰ λόγους ἀσφαλείας προέβη εἰς τὴν κατάργησιν τῶν προνομίων πρὸ τῆς λήξεως τοῦ συμβατικοῦ χρόνου καὶ ἐξαγορὰν τῶν περιουσιακῶν στοιχείων διὰ τῆς ἀπὸ 27.9.40 συμβάσεως, κυρωθείσης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2576)2)5 Ὀκτωβρίου 1940 ἀναγκαστικοῦ νόμου. Τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἠγνόησε τελείως τὰ δικαιώματα τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης. Διὰ τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ ἀνωτέρω Α.Ν. 2576 ὡρίσθη ὅτι καταργουμένων τῶν ἐν γένει προνομίων τῆς Βελγικῆς ἑταιρίας τροχιοδρόμων καὶ ἠλεκτροφωτισμοῦ Θεσσαλονίκης, ἅπασαι αἱ ὑπ’ αὐτῆς ἐξασκούμεναι ὑπηρεσίαι δύνανται νὰ ἀνατεθῶσιν, εἴτε συνολικῶς, εἴτε κεχωρισμένως, εἰς ὑφιστάμενον ἢ ἱδρυθησόμενον Ὀργανισμὸν Δημοσίου Δικαίου δι’ ὡρισμένην διάρκειαν κ.λ.π. Διὰ τοῦ ἄρθρου 4 ὡρίσθη ὅτι: «Ἀπὸ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ἄνω νόμου καὶ μέχρις ἀναλήψεως τῆς ἐκμεταλλεύσεως ὑπὸ τοῦ κατὰ τὸ προηγούμενον ἄρθρον Ὀργανισμοῦ ἡ ἐκμετάλλευσις τοῦ ἠλεκτροφωτισμοῦ καὶ τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης ἐξασφαλίζεται διὰ λογαριασμὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου κ.λ.π.». Διὰ τοῦ ἄρθρου 5, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὡρίσθη ὅτι «ἐπὶ τῶν ἐχόντων δικαίωμα ἐκτελέσεως ἀστικῆς συγκοινωνίας αὐτοκινήτων ἐν τῇ ἀστικῇ λεωφορειακῇ περιοχῇ Θεσσαλονίκης, ἐπιβάλλεται ἀπὸ τοῦδε φορολογία 7% ἐπὶ τῶν εἰσπράξεων ἐκμεταλλεύσεως, διατιθεμένη ὑπὲρ τοῦ κατὰ τὸ ἄρθρ. 3 Ὀργανισμοῦ. Αἱ ἐκ τῆς φορολογίας εἰσπράξεις θὰ κατετίθεντο ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Σιδηροδρόμων καὶ Αὐτοκινήτων εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος μέχρι συστάσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ. Λόγῳ τοῦ ἐπακολουθήσαντος Ἰταλο– Ἑλληνικοῦ Πολέμου καὶ τριπλῆς κατοχῆς, δὲν εἰσεπράχθη ἡ ἄνω φορολογία, ὁ δὲ νόμος ἠτόνησε. Καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν δὲν ἐφηρμόσθη ὁ νόμος οὗτος. Ἡ Κρατικὴ ἐκμετάλλευσις τροχιοδρόμων καὶ ἠλεκτροφωτισμοῦ Θεσσαλονίκης (ΚΕΤΗΘ) ἐλειτούργησεν ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1940 μέχρι Ἀπριλίου 1953 ἄνευ ἐλλειμμάτων. Τὸν Ἀπρίλιον, δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 12685 κοινῆς ἀποφάσεως τῶν 5 Ὑπουργῶν ὁ κλάδος τοῦ ἠλεκτροφωτισμοῦ ὑπήχθη εἰς τὴν Δ.Ε.Η. καὶ οὕτω ἀπέμεινεν εἰς τὸ Κράτος ὁ κλάδος τῶν τροχιοδρόμων. Ἡ Κρατικὴ ἐκμετάλλευσις τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης (ΚΕΤΘ) παρουσίαζε παθητικὸν τὸ ὁποῖον ἐκαλύπτετο ὑπὸ τοῦ Δημοσίου Προϋπολογισμοῦ. Τὸ ἔλλειμμα τῶν τροχιοδρόμων κατῆλθεν εἰς τὸ μηδὲν μετὰ πάροδον τριῶν (3) μηνῶν ἀφ’ ἧς ἀνετέθη ἡ Διεύθυνσίς των εἰς τὸν κ. Κωνσταντῖνον Οἰκονομίδην, Διευθυτὴν τῶν ΣΕΚ Βʹ Περιφερείας. Ὁ δραστήριος κ. Οἰκονομίδης διὰ τῆς σώφρονος διοικήσεώς του, κατώρθωσε νὰ μεταβάλῃ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν τροχιοδρόμων εἰς ἰσορροποῦσαν ἐπιχείρησιν, ἐζήτησε δὲ νὰ ὑποχρεωθοῦν οἱ λεωφορειοῦχοι νὰ καταβάλλωσι τὴν ὀφειλομένην φορολογίαν τοῦ Α. Ν. 2576, ἀνερχομένην, τότε, εἰς δραχμὰς πλέον τῶν 50.000.000.000 δραχμῶν. Ὁ κ. Οἰκονομίδης εὗρε τοιαύτην ἀντίδρασιν, ὥστε ἠναγκάσθη νὰ παραιτηθῇ διὰ λόγους, δῆθεν, ὑγείας. Τὴν 30ὴν Μαρτίου 1954 διὰ κοινῆς ἀποφάσεως τῶν τριῶν Ὑπουργῶν, (Βορ. Ἑλλάδος, Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων καὶ Ἐργασίας) κατηργήθη ἡ τροχιοδρομικὴ γραμμὴ Βενιζέλου–Ντεπό. Ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων ἦτο, τότε, ὁ σημερινὸς κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Διὰ τῆς καταργήσεως τῶν τροχιοδρόμων τῆς γραμμῆς Ντεπὸ–Βενιζέλου, τὸ ἔλλειμμα τῶν τροχιοδρόμων ηὔξησεν, ὅπως ηὐξήθησαν καὶ αἱ πρόσοδοι τῶν λεωφορειούχων. Ἐνῷ περιωρίσθησαν κατὰ 70% τοὐλάχιστον αἱ εἰσπράξεις τῶν τροχιοδρόμων, οὐδόλως ἐμειώθησαν τὰ ἔξοδά των, δεκτοῦ γενομένου ὅτι διετηρήθησαν ὅλοι γενικῶς οἱ ὑπάλληλοι. Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητον ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτε ἦτο Ὑπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων, ἐπὶ Κυβερνήσεως Συναγερμοῦ καὶ ὅτε ἀργότερον ἐγένετο Πρωθυπουργός, δὲν ἐδέχετο ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει νὰ ἀνατεθῇ ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τοὺς λεωφορειούχους της. Αὐτὸς ἦτο καὶ ὁ λόγος ποὺ δὲν ἐγένετο οὐδεμία σχετικὴ συζήτησις ἐπὶ μίαν διετίαν. Μετὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ Φεβρουαρίου 1956 ἡ Κυβέρνησις ἤλλαξε κατευθύνσεις. Κατὰ τὰ μέσα τοῦ αὐτοῦ ἔτους διεδόθη ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἰδικῶς διὰ τὴν Θεσσαλονίκην, θὰ ἐπώλει εἰς δημόσιον πλειστηριασμὸν 100 ἀδείας κυκλοφορίας αὐτοκινήτων διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐνισχύετο ἡ ἀστικὴ συγκοινωνία τῆς συμπρωτευούσης. Πραγματοποιουμένου τοῦ πλειστηριασμοῦ θὰ εἰσεπράττοντο ἄνω τῶν 30.000.000 δραχμῶν. Τὸ ποσὸν τοῦτο θὰ ἐθεράπευεν ὡρισμένας ἀνάγκας τῆς πόλεως. Δὲν εἶναι αὐθαίρετον τὸ ποσόν. Καὶ ὁ κυβερνητικὸς βουλευτὴς κ. Δρούλιας εἶπεν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ὅτι ὡς ἐμπόρευμα ἓν λεωφορεῖον ἀποτιμᾶται 200.000 δραχμὰς ὡς ἔχον δὲ τὴν ἄδειαν τῆς ἀποκλειστικότητος τῆς ἐκμεταλλεύσεως μιᾶς γραμμῆς ἀποτιμᾶται 500.000. Ἐγὼ ὑποστηρίζω ὅτι ἐὰν ἐξεποιοῦντο ἄδειαι ἰδιὰ τὴν γραμμὴν Ντεπὸ–Βενιζέλου, θὰ εἰσεπράττετο ποσὸν μεγαλύτερον τῶν 30.000.000 δραχμῶν. Τὸ ὅτι μία τοιαύτη λύσις ἀπησχόλησε τὴν Κυβέρνησιν δὲν ἠμφισβητήθη ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑφυπουργοῦ τῶν Συγκοινωνιῶν ὅταν ἠρωτήθη σχετικῶς. Μετὰ πάροδον μηνῶν πληροφορεῖται ἡ κοινὴ γνώμη τῆς Θεσσαλονίκης ὅτι ἡ ἀστικὴ συγκοινωνία της θὰ ἀνετίθετο ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τοὺς λεωφορειούχους. Ποῖοι λόγοι ἠνάγκασαν τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν διὰ δημοσίου πλειστηριασμοῦ ἐκποίησιν ὡρισμένων ἀδειῶν λεωφορείων καὶ νὰ ἀποκρούσῃ προτάσεις τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης ὅπως τῷ ἀνατεθῇ ἡ ἐκμετάλλευσις τῆς ἀστικῆς συγκοινωνίας δὲν ἐγένοντο γνωστοὶ μέχρι σήμερον. Τὴν 2.1.1957 ὅτε ἐκλήθημεν ὑπὸ τοῦ κ. Ράλλη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν, ἐννοῶ τοὺς κ. κ. συναδέλφους Νομοῦ Θεσσαλονίκης, πλὴν τῶν τῆς Ε.Δ.Α., εὑρέθημεν ἐνώπιον καταρτισθέντων σχεδίων νόμου καὶ συμβάσεως καὶ ἀποφάσεως τῆς Κυβερνήσεως ὅπως ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν συγκοινωνιῶν ἀνατεθῇ διὰ χρονικὴν διάρκειαν 30 χρόνων εἰς τοὺς μετόχους τῶν ΚΤΕΛΑΛΘ. Οἱ συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι διὰ πρώτην φορὰν ἐλάμβανον ἐπισήμως γνῶσιν τῶν κυβερνητικῶν ἀποφάσεων ἐζητήσαμεν νὰ μᾶς δοθοῦν ἀντίγραφα τῶν ἄνω σχεδίων πρὸς μελέτην. Ὁ κ. Ράλλης ἀπεδέχθη τὸ δίκαιον αἴτημά μας, ἐδήλωσε δὲ ἂν καλῶς ἐνθυμοῦμαι, ὅτι θὰ ἀνέμενε τὰς παρατηρήσεις μας. Δυστυχῶς δὲν μᾶς ἐδόθη οὔτε τὸ σχέδιον νόμου, οὔτε τὸ σχέδιον τῆς συμβάσεως. Ὁ κ. Ράλλης κατέθεσε τὸ σχέδιον νόμου εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὅπου ἐπὶ 4μηνον ἐπεξειργάζετο. Τέλος, τὸν Ἰούλιον εἰσήχθη εἰς τὴν Εἰδικὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος ὑπὸ τῆς ὁποίας καὶ ἐψηφίσθη κατὰ πλειοψηφίαν. Κατὰ τοῦ σχεδίου νόμου, ἐφ’ οὗ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 3721 Ν. Διάταγμα ἔβαλλον καὶ συνάδελφοι τῆς Συμπολιτεύσεως. Πρῶτος ὁ κ. Θεμελῆς εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας, ἐπηκολούθησεν ὁ κ. Βασιλικὸς καὶ τέλος ὁ κ. Δρούλιας. Ὁ συνάδελφος κ. Θεμελῆς μετὰ τὴν εἰσήγησίν του, διότι τῷ παρεσχέθησαν, κατὰ τοὺς ἰσχυρισμούς του νέα στοιχεῖα ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου, ἐτάχθη ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου. Ὁ κ. Βασιλικὸς παρακολουθήσας ἐν Θεσσαλονίκῃ τὴν σύσκεψιν τῶν ἐκπροσωπούντων τῶν Ὀργανισμῶν Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως κ.λ.π. τὸν Ἰανουάριον 1957 ἀπέστειλε πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως τηλεγράφημα εἰς ὅ, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀνέγραφεν ἐπὶ λέξει: «.... (ἀναγινώσκει) ...»! Καὶ ὡς παλαιὸς δημότης Θεσσαλονίκης, ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν Πρόεδρος τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου αὐτῆς διατελέσας μὲ συμπάθειαν ἤκουσα τὰς δικαίας ἀπόψεις τῶν ἐκπροσώπων τὰς ὁποίας προφορικῶς θὰ λάβω τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐκθέσω ὑμῖν κατὰ τὴν αὐτόθι ἄφιξίν μου. Ἤδη προκαταβολικῶς θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ ἀναφέρω ὅτι λόγοι συνδεόμενοι τόσον μὲ τὰ συμφέροντα τῆς πόλεως Θεσσαλονίκης, ὅσον καὶ μὲ τὸ γόητρον τῆς Κυβερνήσεως, ἐπιβάλλουν ὅπως ἐπιληφθῆτε προσωπικῶς τοῦ σοβαρωτάτου τούτου θέματος κ.λ.π.». Καὶ ὁ κ. Βασιλικός, μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ἐλησμόνησε τὴν σοβαρότητα τοῦ θέματος, τὴν ἐποχὴν τοῦ ἐξηλεκτρισμοῦ τῆς χώρας μας καὶ τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας καὶ ἐψήφισεν ὑπὲρ τοῦ σχεδίου νόμου δι’ οὗ δίδεται εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ἡ διὰ πετρελαιοκινήτων λεωφορείων ἀστικὴ συγκοινωνία. Ὁ κ. Δρούλιας τὴν διαφωνίαν ἀνέπτυξε μετὰ θάρρους ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, δυστυχῶς ὅμως, καὶ ἐκεῖνος εὐθὺς μετὰ τὴν ἀγόρευσίν του ἀπῆλθεν καὶ οὕτω ὅτε ἐγένοντο διάφοροι ψηφοφορίαι δὲν ἦτο παρών. Ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξουσιοδοτήσεως παρὰ τὰς βασικὰς ἀντιρρήσεις ὅλων ἐν γένει τῶν συναδέλφων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐψήφισεν ὡς ἔχει τὸ ὑπ’ ἀριθ. 3721 Ν. Διάταγμα. Τὸ μόνον τὸ ὁποῖον ἐπετεύχθη ἦτο νὰ περιορισθῇ ὁ χρόνος τῆς ἰσχύος τοῦ προνομίου εἰς 24 ἔτη, ἀντὶ τῶν 30, ὡς ὥριζε τὸ σχέδιον Ν. Διατάγματος. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω ὅτι ἀρχικῶς κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς Ἐπιτροπῆς (9.7.57) ὁ ἐπὶ τῶν Δημοσίων Ἔργων κ. Ὑπουργὸς εἶχεν ἀποδεχθῆ διάρκειαν τῆς συμβάσεως 12 ἔτη, τὴν ἑπομένην ὑπανεχώρησε καὶ ἡ νέα σύνθεσις τῆς Ἐπιτροπῆς τὴν καθώρισεν εἰς 24 ἔτη. Καὶ μετὰ τὴν μείωσιν τῆς χρονικῆς διαρκείας τῆς συμβάσεως αὕτη εἶναι ἐπαχθὴς διὰ τὸν λαὸν τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ Κυβέρνησις, πρὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Διατάγματος εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, ἔσπευσε νὰ καταργήσῃ καὶ τὴν δευτέραν γραμμὴν τῶν τροχιοδρόμων Χαριλάου–Πλατεῖα Βαρδαρίου καὶ οὕτω ἡ ἀστικὴ συγκοινωνία τῆς Θεσσαλονίκης ἀπὸ τὰ μέσα Αὐγούστου ἐκτελεῖται ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τῶν λεωφορειούχων τοῦ καταργηθέντος ἤδη Κ.Τ.Ε.Α.Λ. Θ. Εἶμαι ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὑπέγραψαν τὴν πρότασιν νόμου περὶ ἀκυρώσεως τοῦ εἰρημένου ὑπ’ ἀριθ. 3721 Ν. Διατάγματος. Ἡ τρίμηνος ἐφαρμογή του δὲν μοὶ ἐπιτρέπει νὰ εἴπω ὅτι ἡ συμπρωτεύουσα ἀπέκτησεν ἀρτίαν, ἄνετον καὶ εὔωνον λεωφορειακὴν συγκοινωνίαν. Διεπίστωσα καὶ διαπιστώνω ταλαιπωρίαν καὶ ἀγανάκτησιν εἰς βάρος τοῦ κοινοῦ. Καὶ τώρα, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε κύριοι συνάδελφοι, νὰ σᾶς εἴπω, διὰ ποίους λόγους, κατὰ τὴν γνώμην μου, πρέπει νὰ ἀκυρωθῇ τὸ ὑπὸ κρίσιν Ν. Διάταγμα, δυνάμει τοῦ ὁποίου ἀνατίθεται ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης εἰς 243 λεωφορειούχους μέλη τοῦ ΚΤΕΑΛΘ. 