1956.06.21

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 37η

Πέμπτη 21 Ἰουνίου 1956

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Ἀποσκίτης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Κ. ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως ὡς φραστικῶς διωρθώθησαν κατόπιν παρατηρήσεων τοῦ κ. ὑπουργοῦ Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Κλῆς, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Γ. ΚΛΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ κ. Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ (Ἀντιπρόεδρος Κυβερνήσεως καὶ ὑπουργὸς Γεωργίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ καταργήσεως τῆς θέσεως τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ Δασῶν παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Γεωργίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Τ. Μιχαηλίδης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἱδρύσεως Γερμανικοῦ Νηπιαγωγείου, Δημοτικοῦ Σχολείου καὶ Γυμνασίου ἐν Ἀθήναις καὶ ἐν Θεσσαλονίκῃ». Ὁ βουλευτὴς κ. Π. Μόντζαλας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καθορισμοῦ τῶν ἐκ τοῦ φόρου εἰσοδήματος ὑποχρεώσεων κατόπιν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκον. ἔτους». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Γεροκωστόπουλος, Α. Γιαννόπουλος, Α. Καρασπήλιος, Α. Δεκῆς, Α. Δρούλιας, καὶ Π. Οἰκονομίδης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως καὶ διανομῆς τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας». Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν. Ι. Τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου Κυβερνήσεως. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ἐξάρχου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3856)2843)13.6.56 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ἐξάρχου, ἐν σχέσει μὲ ἔνταξιν τοῦ δρόμου Πύλης–Στουρναρέϊκα–Μεσοχώρας–Ἄρτης εἰς τὸ πρόγραμμα ἐκτελέσεως παραγωγικῶν ἔργων ὑπὸ τοῦ Στρατοῦ ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ὁ Στρατὸς ἀναλαμβάνει ἔργα διὰ τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν μελέται καὶ πιστώσεις καὶ νὰ πρόκειται περὶ παραγωγικῶν ἔργων ἀμέσου ἀποδόσεως. Κατὰ συνέπειαν ἐφ’ ὅσον δέν ὑφίστανται αἱ ἀνωτέρω προϋποθέσεις δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἔνταξις τοῦ ἀνωτέρω ἔργου εἰς τὸ ἐν λόγῳ πρόγραμμα πρὸς τὸ παρόν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17 Μαΐου 1956

Ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως

Α. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ

ΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημ. Ἔργων. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3148)31.5.56 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 375 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γαρουφαλιᾶ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ θέμα τῶν λιμενικῶν ἔργων Πάργας ἔχει μελετηθῆ ὑπὸ τῆς ὑπηρεσίας ἡμῶν ἀπὸ τοῦ 1950 ἡ δὲ ἀπαιτουμένη δαπάνη ὑπερβαίνει τὰ 3.000.000 δραχ. διὰ τὴν ἀσφάλειαν λεκάνης πρὸς ἐξυπηρέτησιν μόνον βενζινοπλοίων. Τό ἐτήσιον κεφάλαιον τὸ δημιουργούμενον διὰ τῆς κατακρατήσεως βάσει τοῦ Ν. Δ. 2221)1953 ποσοστοῦ 20% ἀπὸ τὰ ἔσοδα τοῦ Ν. 843)48 τῶν Λιμενικῶν Ταμείων ὑφ’ ὧν ἔχουσι ἐκτελεσθῆ λιμενικὰ ἔργα εἴτε ἐκ πιστώσεων Δ. Ο.Σ. εἴτε ἐκ πιστώσεων δημοσίων ἐπενδύσεων. Τὸ ὡς ἀνωτέρω ἐτήσιον κεφάλαιον δι’ οὗ συνεχίζεται ἡ κατασκευὴ ἐνίων λιμενικῶν ἔργων ἀνέρχεται εἰς 6.000.000 –7.000.000 δρχ. περίπου, ποσὸν ὅπερ εἶναι ἀνεπαρκὲς διὰ τὰς ἀπολύτους ἀνάγκας τρεχούσης φύσεως καὶ δὴ δι’ ἐκτέλεσιν τῶν ἀπαιτουμένων σοβαρῶν ἔργων εἰς διαφόρους λιμένας τοῦ Κράτους. Καθ’ ἡμᾶς ἡ κίνησις τοῦ λιμένος Πάργας δὲν δικαιολογεῖ τὴν διάθεσιν ἐπὶ τοῦ παρόντος τοὐλάχιστον ἑνὸς ποσοῦ 3.000.000 εἰς βάρος τῶν Δημ. Ἐπενδύσεων δι’ ἐκτέλεσιν λιμενικῶν ἔργων, καὶ δὴ ὅταν ὑπάρχῃ ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη ἐκτελέσεως λιμενικῶν ἔργων τόσον εἰς τὸ Νησιωτικὸν Σύμπλεγμα τοῦ Κράτους λόγω τῆς μοναδικῆς διὰ θαλάσσης συγκοινωνίας τῶν Νήσων μετὰ τῆς λοιπῆς Ἑλλάδος ὧν ἡ κίνησις εἶναι κατὰ πολὺ μεγαλυτέρα τοῦ λιμένος Πάργας. Ἐφ’ ὅσον εἰς τὸ μέλλον αἱ διατεθησόμεναι πιστώσεις ἐκ Δημ. Ἐπενδύσεων ἤθελον αὐξηθῆ εἰς τὸν τομέα τῶν λιμενικῶν ἔργων καὶ ἱκανοποιηθῶσιν αἱ ἀνάγκαι τῶν σοβαρωτέρων ὡς ἀνωτέρω λιμένων τοῦ Κράτους, ἀναμφιβόλως ἡ Ὑπηρεσία ἡμῶν θὰ εἰσηγηθῇ τὴν ἐκτέλεσιν καὶ λιμενικῶν ἔργων εἰς τὸν λιμένα τῆς Πάργας δι’ ὃ καὶ ἐμερίμνησε καὶ ἐμελέτησε τὰ ἀπαιτούμενα εἰς τὸν λιμένα αὐτὸν ἔργα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3146)31.5.56 ἐγγράφου ὑμῶν δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 373 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τὴν ὁδὸν Χαλκίδος–Αἰδηψοῦ ἔχει ἐγκριθῆ ἐν συνόλῳ πίστωσις δραχ. 6.800.000 ἐκ πιστώσεων Δημ. Ἐπενδύσεων. Ὡς ἐκ τῆς ὡς ἄνω πιστώσεως διετέθησαν. α) Δραχ. 900.000 διὰ τὴν ἀνακαίνισιν τοῦ τμήματος τῆς ὡς ἄνω ὁδοῦ Χαλκίδος–Ψαχνῶν (ἐπὶ 16 χιλ. περίπου). β) Δρχ. 565.000 διὰ τὴν προμήθειαν ἀσφάλτου καὶ γ) διὰ τοῦ ὑπολοίπου ἐκτελοῦνται ἐργασίαι ἀνακαινίσεως εἰς τὸ τμῆμα Ἱστιαίας–Λουτρῶν Αἰδηψοῦ ἐπὶ μήκους 23 χιλ. καὶ εἰς τὸ τμῆμα Βασιλικῶν–Ἑλληνικῶν μήκους 8 χιλ. Τέλος ἔχει ζητηθῆ ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ ἡ ἔγκρισις ἑτέρας πιστώσεως διὰ τὴν ἀνακαίνισιν καὶ τοῦ τμήματος Ἑλληνικοῦ–Ἱστιαίας μήκους 25,5 χιλ. πλὴν ὅμως δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ἔγκρισις τῆς πιστώσεως ταύτης κατὰ τὴν τρέχουσαν οἰκον. χρῆσιν, λόγῳ τῆς στενότητος τῶν χορηγηθεισῶν πιστώσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

3) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Μπίστη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 475 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Μπίστη ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τὴν ὁδὸν Σταυροπέδας–Κορθίου Νήσου Ἄνδρου εἰς πρόγραμμα ὁδοποιΐας Νομοῦ Κυκλάδων ἀναγράφονται τὰ κάτωθι ποσά:

Συνεπῶς ὁμοῦ μὲ τὰς ὑπὸ τοῦ ἐφοπλιστοῦ κ. Γουλανδρῆ δωρηθείσας 700.000 προβλέπεται ὅτι θὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ὁλοκλήρωσις τῆς κατασκευῆς τῆς ἀνωτέρω ὁδοῦ ἐντὸς τριετίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

4) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση. Εἰς ἀπάντησιν τῆς 458 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ γέφυρα Σιδηρονέρου κατασκευάζεται ἐγκατασταθέντος ἐργολάβου. Ἐντὸς τοῦ θέρους θὰ ἀποπερατωθῇ. Αἱ ἐργασίαι ἐκτελοῦνται διὰ πιστώσεων τοῦ Τ.Ο.Ν. Δράμας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

5) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Βασαρδάνη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3150)31.5.56 ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 377 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Βασαρδάνη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1) Αἱ μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ Ν. 3155, χαρακτηρισθεῖσαι ἐν τῷ Νομῷ Καρδίτσης ὡς ἐθνικαὶ ὁδοὶ εἶναι: α) Ἡ ὁδὸς Τρικάλων–Καρδίτσης. β) Ἡ ὁδὸς Καρδίτσης–Σοφάδων–Φαρσάλων. Καὶ διὰ μὲν τὴν ὁδὸν Καρδίτσης–Τρικάλων καταβάλλεται συνεχὴς προσπάθεια, ὥστε εἰς βάρος τῶν διὰ συντηρήσεις ἐθνικῶν ὁδῶν διαθετουμένων πιστώσεων διατηρῆται ἐν ἀνεκτῇ καταστάσει ἡ βατότης ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ταύτης διὰ τῆς ἐργολαβίας Ι Συμπλέγματος, διὰ δὲ τὴν ὁδὸν Καρδίτσης–Φαρσάλων ὑφίσταται πρόβλεψις ἀνακαινίσεως ταύτης εἰς βάρος τῶν πιστώσεων Δημ. Ἐπενδύσεων. 2) Τὸ λοιπὸν δίκτυον τοῦ Νομοῦ τούτου τὸ ὡς ἐπαρχιακὸν χαρακτηρισθὲν συντηρεῖται μερίμνῃ τοῦ Ταμ. Ὁδοποιΐας Νομοῦ Καρδίτσης ὅπερ χρηματοδοτεῖται κανονικῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

6) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 491 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Ὁ χαρακτηρισμὸς τῆς ὁδοῦ Δράμας–Παρανεστίου, ὡς ἐθνικῆς ὁδοῦ δὲν εἶναι δυνατός. Ἡ ὁδὸς εἶναι ἐπαρχιακὴ καὶ τὸ Ταμεῖον Ὁδοποιΐας τοῦ Νομοῦ θὰ διαθέσῃ τὰς ἀπαιτουμένας δαπάνας διὰ τὴν συντήρησιν τῆς ὁδοῦ. Πρὸς τοῦτο θὰ ἀναγράψωμεν σημαντικὸν ποσὸν κατὰ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ προγράμματος Τ.Ο.Ν. Δράμας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

7) Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 476 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπίστη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τὴν ὁδὸν Σταυροπέδας–Κορθίου, ἔχομεν ἐγκρίνει πρόγραμμα ἔργων Τ.Ο.Ν. Κυκλάδων δρχ. 450 χιλ. διὰ τὸ 1956–57, ποσὸν τὸ ὁποῖον δυνάμεθα εἰσέτι νὰ ἐπαυξήσωμεν καὶ ἑπομένως δὲν δικαιολογεῖται καθυστέρησις ὑπάρξεως ἐργασιῶν καὶ ὑφισταμένη τοιαύτη δέον νὰ ἀποδοθῇ εἰς ἀδράνειαν τοῦ Ταμείου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 20 Ἰουνίου 1956 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Α. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

III. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Παιδείας. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Παπαπαναγιώτου. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 466 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Παπαπαναγιώτου, σχετικῶς μὲ τὴν ἀνέγερσιν διδακτηρίου τοῦ Γυμνασίου Θηλέων καὶ τῆς Δημοσίας Ἐμπορικῆς Σχολῆς Δράμας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ πρωτοβουλία τῆς ἀνεγέρσεως τῶν διδακτηρίων ἐναπόκειται εἰς τοὺς Δήμους καὶ Κοινότητας καὶ λοιποὺς τοπικοὺς Ὀργανισμούς. Τὸ Δημόσιον συντρέχει τὴν τοιαύτην προσπάθειαν διὰ τῆς συντάξεως τῶν μελετῶν, τῆς ἐπιβλέψεως τῶν ἐργασιῶν καὶ τῆς χρηματικῆς ἐνισχύσεως τῶν ἔργων. Εἰδικώτερον, προκειμένου περὶ τῶν διδακτηρίων Δράμας, ἡ ἀνέγερσις αὐτῶν εἶναι ἔργον τοῦ Ταμείου Ἀνεγέρσεως διδακτηρίων Δήμου Δράμας. Καὶ δύναται νὰ πραγματοποιηθῇ διὰ συναφθησομένου παρ’ αὐτοῦ δανείου, ἐφ’ ὅσον ὁ Δῆμος Δράμας ἀναλάβῃ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐπιχορηγήσῃ τὸ Ταμεῖον, διὰ τοῦ ἡμίσεος τοῦ ἐτησίου τοκοχρεωλυσίου τοῦ Δανείου. Τὸ ἕτερον ἥμισυ τοῦ δανείου θὰ καταβάλῃ τὸ Δημόσιον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. Ξ. ΛΕΒΑΝΤΗΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Πανούση. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 456 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Πανούση, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Ἡ λειτουργία τοῦ Μουσείου Περαχώρας δὲν κατέστη μέχρι σήμερον ἐφικτή, διότι δὲν διωρίσθη ὁ προβλεπόμενος ἀρχαιοφύλαξ, ἐλλείψει πιστώσεων. Ἀλλὰ καὶ μετὰ τόν διορισμὸν τούτου, θὰ εἶναι μὲν δυνατὸν νὰ λειτουργήσῃ τὸ Μουσεῖον, δὲν θὰ μεταφερθοῦν ὅμως, εἰς αὐτὸ ἐξ Ἀθηνῶν τὰ πολυτιμότερα ἐκ τῶν ἀνευρεθέντων κατὰ τὰς ἀνασκαφὰς παρὰ τὸν Ναὸν τῆς Ἀκραίας Ἥρας. Τὸ ἀρχαιολογικὸν Συμβούλιον ἔχει σοβαρωτάτας ἐν προκειμένῳ ἀντιρρήσεις. Διότι κατὰ τὸ πρόσφατον παρελθὸν ἐσημειώθησαν πολλαὶ κλοπαὶ ἀρχαιοτήτων εἰς ἐπαρχιακὰ Μουσεῖα λόγῳ τῆς πλημμελοῦς φυλάξεώς των.

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. Ξ. ΛΕΒΑΝΤΗΣ

3) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Λιαρούτσου. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 414 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Λιαρούτσου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Τὰ ἐν τῇ ἐρωτήσει τοῦ ὡς ἄνω κ. βουλευτοῦ ἀναφερόμενα εἶναι δυστυχῶς ἀληθῆ. Ἐπειδὴ πρόκειται περὶ ὀλιγαρίθμου κλάδου (19 ἔφοροι Ἀρχαιοτήτων καὶ 18 Ἐπιμεληταί, ἤτοι ἐν συνόλῳ 37 πρόσωπα) καὶ αὐστηρῶς ἐπιστημονικοῦ, ὀφείλοντος νὰ προμηθεύεται πολυδάπανα βιβλία, ἤδη ἀπὸ τὸ 1934 ἐγένετο μάταιος ἀγὼν δι’ ἐπίδομα βιβλιοθήκης. Σήμερον πάντες εὑρίσκονται εἰς μισθολογικόν ἐπίπεδον κατώτερον τοῦ τῶν Ἐκπαιδευτικῶν, ἐξαιρέσει τῆς μνημονευομένης περιπτώσεως τοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἐθν. Πινακοθήκης καὶ τοῦ Διευθυντοῦ Ἀνωτάτης Σχολῆς Καλῶν Τεχνῶν, βάσει τῶν νόμων 4791 τοῦ 1930 καὶ 46 τοῦ 1944. Σχετικῶς, ἔχομεν ἑτοιμάσει νόμον, ἐπεξεργασθέντα ἤδη ὑπὸ τοῦ Λογιστηρίου, ἔνθα προβλέπεται ἐξίσωσις τοὐλάχιστον πρὸς τοὺς Ἐκπαιδευτικοὺς μὲ μικρὰν μόνον διαφορὰν συμβολικὴν 100 μέχρι 200 δραχμῶν ἐπὶ πλέον κατὰ βαθμόν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. Ξ. ΛΕΒΑΝΤΗΣ

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Πανούση. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὡς ἄνω σημειουμένου ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 454 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Πανούση, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 24 παράγραφος 1 ἐδάφιον αʹ τοῦ ἀπὸ 9.12.1955 Βασ. Διατάγματος «περὶ κωδικοποιήσεως εἰς ἑνιαῖον κείμενον νόμου τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων «περὶ τῶν προσόδων τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων», εἶναι παγίως ἐπιβεβλημένον ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῶν περιφερειῶν τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης καὶ τοῦ τέως Δήμου Θεσσαλονίκης, ὡς καὶ ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, οἵτινες ἔχουσι χαρακτηρισθῆ ὡς Λουτροπόλεις ἤ ὠργανωμένοι ἀρχαιολογικοὶ τόποι, τέλος διαμονῆς παρεπιδημούντων, ἐφ’ ὅσον ἡ διαμονὴ διαρκεῖ ἔλαττον τοῦ ἑξαμήνου, ὁριζομένου εἰς πέντε τοῖς ἑκατὸν (5%) ἐπὶ τοῦ καταβαλλομένου μισθώματος (κλίνης, δωματίου, διαμερίσματος ἤ χώρου). Τοῦτο βαρύνει τὸν μισθωτὴν καὶ εἰσπράττεται ὑποχρεωτικῶς ὑπὸ τοῦ ἐκμισθωτοῦ, εὐθυνομένου ἔναντι τοῦ Δήμου ἤ τῆς Κοινότητος. Ὡς προκύπτει ἐκ τῶν ἀνωτέρω, τὸ ἐν λόγῳ τέλος εἶναι ἐπιβεβλημένον δι’ ὅλας τὰς λουτροπόλεις τοῦ Κράτους καὶ συνεπῶς δὲν πρόκειται περὶ τέλους ἐπιβεβλημένου διὰ τὴν λουτρόπολιν «Λουτρακίου», ὥστε ἡ ἐπιβολή του νὰ ἐπιδρᾷ εἰς τὴν τουριστικὴν κίνησίν της. Διὰ τὴν ἐνοικίασιν ἤ μὴ τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν φόρων, τελῶν καὶ δικαιωμάτων, ἁρμόδιοι κατέστησαν οἱ κατὰ τόπους νομάρχαι, οἵτινες ὡς ἐγγύτερον εὑρισκόμενοι εἰς τὰ πράγματα, δύνανται εὐχερέστερον νὰ κρίνωσιν, ἄν αἱ τοπικαὶ συνθῆκαι ἤ ἄλλοι εἰδικοὶ λόγοι ἐπιβάλλωσι τὴν μὴ ἀνάθεσιν εἰς ἐνοικιαστὰς τῆς βεβαιώσεως καὶ εἰσπράξεως τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν φόρων, ἀλλὰ τὴν ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων βεβαίωσιν καὶ εἴσπραξιν τούτων. Ἱστορικῶς σημειοῦμεν, ὅτι ἡ ἐπιβολή, ὑπὲρ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, τοῦ τέλους διαμονῆς παρεπιδημούντων, προεβλέπετο καὶ ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ νόμου 4108)1929, αἱ διατάξεις τοῦ ὁποίου περιελήφθησαν εἰς τὸ ἄρθρον 246 τῆς Κωδικοποιηθείσης Νομοθεσίας «περὶ Δήμων καὶ Κοινοτήτων» (Βασ. Διάταγμα τῆς 17.4.1936). Ὅθεν, δὲν πρόκειται περὶ τέλους, ἐπιβληθέντος τὸ πρῶτον διὰ τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ Νομ. Διατάγματος 3033)54. Τὰ ἀνωτέρω, ἔχουσιν ἐφαρμογὴν καὶ διὰ τὴν ἐνοικίασιν τοῦ φόρου γεωργικῶν προϊόντων. Συνημμένως πέμπομεν πίνακα ἐμφαίνοντα τὰ ὑπὸ τοῦ Δήμου Λουτρακίου πραγματοποιηθέντα κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1954–55 πάσης φύσεως ἔσοδα, ἐκ τοῦ ὁποίου προκύπτει ὅτι ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν πραγματοποιηθέντων ἐσόδων ἐξ 1.562.619 δραχμῶν, μόνον ποσὸν δραχμῶν 144.281 προέρχεται ἐκ φόρων, τελῶν καὶ δικαιωμάτων, τοὺς ὁποίους καταβάλλουν οἱ κάτοικοι τοῦ Δήμου τούτου, ἤτοι δικαιώματα βοσκῆς, τέλη πεζοδρομίων, τέλη καθαριότητος, φόρος γεωργικῶν προϊόντων καὶ ἀντίτιμον προσωπικῆς ἐργασίας, τὰ δὲ ὑπόλοιπα, ἐκ δραχμῶν 1.418.338, προέρχονται ἐξ ἀποδόσεων τοῦ Δημοσίου καὶ ἐκ φόρων, τελῶν καὶ δικαιωμάτων, τοὺς ὁποίους καταβάλλουν διάφοροι μὴ κάτοικοι καὶ δημόται Λουτρακίου. Ἐκ τούτων προκύπτει ὅτι δὲν ὑφίσταται σοβαρὰ φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις τῶν κατοίκων, δεδομένου ὅτι ἡ ἐτησία τοιαύτη ἀνέρχεται εἰς δραχμὰς 23,50% κατὰ κάτοικον. 144.281: 6.166 κάτοικοι ἀμφοτέρων τῶν συνοικισμῶν Λουτρακίου καὶ Περαχώρας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19ῃ Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑπουργὸς

