1955.04.27

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 79η.

Τετάρτη 27 Ἀπριλίου 1955.

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ. μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Ἰντζὲς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ι. ΙΝΤΖΕΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Οἱ βουλευταὶ Κατερίνης κ. κ. Κ. Δημόπουλος καὶ Ἐλευθ. Ἐλευθεριάδης αἰτοῦνται τὴν χορήγησιν τετραμήνου ἀδείας ἀπουσίας, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσουν εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνονται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρέσχε τὴν ἔγκρισίν της διὰ τὴν χορήγησιν ἀδείας εἰς τοὺς βουλευτὰς κ. κ. Κ. Δημόπουλον καὶ Ἐλευθ. Ἐλευθεριάδην... Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Γιαννούσης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Τὸ ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 89850) 13.4.1955 ἀποφάσεώς του, ἀνακοινοῖ ὅτι παρατείνει τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου τὴν παρασχεθεῖσαν ὑπὲρ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῶν ἀπὸ 9.9.54 καὶ 25. 9.54 ὑπ’ ἀριθ. 192609 δύο ταυταρίθμων ἀποφάσεων αὐτοῦ διὰ τὴν ὑπὸ τῆς Τραπέζης ταύτης χορήγησιν εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Ξενοδοχειακῆς Πίστεως δανείου ποσοῦ δραχμῶν 3.000.000 καὶ διὰ ποσὸν δραχμῶν 540.000 ἀντιστοιχοῦν εἰς τὰ ὑπὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ τούτου χορηγηθέντα δάνεια εἰς τὰ Ξενοδοχεῖα Θεσσαλίας, ὑποστάντα ζημίας ἐκ σεισμῶν διὰ χρόνον ἐν συνόλῳ δέκα ἐτῶν. Τὸ ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 110041) 23.4.55 ἀποφάσεώς του, ἀνακοινοῖ, ὅτι παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Δημοσίου διὰ τὸ χορηγηθὲν ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος δάνειον δραχμῶν ἑνὸς ἑκατομμυρίου (1.000.000) εἰς τὴν Ἠλεκτρικὴν Ἑταιρίαν Βόλου Α. Ε., διαθετέον ὑπὸ ταύτης διὰ τὴν ἐπισκευὴν τῶν ἐκ τῶν σεισμῶν προξενηθεισῶν ζημιῶν εἰς τὰς ἐγκαταστάσεις αὐτῆς. Οἱ βουλευταὶ Κερκύρας κ. Σ. Θεοτόκης, Ναυπακτίας κ. Ι. Ἰντζές, Μεσσήνης κ. Δ. Λαντζούνης, καὶ Χίου κ. κ. Ν. Ζορμπᾶς καὶ Α. Πασσάδης, καταθέτουν ἀναφορὰς αὐτοκινητιστῶν Κερκύρας, Ἀγρινίου, Πύλου καὶ Χίου, ζητούντων χορήγησον ἀδειῶν αὐτοκινήτων μόνον εἰς αὐτοκινητιστὰς ὧν ἐπετάχθησαν τὰ αὐτοκίνητα κατὰ τὸν πόλεμον 1940 κλπ. Οἱ βουλευταὶ Μεσολογγίου κ. κ. Χ. Εὐαγγελάτος καὶ Π. Σταυρόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν Ἐπιτροπῆς βομβοπλήκτων Μεσολογγίου, ζητούσης ὅπως χορηγηθῇ εἰς τοὺς βομβοπλήκτους Μεσολογγίου ἐπὶ πλέον δάνειον 15 χιλιάδων δραχμῶν δι’ ἀποπεράτωσιν τῶν ὁλοσχερῶς καταστραφεισῶν ἐκ τῶν βομβῶν οἰκιῶν των. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κοινότητος Λυγιᾶς–Ἠλείας, ζητούσης κατασκευὴν τῆς ὁδοῦ Βαρθολομιοῦ–Λίντζι, σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ 1934 πρὸς ἀποφυγὴν μεγάλων δαπανῶν καὶ καλυτέραν ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων. Ὁ βουλευτὴς Κοζάνης κ. Δ. Ζησόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ἐν Δράμᾳ Συντονιστικοῦ Γραφείου τῶν Συλλόγων Ὁμήρων Βουλγαρίας καὶ Θυμάτων Ἀμάχου Πληθυσμοῦ Δράμας κλπ. ζητοῦντος καταβολὴν ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ὁμήρους καὶ παθόντας ἐκ τῆς Βουλγαρικῆς θηριωδίας. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Σαρωθροποιῶν καὶ Ψηκτροποιῶν ὁ «Ἑρμῆς», ζητοῦντος κατάργησιν τοῦ νόμου 2765)54 «περὶ διευκολύνσεων διὰ τὴν πώλησιν τῶν προϊόντων τῶν ἐργαζομένων τυφλῶν», ἐπὶ σκοπῷ διενεργείας πάσης κρατικῆς ἀγορᾶς μέσῳ τῆς Ὑπηρεσίας Κρατικῶν Προμηθειῶν καὶ διαγωνισμοῦ, εἰς ὃν θὰ λαμβάνουν μέρος ὅλοι οἱ ἐπαγγελματίαι κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Ν. Μαλλιάκας καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων ΙΚΑ Μυτιλήνης, ζητούσης αὔξησιν τῶν συντάξεων τῶν μελῶν της, χορήγησιν μακροπροθέσμων δανείων, ἐξίσωσιν τῶν συντάξεων τῶν συγχωνευθέντων εἰς τὸ ΙΚΑ Ταμείων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Συνταξιούχων ΙΚΑ, ΠΑΠ, Πειραιῶς, ζητούσης ἐξίσωσιν τῶν συντάξεων τῶν παθόντων ἐξ ἐργατικοῦ ἀτυχήματος βάσει τοῦ Ν. 1846)51, ἀνεξαρτήτως ἂν τοῦτο συνέβη πρὸ ἢ μετὰ τὴν 1.8.1951. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Ε. Σαββόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Τεχνικῶν Ὑελουργῶν, ζητούσης λῆψιν μέτρων προστασίας τῶν μελῶν της, πληγέντων ἐκ τῆς εἰσαγωγῆς μηχανημάτων καὶ τῆς πλήρους μηχανοποιήσεως τῆς παραγωγῆς ὑαλίνων εἰδῶν ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας Λιπασμάτων. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης καταθέτει ἀναφορὰν ἐπαναδιορισθέντων ὑπαλλήλων τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος, ζητούντων ἀναγνώρισιν τοῦ ἐκτὸς ὑπηρεσίας χρόνου, ὡς πραγματικοῦ τοιούτου, ὡς τοῦτο ἔγινε καὶ δι’ ἄλλους ὑπαλλήλους. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Ἐπαγγελματιῶν Λεμβούχων Σαρωνικοῦ ἡ «Ἰωλκός», ζητοῦντος ἀπαλλαγὴν τῶν μελῶν του ἐκ τῆς ὑποχρεώσεως πρὸς ἐπιβίβασιν αὐτῶν τῶν ἰδίων, ἐπὶ τῶν ἐνοικιαζομένων διὰ περιπάτους λέμβων των. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Γεωργικοῦ Πιστωτικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀνδραβίδας, ζητοῦντος κατάργησιν τοῦ νόμου «περὶ ἐκδόσεως ἀδειῶν ἀκαθάρτου πετρελαίου παρὰ τῶν Ἐφοριῶν» καὶ ἐλευθέραν πώλησιν αὐτοῦ διὰ τὴν κίνησιν τῶν γεωργικῶν μηχανῶν καὶ πετρελαιοκινήτων αὐτοκινήτων. Οἱ βουλευταὶ Χίου κ. Ν. Ζορμπᾶς καὶ Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ταχυδρομικῶν Ὑπαλλήλων Γ.Ε.Δ. Πειραιῶς ζητοῦντος βελτίωσιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν Ταχυδρομικῶν Ὑπαλλήλων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Ε. Σαββόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν Φορτοεκφορτωτῶν λιμένος καὶ προλιμένος Πειραιῶς, ζητούσης οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Λιμενεργατῶν Πειραιῶς, καταβολὴν τῆς χορηγηθείσης ἀπὸ 1.1.55 αὐξήσεως τοῦ ἡμερομισθίου, μὴ ἀντικατάστασιν τῶν μονίμων ἐργατῶν δι’ ἐλευθέρων τοιούτων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Καστοριᾶς κ. Α. Λιάκος, διὰ τηλεγραφήματός του, θέτει εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Κυβερνήσεως 1.000 δραχμὰς ἐκ τῆς βουλευτικῆς του ἀποζημιώσεως, ὡς εἰσφορὰν ὑπὲρ τῶν σεισμοπλήκτων Βόλου. Οἱ Ἀνάπηροι καὶ Θύματα Πολέμου Τυρνάβου, Ἁγιᾶς καὶ Καρδίτσης, ζητοῦν χορήγησιν τοῦ 20% καὶ εἰς τὰς πατρικὰς οἰκογενείας, ἀγάμους ἀδελφὰς καὶ διωρισμένους ἀναπήρους, ἀναπροσαρμογὴν τῶν πολεμικῶν συντάξεων, ἐνίσχυσιν τοῦ Ταμείου Ἀρωγῆς αὐτῶν κλπ. Ἡ Πανελλήνιος Ὁμοσπονδία Μυλεργατοϋπαλλήλων καὶ Μακαροτεχνιτῶν, ζητεῖ ταχεῖαν ὑπογραφὴν Πανελλαδικῆς Κλαδικῆς Συλλογικῆς συμβάσεως ἐργασίας, μὴ χορήγησιν ἀδειῶν ἱδρύσεως νέων ἀλευρομύλων, συνέχισιν ἐπιδοτήσεως τῶν ἀνέργων μελῶν της κλπ. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν.

Ι. ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ.

Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πασσάδη. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2760)28.3.55 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 413 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πασσάδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Ἡ ἰαματικὴ πηγὴ Ἁγιάσματα Κεράμου Χίου, ἀνήκει εἰς τὴν τάξιν τῶν ἰσοτόνων χλωριονατριούχων θερμομεταλλικῶν πηγῶν, παρουσιάζει δὲ κοινὸν ἐνδιαφέρον πρὸς πλείστας ὅσας ἄλλας ἐν Ἑλλάδι ἰδίας συστάσεως. Ἡ ραδιενέργεια τῶν ὑδάτων της εἶναι μηδαμινὴ (0,2 μονάδες MACHE) ὥστε αὕτη νὰ μὴ δύναται νὰ καταταγῇ εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ραδιενεργῶν. Καταλέγεται εἰς τὰς τοπικῆς σημασίας ἰαματικὰς πηγὰς (Φ.Ε.Κ. Β)96)30.4.54) δι’ ἃς ὑφίσταται ἀπόφασις ὅπως παραχωρηθῶσι διὰ πολυετῆ ἐκμετάλλευσιν εἰς τοὺς Ὀργανισμοὺς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως. Ὁ Ἑλληνικὸς Ὀργανισμὸς Τουρισμοῦ, συμφώνως τοῦ Ν. Δ. 3016)54 (ἀριθ. 1) ὑπέβαλε διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7043) 22.3.55 ἐγγράφου του σχετικὴν πρότασιν πρὸς τὸν Νομάρχην Χίου. Ὁ ὡς ἄνω Ὀργανισμὸς δὲν εἶναι διατεθειμένος νὰ ἀναλάβῃ τὰς δαπάνας ἀξιοποιήσεως καὶ ἀναπτύξεως τῆς πηγῆς ταύτης καθ’ ὅσον στρέφεται ἰδιαιτέρως ἡ προσοχή του πρὸς τὴν ἀνάπτυξιν καὶ παρακολούθησιν τῶν 19 κυριωτέρων λουτροπόλεων, κατηγορίας Α. Β. καὶ Γ. Ἐξ ἄλλου δὲν παύει ὁ Ε.Ο.Τ. νὰ παρέχῃ τεχνικὰς συμβουλάς, νὰ ἐκπονῇ σχέδια καὶ μελέτας ἐπὶ ἐκτελουμένων ἔργων εἰς ἰαματικὰς πηγὰς τοπικῆς σημασίας. Τέλος ἐφ’ ὅσον ἡ Κοινότης Κεράμου δὲν ἔχει τὰς οἰκονομικὰς καὶ ὀργανωτικὰς δυνατότητας ἀναλήψεως μιᾶς τοιαύτης ἐκμεταλλεύσεως, δύναται ὁ κ. Νομάρχης νὰ προτείνῃ τὴν ἀνάθεσιν ταύτης εἰς ἕτερον Ὀργανισμὸν τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως (Δῆμον ἢ καὶ Ν. Π. Δ.Δ.) τῆς περιοχῆς του. Ἐν Ἀθήναις τῇ 19 Ἀπριλίου 1955.

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. Ι. ΡΑΛΛΗΣ

ΙΙ. ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ

1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὡς ἄνω ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐν ἀντιγράφῳ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 444)4.4.55 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, ἀφορῶσα εἰς τὴν μὴ διατήρησιν τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαιολάδου εἰς τὰ ἐλαιοπαραγωγικὰ Κέντρα πρὸς 17 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν δι’ ἐλαιόλαδον 5 βαθμῶν ὀξύτητος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι, ἡ ὡς ἄνω τιμὴ οὐδέποτε ἐξηγγέλθη ὡς τιμὴ ἀσφαλείας τοῦ ἐλαιολάδου. Αἱ διαμορφωθεῖσαι καθ’ ὅλην τὴν ἐλαιοκομικὴν περίοδον τιμαὶ ἐλαιολάδων εἰς τὰς ἐλαιοπαραγωγικὰς περιφερείας, θεωροῦνται ἱκανοποιητικαὶ διὰ τοὺς ἐλαιοπαραγωγοὺς καὶ τὴν κατανάλωσιν καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦτον ὑποστηρίζονται ὑφ’ ἡμῶν, ἵνα μὴ αὗται κατέλθωσι κάτω τῶν ὁρίων τούτων. Εἰς περίπτωσιν μειώσεώς των τὸ Ὑπουργεῖον προβαίνει εἰς τὴν ἐξαγορὰν ἐλαιολάδων, διὰ τὴν συγκράτησιν τῶν τιμῶν εἰς σταθερὰ ἐπίπεδα. Τοιαύτη ἐξαγορὰ ἐλαιολάδων ἤρξατο ὑφ’ ἡμῶν ἐσχάτως, εἰς πλείστας ἐλαιοπαραγωγικὰς περιφερείας μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ὕψωσιν τῶν τιμῶν καὶ διατήρησιν τούτων εἰς τὰ σημερινὰ ἐπίπεδα. Πάντως τὸ ὑπουργεῖον Ἐμπορίου παρακολουθεῖ μετὰ μεγίστης προσοχῆς τὸ θέμα τοῦτο ἵνα, αἱ τιμαὶ τοῦ ἐλαιολάδου διατηροῦνται εἰς σταθερὰ ἐπίπεδα, καὶ εἰς τιμὰς προστατευτικάς, καὶ διὰ τοὺς παραγωγοὺς καὶ διὰ τὴν κατανάλωσιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Ἀπριλίου 1955.

Ὁ Ὑπουργὸς

ΛΕΩΝ ΜΑΚΚΑΣ

ΙΙΙ. ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἀπευθυνθεῖσαν ἐν τῇ Βουλῇ πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν ὑπ’ ἀριθ. 411 ἐ. ἔ. ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Χρ. Παπασταύρου, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐπιβολὴν τοῦ φόρου ἐπὶ τῶν ἐκ τῆς ἐκμισθώσεως γαιῶν εἰσοδημάτων εἰς βάρος τῶν κατοίκων Ζερβοχωρίου Παραμυθίας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πέμψωμεν ὑμῖν συνημμένως ἀντίγραφον ταὐταρίθμου διαταγῆς μας πρὸς τὸν Οἰκονομικὸν Ἔφορον Παραμυθίας, διὰ τῆς ὁποίας ἐζητήσαμεν πληροφορίας ἐπὶ τοῦ ἀνωτέρω θέματος, χορηγήσαντες τὰς καταλλήλους ὁδηγίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5.4.55. Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς κ. ἀ. ἀ.

Δ. ΚΟΛΛΙΑΣ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΥΠΟΥΡΓ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΓΕΝ. Δ)ΣΙΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ

Ἀριθ. Πρωτ. Δ. 3592(δὶς).