1) Κακῶς, κατὰ τὴν γνώμην μου, ἡ Κυβέρνησις κατήργησε τοὺς τροχιοδρόμους, ἐφ’ ὅσον, ὅμως, τὸ ἔπραξε, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχεν ἀναθέσει τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν ὡς πολὺ ὀρθῶς ὑπεστηρίχθη καὶ ὑπὸ τοῦ συναδέλφου κ. Μπακατσέλου, εἰς ἡμικρατικὴν ἐπιχείρησιν μὲ συμμετοχὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως καὶ τῶν αὐτοκινητιστῶν. Αὐτοκινητιστὰς ἐννοῶ τοὺς λεωφορειούχους τοῦ ΚΤΕΑΛΘ καὶ τοὺς πληγέντας αὐτοκινητιστὰς κατοίκους Θεσσαλονίκης. Πολλοὶ ἐκ τῶν λεωφορειούχων, κατὰ τὰς πληροφορίας μου, δὲν ἀποζοῦν ἐκ μόνων τῶν προσόδων τοῦ λεωφορείου των, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἄλλων ἐπαγγελμάτων. Νομίζω, ὅτι εἶναι ἄδικον νὰ πένονται οἱ πληγέντες αὐτοκινητισταὶ καὶ οἱ λεωφορειοῦχοι συνάδελφοί των νὰ ἔχουν τεραστίους πόρους ἐκ διαφόρων ἐπαγγελμάτων. Εἰς τὴν ἡμικρατικὴν αὐτὴν ἐπιχείρησιν δίκαιον ἦτο νὰ συμμετάσχουν καὶ ὡρισμένοι ὁδηγοὶ αὐτοκινήτων ταξί, δεδομένου ὅτι ἡ συμπαθὴς αὕτη τάξις χειμάζεται ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν λεωφορείων. Ἑτέρα λύσις, πολὺ καλυτέρα τῆς δοθείσης ὑπὸ τοῦ κρινομένου Ν. Διατάγματος, θὰ ἦτο καὶ ἐκείνη τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν ὁ συνάδελφος κ. Εὐαγγέλου, καὶ κατὰ τὴν ὁποίαν αἱ ἀστικαὶ συγκοινωνίαι θὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν ἀντικείμενον ἰδιωτικῆς ἐκμεταλλεύσεως, ἀλλὰ νὰ περιέλθουν εἰς Ὀργανισμὸν Κοινῆς Ὠφελείας. Εἶναι ὀρθαὶ αἱ ἀπόψεις τῆς Κεντρικῆς Ἑνώσεως τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὰς ὁποίας εἰς Ὀργανισμοὺς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως θὰ πρέπει, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, νὰ ἀνατίθενται ὁ ἠλεκτροφωτισμὸς καὶ ἡ ἀστικὴ συγκοινωνία. Ἐν προκειμένῳ, ὁ πρώην Δῆμος Θεσσαλονίκης, εἶχε κεκτημένα δικαιώματα ἀπὸ Τουρκοκρατίας, τὰ ὁποῖα τοῦ ἀφήρεσε τὸ Δημόσιον; Δικαίως διαμαρτύρεται. Τρίτη λύσις εἶχεν ὑποδειχθῆ ὑπὸ τοῦ κ. Οἰκονομίδη ὅτε ἀνέλαβε τὴν Διεύθυνσιν τῆς Κρατικῆς Ἐκμεταλλεύσεως τῶν Τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης, καὶ ἡ ὁποία ἦτο νὰ ἀνατεθῇ ἡ ἀστικὴ συγκοινωνία εἰς τὸν ἐν λόγῳ κρατικὸν Ὀργανισμόν, ὡς ἄλλως τε προεβλέπετο καὶ ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Α. Ν. 2576) 40. Ἐὰν ἐγένετο ἀπὸ τοῦ ἔτους 1954 ἀποδεκτὴ ἡ ἐν λόγῳ πρότασις, θὰ εἴχομεν σήμερον ἐν Θεσσαλονίκη μικτὴν ἐκμετάλλευσιν διὰ τροχιοδρόμων καὶ λεωφορείων αὐτοκινήτων, ὡς τοῦτο παρατηρεῖται εἰς πολλὰς εὐρωπαϊκὰς πόλεις. Μέγα, συνεπῶς σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἀναθέσῃ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν Θεσαλονίκης ἀποκλειστικῶς εἰς ἰδιώτας λεωφορειούχους. 2ον. Δεύτερος λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐπιβάλλεται ἡ ἀκύρωσις τοῦ Ν. Δ., εἶναι καὶ ἡ χρονικὴ διάρκεια τῆς ἐκμεταλλεύσεως. Τὰ 24 ἔτη, ἅτινα ἠναγκάσθη νὰ δεχθῇ ἡ Κυβέρνησις, εἶναι πολλά. Ἡ διὰ θερμικῶν αὐτοκινήτων συγκοινωνία μετὰ πάροδον ὀλίγων ἐτῶν θὰ εἶναι ἀναχρονισμός. Ὅπως ἔχει διατυπωθῆ τὸ Ν. Δ. ὁ ΟΑΣΘ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ κοινοῦ θὰ θέσῃ καὶ ἀργότερον ἐν κυκλοφορίᾳ θερμικὰ αὐτοκίνητα. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἤθελε νὰ ὀργανώσῃ τοὺς λεωφορειούχους τῆς Θεσσαλονίκης, διὰ νὰ ἴδῃ τὰ καθαρὰ τούτων κέρδη, ἠδύνατο νὰ τὸ πράξῃ καὶ μὲ παραχώρησιν τοῦ προνομίου διὰ 12 ἔτη, ὅση εἶναι ἡ ζωὴ ἑνὸς θερμικοῦ αὐτοκινήτου λεωφορείου. 3ον. Τρίτος λόγος ἡ διὰ θερμικῶν λεωφορείων διενέργεια τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν. Ὅπως ἔχει διατυπωθῆ τὸ Ν. Δ. καὶ ἡ σύμβασις, ἡ συγκοινωνία θὰ γίνεται καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς συμβάσεως διὰ πετρελαιοκινήτων λεωφορείων, δηλαδὴ ὅπως γίνεται καὶ σήμερον καὶ ὅπως ἐγένετο πρὸ 2ετίας. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθὲς ὅτι ἔχει προβλεφθῆ ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 7 τῆς συμβάσεως ἡ τοποθέτησις ἠλεκτροκινήτων λεωφορείων, ἀλλ’ ὅπως ἔχει διατυπωθῆ τὸ ἐν λόγῳ ἄρθρον εἶναι βέβαιον ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι οὐδέποτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκδώσῃ ἀπόφασιν εἰς βάρος τοῦ ΟΑΣΘ. Τὸ ὅτι βάσει τοῦ προαναφερθέντος ἄρθρου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐγκριθῇ ποτὲ ἡ τοποθέτησις ἠλεκτροκινήτων λεωφορείων, ἀποδεικνύεται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχον ἀποσπασθῆ δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Βορείου Ἑλλάδος 20 ὑπάλληλοι τῆς ὑπηρεσίας τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης ἐπὶ τῶν 315 προβλεπομένων, νὰ ἐνταχθῶσι διὰ τὴν συλλογὴν τῶν ἀπαιτουμένων στατιστικῶν στοιχείων, τὸ τοιοῦτον δὲν ἐγένετο, οὔτε πρόκειται νὰ γίνῃ. Τὸ ὅτι, συνεπῶς, ἡ συγκοινωνία θὰ γίνεται ἐπὶ 24 συνεχῆ ἔτη διὰ θερμικῶν αὐτοκινήτων εἶναι μέγα σφάλμα καὶ ἀπαράδεκτον ἀπὸ τὸν λαὸν τῆς συμπρωτευούσης. Πρὸ ἑβδομάδος ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων δικαιολογῶν τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς εἰσαγωγῆς πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων, ἐπεκαλέσθη ὡς δικαιολογίαν μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ λόγους ὑγείας. Καὶ ἐὰν τοῦτο τυγχάνῃ ἀληθὲς διατὶ δὲν ἔλαβε προστατευτικὰ μέτρα καὶ διὰ τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως τοῦ Ἁγίου Δημητρίου; Μήπως ἡμεῖς οἱ Βόρειοι εἴμεθα δευτέρας κατηγορίας Ἕλληνες. Σήμερον ὅταν ἔχωμεν περίσσειαν ἠλεκτρικοῦ ρεύματος, θὰ ἔπρεπε νὰ θέσωμεν εἰς κίνησιν ἠλεκτροκίνητα λεωφορεῖα καὶ νὰ περιορίσωμεν εἰς τὸ ἐλάχιστον τὰ πετρελαιοκίνητα λεωφορεῖα. Δὲν νομίζω ὅτι ἀπαιτοῦνται εἰδικαὶ γνώσεις διὰ νὰ ὑποστῇ ὁ τόπος ἐκ τῆς καθ’ ἕκαστον ἔτος ἐξαγομένης ποσότητος συναλλάγματος διὰ τὴν ἀγορὰν καυσίμων. Ἐὰν εἴχομεν ἐργοστάσια κατασκευῆς αὐτοκινήτων, βενζίνην ἢ πετρέλαιον καὶ συνθετικὸν ἔστω καουτσούκ τότε καὶ μόνον θὰ ἐνεδείκνυτο ἡ διὰ θερμικῶν λεωφορείων μεταφορὰ τοῦ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ κ.λ.π. Ἡ ἐγκατάστασις ἠλεκτροκινήτων λεωφορείων προσφέρεται διὰ τὰς δύο κεντρικὰς ἀρτηρίας. Εἶναι δυνατὸν ἀργότερον νὰ ἐπεκταθῇ ἡ λειτουργία των καὶ πέραν τῆς ἀκτῖνος τῶν 10 χιλιομέτρων. Ἐλέχθη ὅτι ἡ τοποθέτησις ἠλεκτροκινήτων λεωφορείων θὰ εἶναι δαπανηρὰ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αὐξηθῇ τὸ κόμιστρον. Ἀπὸ τὰ ὅσα ἀνέπτυξεν ὁ σεβαστὸς συνάδελφος κ. Κιτσίκης, ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἀξίας ἑνὸς ἠλεκτροκινήτου καὶ ἑνὸς θερμικοῦ λεωφορείου δὲν εἶναι σημαντική. Ὅταν τὸ ἠλεκτρικὸν ρεῦμα δοθῇ μὲ τιμὴν τοῦ μᾶλλον εὐνοουμένου πελάτου, ὡς τοῦτο συμβαίνει καὶ ὀρθῶς, κατὰ τὴν γνώμην μου, μὲ τὰς ἐπιχειρήσεις Μποδοσάκη, θὰ ἔχωμεν μικρότερα ἔξοδα κινήσεως. Νομίζω, ὅτι τὸ ἠλεκτροκίνητον λεωφορεῖον ἔχει πάρα πολλὰ πλεονεκτήματα, γνωστὰ εἰς ὅλους ὑμᾶς, ὡς καλυτέρα ἐμφάνισις, σταθερότητα, μεγαλυτέρα διάρκεια ἐκμεταλλεύσεως κ.λ.π. 4ον. Τέταρτος λόγος δὲν παρέχεται εὐθηνὸν εἰσιτήριον. Διὰ τῆς ἱδρύσεως τοῦ ΟΑΣΘ καὶ τῆς ἐπιβαρύνσεώς του μὲ 3.500.000 δραχμῶν, τὸ κόμιστρον δὲν πρόκειται νὰ μειωθῇ ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει, τοὐναντίον ηὐξήθη εἰς τὰς δύο κεντρικὰς γραμμὰς κατὰ 10 λεπτά. Ὑπάρχει κίνδυνος, ἐφ’ ὅσον κατηργήθησαν οἱ τροχιόδρομοι, ὁ ΟΑΣΘ νὰ προβαίνῃ εἰς αὐξήσεις τοῦ κομίστρου, καὶ παρὰ τὴν προβλεπομένην διαδικασίαν. Οἱ τροχιόδρομοι τῆς ἄνω γραμμῆς Χαριλάου — Βαρδαρίου, κατηργήθησαν πρὸ τριμήνου περίπου. Ὁ Ο. Α.Σ.Θ. δὲν ηὔξησε τὸν ἀριθμὸν τῶν λεωφορείων οὔτε καὶ προέβη εἰς τὴν πρόσληψιν τῶν 315 ὑπαλλήλων τῶν καταργηθέντων τροχιοδρόμων. Οὗτοι μεταβαίνουν ἑκάστην πρωΐαν εἰς τὰ παλαιὰ γραφεῖα τῶν τροχιοδρόμων, δίδουν παρὸν καὶ ἀκολούθως ἀπέρχονται. Τὸ Δημόσιον ἐξακολουθεῖ νὰ τοὺς πληρώνῃ, ὁ δὲ Ο.Α.Σ.Θ. εἰσπράττει τὰ ὅσα εἰσέπραττον οἱ τροχιόδρομοι. Αὐτὸ συνέβη, διότι οὔτε ἠθέλησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀδείᾳ νόμου. 5ος λόγος, ἐξ ἴσου σοβαρός, εἶναι ὅτι ἡ ἀστικὴ συγκοινωνία δὲν ἐπεκτείνεται εἰς τὰς πέριξ τῆς Θεσσαλονίκης Κοινότητας καὶ παραλιακὰ θέρετρα. Ἐξακολουθῶ νὰ ὑποστηρίζω ὅτι ἔστω καὶ εἰς ζημίαν τοῦ κομίστρου τῆς πόλεως ἐπιβάλλεται ἡ ἐπέκτασις τῆς ἀστικῆς συγκοινωνίας καὶ εἰς ἀκτῖνα πέραν τῶν 10 χιλιομέτρων. Δυστυχῶς, διὰ τοῦ Ν. Δ. τῆς ἀκτῖνος τῶν 10 χιλιομέτρων, ἐξηρέθησαν καὶ προάστεια τῆς Θεσσαλονίκης, ὡς τὸ Πανόραμα, Ἀσβεστοχώριον, Ρετζίκι, Καλοχώριον κ.λ.π. Καὶ εἶναι ἀληθὲς ὅτι διὰ τοῦ ἄρθρου 26 συνιστᾶται ἡμιαστικὸν ΚΤΕΛ, ἀλλὰ δι’ αὐτοῦ δὲν πρόκειται νὰ ἐξυπηρετηθοῦν αἱ προαναφερθεῖσαι Κοινότητες καὶ θέρετρα. Ὅπως ἔχουν σήμερον τὰ εἰσιτήρια τῶν ὑπεραστικῶν αὐτοκινήτων καὶ ὅπως θὰ διαμορφωθοῦν μετὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ ἡμιαστικοῦ ΚΤΕΛ, οἱ πτωχοὶ καὶ μισθοσυντήρητοι δὲν πρόκειται νὰ ἀπομακρύνωνται τῆς πόλεως. Μία τετραμελὴς οἰκογένεια θὰ πρέπει νὰ διαθέσῃ δι’ ἔξοδα μόνον κινήσεώς της μέχρις Ἁγίας Τριάδος ἄνω τῶν 80 δραχμῶν: Ἐνῷ οἰκογένεια 4μελής, κατοικοῦσα ἐν Ἀθήναις, καὶ ἀποφασίζουσα νὰ ἀπομακρυνθῇ τῶν Ἀθηνῶν, εἰς τὰ αὐτὰ χιλιόμετρα θὰ διαθέσῃ δι’ ἔξοδα κινήσεώς της μόνον 20 δρχ. ἤτοι τὸ ¼. 6ος λόγος ἡ κακὴ μεταχείρισις τῶν πρώην ὑπαλλήλων. Καὶ παρὰ τὴν πρόσληψιν τῶν 315, αὐτοὶ δὲν προσελήφθησαν εἰσέτι, κατέστησαν συνταξιοῦχοι παρακαίρως ἀρκετοὶ τούτων. Οἱ ἐν λόγῳ ἐργατοϋπάλληλοι ἐὰν δὲν κατηργοῦντο οἱ τροχιόδρομοι, θὰ παρέμενον ἐπ’ ἀρκετὸν ἐν ὑπηρεσίᾳ ὡς προστατευόμενοι ὑπὸ τοῦ νόμου 2576)40, ἀπολυόμενοι δὲ θὰ ἐλάμβανον καὶ τὴν ἀποζημίωσιν τοῦ νόμου 2112. Μεταξὺ τῶν συνταξιοδοτηθέντων ὑπαλλήλων συζητεῖται τί πρόκειται νὰ γίνουν, ἂν ποτὲ ὁ ΟΑΣΘ παύσῃ νὰ πληρώνῃ τὴν συμμετοχήν των διὰ τὴν συνταξιοδότησίν των; 7ος Λόγος. Ἡ τύχη τῶν ὑπαλλήλων τοῦ ΚΤΕΑΑΛΘ. Ἡ Ἀντιπολίτευσις εἶχε ζητήσει νὰ ληφθῇ νομοθετικὴ μέριμνα διὰ τοὺς ἐργατοϋπαλλήλους τοῦ ΚΤΕΑΑΛΘ, οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς ἐργασίας των ὑπεβοήθησαν τοὺς λεωφορειούχους. Δυστυχῶς, δὲν εἰσηκούσθη καὶ οὕτω παρατηροῦνται σήμερον ἀθρόαι ἀπολύσεις. Ἀπὸ μίαν ὑπεύθυνον ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐργατοϋπαλλήλων Ἀστικῆς Συγκοινωνίας Θεσσαλονίκης, πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων, προκύπτει ὅτι οἱ ἰδιοκτῆται τῶν λεωφορείων τοῦ ΚΤΕΑΑΛΘ καὶ ἡ Διοίκησις τοῦ ΟΑΣΘ, προβαίνουν εἰς ἀπολύσεις ἀδικαιολογήτως. Καὶ ἐνῷ ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ ἀπολυόμενοι ἔχουσιν ὑποπέσει εἰς παραπτώματα θίγοντα καὶ τὸν Ποινικὸν Κώδικα, παρὰ ταῦτα ἀκολουθοῦν τὴν διαδικασίαν τοῦ νόμου 2112. Ἀπομακρύνονται, ὡς ὑπευθύνως καταγγέλλεται, κατὰ προτίμησιν οἰκογενειάρχαι διὰ νὰ μὴ ἐπιβαρύνωνται οἱ ἐργοδόται μὲ οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα. Διότι εἰσπράκτωρ δὲν ἐδέχθη νὰ νυμφευθῇ ὑπηρέτριαν τοῦ ἐργοδότου του ἀπελύθη ὡς ἀκατάλληλος. Ἐὰν εἶχεν εἰσακουσθῆ ἡ Ἀντιπολίτευσις καὶ εἶχε προβλεφθῆ διαδικασία ἀπολύσεως μὲ Πρόεδρον τῆς Ἐπιτροπῆς δικαστικόν, θὰ ἀπεφεύγοντο αἱ αὐθαιρεσίαι τῶν ἐργοδοτῶν καὶ θὰ ἀπεμακρύνοντο μόνον οἱ κακοὶ καὶ ἐπικίνδυνοι ἐργατοϋπάλληλοι. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ὑπεστήριξεν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς ὅτι ὁ ΟΑΣΘ δὲν πρόκειται νὰ ἀπολύσῃ οὐδένα ἀπολύτως τῶν ὑπαλλήλων του, διότι τοὺς ἔχει ἀνάγκην. Κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, καὶ μετὰ τὴν τοποθέτησιν τῶν 15 καινουργῶν λεωφορείων, θὰ ἔχῃ ἀνάγκην ὁ ΟΑΣΘ 30 περίπου ὑπαλλήλων. Οἱ ὑπολογισμοὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἀπεδείχθησαν ἐσφαλμένοι. Γεγονὸς εἶναι ὅτι δὲν παρηγγέλθησαν εἰσέτι τὰ νέα λεωφορεῖα, περὶ τοῦ τρόπου τῆς ἀγορᾶς των, τῆς ἀξίας καὶ κατασκευῆς των, πολλὰ διαδίδονται, καὶ φυσικὸν εἶναι οἱ λεωφορειοῦχοι, μετὰ τὴν πρόσληψιν τῶν 315 τροχιοδρομικῶν ἀπὸ 1.1.58 νὰ μειώσουν ἀναλόγως τὸ ἐργατοϋπαλληλικὸν προσωπικόν των.

