1957.12.17

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 41η

ΤΡΙΤΗ 17 Δεκεμβρίου 1957

ΠΡΟΕΔΡΙΑ κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.55′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ἀναβάλλεται ἡ ἐπικύρωσις τῶν πρακτικῶν ἐπὶ ἡμίωρον ἵνα λάβωσι γνῶσιν αὐτῶν οἱ κ.κ. βουλευταί. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Π. Κηπουρὸς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§2Π. ΚΗΠΟΥΡΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Γιαννόπουλος, Ε. Μπακλατζῆς, Θ. Ἀνδρεάδης, Σ. Τσιαπάρας, Β. Φιλοσοφόπουλος, Ι. Γιαννιδάκης, Γ. Ἀναγνωστόπουλος, Κ. Πετρόπουλος, Ι. Γιαμᾶς, Ε. Πέτσος, Δ. Θεοχαρίδης, Λ. Λυμπέρης, Χ. Σκουτέρης καὶ Τ. Γεωργίου, καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ τοῦ πόθεν ἔσχες καὶ περὶ ἐρεύνης καὶ ἐλέγχου τοῦ Δημοσίου βίου τῶν ἐν Ἑλλάδι πολιτικῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν Κρατικῶν ἐν γένει λειτουργῶν». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἀναγνώρισιν γάμων τινῶν τῶν στρατιωτικῶν ἐν γένει». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Ἀθανασάκος καὶ Φ. Πιτούλης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως διατάξεων τῆς νομοθεσίας περὶ ἐχθρικῶν περιουσιῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Ἰντζὲς καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ Ταμεῖον Ἀρωγῆς καὶ Ὑγείας Οἰκονομικῶν Ὑπαλλήλων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ἔξαρχος, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων σχετιζομένων πρὸς τὰ μονοπωλιακὰ εἴδη». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Σταυρόπουλος, Ε. Μπακλατζῆς, Φ. Πιτούλης, Γ. Κακαγιάννης καὶ Π. Κάβδας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως Δημοσίων δασῶν εἰς Κοινότητας, Συνδέσμους Κοινοτήτων, χωρικοὺς καὶ δασεργάτας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Θ. Μπάλλιας, Ε. Γαλενιανός, Ε. Κοθρῆς, Φ. Πιτούλης καὶ Ε. Κεφαλογιάννης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως Δημοσίων δασῶν εἰς Κοινότητας, Συνδέσμους Κοινοτήτων, χωρικοὺς καὶ δασεργάτας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Ζάκκας καὶ Π. Τζαννετάκης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3768) 1957 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ ὁρίου ἡλικίας τῶν πολιτικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων καὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν Ἐπιτροπῆς Ἐπιχειρηματιῶν καὶ Ἐργατοϋπαλλήλων τῶν ὑπὸ ἀναγκαστικὴν διαχείρισιν τελουσῶν ἐπιχειρήσεων ζητούσης παράτασιν τῆς ἰσχύος τοῦ ν. 3562) 56 «περὶ ἀναγκαστικῆς διαχειρίσεως ἥτις λήγει τὴν 31.12.1957, ἐπὶ ἓν εἰσέτι ἔτος, ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ Κράτους, τῶν ἐπιχειρήσεων, τῶν ἐργατοϋπαλλήλων καὶ τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Πετρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Κατούνας καὶ τῶν Συνεταιρισμῶν Ζαπαντίου, Ἀγρινίου, Μεγάλης Χώρας κ.λ.π., διαμαρτυρομένων διὰ τὸν περιορισμὸν τῆς καπνοκαλλιεργείας εἰς τὴν περιοχὴν κατὰ 7–20% καὶ ζητούντων χαρακτηρισμὸν τῆς περιφερείας ὡς κλασσικῆς καπνοπαραγωγικῆς καὶ ματαίωσιν παντὸς περιορισμοῦ καπνοκαλλιεργείας εἰς τὰ κτήματά των, ἅτινα καλλιεργοῦν ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ Κράτους κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Ἀνδρεάδης, διὰ τηλεγραφήματός του, ζητεῖ ἄμεσον καταβολὴν τῆς προνομιακῆς τιμῆς εἰς τοὺς σιτοπαραγωγοὺς περιοχῆς Πέλλης, τοὺς παραδώσαντας πρὸ 5μήνου σῖτον καὶ ἐπιβολὴν κυρώσεων κατὰ τῶν ὑπευθύνων καθυστερήσεως καταβολῆς τῆς ἐν λόγῳ προνομιακῆς τιμῆς ἐπὶ τόσους μῆνας. Ὁ βουλευτὴς κ. Σ. Τσιαπάρας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δικηγορικοῦ Συλλόγου Θεσσαλονίκης, ζητοῦντος τροποποίησιν τοῦ Ν. Δ. 3721)57 καὶ διαδηλοῦντος τὴν πίστιν του πρὸς τὸν ἀναληφθέντα ἀγῶνα δικηγόρων ὁλοκλήρου τοῦ Κράτους. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Εὐαγγέλου καὶ Α. Πατσιαντᾶς, διὰ τηλεγραφήματός των διαμαρτύρονται διὰ τὴν συμμετοχὴν εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Καπνεργατικοῦ Συνεδρίου εἰς Βόλον, τοῦ Ἐργατικοῦ Ἀκολούθου τῆς Ἀμερικανικῆς Πρεσβείας καὶ διὰ τὴν ὡς ἐκ τούτου μὴ πρόσκλησιν εἰς τὸ ἐν λόγῳ Συνέδριον ἐκπροσώπων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ τοῦ Δημάρχου Βόλου καὶ ζητοῦν λῆψιν μέτρων διὰ τὸν τερματισμὸν τοιούτων ἐθνικῶς ἀπαραδέκτων ἀναμίξεων μελῶν διπλωματικῶν ἀποστολῶν, αἵτινες θίγουν τὸ ἐθνικὸν γόητρον κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Μαρ. Χατζηαντωνίου, Μ. Δερέ, Θεοδ. Γουλᾶ, Κωνστ. Τσακάλογλου, Λαζ. Ἰορδανίδου, Παντ. Ἀσλανίδου, κατοίκων ἀκριτικοῦ συνοικισμοῦ Βουνοπλαγιᾶς, αἰτούντων τὴν παροχὴν οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως διὰ τὴν ἐπισκευὴν τῆς ἐκκλησίας των παλαιοῦ τεμένους, περιελθούσης εἰς κατάστασιν καταρρεύσεως καὶ ἀχρηστευομένης ἐντελῶς κατὰ τὴν περίοδον τῶν βροχῶν καὶ τῶν χιόνων. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κ. Ζωναρᾶ, ζητοῦντος ἀπαλλαγὴν τῶν μπὰρ ὑπερπολυτελείας ἐκ τῆς φορολογίας 20% ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων εἰσπράξεων, ἅτινα φορολογοῦνται δύο φορὰς καὶ ὑπαγωγὴν αὐτῶν εἰς μόνην τὴν φορολογίαν τῶν μπὰρ πολυτελείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βραγόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κ. Νάκου, ζητοῦντος προώθησιν τοῦ ζητήματος τῶν πετρελαίων καὶ ἀσφάλτου Λαβδάνης–Ἠπείρου. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Λαζ. Κοβανίδου καὶ Δημ. Μαυρίδου, κατοίκων Μαυρολεύκης καὶ πλημμυροπαθῶν τῆς 5ης Σεπτεμβρίου 1957, παραπονουμένων διὰ τὴν διαγραφὴν των ἐκ τοῦ πίνακος τῶν πλημμυροπαθῶν ἀστέγων, λόγῳ τῆς μειώσεως τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τῶν ζημιῶν ἀπὸ 690 εἰς 400 χιλιάδας μόνον καὶ αἰτούντων τὴν χορήγησιν τοῦ ἐκ δώδεκα χιλιάδων δραχμῶν κονδυλίου τῆς αὐτοστεγάσεως, διότι τοῦ μὲν Μαυρίδου ἡ οἰκία ὁλοκληρωτικῶς κατέρρευσε, τοῦ δὲ Κοβανίδου κατέστη ἐπικινδύνως ἑτοιμόρροπος. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Α. Αὐγερινός καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν εἰσπρακτόρων Νομοῦ Ἠλείας, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν ἐγκατάλειψίν των καὶ παρακαλούντων, ὅπως τακτοποιηθῶσι διὰ τῆς λήψεως νομοθετικοῦ μέτρου, ἀναλόγου μὲ τὸ ἄρθρον 25 τοῦ νόμου 3777)57, τὸ ἀφορῶν τοὺς συναδέλφους των Ἀχαΐας. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Παπασπύρου, καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου καὶ τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Λεβαδείας, αἰτούντων, ὅπως συσταθῇ εἰς τὰς Τραπέζας καὶ παράσχουν διευκολύνσεις διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν ὀφειλῶν, ὡς καὶ τὴν ἐλάφρυνσιν τῶν φορολογικῶν βαρῶν, λόγῳ τῆς βαρείας οἰκονομικῆς κρίσεως, ἥτις ἐξέσπασεν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς ἐπαρχίας Λεβαδείας συνεπείᾳ τῶν ἐκ τῶν πλημμυρῶν καταστροφῶν καὶ τοῦ ἐξευτελισμοῦ τῆς τιμῆς τοῦ βάμβακος, ἐξ ὧν προεκλήθη πλήρης ἀπονέκρωσις οἰκονομική. Ἐκπρόσωποι τῆς Ε.Ρ.Ε. περιοχῆς Γλυφάδας–Ἑλληνικοῦ–Καλαμακίου, ζητοῦν ἀναθεώρησιν τῆς ἀποφάσεως περὶ παραμονῆς καὶ ἐπεκτάσεως τοῦ ἀεροδρομίου Ἑλληνικοῦ καὶ δηλοῦν, ὅτι θέλουν ἀναθεωρήσει τὰς πολιτικάς των ἀντιλήψεις, τασσόμενοι ἀνεπιφυλάκτως μὲ τὴν πολιτικὴν μερίδα, ἥτις θὰ περιφρουρήσῃ τὰ συνταγματικὰ αὐτῶν δικαιώματα, τὴν ὑγείαν, τὴν ζωὴν καὶ τὴν περιουσίαν αὐτῶν.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρὶν εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων, ἔχω νὰ σᾶς ἀνακοινώσω ἔγγραφον τοῦ Προέδρου τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου κ. Κονίτσα, ὁ ὁποῖος λέγει, ὅτι τὸ ἔργον τῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι ἀδύνατον νὰ περατωθῇ μέχρι τῆς 31ης Δεκεμβρίου τρ. ἔτους καὶ ζητεῖ τρίμηνον παράτασιν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγκρίνεται. Ἐπίσης, κύριοι βουλευταί, ἐπειδὴ αἱ συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς ἔχουν ἐνίοτε τέλος μὴ φυσιολογικόν, δὲν λύονται δηλαδὴ ὑπὸ τοῦ Προεδρείου, ἀλλὰ ἐλλείψει ἀπαρτίας, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ λάβωμεν ἀπὸ τοῦδε ἀπόφασιν, ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος. Μετὰ τὰς συνεννοήσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμα μὲ ὅλα τὰ Κόμματα, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ εἰσηγηθῶ εἰς τὸ Σῶμα, ὅπως ἀποφασίσωμεν νὰ συνεδριάσωμεν καὶ τὴν πρωΐαν τῆς Πέμπτης εἰς τὰς 11, διὰ νὰ ψηφίσωμεν τὸ σχέδιον νόμου «περὶ δωδεκατημορίων» εἰς βʹ ἀνάγνωσιν καὶ ὅ,τι ἄλλο εἶναι πρὸς ψήφισιν εἰς τὸ σύνολον ἢ τι ἐπεῖγον, κατόπιν δὲ νὰ διακόψωμεν τὰς ἐργασίας μας. Κανονικῶς θὰ ἔπρεπε νὰ συνέλθωμεν εἰς τὰς 8 ἢ 9 Ἰανουαρίου. Ἐπειδή, ὅμως, αἱ ἡμέραι αὐταὶ εἶναι Τετάρτη καὶ Πέμπτη, ἤτοι μέσα ἑβδομάδος, σκόπιμον εἶναι νὰ ἀποφασίσωμεν ἂν θὰ συνεδριάσωμεν εἰς τὰς 13 Ἰανουαρίου, ἡμέραν Δευτέραν, δηλαδὴ ἡμέραν νομοθετικῆς Ἐργασίας ἢ εἰς τὰς 14, ἡμέραν κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Εἰς τὰς 14.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, ἡ Βουλὴ ἀποφασίζει νὰ διακόψωμεν μετὰ τὴν πρωϊνὴν συνεδρίασιν τῆς προσεχοῦς Πέμπτης καὶ ἐπαναλάβωμεν τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος τὴν 14ην Ἰανουαρίου 1958 μὲ ἀντικείμενον Ἡμερησίας Διατάξεως κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον.

§8Κ. ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ 15η Ἰανουαρίου εἶναι ἡμέρα Τετάρτη καὶ αὐτὴν τὴν ἡμέραν συζητοῦνται, ὡς γνωστόν, προτάσεις νόμων. Θὰ ἤθελον νὰ παρακαλέσω, ὅπως προταχθῇ ἡ πρότασις νόμου περὶ τροποποιήσεως τοῦ ν. «περὶ προσόδων Δήμων καὶ Κοινοτήτων κ.λ.π.» Εἶναι οὐσιῶδες τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ καὶ πρέπει, ἐπαναλαμβάνω, νὰ προταχθῇ.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ἡγεσία τοῦ Κόμματός σας ἔχει ἀποφασίσει νὰ προηγηθῇ ἄλλη πρότασις νόμου. Θέλετε νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων, ἢ νὰ εἰσέλθωμεν ἀπ’ εὐθείας εἰς τὴν ἐπερώτησιν τοῦ ἐλαίου;

§10ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Εἰς τὰς ἀναφοράς.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Δ. Λαντζούνης ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Συλλόγου Κοινοτικῶν Ὑπαλλήλων Μεσσήνης–Ἠλείας, ζητούντων ὑποχρεωτικὴν καὶ ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας ἔνταξιν ὅλων τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων τῆς Χώρας τῶν μὴ ὑπαχθέντων εἰς τὸν νόμον 1726)51 κ.λ.π.

§12Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους, ὅτι τὴν βάσιν τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως ἀποτελοῦν οἱ Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι, καὶ ἰδιαιτέρως οἱ Κοινοτικαὶ γραμματεῖς. Εἶναι μία συμπαθεστάτη τάξις, ἐκ τῆς ὁποίας ἐξαρτᾶται ἡ πρόοδος τῶν Κοινοτήτων. Οὗτοι ἐζήτησαν ὅπως ληφθοῦν μέτρα προστασίας διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων των, δηλαδὴ τῆς ἐντάξεώς των, τῆς μονιμοποιήσεως, τῆς βαθμολογικῆς ἐξελίξεως, τῆς οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως καὶ τῆς συνταξιοδοτικῆς ἐνισχύσεώς των. Οἱ ὑπάλληλοι αὐτοί, κύριε Ὑπουργέ, ἐργάζονται ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καὶ πρέπει νὰ τύχουν τῶν αὐτῶν εὐεργετημάτων μὲ τοὺς λοιποὺς συναδέλφους των τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Εἶναι ἄξιοι πάσης προσοχῆς καὶ παρακαλῶ Ὑμᾶς ὅπως ἐπιληφθῆτε τῶν δικαίων αὐτῶν αἰτημάτων, τὰ ὁποῖα κατ’ ἐπανάληψιν ἔχουν ὑποβάλει εἰς ὑμᾶς.

§13Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ τὰς ἀναφορὰς αὐτὰς ἔρχεται ἐπὶ τάπητος τὸ γενικώτερον κρίσιμον θέμα τῆς μισθολογικῆς καὶ βαθμολογικῆς βελτιώσεως τῆς θέσεως τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων τῆς Χώρας. Ὡς γνωστόν, διὰ τοῦ νόμου 1726) 1951 ποὺ ἀποτελεῖ τὸν ἰσχύοντα Κώδικα περὶ καταστάσεως τῶν δημοτικῶν καὶ κοινοτικῶν ὑπαλλήλων, παρεσχέθη εὐρυτέρα προστασία καὶ ἐξεδηλώθη ἀξιόλογος κρατικὴ μέριμνα ὑπὲρ αὐτῶν, πλὴν ὅμως, δὲν ἐπροστατεύθησαν δι’ αὐτοῦ οἱ κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι τῶν μικροτέρων κοινοτήτων, πληθυσμοῦ ἐλάσσονος τῶν 2.000 κατοίκων. Ἤδη ὅλοι αὐτοὶ οἱ μὴ τυγχάνοντες προστασίας καὶ μερίμνης κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι τῆς χώρας, ζητοῦν, καὶ εὐλόγως, ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Βουλὴν τὴν ὑποχρεωτικὴν καὶ ἐντὸς τακτῆς προθεσμίας ἔνταξίν των καὶ τὴν παροχὴν εἰς αὐτοὺς τῆς προστασίας τῆς παρεχομένης ὑπὸ τοῦ ἰσχύοντος νόμου 1726) 51 καὶ εἰδικώτερον τὴν ἵδρυσιν εἰδικοῦ Ταμείου Μισθοδοσίας των. Πιστεύω, κύριε Πρόεδρε, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ καθολικόν, δικαιότατον αὐτὸ αἴτημα τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων καὶ ἰδιαιτέρως τῶν γραμματέων οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται σκληρῶς καὶ ἔχουν ἐπωμισθῆ κατ’ ἐξοχὴν τὰ βάρη τῆς διοικήσεως τῶν μονάδων Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως.

§14Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνηγορῶ καὶ ἐγὼ ἐπὶ τοῦ δικαίου αἰτήματος τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων τοῦ Κράτους. Ἀναμφισβητήτως ἐπιτελοῦν ἐξαιρετικὸν ἔργον ὡς μονάδες Αὐτοδιοικήσεως καὶ δέον νὰ τύχουν προστασίας καὶ μισθολογικῆς καὶ συνταξιοδοτικῆς. Ἀναγνωρίζω ὅτι εἶναι δύσκολον διότι ἅπτεται οἰκονομικοῦ θέματος, ἀλλὰ παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ ἐρευνήσῃ τοῦτο καὶ νὰ δοθῇ ἡ ἐμπρέπουσα λύσις πλήρους τακτοποιήσεως τῶν περὶ οὗ ὁ λόγος Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων.

§15Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ζήτημα δὲν ἐμφανίζεται τὸ πρῶτον εἰς τὴν Βουλήν. Πρὸ μηνῶν ἐνεφανίσθη καὶ πάλιν δι’ ὁμοίων ἀναφορῶν καὶ τότε ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, παρισταμένου, τότε, καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἐδήλωσεν καὶ μάλιστα διὰ μακρῶν, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι θὰ λάβῃ ὁπωσδήποτε μέτρα διὰ τὸ ζωτικώτατον αὐτὸ ζήτημα. Εἶναι πράγματι, κύριε Πρόεδρε, καταπληκτικὸν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἠνάλωσαν ὁλόκληρον τὴν ζωήν των ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ μέχρις ὅτου ἔφθασαν καὶ ὑπερέβησαν τὴν μέσην ἡλικίαν, νὰ μένουν χωρὶς καμμίαν προκοπὴν καὶ ἐξερχόμενοι τῆς ὑπηρεσίας νὰ μὴ δύνανται νὰ ἀπολαύσουν ἔστω καὶ μιᾶς ἐλαχίστης συντάξεως, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἔκθετοι τελείως καὶ χωρὶς ἔστω καὶ μίαν μικρὰν σύνταξιν. Ἀλλὰ ἐκτὸς τούτου καὶ ἡ ἐπιθυμία των πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν Κοινοτικῶν πραγμάτων ὁλονὲν καὶ μαραίνεται. Ἐλήφθη πρόνοια διὰ τοὺς ὑπαλλήλους τοὺς Κοινοτικοὺς τῶν ἄνω τῶν 2.000 κατοίκων, κωμοπόλεων. Νομίζω, ὅμως, ὅτι δὲν ὑπάρχει κανεὶς λόγος νὰ τοὺς χωρίσωμεν. Εἶναι ἔργον φιλανθρωπίας καὶ ἔργον δικαιοσύνης νὰ γίνῃ ἕνα κοινὸν Ταμεῖον δι’ ὅλους τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι θὰ ἴδουν καὶ αὐτοὶ μίαν καλὴν ἡμέραν, διότι εὑρίσκονται εἰς τὸ σκότος, τὸ ὁποῖον τοὺς στερεῖ ὄχι μόνον τὴν ὅρασιν ἀλλὰ καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωήν. Ταὐτοχρόνως δὲ τοὺς μειώνομεν ἐξ ὁλοκλήρου τὸν ζῆλον τὸν ὁποῖον τόσον προθύμως δεικνύουν πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν κοινῶν.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Ἀθανασάκος, ἔχει τὸν λόγον.

§17Ε. ΑΘΑΝΑΣΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ ὑπάλληλοι οἱ Κοινοτικοί, ἰδίως οἱ γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὰ μόνα στοιχεῖα εἰς τὴν Κοινότητα, τὴν μικρὰν Κοινότητα, τὰ ὁποῖα ἐκπληροῦν μίαν ὑπηρεσίαν καὶ τοπικὴν διοίκησιν καὶ δημοσίαν, εὑρίσκονται εἰς κατάστασιν ποὺ δὲν τοὺς παρέχει τὴν εὐχέρειαν νὰ ἐργασθοῦν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἀπὸ τὰς μακράς του περιοδείας εἶναι ἐνήμερος πλήρως τοῦ θέματος τούτου τῆς ἐπαρχίας τῆς Ἑλλάδος καὶ νομίζομεν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ λειτουργία κανονικὴ τοῦ θεσμοῦ τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, ἀλλὰ οὔτε καὶ τῆς δημοσίας διοικήσεως εἰς τὸν βαθμὸν τῆς Κοινότητος ἐὰν δὲν ληφθοῦν μέτρα ὑπὲρ τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων καὶ ἰδίως τῶν γραμματέων, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ μόνον ὄργανον τῆς Κοινότητος. Νομίζω ὅτι ἐπέστη ἡ στιγμὴ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ λάβῃ νομοθετικὰ μέτρα διὰ τὴν τακτοποίησιν τῶν ὀργάνων αὐτῶν τῆς διοικήσεως καὶ νομίζομεν ὅτι ὁ καλύτερος τρόπος εἶναι νὰ ἱδρυθῇ Κοινὸν Ταμεῖον ὅλων τῶν Κοινοτήτων τῆς χώρας, ἄλλως νὰ ἐπιτραπῇ ὅπως πλείονες τῆς μιᾶς Κοινότητες ἔχουν τοὺς αὐτοὺς γραμματεῖς.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γαστεράτος ἔχει τὸν λόγον.

§19Π. ΓΑΣΤΕΡΑΤΟΣ. Παρακαλῶ καὶ ἐγὼ ὅπως ἐντάξητε τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους εἰς τὸν νόμον 1726) 1951 διότι οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ πραγματικὰ μοχθοῦν ὑπὲρ τῆς προόδου τῶν Κοινοτήτων καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εὑρίσκωνται εἰς τοιαύτην οἰκτρὰν κατάστασιν.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχει τὸν λόγον.

§21Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, βλέπετε καὶ σεῖς ὅτι εἶναι καθολικὴ ἡ ἐκδήλωσις τῆς συμπαθείας τῆς Βουλῆς πρὸς τὸ θέμα τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων. Ἡ Κυβέρνησις καὶ πρὶν ἀκόμη λάβῃ τὴν ψῆφον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶχεν ὑποσχεθῆ διὰ τοῦ τότε Ὑπουργοῦ ἀειμνήστου Τριανταφύλλη, ὅτι θὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν νομοθετικὴν ρύθμισιν τοῦ θέματος αὐτοῦ μόλις δοθῇ ἡ εὐκαιρία. Εἰς μίαν σχετικὴν ἐπερώτησιν, ποὺ κατεθέσαμεν, μᾶς ἀπήντησεν ὁ Τριανταφύλλης, τότε, ὅτι ὡρισμένα μὲν θέματα δὲν εἶναι εὔκολον νὰ λυθοῦν, ὡρισμένα ὅμως, εἶναι δυνατὸν νὰ λυθοῦν. Ὡρισμένα, ὅμως, ζητήματα ἀφοροῦν τὴν μισθοδοσίαν καὶ τὴν ἐξέλιξιν τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων καὶ εἴχατε δώσει ὑπόσχεσιν, κύριε Ὑπουργέ, πέρυσιν εἰς τὸ Συνέδριον τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων. Ἔκτοτε, ὅμως, δὲν τοὺς ἐδώσατε καμμίαν ἐλπίδα ὅτι θὰ φθάσῃ ἡ ὑπόθεσίς των εἰς τὸ τέρμα. Πρὸ μηνὸς ὁ ἀξιότιμος κ. Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ Ὑπουργείου σας ἐδήλωσεν ὅτι ἔχει καταρτισθῆ τὸ νομοσχέδιον καὶ ἔχει κατατεθῆ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως. Τέτοιο πρᾶγμα δὲν συνέβη καὶ ἀπορῶ πῶς ἐγένετο αὐτὴ ἡ ἀνακοίνωσις. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καὶ σεῖς διαπιστώνετε καὶ ἡ Βουλὴ διεπίστωσε καὶ εἶναι καθολικὸν αἴτημα ὁλοκλήρου τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, εἶναι ὅτι τὸ θέμα τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων πρέπει νὰ τερματισθῇ καὶ νὰ τερματισθῇ τὸ δρᾶμα των. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λειτουργήσουν αἱ Κοινότητες καὶ μάλιστα μετὰ τὴν οἰκονομικὴν αὐτῶν ἐξαθλίωσιν μὲ τὸν νόμον 3700, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ Κοινοτικὸς γραμματεύς. Μεταφέρω πληροφορίαν ἀπὸ Κοινότητα μὲ 1200 κατοίκους, ὅτι ὁ Κοινοτικὸς γραμματεὺς ἔχει ἕνα χρόνον νὰ λάβῃ μισθόν, διότι οἱ πόροι ἐξηνεμίσθησαν κυριολεκτικῶς, διότι ἡ Κοινότης παρὰ τὸ ὅτι εἶναι μεγάλη, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς δαπάνας τῆς μικρᾶς μισθοδοσίας τοῦ Κοινοτικοῦ γραμματέως. Ἐκτὸς τῆς μισθοδοσίας εἶναι καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἐντάξεώς των καὶ τῆς ἐξελίξεώς των, τὸ ζήτημα τῆς ἐργασίας των, ὅπου εἶναι μικραὶ αἱ Κοινότητες, οὕτως ὥστε νὰ δύνανται νὰ ἀνταποκριθοῦν καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐργασίας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς, εἰς τὰς στοιχειώδεις ἀνάγκας των. Ἐγὼ θὰ ἐπροχωροῦσα ἔτι περισσότερον, κύριε Ὑπουργέ, καὶ ὅταν συνεζητεῖτο τὸ νομοσχέδιον περὶ Δήμων καὶ Κοινοτήτων εἶπον καὶ τότε ὅτι εἶναι ἀνάγκη ὁ θεσμὸς τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων νὰ λάβῃ μίαν δημοσίαν ὑπόστασιν. Πρέπει νὰ θεωρηθοῦν καὶ οἱ Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι, ὅπως καὶ οἱ ἀγροφύλακες προχωροῦν πρὸς τὴν μορφολογίαν τῆς ὑπηρεσίας των εἰς Δημοσίαν, τὸ ἴδιον πρέπει νὰ γίνῃ καὶ διὰ τοὺς Κοινοτικοὺς γραμματεῖς. Προσφέρουν ὄχι μόνον εἰς τὰς Κοινότητας ὑπηρεσίαν, ἀλλὰ γενικώτερον εἰς τὴν χώραν. Ἀλλὰ περισσότερον ἐνδείκνυται, κύριε Ὑπουργέ, διὰ τοὺς Κοινοτικοὺς γραμματεῖς αὐτό, διὰ τὸν ἑξῆς λόγον: Πρέπει νὰ ἀφεθοῦν ἀπερίσπαστοι οἱ ἀγρόται καὶ ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς καὶ ἀπὸ ἀπόψεως διοικητικῆς λειτουργίας τῶν Κοινοτήτων διὰ νὰ δύνανται νὰ ἐπιδίδωνται εἰς τὰ κύρια ἔργα των καὶ νὰ ἔχουν ἀνθρώπους τοῦ Δημοσίου, οἱ ὁποῖοι θὰ διεκπεραιώνουν ὁλόκληρον τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Κοινότητος.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§23Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὰ αἰτήματα τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων ἐπανειλημμένως ἔχουν προβληθῆ ἐνώπιον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐπανειλημμένως ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἐδήλωσεν ὅτι θὰ τὰ τακτοποιήσῃ καὶ θὰ τὰ ἀντιμετωπίσῃ ριζικῶς. Νομίζομεν ὅτι ἡ τάξις αὐτὴ τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων, τῆς ὁποίας ἡ δραστηριότης εἶναι συνυφασμένη μὲ μίαν μονάδα αὐτοδιοικήσεως ἡ ὁποία παίζει ἕνα σπουδαιότατον ρόλον εἰς τὴν ὅλην κοινωνικὴν καὶ κρατικὴν δραστηριότητα τῆς χώρας πρέπει νὰ τύχῃ ἰδιαιτέρας προσοχῆς. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ δραστηριότης τῶν Κοινοτήτων ἐξαρτᾶται ἀπὸ τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους, διότι τὰ Κοινοτικὰ Συμβούλια ἀποτελούμενα ἀπὸ ἀγρότας ἀπασχολουμένους εἰς τὰς ἐργασίας των, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκτελοῦν τὰ ἔργα αὐτὰ καὶ ἐγκαταλείπουν τὸ ἔργον των εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν Κοινοτήτων. Νομίζω ὅτι πρέπει ὕστερα ἀπὸ τόσας ὑποσχέσεις νὰ ἔχωμεν καὶ ἕνα ἀποτέλεσμα. Σεῖς δέ, κύριε Ὑπουργέ, ποὺ διακρίνεσθε ὅτι ἐπιλαμβάνεσθε τῶν ζητημάτων τῆς ἁρμοδιότητός σας, δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαψεύσητε καὶ ἀναμένομεν ἀπὸ σᾶς νὰ μᾶς δώσητε ἱκανοποιητικὴν ἀπάντησιν.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Πατσιαντᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§25Α. ΠΑΤΣΙΑΝΤΑΣ. Ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς ἐξεφράσθη ἡ ἐπιθυμία, ὅπως ἡ Κυβέρνησις προχωρήσῃ εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τῶν αἰτημάτων τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων. Αὐτὸ δὲν εἶναι τυχαῖον γεγονός. Εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ ὅτι οἱ πλεῖστοι ἐξ ὑμῶν, περιοδεύοντες εἰς τὰς ἐπαρχίας, ἔρχονται εἰς ἄμεσον ἐπαφὴν μὲ αὐτοὺς τούτους τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους, οἱ ὁποῖοι, πραγματικῶς, ἐκτραγῳδοῦν τὴν οἰκονομικήν των ἀδυναμίαν, ἡ ὁποία τοὺς κατέχει ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι αἱ Κοινότητες δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ τοὺς πληρώσουν. Ἀναφέρω ἓν χαρακτηριστικὸν παράδειγμα ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Πρὸ ἡμερῶν, ἔγινε Συνέδριον Κοινοτικῶν Ὑπαλλήλων εἰς τὴν Κέρκυραν ποὺ ἔλαβεν μέρος Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι τῆς Κερκύρας, Ἠπείρου καὶ Ἰονίων Νήσων. Ἐκεῖ ἐλήφθη τηλεγράφημα τοῦ ἐκπροσώπου τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων Λευκάδος, ποὺ λέγει: «Ἀδυνατῶ παρευρεθῶ εἰς ἐργασίαν καθ’ ὅτι ἔχω νὰ λάβω μισθὸν ἐπὶ ἓν ἔτος, διότι ἡ Κοινότης δὲν ἔχει νὰ πληρώσῃ». Αὐτό, νομίζω, κύριε Ὑπουργέ, πρέπει νὰ τὸ ἔχητε ὑπ’ ὄψιν σας καὶ νὰ προχωρήσητε εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τοῦ αἰτήματος τῶν ὑπαλλήλων αὐτῶν, διότι νομίζομεν, ὅτι δὲν θὰ εἶναι σοβαρὰ ἡ ἐπιβάρυνσις. Ὑποχρεώνομεν αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους νὰ ζοῦν κάτω ἀπὸ μίαν οἰκονομικὴν στενοχώριαν ἐφ’ ὅσον ἔχουν τόσον βαρὺ νὰ ἐπιτελέσουν χρέος.

§26Ι. ΜΠΟΥΤΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν θὰ συστήσω, ἁπλῶς, ἀλλὰ θὰ ἤθελον νὰ ὑποδείξω τὸ ἑξῆς εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν: Νομίζω ὅτι εἶμαι ἐκ τῶν τελευταίων οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν ἐπὶ τῆς ὑπὸ συζήτησιν ἀναφορᾶς καὶ ἑπομένως εἶναι δυνατὸν νὰ διαπιστώσω τὴν ὁμόφωνον γνώμην τοῦ Σώματος, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑποστήριξιν τοῦ αἰτήματος τῶν ἀτυχῶν αὐτῶν Κοινοτικῶν γραμματέων. Τοῦτο, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ μίαν αἰτίαν διὰ νὰ συγκινηθῇ ὁ κ. Ὑπουργός. Θὰ ἤθελον νὰ προσθέσω τὸ ἑξῆς: Ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τὴν ὁποίαν ἐζήτησαν οἱ γραμματεῖς, οἱ Κοινοτικοὶ, θὰ ἔπρεπε, ταυτοχρόνως μὲ αὐτὴν τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν νὰ συνδυάσωμεν καὶ μίαν ἐξυγίανσιν τοῦ Σώματος. Εἶναι λυπηρὸν τὸ φαινόμενον, τὸ ὁποῖον παρουσιάζουν αἱ Κοινότητες. Δὲν ὑπάρχει ἴχνος πνευματικῆς ζωῆς. Θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ κάποιον ὄργανον, τὸ ὁποῖον νὰ δίδῃ τὸν τόνον μιᾶς, τοὐλάχιστον, ὑποτυπώδους ζωῆς, μιᾶς ὁμάδος ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ζοῦν ἐντὸς τοῦ αὐτοῦ γεωγραφικοῦ χώρου. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἐπανειλημμένως ἐξαγγείλει ὑποσχέσεις καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὴν οἰκονομικὴν ἀποκέντρωσιν καὶ τὴν πνευματικήν. Νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο ἕνα καλὸν βῆμα διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ὅλας αὐτὰς τὰς ἐπαγγελίας νὰ τὰς οὐσιαστικοποιήσῃ καὶ ὡς πρῶτον καλὸν βῆμα θὰ ἦτο ἡ οἰκονομικὴ ἐξυγίανσις καὶ ἡ ποιοτικὴ ἐκλογὴ τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων.

§27Α. ΣΧΙΝΑΣ. Πράγματι, τὸ αἴτημα εἶναι δίκαιον καὶ συνηγορῶ καὶ ἐγώ, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι πρέπει νὰ λυθῇ κατὰ τὴν ἄποψιν, ποὺ ζητοῦν οἱ ὑπάλληλοι.

§28Ι. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ. Συνιστῶ, κύριε Πρόεδρε.

§29Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον θίγει ἡ ἐρώτησις, ἡ διατυπωθεῖσα, εἶναι ὁμολογουμένως ἐνδιαφέρον καὶ διεπιστώθη ὅτι ὑφίσταται, ὡς θέμα. Πρέπει νὰ τονίσω, ὅτι, συνήθως, τὰ δυσχερῆ θέματα καθυστεροῦν, ὡς πρὸς τὴν λύσιν. Τὸ αὐτὸ συνέβη, μὲ τὸν νόμον 1726, ὁ ὁποῖος ἀσφαλῶς, ψηφισθεὶς ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, ἐπετέλεσε σημαντικὸν βῆμα εἰς τὸν τομέα τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων. Ἀλλ’ ὅπως εἶναι εὔκολον νὰ ἀντιληφθῆτε, παρέλειψε νὰ λύσῃ τὸ θέμα τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων, τῶν Κοινοτήτων τῶν ἐχόντων κατοίκους κάτω τῶν 2.000. Ὁ τομεὺς αὐτός, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ὁ δυσχερέστερος, ἀκριβῶς, λόγῳ τῆς ἀναιμίας τῶν Κοινοτήτων, ὅπως ἀντιμετωπίσουν, ὁλοκληρωτικῶς, ὑποχρεώσεις μισθολογικὰς καὶ συνταξιοδοτικὰς ἔναντι τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων. Πάντως, τὸ θέμα ἐτέθη, ὀλίγον μετὰ τὸν σχηματισμὸν τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὸ Ὑπουργεῖον μου καὶ διεπίστωσα ὅτι καὶ εἰς τὸ θέμα τὸ μισθολογικὸν ὑπάρχει μία ἀδικαιολόγητος καθυστέρησις, ἡ ὁποία, πολλάκις, ἀπορρέει καὶ ἀπὸ τὴν κακότητα τῆς Κοινότητος, ἔναντι τοῦ Κοινοτικοῦ ὑπαλλήλου, δηλαδὴ ὑπάρχει μία καθυστέρησις εἰς τὸ ζήτημα τῆς συντάξεως, ἡ ὁποία εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις φθάνει εἰς τὰς 12 δραχμὰς μηνιαίως διὰ Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους. Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, εἶχον ὑποχρέωσιν νὰ διατυπώσω ἀμφότερα τὰ νομοσχέδια. Ἐγεννήθησαν ὅμως, ἀπὸ πλευρᾶς οἰκονομικῆς, ὡρισμένα σημαντικώτερα θέματα, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὸ θέμα τῆς ἀντοχῆς τοῦ ὑπάρχοντος Ταμείου Συντάξεων τῶν ὑπαλλήλων τοῦ νόμου 1726, διὰ τὸ ὁποῖον ὑπεστηρίχθη ἀπὸ ὡρισμένους εἰδικούς, ὅτι θὰ ἀνετινάσσετο εἰς τὸν ἀέρα ἂν ἐνετάσσοντο εἰς αὐτὸ καὶ Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι περίπου 10 χιλιάδες ἀκόμη. Ὑπῆρξεν ἀνάγκη νὰ μελετηθῇ ἀπὸ εἰδικοὺς τὸ ὅλον θέμα. Πρὸ τριμήνου, ἀπεφάνθησαν ὅτι εἶναι δυνατὸν τὸ Ταμεῖον αὐτὸ νὰ λειτουργήσῃ μὲ ὡρισμένας εἰσφορὰς μηνιαίας ἐκ τῶν Κοινοτήτων καὶ τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων. Νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι ἐνῷ μέχρι σήμερον αἱ εἰσφοραὶ εἶναι ηὐξημέναι, κινδυνεύουν νὰ ἐξανεμισθοῦν, διότι αἱ Κοινότητες δὲν διαφυλάσσουν τὸ ποσὸν αὐτὸ μέχρι τοῦ χρόνου τῆς συντάξεως. Ἀφ’ ἧς διεπιστώθη τοῦτο, ὑπεβλήθησαν ἀμφότερα τὰ νομοσχέδια καὶ ἐνεκρίθησαν ἀπὸ τὴν ἐξ Ὑπουργῶν Ἐπιτροπήν. Βεβαίως διὰ τῶν διατάξεων αὐτῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθοῦν ὡρισμέναι ἀξιώσεις, αἱ ὁποῖαι ἐγγίζουν τὰ ὅρια τῆς δημοκοπίας. Διότι, ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι ἐξομοίωσις μὲ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ, ἐφ’ ὅσον τὸν μισθὸν θὰ τὸν καταβάλλῃ ἡ Κοινότης καὶ δὴ αἱ ἀπορώτεραι Κοινότητες. Δεύτερον, τὸ θέμα τῆς μονιμοποιήσεως δὲν εἶναι θέμα ἐπεῖγον, πρῶτον, διότι εἶναι δυσχερὲς νὰ καθορισθοῦν τὰ δικαιώματα τῶν ὑπαλλήλων αὐτῶν καὶ δεύτερον διότι οἱ ἴδιοι οἱ ὑπάλληλοι ἔχουν ὑπαχθῆ εἰς κατοχύρωσιν ἀπὸ τὰ Ὑπηρεσιακὰ Συμβούλια, ἄνευ τῆς ὑποχρεωτικῆς γνώμης τῶν ὁποίων δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀπολυθοῦν. Συνεπῶς, ὑφίσταται ἡ κατοχύρωσίς των. Τρίτον, ἡ διάσπασις τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων εἰς πλείονας τῆς μιᾶς Κοινότητας δὲν νομίζω ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένη, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν Κοινοτήτων καὶ εἰς ἔργα καὶ εἰς προσπαθείας. Νομίζω ὅτι ἐφ’ ὅσον ὡς ἔλαττον συντάξεως θὰ θέσωμεν τὸ ποσὸν τῶν 200 δραχμῶν μηνιαίως, καὶ ἐφ’ ὅσον ἔχει διαπιστωθῆ ὅτι δὲν θὰ κινδυνεύσῃ τὸ Ταμεῖον καὶ ἐφ’ ὅσον θὰ μειωθῇ ἡ εἰσφορὰ καὶ τοῦ Κοινοτικοῦ γραμματέως καὶ τῆς Κοινότητος, νομίζω ὅτι ἀπὸ πλευρᾶς συντάξεως πρέπει νὰ εἶναι ἀπολύτως ἱκανοποιημένοι οἱ Κοινοτικοὶ γραμματεῖς τῶν ἀπορωτέρων Κοινοτήτων. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν μισθοδοσίαν, τὸ πρᾶγμα παρουσιάζεται πολὺ δυσχερὲς καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν τὸ μόνον μέτρον τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ ληφθῇ ἀμέσως εἶναι τὸ δικαίωμα τοῦ Νομάρχου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἔγκρισιν τοῦ Προϋπολογισμοῦ ἑκάστης Κοινότητος νὰ κρίνῃ τὸ ἀνώτατον ὅριον, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ παράσχῃ ἡ Κοινότης εἰς τὸν γραμματέα. Πέραν αὐτῶν, ἡ ὑποχρέωσις τὴν ὁποίαν ὑπηνίχθη εἷς τῶν συναδέλφων, ὅπως ἐνταχθοῦν εἰς τὸν Δημόσιον Προϋπολογισμόν, ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν θὰ τὸ ἤθελεν, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀνάγκη καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ὑποδείξῃ τοὺς πόρους, ποὺ θὰ ἐξασφαλίσουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν δυνατότητα. Δὲν εἶναι πραγματοποιήσιμος ἡ λύσις αὐτὴ καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὰ δύο νομοθετήματα. Δὲν ἤχθησαν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως διότι κατόπιν ἐντολῆς τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως περιωρίσθησαν τὰ νομοθετήματα, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ ἀχθοῦν ἀπὸ μέρους ἑκάστου Ὑπουργοῦ εἰς τὰ ἀπολύτως κατεπείγοντα. Καίτοι εἶχε χαρακτηρισθῆ ὡς κατεπεῖγον, δὲν ἐπῆρε σειράν. Ἐλπίζω, ὅτι μετὰ τὸ νέον ἔτος θὰ εἰσαχθοῦν καὶ τὰ δύο νομοθετήματα.

§30Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, ἡ ἀπάντησίς σας εἶχε πολλὰς καὶ ἀναβλητικὰς καὶ διαλυτικὰς αἱρέσεις. Αἱ ἀναβλητικαὶ εἶναι ἡ συνέχεια τῆς ἀναβολῆς ὅλων τῶν ὑποσχέσεων αἱ ὁποῖαι ἐδόθησαν κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ ἀπὸ ὑμᾶς καὶ ἀπὸ τὸν προκάτοχόν σας Ὑπουργὸν καὶ ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας. Αἱ διαλυτικαὶ εἶναι τὰ μέτρα αὐτὰ τὰ ὁποῖα μᾶς ἀνεφέρατε καὶ τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιλύουν τὰ ζητήματα τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν καὶ ἐνδιαφέρουν τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, παρακαλοῦμεν ὅπως φέρητε τὸ ταχύτερον τὰ δύο αὐτὰ νομοσχέδια καὶ οἱ 300 σοφοὶ ποὺ εἴμεθα ἐδῶ, ποιὸς λίγο, ποιὸς πολύ, θὰ σᾶς βοηθήσωμεν νὰ τὰ ὁλοκληρώσητε. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Λ. Μπατρῖνος).

§31Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Ἐπὶ δύο ὁλόκληρα χρόνια, κύριε συνάδελφε, ἀσχολούμεθα μὲ τὸ θέμα τοῦτο, μὲ τὸ ὁποῖον κανεὶς δὲν ἐτόλμησε νὰ ἀπασχοληθῇ. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι τὸ θέμα ἐμφανίζει δυσκολίας. Ἀφήσατε, λοιπόν, τὸ ὄψιμον ἐνδιαφέρον σας, περὶ τῶν Κοινοτικῶν πραγμάτων.

§32Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Τὸ ἐνδιαφέρον μου, κύριε Ὑπουργέ, δὲν εἶναι ὄψιμον, διότι καὶ ὅταν ἤμην κυβερνητικὸς βουλευτὴς τὸ αὐτὸ ἐνδιαφέρον ἐξεδήλωνα διὰ τὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τοὺς Κοινοτικοὺς ὑπαλλήλους καὶ ἀπὸ τοῦ 1954 καὶ ἐντεῦθεν συνεχῶς τὰ προβάλλω εἰς τὴν Βουλήν.

§33Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, μένομεν ἀπολύτως ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὰς δηλώσεις εἰς τὰς ὁποίας προέβη ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν. Ὑποβάλλομεν μόνον τὴν θερμὴν παράκλησιν ὅπως τὰ περὶ ὧν πρόκειται νομοσχέδια ἔλθουν τὸ ταχύτερον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Μέχρις ὅτου, ὅμως, καταστῇ δυνατὸν νὰ ψηφισθοῦν τὰ νομοσχέδια αὐτὰ θὰ παρεκάλουν ὅπως γίνῃ μία σύστασις εἰς τοὺς Νομάρχας ἵνα μεριμνήσωσι διὰ τὴν ἀναμόρφωσιν τῶν μισθῶν τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων διότι πολλὰ Κοινοτικὰ Συμβούλια ἂν καὶ αἱ Κοινότητες εὑρίσκονται εἰς καλὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν, δὲν προβαίνουν εἰς τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῶν μισθῶν τῶν Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐπαναλαμβάνω, μένομεν ἀπολύτως ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὰς δηλώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ ἐλπίζομεν ὅτι καὶ οἱ Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι οἱ ὁποῖοι θὰ λάβουν γνῶσιν τῶν δηλώσεων αὐτῶν, θὰ μείνουν ἱκανοποιημένοι.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Νικολαΐδης ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του, ἀφορώσης τὴν κατάργησιν τοῦ Δημοτικοῦ Ἰατρείου Καβάλας.

§35Σ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, εἰς τὴν Καβάλαν ὑπῆρχεν ἕνα Δημοτικὸν Νοσοκομεῖον, τὸ ὁποῖον ἀπὸ ἐτῶν μετετράπη εἰς Γενικὸν Κρατικὸν Νοσοκομεῖον. Ὑπῆρχε καὶ ἕνα ἐξωτερικὸν ἰατρεῖον τοῦ Δήμου, τὸ ὁποῖον, ἀντὶ νὰ ὑπαχθῇ εἰς τὸ Γενικὸν Κρατικὸν Νοσοκομεῖον, ἔμεινεν ὡς Δημοτικόν. Ἀτυχῶς, ὁ Δῆμος τελευταίως κατήργησε τὸ ἰατρεῖον αὐτὸ καὶ τοιουτοτρόπως οἱ ἄποροι ἀνασφάλιστοι ἀσθενεῖς οἱ ὁποῖοι ἐξυπηρετοῦντο ὑπ’ αὐτοῦ, δὲν γνωρίζουν τώρα ποῦ νὰ καταφύγουν. Ἓν ἐκ τῶν δύο πρέπει νὰ γίνῃ: Ἢ νὰ ὑπαχθῇ καὶ τὸ ἰατρεῖον αὐτὸ εἰς τὸ Γενικὸν Κρατικὸν Νοσοκομεῖον ἢ νὰ γίνῃ σύστασις εἰς τὸν Δῆμον νὰ διατηρήσῃ τὸ ἰατρεῖον αὐτό, δεδομένου ὅτι καὶ οἰκονομικὴν ἐπιβάρυνσιν δὲν θὰ ἔχῃ μεγάλην, ἀλλὰ καὶ ἀνάγκη ὑπάρχει ἐξυπηρετήσεως τῶν ἀπόρων. Ἐπειδὴ ἄλλην λύσιν δὲν βλέπω, παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργόν, νὰ μᾶς εἴπῃ τὶ θὰ γίνῃ.

§36Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριε συνάδελφε, ἐὰν πρόκειται τὸ ἐξωτερικὸν τοῦτο ἰατρεῖον νὰ ὑπαχθῇ εἰς τὸ Κρατικὸν Νοσοκομεῖον, τότε τὸ θέμα δὲν εἶναι τῆς ἰδικῆς μου ἁρμοδιότητος, ἀλλὰ τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας. Ἐγὼ ἐρωτῶμαι διατὶ κατηργήθη τὸ ἐξωτερικὸν ἰατρεῖον. Καὶ σᾶς λέγω ὅτι κατηργήθη νομίμως δι’ ἀποφάσεως παμψηφεὶ ληφθείσης τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Καβάλας, τὸ ὁποῖον ἔκρινεν ὅτι τὸ πλεῖστον τῶν κατοίκων τῆς Καβάλας εἶναι ἠσφαλισμένον εἰς διαφόρους Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμούς, καὶ συνεπῶς παρῆλκεν ἡ λειτουργία του. Ἐγὼ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπικυρώσω τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν νομίμως ληφθεῖσαν. Ἐὰν τίθεται θέμα ἐπανασυστάσεως καὶ ὑπαγωγῆς τοῦ ἰατρείου εἰς τὸ Γενικὸν Κρατικὸν Νοσοκομεῖον, τοῦτο ἀφορᾷ τὴν κυρίαν Ὑπουργὸν τῆς Ὑγιεινῆς, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ θὰ μεταφέρω τὴν παράκλησίν σας.

§37Σ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, οἱ ἀνασφάλιστοι ἄποροι τῆς Καβάλας, δὲν γνωρίζουν οἱ ἴδιοι ποῦ νὰ καταφύγουν. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπόφασιν ποὺ ἀνεφέρατε, δὲν ἐλήφθη παμψηφεὶ ἀλλὰ κατὰ πλειοψηφίαν.

§38Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἰς τὸ σκεπτικὸν ἀναφέρεται ὅτι αἱ δαπάναι τοῦ ἰατρείου τούτου δὲν καλύπτονται. Πάντως, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι θὰ μεταφέρω τὴν παράκλησίν σας εἰς τὴν συνάδελφόν μου ἐπὶ τῆς Προνοίας.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνεχίζεται ἡ συζήτησις τῆς ἐπερωτήσεως τῆς ἀφορώσης τὸ ἔλαιον. Ὁ κ. Γ. Πρίφτης ἔχει τὸν λόγον.

§40Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε τὸν λόγον.

§42Β. ΕΦΡΑΙΜΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχωμεν καταθέσει ἀπὸ μηνὸς περίπου αἰτήσεις διὰ τὴν κατάθεσιν ὡρισμένων ἐγγράφων, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν θέματα ἐνδιαφέροντα. Βεβαίως ἡ προθεσμία παρῆλθε καὶ εἶναι δυνατὸν κατὰ τὸν Κανονισμὸν νὰ μετατραποῦν εἰς ἐπερωτήσεις. Ἀλλὰ διὰ νὰ μετατραποῦν εἰς ἐπερωτήσεις θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν τὰ συζητούμενα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν κατετέθησαν. Συγκεκριμένως, πρόκειται περὶ δύο περιπτώσεων αἱ ὁποῖαι εἶναι χαρακτηριστικαί. Ἡ μία ἀφορᾷ τὴν τύχην χιλιάδων Ἑλλήνων ἐργατῶν οἱ ὁποῖοι μετηνάστευσαν εἰς Βέλγιον καὶ οἱ ὁποῖοι, ὡς πληροφορούμεθα, ἔπεσαν θύματα σωματεμπόρων, δύναμαι νὰ εἴπω, οἱ ὁποῖοι τοὺς μετέφερον εἰς τὴν Ρηνανίαν, ὅπου αἱ συνθῆκαι διαβιώσεως εἶναι καταθλιπτικαί. Παρακαλοῦμεν, λοιπόν, ὅπως κατατεθῶσι τὰ στοιχεῖα διὰ νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὰς ἐπερωτήσεις.

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ἐπιμεληθῇ τὸ Προεδρεῖον, κύριε συνάδελφε, διὰ τὴν κατάθεσιν τῶν ἐγγράφων αὐτῶν.

§44Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ, κύριε Πρόεδρε. Νομίζω ὅτι ἡ σειρὰ τῶν ἐπερωτήσεων δὲν τηρεῖται κατὰ κἄποιαν στοιχειώδη τάξιν. Ἡ σειρὰ δὲν εἶναι ἐκείνη τὴν ὁποίαν ὁ κ. Πρόεδρος εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν ὥρισεν.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μητσοτάκη, θὰ σᾶς δώσω ἐξηγήσεις. Εἶναι ἀνεύθυνος ὁ κ. Πρίφτης, ὁ ὁποῖος δὲν διεγράφη, διότι ὑπάρχει τηλεγράφημά του, δικαιολογοῦν τὴν ἀπουσίαν του. Συνεπῶς ὁ κ. Πρίφτης δὲν διεγράφη ὅπως ἐπιτάσσει ὁ Κανονισμός.

§46Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἀναμφισβητήτως ὁ κ. Πρίφτης, δὲν εἶναι εὐνοούμενος τοῦ Προεδρείου καὶ κατὰ συνέπειαν δὲν παραπονοῦμαι καὶ ἐὰν παρουσιάζεται μία εὔνοια πρὸς αὐτὴν τὴν πλευράν. Ἀλλὰ τὸ θέτω ὡς θέμα ἀρχῆς. Ἐὰν ὁ ὁ βουλευτὴς δὲν δύναται νὰ παρίσταται λόγῳ δικαιολογημένου κωλύματος κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς συζητήσεως τῆς ἐπερωτήσεως, θὰ ἔλθῃ πρῶτος εἰς τὴν ἑπομένην συνεδρίασιν; Παρακαλῶ νὰ ρυθμισθῇ τὸ θέμα τοῦτο, διότι εἶναι θέμα στοιχειώδους τάξεως καὶ παρακαλῶ ἐπίσης νὰ ἀναγραφῇ εἰς τὰ πρακτικὰ ἡ παρατήρησίς μου αὐτὴ καὶ νὰ λάβῃ γνῶσιν καὶ ὁ Πρόεδρος κ. Ροδόπουλος. Διότι, ἐπὶ τέλους, καὶ οἱ βουλευταὶ οἱ ὁποῖοι παραμένουν εἰς τὰς συνεδριάσεις πρέπει νὰ γνωρίζουν μὲ ποίαν σειρὰν θὰ ὁμιλήσουν.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κανονισμὸς ρητῶς ἐπιτάσσει ὅτι ἐὰν ἕνας βουλευτὴς δὲν εἶναι παρὼν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς συζητήσεως τῆς ἐπερωτήσεώς του, θεωρεῖται ὅτι παραιτεῖται ταύτης. Συνεπῶς ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς ἔχετε ἀπολύτως δίκαιον. Ἐπεκράτησεν, ὅμως, κατ’ ἔθιμον νὰ μὴ διαγράφεται ὁ ἀπὼν βουλευτής, ὅταν ὑπάρχει κώλυμα ᾐτιολογημένον.

§48Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν οἱοσδήποτε βουλευτὴς — δὲν ὁμιλῶ διὰ τὸν κ. Πρίφτην, διότι δὲν νομίζω ὅτι τυγχάνει ἰδιαιτέρας εὐνοίας τοῦ Προεδρείου — ἐὰν, λέγω, οἱοσδήποτε βουλευτὴς δὲν δύναται νὰ παραστῇ καὶ λάβῃ τὸν λόγον κατὰ τὴν σειρὰν ἐγγραφῆς του, θὰ πρέπει νὰ λάβῃ τὸν λόγον ἐγγραφόμενος ἐκ νέου.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ὁ Κανονισμὸς ὁρίζει ρητῶς ὅτι ἐὰν ὁ ἐπερωτῶν βουλευτὴς δὲν εἶναι παρὼν κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἐπερωτήσεως, διαγράφεται, θεωρούμενος ὡς παραιτούμενος. Ἐπεκράτησεν, ὅμως, ἡ ἀρχή, καθ’ ἣν ἐὰν ὑπάρχῃ ἕνα εὔλογον κώλυμα εἰς τὸν ἐπερωτῶντα νὰ μὴ διαγράφηται οὗτος. Πάντως, τοῦ λοιποῦ θὰ ἐφαρμοσθῇ ὁ Κανονισμός.

§50Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ βουλευτὴς ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι παρὼν ὅταν καλῆται νὰ λάβῃ τὸν λόγον, κατὰ τὴν σειρὰν ἐγγραφῆς του, δὲν δύναται δι’ οὐδένα λόγον νὰ διατηρήσῃ τὴν σειράν του κατὰ τὴν ἑπομένην συνεδρίασιν, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ἐγγραφῇ ἐκ νέου.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τοῦ λοιποῦ, εἴπομεν, θὰ τηρηθῇ αὐστηρῶς ὁ Κανονισμός. Ὁ κ. Γ. Πρίφτης, ἔχει τὸν λόγον.