ΠΡΟΣ

Τὸν Οἰκονομικὸν Ἔφορον Παραμυθίας. Διὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Χρ. Παπασταύρου ὑπεβλήθησαν παράπονα τῶν κατοίκων Ζερβοχωρίου Παραμυθίας, διὰ τὴν ὑπαγωγὴν τῶν κατοίκων τοῦ ἐν λόγῳ χωρίου εἰς τὴν φορολογίαν γαιῶν. Ἐν προκειμένῳ οἱ ὡς ἄνω φορολογούμενοι ἰσχυρίζονται, ὅτι ἐφορολογήθησαν διὰ τὴν πρόσοδον τὴν ὁποίαν κτῶνται ἐκ τῆς παραχωρήσεως μετὰ τὸν θερισμὸν τῶν καλλιεργουμένων ὑπ’ αὐτῶν γαιῶν εἰς μικροκτηνοτρόφους πρὸς βοσκήν. Οὐχ’ ἧττον, ἡ τοιαύτη παραχώρησις καλλιεργηθέντων ἀγρῶν πρὸς βόσκησιν τῶν ἐν αὐτοῖς ἐναπομενόντων μετὰ τὸν θερισμὸν ὑπολειμμάτων (καλαμιᾶς), ἐφ’ ὅσον γίνεται ὑπὸ τοῦ ἰδιοκαλλιεργήσαντος τὰς γαίας ἰδιοκτήτου, ὡς ἔχει γίνει δεκτὸν ὑπὸ τοῦ ὑπουργείου, δὲν ἀποτελεῖ μίσθωσιν γαιῶν, καθ’ ὅσον εἰς τὰς περιπτώσεις ταύτας θεωρεῖται ὅτι οἱ ἰδιοκτῆται τῶν γαιῶν παρεχώρησαν ταύτας ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἀσκουμένης ὑπ’ αὐτῶν γεωργικῆς ἐπιχειρήσεως. Συνεπῶς τὰ ἐκ ταύτης κτώμενα εἰσοδήματα ἀποτελοῦσι πρόσοδον ἐκ τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς μὴ ὑπαγομένην εἰς φόρον γαιῶν. Ἄλλως βεβαίως ἔχει τὸ ζήτημα, ἐὰν οἱ ἰδιοκτῆται τῶν ἀγρῶν δὲν ἰδιοκαλλιεργοῦσι τούτους, ἀλλὰ προβαίνουσιν εἰς τὴν ἐκμίσθωσιν αὐτῶν εἰς τρίτους, ὁπότε οὗτοι δὲν ἀποκομίζουσι πρόσοδον ἐκ γεωργικῆς παραγωγῆς ἀλλὰ ἐξ ἐκμισθώσεως. Ἔχοντες πάντα τὰ ἀνωτέρω ὑπ’ ὄψιν, παραγγέλλομεν ὅπως ἐξετάσητε μετὰ προσοχῆς τὰ ὑποβαλλόμενα παράπονα, ἀναφέροντες ἡμῖν, περὶ τῶν στοιχείων ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων οἱ κάτοικοι τοῦ προαναφερθέντος χωρίου ὑπήχθησαν εἰς φόρον γαιῶν, ὡς καὶ πᾶσαν ἄλλην σχετικὴν πληροφορίαν. Ἐφ’ ὅσον οἱ ἐν λόγῳ φορολογούμενοι ἤθελε διαπιστωθῆ ὅτι ὑπήχθησαν εἰς φόρον γαιῶν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον διὰ τὴν πρόσοδον τὴν ὁποίαν ἐκτήσαντο ἐκ τῆς παραχωρήσεως πρὸς βόσκησιν μετὰ τῶν θερισμὸν τῶν ἰδιοκαλλιεργού μένων ἀγρῶν των, ὁπότε οὗτοι κατὰ τὰ προεκτεθέντα δὲν ὑπέχουσι φορολογικὴν ὑποχρέωσιν εἰς φόρον γαιῶν, δέον ὅπως μεριμνήσητε, ἄνευ ἀναμονῆς ἄλλων ὁδηγιῶν ἐκ μέρους ἡμῶν, διὰ τὴν ἀκύρωσιν τῶν σχετικῶν ἐγγράφων, λόγω ἐλλείψεως φορολογικῆς ὑποχρεώσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Ἀπριλίου 1955. Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς κ. ἀ. ἀ.

Δ. ΚΟΛΛΙΑΣ

Β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Μαρινάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2871) 30.3.55 ἐγγράφου σας, καὶ κατόπιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ, 423 ἐ. ἔ. ἐρωτήματος τοῦ βουλευτοῦ κ. Μαρινάκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι, ὅσον ἀφορᾶ τὴν καταβολὴν ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς πληγέντας ἐκ προκατοχικῶν ἀπαλλοτριώσεων προτιθέμεθα νὰ ὑποβάλωμεν συντόμως εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου διὰ τοῦ ὁποίου ἐν ὄψει τῶν δυνατοτήτων τοῦ προϋπολογισμοῦ, θ’ ἀντιμετωπίζηται τὸ ἐν λόγῳ θέμα κατὰ τὸν προσφορώτερον δυνατὸν τρόπον. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν πληρωμὴν τῶν δικαιούχων ἐξ ἀπαλλοτριώσεων βάσει τοῦ ἄρθρου 104 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος ἀνακοινοῦμεν ὅτι τὸ ὅλον θέμα μελετᾶται ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων Ὑπηρεσιῶν τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου (Γ.Λ.Λ.Λ.) καὶ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, καὶ ἐλπίζομεν λίαν προσεχῶς νὰ εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ προκαλέσωμεν τὴν ἔκδοσιν τοῦ ὑπὸ τοῦ Ν. Δ. 2185)52 προβλεπομένου Β. Δ)τος καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴν ἐκτύπωσιν τῶν ὁμολογιῶν τοῦ Δανείου Ἀπαλλοτριώσεως, βάσει τῶν ὁποίων θὰ λάβῃ χώραν ἡ καταβολὴ εἰς τοὺς δικαιούχους τῆς νομίμου ἀποζημιώσεως. Ἀθῆναι τῇ 8.4.55.

Ὁ Διευθυντὴς

Ε. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πασσάδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2217)55 ὑμετέρου ἐγγράφου ἐν σχέσει μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 375 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Πασσάδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι, τὸ θέμα τῆς ὑπὸ τοῦ Ταμείου Ἀρωγῆς Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου προικοδοτήσεως τῶν ἀδελφῶν καὶ θυγατέρων τῶν ἀναπήρων πολέμου ὁπλιτῶν ὡς καὶ τῶν τοιούτων τῶν οἰκογενειῶν τῶν θυμάτων πολέμου, ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν κρατικὴν ἐπιχορήγησιν τὴν παρεχομένην εἰς τὸ ὡς ἄνω Ταμεῖον διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ σκοποῦ του, δηλονότι τῆς προικοδοτήσεως, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ταμείου οἰκονομικοῦ ἔτους 1954 –55 ἐνεγράφη πίστωσις ἐκ δραχμῶν 3.000.000. Ἐπὶ πλέον διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 496)18.3.55 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου δημοσιευθείσης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 74)55 (Φ.Ε.Κ.), ἐκ τοῦ προϊόντος τῆς φορολογίας τῶν τεθέντων εἰς κυκλοφορίαν σιγαρέττων ὑπερπολυτελείας θὰ ἀποδοθῇ 5% εἰς τὸ Ταμεῖον Ἀρωγῆς Ἀναπήρων καὶ Θυμάτων Πολέμου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ

Δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση: Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ἀνωτέρου ἐγγράφου σας, διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 419) 55 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση, δι’ ἧς ὁ ἐρωτῶν βουλευτὴς ἐρωτᾷ περὶ τοῦ τρόπου ρυθμίσεως τῶν χορηγηθέντων Ἐπαγγελματικῶν δανείων εἰς Ἐπαγγελματοβιομηχάνους παρὰ Τραπεζῶν ἐγγυήσει τοῦ Δημοσίου, ἅτινα ἐβαρύνθησαν δι’ ὑπερβολικῶν τόκων ὑπερημερίας καὶ λοιπῶν ἐξόδων καὶ ἐκ τοῦ λόγου τούτου, οἱ λαβόντες δὲν δύνανται νὰ ἐξοφλήσωσι ταῦτα δι’ ὅ καὶ προτείνεται ἡ διαγραφὴ τῶν τόκων ὑπερημερίας καὶ λοιπῶν ἐξόδων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Δι’ ἀποφάσεων τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς ἐνεκρίθη ἡ χορήγησις παρὰ Τραπεζῶν δανείων εἰς ἐπαγγελματοβιοτέχνας, ἐγγυήσει τοῦ Δημοσίου, μὲ εὐνοϊκὸν ἐπιτόκιον 3% ἐτησίως. Ἐκτὸς τοῦ ἀνωτέρω ἐπιτοκίου ἐθεωρήθη ἐπιβεβλημένον ὅπως τὰ δάνεια ταῦτα ἐπιβαρυνθῶσι καὶ μὲ πρόσθετον ἐπιτόκιον 3% ἐτησίως πρὸς δημιουργίαν ἀσφαλιστικοῦ κεφαλαίου, διὰ τὰς περιπτώσεις καθ’ ἅς ἡ εἴσπραξις παρ’ ἐνίων ἐκ τῶν ὑποχρέων, δὲν θὰ καθίστατο δυνατή. Τὰ δάνεια ταῦτα δι’ οὐδενὸς ἑτέρου ἐπιτοκίου θὰ ἐπεβαρύνοντο ἐὰν κατεβάλοντο εἰς τὰς ἀρχικὰς καθορισθείσας προθεσμίας. Διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς μὴ ἐξοφλήσεως, ἐντὸς τῶν προθεσμιῶν τούτων προεβλέφθη περαιτέρω ἐπιτόκιον ὑπερημερίας 3% ἐτησίως ἀπὸ τὸν χρόνον λήξεως τῆς προθεσμίας μέχρι τοῦ χρόνου τῆς καταβολῆς. Ἡ παρουσιαζομένη ὅθεν διόγκωσις τῶν δανείων ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι οἱ ὑπόχρεοι ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καθυστέρησαν τὴν καταβολήν των. Ἀπαλλαγὴ τῶν ὀφειλετῶν ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἐπιβαρύνσεων ἀτυχῶς δὲν καθίσταται δυνατή. Οἱ τόκοι εἰσπράττονται καὶ ἀποδίδονται εἰς τὰς Τραπέζας αἵτινες ἐχορήγησαν τὰ δάνεια. Οὐδεμία δὲ Τράπεζα θὰ ἦτο διατεθειμένη νὰ χορηγήσῃ δάνεια εἰς ἰδιώτας ἄνευ παροχῆς ἀνταλλάγματος. Ὅπερ ἀντάλλαγμα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθῃ ἐκ τῶν ὑστέρων τὸ Κράτος νὰ ἀφαιρέσῃ. Καταβολὴ δὲ παρὰ τοῦ Δημοσίου, εἰς τὰς Τραπέζας τοῦ ποσοῦ τοῦ ἀναλογοῦντος εἰς τοὺς τόκους ἀτυχῶς δὲν εἶναι δυνατή. Ἐπιθυμοῦμεν νὰ προσθέσωμεν, ὅτι ἐπανειλημμένως, δι’ ἀποφάσεως ἡμῶν παρεσχέθη διευκόλυνσις καταβολῆς τούτων. Εἰδικώτερον διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 209204)13–8–54 τοιαύτης ἐνεκρίθη ἡ καταβολὴ τῶν χρεῶν ἐκ τῆς ἄνω αἰτίας εἰς εἴκοσι τέσσαρας (24) ἴσας μηνιαίας δόσεις ἄνευ προσαυξήσεων ἐκπροθέσμου καταβολῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΕΥΤΑΞΙΑΣ

Ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ἀνδρεάδη: Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ἀνδρεάδη καταχωρηθείσης εἰς τὸ βιβλίον ἐρωτήσεων ὑπ’ ἀριθ. 452 καὶ ἀφορώσης τὴν λῆψιν Νομοθετικῶν μέτρων εἰς τρόπον ὥστε οἱ ἀπολυθέντες δυνάμει τοῦ Ν.Δ. 2500)53 καὶ μὴ ἔχοντες 20ετῆ ὑπηρεσίαν ὑπάλληλοι νὰ δικαιοῦνται συντάξεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι καὶ τὸ ζήτημα τοῦτο παρεπέμφθη ὑφ’ ἡμῶν πρὸς τὴν διὰ τὴν ἐξέτασιν τῶν συνταξιοδοτικῶν θεμάτων συσταθεῖσαν Ἐπιτροπὴν πρὸς μελέτην καὶ εἰσήγησιν. Ἡ Ἐπιτροπὴ αὕτη ἀσχολουμένη μὲ τὴν μελέτην μεγάλου ἀριθμοῦ γενικῶν καὶ Εἰδικῶν συνταξιοδοτικῶν θεμάτων δὲν ἐπεράτωσεν εἰσέτι τὴν ἐπ’ αὐτῶν μελέτην αὐτῆς. Εὐθὺς ὡς ὑποβληθῇ ἡμῖν τὸ πόρισμα τῆς ὑπὸ ταύτης ἐξετάσεως καὶ ὑποδείξεως τῶν ληπτέων μέτρων, θέλομεν προβῇ καὶ εἰσηγηθῇ εἰς τὴν Βουλὴν τὴν λῆψιν τῶν ἀναγκαίων πρὸς ἐπανόρθωσιν ἢ διόρθωσιν τῶν χρῃζόντων τοιαύτης συνταξιοδοτικῶν διατάξεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Ἔγγραφόν σας 2913)1519)31.3.55 Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Τζατζάνη Γεωργίου ἐπὶ ἐνεργειῶν Ἀστυν. Ἀρχῶν. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑμετέρου ὡς ἄνω ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ φέρωμεν ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν ὅτι κατόπιν ἡμετέρας διαταγῆς, αἱ Ἀστυνομικαὶ Ὑπηρεσίαι ἔλαβον μέτρα πρὸς προστασίαν τῆς ἐργασίας ἐντὸς τῶν κειμένων Νόμων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ

Β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Εὐαγγέλου Σαββοπούλου. Θέμα: Εἴσοδος εἰς τὴν Σχολὴν Ἀξιωματικῶν Χωροφυλακῆς ἐγγάμων Ἐνωμοταρχῶν. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1089)572 ἀπὸ 5–2–1955 ὑμετέρου ἐγγράφου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι δυνάμει τοῦ ἄρθρου 32 παρ. 1 ἐδαφ. στʹ τοῦ Α.Ν. ⅞–6–35 «Περὶ Ὀργανισμοῦ τῆς Χωροφυλακῆς» ἀποκλείεται ἡ εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Σχολὴν Ἀξιωματικῶν Χωροφυλακῆς ἐγγάμων Ἐνωμοταρχῶν καὶ Ἀνθυπασπιστῶν. Τὸ ζήτημα τοῦτο εἶναι ἀντικείμενον τοῦ νέου Ὀργανισμοῦ τοῦ Σώματος τῆς Βασιλικῆς Χωροφυλακῆς ὅστις εὑρίσκεται εἰς τὸ στάδιον τῆς μελέτης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΕΥΑΓ. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ

V.) Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Βασαρδάνη. Ἀπαντῶντες ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2869 ἐ.ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου ἐν σχέσει μὲ τὴν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλίου ἐρωτήσεων 417 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Βασαρδάνη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἡ πλήρωσις καὶ τῆς δευτέρας κενῆς θέσεως συμβ)φου ἐν Καρδίτσῃ, ἐκρίθη σκόπιμον νὰ μὴν πραγματοποιηθῇ, πρὸς προστασίαν τῶν ὑπηρετούντων Συμβολαιογράφων τὸ ὕψος τῶν εἰσοδημάτων τῶν ὁποίων εὑρίσκεται εἰς χαμηλὰ ἐπίπεδα, καὶ εἰς τοὺς ὁποίους κριθέντας συμμοριοπλήκτους παρέχεται οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 8 Ἀπριλίου 1955 Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

ΧΑΡ. ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ

Β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, ἀπαντῶντες ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2995 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ ἐν σχέσει μὲ τὰς φυλακὰς Ναυπλίου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης, ὄντως, ἀπεφάσισε τὴν ἐγκατάλειψιν τῶν φυλακῶν Ἀκροναυπλίας, λόγῳ τῆς διαπιστωθείσης ἀνάγκης εὐρέων ἐπισκευῶν τοῦ κτιρίου, ἀπαιτουσῶν μεγάλας δαπάνας διὰ τῶν ὁποίων ὅμως θὰ ἦτο δυνατὴ ἡ ἀνέγερσις μιᾶς νέας πτέρυγος παρὰ τῇ ὁμοίως ἐν τῇ περιφερείᾳ Ναυπλίου ἀγροτικῇ φυλακῇ Τίρυνθος. Σχετικῶς διετέθη ἡ ἀπαιτουμένη πίστωσις καὶ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ ἔργου ἀρχίζει κατ’ αὐτάς. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐμειώθη ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐν Ναυπλίῳ κρατουμένων, καὶ συνεχίζεται ἡ προσπάθεια μειώσεώς του οὐχὶ λόγῳ κινδύνου καταρρεύσεως τοῦ κτιρίου ἀλλὰ πρὸς τὸν σκοπὸν ἀνωτέρας διαβιώσεως τῶν κρατουμένων στεγαζομένων εἰς κτίριον χρῇζον πολλῶν ἐπισκευῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Κ. Βασαρδάνη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2790)29–3–1955 ὑμετέρου ἐγγράφου δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Κ. Βασαρδάνη περὶ τῆς πληρώσεως τῶν κενῶν θέσεων Εἰρηνοδικῶν τῆς περιφερείας τοῦ Πρωτοδικείου Καρδίτσης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι οἱ διορισμοὶ Εἰρηνοδικῶν θὰ γίνουν κατόπιν διαγωνισμοῦ, ὅστις θέλει διεξαχθῇ εὐθὺς ὡς ψηφισθῇ τὸ καταρτισθὲν ὑφ’ ἡμῶν σχέδιον νόμου καθορίζοντος τὰς λεπτομερείας τῆς διεξαγωγῆς τοῦ διαγωνισμοῦ ὡς καὶ τὰ προσόντα τῶν ὑποψηφίων. Ἐπίσης ἐλλείψει πιστώσεων δὲν συνεπληρώθησαν αἱ θέσεις τῶν Γραμματέων Εἰρηνοδικείων ἐλπίζεται ὅμως ὅτι θὰ πληρωθῶσι προσεχῶς διὰ προσλήψεως ὑπαλλήλων ἐκ τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

