1957.03.22

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 66η

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 Μαρτίου 1957

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.50′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Δ. Λαντζούνης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Κλῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§4Γ. ΚΛΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Κόρακας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κτηνοτροφικοῦ Συλλόγου Ἐλασσόνος καὶ περιχώρων, ζητοῦντος αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ γάλακτος, μείωσιν τῆς τιμῆς τῶν ζωοτροφῶν, κατάργησιν τῆς φορολογίας τῶν γεωργικῶν καὶ κτηνοτροφικῶν προϊόντων κλπ. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Κοκκέβης, Ι. Παπαδημητρίου, Δ. Θεοχαρίδης, Θ. Ἀνδρεάδης, Α. Λασκαρίδης, Κ. Τσιγάρας, Γ. Εὐαγγέλου, Σ. Νικολαΐδης, Β. Ἐφραιμίδης, Π. Πετροπουλάκης, Ε. Πέτσος, Κ. Πετρόπουλος, Μ. Γαληνός, Τ. Βουλόδημος, Ι. Παπαηλιάκης, Ι. Τριανταφυλλίδης, Δ. Στρατῆς καὶ Γ. Μπουρδάρας, καταθέτουν ἀναφορὰς κατοίκων Φιλιατρῶν, Σερρῶν, Γιαννιτσῶν, Ναούσης, Σεβαστιανῶν, Κυδωνιῶν, Γρεβενῶν, Βλάσης, Κοζάνης, Κιλκίς, Μεταλλικοῦ, Ροδολείβους, Καβάλας, Θεσσαλονίκης, Καλλιράχης–Θάσου, Σωχοῦ, Νέας Καρυᾶς Καβάλας, Ξάνθης, Σίνδου, τῶν Δημοτικῶν Συμβουλίων Θεσσαλονίκης καὶ Συκεῶνος καὶ τῶν πολιτικῶν κρατουμένων φυλακῶν Αἰγίνης, Κερκύρας, Μυτιλήνης, Ἁγίου Παύλου, Ἀβέρωφ, Γιούρας, Χαλκίδος καὶ Ἰντζεδίν, ζητούντων χορήγησιν γενικῆς ἀμνηστίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀργολίδος καὶ Κορινθίας κ. Β. Πανούσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς γενικῆς συνελεύσεως τῶν μελῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου Κορινθίας, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ εἰσέτι κατάθεσιν εἰς τὴν Βουλὴν τῶν ἐκκρεμούντων νομοσχεδίων, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν ρύθμισιν ἐπειγόντων ζητημάτων των. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Σ. Κωστόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων κοινότητος Χωματάδας– Μεσσηνίας, ζητούντων διακοπὴν τῆς ἐκτοπίσεως τοῦ συγχωριανοῦ των Βασ. Καραμπάτσου. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Η. Σκυλλάκος καὶ Χ. Κόρακας, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Συλλόγου Ἐγχωρίων Προϊόντων Λαρίσης, ζητοῦντος ἀναστολὴν ἐφαρμογῆς τοῦ διὰ Ν. 3570)56 ἐπιβληθέντος φόρου 3% ἐπὶ τῶν γεωργικῶν προϊόντων ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Ὁ βουλευτὴς Ἔβρου κ. Ι. Τριανταφυλλίδης, διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ κατάπαυσιν διώξεων τῶν ἐπαγγελματιῶν ὑπαίθρου παρὰ τοῦ Τ.Ε.Β.Ε. καὶ λῆψιν μέτρων προαιρετικῆς ἀσφαλίσεως εἰς αὐτό, τῶν ἐπαγγελματιῶν χωρίων κάτω τῶν 2.000 κατοίκων. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Β. Παπαβασιλείου, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Δοξάτου, ζητούντων ἐξαίρεσιν τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς ἐκ τῶν περιοριστικῶν μέτρων καπνοκαλλιεργείας τῶν εὐγενῶν καπνῶν τῆς περιοχῆς ταύτης. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Η. Σκυλλάκος καὶ Χ. Κόρακας, καταθέτουν ἀναφορὰς τοῦ Ἐμπορικοῦ Ἐπιμελητηρίου καὶ λοιπῶν ὀργανώσεων καὶ σωματείων Λαρίσης, ζητούντων ἐπέκτασιν τῶν εὐεργετικῶν μέτρων σεισμοπλήκτων περιφερειῶν Ἰονίων Νήσων, Μαγνησίας καὶ Θήρας καὶ εἰς τὸν Νομὸν Λαρίσης. Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Παπασταύρου, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Συνδικάτων Η.Ε.Μ., διαμαρτυρομένων διὰ τὰς ἀθρόας ἀπολύσεις ἐργαζομένων τῆς Η.Ε.Μ. καὶ ζητούντων ἀναστολὴν πάσης ἄλλης ἀπολύσεως καὶ ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων τοῦ προσωπικοῦ τῆς ἐν λόγῳ ἑταιρείας. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας–Ἰωαννίνων κ. Χ. Παπασταύρου, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Βουνοπλαγιᾶς, ζητοῦντος αὔξησιν τῆς καπνοκαλλιεργείας κατὰ 5 τοὐλάχιστον στρέμματα ἀνὰ οἰκογένειαν κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Ἀργολίδος καὶ Κορινθίας κ. Β. Πανούσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Ἐπιστημόνων Φαρμακοποιῶν, ἡ ὁποία διαμαρτύρεται διὰ τὴν καθυστέρησιν τῆς ψηφίσεως τοῦ φαρμακευτικοῦ κώδικος καὶ τὴν ἐν γένει ἐγκατάλειψιν τῶν φαρμακοποιῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι πρωτοπόροι εἰς τὸν ἀγῶνα προστασίας τῆς δημοσίας ὑγείας. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας–Ἰωαννίνων κ. Χ. Παπασταύρου, καταθέτει ἀναφορὰς τοῦ Συλλόγου γονέων καὶ κηδεμόνων μαθητῶν Γυμνασίου Παραμυθιᾶς, ζητοῦντος ἐπίλυσιν τῶν αἰτημάτων τῶν ἐκπαιδευτικῶν, χορήγησιν ἐπιδόματος βιβλιοθήκης κλπ. Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Σκουτέρης, διὰ τηλεγραφήματός του διαμαρτύρεται διὰ τὰς παρὰ τοῦ Ἀγρονόμου Θηβῶν, ἐντολῇ τοῦ στρατοπεδάρχου ΚΕΒΟΠ Θηβῶν, διώξεις κατὰ ἀγροτῶν κατοίκων Νεοχωρακίου καὶ Καλλιθέας Θηβῶν, ὧν ἐκτάσεις ἀπηλλοτριώθησαν πρὸ εἰκοσαετίας ἄνευ καταβολῆς ἔκτοτε ἀποζημιώσεως αἵτινες καλλιεργοῦνται ἔκτοτε ἀνελλιπῶς παρὰ ἰδιοκτητῶν καὶ ζητεῖ κατάπαυσιν τῶν ὡς ἄνω διώξεων μέχρι πέρατος ἀπαλλοτριώσεως καὶ λῆψιν μέτρων ἀκωλύτου καλλιεργείας ἐφόσον αἱ ἐκτάσεις εἶναι ἐσπαρμέναι κατὰ τὴν ἐφετεινὴν περίοδον. Ὁ βουλευτὴς κ. Β. Ἀναστασᾶτος, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν κατοίκων τῶν Κοινοτήτων τῆς περιοχῆς Παραβόλας–Τριχωνίδος, ζητούντων τὴν προαγωγὴν τοῦ ἐν Παραβόλα Γυμνασιακοῦ Παραρτήματος Ἀρρένων Ἀγρινίου εἰς πλῆρες Γυμνάσιον. Ὁ βουλευτὴς Ἀργολίδος καὶ Κορινθίας κ. Β. Πανούσης, καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Δημοδιδασκάλων Κορινθίας, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν αὔξησιν ἐπιδόματος βιβλιοθήκης, διεύρυνσιν τῶν θέσεων διευθυντῶν βʹ καὶ ἑνιαιοποίησιν βαθμῶν Τμηματάρχου Βʹ καὶ Αʹ. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Γ. Εὐαγγέλου, διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ ἄμεσον ἐξαγγελίαν τῶν προστατευτικῶν μέτρων καπνοῦ, καταβολὴν συμπληρωματικοῦ τιμήματος 5 δραχμῶν κατ’ ὀκᾶν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Κιλκὶς κ. Ι. Γωνιάδης, διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ ἄμεσον χορήγησιν στεγαστικῶν δανείων εἰς τοὺς ἀστέγους ἀγρότας Νομοῦ Κιλκίς. Ὁ βουλευτὴς Σ. Χούτας, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τῶν Κοινοτήτων περιοχῆς Παραβόλας Τριχωνίδος, ζητούντων τὴν προαγωγὴν τοῦ ἐν Παραβόλᾳ Γυμνασιακοῦ Παραρτήματος Ἀρρένων Ἀγρινίου εἰς πλῆρες Γυμνάσιον. Ὁ βουλευτὴς Ἀργολίδος καὶ Κορινθίας κ. Β. Γ. Πανούσης, καταθέτει ψήφισμα διαμαρτυρίας τῆς Γεν. Συνελεύσεως τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου Κορινθίας, διὰ τοῦ ὁποίου καταγγέλλει ἐνώπιον τῶν Ἐλευθέρων λαῶν τὴν διαπραχθεῖσαν ὑπὸ τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως δικαστικὴν δολοφονίαν τοῦ Κυπρίου ἀγωνιστοῦ τῆς Ἐλευθερίας Εὐαγόρα Παλληκαρίδη. Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν Γονέων καὶ Κηδεμόνων ὑποψηφίων Ὀδοντιατρικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους 1956–57 ζητούντων εἰσαγωγὴν εἰς τὴν ἐν λόγῳ Σχολὴν τῶν λαβόντων 23 μονάδας ὑποψηφίων καὶ μέχρι συμπληρώσεως τοῦ καθορισθέντος ἀριθμοῦ εἰσακτέων. Ὁ βουλευτὴς Κιλκὶς κ. Ι. Γωνιάδης, διὰ τηλεγραφήματός του ζητεῖ ἀπαλλαγὴν τῶν ἀκτημόνων κατοίκων Καμποχωρίου–Παιονίας ἀπὸ τὴν ἐπιβληθεῖσαν παρὰ τῆς ΥΣΣΥΕΜ φορολογίαν, διὰ τὰς χορηγηθείσας εἰς αὐτοὺς γαίας. Ὁ βουλευτὴς κ. Β. Ἀναστασᾶτος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Καρραγωγέων Μεσολογγίου, ζητοῦντος χορήγησιν ἀδειῶν αὐτοκινήτων δημοσίας χρήσεως εἰς τὰ μέλη του, πληγέντα ἐκ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ αὐτοκινήτου. Ὁ βουλευτὴς Ἀργολίδος καὶ Κορινθίας κ. Β. Πανούσης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ἑνώσεων Ἀστικῆς Ἰδιοκτησίας Κορίνθου καὶ Λουτρακίου, δι’ ἧς ἐπισημαίνουν τὸν κίνδυνον τῆς πλήρους οἰκονομικῆς καταρρεύσεως τῆς λουτροπόλεως Λουτρακίου καὶ ζητοῦν τὴν δραστικὴν παρέμβασιν τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἐπίσπευσιν τῆς ἐπαναλειτουργίας τοῦ Καζίνου. Ὁ βουλευτὴς κ. Β. Ἀναστασᾶτος, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ταμείου Τριχωνίδος, ζητούντων μεταστέγασιν τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ ἐν λόγῳ Ταμείου εἰς ἕτερον κατάλληλον οἴκημα, καθ’ ὅτι τὸ κτίριον εἰς ὃ τοῦτο στεγάζεται σήμερον εἶναι τελείως ἀνθυγιεινὸν κ.λ.π. Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τῆς προτάσεως νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. 3615)1956 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τῆς περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν νομοθεσίας καὶ ἐνεργείας ἐκτάκτου ἀναθεωρήσεως ἐκλογικῶν καταλόγων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Ρηγόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Στρατολογίας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Βρανόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως καὶ ἐποπτείας τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δικαιοσύνης καὶ περὶ συγκροτήσεως Ἐπιτροπῆς πρὸς κωδικοποίησιν τῆς περὶ Ταμείου Συντάξεων Νομικῶν Νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Ἰ. Λαυρεντίδης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1267 τῆς 17 Αὐγούστου 1956 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου περὶ διορισμοῦ τῶν ἀφικνουμένων ἐκ Κύπρου ἐκπαιδευτικῶν λειτουργῶν εἰς Δημόσια Σχολεῖα». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Ἀλεξᾶτος, Ἰ. Παπαρτεμίου καὶ Μ. Γλύκας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Πετροπουλάκος, Μ. Καροῦσος, καὶ Μ. Στεφανίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως συνταξιοδοτικῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Ἀηδονᾶς, Γ. Μπακατσέλος, Γ. Καραγκιόζης, Γ. Εὐαγγέλου, Θ. Μπάρμπας, Ε. Κεφαλογιάννης, Ν. Ρηγόπουλος, Η. Παπαηλιοῦ, Β. Ἀλεξᾶτος, Β. Ἀναστασᾶτος, Ἰ. Παπαρτεμίου καὶ Π. Τσακιρίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Ἀλεξᾶτος, Γ. Μεταξᾶς καὶ Ε. Κοθρῆς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Ἀποσκίτης καὶ Ε. Καλαντζῆς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπαναφορᾶς τῆς Διευθύνσεως Τοπογραφικῆς Ὑπηρεσίας Ὑπουργείου Γεωργίας εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας καὶ ἄλλων τινῶν ἀφορωσῶν αὐτὴν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Τσακιρίδης, Ι. Λαυρεντίδης, Π. Σταυρόπουλος, Δ. Καρατζένης, Δ. Κολιαπίδης, Θ. Μπάλλας, Δ. Θανόπουλος καὶ Κ. Παπαγεωργίου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἱδρύσεως Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Σχινᾶς, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαβαθμίσεως καὶ ἐντάξεως προσωπικοῦ κατέχοντος προσωρινὰς θέσεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ἀπὸ 3.4.54 Β. Δ. «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 1500)1953 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας» καὶ τακτοποιήσεως ἑτέρων τινῶν κατηγοριῶν προσωπικοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Γρηγορίου, καταθέτει τροπολογίας ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) «Περὶ διαβαθμίσεως καὶ ἐντάξεως προσωπικοῦ κατέχοντος προσωρινὰς θέσεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ ἀπὸ 3.4.54 Β. Δ. «περὶ ἐφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 2500)1953 ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας» καὶ τακτοποιήσεως ἑτέρων τινῶν κατηγοριῶν προσωπικοῦ». 2) «Περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων» καὶ 3) «Περὶ Ἐκτελωνιστῶν, Διασαφηστῶν καὶ Βοηθῶν Ἐκτελωνιστῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Μπαλτατζῆς, Θ. Λυμπερίδης, Θ. Παπαπαναγιώτου, Γ. Καραγκιόζης, Σ. Γουδελῆς, Ι. Τριανταφυλλίδης, καὶ Ν. Παπαδημητρίου, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Ν. 2348)53 «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ καταργήσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν ἐπεξεργασίαν τῶν φύλλων καπνοῦ καὶ συγχωνεύσεως τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Καπνεργατῶν μετὰ τοῦ Ι.Κ.Α.», ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως».

§5Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσητε τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχετε τὸν λόγον.

§7Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ὀκτωβρίου εἶχον ὑποβάλει εἰς τὴν Βουλὴν μίαν ἐπερώτησιν σχετικὴν πρὸς τὴν ἔλλειψιν παντὸς συντονισμοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ναυτικοῦ καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Ἑλληνικοῦ στόλου. Τὸ θέμα, ὅπως γνωρίζετε, εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον, ἰδίως κατόπιν τῆς δημοσιεύσεως εἰς τὸν διεθνῆ Τύπον ὡρισμένων πληροφοριῶν. Αἱ πληροφορίαι αὗται ἐδημιούργησαν μίαν ἀνησυχίαν καὶ μίαν συγκίνησιν εἰς τὴν κοινὴν γνώμην καί, ὡς εἶναι γνωστόν, μερὶς τοῦ Τύπου ἠσχολήθη διὰ μακρῶν μὲ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ διάφοροι διακεκριμένοι ἀρθρογράφοι, ἐπίσης, ἀπησχολήθησαν διὰ μακρῶν. Διὰ τὴν ἐπερώτησιν αὐτήν, ἔχει ὑποβληθῆ μία αἴτησις ὑπογεγραμμένη παρὰ τοῦ προβλεπομένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ὑπὸ τοῦ Κανονισμοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ζητεῖται ἡ πρόταξίς της. Μέχρι τοῦδε, ἐπειδὴ αἱ συζητούμεναι ἐπερωτήσεις ἦσαν ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι εἶχον προταχθῆ δι’ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς, δὲν ἔχει ὁρισθῆ ἀκόμη, ἡ σειρὰ τῶν ἑπομένων ἐπερωτήσεων. Ἤδη, ἡ ἐπερώτησις αὕτη, εἶναι, καθ’ ὅσον γνωρίζω, ἡ τελευταία προταχθεῖσα δι’ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς. Παρακαλῶ, ἑπομένως, ὅπως ἡ Βουλὴ ἐκφέρῃ τὴν γνώμην της, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἡ πρόταξις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεώς μου θὰ γίνῃ δεκτὴ ἢ ὄχι. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα θέμα. Ὑπάρχει καὶ δεύτερον θέμα. Τὸ ἑξῆς, κύριε Πρόεδρε, ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, πρὸ καιροῦ εἶχεν εἰσηγηθῆ, ὅπως διὰ τὴν οἰκονομίαν τοῦ χρόνου τῶν ἐπερωτήσεων θεσμοθετηθῆ εἰς τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς σχετικὴ διάταξις, ὥστε νὰ μὴ ὑπερβαίνουν τὰς δύο συνεδριάσεις αἱ συζητήσεις, διὰ πᾶσαν σχετικὴν ἐπερώτησιν. Καθ’ ὅσον γνωρίζω, ἡ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς ἔχει ἐπιληφθῆ τοῦ θέματος καὶ ἔχει καταλήξει εἰς ἀποφάσεις. Αἱ ἀποφάσεις αὗται δὲν ἐδημοσιεύθησαν ἀκόμη, διότι προβλέπεται νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ ὅλη ἀναθεώρησις τοῦ Κανονισμοῦ. Εἰσηγοῦμαι, ἐπειδὴ προβλέπω ὅτι μία ἐπερώτησις εἶναι δυνατὸν νὰ συζητῆται ἐπὶ σειρὰν ὁλόκληρον συνεδριάσεων καὶ νὰ καταναλωθῇ ὁ μέχρι τῶν διακοπῶν χρόνος, εἰσηγοῦμαι — ἐπειδὴ δὲν νομίζω ὅτι εἶναι Κοινοβουλευτικὸν νὰ ἀσχολούμεθα μὲ 1–2–3 ἐπερωτήσεις καθ’ ὅλας τὰς συνεδριάσεις — ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐπιτροπὴ τοῦ Κανονισμοῦ ἔχει υἱοθετήσει τὴν πρότασιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, νὰ ἀποφασίσῃ ἡ Ἐπιτροπὴ ὥστε ἀπὸ τοῦδε νὰ γίνῃ δεκτὸν ὅτι δὲν θὰ ὑπερβαίνουν τὰς 2–3 συνεδριάσεις αἱ συζητήσεις εἰς ἑκάστην ἐπερώτησιν, ὥστε νὰ γνωρίζωμεν πᾶσα ἐπερώτησις, ἡ ὁποία θὰ προταχθῇ, ἐὰν θὰ συζητηθῇ ἢ ὄχι. Δοθέντος καὶ τοῦ Ἐθνικοῦ χαρακτῆρος τοῦ θέματος, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ἡ ἐπερώτησις διὰ τὴν ὁποίαν ἔχω τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ὁμιλῶ, νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ θέμα κατὰ κἄποιον τρόπον.

§8Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐκτὸς τῶν ὅσων ὑπεστήριξεν ὁ κ. Τούμπας, ἔχομεν καὶ ἓν ἄλλο ζήτημα ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Κατὰ τὸ ἄρθρον 44 εἶπον καὶ χθές, εἶναι δύο αἱ ἡμέραι τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου ἑκάστης ἑβδομάδος, ἡ Τρίτη καὶ ἡ Παρασκευή. Κατὰ τὴν παρελθοῦσαν συνεδρίασιν τῇ προτάσει τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, νομίζω, ὅτι εἶχεν ἀποφασισθῆ ὅπως μία τῶν συνεδριάσεων διατίθεται διὰ τὴν συζήτησιν τῶν ἐπερωτήσεων μεγάλης μὲν σπουδαιότητος, ἀλλὰ μικρᾶς διαρκείας. Διότι διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ, ὅπως βαδίζομεν σήμερον, ματαιοῦται ὁ κοινοβουλευτικὸς ἔλεγχος, διότι δὲν ἐπαρκεῖ ὁ χρόνος διὰ νὰ συζητηθοῦν ὅλαι αἱ ἐπερωτήσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν κατατεθῆ. Ἐπειδὴ καταναλίσκεται ὁ χρόνος διὰ τὰς μεγάλας ἐπερωτήσεις, ὅπως π. χ. εἶναι ἡ ὑπὸ συζήτησιν ἐπερώτησις περὶ τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως, ἡ ὁποία προβλέπεται ὅπως πᾶμε, ὅτι θὰ φάῃ ἀρκετὸν χρόνον....

§9Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὄχι ἀρκετὸν χρόνον, καὶ τοῦ χρόνου.

§10Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἐκτὸς δηλαδὴ τῆς προτάσεως τοῦ ἀξιοτίμου κ. Τούμπα, νὰ ἀποφασίσωμεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅπως οἱαδήποτε ἐπερώτησις ἐξαντλῆται εἰς 2 ἢ τρεῖς τὸ πολὺ συνεδριάσεις. Πρέπει νὰ ἀποφασίσωμεν ὅπως εἰς μίαν συνεδρίασιν ἑκάστης ἑβδομάδος — κατὰ τὴν παρελθοῦσαν σύνοδον εἶχε ἀποφασισθῆ ἡ ἡμέρα Παρασκευὴ διὰ τὴν συζήτησιν τῶν μικρᾶς διαρκείας ἐπερωτήσεων — ἑκάστην Τρίτην νὰ συζητοῦνται αἱ κατεπείγουσαι ἐπερωτήσεις.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ εἶναι ζήτημα τροποποιήσεως τοῦ Κανονισμοῦ, κύριε συνάδελφε.

§12Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Νομίζω, ἐὰν τὸ ἀποφασίσῃ ἡ Βουλή, ἠμπορεῖ καὶ τοῦτο νὰ γίνῃ, ὥστε νὰ δύνανται νὰ συζητοῦνται μεγάλης σπουδαιότητος ἐπερωτήσεις. Τὸ λέγω αὐτό, κύριε Πρόεδρε, διότι ἔχω ἕνα κατεπεῖγον ζήτημα μεγάλης σπουδαιότητος, μεγαλυτέρας ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ συζητοῦμεν, τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως. Διότι ἐνῷ ἡμεῖς σήμερον συζητοῦμεν νὰ δώσωμεν ἐπιείκειαν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούργησαν τὰ θύματα, τὰ θύματα τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται σήμερον εἰς τὴν Πηγάδα....

§13Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος. Θόρυβος — κωδωνοκρουσίαι).

§14Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Διατὶ ἐνοχλεῖσθε, κύριε συνάδελφε; Ἀπὸ οἱονδήποτε ἄλλον ἀνέμενον διαμαρτυρίαν, ἀλλὰ ἀπὸ σᾶς, ὅμως, ὄχι.

§15Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Λάθος κάμνετε. Ἐγὼ συμφωνῶ μαζί σας. Ἐξάπτεσθε χωρὶς λόγον. Ἐγὼ δὲν εἶπον ὅτι δὲν ἔχετε δίκαιον. Μὴ ἀπευθύνεσθε, λοιπόν, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, πρὸς ἐμέ.

§16Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Καθ’ ἣν στιγμὴν διαθέτομεν δύο συνεδριάσεις διὰ τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως, ἔχομεν ἐπιτακτικὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐνδιαφερθῶμεν καὶ διὰ τὰ θύματα τῆς Πηγάδας, τοῦ Μελιγαλᾶ, τῶν Καλαμῶν, τῶν Ἀθηνῶν.