§52Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Ἡ ἔκτασις τῆς ἐλαιοκαλλιεργείας στὴν χώρα μας, τὸ πυκνὸ πλῆθος τῶν 448.000 ἐλαιοκαλλιεργητικῶν οἰκογενειῶν καὶ ἡ σημαντικὴ συμβολή τους στὴν διαμόρφωσι τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ θέσι τοῦ λαδιοῦ, ὡς βασικοῦ προϊόντος ἐσωτερικῆς καταναλώσεως μὲ ὑψηλὴ διαιτητικὴ ἀξία, ἀλλὰ καὶ ὡς ἐξαγωγίμου ἀγαθοῦ, δικαιολογοῦν τὴν ἀπασχόλησιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, μὲ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος. Στὶς ἐπανειλημμένες συζητήσεις διεπιστώθησαν διαστάσεις γνωμῶν. Ἠκούσθησαν, ὅμως, καὶ ὁμολογίες ποὺ ἐδικαίωσαν θέσεις καὶ ἀπόψεις ποὺ μὲ χαρακτηριστικὴ σταθερότητα καὶ σαφήνεια ὑπεστηρίχθησαν ἀπὸ ἡμᾶς. Πέραν, ὅμως, ὅλων τούτων ὑπάρχει ἡ πραγματικότητα ἔντονη καὶ ἀνησυχητική, ἡ ἀπόγνωσις τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, ἡ ἐκδηλωθεῖσα διαμαρτυρία τους γιὰ τὸ συνεχὲς κατρακύλισμα τῆς τιμῆς τοῦ λαδιοῦ. Ὅλα αὐτὰ ἐπιβάλλουν καὶ τὴν σημερινὴ νέα συζήτησι τοῦ θέματος, γιὰ νὰ ἐλεγχθῇ ἡ ὀρθότητα τῆς πρώτης ἀμυδρῆς προσπαθείας γιὰ τὴ χάραξι ἐλαιϊκῆς πολιτικῆς καὶ κυρίως ἡ μέχρι σήμερα ἀπόδοσι τῶν πρὸ μηνὸς καὶ πλέον ἐξαγγελθέντων κυβερνητικῶν μέτρων. Δυστυχῶς, ὀφείλουμε ἐξ ἀρχῆς νὰ ὑπενθυμίσουμε πόσον τὰ γεγονότα ἀπέδειξαν ἰσχυρότατα τὰ ἐπιχειρήματα μὲ τὰ ὁποῖα ἐθεμελιώσαμε τὶς ἀπόψεις καὶ παρατηρήσεις μας, κατὰ τὴ συζήτησι τοῦ Ν. Δ. «περὶ προστασίας τῆς ἐθνικῆς ἐλαιοπαραγωγῆς». Ἡ ὑπόμνησι δὲν ἔχει τὴ σημασία χαιρεκακίας. Γιατὶ σκοπός μας δὲν εἶναι νὰ περιμένουμε μιὰν ἀποτυχία γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε, ἀλλὰ νὰ συμβάλουμε στὴ λῆψι καὶ διαμόρφωσι τῶν ἐκ τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητος ἀναγκαίων μέτρων καὶ θεσμῶν ποὺ σὰν ἀποτέλεσμα θἄχουν τὴ λαϊκὴ ἀνακούφισι καὶ τὴν ἐθνικὴ προκοπή. Ὑπάρχει μία γενικὴ παρατήρησι: Ὑποστηρίχθηκε ὅτι ἡ Κυβέρνησι κάμνει ἄνιση καὶ σπασμωδικὴ μεταχείρισι στὰ γεωργικὰ προϊόντα. Κατὰ τὴ γνώμη μας τὸ θέμα ἔχει μεγαλύτερη ἔκτασι. Στὴν πραγματικότητα ἀρχίζει ἡ μεθοδικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ περιορισμοῦ τῆς προστασίας τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Δικαιολογία μόνιμη: ἡ διαφύλαξι τῆς νομισματικῆς σταθερότητας, ἡ ὁποία πάντοτε «κινδυνεύει», ὅταν πρόκειται νὰ προστατευθοῦν μεγάλαι μᾶζαι παραγωγῶν, δὲν κλονίζεται, ὅμως, ποτὲ οὔτε ἀπὸ τὶς διαρκῶς αὐξανόμενες ἀντιπαραγωγικὲς δαπάνες, οὔτε ἀπὸ τὶς καταπληκτικὲς ὑπερβάσεις κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν δημοσίων ἔργων! Τὶς πρῶτες συνέπειες αὐτῆς τῆς πολιτικῆς τὶς ὑπέστησαν οἱ βαμβακοπαραγωγοί. Τώρα ἦρθε ἡ σειρὰ τῶν 448.000 ἐλαιοπαραγωγικῶν οἰκογενειῶν. Καὶ ὅλα προέρχονται γιατὶ οὐσιαστικὰ ἡ ἐφαρμοζομένη πολιτικὴ ἐπὶ τῶν γεωργικῶν προϊόντων εἶναι ἀπροσανατόλιστη, ἀκαταστάλαχτη, σπασμωδικὰ αὐτοσχεδιακὴ μὲ συνέπεια τὴ μόνιμη δυστυχία τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, παρὰ τὴν αὔξησι τῆς γενικῆς στάθμης τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Καὶ νά, μιὰ χαρακτηριστικὴ ἀπόδειξι βασισμένη σὲ στοιχεῖα ἐρεύνης τῆς Α.Τ.Ε. καὶ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἐπὶ 1.026.000 ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν, 583.000 ἀγροτικὲς οἰκογένειες, μὲ τόσο μηνιαῖο εἰσόδημα δραχ. 316. 303.000 ἀγροτικὲς οἰκογένειες μὲ τόσο μηνιαῖο εἰσόδημα δραχ. 650. 97.000 ἀγροτικὲς οἰκογένειες μὲ τόσο μηνιαῖο εἰσόδημα δραχ. 1125. 31.000 ἀγροτικὲς οἰκογένειες μὲ μέσο μηνιαῖο εἰσόδημα δραχ. 2166. Ἔτσι, κύριοι συνάδελφοι, ἐπίμαχο πάντοτε παραμένει τὸ θέμα τῆς μορφῆς, τῶν μέσων καὶ τοῦ χρόνου τῆς κρατικῆς παρεμβάσεως γιὰ τὴν προστασία τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Καὶ φυσικὰ καὶ τοῦ λαδιοῦ. Κατὰ τὴ συζήτησι τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ Ν. Δ. «περὶ προστασίας τῆς ἐθνικῆς ἐλαιοπαραγωγῆς» καὶ τὸν τρόπο ὑπεδείξαμε καὶ τὴν ἀναγκαιότητά του ἀπεδείξαμε. Ὁ τότε, ὅμως κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ἀπήντησεν ὅτι τὸ Κράτος δὲν θέλει νὰ δεσμευθῇ καὶ ἐπιζητεῖ νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν διὰ πλήρη καὶ ἀποτελεσματικὴν προστασίαν τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Τὶς ἀπόψεις αὐτὲς ἀσπάζεται καὶ ὁ ἤδη ἀξιότιμος κ. ἐπὶ τῆς Γεωργίας Ὑπουργός. Ποία, λοιπόν, ἡ μέχρι σήμερα ἐκδηλωθεῖσα προστατευτικὴ παρέμβασις καὶ ποιὰ ἀποτελέσματα μέχρι στιγμῆς εἶχε; α) Ἐλευθερία ἐξαγωγῶν: Εἶναι γεγονός, ὅτι διευρύνεται κατὰ πολὺ τὸ ἄρθρο 6 τοῦ Ν. Δ. «περὶ προστασίας τῆς ἐθνικῆς ἐλαιοπαραγωγῆς». Ὀρθὸ τὸ μέτρο, ποὺ ἱκανοποιεῖ παλαιὰ καὶ ἐπίμονη ἀπαίτησι τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ τὰ γεγονότα πείθουν ὅτι δὲν θὰ εἶναι ἀποτελεσματικὸ γιὰ τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μέσους ἀκόμα ἐλαιοπαραγωγούς, ἐφ’ ὅσον δὲν εἶναι ἐντεταγμένο σὲ ἕνα πλῆρες σύστημα ὀρθῶν προστατευτικῶν μέτρων. Ἐκτὸς αὐτοῦ ἡ ἀλλοπρόσαλλη ἐξαγωγικὴ πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ λαδιοῦ μὲ ἀλλεπάλληλες ἄκαιρες ἀπαγορεύσεις καὶ τιμαριθμικὲς ἀνασκοπὲς δὲν ἐγγυᾶται τὴ σταθερότητα τοῦ μέτρου. Ὅμως — χρειάζεται νὰ ἐπαναληφθῇ — γιὰ μιὰ σωστὴ ἐξαγωγικὴ πολιτικὴ βασικὴ προϋπόθεσι εἶναι ἕνα μελετημένο πρόγραμμα μὲ συγκεκριμένες ἐπιδιώξεις. Δηλαδή: ὄχι μόνον γιὰ τὴν παρουσία τοῦ ἑλληνικοῦ λαδιοῦ στὶς ἀγορὲς ποὺ τὸ προτιμοῦν, ἀλλὰ καὶ τὴ διείσδυσί του σὲ ἄλλες καὶ τὴν ἀνίχνευσι καὶ δημιουργίαν νέων καὶ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρων ἔστω καὶ μὲ μικρὲς ποσότητες. Καὶ κυρίως πρέπει νὰ δημιουργήσουμε τὴ σταθερὴ ἀντίληψι, ὅτι τὴ διεθνῆ αὐτὴ πελατεία τοῦ λαδιοῦ μας εἴμαστε ἀποφασισμένοι ὁριστικὰ καὶ μόνιμα νὰ τὴν ὑπηρετήσουμε καὶ ὄχι νὰ τὴν ἐγκαταλείψουμε μὲ τὴν ἔκδοσι μιᾶς νέας Ὑπουργικῆς ἀποφάσεως, ὅπως ἐπανειλημμένα μέχρι σήμερα συνέβη. Καὶ φέτος παρέχεται μιὰ καλὴ εὐκαιρία γιὰ τὴ ρύθμισι τῆς ἐξαγωγικῆς μας πολιτικῆς. Γιατὶ ἡ φετεινὴ παγκόσμια παραγωγὴ ὑπολείπεται τῆς μέσης παγκόσμιας παραγωγῆς καὶ ζητήσεως. Μιὰ ἀπόδειξι δὲ εἶναι ἡ σημειωθεῖσα ἄνοδος στὴν πορεία τῆς διεθνοῦς τιμῆς κατὰ Νοέμβριον. Καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι ἀκούγονται αἰτιάσεις καὶ διαμαρτυρίες κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς παρεμβολῆς ποὺ χαρακτηρίστηκε Ἑλληνο–Ἑλληνικὸς πόλεμος —Ἑλληνικὸς πόλεμος— καὶ θεωρεῖται ὅτι σταμάτησε τὴν ἀνοδικὴ αὐτὴ πορεία καὶ ἔφερε τὶς τιμὲς πρὸς τὰ κάτω. Δὲν πρόκειται νὰ ἐπεκταθῶ γιὰ ν’ ἀποδείξω ὅτι ὑπάρχουν πάντα περιθώρια ὑπηρετήσεως τῶν ἐξαγωγῶν χωρὶς νὰ διαταραχθῇ ἡ ἐσωτερικὴ κατανάλωσις ποὺ εἶναι ὁ καλύτερος πελάτης τοῦ λαδιοῦ μας. Ὑπενθυμίζω μόνον δυὸ γεγονότα: Πέρυσι ἀμφισβητήθηκαν οἱ ἀριθμοί μας γιὰ τὸ ὕψος τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου ἐπέμενε πὼς μόλις ἔφθανε τοὺς 105.000 τόννους, γιὰ νὰ παραδεχθῇ μὲ ἔγγραφό του τῆς 12.10.57 ὅτι ἦταν 115.000 τόννοι! Καὶ κατὰ τὴν πρόσφατη, πρὸ διμήνου ἀκόμα συζήτησί μας, ἀμφισβητήθηκε ἡ ὕπαρξι ἀποθεμάτων, ἐκλήθημεν δὲ νὰ τὰ ἀποδείξουμε. Ἤδη τόσον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅσον καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, παρεδέχθησαν τὴν ὕπαρξι ἀποθεμάτων μέχρι 40.000 τόννων. Ἐπομένως, περιθώρια εὐρύτατα ὑπάρχουν, δὲν ὑπάρχει ὅμως, μόνιμη, σταθερή, προσανατολισμένη καὶ ἀπροκατάληπτη ἐξαγωγικὴ πολιτική! 2) Δάνεια ἐπὶ ἐνεχύρῳ: Εἶναι κοινὴ συνείδησι ὅτι τὸ μέτρον αὐτὸ δὲν ἐξασφαλίζει καθόλου τὸ μικρὸ ἰδιαίτερα παραγωγό, ἀντίθετα παρέχει μεγίστη κερδοσκοπικὴ εὐχέρεια στὸ μεγαλεμπόριο. Οἱ 14 δραχ., στὴν καλύτερη περίπτωσι, ἀνέρχονται στὰ 70% τῆς περυσινῆς τιμῆς, συγκεντρώσεως τῶν 20 δραχ., γιὰ τὰ πεντάβαθμα καὶ 63% τοῦ κατωτάτου κόστους παραγωγῆς (22,40 δραχ.). Ἐπιπροσθέτως: οὔτε τὸ ποσὸν ποὺ θὰ διατεθῇ γιὰ τὰ δάνεια ἔχει καθορισθῆ καὶ συνεπῶς οὔτε ἡ ποσότητα στὴν ὁποία θὰ ἀνέλθουν τὰ ἐνέχυρα κι’ ἔτσι ἔχουμε πλήρη εἰκόνα τῆς προχειρότητος τοῦ μέτρου, ποὺ σκοπὸ εἶχε τὴν κατασίγασι τῶν ἀνησυχιῶν τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Καὶ ἀκόμα, ὁ δανεισμὸς μὲ 14 δραχ. προσδιώρισε τὶς κυβερνητικὲς προθέσεις γιὰ τὴ διαμόρφωσι τῆς τιμῆς καὶ ἔλυσε κυριολεκτικὰ τὰ χέρια τῶν μεσαζόντων καὶ τῶν μεγαλεμπόρων τῶν ὁποίων ὁ κερδοσκοπικὸς μηχανισμὸς βρίσκεται σὲ πλήρη δρᾶσι, μὲ σκοπὸ τὴ συγκέντρωσι μεγάλων ποσοτήτων λαδιοῦ στὰ χέρια τους. Ἀπόδειξι: ἡ ραγδαία πτῶσι τῶν τιμῶν ποὺ ἔφθασε σὲ ἐπίπεδα ἀπαραδέκτως χαμηλά. Θ’ ἀπετέλει θανάσιμο σφάλμα, ἂν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἐλάμβανε ὑπ’ ὄψει του τὶς καθημερινὲς ἀναφορὲς τῶν Διευθύνσεων Γεωργίας ποὺ τὶς ἀναβιβάζουν σὲ 17,50–18 δραχ. Πρόκειται γιὰ πληροφορίες ποὺ λαβαίνουν ἀπὸ μερικοὺς χονδρεμπόρους. Εἶναι —ὅπως τὴν προσδιορίζουν — ἡ τιμολογιακὴ τιμὴ ποὺ δὲν ἔχει σχέσι μὲ τὴν πραγματικότητα. Βεβαιώνω κατηγορηματικὰ ἀπὸ τελείως προσωπικὴ ἔρευνα στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα μου, ὅτι στὴν πόλη τῆς Κερκύρας ἡ τιμὴ εἶναι 16,25–16,50 καὶ στὴν ὕπαιθρο 15– 15,50 στὶς καλύτερες περιπτώσεις. Καὶ κατὰ τελείως πρόσφατες πληροφορίες, ἰδοὺ ἡ κίνησι τῶν τιμῶν. Στὴν Κρήτη: Στὰ ἀστικὰ κέντρα τῶν Χανίων καὶ Ἡρακλείου ἡ τιμὴ κυμαίνεται ἀπὸ 16,80–17 δραχ. Στὴν ὕπαιθρο συνήθης τιμὴ 15–16 δραχ. Στὴν Ἱεράπετρα τριάρι 16 δραχ. μόνον. Στὴν Λευκάδα μεγίστη τιμὴ δραχ. 15,50. Καὶ στὴν Ζάκυνθο καὶ στὸ Γύθειο σημειώνονται πράξεις μὲ 20–20,30 γιὰ λάδια ὀξύτητος δεκάτων.

§53Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, δυνάμει τοῦ ψηφισθέντος Ν. Δ)τος αἱ ἀγοραπωλησίαι αὗται εἶναι ἄκυροι καὶ κατὰ συνέπειαν δύνανται οἱ δικαιοῦχοι νὰ αἰτήσωσι τὴν πραγματικὴν ἀξίαν.

§54Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Καὶ στὴν Ἕνωσι Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Κερκύρας μόλις προχθὲς καταγγέλθηκε ἀπὸ ἐλαιοπαραγωγοὺς ὅτι πιέζονται ἀπὸ ἐμπόρους ν’ ἀποδεχθοῦν ὁριστικὴν ἐκκαθάρισι λογαριασμοῦ γιὰ λάδι περυσινὸ στὴν τιμὴ τῶν 15 δραχμῶν.

§55Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριοι συνάδελφοι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὑπάρχει σχετικὴ διάταξις εἰς τὸ ψηφισθὲν Ν. Διάταγμα. Διὰ πρώτην φοράν, κύριοι συνάδελφοι, ἐψηφίσθη νόμος, βάσει τοῦ ὁποίου οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ δύνανται νὰ διεκδικήσωσι τὰ δικαιώματά των.

§56Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Στὴν ὕπαιθρο οἱ μεσάζοντες ἀγοράζουν τὸ λάδι χωρὶς ὀξυμέτρησι. Καὶ οἱ μικροὶ παραγωγοὶ ὑφίστανται τὴν ἐκμετάλλευσι αὐτὴ γιατὶ οἱ μικρὲς ποσότητες δὲν τοὺς παρακινοῦν νὰ μεταβοῦν στὰ ἀστικὰ κέντρα καὶ νὰ ὑποστοῦν τὰ ἔξοδα μετακινήσεως. Ἀλλὰ καὶ γιατὶ ὁ δανεισμὸς ἐπ’ ἐνεχύρῳ ἐπιβαρύνεται μὲ φύλακτρα καὶ τόκους ὑπερημερίας καὶ γιατὶ πιέζονται ἀπὸ τὶς αὐξημένες τους ἀνάγκες, λόγῳ τῶν ἑορτῶν καὶ προβαίνουν σὲ ἐσπευσμένες πωλήσεις. Ἔτσι βρισκόμαστε στὰ μέσα Δεκεμβρίου καὶ ἡ ἀπροθυμία γιὰ ἐνεχυρίασι εἶναι καταπληκτικὰ χαρακτηριστική. Στὴν Κέρκυρα μέχρι τῆς 14.12.57 οὔτε μιὰ πρᾶξι δὲν εἶχε σημειωθῆ. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη πλευρὰ τὸ θέμα παρουσιάζει ἀντινομίες. Οἱ περίφημες νομισματικὲς καὶ δημοσιονομικὲς συνέπειες τῆς συγκεντρώσεως ἐμποδίζουν τὴν ἐφαρμογή της! Διερωτώμεθα, ὅμως, μήπως οἱ συνέπειες αὐτὲς δὲν ὑφίστανται καὶ γιὰ τὸ δανεισμὸ ἐπ’ ἐνεχύρῳ; Ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ φθάσῃ σ’ ἕνα ἐλάχιστο ὕψος 20.000.000 ὀκάδων θ’ ἀπῃτοῦντο 280 ἑκατομ. δραχ. Καὶ τὸ ποσὸν αὐτὸ κυκλοφοριακὰ καὶ δημοσιονομικὰ δὲν ὁδηγεῖ οὐσιαστικὰ στὸ ἴδιο περίπου ἀποτέλεσμα μὲ τὴν συγκέντρωσι; Θ’ ἀντιπαρατεθῇ ἡ ἐγκριθεῖσα διάθεσι 50 ἑκατομ. γιὰ ἐξαγορὰ ὑπὸ τοῦ Δημοσίου. Μὲ τὴν τιμὴ τῶν 18 δραχ. ἀντιστοιχοῦν σὲ 2.300 περίπου τόννους καὶ εἶναι κωμικὸ νὰ προδικάζεται ὅτι ἔτσι θὰ συγκρατηθοῦν οἱ τιμές!

§57Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, ὅταν γίνεται μία δήλωσις ἐπισήμως ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργοῦ, μοῦ φαίνεται ὅτι εἶναι περίεργον νὰ ἐπαναλαμβάνετε αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγετε. Ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπὴ ἐχορήγησε πιστώσεις 30 ἑκατομμυρίων διὰ τὴν ἐξαγορὰν ἐλαιολάδου. Καὶ ἐὰν χρειασθοῦν καὶ περισσότερα χρήματα, θὰ προκαλέσωμεν νέαν ἀπόφασιν τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς.

§58Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Πέρυσι μὲ τιμὴ συγκεντρώσεως 20 δραχ. καὶ τιμὴ ἐξαγορᾶς 21,70 (ἐμπορικὴ) συγκεντρώθηκαν μόλις 5.000 τόννοι, γιατὶ τὰ μέτρα ἐξαγγέλθηκαν ἀργὰ καὶ τότε τὸ λάδι ἔλειπε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν μικρῶν καὶ μέσων ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἰδοὺ γιατί, κύριοι συνάδελφοι, ἐπιμένουμε πὼς μόνη διασφάλισι — ἐπιβαλλομένη ὄχι ἀπὸ δημοσιονομικὴ καὶ μόνον ἀνασκοπὴ — ἀλλὰ ἀπὸ κοινωνικὸ ρόλο τοῦ Κράτους, εἶναι ἡ συγκέντρωσι νομοθετικὰ κατωχυρωμένη, σὲ ὕψος ἀνάλογο μὲ τὴν ἑκάστοτε παραγωγή, ὥστε ν’ ἀποτελῇ μόνιμο καὶ ριζικὸ μέτρο προστασίας, ἀλλὰ καὶ ἀσφαλιστικὴ δικλεῖδα κατὰ τῶν προπωλήσεων καὶ τῆς κερδοσκοπικῆς ἐκμεταλλεύσεως. 3) Ἀπαγόρευσις εἰσαγωγῆς σπορελαίων εἶναι τὸ τρίτο μέτρο. Ἐξαγγέλθηκε, ἀναιρέθηκε καὶ ἐν συνεχείᾳ σὲ δηλώσεις ποὺ ἔγιναν μὲ πρόθεσι διαψεύσεως τῆς ἀναιρέσεως, ἁπλῶς ἐπιβεβαιώθηκε. Ὅμως, καὶ σὰν δεδομένο ἂν τὴν λάβουμε, τίποτα οὐσιαστικῶς δὲν προσφέρει. Διότι α) δὲν ὑπάρχει νομοθετικὴ καθιέρωσί της. Καὶ ξανατονίζουμε ὅτι χωρὶς τὴ λῆψι τοῦ θεμελιώδους αὐτοῦ μέτρου, δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ μιλοῦμε περὶ προστασίας τῆς ἐθνικῆς ἐλαιοπαραγωγῆς, γιὰ ὅσους λόγους ἀναλυτικὰ ἐκθέσαμε κατὰ τὴ συζήτησι τοῦ σχετικοῦ Ν. Δ. Ἡ πρόσκαιρη αὐτὴ ἀπαγόρευσι ὑπόκειται σὲ ἄρσι ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους ποὺ εὐκαιριακὰ τὴν ἐθέσπισαν. Καὶ β) γιατὶ κυκλοφόρησαν ἤδη πολλὰ σπορέλαια μὲ τὸν ἀνησυχητικὸ ρυθμὸ τῶν 2.000–3.300 τόννων μηνιαίως. Καὶ εἶναι βέβαιο ὅτι μεγάλο ποσοστὸ δὲν διατέθηκε αὐτούσιο. Χρησιμοποιήθηκαν καὶ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴ νόθευσι τοῦ λαδιοῦ, σὲ σημεῖα ποὺ κανένας δὲ μπορεῖ νὰ βεβαιώσῃ ὅτι ὅλα τὰ κυκλοφοροῦντα λάδια στὴν Ἀθήνα εἶναι ἁγνά!

§59Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριε συνάδελφε, ἔχουν ληφθῆ ἀπὸ 1.1.57 μέχρι τέλους Νοεμβρίου 1957, 2.649 δειγματοληψίαι. Ἔχουν ἔλθει αἱ ἀπαντήσεις ἐπὶ 2.482. Ὁ ἀριθμὸς τῶν κανονικῶν δειγμάτων ἀνέρχεται εἰς 2328. Ὁ ἀριθμὸς τῶν νοθευμένων δειγμάτων ἀνέρχεται εἰς 154. Αἱ ὑποβληθεῖσαι ἐκθέσεις εἶναι 8. Ἠσκήθη ποινικὴ δίωξις ἐπὶ 146. Εἰς τὴν Εἰσαγγελίαν ἐκκρεμοῦν 115 μηνύσεις. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐκδικασθεισῶν ὑποθέσεων εἶναι 31. Ἀθωωτικαὶ ἀποφάσεις εἶναι μόνον μία. Καὶ καταδικαστικαὶ ἀποφάσεις 30. Ἐξ αὐτοῦ, λοιπόν, διαφαίνεται ὅτι ἀσκεῖται αὐστηρότατος ἔλεγχος.

§60Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἤδη τὰ ἀποθέματα μετρῶνται μόνον εἰς 3.000 τόννους.

§61Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Εἶναι 8.000 τόννοι.

§62Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δύνασθε νὰ μᾶς ἀναφέρητε ἀριθμοὺς καταναλώσεως σπορελαίων;

§63Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). 15.000 τόννοι.

§64Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἡ Τράπεζα ἀναβιβάζει τὴν κατανάλωσιν αὐτῶν εἰς 17.000 τόννους.

§65Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐγὼ θέτω ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὸν ἀριθμὸν τὸν ὁποῖον ἀνεφέρατε. Ἑπομένως, ἡ ἀπαγόρευσις δὲν ἔχει οὐσιαστικὸ περιεχόμενο. Θὰ ἰσχύσῃ, ὅμως καὶ μετὰ τὴν 1ην Ἰανουαρίου ὅταν γίνῃ νέα εἰσαγωγή τους ἐκ τῆς «Ἀμερικανικῆς βοηθείας» τὴν δραχμογόνον ἀνάγκην τῆς ὁποίας μόλις χθὲς ἐτόνισεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Βασικὰ τὸ θέμα συνίσταται στὸ ἂν χρειάζεται ἡ χώρα μας ξένα σπορέλαια ἢ ὄχι. Βασικὰ τὸ θέμα συνίσταται εἰς τὴν χρησιμοποίησιν ξενικῶν σπορελαίων.

§66Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Πολιτικὴ ἐλαιολάδου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἄνευ τοῦ σπορελαίου.

§67Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἡμεῖς ὑπεστηρίξαμεν ὅτι δὲν πρέπει νὰ εἰσάγωνται ἀλογίστως τὰ σπορέλαια, ἐφ’ ὅσον μᾶς περισσεύουν λιπαρά.