ΧΑΡ. ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ

Δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἰ. Ἰντζέ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3090)5–4–1955 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἰ. Ἰντζέ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν ὑμᾶς ὅτι ἡ πλήρωσις τῆς κενῆς θέσεως τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀποδοτέας θέλει λάβει χώραν εἰς τὸ προσεχὲς μέλλον κατόπιν διενεργείας διαγωνισμοῦ ὑποψηφίων Εἰρηνοδικῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Τζατζάνη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, ἀπαντῶντες ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3390 ἐ. ἔ. ἐγγράφου σας δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Τζατζάνη, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἐν ταῖς φυλακαῖς δὲν κρατοῦνται πολιτικοὶ κρατούμενοι, ἀλλὰ κατάδικοι ἐκτίοντες ποινὰς ἐπιβληθείσας ὑπὸ τῶν Δικαστηρίων. Εἰς τούτους ἐπιτρέπεται ἡ παραλαβὴ χρημάτων καὶ δεμάτων καὶ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, πάντως ὅμως προερχομένων ἐκ συγγενῶν των οὐχὶ δὲ ἐξ οἱουδήποτε, ἵνα μὴ παρέχηται ἡ εὐκαιρία ἀσκήσεως ἐν ταῖς φυλακαῖς κομμουνιστικῆς προπαγάνδας ἐκ μέρους ὀργανώσεων αἱ ὁποῖαι δροῦν ἐν τῷ ἐξωτερικῷ. Αἱ φυλακαὶ εἶναι Καταστήματα πειθαρχίας καὶ ἀσφαλείας καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέπηται ἐν αὐταῖς ἡ δημιουργία συνθηκῶν, αἵτινες ἀντὶ νὰ ἐξουδετερώσουν θὰ ἐνισχύσωσι τοὺς παράγοντας οἵτινες ὡδήγησαν τοὺς κρατουμένους εἰς τὴν ἐγκληματικήν των δρᾶσιν. Ἡ εἰσαγωγὴ βιβλίων ἐπιτρέπεται ἐφ’ ὅσον διαπιστοῦται ὅτι, ὑπὸ τὸ ἀνωτέρω πνεῦμα, εἶναι καὶ ταῦτα διὰ τοὺς κρατουμένους ἐπωφελῆ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 22 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

VI). Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Α). Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μαρινάκη. Ἔγγραφόν σας ὑπ’ ἀριθ. 2871)30–3–55 Ἐπὶ τῆς ἀπὸ 29–3–55 ἐρωτήσεως τοῦ Βουλευτοῦ κ. Ε. Μαρινάκη, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὡς ἄνω ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1. Ζήτημα καταβολῆς ἀποζημιώσεως δι’ ἀπαλλοτριώσεις ἀγροκτημάτων πρὸς ἀγροτικὴν ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν, ἐνεργηθείσης βάσει τοῦ ἄρθρου 109 τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ Ἀγροτικοῦ Νόμου πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ Ν. 18)1944, δὲν δύναται νὰ προκύψῃ ἤδη καθ’ ὅσον ἡ σχετικὴ διὰ τὸ τίμημα ὀφειλὴ τοῦ Δημοσίου στηριζομένη εἰς γενεσιουργὸν αἰτίαν ὑφισταμένην πρὸ τῆς ἰσχύος τοῦ ἐν λόγῳ νόμου, ὑπέκυψεν εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ εἰρημένου νόμου ρύθμισιν, ἀποσβεσθεῖσα. 2. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ περὶ ἀντισυνταγματικότητος τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1722)Α.Ν. ἀναφερόμενα ἐν τῇ ἐρωτήσει τοῦ κ. Βουλευτοῦ παρατηροῦμεν τὰ κάτωθι: Προφανῶς ὁ κ. Βουλευτὴς ἐννοεῖ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 71 τοῦ ἄνω Α.Ν. δι’ ἧς ἐπετράπη εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἀπαλλοτριώσεων ὅπως, εἰς ἃς περιπτώσεις ἐγνωμοδότησεν αὕτη περὶ τῆς καταβλητέας ἀποζημιώσεως λαβοῦσα ὑπ’ ὄψιν ἀντὶ τῆς καθαρᾶς προσόδου τὴν ἀξίαν τῶν ἀπαλλοτριωθέντων, ἐπανερχομένη, μετ’ ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, γνωμοδοτήσῃ ἐκ νέου περὶ τῆς ὅλης ἀποζημιώσεως τοῦ κτήματος, βάσει τῆς ἐτησίας προπολεμικῆς καθαρᾶς προσόδου αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 73 τοῦ Α.Ν. 6448. Διὰ τῆς αὐτῆς ὡς ἄνω διατάξεως ἐπιτρέπεται ἡ ἐκ μέρους τοῦ Δημοσίου ἄσκησις ἐφέσεως κατὰ τῆς καθορισάσης τὴν ἀποζημίωσιν, βάσει τῆς ἀρχικῆς γνωμοδοτήσεως τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπαλλοτριώσεων, ἀποφάσεως τοῦ Πρωτοδικείου. Ἡ θέσπισις τῆς ὡς ἄνω διατάξεως ἦτο ἀναγκαία διὰ τὴν προάσπισιν τῶν συμφερόντων τοῦ Δημοσίου, δοθέντος ὅτι ἄνευ αὐτῆς τὸ Δημόσιον, θὰ ὑπεχρεοῦτο εἰς καταβολὴν ἀδικαιολογήτου καὶ ὑπερόγκου ἀποζημιώσεως, καθοριζομένης βάσει σχετικῆς γνωμοδοτήσεως τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπαλλοτριώσεων, λαβούσης ὑπ’ ὄψιν ἀνακριβῆ στοιχεῖα ὅσον ἀφορᾷ τὴν καθαρὰν προπολεμικὴν πρόσοδον κτήματος ἢ λαβούσης ὑπ’ ὄψει ἀντὶ τῆς καθαρᾶς προσόδου τοῦ κτήματος ὡς ἔδει συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 73 τοῦ τότε ἰσχύοντος Α.Ν. 6448, τὴν ἀξίαν τῶν ἀπαλλοτριωθέντων. Ἡ διάταξις αὕτη δὲν δύναται καθ’ ἡμᾶς νὰ θεωρηθῇ ὡς ἀντισυνταγματική, ὡς τὴν χαρακτηρίζει ἐν τῇ ὡς ἄνω ἐρωτήσει του ὁ κ. βουλευτής. Πάντως ἐκ τῆς ἄνω διατάξεως οὐδόλως προκύπτει προσπάθεια τοῦ Κράτους, ὅπως ἀποφύγῃ τὴν καταβολὴν ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας ἀπαλλοτριωθεισῶν ἐκτάσεων, ὡς ἰσχυρίζεται ὁ ἐρωτῶν κ. βουλευτής, ἀλλὰ προασπίσεως τῶν συμφερόντων αὐτοῦ διὰ τῆς μὴ καταβολῆς εἴς τινας ἰδιοκτήτας ἀποζημιώσεως ὑπερόγκου καθορισθείσης βάσει ἐσφαλμένων στοιχείων ἢ παρὰ τὰς σχετικὰς διατάξεις τοῦ νόμου, ἀφοῦ ἄλλωστε τοῦτο ἐκτὸς τῆς ἀδικαιολογήτου ἐπιβαρύνσεως τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν ἀποκατασταθέντων ἀγροτῶν, θ’ ἀπετέλει ἄμεσον καὶ προνομιακὴν μεταχείρισιν ἐνίων ἰδιοκτητῶν ἀπαλλοτριωθέντων κατ’ ἀγροτικὸν νόμον ἀγροκτημάτων ἔναντι τοῦ συνόλου τούτων. Ἡ μὴ καταβολὴ ἤδη τῆς ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ἐν λόγῳ ἰδιοκτήτας, ὀφείλεται οὐχὶ εἰς τὴν ὡς ἄνω διάταξιν, ἀλλ’ εἰς ἑτέρας διατάξεις τοῦ νόμου 18)1944, ὡς ἐν ἀρχῇ σημειοῦμεν. 3. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν μὴ καταβολὴν εἰσέτι τῶν ἀποζημιώσεων δι’ ἀπαλλοτριώσεις γενομένας βάσει τοῦ ἄρθρου 104 τοῦ ἐν ἰσχύϊ Συντάγματος καὶ τοῦ Ν.Δ. 2185)52 γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι τοιαύτη καταβολὴ δὲν ἔλαβε πράγματι χώραν καθ’ ὅσον δὲν ὑπεβλήθησαν εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου αἱ ἐκ τοῦ ὡς ἄνω Ν. Δ. 2185)52 προβλεπόμεναι δικαστικαὶ ἀπαφάσεις ἀφορῶσαι εἰς τὸν καθορισμὸν τῆς καταβλητέας εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας ἀποζημιώσεως καὶ εἰς τὸν καθορισμὸν τῶν δικαιούχων αὐτῆς. Τέλος ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἔκδοσιν τοῦ ὑπὸ τοῦ ὡς ἄνω Ν.Δ. προβλεπομένου ὁμολογιακοῦ δανείου διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν βάσει αὐτοῦ ἀπαλλοτριωθεισῶν ἐκτάσεων σημειοῦμεν, ὅτι ἁρμόδιον ἐν προκειμένῳ τυγχάνει τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν (Γ.Δ.Δ.Λ. Δ)σις V) πρὸς τὸ ὁποῖον πάντως ἡ καθ’ ἡμᾶς Δ)σις Ἐποικισμοῦ, παρέσχε τὰ ἀναγκαῖα στοιχεῖα διὰ τὴν ἔκδοσίν του. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7.4.55

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Π. ΚΑΒΔΑΣ

4. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ἀλλαμανῆ καὶ Βασαρδάνη. Θέμα: Μέτρα διὰ ἐνίσχυσιν τῶν πληγέντων ἐκ παγετοῦ ἀμπελουργῶν Καρδίτσης. Ἐπὶ τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου σας ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 395 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Σ. Ἀλλαμανῆ καὶ Κ. Βασαρδάνη. Τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας λίαν ἐγκαίρως προέβη διὰ τῶν γεωπόνων τῆς Διευθύνσεως Γεωργίας Καρδίτσης εἰς τὴν ἐξακρίβωσιν τῶν ζημιῶν τῶν προξενηθεισῶν εἰς τὰς καλλιεργείας τῆς ἀνωτέρω περιφερείας ἐκ παγετοῦ. Κατὰ τὰ ὑποβληθέντα μέσῳ τῆς Νομαρχίας Καρδίτσης στοιχεῖα, αἱ προξενηθεῖσαι εἰδικώτερον εἰς τὰς ἀμπέλους ζημίαι ὑπολογίζονται διὰ μὲν τὰς πρωΐμους ποικιλίας εἰς 80% διὰ δὲ τὰς ὀψίμους τοιαύτας εἰς 60%. Οὕτω ἐπὶ προβλεφθείσης συνολικῆς παραγωγῆς σταφυλῶν 6.000.000 περίπου ὀκάδων πρὸ τοῦ παγετοῦ αἱ ζημίαι ἐκ τούτου ὑπολογίζονται εἰς 4.500.000 ὀκάδ. περίπου. Διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν πληγέντων ὡς ἄνω, ἀμπελουργῶν καὶ ἰδιαιτέρως τῶν Κοινοτήτων Μεσενικόλα, Βλάσδου καὶ Μουζακίου, ὧν οἱ κάτοικοι ἀποζοῦν κυρίως ἐκ τῆς ἀμπέλου, ἐγένοντο ἐνέργειαι εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τὴν ἀναστολὴν τῆς πληρωμῆς τῶν πρὸς ταύτην χρεῶν των, ἀφ’ ἑτέρου δὲ διὰ τὴν οἰκονομικήν των ἐνίσχυσιν διὰ τῆς χορηγήσεως νέων δανείων. Ἀθῆναι τῇ 1.4.55

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ

Γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση. Ἔγγραφόν σας 2965) 1577) 1.4.55. Θέμα: Καθορισμὸς τιμῆς ἀσφαλείας καπνῶν κλπ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς κατατεθείσης ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. 438 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἐν τῇ ἐπικεφαλίδι θέμα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι πρὸς διευκόλυνσιν τῆς ἀγορᾶς καπνῶν παρεσχέθη ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, ὅπως χρηματοδοτῇ τοὺς πρὸς αὐτὴν ἀπευθυνομένους ἐμπόρους ἀπ’ εὐθείας ἐφ’ ὅσον αἱ ἐμπορικαὶ Τράπεζαι δὲν θὰ δυνηθοῦν νὰ καλύψουν τὰς ἀνάγκας τοῦ καπνεμπορίου. Τὸ μέτρον τοῦτο ὡς γνωστὸν ἀποβλέπει εἰς τὴν ταχυτέραν ἀπορρόφησιν τῶν καπνῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τὸν καθορισμὸν χρόνου λήξεως τῶν ἀγορῶν καὶ τιμῆς ἀσφαλείας τῶν καπνῶν, οὗτος ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν κρίνεται ἐφικτὸς οὐδὲ σκόπιμος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5.4.55

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Π. ΚΑΒΔΑΣ

Δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δημοπούλου. Ἐν σχέσει πρὸς τὰς διαβιβασθείσας ἡμῖν ἐν ἀντιγράφῳ καὶ καταχωρηθείσας ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 311 καὶ 322 τοῦ βουλευτοῦ κ. Δημοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Ἐκ τοῦ ἐγκριθέντος συνολικοῦ ποσοῦ τῶν δραχμῶν 185.000.000 ὑπὸ τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς διὰ τὴν χορήγησιν εἰς τοὺς καπνοπαραγωγοὺς τῆς χώρας δανείων ἐπὶ πλασματικῷ ἐνεχύρῳ τῶν καπνῶν των ἐσοδείας 1954 διετέθησαν ἤδη εἰς ἅπαντας τούτους διὰ Αʹ δόσιν 140.000 000 δραχμαί, εἰς τοὺς ὁποίους περιελήφθησαν καὶ οἱ καπνοπαραγωγοὶ τῆς περιφερείας Κατερίνης. Ἤδη ἀπὸ 1ης Φεβρουαρίου, χορηγεῖται τὸ ὑπόλοιπον ποσὸν τῶν δραχμῶν 50.000.000 εἰς τοὺς τῶν περιφερειῶν τῶν Ὑποκαταστημάτων τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης καὶ ἐνίων τοιούτων τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας (Καστορίας) Ἄργους Ὀρεστικοῦ Κοζάνης καὶ Νεαπόλεως. Μέρος τοῦ ὡς ἄνω ποσοῦ διετέθη εἰς Κατερίνην πρὸς ὁλοκλήρωσιν τῆς Αʹ δόσεως. Εἶναι εὐνόητον, ὅτι αἱ δοθεῖσαι πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον περιωρισμέναι πιστώσεις ἐν ὄψει τῶν οἰκονομικῶν καὶ νομισματικῶν συνθηκῶν τῆς χώρας ὑπηγόρευσαν τὴν ἀνάγκην τῆς προτιμήσεως τῆς χορηγήσεως τῶν δανείων τῆς Βʹ δόσεως εἰς τοὺς παραγωγοὺς τῶν περιοχῶν ἔνθα αἱ ἡμερομηνίαι ἐνάρξεως τῶν ἀγοραπωλησιῶν ἔχουσι καθορισθῆ εἰς βραδύτερον χρόνον, (ἀπὸ 1ης Μαρτίου ἐ. ἔ.). Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς Γεωργίας

Π. ΚΑΒΔΑΣ

Ε) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ἀνδρεάδη. Εἰς ἀπάντησιν ἔχομεν τὴν τιμὴν ἐπὶ τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ἀνδρεάδη (ἀριθ. 453) περὶ τῶν ὑπὸ τῆς Α.Τ.Ε. ἐνεργουμένων εἰσπράξεων τῶν ὀφειλῶν τῶν φυγάδων τῶν παραμεθορίων συνοικισμῶν παρὰ τῶν ἀκτημόνων πρὸς οὓς εἴτε προσωρινῶς εἴτε ὁριστικῶς ἔχουσι παραχωρηθῆ τὰ ἀγροτικὰ κτήματα τῶν φυγάδων, νὰ σᾶς γνωρίσωμεν, ὅτι ἐπελήφθημεν ἤδη τῆς μελέτης τοῦ ζητήματος καὶ συντόμως θὰ καταθέσωμεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς σχετικὸν Νομοσχέδιον. Ἐν Ἀθήναις τῇ 23 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Π. ΚΑΒΔΑΣ