§17Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ποῖος ἔχει ἀντίρρησιν;

§18Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Χιλιάδες ἄνθρωποι ἐσφαγιάσθησαν. Πενῆντα χιλιάδες εἶναι οἱ ἐκτελεσθέντες. Συνεπῶς πρέπει πρὸ πάσης ἄλλης συζητήσεως, νὰ προταχθῇ ἡ ἐπερώτησις τὴν ὁποίαν ἔχω καταθέσει. Διότι ἤδη, κύριε Ὑπουργέ, τὸ Γενικὸν Λογιστήριον καὶ τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον προβαίνουν εἰς διακοπὴν τῶν συντάξεων τῶν θυμάτων, μόνον καὶ μόνον δι’ ἔλλειψιν τυπικῶν λόγων, καί, δυστυχῶς, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν μᾶς ἔφερεν εἰς τὴν Βουλὴν νομοσχέδιον ποὺ νὰ κατοχυρώσῃ τὰς ἐλλείψεις αὐτάς. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, κύριε Πρόεδρε, ἀπὸ μηνὸς καὶ πλέον ἔχω καταθέσει ἐκτὸς τῆς ἐπερωτήσεως καὶ αἴτησιν οἱ φάκελλοι, οἱ ὁποῖοι δὲν κατετέθησαν. Ἔπρεπε, συνεπῶς, ἡ ἐπερώτησίς μου νὰ προταχθῇ σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρον 51 τοῦ Κανονισμοῦ, ἀλλὰ δὲν ἐγένετο τοῦτο. Πέραν αὐτοῦ ἀπὸ τῆς 2ας Φεβρουαρίου ἔχω καταθέσει εἰς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς ὑπογεγραμμένην ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ συναδέλφων, πρότασιν, διὰ τὴν πρόταξιν τῆς ἐπερωτήσεώς μου. Καὶ ὅμως ὄχι μόνον δὲν ἐπροτάχθη, ἀλλὰ οὔτε κἂν ἀνεκοινώθη ἡ αἴτησίς μου. Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, ὅπως φέρητε τὴν αἴτησίν μου ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τῆς Βουλῆς, ἵνα ἀποφασίσῃ διὰ τὴν πρόταξιν τῆς σχετικῆς ἐπερωτήσεως, διότι ἀφορᾷ, ἐπαναλαμβάνω, σοβαρώτατον θέμα.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, εἶναι τρίτη ἡ αἴτησις περὶ προτάξεως τῆς ἐπερωτήσεώς σας. Προηγεῖται τοῦ κ. Τούμπα, ἕπεται τοῦ κ. Ζάκκα καὶ ἀκολουθεῖ ἡ ἰδική σας καὶ δύο ἄλλαι. Θὰ τὰς θέσω ὑπ’ ὄψιν τοῦ Σώματος.

§20Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχω νὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ φέρητε ἐνώπιον τοῦ Σώματος μίαν αἴτησιν ὑπογεγραμμένην ἀπὸ πλέον τῶν 50 βουλευτῶν διὰ νὰ προταχθῇ μία ἐπερώτησις ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὴν καταστροφὴν τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ προσωπικοῦ τῆς Η.Ε.Μ. Εἶναι 5.000 ἄνθρωποι συνταξιοῦχοι καὶ ἐν ἐνεργείᾳ, οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρονται καὶ ἀγωνιοῦν. Ἔχουν ὑπογράψει 50 βουλευταὶ ἀκριβῶς τὴν ἰδίαν ἡμέραν καὶ ὑπεβλήθη καὶ πρότασις διὰ τὴν πρόταξιν τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. Τούμπα. Σᾶς παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, ὅπως ἐρωτηθῇ τὸ Σῶμα.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνω, κ. συνάδελφε, ὅτι εἶναι δευτέρα κατὰ σειρὰν ἡ αἴτησίς σας. Προηγεῖται τοῦ κ. Τούμπα, δευτέρα τοῦ κ. Ζάκκα καὶ τρίτη τοῦ κ. Λαντζούνη, μὲ τὴν σειράν των θὰ ἔλθουν ὅλαι καὶ θὰ ζητηθῇ ἀπὸ τὸ Σῶμα ἡ ἀπόφασις ἐπὶ τῆς προτάξεως.

§22Θ. ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἀναφέρομαι καὶ ἐγὼ εἰς μίαν ἐπερώτησίν μου, ἡ ὁποία δὲν συνεζητήθη ἀκόμη ἂν καὶ τὴν ἔχω καταθέσει ἀπὸ τὰς ἀρχὰς Ὀκτωβρίου καὶ ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὸ Ἵδρυμα Κωφαλάλων. Ἐνῷ, κύριε Πρόεδρε, εἶχε ἀποφασισθῆ διὰ Ν. Δ. νὰ γίνῃ ἐπιχορήγησις εἰς τὸ Ἵδρυμα αὐτὸ διὰ ποσοστοῦ 2% ἐκ τῆς εἰσφορᾶς τῶν ἐκπαιδευτικῶν τελῶν, ποὺ τὸ ποσοστὸν ἀνέρχεται εἰς 800 χιλ. δραχμάς, τὸ Ἵδρυμα δὲν ἔχει λάβει τὸ ποσόν, αὐτό, ἀλλὰ χορηγεῖται εἰς ἕνα ἰδιώτην, ὁ ὁποῖος ἵδρυσεν ἰδιωτικὴν σχολὴν καὶ ὁ ὁποῖος εἰσπράττει ἀπὸ κάθε τρόφιμον 3.000 δραχμάς. Δι’ ἡμᾶς, κύριε Πρόεδρε, αὐτὸ εἶναι σκάνδαλον. Ἡ ἰδιωτικὴ σχολὴ εἶναι εἰς τὴν Γλυφάδα. Ἔλαβα μίαν ἐπιστολὴν τοῦ ἐνδιαφερομένου ἰδιώτου, εἰς τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν συμφωνῶ. Θὰ παρακαλέσω, λοιπόν, κύριε Πρόεδρε, νὰ ἔλθῃ ἡ συζήτησις ἐνώπιον τῆς Βουλῆς διὰ νὰ διαλευκανθῇ τὸ ζήτημα.

§23Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅλα ὅσα εἶπον οἱ κ.κ. συνάδελφοι, εἶναι σωστά. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία — πρέπει ἀσφαλῶς νὰ λήξῃ ἡ συζήτησις τῶν ἐπερωτήσεων τὸ πολὺ εἰς δύο ἡμέρας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀρκετόν. Πρέπει νὰ περιορισθῇ ἀπαραιτήτως ὁ χρόνος τῆς ἀγορεύσεως τῶν ὁμιλητῶν. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριε Πρόεδρε, ἕνας ρήτωρ νὰ ὁμιλῇ ἐπὶ τέσσαρας ὥρας συνεχῶς, δι’ ἕνα ζήτημα, τὸ ὁποῖον εἰς ¼ τῆς ὥρας εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαντληθῇ τελείως. Εἶναι ἀπαράδεκτον αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ πρέπει ἡ Βουλὴ νὰ ἀποδοκιμάζῃ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν πέραν τῆς μιᾶς ὥρας. Ἐφ’ ὅσον δὲν τροποποιηθῇ ὁ Κανονισμός, κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαντλοῦν μίαν ἐπερώτησιν δύο ἀγορηταὶ καὶ οἱ ἄλλοι νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ὁμιλήσουν. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἀπαράδεκτον. Πρέπει νὰ ἔχῃ κανεὶς σεβασμὸν καὶ νὰ σέβεται καὶ τοὺς ἄλλους καὶ ὅταν ἀνέρχεται εἰς τὸ βῆμα νὰ μὴ ὁμιλῇ πλέον τῆς μιᾶς ὥρας. Προκειμένου περὶ τῶν μικρῶν ἐπερωτήσεων εἰς ¼ τῆς ὥρας δύναται νὰ τὰς ἀναπτύξῃ. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα, κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι τὸ θέμα νὰ περιορισθῇ εἰς δύο συνεδριάσεις ἡ συζήτησις. Δι’ αὐτό, ἐὰν δὲν ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν ἡ τροποποίησις τοῦ Κανονισμοῦ πρέπει νὰ λάβῃ ἀπόφασιν ἡ Βουλή, ὥστε οὐδεὶς νὰ ὁμιλῇ πλέον τῆς ἡμισείας ὥρας, διὰ δὲ τὰς μεγάλας ἐπερωτήσεις, πλέον τῆς ὥρας.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ Προεδρεῖον εἶναι σύμφωνον.

§25Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνηγορῶ καὶ ἐγὼ ὑπὲρ τῆς προτάσεως τοῦ κ. Τούμπα, διότι ὄντως ἡ κοινὴ γνώμη ἀνησυχεῖ μεθ’ ὅσα ἐγράφησαν διὰ τὰς Ναυτικὰς Δυνάμεις τῆς Χώρας. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Βουλὴ νὰ ἀσχολῆται συνεχῶς μὲ δύο προτιμηθείσας ἐπερωτήσεις, καθ’ ἣν στιγμὴν σοβαρώτατα ζητήματα, ἀφορῶντα τὴν Ἐθνικὴν ἄμυναν τῆς Χώρας, παραμερίζονται καὶ δὲν συζητῶνται. Πέραν τούτου, κύριε Πρόεδρε, ἔχω καταθέσει ἐπερώτησιν ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1956 ὅτε ἡ Βουλὴ ἤρχισεν λειτουργοῦσα, καὶ ἀκόμη δὲν συνεζητήθη, διότι ὅλος ὁ χρόνος κατηναλώθη μὲ τὴν συζήτησιν δύο ἐπερωτήσεων καὶ μὲ τὰς ἀγορεύσεις ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος. Ὁμιλοῦν οἱ κύριοι συνάδελφοι ἐπὶ 2 ὥρας, διὰ νὰ εἴπουν τὰς ἀντιλήψεις των, διὰ τὴν ἰδικήν των περιφέρειαν. Καὶ ἡμεῖς εἴμεθα ἀπὸ περιφερείας αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀνάγκην νὰ ἀσκήσουν κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον καὶ ὅμως μᾶς παρακωλύεται ὁ ἔλεγχος διὰ τὴν συζήτησιν μιᾶς ἐπερωτήσεως. Θὰ παρεκάλουν καὶ ἐγὼ τὸ Προεδρεῖον, ὅπως ἀπὸ τὰς 2 ἡμέρας τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου, ἡ μία διατίθεται διὰ τὴν συζήτησιν τῶν προτιμηθεισῶν ἐπερωτήσεων καὶ ἡ ἄλλη διὰ τὰς τακτικάς, οὕτως ὥστε νὰ ἀσκῆται ἕνας κοινοβουλευτικὸς ἔλεγχος καὶ ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς καταγομένους ἐκ περιφερειῶν αἱ ὁποῖαι δὲν ἔχουν τὴν τύχην νὰ παράγουν οὔτε σιτάρι, οὔτε καπνόν, ἔχουν, ὅμως, ἀνάγκην Τουρισμοῦ κ.λ.π. Καὶ παρακαλῶ τὸν κ. Λαντζούνην νὰ ἀνακαλέσῃ τὸ ὕφος μὲ τὸ ὁποῖον ἀπετάθη πρὸς ἐμέ. Δὲν διαφωνῶ μὲ τὴν πρότασίν του, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ εἶπε τὰ εἶπε καὶ χθές. Τὸν παρακαλῶ νὰ ἀφήσῃ χρόνον καὶ εἰς ἡμᾶς νὰ ὁμιλήσωμεν.

§26Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἐγώ, κύριε Πρόεδρε, δὲν λαμβάνω τὸν λόγον ὅποτε θέλω, τηρῶ πάντοτε τὸν Κανονισμόν. Ἔλαβον σήμερον τὸν λόγον...

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲ ὑπάρχει λόγος, κύριε συνάδελφε.

§28Α. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Ἐγὼ εἶμαι κατὰ τῆς προτάξεως τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. Τούμπα καὶ κατὰ τῆς δημοσίας συζητήσεως αὐτῆς, διότι πιστεύω ὅτι τὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν ἄμυναν τῆς Χώρας καὶ τὰς ἐνόπλους δυνάμεις, δὲν συζητοῦνται δημοσίᾳ, διότι εἶναι πολὺ λεπτὰ καὶ εὐαίσθητα. Δι’ αὐτὸ πιστεύω ὅτι ἐὰν ἡ Βουλὴ προτάξῃ τὴν ἐπερώτησιν, ἐνῷ δὲν θὰ ἔχωμεν νὰ ὠφεληθῶμεν εἰς τίποτε, θὰ ἔχωμεν ζημίας εἰς βάρος τῆς ἀσφαλείας τῆς Χώρας. Γνωρίζω τὴν κατάστασιν καὶ δι’ αὐτὸ τὸ λέγω, διότι δὲν θὰ ὠφελήσῃ ἡ συζήτησις, ὅσον ἀφορᾷ τὸ Ναυτικόν. Ἐγὼ ἔκαμα μίαν ἐπερώτησιν εἰς τὰς 5 Ἰανουαρίου, σχετικὴν μὲ τὸ θέμα αὐτό, ἀλλὰ δὲν τὴν ἔκαμα διὰ νὰ συζητηθῇ δημοσίως τὸ θέμα τοῦ Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ, ἀλλὰ διὰ νὰ ξυπνήσουν οἱ ἁρμόδιοι καὶ οἱ ὑπεύθυνοι καὶ νὰ σκεφθοῦν ὅτι ὑπάρχει καὶ τὸ Ναυτικόν, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐγκαταλελειμμένον. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον πιστεύω ὅτι ἡ δημοσία συζήτησις θὰ βλάψῃ. Τὸ λέγω αὐτὸ ὑπευθύνως.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ συζητουμένη ἐπερώτησις, συζητεῖται κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Σώματος, συνεπῶς, ζήτημα Κανονισμοῦ εἶναι. Ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ τροποποίησις τοῦ Κανονισμοῦ, τότε θὰ ἔχετε τὴν εὐχέρειαν νὰ ὁμιλήσητε καὶ νὰ τροποποιήσωμεν τὸν Κανονισμόν.

§30Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι, μεθ’ ὅσα ἐλέχθησαν, πρέπει νὰ καταλήξωμεν εἰς πρακτικὰ συμπεράσματα. Ἀνέκαθεν εἶχεν ἐπισημανθῆ ἡ ἀνάγκη τοῦ περιορισμοῦ τοῦ χρόνου τῶν ἐπερωτήσεων. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἐδήλωσεν, ὅτι συμμερίζεται αὐτὴν τὴν ἄποψιν καὶ προσέθεσεν ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ τοῦ Κανονισμοῦ ἀσχολεῖται μὲ τὸ θέμα. Κατέστη, ὅμως, ὑπέρμετρος ἡ παρέλκυσις αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Κανονισμοῦ καὶ καταντᾷ νὰ φθάνωμεν εἰς τὴν λῆξιν τῆς συνόδου χωρὶς νὰ ἔχῃ ληφθῆ κανὲν μέτρον. Εὑρισκόμεθα σήμερον, ἐνώπιον μιᾶς πραγματικῆς καταστάσεως, ἐπικινδύνου πράγματι διὰ τὴν λειτουργίαν τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου. Ἡ ἐπερώτησις, ἡ ὁποία συζητεῖται, ἂν δὲν καταλήξωμεν ὁμοφώνως εἰς ἀπόφασιν, πρόκειται ὄχι μόνον νὰ ἐξαντλήσῃ τὸν χρόνον μέχρι τοῦ Πάσχα, ἀλλὰ εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ βαδίσῃ πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Κύριε Πρόεδρε, ἀπευθύνομαι πρὸς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς, τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, διὰ νὰ καταλήξωμεν εἰς μίαν ἀπόφασιν ἀπόψε ἐπὶ τοῦ εἰδικοῦ θέματος, ἐν ἀναμονῇ τῆς ὁριστικῆς ρυθμίσεως ἀπὸ τὸν Κανονισμόν. Προτείνω νὰ ἀποφασισθῇ, ὅτι ἡ ἐπερώτησις θὰ λήξῃ τὴν προσεχῆ Τρίτην. Νὰ παρακληθοῦν οἱ κ.κ. συνάδελφοι, ὅσοι ἐπρότεινον τὴν γενίκευσιν, νὰ μὴ ἐπιμείνουν εἰς αὐτήν. Καὶ ἐπίσης νὰ ὁρισθῇ ὅτι ὅσοι λάβουν τὸν λόγον ἀπόψε, νὰ ὁμιλήσουν τὸ πολὺ ἡμίσειαν ὥραν ἕκαστος, καὶ ὅσοι ὑπολειφθοῦν ἰδιὰ τὴν Τρίτην, νὰ ὁμιλήσουν τότε ¼ τῆς ὥρας. Καὶ νὰ ἐξαντληθῇ ὁ πίναξ ἀκόμη καὶ μέχρι τῆς πρωΐας, τηρουμένου αὐστηρῶς τοῦ τετάρτου. Τοιουτοτρόπως, νομίζω, ὅτι ὑπηρετοῦμεν πράγματι τὴν καλὴν λειτουργίαν τοῦ κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ Προεδρεῖον εἶναι σύμφωνον μὲ τὴν ἄποψιν, ἀλλά, ὅπως γνωρίζετε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβάλῃ εἰς τοὺς ἐγγεγραμμένους βουλευτάς, νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως, νὰ μὴ ὁμιλήσουν. Αὐτὸ εἶναι δικαίωμα τῶν ἰδίων.

§32Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ὀρθότατα μοῦ ἀπηντήσατε. Ἀλλὰ ἡ ἀπάντησίς σας εἶναι νομική, ἐνῷ ἡ πρότασίς μου εἶναι ἠθικὴ δέσμευσις. Ἂν ὁλόκληρος ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία μείνῃ σύμφωνος, ἡ ἀπόφασις αὐτὴ θὰ σᾶς δώσῃ τὸ δικαίωμα καὶ θὰ ἐμποδίσῃ ἐπίσης οἱονδήποτε συνάδελφον νὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν παράβασιν αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως.

§33Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπ. Ἐσωτ.). Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι τὸ παράπονον διὰ τὴν παρέλκυσιν ὡρισμένων ἐπερωτήσεων, εἶναι δικαιολογημένον. Ἀλλὰ ἐδῶ ὑπέστημεν μίαν ἀδικαιολόγητον παρέλκυσιν ἐπερωτήσεως, ἴσως δευτερευούσης σημασίας ἔναντι τῆς συζητουμένης, τῆς ἐπερωτήσεως τῶν βομβοπλήκτων, καὶ δὲν ἐγένετο σκέψις παρομοίας προτάσεως, ὅπως συντομευθῇ ἡ ἐπ’ αὐτῆς συζήτησις.

§34Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἔκαμα πρότασιν καὶ εἰς τὸ παρελθόν.

§35Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Εἰσάγεται ἤδη κατὰ πρόταξιν, μία ἐπερώτησις ἡ ὁποία ἔχει προσλάβει μορφὴν ἐκτάκτου ἐνδιαφέροντος. Δὲν νομίζω ὅτι ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως αὐτῆς εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχύσῃ αὐτὴ ἡ ἀπόφασις τοῦ περιορισμοῦ. Διότι πιστεύω ἀκραδάντως ὅτι ἐπὶ τῶν θεμάτων τὰ ὁποῖα θίγει ἡ ἐπερώτησις αὕτη εἶναι ἐπιβεβλημένον, ἐπιτακτικῶς, ὅλαι αἱ πτέρυγες τῆς Βουλῆς νὰ λάβουν θέσιν σαφῆ, διότι ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀπόψεων αὐτῆς εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἀποκρυσταλλωθοῦν αἱ τελικαὶ ἀπόψεις. Δὲν εἶναι δυνατόν, λοιπὸν εἰς αὐτὴν τὴν ἐπερώτησιν νὰ ζητηθῇ μία ἐπίσπευσις ἀδικαιολόγητος, μία συντόμευσις τῆς συζητήσεως. Νομίζω ὅτι κατὰ τὸν Κανονισμὸν ἐγενικεύθη ἡ συζήτησις καὶ θὰ ἰσχύσῃ ἡ γενίκευσις διὰ νὰ τοποθετηθοῦν ὅλοι οἱ συνάδελφοι ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ.

§36Ι. ΛΥΡΑΣ. Παρὰ τὸν σεβασμὸν τὸν ὁποῖον τρέφω πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων, δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ὑπόδειξιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμε πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὅπως περιορισθῇ ὁ χρόνος τῆς ἐπερωτήσεως. Καὶ τοῦτο, διότι ἐθίγησαν τόσα πολλὰ ζητήματα καὶ ἐπὶ χρόνον παρὰ τῶν προλαλησάντων συναδέλφων, ὥστε δικαιούμεθα καὶ ἡμεῖς, ἀφοῦ ὡμίλησαν ἐπὶ τετράωρον οἱ ἄλλοι συνάδελφοι, τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως ὁ κ. Παπασπύρου, νὰ ὁμιλήσωμεν καὶ ἡμεῖς ἡμίσειαν ὥραν ἢ τρία τέταρτα τῆς ὥρας. Εἰς παρομοίας περιπτώσεις, ὅπως εἰς τὰς ἐπερωτήσεις τοῦ καπνοῦ καὶ τῶν βομβοπλήκτων, δὲν ἐτέθη περιορισμὸς χρόνου. Πῶς θὰ τεθῇ περιορισμὸς χρόνου εἰς ἕνα τόσον σοβαρὸν ζήτημα, τὸ ὁποῖον συγκινεῖ τὸ Πανελλήνιον;

§37Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἰσήλθομεν εἰς τὴν ἐπερώτησιν;

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κύριε Πρόεδρε.

§39Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Διαπιστώνω ὅτι διὰ πρώτην φορὰν ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένει ὅπως αἱ ἐπερωτήσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διαρκοῦν ἐπὶ μακρότερον χρόνον.... (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§40Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Κύριε Πρόεδρε, θὰ διαμαρτυρηθῶ δι’ αὐτό. Σᾶς βεβαιῶ, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένον, ἐὰν πρόκειται νὰ ληφθοῦν μέτρα ἀπὸ τὰ ζητούμενα, ἐγὼ ὑπολήπτομαι ἀπολύτως τὰς ἀπόψεις ὅλων τῶν πτερύγων καὶ ἰδίως τὴν ἰδικήν σας, θέλω νὰ ἀκουσθοῦν αἱ ἀπόψεις αὗται διότι νομίζω ὅτι οἱονδήποτε μέτρον λαμβανόμενον ἢ μὴ λαμβανόμενον μονοπλεύρως εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργήσῃ κενὰ τὰ ὁποῖα θὰ συνεχίσουν τὴν ἀνωμαλίαν. Ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ μία συντόμευσις, ἀλλὰ ὄχι νὰ τελειώσωμεν τὴν προσεχῆ Τρίτην.

§41Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἡ ἐπερώτησις, συμφώνως πρὸς τὸν Κανονισμόν, εἶναι ἄσκησις ἐλέγχου τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀσκεῖ τὸν ἔλεγχον καὶ ὄχι ἡ Συμπολίτευσις. Ἐπομένως ὅταν ἔρχεται ἡ Ἀντιπολίτευσις διὰ τῶν ὑπευθύνων ἐκπροσώπων της καὶ ἐπιζητεῖ περιορισμὸν τοῦ χρόνου, εἶναι πράγματι δεῖγμα μεγαλοψυχίας καὶ αὐταπαρνήσεως τῆς Κυβερνήσεως νὰ ἐπιμένῃ εἰς μακρότερον χρόνον ἐλέγχου.

§42Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Ἐπειδὴ δὲν ἔχομεν συνηθίσει εἰς τὴν μεγαλοψυχίαν, θὰ ἤμην πρόθυμος νὰ τὴν ἀποδεχθῶ.

§43Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, λαμβάνω τὸν λόγον ἐκ νέου, ἐπειδὴ ὁ ἐξ Ἀττικοβοιωτίας κ. συνάδελφος ἐξέφρασεν ἀντιρρήσεις ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἐθνικὸν συμφέρον τῆς ἐπερωτήσεώς μου. Δὲν ἀξίζει εἰς αὐτὸν νὰ δώσω ἀπάντησιν. Ἔχω, ὅμως, ὑποχρέωσιν, νὰ διαφωτίσω ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ τὴν Βουλήν, καὶ διὰ τοῦτο ὀφείλω νὰ τονίσω ὅτι καὶ ἡ ἡλικία καὶ σταδιοδρομία μου, νομίζω, ὅτι δὲν μοῦ ἐπιτρέπουν νὰ κάμνω ἐπιπολαιότητας. Προτοῦ καταθέσω τὴν ἐπερώτησίν μου ἦλθα εἰς ἐπαφὴν μὲ πρόσωπα ὑψηλῆς ἱεραρχίας τοῦ τόπου μας, ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἐπερωτήσεώς μου, τὰ ὁποῖα καὶ ἔμειναν σύμφωνα, ὅπως συζητηθῇ καὶ δὴ προτασσομένης, τῆς ἐπερωτήσεώς μου.

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τῆς προτάσεώς σας περὶ προτάξεως τῆς ἐπερωτήσεώς σας θὰ ληφθῇ ἀπόφασις εἰς ἄλλην συνεδρίασιν μετὰ τὸν τερματισμὸν τῆς συζητουμένης ἐπερωτήσεως.

§45Ι. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ. Μετὰ λύπης μου ἤκουσα τὸν κ. Τούμπαν, ὁ ὁποῖος ἐσχάτως ἔφυγεν ἀπὸ τὸ Βασιλικὸν Ναυτικόν, μὲ τὸν βαθμὸν τοῦ ὑποναυάρχου, λέγοντα τὰ ὅσα ἤκουσεν ἡ Βουλή. Ἐπ’ αὐτοῦ δὲν θ’ ἀσχοληθῶ, διότι δὲν ἀξίζει τὸν κόπον. Ἡ Κυβέρνησις ἔχει καθῆκον νὰ ἐνημερώσῃ τοὺς κ.κ. Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων μὲ τὸ θέμα τοῦ Βασιλικοῦ Ναυτικοῦ. Εἶναι θέμα σοβαρώτατον καὶ πρέπει νὰ ληφθοῦν σοβαρὰ μέτρα. Ἀποκρούω πᾶσαν δημοσίαν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, διότι τὸ Σῶμα θὰ φέρῃ μεγάλην εὐθύνην. Ἐφιστῶ τὴν προσοχήν, κύριε Πρόεδρε, τόσον ὑμῶν ὅσον καὶ ὁλοκλήρου τοῦ Σώματος διὰ τοὺς κινδύνους ποὺ θὰ προκύψουν ἀπὸ δημοσίαν συζήτησιν.