§68Γ. ΠΡΙΦΤΗΣ. Παραιτοῦμαι τῶν ἐγκυροτάτων στοιχείων ποὺ ἔχω στὴν διάθεσίν μου καὶ βασίζομαι στὰ ὅσα παρεδέχθη καὶ ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Ἡ μέση ἐτησία παραγωγὴ λαδιοῦ ὑπερβαίνει τὶς ἐσωτερικὲς καταναλωτικὲς ἀνάγκες. Ὁ ρυθμὸς τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς εἶναι αὐξανόμενος. Ἆραγε μποροῦμε νὰ αἰσιοδοξοῦμε ὄχι γιὰ τὶς τωρινὲς ἐξαγωγές μας καὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς πιὸ αἰσιόδοξες μελλοντικὲς ἐξελίξεις τους. Ἑπομένως διερωτώμεθα τί μᾶς χρειάζονται τὰ ἀμερικανικὰ σπορέλαια; Θὰ προβληθῇ ἡ «βοήθεια», σύμφωνα μὲ τὴν χθεσινὴ παρέμβασι τοῦ κ. Χέλμη. Μὰ εἶναι δυνατὸν νὰ λέγεται βοήθεια ἡ μεθοδικὴ προεργασία περιορισμοῦ ἑνὸς βασικοῦ ἐθνικοῦ προϊόντος ἀναμφισβήτητης ὑπεροχῆς καὶ οἰκονομικὸς ἀφανισμὸς 448.000 ἐλαιοπαραγωγικῶν οἰκογενειῶν; Θέλετε πραγματικὴ προστασία τῆς ἐθνικῆς ἐλαιοπαραγωγῆς; Ἐπανεφέρατε ἐν ἰσχύϊ τὸν νόμον 3755)1929. Σεβαστὲ κύριε Ὑπουργέ, μελετήσατε καλὰ τὴν εἰσήγησιν τοῦ ἀειμνήστου Ζαβιτσιάνου. Καταργήσατε ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα τὶς τέσσαρες γνωστὲς ἀμερικανικὲς διατάξεις τοῦ 1956 τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου, οἱ ὁποῖες ὄχι μόνον ἐπιβάλλουν τὴν πώλησιν σπορελαίων, ἀλλὰ καὶ τὴν διαφήμισίν των εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἀγοράν, καὶ μετὰ προχωρήσατε εἰς τὸν καθορισμὸν τιμῆς ἀσφαλείας. Χωρὶς αὐτὰ δὲν μποροῦμε νὰ λέμε ὅτι πραγματοποιοῦμε βήματα πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς προστασίας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἐπεκαλέσθη τὰς διεθνεῖς τιμάς. Ἂς μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ παρατηρήσω ὅτι τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ εἶναι δίκοπο μαχαῖρι εἰς τὰ χέρια Ἕλληνος Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, διότι δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ ἐπικαλούμεθα μὲ τόσην ἐπιμονὴν τὶς διεθνεῖς τιμὲς ἅμα ἔχουν τάσιν ὑποτιμήσεως καὶ νὰ τὶς ἀγνοοῦμε ὁλοκληρωτικὰ ὅταν ἔχουν τάσεις ἀνατιμήσεως καὶ ἠμποροῦν νὰ ἱκανοποιήσουν τοὺς Ἕλληνας ἐλαιοπαραγωγούς. Ἀλλά, πέραν τούτων, δὲν εἶναι δυνατόν, κατὰ τὴν γνώμην μου, νὰ ὑποστηριχθῇ λογικῶς ὅτι ἡ διεθνὴς τιμὴ εἶναι ὁ μόνος ρυθμιστικὸς παράγων ποὺ θὰ καθορίσῃ τὴν τιμὴν εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Ἀφοῦ ἡ Κυβέρνησις φιλοδοξεῖ ἔστω καὶ μὲ αὐτὰ τὰ ἀνάπηρα μέτρα νὰ τὰ χαρακτηρίζῃ προστασία τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς, ὑποθέτω ὅτι θὰ πρέπει νὰ κατέχεται ἀπὸ τὴν ἀντίληψιν ὅτι διὰ τὴν διαμόρφωσιν τῆς τιμῆς θὰ πρέπει νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν ἀναλογικῶς ὅλοι οἱ συντελεστικοὶ παράγοντες οἱ ὁποῖοι τὴν προσδιορίζουν καὶ ὄχι ξεκομμένα μόνον οἱ τιμὲς τοῦ ἐξωτερικοῦ. Καὶ μάλιστα ὅταν θὰ ὁμιλοῦμε γιὰ καθορισμὸ τιμῶν, θὰ πρέπει νὰ ἔχωμε ὑπ’ ὄψιν μας καὶ τὶς δυὸ ὄψεις, τὴν τάσιν πρὸς προστασίαν τῶν μικρῶν καὶ μεσαίων ἰδιαιτέρως ἐλαιοπαραγωγῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν τάσιν πρὸς προστασίαν τοῦ καταναλωτικοῦ κοινοῦ ἀπὸ ὁποιαδήποτε κερδοσκοπικὴ ἐκμετάλλευσι εἰς τὸ τέλος τῆς ἐλαιοκομικῆς περιόδου. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἐξέφρασε τὴν γνώμην ὅτι ἡ τιμὴ ἀσφαλείας θὰ πρέπει νὰ εἶναι μεταβαλλομένη. Ἀκριβῶς, κύριε Ὑπουργέ, δι’ αὐτὸ λέγεται τιμὴ ἀσφαλείας, διότι δὲν πρέπει νὰ εἶναι μεταβαλλόμενη, ἀλλὰ προσθέτομεν καθοριζομένην ἐπὶ τῇ βάσει δεδομένων καὶ ἐπιδιώξεων καὶ ὄχι ἀποκλειστικὰ ρυθμιζομένην ἀπὸ τὴν ἀδηφάγο κερδοσκοπικὴ μανία τοῦ μεγάλου ἐμπορίου, ἡ ἐπέμβασις τοῦ ὁποίου εἶχε φέρει τὸν Μάϊον τοῦ 1956 τὴν τιμὴν εἰς 40 δραχ. καὶ πάρα πάνω. Καὶ γιὰ νὰ ἀποφεύγῃ τὸ σκόπελο, εἶπε ὅτι τὸ κόστος παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων εἶναι «συμβατικὸν καὶ αὐθαίρετον», λόγῳ τῶν δυσχερειῶν ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὴν ποικιλίαν τῶν ὅρων τῆς καλλιεργείας καὶ τὸ διάφορον ὕψος ἀποδόσεως. Δὲν εὐσταθεῖ ἡ ἄποψις αὐτή. Ὑπάρχει πάντα μία γενικὴ στάθμη ποὺ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν καὶ ποὺ εἶναι καθοριστικὴ γιὰ τὴ θεμελίωσι ἀποφάσεων καὶ προοπτικῶν. Καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὴν παραγνωρίζωμε ὅταν δὲν κρίνεται γιὰ τὶς ἀπόψεις μας εὐνοϊκή. Τὸ ἐπιχείρημα δὲ τοῦ πῶς θὰ ὑπηρετηθοῦν οἱ ἐξαγωγὲς σὲ περίπτωσι μειωμένων τιμῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἀπαντοῦμε καὶ πάλιν ὅτι ἂν κυβερνητικὴ πρόθεσις εἶναι πραγματικὰ ἡ πολιτικὴ ἐξαγωγῶν μὲ μόνιμες ἐπιδιώξεις, πλάτος καὶ ρυθμό, πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ καὶ ἡ περίπτωσις τῆς ἐνδεχομένης πριμοδοτήσεως μέχρις ὁριστικῆς ἐπιτυχίας τοῦ ἐξαγωγικοῦ προγράμματος. Ἡ κατάστασι ἔχει ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ ἀσυδοσίας παρεχομένης στὸ χονδρεμπόριο, ποὺ προκάλεσε καὶ διεθνεῖς διαμαρτυρίες γιὰ τὸν Ἑλληνο–Ἑλληνικὸ πόλεμο στὶς ἐξαγωγές. Καὶ συζητεῖ ἡ Κυβέρνησις τὴ σκοπιμότητα τῆς συγκεντρώσεως ὅταν ἡ Ἰταλία ἔχῃ ἀποφασίσει συγκέντρωσιν 30.000 τόννων, μὲ προοπτικὴν νὰ φθάσῃ στὶς 50.000. Καὶ ἀμφισβητεῖ ἡ Κυβέρνησις τὴν εὐεργετικὴν ἐπίδρασι τῆς τιμῆς ἀσφαλείας ὅταν ἡ Ἰταλία τὴν καθώρισε στὶς 24 δραχμές, ἡ Ἱσπανία 22 καὶ ἡ Τύνιδα 20. Αὐτὰ καὶ μόνον εἶναι βασικὰ γιὰ τὸ χαρακτηρισμὸ τῆς κυβερνητικῆς ἐλαϊκῆς πολιτικῆς. Κύριοι συνάδελφοι, περάσαμε ἤδη τὴν πρώτη κρίσιμη φάσι τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς. Οἱ καιρικὲς συνθῆκες ποὺ μεσολάβησαν ἐπέτειναν τὴ συλλογὴ τοῦ καρποῦ, καὶ ἑπομένως τὴν προσφορὰ σὲ μιὰ περίοδο ηὐξημένων καὶ πιεστικῶν ἀναγκῶν τῶν παραγωγῶν. Πρακτικὰ κανένα ἀπὸ τὰ ἐξαγγελθέντα μέτρα δὲν ἀπέδωσε, ὥστε νὰ δικαιούμεθα νὰ μιλοῦμε γιὰ προστασία. Καὶ ἀκόμα αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἂν ἡ Κυβέρνησις λάβῃ τὰ πιὸ ὡλοκληρωμένα μέτρα, ἕνα σημαντικὸ τμῆμα μικρῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, γιὰ ἐπίσης σημαντικὸ μέρος τῆς παραγωγῆς του δὲν πρόκειται νὰ ἐπωφεληθῇ. Ἰδοὺ ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα: Πέρυσι, μὲ παραγωγὴ 115.000 τόννων, ὅσην παρεδέχθη ἡ Κυβέρνησι, τὸ συνολικὸ ἀκαθάριστο εἰσόδημα τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν μὲ τιμὴ 20 δραχμῶν, ἔφθασε 1.800 ἑκατομ. δραχ. καὶ ἂν ληφθῇ ὑπ’ ὄψει ἡ ἐμπορικὴ 1953 ἑκατομ. φέτος μὲ παραγωγὴ 140.000 τόννων, ἐφ’ ὅσον θὰ ἐπιτυγχάνετο τιμὴ 18 δρχ., τὸ συνολικὸ ἀκαθάριστο εἰσόδημα θὰ ἦταν τὸ ἴδιο, καὶ φυσικὰ ἐκ τῶν πραγμάτων πολὺ μικρότερο λόγῳ τῶν ὑφισταμένων ἤδη τιμῶν. Καὶ δικαία ἡ ἐρώτησις τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Πρὸς τί ἡ προσπάθεια, τὰ ἔξοδα καὶ ὁ κόπος γιὰ τὴν αὔξησι τῆς παραγωγῆς; Τελειώνοντας θ’ ἀπαριθμήσουμε μόνον τὰ ὀρθά, κατὰ τὴν κρίσι μας, μέτρα. 1. Τιμὴ ἀσφαλείας μὲ βάσι τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς, ἔγκαιρα ἐξαγγελλομένη, ἀμέσως μὲ τὴν ἔναρξι κάθε ἐλαιοκομικῆς περιόδου, δηλαδὴ ἀρχομένου τοῦ Ὀκτωβρίου. 2. Κρατικὴ παρέμβασι μὲ συγκέντρωσιν ἔγκαιρα ἐξαγγελλομένην, ὕψος ἀναλόγου πρὸς τὴν ἑκάστοτε παραγωγήν, πρὸς προστασίαν παραγωγῶν καὶ καταναλωτῶν. 3. Ὄργανα συγκεντρώσεως οἱ Συνεταιριστικὲς Ὀργανώσεις. 4. Ἀπαγόρευσι εἰσαγωγῆς τῶν ξενικῶν σπορελαίων καὶ τῶν λιπαρῶν βιομηχανοποιήσεως καὶ σαπωνοποιΐας. 5. Ἐξαγωγὲς φυσικῶν καὶ ἐξευγενισμένων λαδιῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ἐπιθυμῶ νὰ τελειώσω μὲ μιὰ ἀπολύτως εἰλικρινῆ διαβεβαίωσι. Ἡ φωνὴ ποὺ ὑψώνεται μέσα στὴν αἴθουσα αὐτὴ δὲν εἶναι φωνὴ πολιτικοῦ ἀντιπάλου τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι φωνὴ ἀπογοητεύσεως ἑκατοντάδων χιλιάδων ἐλαιοπαραγωγῶν, ποὺ βλέπουν νὰ καταρρέουν οἱ ἐλπίδες τους καὶ νὰ ἐξανεμίζεται ὁ μόχθος τους. Ἂν ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐπωμίσθηκε τὸ χρέος νὰ τὴ μεταφέρῃ στὴ Βουλὴ σ’ αὐτὸ φταίει ἡ Κυβέρνησι ποὺ τὴν ἀγνόησε. Καὶ εἶναι ἡ ὑστάτη στιγμὴ γιὰ νὰ τὴν ἀκούσῃ, νὰ τὴν κατανοήσῃ καὶ νὰ τὴν ἱκανοποιήσῃ.

§69ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μητσοτάκης, ἔχει τὸν λόγον.

§70Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχει καταστῆ κοινὴ συνείδησις δι’ ὅλους ἡμᾶς ἀπὸ τὴν διεξαχθεῖσαν συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως, ὅτι ὑπῆρξε βασικῶς λανθασμένη ἡ πολιτική, τὴν ὁποίαν ἠκολούθησεν ἐπὶ τοῦ προβλήματος τοῦ ἐλαιολάδου ἡ παροῦσα Κυβέρνησις κατὰ τὴν τρέχουσαν ἐλαιοκομικὴν περίοδον, ἀλλὰ ἐξ ἴσου καὶ βαρύτερον ἐσφαλμένη ὑπῆρξεν ἡ ὅλη πολιτικὴ τοῦ ἐλαιολάδου, ἡ ὁποία ἐφηρμόσθη ἀπὸ τὴν περίφημον ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς τοῦ 1953. Βεβαίως, πρέπει νὰ γίνῃ παραδεκτόν, διότι εἶναι ἕνα ἀντικείμενον δεδομένον, ὅτι τὸ ὅλον πρόβλημα τῆς πολιτικῆς τοῦ ἐλαιολάδου ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὰς μεταπελευθερωτικὰς εἰδικὰς συνθήκας, αἱ ὁποῖαι ἐπεκράτησαν ἀπὸ μίαν, θὰ μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ τὴν χαρακτηρίσω, ψυχολογικὴν κληρονομίαν, ἡ ὁποία ἀπετέλει κατάλοιπον τῆς κατοχικῆς περιόδου. Ἡ πολιτικὴ τοῦ ἐλαιολάδου πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμον ἦτο τελείως διαφορετικὴ καὶ ἐστηρίζετο ἐπὶ οὐσιωδῶς διαφορετικῶν δεδομένων. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, ὅταν εἶχε μεσολαβήσει ὁ ἐξευτελισμὸς τῆς ἀξίας τῆς δραχμῆς, ἡ οὐσιαστικὴ ὑποκατάστασις τοῦ νομίσματος ὑπὸ τοῦ ἐλαιολάδου εἰς πολλὰς περιφερείας καὶ ἡ ἀποφασιστικὴ σημασία, τὴν ὁποίαν ἤσκησε τὸ ἐλαιόλαδον διὰ τὴν διατροφὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἰς ὥρας ἐσχάτης ἀνάγκης, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἐδημιούργησαν νέα προβλήματα, τὰ ὁποῖα, δυστυχῶς, τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος δὲν κατέστη μέχρι σήμερον δυνατὸν νὰ ἐπιλύσῃ ὥστε νὰ ἀποκτήσῃ μίαν παγίαν καὶ μόνιμον πολιτικὴν τοῦ ἐλαιολάδου, ὅπως ἔχει ἀποκτήσει προκειμένου περὶ ἄλλων γεωργικῶν προϊόντων. Νομίζω, ὅτι τελευταία σοβαρὰ προσπάθεια καὶ ἐπιτυχὴς κατὰ βάσιν ἀντιμετώπισις τοῦ ζητήματος, ἐγένετο τὸ 1951, ἐπὶ Κυβερνήσεως Δημοκρατικοῦ Κέντρου, ὁπότε, ὄντως, καὶ οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ ἀνεκουφίσθησαν καὶ ἡ κρατικὴ πολιτικὴ διηυκολύνθη μέχρι σημείου, ὥστε καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ ὑποτίμησις τοῦ κ. Μαρκεζίνη, νὰ στηριχθῇ ὡς πρὸς τὴν τιμὴν τοῦ λαδιοῦ εἰς τὰ ἀποθέματα τὰ ὁποῖα ἡμεῖς ἐδημιουργήσαμεν. Προτοῦ προχωρήσω εἰς τὴν ἀνάλυσιν τῆς ἐπερωτήσεώς μας, νομίζω ὅτι θὰ πρέπει νὰ ξεκαθαρίσωμεν ὡρισμένα βασικὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀποτελέσουν καὶ τὴν βάσιν τῆς περαιτέρω ἐρεύνης. Θὰ παρακαλέσω, μάλιστα, τοὺς παρισταμένους κ. κ. Ὑπουργούς, καίτοι τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ χρησιμοποιήσω εἰς τὸ σύνολόν των, εἶναι ἰδικά των στοιχεῖα, ἐὰν τυχὸν ἔχουν εἰς οἱονδήποτε σημεῖον ἀντίρρησιν νὰ μὲ διακόψουν, διότι, νομίζω, ὅτι θὰ προωθηθῇ τὸ θέμα, ἐάν, ἐπὶ τέλους, συμφωνήσωμεν ἐπὶ τῶν πραγματικῶν δεδομένων. Ἡ μέση ἐτησία παραγωγὴ εἰς τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου, κατὰ τὴν προπολεμικὴν περίοδον, ἐννοῶ δὲ προπολεμικὴν περίοδον μίαν μακρὰν σειρὰν ἐτῶν, ἡ ὁποία δι’ ὡρισμένα κράτη ἀρχίζει ἀπὸ τὸ 1900, ἀνήρχετο εἰς 818.000 τόννους. Ἡ μέση παραγωγὴ τῆς τελευταίας δεκαετίας, ἡ ὁποία δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν μέσην σημερινὴν παραγωγήν, διότι ὅπως γνωρίζετε, αὐξάνει σταθερῶς ἡ παραγωγὴ τοῦ ἐλαιολάδου, ἀνέρχεται εἰς 868.000 τόννους. Ἔχομεν, δηλαδή, μίαν σαφῆ αὔξησιν τῆς παραγωγῆς τοῦ ἐλαιολάδου εἰς τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου καὶ δύναμαι νὰ προσθέσω, ὅτι ἡ αὔξησις συνεχίζεται μὲ ταχὺν ρυθμὸν καὶ γενικώτερον εἰς τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου καὶ εἰδικώτερον εἰς τὴν χώραν μας, ὅπου κατὰ μίαν στατιστικὴν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, τὸ 11% τῶν ἐλαιοδένδρων εἶναι ἡλικιόδενδρα, τὰ ὁποῖα τὰ τελευταῖα χρόνια ἐφυτεύθησαν. Ἐνῷ, ὅμως, ἔτσι παρουσιάζεται ἡ εἰκὼν τῆς παραγωγῆς, ἡ εἰκὼν τῆς ἐξαγωγῆς τοῦ ἐλαιολάδου παρουσιάζεται ἀντιστρόφως. Ἡ μέση ἐξαγωγὴ τοῦ ἐλαιολάδου, κατὰ τὴν τελευταίαν 10ετίαν ἀνέρχεται εἰς 68.000 τόννους, ἐνῷ προπολεμικῶς ἡ μέση ἐξαγωγὴ ἦτο 12.000 τόννους. Ἔχομεν, δηλαδή, δεδομένον ὅτι ἐνῷ ηὐξήθη ἡ παραγωγὴ εἰς διεθνῆ κλίμακα, ἀντιθέτως ἡ δυνατότης ἐξαγωγῆς τοῦ ἐλαίου ἔχει μειωθῆ εἰς τὸ ἥμισυ. Βεβαίως ὑπάρχει πρόβλεψις αὐξήσεως τῆς ἐξαγωγῆς, ἀλλὰ ἡ αὔξησις τῆς ἐξαγωγῆς εἶναι βραδεῖα καὶ βέβαιον εἶναι ὅτι ὄχι μόνον εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ γενικώτερον τὸ λάδι ἀντιμετωπίζει τὸν πόλεμον τοῦ σπορελαίου καὶ παρουσιάζονται κρούσματα ἀνησυχαστικὰ δυσχεραίνοντα ἢ πάντως ἐπιβραδύνοντα τὴν οὐσιώδη αὔξησιν τῆς ἐξαγωγῆς.

§71Β. ΦΙΛΟΣΟΦΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, κατὰ τὰ δεδομένα ἐνῷ ἡ εἰς λίπος κατανάλωσις τῆς Ἀμερικῆς ηὐξήθη ἀπὸ 1320 ἑκατομμύρια δολλάρια εἰς 1560, ἀντιστοίχως ἡ κατανάλωσις τοῦ ἐλαίου ἔχει μειωθῆ.

§72Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Βεβαίως αὐτὸ εἶναι ἕνα δεδομένον τὸ ὁποῖον προκύπτει ἀπὸ ὅλα τὰ στατιστικὰ δεδομένα. Νομίζω, ὅτι κατὰ βάσιν τὸ λάδι, ὅπως ἔχει τονισθῆ καὶ ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀρχηγὸν τοῦ Κόμματος εἰς τὸ ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνήκω, κατὰ βάσιν εἶναι προϊὸν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, διότι, ὅταν ἡ ἐσωτερικὴ κατανάλωσις εἶναι 110 χιλιάδες τόννοι καὶ τὸ σύνολον τῆς ἐξαγωγικῆς δυνατότητος 70 χιλιάδες τόννοι, καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα νὰ ἐλπίσωμεν ὑπὸ τοὺς εὐνοϊκωτέρους δυνατοὺς ὅρους ὅτι θὰ ἐξαγάγωμεν 15.000 τόννους θὰ πρέπει ἡ πολιτικὴ τοῦ ἐλαίου νὰ προσανατολισθῇ πρὸς τὴν ἀντίληψιν ὅτι τὸ λάδι εἶναι προϊὸν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει ἀκόμη νὰ ξεκαθαρισθῇ τὸ θέμα τῆς μέσης ἐτησίας Ἑλληνικῆς παραγωγῆς. Εἶναι βέβαιον, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους δίδουν αἱ ἑκάστοτε δημόσιαι Ἀρχαί, συχνότατα εἶναι ἀντιφατικοὶ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἀπολύτως ἀκριβεῖς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἶναι δυνατὸν βάσει τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος δίδει καὶ τὰ ὁποῖα ἀποδέχονται καὶ οἱ Διεθνεῖς Ὀργανισμοί, καὶ τὰ περιλαμβάνουν εἰς τὰς διεθνεῖς στατιστικάς, νὰ διαπιστώσωμεν ὅτι ἡ μέση ἐτησία παραγωγὴ τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαετίαν ἀνέρχεται περίπου εἰς 100.000 τόννους ἐλαίου. Καὶ ἐπίσης νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ συμφωνήσωμεν μὲ τὴν Κυβέρνησιν ὅτι ἡ ἐφετεινὴ παραγωγὴ πρέπει νὰ ἀνέρχεται εἰς 145 μὲ 150 χιλιάδας τόννους. Ὑποθέτω ὅτι καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας θὰ συμφωνήσῃ εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτόν, καίτοι τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ἤρχισεν ἐφέτος μὲ πρόβλεψιν τοῦ ὕψους τῆς παραγωγῆς εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν 175.000 ἀρχικῶς καὶ κατόπιν ἔφθασεν εἰς 165.000 καὶ δὲν γνωρίζω ποῖον ἀκριβῶς ὕψος παραγωγῆς ὑπολογίζει αὐτὴν τὴν στιγμήν.

§73Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). 150.000 τόννους.

§74Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Χαίρω, διότι τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας τελικῶς συμφωνεῖ μὲ τὸν σωστὸν ἀριθμόν. Ἐπίσης πρέπει νὰ εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ συνολικὴ παραγωγὴ τοῦ λαδιοῦ εἰς τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου, ἡ ὁποία ἐφέτος εἶναι καλὴ παραγωγή, θὰ φθάσῃ περίπου εἰς ἓν ἑκατομμύριον τόννους. Καὶ ἐπίσης πρέπει νὰ εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ Ἰταλία ἔχει λίαν ἱκανοποιητικὴν παραγωγήν, ἡ ὁποία κατὰ τὰς τελευταίας πληροφορίας, ἐμφανίζεται οὐσιωδῶς ηὐξημένη, ἀπὸ ὅ,τι προεβλέπετο. Αὐτὰ ὑπῆρξαν τὰ πραγματικὰ δεδομένα, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἔπρεπε νὰ στηριχθῇ ἡ πολιτικὴ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Ὑπῆρξαν, ὅμως, καὶ ἄλλα δεδομένα, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν διὰ τὴν χάραξιν τῆς Ἑλληνικῆς πολιτικῆς. Ἦσαν γνωστὰ ὅταν ἐξηγγέλθησαν τὰ μέτρα προστασίας τῆς Ἑλληνικῆς παραγωγῆς, τῆς ὁποίας τὰ ἄλλα παραγωγικὰ καὶ ἐξαγωγικὰ τοῦ ἐλαίου Κράτη εἶχον ἐξαγγείλει καὶ ἐφαρμόσει. Ἀξίζει νὰ λάβῃ κανεὶς ἐν συντομίᾳ γνῶσιν τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἐφαρμόζουν αὐτὰ τὰ Κράτη. Ἐλέχθη ὅτι ἡ Ἰταλία ἔδωσε δάνεια ἐπ’ ἐνεχύρῳ εἴκοσι δραχμῶν κατὰ κιλόν, ἤτοι 24 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν. Καὶ τὸ ὕψος αὐτὸ τῶν 24 δραχμῶν ἀποτελεῖ φυσικὰ τὸ κατώτατον ὅριον τῆς τιμῆς ἀσφαλείας τοῦ προϊόντος. Ἡ Ἱσπανία, ἡ ὁποία εἶναι γνωστὸν ὅτι ἀκολουθεῖ πάντοτε πλήρως παρεμβατικὴν πολιτικὴν εἰς τὸ ζήτημα τοῦ ἐλαίου ἔδωσε τὴν τιμὴν τῶν 22 δραχμῶν καὶ ἡ Τύνις ἐξησφάλισε τὴν τιμὴν τῶν 20 δραχμῶν ὡς κατώτατον ὅριον. Πέραν τῶν χωρῶν αὐτῶν, ἄλλαι ἐξαγωγικαὶ χῶραι δὲν ὑπάρχουν, διότι εἰδικώτερον ἐφέτος αἱ ὑπόλοιποι χῶραι, αἱ ὁποῖαι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξαγάγουν λάδι ὡς τὸ Μαρόκον, ἡ Ἀλγερία, ἡ Συρία καὶ ὁ Λίβανος, ἔχουν μικρὰν παραγωγὴν καὶ θὰ χρειασθοῦν νὰ εἰσαγάγουν λάδι παρὰ νὰ ἐξαγάγουν. Ὅταν εἴχομεν ὡς δεδομένον ὅτι τὸ λάδι ἐπροστατεύετο παντοῦ, χωρὶς νὰ γίνεται ἐπιδότησις ἐξαγωγῆς, ὅταν τὸ λάδι διεθνῶς εἶχε σταθερὰν τιμὴν κάτω τῆς ὁποίας δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ πέσῃ, λόγῳ τῆς προστασίας τὴν ὁποίαν ἐφήρμοζον τὰ ἄλλα κράτη, ἦλθεν ἡ χώρα μας νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν ἰδικήν της πολιτικὴν καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω ἀμέσως καὶ θὰ σᾶς δώσω πλήρη εἰκόνα τοῦ ἀποτελέσματος τὸ ὁποῖον εἶχεν ἡ πολιτικὴ αὐτὴ τοῦ Κράτους. Εἶπεν ἡ Κυβέρνησις, ἐξαγγέλλουσα τὰ μέτρα, ὅτι δὲν θὰ ἀκολουθήσῃ πολιτικὴν προστασίας τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ καὶ ὅτι ἡ μόνη προστασία τὴν ὁποίαν αὐτὴ ὀνομάζει προστασίαν, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν εἶναι προστασία, εἶναι τὸ δάνειον ἐπ’ ἐνεχύρῳ τῶν 14 δραχμῶν. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, ἤνοιξεν ἡ περίοδος τῆς ἐξαγωγῆς, ὑπῆρχε παντοῦ ἀπὸ ὅλα τὰ Κράτη ἀδυναμία προσφορᾶς λαδιοῦ εἰς τιμὴν κατωτέραν ἀπὸ τιμὴν ἀντιστοιχοῦσαν πρὸς 20 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν. Τὶ ἦτο φυσικὸν νὰ θελήσῃ πότε νὰ κάμῃ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις; Τί ἦτο λογικόν, τί ἦτο ἐπιβεβλημένον νὰ γίνῃ ὄχι ἀπὸ τοὺς γνωρίζοντας οἰκονομικὰ ἀλλὰ ἀπὸ τὸν διαθέτοντα τὴν κοινὴν ἔστω λογικὴν τοῦ μέσου ἀνθρώπου; Νὰ εἴπῃ ὅτι τοὐλάχιστον πρέπει νὰ λάβῃ τὰ μέτρα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀπῃτοῦντο ὥστε νὰ προλάβῃ τὴν καταρράκωσιν τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαίου. Εἶχε δὲ χρόνον νὰ τὸ κάμῃ, διότι, εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν πρώτη μπαίνει ἡ Τύνις, μετὰ ἡ Ἑλλὰς καὶ μετὰ αἱ ἄλλαι χῶραι. Κατὰ τὴν στιγμὴν ταύτην ἡ Ἰταλία καὶ ἡ Ἱσπανία, δηλαδὴ αἱ κυριώτεραι ἐξαγωγικαὶ χῶραι, δὲν ἔχουν ἀρχίσει ἀκόμη νὰ πωλοῦν. Ἀντὶ τούτου, κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐπροστάτευσε καθόλου τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαιολάδου, ἄφησε δὲ νὰ λειτουργήσουν κατὰ τὴν πώλησιν οἱ οἰκονομικοὶ νόμοι. Καὶ οἱ οἰκονομικοὶ νόμοι ὡδήγησαν εἰς ἕνα μοιραῖον καὶ ἀναπότρεπτον ἀποτέλεσμα. Ἡ τιμὴ ἀπὸ 640 δολλάρια διὰ τὸ ραφινὲ εἰς τὴν Ἀμερικὴν καὶ 550 περίπου δολλάρια διὰ τὰ λαπάντε, τὸ φυσικὸν πεντάρι ἔπεσεν εἰς τὴν τιμὴν τῶν 610 καὶ 510 δολλαρίων, ἀντιστοίχως, χωρὶς νὰ γνωρίζωμεν αὐτὴν τὴν στιγμὴν ποῦ θὰ σταματήσῃ ἡ πτῶσις καὶ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταστρέψωμεν τὰς διεθνεῖς τιμὰς ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας πολιτικήν. Ἐφ’ ὅσον ὁ παραγωγὸς δὲν προστατεύεται, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ πωλήσῃ ἀφιέμενος ἀπροστάτευτος εἰς τὸ ἐμπόριον τὸ μὴ κερδοσκοπικόν, ἂν θέλετε, τὸ τίμιον ἐμπόριον. Φυσικὸν εἶναι οἱ εἰσαγωγεῖς, ἀγοράζοντες εὐθηνὰ νὰ προσφέρουν διαρκῶς εὐθηνότερον. Καὶ δὲν γνωρίζει κανεὶς ποῦ θὰ σταματήσῃ αὐτὸς ὁ κατήφορος. Περαιτέρω ἔχω νὰ σᾶς εἴπω, διότι αὐτὸ εἶναι ἀπολύτως χαρακτηριστικόν, ὅτι βεβαίως αὐτὴν τὴν πολιτικὴν δὲν ἠθέλησε νὰ ἀκολουθήσῃ κανένα Κράτος, ὅτι ἡ Τύνις ἐσταμάτησε νὰ πωλῇ, ὅταν ἔφθασε τὸ λάδι τὰ 540 δολλάρια τὸ πεντάρι, τὰ ὁποῖα περίπου ἀντιστοιχοῦν εἰς τὴν τιμὴν προστασίας, τὴν ὁποίαν εἶχε καθιερώσει. Καὶ μένομεν ἡμεῖς μόνοι καὶ ἀνενόχλητοι νὰ βγάλωμεν τὰ μάτια μας μὲ τὰ δάκτυλά μας, νὰ ρίπτωμεν συνεχῶς τὰς τιμὰς πάρα κάτω μὲ τὸν Ἑλληνο–Ἑλληνικὸν πόλεμον, ὅπως τὸν ὠνόμασαν. Ἀποτελεῖ, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ, κύριοι, ἡ φράσις, κόλαφος ἐναντίον τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως αἱ συνεχιζόμεναι ἐν Τύνιδι διαμαρτυρίαι. Μᾶς ἐρωτοῦν ἐὰν παρεφρονήσαμεν καὶ ἔχουν δίκαιον.

§75Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Σᾶς ἐπληροφόρησα προχθές, ὅτι τὸ σύνολον τῶν ἐξαγωγῶν τοῦ διμήνου αὐτοῦ, νομίζω, ὅτι δὲν ὑπερέβη τοὺς 1.500 τόννους.

§76Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. 1.000, κύριε Ὑπουργέ.