Δ. ΜΑΚΡΗΣ

V) Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Μπακατσέλου, Μ. Τοσουνίδη, Ι. Παπαηλιάκη, Ν. Ἰντζὲ κλπ. Ἐπὶ τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου σας καὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἀπὸ 19.6.56 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Γ. Μπακατσέλου, Μ. Τοσουνίδη, Ι. Παπαηλιάκη, Ν. Ἰντζὲ κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1. Τὸ μέτρον τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς βάμβακος ὑπὸ τῶν βιομηχανιῶν ἐλήφθη πρὸ ἑνὸς καὶ πλέον ἔτους διὰ τῶν ἀποφάσεων: 1. ὑπ’ ἀριθ. 7634)23.2.55 τῶν ὑπουργῶν Συντονισμοῦ, Οἰκονομικῶν, Ἐμπορίου, Ἐργασίας καὶ ὑφυπουργοῦ Ἐμπορίου (Πενταμελοῦς ἐξ ὑπουργῶν Ἐπιτροπῆς) καὶ 2. ὑπ’ ἀριθ. Α. 9662)21.4.55 τοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν, κατόπιν τῆς ἀποφασισθείσης τότε ἐλευθερίας ἐξαγωγῆς τοῦ ἐγχωρίου βάμβακος, ἐκ τῆς ὁποίας προέκυπτε ζήτημα καλύψεως τῶν ἀναγκῶν τῶν ἐγχωρίων βιομηχανιῶν δι’ εἰσαγωγῆς βάμβακος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, οὗτινος αἱ τιμαὶ ἦσαν ὑψηλαί. Τῆς ἀτελοῦς εἰσαγωγῆς ἐξῃρέθη τότε ὁ βάμβαξ μήκους ἰνὸς ἄνω τοῦ 1.1)16 τῆς ἴντσας. 2. Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. Δ. 3168)2.5.56 νεωτέρας ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν οὐδὲν ἄλλο οὐσιαστικῶς ἐγένετο, πλὴν τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ ἀνωτέρω μέτρου καὶ ἐπὶ τοῦ εἰσαγομένου βάμβακος μήκους ἰνὸς ἄνω τοῦ 1.1)16 τῆς ἴντσας, διότι ἀφ’ ἧς ἀπεφασίσθη ὡς ἀνωτέρω ἡ ἀτελὴς εἰσαγωγὴ βάμβακος, οὐδεὶς καθ’ ἡμᾶς λόγος συνέτρεχεν ἐξαιρέσεως τοῦ βάμβακος τούτου. 3. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐπίδρασιν ἣν ἔσχε τὸ ἀνωτέρω μέτρον ἐπὶ τῆς ἀπορροφήσεως τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς βάμβακος κλπ. Ἐκ τῆς παραγωγῆς τῶν 60.000 τόν. ἐκκοκκισμένου βάμβακος τοῦ ἔτους 1955 ἐξήχθησαν μέχρι τοῦδε εἰς τὸ ἐξωτερικὸν 35.000 τόννοι, ἐκ τῶν ὑπολοίπων δὲ 25.000 τόννων, μετὰ τὴν ἐν τῷ μεταξὺ (Ὀκτώβριος 1955 — Ἰούνιος 1956) κατανάλωσιν ὑπό τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας καὶ συνεχιζομένης τῆς ἐξαγωγῆς εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ὑπολογίζομεν ὅτι κατὰ τὸ τέλος τρέχοντος μηνὸς μόλις θὰ ὑπολείπωνται 6.000–7.000 τόννοι, ὅσαι εἶναι αἱ ἀνάγκαι τῆς ἐγχωρίου Βιομηχανίας διὰ τὸ τρίμηνον Ἰουλίου–Σεπτεμβρίου, ἤτοι μέχρι τῆς νέας ἐσοδείας. 4. Κατόπιν ὅμως τῆς ὑπὸ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς ἀποφασισθείσης ἐσχάτως ἐξαγωγῆς πλεονασμάτων βάμβακος αὐτῶν εἰς χαμηλὰς τιμάς, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας θὰ παρακολουθήσῃ τὸν ἀντίκτυπον ὃν θὰ ἔχῃ τὸ μέτρον τοῦτο ἐπὶ τῶν τιμῶν κλπ. τοῦ Ἑλληνικοῦ βάμβακος καὶ θὰ ἐξετάσῃ, ἐὰν παραστῇ ἀνάγκη, τὴν κατάργησιν τῆς ἀτελείας εἰσαγωγῆς βάμβακος ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὅταν θὰ λάβῃ τὰ μέτρα προστασίας τῆς παραγωγῆς βάμβακος τρέχοντος ἔτους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15ῃ Ἰουνίου 1956

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Ἐπὶ τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσατε τὴν παρ’ ὑμῖν κατατεθεῖσαν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 293 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ἡ μετάθεσις τοῦ διευθυντοῦ τοῦ ἐν Ἰωαννίνοις Ὑποκαταστήματος τῆς Α.Τ.Ε. κ. Σπυρ. Ἀλεξοπούλου, δὲν ἐπεβλήθη παρ’ ἡμῶν, ἀλλὰ ὡς ἐγγράφως ἐπληροφόρησεν ἡμᾶς ἡ Α.Τ.Ε. αὕτη προεκλήθη ἐκ λόγων καθαρῶς ὑπηρεσιακῶν καὶ πρὸς ρύθμισιν τοῦ ἀπὸ μακροῦ ὑφισταμένου θέματος ἀντικαταστάσεως τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Ὑποκαταστήματος Τρικάλων, διὰ τὴν ἀντικατάστασιν τοῦ ὁποίου, τὸ ὑπηρεσιακὸν συμβούλιον τῆς Τραπέζης προέκρινε τὸν κ. Ἀλεξόπουλον. Διὰ τὴν συμπλήρωσιν δὲ τῆς οὕτω κενωθείσης θέσεως τοῦ διευθυντοῦ τοῦ Ὑποκαταστήματος Ἰωαννίνων τὸ ὑπηρεσιακὸν συμβούλιον προέκρινε τὸν ὑπάλληλον κ. Παπαζήσην, ὅστις λόγω τῆς ἐν τῷ Ὑποκαταστήματι τούτῳ προϋπηρεσίας του ἐτύγχανεν ἐνήμερος τῶν ἀπασχολούντων τὴν περιφέρειαν ταύτην ἀγροτικῶν ζητημάτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰουνίου 1956.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ

3) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Ἐπὶ τῆς κατατεθείσης εἰς τὴν Βουλὴν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλίου ἐρωτήσεων 314 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου ἣν διεβιβάσατε ἡμῖν διὰ τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Καθ’ ἃ ἐπληροφόρησεν ἡμᾶς ἐγγράφως ἡ Α.Τ.Ε. τὰ παράπονα τῶν ἀμπελουργῶν τῆς περιφερείας Ζίτσης– Ἰωαννίνων, ὅσον ἀφορᾷ τὸν τρόπον τῆς ἀπὸ μέρους τῆς Α.Τ.Ε. ἐκτιμήσεως τῆς ζημίας κλπ. τῶν ἀσφαλιζομένων ἀμπελουργικῶν προϊόντων τούτων κατὰ κινδύνου χαλάζης, δὲν εὐσταθοῦν, καθ’ ὅσον ἡ τηρουμένη ὑπὸ τῆς Α.Τ.Ε. διαδικασία ἐκτιμήσεως εἶναι ὀλιγώτερον δαπανηρὰ ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἀρκούντως ἱκανοποιητικὴ καὶ διὰ τὸν ἀσφαλιζόμενον, λόγω τῆς ὑπάρξεως καὶ δευτέρου βαθμοῦ ἐκτιμήσεως. Ἡ ἐκτίμησις τῆς ζημίας γίνεται ὡς ἑξῆς: 1. Ἅμα τῇ καταθέσει ὑπὸ τοῦ ἠσφαλισμένου δηλώσεως ζημίας, ὁ ἐκτιμητὴς ἐνεργεῖ εὐθὺς ἐπιτόπιον ἀναγνώρισιν τῆς ζημίας καὶ ἀναλόγως τῆς ἐκτάσεως ταύτης, τῶν ἐπικρατουσῶν καιρικῶν συνθηκῶν κλπ. προβαίνει ἀμέσως εἰς τὴν ἐκτίμησιν αὐτῆς ἢ καθορίζει τὸν κατάλληλον χρόνον, καθ’ ὃν ὑπολογίζει ὅτι θὰ ἔχῃ ὁριστικοποιηθῇ ἡ ζημία, ὁπότε θὰ πρέπει νὰ λάβῃ χώραν ἡ ἐκτίμησις. Ἐκ τῶν ὑπαρχόντων εἰς τὴν Α.Τ.Ε. στοιχείων, αἱ εἰς τὴν Κοινότητα Ζίτσης ἐκτιμήσεις ζημιῶν κατὰ τὰ ἔτη 1952, 1953 καὶ 1954, ἐγένοντο ἐντός 25θημέρου τὸ πολὺ ἀπὸ τῆς δηλώσεως τῆς ζημίας. Ἡ ἐκτίμησις γίνεται ἀπὸ ἕνα ἢ δύο ἐκτιμητὰς ὁριζομένους ὑπὸ τοῦ ἀσφαλιστοῦ, παρισταμένου κατὰ ταύτην καὶ τοῦ ἠσφαλισμένου. Ἐὰν ὁ τελευταῖος οὗτος δὲν συμφωνήσῃ μὲ τὸ πόρισμα τῆς ἐκτιμήσεως, δύναται ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ πορίσματος, νὰ ζητήσῃ ἐπανεκτίμησιν τῆς ζημίας, ὁπότε ἡ Α.Τ.Ε. ὑποχρεοῦται νὰ ἐνεργήσῃ ταύτην, ὁρίζουσα πρὸς τοῦτο νέον ἐκτιμητήν. Ἐὰν μετὰ ταῦτα δὲν συμφωνήσῃ ὁ ἠσφαλισμένος, δύναται οὗτος νὰ ζητήσῃ τὸν διακανονισμὸν τῆς ζημίας διὰ διαιτησίας ἐνεργουμένης ὑπὸ δύο διαιτητῶν, ὁριζομένων ἀνὰ ἑνὸς ὑπὸ ἑκατέρων τῶν μελῶν. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διαιτησίας εἶναι ὑποχρεωτικὸν δι’ ἀμφότερα τὰ μέρη. 2) Ἡ ἀπαλλαγὴ 10% ὑπὲρ τοῦ ἀσφαλιστοῦ εἶναι ἀσφαλιστικὸς θεσμὸς διεθνῶς ἀνεγνωρισμένος καὶ ἀποσκοπεῖ εἰς δύο κυρίως λόγους. α) Εἰς τὴν ἀποφυγὴν δηλώσεως ὑπὸ τῶν ἠσφαλισμένων ἀσημάντων δι’ αὐτοὺς ζημιῶν, αἵτινες διὰ τὸν ἀσφαλιστὴν ὅμως, δημιουργοῦν ὑπερόγκους δαπάνας ἐκτιμήσεως, αἱ ὁποῖαι πάλιν ἐμπίπτουν ἐπὶ τοῦ τιμολογίου ἀσφαλίστρων καὶ β) εἰς τὴν ἀνάγκην συμμετοχῆς ἔν τινι μέτρῳ καὶ τοῦ ἠσφαλισμένου εἰς τὰς ζημίας, πρᾶγμα ὅπερ ἐξασφαλίζει τὸν ἀσφαλιστὴν ἀπὸ τὸ ἐνδεχόμενον τῆς μὴ λήψεως ὑπὸ τοῦ ἠσφαλισμένου τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων πρὸς ἀποφυγὴν ἐπιδεινώσεως τῆς ζημίας. Πέραν τούτων γνωρίζομεν ὅτι, ἄλλοι ἀσφαλιστικοὶ ὀργανισμοὶ ἀσφαλίζοντες κατὰ κινδύνου χαλάζης, καταβάλλουν ἀποζημιώσεις μόνον μέχρι τοῦ 60% τῆς ἀσφαλιζομένης ἀξίας καὶ γ) κατὰ τὴν τελευταίαν ἑξαετίαν, οἱ ἀμπελουργοὶ Ζίτσης ἠσφάλισαν ἀμπελουργικὰ προϊόντα ἀξίας δραχμῶν 522.627, κατέβαλον ἀσφάλιστρα δραχμῶν 28.614 καὶ εἰσέπραξαν ἀποζημιώσεις δραχμῶν 53.921. Γενικώτερον, αἱ ἀσφαλιστικαὶ κατὰ χαλάζης ἐργασίαι, εἰς τὴν Ἐπαρχίαν Δωδώνης τῶν ἐτῶν 1950–55 ἐμφανίζουν τὴν κατωτέρω κίνησιν:

Παρὰ τὸ ὅτι τὰ ἀσφάλιστρα τῆς Α.Τ.Ε. εἶναι χαμηλά, ἐν τούτοις αὕτη προέβη εἰς λῆψιν σειρᾶς μέτρων, ἵνα ὑποβιβάσῃ τὸ κόστος ἀσφαλίσεως ἐνίων καλλιεργειῶν κατὰ 10% εἰσέτι. Τέλος, δεδομένου ὅτι ἡ ἀσφάλισις τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς εἶναι προαιρετική, ἐκ τῶν ἀνωτέρω συνάγεται ὅτι, ἐὰν τυχὸν οἱ ἀμπελουργοὶ Ζίτσης διέκοψαν τὴν ἀσφάλισιν τῆς παραγωγῆς των, τοῦτο δὲν ὀφείλεται εἰς τὸ κρατοῦν παρὰ τῆς Α.Τ.Ε. πλέον συγχρονισμένον σύστημα ἀσφαλίσεως, ἀλλὰ παράλειψιν αὐτῶν τῶν ἰδίων παραγωγῶν.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ

4) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Θ. Λυμπερίδη καὶ Θ. Παπαπαναγιώτου. Ἐπὶ τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσατε ἡμῖν κατατεθεῖσαν ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 371 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ. κ. Θ. Λυμπερίδη καὶ Θ. Παπαπαναγιώτου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Πράγματι πρὸ τοῦ πολέμου ἡ Α.Τ.Ε. ἐχορήγει δυνάμει εἰδικῆς διατάξεως, δηλαδὴ τῆς διὰ τοῦ Α. Ν. 691)1937 κυρωθείσης συμβάσεως αὐτῆς μετὰ τοῦ Δημοσίου, ὄχι εἰς πάντας τοὺς ἀγρότας, ἀλλὰ εἰς τοὺς ἀγροτικῶς ἐγκατεστημένους πρόσφυγας, δάνεια στεγάσεως, δηλαδὴ πρὸς ἀνέγερσιν νέων οἰκιῶν ἢ ἐπισκευὴν τῶν παραχωρηθεισῶν αὐτοῖς παλαιῶν τοιούτων. Τὰ δάνεια ταῦτα ἐχορηγοῦντο ὑπὸ τῆς Α.Τ.Ε. ἐκ τῶν κεφαλαίων, ἅτινα ἐδημιουργοῦντο παρ’ αὐτῇ ἐκ τῆς εἰσπράξεως ὑπ’ αὐτῆς τῶν χρεῶν πρὸς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἀποκαταστάσεως Προσφύγων, τῶν ὁποίων τὴν εἴσπραξιν εἶχεν ἀναλάβει αὕτη, δυνάμει εἰδικῆς συμβάσεως, ἥτις ἐκυρώθη διὰ τοῦ Ν. 5151)1931, δεδομένου ὅτι ἐκ τοῦ καταστατικοῦ της δὲν ἠδύνατο νὰ διαθέσῃ πρὸς τοιοῦτον σκοπὸν ἐκ τῶν λοιπῶν κεφαλαίων της. Μετὰ τὴν διαγραφὴν τῶν πρὸς τὴν Ε.Α.Π. χρεῶν τῶν ἀγροτικῶς ἐγκατεστημένων προσφύγων, δυνάμει τοῦ Ν. 18)1944 καὶ τῆς εἰς ἐκτέλεσιν τῶν διατάξεων τοῦ νόμου τούτου, ἐκδοθείσης ὑπ’ ἀριθ. 40189)ἐγκ. 173)13.3.48 ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ Γεωργίας, διεκόπη ἡ χορήγησις ὑπὸ τῆς Α.Τ.Ε. τῶν ὡς ἄνω στεγαστικῶν δανείων, διότι δὲν ἐγένοντο πλέον εἰσπράξεις, ἐξ ὧν θὰ προήρχοντο τὰ διὰ τὸν ἀνωτέρω σκοπὸν διατιθέμενα δάνεια. Ἐκ τῶν συνήθων κεφαλαίων της ἡ Α.Τ.Ε. οὔτε ἐχορήγει οὔτε δύναται νὰ χορηγῇ δάνεια διὰ κτίρια, εἰ μὴ μόνον διὰ τοιαῦτα προοριζόμενα διὰ γεωργικοὺς σκοπούς, δηλαδὴ διὰ τὴν ἐναποθήκευσιν γεωργικῶν προϊόντων, στέγασιν καὶ διαφύλαξιν κεφαλαίων κλπ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰουνίου 1956.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΜΑΝΕΝΤΗΣ

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Χριστοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3305)5.6.1956 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐπὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρωτ. 267 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Χριστοπούλου, διατὶ τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Ἐμπόρων δίδει συντάξεις εἰς δύο μόνον κατηγορίας ἐμπόρων, ἐνῷ διὰ τὴν εἴσπραξιν τῶν πρὸς αὐτὸ συνδρομῶν κατανέμει αὐτοὺς (τοὺς ἐμπόρους) εἰς πέντε (5) κατηγορίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν εἰς γνῶσιν ὑμῶν τ’ ἀκόλουθα: Οἱ ἠσφαλισμένοι Ταμείου Ἀσφαλίσεως Ἐμπόρων κατατάσσονται εἰς πέντε ἀσφαλιστικὰς κατηγορίας, δι’ ἑκάστην τῶν ὁποίων προβλέπεται ἴδιον ποσὸν μηνιαίας ἀσφαλιστικῆς εἰσφορᾶς. Ἀφ’ ἑτέρου τὰ ποσὰ τῶν ὑπὸ τοῦ Ταμείου χορηγουμένων συντάξεων εἶναι ἐπίσης καθωρισμένα, συμφώνως πρὸς τὴν διέπουσαν τοῦτο Νομοθεσίαν κατὰ τὰς αὐτὰς ὡς ἄνω πέντε ἀσφαλιστικὰς κατηγορίας, προβλεπομένου ἰδίου ποσοῦ συντάξεως δι’ ἑκάστην κατηγορίαν. Εἰδικώτερον λαμβάνεται ὡς βάσις κατὰ τὸν ὑπολογισμὸν συντάξεώς τινος, ἡ σύνταξις τῆς Ἀσφαλιστικῆς κατηγορίας καὶ προσαυξήσεως αὐτῆς διὰ τόσων εἰκοστῶν τῆς διαφορᾶς τῆς συντάξεως ταύτης καὶ τῆς συντάξεως τῆς ἀνωτέρας ἀσφαλιστικῆς κατηγορίας, εἰς ἣν ὑπήγετο ὁ ἠσφαλισμένος καὶ κατέβαλε τὰς εἰσφοράς του. Συναφῶς δέον νὰ σημειωθῇ ὅτι παρεσχέθη εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους τοῦ Ταμείου ἡ εὐχέρεια τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ πρὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Ταμείου χρόνου προϋπηρεσίας πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ ἀπαραιτήτου συνταξίμου χρόνου, ἐξαγοραζομένου τούτου εἰς τὴν τιμὴν τῆς Αʹ ἀσφαλιστικῆς κατηγορίας. Οὕτω τὸ Ταμεῖον χορηγεῖ συντάξεις τελούσας εἰς συνάρτησιν πρὸς μίαν τῶν πέντε ἀσφαλιστικῶν κατηγοριῶν καὶ πρὸς τὸν χρόνον ἀσφαλίσεως τοῦ ἠσφαλισμένου ὑπὸ μίαν ἢ πλείονας τῶν ὡς ἄνω πέντε ἀσφαλιστικῶν κατηγοριῶν.