§79Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Κύριε συνάδελφε, εὑρίσκεται εἰς λειτουργίαν ἀπὸ 4½ μῆνας. Εἶσθε εἰς θέσιν νὰ μᾶς πληροφορήσητε πόσοι ὑπάλληλοι ἀπελύθησαν εἰς αὐτὸ τὸ διάστημα; Ἀπελύθησαν 8 εἰσπράκτορες, εἷς ὁδηγὸς καὶ 9 σταθμαρχιελεγκταί.

§80Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δύνασθε νὰ μᾶς πληροφορήσητε εἰς τὸ ἀμέσως προηγούμενον 4μηνον πόσοι ἀπελύθησαν;

§81Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Δὲν εἶχον ὑπ’ ὄψιν μου διότι ἀσφαλῶς ὑμεῖς πολλοὶ περισσότεροι. Καὶ ἐν συνεχείᾳ, κύριε συνάδελφε, σᾶς ἀναφέρω ὅτι οἱ ἀπολυθέντες εἶχον βεβαρημένον ποινικὸν μητρῷον. Ἐφ’ ὅσον, κύριε συνάδελφε, βαδίζομεν εἰς τὴν ὀργανικὴν αὐτῶν ὀργάνωσιν, διὰ νὰ ἐπιτύχῃ πρέπει νὰ ἐνεργήσῃ καὶ ποιοτικὸν ἔλεγχον τοῦ προσωπικοῦ του.

§82Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΑΚΗΣ. Δὲν γνωρίζω ἐπακριβῶς πόσοι ἀπελύθησαν, ἀλλὰ γεγονὸς εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι τοῦ ΟΑΣΘ εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν Δαμόκλειον σπάθην τῆς ἀπολύσεως.

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Μπακατσέλος, ἔχει τὸν λόγον.