§46Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Ἐπειδή, κύριε Πρόεδρε, εἶμαι μεταξὺ τῶν ὑπογραψάντων τὴν πρότασιν γενικεύσεως τῆς συζητήσεως περὶ τῶν μέτρων ἐπιεικείας, εἶμαι ὑποχρεωμένος κατόπιν τῆς συστάσεως ἡ ὁποία ὑπεβλήθη πρὸς τὸ Προεδρεῖον ἐκ μέρους τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, νὰ εἴπω ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν πέραν τῶν ὅσων ἀνέπτυξεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, πράγματι νὰ ὁδηγούμεθα εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν εἰς τὴν συντόμευσιν δι’ οἰκονομίαν χρόνου, διὰ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῶν ὑπολειπομένων ἐπερωτήσεων, ἐὰν οἱ ὑπογράψαντες τὴν ἐπερώτησιν ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι συνέπιπτεν ἢ συνέβαινε νὰ ἦσαν ἐξουσιοδοτημένοι παρὰ τῶν Κομμάτων, ἵνα κατὰ τὴν διατύπωσιν τῶν ἀπόψεων, εἰς τὰς ὁποίας προέβησαν, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν συνάδελφον κ. Παπασπύρου, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τετράωρον ἀπησχόλησε τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, διερμηνεύουν ὑπευθύνως τὰς ἀπόψεις τῶν Κομμάτων των, τῶν πολιτικῶν παρατάξεων, εἰς τὰς ὁποίας ἀνήκουν. Εἰς αὐτὸ ὀφείλεται καὶ ἡ προχθεσινὴ παρέμβασίς μου. Ἀλλὰ ἐδηλώθη ὅτι οἱ ὑπογράψαντες τὴν ἐπερώτησιν διερμηνεύουν ἀτομικὰς ἀπόψεις καὶ ὅτι ἐπιφυλάσσονται τὰ Κόμματα — ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων προέβη εἰς συγκεκριμένην δήλωσιν — νὰ ἀναπτύξουν τὰς ἀπόψεις των διὰ τῶν ἀρχηγῶν των. Ἐὰν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τοῦτο, πρᾶγμα, ὅμως, τὸ ὁποῖον δὲν νομίζω ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ, δηλαδὴ αἱ ἐκτεθεῖσαι ἢ ἐκτεθησόμεναι ἀπόψεις παρὰ τῶν ὑπογραψάντων τὴν ἐπερώτησιν ἀξιοτίμων κ.κ. συναδέλφων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ ἑρμηνεύουν ταυτοχρόνως καὶ τὰς ἀπόψεις τῶν Κομμάτων.

§47Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, δηλῶ, ὅτι τοῦτο εἶναι δυνατόν.

§48Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Δηλαδὴ δηλοῖτε ὅτι αἱ ἐκτεθεῖσαι ἀπόψεις ἀπὸ τὸν κ. Παπασπύρου εἶναι δυνατὸν νὰ ἑρμηνεύσουν τὰς ἀπόψεις τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων.

§49Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε συνάδελφε, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ μέλλον, ὅσοι Φιλελεύθεροι βουλευταὶ τυχὸν λάβουν τὸν λόγον, θὰ ἐκφέρουν ἀπόψεις τοῦ Κόμματος.

§50Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Ἐὰν ἦτο δυνατὸν τοῦτο νὰ γίνῃ καὶ ἀπὸ τοὺς ρήτορας τῶν ἄλλων Κομμάτων, θὰ διηυκόλυνε πολὺ τὴν συζήτησιν καὶ τὸ ἔργον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Διότι ἐγὼ ὁμολογουμένως διὰ πρώτην φορὰν ὑπογράφω πρότασιν γενικεύσεως συζητήσεως ἐπὶ ἐπερωτήσεως. Συνομολογῶ ὅτι τὸ ἔργον αὐτὸ ἀνήκει εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ ὑπέγραψα λόγῳ τῆς εἰδικῆς φύσεως τῆς ἐν λόγῳ ἐπερωτήσεως, ὄχι διὰ νὰ δυσχεράνωμεν τὸ ἔργον τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ διὰ νὰ διευκολύνωμεν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ δι’ αὐτῆς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν προκειμένου νὰ μορφώσῃ γνώμην ἐπὶ τοῦ σοβαρωτάτου θέματος.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνέχεια τῆς συζητήσεως τῆς ἐπερωτήσεως ἐπὶ τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως. Ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ἔχει τὸν λόγον.

§52Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἐπὶ τῶν συγκεκριμένων θεμάτων, τὰ ὁποῖα περιέχονται εἰς τὴν συζητουμένην ἐπερώτησιν, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων θὰ ἐκφράσῃ τὰς γνώμας του κατὰ τὸ πέρας τῆς συζητήσεως. Ἀνέρχομαι εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ προσδιορίσω μόνον εἰς ὀλίγας λέξεις τὰς γενικὰς ἀρχάς, τὰς ὁποίας ἀκολουθεῖ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν σχετικῶν θεμάτων. Ἐλέχθη κατὰ τὴν προχθεσινὴν συζήτησιν ὅτι τὰ συζητούμενα μέτρα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχουν τὴν ἔννοιαν δικαιώσεως τοῦ Κομμουνισμοῦ. Πρὸς τοιαύτην ἀντίληψιν διαφωνοῦμεν ἀπολύτως. Ἄλλωστε καὶ ἱστορικῶς τοιοῦτος ἰσχυρισμὸς εἶναι ἀσύστατος. Ἱστορικῶς, κινήματα ἐπικρατοῦντα δικαιώνονται. Κινήματα ἡττώμενα δὲν δικαιώνονται. Ἑπομένως εἶναι καὶ ἱστορικῶς ἀσύστατος. Ἐλέχθη ἐπίσης ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν τὰ συζητούμενα μέτρα νὰ θεωρηθοῦν ὡς παραχώρησις πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν. Καὶ πρὸς τὴν τοιαύτην ἀντίληψιν διαφωνοῦμεν ἀπολύτως. Οὔτε τὸ Ἔθνος, οὔτε τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἔχουν κανένα λόγον νὰ κάμουν παραχωρήσεις πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν. Ἡ ἔννοια, ὑπὸ τὴν ὁποίαν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἐφήρμοσεν εἰς τὸ παρελθὸν καὶ συζητεῖ σήμερον τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα διαδοχικῶς ὠνομάσθησαν μέτρα ἐπιεικείας, κατευνασμοῦ, εἰρηνεύσεως, λήθης, ἀμνηστίας, ἡ ἔννοια ὑπὸ τὴν ὁποίαν τὰ συζητεῖ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς Δημοκρατίας, ἡ ἔννοια τοῦ Ἐθνικοῦ συμφέροντος, ἡ ἔννοια τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Αὐτὰ εἶναι τὰ κριτήρια, τὰ ὁποῖα τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων χρησιμοποιεῖ διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος. Τί σημαίνει Δημοκρατία; Δημοκρατία σημαίνει ὑπεράσπισις τῆς ἐλευθερίας. Ἑπομένως, μέτρα ἀνελεύθερα, εἶναι ἀπαράδεκτα εἰς τὰς Δημοκρατίας. Ἀλλὰ ταὐτοχρόνως ἡ Δημοκρατία ἔχει καθῆκον νὰ ὑπερασπίζῃ τὴν ἐλευθερίαν ὡς ὑπερτάτην ἀξίαν. Διπλοῦν, ἑπομένως, εἶναι τὸ καθῆκον τῆς Δημοκρατίας: Νὰ κατοχυρώνῃ τὴν προσωπικὴν ἐλευθερίαν τοῦ πολίτου, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως νὰ ὑπερασπίζῃ τὴν ἐλευθερίαν ἀπέναντι ὅλων τῶν ἐχθρῶν της. Αὐτὴ εἶναι ἡ πλήρης ἔννοια τῆς Δημοκρατίας. Ὑπάρχει ἐπίσης ἡ ἔννοια τοῦ Ἔθνους, τοῦ Ἐθνικοῦ συμφέροντος. Κύριον χρέος εἶναι ἡ ὑπεράσπισις τῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἀκεραιότητος τοῦ Ἔθνους. Καὶ διὰ τοῦτο πρέπει πάντοτε νὰ ἀγρυπνῇ ἡ Πολιτεία καὶ νὰ λαμβάνῃ ὅλα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν ἀσφάλειαν καὶ τὴν ἀκεραιότητα τοῦ Ἔθνους. Ἀλλά, ἐπίσης, καὶ συμφέρον τοῦ Ἔθνους εἶναι ἡ κατοχύρωσις τῆς πολιτικῆς ὁμαλότητος. Θὰ πρέπει ἑπομένως διὰ τοὺς δύο αὐτοὺς σκοποὺς νὰ λαμβάνῃ ἑκάστοτε τὰ ἀναγκαιοῦντα μέτρα. Καὶ εἶναι, τρίτον, τὸ θέμα τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Ἡ ἀνθρωπιστικὴ ἐφαρμογὴ οἱωνδήποτε μέτρων ἀσφαλείας εἶναι χρέος τῆς Δημοκρατικῆς Πολιτείας. Αὐτὰ εἶναι τὰ κριτήρια, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἔχει ἀντιμετωπίσει τὸ θέμα. Καὶ ἀνήκει εἰς τὸ τάλαντον τοῦ ἑκάστοτε Κυβερνήτου νὰ εὑρίσκῃ τὸ μέτρον καὶ τὴν σύνθεσιν τὴν ὁποίαν αἱ περιστάσεις ὑπαγορεύουν, ὥστε νὰ ἐκπληρώσῃ εἰς τὸν πρέποντα χρόνον καὶ μὲ τὸν πρέποντα τρόπον τοὺς σκοποὺς αὐτούς. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων καὶ ἐφήρμοσεν εἰς τὸ παρελθὸν τὰ μέτρα ἐπιεικείας καὶ ὑποστηρίζει σήμερον ὅτι αἱ περιστάσεις ὑπαγορεύουν περαιτέρω ἐπέκτασιν τῆς ἐφαρμογῆς των. Ποῖα κριτήρια πρέπει νὰ λαμβάνῃ ἐπὶ πλέον ὑπ’ ὄψιν της μία Κυβέρνησις; Ἐὰν τὸ κίνημα εἶναι πρόσφατον ἢ ἀπώτερον. Ἐὰν ὁ κίνδυνος ὑφίσταται ἢ ἐξησθένησεν ἢ ἐξέλιπε. Καί ἐπίσης, ἐὰν ἡ μερικὴ ἐφαρμογὴ τῶν μέτρων ὡδήγησεν εἰς κίνδυνον, ἢ εἰς παγίωσιν τῆς ὁμαλότητος. Ἰδοὺ τὰ περιστατικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξετάζῃ ἡ Κυβέρνησις, διὰ νὰ κρίνῃ τὴν ἔκτασιν τῶν μέτρων τῆς ἐπιεικείας, τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει ἑκάστοτε νὰ λαμβάνῃ. Ἐξετάζοντες τὸ σύνολον αὐτῶν τῶν στοιχείων καταλήγομεν ἡμεῖς εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἐπιβάλλεται ἡ ἐπέκτασις τῶν μέτρων κατευνασμοῦ, λήθης, ἀμνηστίας, ὅπως ἐπωνομάζονται. Καὶ ἐπειδὴ ἔγινε συζήτησις περὶ ἀμνηστίας, δηλῶ ὅτι ἀνέκαθεν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἔχει προβῆ εἰς διάκρισιν μεταξὺ γενικῆς ἀμνηστίας καὶ ἀμνηστίας, ἡ ὁποία διάκρισις δὲν εἶναι νομική, ἀλλὰ πολιτικὴ καὶ οὐσιαστική. Αὐταὶ εἶναι αἱ γενικαὶ ἀρχαὶ αἱ ὁποῖαι ἐμπνέουν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. Ἐπὶ τῶν συγκεκριμένων θεμάτων θὰ ἔχω τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀναπτύξω τὰς ἀπόψεις μας κατὰ τὸ πέρας τῆς συζητήσεως. (Χειροκροτήματα).

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς ἔχει τὸν λόγον. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ρήτωρ, ἐδήλωσεν, ὅτι δὲν θὰ δεχθῇ διακοπάς. Συνεπῶς καὶ τὸ Προεδρεῖον εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ διακοπάς.

§54Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶμαι πρόθυμος νὰ μείνω εἰς τὸ βῆμα ὁσονδήποτε χρόνον καὶ ἂν ἀπαιτηθῇ διὰ νὰ λύσω πᾶσαν τυχὸν ἀπορίαν συναδέλφων διατυπουμένην ὅμως, εἰς τὸ τέλος τῆς ἀγορεύσεώς μου. Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς κυρίους Ὑπουργοὺς θὰ εἶναι δυνατὸν εἰς δεδομένην στιγμὴν νὰ ἐπιτραπῇ ἡ διακοπή. Κύριοι βουλευταί, φρονῶ, ὅτι ἐὰν καταβληθῇ καὶ μία μικρὰ προσπάθεια καὶ καλὴ θέλησις ἑκατέρωθεν, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ μία προσέγγισις τῶν ἀπόψεων ἐπὶ τοῦ συζητουμένου θέματος καὶ νὰ καταλήξωμεν εἰς γόνιμα συμπεράσματα ἐπὶ τοῦ σοβαρωτάτου ὄντως θέματος τῆς εἰρηνεύσεως τῆς Χώρας καὶ τῆς ἐμπεδώσεως τῆς Δημοκρατίας. Ἡ ἀγόρευσις τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κ. Παπασπύρου, ὑπῆρξε μακρά, ἐπιμηκυνθεῖσα ἔτι περισσότερον κατόπιν τῶν γενομένων διακοπῶν, ἀλλ’ ὑπῆρξε καὶ λίαν ἐμπεριστατωμένη καὶ ἐβασίζετο, ἐξ ἄλλου, ἐπὶ στατιστικῶν στοιχείων. Πλέον τούτου εἶχε ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον διότι ὁ κ. Παπασπύρου ὑπῆρξεν ὁ εἰσηγητὴς καὶ ἐφαρμοστὴς εἰς τὸ παρελθόν, τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως. Ἡ ἀγόρευσίς του, τέλος, ὑπῆρξεν ἐξαντλητικὴ καὶ δὲν θὰ εἴχομεν οἱ ὑπόλοιποι ρήτορες, παρὰ φραστικὰς παραλλαγὰς νὰ κάμωμεν ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ἀκολουθήσωμεν τὴν σειρὰν τῶν ἰδικῶν μου σκέψεων. Διὰ τοῦτο πρόθεσίς μου εἶναι ὅπως ἐξετάσω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὰ θέματα ἀπὸ ἄλλης σκοπιᾶς. Πράγματι, προτίθεμαι νὰ προβῶ εἰς μίαν διερεύνησιν τῶν ἀρχῶν, τῶν βάσεων τῶν θεμελιωδῶν τοῦ Πολιτεύματος, αἱ ὁποῖαι διέπουν τὴν Χώραν μας, ὅπως αὗται ἔχουν διαμορφωθῆ κατὰ τὴν μακρὰν διαδρομὴν τοῦ πολιτικοῦ βίου τῆς νεωτέρας Ἑλλάδος. Καὶ θὰ ἐπιχειρήσω ἀκόμη νὰ ἐρευνήσω τὸ πλαίσιον τὸ εὐρύτερον τῶν προσφάτων διεθνῶν πράξεων, εἰς τὰς ὁποίας ἡ Ἑλλὰς μετέσχεν, εἴς τινας περιπτώσεις, ἀναπτύξασα καὶ ἱκανοποιητικὴν πρωτοβουλίαν, διὰ τὴν κατάρτισίν των, διὰ νὰ ἴδωμεν τελικῶς καὶ νὰ διαπιστώσωμεν ποῖον εἶναι πράγματι τὸ νομικοπολιτικὸν πλαίσιον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὤφειλε νὰ λειτουργῇ ὁ δημόσιος βίος τῆς Χώρας. Εἶναι τὸ πρῶτον κεφάλαιον. Καὶ εὐθὺς ἀμέσως θὰ ἐπιχειρήσω ἀνάλυσιν θεσμῶν, μέτρων διοικητικῶν καὶ νομικῶν, ἐφαρμοζομένων σήμερον, διὰ νὰ ἴδωμεν ἐὰν καὶ κατὰ πόσον εὑρίσκονται ταῦτα ἐν ἁρμονίᾳ πρὸς τὸ πλαίσιον τοῦ ἰσχύοντος παρ’ ἡμῖν Πολιτεύματος. Εἶναι τὸ δεύτερον κεφάλαιον τῶν διαπιστώσεων, ὅπου δὲν πρέπει νὰ ὑπάρξῃ δυσκολία διὰ νὰ διαπιστωθῇ ἡ συμφωνία ὅλων μας. Καὶ θὰ ἀπομείνῃ, ἐν συνεχείᾳ, τὸ συμπέρασμα. Νὰ διαπιστώσωμεν ἐὰν τυχὸν ὑφίσταται μία ἐκτροπὴ ἐκ τῶν βάσεων τοῦ Πολιτεύματος, ἐὰν ὕψιστα συμφέροντα τῆς Χώρας, ἀναγόμενα εἰς τὴν ἀσφάλειαν αὐτῆς, ἐπιβάλλουν τὴν διατήρησιν τῆς καταστάσεως αὐτῆς ἢ μήπως ἐπιβάλλεται ἡ ἐξάλειψις τῶν καρκινωμάτων τὰ ὁποῖα νοθεύουν τὴν δημοκρατικὴν ζωὴν τῆς Χώρας. Ἐνταῦθα εἶναι δύσκολον νὰ προβλέψῃ κανεὶς ταύτισιν ἀπόψεων, ἐλπίζω, ὅμως, νὰ ὑπάρξῃ ἐν προκειμένῳ καλὴ πίστις διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα συμπέρασμα. Τὸ Πολίτευμα, κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὁποῖον διέπει τὴν Χώραν μας, ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι εἶναι τὸ ἀστικόν, δημοκρατικόν, κοινοβουλευτικὸν πολίτευμα. Καὶ τὰ βασικά του γνωρίσματα εἶναι τὸ δόγμα τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας, ἡ ἰσότης τῶν πολιτῶν ἐνώπιον τοῦ νόμου καὶ τοῦ Κράτους, ἡ ἰσοπολιτεία, δηλαδή, καὶ εἶναι ἀκόμη ἡ ἐλευθερία ὑπὸ τὴν εὐρυτάτην αὐτῆς ἔννοιαν καὶ τὰς διαφόρους αὐτῆς ἐκφάνσεις. Τὴν ἀρχὴν τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας τὴν εὑρίσκομεν διατυπωμένην εἰς τὸ ἄρθρον 4 τοῦ Συντάγματος, μὲ τὴν φράσιν ὅτι «αἱ ἐξουσίαι ἅπασαι πηγάζουν ἐκ τοῦ Ἔθνους». Καὶ τὸ δόγμα αὐτὸ τὸ θεμελιώνουν τὰ πολιτικὰ λεγόμενα δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων, ἐκεῖνα ποὺ ἐπιτρέπουν εἰς τοὺς πολίτας νὰ μετέχουν κατὰ τρόπον ἄμεσον καὶ ἔμμεσον εἰς τὴν ἄσκησιν τῶν τριῶν διακεκριμένων ἐξουσιῶν τοῦ Κράτους. Δὲν πρόκειται νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸν τομέα αὐτόν, διότι προφανῶς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἅπτεται τῶν προβλημάτων ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν. Ἄλλα εἶναι τὰ βασικὰ γνωρίσματα τοῦ Δημοκρατικοῦ πολιτεύματος. Ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ἡ ἰσότης τῶν πολιτῶν ἐνώπιον τοῦ νόμου καὶ εἶναι ἀκόμη ἡ ἐλευθερία ὑπὸ τὴν εὐρυτάτην αὐτῆς ἔννοιαν. Ἀποτελοῦν αἱ δύο αὐταὶ ἀρχαὶ τὰ δύο ζωντανὰ ἰδανικά, τὰ ὁποῖα καὶ εἰς τὸ παρελθὸν συνεκίνησαν καὶ σήμερον συγκινοῦν, πιστεύω δὲ προσωπικῶς ὅτι καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ συγκινοῦν τὴν ἀνθρωπίνην συνείδησιν εἰς οἱανδήποτε γωνίαν τῆς ὑδρογείου. Εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, ἀκόμη, αἱ δύο αὐταὶ βασικαὶ ἀρχαί, τὰ δύο αὐτὰ βασικὰ γνωρίσματα τοῦ Δημοκρατικοῦ Πολιτεύματος, ἐκεῖνα ποὺ θεμελιώνουν τὰ ἀτομικὰ δικιώματα, τὰς θεμελιώδεις ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτου καὶ τὰ εὑρίσκει κανεὶς εἰς τὸ πρῶτον κεφάλαιον τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου ὑπὸ τὸν τίτλον «Τὸ δημόσιον δίκαιον τῶν Ἑλλήνων». Θὰ ἀπαριθμήσω, ἁπλῶς: Εἶναι ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως, ἡ ἰσότης ἐνώπιον τοῦ νόμου τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, εἶναι ἡ προσωπικὴ ἐλευθερία καὶ ἀσφάλεια, ἡ ἐγγύησις τῆς ἀσκήσεως τῆς ἐλευθερίας αὐτῆς καὶ τῆς ἀσφαλείας τῶν πολιτῶν διὰ τῆς ἀνεξαρτήτου δικαιοσύνης καὶ εἶναι ἀκόμη τὰ δικαιώματα τοῦ συνεταιρίζεσθαι καὶ ἀναφέρεσθαι, εἶναι τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας τοῦ στοχασμοῦ, μὲ τὴν ὁποίαν εἶναι συνηρτημένη ἡ ἐλευθερία τοῦ τύπου. Καὶ εἶναι τὸ ἄσυλον τῆς κατοικίας καὶ τὸ ἀπόρρητον τῆς ἐπικοινωνίας. Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖον καθόλου, νομίζω, τοὐλάχιστον, ὅτι ὁ κλασσικὸς αὐτὸς κατάλογος τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων, ἀπαντᾶται εἰς ὅλα τὰ δημοκρατικὰ Συντάγματα τῶν τελευταίων 150 ἐτῶν. Δὲν εἶναι, ἀκόμη, τυχαῖον ὅτι αὐτὰ τὰ δικαιώματα ἀπαντῶνται εἰς ὅλα τὰ Συντάγματα τῆς ἐπαναστατημένης Ἑλλάδος, κατὰ τὴν περίοδον 1821–1830, καὶ δὲν πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὑπερβολὴ αὐτὸ ποὺ ἐλέχθη ὅτι τὰ Συντάγματα αὐτὰ τῆς ἐπαναστατημένης Ἑλλάδος ἀποτελοῦν ἀξιοζήλευτα καὶ ἀξιοθαύμαστα μνημεῖα φιλελευθέρου καὶ δημοκρατικοῦ πνεύματος. Θὰ τὰ ἀνεύρῃ κανείς, κύριοι συνάδελφοι, καὶ εἰς τὸ ταπεινὸν ἐκεῖνο κείμενον τοῦ Συντάγματος, τῶν νομικῶν διατάξεων μᾶλλον, τῆς Νεωτέρας Χέρσου Ἑλλάδος τοῦ 1821, τοῦ πρώτου Συντάγματος ποὺ ἴσχυσε εἰς τὴν πρώτην ἀπελευθερωθεῖσαν γωνίαν τῆς Ἑλλάδος. Καὶ τέλος δὲν θεωρῶ ὅτι εἶναι τυχαῖον ὅτι εἰς ὅλα τὰ νεώτερα Συντάγματα μέχρι σήμερον, αὐτὰ τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα προτάσσονται καὶ ἀποτελοῦν τὸ πρῶτον κεφάλαιον τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου. Καὶ αὐτά, πράγματι, κύριοι βουλευταί, τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα, ἀποτελοῦν τὴν οὐσίαν τῆς δημοκρατίας. Ἐὰν θελήσῃ κανεὶς νὰ ἐμβαθύνῃ εἰς τὴν οὐσίαν τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν, θὰ ἴδῃ ὅτι ἄνευ αὐτῶν δὲν εἶναι δυνατὸν πρακτικῶς νὰ ἀσκηθῇ τὸ δικαίωμα τοῦ πολίτου νὰ ἐκφράζῃ τὴν γνώμην του καὶ νὰ διατυπώνῃ τὰς ἀξιώσεις του. Καὶ δὲν εἶναι ἀξιοπερίεργον ὅτι ὁσάκις ἐπεχειρήθη κατάλυσις τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν, τῶν βάσεων αὐτῶν τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος ἀπὸ δικτάτορας, ἡ ἀρχὴ γίνεται ἀπὸ τὴν ἀναστολὴν πρῶτον αὐτῶν τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων, διὰ νὰ φθάσωμεν ἔπειτα εἰς τὴν ὁλοκληρωτικὴν ἐξαφάνισιν τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος. Καὶ γενικῶς θεωρεῖται ὅτι μέτρον τοῦ φιλελευθέρου πολιτεύματος μιᾶς Δημοκρατίας, εἶναι ἀκριβῶς ἡ συνάρτησις τῶν συνταγματικῶν διατάξεων καὶ τῆς ἀντιστοίχου νομοθεσίας, ἡ ὁποία προβλέπει καὶ κατοχυρώνει τὸ σύστημα τῶν ἐγγυήσεων διὰ τὴν ἄσκησιν τῶν ἐλευθεριῶν αὐτῶν. Περαιτέρω θὰ ἔπρεπε νὰ εἴπω ὅτι ἡ κατάλυσις τῶν ἐλευθεριῶν αὐτῶν ὁδηγεῖ προδήλως εἰς μίαν καιρίαν μείωσιν τῆς δυναμικότητος καὶ τῆς δραστηριότητος τῶν ἀσθενεστέρων τάξεων εἰς τὴν διεκδίκησιν τῶν δικαίων αἰτημάτων τῶν ἔναντι τῶν οἰκονομικῶς ἰσχυρῶν. Καί, τέλος, νομίζω ὅτι ἔχει καὶ μίαν ἀπόλυτον ἀξίαν ὁ κλασσικὸς αὐτὸς κατάλογος τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων, διότι, ἐπὶ τέλους, ὑπηρετεῖ καὶ συντηρεῖ τὸ ἄτομον, τὸν ἄνθρωπον. Καὶ πιστεύω ὅτι τὸ ἄτομον θὰ ἐπιζήσῃ καὶ ὁ τελικὸς σκοπὸς οἱασδήποτε κοινωνικῆς ὀργανώσεως δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι παρὰ ὁ ἄνθρωπος, ἡ ἀνθρωπίνη ἀξιοπρέπεια, ἡ ἀνθρωπίνη εὐημερία. Ἀκόμη δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, ὅτι τὰ ἀτομικὰ αὐτὰ δικαιώματα, ὅσον καὶ ἐὰν θεωροῦνται φυσικὰ πράγματι, κατεκτήθησαν μὲ πολλοὺς κόπους καὶ παγκοσμίους πολέμους καὶ εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι μετὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον, ὅταν συνῆλθον ἐπὶ τῷ αὐτῷ οἱ νικηταὶ τοῦ φασισμοῦ διὰ νὰ καθιδρύσουν τὸν Ο.Η.Ε. ᾐσθάνθησαν τὴν ἀνάγκην εἰς τὸ πρῶτον ἄρθρον τοῦ Καταστατικοῦ αὐτοῦ νὰ ἐκδηλώσουν τὸν σεβασμόν των πρὸς τὰς ἀτομικὰς ἐλευθερίας. Ἰδοὺ τὸ κείμενον τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου τοῦ Ο.Η.Ε.: «.... (ἀναγινώσκει)....». Καὶ ἐπιχειρεῖται εἰς τὸ ἄρθρον 13 μία δειλὴ προσπάθεια νὰ προσδοθῇ κἄποια πραγματικὴ ἀξία, εἰς τὴν διακήρυξιν αὐτήν. Καὶ λέγει ἡ διάταξις αὐτή: «.... (ἀναγινώσκει)....». Καὶ διακηρύσσουν τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη εἰς τὰ πολιτικὰ δικαιώματα δι’ ἐλευθέραν ἐκλογὴν καὶ εἰς τὰ κοινωνικὰ δικαιώματα, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἀναφέρεται καὶ τὸ δικαίωμα ἐργασίας τὸ ἐπιβάλλουν δὲ διότι θὰ χρειασθῇ νὰ τὸ ἐνθυμούμεθα. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ἡ γηραιὰ Εὐρώπη ποὺ θεωρεῖ ἑαυτὴν ὡς τὴν κοιτίδα τῶν ἀνθρωπίνων ἐλευθεριῶν καὶ θεωρεῖ ἑαυτὴν ὡς τὸν φυσικὸν ἀμύντορα αὐτῶν τῶν ἰδεῶν συνεκεντρώθη ἐπὶ τῷ αὐτῷ ἡ θέλησις νὰ προσθέσῃ περαιτέρω αὐτὴν τὴν πλατωνικὴν διακήρυξιν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ διὰ πρώτην φορὰν συνήφθη σύμβασις μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, βάσει τῆς ὁποίας ὄχι μόνον ἀνεγνωρίσθησαν αὐτὰ τὰ δικαιώματα, ἀλλὰ καὶ καθιερώθη ἡ ἐνίσχυσις αὐτῶν διὰ καθιδρύσεως καὶ Ἐπιτροπῆς καὶ δικαστηρίου ὅπου ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις εἶναι δυνατὸν νὰ ἀχθῇ τὸ Κράτος κατηγορούμενον συνεπείᾳ προσφυγῆς ἰδιώτου. Ὁ ὑπαινιγμός μου περὶ πρωτοβουλίας τῆς Χώρας μας διὰ τὴν κατάκτησιν αὐτῶν τῶν διεθνῶν πράξεων, φαίνεται εἰς τὴν σύμβασιν τῆς Ρώμης, ὅπου Ἕλληνες ἐκπρόσωποι λαμβάνουν μέρος. Περιττὸν νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐν ἔτει 1953, ἐκυρώθη διὰ τοῦ νόμου 2329 σύμβασις, ἡ ὁποία ἐν ἄρθρῳ πρώτῳ λέγει: «.... (ἀναγινώσκει)....». Ἐν ἄρθρῳ 5: «.... (ἀναγινώσκει)....». Καὶ ἐν ἄρθρῳ 14: «.... (ἀναγινώσκει)....». Κύριοι βουλευταί, ἐν ὀνόματι αὐτῶν τῶν διεθνῶς κατωχυρωμένων καὶ παγκοσμίως διακηρυχθεισῶν ἀρχῶν καὶ ἐν ὀνόματι αὐτῶν τῶν ἐπισήμων κειμένων ἡ μικρὰ Ἑλλὰς σήμερον δύναται νὰ ἐμφανίζεται εἰς τὸ παγκόσμιον προσκήνιον ὡς κατήγορος ἀδυσώπητος μεγάλης δυνάμεως, μεγάλης αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία περιεφρόνησε τὰς ἀρχὰς αὐτάς, καὶ ὑπέβαλε εἰς μαρτύρια τοὺς ἀλυτρώτους ἀδελφούς μας. Ἰδοὺ διατί ἡ προσήλωσίς μας εἰς τὰς ἀρχὰς αὐτὰς πρέπει νὰ ἐξασκῆται μέχρι σχολαστικότητος. Διότι ἐν ὀνόματι αὐτῶν διεξήγαγον τὸν ἱερώτερον ἀγῶνα οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες. (Χειροκροτήματα). Καὶ μὲ αὐτὰ τὰ κείμενα, καὶ μὲ αὐτὰς τὰς διαπιστώσεις κλείω τὸ πρῶτον μέρος τῆς ὁμιλίας μου. Ἀπομένει, κύριοι βουλευταί, νὰ ἴδωμεν ἐὰν πράγματι εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ἀσκοῦνται τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα ἐπὶ τῇ βάσει τῶν κειμένων διατάξεων τοῦ Συντάγματος καὶ τῆς ἱστορίας τῆς συνταγματικῆς τῆς Χώρας καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ διεθνοῦς συνταγματικοῦ πλαισίου. Καὶ ἐρχόμεθα ἀμέσως νὰ φθάσω εἰς ἓν ἐπίμαχον θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. Παπασπύρου, εἶναι τὸ θέμα τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως. Ὁ ἀγὼν διεξάγεται σήμερον περὶ τὸ ἐὰν εἶναι διοικητικὸν μέτρον αὐτό. Δὲν νομίζω, ὅτι πρέπει τόσον πολὺ νὰ εἴμεθα προσκεκολλημένοι εἰς τὴν νομικὴν πλευρὰν τοῦ ζητήματος. Θὰ ἠδυνάμην νὰ ἐπικαλεσθῶ ἐπιχειρήματα, τὰ ὁποῖα δυσκόλως θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποκρουσθοῦν καὶ μόνον τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι τὸ Σύνταγμα τῆς Ἀβασιλεύτου Δημοκρατίας τοῦ 1927, ἐν ἄρθρῳ 10, προβλέπει τὴν δυνατότητα τῆς διὰ νόμου καθιδρύσεως τῆς ἐκτοπίσεως ὡς διοικητικοῦ μέτρου. Ὅταν ἐν ἔτει 1935 κατωχυρώθη τὸ Σύνταγμα τοῦ 1927, διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἡ δυνατότης τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως, ἡ τότε Κυβέρνησις ἐθέσπισεν εἰδικὴν συντακτικὴν πρᾶξιν τώρα. Ἀφ’ ἧς ἴσχυσε τὸ Σύνταγμα τοῦ 1953 δὲν ὑπάρχει οὔτε τὸ Σύνταγμα τοῦ 1927 οὔτε τὸ Σύνταγμα τοῦ 1935. Καὶ σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1925 ἡ διοικητικὴ ἐκτόπισις εὑρίσκεται ἔξω τοῦ συνταγματικοῦ πλαισίου τῆς ἐκπεφρασμένης συνταγματικῆς θελήσεως. Πέραν τούτου εἶναι ἀρκετὸν νὰ ἀναγνώσῃ κανεὶς τὸ ἄρθρον 5 τῆς συμβάσεως τῆς Ρώμης, τὴν ὁποίαν ἐμνημόνευσα καὶ ποὺ ἀποτελεῖ δικαίωμα ἐστερημένον καὶ δὴ μεταγενέστερον τῶν νόμων ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν ἐκτόπισιν διὰ νὰ ἴδῃ, ὅτι ἐνῷ ἀναφέρονται ὅλαι αἱ περιπτώσεις, οὐδεμίαν ἀναφέρει δυνατότητα στερήσεως τῆς ἐλευθερίας καὶ διοικητικὴν ἐκτόπισιν ἄνευ δικαστικῆς ἀποφάσεως. Ἀντιθέτως πᾶς τις πρέπει νὰ ὁδηγηθῇ ἐνώπιον τοῦ τακτικοῦ δικαστηρίου διὰ νὰ ἀποφανθῇ ἐὰν εἶναι νόμιμος ἡ κράτησις. Ἐπιβάλλεται δὲ ὅπως ὁ ἐν λόγῳ καὶ προσαχθῇ ἐνώπιον τοῦ τακτικοῦ δικαστηρίου, ὅταν συζητεῖ τὸ θέμα αὐτό. Πῶς ἐφαρμόζεται σήμερον ἡ ἐκτόπισις; Εἶναι ἄραγε ὅπως ἀρχῆθεν εἶχε νομοθετηθῆ ἕνας ὑποχρεωτικὸς τόπος διαμονῆς προσκαίρου; Εἶναι ἄραγε ἡ ἐκτόπισις ἐν Ἑλλάδι τοιοῦτον τι. Διὰ τὴν Ἑλλάδα ἀποτελεῖ μίαν πολυετῆ στέρησιν τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὄχι μόνον τῆς ὑποχρεωτικῆς διαμονῆς εἰς ἕνα ὡρισμένον τόπον ἀλλὰ καὶ ἕναν ὑποχρεωτικὸν τρόπον διαβιώσεως πειθαρχουμένης ἐν στρατοπέδῳ. Αὐτὴ εἶναι ἡ νομικὴ πλευρὰ ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι αὐτὸ ἐνδιαφέρει ἕνα πολιτικὸν Σῶμα, ὅπως εἶναι τὸ ἰδικόν μας. Σοῦ κανονίζουν τὶ ὥρα θὰ κοιμηθῇς, τὶ ὥρα θὰ διαβάσῃς, ἐὰν πρέπῃ νὰ συναντήσῃς τὸν α ἢ τὸν β κ.λ.π. Δηλαδὴ πλήρης στέρησις τῆς ἐλευθερίας. Ὅταν, λοιπόν, περὶ αὐτοῦ ἐν τῇ οὐσίᾳ πρόκειται, εἶναι δυνατὸν πράγματι κανεὶς νὰ ἀρνηθῇ, ὅτι αἱ ἐγγυήσεις αἱ προβλεπόμεναι εἰς τὸ Σύνταγμα, διὰ τὴν στέρησιν τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας ἔχουν ἐφαρμογὴν ἐν προκειμένῳ. Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ πέραν τοῦ προδήλως ἀντιδημοκρατικοῦ καὶ ἀντισυνταγματικοῦ τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως καὶ τοῦ παρανόμου αὐτῆς. Διότι ὁ νόμος βάσει τοῦ ὁποίου ἔγινε αὐτὴ ἡ ἀνανέωσις (;) .... παράτασιν κατ’ ἔτος τῆς ἐκτοπίσεως ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνος. Ὁ νόμος 687) 48 λέγει ὅτι «διαρκούσης τῆς ἀνταρσίας, δύναται ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ παρατείνῃ κατ’ ἔτος τὴν ἐκτόπισιν, ἀλλ’ ὄχι ἐπ’ ἄπειρον». Τὸ θέμα ἤχθη ἐνώπιον τοῦ ἁρμοδίου δικαστηρίου διὰ νὰ δοθῇ ἡ προσήκουσα ἑρμηνεία. Καὶ ἀκούσατε, κύριοι συνάδελφοι, ἐδόθη ἡ ἑρμηνεία ὅτι ἡ ἀνταρσία ἐξακολουθεῖ, διότι δὲν ἐξεδόθη νόμος, ὁ ὁποῖος νὰ τὴν κηρύξῃ λήξασαν.