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ

VII. Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2614)19.5.56 ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 277 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Διαμαντοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Οἱ ἐκμεταλλευταὶ ἰαματικῶν ἐμφιαλομένων πηγαίων ὑδάτων ὑπάγονται εἰς τὸν φόρον εἰσοδήματος ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἐπιτηδευματίαι ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πραγματικῶν αὐτῶν κερδῶν, ἐξευρισκομένων λογιστικῶς μέν, ἐφ’ ὅσον τηροῦνται ὑπ’ αὐτῶν πλήρη καί εἰλικρινῆ βιβλία συμφώνως τῷ Κώδικι φορολογικῶν στοιχείων, τεκμαρτῶς δὲ ἐὰν δὲν τηροῦνται βιβλία ἢ τὰ τηρούμενα κριθῶσιν ἀνεπαρκῆ καὶ ἀνακριβῆ, διὰ συντελεστοῦ καθαροῦ κέρδους ἐπὶ τῶν ἀκαθορίστων εἰσπράξεων. Ὁ συντελεστὴς οὗτος ἀνέρχεται εἰς 4–14%, τοῦ Οἰκον. Ἐφόρου δυναμένου νὰ χρησιμοποιήσῃ καὶ ἀνώτερον συντελεστὴν τοῦ ἀνωτάτου ὁρίου 14%, ἐφ’ ὅσον ἤθελεν ἀποδείξει δι’ ἑκάστην συγκεκριμένην περίπτωσιν ὅτι, τὸ διὰ τῆς χρησιμοποιήσεως τοῦ ἀνωτάτου ὁρίου καθαρὸν κέρδος εἶναι κατώτερον τοῦ πραγματοποιουμένου τοιούτου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἰουνίου 1956.

Ὁ Ὑπουργὸς

ΧΡ. ΘΗΒΑΙΟΣ

VIII. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπ. Ναυτιλίας. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Μαρῆ. Ἐπὶ τῆς ἀπὸ 7 Ἰουνίου 1955 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Μαρῆ, λαβούσης αὔξ. ἀριθ. 450 εἰς τὸ βιβλίον ἐρωτήσεων τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, σχετικῶς μὲ τὴν ἐφαρμογὴν καὶ εἰς τὸν λιμένα Ἡρακλείου τοῦ μέτρου τῆς συνεισπράξεως τῶν ἀχθοφορικῶν δικαιωμάτων μετὰ τοῦ εἰσιτηρίου, ὁ ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας λαμβάνει τὴν τιμὴν ν’ ἀπαντήσῃ οὕτω: Ἐπελήφθημεν τοῦ θέματος κατόπιν αἰτήσεως τοῦ Συνδέσμου Μεταφορῶν Λιμένος Ἡρακλείου «ὁ Ἅγιος Νικόλαος». Ἡ αἴτησις ἀπεστάλη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 35527)1413) 6.6.56 διαταγῆς μας εἰς τὸν Λιμενάρχην Ἡρακλείου ἵνα ἀναφέρῃ τὰς ἐν προκειμένῳ ἀπόψεις του, κατόπιν μελέτης τῶν τοπικῶν συνθηκῶν. Ἤδη τελοῦμεν ἐν ἀναμονῇ τῆς ἀπαντήσεως τοῦ Λιμενάρχου ἡ δὲ κατεύθυνσίς μας συνίσταται εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ μέτρου, ἐφ’ ὅσον διαπιστωθῇ ὅτι τοῦτο θέλει συμβάλει εἰς τὸ εὔρυθμον τῆς λειτουργίας τοῦ λιμένος.

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΤ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ

ΙΧ. Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3506) 2563)8.6.56 ὑμετέρου ἐγγράφου, σχετικῶς μὲ τὴν κατατεθεῖσαν ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκη, ἀφορῶσαν τοὺς δανειοδοτηθέντας ἁλιεῖς ἐκ τοῦ Σχεδίου Μάρσαλ, καὶ εἰδικώτερον τοὺς ἁλιεῖς Νέας Ἀρτάκης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παραπέμψωμεν ὑμᾶς εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. Γ.Υ. 709)6.6.56 ἡμέτερον ἔγγραφον, δι’ οὗ ἐκτενῶς ἀνεπτύξαμεν τὴν κατάστασιν τῶν δανειοδοτηθέντων ἁλιέων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Ἰουνίου 1956.

Δ. ΧΕΛΜΗΣ

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τῆς Φ.Δ.Ε. ἔχει τὸν λόγον.

§6Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐζήτησα τὸν λόγον, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, διὰ νὰ ἐρωτήσω τὴν Κυβέρνησιν, τί σκέπτεται νὰ πράξῃ, σχετικῶς μὲ τὴν συγκέντρωσιν τῆς κριθῆς καὶ τῆς βρώμης. Ἀλλὰ πρὸ ὀλίγου, προτοῦ εἰσέλθω εἰς τὴν αἴθουσαν, εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ συναντήσω τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος μοῦ ἐδήλωσεν, ὅτι διετάχθη συγκέντρωσις κριθῆς καὶ βρώμης μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 5.000 τόννων. Συνεπῶς, περιττεύει νὰ ὁμιλήσω.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ἔχει τὸν λόγον.

§8Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὡς σᾶς ἐξήγησα καὶ πρὸ τῆς συνεδριάσεως, θὰ παρεκάλουν τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας καὶ Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, αὔριον, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, νὰ μᾶς δώσῃ ὡρισμένας ἐξηγήσεις, διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου. Διότι, ὡς γνωρίζετε, ἡ συγκέντρωσις δὲν ἔχει ἀρχίσει καὶ ὡς ἐκ τούτου, ἤθελον νὰ ὑποβάλω ὡρισμένας ἐρωτήσεις. Εἶμαι βέβαιος ὅτι ἐπ’ αὐτοῦ θὰ συμφωνήσῃ καὶ τὸ Προεδρεῖον καὶ ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας.

§9Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ (Ὑπ. Προεδρ. Κυβερν.). Κύριε συνάδελφε, ὡς γνωρίζετε, εἶχε γίνει μία προσυνεννόησις μὲ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, καθ’ ἣν, ἐὰν θέλετε νὰ γίνῃ μία συζήτησις ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ, γενικῶς, εἰς ἣν νὰ συμπεριληφθοῦν ὅλα τὰ θέματα ὡς τὸ σιτικόν, δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀντίρρησις ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἐφ’ ὅσον κατετίθετο σχετικὴ ἐπερώτησις καὶ αὕτη προετάσσετο. Δὲν βλέπω τὸν λόγον, διατὶ δὲν θέλετε νὰ ἀκολουθήσωμεν, αὐτὴν τὴν ὁμαλὴν διαδικασίαν, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσῃ καὶ εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ σιτικοῦ καὶ εὐρύτερον, ὅλων τῶν ζητημάτων τῶν οἰκονομικῶν, καὶ θέλετε νὰ ἐφαρμόζωμεν αὐτὴν τὴν ἀνορθόδοξον ἀρχήν, τῆς πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως συζητήσεως, ἡ ὁποία δὲν συντελεῖ εἰς τὴν κανονικὴν καὶ ὁμαλὴν διεξαγωγὴν τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς.

§10Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, προφανῶς, ὁ κ. ὑπουργὸς δὲν γνωρίζει τὸ ἐπεῖγον τῆς συζητήσεως. Διότι, ἐὰν ἀφήσωμεν νὰ παρέλθουν 15 ἡμέραι — ὁπότε πιθανὸν θὰ συζητήσωμεν γενικώτερον τὰ οἰκονομικὰ θέματα — θὰ εἶναι ἀργὰ διὰ νὰ συζητηθῇ τὸ σιτικόν. Ἐδῶ πρόκειται περὶ συγκεκριμένων μέτρων διὰ τὴν προστασίαν τοῦ σίτου, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ λάβῃ ἡ Κυβέρνησις, ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἐλαχίστων ἡμερῶν. Ἡ διαδικασία τὴν ὁποίαν προτείνω, εἶναι ἔκτακτος, καθόσον ἐξηγγέλθησαν τιμαὶ συγκεντρώσεως ἑνὸς μέρους τῆς σιτοπαραγωγῆς, ἀλλὰ δὲν ὡρίσθη ἡ βασικὴ τιμὴ διὰ τὸν ὄγκον τῆς παραγωγῆς. Ὡς ἐκ τούτου παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ μᾶς δώσῃ ἐξηγήσεις κατὰ τὴν αὐριανὴν συνεδρίασιν.

§11Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Θὰ ἤθελον νὰ προσθέσω, εἰς ὅσα εἶπεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ὅτι εἶναι ἐπεῖγον τὸ θέμα τῆς συζητήσεως τοῦ σιτικοῦ. Διότι, κατὰ πληροφορίας, τὰς ὁποίας εἶχον ἐκ μέρους βουλευτῶν τοῦ Κόμματός μου, τοὐλάχιστον — καὶ φαντάζομαι ὅτι καὶ οἱ κ. κ. βουλευταὶ ὅλων τῶν πτερύγων, θὰ ἔχουν τὰς ἰδίας πληροφορίας — ἤδη ἔχουν ἀρχίσει νὰ γίνωνται προαγοραί, ἀπὸ ὡρισμένας περιφερείας, πρὸς 3.20–3.30 δραχμάς. Κατὰ συνέπειαν νομίζω, ὅτι τὸ θέμα εἶναι ἐπεῖγον καὶ ὅτι θὰ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ δεχθῇ συζήτησιν ἐπὶ τοῦ ἐπείγοντος αὐτοῦ θέματος, διὰ τὴν προστασίαν τῶν καλλιεργητῶν.

§12Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Συμφωνῶ μὲ τὰς ἀπόψεις τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τῆς Φ.Δ.Ε.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τοῦ Ἀγροτικοῦ Κόμματος, ἔχει τὸν λόγον.

§14Α. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελον καὶ ἐγὼ νὰ ὑποστηρίξω τὴν πρότασιν ὅπως γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις, διὰ τὴν σιτοπροστασίαν. Βεβαίως ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ κυβερνητικῆς πλευρᾶς, ἠμποροῦν νὰ ὑποβοηθήσουν τὴν συζήτησιν, ἀλλὰ λόγῳ τοῦ ἐπείγοντος τὸ ὁποῖον παρουσιάζει τὸ σιτικὸν πρόβλημα, πρέπει νὰ συζητηθῇ τὸ ταχύτερον καὶ δὲν νομίζω, ὅτι, ἐὰν ἡ Βουλὴ ἀσχοληθῇ ἐπὶ μίαν ἢ δύο ὥρας μὲ τὸ σιτικὸν ζήτημα, πρόκειται νὰ ἐπέλθῃ καμμία ἀναταραχὴ εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Σώματος. Λόγῳ τοῦ ἐπείγοντος τοῦ ζητήματος εἶναι δυνατὸν αὔριον νὰ γίνῃ μία μικρὰ ἔστω συζήτησις ἐν γενικαῖς γραμμαῖς ἐπὶ τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὸ σχετικὸν ζήτημα καὶ ἐν συνεχείᾳ ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ συζήτησις διὰ τὸ γενικὸν οἰκονομικὸν πρόβλημα.

§15Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἴμεθα καὶ ἡμεῖς σύμφωνοι νὰ διορισθῇ τὸ ταχύτερον μία ἡμέρα συζητήσεως τοῦ σιτικοῦ, διότι πράγματι εἶναι ἐπεῖγον, καὶ δὲν ἐπιδέχεται ἀναβολήν. Συμφωνῶ πλήρως πρὸς τὰ λεχθέντα ὑπὸ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Φ.Δ.Ε.

§16Η. ΗΛΙΟΥ. Ἡ συζήτησις τοῦ σιτικοῦ προβλήματος παρουσιάζει τόσον ὀξὺν καὶ ἐπείγοντα χαρακτῆρα. Μέσα εἰς μίαν ἐπερώτησιν ἐπὶ τῆς ὅλης οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἀφ’ ἑνὸς θὰ περιορισθῇ καὶ θὰ πνίξῃ τὸ θέμα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ θὰ ἔλθῃ ὡς συζήτησις ἁπλοῦ ἐλέγχου καὶ ἐπικρίσεως ἤδη συντελεσθείσης κοταστροφῆς καὶ ὄχι ὡς βοήθεια θετικὴ διὰ τὴν λῆψιν μέτρων, τὰ ὁποῖα εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθοῦν ἐγκαίρως μὲ αὐτὴν τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ σίτου. Ἑπομένως δὲν νομίζω, ὅτι ἡ διαδικασία ἡ προτεινομένη ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θετικῶς θὰ ὠφελήσῃ καὶ θὰ βοηθήσῃ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν ὀρθοτέραν τοῦ θέματος ἀντιμετώπισιν.

§17Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Πρέπει νὰ συζητήσωμεν σήμερον τὸ θέμα διότι εἶναι ἀπολύτως κατεπεῖγον καὶ ἀφορᾷ τὰ συμφέροντα τοῦ γεωργικοῦ κόσμου.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀφοῦ, εἴπατε ὅλοι τὰς ἀπόψεις σας, θὰ ἐπιτρέψητε καὶ εἰς τὸ Προεδρεῖον νὰ ἐκθέσῃ τὰς ἰδικάς του. Τὸ θέμα, βέβαια, ἐὰν θὰ συζητηθῇ ἢ ὄχι τὸ σιτικόν, εἶναι θέμα πλειοψηφίας καὶ ἀποφάσεως τῆς Βουλῆς, τό δὲ Προεδρεῖον, τὸ μόνον τὸ ὁποῖον δύναται νὰ κάμῃ εἶναι νὰ προκαλέσῃ ταύτην ἀμερολήπτως. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἄποψις τοῦ νὰ συζητηθῇ, ὁλόκληρον τὸ σιτικὸν θέμα πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, εἶναι καὶ αὐτὸ κάτι τὸ πολὺ ἀνώμαλον διὰ τὸ Προεδρεῖον. Διὰ τοῦτο, ἐγὼ θὰ παρακαλέσω, ἀσχέτως τοῦ ποῖαι θὰ εἶναι αἱ συνεννοήσεις καὶ ἡ ἀπόφασις τοῦ Σώματος, ἀντὶ νὰ θέλετε, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως νὰ γίνῃ ἡ συζήτησις, νὰ ὑποβάλητε μίαν ἐπερώτησιν ἡ ὁποία νὰ προσαχθῇ κατὰ τὸν Κανονισμὸν διὰ νὰ ἔχω καὶ ἐγὼ τὴν εὐχέρειαν νὰ ἐφαρμόσω τὴν σχετικὴν διάταξιν τοῦ Κανονισμοῦ. Διότι τώρα τί θὰ γίνῃ; Ὡς γνωρίζετε, πρό τῆς ἡμερησίας διατάξεως, ὁμιλοῦν οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων. Οἱ ἄλλοι βουλευταὶ δικαιοῦνται νὰ ζητήσουν τὸν λόγον, ἐγὼ δὲν θὰ δώσω τὸν λόγον εἰς τούτους καὶ θὰ προκύψῃ οὕτω μία ἀναταραχὴ καὶ θὰ εὑρεθῶμεν οὕτω ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ. Δι’ αὐτὸ προτείνω αὐτὴν τὴν μέσην λύσιν. Πάντως τοῦτο εἶναι θέμα Κυβερνήσεως καὶ πλειοψηφίας.

§19Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Δὲν ἐνδιαφέρει ἡ τεχνικὴ τῆς ρυθμίσεως τοῦ ζητήματος. Τὸ ζήτημα τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, εἶναι ζήτημα ἐξαιρετικῶς ἐπεῖγον, φαντάζομαι δέ, ὅτι ὅλοι οἱ βουλευταί, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ σιτοπαραγωγικὰ διαμερίσματα, ἐνδιαφέρονται νὰ διεξαχθῇ ἡ συζήτησις αὐτή. Θέλετε νὰ προτάξωμεν μίαν ἐπερώτησιν; Δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀντίρρησις. Τὸ ζήτημα εἶναι, ὅτι ἡ συζήτησις πρέπει νὰ γίνῃ τό ἀργότερον μέχρι τῆς Δευτέρας– Τρίτης, διότι ἤδη ἔχει γενικευθῇ ὁ θερισμός. Δεδομένου, ὅτι ἔχομεν μίαν ἐπερώτησιν, ἡ ὁποία εἶναι ἐν ἐξελίξει καὶ ἡ ὁποία δὲν ἐτελείωσε καὶ ἔχομεν προτάξει 2–3 ἄλλας ἐπερωτήσεις, ἐρωτᾶται: Πότε θὰ ἔλθῃ ἡ συζήτησις τῆς κατατεθησομένης ἐπερωτήσεως διὰ τὸν σῖτον; Εἶναι προφανές, ὅτι θὰ βραδύνῃ πολύ.

§20Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρ. Κυβ)σεως). Ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ πρόβλημα γεννᾶται, ὅτι κάθε κόμμα ἔχει τὴν ἄποψιν, ὅτι μία ἐπερώτησις ποὺ τὸ ἐνδιαφέρει, ἔχει χαρακτῆρα ἐπείγοντα καὶ ζητεῖ τὴν πρόταξιν... Ὅπως ὀρθῶς παρετηρήσατε, ὑπάρχουν ἤδη τρεῖς προτάσεις διὰ πρόταξιν ἐπερωτήσεων, ἔρχεται δὲ ἤδη ἐκτάκτως καὶ τό σιτικόν. Ἐγὼ δὲν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν νὰ τὸ συζητήσωμεν, ἀλλὰ ἡ διαδικασία τὴν ὁποίαν προτείνει ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ τηρηθῇ, διότι κάποτε θὰ πρέπει νὰ συμμορφωθῶμεν πρὸς τὸν Κανονισμόν. Δὲν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν, κατατιθεμένης ἐπερωτήσεως, ἐὰν συμφωνῇ ἡ Βουλὴ καὶ ἐὰν συμφωνοῦν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν τὴν πρόταξιν ἄλλων ἐπερωτήσεων, νὰ ὁρίσωμεν τὴν Τρίτην καὶ νὰ τὴν συζητήσωμεν.

§21Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ἐδῶ εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἐπεῖγον τὸ θέμα, διότι ὁ κάθε βουλευτὴς ἀναμφισβητήτως ἔχει δικαίωμα νὰ ὑποστηρίξῃ μίαν ἐπερώτησιν, τὴν ὁποίαν ἔχει καταθέσει. Τὸ κέντρον τοῦ ἐνδιαφέροντος, ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἀναμφισβητήτως πολὺ πλέον κεντρισμένον ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως, παρ’ ὅ,τι εἰς ἕνα γενικὸν ζήτημα.

§22Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβ)σεως). Ἐὰν τὸ φέρετε πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, δὲν δύνανται νὰ λάβουν τὸν λόγον ἄλλοι. Τὸ λέγω πρὸς διευκόλυνσίν σας. Θέλετε μίαν ἀπὸ τὰς προσεχεῖς ἡμέρας, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, νά γίνῃ συζήτησις; Ἀλλὰ ἡ συζήτησις, δὲν θὰ λάβῃ ἔκβασιν.

§23Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Δὲν πρόκειται νὰ γενικεύσωμεν τὴν συζήτησιν. Εἶναι νὰ ἀκούσωμεν πρῶτα ποῖα εἶναι τὰ κυβερνητικὰ μέτρα ἐπὶ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ νὰ φέρωμεν ἐλαχίστας παρατηρήσεις. Δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ γενικὴ συζήτησις.

§24Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Δὲν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν νὰ γίνῃ συζήτησις ὑπ’ αὐτοὺς τοὺς ὅρους τὴν Τρίτην. Ἐὰν θέλετε νὰ γίνῃ συζήτησις, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, αὐτὸ εἶναι κάτι, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀντίθετον πρὸς τὸν Κανονισμόν. Παρὰ ταῦτα, διὰ νὰ μὴ δημιουργηθῇ αὐτὴ τὴν φορὰν ἡ ἐντύπωσις, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀπρόθυμος, θὰ ἐδεχόμην, ἐὰν συμφωνῇ καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, τὴν Τρίτην, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, νὰ τὸ συζητήσωμεν. Ἀλλὰ μὲ μίαν προϋπόθεσιν: Ἐφ’ ὅσον ἔλθῃ τό θέμα πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, δὲν θὰ πᾶμε εἰς γενίκευσιν τῆς συζητήσεως.