§77Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφ. Ἐμπ. καὶ Βιομηχ.). Ἐὰν αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἰσχυρίζεσθε ἦτο ἀληθές, δὲν θὰ ἔπρεπε τοὐλάχιστον νὰ ἔχωμεν φθάσει τοὺς 10.000 τόννους, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν λέγετε, ὅτι εἴμεθα μόνοι ἡμεῖς εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ ἔχομεν κατεβάσει τὰς τιμάς. Διατὶ οἱ εἰσαγωγεῖς τῶν ξένων χωρῶν, ὅταν ἠξεύρουν αὐτά, ποὺ λέγετε σεῖς, ὅτι αἱ ἄλλαι χῶραι κρατοῦν τὰς τιμάς των ὑψηλότερα, διατὶ νὰ μὴ σπεύσουν εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἀγοράν, ποὺ ὑπάρχει τόσον εὐθηνὸν λάδι, καὶ προσφέρεται τόσον χαμηλά, καὶ νὰ πάρουν 10, 20, 30 χιλιάδας τόννους; Δὲν σᾶς κάμνει ἐντύπωσιν ἡ μικρὰ ποσότης;

§78Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, τὴν μικρὰν αὐτὴν ποσότητα θὰ τὴν χρησιμοποιήσω ὡς πρόσθετον ἐπιχείρημα, τῶν ἰδικῶν μου ἀπόψεων. Ἐὰν ἔχετε ὑπομονήν, θὰ δώσω ἀπάντησιν εἰς τὴν ἀπορίαν αὐτήν, τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὁ κ. Χέλμης, εἰς ἑτέραν συζήτησιν. Ἐπαναλαμβάνω, λοιπόν, κύριοι, ὅτι ἀποτελεῖ κόλαφον καὶ ἐντροπὴν διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, ὅτι ἡ Τύνις ἔφθασε πλέον εἰς τὸ σημεῖον νὰ διαμαρτυρηθῇ διὰ τηλεγραφημάτων της, τὰ ὁποῖα ἀπηύθυνε πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐρωτῶ, περίπου, ἐὰν ἐτρελλαθήκαμεν, προσφέροντες τὸ λάδι εἰς τὰς τιμὰς αὐτὰς καὶ διατὶ ἐννοοῦμεν νὰ κτυπῶμεν τὰς τιμὰς διαρκῶς πρὸς τὰ κάτω καὶ διατί, ἐπὶ τέλους, δὲν συμμορφούμεθα καὶ ἡμεῖς καὶ δὲν ἀκολουθοῦμεν καὶ ἡμεῖς τὴν γενικὴν πολιτικὴν προστασίας τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖται εἰς ὅλην τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου. Θὰ ἠδύνατο κανεὶς νὰ εἴπῃ καὶ ἐπιθυμῶ νὰ τὸ προσθέσω, διότι θέλω νὰ εἶμαι ἀπολύτως ἀντικειμενικός, εἰς ὅλην τὴν ἀνάπτυξιν, ὅτι βεβαίως καὶ ἡ διαφορὰ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἀσφαλῶς, καθορίζει ἔν τινι μέτρῳ ὡρισμένην διαφορὰν τιμῶν ἐσωτερικοῦ, ἀλλὰ ἐὰν αὐτὸ ἰσχύῃ διὰ τὴν Ἰταλίαν ὑποθέτω, ὅτι δὲν θὰ τὸ ἐδέχεσθε προκειμένου περὶ τῆς Τύνιδος. Ὑποθέτω, ὅτι τὴν φιλοδοξίαν αὐτήν, τοὐλάχιστον νὰ ὑπερβαίνωμεν τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῆς Τύνιδος καὶ τῶν ὑπολοίπων χωρῶν τῆς Ἐγγὺς καὶ Μέσης Ἀνατολῆς, πρέπει νὰ τὴν ἔχωμεν. Ἡ πολιτικὴ αὐτή, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ἀπολύτως δεδομένη καὶ παρακαλῶ τὸν παριστάμενον κύριον Ὑπουργόν, ἐὰν νομίζῃ, ὅτι δίδω ἀνακριβῆ στοιχεῖα νὰ μὲ διαψεύσῃ, διότι εἶμαι πρόθυμος νὰ φέρω οἱονδήποτε συμπληρωματικὸν στοιχεῖον θέλετε. Βέβαιον εἶναι, ἐπαναλαμβάνω, διὰ νὰ ἀνακεφαλαιώσω, ὅτι ἡ Ἑλλὰς μοναχή της ἠκολούθησε μίαν πολιτικήν, ἡ ὁποία δὲν ἔχει καμμίαν λογικὴν καὶ καμμίαν ἀκολουθίαν καὶ μὲ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν ἔρριψε τὰς τιμάς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐξαθλιώσῃ τὸν μικρὸν κατ’ ἐξοχὴν Ἕλληνα παραγωγόν. Καὶ τὸ περίεργον, κύριοι, εἶναι — καὶ ἔρχομαι εἰς τὴν παρατήρησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐμπορίου — ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις ἔγινε δωρεάν, τελείως δωρεάν. Ἐξηθλιώσαμεν τὸν παραγωγόν, δωρεὰν ἐμειώσαμεν τὰς τιμάς, δωρεὰν ἐγίναμεν περίπου δημόσιος κίνδυνος διὰ τὰς διεθνεῖς ἐξαγωγάς! Διότι, ἐὰν ἐπρόκειτο ὡς ἀντάλλαγμα νὰ ἔχωμεν μίαν οὐσιώδη ἐξαγωγὴν λαμβανομένης ὑπ’ ὄψει τῆς δεινῆς θέσεως εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται τὸ Ἑλληνικὸν ἰσοζύγιον πληρωμῶν καὶ τοῦ τεραστίου ἐλλείμματος τὸ ὁποῖον ἀφήνουν αἱ εἰσαγωγαί, θὰ ἔλεγε κανείς, ὅτι χάριν τοῦ ἰσοζυγίου τῶν ἐξαγωγῶν θὰ ἦτο δυνατὸν καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ προσφέρῃ αὐτὴν τὴν θυσίαν. Ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι ἐξήχθησαν 1.000–1.500 τόννοι καί, ἐπειδὴ εὐλόγως ἐδημιουργήθη ἡ ἀπορία διατὶ ὁ θεωρητικὸς ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. Χέλμη δὲν ἤνθεξεν εἰς τὴν βάσανον τῆς πραγματικότητος, διατὶ ἀφοῦ κτυπῶμεν τὰς τιμὰς τοὐλάχιστον δὲν πωλοῦμεν, ἐπιθυμῶ νὰ κάμω ὡρισμένας ἁπλᾶς παρατηρήσεις, τὰς ὁποίας, ὅσοι ἐξ ὑμῶν κἄπως ἀναμιγνύεσθε εἰς αὐτὰ τὰ ζητήματα, ἀσφαλῶς θὰ ἀντιληφθῆτε. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι, εἰς περίοδον ὁλοκληρωτικῆς ἀσταθείας τιμῶν, ὅταν δὲν γνωρίζῃ κανεὶς ποία τιμὴ θὰ δημιουργηθῇ τὴν ἑπομένην, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθοῦν εὐχερῶς ἐξαγωγαί. Ὁ ἐξαγωγεύς, κυρίως, ὅταν πωλῇ εἰς τὸ ἐξωτερικόν, δὲν ἔχει τὸ εἶδος τὸ ὁποῖον θὰ ἐξαγάγῃ καὶ εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ κάμῃ μίαν πρόβλεψιν ἐπὶ τῆς τιμῆς. Ὁ ἐξαγωγεύς, λοιπόν, τῆς Ἑλλάδος, ὁσονδήποτε καὶ ἂν ἐμπιστεύεται εἰς τὴν θεωρητικὴν συνέπειαν τοῦ κ. Χέλμη καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίζῃ, ὅτι ἡ τιμὴ θὰ μειωθῇ καὶ κάτω τῶν 17 δραχμῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἀνησυχῇ, ὅτι κἄποτε θὰ ἔλθῃ ἡ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος θὰ κάμῃ αὐτὸ τὸ ὁποῖον περίπου ἀπεπειράθη νὰ κάμῃ προχθὲς καὶ θὰ εἴπῃ ὅτι προστατεύει μὲ τιμὴν 18 δραχμῶν. Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἔχει πωλήσει μὲ 17 δραχ. νὰ ἐξαγάγῃ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν μὲ 18. Κατὰ συνέπειαν ἡ ἀστάθεια τῶν τιμῶν καὶ ἡ διαφαινομένη πιθανότης ὅτι αὐτὴ ἡ πολιτικὴ ἡ παράλογος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνθέξῃ, ἀπετέλεσε τροχοπέδην διὰ τὴν ἐξαγωγήν. Ἀλλὰ καὶ ὁ εἰσαγωγεὺς τοῦ ἐξωτερικοῦ εὔλογον εἶναι, ὅτι βλέπων αὐτὸ τὸ κατρακύλισμα τῶν τιμῶν νὰ μὴ βιάζεται νὰ ἀγοράσῃ, διότι ἐλπίζει ὅτι ἡ τιμὴ θὰ πέσῃ πάρα κάτω.

§79ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν γνωρίζει ὁ εἰσαγωγεύς, ὅτι προστατεύεται ἡ τιμὴ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγοράσῃ κάτω τῶν 18 δραχμῶν;

§80Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἐπιμείνω εἰς τὸ ἐπιχείρημα τοῦ περιφήμου νόμου. Ἡμεῖς τὸν νόμον αὐτὸν καὶ τὸν ἐψηφίσαμεν καὶ τὸν ὑποστηρίζομεν καὶ τὸν ἐχαιρετίσαμεν. Ἀλλὰ ὑποθέτω θὰ συμφωνῆτε ὅλοι σας, ὅτι τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα, δὲν λύονται μὲ τοὺς νόμους. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὁ νόμος αὐτὸς παρέχει εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν πρόσθετον ἱκανοποίησιν, ὅτι παραβιάζεται καὶ ὁ νόμος της, διότι οὐδεὶς μικρὸς παραγωγὸς ὁ ὁποῖος ἠναγκάσθη νὰ πωλήσῃ θὰ σκεφθῇ νὰ προσβάλῃ τὴν ἀγοραπωλησίαν. Διὰ νὰ δώσω πληρεστέραν τὴν εἰκόνα, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ προσθέσω, ὅτι αὐτὴ ἡ πολιτικὴ τῆς προστασίας διὰ τοῦ ἐνεχύρου, καιρὸς εἶναι ἐπὶ τέλους νὰ ἀντιληφθῶμεν, ὅτι δὲν ἀποτελεῖ καμμίαν προστασίαν τοῦ παραγωγοῦ. Καὶ διὰ νὰ σᾶς ἀποδείξω ὅτι δὲν ἀποτελεῖ καμμίαν προστασίαν, ὁ καλύτερος τρόπος εἶναι νὰ σᾶς διαβεβαιώσω, ὅτι καθ’ ὅσον ἐγὼ τοὐλάχιστον ἠδυνήθην νὰ πληροφορηθῶ, οὔτε μία ὀκᾶ λάδι δὲν ἐπῆγεν ὡς ἐνέχυρον τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καίτοι ἡ τιμὴ ἀδιαμφισβήτητα, ἔχει κατρακυλήσει εἰς τὰ ἐξευτελιστικὰ ἐπίπεδα, τὰ ὁποῖα ὁ κ. Πρίφτης ἀνέφερεν. Εἰς τὸν Πειραιᾶ ἐπωλεῖτο χθὲς εἰς 17,20 τὸ πεντάρι. Εἶναι φυσικὸν νὰ ὑποθέσῃ κανεὶς ὅτι ὁ ἔμπορος ἔχει τὸ κέρδος του καὶ ἑπομένως τὸ λάδι θὰ ἠγοράσθη κάτω τῶν 16.50. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἰς ὡρισμένα παραγωγικὰ κέντρα, ἡ τιμὴ εἶναι κάτω τῶν 17 δραχμῶν.

§81Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Διατὶ δὲν καλεῖτε τὸ Ὑπουργεῖον διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου;

§82Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπ. καὶ Βιομηχ.). Ὁ νόμος ἰσχύει καὶ καθεὶς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καταφύγῃ εἰς τὰ δικαστήρια. Τί νὰ κάμῃ τὸ Ὑπουργεῖον;

§83Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἂν ἐδῶ ἐπρόκειτο νὰ κάμωμεν εὐχάς, θὰ ἐλέγαμεν, ὅτι ἀπὸ ἀπόψεως εὐχῆς, καλὸς εἶναι ὁ νόμος. Ἀλλὰ ὑποθέτω, ὅτι κάμνομεν πολιτικὴν καὶ ὄχι ἐκεῖνο ἁπλῶς τὸ ὁποῖον ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς ἐσωτερικάς μας διαθέσεις. Ἐγὼ σᾶς θέτω ὠμὴν τὴν κατάστασιν. Ἐγὼ σᾶς λέγω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν εἶναι δυνατὸν πουθενὰ νὰ σταματήσωμεν. Τὸ δάνειον αὐτὸ ἐπ’ ἐνεχύρῳ δὲν ἀποτελεῖ καμμίαν προστασίαν τοῦ Ἕλληνος παραγωγοῦ καὶ ἔτσι ὁ Ἕλλην παραγωγὸς παντελῶς ἀπροστάτευτος, ὁδηγεῖται εἰς τὴν ἐξαθλίωσιν, ταυτοχρόνως δὲ ἐξευτελίζομεν τὰς διεθνεῖς τιμὰς ἡμεῖς οἱ ἴδιοι, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μειώνωμεν τὰ ἔσοδα τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι συνάδελφοι, φαίνεται ὅτι κἄπως συνῃσθάνθη τὸ τραγικὸν ἀδιέξοδον ἐντὸς τοῦ ὁποίου εὑρέθη καὶ ἀπεφάσισε νὰ ἀντιμετωπίσῃ οὐσιαστικῶς τὸ θέμα. Βεβαίως ἡ πρώτη της ἐξαγγελία ὅτι θὰ ἀγοράζῃ παρεμβαίνουσα εἰς τιμὰς αἱ ὁποῖαι θὰ ἰσοῦνται μὲ τὰς διεθνεῖς τιμὰς ἀπετέλεσε, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω, πρόσθετον ἀπόδειξιν τοῦ γεγονότος, ὅτι δὲν κατάφερε νὰ ἐννοήσῃ τὸ θέμα. Τί θὰ εἴπῃ διεθνεῖς τιμαί, ὅταν οἱ ἐξαγωγεῖς ἀγοράζουν συνεχῶς εὐθηνότερα καὶ πωλοῦν διαμορφώνοντας συχνὰ χαμηλοτέραν διεθνῆ τιμήν; Εἴπομεν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἕνας τρόπος ὑπάρχει νὰ σταματήσῃ τὸ κακόν. Νὰ εὐθυγραμμισθῶμεν μὲ τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν αἱ ἄλλαι χῶραι τῆς λεκάνης τῆς Μεσογείου ἠκολούθησαν: Νὰ προστατεύσωμεν μίαν τιμήν, πρὸς τὴν ὁποίαν, ἀφοῦ σήμερον μόνον ἡμεῖς ἐξάγομεν θὰ προσαρμοσθῇ καὶ ἡ διεθνὴς τιμή. Προσπάθεια ἀντιμετωπίσεως ἐκ τῶν ἐνόντων τοῦ θέματος ἀποτελεῖ τὸ ἐξαγγελθὲν προχθὲς νομίζω, κυβερνητικὸν μέτρον τῆς ἀναμίξεως τοῦ Κράτους εἰς ἀγορὰς διὰ νὰ συγκρατήσῃ καὶ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν τιμὴν τῶν 18 δραχμῶν. Ἐν πρώτοις εἰς τοῦτο πρέπει νὰ εἴπω ὅτι ἡ πεῖρα τῶν τελευταίων ἐτῶν μᾶς ἔχει διδάξει ὅτι ὑπάρχει μεγάλη ἀπόστασις ἀπὸ τὴν ἐξαγγελίαν κυβερνητικῆς ἀποφάσεως, προστασίας μιᾶς τιμῆς μέχρι τῆς πραγματοποιήσεως τῆς προστασίας αὐτῆς. Ἡ ἐξαγγελία δὲν ἐπαρκεῖ, ἐκτὸς ἂν ἀκολουθηθῇ ἀπὸ ἄμεσον ἐφαρμογήν της. Αὐτὴν τὴν στιγμήν, καθ’ ὅσον τοὐλάχιστον ἡμεῖς γνωρίζομεν, οὐδὲν οὐσιαστικὸν μέτρον ἔχει ληφθῆ διὰ τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως καὶ ἀσφαλῶς ἡ Κυβέρνησις θὰ συνομολογῇ ὅτι τὸ ποσὸν τῶν 30 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, περὶ τῶν ὁποίων ὑπερηφάνως ὡμίλησε προηγουμένως ὁ κ. Ὑφυπουργός, εἶναι τελείως ἀνεπαρκές.

§84Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπ. Ἐμπ. καὶ Βιομηχ.). Δύο ἑνώσεις σήμερον ὑπέγραψαν. Ἐὰν παρουσιασθῇ καὶ ἄλλη ἕνωσις θὰ ὑπογράψῃ. Ἐπειδὴ ἀνεφέρθητε εἰς ἐπαγγελίας σᾶς φέρω εἰς τὴν μνήμην, τὴν περυσινὴν ἐπαγγελίαν τῆς Κυβερνήσεως. Πέρυσιν ἡ Κυβέρνησις εἶπεν ὅτι θὰ ἐφαρμόσῃ παρεμβατικὴν πολιτικὴν διὰ πρώτην φοράν. Καὶ ἐνῷ εἴχομεν 20 δραχμὰς ὡς πρὸς τιμὴν ἀσφαλείας, ἐπειδὴ ἠθέλομεν νὰ ἀγοράσωμεν λάδι, ἠγοράσαμεν μὲ παρεμβατικὴν πολιτικὴν καὶ ἐφθάσαμεν τοὺς 5.500 τόννους. Δὲν ἐχρειάσθη παραπάνω.

§85Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἀκριβῶς, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ἀνάμιξις τῆς περυσινῆς συγκεντρώσεως μᾶς κάμνει ἐπιφυλακτικούς. Διότι, ἂν ἐνθυμῆσθε, τότε, ἡ Κυβέρνησις ἐξήγγειλεν ὅτι θὰ προστατεύσῃ μὲ τιμὴν 20 δραχμῶν τὸ λάδι. Ἡ τιμὴ δὲν συνεκρατήθη, καὶ ὁ μικρὸς παραγωγὸς ἐπώλησε περισσότερα, καὶ τελικῶς τὸ λάδι ἀνέβαινεν. Ἡ Κυβέρνησις ἀπεπειράθη σπασμωδικῶς νὰ ἀγοράσῃ εἰς ἀκριβοτέρας τιμάς. Αὐτὸ δὲ ἡμεῖς θέλομεν νὰ προλάβωμεν. Ἡμεῖς θέλομεν τὸ λάδι νὰ μὴ πέφτῃ κατὰ τὴν πρώτην περίοδον, κατὰ τὸ δυνατὸν νὰ συγκρατῆται ἡ τιμὴ εἰς σταθερὰ ἐπίπεδα διὰ συγκεντρώσεως, ὥστε νὰ ἔχῃ τὸ Κράτος ρυθμιστικὸν ἀπόθεμα διὰ νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς τοὺς κρισίμους μῆνας, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀκολουθήσουν. Ἐπαναλαμβάνω, λοιπόν, ὅτι κάθε δυσπιστία δικαιολογεῖται, ὡς πρὸς τὴν πρακτικὴν ἐφαρμογὴν καὶ αὐτῆς, ἔστω, τῆς Κυβερνητικῆς ἀποφάσεως. Ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἐρωτήσω διατὶ ἡ Κυβέρνησις νομίζει ὅτι ὁ ἐλαιοπαραγωγὸς τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ πάρῃ 18 δραχμάς; Δὲν νομίζετε ὅτι ὅταν ὑπάρχῃ αὐτὸ τὸ καθεστὼς εἰς τὴν Μεσόγειον, τὸ ὁποῖον προηγουμένως σᾶς ἀνέφερον δικαιοῦται καὶ ὁ παραγωγὸς τῆς Ἑλλάδος νὰ ζητήσῃ ἴσην μεταχείρισιν μὲ τοὺς ἄλλους παραγωγούς; Θὰ μοῦ ἀντείπῃ ἡ Κυβέρνησις: Πῶς θὰ ἐξάγω τὸ λάδι; Τὸ θέμα εἶναι ἁπλοῦν. Παρὰ τὴν τραγικὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ἠκολούθησε, λάδι δὲν ἐξήχθη. Ἐξ ἄλλου ἡ κυρία περίοδος ἐξαγωγῆς λαδιοῦ ἀρχίζει μετὰ τὸ τέλος Δεκεμβρίου, Ἰανουάριον καὶ Φεβρουάριον. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάσισε νὰ παύσῃ νὰ θεωρῇ μουζίκους τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς καὶ νὰ τοὺς παράσχῃ ἴσην μεταχείρισιν, τὴν ὁποίαν ἔχει ὁ Φελλάχης τῆς Τύνιδος, εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ τιμὴ θὰ διαμορφωθῇ, εἰς αὐτὸ τὸ ἐπίπεδον, ἀλλὰ καὶ ἐὰν πρόκειται, κύριε Ὑπουργέ, νὰ ριψοκινδυνεύσωμεν ἀκόμη ἐξαγωγὴν 300 –500 τόννους, διότι δι’ αὐτὰ τὰ ἐπίπεδα σεῖς ὁ ἴδιος ὡμιλήσατε διὰ νὰ ἐξασφαλίσωμεν εἰς τὸν Ἕλληνα παραγωγὸν ἀνεκτὴν τιμήν, νομίζω ὅτι ὅλος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ συμφωνήσῃ, ὅτι καλῶς πράττετε. Καίτοι δὲν ἐπιθυμῶ νὰ κάμω προφητείας, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω ὅτι αὐτὴ ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἠκολουθήσατε εἶναι μία πολιτικὴ ἡ ὁποία ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει θὰ ζημιώσῃ καὶ τὰς ἐξαγωγάς. Διότι παρὰ τὰς βαρεῖας θυσίας εἰς τὰς ὁποίας, κατὰ τὴν ἰδικήν μου ἀντίληψιν, ὑποβάλλεται ἡ οἰκονομία τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἡ γεωργικὴ τάξις, δὲν θὰ ἔχωμεν οὔτε οὐσιώδεις ἐξαγωγάς. Κύριοι συνάδελφοι, προσεπάθησα καὶ εἰλικρινῶς θέλω νὰ μὲ πιστεύσητε, ὅτι κατέβαλα πᾶσαν δυνατὴν προσπάθειαν νὰ ἀνακαλύψω πόθεν ἔχει τὴν ἀρχήν της ἡ σοφὴ αὐτὴ πολιτική. Πῶς ἐσκέφθησαν οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι τὴν ἀπεφάσισαν. Εἶναι γνωστὸν ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὑπῆρξεν ἐνδοκυβερνητικὴ διαφωνία. Ὁ παριστάμενος κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, εἶναι ἀθῶος τοῦ ἁμαρτήματος. Δι’ αὐτό, ἄλλωστε, καὶ ἡ ἐπερώτησίς μας στρέφεται ἐναντίον τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν μᾶς κάμνει, δυστυχῶς, τὴν τιμὴν νὰ παρευρίσκεται. Βεβαίως, ὁ κ. Ἀδαμόπουλος, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐδέχθη νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν εἶναι ὑπεύθυνος. Βέβαιον ὅμως, εἶναι, ὅτι ὁ προκάτοχός του εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, κ. Θεοτόκης, διαφωνήσας μὲ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν παρῃτήθη. Βέβαιον εἶναι ὅτι ἐζήτησε τιμὴν προστασίας, δηλαδὴ πολιτικὴν ἀνάλογον πρὸς τὴν ἐφαρμοσθεῖσαν παντοῦ καὶ βέβαιον εἶναι ὅτι διαφωνήσας τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ἐξῆλθε τῆς Κυβερνήσεως. Εἰλικρινῶς, σᾶς ἐπαναλαμβάνω, διηρωτήθην ποία ἦτο ἡ κεντρικὴ γραμμὴ ἡ ὁποία ὡδήγησε τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν παράλογον αὐτὴν ἀπόφασιν; Ἐζήτησα, κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ ὅλας τὰς Δημοσίας ὑπηρεσίας, σχετικὰ στοιχεῖα καὶ ἔλαβον γνῶσιν καὶ ἑνὸς σημειώματος τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ἐπὶ τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον ὄντως εἶναι ἕνα σημείωμα συντεταγμένον μὲ πολλὴν ἐπιμέλειαν. Περιέχει ἀκριβῆ στοιχεῖα, ἀλλὰ διέπεται ἀπὸ μίαν ἀπαράδεκτον κεντρικὴν γραμμήν, ἡ ὁποία φοβοῦμαι ὅτι εἶναι ἡ ἐπικρατήσασα εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ χώρα μας θὰ ἀντιμετωπίσῃ, ὄντως, ἕνα πρόβλημα περισσεύματος λιπαρῶν κατὰ τὸ ἐφετεινὸν ἔτος. Τοῦτο συνάγεται ἀπὸ τοὺς ἁπλοῦς ἀριθμούς. Ἐὰν ἡ παραγωγή μας εἶναι 150.000 τόννοι, ἐὰν εἰς αὐτὴν προστεθῇ ἐγχώριον πυρηνέλαιον, τὸ ὁποῖον εἶναι 15.000 τόννοι κατὰ μέσον ὅρον, τὸ ὁποῖον ἐφέτος θὰ φθάσῃ εἰς 20.000 τόννους, ἐὰν προσθέσωμεν τὸ σπορέλαιον ἀπὸ τοὺς ἐγχωρίους πόρους, τὸ ὁποῖον εἶναι ἄλλοι 15.000 τόννοι καὶ ἂν προσθέσωμεν καὶ τὰ κυμαινόμενα ἀποθέματα τὰ ὁποῖα κληροδοτοῦνται ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος, ἀσφαλῶς θὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα ἀριθμὸν λιπαρῶν ἐν Ἑλλάδι, ὁ ὁποῖος θὰ ὑπερκαλύπτῃ οὐσιωδῶς τὰς ἀνάγκας τῆς ἐσωτερικῆς ἀγορᾶς καὶ ὁ ὁποῖος θὰ δημιουργήσῃ μίαν πίεσιν. Τὸ πρόβλημα αὐτὸ δὲν εἶναι πρόβλημα ἑνὸς μόνον ἔτους, εἶναι ἓν πάγιον καὶ μόνιμον πρόβλημα ἀνὰ τὴν χώραν μας, ἐνδιαφέρει δὲ καὶ ἀξίζει τὸν κόπον νὰ ἴδητε πῶς ἔχει ἀντιμετωπισθῆ ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν καὶ τὰς προκατόχους Κυβερνήσεις τῆς Δεξιᾶς. Ἡ μέση ἐτησία παραγωγὴ εἰς τὴν Ἑλλάδα εἴπομεν ὅτι ἀνέρχεται περίπου εἰς 110.000 τόννους. Καὶ ἔχομεν καὶ παραγωγὴν σπορελαίου, ἐγχωρίου σπορελαίου. Ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν Ἑλληνικὰ προϊόντα. Ἔναντι αὐτῶν ἔχομεν μίαν κατανάλωσιν 110.000 τόννων ἐλαίου, βρωσίμου καὶ ἔχομεν καὶ τὸ λάδι τὸ ὁποῖον χρειαζόμεθα διὰ βιομηχανικοὺς σκοπούς. Ὑποθέτω ὅτι θὰ συμφωνῆτε ὅτι ὅταν εἰς τὴν ἀγοράν μας ὑπάρχῃ ὑπερεπάρκεια λιπαρῶν, τὸ πρῶτον πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ὁ καθεὶς θὰ σκεφθῇ εἶναι ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπαγορεύσωμεν ἢ νὰ ἀποφύγωμεν τὴν εἰσαγωγὴν λιπαρῶν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Αὐτὸ ὑπεστηρίξαμεν ἡμεῖς πάντοτε καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ χρειάζεται μία διάκρισις. Ἡ πολιτική μας ὡς πρὸς τὸ σπορέλαιον, στηρίζεται εἰς τὰς ἑξῆς ὀλίγας λέξεις: Ἐὰν καμμιὰ φορὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐξάγεται εἰς οὐσιώδεις ποσότητας τὸ ἐλαιόλαδον τῆς χώρας μας εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ νὰ πωλῆται εἰς ὑψηλοτέρας τιμὰς πρὸς ὄφελος καὶ τοῦ παραγωγοῦ καὶ τῆς οἰκονομίας, δὲν θὰ εἴχομεν ἀντίρρησιν. Τὸ κενὸν τὸ ὁποῖον θὰ δημιουργηθῇ θὰ καλύπτεται ἀπὸ τὸ σπορέλαιον. Ἀλλ’ ἐδῶ, κύριοι, ἔχομεν κενὸν εἰς τὴν χώραν μας; Χρειάζεται νὰ γίνῃ ἡ εἰσαγωγὴ τῶν λιπαρῶν ὡς ἔγινεν; Ἤκουσα πρὸ ὀλίγου τὸν κύριον Ὑπουργὸν τοῦ Ἐμπορίου ὁμολογοῦντα ὅτι κατηναλώθη κρατικὸν σπορέλαιον 10.000 τόννους ἐφέτος. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ σπορέλαιον τὸ ὁποῖον διοχετεύθη εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἀγορὰν ἔγινε καὶ οὐσιώδης εἰσαγωγὴ οὐσιῶν λιπαρῶν. Καὶ ὅπως ὅλοι σας θὰ γνωρίζετε ἔμεινε τὸ Ἑλληνικὸν πυρηνέλαιον ἀπώλητον καὶ σήμερον ἀκόμη βαρύνει τοὺς γεωργικοὺς συνεταιρισμούς, τοὺς ἀγρότας κατά συνέπειαν, οἱ ὁποῖοι τὸ ἔχουν. Ἡ ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ πυρηνελαίου εἶναι ἱστορικὴ ἐν τῇ ἐξελίξει της. Θὰ σᾶς τὴν εἴπω μὲ δύο λόγια διότι δὲν ἐπιθυμῶ νὰ παρεμβάλω ἄλλο θέμα. Τὸ πυρηνέλαιον ἠδύνατο νὰ ἐξαχθῇ εἰς τιμὴν πολὺ ἱκανοποιητικήν. Εἶχε φθάσει τὰ 570 δολλάρια, δηλαδὴ ἐξησφάλιζε τὸ πυρηνέλαιον 20 δραχμὰς καθαρὰς διὰ τὸν παραγωγόν. Καὶ αὐτὸ ἀνεβίβασε καὶ τὴν τιμὴν τῆς πυρήνας εἰς ὕψη τὰ ὁποῖα δὲν ἦτο δυνατὸν κανεὶς νὰ διανοηθῇ. Ἀλλὰ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος τὸ εὐφυὲς καὶ ἔντιμον Ἑλληνικὸν Κράτος ἐθεώρησεν, ὅτι ἐδικαιοῦτο ἐκείνην τὴν στιγμὴν νὰ ἀπαγορεύσῃ τὴν ἐξαγωγήν. Ἡ Ἑλλὰς ἐρρεζιλεύθη διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ὡς ἐξαγωγικὴ χώρα διότι εἶχεν ὑπογράψει συμβάσεις. Ὁ παραγωγὸς ἐσφαγιάσθη καὶ τὸ πυρηνέλαιον ἔμεινεν ἀπώλητον. Καὶ εἶναι ἀκόμη ἀπώλητα ἀποθέματα ἑνὸς καὶ δύο ἐτῶν τὰ ὁποῖα σήμερον δὲν ἐξάγονται, διότι δὲν ζητοῦνται καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν δὲν πραγματοποιοῦν οὔτε τὸ ἥμισυ τῆς τιμῆς. Ἐν τῷ μεταξὺ τὴν ἰδίαν περίοδον εἰσάγονται ἀθρόως λιπαρὰ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν. Διερωτᾶται κανεὶς ποία ἐπὶ τέλους λογικὴ κατηύθυνεν αὐτὴν τὴν πολιτικήν. Δὲν θὰ σᾶς κρύψω ὅτι προσωπικῶς ᾐσθάνθην κατάπληξιν ὅταν διεπίστωσα διότι συνέβη νὰ μὴ εἶμαι παρὼν κατὰ τὴν συνεδρίασιν, ὅτι διὰ τελευταίως ψηφισθέντος νόμου ἡ ἀτέλεια εἰσαγωγῆς βιομηχανικῶν λιπῶν ἐπεξετάθη δι’ ὅλο τὸ 1958. Λέγομεν δηλαδὴ ὅτι ἔχομεν ἀπὸ τὴν μία μεριὰ αὐτὸ τὸ τρομακτικὸν πρόβλημα, τὸ πρόβλημα τῶν λιπαρῶν τὰ ὁποῖα παραμένουν ἀδιάθετα, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ παρατείνομε τὴν ἀτελῆ εἰσαγωγὴν λιπαρῶν. Τί τὰ θέλομεν αὐτὰ τὰ λιπαρά; Ὅταν τὰ ἰδικά μας λιπαρὰ δὲν πωλοῦνται, ὅταν δὲν ξέρωμεν τί νὰ τὰ κάνωμεν διότι δὲν ἐξάγονται, ὅταν μᾶς πιέζῃ τὸ βάρος τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς διερωτᾶται κανεὶς πρὸς τί ἡ ἀτέλεια τῶν εἰσαγωγῶν; Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποθέσω ὅτι γίνεται διὰ νὰ προστατευθῇ μία ἑλληνικὴ ἐπιχείρησις ἡ ὁποία ἄλλωστε ἀπασχολεῖ ἐλάχιστον ἐργατικὸν προσωπικὸν καὶ ὡς οἰκονομικὴ μονὰς εἶναι ἀσήμαντος. Ὑποθέτω ὅτι ἐκφράζει ἁπλῶς καὶ μόνον τὴν ἀσυναρτησίαν ἡ ὁποία βασιλεύει μέσα εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν ὅσον ἀφορᾷ τὴν πολιτικὴν τοῦ λαδιοῦ. Ἐνώπιον τῆς καταστάσεως αὐτῆς προφανῶς ἡ Κυβέρνησις ἐζήτησε διέξοδον. Καὶ ἀντὶ νὰ ἀκολουθήσῃ τὴν σωστὴν πολιτικὴν ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πολιτικὴ στοιχειώδους τοὐλάχιστον προστασίας, ἡ ὁποία καὶ τὸν παραγωγὸν προστατεύει ἀλλὰ καὶ τὴν διεθνῆ τιμὴν συγκρατεῖ παραλλήλως πρὸς τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς εἰσαγωγῆς ὅλων τῶν ἐχθρῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαδιοῦ, φαίνεται ὅτι ἐφεῦρε τὴν θεωρίαν ὅτι τὸ πρόβλημα τοῦ λαδιοῦ εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι δυνατὸν νὰ λυθῇ διὰ ὑπερμέτρως ηὐξημένων ἐξαγωγῶν, καὶ ἐνόμισε φαίνεται ὅτι τὴν Ἑλληνικὴν αὐτὴν ἐξαγωγὴν δύναται νὰ τὴν στηρίξῃ εἰς τὸν ἐξευτελισμὸν τῆς τιμῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαδιοῦ. Ὑπέθεσε φαίνεται ἡ Κυβέρνησις ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ δυνηθῇ νὰ ἐξαγάγῃ οὐσιώδεις ποσότητας καὶ ὁ κύριος Χέλμης δὲν ἀπέκρυψε ποτὲ εἰς τὰς συζητήσεις τὰς ὁποίας ἔκαμεν, ὅτι ἀναμένει ὡς ἐπιβράβευσιν τῆς πολιτικῆς του οὐσιώδη ἐξαγωγὴν λαδιοῦ εἰς τὸ ἐξωτερικόν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον καὶ θὰ μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὸ πρόβλημα τοῦ πλεονάσματος τῶν λιπαρῶν καὶ θὰ δώσῃ πρόσθετα ἔσοδα εἰς τὸ Ἑλληνικὸν ἐμπορικὸν ἰσοζύγιον. Θέλω νὰ πιστεύω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἀσχέτως τοῦ γεγονότος ὅτι δι’ ἡμᾶς τοὺς βουλευτὰς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτος ἡ πολιτικὴ αὐτὴ τοῦ σφαγιασμοῦ τῶν Ἑλλήνων ἐλαιοπαραγωγῶν χάριν οἱουδήποτε σκοποῦ ἀφοῦ καὶ ὁ Ἕλλην παραγωγὸς λαδιοῦ ἔχει ἴσα δικαιώματα ἂν ὄχι μὲ τὰς εὐνοουμένας ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῆς δεξιᾶς τάξεις τῶν εὐπόρων τοὐλάχιστον μὲ τοὺς ἄλλους Ἕλληνας γεωργούς, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀντιληφθῇ ἐπὶ τέλους ποῖον παραλογισμὸν κρύβει ἡ ἐπιδίωξίς της αὐτή. Διότι ὅ,τι καὶ ἂν κάνῃ ἡ Ἑλλάς, ὁσονδήποτε καὶ ἂν προσπαθήσῃ, ὁσονδήποτε καὶ ἂν ἐξευτελίσῃ τὸ λάδι της, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτύχῃ νὰ ἐξαγάγῃ λάδι εἰς τὰς ποσότητας τὰς ὁποίας ὁ κύριος Χέλμης προέβλεπε καὶ ὑποχρεωτικῶς θὰ ἀρκεσθῇ εἰς τὰς 15 μὲ 20.000 τόννους, διότι τέτοια περιθώρια παρουσιάζει ἡ διεθνὴς ζήτησις. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἔχομεν τὸ ἐνδόσιμον νὰ πιστεύωμεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις κατενόησε τὸ λάθος της καὶ ἐν τῇ οὐσίᾳ ὁμολογίαν σφάλματος ἀποτελεῖ ἡ στροφὴ τῆς Κυβερνητικῆς πολιτικῆς ἡ ὁποία ἐξηγγέλθη προχθές, νομίζω, ὅτι πρέπει μὲ γενναιότητα νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὰ ὀρθὰ συμπεράσματα καὶ νὰ ἀκολουθήσωμεν ἐπὶ τέλους, ἀπὸ τοῦδε καὶ ἐφεξῆς μίαν σωστὴν πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Εἶπε, προηγουμένως ὁ κύριος Πρίφτης καὶ ἔχει δίκαιον ὅτι τὸ κακὸ ἔγινεν ἤδη κατὰ ἕνα οὐσιῶδες ποσοστόν. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει βέβαιον εἶναι ὅτι αὐτὴν τὴν στιγμὴν πολλὰ εἶναι δυνατὸν ἀκόμη νὰ σωθοῦν. Εἶναι ἐπιβεβλημένον ἡ Κυβέρνησις νὰ παρέμβῃ ἀμέσως καὶ νὰ διαμορφώσῃ μίαν τιμὴν πρὸς τὴν ὁποίαν τάχιστα θὰ προσαρμοσθοῦν καὶ αἱ διεθνεῖς τιμαὶ καὶ νὰ προχωρήσῃ ταυτοχρόνως εἰς τὴν πραγματοποίησιν τῶν μεγαλυτέρων δυνατῶν ἐξαγωγῶν. Ἡ πολιτικὴ τῆς ἐλευθέρας ἐξαγωγῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαδιοῦ, πρέπει νὰ τὸ εἴπωμεν καὶ πάλιν, μᾶς εὑρίσκει ἀπολύτως συμφώνους, ἀσχέτως τῶν τραγικῶν περιπετειῶν, τὰς ὁποίας ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ὑπέστη ἀπὸ τὰ κυβερνητικὰ σφάλματα, τὰ ὁποῖα προϋπέμνησα. Ἡμεῖς ὑπεστηρίξαμεν πάντοτε τὴν ἄποψιν ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ λάδι πρέπει ἐλευθέρως νὰ ἐξάγεται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν πρὸς ὄφελος τῶν παραγωγῶν. Ἡ παράταξις, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ 1952 μέχρι σήμερον κυβερνᾷ τὴν χώραν ἐφήρμοσε τὴν πολιτικὴν αὐτήν, μόνον ὁσάκις δὲν ἀνταπεκρίνετο πρὸς τὸ συμφέρον τῶν παραγωγῶν καὶ πάντοτε τὴν ἠγνόησε ὁσάκις ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἐπρόκειτο νὰ βοηθήσῃ κατά τι, ἔστω τοὺς χωρικοὺς τῆς Ἑλλάδος. Ἐζήτησα νὰ ἀνακεφαλαιώσω, διότι εἶναι δύσκολον νὰ συγκρατῇ κανεὶς εἰς τὴν μνήμην του μέσα εἰς τὴν πάροδον τῶν τελευταίων ἐτῶν, ποία πολιτικὴ ἠκολουθήθη ἔναντι τοῦ θέματος τῶν ἐξαγωγῶν. Ἔχω ἐνώπιόν μου ἕνα δακτυλογραφημένον σημείωμα ἀπὸ 2 σελίδας, τὸ ὁποῖον ἀναφέρει τὴν ἱστορίαν αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινεν ἀναπροσαρμογὴ μέχρι τοῦ προσφάτου Νομοθετικοῦ Διατάγματος, τὸ ὁποῖον ἐλπίζω, ὅτι ἔδωσεν ὁριστικὴν λύσιν. Ἀπὸ τὸ σημείωμα αὐτὸ προκύπτει, ὅτι, καίτοι εἰς τὴν χώραν μας ἀπὸ τὸ 1953 καλῶς ἢ κακῶς, δὲν συζητῶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν, ἠκολουθήθη πολιτικὴ ἐλευθερίας εἰσαγωγῶν καὶ ἐξαγωγῶν, τὸ μόνον Ἑλληνικὸν προϊόν, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπωφελήθη αὐτῆς τῆς πολιτικῆς, ἦτο τὸ λάδι διότι εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐπεβλήθη παρακράτημα 9 ἢ 6 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν καὶ τὸ παρακράτημα αὐτὸ μετεβλήθη ἐπανειλημμένως. Ἠκολουθήθη κατὰ περιόδους ἐπίσης πολιτικὴ πλήρους ἀπαγορεύσεως τῆς ἐξαγωγῆς καὶ μόνον ἀπὸ τῆς 12ης Νοεμβρίου 1957 ἐπετράπη ἡ ἐλευθέρα ἐξαγωγή. Καὶ εἶναι φυσικόν, ὁ παραγωγὸς τῆς Ἑλλάδος νὰ διερωτᾶται. Ὅταν τὸ λάδι κατεβαίνῃ πρὸς τὰ κάτω, ὅταν ἐξευτελίζεται τὸ εἰσόδημά μου, οὐδεμία κυβερνητικὴ μέριμνα λαμβάνεται; Ὅταν πρόκειται νὰ ἐπωφεληθῶ κάτι ἀπὸ μίαν αὔξησιν τῆς διεθνοῦς τιμῆς, ἡ ὁποία ἐπὶ τέλους εἶναι τὸ τυχερὸ μου, μὲ ποῖον ἠθικὸν δικαίωμα ἡ Κυβέρνησις παρεμβαίνει καὶ μὲ ἐμποδίζει νὰ ἀποκομίσω ἕνα μικρὸν ὄφελος;