§55Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἡ ἀνταρσία ἡττήθη εἰς τὸ ἐσωτερικόν, κατέφυγεν, ὅμως, ἕνα μεγάλο τμῆμα αὐτῆς πάνοπλον, εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§56Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Λέγω ποῖον εἶναι τὸ νομικὸν ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον προεβλήθη διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου αὐτοῦ. Καὶ διερωτῶμαι, κύριοι βουλευταί, ἡ μικρὰ Ἑλλάς, ἡ ὁποία διεξάγει χρόνιον ἀγῶνα ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ θέματος, ἀγωνιζομένη ταὐτοχρόνως ἰδίᾳ ἔναντι τῆς Τουρκικῆς κακοπιστίας, νὰ πείσῃ τοὺς πάντας ὅτι ἐδῶ ἔχομεν μίαν κατάστασιν πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς σταθερότητος, ἆραγέ θὰ ἠμπορῇ νὰ διακηρύσσῃ διὰ μέσου τῶν κειμένων ὅτι ἐδῶ ἐξακολουθεῖ ἡ ἀνταρσία καὶ δὲν προχωρεῖ εὐθέως ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν νομίζῃ ὅτι εἶναι ἀντισυνταγματικὸν τὸ μέτρον, εἰς τὴν θέσπισιν ἑνὸς ἄλλου νόμου, καὶ νὰ εἴπῃ ὅτι ἡ ἀνταρσία ἔληξεν, ἐγὼ ὅμως, κρίνω ὅτι πρέπει νὰ διατηρήσω τὸ μέτρον αὐτό; Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν ἕνας καλόπιστος συζητητὴς σήμερον, νὰ ἀρνηθῇ ὅτι τὸ μέτρον τῆς ἐκτοπίσεως, ὅπως σήμερον ἐφαρμόζεται, ἀντίκειται εἰς ρητὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος· εἶναι μέτρον προφανῶς ἀνελεύθερον, ἀντικείμενον προσέτι καὶ εἰς διεθνεῖς συμβατικὰς ὑποχρεώσεις τὰς ὁποίας ἀνέλαβεν ἡ Χώρα μας.

§57Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἐπιθυμῶ νὰ πληροφορήσω τὸ Σῶμα ὅτι τὸ διοικητικὸν μέρος τῆς ἐκτοπίσεως δὲν ἀντίκειται εἰς τὴν σύμβασιν τῆς Ρώμης, τὴν ὁποίαν ἐτήρησε διὰ νόμου ἡ Ἑλληνικὴ Βουλή. Τοὐναντίον, εἰς τὸ ἄρθρον 15 παρέχεται ἡ εὐχέρεια ἐφ’ ὅσον διαρκεῖ ἡ ἀνταρσία ἢ ἐφ’ ὅσον λόγοι ἀσφαλείας τὸ ἐπιβάλλουν, τῆς διατηρήσεως ἢ τῆς λήξεως τοῦ μέτρου τῆς ἐκτοπίσεως. Αὐτὴν τὴν ἑρμηνείαν δίδει καὶ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθμὸν 724) 54 ἀπόφασίν του.

§58Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὸ κείμενον τῆς διεθνοῦς συμβάσεως εἶναι σαφές· δὲν ἀφήνει καμμίαν θύραν διαφυγῆς. Εἶναι πλάνη σας νὰ νομίζετε ὅτι ἡ σύμβασις ἀναφέρεται εἰς τὴν ἐν Ἑλλάδι ἀνταρσίαν.

§59Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἡ πρωταρχικὴ θέσις τοῦ θέματος εἶναι ἐὰν πρέπει νὰ διατηρηθῇ ἢ ὄχι τὸ μέτρον τῆς ἐκτοπίσεως.

§60Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐδῶ εἶναι ἀνάγκη νὰ διαπιστώσωμεν ἐὰν ὑπάρχῃ ἢ ὄχι ἐκτροπὴ ἐκ τῶν θεμελιωδῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος καὶ περαιτέρω ἐὰν ὕψιστοι λόγοι ἀσφαλείας ἐπιβάλλουν τὴν διατήρησιν τοῦ μέτρου.

§61Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἐπειδὴ συναδυάσατε τὸ θέμα μὲ τὸν ἀγῶνα τοῦ Ἔθνους διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Κύπρου, σᾶς πληροφορῶ ὅτι μόλις πρὸ ἔτους ἡ ἡγεσία τοῦ Κ.Κ.Ε. ὑπεστήριξεν ὅτι ἡ βλέψις διὰ τὴν Κύπρον εἶναι καθαρῶς σωβινιστικὴ προσπάθεια τῆς Ἑλλάδος. Δι’ αὐτὸ φρόνιμον εἶναι νὰ μὴ ταυτίζετε τὸν ἐθνικὸν ἀγῶνα μὲ τὸ θέμα αὐτό. Ἠθελήσατε νὰ ἐμφανίσητε ὅτι ἡ καταβαλλομένη ἐθνικὴ προσπάθεια, ἐπιβάλλει τὴν κατάργησιν παρομοίων μέτρων.

§62Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν εἶπον τοιοῦτον τι. Εἶπον ὅτι δὲν πρέπει νὰ διακηρύσσωμεν ὅτι ἐδῶ ὑπάρχει ἀνταρσία, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀγωνιζόμεθα εἰς τὴν Διεθνῆ Ὀργάνωσιν νὰ ἀντικρούσωμεν τὸ κακόπιστον ἐπιχείρημα τῆς Τουρκίας ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν παρέχει ἐγγυήσεις σταθερότητος καὶ ἀσφαλείας.

§63Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἡ ἀνταρσία συνεχίζεται ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος μὲ σαφῆ πλὴν ἐπιβουλὴν κατὰ τῆς Ἑλλάδος.

§64Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν ἀποδίδω εἰς τὴν νομικὴν πλευρὰν μεγάλην σημασίαν. Πάντως ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας τὸν νόμον 687)48, τοῦ ὁποίου ἡ ἰσχὺς προϋποθέτει τὴν συνέχισιν τῆς ἀνταρσίας. Δὲν θὰ θελήσω νὰ ἀσχοληθῶ — διὰ νὰ συντομεύσω — μὲ τὰς συνθήκας, ὑπὸ τὰς ὁποίας συντελεῖται τὸ μέτρον τῆς ἐκτοπίσεως καὶ ἀκόμη μὲ τὴν ἔλλειψιν παντὸς ἴχνους ἐγγυήσεως καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ δικαιολογημένον ἢ μὴ τῆς λήψεως τοῦ μέτρου εἰς ἑκάστην συγκεκριμένην περίπτωσιν. Θὰ ἠδύνατο ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ καταθέσῃ εἰς τὴν Βουλὴν ἢ νὰ ἀναγνώσῃ τὴν ἔκθεσιν τοῦ ἰατροῦ Χαρ. Στεφάνου, προϊσταμένου τοῦ ἰατρικοῦ τοῦ Ε. Σ. ὑπὸ ἡμερομηνίαν 30.7. 55 καὶ ἀριθμὸν 464: Ἡ ἀνάγνωσις καὶ μόνον τοῦ ἐπισήμου τούτου κειμένου εἶναι ἱκανὴ νὰ προκαλέσῃ πραγματικὸν ἀποτροπιασμὸν καὶ ἀγανάκτησιν διὰ τὴν διατήρησιν αὐτοῦ τοῦ καθεστῶτος. Πέραν τούτων, νομίζω, ὅτι ὑπάρχει ἕνα ἄλλο πρόσθετον κείμενον. Συνάδελφοι ἀξιότιμοι, ἐξ ὅλων τῶν Κομμάτων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι ἰδίοις ὄμμασιν ἀντελάβοντο τῆς ὑπαρχούσης καταστάσεως, δι’ ἐκθέσεώς των κατήγγειλαν τὰ ὅσα εἶδον καὶ εἰσηγήθησαν τὴν λῆψιν τῶν προσηκόντων μέτρων.

§65Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἔκθεσις Στεφάνου, κύριε Ὑπουργέ, ἔχει δημοσιευθῆ;

§66Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Εἶναι ἔκθεσις ὑποβληθεῖσα εἰς τὸν Ε.Ε.Σ. καὶ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν.

§67Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ ἠμποροῦσα νὰ ἔχω ἀντίγραφον αὐτῆς τῆς ἐκθέσεως;

§68Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Θὰ τὴν καταθέσω διὰ νὰ τυπωθῇ καὶ διανεμηθῇ εἰς ὅλους τοὺς συναδέλφους. Σᾶς πληροφορῶ δὲ τοῦτο, ὅτι ὁ Στεφάνου ἔκαμε μίαν ἔκθεσιν, ὅπως καὶ πολλοὶ συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ἐπεσκέφθησαν τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον. Ἂς μὴ λησμονῶμεν δὲ ὅτι ὁ Ἅγιος Εὐστράτιος εἶναι στρατόπεδον πειθαρχημένης διαβιώσεως, δὲν εἶναι κέντρον παραθερισμοῦ.

§69ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ζῇ ὁ ἰατρὸς Στεφάνου, ἢ ἀπεβίωσεν;

§70Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἀπεβίωσε πράγματι, ὁ ἰατρὸς ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησεν εἰς Ἅγιον Εὐστράτιον, προφανῶς λόγῳ τῶν καθημερινῶν ταλαιπωριῶν εἰς τὰς ὁποίας τὸν ὑπέβαλον οἱ ἐξόριστοι, διότι ὅλοι ἐνεφανίζοντο ὡς ἔχοντες 10 καὶ 15 ἀσθενείας, ὁσάκις δὲ μετεφέροντο εἰς νοσοκομεῖα, καὶ μετεφέροντο καθ’ ἑβδομάδα, ἀρκετοί, ὑποκείμενοι εἰς ἐξετάσεις εὑρίσκοντο ὑγιέστατοι!

§71Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ὑποστηρίζει ὅτι εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον δὲν ἀποθνήσκουν οἱ ἀσθενεῖς, ἀλλὰ οἱ ἰατροί!! (Γέλωτες).

§72Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ὁσονδήποτε πνευματῶδες καὶ ἂν εἶναι αὐτό, δὲν παύει πάντως ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι ἡ πραγματικότης. Ἀφ’ ἧς ἀνέλαβον τὸ Ὑπουργεῖον ὑπῆρχον 850 ἐξόριστοι. Ἐξ αὐτῶν κατὰ τὸ 13μηνον χρονικὸν διάστημα ποὺ διοικῶ τὸ Ὑπουργεῖον, οὐδεὶς ἀπεβίωσε, πλὴν ἑνὸς καθ’ ἣν ὥραν ὑφίστατο ἐγχείρησιν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἶναι ὑπερβολαὶ τὰ διαδιδόμενα περὶ ἀσθενειῶν κ.λ.π.

§73Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Θὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν μίαν προσωπικὴν συνομιλίαν μαζί του. Ἀσθενής, ὀνόματι Καρακίτσος Σῖμος, μεταφερθεὶς εἰς τὸ νοσοκομεῖον ἐδῶ, εἰς τὸν ὁποῖον διεπίστωσεν ὁ καθηγητὴς κ. Γούτας δύο βαρυτάτας ἀσθενείας, πάλιν τὸν ἔστειλαν πίσω εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον, διότι ἦτο ἀμετανόητος, κατὰ τὴν γνώμην τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§74Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Πλειστάκις μετεφέρθησαν ἀσθενεῖς ἀπὸ ἐκεῖ, οἱ ὁποῖοι πραγματικῶς ἔπασχον. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μεμονωμένη περίπτωσις. Ὁμιλοῦμεν διὰ τὸ σύνολον. Ὁσάκις ἀσθενὴς τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου παρεπονεῖτο δι’ ἀσθένειαν, μετεφέρετο ἀμέσως καὶ μὲ τὸ πρῶτον μέσον εἰς τὰς Ἀθήνας, πρὸς θεραπείαν, εἰσήγετο εἰς τὸ νοσοκομεῖον, ἀπεθεραπεύετο καὶ ἐὰν παρίστατο ἀνάγκη, λόγῳ ἐγχειρήσεως, ἐλάμβανεν ἄδειαν οἴκοι νοσηλείας καὶ μετὰ ταύτην μετεφέρετο εἰς τὸ στρατόπεδον.

§75Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐπεχείρησα νὰ ἀφήσω εἰς ὑμᾶς νὰ ἀναγνώσητε τὴν ἔκθεσιν. Μὲ προκαλεῖτε, ὅμως, νὰ ἀναγνώσω, τοὐλάχιστον, μίαν μικρὰν περικοπήν, διὰ νὰ ἴδωμεν ἐὰν εἶναι ὑπερβολαὶ ἢ ἐπισήμως ἐπιβεβαιωμένα ἀπὸ τὰ πράγματα. Τί λέγει; «Ἐκ τῆς 7μήνου παραμονῆς εἰς .... (ἀναγινώσκει) ....». Εἶναι εἰκὼν αὐτή, κύριε Ὑπουργέ, τὴν ὁποίαν παρουσιάζει ἐπίσημον ἔγγραφον καὶ πρὸ τῆς ὁποίας νὰ ὑπάρχῃ ἀκόμη δισταγμὸς περὶ καταργήσεως τῶν στρατοπέδων;

§76Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Σᾶς παρέχω τὴν πληροφορίαν ὅτι οἱ ἰατροὶ τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ ἐπισκεφθέντες τὰ δημοτικὰ σχολεῖα εὗρον ὅτι οἱ μαθηταὶ ἔχουν νοσηρότητα μεγαλυτέραν ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ἀνεφέρατε διὰ τοὺς ἐξορίστους τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου. (Θόρυβος).