§25Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Σύμφωνοι.

§26Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ δώσω μίαν πληροφορίαν εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅτι ἐκ μέρους 50 καὶ πλέον βουλευτῶν, ὑπεγράφη μία σχετικὴ πρότασις νόμου «περὶ ἀγορᾶς τῶν πλεονασμάτων τῆς συγκομιδῆς σιτηρῶν 1956, διὰ τὸν ἐπισιτισμὸν τῆς χώρας καὶ διὰ τὴν προστασίαν τῶν σιτοκαλλιεργητῶν», Εἶναι σχετικὴ μὲ τὸ ζήτημα τοῦ σίτου, τὴν ὁποίαν λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρότασις νόμου ἢ ἐπερώτησις; Πρότασις νόμου εἶναι AD CALENDAS διότι θὰ πρέπει νὰ πάῃ εἰς τὸ Γενικὸν Λογιστήριον καὶ θὰ πρέπει νὰ πάῃ εἰς τὴν ἐπιτροπήν. Αὐτὸ δὲν λύει τὸ θέμα. Ἡ πρότασις νόμου πρέπει νὰ παραπεμφθῇ εἰς τὸ Γενικὸν Λογιστήριον. Βάσει τοῦ Συντάγματος, θὰ κάμῃ 10 ἡμέρας καὶ ἄλλας 8 ἡμέρας εἰς τὴν ἁρμοδίαν ἐπιτροπήν, 18 ἡμέρας δηλαδή.

§28Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Ἐὰν ἡ Βουλὴ θέλῃ, ἂς τὴν ἀπορρίψῃ. Ἡμεῖς τὴν καταθέτομεν.

§29Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Θὰ ἤθελα μίαν ἑρμηνείαν ἐκ μέρους τοῦ Προεδρείου, ὡς πρός τὴν σειρὰν συζητήσεως τῶν νομοσχεδίων. (Ἀναγινώσκεται ὁ πίναξ τῶν νομοσχεδίων).

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ λάβωμεν, πρῶτον, μίαν ἀπόφασιν ἐπὶ τοῦ σιτικοῦ καὶ ὕστερα πᾶμε εἰς τὸ θέμα αὐτό.

§31Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Συνεφωνήσαμεν διὰ τὴν Τρίτην.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, ὡρίσθη διὰ τὴν Τρίτην, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ σιτικοῦ.

§33Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Κάμνω τὴν διευκρίνησιν, ὅτι, ἐφ’ ὅσον τό θέμα θὰ ἔλθῃ ἐκτάκτως πρὸς συζήτησιν καὶ πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως, δὲν θὰ ὁδηγηθῶμεν εἰς γενίκευσιν τῆς συζητήσεως.

§34Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ὄχι, ὄχι.

§35Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ. (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Ἐκτὸς ἐὰν κατατεθῇ ἐπερώτησις καὶ προταχθῇ.

§36Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Σύμφωνοι.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τότε λαμβάνεται αὐτὸ ὡς ἀπόφασις.

§38Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Θὰ ἤθελον τὴν ἑξῆς ἑρμηνείαν τοῦ Κανονισμοῦ. Ἀναγινώσκεται ὁ κατάλογος τῶν νομοσχεδίων τῆς ἡμερησίας διατάξεως «ὑπ’ ἀριθ. 1 νομοσχέδιον π. χ. μόνη συζήτησις κ.τ.λ......». Ὑποθέσωμεν, ὅτι κρατοῦνται ὅλα τὰ νομοσχέδια πρὸς συζήτησιν, διότι δὲν παραδέχεται κανένα ἡ Βουλὴ ἄνευ συζητήσεως. Γίνεται τακτικὴ ἐκφώνησις μὲ τὴν σειρὰν τῆς ἡμερησίας διατάξεως. Καὶ ἔχομεν, φερ’ εἰπεῖν τὸ ὑπ’ ἀριθ. 2 «πρώτη συζήτησις κ.τ.λ......». Ἂς ὑποθέσωμεν, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν εἶναι παρών. Δύο δυνατότητες ὑπάρχουν, ἢ νὰ προχωρήσῃ ἡ Βουλὴ εἰς συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ νὰ δώσετε τὸν λόγον εἰς τὸν εἰσηγητὴν τῆς πλειοψηφίας καὶ μετὰ εἰς τὸν εἰσηγητὴν τῆς μειοψηφίας κ.λ.π. ἢ νὰ κρατήσητε τὸ νομοσχέδιον διὰ νὰ συζητηθῇ βραδύτερον κατὰ τὴν αὐτὴν συνεδρίασιν ἢ νὰ τὸ ἀναβάλετε. Ἐὰν μὲν τὸ ἀναβάλετε, δὲν συζητεῖται κατὰ τὴν ἰδίαν συνεδρίασιν. Ἐὰν ὅμως, τὸ κρατήσητε τὸ νομοσχέδιον, διότι διὰ τὸν αʹ ἢ βʹ λόγον ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπουσιάζει, τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δὲν ἠμπορεῖ νὰ συζητηθῇ παρὰ μόνον ἀφοῦ ἐξαντληθῇ ἡ συζήτησις ὅλων τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει νομοσχεδίων. Συμφωνεῖτε ἐπ’ αὐτοῦ; Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τό συζητήσητε ἐνδιαμέσως, διότι εἶναι δυνατὸν ἕνας βουλευτὴς θέλων νὰ ἐπέμβῃ εἰς τὴν συζήτησιν ἔφυγε πρὸς στιγμὴν βέβαιος ὅτι τὸ νομοσχέδιον θὰ συζητηθῇ τελευταῖον. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν ὑποχρεώσωμεν νὰ περιμένῃ καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως, ἐκ τοῦ φόβου, ὅτι ὡς ἀλεξιπτωτιστὴς θὰ συζητηθῇ αἰφνιδιαστικῶς τὸ νομοσχέδιον τοῦτο.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει μία διάταξις τοῦ Κανονισμοῦ. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὸ περιστατικὸν αὐτό. Δὲν προήδρευα κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην. Δὲν εἶμαι πρόχειρος, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνθυμῆται κανεὶς τὸν Κανονισμὸν εἰς ὅλας τὰς λεπτομερείας του. Νομίζω, ὅτι ἐὰν ἀναβληθῇ, δὲν συζητεῖται πλέον. Ὅταν θὰ κρατηθῇ, θὰ πάρῃ τὴν σειράν του.

§40Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ποίαν σειράν;

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὴν σειρὰν τὴν ὁποίαν ἔχει ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει. Πλήν, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, δι’ αὐτὸ κάμνω μίαν ἐπιφύλαξιν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχω προχείρους ὅλας τὰς διατάξεις τοῦ Κανονισμοῦ, πλὴν ἐὰν 10 βουλευταὶ ἢ ὁ Ὑπουργός, ἐγκρίσει τῆς Βουλῆς, ζητήσουν τὴν ἀλλαγὴν τῆς σειρᾶς. Ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, ὑπάρχει αὐτὴ ἡ διάταξις. Ἀλλὰ ἐὰν θέλῃ ὁ κ. Καρτάλης, ἂς ἔλθῃ εἰς τὸ γραφεῖόν μου. Τὸ ἄρθρον 54 τοῦ Κανονισμοῦ, λέγει τὰ ἑξῆς: (Ἀναγινώσκει). Συνεπῶς, ἐὰν 10 βουλευταὶ τὸ ζητήσουν καὶ ἐγκρίνει ἡ Βουλὴ ἢ ὁ Ὑπουργὸς τὸ ζητήσῃ καὶ ἐγκρίνει ἡ Βουλή, μεταβάλλεται ἡ ἡμερησία διάταξις, βάσει τοῦ ἄρθρου 54.

§42Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ἐὰν ὅμως δὲν συμβῇ τοιοῦτόν τι, τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ἐκρατήθη κατὰ τὴν ἐκφώνησιν, ὄχι εἰς τὴν προεκφώνησιν, δὲν συζητεῖται καὶ κρατεῖται, θὰ συζητηθῇ πλέον ὡς τέλος τῆς ἡμερησίας διατάξεως, ἐκτὸς ἐὰν ἡ Βουλὴ ἄλλως ἀποφασίσῃ. Σύμφωνοι ἐπ’ αὐτοῦ;

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐὰν κατὰ τὴν ἐκφώνησιν πλέον τὴν ὁριστικήν, τὴν προβλεπομένην ὑπό τοῦ Κανονισμοῦ, κρατηθῇ καὶ πάλιν, τότε, βεβαίως, πρέπει νὰ συζητηθῇ.

§44Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ὡς τελευταῖον.

§45Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ὁ Κανονισμὸς εἶναι σαφής. Ἂς ὑποθέσωμεν, ὅτι ἀπουσιάζει ὁ Ὑπουργὸς καὶ ἔλθῃ μετ’ ὀλίγον καὶ εἴπῃ «παρακαλῶ νὰ συζητηθῇ τὸ νομοσχέδιον τοῦτο», θὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλὴ καὶ θὰ εἴπῃ ναί.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 54 τοῦ Κανονισμοῦ, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταργηθῇ. Θὰ ἰσχύῃ πάντοτε. Ἐὰν 10 βουλευταί ἢ Ὑπουργὸς ζητήσῃ καὶ ἡ Βουλὴ ἐγκρίνῃ, δύναται νὰ προταχθῇ ἕνα νομοσχέδιον ἐκ τῆς ἡμερησίας διατάξεως καὶ νὰ συζητηθῇ.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

Γίνεται ἄνευ ἀντιρρήσεως δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἐγκρίσεως δαπανῶν τινων τοῦ Ὑπουργείου Κοινων. Προνοίας, πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ πρὸ 1955–56 οἰκον. ἔτη καὶ χορηγήσεως τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων (3.360.862,35). Πρὶν εἰσέλθωμεν εἰς τὴν συζήτησιν τῶν λοιπῶν νομοσχεδίων, θὰ διεξαχθῇ ψηφοφορία πρὸς λῆψιν ἀποφάσεως τοῦ Σώματος ἐπὶ τῶν αἰτήσεων ἄρσεως τῆς ἀσυλίας βουλευτῶν τινῶν, διὰ τὰς ὁποίας ἔχει λάβει ἀπόφασιν ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή. Πρὸ αὐτοῦ ὁ κ. Γιαννούσης ἔχει τὸν λόγον.

§47Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Ὁμόφωνος εἶναι ἡ γνώμη τῆς ἐπιστήμης, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἡ σχετικὴ διάταξις τοῦ Συντάγματος ἔχει τεθῆ διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ τό ἀκώλυτον τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς. Εἶναι γεγονός ὅμως, ὅτι ἑκάστοτε ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή καὶ ἡ Βουλή, ἐφήρμοσαν διαφοροτρόπως τὴν διάταξιν ταύτην τοῦ Συντάγματος, εἰς τρόπον ὥστε, εἰς ὅλως ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις, νὰ δίδεται ἡ ἄρσις τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ. Δὲν εἶναι τοῦ παρόντος, οὔτε καὶ πρόθεσίς μου νὰ ἐξετάσω τὴν ὀρθότητα τῆς ἀρχῆς αὐτῆς. Ἔχω ὅμως τὴν γνώμην ὅτι, ὅταν εἰς συγκεκριμένην περίπτωσιν ὁ ὑπὸ κατηγορίαν βουλευτὴς ὑποβάλῃ τὴν παράκλησιν ὅπως ἀρθῇ ἡ ἀσυλία του, ἡ παράκλησίς του αὕτη πρέπει νὰ γίνεται ἀποδεκτή. Ἐπὶ τῆς ἰδικῆς μου περιπτώσεως, παρὰ τὴν περὶ τοῦ ἀντιθέτου παράκλησίν μου, ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἐγνωμάτευσε νὰ μὴ ἀρθῇ ἡ ἀσυλία μου. Ὁ μηνυτής μου, κ. βουλευταί, ὁ ὁποῖος κατόπιν ἰδικῆς μου καταγγελίας ἀποφάσει τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου, ἀπελύθη τοῦ Δικαστικοῦ Σώματος διὰ καταχρήσεις καὶ δωροληψίας, ἐνόμισεν ὅτι προστατεύει ἑαυτὸν ἐὰν ὑποβάλῃ ἐναντίον μου μήνυσιν. Παρακαλῶ, κ. βουλευταί, νὰ ψηφίσητε ὑπὲρ ἄρσεως τῆς ἀσυλίας μου διὰ νὰ λάβω τὴν εὐκαιρίαν νὰ δώσω λόγον τῶν πράξεών μου καὶ νὰ ἀπαλλαγῶ τῆς βαρυτάτης κατηγορίας ὑπὸ τὴν ὁποίαν ἤδη τελῶ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρατοῦμαι συνεχῶς ὑπὸ κατηγορίαν διὰ τὸ ἀτιμωτικὸν ἀδίκημα τῆς συκοφαντικῆς δυσφημήσεως.

§48Β. ΑΝΑΣΤΑΣΑΤΟΣ. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι εἰς τὸ θέμα τῆς ἄρσεως τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας ἡ Βουλὴ θὰ πρέπει νὰ δώσῃ ἰδιαιτέραν σημασίαν. Πρέπει νὰ ἔχωμεν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν δικαιοσύνην τῆς Πατρίδος μας καὶ νὰ ψηφίσωμεν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως τῆς ἀσυλίας, διὰ νὰ καταστῇ οὕτω δυνατὸν εἰς τοὺς ὑπὸ κατηγορίαν συναδέλφους ν’ ἀποδείξουν τὴν ἀθωότητά των.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ ὅπως προσέλθουν ὡς ψηφολέκται ἐπὶ μὲν τοῦ καταλόγου οἱ βουλευταί κ.κ. Κ. Ἀποσκίτης καὶ Ι. Διαμαντόπουλος, εἰς δὲ τὰς ψηφοδόχους οἱ βουλευταὶ κ.κ. Β. Κρῖκος καὶ Β. Πανούσης. (Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ψηφοφορίας, τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Π. Οἰκονομίδης, ἀντικαθιστάμενος περὶ τὸ τέλος αὐτῆς ὑπό τοῦ Αʹ Ἀντιπροέδρου κ. Γ. Πλατῆ. Μετὰ τὸ πέρας τῆς διαλογῆς τῶν ψηφοδελτίων, ἀνακοινοῦται ὑπὸ τοῦ Προέδρου τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα):

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀνακοινώσω εἰς τὴν Βουλήν, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ψηφοφορίας ἐπὶ τῆς προτάσεως διώξεως βουλευτῶν. Ἐψήφισαν ἐν συνόλῳ 207. Εὑρέθη ἓν ψηφοδέλτιον ἄκυρον, ἓν λευκὸν καὶ ἓν μὲ τὴν λέξιν «παρών». Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Ἀρβανιτάκη, κατηγορουμένου ἐπὶ ἐξυβρίσει, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 40 καὶ ἐναντίον τῆς ἄρσεως 160. Συνεπῶς, ἡ Βουλὴ δὲν ἐνέκρινε τὴν ἄρσιν ἀσυλίας τοῦ περὶ οὗ πρόκειται βουλευτοῦ. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Κλεοβούλου Γιαννούση, ἐψήφισαν: Ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 29 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 175. Συνεπῶς καὶ αὕτη δὲν ἐγένετο ἀποδεκτὴ ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Γεωργίου Γρηγορίου, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 52 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 151. Συνεπῶς ἡ αἴτησις ἀπερρίφθη. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Γυιόκα, ἐψήφισαν ὑπὲρ αὐτῆς 16 καὶ ἐναντίον 184. Συνεπῶς καὶ ἡ αἴτησις αὕτη ἀπερρίφθη. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Ἐφραιμίδη ἐπὶ διαταράξει τῆς εἰρήνης τῶν πολιτῶν, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 70 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 136. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ αὐτοῦ βουλευτοῦ ἐπὶ περιυβρίσει τῆς Ἀρχῆς, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 77 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 128. Συνεπῶς ἡ αἴτησις ἄρσεως δι’ ἀμφοτέρας τὰς κατηγορίας ἀπερρίφθη. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Μητακίδη, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 16 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 187. Συνεπῶς ἡ αἴτησις ἀπερρίφθη. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Μόντζαλα, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 15 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 187. Συνεπῶς ἡ αἴτησις ἀπερρίφθη. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Φωτίου Πιτούλη, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 17 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 182. Κατὰ συνέπειαν ἡ αἴτησις περὶ ἄρσεως τῆς ἀσυλίας του ἀπορρίπτεται. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Τζαννετάκη, κατηγορουμένου ἐπὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει καὶ περυβρίσει τῆς Ἀρχῆς, ἐψήφισαν ὑπὲρ αὐτῆς 71 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 132. Συνεπῶς ἡ αἴτησις ἄρσεως ἀπερρίφθη. Ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Καρτάλη, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 59 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 144. Ἑπομένως ἡ αἴτησις ἀπερρίφθη. Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Τζαννετάκη, κατηγορουμένου ἐπὶ συκοφαντικῇ διὰ τοῦ τύπου δυσφημήσει, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 62 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 140. Συνεπῶς ἡ αἴτησις ἀπερρίφθη. Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Πέτσου, ἐψήφισαν ὑπὲρ αὐτῆς 33 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 167. Ἡ αἴτησις ἀπερρίφθη. Ἐπὶ αἰτήσεως ἄρσεως ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Μουράτογλου, ἐψήφισαν ὑπὲρ αὐτῆς 30 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 169. Ἡ αἴτησις ἀπερρίφθη. Τέλος, ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἄρσεως τῆς ἀσυλίας τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ἀνδρεάδη, ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἄρσεως 28 καὶ ἐναντίον αὐτῆς 169. Συνεπῶς καὶ ἡ αἴτησις αὕτη ἀπερρίφθη. Εὑρέθησαν ἐπίσης ἓν ψηφοδέλτιον ἄκυρον, ἓν λευκὸν καὶ εἷς ἠρνήθη ψῆφον. Κατὰ ταῦτα ἡ Βουλὴ οὐδενὸς ἐκ τῶν κ.κ. βουλευτῶν ἐδέχθη τὴν ἄρσιν τῆς ἀσυλίας (χειροκροτήματα). Συνεχίζομεν τὴν νομοθετικὴν ἐργασίαν. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καθορισμοῦ τῶν ἐκ τοῦ φόρου εἰσοδήματος ὑποχρεώσεων, κατόπιν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Οἰκονομικοῦ ἔτους».

§51Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Μίαν παράκλησιν θὰ εἶχον νὰ ὑποβάλω. Ἡ ψηφοφορία ἠνάλωσε τὴν ὥραν τῆς Βουλῆς. Θὰ παρεκάλουν, τοὐλάχιστον διὰ τὰ οἰκονομικὰ νομοσχέδια καὶ δὴ διὰ τὸ πρῶτον, ὅπου ὡς πληροφοροῦμαι θὰ γίνῃ μία γενικωτέρα συζήτησις, νὰ γίνῃ κατ’ ἀρχὴν δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ ἀναβληθῇ ἡ ἀνάπτυξις τῶν γενικωτέρων ἀπόψεων, διὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν.

§52Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Τὸ νομοσχέδιον, εἶναι μὲν τεχνικὸν νομοσχέδιον, ἀλλὰ εἶναι ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ συζητηθῇ κατὰ βάσιν διότι μεταβάλλει τὰ ὅρια τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Καὶ ὡς ἐκ τούτου νομίζω ὅτι πρέπει νὰ συζητηθῇ καὶ κατ’ ἀρχήν.

§53Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Νομίζω καὶ ἐγώ, ὅτι προτιμότερον εἶναι νὰ ἀναβληθῇ, ἐφ’ ὅσον ἡ Βουλὴ δὲν εἶναι πλήρης, διὰ τὴν ἐρχομένην Τετάρτην καὶ νὰ ἀρχίσῃ τότε ἡ συζήτησις καὶ κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον. Αὐτὴ θὰ κρατήσῃ δύο ἡμέρας. Ἐὰν τὸ ψηφίσωμεν ἀπόψε κατ’ ἀρχήν, πῶς θὰ ἔλθωμεν τὴν Τετάρτην νὰ ὁμιλήσωμεν ἐπὶ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ ψηφισθῆ πρὸ πέντε ἡμερῶν; Δὲν γνωρίζω τὶ ἐκάματε εἰς ἄλλας Βουλάς, ἀλλὰ νομίζω, ὅτι κάποτε ποὺ ἔγινε αὐτό, ὁ Πρόεδρος εἶπεν, ὅτι εἶναι ἄτοπον.