§84Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ὁμιλῶν εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν, σᾶς ἀνέγνωσα ἔγγραφον ἰδιοκτητῶν λεωφορείων, οἱ ὁποῖοι ἀνελάμβανον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἀπολύσουν τὸ προσωπικόν, τὸ ὁποῖον εἶχεν οἰκογενειακὰ βάρη. Σήμερον ἔχω εἰς χεῖρας μου ἔγγραφον τῆς Ἑνώσεως Ἐργατοϋπαλλήλων Ἀστικῆς Συγκοινωνίας Θεσσαλονίκης, ἡ ὁποία ἀνήκει εἰς τὴν παράταξίν σας, εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρει ὅτι ἀπελύθησαν ἐκεῖνοι οἱ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον οἰκογενειακὰ βάρη. Σᾶς ἀναγινώσκω καὶ ὡρισμένα ὀνόματα: Σταθμάρχαι καὶ Ἐλεγκταί: 1) Μανούζας Πομπήϊος, τοῦ Ἐμμανουήλ, ἐτῶν 59, (Συν. Παύλου Κουντουριώτου 29, Νεάπολις). Συντηρεῖ τρία τέκνα, εἰργάσθη ὡς Σταθμάρχης ἀπὸ τὸ ἔτος 1937 μέχρι 25. 11.57,\ ὅτε ἀπελύθη. 2) Μιμικάρης Διαμαντῆς τοῦ Γεωργίου (Γρηγορίου Κολωνιάρη 15). Συντηρεῖ σύζυγον καὶ τρία τέκνα, εἰργάσθη ὡς Σταθμάρχης ἀπὸ 1.1.1946 μέχρι 6.11.1957, ὅτε ἀπελύθη. 3) Χατζηαντωνίου Ἀντώνιος τοῦ Δημητρίου, ἐτῶν 49 (Δημ. Μαργαρίτη 13). Συντηρεῖ σύζυγον καὶ δύο τέκνα, εἰργάσθη ὡς Ἐλεγκτὴς καὶ Σταθμάρχης ἀπὸ 1.4.1947 μέχρι 8.11.1957, ὅτε ἀπελύθη. 4) Ἁλμυράκης Ἐμμανουήλ, τοῦ Κωνσταντίνου, ἐτῶν 41 (Λουδίας 22, Νεάπολις). Συντηρεῖ σύζυγον καὶ τρία τέκνα, εἰργάσθη ὡς Ἐλεγκτὴς καὶ Σταθμάρχης ἀπὸ 10.5.1950 μέχρι 6.11.1957, ὅτε ἀπελύθη. 5) Ἑλληνιάδης Ἰωάννης τοῦ Ἀνέστη, ἐτῶν 63 (Ἄνω Τούμπα Γερμανικὰ 115). Συντηρεῖ σύζυγον καὶ τέσσαρα τέκνα κάτω τῶν 16 ἐτῶν. Εἰργάσθη Ἐλεγκτὴς καὶ Σταθμάρχης ἀπὸ 6.4.1948 μέχρι 16.11.57. Ἀπελύθη διότι ὡμίλησεν εἰς τὴν Συνέλευσιν τῶν μελῶν τῆς Ἑνώσεώς μας καὶ κατεφέρθη κατὰ τῶν λεωφορειούχων. 6) Χαράλαμπος Καυκῆς, 7ετῆ ὑπηρεσίαν. 7) Τσιλιμπάκος Γρηγόριος, ὑπὲρ 10ετῆ ὑπηρεσίαν. 8) Γεώργιος Ἀθανασόπουλος, ὑπὲρ 10ετῆ ὑπηρεσίαν. 9) Ταρασίδης Ἀναστάσιος, ὑπὲρ 10ετῆ ὑπηρεσίαν. Ὁδηγοί: 1) Παῦλος Χριστοφορίδης τοῦ Ἀναστασίου (Κωνσταντινουπόλεως ἀριθ. 60). Συντηρεῖ σύζυγον καὶ δύο τέκνα, εἰργάσθη ὡς ὁδηγὸς ἀπὸ τοῦ ἔτους 1931 καὶ ἀπὸ 12ετίας καὶ μέχρι καὶ 28.8.57 εἰς τὰ ἀστικὰ λεωφορεῖα, ὅτε ἀπελύθη. 2) Στέλιος Κεχαγιᾶς τοῦ Γεωργίου, ἐτῶν 30 (Κίμωνος 19). Συντηρεῖ σύζυγον καὶ δύο τέκνα, εἰργάσθη ὡς ὁδηγὸς ἀπὸ 1.1.1952 μέχρι 8.11.1957, ὅτε ἀπελύθη. Ἐπίσης ἀπελύθησαν καὶ ἕτεροι δύο ὁδηγοὶ (δὲν ἔχουμε τὰ ὀνόματά των). Εἰσπράκτορες: 1) Δημήτριος Τριανταφυλλίδης τοῦ Γεωργίου ἐτῶν 42 (Καλαμαριὰ Σουρμένων 46). Συντηρεῖ σύζυγον καὶ δύο τέκνα. Εἰσπράκτωρ ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1952 μέχρι 6.9.57, ἀπελύθη διότι ἐζήτησεν τὸ μὴ καταβαλλόμενον αὐτῷ οἰκογενειακὸν ἐπίδομα. 2) Μπουλιώτης Ἰωάννης τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἐτῶν 26 (Κωνσταντινουπόλεως 119). Εἰργάσθη ὡς εἰσπράκτωρ ἀπὸ 1.1.56 μέχρι 31.12.57. Ἀπελύθη διότι δὲν ἐδέχθη νὰ νυμφευθῇ τὴν ὑπηρέτριαν τοῦ ἐργοδότου του. 3) Ἰωάννης Σαίχ τοῦ Κωνσταντίνου, ἐτῶν 35 (Νοσοκομείων 200, Ἄνω Τούμπα). Συντηρεῖ σύζυγον καὶ τρία τέκνα, εἰργάσθη ὡς εἰσπράκτωρ ἀπὸ τὸ 1946 μέχρι 1957. Ἀπελύθη διὰ συνδικαλιστικὴν δρᾶσιν. Τὴν ἀναφορὰν αὐτὴν ὑπογράφει ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑνώσεως κ. Μαυρουδῆς, ὁ ὁποῖος, ὅπως εἶπον, ἀνήκει εἰς τὴν Κυβερνητικὴν παράταξιν. Ἐπιπροσθέτως, κύριε Ὑπουργέ, ἀνεφέρατε ὅτι οἱ ἀπολυθέντες ὑπάλληλοι ἦσαν ἀπείθαρχοι. Σᾶς ἀναφέρω ὅτι οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ εἶχον ἐπαινεθῆ ἀπὸ τὸν Ὀργανισμὸν Ἀστικῶν Συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης. Ἔχω εἰς χεῖρας μου ἔγγραφον τοῦ ἐν λόγῳ Ὀργανισμοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἐκφράζει τὴν πλήρη εὐαρέσκειάν του πρὸς τὸν εἰσπράκτορα τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 57013 λεωφορείου Μπογιάγγον Παντελῆν, καθ’ ὅτι οὗτος τὴν 12.11.57 εὗρεν ἐν τῷ λεωφορείῳ γυναικείαν τσάνταν πτωχῆς γυναικός, περιέχουσαν ποσὸν 280 δραχμῶν τὴν ὁποίαν καὶ παρέδωσε εἰς τὴν δικαιοῦχον. Καὶ αὐτόν, κύριε Ὑπουργέ, τὸν ἀπελύσατε, ἂν καὶ εἶχε οἰκογενειακὰ βάρη.

§85Ι. ΠΑΠΑΗΛΙΑΚΗΣ. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ μοῦ δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ εἴπω ὅτι τὸ πρῶτον ἤχθη ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τὸ σχέδιον νόμου ἐν ἄρθρῳ 23 ἀνεγράφοντο τὰ ἑξῆς: «ἄρθρον 23: Ἡ Ὑπηρεσία Τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης ἀποκαλουμένη ἐφεξῆς, χάριν συντομίας ΥΤΘ, καταργεῖται ἀφ’ ἧς χρονολογίας θὰ τεθῶσιν ὑπὸ τοῦ ΟΑΣΘ εἰς κυκλοφορίαν τὰ κατὰ τὸ ἄρθρον 5 τῆς μετ’ αὐτοῦ συμβάσεως προβλεπόμενα λεωφορεῖα. Ἀπὸ τῆς αὐτῆς χρονολογίας παύει ὁριστικῶς ἡ κυκλοφορία τῶν τροχιοδρομικῶν ὀχημάτων ἐπὶ οἱασδήποτε τροχιοδρομικῆς γραμμῆς ἐν Θεσσαλονίκῃ». Τὸ νέον σχέδιον Ν. Διατάγματος, τὸ ὁποῖον εἰσήχθη εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος εἶχε διάφορον 23ον ἄρθρον. Συγκεκριμένως εἶχε τεθῆ μετὰ τὴν λέξιν «λεωφορεῖα» ἡ φράσις «ἢ ὁποτεδήποτε δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων». Τὴν προσθήκην ταύτην ἀπέκρουσα ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς ἀλλά, δυστυχῶς, δὲν εἰσηκούσθην. Δυνάμει τῆς προσθήκης ταύτης, τὴν ὁποίαν ἐψήφισαν οἱ κυβερνητικοὶ κ. κ. συνάδελφοι, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων κατήργησε τοὺς τροχιοδρόμους τῆς γραμμῆς Χαριλάου–Πλατείας Βαρδαρίου, προτοῦ τεθῶσιν εἰς κυκλοφορίαν τὰ νέου τύπου λεωφορεῖα. Διὰ τῆς πράξεώς του ταύτης ἐζημίωσε τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον μὲ τὸ ποσὸν τῶν 4.500.000 δρχ., ὅσα θὰ εἰσεπράττοντο ὑπὸ τῶν τροχιοδρόμων ἢ ἄλλως μὲ τὴν τρίμηνον μισθοδοσίαν τῶν τροχιοδρομικῶν ὑπαλλήλων. Ἐκτὸς τούτου δεδομένου ὅτι ἐμειώθησαν τὰ μέσα κυκλοφορίας, οἱ κάτοικοι τῆς ὡς ἄνω γραμμῆς διόλου δὲν ἐξυπηρετοῦνται. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Ἐκθέσεως ἀμφότεραι αἱ γραμμαί, λόγῳ ἐλλείψεως ἐπαρκῶν λεωφορείων, δὲν ἦσαν ἱκαναὶ νὰ ἐξυπηρετήσουν τοὺς ἐπιβάτας. Αὐτοὶ εἶναι οἱ σπουδαιότεροι λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλεται ἡ κατάργησις τοῦ ὑπὸ κρίσιν Ν. Δ)τος. Τολμῶ νὰ πιστεύω ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις θὰ ἔχῃ τὴν συμπαράστασιν καὶ πολλῶν συναδέλφων τῆς Συμπολιτεύσεως, διὰ τὴν ἀκύρωσιν τοῦ Ν. Διατάγματος. Ὁ λαὸς τῆς συμπρωτευούσης ἀναμένει μετὰ πραγματικοῦ ἐνδιαφέροντος τὴν ἀπόφασίν μας.

§86ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Τσιαπάρας, ἔχει τὸν λόγον.

§87Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ἀντιλαμβάνομαι πράγματι τὴν κόπωσίν σας, δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἀνέμενον δευτερόλεπτα τινά, νὰ σᾶς δοθῇ ἡ εὐκαιρία νὰ ἀκούσητε μετὰ προσοχῆς, δοθέντος ὅτι δι’ ἡμᾶς τοὺς βουλευτὰς Θεσσαλονίκης, ἀλλὰ καὶ δι’ ὁλόκληρον τὴν Βουλὴν καὶ δι’ ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τὸ συγκοινωνιακὸν θέμα τῆς Θεσσαλονίκης, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα τῶν θεμάτων, δοθέντος ὅτι τὸ Ν. Δ. 3721)57, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, θὰ ἀποτελέσῃ τὴν βάσιν καὶ τὴν ἀφετηρίαν τῆς πλαισιώσεως ὅλων τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν τῆς Ἑλλάδος. Φρονῶ ὅτι ἡ κροῦσις ἐγένετο καὶ ἤδη ἡ πόλις τῆς Θεσσαλονίκης εἶναι βεβαρημένη μὲ ἕνα νομοσχέδιον τοῦ ὁποίου εὐχόμεθα μὲν τὴν ἐπιτυχῆ ἐφαρμογὴν καὶ ἔκβασιν, πλὴν ὅμως, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι, νὰ διατηρήσωμεν τὰς ἐπιφυλάξεις μας, τὰς ὁποίας ἐπιφυλάξεις καὶ διετυπώσαμεν, τόσον κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ὅσον καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ ὑπὸ ἀκύρωσιν Ν. Δ., βάσει τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Προτοῦ εἰσέλθω εἰς τὸ κύριον θέμα θὰ ἤθελον ἐπὶ τῶν πρακτικῶν τῆς συνεδριάσεως τῆς παρελθούσης Τετάρτης, νὰ διατυπώσω ἀλλὰ καὶ νὰ δηλώσω συγχρόνως εἰς τὸ Σῶμα ὅτι ἡ στιχομυθία ἡ ὁποία διημείφθη μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων, τὸν ὁποῖον πράγματι ἐκτιμῶ βαθύτατα ὅτι οὐδέποτε μὲ εἶδεν ἐν συγκεντρώσει, ἐκτὸς ἂν ἐνθυμῆται ἑτέρους βουλευτὰς τοῦ Νομοῦ Θεσσαλονίκης ἀλλὰ καὶ συγχρόνως τὴν δήλωσιν ἐκ μέρους συναδέλφου τῆς Συμπολιτεύσεως ἐκ Βορείου Ἑλλάδος, ὅστις τὰ συζητηθέντα ἢ διαμειφθέντα μεταξὺ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων κ. Ράλλη καὶ βουλευτῶν τινῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅτι ἀφεώρων δῆθεν, ὅλους τοὺς βουλευτὰς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τοῦ Νομοῦ Θεσσαλονίκης. Κύριοι βουλευταί, οὐδέποτε ἐν συγκεντρώσει τοιαύτῃ, ἤμην, ἀλλὰ καὶ οὐδέποτε συνεφώνησα μὲ τὴν ἀρχήν, ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ τὴν οὐσίαν τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπιπροσθέτως δὲ δηλῶ, ἅμα τῇ δημοσιεύσει εἰς τὴν ἐφημερίδα «Μακεδονία» τῆς Θεσσαλονίκης, περὶ τῆς συζητήσεως μεταξὺ Ὑπουργοῦ καί τινων βουλευτῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, εὐθὺς ἀμέσως, δι’ ἐπιστολῆς μου συγκεκριμένως ἔλαβον θέσιν ἐπὶ τῶν τεκταινομένων καὶ συζητηθέντων μεταξὺ τοῦ ἀξιοτίμου κυρίου Ὑπουργοῦ καὶ βουλευτῶν τινων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, τὴν ὁποίαν δήλωσιν καὶ ἐπιστολήν, ἐν τῇ ἐφημερίδι «Μακεδονία» τῆς 9.1.57, θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ἀναγνώσω δι’ ὀλίγων, ἵνα διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἀποδοθοῦν «τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ». Ἐν τῇ ἐπιστολῇ μου αὐτῇ λέγω: «Ἐπειδὴ εἰς τὴν ἐπικεφαλίδα τῆς ἐφημερίδος τῆς ἡμέρας ἐκείνης, δηλαδὴ τῆς ἑπομένης τῆς συζητήσεως, ἐλέχθη δῆθεν ὅτι παρέστησαν βουλευταὶ τῆς Θεσσαλονίκης.... (ἀναγινώσκει)....».