§77Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶχον εἰσέλθει εἰς τὸ κεφάλαιον τοῦ νόμου 375. Πρόκειται περὶ νόμου, ὁ ὁποῖος ἐθεσπίσθη ἐν ἔτει 1936, ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ καθεστῶτος τῆς 4ης Αὐγούστου καὶ ἰσχύει μέχρι σήμερον. Πράγματι ἐν ἔτει 1956 ἐπρόκειτο νὰ τεθῇ ἐν ἰσχύϊ ὁ νέος Ποινικὸς Κῶδιξ καὶ ἐτέθη ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1951, ὁ ὁποῖος διὰ ρητῆς διατάξεως προβλέπει τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου αὐτοῦ. Ὁ νέος Ποινικὸς Κῶδιξ, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πορισμάτων τῆς διεθνοῦς ποινικῆς ἐπιστήμης, προβλέπει λεπτομερῶς τὸ ἀδίκημα τῆς κατασκοπείας καὶ ἐν καιρῷ εἰρήνης καὶ ἐν καιρῷ πολέμου καὶ τὴν διαβάθμισιν τῶν ποινῶν εἰς ἑκάστην περίπτωσιν. Ἀλλὰ τὴν παραμονὴν ἀκριβῶς τῆς θέσεως ἐν ἰσχύϊ τοῦ νέου Ποινικοῦ Κώδικος, τῇ εἰσηγήσει τῆς τότε ἡγεσίας τοῦ στρατεύματος ἀπεφασίσθη ὅτι ἔπρεπε προσωρινῶς νὰ διατηρηθῇ ἐν ἰσχύϊ ὁ νόμος 375 παραλλήλως πρὸς τὸν νέον Ποινικὸν Κώδικα. Ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης νομίζετε ὅτι ἀπήντησεν; Εἶπεν ὅτι ἰσχύει ἐπὶ 21 ἔτη ὁ νόμος αὐτὸς καὶ ἐπέρασαν τόσες καὶ τόσες Κυβερνήσεις, διατὶ δὲν τὸν κατήργησαν; Εἶναι εἰς θέσιν ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ μᾶς εἴπῃ ἐὰν ὁ νόμος αὐτός, ἀφ’ ἧς ἐθεσπίσθη εἶχε ποτὲ ἐφαρμοσθῆ; Καθ’ ὅσον, τοὐλάχιστον, γνωρίζω, ἅπαξ μόνον ἐφηρμόσθη εἰς τὰς παραμονὰς τοῦ πολέμου τοῦ 1940, ἐναντίον κατασκόπου, εἰς τὸν ὁποῖον ὑπεβλήθη θανατικὴ ποινὴ καὶ οὐδέποτε ἄλλοτε ἐφηρμόσθη, διότι ἀντίκειται εἰς τὸ δίκαιον. Ὁ νόμος λέγει ὅτι ἐν καιρῷ εἰρήνης πολῖται ὁδηγοῦνται ἐνώπιον τῶν στρατοδικείων καὶ αἱ ἀποφάσεις εἰς οὐδὲν ἔνδικον μέσον, εἴτε ἐφέσεως, εἴτε ἀναιρέσεως, ὑπόκεινται, ἀκόμη καὶ ἐν καιρῷ εἰρήνης ἐπιβάλλεται ἡ θανατικὴ ποινὴ εἰς τοὺς καταδικαζομένους ἐπὶ κατασκοπείᾳ. Κύριοι βουλευταί, ὅταν τὰ ἀδικήματα τοῦ Γʹ Ψηφίσματος καὶ τοῦ νόμου 509, τὰ ἀφορῶντα τοὺς κομμουνιστάς, ὑπήχθησαν εἰς τὰ τακτικὰ δικαστήρια, ἔκρινεν ἡ ἡγεσία τοῦ στρατεύματος ἐν ἔτει 1950 καὶ ὄχι 1957, ὅτι ἔπρεπε νὰ διαφυλάξῃ εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῶν στρατιωτικῶν δικαστηρίων, διὰ λόγους ἐθνικῆς ἀσφαλείας, τὰ ἀδικήματα τοῦ νόμου 509 καὶ τοῦ Γʹ Ψηφίσματος καὶ ὑπεχρέωσε τί; Νὰ μεταμορφώνωνται τὰ ἀδικήματα τοῦ νόμου 509 καὶ τοῦ Γʹ Ψηφίσματος εἰς ἀδικήματα κατασκοπείας, διὰ νὰ καθίσταται δυνατὴ ἡ ἁρμοδιότης τῶν στρατοδικείων. Ἰδοὺ διατὶ δὲν εἶναι τυχαῖον ὅτι ὅλοι οἱ Δικηγορικοὶ Σύλλογοι τῆς Ἑλλάδος μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Δικηγορικὸν Σύλλογον Ἀθηνῶν, ἐζήτησαν τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου καὶ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος. Διὰ τὰς ἀτομικὰς ἐλευθερίας μεγάλην σημασίαν καὶ σπουδαιότητα ἔχει ἡ ἐλευθεροτυπία. Καὶ συμβαίνει εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ἡ ἐλευθερία τοῦ Τύπου νὰ εἶναι τόσον ὀλίγον σεβαστή, ὥστε παρὰ τὰς ρητὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος, παρὰ τὰς διατάξεις τῶν διεθνῶν συμβάσεων, νὰ ἀπαιτῆται πρηγουμένως ἄδεια τῆς διοικήσεως, προκειμένου νὰ ἐκδοθῇ μία ἐφημερὶς ἢ ἕνα περιοδικόν. Τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, εἶπεν ὅτι, ἐπὶ τέλους, αὐτὰ τὰ ψηφίσματα ΛΑʹ καὶ ΛΒʹ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατισχύσουν τοῦ Συντάγματος. Ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένει καὶ πρὸς τὸ Σύνταγμα καὶ πρὸς τὴν ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας νὰ ἀσεβῇ. Ἡ σύμβασις τῆς Ρώμης ἀναφέρει ἐν ἄρθρῳ 10 § 1, ὅτι χρειάζεται προηγουμένως ἄδεια μόνον δι’ ἐπιχειρήσεις ραδιοφωνίας, κινηματογράφου, ἢ τηλεοράσεως καὶ οὐδέποτε διὰ τὴν ἔκδοσιν περιοδικῶν ἢ ἐφημερίδων. Ἐνθυμεῖσθε εἰς τὴν προηγουμένην Βουλήν, ὅταν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἐπέτυχε νὰ καθιερώσῃ ποινὰς ἐξοντωτικὰς διὰ τὰ ἀδικήματα τοῦ Τύπου, διεμαρτυρήθη ἡ Ἀντιπολίτευσις καὶ σύσσωμος ὁ Τύπος, ἡ δὲ Ἀντιπολίτευσις ἀπέσχεν ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος καὶ παρέμεινα μόνος, διὰ νὰ ἐπισημάνω τοὺς κινδύνους καὶ εἰδικώτερον ἐπέκρινα τὴν διάταξιν περὶ τῆς στερήσεως τῆς ἀτελείας τοῦ δημοσιογραφικοῦ χάρτου, ὡς παρεπομένης ποινῆς, ὑποχρεωτικῶς ἐπιβαλλομένης.

§78Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἔπρεπε νὰ πληγῇ φιλικὴ ἐφημερὶς τῆς Κυβερνήσεως, διὰ νὰ τροποποιηθῇ ὁ νόμος καὶ νὰ ζητήσῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ τροποποιηθῇ ἡ ἐπαίσχυντος αὐτὴ διάταξις.

§79Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐγὼ ἀναφέρω τὸ θεωρητικὸν μέρος. Στέρησις τῆς ἀτελείας τοῦ χάρτου σημαίνει παῦσιν τῆς ἐφημερίδος καὶ ἡ παῦσις τῆς ἐφημερίδος ἀπαγγέλλεται μόνον ὑπὸ τοῦ δικαστηρίου δι’ ὡρισμένας παραβάσεις καὶ ὅταν ἔχουν προηγηθῆ 3 καταδικαστικαὶ ἀποφάσεις. Ἰδού, διατὶ ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, νὰ ἐπανεξετάσῃ τὸ θέμα τοῦ Τύπου καὶ νὰ θελήσῃ νὰ ἀποκαθάρῃ τὴν νομοθεσίαν τοῦ Τύπου ἀπὸ τὰς ἀνελευθέρους διατάξεις. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐσωτερικῆς ἀνωμαλίας ἐξεδόθη τὸ ΜΘʹ Ψήφισμα τοῦ 1948, τὸ ὁποῖον ἐθέσπιζε μεταξὺ ἄλλων καὶ ὅτι τὰ αἱρετὰ μέλη τῆς διοικήσεως τῶν Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν εἶναι δυνατὸν διὰ λόγους νομιμοφροσύνης νὰ ἀντικαθίστανται ἀπὸ πρόσωπα τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς διοικήσεως. Καὶ ἐνῷ δὲν παρέστη ἀνάγκη νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ διάταξις αὕτη καθ’ ὅλην τὴν ἀνώμαλον περίδον, ἀλλὰ καὶ ἀρκετὰ χρόνια μετά, ἐν ἔτει 1953 ἀνεκαλύφθη ἐκ τοῦ τάφου καὶ ἤρχισε νὰ ἐφαρμόζεται καὶ μέχρι σήμερον ἐξακολουθεῖ νὰ ἐφαρμόζεται. Ἀλλὰ τὸ μέτρον αὐτὸ ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὴν ρητὴν διάταξιν τοῦ Συντάγματος, ἡ ὁποία κατοχυρώνει τὸ δικαίωμα τοῦ συνεταιρίζεσθαι καὶ ὑπονομεύει τὸ ἀγροτικὸν συνεταιριστικὸν κίνημα, τὸ ὁποῖον ἔχομεν ὅλοι καθῆκον νὰ βοηθήσωμεν. Ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῶν συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν δὲν θὰ ἐπιμείνω, διότι θὰ τὸ ἐξαντλήσουν ἄλλοι συνάδελφοι... Καὶ εἰσέρχομαι εἰς ἓν πολὺ εὐαίσθητον κεφάλαιον, εἰς τὸ κεφάλαιον τῆς νομιμοφροσύνης καὶ τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Ὁ ἔλεγχος τῆς νομιμοφροσύνης γίνεται διὰ τοὺς ὑποψηφίους ἐν ἐνεργείᾳ δημοσίους ὑπαλλήλους, διὰ τοὺς δημοτικούς, διὰ τοὺς τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, διὰ τοὺς τῶν Τραπεζιτικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ νομίζω – τῶν γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν.

§80ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων Δημοσίας ὠφελείας.

§81Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὁ ἔλεγχος τῆς νομιμοφροσύνης γίνεται ἐρήμην τοῦ ἐνδιαφερομένου ἀπὸ τὸ πρωτοβάθμιον Συμβούλιον, ἐναντίον τῆς ἀποφάσεως τοῦ ὁποίου δύναται νὰ προσφύγῃ ὁ ἐνδιαφερόμενος εἰς τὸ δευτεροβάθμιον Συμβούλιον. Πιστεύω, κύριοι βουλευταί, ὅτι καὶ οἱ δύο θεσμοί, ἐλέγχου νομιμοφροσύνης, καὶ πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων, δὲν συμβιβάζονται μὲ βασικὰς ἀρχὰς τοῦ Δημοκρατικοῦ μας Πολιτεύματος. Ἀντίκειται, πρῶτον, ἐθνικῶς εἰς τὴν ἔννοιαν τῆς ἰσότητος τῶν πολιτῶν καὶ δεύτερον ὁ θεσμὸς αὐτός, ἰδίως τὸ δεύτερον σκέλος, συγκρούεται μὲ τὸ ἱερὸν καὶ ἀναφαίρετον δικαίωμα τῆς ἐργασίας. Βεβαίως, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸν ἔλεγχον νομιμοφροσύνης, εἶναι ἀληθές, ὅτι προβλέπει τὸ ἄρθρον 100 τοῦ Συντάγματος, ἀλλὰ μόνον διὰ τοὺς μονίμους δημοσίους ὑπαλλήλους, τὸ δὲ ἄρθρον 101 τοῦ Συντάγματος διαγράφει ἰσχυρὰς ἐγγυήσεις, βασικάς, ποὺ διασφαλίζουν τὴν δικαίαν κρίσιν καὶ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ ἐπιτάσσει τὴν ὑποχρεωτικὴν προσφυγὴν εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας. Ὁ νόμος περὶ Συμβουλίων νομιμοφροσύνης ὄχι μόνον δὲν περιορίζεται εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, ἀλλὰ διακηρύσσει, ὅτι ἀπαγορεύει πᾶσαν προσφυγὴν δι’ οἱονδήποτε λόγον εἰς οἱονδήποτε δικαστήριον καὶ εἰδικώτερον εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας. Τόση εἶναι ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ νομοθέτου πρὸς τὸν θεσμὸν τῆς κρίσεως ὑπὸ τῶν Συμβουλίων. Ἰδοὺ διατί, μολονότι ὑπάρχει διάταξις εἰς τὸ Σύνταγμα, προβλέπουσα τὸ ἀσυμβίβαστον τῆς κομμουνιστικῆς ἰδεολογίας πρὸς τὴν ἰδιότητα τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου, οἱ νόμοι αὐτοὶ εὑρίσκονται ἐκτὸς τοῦ πλαισίου τοῦ Συντάγματος. Κύριοι βουλευταί, εἰς ὅλα τὰ εὐνομούμενα Δημοκρατικὰ Κράτη ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον συνοδεύει τὸν πολίτην εἰς τὰς σχέσεις του μὲ τὴν Κοινωνίαν καὶ τὴν Πολιτείαν ὑπὸ τὴν στέγην τῆς ὁποίας διαβιοῖ, εἶναι τὸ ποινικόν του δελτίον, εἴτε εὐχάριστον εἶναι εἴτε δυσάρεστον. Εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τὸ ποινικὸν δελτίον ἐτέθη εἰς δευτέραν μοῖραν καὶ ἐκεῖνο ποὺ προέχει εἶναι τὸ πιστοποιητικὸν ὧν κοινωνικῶν φρονημάτων. Πῶς λειτουργοῦν, κύριοι βουλευταί, τὰ Συμβούλια Νομιμοφροσύνης; Τὸ μὲν πρωτοβάθμιον λειτουργεῖ κατὰ τρόπον μυστηριώδη. Συνέρχεται εἰς ἄγνωστον ἡμέραν καὶ κρίνει βάσει στοιχείων, τὰ ὁποῖα εἶναι ἄγνωστα εἰς τὸν ἐνδιαφερόμενον. Ἀποφασίζει δὲ χωρὶς νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸν ἐνδιαφερόμενον νὰ προσκομίσῃ οὗτος στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἴσως εἶναι δυνατὸν νὰ κλονίσουν τὰ ὑπάρχοντα εἰς βάρος του. Ὅταν δὲ ἀποφασίσῃ τὸ Συμβούλιον, τότε πληροφορεῖται ὁ ἐνδιαφερόμενος τὴν ἀπόφασιν. Τὸ δικαίωμα δὲ τοῦ ἐνδιαφερομένου εἶναι νὰ προσφύγῃ εἰς ἓν δευτεροβάθμιον καὶ μόνον ὑπάρχον ἐν Ἑλλάδι Συμβούλιον. Ἡ προσφυγὴ δὲ αὕτη ἐκδικάζεται ὄχι βάσει πινακίου καὶ πρέπει ὁ ἐνδιαφερόμενος νὰ εὑρίσκεται εἰς τὰς Ἀθήνας μέχρις ὅτου ἐκδικασθῇ ἡ προσφυγή του, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἐκλιπαρήσῃ τὸ δευτεροβάθμιον Συμβούλιον. Πράγματι ἡ λειτουργία τοῦ δευτεροβαθμίου Συμβουλίου ἔχει ἀποδώσει εἰς μέγαν βαθμόν, ἀλλὰ συμβαίνει αἱ ἀποφάσεις αὐταὶ νὰ ἐκδίδωνται μετὰ ἕνα καὶ δύο ἔτη, ὁπότε δημιουργεῖται μία κατάστασις πλατωνική. Πέραν αὐτοῦ ὑπῆρξεν μία περίοδος τῆς λειτουργίας τοῦ δευτεροβαθμίου Συμβουλίου, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀπερρίπτοντο αἱ προσφυγαὶ αὐταὶ καὶ συνέβη ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐκρίθησαν εἰς τὴν περίοδον ἐκείνην, ὄχι μόνον νὰ μὴ ἔχουν δικαίωμα νὰ προσβάλλουν τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν ἀλλὰ νὰ ἀποκλείεται εἰς αὐτοὺς νὰ διορισθοῦν εἰς δημοσίαν θέσιν ἢ κοινοτικήν, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ἰδοὺ διατὶ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπανεξετάσῃ τὸ θέμα τοῦ ἐλέγχου τῶν ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Νομιμοφροσύνης. Ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ Συντάγματος ἡ Κυβέρνησις θὰ πρέπει νὰ λάβῃ μεταβατικὰ μέτρα διὰ νὰ δοθῇ ἡ δυνατότης εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐκρίθησαν πρὸ 5–10 ἐτῶν, νὰ ἐμφανισθοῦν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου μὲ στοιχεῖα νεώτερα, ὥστε νὰ πείσουν αὐτὸ ἢ ὅτι τότε ἐπλανήθη ἢ ὅτι τώρα τοὺς κρίνει νομιμόφρονας. Αὐτὴ εἶναι ἓν μεταβατικὸν μέτρον, τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλεται νὰ ληφθῇ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, διὰ νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἡ κατάστασις τὸ ταχύτερον. Ἐκεῖ, ὅμως, ὅπου τὸ πρᾶγμα λαμβάνει τραγικὰς διαστάσεις, εἶναι ὁ θεσμὸς τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Χάρις εἰς μίαν ἐγκύκλιον τοῦ Ὑπουργείου Ἀσφαλείας, τὴν ὑπ’ ἀριθ. 153 τοῦ 1954, ἠμπορῶ νὰ σᾶς δώσω καὶ τὸν κατάλογον, εἰς ὅλας τὰς ἐπιχειρήσεις διὰ πᾶσαν πρόσληψιν ὑπαλλήλου, ρητῶς ἀπαιτεῖται ἡ προσαγωγὴ τοῦ πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων: «.... (ἀναγινώσκει)....». Ὅπου δὲ δὲν ἴσχυε ὁ νόμος αὐτὸς ἀπῃτεῖτο ἀπὸ τὴν ἐπιχείρησιν νὰ ζητήσῃ τοιοῦτον πιστοποιητικόν. Πρὸ δύο ἀκριβῶς ἐτῶν, τὸν Μάρτιον τοῦ 1955, συνεζητεῖτο τὸ θέμα τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ τῶν φακέλλων εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Τότε, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἔλαβεν θέσιν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ διὰ μιᾶς ἀγορεύσεως τοῦ ἀξιοτίμου ἐκ Φθιωτιδοφωκίδος συναδέλφου καὶ Ὑφυπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν κ. Καλαντζῆ, ἀντετάχθη εἰς τὴν κατάργησιν τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Ἐξήγγειλεν, ὅμως, ὅτι ἔχει ληφθῆ ἀπόφασις ὅπως ἡ Κυβέρνησις περιορίσῃ τὸν θεσμὸν τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων εἰς τρεῖς καὶ μόνον κατηγορίας ὑπαλλήλων. Εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν Κρατικῶν ὑπηρεσιῶν τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων Κοινῆς Ὠφελείας, αἵτινες ἅπτονται τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Ὑπῆρξαν καὶ περιπτώσεις, ὥστε εὐθὺς ἀμέσως ἐπηκολούθησαν αἱ γνωσταὶ ὑπ’ ἀριθμὸν 33 καὶ 34 τῆς 26.3.55 ἐγκύκλιοι τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, διὰ τῶν ὁποίων καθιεροῦνται διάφορα μέτρα «διὰ τὸν ἀποχαρακτηρισμόν, τὴν ἀποκατάστασιν κ.λ.π..... (ἀναγινώσκει) ....».

§82Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. Ἐγκύκλιος, διὰ τὴν ὁποίαν μὲ συνεχάρησαν, τότε οἱ συνάδελφοι καὶ ὁ ἀξιότιμος ἐκ Λεβαδείας συνάδελφος, κ. Παπασπύρου.

§83Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Διὰ τὰς καλάς σας πράξεις πάντοτε σᾶς συγχαίρομεν.

§84Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Καὶ αὐτὰ μόνον ἦσαν ἐν προθέσει τῆς τότε Κυβερνήσεως ἀλλὰ ἡ ἐγκύκλιος αὐτὴ δὲν ἐφηρμόσθη, διότι προϋπετίθετο νομοθετικὴ καθαίρεσις καὶ τοιαύτη δὲν ὑπῆρχε ποτέ. Κατὰ καιροὺς αἱ Διοικήσεις Χωροφυλακῆς, ἀπηύθυναν ἐρωτήματα πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον τί θὰ γίνῃ; Θὰ ἐφαρμόσῃ τὴν ἐγκύκλιον; Καὶ συνεπῶς θὰ ἀρνούμεθα τὴν ἔκδοσιν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων; Καὶ ὁ Ὑπουργὸς κάποιαν στιγμὴν ἠναγκάσθη νὰ ὁμολογήσῃ, ὅτι πρέπει νὰ ἀγνοοῦν τὴν ὑπ’ ἀριθμὸν 34 ἐγκύκλιον καὶ νὰ ἐφαρμόσουν τὴν 157 τοῦ παλαιοτέρου νόμου. Ἡ ἀπάντησις ἐδόθη ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον πρὸς τὰς Διοικήσεις δι’ ἐγκυκλίου 118 τῆς 29.4.56. Τότε ἐξεδόθη, κύριε Ὑπουργέ, τῶν Ἐσωτερικῶν, ἡ ἀπόφασίς σας. Κύριοι συνάδελφοι, πέραν τοῦ ζητήματος τῆς ἀρχῆς θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφθῇ κανεὶς πρὸς στιγμὴν ποῖαι εἶναι αἱ ἐγγυήσεις ἐκεῖναι ποὺ παρέχονται ὅταν ζητῇ ἕνας πολίτης τὴν ἔκδοσιν ἑνὸς πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων. Ὑποβάλλει τὴν αἴτησιν καὶ ἀπὸ τοῦ σημείου ἐκείνου πλέον δὲν γνωρίζει τίποτε περὶ τῆς ἐξελίξεως αὐτοῦ, διότι τὸ πιστοποιητικὸν συντάσσεται εἰς κἄποιον ἐρημικὸν γραφεῖον κλειστὸν κατευθύνεται μόνον του, χωρὶς νὰ γνωρίζῃ ὁ ἐνδιαφερόμενος τὶ πρὸς τὰς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας καὶ πολλάκις συμβαίνει νὰ μὴ πληροφορηθῇ ποτὲ τὶ ἦτο τὸ πιστοποιητικὸν αὐτὸ ποὺ ἀπέστειλεν.

§85Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ἄλλο εἶναι τὸ θέμα, ἐὰν πρέπῃ ἢ ὄχι νὰ ὑπάρχῃ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, ὅπου, ὅμως, ἀπαιτεῖται δι’ εἰδικοὺς λόγους τὸ πιστοποιητικὸν αὐτό. Νομίζω, ὅτι ὁ μόνος τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἐξεδίδετο ἀπαραιτήτως θὰ εἶναι διὰ τὴν ἔκδοσιν ἢ περισυλλογὴν πληροφοριῶν. Γνωρίζετε σεῖς ποῦ τοῦ κόσμου τὸ πιστοποιητικὸν αὐτὸ νὰ ἐκδίδεται μετὰ συζήτησιν μὲ τὸν ἐνδιαφερόμενον ἢ ὑπὸ τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ὅλων τῶν στοιχείων ποὺ ἔχει μία ὑπηρεσία; Τὸ ζήτημα ὑπάρξεως τῶν πιστοποιητικῶν, εἶναι μία θέσις, ἡ ὁποία ἠμπορεῖ νὰ συζητηθῇ. Ἀφ’ ἧς ὅμως, δεχθῆτε τὴν ὕπαρξιν τοῦ πιστοποιητικοῦ νομίζω, ὅτι αὐτὸ θὰ ἀκολουθήσῃ μίαν διαδικασίαν, ἡ ὁποία θὰ ἔχῃ αὐτὴν τὴν μορφήν. Ἀντιθέτως, προκειμένου περὶ τῶν ἐκτοπίσεων, τὰς ὁποίας ἐθίξατε καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ λάβῃ θέσιν ἡ Κυβέρνησις, γνωρίζετε ἄριστα, ὅτι ὄχι μόνον ὑπὸ τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος διεξάγονται συζητήσεις, ὄχι μόνον μετέχουν δικαστικὰ πρόσωπα εἰς τὰς Ἐπιτροπάς, ἀλλὰ κατὰ πλειοψηφίαν, μετέχουν δικαστικοὶ καὶ συνεπῶς αἱ ἀποφάσεις τῶν τοιούτων ἐκτοπίσεων εἶναι οἱωνοὶ δικαστικῶν ἀποφάσεων, μὲ ἀπόλυτον κατοχύρωσιν τῶν μετεχόντων καὶ πλειοψηφούντων εἰς αὐτάς. Τέλος, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς Δήμους, τὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε πῶς ἐφαρμόζεται ἡ διάταξις. Οἱ Δῆμοι εἰδοποιήθησαν, ὅτι θὰ προσλαμβάνουν τὸ ἐργατοτεχνικὸν προσωπικόν των, ἀσχέτως πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων, θὰ ὑποβάλλουν μίαν ἁπλῆν κατάστασιν τῶν προσληφθέντων καὶ ἐκ τῶν καταστάσεων αὐτῶν θὰ κρίνεται ἐὰν εἶναι κανεὶς ἐπικίνδυνος. Δηλαδὴ καὶ κομμουνιστὴς ἐὰν εἶναι ἀκόμη, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπολυθῇ.