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅτι εἶναι ἐκτὸς Κανονισμοῦ, εἶναι, ἀλλὰ συνήθως τοῦτο γίνεται κοινῇ συμφωνίᾳ.

§55Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουρ. Οἰκονομ.). Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει καμμίαν ἀντίρρησιν νὰ γίνῃ συζήτησις, κατὰ τὴν δευτέραν ἀνάγνωσιν, ὥστε νὰ ἐπωφεληθῶμεν τῆς πρώτης συζητήσεως ἀπόψε. Ἄλλωστε, αἱ γενικαὶ ἀντιλήψεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀναπτυχθοῦν εἶναι ἔξω τοῦ νομοθετήματος. Ἡ Κυβέρνησις λοιπόν, δὲν ἔχει ἀντίρρησιν νὰ λεχθοῦν, ὅσα θὰ λεχθοῦν ἀπόψε.

§56Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Τὸ ἐρώτημα εἶναι. Ὑπάρχει πρῶτον ἓν θέμα μεταθέσεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Εἶναι ζήτημα ἀρχῆς.

§57Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουρ. Οἰκονομ.). Ἡ μετάθεσις δὲν ἀποτελεῖ ἀντικείμενον συζητήσεως.

§58Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κατὰ τὴν γνώμην μου, ἡ διατύπωσις τοῦ νομοσχεδίου εἶναι τόσον κακὴ ἀπὸ ἀπόψεως τεχνικῆς, ὥστε ἀναμφιβόλως θὰ χρειασθοῦν δύο συζητήσεις κατ’ ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου. Ὡς ἐκ τούτου, θὰ παρεκάλουν νὰ γίνῃ ἡ πρώτη συζήτησις ἀπόψε καὶ μετὰ νὰ γίνῃ ἡ δευτέρα συζήτησις.

§59Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουρ. Οἰκονομικῶν). Ἡ ἀλλαγὴ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους δὲν συντελεῖται διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, ἀλλὰ γίνεται διὰ Βασ. Διατάγματος. Συνεπῶς ἡ μετάθεσις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἔχει ἤδη ἐπέλθει. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει σημασίαν ἀπόψε, εἶναι, ἐὰν αἱ συνέπειαι τῆς μεταθέσεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους εἶναι ὀρθαί. Συνεπῶς δὲν θὰ κριθῇ ἀπόψε, ἐὰν καλῶς ἢ κακῶς ἤλλαξε τὸ οἰκονομικὸν ἔτος. Αὐτὸ ἔγινε νομίμως. Ἀπόψε θὰ κριθῇ μόνον, ἐὰν αἱ συνέπειαι, ὅπως ὁρίζονται ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, εἶναι ὀρθαί. Τὸ πρῶτον λοιπόν, δηλ. ἡ μετάθεσις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, ἠμπορεῖ νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ἐπερωτήσεως, ἀλλά, ἐὰν θέλωμε νὰ εἴμεθα ἐντὸς τοῦ θέματος, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ γίνῃ συζήτησις ἀπόψε ἐπὶ τοῦ δευτέρου...

§60Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Ἐπικυρῶν τὸ ὅσα εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός, πληροφορῶ τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἔγινε βάσει τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 2, τοῦ νόμου 575, ἡ ὁποία παράγραφος παρέχει τὸ δικαίωμα εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, διὰ Β. Διατάγματος νὰ μεταβάλῃ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος. Κατὰ συνέπειαν, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς εἶναι λελυμένον τὸ θέμα, βεβαίως ὅμως δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν τὰς ἀπόψεις μας καὶ θὰ τὰς εἴπωμεν, ἀλλὰ εἶναι λελυμένον τό θέμα, διότι τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ἔκαμε χρῆσιν τοῦ ἄρθρου 1, τοῦ νόμου 575)48. Νομίζω λοιπόν, ὅτι δυνάμεθα νὰ δεχθῶμεν τὸ νομοσχέδιον ἀπόψε ὡς ἔχει, κατ’ ἀρχήν.

§61Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, πράγματι ἡ μεταβολὴ ἔγινε βάσει τοῦ νόμου τοῦ 1948, λέγει δὲ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, ὅτι ἴσως ὁ νόμος αὐτὸς ἔπρεπε νὰ καταργηθῇ, διότι ὑπάρχει κίνδυνος ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, εὑρισκόμενος πρὸ δυσχερειῶν τὸν Ἰανουάριον, νὰ μεταβάλῃ καὶ πάλιν τὸ οἰκονομικὸν ἔτος καὶ νὰ τὸ μεταθέσῃ εἰς ἄλλον μῆνα. Ἐν πάσῃ ὅμως περιπτώσει, ἐγὼ προσωπικῶς, ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας δὲν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν, ἐὰν ἡ πλειοψηφία ἤθελε, νὰ τὸ ψηφίσωμεν κατ’ ἀρχὴν ἀπόψε, ὑπὸ τὸν ὅρον, ὅτι τὴν προσεχῆ Τετάρτην θὰ γίνῃ εὐρεῖα ἀνάπτυξις τῶν ἀπόψεών μας, διότι τὸ νομοσχέδιον εἶναι μὲν τεχνικόν, ἀλλὰ θίγει σοβαρώτατα ζητήματα τῆς οἰκονομίας. Ἐὰν λοιπὸν τὴν προσεχῆ Τετάρτην θὰ γίνῃ εὐρεῖα ἀνάπτυξις ὅλων τῶν ἀπόψεων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐγὼ δὲν ἔχω ἀντίρρησιν νὰ ψηφίσω ὑπὲρ τῆς προτάσεως.

§62Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ἐγὼ ἐξακολουθῶ νὰ διαφωνῶ καὶ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ γίνουν δύο συζητήσεις, μία κατ’ ἀρχὴν καὶ μία κατ’ ἄρθρον.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχουν ἀντιρρήσεις, θὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν αʹ κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον συζήτησιν ἀπόψε.

§64Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν ἀρχίσῃ σήμερον ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, εἶναι ἀδύνατον καὶ νὰ τερματισθῇ ἀπόψε, διότι μετὰ τὸν κ. Δερτιλῆν, τῆς πλειοψηφίας, ἡ Βουλὴ θὰ εἶναι ἄδεια. Λοιπὸν ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει εἶναι προτιμότερον νὰ ἀναβληθῇ διὰ τὴν Τετάρτην.

§65Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουργ. Οἰκονομικῶν). Ὄχι, δὲν θὰ ἀναβληθῇ.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας, προτείνει ὅπως προταχθῇ ἡ συζήτησις τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8 τῆς ἡμερησίας διατάξεως νομοσχεδίου «περὶ ἱδρύσεως Γερμανικοῦ Νηπιαγωγείου Δημοτικοῦ Σχολείου καὶ Γυμνασίου ἐν Ἀθήναις καὶ Θεσσαλονίκῃ», τὸ ὁποῖον, ὡς λέγει, εἶναι τυπικὸν καὶ δὲν θὰ προκαλέσῃ μεγάλην συζήτησιν. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν πρότασιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ;

§67ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἱδρύσεως Γερμανικοῦ Νηπιαγωγείου, Δημοτικοῦ Σχολείου καὶ Γυμνασίου ἐν Ἀθήναις καὶ Θεσσαλονίκῃ».

§69Α. ΜΠΡΙΛΛΑΚΗΣ. Μὲ τὴν διατύπωσιν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§70Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. (Ὑπουρ. Παιδείας). Ὁ νόμος εἶναι καὶ ἀπὸ νομοτεχνικῆς καὶ ἀπὸ οὐσιαστικῆς ἀπόψεως καλῶς διατυπωμένος, διότι πρέπει νὰ ξεύρετε, ὅτι εἶναι ἀπότοκος μιᾶς συμβατικῆς συμφωνίας, τὴν ὁποίαν συνήψαμε μετὰ τῆς Γερμανίας. Ἐὰν ἀποφεύγεται ἡ χρῆσις τοῦ ὅρου «Ξέναι Σχολαί», ἀποφεύγεται διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, διότι, ὅταν λέγωμεν, ὅτι ἱδρύεται Γερμανικὴ Σχολή, διατὶ πρέπει νὰ εἴπωμε «Ξένη Σχολή»; Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπόφασιν νὰ μὴ ἀναφερθῶ εἰς τὸν νόμον, τοῦτο ἐγένετο σκοπίμως, διότι γνωρίζετε, ὅτι τὰ Σχολεῖα τὰ Γερμανικά, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς, εἶχον ὁρισθῆ ὡς ἰσοδύναμα πρὸς τὰ ἐπίσημα Ἑλληνικά. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, δὲν θὰ εἶχον ἀντίρρησιν νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία διὰ τὸ πρῶτον μέρος τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§71ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλή, δέχεται τὸ νομοσχέδιον ὡς ἐτροποποιήθη;

§72ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§73Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχω ὑποβάλει τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν ἐπιθυμῶ νὰ ἀναπτύξω.

§74Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπουρ. Παιδείας). Ὁ κ. συνάδελφος ὑπέβαλε μίαν τροπολογίαν, ἡ ὁποία εἶναι συμπαθής, ἀλλὰ ἄσχετος μὲ τὸ κείμενον τοῦ νομοσχεδίου. Διὰ τῆς τροπολογίας του ὁ κ. συνάδελφος ζητεῖ τὴν ἵδρυσιν γυμνασίου θηλέων εἰς Ξάνθην. Τὸ θέμα εἶναι ὑπ’ ὄψιν τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, τὸ ὁποῖον κατήρτισε σχετικὸν Διάταγμα τοῦ ὁποίου ὅμως ἀνεστάλη ἡ δημοσίευσις ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν μέχρις ὅτου φθάσωμεν εἰς ὡρισμένα τελικὰ συμπεράσματα.

§75Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ τροπολογία μου ἔχει ἀπόλυτον σχέσιν μὲ τὸ νομοσχέδιον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἱδρύει δύο νέα Γυμνάσια εἰς τὴν χώραν. Νὰ καταργήσῃ ἕνα ἄλλον καὶ νὰ ἱδρύσῃ ἕνα Γυμνάσιον Θηλέων εἰς τὴν Ξάνθην διὰ νὰ μὴ συνωθοῦνται οἱ μαθηταί. Τὸ Γυμνάσιον Ξάνθης ποὺ ὑπάρχει σήμερον, τὸ ἔχει ἱδρύσει ἡ κοινωνία τῆς Ξάνθης μὲ ἰδικήν της δαπάνην καὶ δὲν θὰ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ὀχληθῇ ἀπὸ τοὺς βουλευτὰς Ξάνθης διὰ νά ἱδρύσῃ ἕνα Γυμνάσιον. Ἔπρεπε τὸ Ὑπουργεῖον Παιδείας μόνον του αὐτοβούλως νὰ λύσῃ τό θέμα. Δὲν ὑπάρχει καμμία δικαιολογία. Καὶ ἐξ ἀφορμῆς αὐτοῦ, ἀπεκαλύφθη ὅτι εἰς χωρία 500 καὶ 1.000 κατοίκων λειτουργοῦν Γυμνάσια. Δὲν συμφωνῶ συνεπῶς, κύριε Πρόεδρε, μὲ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου.

§76Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ (Ὑπουρ. Παιδείας). Τὸ μὲν νομοσχέδιον ἐγένετο ἀποδεκτὸν ὑπὸ τῆς Βουλῆς καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπανέλθωμεν. Ὅσον ἀφορᾷ ὅμως τὸ οὐσιαστικὸν θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. συνάδελφος, πληροφορῶ τὴν Βουλήν, ὅτι τό Ὑπουργεῖον Παιδείας ἔθεσεν ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν τὸ σχετικὸν Διάταγμα, τὸ ὁποῖον ὡς ἀνέφερα, ἔχει καταρτισθῆ. Πιστεύω, ὅτι μεταξὺ τῶν ἐλαχίστων Γυμνασίων τῶν ὁποίων ἡ ἵδρυσις ἐπίκειται., εἶναι καὶ ἡ ἵδρυσις τοῦ Γυμνασίου Θηλέων Ξάνθης. Νομίζω, ὅτι ἡ δήλωσις θὰ ἱκανοποιῇ τὸν κ. συνάδελφον.

§77Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶναι παρὼν καὶ δὲν λαμβάνει θέσιν, δὲν θεωρῶ εἰλικρινῆ τὴν δήλωσίν σας.

§78Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ (Ὑπουρ. Οἰκονομικῶν). Κύριε συνάδελφε, δὲν ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν τοῦ διατάγματος διὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ Γυμνασίου Θηλέων Ξάνθης καὶ σᾶς παρακαλῶ, ὅπως διέλθητε ἐκ τοῦ Ὑπουργείου νὰ ἐρευνήσωμεν καὶ νὰ συνεννοηθῶμεν διὰ τὰ περαιτέρω.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν ὡς ἐτροποποιήθη, ἀναβαλλομένης τῆς ψηφίσεως τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἱδρύσεως Γερμανικοῦ Νηπιαγωγείου, Δημοτικοῦ Σχολείου καὶ Γυμνασίου ἐν Ἀθήναις καὶ Θεσσαλονίκῃ». Ἐπανερχόμεθα εἰς τὰ νομοσχέδια τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καθορισμοῦ τῶν ἐκ τοῦ φόρου εἰσοδήματος ὑποχρεώσεων κατόπιν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους». Ὁ κ. Λ. Δερτιλῆς, εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας ἔχει τὸν λόγον.