ΣΤ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Καλλία. Ἐπὶ τῆς κατατεθείσης ὑμῖν ὑπ’ ἀριθ. 459 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Καλλία, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ σᾶς γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Ἅπαντα τὰ ἐν τῷ Νομῷ Εὐβοίας ἀγροτικὰ ἀκίνητα τὰ ὑποκείμενα εἰς ἀπαλλοτρίωσιν συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 104 τοῦ Συντάγματος καὶ Ν. Δ. 2185)52 ἐκηρύχθησαν ἀναγκαστικῶς ἀπαλλοτριωτέα, πρὸς ἀποκατάστασιν ἀκτημόνων καλλιεργητῶν καὶ μικρῶν κτηνοτρόφων, κατόπιν τῶν ὑποβληθεισῶν ἡμῖν παρὰ τῶν ἁρμοδίων Ὑπηρεσιῶν μας σχετικῶν ἐκθέσεων. Τὰ ἐν λόγῳ ἀγροτικὰ ἀκίνητα ἀνέρχονται εἰς 30 μὲ συνολικὴν ἔκτασιν κατ’ ὀπτικὴν ἐκτίμησιν 100.000 περίπου στρεμμάτων. Περὶ τῶν ἀπαλλοτριωθησομένων τελικῶς ἐκτάσεων ὡς καὶ τῶν ἐξαιρεθησομένων τοιούτων ἐκ τῶν ὡς ἄνω ἀγροκτημάτων ὑπὲρ τῶν φερομένων ὡς ἰδιοκτητῶν αὐτῶν, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ εἰρημένου Ν.Δ. 2185)52 θ’ ἀποφασίσῃ ἡ ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 71 τοῦ Ἀγρ. Κώδικος προβλεπομένη Ἐπιτροπὴ Ἀπαλ)σεων Χαλκίδος, ἀφοῦ προηγουμένως γίνῃ ἡ καταμέτρησις καὶ ὁ καταρτισμὸς τοῦ διαγράμματος ἑκάστου ἀγροκτήματος ὑπὸ τῆς Τοπογραφικῆς Ὑπηρεσίας, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων 56 καὶ 57 τοῦ Ἀγροτικοῦ Κώδικος. Ἡ διαδικασία τῆς ἀπαλλοτριώσεως τῶν ἀνωτέρω ἀγροκτημάτων ἐλπίζομεν νὰ περατωθῇ ἐντὸς τριετίας περίπου. Πρὸς τούτοις γνωρίζομεν ὑμῖν καὶ τὰ ἀκόλουθα: Μέχρις ὁριστικῆς ἐκδικάσεως ἑκάστου ἀγροκτήματος κατ’ ἀνωτέρω παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀπαλ)σεως ἡ ὁποία θὰ καθορίσῃ ὁριστικῶς καὶ τοὺς δικαιουμένους γεωργικοῦ κλήρου. Ἡ ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 23 τοῦ Ν. Δ. 2185)52 προβλεπομένη Ἐπιτροπὴ διὰ πράξεώς της καθορίζει προσωρινῶς κατὰ τὴν κρίσιν της, τοὺς δικαιουμένους κατὰ νόμον γεωργικῆς ἀποκαταστάσεως καὶ παραδίδει τὴν χρῆσιν τῆς ὑποκειμένης εἰς ἀπαλλοτρίωσιν ἐκτάσεως τοῦ κτήματος, διαχωρίζουσα προχείρως αὐτὴν ἀπὸ τῆς ἐξαιρουμένης εἰς τὸν Συνεταιρισμὸν Ἀποκ)σεως Ἀκτημόνων Καλλιεργητῶν κλπ. καὶ οὕτω οἱ ἀκτήμονες θὰ ἐξυπηρετηθοῦν συντόμως διὰ τοῦ ἐφοδιασμοῦ των διὰ γαιῶν.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Π. ΚΑΒΔΑΣ

VII. Τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας. Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπασπύρου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 425 καταχωρισθείσης ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπασπύρου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς, ὅπως πληροφορήσητε τὸν ἐρωτῶντα βουλευτήν, ὅτι αἱ δικαστικαὶ Ἀρχαὶ ἤσκησαν αὐτεπαγγέλτως ποινικὴν δίωξιν κατὰ τῶν μετασχόντων τῆς τελευταίας ἀπεργίας καθηγητῶν συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 247 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος. Πρὸς ἀντιμετώπισιν τῆς ἐκ τῆς ἐνεργείας ταύτης δημιουργηθείσης καταστάσεως ἐλήφθησαν ὑπὸ τοῦ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης κ. ὑπουργοῦ τὰ κατάλληλα μέτρα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Τζατζάνη: Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 431 καταχωρισθείσης ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Τζατζάνη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσωμεν ὑμᾶς, ὅπως πληροφορήσητε τὸν ἐρωτῶντα βουλευτήν, ὅτι ἐκ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 34 τοῦ Α. Ν. 2180)1940 ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Α. Ν. 1358)1949 δὲν προβλέπονται ἐν τῇ Μέσῃ Ἐκπαιδεύσει θέσεις Γενικῶν Ἐπιθεωρητῶν Γαλλικῆς καὶ Τεχνικῶν. Ἡ θέσις τοῦ Γενικοῦ Ἐπιθεωρητοῦ Ὠδικῆς δὲν ἐπληρώθη μέχρι σήμερον διὰ λόγους οἰκονομίας ἀφ’ ἑνὸς καὶ λόγῳ μικροῦ ἀριθμοῦ τῶν ὑπηρετούντων καθηγητῶν τῆς εἰδικότητος ταύτης ἀφ’ ἑτέρου. Εἰς οὐδένα καθηγητὴν τῆς Ὠδικῆς ἀνετέθησαν καθήκοντα ἐπόπτου Μουσικῆς, ἀλλ’ ἁπλῶς ἀνετέθη εἰς τὴν καθηγήτριαν Θάλλειαν Βυζαντίου, ἡ συγκρότησις χορωδιῶν ἐκ μαθητριῶν εἰς Σχολεῖα Μέσης Ἐκπαιδεύσεως τῆς περιφερείας τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης, τοῦτο δὲ οὐδεμίαν δυσάρεστον συνέπειαν διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν συνεπιφέρει Ἐν Ἀθήναις τῇ 13 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μπατρίνου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3223)8.4.55 ἐγγράφου σας, διαβιβασθείσης ὑπ’ ἀριθ. 464 καὶ ἀπὸ 7 Ἀπριλίου ἐ. ἔ. ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μπατρίνου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ Ν. 2464)1953, ἅπαντες οἱ πτυχιούχοι ξένων Ὀδοντιατρικῶν Σχολῶν, ἀνεγνωρισμένων ὡς ἰσοτίμων πρὸς τὸ Ὀδοντιατρικὸν Τμῆμα τοῦ Πανεπιστημίου μας, ἐφ’ ὅσον ἐνεγράφησαν εἰς τὰ ξένα ταῦτα Ἱδρύματα βάσει ἀπολυτηρίου γυμνασίου, δύνανται νὰ ἀσκήσουν τὸ ἐπάγγελμα τοῦ Ὀδοντιάτρου ἐν Ἑλλάδι ἀφοῦ προηγουμένως ὑποστοῦν ἐπιτυχεῖς ἐξετάσεις. Τοῦτο ἰσχύει, κατὰ τὸ ἄρθρον 220 τοῦ Ν. 5343)32, καὶ διὰ τοὺς πτυχιούχους ξένων Πανεπιστημιακῶν Σχολῶν ἄλλων εἰδικοτήτων τοὺς προτιθεμένους νὰ ἀσκήσουν τὸ ἐπάγγελμά των ἐν Ἑλλάδι. Ἐπίσης οἱ φοιτηταὶ ξένων Ὀδοντιατρικῶν Σχολῶν ἀνεγνωρισμένων ὡς ἰσοτίμων, δύνανται ἐλευθέρως νὰ μεταγραφοῦν εἰς τὸ ἐνταῦθα Ὀδοντιατρικὸν Τμῆμα βάσει τοῦ ἄρθρου 21 τοῦ ὡς ἄνω νόμου 2464)53. Ἡ κατάταξις αὐτῶν εἰς τὸ προσῆκον ἔτος, γίνεται κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ Συλλόγου τῶν καθηγητῶν. Συνεπῶς οὐδεὶς ἀποκλεισμὸς ὑφίσταται τόσον διὰ τοὺς ἐπιθυμοῦντας νὰ ἀσκήσουν τὸ ἐπάγγελμα τοῦ Ὀδοντιάτρου ἐν Ἑλλάδι, ὅσον καὶ διὰ τὴν μεταγραφὴν εἰς τὸ ἐνταῦθα Ὀδοντιατρικὸν Τμῆμα τῶν εἰς ξένα Ὀδοντιατρικὰ Τμήματα φοιτούντων Ἑλληνοπαίδων. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν εἰς τὴν ἐρώτησιν, ἀναφερομένην δήλωσιν τοῦ τέως Ὀδοντιατρικοῦ Σχολείου Ἀθηνῶν πρὸς τοὺς εἰς τὰς ἐν Παρισίοις Ὀδοντιατρικὰς Σχολὰς φοιτῶντας ὁ σχετικὸς ἰσχυρισμὸς δὲν εἶναι ἀκριβής, καθ’ ὅσον ὄχι μόνον τὰ ἱδρύματα δὲν προβαίνουν εἰς τοιούτου εἴδους δηλώσεις, ἀλλὰ καὶ οἱ εἰς τὸ Ἐξωτερικὸν μεταβαίνοντες δὲν ἀναφέρονται εἰς ταῦτα ἵνα λάβωσι παρ’ αὐτῶν ὑποσχέσεις ἐν λευκῷ καὶ δὴ τοιούτου εἴδους. Ἀλλὰ καὶ ἂν εἴς τινα ἐξ αὐτῶν ἐγένετο τοιαύτη δήλωσις αὕτη ἀφεώρα τὴν τότε ὑπάρχουσαν κατάστασιν δηλ. τὸ τότε λειτουργοῦν Ὀδοντιατρικὸν Σχολεῖον 4ετοῦς φοιτήσεως καὶ ὄχι τὸ ἤδη λειτουργοῦν Ὀδοντιατρικὸν Τμῆμα 5ετοῦς φοιτήσεως. Καθ’ ὅσον τὸ Ὀδοντιατρικὸν Τμῆμα τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν εἶναι ἀνωτέρας στάθμης ἀπὸ τὸ τέως Ὀδοντιατρικὸν Σχολεῖον δεδομένου ὅτι, ἡ διάρκεια σπουδῶν καὶ ὁ κύκλος μαθημάτων εἶναι κατὰ πολὺ διάφορος αὐτοῦ καὶ τοῦ τῶν ἀλλοδαπῶν ὁμοίων σχολείων, ὡς ἡ Ecole dentaire de Paris καὶ ἡ Ecole Chirurgie et de Stomatogie de Paris. Εἰδικῶς τὸ Ὀδοντιατρικὸν Τμῆμα ἀπαιτεῖ τὴν κατὰ τὰ τρία πρῶτα ἔτη πλήρη κατάρτισιν τῶν φοιτητῶν εἰς τὰ Ἰατρικὰ μαθήματα, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ τέως Ὀδοντιατρικὸν Σχολεῖον καὶ τ’ ἀνωτέρω Γαλλικὰ τοιαῦτα, ἅτινα καὶ ὡς πρὸς τὸ πρόγραμμα τῶν διδασκομένων μαθημάτων καὶ ἀσκήσεων καὶ ὡς πρὸς τὴν διάρκειαν τῆς ἐν αὐτοῖς φοιτήσεως ὑστεροῦν κατὰ πολύ, ἰδίως ὅσον ἀφορᾷ τὴν καθαρῶς ἐπιστημονικὴν κατάρτισιν. Κατόπιν τούτου, δὲν κρίνομεν σκόπιμον τὴν λῆψιν νομοθετικοῦ μέτρου πρὸς ἱκανοποίησιν τοῦ ἄνω αἰτήματος τῶν φοιτητῶν δεδομένου ἄλλωστε, ὅτι καὶ ὁ Σύλλογος τῶν καθηγητῶν τοῦ ἀνωτέρω Ὀδοντιατρικοῦ Τμήματος δὲν συμφωνεῖ πρὸς τοῦτο.

Ὁ Ὑπουργὸς

ΑΧ. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

VIII. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Πινάτση. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1800)967 24.2.55 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ Δράμας κ. Π. Πινάτση σχετικῶς μὲ τὰς ἐν τῷ θέματι ἀπολύσεις νὰ κοινοποιήσωμεν ἐν ἀντιγράφῳ ἀναφορὰν τοῦ Γραφ. Ἐπιθ. Ἐργασίας τὸ ὁποῖον ἐπελήφθη τῆς ἐξετάσεως τῶν ἐν τῇ εἰρημένῃ ἐρωτήσει διαλαμβανομένων ἵνα λάβητε γνῶσιν.

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Κ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Λυκουρέζου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2606)25.3.1955 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Λυκουρέζου (αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρωτ. 399) 21.3.55), ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι συνεχίζεται παρ’ οἰκονομικοῦ Ἐπιθεωρητοῦ τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, ὁ ἀρξάμενος ἔλεγχος εἰς τὸ Ταμεῖον Συντάξεων καὶ Προνοίας προσωπικοῦ ΣΠΑΠ, τεθέντων ἤδη ἐκτὸς ὑπηρεσίας ὅλων τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ταμείου ἐναντίον τῶν ὁποίων ὑπῆρχον ἐνδείξεις ἐνοχῆς. Ἐπὶ τούτοις, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι, τὰ ὑποβαλλόμενα τμηματικῶς πορίσματα τοῦ ἐλέγχου μεθ’ ἁπάντων τῶν σχετικῶν στοιχείων διαβιβάζονται εἰς τὴν Εἰσαγγελίαν διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῶν ποινικῶν κυρώσεων.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΣΤΡΑΤΟΣ

Γ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Εὐαγ. Σαββοπούλου. Συνεπείᾳ πυρκαϊᾶς ἐπισυμβάσης εἰς τὰ ἐν Πειραιεῖ Κλωστήρια–Ὑφαντήρια Πειραιῶς, ἡ Ἀσφαλιστικὴ Ἑταιρεία εἰς ἣν ἦτο ἠσφαλισμένον τὸ ἐργοστάσιον τοῦτο, κατέβαλεν ἀσφαλιστικὴν ἀποζημίωσιν δραχμ. 400.000. Τὸ ποσὸν τοῦτο ὅπερ, κατὰ δήλωσιν τῆς Δ)νσεως τοῦ ἐργοστασίου ἐπρόκειτο νὰ χρησιμοποιηθῇ διὰ τὴν ἐπισκευὴν τοῦ βλαβέντος τμήματος τούτου καὶ διὰ πληρωμὴν καθυστερουμένων μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, κατεσχέθη ὑπὸ τοῦ Δημοσίου λόγῳ πρὸς αὐτὸ ὀφειλῆς ἐκ φόρων κλπ. σημαντικοῦ ποσοῦ πλέον τῶν τριῶν ἑκατομμυρίων. Κατόπιν τούτου, τὸ προσωπικὸν τοῦ ὡς εἴρηται ἐργοστασίου διεμαρτυρήθη λίαν ζωηρῶς καὶ ἐζήτησε τὴν ἄρσιν τῆς ἐπιβληθείσης κατασχέσεως ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐπισκευασθῶσιν αἱ γενόμεναι ἐκ τῆς πυρκαϊᾶς ζημίαι πρὸς ἐπαναλειτουργίαν τοῦ ἐργοστασίου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ πληρωθῶσι τὰ καθυστερούμενα ἡμερομίσθια. Πρὸς ρύθμισιν τοῦ ἀνακύψαντος ὡς ἄνω ζητήματος, συνεννοήθημεν μετὰ τοῦ κ. ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπουργοῦ καὶ παρακαλέσαμεν ὅπως προκληθῇ ἀπόφασις τοῦ ἁρμοδίου Συμβουλίου περὶ ἄρσεως τῆς ἐπιβληθείσης κατασχέσεως, ἵνα ἐπιτευχθῇ ἡ ἐπισκευὴ καὶ ἐπαναλειτουργία τοῦ ἐργοστασίου. Παρὰ τὴν προσπάθειάν μας ταύτην τὸ ἁρμόδιον Συμβούλιον τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, ἐνέκρινε τὴν ἄρσιν κατασχέσεως 40.000 ἵνα πληρωθῇ δι’ αὐτοῦ τμῆμα μόνον τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων. Σημειοῦμεν, ὅτι τὰ ὀφειλόμενα ἐκ μισθῶν μὲν ὑπερβαίνουν τὰς διακοσίας χιλιάδας 200.000 καί, ὅτι ἐπιμελείᾳ ὀργάνου τῆς ἐν Πειραιεῖ Ἐπιθεωρήσεως Ἐργασίας θέλει καταβληθῇ τὸ ποσὸν τῶν 40.000 καὶ δὴ εἰς μὲν τοὺς ἐργάτας τὰ 60%, τῶν ὀφειλομένων εἰς ἕκαστον δὲ τῶν ὑπαλλήλων τὸ ποσὸν 600 δρχ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Κ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Δ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2918)31.3.55 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Εὐαγ. Σαββοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ ἐν αὐτῇ ἐκτιθέμενον θέμα τῆς μετατάξεως βεβαιωτῶν τοῦ Ι.Κ.Α. πτυχιούχων Ἀνωτάτων Σχολῶν, ὡς καὶ τῶν ἐχόντων ἀπολυτήριον Μέσης Ἐκπαιδεύσεως, ρυθμίζεται διὰ συμπεριληφθείσης διατάξεως εἰς τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῆς νομοθεσίας τοῦ Ι.Κ.Α.» Ἀθῆναι τῇ 12.4.55