§86Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Ἠμπορῶ νὰ παρατηρήσω κἄτι; Δὲν ἠμφισβήτησα ἐγώ, ὅτι κατὰ τὰ τελευταῖα μεταπολεμικὰ ἔτη δὲν ἐτηρήθη μία σταθερὰ πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ ἐλαίου. Πρέπει ὅμως νὰ ὑπομνήσω καὶ νὰ σημειώσω, σχετικῶς μὲ τὰς ἐξαγωγὰς ἀπὸ τὸ 1953 καὶ ἐντεῦθεν ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὰς ἐξαγωγὰς τῶν προηγουμένων ἐτῶν, ὅτι εἶναι πολὺ σημαντικώτεραι. Διότι εἰς τὸ 1953 ἐπραγματοποιήθησαν ἐξαγωγαὶ 5.680 τόννων. Εἰς τὸ 1954 15.000 τόννων, εἰς τὸ 1955 6.000 τόννων, εἰς τὸ 1956—ἐδῶ πραγματικῶς ἦτο πολὺ μικρὰ ἡ ἐξαγωγή—337 τόννων. Ἀλλὰ ἰδοὺ ποῖαι ἦσαν αἱ ἐξαγωγαὶ εἰς τὰ πρὸ τοῦ 1953 ἔτη. Εἰς τὸ 1950 ἐξήχθησαν μόνον 654 τόννοι. Εἰς τὸ 1951 μόνον 210 τόννοι, εἰς τὸ 1952 μόνον 228 τόννοι. Εἶναι καὶ αὐτὸ μία ἀπόδειξις, ὅτι δὲν ὑπῆρξε σταθερὰ καὶ μόνιμος πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ ἐλαιολάδου ἐκ μέρους ὅλων τῶν μεταπολεμικῶν Κυβερνήσεων.

§87Β. ΦΙΛΟΣΟΦΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, κύριε Ὑπουργέ, ὅτι εἰς τὸ 1950–51 ἡ παραγωγὴ τοῦ ἐλαιολάδου ἦτο 37.000 τόννοι καὶ τὸ 1952 ἦσαν 69.000 τόννοι. Πῶς νὰ γίνουν ἐξαγωγαί;

§88Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Τὸ 1951 ἡ παραγωγὴ εἶχε ἀνέλθει εἰς 140.000 τόννους καὶ ἔγινεν ἐξαγωγὴ μόνον 210 τόννων.

§89Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§90Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Καὶ ἀπηγορεύθη ἡ ἐξαγωγή.

§91Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀφοῦ ἐγένετο συγκέντρωσις.

§92Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Τὸ νομίζετε ὀρθὸν τὸ μέτρον νὰ ἀπαγορεύεται ἡ ἐξαγωγή;

§93Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ὑποθέτω ὅτι ὁ κύριος Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας δὲν θὰ θελήσῃ νὰ ὑπερηφανευθῇ διὰ τὴν πολιτικὴν ἡ ὁποία ἠκολουθήθη ἀπὸ τοῦ 1952 μέχρι σήμερον. Ἐὰν ἐπιμείνῃ εἰς τοῦτο θὰ σᾶς ἀναγνώσω τὸ σημείωμα διὰ νὰ ἴδητε πόσον ἀλλοπρόσαλλος ὑπῆρξεν αὐτὴ ἡ πολιτικὴ καὶ πόσον δὲν διήπετο ἀπὸ καμμίαν ἑνωτικὴν γραμμήν. Εἶναι ἐπίσης βέβαιον, ὅτι εἰς τὴν χώραν μας πολιτικὴ ἐξαγωγῆς τοῦ λαδιοῦ δὲν ἠκολουθήθη καὶ κατὰ τὰ ἔτη πρὸ τοῦ 1952. Δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ διαψεύσω τὰ πράγματα. Ἀλλὰ δύναμαι νὰ σᾶς προσθέσω, ὅτι κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Δημοκρατικοῦ Κέντρου, ἠκολουθήθη τοὐλάχιστον πολιτικὴ προστασίας τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ. Καὶ ὑποθέτω, ὅτι θὰ συμφωνήσετε καὶ σεῖς, ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν πρώτην προϋπόθεσιν καὶ τὴν πρώτην ἐπιδίωξιν εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος τοῦ λαδιοῦ. Καὶ ἀφοῦ ἀναφέρεσθε εἰς ἀριθμοὺς ἐξαγωγῆς, θὰ σᾶς εἴπω καὶ ἐγώ, ὅτι ἡ μέση ἐξαγωγὴ τοῦ λαδιοῦ κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαετίαν διὰ τὴν ὁποίαν κατὰ τὸ ἥμισυ εἶναι ὑπεύθυνος ἡ κυβερνῶσα παράταξις, δὲν ὑπερβαίνει τοὺς 4.500 τόννους. Νομίζετε, ὅτι χάριν αὐτῆς τῆς ἐξαγωγῆς εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ριψοκινδυνεύσωμεν τὴν ὅλην πολιτικὴν τοῦ λαδιοῦ καὶ νομίζετε, ὅτι αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ παίξῃ ἀποφασιστικὸν ρόλον εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς; Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερτιμηθῇ ὁ παράγων τῆς ἐξαγωγῆς, ὅπως ἐπίσης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητήσῃ κανείς, ὅτι πρέπει νὰ ἐξάγεται ἐλευθέρως εἰς τὸ μέλλον τὸ Ἑλληνικὸ λάδι. Ἐπειδὴ ὅμως ἐλπίζω νὰ ζήσωμεν διὰ νὰ ἐνθυμηθῶμεν αὐτὰ τὰ πράγματα, καὶ ἐπειδὴ τὸ παρελθὸν ἀποτελεῖ δίδαγμα διὰ τὸ μέλλον, θέλω νὰ ὑποσημειώσω, ὅτι μέχρι σήμερον ὁ παραγωγὸς λαδιοῦ εἰς τὴν χώραν μας ἐγνώρισε δυσμενῆ μόνον κρατικὴν παρέμβασιν εἰς τὸ θέμα τῆς ἐξαγωγῆς. Ἠδύνατο ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν νὰ ἐπωφεληθῇ ηὐξημένης τιμῆς τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ κανεὶς ποτὲ δὲν τοῦ τὸ ἐπέτρεψεν. Ἐπὶ τέλους μέχρι τὸ 1953, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας ἦτο αὐτὴ ἡ κρατοῦσα πολιτικὴ εἰς τὴν χώραν μας. Εἴχομεν ἀπαγόρευσιν εἰσαγωγῶν καὶ ἐξαγωγῶν. Εἴχομεν κρατικὴν παρέμβασιν καὶ ἦτο εὔλογον ἐν τῷ πλαισίῳ μιᾶς πολιτικῆς παρεμβάσεως, νὰ ὑπάρξῃ καὶ παρέμβασις εἰς τὸ θέμα τοῦ λαδιοῦ. Ἀπὸ τότε ὅμως ποὺ ὁ κύριος Μαρκεζίνης ἐξήγγειλε τὴν ἐλευθερίαν τῶν εἰσαγωγῶν καὶ τῶν ἐξαγωγῶν, ἀπὸ τότε ποὺ εἰσάγονται εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐλευθέρως ὅλα τὰ εἴδη τῆς πολυτελείας καὶ ἐξάγονται ἐπίσης τὰ πάντα ἐλευθέρως, διατί τὸ λάδι ἔπρεπε νὰ ὑποστῇ αὐτὴν τὴν δυσμενῆ μεταχείρισιν; Καὶ δὲν ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἐξεγείρεται πλέον ὁ παραγωγός, διότι ἀντιμετωπίζει ἀνισότητα καὶ ἀδικίαν, διότι βλέπει ὅτι διὰ τὸ λάδι δὲν γίνεται ὅ,τι γίνεται δι’ ὅλα τὰ ἄλλα Ἑλληνικὰ προϊόντα; Ἔχομεν κατὰ συνέπειαν μίαν βαρεῖαν κληρονομίαν ἀπὸ τὸ παρελθὸν καὶ ἔχομεν μίαν βαρεῖαν δυσπιστίαν τοῦ παραγωγοῦ διὰ οἱανδήποτε ἐξαγγελίαν τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸ μέλλον. Εὔχομαι καὶ ἐλπίζω νὰ μὴ διαψευσθῇ διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ὁ παραγωγός. Τὴν ἐλευθερίαν τῶν ἐξαγωγῶν πρέπει νὰ τὴν διατηρήσωμεν, ἀποτελεῖ ὑποχρέωσιν ὅλου τοῦ πολιτικοῦ κόσμου ὁ ὁποῖος ὁμοφώνως ἐψήφισε τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα περὶ προστασίας τῆς ἐλαιοπαραγωγῆς. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀποτελεῖ τὴν πολιτικὴν τοῦ μέλλοντος. Ἡ ἐλευθερία τῶν ἐξαγωγῶν βεβαίως πρέπει νὰ ἰσχύσῃ, ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν ἡ ἐλευθερία αὐτὴ τῶν ἐξαγωγῶν καὶ ἡ ἐξαγωγικὴ πολιτικὴ — αὐτὸ προσεπάθησα μὲ τὴν ἀγόρευσίν μου νὰ ἀποδείξω — νὰ συνδυασθῇ καὶ μὲ μίαν παρέμβασιν κρατικὴν ἡ ὁποία δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ τὸν ἐξευτελισμὸν τῆς τιμῆς ἑνὸς Ἑλληνικοῦ προϊόντος καὶ ὡς τοιοῦτον σύστημα ἡμεῖς ἐξ ἀρχῆς προετείναμεν τὴν συγκέντρωσιν καὶ τὴν σταθεροποίησιν μιᾶς δικαίας τιμῆς εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Αὐτὸ ἐξακολουθοῦμεν, κύριε Ὑπουργέ, νὰ ὑποστηρίζωμεν καὶ σήμερον. Νομίζομεν, ὅτι ἔχομεν χρέος, νὰ προειδοποιήσωμεν μίαν φορὰν ἀκόμη τὴν Κυβέρνησιν. Νομίζω, ὅτι ἔχει ἀντιληφθῆ τὸ βαρύτατον σφάλμα, τὸ ὁποῖον διέπραξεν. Ὀφείλει νὰ προστατεύσῃ τὴν τιμὴν τῶν 20 δραχμῶν καὶ νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἐλευθερίαν τῆς ἐξαγωγῆς, ἐφ’ ὅσον ἡ ἐξαγωγὴ δύναται νὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τὴν τιμὴν αὐτὴν ἢ τυχὸν ἀνωτέραν. Νὰ εἶσθε δὲ βέβαιος, καὶ εἰς τοῦτο δὲν πρέπει νὰ ἔχετε καμμίαν ἀμφιβολίαν, ὅτι βεβαίως θὰ χρειασθῇ ἓν χρονικὸν διάστημα, διὰ νὰ ἐπανορθώσετε τὸ σφάλμα, τὸ ὁποῖον σεῖς οἱ ἴδιοι ἐκάματε, ἐξευτελίζοντας τὴν τιμὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαδιοῦ, ἀλλ’ ὅτι ἐφ’ ὅσον κανεὶς δὲν εὑρίσκεται νὰ πωλήσῃ εὐθηνότερα, ἀσφαλῶς, αἱ διεθνεῖς τιμαὶ θὰ προσαρμοσθοῦν πρὸς τὰ ἐπίπεδα αὐτά. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραδεχθῶ ὅτι γίνεται ἀποδεκτὴ ἡ ἀντίθετος πολιτικὴ δηλαδὴ τῆς συνεχοῦς πτώσεως τῆς τιμῆς τοῦ λαδιοῦ, μὲ τὴν ματαίαν ἐλπίδα ὅτι θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ εἰσαγάγωμεν οὐσιώδη ποσότητα εἰς τὸ ἐσωτερικόν. Ἐν τούτοις, νομίζω, ὅτι πρέπει κἄποτε οἱ πολιτευόμενοι τῆς Ἑλλάδος νὰ συμφωνήσωμεν. Τὴν ἐλευθερίαν τῶν ἐξαγωγῶν τὴν παίρνω ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ μέλλον δεδομένην. Ἡ ἐλευθερία τῶν ἐξαγωγῶν ὅμως δὲν ἐπιτρέπεται ποτὲ νὰ μᾶς ὁδηγῇ εἰς τὸ ἀξιοθρήνητον θέαμα τὸ ὁποῖον ἐνεφάνισε τὸ Κράτος ἐφέτος. Πρέπει νὰ συγχρονίζεται μὲ μίαν παράλληλον προστασίαν τοῦ Ἕλληνος παραγωγοῦ, διὰ τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν, εὐτυχῶς, περιθώρια. Καὶ πέραν ὅλων αὐτῶν, κύριοι, ἐὰν θέλωμεν κάποτε εἰς τὴν χώραν μας νὰ ἀποκτήσωμεν σοβαρὰν πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ ζητήματος τοῦ ἐλαιολάδου καὶ γενικώτερον τῶν λιπαρῶν, πρέπει κἄποιος ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ κάνῃ τὸν κόπον, νὰ βάλῃ κάτω τὰ στοιχεῖα καὶ νὰ ἴδῃ πόσα λιπαρὰ παράγομεν καὶ πόσα χρειαζόμεθα. Ἐὰν τοῦτο δὲν πράξῃ ἡ Κυβέρνησις δὲν δύναται νὰ ἔχῃ πολιτικήν. Σᾶς ἐπαναλαμβάνω καὶ πάλιν ὅτι πρέπει ἀφοῦ ξεκαθαρίσετε, ἐὰν ὑπάρχῃ ἀνάγκη, τότε μόνον νὰ κάμετε εἰσαγωγάς. Τὸ σπορέλαιον ἀποτελεῖ ἰδιαίτερον θέμα. Βεβαίως ἐὰν κἄποτε ἡ τιμὴ τῆς ἐξαγωγῆς ἀνεβῇ εἰς τοιαῦτα μεγάλα ἐπίπεδα, ὥστε νὰ ἐπηρεάζῃ τὰς πτωχὰς τάξεις τῶν καταναλωτῶν, βεβαίως, τότε θὰ εἰσαχθῇ τὸ σπορέλαιον, ὄχι διὰ νὰ καλύψῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ ἐμφανίζῃ ἡ Ἑλληνικὴ παραγωγή, ἀλλὰ διὰ νὰ δοθῇ ἐπὶ τέλους μία λιπαρὰ τροφὴ εἰς τιμὴν ἡ ὁποία νὰ ἀνταποκρίνεται πρὸς τὸ εἰσόδημα τῶν πτωχῶν τάξεων. Ἀλλὰ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, φυσικὸν εἶναι νὰ ἁπλουστευθῇ ἡ ὅλη ὑπόθεσις. Διότι ἐὰν ἡ τιμὴ τοῦ λαδιοῦ ἀνέβῃ διεθνῶς καὶ εἰς ὅλας τὰς ἐλαιοπαραγωγικὰς ἀκόμη χώρας καταναλίσκονται σπορέλαια, βέβαιον εἶναι, ὅτι δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν ἐπὶ πολὺ νὰ κρατηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ ἐλαιολάδου ὑψηλὰ καὶ μοιραίως θὰ διαμορφωθοῦν τελικῶς περίπου σταθεραὶ σχέσεις μεταξὺ τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαιολάδου καὶ τοῦ σπορελαίου.

§94Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ. Τὸ ἐλαιόλαδον ὑπολογίζεται εἰς τοὺς ἐπισήμους τιμαρίθμους κόστους ζωῆς μὲ συντελεστὴν 5%. Δηλαδὴ εἰς τὴν περίπτωσιν ποὺ θὰ ὑψωθῇ ἡ τιμή του κατὰ 20% ὁ γενικὸς τιμάριθμος δὲν ἐπηρεάζεται πάρα πάνω ἀπὸ 1%. Δι’ αὐτὸ τὸ ποσοστὸν ὅμως ὑφίσταται τὴν θυσίαν ὁ παραγωγός.

§95Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Μάλιστα κύριε συνάδελφε. Καὶ ἐὰν θέλετε ἠμπορῶ νὰ σᾶς προσθέσω — καίτοι δὲν εἶχον σκοπὸν νὰ θίξω αὐτὸ τὸ συγκεκριμένον θέμα — ὅτι, ἐὰν μελετήσετε τὰς καταστάσεις αἱ ὁποῖαι ἐμφανίζουν τὰς διακυμάνσεις τῆς τιμῆς, τὴν ὁποίαν πληρώνεται ὁ παραγωγός, θὰ ἴδετε ὅτι αἱ διακυμάνσεις αὐταὶ δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὰς διακυμάνσεις τῶν τιμῶν κανονικῆς πωλήσεως. Πίπτει τὸ λάδι φέρ’ εἰπεῖν σήμερον καὶ πληρώνονται αὐταὶ αἱ τιμαὶ τὰς ὁποίας ἠκούσατε. Ἠσθάνθη ὁ καταναλωτὴς τῶν Ἀθηνῶν μείωσιν τοῦ λαδιοῦ, τὸ ὁποῖον τρώγει; Ἐὰν ἐρωτήσητε ὁποιανδήποτε νοικοκυρὰν ὁποιασδήποτε στατιστικὴν θὰ ἴδητε ὅτι δὲν ᾐσθάνθη. Ἐπαναλαμβάνω λοιπόν, ὅτι τὸ σπορέλαιον εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσάγεται διὰ νὰ καλύψῃ κατανάλωσιν, ἐὰν τὸ ἐλαιόλαδον εἶναι ἀκριβόν. Αὐτὸ ὅμως ἀποτελεῖ μίαν εἰδικὴν περίπτωσιν καὶ μίαν περίπτωσιν, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι εὐρεῖα. Ἡ βάσις τοῦ συλλογισμοῦ πρέπει νὰ εἶναι: Ποία εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ παραγωγὴ εἰς λιπαρὰ καὶ ποῖαι αἱ Ἑλληνικαὶ ἀνάγκαι καὶ ὁπωσδήποτε πρέπει τοὐλάχιστον στοιχειωδῶς ὅταν ἡ Κυβέρνησίς σας εἶχε τὸ θάρρος νὰ ἀπαγορεύσῃ τὰς ἐξαγωγὰς ἐπὶ τόσον χρόνον τοῦ ἐλαιολάδου, πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ ἔχῃ τὸ θάρρος νὰ ἀπαγορεύσῃ παραβιάζουσα τὴν οἰκονομικὴν ὀρθοδοξίαν, νὰ ἐπιβάλῃ περιορισμοὺς εἰς τὴν εἰσαγωγὴν λιπαρῶν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἐνδεχομένως νὰ ἀπαγορεύσῃ πλήρως τὴν εἰσαγωγὴν τῶν λιπαρῶν αὐτῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἄλλως, κύριοι συνάδελφοι νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἡ κατάστασις, τὸ λάδι ἀποτελεῖ τὴν βάσιν. Πέραν ὅμως τοῦ λαδιοῦ ὑπάρχουν καὶ τὰ ὑπόλοιπα λιπαρὰ καὶ τὸ θέμα ἀποτελεῖ ἕνα ἑνιαῖον σύνολον, τὸ ὁποῖον ἄλλως τε καὶ τὸν ἀγρότην ἐν τῷ συνόλῳ του ἐνδιαφέρει. Διότι ὅλα τὰ λιπαρὰ ἀποτελοῦν γεωργικὰ προϊόντα, τοῦ ἀγροτικοῦ μόχθου. Κύριοι συνάδελφοι, λυποῦμαι διότι δι’ ἕνα ἄλλον χρόνον ὑπεχρεώθημεν νὰ διαπιστώσωμεν, πόσον ἄστοχος εἶναι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τοῦ προβλήματος τοῦ ἐλαιολάδου, λυποῦμαι, διότι ὑπεχρεώθημεν νὰ διαπιστώσωμεν διὰ μίαν ἀκόμη φοράν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὄχι μόνον δὲν αἰσθάνεται τὴν σημασίαν τὴν ὁποίαν ἔχει δι’ ἕνα μεγάλο τμῆμα τοῦ Ἑλληνικοῦ γεωργικοῦ πληθυσμοῦ ἡ ὑπόθεσις τοῦ ἐλαιολάδου, ἀλλά, πολὺ φοβοῦμαι, δὲν κατέστη δυνατὸν οὔτε κἂν νὰ κατανοήσῃ τὸ θέμα καὶ λυποῦμαι ἀκόμη περισσότερον, διότι εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ἐλαιολάδου ἡ Κυβέρνησις ἠκολούθησε μίαν τελείως ἄνισον μεταχείρισιν τῶν ὑπολοίπων γεωργικῶν προϊόντων. Θὰ ἠδυνάμην νὰ διαβεβαιώσω τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἡ πολιτική, τὴν ὁποίαν ἡμεῖς προτείνομεν δὲν θὰ ἐστοίχιζε πολλὰ πράγματα εἰς τὸ Κράτος, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας. Θὰ ἦτο δυνατὸν μὲ σχετικῶς μικρὰ χρηματικὰ μέσα νὰ πραγματοποιήσητε τὴν πολιτικὴν τῆς προστασίας, καὶ ἐπίσης ὅπως σᾶς εἶπον ἤδη χωρὶς νὰ ζημιώσητε τὰς Ἑλληνικὰς ἐξαγωγάς. Βεβαίως ἡ Κυβέρνησις κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἡμερῶν τῆς κρίσεως Θεοτόκη, ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τὴν παραίτησιν τοῦ προκατόχου σας, ἀνέφερε τοὺς ἀριθμοὺς οἱ ὁποῖοι βεβαίως εἶναι ἀνησυχητικοί, τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας καὶ ἠθέλησε νὰ πείσῃ τὸν Λαὸν τῆς Ἑλλάδος ὅτι ἡ περαιτέρω αὔξησις τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας θὰ ἦτο ἐπικίνδυνος. Νομίζω ὅτι θὰ συμφωνήσητε ὅλοι, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ ἐπιχείρημα τοῦτο μόνον ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ προβληθῇ. Ὑποτίθεται, λέγω ὑποτίθεται, διότι δὲν εἶμαι περὶ τούτου διόλου βέβαιος, ὅτι ὑπάρχει ἕνα πρόγραμμα οἰκονομικόν, τὸ ὁποῖον ἐν τῷ συνόλῳ ἀντιμετωπίζει τὰ προβλήματα, ὑποτίθεται ὅτι τὰ διαθέσιμα τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἐκ προοιμίου κατανέμονται μεταξὺ τῶν ἐπὶ μέρους σκοπῶν καὶ νομίζω ὅτι ὑποτίθεται ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐνθυμεῖται ὅτι ὑπάρχουν καὶ Ἕλληνες ἐλαιοπαραγωγοὶ καὶ ὑπάρχει καὶ θέμα ἐλαίου. Κατὰ συνέπειαν ὤφειλε νὰ εἶχε λάβει πρόβλεψιν καὶ διὰ μίαν μικρὰν διάθεσιν περιθωρίων ἀπὸ τὴν νομισματικὴν κυκλοφορίαν καὶ τὴν οἰκονομίαν, ἐὰν θέλετε ἀκόμη γενικώτερον χάριν τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος τοῦ ἐλαιολάδου. Εὑρισκόμεθα ἐν συμπεράσματι, κύριοι, πρὸ μιᾶς κλασσικῆς ἀποτυχίας μιᾶς πολιτικῆς, ἡ ὁποία δὲν ἔχει λογικὴν μέσα της. Ἂς ἐλπίσωμεν τοὐλάχιστον ὅτι ἡ πλήρης καὶ παταγώδης χρεωκοπία θὰ ὁδηγήσῃ τὴν Κυβέρνησιν εἰς ἀναθεώρησιν τῆς ἀποφάσεώς της καὶ εἰς ὁμολογίαν τοῦ σφάλματός της, ὥστε νὰ σωθῇ ὅ,τι τοὐλάχιστον εἶναι δυνατὸν ἀκόμη σήμερον νὰ σωθῇ. (Χειροκροτήματα).