§80Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ ὑπό κρίσιν σχέδιον νόμου καθορίζει τὸν τρόπον τῆς ρυθμίσεως τῶν ἐκ τοῦ φόρου εἰσοδήματος ὑποχρεώσεων κατόπιν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Παραλλήλως μὲ τὴν ρύθμισιν ταύτην ἡ ἀνάλυσις τῆς ὁποίας θὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ κατωτέρω, φέρει πρὸ ἡμῶν δύο ἕτερα θέματα ἐπὶ τῶν ὁποίων θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου, ὅπως ἀναπτύξω τὰς ἀπόψεις μου. Τὰ θέματα ταῦτα εἶναι ἡ μέχρι τοῦδε τηρουμένη διαδικασία διὰ τὴν κατάθεσιν καὶ ψήφισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ἡ πραγματοποιηθεῖσα ἤδη διὰ Β. Δ. ἀλλαγὴ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Θὰ πρέπει ἐν ἀρχῇ νὰ ἀναφέρω, ὅτι μὲ τὰ ὅσα θὰ εἴπω περὶ τῆς ἐν γένει συμπεριφορᾶς τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Βουλῆς ἐπὶ τῆς τηρουμένης διαδικασίας διὰ τὴν ψήφισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, δὲν ἐπιχειρεῖται ἡ ἔκφρασις οἱασδήποτε μομφῆς διὰ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν ἢ τὴν παροῦσαν Βουλήν, πολὺ δὲ περισσότερον διὰ τὸν εἰσάγοντα τὸ παρὸν νομοσχέδιον ὑπουργὸν ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν. Αἱ διαπιστώσεις, εἰς τὰς ὁποίας θὰ ἀναφερθῶ ἀφοροῦν τὴν ἐν γένει συμπεριφορὰν τοῦ πολιτικοῦ κόσμου τῆς χώρας ἔναντι ἑνὸς κατ’ ἐξοχὴν σοβαροῦ πολιτικοῦ καὶ Συνταγματικοῦ θέματος, ὅπως εἶναι ἡ ἐκ Συνταγματικῆς διατάξεως προβλεπομένη ψήφισις τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὡς γνωστὸν κατὰ τὸ ἄρθρον 60 τοῦ ἐν ἰσχύϊ Συντάγματος —ὑπῆρχε παρομοία περίπου διάταξις καὶ εἰς τὰ μέχρι τοῦδε ἰσχύσαντα Συντάγματα— ὁ προϋπολογισμὸς εἰσάγεται εἰς τὴν Βουλὴν δύο μῆνας πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ οἰκείου οἰκονομικοῦ ἔτους. Κατὰ τὸ αὐτὸ ἄρθρον τοῦ Συντάγματος ἡ Βουλὴ ἐν τῇ ἐτησίᾳ τακτικῇ συνόδῳ ψηφίζει διὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος τὸν προϋπολογισμόν. Κατὰ συνέπειαν ἐφ’ ὅσον ἡ τήρησις τοῦ Συντάγματος, ἐπαφίεται εἰς τὸν πατριωτισμὸν τῶν Ἑλλήνων, ἀποτελεῖ ἂν μὴ τι ἄλλο, ὑποχρέωσιν τῆς ἐκτελεστικῆς καὶ τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας νὰ τηρῶσι τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος. Ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον εἴμεθα σύμφωνοι πρὸς τὴν διαπίστωσιν ταύτην θὰ πρέπει κατ’ ἔτος ὁ μὲν ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ εἰσάγῃ ἐγκαίρως εἰς τὴν Βουλὴν τὸν προϋπολογισμόν, ἤτοι δύο μῆνας πρὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, ἡ δὲ Βουλὴ συμμορφουμένη πρὸς τὸ ἄρθρον 60 τοῦ Συντάγματος καὶ ἀκολουθοῦσα τὰ ὅσα διαγράφει ὁ Κανονισμὸς αὐτῆς, νὰ ψηφίσῃ διὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος τὸν προϋπολογισμόν. Διὰ νὰ ἔχωμεν σαφῆ ἀντίληψιν τῶν χρονικῶν ὁρίων καὶ προθεσμιῶν θὰ πρέπει ν’ ἀναφερθῇ ὅτι μέχρι τοῦδε ἡ ἔναρξις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἦτο ἡ πρώτη Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου καθορίζεται ὅτι τὸ οἰκονομικὸν ἔτος ἄρχεται τὴν πρώτην Ἰανουαρίου ἑκάστου ἔτους. Ἐξ ἄλλου ἡ τακτικὴ σύνοδος τῆς Βουλῆς —κατὰ τὸ ἄρθρον 54 τοῦ Συντάγματος— γίνεται κατ’ ἔτος τὴν 15ην Ὀκτωβρίου καὶ ἡ διάρκεια αὐτῆς δὲν δύναται νὰ εἶναι βραχυτέρα τῶν τριῶν μηνῶν. Θὰ ἀπετέλει περιπτωσιολογίαν ἐὰν ἀνεφερόμην εἰς τὰς ὑπὸ τῶν ἄρθρων 37 καὶ 38 τοῦ Συντάγματος προβλεπομένας ἐξαιρέσεις καὶ διὰ τοῦτο περιορίζομαι εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος ἀναφερομένην τακτὴν προθεσμίαν τῆς 15ης Ὀκτωβρίου. Ἐφ’ ὅσον διὰ Β. Δ. καθωρίσθη ἤδη ὅτι τὸ οἰκονομικὸν ἔτος ἄρχεται τὴν πρώτην Ἰανουαρίου ἑκάστου ἔτους, ἡ συμμόρφωσις πρὸς τὸ Σύνταγμα ἐπιτάσσει ὅπως ὁ μὲν ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν εἰσάγῃ τὸν προϋπολογισμὸν εἰς τὴν Βουλὴν ἐντὸς τοῦ Ὀκτωβρίου ἑκάστου ἔτους, ἡ δὲ Βουλὴ ψηφίζῃ τὸν προϋπολογισμὸν ἐντὸς τοῦ Δεκεμβρίου ἑκάστου ἔτους. Διὰ τὴν ἱστορίαν καὶ διὰ νὰ δικαιολογήσω τὸν ἰσχυρισμόν μου, ὅτι διὰ τὴν παράλειψιν τοῦ βασικοῦ τούτου καθήκοντος εὐθύνεται ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς χώρας μας ἐν τῷ συνόλῳ του —πλὴν ἐλαχίστων τιμητικῶν ἐξαιρέσεων— ἀναφέρω ὅτι ἀπὸ τοῦ 1830 ἕως σήμερον ἤτοι ἐπὶ συνόλου 125 προϋπολογισμῶν 41 μόνον προϋπολογισμοὶ κατετέθησαν ἐμπροθέσμως καὶ ἐκ τούτων μόνον 15 προϋπολογισμοὶ ἐψηφίσθησαν κανονικῶς. Οὗτοι εἶναι οἱ προϋπολογισμοὶ τῶν ἐτῶν 1851, 1854, 1857, 1858, 1859, 1860, 1862, 1869, 1870, 1876, 1879, 1880, 1886, 1930–31, 1932–33. Ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν, οὐδεὶς προϋπολογισμὸς ἔχει μέχρι τοῦδε ψηφισθῆ ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ μόνον νὰ ἀναφερθῶ εἰς μίαν ἐξαίρεσιν ἡ ὁποία ἀποτελεῖ πρόοδον ἀξίαν ὑπομνήσεως. Κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1953–54 ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ προϋπολογισμοῦ μὲ Πρόεδρον τὸν ἔγκριτον συνάδελφον Ἕβρου κ. Ἀλ. Παπαθανάσην συνεζήτησε τόν προϋπολογισμὸν καὶ κατέθεσεν ἐγγράφους εἰσηγήσεις αἱ ὁποῖαι διενεμήθησαν εἰς τοὺς βουλευτὰς τῆς περιόδου ἐκείνης. Ἐκ μέρους τῆς πλειοψηφίας κατέθεσε Γενικὴν Εἰσήγησιν ὁ ὑποφαινόμενος καὶ εἰδικὰς εἰσηγήσεις οἱ τότε βουλευταὶ πλειοψηφίας κ.κ. Γ. Ράλλης, Γ. Ρωμανός, Γ. Παμπούκας. Ἐκ μέρους τῆς μειοψηφίας οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Γρηγορίου, Ε. Πέτσος, καὶ Ν. Ζορμπᾶς. Ὡς πρὸς τὴν μὴ συμμόρφωσιν πρὸς τὴν Συνταγματικὴν διάταξιν διὰ τὴν μεταπελευθερωτικὴν περίοδον ὑπάρχει τὸ ἐλαφρυντικὸν, ὅτι τὰ οἰκονομικὰ τῆς χώρας ἐξηρτῶντο σοβαρῶς ἐκ τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας καὶ κατὰ συνέπειαν ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν ὑφίστατο ἡ δυνατότης τῆς συμμορφώσεώς μας πρὸς τὴν Συνταγματικὴν ἐπιταγήν. Ἡ προβαλλομένη δικαιολογία εἶναι ἀναμφισβητήτως σοβαρά. Ἐν τούτοις θὰ πρέπει νὰ ἐξετασθῇ τὸ διατὶ καὶ κατὰ ποῖον τρόπον τὰ ὑπόλοιπα εὐρωπαϊκὰ κράτη, τὰ ὑπαγόμενα εἰς τὸ σχέδιον Μάρσαλ καὶ τὰ λαμβάνοντα ἀμερικανικὴν βοήθειαν καὶ ἐπηρεαζόμενα ὡς ἐκ τούτου διὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ των ἐκ ταύτης, ἔφερον παρὰ ταῦτα πρὸ τῶν Βουλῶν των καὶ ἐψήφιζον ἐν συνεχείᾳ ἐμπροθέσμως τὸν προϋπολογισμὸν τῆς χώρας των. Θὰ πρέπει ὡς ἐκ τούτου ν’ ἀναζητηθῇ ἡ ὑπὸ τῶν κρατῶν τούτων τηρουμένη κατὰ στάδια διαδικασία, ἤτοι κατὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ σχεδίου τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὴν ψήφισιν αὐτοῦ, τὴν ἐκτέλεσίν του καὶ τόν ἔλεγχον τῶν λογαριασμῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ μετὰ τὴν ἐκτέλεσιν τούτου δηλαδὴ τὴν σύνταξιν καὶ ἔλεγχον τοῦ ἀπολογισμοῦ καὶ τοῦ ἰσολογισμοῦ, ἵνα ὁδηγηθῶμεν καὶ ἡμεῖς πρὸς τήρησιν τῶν σχετικῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν σχετικῶν νόμων. Ἐφ’ ὅσον μέχρι τοῦδε ἀνεφέρθημεν εἰς τὴν νομικὴν ἐμφάνισιν τοῦ θέματος εἶναι σκόπιμον νὰ προστεθῇ ὅτι ἡ ἀρχὴ τῆς προηγουμένης ἐξουσιοδοτήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ ὑφίσταται μείωσιν διὰ τοῦ συστήματος τῶν δωδεκατημορίων τοῦ προϋπολογισμοῦ, πρᾶγμα, ὅπερ συμβαίνει, ὅταν ὁ προϋπολογισμὸς δὲν ψηφισθῇ ἐγκαίρως. Τὴν παροχὴν τῶν προσωρινῶν δωδεκατημορίων ρυθμίζει παρ’ ἡμῖν ὁ νόμος 1555)1919. Συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 20 τοῦ νόμου τούτου, ὁσάκις πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς χρήσεως δὲν ἔχει ἐκδοθῆ ὁ νόμος τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐπιτρέπεται δι’ εἰδικοῦ νόμου, ἡ προσωρινὴ διοίκησις τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων ἐντὸς περιόδου καὶ ὁρίου ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ νόμου ὁριστέων. Ἐφ’ ὅσον λόγῳ ἀπουσίας τῆς Βουλῆς δὲν ἐξεδόθη ὁ νόμος οὗτος ἐπιτρέπεται εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ διοικῇ προσωρινῶς τὸν προϋπολογισμὸν διὰ Β. Δ. διὰ περίοδον τὸ πολὺ τριῶν μηνῶν. Ἡ κατὰ τοιοῦτον ὅμως τρόπον διοίκησις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀποτελεῖ ἔκτακτον διαδικασίαν μὴ δυναμένην νὰ ὑποκαταστήσῃ, ὡς ἀτυχῶς συμβαίνει παρ’ ἡμῖν, τὴν σχετικὴν διάταξιν τοῦ Συντάγματος, ἥτις ἐπιτάσσει τὴν ἐντὸς ὡρισμένων χρονικῶν ὁρίων ψήφισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπεκταθῶμεν περισσότερον εἰς τὴν ἀπὸ νομικῆς πλευρᾶς ἐμφάνισιν τῆς ὑποχρεώσεως τῆς ἐκτελεστικῆς καὶ νομοθετικῆς ἐξουσίας διὰ τὴν ἔγκαιρον κατάθεσιν καὶ ψήφισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ Κράτους ἀποτελεῖ ὡς γνωστὸν ἐπιπροσθέτως τὴν πλέον σοβαρὰν πολιτικὴν πρᾶξιν τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐνσωματοῦται τὸ ἐτήσιον δημοσιονομικὸν πρόγραμμα αὐτῆς, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐμφανίζεται ἡ βαθυτέρα τῆς Κυβερνήσεως οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ σκέψις, βάσει τῆς ὁποίας πρόκειται νὰ ρυθμισθῇ ἡ οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωὴ τῆς χώρας. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον πρέπει νὰ κατατίθεται καὶ νὰ ψηφίζηται ὑπὸ τῆς Βουλῆς, ἐντὸς τῶν ὑπὸ τοῦ Συντάγματος ὁριζομένων χρονικῶν ὁρίων, ἵνα παρέχηται ἡ εὐκαιρία τῆς ἐμφανίσεως τῶν γενικωτέρων ροπῶν καὶ σκέψεων τοῦ πολιτικοῦ κόσμου τῆς χώρας ἐπὶ τῶν βασικῶν θεμάτων ποὺ ἐπηρεάζουν τὴν τύχην τοῦ λαοῦ. Θὰ προσέφερε, εἰλικρινῆ ὑπηρεσίαν ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ριζοσπαστικῆς Ἑνώσεως, ἐὰν καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου ἐπανέφερε τὴν χώραν εἰς τὴν ὁμαλὴν λειτουργίαν της, δημιουργοῦσα τὰς προϋποθέσεις τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ Συνταγματικοῦ των χρέους τόσον εἰς τὴν ἐκτελεστικήν, ὅσον καὶ εἰς τὴν νομοθετικὴν ἐξουσίαν. Κύριοι βουλευταί, τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου μᾶς προσφέρει ἐπίσης τὴν εὐκαιρίαν νὰ διατυπώσωμεν τὴν σκέψιν μας καὶ ἐπὶ τῆς ἀποφάσεως τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως μεταβάλῃ τὰ χρονικὰ ὅρια τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Μέχρι τοῦδε ἡ ἔναρξις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἦτο ἡ 1η Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους καὶ τὸ τέρμα ἡ 30ὴ Ἰουνίου τοῦ ἑπομένου ἔτους. Ὡς ἤδη ἀνεφέρθη διὰ ἐκδοθέντος Β. Δ. (Ν.Δ. 575 ἄρθρ. 1 παρ. 2), τὸ οἰκονομικὸν ἔτος ταυτίζεται μὲ τὸ ἡμερολογιακὸν ἤτοι ἄρχεται τὴν πρώτην Ἰανουαρίου ἑκάστου ἔτους καὶ λήγει τὴν τριακοστὴν πρώτην Δεκεμβρίου τοῦ αὐτοῦ ἔτους. Τὸ ζήτημα τοῦτο ἔχει μέχρι τοῦδε τύχει πολλαπλῆς ἀντιμετωπίσεως. Εἴχομεν ταύτισιν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους μὲ τὸ ἡμερολογιακόν. Μετεφέρθη ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1918 (ν. 1555) ἡ ἔναρξις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους εἰς τὴν πρώτην Ἀπριλίου μὲ λῆξιν τὴν τριακοστὴν Μαρτίου τοῦ ἑπομένου ἔτους. Ἡ μεταβολὴ αὕτη ἐγένετο ἵνα προσφερθῇ εἰς τὴν νομοθετικὴν ἐξουσίαν ἡ ἄνεσις ψηφίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀπὸ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1947–48 (ν. 575) μετεφέρθη ἡ ἔναρξις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἀπὸ τῆς πρώτης Ἀπριλίου εἰς τὴν πρώτην Ἰουλίου μὲ λῆξιν τὴν τριακοστὴν Ἰουνίου τοῦ ἑπομένου ἔτους. Ἡ μεταβολὴ αὕτη ἐγένετο λόγῳ τῆς ἐξαρτήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ μας ὑπὸ τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας καὶ ἐκρίθη, ὅτι διὰ τὸν λόγον τοῦτον ἐπεβάλετο ἡ σύμπτωσις τῶν χρονικῶν ὁρίων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους μὲ τὰ τοιαῦτα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ὑπὸ τὸ καθεστὼς τοῦτο εὑρισκόμεθα σήμερον. Εὑρίσκομεν ὀρθὴν τὴν σκέψιν τοῦ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὑπουργοῦ ὅπως ἐξομοιώσῃ τὰ χρονικὰ ὅρια τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ ἡμερολογιακοῦ ἔτους. Ὁ διαφορισμὸς τῶν χρονικῶν ὁρίων προκαλεῖ ἀναμφισβήτητον σύγχυσιν μεταξὺ τῶν φορολογουμένων, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρακολουθήσουν λογικῶς τὴν ὅλην φορολογικὴν των κατάστασιν. Τὸ ὅτι μάλιστα τὰ ἐκ διαφόρου πηγῆς εἰσοδήματα φορολογοῦνται κατὰ χρονικὰς περιόδους ἀνομοίας, ὅπως π.χ. τὰ ἐξ ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων εἰσοδήματα ἀπὸ τὰ τοιαῦτα ἐξ οἰκοδομῶν, τοῦτο περιπλέκει ἔτι περισσότερον τοὺς φορολογουμένους καὶ ἐνίοτε αὐτὰ ταῦτα τὰ φοροτεχνικὰ ὄργανα. Βασικὸν στοιχεῖον τῆς φοροτεχνικῆς διαδικασίας εἶναι ἁπλούστευσις ταύτης, ὥστε νὰ εἶναι εὐχερὴς ἡ παρακολούθησις καὶ ἡ ἐφαρμογὴ ταύτης. Καὶ τὸ στοιχεῖον τοῦτο τὸ ἱκανοποιεῖ ἀναμφισβητήτως ἡ ταυτότης τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους πρὸς τὸ ἡμερολογιακὸν ἔτος. Θὰ ἦτο δυνατὸν βεβαίως νά ὑπάρξῃ ἡ ἀντίρρησις, ὅτι ἡ κατὰ βάσιν ὀρθὴ ἀπόφασις λαμβάνεται εἰς χρόνον ἀκατάλληλον. Μόλις πρὸ ὀλίγων μηνῶν εἴχομεν τὴν ριζικὴν μετατροπὴν τοῦ φορολογικοῦ μας συστήματος. Ἐγκατελείφθη ἡ φορολογία καθαρῶν προσόδων καὶ εἰσήχθη ὁ φόρος τοῦ εἰσοδήματος. Φοροτεχνικαὶ ὑπηρεσίαι καὶ φορολογούμενοι τελοῦν εἰσέτι ὑπὸ τὸν σάλον τῆς φορολογικῆς μεταρρυθμίσεως. Θὰ ἔπρεπε ἴσως νὰ ἀναμείνωμεν τοὐλάχιστον ἐπὶ ἓν ἢ δύο ἔτη πρὶν ἢ προχωρήσωμεν εἰς τὴν μεταβολὴν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, ἡ ὁποία ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι σκόπιμος πάντως θὰ δημιουργήσῃ μίαν ἀναταραχὴν εἰς φοροτεχνικὰ ὄργανα καὶ εἰς φορολογουμένους κατὰ τὰ πρῶτα στάδια τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀλλαγῆς. Δέν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγῃ ὅτι πᾶσα μεταβολὴ ἐπιφερομένη εἰς τὴν ἄμεσον φορολογίαν δὲν ἔχει αὐτόματον ἀπόδοσιν. Ἀπαιτεῖται ἐλεγκτικὴ προσπάθεια διὰ νὰ συλλάβῃ τὴν μετακινουμένην φορολογητέαν ὕλην. Ἰδιαιτέρως ὁ φόρος εἰσοδήματος διὰ νὰ ἐπιφέρῃ τὰ ἀπαραίτητα οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα ἡ σύγχρονος σκέψις, ἐμπιστεύεται εἰς τὴν φορολογίαν χρειάζεται ἀνακατάταξις τῶν φοροτεχνικῶν δυνάμεων καὶ νέος αὐτοῦ προσανατολισμὸς, ἵνα συλλάβωμεν κατὰ βάθος τὴν φορολογητέαν ὕλην. Χρειάζεται ἐπίσης πίστις εἰς τὸν ἐπιδιωκόμενον σκοπὸν καὶ ἀντίληψις, ὅτι ἡ ἀπόδοσις ταύτης θὰ ἀπαιτήσῃ θυσίαν τινὰ διὰ τὰ δύο πρῶτα ἔτη. Τοῦτο κατὰ τὴν γνώμην μας πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ συνείδησιν τῆς δημοσιονομικῆς μας ἀρχῆς, ἄλλως ὁ φόρος τοῦ εἰσοδήματος θὰ ὑπολειφθῇ εἰς ἀπόδοσιν ἢ θὰ ἐκτραπῇ εἰς τὴν κατ’ ἔκτασιν ἀναζήτησιν τῆς φορολογητέας ὕλης διὰ νὰ δικαιολογῆται ἡ κατὰ τοῦ φορολογικοῦ μας συστήματος ἡ κατηγορία, ὅτι διαιωνίζει τὴν φορολογικὴν ἀδικίαν.

§81Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Εἴπατε ὅτι ἡ μετατόπισις τοῦ φορολογικοῦ ἔτους ἐφέτος ὑπῆρξε σφάλμα καὶ εἴπατε, ὅτι θὰ βελτιώσῃ μὲν ἡ μεταβολὴ τὴν στατιστικὴν παρακολούθησιν τῆς φορολογίας, θὰ χειροτερέψῃ δὲ τὴν οὐσιαστικὴν εἴσπραξιν τοῦ ἑνιαίου φόρου.

§82Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Δὲν εἶπον αὐτό.

§83Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Εἴπατε ὅτι ἡ παράτασις θὰ βελτιώσῃ τὴν στατιστικὴν παρακολούθησιν, ἀλλὰ θὰ μειώσῃ τὴν οὐσιαστικὴν ἀπόδοσιν. Θὰ ἤθελον νὰ δικαιολογήσητε διατὶ θὰ συμβῇ τὸ ἕνα καὶ διατὶ τὸ ἄλλο. Διότι εἴπατε μερικὲς γενικὲς ἀρχές, χωρὶς νὰ ἐξηγήσητε διατὶ ἀπὸ ἀπόψεως φοροτεχνικῆς θὰ βελτιωθῇ ἡ στατιστικὴ παρακολούθησις θὰ μειωθῇ δὲ ἡ οὐσιαστικὴ ἀπόδοσις.

§84Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Ὡς γνωστὸν κατὰ τὸ πέρας τῆς οἰκονομικῆς χρήσεως δὲν ἔχομεν τὴν πλήρη ἀπόδοσιν τῆς φορολογίας ἢ μᾶλλον ἔχομεν τὴν ἀπόδοσιν ταύτης βάσει τῶν δηλώσεων τῶν φορολογουμένων. Ἐφ’ ὅσον ἤδη τὸ λῆγον οἰκονομικὸν ἔτος παρατείνεται θὰ ἔχωμεν τὴν ἀπόδοσιν τῆς φορολογίας βάσει τοῦ ἐλέγχου τῶν φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν. Γνωρίζομεν ὅτι ὑφίσταται πάντοτε διαφορὰ φόρου μεταξὺ δηλώσεως καὶ ἐλέγχου. Κατὰ συνέπειαν στατιστικῶς μὲ τὴν λῆξιν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1955–56 ἐφ’ ὅσον τοῦτο διογκοῦται λόγῳ τῆς ἐπελθούσης μεταβολῆς εἰς δεκαοκτάμηνον θὰ ἔχωμεν ἀκριβεστέραν ἀπόδοσιν. Θὰ ἔχωμεν ὅμως ἐν τῇ οὐσίᾳ μείωσιν τῆς φορολογικῆς ἀποδόσεως διότι ἐφ’ ὅσον αἱ φοροτεχνικαὶ ὑπηρεσίαι λόγῳ τῆς τεχνικῆς τῆς προσαρμογῆς τῆς μεταβολῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους δὲν θὰ ἔχουν τὴν ἄνεσιν τῆς παρακολουθήσεως τοῦ ἑνιαίου φόρου κατ’ ἀνάγκην οὗτος θὰ ὑστερήσῃ εἰς ἀπόδοσιν.

§85Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Νομίζω ὅτι ὀρθὴ δημοσιονομικὴ ἀρχὴ εἶναι νὰ περαιοῦται, ὁ ἔλεγχος ἑκάστης φορολογικῆς περιόδου ἐντὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Αὐτὰ ποὺ εἶπεν, ὁ κ. συνάδελφος, εἶναι ὀρθά, δοθέντος ὅτι μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δίδομεν ὅλα τὰ ἀναγκαῖα χρονικὰ ὅρια διὰ νὰ περαιωθῇ ὁ ἔλεγχος καὶ νὰ ἔχωμεν τὴν ἀπόδοσιν, τὴν ὁποίαν ἀναμένομεν ἐκ τῆς δραστηριότητος τῆς οἰκονομικῆς ἐπὶ ἕνα οἰκονομικὸν ἔτος.

§86Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Συμφωνοῦμεν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου.

§87Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Θὰ ἤθελον καὶ ἐπὶ τῆς παρατηρήσεως τοῦ κ. ὑπουργοῦ, νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Ὁ κ. ὑπουργὸς ἐπιμένει, ὅτι τὸ χρονικὸν διάστημα τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους συμπίπτει μὲ τὸ χρονικὸν διάστημα, τὸ ὁποῖον ἐλέγχεται ἀπολύτως. Οὐδέποτε πρέπει νὰ συμπέσῃ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος, μὲ τὸ ἡμερολογιακὸν. Ἀναφέρω συγκεκριμένως, ἐὰν τὸ οἰκονομικὸν ἔτος ἤρχιζε τὴν 1ην Ἰανουαρίου καὶ τελείωνε τὴν 31ην Δεκεμβρίου, δηλαδὴ συνέπιπτε τὸ οἰκονομικὸν ἔτος μὲ τὸ ἡμερολογιακὸν, τὸ ἐμπορικὸν ἔτος κατὰ τὸ ὁποῖον αἱ ἐμπορικαὶ καὶ βιομηχανικαὶ ἐπιχειρήσεις θὰ κλείσουν τὸν ἰσολογισμόν των, εἶναι ἀδύνατον, ἀπολύτως, νὰ συμπέσῃ ὁ πλήρης ἔλεγχος μὲ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος. Δι’ αὐτὸ καὶ αἱ σύγχρονοι νομοθεσίαι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν γίνει μεταπολεμικῶς, διότι ἐμπνέονται ἀπὸ μίαν μακρὰν παράδοσιν, ὅπως εἶναι ἡ Ἀγγλική, αἱ σύγχρονοι νομοθεσίαι, αἱ ὁποῖαι ἐφαρμόζουν αὐτὴν τὴν στιγμὴν πλέον σύγχρονον ἔλεγχον ἐπὶ τῶν οἰκονομικῶν πραγμάτων, ἀφήνουν πάντοτε ἕνα διάστημα μεταξὺ τοῦ ἐμπορικοῦ ἔτους καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Ἀναφέρομαι συγκεκριμένως εἰς τὴν σύγχρονον Γερμανικὴν νομοθεσίαν, ἡ ὁποία ἐνῷ ἔχει ὡς βάσιν φορολογικοῦ ἐλέγχου τὸ ἡμερολογιακὸν ἔτος, 31 Δεκεμβρίου, ἀφίνει τρεῖς μῆνες διὰ τὸν ἔλεγχον καὶ παρατείνει τὸν ὁριστικὸν ἔλεγχον τὴν 31 Μαρτίου τοῦ ἔτους.