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΣΤΡΑΤΟΣ

ΙΧ. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπ. Ναυτιλίας. Α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Ζίγδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2964)1.4.55 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι διετάχθη ἡ ἐνέργεια ἀπογραφῆς τῶν ἐν Ρόδῳ διαμενόντων ναυτικῶν καὶ οἰκογενειῶν των, πρὸς διαπίστωσιν τῆς συμπληρώσεως οὕτω τοῦ ἀπαιτουμένου ἀριθμοῦ δικαιουμένων προστασίας, τελοῦμεν δὲ ἐν ἀναμονῇ τοῦ ἀποτελέσματος τῆς ἀπογραφῆς ταύτης προκειμένου νὰ προβῶμεν εἰς τὴν περαιτέρω διαδικασίαν πρὸς ἵδρυσιν παραρτήματος Ο. Ν. εἰς τὴν εἰρημένην περιφέρειαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Ἀπριλίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

Β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Γεωργαντᾶ. Συμφώνως τῷ νόμῳ 1091)1938 οἱ λιμένες ἀφετηρίας καὶ προσεγγίσεων τῶν δρομολογίων τῶν ἀκτοπλοϊκῶν πλοίων καθορίζονται ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων ἐφοπλιστῶν καὶ τὰ παρ’ αὐτῶν καταρτιζόμενα δρομολόγια ὑποβάλλονται εἰς τὸ ὑπουργεῖον πρὸς ἔγκρισιν μὴ δυναμένου τοῦ ὑπουργοῦ νὰ τροποποιήσῃ ταῦτα ὡς πρὸς τοὺς δηλουμένους λιμένας. Εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ἤθελεν ἐπιλεγῆ ὑπὸ ἐφοπλιστῶν ὁ λιμὴν Λαυρίου ὡς λιμὴν ἀφετηρίας ἤ προσεγγίσεων ἐπιβατηγῶν πλοίων, εὐχαρίστως θὰ ἀποδεχθῶμεν τὴν τοιαύτην ἐπιλογήν. Δὲν θὰ παραλείψωμεν ἐπίσης νὰ συστήσωμεν εἰς τοὺς ἀκτοπλοϊκοὺς ἐφοπλιστὰς τὴν χρησιμοποίησιν τοῦ λιμένος τούτου.

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσιν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 682)22.4.55 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου» Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παρατάσεως προθεσμίας ἐξετάσεων τῶν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 132)1946 Ν. Δ. ὑπαγομένων φοιτητῶν καὶ περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως Πανεπιστημιακῶν τινων κλπ. διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Βουδούρης, Γ. Τζηρίδης, Π. Γυιόκας. Γ. Τζαμαλούκας, Κ. Κοσμίδης, Ι. Δούμπας, Κ. Βενέτης, Α. Χατζηνώτας, Θ. Διακουμόπουλος, Π. Μόντζαλας, Π. Σταυρόπουλος, Δ. Παπαπαναγιώτου, Δ. Ζησόπουλος, Δ. Χατζόπουλος, Α. Παπαβαλσάμης, Α. Ἀστεριάδης καὶ Β. Βύζας καταθέτουν τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπανιδρύσεως, μετονομασίας κλπ. ἑδρῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ τῶν Πανεπιστημίων νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Κοντολέων, Δ. Μπερδελῆς, Σ. Μπίρης, Ν. Ἔξαρχος, Δ. Ζησόπουλος, Μ. Χλουβεράκης καὶ Λ. Κατσιλάμπρος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων ἀφορωσῶν τὸ τμῆμα τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Παπαδόπουλος, Θ. Ταμβακᾶς, Ε. Σαββόπουλος, Θ. Σαράντης, Α. Γκελεστάθης, Α. Δερδεμέζης, Κ. Βοβολίνης, Ε. Μπίρης, Δ. Ζησόπουλος, Γ. Βασιλᾶτος καὶ Κ. Μπακόλλας καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προαγωγῶν καὶ ἄλλων διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς ἀνθυπασπιστὰς τῆς Βασιλικῆς Χωροφυλακῆς». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Πετροπουλᾶκος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαρρυθμίσεως τῆς φορολογίας δημοσίων θεαμάτων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Τ. Μιχαηλίδης καὶ Θ. Διακουμόπουλος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διαρρυθμίσεως τῆς φορολογίας δημοσίων θεαμάτων». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Κοντοβράκης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς εἰς Ἀνωτάτας Γεωπονικὰς Σχολὰς μετεκπαιδευθέντας γεωπόνους πτυχιούχους Μέσων Γεωργικῶν Σχολῶν» Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Παμπούκας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς εἰς Ἀνωτάτας Γεωπονικὰς Σχολὰς μετεκπαιδευθέντας γεωπόνους πτυχιούχους Μέσων Γεωργικῶν Σχολῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Ριζιώτης, Α. Φράγκος, Γ. Μεταξᾶς, Δ. Καρατζένης, Η. Ἀναστασόπουλος, Μ. Καροῦσος, Π. Οἰκονομίδης, Ν. Ρηγόπουλος, Ν. Ζορμπᾶς καὶ Μ. Χλουβεράκης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μεταφορᾶς ἀγαθῶν ἐπὶ κομίστρῳ διὰ φορτηγῶν τριτρόχων αὐτοκινήτων».

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, πρὶν εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν τῶν ἐρωτήσεων, ἤθελον νὰ φέρω εἰς γνῶσιν ὑμῶν ὅτι, ὅπως θὰ εἴδατε, εἰς τὴν διανεμηθεῖσαν ἡμερησίαν διάταξιν νομοθετικῆς ἐργασίας σήμερον προηγοῦνται τὰ Νομοθετικὰ Διατάγματα ἧς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος, τῶν ὁποίων εἶναι, κατὰ τὸ Σύνταγμα ὑποχρεωτικὴ ἡ κατὰ προτίμησιν συζήτησις. Συνεπῶς ταῦτα ἐγγράφονται πάντοτε εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν. Διηρέσαμεν τὴν ἡμερησίαν διάταξιν εἰς πρῶτον μέρος, τὸ ὁποῖον θὰ περιλαμβάνῃ αὐτά καὶ εἰς δεύτερον μέρος, ποὺ θὰ περιλαμβάνῃ τὴν τακτικὴν νομοθετικὴν ἐργασίαν. Βεβαίως, ἡ Βουλὴ δὲν δύναται νὰ λάβῃ ἀπόφασιν, οὔτε τροποποιήσεως, οὐδὲ ἑρμηνείας τοῦ Συντάγματος. Νομίζω, ὅμως, ὅτι θὰ ἠδυνάμεθα νὰ καταλήξωμεν εἰς τὴν διευκολυντικὴν συμφωνίαν — συμφωνίαν κυρίων — διὰ νὰ γνωρίζουν καὶ οἱ βουλευταὶ καὶ οἱ ὑπουργοί, ὅτι εἰδικώτερον μίαν ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος θὰ συζητοῦνται αὐτά, ὥστε αἱ ὑπόλοιποι δύο ἡμέραι νὰ ἀφιερωθοῦν εἰς τὴν τακτικὴν νομοθετικὴν ἐργασίαν. Τοῦτο θὰ εἶναι μία κατ’ οἰκονομίαν ἀπόφασις — ὄχι κἂν ἀπόφασις — μίαν δήλωσιν κάμνω ἐγώ, δυναμένη νὰ ὑποστῇ καὶ τροποποίησιν, ἐὰν ὑπάρχωσιν ἐπείγουσαι ἀξιώσεις τῶν ἀξιούντων τὴν ἐπανασυζήτησιν τῶν ἐν λόγῳ Ν. Διαταγμάτων. Νομίζω δέ, ὅτι ἡ ἐνδεδειγμένη ἡμέρα εἶναι ἡ Τετάρτη, δεδομένου, ὅτι, ὁσάκις ψηφίζεται ἓν νομοσχέδιον τὴν Δευτέραν, δύναται νὰ ψηφισθῇ εἰς δευτέραν ἀνάγνωσιν τὴν Πέμπτην. Συνεπῶς, ἡ Τετάρτη εἶναι μία ἡμέρα ποὺ δὲν ζημιώνει τὴν Βουλὴν ἀπὸ ἀπόψεως τακτικῆς νομοθετικῆς ἐργασίας. Κάμνω αὐτὴν τὴν δήλωσιν καὶ παρακαλῶ νὰ ἀποδεχθῆτε τὴν ἄποψιν αὐτήν, χωρὶς νὰ προκαλέσετε ἀπόφασιν, διότι δὲν νοεῖται ἀπόφασις ἐν προκειμένῳ, τροποποιοῦσα, ἢ ἑρμηνεύουσα τὸ Σύνταγμα. Οἱ δὲ κύριοι ὑπουργοί, θὰ παρακαλοῦνται τὴν Τετάρτην νὰ εἶναι ἐδῶ, εἰδικῶς διὰ τὰ νομοθετήματα αὐτά. Αὐτὰ ἤθελον νὰ ἀνακοινώσω, φαντάζομαι δέ, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἐν προκειμένῳ ἀντίρρησις. Ἐπειδὴ δὲ σήμερον δὲν ἔχουν ἀκόμη εἰδοποιηθῆ οἱ κύριοι ὑπουργοὶ καὶ οἱ κύριοι βουλευταί, θὰ κάμνωμεν δι’ αὔριον τὴν ἐξαίρεσιν. Ἀλλὰ συνήθως θὰ γίνεται συζήτησις τὴν Τετάρτην.

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα.

§9Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. (Ὑφυπ. Οἰκον.). Θὰ παρεκάλουν, κ. Πρόεδρε, κατὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν νομοθετικῆς ἐργασίας νὰ μὴ συζητηθῶσιν αἱ προτάσεις νόμων αἱ ἀναφερόμεναι εἰς Ν. Δ)τα ἁρμοδιότητος τοῦ ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, διότι, ὡς γνωστόν, εἴμεθα βεβαρυμένοι αὐτὰς τὰς ἡμέρας μὲ τὰ ἔκτακτα οἰκονομικὰ μέτρα διὰ τοὺς σεισμοπλήκτους Βόλου. Δὲν θὰ εἶχον δὲ ἀντίρρησιν νὰ συζητηθῶσι τὴν ἐρχομένην ἑβδομάδα.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι ζήτημα Προεδρείου, ἀλλὰ ζήτημα Κυβερνήσεως καὶ Βουλῆς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει θὰ ἐγγράψω τὰ νομοθετικὰ διατάγματα ἁρμοδιότητος ἄλλων ὑπουργείων ἐν ἀρχῇ, ὁπότε κατ’ ἀνάγκην τὰ τοῦ ὑπουργείου Οἰκονομικῶν δὲν θὰ συζητηθῶσιν αὔριον.

§11Α. ΤΣΙΡΩΝΗΣ. Πρὸς μεγάλην μου λύπην, κ. Πρόεδρε, δὲν βλέπω ἀναγεγραμμένην ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει πρότασίν μου ἀφορῶσαν κατάργησιν τοῦ σχετικοῦ περὶ ἠλεκτρικῶν συνδέσεων νόμου, παρ’ ὅλον ὅτι ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ἁρμοδίως τὴν ἔχω καταθέσει. Μεταφέρω τὴν καθολικὴν ἀγανάκτησιν τῆς ὑπαίθρου διὰ τὸν νόμον τοῦτον καὶ παρακαλῶ νὰ ἔλθῃ ἡ πρότασίς μου τὸ συντομώτερον πρὸς συζήτησιν.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατόν, κ. συνάδελφε, ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης νὰ παρέχω πληροφορίας, τὰς ὁποίας θὰ ἠδύνασθο νὰ λάβητε ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας. Ἡ ἁρμοδία Κοιν. Ἐπιτροπὴ δὲν κατέθεσε τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τῆς ἐν λόγῳ προτάσεώς σας.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Θὰ συζητηθῶσιν αἱ ἀναφοραὶ καὶ ἐρωτήσεις αἱ ἀφορῶσαι τὸ ὑπουργεῖον Ἐργασίας. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Πασσάδης ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς Ὁμοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Δράμας, δι’ ἧς ζητοῦν μείωσιν τῶν πρὸς τὸ ΙΚΑ εἰσφορῶν.

§13Α. ΠΑΣΣΑΔΗΣ. Τὴν ἀναφορὰν ταύτην, κ. Πρόεδρε, συνιστῶ ὅλως ἐκθύμως, διότι εἶναι γνωσταὶ αἱ δύσκολοι ἡμέραι τὰς ὁποίας διέρχονται οἱ ἐπαγγελματίαι καὶ βιοτέχναι λόγῳ τῆς γενικωτέρας οἰκονομικῆς δυσπραγίας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπαχθῶν φόρων καὶ λοιπῶν παντοειδῶν εἰσφορῶν τὰς ὁποίας καλοῦνται νὰ καταβάλουν εἰς διαφόρους Ὀργανισμούς. Μόλις φύγῃ ὁ Οἰκονομικὸς Ἔφορος ἔρχεται ὁ Εἰσπράκτωρ τοῦ ΤΕΒΕ καὶ τοῦτον διαδέχεται ὁ Εἰσπράκτωρ τοῦ ΙΚΑ, τοῦ Δήμου κλπ., εἰς τρόπον ὥστε ὁ ἐπαγγελματίας συνήθως ἀντὶ πελατῶν ἀναγκάζεται νὰ δέχεται τὰς ἐπισκέψεις τῶν εἰσπρακτόρων διαφόρων Ὀργανισμῶν. Φυσικά, θὰ ἦτο καλόν, ὅλα αὐτὰ τὰ Ταμεῖα νὰ ἡνοποιοῦντο καὶ νὰ ὑπῆρχε μία ἑνιαία εἰσφορά. Τοῦτο, ὅμως, πρὸς τὸ παρόν, εἶναι ἀδύνατον, δι’ αὐτό καὶ παρακαλῶ ὅπως γίνῃ δεκτὸν τὸ αἴτημα τοῦτο τῶν ἐπαγγελματιῶν καὶ βιοτεχνῶν, ἰδίᾳ δὲ διὰ τὰς ἐπαρχίας. Σήμερον, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ ἐργάτης, οὕτω πως καὶ ὁ ἐπαγγελματίας καὶ ὁ βιοτέχνης ζητοῦν τὴν ἐξεύρεσιν ἐργασίας. Ἐὰν ἐλαττωθοῦν ἐξ ἄλλου αἱ δυσβάστακτοι αὐταὶ εἰσφοραί, θὰ ὑπάρξῃ δυνατότης ἐπεκτάσεως τῶν ἐργασιῶν τῆς κατηγορίας ταύτης τῶν Ἑλλήνων καὶ συνεπῶς ἐπέκτασις τῶν προϋποθέσεων πρὸς ἀνεύρεσιν ἐργασίας. (Τὴν αὐτὴν ἀναφορὰν συνιστοῦν οἱ κ. κ. Δ. Πετροπουλᾶκος καὶ Δ. Γρίβας).

§14Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασ.). Τὸ αἴτημα, κ. βουλευταί, περὶ μειώσεως τῶν πρὸς τὸ ΙΚΑ εἰσφορῶν εἶναι ἤδη γνωστόν. Καθιστῶ γνωστόν, ὅτι τὸ ΙΚΑ δὲν διέρχεται καλὰς ἡμέρας. Ἤδη μελετᾶται εἰς ποῖον ὕψος θὰ πρέπει νὰ καθορισθῶσιν αἱ εἰσφοραὶ ὥστε νὰ ἀνταποκριθῇ τὸ ΙΚΑ εἰς τὰς καταβαλλομένας παροχάς. Ἐὰν θὰ ἠθέλατε μείωσιν τῶν καταβαλλομένων παροχῶν τότε ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι εἶναι δυνατὴ καὶ εὐκολοτάτη ἡ μείωσις τῶν εἰσφορῶν. Τοιοῦτόν τι ὅμως νομίζω ὅτι δὲν ἐπιθυμεῖτε. Ἐν πάσῃ περιπτώσει γνωρίζετε, ὅτι διὰ τοῦ τελευταίως ψηφισθέντος νόμου περὶ προστασίας τῆς ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας παρεσχέθησαν ἀρκετὰ εὐεργετήματα ὡς πρὸς τὴν καταβολὴν τῶν ὀφειλομένων εἰσφορῶν πρὸς τὸ

ΙΚΑ.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἕπεται ἐν τῇ Ἡμερησίᾳ Διατάξει ἀναφορὰ τῶν Συνδέσμων Ἁμαξοκαρροποιῶν–Πεταλωτῶν Θεσσαλονίκης κλπ., δι’ ἧς ζητοῦν λῆψιν μέτρων προστασίας τῆς τάξεώς των. Εἰς τὴν ἀναφορὰν ταύτην εἶναι ἐγγεγραμμένοι νὰ ὁμιλήσουν 18 βουλευταί. Θὰ παρεκάλουν, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ἀντίρρησις, νὰ ἀρκεσθοῦν οἱ ἐγγεγραμμένοι κ. κ. βουλευταὶ εἰς ἁπλῆν σύστασιν καὶ νὰ ἀκούσωμεν τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ.