§96Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Διὰ τὴν ρύθμισιν τῆς συζητήσεως. Κύριε Πρόεδρε εἶναι ἀπόψε ἡ τελευταία ἡμέρα ἐπερωτήσεων, μέχρι τῶν διακοπῶν καὶ εἶναι ἡ ἐπερώτησις τοῦ ἐλαίου εἰς τὴν ὁποίαν ἔχει ἐγγραφῆ μέγας ἀριθμὸς ἀκόμη βουλευτῶν. Ἐὰν δὲν ἐξαντληθῇ ἀπόψε ἡ συζήτησις θὰ παραδώσωμεν εἰς τὴν Βουλὴν μετὰ τὰς διακοπὰς τὴν κληρονομίαν πάλιν τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ ἐλαίου. Δὲν νομίζω ὅτι ἡ Βουλὴ θὰ ἐγκρίνῃ αὐτὴν τὴν ὑπέρμετρον παράτασιν τῆς συζητήσεως. Διὰ τοῦτο προτείνω, μετὰ τὴν ὁμιλίαν τοῦ κυρίου Ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος βεβαίως δὲν ἔχει περιωρισμένον χρόνον, νὰ περιορισθῇ ἡ συζήτησις εἰς ἓν τέταρτον.

§97ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Νὰ ὁμιλήσουν πρῶτον οἱ ἐπερωτῶντες βουλευταί.

§98Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εἶναι μέγας ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐπερωτώντων.

§99Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Εἶναι 3 ἢ 4.

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ ἐπερωτῶντες αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἶναι 19.

§101Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πράγματι, σέβομαι τὸ ἐνδιαφέρον τῶν συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ λάβουν τὸν λόγον, διότι τοὺς ἐνδιαφέρει τὸ θέμα καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν προτείνω μίαν λύσιν, ἡ ὁποία ἀντιμετωπίζει τὸ θέμα. Ἀγαπητέ μου κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ ἐνδιαφέρον διὰ τὴν καλὴν λειτουργίαν τῆς Βουλῆς σέβομαι τὸ δικαίωμα τῶν συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι θέλουν ἐπίσης νὰ ὁμιλήσουν διὰ τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον τοὺς ἐνδιαφέρει καὶ τοπικῶς καὶ γενικῶς. Διὰ νὰ καταστῇ τοῦτο ὅμως δυνατὸν εἰς ὅλους πρέπει νὰ δεχθῶμεν μετὰ τὴν ὁμιλίαν τοῦ κυρίου Ὑπουργοῦ νὰ περιορισθῇ ὁ λόγος εἰς τὸ τέταρτον, διότι καὶ σεῖς θὰ συμφωνῆτε ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ παραδώσωμεν κληρονομίαν εἰς τὴν Βουλὴν μετὰ τὰς διακοπὰς τὴν συνέχειαν τῆς συζητήσεως αὐτῆς. Νομίζω λοιπόν, ὅτι εἰς αὐτὸ θὰ μείνωμεν σύμφωνοι, νὰ περιορισθῇ εἰς τὸ τέταρτον ὁ λόγος καὶ νὰ λήξῃ ἡ συζήτησις ὁσοσδήποτε χρόνος καὶ ἂν χρειασθῇ.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δύο τρόποι ὑπάρχουν διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ περατωθῇ ἀπόψε ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως αὐτῆς ἡ ὁποία ὡς δικαιολογημένως εἴπατε διαρκεῖ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ κληρονομίαν τοῦ Σώματος μετὰ τὰς διακοπάς. Τὸ ἄρθρον 19 τοῦ Κανονισμοῦ ἐπιτάσσει ρητῶς εἰς ἐμέ, τὸν Πρόεδρον, ὅτι δὲν δύναμαι νὰ περατώσω τὴν συζήτησιν πρὶν ἢ ἐξαντληθῇ ὁ κατάλογος ὅλων τῶν ἐγγεγραμμένων καί, δόξα τῷ θεῷ, εἶναι 16 ἐγγεγραμμένοι αὐτὴν τὴν στιγμήν. Συνεπῶς πρέπει νὰ παραιτηθοῦν οἱ ἐγγεγραμμένοι τοῦ λόγου ἢ νὰ ἐφαρμοσθῇ αὐτὸ τὸ ὁποῖον ὁ ἔντιμος κύριος Πρόεδρος ἐπρότεινε. Δέχεται ἡ Βουλὴ..........

§103Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἐπρότεινα μίαν συμβιβαστικὴν λύσιν, νὰ ὁμιλήσῃ ἕνας ἀπὸ κάθε κόμμα.

§104Ν. ΚΡΑΣΑΔΑΚΗΣ. Ὄχι, αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατόν.

§105Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων νὰ ὁρίσουν ἀπὸ ἕνα ἀντιπρόσωπον.

§106Γ. ΤΡΟΥΛΛΙΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν συμφωνοῦμεν εἰς τὸν περιορισμὸν τοῦ λόγου εἰς τοὺς ἐπερωτῶντας, διότι αὐτὸ θὰ εἶναι ἀντίθετον πρὸς τὸν Κανονισμόν. Θὰ συνεφωνούσαμεν ἐὰν ἡ οὐσία ἐπέβαλε τοῦτο. Ἐπειδὴ ὅμως ἐμεῖς πιστεύομεν ὅτι ἡ κατάστασις διὰ τὸ λάδι μετὰ τὰς ἑορτὰς θὰ εἶναι ἀκόμη χειροτέρα, λόγῳ τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, νομίζομεν ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀναπτυχθῇ ἡ ἐπερώτησις διὰ νὰ κάμωμεν τὴν κριτικὴν ποὺ πρέπει. Δι’ αὐτὸ δὲν ὑποχωροῦμεν. Ἐὰν πιστεύωμεν ὅτι ἡ κατάστασις θὰ ἐβελτιοῦτο, δὲν θὰ εἴχομεν ἀντίρρησιν.

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει συμφωνία διὰ τὸ τέταρτον θὰ προχωρήσωμεν σύμφωνα μὲ τὸν Κανονισμόν. Κύριοι βουλευταί, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω πρὸς τὴν Βουλὴν ἐπιστολὴν τοῦ βουλευτοῦ Σάμου κυρίου Σπύρου, ἔχουσαν ἐπὶ λέξει ὡς ἑξῆς: Πρὸς τὸν κύριον Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Κύριε Πρόεδρε, Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γνωρίσω ὅτι ἀπεχώρησα τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων καὶ παραμένω ἀνεξάρτητος.

Μετὰ τιμῆς

Ι. ΣΠΥΡΟΥ

Βουλευτὴς Σάμου Ὁ Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου κύριος Μάρτης, ἔχει τὸν λόγον.

§108Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριοι βουλευταί, διὰ πρώτην φορὰν τίθεται ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ ἐλαιολάδου μία πολιτική. Ἡ Κυβέρνησις πιστεύει ὅτι ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἔθεσεν εἶναι ἡ μόνη δυνατὴ καὶ ἡ μόνη ὀρθὴ πολιτική. Θὰ σᾶς πληροφορήσω, ἄλλωστε νὰ γνωρίζετε, τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις. Τὰ μέτρα αὐτὰ εἶναι τὰ ἑξῆς. Πρῶτον, βασικὸν μέτρον ὑπὲρ τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν εἶναι τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα 3548, τὸ ὁποῖον ἀνέφερα προηγουμένως. Διὰ πρώτην φορὰν ψηφίζεται νόμος δυνάμει τοῦ ὁποίου γνωρίζουν οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ ὅτι κάτω μιᾶς ὡρισμένης τιμῆς ὅλαι αἱ πράξεις πωλήσεως εἶναι ἄκυροι. Δεύτερον, ἡ Κυβέρνησις ἐχορήγησεν ἐφέτος δάνεια εἰς τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς ἐν συνόλῳ 205.000.000 δραχμῶν, ἐνῷ τὸ 1951 τὰ χορηγηθέντα δάνεια ἀνῆλθον εἰς 43.000.000, τὸ 1952 εἰς 66.000.000, τὸ 1954 εἰς 64.000.000, τὸ 1955 εἰς 81.000.000. Ἀφ’ ἧς ἀνέλαβεν ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ, τὸ προηγούμενον ἔτος 128.000.000 καὶ ἐφέτος 205.000.000. Τρίτον, διὰ πρώτην φορὰν ἡ Κυβέρνησις διὰ νόμου καθιερώνει μονίμως ἐξαγωγικὴν πολιτικήν. Κύριοι βουλευταί, πιστεύω τὸ ἑξῆς, ὅτι διὰ νὰ κριθῇ μία πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ ἐλαίου πρέπει πρῶτον νὰ κριθῇ καὶ νὰ ἀποσαφηνισθῇ ἕνα θέμα, τὸ πῶς θὰ χαρακτηρίσῃ κανεὶς τὸ ἐλαιόλαδον, ἐὰν δηλαδὴ εἶναι προϊὸν τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει μόνον τὴν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν ἢ ἐὰν πρέπει νὰ τὸ μεταχειρισθῶμεν ὡς προϊὸν ἐξαγώγιμον. Πρὸ ἡμερῶν νομίζω ὁ κύριος Συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ἔκαμε μίαν ἀντιπαραβολὴν ἐλαίου καὶ σίτου. Νομίζω ὅτι δὲν ἦτο ὀρθή, διότι προκειμένου περὶ σίτου αἱ ἀνάγκαι μας δὲν καλύπτονται ἀπὸ τὴν ἐγχωρίαν παραγωγὴν καὶ κατ’ ἔτος κάμνομεν εἰσαγωγὰς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐνῷ προκειμένου περὶ ἐλαιοπαραγωγῆς συμβαίνει τὸ ἀντίθετον καὶ ἡ Κυβέρνησις ἠκολούθησε τὴν πολιτικὴν ὅτι ἐπὶ τοῦ ἐλαιολάδου πρέπει νὰ ἐφαρμόσωμεν ἐξαγωγικὴν πολιτικήν. Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνιμον αἴτημα τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Αὐτὸ πολλὲς φορὲς δέχονται καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν κυρίων βουλευτῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ νομίζω ὅτι ἐπὶ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς καὶ μόνον θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἡ συζήτησις. Διότι πιστεύω, κύριοι βουλευταί, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ κριτικὴ μιᾶς πολιτικῆς ἐπὶ ἑνὸς προϊόντος νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰς καιρικὰς συνθήκας. Δηλαδὴ ἐὰν αἱ καιρικαὶ συνθῆκαι εἰς τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου, ἢ εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἶναι τοιαῦται ὥστε νὰ ἔχωμεν μικρὰν παραγωγὴν καὶ λόγῳ τῆς ζητήσεως αὐξάνουν αἱ τιμαί, νὰ χειροκροτῆται ὁ τυχηρὸς τότε Ὑπουργὸς ἢ ἐάν, ἀντιθέτως μὲ τὴν μεγάλην παραγωγὴν δημιουργοῦνται προβλήματα καὶ δὲν ἀντιμετωπίζεται τὸ θέμα ἐξ ὑπαρχῆς. Νομίζω συνεπῶς ὅτι ὀρθῶς ἡ Κυβέρνησις ἠκολούθησεν ἐξαγωγικὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν κατωχύρωσε καὶ διὰ νόμου. Διότι διὰ τοῦ ψηφισθέντος νόμου καθιερώνει ὑποχρεωτικῶς τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ ἐλαιολάδου εἰς λευκοσιδηρᾶ δοχεῖα καὶ δι’ ἀποφάσεων τῶν 4 Ὑπουργῶν τὴν ἐξαγωγὴν εἰς βαρέλια. Ἀναμφισβητήτως ἡ πολιτικὴ αὐτὴ σὺν τῷ χρόνῳ διὰ νεωτέρων νομοθετημάτων θὰ συμπληρωθῇ, ὥστε νὰ εἶναι ὡλοκληρωμένη, ἐγὼ δὲ προσωπικῶς πιστεύω ὅτι ἡ συμπλήρωσις αὐτή, ὡς πρῶτον βῆμα, θὰ εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἡ ἐξαγωγὴ εἰς βαρέλια εἰς τὰς καταναλωτρίας χώρας νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὴ καὶ εἰς τὰς ἄλλας χώρας αἱ ὁποῖαι παίρνουν τὸ Ἑλληνικὸν ἐλαιόλαδον καὶ τὸ ἐπανεξάγουν, νὰ εἶναι δι’ ἀποφάσεων τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργῶν. Ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπάρχῃ, κύριοι βουλευταί, μόνιμος ἐξαγωγικὴ πολιτικὴ χρειάζονται τὰ ἑξῆς τρία βασικὰ στοιχεῖα. Πρῶτον τιμὴ διεθνοῦς συναγωνισμοῦ, δεύτερον ποιότης καλὴ καὶ τρίτον καὶ κυριώτερον διὰ τὸ Ἑλληνικὸν ἐλαιόλαδον σταθερότης προσφορᾶς. Διότι γενικὴ εἶναι ἡ ἐντύπωσις καὶ τὸ λέγουν καὶ οἱ ἀριθμοὶ ὅτι ἐπὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐλαιολάδου δὲν ὑπάρχει σταθερότης προσφορᾶς. Σᾶς πληροφορῶ τὰ ἑξῆς. Ἐπειδὴ ἡ Κυβέρνησις ἠκολούθησε τὴν ἐξαγγελλομένην πολιτικήν, προσωπικῶς ὁσάκις ἦλθον εἰς ἐπαφὴν μὲ ξένους εἴτε ἐπισήμους ἐκπροσώπους ξένων Κρατῶν, εἴτε καὶ εἰσαγωγῆς ἐλαιολάδου εἰς ξένας χώρας, ὅλοι μοῦ εἶπον καὶ μὲ ἠρώτων, μὰ ἡ Ἑλλὰς παράγει ἐλαιόλαδον; διότι ἠγνόουν διὰ τὰς ἀγοράς των τὸ Ἑλληνικὸν ἐλαιόλαδον. Εἰς ὅλους ἐδήλωσα ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ εἶναι εἰς τὸ μέλλον μονίμως ἐξαγωγικὴ χώρα ἐλαιολάδου. Σᾶς μεταφέρω καὶ τὴν πληροφορίαν ὅτι ὅταν μοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία κατὰ τὴν εἰς Γερμανίαν μετάβασίν μου διὰ τὸ θέμα τῶν φρούτων, συνεζήτησα καὶ ἐκεῖ τὸ θέμα τοῦ ἐλαιολάδου καὶ ἐπῆρα ἐπαφὴν μὲ ὡρισμένους ἐξαγωγικοὺς οἴκους καὶ ἤδη τὸ πρῶτον ἐπραγματοποιήθη μία ἐξαγωγὴ 50 τόννων ἐλαιολάδου. Εἰς ὅλας τὰς χώρας τῆς Ἀνατολικῆς λεκάνης τῆς Μεσογείου, εἰς τὰς Ἀραβικὰς Χώρας γίνεται εἰσαγωγὴ ἐλαιολάδου, ὄχι μόνον εἰς τὴν Αἴγυπτον, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς ἄλλας Χώρας, πέρυσιν εἰς τὴν Συρίαν τὸ ἐλαιόλαδον ἐπωλεῖτο 45 δραχμὰς τὸ κιλόν, ἐνῷ τὸ Ἑλληνικὸν ἐλαιόλαδον ἦτο ἄγνωστον ἐκεῖ. Εἶναι ἐσφαλμένον τὸ νὰ λέγεται ὅτι εἶναι ὡρισμέναι αἱ δυνατότητες τῆς ἐξαγωγῆς ἐλαιολάδου. Εἶναι σφάλμα τεράστιον, καὶ μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα ἐὰν καταβάλωμεν ἐλαχίστην προσπάθειαν δυνάμεθα νὰ αὐξήσωμεν εἰς σημαντικὸν ἀριθμόν, τὴν δυνατότητα ἐξαγωγῆς ἐλαιολάδου, ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αἱ δυνατότητες αὐταί. Ἡ κατανάλωσις ἐλαιολάδου δύναται νὰ αὐξηθῇ σημαντικώτατα. Συνεπῶς πιστεύω ὅτι τὸ θέμα τῆς ἐξαγωγῆς δὲν πρέπει νὰ τὸ βλέπωμεν μὲ πρῖσμα στενόκαρδον. Ἐπανέρχομαι ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς μονιμότητος τῆς ἐξαγωγῆς, διότι ἀνέφερα προηγουμένως ὅτι τὸ σοβαρώτερον κώλυμα διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ ἐλαιολάδου καὶ διὰ τὴν αὔξησιν τῆς ἐξαγωγῆς αὐτοῦ ἦτο διὰ τὸ Ἑλληνικὸν ἐλαιόλαδον ἡ μὴ σταθερὰ προσφορὰ τούτου. Διὰ νὰ ὑπάρξῃ δυνατότης μονίμου ἐξαγωγῆς ἐλαιολάδου ἐὰν δὲν ἔχωμεν τὴν δυνατότητα οἱανδήποτε στιγμὴν νὰ εἰσαγάγωμεν σπορέλαιον. Ἄνευ σπορελαίου πολιτικὴ ἐλαιολάδου δὲν νοεῖται. Κύριοι βουλευταί, ὅταν λέγωμεν πολιτικὴν ἐλαιολάδου ἔχω τὴν γνώμην ὅτι πρέπει νὰ ἐννοοῦμεν μίαν πολιτικὴν ποὺ νὰ καλύπτῃ τρεῖς πλευράς. Ἡ μία πλευρὰ εἶναι ὁ παραγωγός, ἡ δευτέρα πλευρὰ ὁ καταναλωτὴς καὶ ἡ τρίτη πλευρὰ ἡ ἐξαγωγή. Ἐὰν βγάλετε τὴν ἐξαγωγὴν ἀπὸ τὴν μέσην δὲν ὑπάρχει πολιτικὴ ἐλαιολάδου, ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ πολιτικὴ παραγωγοῦ, ἀλλὰ ὄχι πολιτικὴ ἐλαιολάδου. Διὰ νὰ ὑπάρχῃ ὅμως πολιτικὴ ἡ ὁποία νὰ καλύπτῃ καὶ τὰς τρεῖς πλευρὰς πρέπει νὰ ὑπάρχῃ δυνατότης οἱανδήποτε στιγμὴν κατ’ ἔτος τὸ Ἑλληνικὸν ἐλαιόλαδον νὰ εἶναι τόσον εἰς ποσότητα, ὥστε νὰ καλύπτῃ τὴν κατανάλωσιν καὶ νὰ ὑπάρχῃ πάντοτε περίσσευμα πρὸς ἐξαγωγὴν ὅσον ζητεῖται ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἀγορὰν καὶ κυρίως ἀπὸ τὰς καταναλωτικὰς χώρας. Οἱ ἀριθμοὶ λέγουν τὸ ἑξῆς, διότι σᾶς πληροφορῶ ὅτι οἱ ἀριθμοὶ οἱ ὁποῖοι συζητοῦνται ἀπὸ πέρυσιν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, περὶ παραγωγῆς καὶ καταναλώσεως δὲν εἶναι ἠλεγμένοι. Πέρυσιν οἱ πλεῖστοι τῶν βουλευτῶν ὑπεστήριζον ὅτι ἡ μέση ἐτησία παραγωγὴ ἐν Ἑλλάδι εἶναι 140.000 τόννοι καὶ ἡ μέση ἐτησία κατανάλωσις 90.000 τόννοι. Δηλαδὴ ἔβγαζαν τὸ ἄμεσον συμπέρασμα ἀπὸ ἁπλῆν παράθεσιν ἀριθμῶν ὅτι τὸ κατ’ ἔτος περίσσευμα κατὰ μέσον ὅρον εἶναι 50.000 τόννοι, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ 1956 μέχρι τὸ 1957 ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ περίσσευμα 600.000 τόννοι. Νομίζω ὅτι δὲν δύναται νὰ ὑπάρχῃ κανεὶς σώφρων δυνάμενος νὰ ὑποστηρίξῃ τοῦτο. Ἀντιθέτως διὰ νὰ πάρω τὰ στοιχεῖα τὰ περυσινά, διότι τὰ ἐφετεινὰ εἰσῆλθον πάλιν εἰς τὸ θέμα τῆς ἀβεβαιότητος αὐτῆς καὶ τῆς μὴ ὑπάρξεως ἀκριβῶν στατιστικῶν στοιχείων, πέρυσι τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1956 ὅταν ἐγένετο ἡ συζήτησις τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ ἐλαίου ὑπεστηρίχθη ἀπὸ ὅλους τοὺς βουλευτὰς εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ὅτι τὰ ἀποθέματα εἰς χεῖρας τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν ἦσαν 15.000 τόννοι. Καὶ εἶπα πέρυσιν ὅτι μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης εἶχον εἰσαχθῆ καὶ καταναλωθῆ ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν 26.000 τόννοι σπορελαίου. Δηλαδὴ ἐὰν δὲν εἶχεν εἰσαχθῆ τὸ σπορέλαιον αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ λείπῃ ἀπὸ τὴν παραγωγὴν ποσότης 11.000 τόννων ἐλαιολάδου, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ εἶχεν ὡς ἄμεσον συνέπειαν τὴν ἀνατίμησιν τοῦ ἐλαιολάδου εἰς σημεῖα δυσθεώρητα. Δηλαδὴ τὸ ἐλαιόλαδον θὰ ὑπερέβαινε τὰς 80, 90 ἢ 100 δραχμάς, ἀλλὰ χάρις εἰς τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ σπορελαίου ἀπεφεύχθη μία πραγματικὴ τραγωδία εἰς τὰς τιμὰς τοῦ ἐλαιολάδου. Οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ εἶναι ἀναμφισβήτητοι, ὅπως εἶναι ἀναμφισβήτητοι καὶ οἱ ἀριθμοὶ τῆς ἐξαγωγῆς, οἱ ὁποῖοι μέχρι τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1956 μᾶς δίδουν ἐξαγωγὴν ἐλαιολάδου εἰς ποσότητα 27.000 τόννων. Δηλαδὴ ἐὰν λάβῃ κανεὶς τὸ περίσσευμα τῶν 15.000 τόννων καὶ τοὺς 26.000 σπορελαίου ποὺ εἰσήχθησαν καὶ κατηναλώθησαν καὶ τοὺς 27.000 τόννους ποὺ ἐξήχθησαν, βγαίνει τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ μέσος ὅρος ἀπὸ τὸ 1946 μέχρι τὸ 1956 ἦσαν 14.000 τόννοι ἐν συνόλῳ ὡς δυναμένου νὰ ἐξαχθῇ ἐλαιόλαδον. Συνεπῶς διὰ νὰ ἀποφασίσωμεν νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν πολιτικὴν τῆς μονίμου ἐξαγωγῆς θὰ πρέπει νὰ ἔχωμεν τὴν δυνατότητα οἱονδήποτε ἔτος καὶ μὲ οἱανδήποτε ἐσοδείαν νὰ καλύπτωμεν ὁπωσδήποτε τὰς αἰτήσεις τῶν εἰσαγωγέων τῶν καταναλωτικῶν Χωρῶν. Καὶ διὰ νὰ ἔχωμεν αὐτὴν τὴν δυνατότητα καὶ τὴν ὁποίαν δυνατότητα πρέπει νὰ ἔχωμεν κάθε στιγμήν, θὰ τὴν ἔχωμεν ὅταν ἔχωμεν τὴν ἀσφαλιστικὴν δικλεῖδα τῆς καλύψεως τῶν ἀναγκῶν τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως διὰ τοῦ σπορελαίου. Ἀναμφισβητήτως εἰς τὰς περιόδους ποὺ ὑπάρχει ἀθρόα προσφορὰ ἐλαιολάδου, τότε ἀναμφισβητήτως δὲν πρέπει νὰ κυκλοφορῇ τὸ σπορέλαιον. Καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀπολύτως συνεπής, διότι γνωρίζετε ὅτι ἤδη ἀπηγορεύθη ἡ κυκλοφορία τοῦ κρατικοῦ σπορελαίου, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὑπάρχει ἀθρόα προσφορὰ ἐλαιολάδου. Τὴν πολιτικὴν αὐτήν, κύριοι βουλευταί, τὴν ἀκολουθοῦν ὅλαι αἱ ἐλαιοπαραγωγικαὶ χῶραι, τὴν ἀκολουθεῖ ἡ Ἱσπανία, ἡ Ἰταλία καὶ ἡ Γαλλία. Μόνον τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἦτο ἀρκετὸν διὰ νὰ πείσῃ ὅλους ὅτι πράγματι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἡ ἐλαϊκὴ εἶναι ὀρθή.

§109Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σωστὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ λέτε, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἀντίθετος κατάστασις, ὅτι πρέπει νὰ προστατεύσωμεν τὸν παραγωγὸν διὰ τῆς τιμῆς ἀσφαλείας.

§110Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Κύριοι συνάδελφοι, ἡμεῖς ἐξηγγείλαμεν πρὸ ἡμερῶν τὴν κυβερνητικὴν ἀπόφασιν, ὅπως τὸ Κράτος ἀγοράζῃ ἐλαιόλαδον πρὸς 18 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν. Αἱ 18 αὐταὶ δραχμαὶ δὲν ἦσαν αὐθαίρετοι, ἀλλὰ ἐστηρίχθησαν εἰς ἀκριβεῖς πληροφορίας τὰς ὁποίας ἐπήραμεν ἀπὸ τὴν κυρίαν καταναλωτικὴν χώραν, τὴν Ἀμερικήν. Σᾶς ἐδήλωσα πρὸ ἡμερῶν ὅτι ἀπεφασίσαμεν καὶ διοργανώσαμεν δίκτυον πληροφοριῶν καὶ ἔχομεν καθημερινὰς πληροφορίας ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐμπορικοὺς ἀκολούθους τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὥστε νὰ γνωρίζωμεν τὰς διεθνεῖς τιμάς, διότι ἡ Κυβέρνησις ἐδήλωσεν ὅτι ἡ τιμὴ τῶν 18 δραχμῶν εἶναι ἡ τιμὴ ἡ ὁποία ἀντεπεκρίνετο εἰς τὴν τιμὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ, διότι τὴν τιμὴν αὐτὴν μᾶς ἐπληροφόρησεν ὁ ἐμπορικὸς ἀκόλουθος ὅτι εἶχον τὰ πεντάβαθμα ἐλαιόλαδα εἰς Ἀμερικήν, ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν προσφοράν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παγκόσμιον προσφοράν. Ἀλλὰ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω καὶ τοῦτο ὅτι, ἐφόσον διὰ πρώτην φορὰν εἰσερχόμεθα εἰς τὴν κατανάλωσιν ὡς χώρα μονίμως ἐξαγωγικὴ καὶ τὸ ἐδηλώσαμεν αὐτὸ καὶ εἶναι γεγονὸς ὅτι τὴν ἀγορὰν αὐτὴν τὴν ἔχουν σταθερῶς καὶ μονίμως αἱ ἄλλαι ἐλαιοπαραγωγικαὶ χῶραι, δηλαδὴ ἡ Ἱσπανία καὶ ἡ Γαλλία, διὰ νὰ δυνηθῶμεν, λέγω νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἀγορὰν θὰ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ παρουσιάσωμεν κἄτι τὸ διάφορον ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Θὰ πρέπει ἡ ἰδική μας τιμὴ νὰ εἶναι συναγωνίσιμος ἔναντι τῶν ἄλλων.