§86Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐγὼ νομίζω, κύριε Ὑπουργέ, 1) ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ ἀπόρρητον τῶν πληροφοριῶν νὰ διατηρηθῇ, ἀφοῦ ὁ Ὑπουργὸς κ. Καλαϊτζῆς καθιέρωσε τὸ ἀνοικτὸν τοῦ φακέλλου, χωρὶς νὰ ἔχῃ τοὺς φόβους, τοὺς ὁποίους ἔχετε σεῖς. 2) Ὅτι θὰ ἦτο ἀντίθετον πρὸς τὴν ἀρχὴν αὐτὴν ἐὰν καλῆται ὁ πολίτης, ὁ ὑποβάλλων τὴν αἴτησιν καὶ τοῦ ὑποδεικνύετε, ὅτι ἐδῶ ὑπάρχουν δυσκολίαι δι’ αὐτὸν καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, διότι ὁ θεῖος σου π. χ. εὑρίσκεται εἰς τὸ παραπέτασμα, ἢ διότι ὁ παπποῦς σου ἦτο εἰς τὸ Ε.Α.Μ.

§87Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Εἶναι ἀσέβεια νὰ λέγωμεν, ὅτι ἀρνούμεθα πιστοποιητικόν, διότι ὁ παπποῦς ἑνὸς ἦτο εἰς τὸ Ε.Α.Μ., καὶ ὁ πατήρ του ἐὰν ἦτο δὲν γίνεται αὐτὸ ποὺ λέγετε.

§88Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. Ὑπάρχουν περιπτώσεις.

§89Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχω περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν, υἱὸς φίλου μου, στρατευθεὶς ἐστάλη εἰς τὴν Μακρόνησον, διότι ἐξάδελφος τοῦ πατρός του ἦτο καπετάνιος τοῦ ΕΛΑΣ, καὶ ὁ ἀδελφός του ἦτο ἀξιωματικὸς εἰς τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον, ὄνομα Μουλόπουλος.

§90Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Πότε, κύριε Μπακόπουλε, αὐτό;

§91Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Παλαιότερον.

§92Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Δὲν ὁμιλοῦμεν διὰ παλαιότερον. Ἐάν, ὅμως, παρέμεινεν ἐκκρεμὴς τοιαύτη ὑπόθεσις, καθ’ ὃν χρόνον ἴσχυε τὸ σύστημα τοῦ ἀνοικτοῦ φακέλλου, προφανῶς δὲν ἐνδιεφέρθητε διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ προσώπου, τὸ ὁποῖον ἀνεφέρατε. Ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχε ἀνοικτὸς φάκελλος, ἀνέτως ἠδύνατο νὰ λάβῃ γνῶσιν τῶν κατηγοριῶν ὁ ἐνδιαφερόμενος καὶ νὰ φροντίσῃ νὰ ἀποδείξῃ ἐὰν εὐσταθοῦν ἢ ὄχι αὐτά.

§93Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς μᾶς εἶπεν τὰ ἀντίθετα.

§94Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Εἶπον, ὅτι ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀνοικτὸς φάκελλος ἠμποροῦν νὰ ἀντικρουσθοῦν αὐτά.

§95Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν μία δεσποινὶς 23 ἐτῶν ἔχει δώσει ἐξετάσεις, ἐπέτυχεν, ἦλθεν πρώτη καὶ δὲν τὴν προσέλαβεν ὁ Διευθυντὴς τῆς ὑπηρεσίας, διότι ἔχει ἔλθει πιστοποιητικὸν ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν καὶ λέγει, ὅτι ὁ πατέρας της, ἀπόστρατος ἀξιωματικὸς τῆς Χωροφυλακῆς, ὑπῆρξεν εἰς τὸ Ε.Α.Μ. Τὸ ὄνομα θὰ σᾶς τὸ εἴπω εἰς τὸ γραφεῖόν σας.

§96Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ἔχετε ἔλθει πολλάκις εἰς τὸ γραφεῖόν μου διὰ παρομοίας φύσεως ὑποθέσεις, ἔπρεπε νὰ ἔλθητε καὶ δι’ αὐτὴν καὶ θὰ εἶχε τακτοποιηθῇ.

§97Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπῆρχεν λόγος νὰ ἀναφέρωμεν συγκεκριμένας περιπτώσεις. Αἱ ἐγκύκλιοι τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐσωτερικῶν ὁμιλοῦν ρητῶς περὶ τῆς ὑποχρεώσεως τῶν Διοικήσεων Χωροφυλακῆς νὰ ἐρευνοῦν καὶ τὰ φρονήματα τοῦ οἰκογενειακοῦ περιβάλλοντος.

§98Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Καὶ αὐτά.

§99Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀκόμη, κύριε Ὑπουργέ, καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν ἀποχαρακτηρισθέντων καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν ἀποκατασταθέντων, ποὺ θεωρεῖται πλέον καὶ αὑτῶν ἐθνικὴ συνείδησις ἀκόμη καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν πρόσφατος ἐγκύκλιος ἰδική σας ἐπιτάσσει τὰς Διοικήσεις Χωροφυλακῆς νὰ μὴ δίδουν τὸ πιστοποιητικὸν ἀλλὰ νὰ τὸ ἀποστέλλουν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον. Αὐτὴ εἶναι ἡ περίφημος διαδικασία τοῦ ἀποχαρακτηρισμοῦ.

§100Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Ἀπὸ ποῦ ἠντλήσατε τὴν πληροφορίαν αὐτήν;

§101Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἀμέσως. Σᾶς ἀνέφερα περὶ ὑποβολῆς τῶν πιστοποιητικῶν, τῶν λευκῶν πιστοποιητικῶν, δι’ ἀποκατασταθέντας καὶ ἀποχαρακτηρισθέντας — ἐλπίζω νὰ γνωρίζετε τὴν διάκρισιν, εἶναι σημαντικὴ — καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἐγκυκλίου ἐπιτάσσονται αἱ Διοικήσεις Χωροφυλακῆς νὰ στείλουν τὰ πιστοποιητικὰ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, καὶ εἰς τὴν συνοδευτικὴν ἀναφορὰν νὰ ἀναφέρεται ὅλον τὸ παρελθόν, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐκρίθη ὅτι ὑπῆρξε λευκόν, καί, ἀκόμη, τὸ παρελθὸν τοῦ οἰκογενειακοῦ περιβάλλοντος. Τώρα, σημειώσατε τὰς ἐγκυκλίους. Εἶναι ἡ ὑπ’ ἀριθ. 9)118)116, τῆς 29.4.56. Ἐπίσης 47)1)7 τῆς 30.9.56.

§102Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Σᾶς ἠρώτησα, διὰ ποίας ὑπηρεσίας προορίζονται οἱ ἀποχαρακτηριζόμενοι.

§103Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν γίνεται διάκρισις.

§104Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Γίνεται διάκρισις.

§105Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶναι ἄλλη δι’ ἐκείνους ποὺ λέγετε σεῖς, διὰ τὰς στρατιωτικὰς ὑπηρεσίας.

§106Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Ὄχι μόνον διὰ τὰς στρατιωτικὰς ὑπηρεσίας.

§107Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὑπάρχει ἐγκύκλιος, ποὺ λέγει ὅτι θὰ ἀναφέρῃ ὁλόκληρον τὸ παρελθόν. Εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως ἔχει κρίνει τὸ Κράτος, ὅτι οὐδέποτε εἶχεν ἐπιλήψιμον δρᾶσιν καὶ τὸν ἀποκαθιστᾷ. Καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν πρέπει νὰ ἀναφέρεται ὅλο τὸ παρελθόν. Λέγω ἀκόμη, ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία εἶναι μία παγίς, κύριοι βουλευταί, ἡ ὁποία ἔχει καταλήξει νὰ ἀποτελῇ δυσμένειαν δι’ ἐκείνους ποὺ ἔτυχον ἀποχαρακτηρισμοῦ. Διότι χρειάζεται ἀνὰ ἑξάμηνον νὰ καλῆται εἰς τὴν Ἀστυνομικὴν Ὑπηρεσίαν, νὰ ὑποβάλλεται εἰς μίαν βασανιστικὴν ἐξέτασιν, νὰ ὑποβάλλεται εἰς δαπάνας, νὰ ὑποβάλλεται εἰς ἀλλεπαλλήλους δημοσιεύσεις εἰς τὸν Τύπον καὶ εἰς δηλώσεις, αἱ ὁποῖαι προσβάλλουν τὸ στοιχειῶδες αἴσθημα τῆς ἀξιοπρεπείας. Χωρικοὶ ἀνύποπτοι ὀφείλουν νὰ δηλώσουν ὅτι εἰργάζοντο διὰ τὴν ἀπόσπασιν ἐδαφῶν τοῦ Κράτους καὶ ἐνῷ τὸ ἔκαμαν αὐτό, μετανοοῦν, ἐνῷ πρόκειται περὶ ἀνυπόπτων χωρικῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νὰ ὑποβάλουν τοιαύτας δηλώσεις. Ἰδοὺ διατὶ νομίζω ὅτι ὅσον θὰ ἦτο δικαιολογημένον νὰ διατηρηθῇ δι’ ὡρισμένας ἐμπιστευτικὰς ὑπηρεσίας ὁ θεσμὸς τοῦ προληπτικοῦ ἐλέγχου, διὰ τὰς ὑπολοίπους ὑπηρεσίας πρέπει νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ διάταξις τοῦ Συντάγματος νὰ κριθῇ ἡ νομιμοφροσύνη τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου ἀπὸ τὸ Ὑπηρεσιακὸν Συμβούλιον, ἀφοῦ διορισθῇ, διὰ νὰ ὑπάρχουν ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις ὅτι θὰ κριθῇ κατὰ τρόπον δίκαιον καὶ εὐσυνείδητον Ἀλλά, πέραν τοῦ ἀνελευθέρου τούτου μέτρου, πέραν τοῦ ἀντισυνταγματικοῦ, πέραν τοῦ ἀπανθρώπου τούτου μέτρου, κύριε Ὑπουργέ, δὲν σκέπτεσθε ὅτι αὐτὸς ὁ θεσμὸς τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων δὲν ἀποτελεῖ λύσιν, ἀλλ’ ἀποτελεῖ δυναμίτιδα εἰς τὰ θεμέλια τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος, τὸ ὁποῖον, ὑποτίθεται, ὅτι θέλετε νὰ προασπίσητε μὲ αὐτὸν τὸν θεσμόν; Κύριε Ἀθανασίου, πιστεύω ὅτι εἰς τὸ βάθος δὲν διαφωνεῖτε μαζί μου.

§108Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Ριζικώτατα διαφωνῶ.

§109Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μοῦ εἴπητε ὅτι ὁ ὁδοκαθαριστής, διοριζόμενος ἄνευ πιστοποιητικοῦ κοινωνικῶν φρονημάτων, θὰ θέση ἐν κινδύνῳ τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν, ἐνῷ εἶναι βέβαιον, ὅτι, ἐὰν τοῦ τὸ ἀρνηθῆτε, πράγματι, τὸν ὁδηγεῖτε εἰς αὐτό.

§110Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Βαθύτατα διαφωνοῦμεν. Ὁ κ. συνάδελφος σᾶς εἶπε τί ἰσχύει διὰ τοὺς Δήμους. Ὑποβάλλονται καταστάσεις εἰς τὸ τέλος τοῦ μηνὸς καὶ ὅταν ἔχουν προσληφθῆ ἀδιακρίτως φρονημάτων οἱ ἐργάται. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν μοῦ παρεσχέθη ἡ ἑξῆς πληροφορία, ὅσον ἀφορᾷ τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων: Μόλις πρὸ 20 ἡμερῶν ἐδόθη εἰς ὡρισμένον πρόσωπον, λευκότατον πιστοποιητικὸν κοινων. φρονημάτων, καίτοι πατήρ του εἶναι κομμουνιστὴς κατάδικος καὶ ἐκτίει ποινὴν δέκα πέντε ἐτῶν. Αὐτό, ἀποδεικνύει ὅτι κρίνομεν μὲ ἀντικειμενικότητα τὰ πράγματα καὶ ἀποδίδομεν δικαιοσύνην.

§111Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Ὑφυπουργέ, ἡ διαφωνία μας εἶναι διαφωνία ἀρχῆς. Ἡμεῖς ἀρνούμεθα εἰς τὸ Κράτος τὸ δικαίωμα νὰ ὑποβάλῃ εἰς περιορισμὸν τὴν ἐργασίαν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀποζῆ ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος. Δὲν εἶναι δυνατὸν μέσα εἰς μίαν περίοδον εἰρηνικήν, κατὰ τὴν ὁποίαν μαστίζει τὸν τόπον ἡ ὑπάρχουσα ἀνεργία, νὰ προστεθῇ καὶ αὐτὸ τὸ ἄγχος τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. Εἶναι ἀκατανόητον, δι’ ἐμέ, τοὐλάχιστον, ἐν ὀνόματι τῆς ἀσφαλείας, νὰ διατηρῆται αὐτὸ τὸ μέτρον. Ἄλλωστε, διερωτῶμαι, τὶ ἐμεσολάβησεν ἀπὸ τὸν Μάρτιον τοῦ 1955, ποὺ ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ, κατὰ τὸ μέγιστον μέρος, τὴν κατάργησιν τῶν μέτρων αὐτῶν, τὶ ἐμεσολάβησεν ἔκτοτε, ὥστε ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ὄχι μόνον νὰ μὴ υἱοθετήσῃ, ἀλλὰ νὰ μὴ ἐφαρμόσῃ τὴν τότε ἐξαγγελθεῖσαν κατάργησιν τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων;

§112Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφυπ. Ἐσωτερικῶν). Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἔκτοτε ἐφαρμόζεται ἀνελλιπῶς ἡ ἐγκύκλιος αὐτὴ καὶ οἱ φάκελλοι κλείονται καθημερινῶς. Μίαν ἄλλην ἡμέραν θὰ φέρω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς στοιχεῖα, διαφωτίζοντα τὸ Σῶμα περὶ τῶν φακέλλων, οἱ ὁποῖοι ἔκλεισαν καὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐτακτοποιήθησαν.

§113Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐγὼ θὰ ἤθελον νὰ φέρητε ἐδῶ, κύριε Ὑπουργέ, τὴν ὑπ’ ἀριθ. 118)24.9.56 ἐγκύκλιον τοῦ Ὑπουργείου σας, διὰ τῆς ὁποίας παρηγγείλατε εἰς τὰς Διοικήσεις Χωροφυλακῆς νὰ μὴ ἐφαρμόζουν τὴν ἐγκύκλιον τοῦ κ. Καλαντζῆ, ἀλλὰ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 920)54 ἐγκύκλιον, ποὺ ἔχει τὸν ἀτελείωτον κατάλογον τῶν περιπτώσεων, εἰς τὰς ὁποίας ἀπαιτοῦνται πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων. Εἶναι ἀκριβὲς αὐτό, ναί ἢ ὄχι; Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ τελειώσω. Δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ κλείσω τὴν ἀγόρευσίν μου, χωρὶς νὰ θίξω τὸ θέμα, περὶ τοῦ ὁποίου τόσος ἐγένετο κατὰ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Παπασπύρου, λόγος. Ἐννοῶ τὸ κεφάλαιον τῆς ἐπερωτήσεως, τὸ ἀναφερόμενον εἰς τὴν ἀμνηστίαν. Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην, κύριοι βουλευταί, νὰ διαλύσω μίαν βασικὴν πλάνην, ἡ ὁποία, νομίζω, ὅτι καὶ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἐνεφιλοχώρησε, εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἀμνήστευσιν. Τὴν διεῖδον διὰ μέσου τῶν λόγων τοῦ Προέδρου κ. Κανελλοπούλου, εἰς μίαν διακοπήν του, κατὰ τὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Παπασπύρου. Ἀπετέλεσε λάθος βασικόν, λάθος θανάσιμον, νὰ θεωρῆται ἡ ἀμνηστία, καὶ ὑπὸ ἔποψιν ἱστορικὴν καὶ πολιτικήν, ὅτι ἀποτελεῖ ἐκδήλωσιν ἐπιεικείας πρὸς τὸν ἀμνηστευόμενον, ὅτι ἀποτελεῖ χαριστικὴν πρᾶξιν πρὸς τὸν ἀμνηστευόμενον. Ἔχει ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐπιστήμονας, ἡμετέρους καὶ ξένους, καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς διασήμους πολιτικοὺς ἄνδρας, ποὺ ἠσχολήθησαν μὲ τὸ θέμα, σαφῶς διατυπωθῆ, ὅτι ἡ ἀμνηστία ἀποτελεῖ πολιτικὸν μέτρον, τὸ ὁποῖον μοναδικὸν κριτήριον ἔχει τὸ ἐθνικὸν συμφέρον. Οὐδέποτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποφασισθῇ ἡ ἀμνηστία ἐκ λόγων παραχωρήσεως, ἐκ λόγων ἐπιεικείας, ἐκ λόγων χαριστικῶν πρὸς τὸν ἀμνηστευόμενον. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐπιστήμη διδάσκει, γενικῶς, ὅτι ὁ ἀμνηστευόμενος δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἀμνηστίαν. Διότι ὑπάρχουν εἰς τὴν Γαλλικὴν ἱστορίαν περιπτώσεις ἐπιφανῶν προσωπικοτήτων, ποὺ ἠρνήθησαν, εἰς μίαν περίοδον, τὴν ἀμνηστίαν εἰς τὸν ἀμνηστευόμενον, ποὺ τοὺς ἐχορήγησε τὸ Κράτος. Καὶ ἐντεῦθεν ἀνέκυψε τὸ θέμα καὶ ἡ ἐπιστήμη ἀπεφάνθη καὶ ὁ Σαρίπολος, εἰς τὴν δευτέραν ἔκδοσιν τοῦ συγγράμματός του, τοῦ 1923, λέγει ὅτι ἡ ἀμνηστία δὲν εἶναι, παρὰ πρᾶξις ἐθνικὴ καὶ πρᾶξις ἐξ ἐθνικοῦ συμφέροντος ἐπιβαλλομένη καί, ὡς τοιαύτη, ὑποχρεωτικὴ ἰδιὰ τὸν ἀμνηστευόμενον. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ, λύεται καὶ τὸ ἄλλο νομικὸν ζήτημα, ὅτι ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ Συντάγματος τοῦ 1911, ἡ ἀμνηστία, προκειμένου περὶ ἀδικημάτων πολιτικῶν, ἀπονέμεται διὰ διατάγματος, προκειμένου δὲ περὶ ἀδικημάτων ποινικοῦ δικαίου, ἀπονέμεται διὰ νόμου. Ἐγὼ θὰ ἀποσύρω ἀπὸ τὸ σχετικὸν κεφάλαιον περὶ ἀμνηστίας τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου τοῦ Σαριπόλου, μίαν εὔγλωττον περικοπὴν ad hoc ἑνὸς διακεκριμένου, παγκοσμίου κύρους συνταγματολόγου, τοῦ Μπαρτελεμύ, ὁ ὁποῖος ἔχει γράψει εἰδικὴν πραγματείαν περὶ ἀμνηστίας καὶ ὁ ἀείμνηστος Σαρίπολος ἤντλησε τὴν σχετικὴν περικοπὴν ἐκ τοῦ συγγράμματος περὶ τοῦ ὁποίου σᾶς ἔκαμα λόγον. Λέγει, λοιπόν, αὐτὸς ὁ μεγάλος συνταγματολόγος, εἶναι σύντομος ἡ περικοπή: «Ἡ ἀμνηστία εἶναι πρᾶξις πολιτική.... (ἀναγινώσκει)....».

§114Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπ. Ἐσωτερικῶν). Εἰς τὰ περισσότερα σημεῖα λέγει τὸ συμφέρον τοῦ Ἔθνους.

§115Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀφήσατέ με νὰ τελειώσω τὴν φράσιν μου καὶ ἀπαντᾶτε. Αὐτὴ εἶναι ἡ πολιτικὴ θεμελίωσις τοῦ θεσμοῦ τῆς ἀμνηστίας εἰς τὴν παγκόσμιον βιβλιογραφίαν καὶ ὅπου ἐφηρμόσθη καὶ παρ’ ἡμῖν καὶ εἰς τὴν ἀλλοδαπήν, ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν παρεσχέθη καὶ ὄχι ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ἡ ὁποία ἀνεφέρθη.

§116Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργ. Ἐσωτ.). Ἡ βάσις τὴν ὁποίαν θέτει ἡ ἑρμηνεία τοῦ Μπαρτελεμὺ ἔχει ὡς ἀρτηριακὴν προϋπόθεσιν τὸ συμφέρον τοῦ ἔθνους. Συνεπῶς ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ συμφέροντος τοῦ ἔθνους νὰ κρίνετε, ἐὰν πρέπει, ἢ ὄχι νὰ παραχωρηθῇ τὸ δικαίωμα τῆς ἀμνηστίας. Αὐτὸ εἶναι δεδομένον κατὰ τρόπον μαθηματικόν.

§117Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ἐμφιλοχωρήσῃ εἰς τὴν ὅλην συζήτησιν ὅτι πρέπει τάχα νὰ μᾶς ἐμπνεύσῃ ἐπιείκεια διὰ νὰ χαρίσωμεν τὴν ποινήν.

§118Δ. ΜΑΚΡΗΣ (Ὑπουργ. Ἐσωτ.). Ἐγὼ νομίζω ὅτι εἶναι παράγων καὶ ὁ ἀνθρωπιστικὸς παράγων καὶ μάλιστα ἔχει μεγίστην βαρύτητα, ἐγὼ τὸ δέχομαι.

§119Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἢ οὕτως ἢ ἄλλως θὰ δοθῇ; Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα.

§120Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, οἱ νόμοι τῆς Πολιτείας πρέπει κατὰ κανόνα καὶ τεκμήριον νὰ εἶναι τὸ ἐπιστέγασμα τῆς λαϊκῆς θελήσεως, πρέπει νὰ εἶναι τὸ ἀπαύγασμα τῆς κοινῆς συνειδήσεως, αὐτὸ εἶναι τὸ ἰδεῶδες. Τί συμβαίνει ἐν προκειμένῳ; Εἶναι δυνατὸν χωρὶς παραχάραξιν τῆς ἀληθείας νὰ ὑποστηρίξῃ κανείς, ὅτι τὰ βαθύτατα τραύματα τὰ ψυχολογικά, τὰ ὁποῖα ἐδημιουργήθησαν ἐκ τῆς αἱματηρᾶς αὐτῆς συρράξεως δὲν ἔχουν εἰς τὴν λαϊκὴν ψυχὴν πρὸ πολλοῦ ἐπουλωθῆ; Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητήσῃ κανείς, ὅτι ἤδη αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκεται ὡς πολιτικὸν μέτρον ἔχει ἤδη πραγματοποιηθῆ εἰς τὴν κλίμακα τὴν λαϊκὴν καὶ ὅτι συνεπῶς, ἀπαγγέλλοντες τὴν ἀμνηστίαν ἁπλῶς συμμορφούμεθα μὲ μίαν πραγματικότητα, τὴν ὁποίαν ὁ λαϊκὸς παλμός, ἡ λαϊκὴ ψυχή, ἔχει πρὸ πολλοῦ δημιουργήσει; Πῶς ἄλλωστε ἐξηγεῖται, ὅτι ἐν ἔτει 1950, 51, 52, πρὸ μιᾶς ὁλοκλήρου πενταετίας δεκάδες χιλιάδων ἐξ αὐτῶν τῶν ἐγκληματησάντων τῶν κρατουμένων εἰς τὰς φυλακὰς καὶ ἐξορίας ἐπανῆλθον εἰς τὰ χωρία των καὶ εἰς τὰς πόλεις των, χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ ἕνα κροῦσμα αὐτοδικίας, χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ διατάραξις τῆς ἀσφαλείας; Καὶ τὰ Σώματα Ἀσφαλείας τῆς Χώρας, τὰ ὁποῖα ἐξῆλθον ἀπὸ τὴν τεραστίαν ἐκείνην σύρραξιν ἐξαρθρωμένα καὶ μὲ τὰς Κυβερνήσεις ἐκείνας ποὺ ἐκαλοῦντο ὅτι εὐνοοῦν τὸν κομμουνισμὸν καὶ τὰ Σώματα Ἀσφαλείας ὡς ἐξῆλθον μὲ μειωμένην τὴν δύναμιν τῶν ὀργάνων των, ἀντιμετώπισαν τὸν κίνδυνον ἐκ τῆς ἐξόδου δεκάδων χιλιάδων ἐκ τῶν φυλακῶν καὶ ἐξοριῶν. Θὰ εἶναι δυνατὸν σοβαρῶς σήμερον νὰ εἰπῆτε, ὅτι τὰ Σώματα Ἀσφαλείας μὲ τὴν δύναμιν τῶν Ὀργάνων των ὅσον ἀφορᾷ τὸ δίκτυον πληροφοριῶν εἶναι ἀνίκανα νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἔξοδον τῶν ὑπολοίπων 3, 4 χιλ.; Τοιοῦτον ἐπιχείρημα ἐὰν ὑπεβάλετο δὲν θὰ ἐπετύγχανε. Ἀλλὰ πέραν τούτου, ἐὰν ἐπισκοπήσωμεν πέραν τῶν ἀριθμῶν τοῦ κ. Παπακωνσταντίνου καὶ θελήσωμεν νὰ ἴδωμεν τί εἶναι αὐτὸ τὸ ὑλικὸν ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰς φυλακάς, βεβαίως θὰ ἦτο ὑπερβολικὸν νὰ εἴπῃ κανείς, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀθῶοι, βεβαίως οἱ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν ἐξέτισαν τὸ μέγιστον μέρος τῆς ποινῆς των. Ἕνα μέγα ποσοστὸν ἔχει ὑπερβῆ τὰ ⅔ τῆς ποινῆς. Ἀκόμη θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀρνηθῇ ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός, ὅτι ἕνα μεγάλο ποσοστὸν τῶν κρατουμένων εἶναι ράκη σωματικά, ὥστε ἡ κράτησίς των ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς βελτιώσεώς των, εἶναι ἄνευ δικαιολογίας καὶ συγκρούεται μὲ τὴν ἰδέαν τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, τὴν ὁποίαν ἐξήγγειλεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ὡς ἀφετηρίαν καὶ σκοπὸν διὰ τὴν ἀμνηστίαν; Εἶχον τὸ θλιβερὸν προνόμιον, κύριοι βουλευταί, νὰ εἶμαι ὁ μόνος εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, ἐξαιρέσει ὑμῶν, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος ἐπεσκέφθην τὴν φυλακὴν τῆς Γυάρου.