§16Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Νὰ γίνῃ ἁπλῶς σύστασις, ἀλλὰ καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ μᾶς δώσῃ μίαν ἀπάντησιν.

§17Θ. ΤΑΜΒΑΚΑΣ. Ἐπὶ ποίου θέματος συζητοῦμεν, κύριε Πρόεδρε;

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τῆς ἀναφορᾶς τοῦ Συνδέσμου Ἁμαξοκαρραγωγέων καὶ Πεταλωτῶν Θεσσαλονίκης. Κύριοι, ἔχω μίαν πρότασιν: νὰ συστήσουν ἁπλῶς ὅλοι τὴν ἀναφοράν. Ἐὰν ὅμως ἐπιμένῃ ὁ κ. Ἀλιπράντης, ὡς ἔχει δικαίωμα, τότε δύνανται νὰ ὁμιλήσουν καὶ οἱ 18. Κάμνω ἔκκλησιν, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἔργου τοῦ ἐλέγχου, νὰ μὴ ὁμιλήσουν ὅλοι.

§19Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Μᾶς ἐνδιαφέρει, κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀπάντησις ποὺ θὰ δοθῇ ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας καὶ εἰδικώτερον εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἀσφάλισιν αὐτῶν εἰς τὸ ΙΚΑ.

§20Ε. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ ἐπαναλαμβάνεται ἀπὸ τὸ 1950 εἰς ὅλας τὰς προηγουμένας Βουλάς. Εὐχόμεθα ὁ κύριος ὑπουργὸς νὰ λύσῃ τὸ δρᾶμα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν.

§21Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἤθελα νὰ σημειώσω τὸ ἑξῆς: Τὸ αἴτημα αὐτὸ ἀφορᾷ κυρίως τὰς ἀγροτικὰς περιοχάς, διότι ἐκεῖ πέρα μὲ τὴν ἐπέκτασιν τῶν μηχανικῶν μέσων, αὐτοὶ ποὺ ἤσκουν τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ἁμαξοκαρραγωγέως καὶ τοῦ πεταλωτοῦ ἐξηφανίσθησαν ἀπὸ οἰκονομικῆς πλευρᾶς. Ὑπάρχει ἕνα προηγούμενον, κύριε ὑπουργέ. Ὅταν ἐπεξετάθη τὸ αὐτοκίνητον, ἡ τότε Κυβέρνησις ἔλαβε μέτρα προστασίας διὰ τοὺς ἁμαξάδες. Κάτι παρόμοιον πρέπει νὰ μελετήσῃ ἡ Κυβέρνησις, καὶ εἰδικώτερον ὁ κ. ὑπουργός, διότι πρόκειται περὶ ἐπαγγελματιῶν, τῶν ὁποίων τὰ ἐπαγγέλματα ἐξαφανίζονται. Θὰ ἠθέλαμεν, λοιπόν, νὰ ξεύρωμεν τὰς κυβερνητικὰς ἀπόψεις, διὰ νὰ ἴδωμεν ἂν ὁ κύριος ὑπουργὸς εὗρε τὴν εὐκαιρίαν νὰ μελετήσῃ τὸ θέμα. Αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις εἶχον νὰ κάμω καὶ κυρίως νὰ τονίσω, ὅτι κατ’ ἐξοχὴν αἱ ἀγροτικαὶ περιοχαὶ ἐνδιαφέρονται διὰ τὸ συζητούμενον θέμα.

§22Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Ἡμεῖς ἐνδιαφερόμεθα διὰ τὸ θέμα τῆς ἀσφαλίσεως τῶν πρώην ἁμαξοκαρραγωγέων εἰς τὸ Ι. Κ.Ρ. Νὰ μᾶς ἀπαντήσῃ ὁ κ. ὑπουργός.

§23Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Δὲν ὑπάρχει ζήτημα.

§24Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Ὑπάρχει καὶ ἀφορᾷ τὸν Ἅγιον Ἐλευθέριον. Καὶ ὑπάρχει καὶ ἀπάντησις τῆς ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου, ὅτι μελετᾶται τὸ ζήτημα καὶ δὴ κατὰ τρόπον εὐμενῆ.

§25Κ. ΒΑΣΑΡΔΑΝΗΣ. Ἡ τάξις τῶν ἁμαξοκαρραγωγέων ἔχει οὐσιαστικῶς καταργηθῆ. Ἔπαυσαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ ἀσκοῦν τὸ ἐπάγγελμα αὐτὸ ἔπειτα ἀπὸ τὴν τεραστίαν ἀνάπτυξιν τῶν αὐτοκινήτων καὶ τῶν ἄλλων συγκοινωνιακῶν μέσων. Νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ληφθῇ, κύριε ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, παρομοία πρόνοια μὲ τὴν ληφθεῖσαν εἰς τὸ παρελθόν.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καὶ οἱ ὑπόλοιποι βουλευταὶ συνιστοῦν τὴν ἀναφοράν.

§27Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, εἶναι ἡ τρίτη φορὰ ποὺ ἀπαντῶ εἰς παρομοίαν ἐρώτησιν. Ὅπως πᾶμε, νομίζω, ὅτι κάθε ἡμέρα ὁ ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας θὰ ἀπαντᾷ εἰς τὰ ἴδια πράγματα. Πρέπει νὰ τονίσω, ὅτι ὅσον συμπαθὲς καὶ ἐὰν εἶναι τὸ θέμα, ὑπάρχει μία δυσχέρεια μεγάλη: Ἡ ἐξεύρεσις τῶν πόρων. Εἰς αὐτὸ κατευθύνω τὰς προσπαθείας μου. Ἐὰν ἐξευρεθοῦν οἱ πόροι, τότε θὰ τοὺς δοθῇ κάποια μικρὰ ἀποζημίωσις.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Διακουμόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Σωματείου Ἀρτοποιῶν Δράμας ἡ «Εὐτυχία».

§29Θ. ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΣ. Συμβαίνει, κ. Πρόεδρε, εἰς μερικὰ ἀρτοποιεῖα τῶν ἐπαρχιῶν, κυρίως, νὰ παράγεται τόσος μόνον ἄρτος, ὥστε νὰ μὴ καλύπτωνται οὔτε τὰ δημιουργούμενα ἔξοδα. Θὰ παρεκάλουν, εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς καθ’ ἅς ἡ παραγωγὴ ἄρτου δὲν ὑπερβαίνει τὰς 70–80 ὀκάδας ἡμερησίως, νὰ μὴ ὑποχρεοῦνται οἱ ἀρτοποιοὶ νὰ προσλαμβάνουν ἀρτεργάτας ἐφ’ ὅσον δύνανται μόνοι των νὰ ἐργάζωνται καὶ ἐφ’ ὅσον τὴν ἐργασίαν ταύτην ἀσκοῦν ἀπὸ πολλῶν ἤδη ἐτῶν. (Τὴν αὐτὴν ἀναφορὰν συνιστοῦν οἱ κ. κ. Δ. Γρίβας, Δ. Πετροπουλάκος καὶ Χ. Παπασταύρου).

§30Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Εἶναι ἕνα ζήτημα ἀρκετὰ σοβαρόν. Ὑπάρχει καὶ ἡ ἀντίθετος ἄποψις. Τὸ Ταμεῖον τῶν ἀρτεργατῶν νὰ ἀπαγορεύσῃ εἰς τοὺς ἀρτοποιοὺς νὰ ζυμώνουν μόνοι των ψωμί. Ἄλλοτε, δι’ ἑνὸς τελευταίου νόμου, ἐπετράπη εἰς τοὺς ἀρτοποιοὺς νὰ ζυμώνουν μόνοι των ἐφ’ ὅσον ἡ παραγωγὴ των δὲν ὑπερβαίνει τὰς 50 ὀκάδας. Μετὰ τὴν παραγωγὴν τῶν 50 ὀκάδων ἐκρίθη ὀρθὸν ὅπως προσλαμβάνουν καὶ ἀρτεργάτην, διότι ἄλλως θὰ αὐξηθῇ ἡ ἀνεργία ἡ ὁποία ὑφίσταται, ἔστω καὶ εἰς μικρὸν βαθμόν, εἰς τὸν κλάδον τῶν ἀρτεργατῶν.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του σχετικῆς μὲ τὴν ὀφειλομένην ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης πρὸς τοὺς ὑπαλλήλους της αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν των κατὰ 10%.

§32Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ ὑπουργεῖον Ἐργασίας δι’ ἀποφάσεών του, ἐπανειλημμένως ἀπὸ τοῦ Μαΐου 1954 καὶ ἐντεῦθεν, καθώρισε τὰς αὐξήσεις τῶν μισθῶν τῶν ὑπαλλήλων. Καθὼς φαίνεται ἀπὸ πρόσφατον ἔγγραφον, τὸ ὁποῖον σεῖς, κύριε ὑπουργὲ τῆς Ἐργασίας, ἀπευθύνατε πρὸς τὴν Δ)νσιν τῆς Ἐθν. Τραπέζης Ἑλλάδος καὶ Ἀθηνῶν, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὰς ἀποφάσεις τοῦ ὑπουργείου, δηλαδὴ εἰς τὸ νὰ δώσῃ τὴν αὔξησιν τοῦ 10% ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν τῶν ὑπαλλήλων, ἀλλὰ τὴν αὔξησιν αὐτὴν ἐνεσωμάτωσεν εἰς τὰ ἐπιδόματα πολυετίας καὶ ἄλλα ἐπιδόματα, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ χορηγήσῃ ἐξ ὑποχρεώσεων τὰς ὁποίας εἶχε καὶ οὕτω οὐσιαστικῶς κατέπνιξε τὴν αὔξησιν. Καί, ἀντὶ νὰ πάρουν τὸ 10% ἀπὸ τοῦ Μαΐου τοῦ 1954, τὸ ὁποῖον ὤφειλεν ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα νὰ δώσῃ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους, τοὺς ἔδωσε μίαν αὔξησιν μηδαμινὴν ἐξικνουμένην εἰς τὸ ποσὸν τῶν 128 δραχμῶν. Ἔχω ἐδῶ τὸ τελευταῖον φύλλον τὸ ὁποῖον ἐκδίδει ὁ σύλλογος τῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἐθν. Τραπέζης. Ἐδῶ δημοσιεύεται ἕνα ἔγγραφον τοῦ ὑπουργείου, ποὺ κατὰ ἕνα τρόπον παρατηρεῖ τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν, διότι δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὴν ὑπουργικὴν ἀπόφασιν. Ἐὰν ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα δὲν ἐφαρμόζῃ τὰς ἀποφάσεις σας, δὲν ἐφαρμόζει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐφαρμόζουν οἱ ἄλλοι Ὀργανισμοί καὶ αἱ ἄλλαι ἐπιχειρήσεις καὶ δὲν ἀκολουθεῖ καὶ αὐτὴ τὸ μισθολόγιον τῶν ὑπαλλήλων ἤ θὰ καταδικάσῃ τοὺς ὑπαλλήλους εἰς μαρασμὸν ἤ θὰ τοὺς ἀναγκάσῃ νὰ μὴ ὑπακούουν εἰς τὰς κρατικὰς ἐντολὰς καὶ νὰ κάμνουν μόνον ὅ,τι ἡ Ἐθν. Τράπεζα κάμνει ὅτι ἐξυπηρετεῖ τὸ συμφέρον της, τὸ προσωπικόν, καὶ ὄχι τὸ κοινωνικόν, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἐξυπηρετῇ. Ἐπ’ αὐτῶν, θὰ ἤθελα μίαν ἀπάντησιν, κ. ὑπουργέ.

§33Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Νομίζω, ὅτι ἡ ἐρώτησις τοῦ κ. συναδέλφου εἶναι παλαιά, διότι δὲν ἔχει ὑπ’ ὄψιν της ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ ἐξεδόθη ἀπόφασις τοῦ ὑπουργείου Ἐργασίας, ρυθμίζουσα τὸ ζήτημα τοῦτο. Μὲ τὴν ἀπόφασιν, συνεμορφώθη ἀπολύτως ἡ Τράπεζα. Δὲν ἀπεδέχεται νὰ πληρώσῃ ἀναδρομικῶς. Τοῦτο πλέον ἐκφεύγει τῆς ἁρμοδιότητος τῆς ἰδικῆς μου καὶ εἶναι ζήτημα ἁρμοδιότητος τῶν Δικαστηρίων. Ἐγὼ ἐξέδωσα τὴν ἀπόφασιν, διότι ἄλλοτε ἡ Τράπεζα ἀπηλλάσετο τῶν ἀποφάσεων τοῦ ὑπουργείου Ἐργασίας. Παρὰ ταῦτα, ἐξέδωσα ἀπόφασιν καὶ ἐδέχθη ἡ Τράπεζα νὰ πληρώσῃ τὴν κανονικὴν αὔξησιν εἰς τοὺς ὑπαλλήλους της, μόνον δὲν δέχεται τὴν ἀναδρομικότητα. Τοῦτο εἶναι πλέον ζήτημα, τὸ ὁποῖον θὰ λύσουν οἱ ὑπάλληλοι μὲ τὴν Τράπεζαν ἔστω καὶ διὰ τῆς δικαστικῆς ὁδοῦ. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Γ. Πλατῆς).

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Δημόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἀναφορᾶς ἀπολυθέντων καὶ ἐπαναδιορισθέντων ὑπαλλήλων ΣΕΚ αἰτουμένων χορήγησιν τοῦ ἐφ’ ἅπαξ βοηθήματος ἐκ τοῦ Ταμείου Προνοίας ΣΕΚ καὶ εἰς αὐτοὺς κλπ.

§35Κ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν καὶ Ἐργατριῶν Κλωστοϋφαντουργείων καὶ Βαφείων Πειραιῶς, διαμαρτυρουμένης δι’ ὁμαδικὰς ἀπολύσεις ἐργατῶν Ἑταιρείας Ρετσίνα κλπ. ὁ κ. Βοβολίνης ἔχει τὸν λόγον.

§37Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπαναφορᾶς τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου 118» ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐργασίας, κύριε Πρόεδρε, ἐζήτησε ἔστω καὶ ἕν παράδειγμα, ἀφορῶν ἀπολύσεις ἐργατῶν μετὰ τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1954. Μετὰ τὴν ἀναγγελίαν, δηλαδή, τῆς ἀποφάσεως ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως, τοῦ νόμου 118. Τότε δέ, ἔχων ὑπ’ ὄψιν μου τὴν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν καὶ Ἐργατριῶν Κλωστοϋφαντουργείων καὶ Βαφέων Πειραιῶς, ἀνεφέρθην εἰς τὰς γενομένας ἀπολύσεις εἰς τὸ ἐργοστάσιον Ρετσίνα, τὸ ὁποῖον προέβη ἀπὸ τοῦ Δεκεμβρίου καὶ ἐντεῦθεν, εἰς ἀθρόας ἀπολύσεις ἐργατῶν. Ὁ κ. ὑπουργὸς εἶπε τότε, ὅτι αἱ ἀπολύσεις δὲν ὑπερβαίνουν τοὺς 77 ἐργάτας. Ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ὅμως δὲν εἶναι ἀκριβής, τοὐλάχιστον καθὼς λέγεται ἀπὸ τὴν Ἕνωσιν Ἐργατῶν Κλωστοϋφαντουργείων, ἥτις ἀναφέρει ὅτι αἱ ἀπολύσεις φθάνουν τοὺς 260–270 ἐργάτας. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, τρεῖς περίπου ἑκατοντάδες ἐργατῶν καὶ φυσικὰ προστάται οἰκογενειῶν, εὑρέθησαν εἰς τὸν δρόμον. Ἤδη οὗτοι, πεινῶντες, ζητοῦν προστασίαν παρὰ τῆς Κυβερνήσεως, τὴν ὁποίαν καὶ ἡμεῖς ἐπικαλούμεθα.

§38Δ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§39Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§40Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§41Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ τὴν ἀναφορὰν καὶ παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν ὅπως συστήσῃ εἰς τὴν ἐπιτροπὴν νὰ προσέξῃ τὰς ἀπολύσεις εἰς τὸ ἐργοστάσιον κυρίως Ρετσίνα.