§88Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Δηλαδὴ ἐπιβεβαιώνετε, κύριε συνάδελφε, ὅτι ἐκλήθητε καὶ δὲν ἐπήγατε.

§89Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα εἶναι ὅτι ἐλέχθη παρὰ τοῦ ἀγαπητοῦ καὶ ἀξιοτίμου κ. συναδέλφου, ὅτι ἐν τῇ συσκέψει ἐκείνῃ ἐπῆλθε συμφωνία ἐπὶ ὡρισμένων θεμάτων καὶ λεπτομερειακῶν τοιούτων. Ἐγὼ διατυπώνω τὰς ἀντιρρήσεις μου ὅτι ἐξ ὁλοκλήρου ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου διεφώνησα καὶ ὅτι δὲν ἤμην, ὥστε νὰ συμφωνήσω ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Τὸ δὲ ἐν συνεχείᾳ λεχθὲν ὅτι δῆθεν, ἀπήντησαν οἱ βουλευταὶ τοῦ Νομοῦ Θεσσαλονίκης, καὶ ὅτι συνεφώνησαν, πράγματι ἦτο ἀνακριβές, γεγονὸς τὸ ὁποῖον, ὡς ἦτο ἑπόμενον, μὲ ἐξένισεν. Πρὸς δὲ τοὺς ψηφοφόρους μου εἰς τοὺς ὁποίους καὶ ἀνεφέρθη ὁ ἐξ Ἐδέσσης κ. συνάδελφος, ἀπὸ 9%....

§90Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὁ ἐξ Ἐδέσσης συνάδελφος, λέγει, ὅτι ὅταν ἐκλήθητε, τὸν Ὑπουργὸν δὲν τὸν εἴδατε κἄν, ποῦ διεφωνήσατε, κύριε Τσιαπάρα, ἀφοῦ δὲν ἤλθατε νὰ διαβάσητε τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ διαφωτίσητε τοὺς συναδέλφους σας ἐπὶ τῶν ἀπόψεών σας; (Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§91Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Ἐν τῇ ἐπιστολῇ μου εἰς τὴν ἐφημερίδα «Μακεδονία» τῆς 9.1.1957, διατυποῦνται σαφῶς καὶ κατηγορηματικῶς ὅτι διεφώνησα ἔναντι τοῦ νομοσχεδίου καὶ οἱασδήποτε τυχὸν συμφωνίας μεταξὺ τῶν βουλευτῶν οἵτινες ἦσαν παρόντες καὶ ἐν συνεχείᾳ ἔναντι τῶν ἐκλογέων μου, παίρνω σαφῆ καὶ κατηγορηματικὴν θέσιν. Διότι ὑπῆρξα – καὶ εἶναι ἴδιον τοῦ ὑποφαινομένου νὰ εἶναι συνεπὴς πρὸς τὰς βασικὰς ἀρχάς, ὥστε νὰ μὴ εἶναι ἐπιρεπής, κατ’ ἀρχὴν μὲν νὰ ὑποστηρίζῃ ἄλλα, εἰς τὸ τέρμα δὲ νὰ ὑποστηρίζῃ ἕτερα. Εἶναι ἀρχὴ καὶ βάσις τῆς πολιτικῆς μου, νὰ ὀρθολογῶ καὶ νὰ ὀρθολογίζωμαι. Καὶ πρὸς δήλωσιν τῆς ἀληθείας καὶ ἐν συνεχείᾳ τῆς τοποθετήσεως τῶν πραγμάτων εἰς τὴν πραγματικήν των θέσιν, καταθέτω τὴν ἐφημερίδα τῆς 9.1.57, ὅπως συμπεριληφθῇ εἰς τὰ πρακτικὰ ἡ συγκεκριμένη ἐπιστολή, δι’ ἧς τοποθετῶ τὸν ἑαυτόν μου ἐναντίον τοῦ περὶ οὗ πρόκειται νομοσχεδίου. Κύριοι βουλευταί, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὄντως ἐκουράσθητε πράγματι καὶ κατεπονήθητε μὲ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Ἡμεῖς, ὅμως, οἱ βουλευταὶ τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ ἐντρυφήσαμεν περισσότερον ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι, ἔναντι τοῦ λαοῦ τῆς Θεσσαλονίκης καὶ γενικώτερον τοῦ λαοῦ τῆς Βορείου Ἑλλάδος, νὰ ἀναδιπλώσωμεν τὴν προϊστορίαν τοῦ ὑπὸ ἀκύρωσιν Ν. Δ. 3721) 57, ὥστε ἡ Βουλὴ πλέον νὰ σχηματίσῃ γνώμην σαφῆ, οὐσιαστικὴν καὶ ἀντικειμενικὴν τοιαύτην, ὥστε κατὰ τὴν ψηφοφορίαν, ἕκαστος ἐξ ἡμῶν κατὰ συνείδησιν νὰ δώσῃ τὴν ψῆφον του καὶ πιστεύομεν εἰς τὴν ἀκύρωσιν τοῦ ὑπὸ συζήτησιν

Ν. Δ. 3721) 57.