§88Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Φοβοῦμαι, ὅτι ὑπάρχει μία σύγχυσις. Τὸ θέμα εἶναι ὅτι πρέπει ἐντὸς τοῦ ἔτους 1957 νὰ ἔχῃ περαιωθῆ ὁ ἔλεγχος καὶ νὰ ἔχῃ βεβαιωθῆ καὶ νὰ ἔχῃ πάει εἰς τὸ Ταμεῖον καὶ τὸ Ταμεῖον νὰ εἰσπράξῃ. Δι’ αὐτὸ δεχόμεθα καὶ δίμηνον παραβίασιν τῆς χρήσεως ἀκριβῶς, διὰ νὰ πραγματοποιήσωμεν τὴν εἴσπραξιν. Δὲν ἠμπορεῖ ὅμως κανεὶς νὰ εἴπῃ ὅτι φυσικὰ καὶ δικαιολογημένα νὰ ἀναβάλωμεν τὸ ἑπόμενον ἔτος.

§89Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Ὄχι. Δὲν εἶναι αὐτό. Διότι, ὅταν θὰ κάμετε τὸν προϋπολογισμόν σας, τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι θὰ ἀναγκασθῆτε, κάμνοντας τὸν προϋπολογισμόν σας ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου, νὰ προβλέψητε θεμιτὰς καθυστερήσεις, τοὐλάχιστον, δύο μηνῶν. Διότι παρατείνετε τὴν περίοδον δηλώσεων καὶ ἐλέγχου κατὰ ἕνα καὶ δύο μῆνας. Ὄχι διὰ τὴν μεταβατικὴν περίοδον. Ἂς εἴπητε ὅτι εἶναι τὸ 1959. Καὶ θὰ ἀναγκασθῆτε ὡς ἐκ τούτου, εἰς τὸν προϋπολογισμόν σας, νὰ κάμνετε πρόβλεψιν ὀφειλῶν παρελθουσῶν χρήσεων, ἐνῷ ἐὰν ἦτο τὸ κλασσικὸν σύστημα τῆς φορολογίας μόνον ἐπὶ ἔτους ἡμερολογιακοῦ τῆς οἰκονομικῆς χρήσεως, δὲν θὰ εὑρίσκεσθε εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν.

§90Χ. ΘΗΒΑΙΟΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον θὰ κάμνωμεν πρόβλεψιν οὕτως ἢ ἄλλως.

§91Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριε ἀρχηγὲ τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ἀναφέρεσθε εἰς μίαν προϋπόθεσιν, τὴν ὁποίαν ἄλλως τε ἔχομεν προβλέψει καὶ ἡμεῖς σήμερον εἰς τὴν νομοθεσίαν μας. Ἂν δὲν μὲ ἀπατᾶ ἡ μνήμη, τὸ ἄρθρον 23 τοῦ κώδικος φορολογικῶν στοιχείων προβλέπει αὐτὴν τὴν περίπτωσιν καὶ μάλιστα προβλέπει καὶ δίμηνον παράτασιν, τὴν ὁποίαν, νομίζω, δύναται νὰ παρατείνῃ ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐπὶ ἑξάμηνον, ἀλλὰ πάντως, ὄχι πέραν τῆς ἐνάρξεως τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους. Τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον γεννᾶται αὐτὴν τὴν στιγμήν, εἶναι τοῦτο: Τὴν ἄνεσιν αὐτήν, τῆς δηλώσεως τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν ἰσολογισμῶν τῶν ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, τὴν ἔδωσεν ἡ φοροτεχνικὴ ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, διότι εἶχεν ἔναρξιν οἰκονομικοῦ ἔτους ἀπὸ 1ης Ἰουλίου καὶ κατὰ συνέπειαν εἶχεν ἑξάμηνον διάστημα εἰς τὴν διάθεσίν της καὶ ἠδύνατο νὰ φανῇ σπάταλος εἰς παροχὰς διευκολύνσεων, εἰ δυνατόν, δίδουσα δίμηνον παράτασιν νὰ δυνηθοῦν αἱ ἐπιχειρήσεις αὐταί, νὰ τακτοποιήσουν τοὺς ἰσολογισμούς των, ἐντὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Θὰ ἴδητε ὅτι σύμφωνα μὲ τὸν παρόντα νόμον, ἡ προθεσμία αὕτη εἶναι δίμηνος. Κατὰ συνέπειαν, ἔχει ἕνα δίμηνον διάστημα ἡ ἐμπορικὴ ἐπιχείρησις. Δὲν ἠξεύρω, ἐὰν πρέπει νὰ προβλέψωμεν κατωτέρω καὶ μίαν διακριτικὴν, ἂς εἴπωμεν εὐχέρειαν διὰ τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν χορηγήσεως ἐπιπροσθέτου προθεσμίας ἑνὸς μηνός, ὁπότε νὰ δυνηθῶμεν νὰ ἱκανοποιήσωμεν τὸ ἐρώτημά σας. Θὰ ἤθελον ὅμως, νὰ εἶμαι λεπτομερέστερος ἐπὶ ἑνὸς θέματος, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. ὑπουργός. Τὸ θέμα μας εἰς τὴν φοροτεχνικήν μας ὑπηρεσίαν καὶ εἰς τὰς φοροτεχνικάς μας ἐκδηλώσεις, δὲν εἶναι τό τὶ ἔπρεπε νὰ γίνεται, ἀλλὰ τὸ τὶ πράγματι γίνεται. Καὶ ἡ πεῖρα μᾶς λέγει, τὶ μέχρι τοῦδε γίνεται. Μέχρι τοῦδε, γνωρίζομεν ὅτι οὐδέποτε ἡ φοροτεχνικὴ μας ὑπηρεσία ἠδυνήθη νὰ εἶναι ἐνήμερος. Διατί; Διότι τὸ ἀκολουθούμενον σύστημα δημιουργεῖ αὐτὰς τὰς προϋποθέσεις. Θὰ σᾶς εἴπω μάλιστα τὸ ἑξῆς: Ὅταν ἕνας ὑπουργὸς εἰσέρχεται εἰς μίαν ἐφορίαν καὶ θέλῃ, πράγματι, νὰ κάμνῃ ἔλεγχον, καὶ καλέσῃ τὸν ἔφορον νὰ καταθέσῃ τὸν ὑπηρεσιακόν του φάκελλον καὶ τοῦ ζητήσῃ μίαν ὑπηρεσιακὴν ἀναφοράν, θὰ ἀκούσῃ τὸν ἔφορον νὰ τοῦ λέγῃ, πράγματι, ὅτι, κύριε ὑπουργέ, ἐκ τῶν 5.000 φακέλλων, τοὺς ὁποίους ἔχω εἰς τὴν ὑπηρεσίαν μου, κατώρθωσα κατὰ τὸ δεκάμηνον αὐτὸ διάστημα, νὰ διεκπεραιώσω τοὺς 4.850. Ἀπομένουν ἀκόμη 150 φάκελλοι, τοὺς ὁποίους θὰ διεκπεραιώσω. Ἐὰν ὅμως ἔχῃ τὴν περιέργειαν ὁ ὑπουργὸς καὶ ζητήσῃ τοὺς φακέλλους, θὰ ἴδῃ ὅτι οἱ 4.850 φάκελλοι, ἀποτελοῦν φακέλλους μικροεπαγγελματιῶν, μικροβιοτεχνῶν, μικροϊδιοκτητῶν καὶ οἱ 150 φάκελλοι, ἀποτελοῦν τὴν οὐσίαν τῆς ἐργασίας τῆς ἐφορίας, διότι ἐκπροσωποῦν τὰς μεγάλας ἐπιχειρήσεις. Καὶ δι’ αὐτό, ἀκριβῶς, ἔγινεν ἡ φορολογικὴ μεταρρύθμισις καὶ ἔχομεν ἀπὸ τοὺς 5.000 φακέλλους μετὰ τὴν μεταρρύθμισιν 3.000 καὶ ἀπὸ τοὺς 3.000 τοὺς 2.850 νὰ τοὺς ἐλέγχῃ ἀκολουθῶν σύστημα δειγματοληψίας καὶ νὰ συγκεντρώνῃ τὴν προσπάθειάν του εἰς τοὺς 150, μεγάλαι ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐν τῇ οὐσίᾳ πρόκειται νὰ ἀποδώσουν φόρον διὰ νὰ κατευθύνῃ, κατὰ βάθος τὴν προσπάθειάν του, ὥστε καὶ νὰ ἀποδώσῃ φορολογικὴν δικαιοσύνην, νὰ αὐξήσῃ τὰ φορολογικά του ἔσοδα, νὰ δυνηθῇ νὰ ὑπάρξῃ πράγματι, φορολογικὴ πολιτικὴ κάποτε εἰς τὴν χώραν αὐτὴν καὶ νὰ ἐκπληρώσῃ ἡ φορολογία τοὺς οἰκονομικοὺς καὶ κοινωνικοὺς σκοπούς, τοὺς ὁποίους ἐπιτάσσει τὸ σύγχρονον δημοσιονομικὸν πνεῦμα. Τὴν προσπάθειαν ὅμως αὐτήν, τὴν παρεμποδίζει ἡ μεταβολὴ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, διότι τὴν κρίσιμον στιγμήν, ἀντὶ νὰ μείνῃ ἀπερίσπαστος ἡ φοροτεχνικὴ ὑπηρεσία καὶ νὰ κατευθυνθῇ πρὸς τὴν κατὰ βάθος ἀναζήτησιν τῆς φορολογητέας ὕλης, θὰ ἐπιδοθῇ εἰς τὸν τεχνικὸν ἔλεγχον τῶν προσαρμογῶν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συγκεντρώσῃ τὰς προσπαθείας του ὁ ἔφορος εἰς τὴν ἀπόδοσιν τοῦ ἑνιαίου φόρου. Εἶναι ἀδύνατον, ἐκ τῶν πραγμάτων. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν διαπίστωσιν, ἐπανέρχομαι εἰς τὸ νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου ἁπλουστεύεται ἡ διαδικασία καὶ δὲν χρειάζονται δικηγόροι, διὰ τὴν κατάρτισιν μιᾶς φορολογικῆς δηλώσεως.

§92Γ. ΜΑΥΡΟΣ. Ἐνῷ τώρα δὲν χρειάζονται δικηγόροι ὡς εἶναι ὁ νόμος;

§93Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριε συνάδελφε, εἶναι μία μεταβατικὴ περίοδος. Καὶ ἐὰν δεχθῶμεν τὴν ἄποψίν σας ἀντιμετωπίζεται μία μεταβατικὴ περίοδος 6 μηνῶν.

§94Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Δηλαδή, κύριε συνάδελφε, σεῖς διαπιστώνετε ὅτι ἡ ἀπόδοσις τῆς φορολογίας, θὰ μειωθῇ διὰ τῆς τροποποιήσεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Δεύτερον, ἐὰν εἴχατε πεισθῆ ὅτι διὰ τὸν Α ἢ Β λόγον ἔπρεπε νὰ τροποποιηθῇ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος, συμφωνεῖτε μὲ τὸν τρόπον τῆς τροποποιήσεως αὐτοῦ;

§95Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὑπῆρξα σαφής. Μὲ τὸν τρόπον τῆς μεταθέσεώς του συμφωνῶ.

§96Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Λέγω, ὅτι ἡ διάταξις τοῦ νομοσχεδίου εἶναι τόσον περίπλοκος, ὥστε δὲν καταλαβαίνει ὁ φορολογούμενος πῶς καὶ διατὶ φορολογεῖται καὶ ὅτι θὰ χρειάζεται ἕνα εἰδικὸν τεχνικόν, παρὰ τὸ πλευρόν του, διὰ νὰ τὸν βγάλῃ ἀπὸ τὴν δαιδαλώδη αὐτὴν κατάστασιν. Αὐτὸ εἴπατε. Διαπιστώνετε δύο κακά! Πρῶτον μείωσιν ἀποδόσεως φόρων καὶ δεύτερον ὅτι θὰ χρειασθῇ εἷς εἰδικὸς δίπλα εἰς τὸν φορολογούμενον. Ἄρα ὑπῆρχον κατὰ τὴν σκέψιν σας, δυνατότητες νὰ ὑπάρξῃ ἀλλαγὴ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους χωρὶς νὰ εἶναι τόσον δαιδαλώδης καὶ περίπλοκος.

§97Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Ὄχι δὲν εἶπον τοιοῦτον πρᾶγμα, κύριε Πρόεδρε. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ εἴπω τὸ ἑξῆς: Μὴ νομίσητε δὲ ὅτι ἀποτελεῖ ποιάν τινα ἔκφρασιν ἐπαίνων πρὸς ὑμᾶς. Τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῶν οἰκονομικῶν θεμάτων τὴν ὑποβοηθήσατε ἀναμφισβητήτως εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, διότι ἐξυψώσατε τὸ ἐπίπεδον τῆς συζητήσεως. Καὶ ἡ ἰδιότης σας, ὡς ἀρχηγοῦ Κόμματος προσφέρει τὴν δυνατότητα καὶ εἰς ἡμᾶς τοὺς βουλευτὰς, κατὰ δύναμιν ἕκαστος, νὰ ἀναπτύσσῃ ἀνέτως τὰς ἀπόψεις του. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἐκφράσω ἕνα βαθὺ παράπονον. Ὅτι δὲν μὲ παρακολουθεῖτε σήμερον. Διότι δὲν εἶπον αὐτὰ τὰ πράγματα. Ὑπῆρξα σαφὴς εἰς τὰ σημεῖα αὐτά.

§98Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἔλλειψις ἀντιλήψεως, ἐκ μέρους μου.