§121Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐγὼ τὴν ἐπεσκέφθην μετὰ ἀπὸ σᾶς.

§122Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶχον τὴν τιμήν, διὰ μακρῶν, νὰ ἐκθέσω τὰς ἐντυπώσεις μου, τὰς ἀντιλήψεις του καὶ τὰς εἰσηγήσεις μου. Θὰ εἶναι δύσκολον νὰ μοῦ ἀμφισβητηθῇ ἡ ἀντικειμενικότης εἰς τὴν ἔκθεσιν ἐκείνην, τὴν ὁποίαν ὑπέβαλον. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι ἡ διατήρησις τοῦ καθεστῶτος τῆς παρατάσεως τῆς ἐγκαθείρξεως τῶν 3 χιλ. καταδίκων ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν διατήρησιν τῶν φυλακῶν τῆς Γυάρου δημιουργεῖ ἕνα πρόβλημα, πλέον, ἀξιοπρεπείας τοῦ Κράτους πρὸς τὰ ἔσω καὶ πρὸς τὰ ἔξω. Ὑπάρχει ἔκθεσις ἀνωτάτου δικαστικοῦ, ὁ ὁποῖος ὄχι ἐπὶ τῶν ἰδικῶν μας ἡμερῶν, ἀλλὰ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, προέβη εἰς μίαν λεπτομερῆ ἔρευναν τοῦ προβλήματος τῶν φυλακῶν καὶ ἀπεφάνθη, ὅτι πράγματι πρόκειται περὶ κατέργων, δὲν εἶναι ἡ φράσις ἡ ἰδική του, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν εἶχε. Ἰδοὺ διατὶ ζητοῦμεν, κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς Κυβερνήσεως, ἁπλῶς νὰ θελήσετε, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀπαγγέλλει ἡ κοινὴ συνείδησις, αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν παραδέχεται ἡ ψυχὴ τοῦ Λαοῦ, νὰ τὸ κατοχυρώσετε διὰ νόμου. Ὁ νόμος τότε θὰ εἶναι ἰδεώδης, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι ἁπλῶς ἐξέφρασε τὴν κοινὴν συνείδησιν. Πέραν τούτου θὰ ἦτο δύσκολον νὰ ἀμφισβητήσῃ κανείς, ὅτι ὁ τερματισμὸς αὐτῆς τῆς περιόδου θὰ διηυκόλυνε τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ μέλλοντος. Διότι αὐτὸ ἔλεγε ὁ Συναγερμὸς καὶ τότε καὶ τώρα ὑπὸ τὴ νέαν του μορφὴν νὰ παύσῃ τὸ παρελθὸν νὰ καταδιώκῃ τὸ παρόν. Ἰδοὺ ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἐπιτύχωμεν νὰ τερματισθῇ τὸ παρελθὸν καὶ νὰ βαδίσωμε πρὸς τὸ μέλλον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν μὲ εἶχε προκαλέσει διὰ νὰ εἴπω πέραν αὐτῶν τῶν διαπιστώσεων, εἰς τὰς ὁποίας προέβην ἐν σχέσει μὲ τὴν ἀντίθεσιν αὐτὴν τῶν θεσμῶν καὶ τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα συνεζητήσαμε μαζὶ σας ἀπόψε. Ἡ ἀντίθεσις ὅλων αὐτῶν πρὸς τὸ ἠθικὸν καὶ νομικὸν πλαίσιον τοῦ ἰδικοῦ μας πολιτεύματος καὶ τῶν διεθνῶν νομικῶν πράξεων, εἰς τὰς ὁποίας μετέχει. Εἶναι τὸ ἐθνικὸν συμφέρον ἐκεῖνο ποὺ ἐπιβάλλει τὴν κατάργησιν αὐτῶν τῶν μέτρων καὶ τὴν ἀπονομὴν τῆς ἀμνηστίας, ἢ μήπως λόγοι ἐθνικῆς ἀσφαλείας ἐπιβάλλουν ἐν γνώσει μας νὰ διατηρήσωμεν τὴν μόνιμον αὐτὴν ἐκτροπὴν ἐκ τῶν βάσεων τοῦ πολιτεύματος; Ἀποτελεῖ πεποίθησίν μου, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἡ δημοκρατία ἔχει ἐν ἑαυτῇ ὅλας ἐκείνας τὰς δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι τῆς ἐπιτρέπουν νὰ ἀμύνεται καὶ νὰ ἐπιζῇ. Μόνον εἰς μίαν Κοινωνίαν καὶ εἰς ἕνα Κράτος ὅπου ὑπάρχει ἐλεύθερος ἀνταγωνισμὸς τῶν ἰδεῶν, ἐκεῖ δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ ὁλοκληρωτισμὸς νὰ εὐδοκιμήσῃ. Ἡ δημοκρατία ἔχει συμφέρον νὰ προβάλλῃ ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν τὰς ἀρετάς της διὰ νὰ γίνεται ἡ σύγκρισις μετὰ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Οὕτω μόνον θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ κατοχυρώσῃ τὴν ἰδικήν της ἀσφάλειαν. Ἰδοὺ διατὶ πιστεύω ὅτι ἡ κατάργησις τῶν ἐκτάκτων μέτρων ποὺ σημαίνει ἁπλῶς ἐμπέδωσιν τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας καὶ ἐξασφάλισιν τῆς ὁμαλῆς λειτουργίας αὐτῆς, ὄχι μόνον δὲν δημιουργεῖ κινδύνους ἀλλὰ μόνον ὁδηγεῖ εἰς ἀποτελεσματικὴν προστασίαν αὐτῆς. Καὶ ἅμα, κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχῃ ἕνας ἀποτελεσματικώτερος παραλληλισμὸς ἀπὸ μέσα, βεβαίως εἶναι δυνατὸν νὰ βοηθήσῃ εἰς τὴν προστασίαν τῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀτόμου καὶ τῶν βάσεων τοῦ πολιτεύματος. Εἶναι, κύριοι βουλευταί, ἡ ἐναρμόνισις τῶν πολιτειακῶν καὶ κοινωνικῶν κατευθύνσεων τῆς χώρας, πρὸς τὰς ἀνάγκας τὰς πραγματικὰς τοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ ὁ δρόμος τὸν ὁποῖον καλοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀκολουθήσῃ. Γνωρίζομεν ὅτι εἶναι δύσκολον νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ, ἀλλὰ ἀναμφισβητήτως ὁ δρόμος αὐτὸς ὁδηγεῖ εἰς τὴν διάσωσιν τῆς δημοκρατίας καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἀληθῶν συμφερόντων καὶ τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ λαοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§123ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καλκάνης ἔχει τὸν λόγον.

§124Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κηδόμενος καὶ τοῦ χρόνου καὶ ἴσως τοῦ καμάτου τοῦ Σώματος χωρὶς νὰ εἴπω πολλὰ θὰ εἴπω τὰ κύρια. Ἡ ἐπερώτησις, κύριοι συνάδελφοι, περιέχει θέματα καθαρῶς ἐθνικοῦ περιεχομένου. Αἱ ἀντιλήψεις καὶ τὰ φρονήματά μου ἐπὶ τοῦ πολιτειακοῦ, τοῦ πολιτικοῦ καὶ κοινωνικοῦ πεδίου εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστά. Ὁ λόγος ποὺ μὲ ἔφερε εἰς τὸ βῆμα τοῦτο καὶ μὲ ἔκανε νὰ καταθέσω τὴν συζητουμένην ἐπερώτησιν εἶναι, ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ, ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον αὐτὸ τοῦτο τὸ πολιτικὸν συμφέρον τοῦ Ἔθνους. Τὸ πρῶτον θέμα καὶ τὸ κύριον τῆς ἐπερωτήσεως, εἶναι τὸ ζήτημα τῆς ἀμνηστίας. Καὶ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, εἶναι συμφέρον εἰς τὸ Ἔθνος ἡ χορήγησις ἀμνηστίας ἢ εἶναι ἐπικίνδυνος καὶ πρέπει νὰ ἐξακολουθήσῃ ἡ σημερινὴ τακτική; Τὸ ζήτημα, κύριοι, τῆς χορηγήσεως ἀμνηστίας δὲν εἶναι θέμα τὸ ὁποῖον γεννᾶται τὸ πρῶτον εἰς αὐτὴν τὴν χώραν. Ἀπὸ χιλιετηρίδων ἡ ἀμνηστία ἔχει εἰσαχθῆ ὡς ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη διὰ νὰ δυνηθῇ τὸ Ἔθνος νὰ προχωρήσῃ καὶ νὰ ἐξελιχθῇ. Ὁ Πλούταρχος λέγει, ὅταν ἦλθε ὁ Σόλων εἰς τὴν ἀρχὴν ἐθέσπισεν ὅτι «καὶ ὅσοι ἔτι ἄτιμοι ἦσαν πρὶν ἢ Σόλωνα ἄρξαι, ἐπιτίμους εἶναι» καὶ τοῦτο, διότι αὐτὸ ἀπῄτει τὸ πολιτικὸν συμφέρον. Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖος ὁ Σόλων. Κατὰ τὴν περίοδον τῆς διακυβερνήσεώς του ἔλαμψεν ἡ ἐλευθερία καὶ τὸ θαῦμα τοῦ χρυσοῦ αἰῶνος. Ἡ ἀμνηστία μάλιστα ἥτις ἐδόθη τότε περιέλαβε καὶ τὰ ἀτιμωτικὰ ἀκόμη ἀδικήματα, ἀλλὰ καὶ σεισάχθειαν καὶ ἀναδασμὸν τῆς γῆς ἔκαμε χάριν τῶν πτωχοτέρων τάξεων. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ Θρασυβούλου ὅταν ἐξεδιώχθησαν οἱ 30 τύραννοι τὸ πρῶτον ποὺ ἐζήτησε ἦτο νὰ θέσῃ τὸ θέμα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Δήμου, ἥτις ἀπεφάνθη ὁμοφώνως ὑπὲρ τῆς χορηγήσεως ἀμνηστίας εἰς ὅλους. Καὶ ἰδοὺ ποία ἡ αἰτιολογία: «ἐπὶ τῷ μνησικακεῖν τοὺς πολίτας πρὸς ἀλλήλους». Ἐθεώρησα δηλαδὴ σοβαρώτατον τὸ νὰ μὴ μνησικακοῦν οἱ πολῖται καὶ ἔφεραν τὴν ἀμνηστίαν ἡ ὁποία ἐδόθη καὶ οὕτω κατώρθωσαν νὰ προχωρήσουν χωρὶς τὸ βάρος τοῦ παρελθόντος μὲ ἀποτέλεσμα νὰ λάμψῃ ἡ ἐλευθερία καὶ νὰ δημιουργηθῇ τὸ ἑλληνικὸν θαῦμα, ὁ χρυσοῦς αἰών. Ἐκεῖθεν λοιπὸν πρέπει νὰ ἀρυσθῶμεν διδάγματα καὶ δὲν δικαιούμεθα νὰ παραβλέπωμεν καὶ νὰ μὴ λαμβάνωμεν ὑπ’ ὄψιν τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα τοιούτων ἀνδρῶν, ὅπως ὁ Σόλων, ὁ Θρασύβουλος καὶ οἱ λοιποί. Ἐκ τῆς ἱστορίας πρέπει νὰ διδασκώμεθα, διότι ἡ ἱστορία ἑκάστοτε ἐπαναλαμβάνεται. Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι, ἐθνικὴ ἀνάγκη, νὰ ἐπιδειχθῇ μεγαλοψυχία νὰ ἐφαρμοσθῇ ἰσότης διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ προοδεύσωμεν. Ἀλλὰ ἐκτὸς τοῦ λόγου τούτου πρέπει νὰ καταστῇ γνωστὸν ποία εἶναι ἡ ἀξία τοῦ χρόνου τοῦ πανδαμάτορος χρόνου ὁ ὁποῖος ἐξαλείφει τὸ παρελθόν, ἐξανεμίζει τὰ πάθη καὶ φέρει τὴν γαλήνην. Καὶ ἰδοὺ διατὶ ὅλοι οἱ νομοδιδάσκαλοι, ὅλα τὰ δικαστήρια, ὅλα τὰ πολιτισμένα κράτη τοιαύτην δύναμιν ἔδωσαν εἰς τὸν πανδαμάτορα χρόνον. Ἐν προκειμένῳ δυστυχῶς, παρῆλθον ἡμέραι, παρῆλθον χρόνοι μεγάλοι καὶ οἱ μείρακες, οἱ τότε ἔφηβοι καὶ οἱ νεανίαι ἐγένοντο ἄνδρες. Κατὰ συνέπειαν νομίζω ὅτι ἡ δύναμις τοῦ χρόνου συντείνει εἰς τὴν δικαίαν ἐπερώτησιν ἡ ὁποία συζητεῖται ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Καὶ αὐτοὶ οἱ διάσημοι ἀνὰ τὸν κόσμον τραγικοὶ ποιηταί μας λέγουν καὶ διδάσκουν ὅτι ὁ κοινὸς ἰατρὸς ὁ ὁποῖος θεραπεύει εἶναι ὁ χρόνος. Βλέπομεν λοιπόν, κ. συνάδελφοι, τὰ διδάγματα τῶν νομοδιδασκάλων τῶν σοφῶν νομοθετῶν τῶν τραγικῶν ποιητῶν οἱ ὁποῖοι τόσην μεγάλην ἀποδίδουν σημασίαν εἰς τὴν διαδρομὴν τοῦ χρόνου. Συναφὲς ἐπίσης πρὸς τοῦτο εἶναι ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς ἐν Ἄστρει Συνελεύσεως τῶν πληρεξουσίων καὶ δι’ ὅλων τῶν κατὰ καιροὺς Συνταγμάτων τῆς πατρίδος μας ἐθεσπίζετο ἡ ἀμνηστία μέχρι καὶ προχθὲς ὅτε ἐψηφίζετο ὁ νόμος ὁ ὁποῖος ἐχορήγησε τὴν ἀμνηστίαν εἰς κοινοὺς ἐγκληματίας. Καὶ ἐρωτᾶται, κατὰ ποίαν λογικὴν σκέψιν, κατὰ ποῖον λογικὸν συμπέρασμα κατὰ ποῖον λογικὸν εἱρμὸν δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι καθ’ ἣν στιγμὴν ἀμνηστεύομεν τὰ ἀδικήματα τῶν πλαστογράφων, τῶν ἐγκληματιῶν τῶν βασανιστῶν τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου, ἀρνούμεθα τὴν ἀμνηστίαν εἰς τὰ ἁπλᾶ ἢ σύνθετα πολιτικὰ ἀδικήματα; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ δικαιολογήσωμεν τὴν μὴ παροχὴν ἀμνηστίας εἰς τὰ ἁπλᾶ ἢ σύνθετα αὐτὰ πολιτικὰ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα ἐγένοντο εἰς μίαν ἐποχὴν τεταραγμένην ὅπου τὰ πνεύματα καὶ τὰ πολιτικὰ πάθη ἦσαν ἐξημμένα; Θὰ ἀντιταχθῇ ἴσως ἀπὸ τοὺς κυβερνητικοὺς ρήτορας ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἡ παροχὴ ἀμνηστίας διότι ὑπάρχουν δικαστικαὶ ἀποφάσεις. Εἶμαι ὑποχρεωμένος ὅμως νὰ τονίσω ὅτι εὐτυχῶς, ὑπάρχουν τρεῖς ἀκέραιοι ἄνδρες, τρεῖς ὑπεύθυνοι Ὑπουργοί, οἱ ἀξιότιμοι κ. Ὑπουργοὶ τῆς Δικαιοσύνης ὁ ἐγνωσμένης ἠθικότητος, ἐντιμότητος καὶ πλήρους ἐπιστημονικῆς καταρτίσεως, καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν πλήρους εὐθύτητος καὶ ἱκανότητος καθὼς καὶ ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τῆς ἀσφαλείας οἱ ὁποῖοι ἔχουν πίστιν εἰς τὴν ἀποστολήν των καὶ εἰς τὸ ὕψος τῆς θέσεώς των. Καὶ ἔχω πίστιν ἀπόλυτον ὅτι μολονότι δὲν θὰ ταχθοῦν ἀπολύτως πρὸς τὰς ἀπόψεις μας, ἀνθρωπιστικῶς ὅμως θὰ κρίνουν τὰς προκειμένας περιστάσεις. Βεβαίως αἱ δικαστικαὶ ἀποφάσεις εἶναι ἄξιαι σεβασμοῦ καὶ οὐδεμίαν ἐπίκρισιν ἢ ψόγον δύνανται νὰ ἔχωσιν ὅταν κρίνωνται ἐν ψυχραίμῳ ἀπὸ τακτικοὺς δικαστὰς κρίνοντας μὲ ψυχικὴν ἠρεμίαν διότι, ἡ τακτικὴ δικαιοσύνη ἵσταται πάντοτε εἰς τὸ ὕψος τῆς ἀποστολῆς της. Δὲν εἶναι ὅμως δυνατὸν νὰ λεχθῇ τὸ ἴδιον δι’ ἀποφάσεις αἱ ὁποῖαι ἐξεδόθησαν παρὰ μὴ τακτικῶν δικαστηρίων καὶ μάλιστα εἰς ἀνωμάλους περιστάσεις καὶ εἰς στιγμὰς φόβου καὶ ἐξάψεως τῶν παθῶν. Διότι τότε ἀσφαλῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἀπόλυτος σεβασμὸς εἰς τὰς ἀποφάσεις αὐτὰς καὶ δικαιοῦμαι νὰ λέγω τοῦτο, ὅταν φεύγωμεν ἀπὸ τὴν ὑπεύθυνον νὰ κρίνῃ καὶ δικάσῃ τακτικὴν δικαιοσύνην. Καὶ δικαιοῦμαι, ἐπαναλαμβάνω, νὰ τονίσω ὅτι αἱ ἀποφάσεις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἦσαν ἀνεπηρέαστοι. Διότι ἐξεδόθησαν ὀλίγον μετὰ τὴν κατάπαυσιν τοῦ συμμοριτοπολέμου, οἱ δὲ ἐξετασθέντες μάρτυρες δὲν ἦσαν ἀνεπηρέαστοι ἀλλὰ ἐτέλουν ὑπὸ μίαν ἀχλὺν πάθους καὶ μίσους καὶ ἀπόδειξις εἰς τοῦτο εἶναι, ὅτι τὸ 50% τῶν ἀποφάσεων αὐτῶν ἐξουδετερώθησαν ἀπὸ τὰ τακτικὰ δικαστήρια. Ἰδοὺ κ. συνάδελφοι, διατὶ πρέπει νὰ γίνῃ ὅ,τι γίνεται εἰς ὅλα τὰ πολιτισμένα κράτη, ὅπου ἐπαναστάσεις καὶ ἀνταρσίαι ἀμνηστεύονται καὶ ρίπτεται λήθη εἰς τὸ παρελθὸν διὰ τὴν εἰρήνευσιν καὶ τὴν πολιτικὴν ὑπόστασιν ἑνὸς κράτους ποὺ θέλει νὰ λέγεται πράγματι πολιτισμένον. Ἂς ἴδωμεν ὅμως καὶ ποῖαι εἶναι αἱ γνῶμαι ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὅλων τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν τῆς Χώρας, ὅλων τῶν διατελεσάντων Πρωθυπουργῶν, μηδὲ ἐξαιρουμένου καὶ αὐτοῦ τοῦ ἀνωτάτου Ἄρχοντος τῆς Α.Μ τοῦ Βασιλέως Παύλου τῆς Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν 7ην Ἀπριλίου τοῦ 1947 καὶ κατὰ τὸν λόγον τοῦ Θρόνου τὸν ὁποῖον ἐξεφώνησεν ἔλεγεν τὰ ἑξῆς πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. «Τὸ Κράτος ὅπως πάντοτε θὰ φανῇ μεγαλόψυχον, καὶ εἰς τὴν ἐμπιστοσύνην σας κύριοι βουλευταί, στηριζομένη ἡ κυβέρνησις θὰ ὑποβάλῃ ὅλα τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα, διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἐθνικῆς ἑνότητος καὶ τῆς γαλήνης τοῦ τόπου». Αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνα ποὺ πηγαῖα ἐξῆλθαν μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴν τῆς Α.Μ. ὅταν ἠτένιζε τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ ἔδιδε ἐνώπιον αὐτῆς τὸν ὅρκον ἡ Α.Μ. τῶν Ἑλλήνων Βασιλεὺς Παῦλος. Ἀλλὰ θὰ ἴδωμεν ἀκόμη ποῖαι εἶναι αἱ ἀντιλήψεις τῶν πολιτικῶν Ἀρχηγῶν καὶ τῶν διετελεσάντων Πρωθυπουργῶν ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ἀμνηστίας. Ὁ ἀείμνηστος Στρατηγὸς Πλαστήρας, κατὰ τὸ ἔτος 1950 ὁμιλῶν ἐδήλωσεν τὰ ἑξῆς κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν προγραμματικῶν του δηλώσεων. «Ἡ Ἑλλὰς χρειάζεται ὅλα τὰ τέκνα της, ἡ ἀμνηστία ὑπαγορεύεται ἐπιτακτικῶς, καὶ ἄμεσος ἡ ἀνάγκη ἀποκαταστάσεως ἠρεμίας καὶ γαλήνης εἰς τὸν τόπον αὐτόν». Αὐτὰ ἔλεγεν ὁ μακαρίτης Στρατηγὸς Πλαστήρας εἰς τὰς προγραμματικάς του δηλώσεις. Ἰδοὺ λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, ἕνας ἀρχηγὸς περιωπῆς, ὡς ἦτο ὁ Στρατηγὸς Πλαστήρας, τοῦ ὁποίου τὴν ἠθικὴν καὶ τὴν μεγαλοψυχίαν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητήσῃ κανεὶς ἔλεγε τότε ὅτι συμφωνεῖ ἀπολύτως εἰς τὰ μέτρα αὐτὰ τῆς ἀμνηστίας καὶ εἰρηνεύσεως. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι μόνον ὁ ἀείμνηστος Στρατηγὸς Πλαστήρας, ὁ ὁποῖος ἦτο ὑπὲρ τῆς ἀμνηστίας, διότι ἔχω νὰ παρατηρήσω ὅτι τὰ ἴδια ἔλεγεν ὁ κ. Κασιμάτης ὁμιλῶν ἐπ’ αὐτῶν τῶν θεμάτων. Αὗται ἦσαν αἱ ἀντιλήψεις τοῦ κ. Κασιμάτη τότε, δὲν γνωρίζω δὲ ἐὰν σήμερον ἔχουν μεταβληθῇ, ὅτε εἶναι Ὑπουργὸς ἄνευ χαρτοφυλακίου τῆς παρούσης Κυβερνήσεως. Τὰ ἴδια ἔλεγε, καὶ ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Σβῶλος. Ἀλλὰ ἂς ἔλθωμεν τώρα καὶ εἰς τοὺς λόγους τοῦ μακαρίτου Παπάγου, Ἀρχηγοῦ τοῦ Συναγερμοῦ, καθὼς καὶ τοῦ Ὑπαρχηγοῦ τοῦ Συναγερμοῦ κ. Μαρκεζίνη. Τὴν 6 Νοεμβρίου 1952, ὁμιλῶν εἰς Λάρισαν ἔλεγεν τὰ ἑξῆς: «Ὅταν ἀναλάβω τὴν ἀρχὴν οὐδεὶς θὰ διωχθῇ διὰ τὰ πολιτικά του φρονήματα. Κατὰ δὲ τὸ περίφημον καὶ περίπυστον συμβόλαιον τοῦ ἀειμνήστου Παπάγου εἰς Θεσσαλονίκην ἔλεγεν ὅτι τὸ παρελθὸν θὰ παύσῃ νὰ διώκῃ τὸ παρόν. Αὐτὰ ἀκριβῶς ἔλεγεν. Ἀλλὰ ἂς ἔλθωμεν τώρα νὰ ἴδωμεν καὶ τὶ ἔλεγεν ὁ συναρχηγὸς τοῦ Συναγερμοῦ κ. Μαρκεζίνης (ἀναγινώσκει). Τὰ ἴδια ἔλεγεν ὅτι πρέπει νὰ ἔχωμεν τὴν δύναμιν νὰ λησμονήσωμεν τὸ κακὸν παρελθόν. Σήμερον ἐνῷ ὅλοι σας (ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν πλευρὰν τῆς πλειοψηφίας) ἀποτελεῖτε συνέχειαν τοῦ Συναγερμοῦ, διατί ἔρχεσθε σήμερα νὰ διαφωνῆτε πρὸς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ἀρχηγοῦ σας; Πῶς λέγετε σήμερον ὅτι ἀπορρίπτετε τὰς δηλώσεις του; Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, καὶ αὐτὸς ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως κ. Καραμανλῆς, ὁμιλῶν εἰς Βόλον καὶ εἰς Καβάλαν ὑπεσχέθη σαφῶς καὶ κατηγορηματικῶς τὴν λήθην τοῦ παρελθόντος. Καὶ ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, ἔχωμεν τοιαύτας δηλώσεις ἀρχηγῶν, πῶς σεῖς ἔρχεσθε νὰ διαφωνήσετε πρὸς αὐτούς; Θὰ ἐπεθύμουν νὰ γνωρίζω πῶς σεῖς σήμερον ἀποσκορακίζετε τὴν λήθην τοῦ παρελθόντος, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δίδετε ἀμνηστίαν εἰς κοινὰ ἀδικήματα, εἰς πλαστογράφους καὶ εἰς ἐγκληματίας τοῦ κοινοῦ Ποιν. Νόμου. Τὸ ἐθνικὸν συμφέρον εἶναι ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὴν κατάθεσιν τῆς ἐπερωτήσεως αὐτῆς. Ὅταν λέγω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι πρόκειται νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὸ ἐθνικὸν συμφέρον ἡ ἀμνήστευσις τῶν χιλιάδων αὐτῶν ἀνθρώπων, ἐννοῶ ὅτι μόνον ἐχθροὶ τοῦ Ἔθνους δύνανται νὰ διατηρήσωσιν ἀνοικτὴν τὴν πληγὴν αὐτὴν καὶ νὰ διατηρῶσι τὴν διαίρεσιν. Καταλήγετε, δηλαδή, εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ «διαίρει καὶ βασίλευε». Αὐτὴν τὴν ἀρχήν, ἐπαναλαμβάνω, μόνον ἐχθροὶ τοῦ Ἔθνους δύνανται νὰ ἐφαρμόσωσιν. Ὅταν ἤριζον οἱ Σπαρτιᾶται καὶ οἱ Ἀθηναῖοι, εἶναι γνωστὰ τὰ ἀποτελέσματα αὐτά. Ἀκόμη καὶ μέχρι σήμερον δρέπομεν τοὺς καρποὺς τῶν ἐρίδων ἐκείνων. Κατέληξεν ἡ Ἑλλὰς τότε νὰ γίνῃ ἐξ αἰτίας αὐτῶν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, καὶ ἡ ἰδιαιτέρα πατρὶς τοῦ ἀγαπητοῦ καὶ συμπαθεστάτου κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης νὰ ἀνασκαφῇ ὁλόκληρος ἀπὸ τὸν Ρωμαῖον Μόμιον. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ τριακονταετοῦς ἐπαράτου πολέμου εἶναι νὰ βυθισθῇ ἡ Χώρα μας εἰς μέγα χάος τὸ ὁποῖον διήρκεσεν ἐπὶ χιλιετηρίδας. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ διαίρει καὶ βασίλευε ἔφερε ὀδυνηρὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα ἀποτελέσματα ὑφιστάμεθα μέχρι σήμερον. Πρέπει ἡ ἱστορία τοῦ παρελθόντος νὰ μᾶς προσφέρῃ διδάγματα διὰ τὸ μέλλον. Πρέπει ἡ διαίρεσις τοῦ λαοῦ νὰ ἐκλείψῃ καὶ ἐρωτᾶται ἐὰν δοθῇ ἀμνηστία διατρέχει κίνδυνον τὸ ἐθνικὸν συμφέρον; Κύριοι, γνωρίζετε, ὅτι ἡ Γενικὴ Ἀσφάλεια τῆς Χώρας μας εἶναι ἐξαιρετικὴ πράγματι. Ἡ Ἀστυνομία καὶ ἡ Χωροφυλακή, εἶναι ὠργανωμέναι κατὰ τρόπον θαυμάσιον καὶ εἶναι ἀπὸ τὰ καλύτερα σώματα ἀσφαλείας τῆς Εὐρώπης. Διώκησα τὴν Ἀστυνομίαν καὶ Χωροφυλακὴν καὶ γνωρίζω καλῶς ποίαν ἀξίαν ἔχουν καὶ τὰ δύο Σώματα. Ἡ Γενικὴ Ἀσφάλεια εὑρίσκεται εἰς στιβαρὰς χεῖρας καὶ δὲν ὑπάρχει κίνδυνος διασαλεύσεως τῆς τάξεως. Πῶς λοιπὸν ἐὰν ἀπολυθοῦν αὐτοὶ οἱ κρατούμενοι θὰ διαταραχθῇ ἡ ἡσυχία τοῦ τόπου καὶ θὰ προκύψῃ ἔστω καὶ ἐλαχίστη ζημία; Ἤκουσα ἀπὸ τὸν ἀγαπητὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν πράγματα τὰ ὁποῖα μὲ ἐξένισαν. Εἶπεν, ὅτι βεβαίως ἐδῶ ἡ ἀνταρσία δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργηθῇ νέα ἀνταρσία διότι ὑπάρχουν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὁ Μάρκος, ὁ Ζαχαριάδης καὶ λοιποί. Αὐτοί, λέγει ὁ κ. Ὑπουργός, εἶναι δυνατὸν νὰ ὀργανώσουν νέαν ἀνταρσίαν. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ, πρέπει νὰ περιμένωμεν ἕως ὅτου πεθάνῃ ὁ Ζαχαριάδης καὶ ὁ Μάρκος διὰ νὰ εἴπωμεν ὅτι τότε ὑπάρχει ἡσυχία καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ δοθῇ ἀμνηστία. Τόσον φόβον σᾶς δίνει ὁ Ζαχαριάδης καὶ ὁ Μάρκος καὶ οἱ λοιποί; Δὲν εἶναι σοβαρὸν ἐπιχείρημα, εἶναι ἕνα ἐπιχείρημα σαθρόν. Εἶναι ἀνίκανοι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν νὰ ἐπιδράσουν ἐπὶ τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς τοῦ τόπου μας. Οὐδεὶς λόγος ὑπάρχει διὰ νὰ μὴ εἰρηνεύσῃ ὁ τόπος μας. Ὁ κ. Παπανδρέου σχετικῶς εἶπε τὰ ὅσα ἠκούσαμεν. Ὁ κ. Καρτάλης ἐπίσης εἶπε τὰ ὅσα γνωρίζομεν, ὁ δὲ κ. Τσαλδάρης εἶπε τὰ ἑξῆς «ἐκκαθάρισιν τοῦ παρελθόντος διὰ χορηγήσεως γενικῆς ἀμνηστίας διὰ τὴν ἡσυχίαν καὶ ἠρεμίαν τῆς χώρας μας». Βλέπετε λοιπόν, κ. συνάδελφοι, ὅτι οὐδεὶς ὑπάρχει πολιτικὸς ἀρχηγός, ὁ ὁποῖος νὰ ἔχῃ ἀντίθετον γνώμην. Καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Συναγερμοῦ καὶ ὁ κ. Καραμανλῆς, τὰς αὐτὰς ἀντιλήψεις εἶχε καὶ ἐλπίζω ὅτι θὰ ἐξακολουθῇ νὰ τὰς ἔχῃ. Καὶ τώρα εἰσέρχομαι εἰς ἕτερον θέμα. Εἰς τὸ θέμα τῶν Διοικητικῶν ἐκτοπίσεων. Πράγματι εἶναι μία ὡραία λέξις, ἕνας ὡραῖος θεσμός!!! Ἐκτόπισις ὅμως δι’ ἕνα χρόνον διὰ δύο χρόνια, διὰ δέκα χρόνια, σημαίνει συντριβήν, ὄχι αὐτοῦ τοῦ ἀτόμου, τὸ ὁποῖον ἐκτοπίζεται, ἀλλὰ αὐτῆς ταύτης τῆς οἰκογενείας του. Μικρὰ παιδιά, γέροι γονεῖς, μανάδες, ἔχουν τὸν πόνον ὅτι ἡ Πολιτεία παρέτεινε τὰς ἐκτοπίσεις χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ σοβαρὸς ἀποχρῶν λόγος. Δὲν πρέπει, κύριοι, νὰ ὑφίστανται αἱ διοικητικαὶ ἐκτοπίσεις, διότι αὗται καταλύουν πᾶσαν ἔννοιαν τῆς δικαιοσύνης. Γνωρίζετε ὅλοι ὅτι διὰ νὰ τιμωρηθῇ τις μὲ 15 ἡμέρας φυλακὴν πρέπει νὰ ὑπάρξῃ δικαστικὴ ἀπόφασις τακτικοῦ δικαστηρίου μόνον. Δὲν δύναται οὐδεὶς νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ποινὴν τῆς φυλακίσεως τῶν 15 ἢ 30 ἡμερῶν χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ἀπόφασις δικαστηρίου. Ἀντιθέτως δικαιοῦται παραδόξως ἐδῶ ἡ διοίκησις νὰ ἐπιβάλῃ 10 ἐτῶν ἐκτόπισιν. Εἶναι φοβερόν, εἶναι τρομερόν, εἶναι ἐξωφρενικόν, εἶναι φρικιαστικὸν τοῦτο καὶ ἀπίστευτον. Καὶ ποῖοι, κ. συνάδελφοι, ἀνοίγουν τοὺς φακέλλους. Ἐὰν ἦτο ὁ Εἰσαγγελεὺς ἢ δικαστὴς θὰ ἔλεγον ὅτι συγχωρεῖται τὸ πρᾶγμα, ἀλλὰ τοὺς φακέλλους τοὺς εἰσηγεῖται ὁ ἁπλοῦς χωροφύλαξ, ἀλλοίμονον ἐὰν πέσῃ ὁ χωρικὸς εἰς τὴν δυσμένειαν ἑνὸς χωροφύλακος. Ὁ χωροφύλαξ τὰς ἁπλᾶς ὑπονοίας τὰς ὁποίας τοῦ λέγουν διάφοροι τὰς πιστεύει καὶ ὑποβάλλει ἀναφορὰν ὅτι πρόκειται περὶ ὑπόπτου. Ἡ κόλλα αὐτὴ τῆς ἀναφορᾶς διαβιβάζεται εἰς τὸν ἐνωμοτάρχην, ὁ ἐνωμοτάρχης εἶναι εἰς ἄλλο χωριὸ καὶ δὲν γνωρίζει τὰ πράγματα καὶ ὑπογράφει καὶ αὐτὸς ἀναφορὰν τὴν ὁποίαν διαβιβάζει εἰς τὴν Ὑποδιοίκησιν Χωροφυλακῆς καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀποστέλλεται εἰς τὴν Διοίκησιν καὶ εἰς τὴν Ἀνωτέραν Διοίκησιν. Τελικῶς τὴν ὑπογράφει καὶ ὁ Συνταγματάρχης, ὅστις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβῇ καὶ εἰς τὸ τελευταῖον χωρίον διὰ νὰ διαπιστώσῃ τὴν ἀκρίβειαν μιᾶς ἀναφορᾶς. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, κ. βουλευταί, ἀνοίγονται οἱ φάκελλοι. Ἔφθασαν εἰς τὸ σημεῖον νὰ ζητοῦν πιστοποιητικὰ νομιμοφροσύνης ἀπὸ παιδιὰ ἀρίστους μαθητάς, οἱ ὁποῖοι συνεπείᾳ τούτου ἀπεκλείσθησαν ἀπὸ τὴν Σχολὴν Δοκίμων καὶ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιον. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ χωροφύλαξ, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὰς πληροφορίας, ἔγραψεν ὅτι ἦσαν ὕποπτοι, διότι εἰς ἡλικίαν 7 ἐτῶν εἶχον ἐγγραφῆ εἰς τὴν Ε.Π.Ο.Ν. Στερεῖται οὕτω ἕνας ἄριστος μαθητὴς τῆς μορφώσεώς του καὶ τῆς σταδιοδρομίας του. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας νομίζω, ὅτι δύνανται οἱ ἐνδιαφερόμενοι νὰ ζητήσουν τὸν ἀποχαρακτηρισμόν των, ἀλλὰ πῶς θὰ γίνῃ τοῦτο; Θὰ πρέπει ὁ ἐνδιαφερόμενος νὰ ὑποβάλῃ μίαν αἴτησιν θὰ διενεργηθοῦν ἀνακρίσεις καὶ θὰ περάσουν οὕτω 4–5 μῆνες. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἐγγύησις αὐτὴ τοῦ ἀποχαρακτηρισμοῦ εἶναι μηδαμινή, διότι καὶ ἂν ἀποχαρακτηρισθοῦν, ὁ χαρακτηρισμός του ὡς κομμουνιστοῦ ἢ ὑπόπτου θὰ τὸν παρακολουθῇ παρὰ τὸν ἀποχαρακτηρισμόν του καὶ οὕτω θὰ στερῆται ὅλως ἀδίκως ἐργασίας. Ἡ ἀπαίτησις πιστοποιητικῶν νομιμοφροσύνης φθάνει κύριοι συνάδελφοι, μέχρι καὶ τοῦ ἐργάτου τῆς καθαριότητος.

§125Γ. ΡΟΥΜΑΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, κατὰ τὴν ἄποψίν σας θὰ πρέπει νὰ ὑποβληθοῦν μηνύσεις ἐναντίον ὅλων μας ἐπὶ Ἐθνικοφροσύνῃ.

§126Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Φαίνεται δὲν μὲ ἀντελήφθητε κ. συνάδελφε καὶ δι’ αὐτὸ δὲν πταίω ἐγώ.

§127Γ. ΡΟΥΜΑΝΗΣ. Θὰ πρέπει κατὰ τὴν ἄποψίν σας νὰ περάσωμεν ὅλοι ἀπὸ λαϊκὰ Δικαστήρια μὲ δικαστὴν ὑμᾶς.

§128Ε. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἤθελα νὰ ἐρωτήσω ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως, διατί δὲν τὸ ἐλύσατε σεῖς καθ’ ὃν χρόνον εἶσθε Ὑπουργός;

§129Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Τότε ἐξηκολούθει ὁ πόλεμος καὶ μετὰ τὴν κατάπαυσίν του ἄλλα μέτρα ἐπεβάλοντο. Κύριε συνάδελφε, εἶπον τὰς ἀπόψεις μου διὰ τὴν διοικητικὴν ἐκτόπισιν. Σεῖς βεβαίως εἶσθε ἀκραιφνῶν ἐθνικῶν φρονημάτων, παλαιὸν μέλος τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος ὀργανώσαντες καὶ τὴν Λαϊκὴν Νεολαίαν.

§130Ε. ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ. Παρεξέκλινε τὸ Λαϊκὸν Κόμμα, κ. συνάδελφε τῆς γραμμῆς του.

§131Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Σεῖς παρεκλίνατε τῆς γραμμῆς σας τὴν ἡμέραν τῆς καθόδου τοῦ Παπάγου. Ἔλεγον, λοιπόν, κ. συνάδελφοι, ὅτι ζητοῦνται πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων ἀπὸ τοὺς ἐργάτας καθαριότητος, ἂν καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ὑπάρχῃ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 157)52 ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου ἡ ὁποία λέγει ὅτι εἶναι παράνομον νὰ ζητοῦνται πιστοποιητικὰ δι’ ἐργάτας. Καὶ ἐν τούτοις οἱ κρατοῦντες ἐπιμένουν εἰς τὸ νὰ ζητοῦν πιστοποιητικὰ νομιμοφροσύνης. Διὰ τὴν τοιαύτην ἐνέργειάν σας ἐξωθεῖτε τὸν λαὸν πρὸς ἀριστερισμόν. Ἡ πεῖνα, κ. συνάδελφοι, εἶναι κακὸς σύμβουλος. Ὅταν ὁ ἐργάτης εἶναι ἐπιφορτισμένος νὰ διαθρέψῃ τὴν οἰκογένειάν του καὶ ζητεῖ ἐργασίαν καὶ τοῦ προβάλλονται τόσα προσκόμματα καὶ διὰ πλέον ταπεινὴν ἀκόμη ἐργασίαν, δὲν εἶναι παράλογον νὰ δημιουργῆται μέσα του ἡ πικρία ἡ ὁποία τὸν σπρώχνει πρὸς τὸν ἀριστερισμόν. Ἡ ἐργασία εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ θεοῦ καὶ δὲν πρέπει νὰ προβάλλωνται προσκόμματα διὰ πᾶσαν τιμίαν ἐργασίαν.

§132Γ. ΡΟΥΜΑΝΗΣ. Τότε ὅλοι νὰ γίνωμεν Ρῶσσοι πολῖται.

§133Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ἄλλο ἀριστερισμὸς καὶ ἄλλο κομμουνισμός. Δὲν θέλομεν νὰ ὑπαχθῶμεν εἰς οὐδένα. Θέλομεν νὰ παραμείνωμεν ἀνεξάρτητοι. Ἐκεῖνο, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸν ἀριστερισμὸν εἶναι ἡ φτώχεια καὶ ἡ δυστυχία τοῦ ἐργάτου. Κατὰ συνέπειαν ἐπιβάλλεται ἡ ἐξύψωσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἐργάτου καὶ τοῦ ἀγρότου. Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ ὑπάρχῃ τοιαύτη ἀπόστασις, ἄλλοι νὰ ζοῦν πλουσιοπαρόχως, καὶ ἄλλοι νὰ πεινοῦν. Βελτιώσατε τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ ἐργάτου καὶ τοῦ ἀγρότου καὶ θὰ ἴδητε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἴχνος ἀριστερισμοῦ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Βελτιώσατε τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον καὶ μετριάσατε τὴν διαφορὰν καὶ τὴν ἀπόστασιν μεταξὺ πλουτοκρατῶν καὶ πτωχῶν ἐργατῶν καὶ ἀγροτῶν. Εἶπον πρὸ ὀλίγου, κ. βουλευταί, ὅτι ὀφείλεται σεβασμὸς εἰς τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις καὶ ἰδιὰ τὰς ἀποφάσεις τοῦ Ἀρείου Πάγου. Δὲν δυνάμεθα ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ νὰ ἔχωμεν Ἄρειον Πάγον καὶ νὰ μὴ συμβιβαζώμεθα μὲ αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγει. Ἀλλ’ ἂς ἐξετάσωμεν μήπως αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔμενον εἰς τὴν Μακρόνησον καὶ μένουν εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον ζοῦν ἀνθρωπίνως; Ὑπάρχουν, κύριοι βουλευταί, ἐκθέσεις τοῦ Ἐφέτου Μπιζίμη καὶ ἤδη νομικοῦ Συμβούλου τοῦ Κράτους ὁ ὁποῖος ἐπιρρίπτει εὐθύνας εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἐκείνην, ἡ ὁποία ἐξέλεξε τὰ Γιούρα, ὡς μέρος τόσων χιλιάδων ἀνθρώπων. Ἡ ἀθλιότης τῆς ἐμφανίσεως τῶν οἰκημάτων καὶ ἡ ἐν γένει κατάστασίς των εἶναι ἐλεεινὴ καὶ ἀποτελεῖ στίγμα.

§134Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ὁ κ. Μπιζίμης, κύριε Καλκάνη, περιγράφει εἰς τὴν ἔκθεσίν του τὰ παλαιὰ κτίρια.

§135Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ὅταν τὸ κτίριον, κ. Ὑπουργέ, εἶναι παλαιὸν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ὅ,τι καὶ ἂν τοῦ κάνετε, μπαλώματα θὰ κάνετε. Ἀλλὰ πέραν αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει οὔτε νερό, οὔτε καὶ ἐπικοινωνία. Οἱ φύλακες ἀποστέλλονται κάθε 3 μῆνες, διότι πρόκειται περὶ τόπου ἐξορίας. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὸν Ἅγιον Εὐστράτιον. Ἐκεῖ πλέον σταματᾶ οἱαδήποτε γραφίς, καὶ οἱαδήποτε γλῶσσα διὰ νὰ περιγράψῃ τὴν εἰκόνα ποὺ παρουσιάζει ὁ Ἅγιος Εὐστράτιος. Κατεδικάσατε, κύριοι, τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς εἰς θάνατον διὰ βασανισμοῦ. Εἶναι προτιμώτερος ὁ τυφεκισμὸς ἀπὸ τὴν κατάστασιν ποὺ εὑρίσκονται σήμερον. Ἀντιτάσσετε τὸ ἐπιχείρημα ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνοι. Τί θὰ πῇ ἐὰν εἶναι ἐπικίνδυνος; Ἐὰν εἶναι ἐπικίνδυνος, παρακολουθήσατέ τον.

§136Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφ. Ἐσωτ.). Κύριε Καλκάνη, σᾶς ὑπενθυμίζω τὴν περίπτωσιν συμπολίτου σας, ὅστις ἐνώπιόν μου καὶ ἐνώπιόν σας, ἠρνήθη νὰ ἀποδοκιμάσῃ τὸ παρελθόν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἔκαμνε ἐσᾶς πρῶτον νὰ ἐκδηλώσητε τὴν ἀγανάκτησίν σας.

§137Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Σύμφωνοι, κύριε Ὑπουργέ, ἀλλ’ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι καὶ οἱ ὑπόλοιποι 800 εἶναι εἰς τὴν ἰδίαν μοῖραν.

§138Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφ. Ἐσωτ.). Μὴ ὁμιλῆτε διὰ τοὺς 800, ἐγὼ σᾶς ἀνέφερα τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν τοῦ συμπολίτου σας.

§139Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ἔστω, παραδέχομαι τὴν μεμονωμένην περίπτωσιν, ἀλλὰ καὶ θὰ σᾶς εἴπω τί ἀκριβῶς σᾶς εἶπε ἕνας ἄλλος συμπολίτης μου. Εἶπεν ὅτι δὲν θέλει νὰ ἔλθῃ εἰς ἐπαφὴν μὲ τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία δὲν προῆλθεν ἐκ τοῦ λαοῦ.

§140Ν. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Ὑφ. Ἐσωτ.). Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον, εἶπεν ἐνώπιόν σας.

§141Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ἐπικαλεῖσθε, κύριοι, τὸν μωσαϊκὸν νόμον. Ἀλλὰ ὅταν πρόκειται περὶ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι διέπραξαν ἐγκλήματα καὶ ὡρμῶντο ἀπὸ τὴν σκέψιν μιᾶς πολιτικῆς ἰδεολογίας, τότε λογίζονται τὰ ἐγκλήματα αὐτά, ὡς πολιτικὰ ἀδικήματα. Μὴ θέλετε, λοιπόν, νὰ σταματήσετε εἰς τὴν νέμεσιν. Σταθῆτε τοὐλάχιστον εἰς τὴν Θέμιδα καὶ μὴ παραλείπετε ποτὲ νὰ εἶσθε ἐπιεικής. Ὅλα ὅσα εἶπον, κύριοι συνάδελφοι, ἄγουν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ κατάργησις τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ ἡ χορήγησις ἀμνηστίας. Τότε καὶ μόνον θὰ ἐπέλθῃ ἡ γαλήνη. Ἡ διαίρεσις, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι κάτι τι τὸ τρομερόν. Εἶναι ἡ σκαπάνη, ἡ ὁποία ἀνοίγει τὸν λάκκον τῆς καταστροφῆς. Δώσατε, κύριοι, τὰ μόνα σωστικὰ μέτρα διὰ τὴν πρόοδον τοῦ Κράτους, ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ἄνευ τῆς γαλήνης καὶ τῆς εὐημερίας τοῦ λαοῦ. Ἀπομακρύνατε, κύριοι, τὰ μίση καὶ δώσατε εἰς τοὺς ἐργάτας τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ἀνύψωσιν τοῦ βιοτικοῦ των ἐπιπέδου. Πρέπει, κύριοι συνάδελφοι, νὰ δώσωμεν ἀμνηστίαν, ὥστε οἱ ἀγρόται καὶ οἱ ἐργάται ὅλης τῆς χώρας νὰ δώσουν τὰ χέρια καὶ ἐν ἀγαστῇ συμπνοίᾳ νὰ προχωρήσουν εἰς τὰς ἐργασίας των διὰ τὴν πρόοδον τοῦ τόπου. Ἐξ ὅλης τῆς Ἑλλάδος καταφθάνουν τηλεγραφήματα ἀπὸ τοὺς Δικηγορικοὺς Συλλόγους καὶ καὶ ἄλλα Σωματεῖα διὰ τῶν ὁποίων ζητεῖται ἡ λῆψις μέτρων διὰ νὰ λησμονηθῇ τὸ παρελθόν. Πρέπει, κύριοι Ὑπουργοὶ καὶ κύριοι βουλευταί, νὰ τὰ λάβετε αὐτὰ ὑπ’ ὄψει σας διότι ἀποτελοῦν κοινωνικὸν πράγματι εὐαγγέλιον. Δὲν πρέπει νὰ ἔλθῃ ἡ Κυβέρνησις εἰς ἀντίθεσιν πρὸς ὅλον τὸν ἐθνικόφρονα κόσμον ὁ ὁποῖος ζητεῖ λήθην τοῦ παρελθόντος, καὶ ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει τίποτε ἄλλο ὑπ’ ὄψει του παρὰ μόνον τὴν πρόοδον τοῦ Κράτους. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§142ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§143ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§144ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Τρίτην καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 10.15′ μ. μ.).