Θὰ ἤθελον, κύριε Ὑπουργέ, νὰ ἀνατρέξω εἰς τὸ παρελθὸν καὶ νὰ ἀναπτύξω ἐν ὀλίγοις περὶ τῆς μεταπολεμικῆς καταστάσεως τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν, διότι ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων οὐδεὶς νόμος ἐφηρμόσθη ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους, χωρὶς βεβαίως ἡ μομφὴ αὕτη νὰ ἀπευθύνεται εἰς ὑμᾶς, κύριε Ὑπουργέ, ἀλλὰ ἔχω ἱερὰν ὑποχρέωσιν νὰ σᾶς εἴπω, διότι σεῖς καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως παρεμείνατε εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο κατὰ τὸ μεγαλύτερον μεταπολεμικὸν χρονικὸν διάστημα, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐξετάσητε πολυπλεύρως τὰ ἀπασχολοῦντα τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν θέματα, ὥστε τὰ νομοθετήματά σας νὰ ἔχουν ποιάν τινα ὁλοκλήρωσιν καὶ νὰ ἐμφανίζεσθε, κατὰ τὴν γνώμην μας, ἐνώπιον ἡμῶν, μὲ τὸ ὑπὸ ἀκύρωσιν νομοθετικὸν Διάταγμα. Δυστυχῶς, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μᾶς δημιουργεῖ τὴν ἀμφιβολίαν εἶναι ὅτι δὲν ἔχομεν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν νόμων παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ αὐτὸ εἶναι ἴσως ποὺ μᾶς κάμνει νὰ ζητοῦμεν ἐκ τῶν πραγμάτων τὴν ἀκύρωσίν του. Βασικοὶ νόμοι τῶν συγκοινωνιῶν τῆς Θεσσαλονίκης, ὄχι μόνον δὲν ἐτηρήθησαν, ἀλλὰ τῇ συνεργασίᾳ τῶν ἑκάστοτε Ὑπουργῶν, ἀπὸ τὸ 1946 μέχρι σήμερον, τῇ βοηθείᾳ τῆς νέας τάξεως τῶν λεωφορειούχων αὐτοκινητιστῶν ἐξωστρακίσθημεν καὶ ἐξωβελίσαμεν καὶ ἐστραγγαλίσαμεν τὸν σοφὸν ἐκεῖνον νόμον τὸν 2576 τοῦ 1940, ὁ ὁποῖος πράγματι κατωχύρωνε ἅπαντα τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου μὲ προοπτικὴν δημιουργίας ἑνὸς Ὀργανισμοῦ Δημοσίου Δικαίου ἢ Κοινῆς Ὠφελείας, ὥστε καὶ ἡμεῖς, ὡς θεματοφύλακες τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς πόλεως τῆς Θεσσαλονίκης, νὰ εἴμεθα ἐν προκειμένῳ κατὰ τὴν ἀκύρωσιν τοῦ νομοθετικοῦ Διατάγματος, οἱ θεματοφύλακες καὶ οἱ συμπαραστάται εἰς τὴν Κυβέρνησιν, διότι πρόκειται περὶ σοβαρωτάτου θέματος, περὶ τοῦ θέματος τοῦ συγκοινωνιακοῦ τῆς Θεσσαλονίκης. Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ νόμος 2576, ὁ ὁποῖος προέβλεπε ἐν σοφίᾳ τὰ πάντα, τὴν δημιουργίαν κεφαλαίων, τὴν ἀπόλυτον ὑπεράσπισιν ἀλλὰ καὶ τακτοποίησιν τῶν συμφερόντων τοῦ ἐργατοϋπαλληλικοῦ προσωπικοῦ καὶ τὴν τρόπον τινὰ μετὰ παρέλευσιν ἐτῶν δημιουργίαν οὐσιαστικοῦ κεφαλαίου, διὰ τοῦ ὁποίου καὶ θὰ ᾠκοδομεῖτο πρωτοποριακῶς ἡ συγκοινωνία τῆς Θεσσαλονίκης καὶ θὰ ἔθετε τὴν βάσιν τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος. Οἱ ἑκάστοτε, ὅμως, Ὑπουργοί, τῶν ὁποίων ἡ εὐθύνη εἶναι τεραστία, ὅσοι ἐξ αὐτῶν παρέμειναν κατὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα, ὀλιγωτέραν εὐθύνην φέρουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἦσαν κατὰ μικρότερα χρονικὰ διαστήματα, ἐκ παραλλήλου δὲ τὴν μεγαλυτέραν κοινωνικὴν ὑπηρεσίαν προσέφερον πρὸς τὸ Ἔθνος, ἀλλὰ καὶ τὸν λαὸν τῆς Θεσσαλονίκης αἱ ὑπηρεσίαι, αἱ ὁποῖαι δὲν ἐδημιούργησαν ἢ μᾶλλον δὲν ἐπίεσαν τοὺς κ. κ. Ὑπουργοὺς ὥστε νὰ ἐφαρμόσουν πιστῶς τὸν νόμον 2576 διὰ τοῦ ὁποίου νόμου θὰ ἐδημιουργεῖτο πράγματι ἡ ἰδανικωτέρα λύσις τοῦ συγκοινωνιακοῦ προβλήματος τῆς Θεσσαλονίκης. Μεταπολεμικῶς καὶ ἅμα τῇ ἀπελευθερώσει ἀρχίζει μία διελκυστίνδα, ὅμως, μεταξὺ τῶν προσωπικῶν καὶ ἀτομικῶν συμφερόντων τῶν λεωφορειούχων, ἔναντι τῶν τροχιοδρόμων. Οἱ λεωφορειοῦχοι, ὡς τάξις προσεπάθουν διὰ παντὸς μέσου νὰ ἐξοστρακίσουν ὁλόκληρον τὴν ὑπόθεσιν τῶν τροχιοδρόμων καὶ μὲ τὴν σφραγῖδα τῶν κ. κ. Ὑπουργῶν καὶ μὲ τὰς ἀλλεπαλλήλους ἀδείας, παρὰ τὸ ὅτι ρητῶς συνεφωνήθη ἡ τοποθέτησις ἑνὸς τροχιοδρόμου, θὰ εἶχεν ὡς συνέπειαν τὴν ἀφαίρεσιν ἑνὸς λεωφορείου, πλὴν ὅμως ἐγένετο τὸ ἀντίθετον. Οὕτω, λοιπόν, ἐνεφανίσθη ἡ ὑπόθεσις τῆς συγκοινωνίας τῆς Θεσσαλονίκης καὶ εἰδικῶς εἰς τὰς δύο κεντρικὰς ἀρτηρίας Ντεπὼ–Τσιμισκῆ καὶ Βαρδάρι–Χίρς. Εἰδικῶς δὲ ἀπὸ τὸ 1953 ὅτε ἤρχισεν ὁ διαχωρισμὸς μεταξὺ τοῦ ἠλεκτροφωτισμοῦ καὶ τῶν τροχιοδρόμων ἐδημιουργήθη τὸ τεράστιον παθητικὸν καὶ καταβάλομεν μηνιαίως τεράστια ποσὰ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν τροχιοδρόμων εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Πράγματι ὑπῆρξε διάστημά τι ἀπὸ τοῦ 1953 καὶ ἐντεῦθεν ὁπότε ἡ διαχείρισις ἦτο λίαν ἀντικειμενικὴ ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικὴ μὲ προοπτικὴν καὶ πρωτοβουλίαν ἡ ὁποία πρὸς στιγμὴν ἐδημιούργησε τὰς προϋποθέσεις καὶ ἐπιστεύσαμεν ὅτι πολὺ πιθανὸν ἡ ὑπόθεσις τῶν τροχιοδρόμων θὰ ἔβαινεν αἰσίως. Πλήν, ὅμως, ἄγνωστον διατί, ἀφηρέθη ἡ Διοίκησις ἀπὸ τὸν ἔντιμον αὐτὸν ὑπάλληλον, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ξηλωθοῦν καὶ τὰ τρὰμ τῆς κάτω γραμμῆς, ὁπότε τὸ παθητικὸν ἤρχισε νὰ ἀνέρχεται ἁλματωδῶς καὶ τοιουτοτρόπως ἐδημιουργήθη ἡ ἀντίληψις εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν τέως Ὑπουργὸν τῶν Συγκοινωνιῶν, ὅτι ὁπωσδήποτε αἱ συγκοινωνίαι τῆς Θεσσαλονίκης ἀποτελοῦν παθητικόν. Νομίζω ὅτι τὸ ἐπιχείρημα τῆς παθητικότητος τῶν τρὰμ ἐν Θεσσαλονίκῃ δὲν ὀφείλεται εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν ἐπιχείρησιν, ἀλλὰ ὀφείλεται εἰς ἀτασθαλίας καὶ εἰς τὰς ἑκάστοτε Ὑπουργικὰς ἀποφάσεις. Ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ εὑρεθῶμεν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1953 καὶ ἐντεῦθεν μέχρι τοῦ 1957 πρὸ τῆς καταστάσεως νὰ συμποσοῦνται τὰ κονδύλια τὰ ὁποῖα διετέθησαν διὰ τὴν ἐξόφλησιν τῶν ὑποχρεώσεων τοῦ Κράτους ἔναντι τῶν ὑπαλλήλων — καὶ ἐννοοῦμεν τοὺς ὑπαλλήλους τῶν τροχιοδρόμων — εἰς δραχμὰς 30.000.000, ἐλλείψει ἐπιβατικῆς κινήσεως δῆθεν, ἐνῷ ὁ πραγματικὸς λόγος ἦτο ἡ ἔλλειψις προγράμματος τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν. Ὑπεχρεώθημεν, λοιπόν, νὰ τονίσωμεν τὸ ἀνοργάνωτον καὶ τὰς ἀτασθαλίας τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν, τοῦ ὁποίου αἱ ὑπηρεσίαι εἶχον εὐθεῖαν ὑποχρέωσιν νὰ διασφαλίσουν τὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ εἰδικώτερον τοῦ λαοῦ τῆς Θεσσαλονίκης. Κύριοι βουλευταί, ἐλέχθη παρ’ ἀγαπητοῦ συναδέλφου τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅτι ἐγένοντο ὡρισμένα ἔργα καὶ δρόμοι, ἅμα τῇ καταργήσει τῶν τροχιοδρόμων. Ἐὰν ἴδωμεν αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐπληρώθησαν ἀπὸ τὸν λαὸν τῆς Θεσσαλονίκης καὶ γενικώτερον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι διὰ τὴν παθητικότητα τῶν τροχιοδρόμων εἶναι ὑπεύθυνος ἡ Κυβέρνησις. Καὶ ἐρωτῶμεν, ἠμπορεῖ νὰ λέγεται ἐκ μέρους ἀνθρώπων ἐχόντων λογικὴν καὶ κρίσιν ἀντικειμενικὴν ὅτι τὰ ἔργα ὀφείλονται εἰς τὴν Κυβέρνησιν; Δὲν εἶναι, ὅμως, τοῦτο μόνον τὸ ὁποῖον μᾶς ὑποχρεώνει νὰ λάβωμεν τὴν θέσιν αὐτὴν ἀπέναντι τοῦ ἐν λόγῳ νομοθετήματος. Ἐξετέθη παρ’ ἄλλων συναδέλφων τὸ παρελθὸν καὶ ἡ προϊστορία τοῦ θέματος. Αἱ συγκοινωνίαι καὶ ὁ φωτισμὸς τῆς Θεσσαλονίκης ἀνῆκον ἀπὸ Τουρκοκρατίας εἰς τὴν Βελγικὴν Ἑταιρίαν καὶ ὅταν ἐξηγοράσθησαν ἐν ἔτει 1940, ἐξηγοράσθησαν βάσει συμβάσεων, μὲ τὴν ὑποχρέωσιν τῆς καταβολῆς 400 περίπου ἑκατομμυρίων δραχμῶν εἰς Βελγικὰ χρυσᾶ φράγκα. Ἐὰν προσθέσωμεν καὶ τὰ 300 ἑκατομμύρια διὰ τὴν συνταξιοδότησιν τῶν ὑπαλλήλων, ἔχομεν ἕνα ποσὸν διὰ τὸν ἠλεκτροφωτισμὸν καὶ διὰ τοὺς τροχιοδρόμους 600 ἑκατομμ. δραχμῶν, δηλαδὴ 20 ἑκατομμ. δολλαρίων. Ποσὰ τὰ ὁποῖα ἐπλήρωσεν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ νὰ παρουσιάζεται σήμερον ἡ κατάστασις ἡ ὁποία παρουσιάζεται εἰς τὰς συγκοινωνίας τῆς Θεσσαλονίκης. Καὶ ἐρωτῶμεν ἐὰν εἶναι δυνατὸν ἡμεῖς οἱ βουλευταὶ τῆς Θεσσαλονίκης νὰ ἐπικροτήσωμεν τὴν ἄποψιν τοῦ Ὑπουργείου καὶ τῆς Κυβερνήσεως νὰ δοθοῦν αἱ συγκοινωνίαι καθ’ ὃν τρόπον ἐδόθησαν καὶ νὰ εὑρεθῶμεν μετὰ παρέλευσιν 24 ἐτῶν εἰς τὴν αὐτὴν κατάστασιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα σήμερον, εἰς βλάβην τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ τῆς Θεσσαλονίκης. Ἀνέπτυξα μέχρι τοῦδε, κύριοι βουλευταί, τὸν πρῶτον λόγον τῆς διαφωνίας μας καὶ τῆς προτάσεώς μας περὶ ἀκυρώσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν 3721) 57 Ν. Διατάγματος. Δεύτερος λόγος, διὰ τοῦ ὁποίου ζητοῦμεν τὴν ἀκύρωσιν τοῦ Ν. Διατάγματος εἶναι ἡ ἐπέκτασις τῶν συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης καὶ εἰδικῶς τῆς ἀστικῆς συγκοινωνίας, εἰς ἔκτασιν μεγαλυτέραν ἐκείνης τὴν ὁποίαν θεσπίζει τὸ ὑπὸ ἀκύρωσιν νομοθετικὸν Διάταγμα, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἔχωμεν εὐθηνὴν καὶ ἄνετον συγκοινωνίαν, καὶ νὰ ἐξυπηρετοῦνται καὶ οἱ πέριξ Δῆμοι καὶ Κοινότητες ἀλλὰ καὶ τὰ θέρετρα καὶ ἡ Λουτρόπολις τοῦ Λαγκαδᾶ, ἥτις περιελήφθη, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 26, εἰς τὴν ἡμιαστικὴν συγκοινωνίαν. Δὲν γνωρίζω τὶ ἐγένετο ἐν προκειμένῳ, διότι ἡ δημιουργία ἡμιαστικῆς συγκοινωνίας, ὑπῆρξε, νομίζω, κατάστασις ἀνάγκης. Διότι ἡ προγενεστέρως θεσπισθεῖσα διὰ σχετικοῦ ἄρθρου τοῦ ὑπὸ ἀκύρωσιν Ν. Δ. ἐπέκτασις τῶν ἀστικῶν γραμμῶν, ἀλλοῦ κατὰ 1½ χιλιόμετρον, ἀλλοῦ κατὰ 2 χιλιόμετρα εἶχεν ὡς σκοπὸν τὴν εἰς βάρος τῶν ἀστικῶν λεωφορείων ἀπόδοσιν. Καὶ ἐξ ἀπίνης καταληφθέντες, ἠναγκάσθημεν ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ δεχθῶμεν τὴν ἄποψιν τοῦ ἄρθρου 26. Ἐπ’ αὐτοῦ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ διατυπώσωμεν τὴν γνώμην ὅτι ἡ λουτρόπολις Λαγκαδᾶ πρέπει νὰ συμπεριληφθῇ εἰς τὰς ἀστικὰς συγκοινωνίας, λόγῳ τῆς μεγάλης ἐπιβατικῆς κινήσεως καὶ ἐν κατακλεῖδι τῆς τροπολογίας μας, ἀμυνόμενοι ὑπὲρ τῆς ἀποδόσεως τοῦ νομοσχεδίου, ἐπροτείναμεν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπροτείναμεν. Ἐν τούτοις, ἄγνωστον διατί, δὲν περιελήφθη ὁ Λαγκαδᾶς εἰς τὸ ἄρθρον 26 τοῦ νομοθετήματος. Ἐν προκειμένῳ ἡμεῖς ἀπετελέσαμεν τὸ καθῆκον μας καὶ νομίζω ὅτι καὶ οἱ βουλευταὶ τῆς Συμπολιτεύσεως θὰ ἔδει νὰ ἐνισχύσουν τὴν ἄποψίν μας, ἡ ὁποία ὑπῆρξε καὶ ἄποψίς των, ὥστε νὰ διατυπωθῇ τροπολογία διὰ νὰ περιληφθῇ καὶ ὁ Λαγκαδᾶς. Ζητοῦμεν ἐπίσης τὴν ἀκύρωσιν τοῦ Ν. Δ., διότι δὲν ὑπῆρξεν ὀρθὴ ἡ ἀντιμετώπισις τῶν ἐργατοϋπαλληλικῶν ζητημάτων τῶν τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης. Ὑπεστηρίχθη ὑπὸ ὅλων τῶν βουλευτῶν Θεσσαλονίκης, ὅτι πρέπει νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὰς σχετικὰς διατάξεις ἅπαντες οἱ ἐργαζόμενοι εἰς τοὺς τροχιοδρόμους. Ὑπήχθησαν, δυστυχῶς, μόνον 291 ἐργατοϋπάλληλοι εἰς τὸν ΟΑΣΘ, οἱ ὑπόλοιποι θὰ μείνουν ἔξω. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ὑπομνήσω, ὅτι εἰς δηλώσεις του ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν καὶ μάλιστα εἰς τὰς συνεδριάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ὑπεσχέθη καὶ ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωσιν, ὅπως κατοχυρώσῃ τοὺς ἐργαζομένους εἰσπράκτορας, ὁδηγούς, σταθμάρχας κ.λ.π. Παραδόξως, ὅμως, παρὰ τὰς ὑποσχέσεις, ἐνεφανίσθησαν ἀλλεπάλληλα κρούσματα ἀπολύσεων ἐργατοϋπαλλήλων. Ἡ Ἕνωσις Ὑπαλλήλων Ἀστικῆς Συγκοινωνίας Θεσσαλονίκης καταγγέλλει τοιαύτας ἀπολύσεις. Πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ ἐπανορθώσῃ τὴν ἀδικίαν αὐτὴν εἰς βάρος τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἰργάζοντο ἐπὶ δεκαετηρίδας καὶ εἶναι οἰκογενειάρχαι. Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ γίνωνται τοιαῦται ἀπολύσεις. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν ἐτηρήθη ἐπίσης ἡ διαδικασία τοῦ Β.Δ. τῆς 6ης Αὐγούστου 1956, τὸ ὁποῖον ρυθμίζει τὸν τρόπον ἐπιβολῆς ποινῶν καὶ ἀπολύσεων. Διὰ τοῦ Β. Δ. τοῦ 1956 κατοχυροῦνται τὰ συμφέροντα τῶν ἐργατοϋπαλλήλων. Δυστυχῶς ἡ διαδικασία αὐτὴ δὲν ἐτηρήθη. Εἶναι θέμα σοβαρόν, θέμα νομικόν. Ἔχει ἠθικὴν ὑποχρέωσιν ὁ κ. Ὑπουργός, ὅπως κατοχυρώσῃ τὸ προσωπικὸν τοῦ ἐν λόγῳ Ν. Δ. καταθέτων εἰς τὸ Προεδρεῖον ὀνομαστικὴν κατάστασιν τῶν ἐργατοϋπαλλήλων τῆς ἀστικῆς συγκοινωνίας Θεσσαλονίκης, οἱ ὁποῖοι ἀπελύθησαν. Ἐπ’ αὐτοῦ ἰδὲ καταθέτω καὶ ὀνομαστικὴν κατάστασιν τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐργατοϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης. Δὲν θὰ κουράσω τὸ Σῶμα περισσότερον, θὰ ἤθελον, ὅμως, νὰ εἴπω ὀλίγα τινὰ διὰ τὰ τρόλλεϋ–μπάς. Ἀναντιρρήτως δὲν θὰ εἶμαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ὑποστηρίξω τὴν ἄποψιν, ὅτι θὰ ἦτο ἀσύμφορος διὰ τὸν λαὸν τῆς Θεσσαλονίκης ἡ τοποθέτησις τῶν τρόλλεϋ–μπάς. Καὶ πάλιν, ὅμως, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀμφισβητήσω τὴν πραγματοποίησιν τῆς ὑποσχέσεως ταύτης, ἀλλὰ καὶ τῆς διατυπωθείσης ἐν τῷ νομοσχεδίῳ τούτῳ παραγράφου, διότι δὲν ἔχω ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν νόμων. Εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν δὲν ἔχω ἐμπιστοσύνην, διότι οἱ μεταπολεμικοὶ Ὑπουργοὶ τῶν Συγκοινωνιῶν ὑπῆρξαν ἐπιλήσμονες τῶν καθηκόντων των. Φρονῶ δὲ ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ὅτι δὲν θὰ ἴδῃ ἡ πόλις τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ὁ λαὸς τῆς Θεσσαλονίκης τὰ λεωφορεῖα αὐτά. Δὲν ἔτυχεν ἐφαρμογῆς οὔτε ὁ νόμος 3156, οὔτε ὁ νόμος 2119, διὰ τὰ παρανόμως κινούμενα λεωφορεῖα, 27 τὸν ἀριθμόν, διὰ τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας καὶ διὰ τῶν ὁποίων ἀκυροῦται ἡ ἄδεια κυκλοφορίας των, πλὴν ὅμως τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν ἐξακολουθεῖ νὰ ἐπιμένῃ καὶ μετὰ τὴν σφραγῖδα τῆς νομιμότητος τοῦ νόμου 2119.