§99Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Δι’ αὐτὸ ἐκφράζω τὸ παράπονον. Εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴ ἀντελήφθητε ἐὰν μὲ παρηκολουθήσατε. Διότι, πράγματι, ἡ ἐπίθεσίς σας εἰς τὰ οἰκονομικὰ θέματα εἶναι τοιαύτη, ὥστε δὲν ἐπιτρέπει οὔτε κἂν τὴν ὑποψίαν, ὅτι δὲν μὲ ἀντελήφθητε ἀλλὰ μοῦ ἐπιβάλλετε νὰ εἴπω ὅτι δὲν μὲ παρηκολουθήσατε. Ἂς προχωρήσωμεν εἰς τὸ νομοσχέδιον. Κύριοι, ἡ τεχνικὴ τῆς μεταβολῆς νομίζω, ὅτι ὑπῆρξεν ἐπιτυχής. Ἐπίσης ἑτέρα παρατήρησις εἶναι ἡ δημιουργουμένη ἐμπλοκὴ ἐκ τῶν διατάξεων τοῦ Κ.Φ.Σ. (ἄρθρ. 22 παρ. 2), διὰ τῶν ὁποίων ὁρίζεται, ὅτι αἱ πράξεις τοῦ ἰσολογισμοῦ καὶ τὸ κλείσιμον αὐτοῦ δέον νὰ περατοῦνται ἐντὸς δύο μηνῶν ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς λήξεως τῆς διαχειριστικῆς περιόδου. Περαιτέρω διὰ τοῦ ἄρθρου 23 παρ. 2 παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὸν Οἰκονομικὸν Ἔφορον νὰ παρατείνῃ τὸ κλείσιμον τοῦ ἰσολογισμοῦ κατὰ περίπτωσιν ἐπὶ 6 ἢ 2 μῆνας ὑπὸ τὸν ὅρον, ὅτι ἡ παράτασις αὕτη δὲν θὰ ὑπερκαλύπτῃ τὴν προθεσμίαν ὑποβολῆς δηλώσεως. Ἐλήφθησαν μήπως ὑπ’ ὄψιν αἱ δυσχέρειαι αὗται καὶ πῶς ἀντιμετωπίζονται; Ἐπίσης εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ δισταγμός τις, ὡς πρὸς τὴν δυνατότητα τῆς συμμορφώσεως τῆς Βουλῆς νὰ ψηφίσῃ διὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος τὸν προϋπολογισμὸν ἐντὸς τῆς τακτικῆς συνόδου, ἤτοι πρὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου, κυρίως ὅτε ὁ Βασιλεὺς κάμει χρῆσιν τῆς κατ’ ἄρθρον 38 τοῦ Συντάγματος παρεχομένης εὐχερείας ἀναστολῆς τῶν ἐργασιῶν τῆς βουλευτικῆς συνόδου. Τὸ ἐπιχείρημα ἄλλωστε τοῦτο προεκάλεσε τὴν κατὰ τὸ ἔτος 1918 ἀλλαγὴν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, τοῦ ὁποίου μετεφέρθη ἡ ἔναρξις ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου εἰς τὴν 1ην Ἀπριλίου ἑκάστου ἔτους. Μετὰ τὰς ἐπιφυλάξεις ταύτας θὰ πρέπει νὰ προσθέσωμεν ὅτι ἡ ἔναρξις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἀπὸ τοῦ Ἰανουαρίου πρόκειται νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ἔντασιν τῆς δραστηριότητος τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Ἡ μέχρι τοῦδε ἔναρξις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἀπὸ τῆς πρώτης Ἰουλίου προεκάλει ἀδράνειαν διὰ τὴν κρατικὴν μηχανὴν κατὰ τοὺς μῆνας ἐκείνους κατὰ τοὺς ὁποίους λόγῳ καιρικῶν συνθηκῶν ἠδύνατο κατ’ ἐξοχὴν νὰ ἐκδηλωθῇ ἡ δραστηριότης τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἡ τεχνικὴ τῆς καταρτίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ προκαλεῖ ὑπότασιν δραστηριότητος κυρίως κατὰ τοὺς δύο μῆνας τῆς ἀρχῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Ἐφ’ ὅσον ἡ ἔναρξις τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους συμπίπτει μὲ τὴν πρώτην Ἰουλίου ἡ κατ’ ἐξοχὴν κατάλληλος πρὸς ἀνάπτυξιν κατασκευαστικῆς δραστηριότητος θερινὴ περίοδος ἀναλίσκεται εἰς τὰς ἀναποτρέπτους προκαταρκτικὰς ὑπηρεσιακὰς διατυπώσεις. Ὑπὲρ τῆς μεταθέσεως τῆς ἀρχῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους συνηγορεῖ καὶ ἡ Κοινοβουλευτικὴ πεῖρα. Ἐφ’ ὅσον κατὰ τὸ ἄρθρον 60 τοῦ Συντάγματος ἡ Βουλὴ ψηφίζει ἐν τῇ ἐτησίᾳ τακτικῇ συνόδῳ τὸν προϋπολογισμὸν καὶ ἐφ’ ὅσον κατὰ τὸ 54 ἄρθρον τοῦ Συντάγματος ἡ τακτικὴ σύνοδος ἄρχεται τὴν δεκάτην πέμπτην Ὀκτωβρίου διευκολύνεται ἡ τήρησις τῆς Συνταγματικῆς διατάξεως, καθ’ ὅσον ἐκ πείρας γνωρίζομεν, ὅτι ἡ ἐτησία τακτικὴ σύνοδος δὲν διαρκεῖ μέχρι τοῦ Ἰουνίου, ἵνα καταστῇ δυνατὴ κατὰ τὸν μῆνα τοῦτον ἡ ψήφισις τοῦ προϋπολογισμοῦ, ὡς θὰ ἀπῃτεῖτο ἐὰν τὸ οἰκονομικὸν ἔτος ἄρχεται τὴν πρώτην Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους. Θὰ πρέπει ἐν συνεχείᾳ νὰ ἐρευνήσωμεν τὴν τεχνικὴν τῆς προσαρμογῆς τῶν ἐκ τοῦ φόρου εἰσοδήματος ὑποχρεώσεων κατόπιν τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Δὲν θὰ προβῶμεν εἰς λεπτομερειακὴν ἀνάλυσιν τοῦ περιεχομένου τοῦ νομοσχεδίου. Τοῦτο θὰ ἦτο κουραστικόν. Ἄλλωστε εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ ὑπάρξῃ ἡ δυνατότης τῆς ἀναλυτικῆς συζητήσεως. Θὰ ἀρκεσθῶμεν εἰς τὴν γενικὴν γραμμήν, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου. Ἐν πρώτοις θὰ πρέπει νὰ τονισθῇ ἡ ἐντιμότης τῆς σκέψεως καὶ τῆς γραμμῆς, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ὁ νομοθέτης. Καταβάλλεται ὑπ’ αὐτοῦ εἰλικρινὴς προσπάθεια ὅπως ἀποφευχθῇ πᾶσα φορολογικὴ ἐπιβάρυνσις ἢ ἔστω οἱασδήποτε μορφῆς ἀλλοίωσις τῶν σχέσεων τῶν φορολογουμένων. Εἶναι πρὸς τιμὴν τοῦ νομοθέτου, ὅτι οὗτος παρὰ τὸ περίπλοκον τῶν περιπτώσεων ἐπιτυγχάνει τὴν προσπάθειάν του. Ἡ μετάθεσις τῶν χρονικῶν ὁρίων τῆς διαδικασίας τῆς φορολογικῆς ὑποχρεώσεως καθίσταται ἀναγκαία λόγῳ τῆς μεταβατικῆς δεκαοκταμήνου οἰκονομικῆς χρήσεως τοῦ ἔτους 1957 καὶ λόγῳ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, τὸ ὁποῖον τοῦ λοιποῦ ταυτίζεται μὲ τὸ ἡμερολογιακὸν τοιοῦτον. Ἀναγκαία συνέπεια τῶν ὡς ἄνω μεταβολῶν εἶναι ἡ διὰ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ παρόντος ἐπερχομένη τροποποίησις τῆς παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ Ν.Δ. 3323)1955 τοῦ χρόνου ἐπιδόσεως τῆς φορολογικῆς δηλώσεως ἥτις τοῦ λοιποῦ θὰ ἐπιδίδεται τὸν Φεβρουάριον ἑκάστου ἔτους ἀντὶ τοῦ μέχρι τοῦδε Ἰουλίου. Τὰ διέποντα τὴν καταβολὴν τοῦ φόρου μετὰ τὴν ἐπίδοσιν τῆς δηλώσεως καὶ τὰς εἰς ταύτην γενομένας ἐκπτώσεις παραμένουν, ὡς ἔχουν ἐν τῷ βασικῷ νόμῳ 3323)55 (ἄρθρον 10 παρ. 2), ἤτοι, καταβάλλεται εἰς τέσσαρας ἴσας μηνιαίας δόσεις ἐξ ὧν ἡ πρώτη ἐντὸς δεκαπενθημέρου ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως αὐτοῦ. Τὸ σύστημα τῆς προεισπράξεως τοῦ φόρου κατὰ ποσοστὸν ¾ ἔναντι τοῦ φόρου εἰσοδήματος τοῦ κτηθησομένου ἐντὸς τοῦ ἀρξαμένου οἰκονομικοῦ ἔτους διατηρεῖται ὑπολογιζόμενον, ὡς καὶ πρότερον ἐπὶ τοῦ δηλουμένου εἰσοδήματος τοῦ προηγουμένου ἔτους, ὡς τοῦτο προβλέπεται ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 15 τοῦ Ν. Δ. 3323)1955. Ἐπέρχεται μόνον τροποποίησις διὰ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ παρόντος διὰ τῆς ὁποίας ἡ προείσπραξις ὑπολογίζεται βάσει τῶν δηλωτικῶν τοῦ ἄρθρου 59 τοῦ Ν. Δ. 3323)55. Περαιτέρω ἐπέρχεται καὶ ἡ ἀναγκαία προσαρμογὴ τῶν ἡμερομηνιῶν καταβολῆς τῶν πέντε δόσεων τοῦ προεισπραττομένου φόρου. Ἤτοι, ἀντὶ τῶν μηνῶν Ὀκτωβρίου, Δεκεμβρίου, Φεβρουαρίου, Ἀπριλίου, Ἰουνίου, τοῦ λοιποῦ ὁρίζονται οἱ μῆνες Ἀπρίλιος, Ἰούνιος, Αὔγουστος, Ὀκτώβριος, Δεκέμβριος. Διὰ τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου ἐπέρχονται καὶ αἱ ὑπόλοιποι δευτερευούσης σημασίας ἀναπροσαρμογαὶ τῶν ἡμερομηνιῶν τῶν προβλεπομένων ὑπὸ τοῦ Ν. Δ. 3323)55, αἵτινες καθίστανται ἀναγκαῖαι λόγῳ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Διὰ τῶν ὑπολοίπων ἄρθρων τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, προσαρμόζεται καὶ ἡ φορολογία τῶν μὴ φυσικῶν προσώπων, ἡ ὁποία, ὡς γνωστόν, διέπεται ὑπὸ τῆς φορολογίας καθαρῶν προσόδων, εἰς τὰς ὑπὸ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους δημιουργουμένας συνθήκας, ὡς πρὸς τὰς διαφόρους προθεσμίας. Καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν εἰλικρινὴς εἶναι ἡ προσπάθεια τοῦ νομοθέτου ὅπως ἐπιτύχῃ τοῦ σκοποῦ του, ἄνευ οἱασδήποτε ἐπιβαρύνσεως τοῦ φορολογουμένου. Τὴν εἰλικρινῆ προσπάθειαν τοῦ νομοθέτου τὴν τονίζω ἰδιαιτέρως, διότι ἀπὸ κεκτημένην ταχύτητα ὑπὸ μερίδος τοῦ τύπου ἀπεδόθη εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἡ δολία προαίρεσις, ὅτι διὰ τῆς μεταβολῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, ἐπεδιώκετο ἡ αὔξησις τῶν φορολογικῶν βαρῶν ἤ ἡ διατήρησις τῆς ἐκτάκτου φορολογικῆς εἰσφορᾶς. Τὸ παρὸν νομοσχέδιον διέψευσε τὰς προβλέψεις ταύτας καὶ ἐνεφάνισε τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως τηρήσῃ τὰς ἐπαγγελίας της διαμορφοῦσα οὕτω τὰς προϋποθέσεις τῆς πίστεως καὶ σταθερότητος τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων φορολογούσης ἀρχῆς καὶ φορολογουμένων. Τεχνικὴν δυσχέρειαν προσαρμογῆς εἰς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἐνεφάνισε τό, οὕτως εἰπεῖν, μεταβατικὸν οἰκονομικὸν ἔτος 1957,— τοῦ ὁποίου ἐκ τῶν πραγμάτων ἐπεβάλλετο ἡ διόγκωσις, ἵνα ἐνσωματώσῃ τὸ παρεμπίπτον ἑξάμηνον ἀπὸ 1)7)56 ἕως 31)12)56, καθιστάμενον οὕτω 18μήνου διαρκείας. Τὸ ἑξάμηνον τοῦτο ἀποτελεῖ γέφυραν συνδέσεως μεταξὺ τοῦ λήγοντος οἰκονομικοῦ ἔτους ἀπὸ 1)7)55 ἕως 30)6)56 καὶ τοῦ νέου τοιούτου ἀπὸ 1)1)57 ἕως 31)12)57. Τὴν τεχνικὴν δυσχέρειαν προσαρμογῆς ἐπιτείνει τὸ γεγονὸς, ὅτι τὰ διαφόρου μορφῆς εἰσοδήματα δὲν ἔχουν τὴν αὐτὴν φορολογικὴν περίοδον, χρονικῶς. Ὑπάρχουν εἰσοδήματα, ὅπως π. χ. τῶν οἰκοδομῶν, μισθῶν κλπ., τῶν ὁποίων ἡ φορολογικὴ περίοδος ἐμπίπτει εἰς τὸ οἰκονομικὸν ἔτος, ἐνῷ ἄλλα εἰσοδήματα, ὅπως π. χ. τῶν ἐμπορικῶν ἐν γένει ἐπιχειρήσεων, τὰ ὁποῖα ἔχουν διαχειριστικὴν περίοδον τὸ ἡμερολογιακὸν ἔτος καὶ ἕτερα συνήθως γεωργικὰς ἐν γένει ἐπιχειρήσεις, τῶν ὁποίων τό διαχειριστικὸν ἔτος ἀκολουθεῖ ἐνίοτε τὸν ἐποχιακὸν κύκλον τοῦ παραγομένου προϊόντος. Ὡς γνωστόν, φόρος ἐπιβάλλεται ἐπὶ τοῦ συνολικοῦ καθαροῦ εἰσοδήματος, τοῦ προκύπτοντος εἴτε ἐν τῇ ἡμεδαπῇ εἴτε ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ καὶ κτωμένου κατὰ κανόνα ἐντὸς τοῦ ἀμέσως προηγουμένου οἰκονομικοῦ ἔτους (ἄρθρ. 1 τοῦ Ν.

Δ. 3323)55).

Ἐφ’ ὅσον τὸ ἑπόμενον οἰκονομικὸν ἔτος ἄρχεται τὴν 1) 1)57 εἶναι φυσικὸν κατὰ τὸ 18μηνον διάστημα νὰ ὑπόκεινται εἰς φορολογίαν δύο ἡμερολογιακαὶ περίοδοι ἤ δύο διαχειριστικαὶ περίοδοι τῶν ἐπιχειρήσεων τῶν ἀκολουθούντων φορολογικῶς ἡμερολογιακόν ἤ ἴδιον διαχειριστικὸν ἔτος. Διὰ τὰ ἐκ τοιαύτης πηγῆς εἰσοδήματα ἀπαιτεῖται ἰδία φορολογικὴ μεταχείρισις ἵνα μὴ ἐπέλθῃ συσσώρευσις φορολογικῶν ὑποχρεώσεων κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1957. Τὸ νομοσχέδιον ἀπὸ ἀπόψεως τεχνικῆς ἀντιμετωπίζει κατὰ τρόπον ἐπιτυχῆ τὸ ὄντως δυσχερὲς φοροτεχνικῶς τοῦτο θέμα καὶ ὀφείλονται ἔπαινοι εἰς τοὺς ὑπηρεσιακοὺς παράγοντας τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Πρὸς τοῦτο: α) Τὸ οἰκον. ἔτος 1957 ἐξαιρετικῶς διογκοῦται χρονικῶς εἰς 18μηνον περιλαμβάνον τὰ ἀπὸ 1.7.55 ἕως 31.12.56 εἰσοδήματα. Τὸ 18μηνον τοῦτο διάστημα ἀποτελεῖ αὐτοτελῆ φορολογικὴν περίοδον. Πρὸς ἀποφυγὴν ἐπιβαρύνσεως διὰ τὸν φορολογούμενον ἐκ τῆς διογκώσεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1957, λόγῳ τοῦ προοδευτικοῦ φορολογικοῦ συντελεστοῦ τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος (Ν. Δ. 3323)55, ἄρθρ. 9), προσαυξάνονται κατὰ 50% 1) Αἱ ἐκπτώσεις ἐκ τοῦ εἰσοδήματος λόγῳ ἐλαχίστου ὁρίου συντηρήσεως καὶ οἰκογενειακῶν βαρῶν (Ν. Δ. 3323)55, ἄρθρ. 8 παρ. 1 καὶ 2). 2) Τὸ προβλεπόμενον ἀνώτατον ὅριον μειώσεως κατὰ 25% τοῦ εἰσοδήματος ἐκ μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἐξ ὑπηρεσιῶν ἐλευθερίων ἐπαγγελμάτων (Ν. Δ. 3323)55 ἄρθρ. 4. παρ. 2, περίπτωσις Αʹ). 3) Τὰ τεκμαρτὰ ὁριζόμενα ποσὰ τοῦ εἰσοδήματος τῶν μικροεπιτηδευματιῶν (Ν. Δ. 3323)55, ἄρθρ. 4 παρ. 2 περίπτωσις Βʹ). 4) Τὸ ὅριον ποσοῦ δραχμῶν 36.000 τοῦ εἰσοδήματος τῆς συζύγου, τοῦ προερχομένου ἐκ μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἐξ ὑπηρεσιῶν ἐλευθερίων ἐπαγγελμάτων, τὸ ὁποῖον δὲν προστίθεται εἰς τὸ εἰσόδημα τοῦ συζύγου (Ν. Δ. 3323)55 ἄρθρ. 6 παρ. 1). 5) Τὰ ὁριζόμενα ποσὰ ἀκαθαρίστου εἰσοδήματος ἐκ γεωργικῶν ἐπιχειρήσεων, τὰ ὁποῖα ἀπαλλάσσονται τῆς φορολογίας (Ν. Δ. 3323)55, ἄρθρ. 7 παρ. 1, ἐδάφ. 2). 6) Τὸ προβλεπόμενον ὅριον συνολικοῦ εἰσοδήματος δραχ. 75.000, ἐπὶ εἰσοδήματος ἐξ οἰκοδομῶν ΚΗʹ ψηφίσματος καὶ οἰκοδομῶν Ἰονίων Νήσων (Ν. Δ. 3323)55, ἄρθρ. 77, παράγρ. 8). Ἐπίσης προσαυξάνονται κατὰ 50% τὰ ποσὰ τῶν κλιμακίων εἰσοδήματος καὶ φόρου (Ν. Δ. 3323)55 ἄρθρ. 9 παρ. 1) καὶ ἐνεργεῖται ὁ προσδιορισμὸς τοῦ τεκμαρτοῦ εἰσοδήματος βάσει τοῦ μισθώματος τῆς κατοικίας καὶ θερινῆς διαμονῆς τοῦ φορολογουμένου δεκαοκταμήνου διαστήματος (Ν. Δ. 3323)55, ἄρθρ. 5 παράγρ. 2). Διὰ τῶν ὡς ἄνω προσαρμογῶν, διατηρεῖται βασικῶς ὁ τρόπος ἐξευρέσεως τοῦ φορολογητέου εἰσοδήματος ὁ καθιερούμενος διὰ τοῦ ἐν ἰσχύϊ Ν. Δ. 3323)55 τῆς φορολογίας ἐπὶ τοῦ εἰσοδήματος καὶ ἀποφεύγεται ἡ καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἐπιβάρυνσις τοῦ φορολογουμένου. β) Ἡ περίπτωσις τῆς εἰς τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1957 σύμπτωσις δύο ἡμερολογιακῶν ἢ διαχειριστικῶν χρήσεων ἀντιμετωπίζεται κατὰ τρόπον ἐπιτυχῆ, διὰ φορολογικοῦ διαχωρισμοῦ τοῦ πλέον τοῦ 18μήνου χρονικοῦ διαστήματος καὶ μεταθέσεως τοῦ ἐντὸς τούτου δημιουργουμένου εἰσοδήματος πρὸς φορολόγησιν αὐτοτελῶς. Ἡ καταβολὴ τοῦ φόρου ἐκ τοῦ εἰσοδήματος τῆς αὐτοτελοῦς ταύτης περιόδου καταβάλλεται εἰς ἓξ ἴσας τριμήνους δόσεις, τῆς πρώτης καταβληθησομένης ἐντὸς τοῦ πρώτου δεκαπενθημέρου τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου 1958. Ἡ μετάθεσις αὕτη, ὡς εἶναι νοητόν, γίνεται ἵνα διατηρηθῇ ἡ βασικὴ γραμμὴ τοῦ νομοσχεδίου περὶ μὴ ἐπιδεινώσεως τῆς θέσεως τοῦ φορολογουμένου ἐπ’ ἀφορμῇ τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Ὑπεστηρίχθη εἰς τόν τύπον, ὅτι τὸ παρὸν νομοσχέδιον δὲν ἐπαυξάνει μὲν τὸ φορολογικὸν βάρος τῶν φορολογουμένων, καθιστᾷ ὅμως τὴν θέσιν αὐτῶν ἐπαχθεστέραν ὡς πρὸς τὴν καταβολὴν τοῦ ὀφειλομένου φόρου. Ἡ κατηγορία αὕτη δὲν εὐσταθεῖ, διότι ἡ μετάθεσις τῶν ἡμερομηνιῶν καθίσταται ἀναπόφευκτος κατόπιν τῆς μεταβολῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους καὶ διότι ἐμφανὴς εἶναι ἡ ἔντονος προσπάθεια τοῦ νομοθέτου, ὅπως ἀποφύγῃ πᾶσαν ἐκ μέρους τοῦ φορολογουμένου δυσπιστίαν, ὡς πρὸς τὸν λόγον τῆς μεταβολῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἐπέρχονται αἱ ἀκόλουθοι μεταβολαὶ ὡς πρὸς τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ὑποχρεώσεων τῶν φορολουμένων.

ΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΕΚ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΦΟΡΟΥ

Αʹ. Μετὰ τὴν μεταβατικὴν περίοδον (ἀπὸ τοῦ οἰκονομ. ἔτους 1958 καὶ ἐφεξῆς).

Βʹ Μεταβατικὴ περίοδος (οἰκονομ. ἔτος 1957).

Παρατηρήσεις: 1. Διὰ τὰ εἰσοδήματα ἐξ οἰκοδομῶν, γαιῶν μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἐλευθερίων ἐπαγγελμάτων, ἡ παράτασις τοῦ οἰκον. ἔτους δὲν δημιουργεῖ ζητήματα, διότι ἡ κτῆσις ταυτίζεται πρὸς τὸ οἰκονομικὸν ἔτος. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου ἐπιτυγχάνεται ἡ εἴσπραξις τοῦ ἀναλογοῦντος φόρου ἐπὶ τῶν εἰσοδημάτων τοῦ δευτέρου ἑξαμήνου τοῦ 1956 (ἀπὸ ⅐-31–12–56), ὁ ὁποῖος, σημειωτέον, θὰ προεισπράττετο ὁπωσδήποτε ἐὰν δὲν παρετείνετο τὸ οἰκονομικὸν ἔτος καὶ ὑπεβάλλοντο κανονικῶς δηλώσεις κατὰ Ἰούλιον 1956, διότι, ὡς ἀναφέρεται εἰς τὸν ἀνωτέρω συγκριτικὸν πίνακα, θὰ ἔδει νὰ γίνῃ προβεβαίωσις τοῦ φόρου ἐπὶ τῶν εἰσοδημάτων τοῦ νέου οἰκονομικοῦ ἔτους ἀπὸ (1.7.56–30.6.57). 2. Διὰ τὰ εἰσοδήματα ἐξ ἐμπορικῶν καὶ γεωργικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ κινητῶν ἀξιῶν λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ χρόνος τῆς κτήσεώς των ἐξαρτᾶται ἐκ τοῦ χρόνου λήξεως τῆς διαχειριστικῆς περιόδου, ἡ διατήρησις τῆς ἀρχῆς καθ’ ἣν κατά τι οἰκονομικὸν ἔτος φορολογοῦνται τὰ εἰσοδήματα τὰ κτηθέντα κατὰ τὸ ἀμέσως προηγούμενον ἔτος ἐδημιούργει κατὰ τὴν μεταβατικὴν περίοδον τὸ ζήτημα ὑπαγωγῆς εἰς τὸν φόρον τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1957 τῶν κερδῶν δύο διαχειριστικῶν ἐτῶν, ἤτοι τοῦ 1955 καὶ τοῦ 1956. Πρὸς ἀποφυγὴν τούτου γίνεται ἡ ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 1 παράγραφος 3 προβλεπομένη ρύθμισις. Δηλαδή, εἰς τὴν δήλωσιν τοῦ Φεβρουαρίου 1957 θὰ περιληφθοῦν τὰ κέρδη τοῦ 1955 καὶ τὸ ½ τῶν κερδῶν τοῦ 1956. Τὸ ἕτερον ἥμισυ τῶν κερδῶν τοῦ ἔτους τούτου θὰ φορολογηθῇ αὐτοτελῶς ὁ δὲ φόρος θὰ ἀρχίσῃ καταβαλλόμενος ἀπὸ 1 Ἰανουαρίου 1958 καὶ ἐφεξῆς εἰς 6 τριμηνιαίας δόσεις. Οὕτως ἀποφεύγεται ἡ συσσώρευσις φόρων, οἱ ὁποῖοι κανονικῶς θὰ κατεβάλλοντο ἀργότερον, δεδομένου, ὅτι τὰ κέρδη τοῦ Ἰσολογισμοῦ 1956 θὰ ἐδηλοῦντο κατὰ Ἰούλιον 1957, ὁ δὲ φόρος, μετὰ τὴν ἔκπτωσιν τοῦ προκαταβληθέντος, θὰ ἐπληρώνετο εἰς 4 μηνιαίας δόσεις μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1957. Διὰ τῶν ὡς ἄνω ἀναφερθεισῶν ἀναπροσαρμογῶν διαρρυθμίζεται κατὰ τὸν δυνατὸν ἐπιτυχέστερον τρόπον ἡ ἐκ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους ἐπερχομένη μετατροπὴ εἰς τὸν καθορισμὸν τῶν ἐκ τοῦ φόρου εἰσοδήματος ὑποχρεώσεων. Ἐν συνεχείᾳ τῶν ἀνωτέρω προτείνω τὴν ἀποδοχὴν τοῦ νομοσχεδίου.

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§101ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 7. μ. μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11 μ. μ.)