§111Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν;

§112Ν. ΜΑΡΤΗΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐμπορίου). Ὄχι κύριε συνάδελφε, εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγετε ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἔχει μόνον ὑποτιμητικὰς τιμάς, δὲν εἶναι ἀληθές. Ἀνέφερα προηγουμένως ὅτι ἐὰν τοῦτο ἦτο ἀληθὲς θὰ ἔπρεπεν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα νὰ ἔχουν καλυφθῆ αἱ ἀνάγκαι ὅλων τῶν χωρῶν ποὺ εἰσάγουν ἐλαιόλαδον. Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν συνέβη τοῦτο ἀποδεικνύει ὅτι δὲν ἀνταποκρίνεται ἡ κατηγορία αὕτη εἰς τὴν πραγματικότητα. Ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ μείνῃ εἰς τὰς 18 δραχμάς, ἐὰν αἱ διεθνεῖς τιμαὶ ἀνέλθουν θὰ παρακολουθήσῃ τὰς τιμὰς αὐτὰς διὰ νὰ προστατευθοῦν οἱ ἐλαιοπαραγωγοί. Ἐπανέρχομαι, κύριοι βουλευταὶ εἰς τὸ θέμα τοῦ σπορελαίου. Εἶπον προηγουμένως, ὅτι τὸ σπορέλαιον μᾶς παρέχει τὴν δυνατότητα τῆς σταθερᾶς προσφορᾶς καὶ ἠμπορεῖ νὰ βοηθήσῃ καὶ εἰς ἄλλο σημεῖον καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ πρέπει νὰ προσέξητε ἰδιαιτέρως. Ὁ κύριος Τζαννετάκης ἀνέφερε τὸ θέμα τοῦ τιμαρίθμου. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι αἱ Κυβερνήσεις εἰς τὸ θέμα τοῦ τιμαρίθμου δέχονται ὀρθῶς ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ἐλαίου εἶναι μία σοβαρὰ αἰχμὴ ἡ ὁποία ἐπηρεάζει αὐτόν. Ἠμπορεῖ ὅμως τὸ σπορέλαιον ν’ ἀποτελέσῃ τὸν καλύτερον σύμμαχον διὰ τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ ἐλαιολάδου, διότι τὸ σπορέλαιον ἔτσι εἰς τὴν κατανάλωσιν ὑπολογίζεται εἰς τὸν τιμάριθμον, ὡς καὶ τὸ ἐλαιόλαδον, αὐτομάτως ἡ αἰχμὴ τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαιολάδου ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν τιμὴν τοῦ σπορελαίου, θὰ εἶχε πάντοτε τὴν τάσιν τοῦ ὑπερδιπλασιασμοῦ τῆς ὑπερτιμήσεως τοῦ τιμαρίθμου. Συνεπῶς ἠμπορεῖ τὸ σπορέλαιον ν’ ἀποτελῇ τὸ μόνον μέσον, ὥστε οἱ παραγωγοὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τῶν διεθνῶν τιμῶν. Κύριοι βουλευταί, τὸ αἴτημα τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν εἶναι ἡ μόνιμος ἐξαγωγὴ καὶ ὀρθῶς ἡ Κυβέρνησις ἔθεσε τὰς βάσεις διὰ νόμου τῆς πολιτικῆς αὐτῆς. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑπερήφανος, διότι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν της τίθενται αἱ βάσεις αὐτῆς τῆς πολιτικῆς. Συμφέρον τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν εἶναι νὰ γίνῃ κοινὴ συνείδησις ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ὀρθὴ πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ ἐλαιολάδου. Συνεπῶς ὑποχρέωσις καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶναι νὰ λάβῃ θέσιν ἐπὶ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, διότι κατὰ τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ μόνη ὀρθὴ πολιτικὴ καὶ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν τὴν ἀναγνωρίζουν καὶ οἱ παραγωγοὶ ὡς τὴν πλέον ὀρθήν. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι εὐτυχὴς διότι ἔθεσε τὰς βάσεις μιᾶς ὀρθῆς πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ ἐλαιολάδου. (Χειροκροτήματα).

§113ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Ε. Κοθρῆς ἔχει τὸν λόγον.

§114Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριοι βουλευταί, διὰ πολλαπλῆν φορὰν ἔρχεται ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὸ θέμα τοῦ ἐλαίου. Δὲν ὑπῆρξε μεταπολεμικὴ σύνοδος τῆς Βουλῆς καὶ τὸ θέμα αὐτὸ νὰ μὴ ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν. Βεβαίως λόγῳ τῆς σπουδαιότητος τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ θέμα αὐτό, θὰ ἔπρεπε νὰ ἔρχεται πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἐφόσον οὐδεμία λύσις ὀρθὴ ἐδόθη μέχρι σήμερον. Ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις ἀπὸ τοῦ 1950 καὶ ἐντεῦθεν ἐδήλουν ὅτι θὰ δείξουν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν ἐλαιοπαραγωγήν, καὶ ἡ σημερινὴ μεταξὺ τῶν ἐπαγγελιῶν της περιέλαβε καὶ τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ ἐφαρμόσῃ πολιτικὴν ὑπὲρ τοῦ ἐλαίου. Ἀλλὰ ὄχι μόνον δὲν ἐφήρμοσεν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔλεγεν, ἀλλὰ ἤσκησε πολιτικὴν ἀντιαγροτικήν. Κύριοι βουλευταί, ὡμίλησαν πολλοὶ συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἠγωνίσθησαν κατὰ τὴν ὁμιλίαν των διὰ νὰ πείσουν τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀκολουθήσῃ τὴν ὀρθὴν πολιτικήν. Δυστυχῶς ὅμως παρὰ τοὺς ἀγῶνας των ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταπεισθῇ, διότι ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἐπὶ τοῦ ἐλαίου εἶναι δεσμία τῆς γενικωτέρας οἰκονομικῆς πολιτικῆς τὴν ὁποίαν ἐξακολουθεῖ νὰ ἐφαρμόζῃ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τοῦ ἐλαίου εἶναι ἁπλοῦν καὶ κάθε Κυβέρνησις ἦτο δυνατὸν νὰ εὕρῃ λύσιν ὅταν θὰ εἶχεν ὡς γνώμονά της τὸ συμφέρον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ὑπεδείξαμεν τὴν ὀρθὴν λύσιν καὶ ἡ ὀρθὴ λύσις ἦτο πολιτικὴ τῆς τιμῆς ἀσφαλείας. Δυστυχῶς ὅμως ἡ Κυβέρνησις δὲν τὴν ἠκολούθησε, λύσιν τὴν ὁποίαν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἐλαιοπαραγωγικὰ Κράτη ἀκολουθοῦν. Εἴχαμε τὴν ἀξίωσιν νὰ ἐφαρμόσῃ πολιτικὴν προστασίας τοῦ παραγωγοῦ κάμνει πολιτικὴν ἡ ὁποία χειροτερεύει τὴν θέσιν τῶν παραγωγῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἔχω εἰς χεῖρας μου, ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ θέσις τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ χειροτερεύει ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος. Ἡ θέσις τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ μας ἐφέτος εἶναι χειροτέρα τῆς περυσινῆς. Ὁ τιμάριθμος τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἀποδεικνύει ὅτι τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς εἶναι πολὺ μεγαλύτερον ἀπὸ τὸ ποσὸν τὸ ὁποῖον εἰσπράττει ὁ παραγωγός. Ἔχω πίνακα τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ὁ ὁποῖος ἀναλυτικῶς ἐξετάζει τὸ θέμα. Ἐξ αὐτοῦ λοιπὸν βλέπομεν, ὅτι ἡ θέσις τοῦ ἐλαιοπαραγωγοῦ εἶναι χειροτέρα ἐφέτος ἀπὸ πέρυσι. Οἱ ἀξιότιμοι κύριοι Ὑπουργοὶ ἐπὶ τῆς Γεωργίας καὶ τοῦ Ἐμπορίου ὡμολόγησαν τώρα, μετὰ ἕνα καὶ ἥμισυ ἔτος ἀφ’ ἧς εὑρίσκονται εἰς τὴν ἀρχήν, ὅτι ἐνεθυμήθησαν νὰ ἐφαρμόσουν μίαν πολιτικήν, καὶ ὡς πρὸς τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως ὅτι αὕτη πρέπει νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν τιμὴν ἐξαγωγῆς. Ἡ θεωρία αὕτη εἶναι δι’ ἡμᾶς ἀπαράδεκτος, διότι πρόκειται περὶ ἐμπαιγμοῦ τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπει τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἰς τὸ νὰ μὴ διαθέτῃ τὰ ἀπαιτούμενα ποσὰ διὰ τὴν συγκέντρωσιν ἐλαίου. Ὁ τέως Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας κ. Θεοτόκης, ὁ ὁποῖος κατέχει τὸ θέμα ἐλαίου ἐφιλοδόξησε νὰ προστατεύσῃ τοὺς ἐλαιοπαραγωγούς. Μᾶς ἔφερεν ἕνα νόμον διὰ τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν τοῦ ἐλαιολάδου καὶ μᾶς ὑπεσχέθη ὅτι θὰ ἐφαρμόσῃ πολιτικὴν διὰ τὴν προστασίαν τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἀλλὰ δὲν ἐσκέφθη ὅτι ἔπρεπε νὰ ἔχῃ τὴν δύναμιν νὰ ἐπιβάλλωνται. Ὁλόκληρος ἡ Κυβέρνησις εὑρέθη ἀντίθετος πρὸς αὐτὸν καὶ ἠναγκάσθη νὰ παραιτηθῇ, διότι εἶχεν εὐπρέπειαν καὶ ἐμμονὴν εἰς τὰς πεποιθήσεις του. Ὁ νῦν Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Γεωργίας, μᾶς λέγει ὅτι θὰ ἐφαρμόσῃ τιμὰς στὸ ἐσωτερικὸν βάσει τῶν τιμῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἀλλὰ ἐὰν θὰ ἀνέλθουν αἱ τιμαὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν θὰ ἀνεχθῇ ὁ κύριος Ὑπουργὸς νὰ πωλῆται τὸ ἐλαιόλαδον εἰς τὸ ἐσωτερικὸν πρὸς 25–30 δραχμὰς ἢ θὰ εἰσαγάγῃ σπορέλαιον διὰ νὰ διατηρήσῃ τὰς τιμὰς τοῦ ἐσωτερικοῦ εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα;

§115Ε. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. Βεβαίως.

§116Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Θὰ ἐνθυμῆσθε, κύριε συνάδελφε, ὅτι ὅταν πέρυσιν ἀνῆλθον αἱ τιμαὶ τί μέτρα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν συγκράτησίν των. Πέρυσιν ἡ Κυβέρνησις καθώρισεν ἐπίσημον τιμὴν 20 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ τιμὴ αὐτὴ δὲν ἦτο ἡ ἐνδεδειγμένη, ἡ Κυβέρνησις ἠναγκάσθη νὰ συγκεντρώσῃ ἔλαιον πρὸς 22 δραχμὰς τὴν ὀκᾶν. Καὶ ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις εἶχε δηλώσει ὅτι θὰ παρέμβῃ εἰς τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ τιμὴ ἦτο κάτω τῶν 20 δραχμῶν, ὄχι μόνον δὲν ἐπενέβη ὅταν αἱ τιμαὶ κατῆλθον κάτω τῶν 18 καὶ 16 δραχμῶν ἀλλὰ μόνον σήμερον ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν πραγμάτων ἠναγκάσθη νὰ ἐξαγγείλῃ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα εἶναι πρῶτον ἡ χορήγησις δανείων ἐπὶ ἐνεχύρῳ καὶ δεύτερον ἡ ἐπέμβασις τοῦ Κράτους διὰ νὰ πέσουν αἱ τιμαὶ κάτω τῶν 18 δραχμῶν. Ὡς πρὸς τὰ δάνεια ἐπὶ ἐνεχύρῳ, ἐὰν ἀναγνώσητε τὴν πολυσέλιδον ἐγκύκλιον τῆς ΑΤΕ θὰ ἀντιληφθῆτε ὅτι πρόκειται περὶ ἐμπαιγμοῦ, διότι εἶναι ἀπραγματοποίητος ἡ δι’ αὐτοῦ ἐξυπηρέτησις τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἡμεῖς ἐζητήσαμεν τὴν χορήγησιν πλασματικῶν δανείων, ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις δὲν τὸ ἐδέχθη. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ὑπεύθυνος καὶ ὑπόλογος, διότι δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀκολουθήσῃ μίαν σαφῆ πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ ἐλαίου. Ἡ Κυβέρνησις ἐπαναλαμβάνει πάντοτε τὴν ἰδίαν πολιτικὴν προκειμένου νὰ δημιουργήσῃ προϋποθέσεις οἰκονομιῶν εἰς βάρος τῶν παραγωγικῶν καὶ ἐργαζομένων τάξεων. Καὶ ὅπως εἰς τὸ ἔλαιον ἐφαρμόζει πολιτικὴν εἰς βάρος τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν, κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ὅταν θέλῃ νὰ κάμῃ οἰκονομίας ἐξαγγέλλει αὐτὰς εἰς βάρος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Κύριοι συνάδελφοι, ἡμεῖς διεκηρύξαμεν πάντοτε ὅτι τὸ θέμα τοῦ ἐλαίου πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ μίαν πανελαϊκὴν πολιτικήν. Διότι τὸ ἔλαιον μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ ὡς προϊὸν ἐξαγωγῆς. Ἡ ἀντιμετώπισις ὅμως τῶν θεμάτων αὐτῶν πρέπει νὰ συμβιβάζεται μὲ τὰ γενικώτερα οἰκονομικὰ μέτρα. Συνεπῶς μόνον ἡ ἔγκαιρος συγκέντρωσις μὲ τιμὴν ἀσφαλείας εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ προστατεύσῃ καὶ θὰ ἐξασφαλίσῃ τὸν παραγωγόν. Καὶ ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ μᾶς δηλώσῃ ἐὰν εἶναι ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, διότι διὰ τῆς μέχρι τοῦδε στάσεώς της μᾶς ἀπέδειξεν ὅτι δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ χαράξῃ μίαν σαφῆ πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ ἐλαίου. Διότι ἄλλοτε μὲν ἐξαγγέλλει τὴν πολιτικὴν τῆς ἐξαγωγῆς καὶ ἄλλοτε τὴν πολιτικὴν τῆς συγκεντρώσεως. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐξαγγέλῃ τιμὴν συγκεντρώσεως, τί θὰ συμβῇ; Θὰ ἔχει χαράξει μίαν πολιτικὴν διὰ τῆς ὁποίας θὰ προστατεύσῃ τὸν μικρὸν κυρίως παραγωγόν. Ὅπως ὅμως δὲν ἔχει προετοιμασθῆ ἡ Κυβέρνησις διὰ μίαν τοιαύτην πολιτικήν, τότε ἀσφαλῶς δὲν ἔχει χαράξει σαφῆ πολιτικήν. Σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς τὸν μῆνα Δεκέμβριον καὶ ἤδη ἔχει ἀρχίσει ἡ συγκομιδὴ ἀπὸ τοὺς μικροὺς παραγωγούς. Ἀλλὰ δυστυχῶς μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς ἡ Κυβέρνησις δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ καθορίσῃ μίαν σαφῆ πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ ἐλαίου καὶ εὑρισκόμεθα μόνον πρὸ μιᾶς ἐγκυκλίου τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης ἡ ὁποία κατ’ οὐσίαν εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ μιᾶς προσκλήσεως τῶν γεωργικῶν ἑνώσεων. Ἡ Κυβέρνησις ἐν τῷ μεταξὺ ὑπαναχωρεῖ καὶ παρεμβαίνει βεβαίως ὑπὲρ τῶν παραγωγῶν μὲ τιμὴν 18 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν ἰσχυριζομένη ὅτι ἡ τιμὴ αὐτὴ εἶναι σύμφωνος πρὸς τὰς διεθνεῖς τιμὰς ἀφήνουσα τὴν ἐλπίδα εἰς τὸν παραγωγὸν ἐὰν ἐν τῷ μεταξὺ αὐξηθῇ ἡ διεθνὴς τιμὴ θὰ δώσῃ κἄτι παραπάνω εἰς αὐτόν. Τοῦτο ὅμως δὲν θὰ συνέβαινεν ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἀφ’ ἧς ἀνέλαβε τὴν ἐξουσίαν εἶχε προβῆ εἰς συγκέντρωσιν ἐλαίου διὰ τῶν Γεωργικῶν Ἑνώσεων ὁπότε καὶ ἡ συγκράτησις τῶν τιμῶν τοῦ ἐλαίου θὰ ἦτο δυνατὴ καὶ θὰ παρείχετο εἰς τὸν παραγωγὸν ἡ ἐλπὶς νὰ λάβῃ κἄτι περισσότερον ἐὰν παρέδιδε τὸ ἔλαιόν του εἰς τὰς Γεωργικὰς Ἑνώσεις. Ἀντιθέτως διὰ τῆς σήμερον ἀκολουθουμένης πολιτικῆς της ἡ Κυβέρνησις ἀπογοητεύει τοὺς παραγωγοὺς οἱ ὁποῖοι εἶναι γνωστὸν ὅτι τελοῦντες εἰς τραγικὴν κατάστασιν ἐξαθλιώσεως ἡ ὁποία θὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα ἐὰν ἐξακολουθήσῃ τὴν ἐγκατάλειψιν τῆς καλλιεργείας παρ’ αὐτῶν καὶ τὴν κάθοδόν των εἰς τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα. Ἀντιλαμβάνεσθε ὅμως τί θὰ συμβῇ ἐὰν πραγματοποιηθῇ ἡ ἐγκατάλειψις καὶ ἡ κάθοδος τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Τὸ κῦμα τῆς ἀστυφιλίας θὰ μᾶς δημιουργήσῃ κοινωνικὴν καὶ οἰκονομικὴν ἀναταραχὴν μὲ ἄγνωστα ἀποτελέσματα. Δυστυχῶς ἀντιλαμβάνομαι ὁσονδήποτε καὶ ἂν ὁμιλοῦμεν τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἡ Κυβέρνησις δὲν πρόκειται νὰ μεταβάλῃ πολιτικήν. Μίαν πολιτικὴν ἡ ὁποία εἶναι τὰ μέγιστα καταστρεπτικὴ διὰ τὴν ἐλαιοπαραγωγικὴν τάξιν. Πῶς ἀντιμετωπίζει τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος ὁ κύριος Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Ἐγὼ λέγει ἀσχολοῦμαι γενικώτερα μὲ τὸ ζήτημα τῶν τιμῶν. Κύριε Ὑπουργέ, ἐὰν ὁ κύριος Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας δὲν ἀσχοληθῆ μὲ τὰς τιμὰς τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ποῖος τότε θὰ ἀσχοληθῇ; Ὁ Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἀγωνίζεται ἐναντίον τῶν ἄλλων συναδέλφων του Ὑπουργῶν καὶ νὰ ἐπιβάλλῃ τὴν πολιτικὴν τῶν τιμῶν προστατεύων τὴν ἀγροτικὴν τάξιν καὶ τὰ προϊόντα αὐτῆς.

§117Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριε συνάδελφε, δὲν εἶπον, δὲν ἀσχολοῦμαι, δὲν ἐξετάζω εἶπον.

§118Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἔστω, κύριε Ὑπουργέ. Πάντως νομίζω ὅτι ἔχετε ὑποχρέωσιν νὰ ἐπιβάλλετε τὴν πολιτικὴν τῶν τιμῶν ἡ ὁποία θὰ προστατεύσῃ τὸν γεωργικὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Ἡμεῖς, κύριοι συνάδελφοι ἀναγνωρίζομεν βεβαίως τὴν δυσχέρειαν τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ζητημάτων αὐτῶν. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν καὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς θὰ ἐπιδείξῃ τὴν ἱκανότητά της νὰ ἐναρμονίζῃ τὰς προσπαθείας της διὰ τῶν ἐξωτερικῶν καταναλωτῶν καὶ ἐλαιοπαραγωγῶν ὥστε ἡ μείωσις τῆς τιμῆς του νὰ μὴ ἐπιβαρύνῃ τὸν ἐλαιοπαραγωγικὸν κόσμον.

§119Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐπειδὴ ὁμιλήσατε περὶ ὑπάρξεως σταθερᾶς πολιτικῆς καὶ ἐναρμονίσεως, πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι μία σταθερὰ ἐλαϊκὴ πολιτικὴ προϋποθέτει συνεννόησιν καὶ μὲ ὅλας τὰς ἄλλας ἐλαιοπαραγωγικὰς χώρας. Πρὸ τοῦ πολέμου νομίζω εἶχε καταβληθῆ μία προσπάθεια διὰ νὰ ρυθμισθῇ ἕνα ἐπίπεδον τιμῶν καὶ νὰ μὴ εἶναι δυνατὴ ἡ διάθεσις ἀπὸ τὰς χώρας αὐτὰς κάτω τῆς ρυθμιστικῆς αὐτῆς τιμῆς. Ὅταν λοιπὸν ὁμιλῆτε περὶ πολιτικῆς ἐναρμονισμοῦ θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ὡς προϋπόθεσιν τὴν ὕπαρξιν σταθερῶν τιμῶν ἀλλὰ τοῦτο προϋποθέτει προηγουμένην συνεννόησιν μεταξὺ τῶν διαφόρων χωρῶν. Καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ ἐπισημαίνω τὸ γεγονὸς τοῦτο καὶ ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως, διότι πολλὰ καλὰ εἶναι δυνατὸν νὰ προκύψουν ἐκ τῆς συνεννοήσεως αὐτῆς.

§120Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Κύριοι συνάδελφοι, ἐξ ἀφορμῆς τῶν λεχθέντων ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον κύριον συνάδελφον, κάμνω ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως τὴν δήλωσιν ὅτι ἡ σκέψις τὴν ὁποίαν ἔρριψεν ὁ κύριος συνάδελφος εἶναι σκέψις καὶ τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ὅτι δι’ ἐνεργειῶν της προαγάγει αὐτὸ τὸ θέμα καὶ ἐλπίζει νὰ καταλήξῃ εἰς συνεννόησιν μὲ τὰς ἐλαιοπαραγωγικὰς χώρας διὰ τὴν καθιέρωσιν ἑνιαίας πολιτικῆς. Ἐλπίζω ἐντὸς τοῦ Ἰανουαρίου ἐκπρόσωποι τῶν ἐλαιοπαραγωγικῶν χωρῶν θὰ συνέλθουν πρὸς καθιέρωσιν ἑνιαίας ἐξαγωγικῆς πολιτικῆς ἐπὶ τοῦ ἐλαίου.

§121Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἡ ἐπίτευξις αὐτῆς τῆς συνεννοήσεως θὰ εἶναι εὐκταία καὶ θὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν τοποθέτησιν τοῦ προϊόντος εἰς τὸν ἐξωτερικόν, ἀλλὰ μέχρι σήμερον κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἐφηρμόσθη οὐδεμία ἐξαγωγικὴ πολιτική, τοὐναντίον ἐψηφίσθη διάταξις εἰς ἐντελῶς ἄσχετον νομοσχέδιον διὰ τῆς ὁποίας παρατείνεται μέχρι τέλους τοῦ τρέχοντος ἔτους ἡ προθεσμία ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς λιπαρῶν προϊόντων. Εἶναι τοῦτο ἕνα ἐπὶ πλέον ἐπιχείρημα ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ἐφαρμόσῃ ἐλαϊκὴν πολιτικήν. Μᾶς εἶπεν ὁ κύριος Ὑπουργὸς πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμόσωμεν ἐλαϊκὴν πολιτικὴν ὅταν δὲν ἔχωμε κόστος παραγωγῆς. Νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν δυνατότητα καὶ ἔχει ὅλα τὰ στοιχεῖα διὰ νὰ ἐξαγάγῃ τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Ἡμεῖς ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ὁρίσῃ τιμὰς ἀσφαλείας αἱ ὁποῖαι νὰ μὴ κλονίσουν τὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν τῆς χώρας. Ζητοῦμεν νὰ ληφθοῦν μέτρα προστασίας διὰ τὸ ἔλαιον ὅπως λαμβάνονται καὶ δι’ ἄλλα γεωργικὰ προϊόντα, ὅπως εἶναι ἡ σταφίς, ὁ σῖτος κλπ. Δὲν δικαιοῦται ὁ Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι θὰ κανονίσῃ τὰς τιμὰς τοῦ ἐσωτερικοῦ ἀπὸ τὰς τιμὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶπον αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπον, ὄχι διότι πιστεύω ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκούσῃ τὰς εἰσηγήσεις μας, διότι εἶναι δεσμία τῆς πολιτικῆς της, ἀλλὰ διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ὑπογραφήν μου ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως καὶ νὰ διαπιστωθῇ ποῖοι εἶναι οἱ προστάται τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἂς σκεφθῇ ψυχραιμότερον, οἱ δὲ Ὑπουργοὶ τῶν παραγωγικῶν Ὑπουργείων ἂς μιμηθοῦν τὸ παράδειγμα τῶν προκατόχων των. Κύριε συνάδελφε, ὑπάρχει ὑπηρεσία τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης καὶ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἡ ὁποία ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἐργασίαν αὐτήν, δηλαδὴ ἐξευρέσεως τοῦ κόστους παραγωγῆς. Ἔχομε, κύριοι συνάδελφοι, στοιχεῖα τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ἐπίσημα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα λέγουν, ὅτι τὸ κόστος τοῦ ἐλαίου εἶναι 20 δρχ. Νὰ ἔλθῃ ὁ κύριος Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ. Ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖ νὰ λέγῃ ὅτι θὰ κανονίσῃ τὰς τιμὰς τοῦ ἐσωτερικοῦ βάσει τῶν διεθνῶν τιμῶν. Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον. Κύριοι συνάδελφοι, ὅλα αὐτὰ τὰ εἶπον, διὰ νὰ σᾶς διαφωτίσω.

§122Ε. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὅταν εὑρίσκεσθε εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἐνθυμεῖσθε νὰ ἐκάματε αὐτὰς τὰς σκέψεις;

§123Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐνθυμοῦμαι, ἀλλὰ ὡς σεῖς ἐνθυμεῖσθε, ἢ μᾶλλον κάμετε ὅτι δὲν ἐνθυμεῖσθε, ἐὰν ἔγινε κάποτε μία συγκέντρωσις ἐλαίου, ἡ ὁποία ἐξυπηρέτησε τοὺς παραγωγούς ἔγινεν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν ἰδικῶν μας, παρ’ ὅλην τὴν ἀντίδρασιν, ποὺ εἴχομεν. Ἑπομένως, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου ἐφηρμόσθη πολιτικὴ προστασίας τῆς ἐλαιοπαραγωγικῆς τάξεως καθ’ ὃν χρόνον εἴμεθα εἰς τὴν Κυβέρνησιν, διότι εἴχομεν τὴν δύναμιν νὰ ἐπιβληθῶμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἐνῷ σεῖς δὲν ἔχετε τὴν δυνατότητα, ἀλλὰ πειθαρχεῖτε εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως.

§124Ε. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. Καὶ βέβαια πειθαρχοῦμε.

§125Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, εἶπον ὅσα εἶπον, ὄχι διότι πιστεύω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀκούσῃ τὰς εἰσηγήσεις μας, οὔτε τῶν κυρίων συναδέλφων διότι εἶναι δεσμία τῆς πολιτικῆς της καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκολουθήσῃ ἄλλην πολιτικὴν ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν. Ἐγὼ θὰ ἤμην εὐτυχὴς ἐὰν εἰς τὸ μέλλον καὶ ἐκ τῶν πράξεών της ἀποδείξῃ ὅτι πλανῶμαι, ἐὰν ἀποδείξῃ ὅτι πράγματι προσηρμόσθη πρὸς τὴν πραγματικότητα, πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ἐλαιοπαραγωγικῆς τάξεως καὶ πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ τόπου καὶ μεταβάλλει πολιτικήν. Ἀλλὰ ἀμφιβάλλω πολὺ ἐὰν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὸ πράξῃ. Ἐγὼ εἶπον ὅσα εἶπον, διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ἐγγραφήν μου εἰς τὴν ἐπερώτησιν τοῦ ἐλαίου, διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν καὶ διὰ νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Κοινὴ Γνώμη ποῖοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πράγματι εἶναι ὑπέρμαχοι τῶν δικαίων των καὶ ποῖοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τοὺς ἐμπαίζουν. Αὐτὴν τὴν φορὰν εὑρισκόμεθα εἰς τὴν θέσιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ δὲν ἔχομεν τὴν δυνατότητα τίποτε ἄλλο νὰ κάμωμε, παρὰ νὰ ἀσκήσωμε τὸν ἔλεγχον ποὺ ἀσκοῦμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου καὶ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος εἶναι εἰς θέσιν νὰ κρίνῃ ποῖοι ἤσκησαν πολιτικήν, ἡ ὁποία τοὺς ἐξυπηρετεῖ καὶ ποία εἶναι ἡ πολιτική, ἡ ὁποία τοὺς ἔβλαψεν. Ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία κυβερνᾷ πράγματι εἰς μίαν δύσκολον καμπὴν ἀπὸ πλευρᾶς ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς, ἂς σκεφθῇ καλύτερον, οἱ δὲ ἐκπρόσωποι τῶν παραγωγικῶν Ὑπουργείων ἂς τολμήσουν περισσότερον νὰ δώσουν λύσιν εἰς τὸ θέμα αὐτὸ καὶ ἐν ἀνάγκῃ ἂς μιμηθοῦν τὸ παράδειγμα τοῦ προκατόχου των Ὑπουργοῦ.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Μπακλατζῆς ἔχει τὸν λόγον.

§127Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν νομίζετε, ὅτι ἔχει καταπονηθῆ ἡ Βουλή;

§128ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§129ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§130ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 11.05′ μ. μ.).