§92Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Νομίζω καὶ ἐπήραμε, κύριε συνάδελφε, ὀλίγον τὸν κατήφορον καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς διακόψω, διὰ νὰ σᾶς κάμω ὡρισμένας συστάσεις. Ἐδῶ ἠρχίσατε ἕνα φιλιππικὸν ἐναντίον τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν, ὅτι δὲν σέβεται τὰς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας καὶ πάντα ταῦτα λέγονται μὲ ὑπαινιγμούς, χωρὶς νὰ ἔχετε νὰ ἀναφέρητε κἄτι τι τὸ συγκεκριμένον. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, λοιπόν, νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν. Δὲν ὑπάρχουν ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, αἱ ὁποῖαι νὰ μὴ ἐφαρμόζωνται, οὔτε λεωφορεῖα κυκλοφοροῦν παρανόμως, οὔτε αὐτὰ τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα κατὰ ἕνα τρόπον αἰνιγματικὸν καὶ μὲ ὑπονοούμενα διατυπώνετε.

§93Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Ὁ κ. συνάδελφος ὁμιλεῖ διὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ 1952.

§94Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Καὶ μέχρι σήμερον. Κύριε Ὑπουργέ, ὑπάρχουν συγκεκριμέναι ἀποφάσεις. Καὶ ἤθελον νὰ καταλήξω εἰς τὸ ἑξῆς: Νὰ υἱοθετηθῇ τροπολογία διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν πληγέντων αὐτοκινητιστῶν τοῦ 1940. Ἡ τροπολογία αὐτὴ ὑπογράφεται παρὰ 40 βουλευτῶν τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ Ἀντιπολιτεύσεως.

§95Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Καὶ πάλιν εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς διακόψω. Τί σχέσιν ἔχει ἡ τροπολογία μὲ αὐτὰ ποὺ καταγγέλητε διὰ τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων; Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς ζητήσω ἐξηγήσεις.

§96Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Ὑπάρχουν οἱ θεσπισθέντες νόμοι, οἵτινες ἀφοροῦν τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν, ὁ νόμος 5611)52 ὁ νόμος 1086 καὶ ὁ νόμος 2119)52. Ὁ νόμος 2119)52, ἐν ἄρθρῳ 24ῳ λέγει: «... (ἀναγινώσκει) ....». Ἐπ’ αὐτοῦ, κύριε Ὑπουργέ, ὑπάρχουν ἀποφάσεις διὰ παρανόμως κυκλοφοροῦντα αὐτοκίνητα: 6672, 25360 .... (ἀναγινώσκει) ....» Τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας...

§97Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Ποῖον ἔτος;

§98Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. 2116)56. Ἐπίσης καὶ τὸ 1952. Ἐπίσης ὑπάρχουν ἀποφάσεις ἀδειῶν παρανόμως κυκλοφορούντων ἀπὸ τὸ 1949 μέχρι σήμερον.

§99Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Καὶ τί πταίει ὁ κ. Ὑπουργός;

§100Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Ὁμιλῶ περὶ τῶν ἀτασθαλιῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν. Ἐπ’ αὐτοῦ εἶμαι σαφής.

§101Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Θὰ εἶμαι ὀλίγον σαφέστερος καὶ ἐγὼ εἰς τὴν ἀπάντησιν ποὺ ζητεῖτε. Ὁμολογουμένως μέχρι τοῦ 1952, ὁπότε ἐδημοσιεύθη ὁ ν. 2119, ὑπῆρχον ὡρισμέναι ἐξαιρέσεις, κατὰ παρέκκλισιν τῶν ὑπαρχουσῶν διατάξεων. Μετὰ τὴν δημοσίευσιν ὅμως, τοῦ ν. 2119, ἔχετε τοιαῦτα στοιχεῖα; Πότε, καὶ ἀπὸ ποῖον ἐχορηγήθησαν;

§102Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Μάλιστα. Αἱ ἄδειαι ἐκρίθησαν ἀπὸ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας ἀκυροῖ καὶ τὰ λεωφορεῖα αὐτὰ κυκλοφοροῦν. Αὐτὸ γίνεται.

§103Χ. ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ (Ὑφυπ. Συγκοινωνιῶν). Τὸ καθεστὼς αὐτὸ ἀπεκαλύφθη πλήρως ἀπὸ τὸν ν. 2119.

§104Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἔχομεν τὸ 1956.

§105Α. ΣΧΙΝΑΣ. Ποίας χρονολογίας ἀδειῶν ἀναφέρουν;

§106Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Ἀριθμοὶ ἀποφάσεων Συμβουλίου Ἐπικρατείας: «8672) 52, 8525 .... (ἀναγινώσκει) ....» ἕως καὶ 2116)». Ὅλαι αὗται ἀφοροῦν παρανόμους ἀδείας λεωφορείων Δημοσίας χρήσεως, διὰ τὰς ὁποίας ἔχουν κατατεθῆ καὶ μηνύσεις ἀδικηθέντων πολιτῶν, μίαν τῶν ὁποίων καταθέτω εἰς τὸ Προεδρεῖον διὰ νὰ λάβητε γνῶσιν ἐκ τῶν πρακτικῶν.

§107Α. ΣΧΙΝΑΣ. Αὗται αἱ ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ποίας χρονολογίας ἀδειῶν ἀφοροῦν;

§108Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Ἀπὸ τὸ 1949 καὶ μετέπειτα. Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἀτασθαλιῶν εἶναι ὅτι καὶ σήμερον ὑπάρχει τὸ καθεστὼς τοῦτο. Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἐκ τῶν πραγμάτων ὑποχρεούμεθα νὰ ζητήσωμεν τὴν ἀκύρωσιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετικοῦ Διατάγματος 3721, διότι δὲν ἔχομεν ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Συγκοινωνιῶν, διότι δὲν ἐφαρμόζει τοὺς νόμους καὶ δὲν θὰ τὸν ἐφαρμόσῃ καὶ εἰδικῶς προκειμένου διὰ τὰ τρόλλεϋ–μπάς. Τέλος, θὰ ἤθελον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῶν κ. κ. συναδέλφων τῆς Συμπολιτεύσεως, ἐπὶ τοῦ τελευταίου προτεινομένου λόγου ἀκυρώσεως τοῦ Ν. Διατάγματος, ὅτι δηλαδὴ δὲν ἐλήφθησαν ὑπ’ ὄψιν τὰ ἀπαράγραπτα δικαιώματα τῆς Αὐτοδιοικήσεως, τοὐτέστιν τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης καὶ τῶν πέριξ Κοινοτήτων. Τὸ γεγονὸς τοῦτο μᾶς ὑποχρεώνει, ἡμᾶς τοὺς βουλευτὰς τῆς Θεσσαλονίκης, νὰ ὑπενθυμίσωμεν εἰς τὸν Ὑπουργὸν κ. Ράλλην, τὴν παραχώρησιν τῶν 130 λεωφορείων εἰς τὸν Δῆμον Ἀθηναίων καὶ νὰ διαπιστώσωμεν ὅτι ἡ Θεσσαλονίκη ἐθεωρήθη ὡς δευτερευούσης σημασίας πόλις. Δὲν ἀντιδικοῦμεν, κύριοι, ἀλλὰ μὲ ἀντικειμενικότητα καὶ μὲ συνείδησιν τῆς ἀποστολῆς μας εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τονίσωμεν ὅτι δὲν κατεβλήθη ἡ δέουσα προσοχὴ διὰ τὴν ἀντικειμενικὴν διατύπωσιν τοῦ νόμου ποὺ θὰ ἀπετέλει τὸν ἀκρογωνιαῖον λίθον ὅλων τῶν ἀστικῶν συγκοινωνιῶν τῆς Ἑλλάδος. Ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀνήκομεν εἰς μίαν μερίδα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐὰν ἐβλέπαμεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐλάμβανε τὰ μέτρα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐπόθει ὁ λαὸς τῆς Θεσσαλονίκης, ἡμεῖς πρῶτοι θὰ ἐπεβραβεύαμεν τὴν πρᾶξιν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως. Δυστυχῶς, ὅμως, δὲν ἠθελήσατε νὰ δημιουργήσητε τὰς προϋποθέσεις, ὥστε ἡ συμμετοχὴ τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως νὰ ἀποτελέσῃ τὸ βάθρον τοῦ μέλλοντος τῆς μετὰ 24ετίαν ἀνάληψιν τῶν συγκοινωνιῶν Θεσσαλονίκης ὑπὸ τοῦ Δήμου. Εἴχομεν ὑποβάλει καὶ σχετικὴν τροπολογίαν κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Ν. Δ. εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, τὴν ὁποίαν, ὅμως, ὁ κ. Ὑπουργὸς δὲν ἀπεδέχθη. Ὁ λαὸς τῆς Θεσσαλονίκης θὰ ἦτο διατεθειμένος νὰ ἀποδεχθῇ καὶ αὐτὴν τὴν αὔξησιν τοῦ κομίστρου ἐὰν ὑπῆρχον αἱ ἐγγυήσεις καὶ αἱ προϋποθέσεις ὅτι θὰ ἐτηροῦντο πιστῶς τὰ θεσπισθέντα, ὅσον ἀφορᾷ τὰ δικαιώματα τοῦ Δήμου, ὅτι ὁ Δῆμος θὰ συμμετεῖχε καθ’ ὡρισμένον ποσοστὸν ἐπὶ τῶν κερδῶν, ὅτι ὁ Δῆμος θὰ συμμετεῖχε εἰς τὴν Διοίκησιν, ὥστε μετὰ τὴν παρέλευσιν τῆς 24ετίας ἡ διαδοχὴ νὰ εἶναι εὔκολος. Ἄλλωστε καὶ ἡ 24ετὴς προθεσμία, ἡ διαλαμβανομένη ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, τῆς παραχωρήσεως τοῦ προνομίου τῶν συγκοινωνιῶν τῆς Θεσσαλονίκης, θὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα, τὴν μὴ ἀπόσβεσιν τῶν λεωφορείων τῆς δευτέρας σειρᾶς. Ὅταν, κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἔλθῃ ἡ ἐποχὴ τῆς λήξεως τῆς συμβάσεως, τότε δὲν θὰ ὑπάρχουν χρήματα ὅπως καὶ σήμερον, διότι τὰ χρήματα αὐτά, θὰ περιέλθουν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον, εἰς τοὺς λεωφορειούχους. Θὰ ἔχουν δημιουργηθῆ διὰ τῆς συμβάσεως πλεῖστα ἑκατομμύρια, τὰ ὁποῖα θὰ περιέλθουν εἰς τοὺς λεωφορειούχους καὶ τὸ Δημόσιον, δὲν θὰ ἔχῃ τὴν δυνατότητα τῆς ἐξαγορᾶς τῶν λεωφορείων αὐτῶν. Διὰ τῆς συμβάσεως αὐτῆς, κύριε Ὑπουργέ, δημιουργεῖται μία τάξις πλουσίων. Βεβαίως, μέσα εἰς τὴν τάξιν αὐτὴν τῶν πλουσίων, ὑπάρχουν καὶ μερικοί, οἱ ὁποῖοι ἀποζοῦν μόνον ἀπὸ τὸ εἰσόδημα τῶν λεωφορείων. Εἶναι ὅμως, ἀπαράδεκτον, νὰ ὑπάρχουν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν αὐτὸν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὰ λεωφορεῖα διὰ νὰ πλουτίζουν.

§109Ι. ΠΡΟΚΟΠΙΔΗΣ. Ἐλέχθησαν, ὡρισμέναι ἀνακρίβειαι, κύριε Πρόεδρε, καὶ πρέπει ὁ κ. συνάδελφος, νὰ μᾶς διαφωτίσῃ.

§110Σ. ΤΣΙΑΠΑΡΑΣ. Δὲν νομίζομεν, ὅτι εἴμεθα ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἐνισχύσωμεν τὴν ἄποψιν τοῦ νομοσχεδίου, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον, ἐξ ὑπαρχῆς ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Συγκοινωνιῶν, ἐδέχετο ὡρισμένας βασικὰς τροπολογίας, τὰς ὁποίας ἀνέφερον. Διὰ τῶν τροπολογιῶν μας αὐτῶν, θὰ ἐδίδαμεν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς Θεσσαλονίκης εὐθηνὴν συγκοινωνίαν καὶ συγχρόνως καὶ μίαν πεπολιτισμένην τοιαύτην. Διὰ τῆς συγκοινωνίας αὐτῆς, ὁ κόσμος ὁ ὁποῖος μοχθεῖ, θὰ ἠδύνατο νὰ ἱκανοποιηθῇ καλύτερον καὶ νὰ μᾶς εὐγνωμονῇ. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ζητοῦμεν τὴν ἀκύρωσιν τοῦ Ν. Διατάγματος.

§111ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Καραγκιόζης, ἔχει τὸν λόγον.

§112Γ. ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω, διότι μὲ τὰ ἄρθρα καὶ τὰς παραγράφους, ἀπησχολήθησαν οἱ κ. κ. νομικοί. Θὰ μπῶ εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος. Κύριε Ὑπουργέ, αὐτὴν τὴν στιγμήν, βεβαίως, ὁ ἐργαζόμενος κόσμος τῆς Θεσσαλονίκης, στρέφει τὰ βλέμματά του πρὸς ὑμᾶς. Ἡ Κυβέρνησις, δυστυχῶς, δὲν ὑπελόγισε τὴν Θεσσαλονίκην, ὡς ὑπελόγισε τὰς Ἀθήνας. Κατ’ ἄλλον τρόπον μετεχειρίσθη τὴν Πρωτεύουσαν καὶ κατ’ ἄλλον τρόπον τὴν Θεσσαλονίκην. Κύριε Ὑπουργέ, κατηργήσατε τὰ τρὰμ ἀπὸ τὴν πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης. Ἤδη, ὅμως ὁ κόσμος αὐτὸς τῆς Θεσσαλονίκης, ἀναπολεῖ τὰς καλυτέρας ἡμέρας τῆς ἐποχῆς τῶν τρὰμ καὶ τοῦτο, διότι διὰ τῆς συγκοινωνίας τῶν αὐτοκινήτων, οἱ μοχθοῦντες, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβῶσιν εἰς τὰς ἐργασίας των. Ἐπανειλημμένως διεμαρτυρήθημεν πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Συγκοινωνιῶν. Ἐγὼ ἰδιαιτέρως προέβην εἰς διαμαρτυρίας πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργόν, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπεν, ὅτι ἡ συγκοινωνία τῆς Θεσσαλονίκης εἶναι ἀρκετὴ καὶ δὲν ὑπάρχει κανένα κώλυμα, ἀλλὰ οἱ κάτοικοι τῆς Θεσσαλονίκης μεταβαίνοντες ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος εἰς τὸ ἄλλο, δὲν θέλουν νὰ ἵστανται ὄρθιοι, ἀλλὰ νὰ κάθηνται. Εἶδα, κύριε Ὑπουργέ, ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐπερίμεναν στὶς οὐρὲς καὶ ἐκλιπαροῦσαν τοὺς ὁδηγοὺς νὰ τοὺς πάρουν, διὰ νὰ μὴ χάσουν τὸ ἡμερομίσθιόν των. Διὰ νὰ πεισθῆτε, κύριε Ὑπουργέ, πρέπει νὰ ἐπισκεφθῆτε τὴν πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης, διὰ νὰ ἴδητε, εἰς ποῖον κατάντημα τὴν ἔχετε φέρει. Βεβαίως, εἰς τὴν ἀρχὴν οἱ Θεσσαλονικεῖς, ἐχάρηκαν, διότι ὑπέθεσαν, ὅτι θὰ ἐδημιουργεῖτο πραγματικὸν συγκοινωνιακὸν δίκτυον. Μὴ ξεχνᾶτε, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι ἡ συγκοινωνία ἐξυπηρετεῖ μόνον τοὺς ἐργαζομένους, διότι οἱ πλούσιοι ἔχουν ἰδικὰ των αὐτοκίνητα. Ἐρχόμεθα τώρα καὶ ὁμιλοῦμεν διὰ τοὺς ἐπιχειρηματίας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, ἐλέῳ Θεοῦ εὑρέθησαν εἰς τὴν συγκοινωνίαν τῆς Θεσσαλονίκης, ἀφοῦ ἀπέσβεσαν παλαιούς των λογαριασμούς, τοὺς ὁποίους ὤφειλαν καὶ πρὸς τὸ Δημόσιον καὶ πρὸς τὸν Δῆμον, τοὺς ἐδόθη καὶ τὸ δικαίωμα νὰ ἔχωσι καὶ τὴν συγκοινωνίαν τῆς Θεσσαλονίκην. Ἠγνόησεν ἡ Κυβέρνησις, τὴν τάξιν τῶν αὐτοκινητιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπώλεσαν τὰ αὐτοκίνητά των κατὰ τὸν πόλεμον καὶ αἱ χῆραι σύζυγοί των δὲν ἐγνώριζον τὸν νόμον καὶ δὲν ὑπέβαλον ἐγκαίρως αἰτήσεις. Ὑπάρχουν πολλαὶ τοιαῦται ὑποθέσεις καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῇ κἄποια μέριμνα. Ἐπίσης, ἡ Κυβέρνησις, ἠγνόησε τοὺς τροχιοδρομικοὺς ὑπαλλήλους, τοὺς ὁποίους ἐπέταξεν εἰς τοὺς δρόμους. Ὁ κ. Ὑπουργός, εἶπεν, ὅτι πρόκειται περὶ ἐλαχίστων μόνον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, δὲν ἔπρεπε νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τοὺς λεωφορειούχους νὰ τοὺς ἐκδιώξουν ἐκ τῆς ἐργασίας των. Καὶ ἐὰν ἐσταμάτησαν αἱ πωλήσεις, τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἐξεσηκώθηκε ὁ Τύπος καὶ διεμαρτυρήθησαν οἱ βουλευταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἐφοβήθησαν οἱ λεωφορειοῦχοι. Ἀλλὰ δὲν θὰ ἔπρεπε τὸ Κράτος νὰ βλέπῃ μόνον τοὺς λεωφορειούχους, ἔχει ὑποχρέωσιν ἠθικὴν νὰ προσέξῃ καὶ τὴν πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης καὶ φέρει εὐθύνην, διότι ἐπέτρεψε νὰ δημιουργηθῇ αὐτὸ τὸ κατάντημα τῶν συγκοινωνιῶν τῆς Θεσσαλονίκης. Οἱ λεωφορειοῦχοι, ἐνδιαφέρονται ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον διὰ τὰ συμφέροντά των καὶ τὸ Κράτος τοὺς ἐχάρισε χιλίας περίπου χρυσᾶς λίρας εἰς τὸν καθένα, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ ἴδιον τὸ Κράτος ἐπλήρωσε διὰ νὰ ἀποζημιώσῃ τὴν Βελγικὴν ἑταιρίαν. Ἐπίσης, χάριν τῶν λεωφορειούχων, ἠγνοήθη καὶ ὁ Δῆμος τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὸν λαόν. Ἔπρεπε ἡ Κυβέρνησις, νὰ δημιουργήσῃ Ὀργανισμὸν Κοινῆς Ὠφελείας, εἰς τὸν ὁποῖον νὰ περιληφθοῦν καὶ οἱ αὐτοκινητισταὶ λεωφορειοῦχοι, ἀποκλειομένων τῶν ἐπιχειρηματιῶν. Ἀλλὰ δὲν τὸ ἀντεμετώπισε τὸ θέμα ἡ Κυβέρνησις ὡς θέμα ἐνδιαφέρον τὴν πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης, ἀλλὰ ὡς θέμα ἐνδιαφέρον τοὺς λεωφορειούχους, ἐνῷ αἱ συγκοινωνίαι ἀνήκουν εἰς τὸν λαὸν τῆς πόλεως, τὸν ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ ὁ Δῆμος. Ἡ Κυβέρνησις, εἶχεν ἠθικὴν ὑποχρέωσιν νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν, τὰ δικαιώματα τῆς πόλεως διὰ τὰς συγκοινωνίας. Καὶ ἔρχομαι τώρα, εἰς ἕνα ἄλλο θέμα, τὸ θέμα τῆς ἀναπτύξεως τοῦ Τουρισμοῦ, τῶν χωρίων τῶν εὑρισκομένων πλησίον τῆς πόλεως τῆς Θεσσαλονίκης. Κατὰ τὴν γενομένην συζήτησιν, ὅταν ἐψηφίζετο τὸ Ν. Διάταγμα περὶ τῶν συγκοινωνιῶν τῆς Θεσσαλονίκης, ἐπέστησα τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ εἶπον, ὅτι διὰ νὰ ἀναπτυχθῇ ὁ Τουρισμός, χρειάζεται νὰ ἐπεκταθῇ ἡ συγκοινωνία καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ὑπέβαλα τροπολογίαν διὰ τῆς ὁποίας ἐζήτουν, αἱ ἀστικαὶ συγκοινωνίαι νὰ ἐπεκταθοῦν μέχρι 30 χιλιομέτρων ἔξω τῆς πόλεως, διὰ νὰ ἐξυπηρετοῦν τὰ χωρία, εἴτε ὀρεινὰ εἶναι, εἴτε παραθαλάσσια, εἰς τὰ ὁποῖα καταφεύγει ὁ ἐργαζόμενος κόσμος, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει ἰδιωτικὰ αὐτοκίνητα, διὰ νὰ ἀπολαμβάνῃ τὰ καλὰ τῆς φύσεως καὶ τὸν σύγχρονον πολιτισμόν. Ἐὰν ἐπεβαρύνετο ὁ ἴδιος ὁ ἐργαζόμενος θὰ τὸ ἐκέρδιζεν, ἀλλὰ ἐγὼ πιστεύω, ὅτι δὲν θὰ ἐπεβαρύνετο, διότι μικρὸς ἀριθμὸς αὐτοκινήτων θὰ ἐπαρκοῦσε διὰ τὰς ἀνάγκας ἐξυπηρετήσεως τῶν συγκοινωνιῶν μὲ τὰ λεωφορεῖα αὐτά. Αὐτὸ δὲν τὸ ἤθελον οἱ λεωφορειοῦχοι, διότι ἤθελον νὰ ἐκμεταλλεύωνται τὰς λίαν ἀποδοτικὰς ἀστικὰς γραμμὰς καὶ ἐδημιούργησαν τὰ ἡμιαστικὰ ΚΤΕΛ, εἰς τὰ ὁποῖα τοὺς ἔδωσαν καὶ ηὐξημένα κόμιστρα. Θὰ πρέπει, κύριοι νὰ καταψηφισθῇ τὸ ἐν λόγῳ σχέδιον Ν. Δ., ἀλλὰ καὶ ἐὰν δὲν καταψηφισθῇ σήμερον θὰ ἀνατραπῇ ὁπωσδήποτε, διότι νομοθετήματα, τὰ ὁποῖα ὑποδουλώνουν τὸν λαὸν εἰς ὡρισμένα συγκροτήματα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθοῦν καὶ οἱ λεωφορειοῦχοι θὰ τὸ ἀντιληφθοῦν, ὅτι δὲν δύνανται νὰ εὑρεθοῦν ἀντιμέτωποι τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως. Ἡ Κυβέρνησις κατήργησε τὰ τρὰμ καὶ πληρώνει τὸ προσωπικὸν καὶ οἱ λεωφορειοῦχοι ἀπολαμβάνουν, ἐκμεταλλευόμενοι τὰς γραμμὰς αὐτὰς καὶ εἰσπράττοντες εἰσιτήρια χωρὶς νὰ ἐπιδεικνύουν κανένα ἐνδιαφέρον διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων, ὅπως συνέβη τελευταίως κατὰ τὴν πτῶσιν χιόνος, ποὺ δὲν ἐξεκαθάρισαν τοὺς δρόμους διὰ νὰ ἐκτελέσουν τὰ δρομολόγιά των. Σήμερον εἴμεθα Ἀντιπολίτευσις, αὔριον θὰ εἴμεθα Κυβέρνησις καὶ θὰ ἀνατρέψωμεν ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀδίκους νόμους. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ διακηρύξωμεν τοῦτο, διότι πρόκειται περὶ ἀδίκου νόμου. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Κιτσίκης, ἔχει τὸν λόγον.

§114Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Δὲν νομίζετε, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ἡ ὥρα εἶναι προχωρημένη καὶ ὑπάρχει καταφανὴς ἔλλειψις ἀπαρτίας;

§115ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§116ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα μάλιστα.

§117ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις, δι’ αὔριον καὶ ὥραν 11 π. μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 11 μ. μ.)