§42Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Κύριε Πρόεδρε, ἐγὼ δὲν γνωρίζω περὶ ὁμαδικῶν ἀπολύσεων, πλὴν μιᾶς ἡ ὁποία ἔλαβε χώραν ἀπὸ 17)12)54 μέχρι 5)2)55 εἰς τὸ ἐργοστάσιον Ρετσίνα. Ἐπὶ 1700 ἐργατῶν ἀπέλυσεν 77, δηλαδὴ ἕνα ποσοστὸν 6% περίπου, συμφώνως μὲ τὸν νόμον. Εἶναι γνωστόν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ κλωστοϋφαντουργία διήρχετο τότε μίαν κρίσιν. Ἐλπίζομεν δὲ ὅτι αὕτη θὰ ἐξαλειφθῇ συντόμως καὶ θὰ μπορέσουν οἱ ἀπολυθέντες νὰ ξαναεργασθοῦν.

§43Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος ὅτι αἱ ἀπολύσεις, ὡς ἀναφέρει ἡ Ἕνωσις Ἐργατῶν Κλωστοϋφαντουργείων, εἶναι 270 ἐργάται, καὶ ἡ ἀπόλυσις τὴν ὁποίαν ἀνέφερεν ὁ κ. ὑπουργός, τῶν 77 ἐργατῶν εἶναι ὁμαδικὴ ἀπόλυσις καὶ ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ τὴν ἀντιμετωπίσῃ ὡς πρόβλημα γενικὸν καὶ κοινωνικόν.

§44Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ). Κύριε Πρόεδρε, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ παρακαλέσω τὸν κ. συνάδελφον νὰ ἀναγνώσῃ τὸν νόμον «περὶ ὁμαδικῶν ἀπολύσεων», ὅστις ρητῶς ἐπιτρέπει τὴν ἀπόλυσιν τοῦ 6% τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ὑπ’ ἀριθ. 11.

§46Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Κύριε Πρόεδρε, διαμαρτύρομαι καὶ πάλιν, διότι τὸ ζήτημα δὲν εἶναι τῆς ἁρμοδιότητός μου. Εἶχεν ἐπανέλθει τὸ ζήτημα καὶ ὁ τότε κατέχων τὴν ἕδραν κ. Πρόεδρος, ἀνεγνώρισεν ὅτι ἐκ λάθους ἀνεγράφη ἡ ἀναφορὰ αὐτή, ἀπευθυνομένη εἰς τὸ ὑπουργεῖον Ἐργασίας. Παρακαλῶ νὰ διαγραφῇ ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖον Ἐργασίας.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀναβάλλεται.

§48Κ. ΜΠΑΚΟΛΛΑΣ. Ἐὰν τὴν περιορίσωμεν κατὰ τρόπον κλιμακωτόν, νὰ ἐπεκταθῇ εἰς τοὺς ἀγρότας ἡ ἰατρικὴ περίθαλψις, δὲν εἶναι τῆς ἁρμοδιότητός σας, κύριε ὑπουργέ;

§49Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Τὸ ὑπουργεῖον Ἐργασίας ἔχει τὸν ἔλεγχον τῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν, οἱ ὁποῖοι ἀφοροῦν τοὺς ἐργάτας. Πέραν τούτου, οὐδεμίαν ἄλλην ἁρμοδιότητα ἔχει.

§50Κ. ΜΠΑΚΟΛΛΑΣ. Νὰ τεθῇ ἡ ἐρώτησις εἰς τὸ ἁρμόδιον ὑπουργεῖον.

§51Θ. ΤΑΜΒΑΚΑΣ. Τίνος ἁρμοδιότητος εἶναι;

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι τοῦ ὑπουργείου Γεωργίας. Εἰς τὸ προσεχὲς μέλλον θὰ μπῇ εἰς τὸ ὑπουργεῖον Γεωργίας.

§53Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Αὐτοὶ εἶναι ἠσφαλισμένοι εἰς τὸ ΙΚΑ. Δὲν ξεύρετε τὸ ζήτημα.

§54Α. ΠΑΣΣΑΔΗΣ. Τὸ γνωρίζω τὸ ζήτημα, ἀλλὰ ὑπάρχει συσχέτισις, κύριε ὑπουργέ, καὶ θέλετε νὰ τὸ ἀποφύγετε. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Πρόεδρος κ. Κ. Γ. Ροδόπουλος).

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐν συνεχείᾳ τῆς χθεσινῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία ἐγένετο, ὅσον ἀφορᾷ τὴν καταστροφὴν τοῦ Βόλου, νομίζω ὅτι ἑρμηνεύω καὶ τὰ αἰσθήματα καὶ τὰς ἀπόψεις ὑμῶν, ἐὰν προτείνω, ὅπως τὸ Σῶμα ὁλόκληρον, ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία, συμβάλῃ εἰς τὸν ἔρανον διὰ τοῦ ποσοῦ τῶν 300 ἑκατομμυρίων παλαιῶν δραχμῶν, αἵτινες θὰ καταβληθῶσιν ἐκ τῆς τακτικῆς μηνιαίας βουλευτικῆς ἀποζημιώσεως ἡμῶν.

§56ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ἐκ νέου ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Γ. Πλατῆς). Παρελθούσης τῆς ὥρας συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀναφορῶν

καὶ ἐρωτήσεων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας καὶ συστάσεως Ἐθνικοῦ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου Κοινωνικῆς Πολιτικῆς». Οἱ κ. κ. εἰσηγηταὶ καὶ λοιποὶ κ. βουλευταί, οἵτινες θὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, δύνανται νὰ ἐπεκταθοῦν καὶ εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου, ἐφ’ ὅσον οὕτω συνεφωνήθη κατὰ τὴν αʹ συζήτησιν αὐτοῦ. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Η. Ἀναστασόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§58Η. ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ. Εὐθὺς ὡς ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἀρχὴν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ε. Σ., κ. κ. βουλευταί, ἀντελήφθη ὅτι αἱ σχέσεις μεταξὺ Κυβερνήσεως, ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων δέον νὰ γίνωνται διὰ καθεστῶτος πλήρους καὶ ἰσοτίμου μεταξὺ των συνεργασίας θεσπιζομένου εἰδικοῦ νόμου περὶ ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, καὶ καταργουμένου τοῦ ἐπὶ μακρὰν χρονικὴν περίοδον ἰσχύσαντος Κρατικοῦ παρεμβατισμοῦ. Τὸ μέγα ὅμως τοῦτο βῆμα προϋπέθετε τὴν προηγουμένην ἀποκατάστασιν νομισματικῆς σταθερότητος, ἐξ οὗ καὶ ἠναγκάσθημεν νὰ ἀναμείνωμεν μέχρι πραγματοποιήσεως τῆς προϋποθέσεως ταύτης. Ἤδη ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ε. Σ., συνεπὴς πρὸς τὰς ὑποσχέσεις της καὶ τὰς ἀρχάς της, παραχωρεῖ εἰς τοὺς ἐργαζομένους τὸ μέγα τοῦτο καὶ βασικὸν δικαίωμα τῆς ἰσοτίμου συνεργασίας καὶ τῶν ἐλευθέρων διαπραγματεύσεων μετὰ τῶν ἐργοδοτῶν διὰ τὸν καθορισμὸν τῶν ὅρων ἐν γένει τῆς ἐργασίας. Καὶ ὀρθῶς, κ. κ. βουλευταί, προχωρεῖ εἰς τὸ καθεστὼς αὐτό, διότι ἡ ἐργασία δὲν εἶναι ἐμπόρευμα διὰ νὰ διατιμᾶται ὑπὸ τοῦ Κράτους καὶ δὴ εἰς περιόδους ὁμαλότητος καὶ νομισματικῆς σταθερότητος. Ἐργασία ἐν τῇ οἰκονομικῇ ἐπιστήμῃ θεωρεῖται ἡ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀποβλέπουσα εἰς παραγωγικὸν σκοπόν. Ἡ ἐργασία εἶναι εἷς ἐκ τῶν κυριωτέρων συντελεστῶν τῆς παραγωγῆς. Διὰ τῆς ἐργασίας καθίστανται χρησιμοποιήσιμοι αἱ πρῶται ὗλαι. Ἡ ἐργασία ἀποτελεῖ πηγὴν πλούτου, ἡ δὲ παραγωγικότης αὐτῆς ἔχει εὐρυνθῆ ἀπεριορίστως, περιλαμβάνουσα ἅπαντα τὰ ἐπαγγέλματα. Ὑποκειμενικῶς ὡς ἐργασία νοεῖται ἡ ἀνθρωπίνη ἐνέργεια, ἀντικειμενικῶς δὲ τὸ ἐκ τῆς ἐργασίας προκῦπτον ἀποτέλεσμα, τὸ ἔργον. Ὁ ἄνθρωπος ὑποχρεοῦται νὰ ἐργάζεται διὰ νὰ ἐπαρκέσῃ εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς ζωῆς του καὶ καταστήσῃ ἑαυτὸν ἐπωφελῆ εἰς τὴν κοινωνίαν καὶ συντελέσῃ εἰς τὴν πρόοδόν του. Ἡ ἐργασία εἶναι ἔμφυτος καὶ ἀναπόφευκτος διὰ τὸν ἄνθρωπον, θεωρεῖται ὡς εἷς τῶν ἐπιτακτικῶν νόμων τῆς φύσεως καὶ ἀποτελεῖ ἓν τῶν ὑψηλῶν καθηκόντων τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς, διότι ἐκ τῆς ἐργασίας ἐξαρτᾶται ἡ πρόοδος καὶ ἡ διατήρησις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἡ ἐργασία εἶναι παγκόσμιον κοινωνικὸν φαινόμενον καὶ παίζει σπουδαιότατον κοινωνικὸν ρόλον. Εἶναι ἐπιτακτικὴ ὑποχρέωσις διὰ τὸν ἄνθρωπον νὰ ἐργάζεται, ἀναγνωρίζεται δὲ ὡς τοιαύτη καὶ ὑπὸ τῆς Χριστιανικῆς ἡμῶν θρησκείας, ἥτις διὰ τοῦ κορυφαίου τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Παύλου, τονίζει «εἴ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι μηδὲ ἐσθιέτω». Ὀρθῶς, ὅθεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ε. Σ. κατενόησε τὴν μεγάλην καὶ κοινωνικὴν ἀποστολὴν τῆς ἐργασίας καὶ διὰ τοῦ συνιστωμένου Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου Κοινωνικῆς Πολιτικῆς θὰ καθορίζῃ τὴν ἀκολουθητέαν ἐργατικὴν καὶ κοινωνικὴν πολιτικὴν καὶ διότι ἐκ τῆς ἐπιτυχοῦς λειτουργίας τούτου θὰ ἐπηρεασθῇ ἀναμφισβητήτως ἡ εἰρηνικὴ ἐπίλυσις τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας, αἱ ὁποῖαι ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει ἐνδιαφέρουν ἐξ ἴσου τοὺς ἐργαζομένους τοὺς ἐργοδότας, τὴν κοινωνίαν καὶ τὸ Κράτος. Συνεπῶς, λίαν ὀρθῶς καθιεροῦται τὸ καθεστὼς τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ε. Σ. δύναται νὰ εἶναι ὑπερήφανος διὰ τὴν τοιαύτην ἀναγνώρισιν καὶ κατοχύρωσιν τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ τῶν ἐργαζομένων. Ἡ συλλογικὴ σύμβασις ἐργασίας ἂν καὶ εἶναι προϊὸν τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως τῶν συμβαλλομένων μερῶν, ἐν τούτοις δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ἐλευθέρα σύμβασις ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ ἀστικοῦ Κώδικος, διότι δὲν συμβάλλονται ἐν αὐτῇ τὰ ἐπὶ μέρους πρόσωπα, οὔτε ἐπίσης δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ νόμος, διότι δὲν περιέχει τὰ στοιχεῖα τούτου ἐφ’ ὅσον συντρέχουν διαπραγματεύσεις καὶ ἡ ἐλευθέρα βούλησις τῶν συμβαλλομένων ὀργανώσεων, ἀλλὰ χαρακτηρίζεται ὡς κανονισμὸς θέτων γενικοὺς κανόνας δικαίου, ἀναφερομένους εἰς ὡρισμένην κατηγορίαν προσώπων καὶ ἐν τούτῳ ὁμοιάζει μὲ νόμον. Διὰ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας δὲν συνομολογεῖται οὔτε ἡ παροχὴ οὔτε ἡ ἀποδοχὴ ἐργασίας, ἀλλ’ ἁπλῶς καθορίζεται τὸ πλαίσιον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὑποχρεοῦνται οἱ συμβαλλόμενοι νὰ συνάπτουν καὶ ἐκτελοῦν τὰς ἀτομικὰς συμβάσεις ἐργασίας. Οἱ διὰ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας συνομολογούμενοι ὅροι, δύνανται ν’ ἀναφέρωνται εἰς τὰς οἰκονομικὰς ἢ τεχνικὰς συνθήκας τῆς ἐργασίας νὰ καθορίζουν κατώτατον ὅριον μισθοῦ ἢ ἡμερομισθίου, νὰ ρυθμίζουν τὸν τρόπον τῆς πληρωμῆς, νὰ μεριμνοῦν περὶ τῶν ὡρῶν ἐργασίας καὶ τῆς ἑβδομαδιαίας ἀναπαύσεως, νὰ κανονίζουν τὰ τῆς παροχῆς ἀδειῶν, τὰ τῆς προσλήψεως ἀνηλίκων καὶ γυναικῶν, τὰ τῆς ὑπηρεσιακῆς ἱεραρχίας καὶ ἐσωτερικῆς πειθαρχίας τοῦ ἐργοστασίου, νὰ καθορίζουν τὰ διακριτικὰ ὅρια μεταξὺ ὑπαλλήλων καὶ ἐργατῶν ἢ καὶ νὰ ἐπεκτείνουν καὶ ἐπὶ τῶν ἐργατῶν τὰ ὠφελήματα τῶν ὑπαλλήλων. Δύνανται ἀκόμη νὰ καθορίζουν τὰς προθεσμίας καταγγελίας τῶν συμβάσεων ἐργασίας μεγαλυτέρας τῶν ὑπὸ τοῦ νόμου προβλεπομένας, νὰ ἀναγνωρίζουν τὴν ὑποχρεωτικὴν ἰσχὺν ἑνὸς καθιερωμένου ἐθίμου καὶ νὰ ρυθμίζουν τὰς συνεπείας προηγηθείσης ἀπεργίας ἢ λόκ–ἄουτ, ὅτε ἡ συλλογικὴ σύμβασις λαμβάνει τὴν μορφὴν εἰρήνης μεταξὺ ἐμπολέμων. Αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις δύνανται νὰ προβλέπουν τέλος καὶ περὶ τοῦ τρόπου τῆς ἀναθεωρήσεως αὐτῶν ὡς καὶ νὰ συνομολογοῦσι ποινικὴν ρήτραν διὰ τὴν τήρησιν τῶν συμπεφωνημένων δέον ὅμως πάντες οἱ ὅροι τῆς συλλογικῆς συμβάσεως νὰ μὴ ἀντίκειται εἰς νόμους δημοσίας τάξεως καὶ εἰδικώτερον ἐργατικοὺς τοιούτους. Ἡ συλλογικὴ σύμβασις ἐργασίας διὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι θεσμὸς νέος. Τὸ ἔτος 1913 κατηρτίσθη τὸ πρῶτον σχέδιον νόμου περὶ συμβάσεως ἐργασίας τὸ ὁποῖον ἐπειράθη νὰ ρυθμίσῃ ἐν γενικαῖς γραμμαῖς τὴν συλλογικὴν σύμβασιν ἐργασίας πλὴν ἡ ψήφισίς του ἐματαιώθη. Διὰ τοῦ νόμου 281) 1914 περὶ Σωματείων, ἐπετράπη εἰς τὰ ἐπαγγελματικὰ σωματεῖα νὰ συνάπτουν συμβάσεις ἐργασίας μετὰ φυσικῶν ἢ νομικῶν προσώπων ἢ ἀντιπροσώπων ὁμάδων καθοριζούσας τοὺς ὅρους τῆς ἐργασίας τοῦ ἑτέρου τῶν μερῶν. Τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 281)1914 ἐπανέλαβε καὶ τὸ Β. Δ. τῆς 20 Μαΐου τοῦ 1920 περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων ἐκ τῶν συνδεδυασμένων δὲ διατάξεων τῶν ἀνωτέρω νομοθετημάτων προκύπτει ὅτι ἐπετράπη ὅπως ἓν ἢ πλείονα σωματεῖα ἑνοῦνται εἰς σύνδεσμον διὰ τὴν ἐπιδίωξιν κοινῶν συμφερόντων διατηροῦντα πλήρη τὴν αὐτοτέλειάν των, καὶ ὅτι εἰς τοὺς ἀνεγνωρισμένους αὐτοὺς συνδέσμους δίδονται τὰ αὐτὰ δικαιώματα καὶ αἱ αὐταὶ ὑποχρεώσεις πρὸς τὰ ἁπλᾶ σωματεῖα, ἐκ πάντων δὲ τούτων προκύπτει ὅτι ὁ Ἕλλην νομοθέτης ἀπὸ τοῦ ἔτους 1914 ἔδωκεν εἰς τὰ σωματεῖα καὶ τὰς ἑνώσεις τὴν εὐκαιρίαν νὰ συνάπτουν συλλογικὰς συμβάσεις ἐργασίας. Ἐν τούτοις οὐδεμία τοιαύτη σύμβασις συνήφθη. Διὰ Ν. Δ)τος ἀπὸ 1ης Μαΐου 1926 περὶ διαιτησίας ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων ἐπεβλήθη εἰς τὰς συλλογικὰς διαφορὰς ἡ ἀναγκαστικὴ διαιτησία τῆς ὁποίας ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ ἀναγκαστικὴ ὑποταγὴ τοῦ διαφερομένου εἰς τὴν διαιτητικὴν ἀπόφασιν ἥτις ἐπέχει μὲν θέσιν ἀναγκαστικῆς συλλογικῆς συμβάσεως ἐργασίας, ἀλλὰ δὲν ἔχει τίποτε τὸ κοινὸν μὲ αὐτήν. Κατὰ τὸ ἔτος 1927 ὑπεβλήθη εἰς τὴν Βουλὴν νομοσχέδιον ρυθμίζον διὰ πρώτην φορὰν καὶ πλήρως τὴν συλλογικὴν σύμβασιν ἐργασίας, πλὴν ἡ ψήφισίς του ἐματαιώθη. Εὐρεῖα συζήτησις περὶ καθιερώσεως τοῦ θεσμοῦ τῆς συλλογικῆς συμβάσεως ἐργασίας καὶ παρ’ ἡμῖν ἐγένετο ἐνώπιον τῆς ἀναθεωρητικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ ἀστικοῦ Κώδικος πλὴν τελικῶς οὐδεμία σχετικὴ διάταξις περιελήφθη εἰς τὸ τελικὸν σχέδιον, ἀφεθέντος ὅπως αὐτὴ ἀποτελοῦσα θεσμὸν εὔπλαστον ἀκολουθήσῃ τὴν γενικωτέραν οἰκονομικὴν καὶ κοινωνικὴν ἐξέλιξιν τῶν σχέσεων κεφαλαίου καὶ ἐργασίας καὶ ρυθμισθῇ ὑπὸ ἰδιαιτέρου νόμου εὐχερῶς μεταβαλομένου. Ἐν τέλει διὰ τοῦ Ἀναγκαστικοῦ Νόμου τῆς 21ης Νοεμβρίου τοῦ 1935 περὶ συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, καθιερώθη καὶ παρ’ ἡμῖν ὁ θεσμὸς οὗτος καὶ τὴν 12ην Αὐγούστου 1936 ὑπεγράφησαν αἱ δύο μεγάλαι συλλογικαὶ συμβάσεις, ἡ μία διὰ τοὺς ἐργάτας καὶ ἡ ἑτέρα διὰ τοὺς ὑπαλλήλους. Ἀπὸ τοῦ Μαΐου 1941 δὲν ἴσχυε σχεδὸν τίποτε καὶ ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καθιερώθη καθεστὼς πλήρους διευθυνομένης οἰκονομίας. Καὶ οὕτως ἐφθάσαμεν εἰς τὸ Ν. Δ. 3086)54, διὰ τῶν διατάξεων ὅμως τοῦ ὁποίου ἐδημιουργήθη δυσπιστία καὶ δυσφορία τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ οὐδεὶς ἀπεδέχετο εὐχαρίστως τὴν ἐφαρμογὴν τούτου, ὑπὸ τὸ καθεστὼς τοῦ ὁποίου οὐδεμία σύμβασις συνήφθη. Κατέστη ὅθεν ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη ὑποβολῆς καὶ ψηφίσεως νέου σχεδίου νόμου καλύπτοντος ὁλοκληρωτικῶς τὸ μέγα θέμα τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας καὶ ρυθμίζοντος τὰ κατ’ αὐτὰς μὲ ἀντιλήψεις προσηρμοσμένας εἰς τὰς σημερινὰς κοινωνικὰς καὶ οἰκονομικὰς συνθήκας καὶ ἀποδεκτὰς παρὰ τῶν ἐνδιαφερομένων. Εἰς πλήρωσιν τῆς ἀνάγκης ταύτης, ἔρχεται τὸ ὑπὸ κρίσιν ὑμῶν κ. κ. βουλευταὶ σχέδιον νόμου ὅπερ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ εἰσηγοῦμαι εἰς ὑμᾶς. Διὰ τοῦ ὑποβαλλομένου σχεδίου νόμου περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας συστάσεως ἐθνικοῦ γνωμοδοτικοῦ συμβουλίου κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ τροποποιήσεως ἐργατικῶν τινων νόμων ὡς καὶ ἐν τῇ εἰσηγητικῇ ἐκθέσει αὐτοῦ ἀναφέρεται, ἀφ’ ἑνὸς καθορίζεται ὁ τρόπος ρυθμίσεως τῶν ἀναφυομένων συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ προβλέπεται ἡ σύστασις ἑνὸς ἀνωτάτου ἐπὶ τῆς γενικῆς σημασίας κοινωνικῶν θεμάτων γνωμοδοτικοῦ ὀργάνου τριμεροῦς συνθέσεως, πρὸς ἐπιτυχῆ ἔρευναν καὶ μελέτην τῶν ἐξ ὡρισμένου εὐρυτέρας σημασίας κοινωνικοῦ μέτρου ἐπιδράσεως ἐπὶ τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καὶ τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου. Τότε ἐψηφίσθη τὸ Ν. Διάταγμα 3086) 1954 ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς Νομοθετικῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, τὸ ὁποῖον ἐπειράθη νὰ ρυθμίσῃ τὸ θέμα τοῦτο. Πλὴν διὰ τῶν διατάξεων, αἱ ὁποῖαι περιελήφθησαν εἰς τὸ νομοθετικὸν τοῦτο Διάταγμα, ἐδημιουργήθη εἰς ὅλους τοὺς ἐνδιαφερομένους πλήρης δυσπιστία, οὐδεὶς δὲ ἐργοδότης ἢ ἐργάτης ἐδέχετο ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ νομοθετικοῦ αὐτοῦ Διατάγματος νὰ προέλθῃ εἰς διαπραγματεύσεις καὶ εἰς τὴν σύναψιν τῆς συλλογικῆς συμβάσεως ἐργασίας. Κατέστη ὅθεν προφανὲς καὶ ἀναγκαῖον ὅτι τὸ νομοθετικὸν αὐτὸ Διάταγμα δὲν ἀνταπεκρίνετο εἰς τὸν σκοπόν του καὶ ὅτι εἶχεν ἀνάγκην ἀμέσου ρυθμίσεως. Τὸ ἔργον τοῦτο πληροῖ τὸ σήμερον εἰσαγόμενον νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε καὶ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ νὰ συγχαρῶ, ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, διότι ἐν πνεύματι πλήρους κατανοήσεως τοῦ θέματος, προέβη εἰς τὴν σύνταξιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Διὰ τοῦ κρινομένου σχεδίου νόμου προβλέπεται σύστημα νόμου πλῆρες ἐλευθέρων συλλογικῶν διαπραγματεύσεων μὴ ταυτιζόμενον ἀπολύτως οὔτε μὲ τὸ ἀρχικῶς ἰσχῦσαν, οὔτε μὲ τὸ Ν. Δ. 3086)54, δεδομένου ὅτι ἀμφότερα ἐκρίθησαν ὡς μὴ καλύπτοντα πλήρως τὰς ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἀνάγκας. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου καταχωρίζεται τὸ δικαίωμα τῶν ἐργαζομένων τῆς ἐλευθέρας συλλογικῆς διαπραγματεύσεως μὲ τοὺς ἐργοδότας διὰ τὸν καθορισμὸν τῶν ὅρων τῆς ἐργασίας εἰς τὰς διαπραγματεύσεις ταύτας. Οἱ ἐνδιαφερόμενοι παρακάθηνται ἰσοτίμως καὶ τὸ Κράτος δὲν ἐπεμβαίνει εἰς αὐτὰς εἰ μὴ μόνον εἰς περίπτωσιν ἀποτυχίας καὶ ἐφ’ ὅσον ζητηθῇ ἡ μεσολαβητικὴ παρέμβασίς του ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων. Οἱ μισθοὶ καὶ ἡμερομίσθια οἱ καθοριζόμενοι διὰ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, εἶναι τὰ κατώτατα ὅρια ἀναγνωριζομένου τοῦ δικαιώματος τῆς συνάψεως ἀτομικῶν συμφωνιῶν περὶ μεγαλυτέρων ἀποδοχῶν. Ἀντὶ τοῦ μέχρι σήμερον ἰσχύοντος ὅπως αἱ συνομολογούμεναι συλλογικαὶ συμβάσεις κατατίθενται εἰς τὸ Εἰρηνοδικεῖον, τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου προβλέπει τὴν δημοσίευσιν αὐτῶν εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ κατοχυροῦται καλύτερον ἡ γνησιότης καὶ ἡ δημοσιότης τοῦ κειμένου. Ἐπὶ πλέον ἐὰν μία συλλογικὴ σύμβασις καταγγελθῇ νομίμως, δύναται νὰ παραταθῇ ἡ ἰσχύς της ἐπὶ δώδεκα μῆνας διὰ νὰ μὴ μείνουν ἀκάλυπτοι οἱ ἐργαζόμενοι μέχρι τῆς συνάψεως νέας συμβάσεως. Εἶχε κριθῆ καὶ εἶχεν ὑποστηριχθῆ, ὅτι διὰ τῆς καταθέσεως εἰς τὸ Εἰρηνοδικεῖον δὲν ἐξασφαλίζοντο πλήρως αἱ δύο αὗται κύριαι καὶ οὐσιώδεις ἀναγνωρίσεις τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας, δηλαδὴ δὲν ἀνεγνωρίζετο καὶ ἡ γνησιότης καὶ ἡ δημοσιότης. Ἐν περιπτώσει διαπραγματεύσεων μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων, αἱ ὁποῖαι ἤθελον τυχὸν ἀποτύχει, μεσολαβεῖ ἡ προσπάθεια ἡ συμβιβαστική, πρὸς ἕνα στοιχειώδη συμβιβασμὸν καὶ ἡ συμβιβαστικὴ προσπάθεια τοῦ ὑπουργείου Ἐργασίας πρὸς ἐναρμόνησιν τῶν ἑκατέρωθεν ἀπόψεων. Εἰς περίπτωσιν δὲ ἀποτυχίας καὶ τῆς προσπαθείας αὐτῆς τοῦ συμβιβασμοῦ, τίθεται πλέον ἐν λειτουργίᾳ ὁ θεσμὸς τῆς διαιτησίας. Ἐν περιπτώσει ὁριστικῆς ἀποτυχίας τῶν διαπραγματεύσεων τῆς προσπαθείας πρὸς συμβιβασμόν, τίθεται εἰς λειτουργίαν ὁ θεσμὸς τῆς διαιτησίας ὅστις ρυθμίζεται διὰ τῶν ἄρθρων 9 ἕως 19 τοῦ νομοσχεδίου. Καθορίζεται πρῶτον ὁ τρόπος διαπιστώσεως τῆς ἀποτυχίας καὶ προβλέπεται ἡ σύνθεσις καὶ ἡ συγκρότησις τῶν πρωτοβαθμίων διοικητικῶν ὀργάνων διαιτησίας. Ἡ σύνθεσίς των εἶναι διαφορετικὴ τῆς μέχρι σήμερον καὶ προβλέπει τὴν συμμετοχὴν μονίμως διαρκούσης τῆς θητείας τόσον δικαστικοῦ ὅσον καὶ εἰδικευμένου ὑπαλλήλου τοῦ ὑπουργείου Ἐργασίας. Διὰ τῶν ἰδίων ἄρθρων ὁρίζεται ἡ διαδικασία ἐνώπιον τῶν πρωτοβαθμίων ἐπιτροπῶν καὶ ὁ τρόπος ἐφαρμογῆς καὶ ἐκτελέσεως τῶν ἀποφάσεων. Συνιστῶνται ἓξ δευτεροβάθμιοι ἐπιτροπαὶ καὶ καθορίζονται τὰ διαδικαστικὰ θέματα καὶ ἡ ἁρμοδιότης αὐτῶν καθ’ ὕλην καὶ τόπον. Ἡ ἀμερόληπτος κρίσις τῶν ἐπιτροπῶν διαιτησίας διασφαλίζεται ἐκ τῆς ἰσοτίμου συμμετοχῆς εἰς αὐτὰς ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων, ἐκ τῆς ἀναθέσεως τῆς προεδρίας τῶν ἐπιτροπῶν εἰς δικαστικοὺς καὶ ἐκ τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς ἀπεργίας ἢ λὸκ–ἄουτ διαρκουσῶν τῶν διαπραγματεύσεων ἢ τῆς διαιτησίας. Περαιτέρω παρέχεται τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς ὑπουργοὺς Ἐργασίας καὶ Συντονισμοῦ, ὅπως ἐντὸς βραχείας προθεσμίας μελετήσουν τὸ ἀποφασισθὲν μέτρον καὶ τροποποιήσουν αὐτὸ ἂν κρίνουν ὅτι ἐπιβάλλεται ἐκ γενικωτέρων λόγων τοῦτο. Τὸ δικαίωμα τοῦτο χορηγεῖται εἰς τοὺς ὑπουργοὺς Ἐργασίας καὶ Συντονισμοῦ, διότι εἶναι ἀπαραίτητον ὅπως ἡ Κυβέρνησις ὡς ὑπεύθυνος διὰ τὴν οἰκονομικὴν καὶ νομισματικὴν σταθερότητα, ἐλέγχῃ ταύτην. Διὰ τῶν ἄρθρων 28 ἕως 33 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου προβλέπονται τὰ τῆς συνθέσεως καὶ ἀρχαιότητος τοῦ ἐθνικοῦ γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου κοινωνικῆς πολιτικῆς. Ὁ θεσμὸς οὗτος εἶναι νέος καὶ εἰσάγεται διὰ πρώτην φορὰν παρ’ ἡμῖν. Ἡ εἰσαγωγὴ του ἀποδεικνύει τὸ ἀνεπιφύλακτον Κυβερνητικὸν ἐνδιαφέρον ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων. Εἰς τὸ Συμβούλιον τοῦτο μετέχει ἰσοτίμως δι’ ἴσου ἀριθμοῦ ἐκπροσώπων τὸ Κράτος, οἱ ἐργαζόμενοι καὶ οἱ ἐργοδόται. Τὸ συνιστώμενον Ἐθνικὸν Γεν. Συμβούλιον κοινωνικῆς πολιτικῆς ἔχει σκοπὸν τὸν καθορισμὸν τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλιστικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς. Ἐφ’ ἑξῆς ἡ ἐργατικὴ καὶ κοινωνικὴ πολιτικὴ δὲν θὰ ἀσκῆται μονομερῶς ὑπὸ τοῦ Κράτους, ἀλλὰ θὰ ἀκούωνται προηγουμένως καὶ ἰσοτίμως αἱ γνῶμαι τῶν ἀμέσως ἐνδιαφερομένων ἐργατῶν καὶ ἐργοδοτῶν. Ἐκ τῆς ἐπιτυχοῦς λειτουργίας τοῦ θεσμοῦ τούτου θὰ ἐπηρεασθῇ ἀναμφισβητήτως ἡ εἰρηνικὴ ἐπίλυσις τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας πρὸς ὄφελος τῶν ἀμέσως ἐνδιαφερομένων, ἀλλὰ καὶ τῆς πολιτείας, ἐν γένει καὶ τοῦ Κράτους. Ἀποβλέπομεν εἰς τὸν θεσμὸν αὐτὸν διὰ τὴν διαμόρφωσιν μιᾶς προγραμματισμένης Κυβερνητικῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἐναρμονισμένης πρὸς τὰς ἀπόψεις τῶν ἐνδιαφερομένων, γενικῶς τὰς ἑκάστοτε κοινωνικὰς ἀντιλήψεις καὶ τὰς οἰκονομικὰς δυνατότητας τῆς χώρας. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, προβλέπονται τὰ τοῦ τρόπου ρυθμίσεως τῶν ὅρων ἐργασίας καὶ ἀμοιβῆς πάντων τῶν μισθωτῶν τῆς Χώρας, τῶν συνδεομένων διὰ σχέσεως ἐργασίας ἰδιωτικοῦ δικαίου, ἀνεξαρτήτως τοῦ τρόπου ἀμοιβῆς αὐτῶν (κατὰ χρονικὴν διάρκειαν, κατὰ μονάδα ἐργασίας, κατ’ ἀποκοπὴν ἢ ποσοστά), ἐξαιρέσει τῶν ἐργατῶν θαλάσσης. Παρὰ τὴν εὐρύτητα ταύτην ὅμως, τὸ ἐν λόγῳ σχέδιον νόμου θὰ ἦτο ἐλλιπές, διότι ἔμεινεν ἀκάλυπτος ὁ κλάδος τῶν ἐργαζομένων εἰς τὰς φορτοεκφορτωτικὰς ἐργασίας τῶν λιμένων καὶ τῆς ξηρᾶς, οἵτινες συνδέονται διὰ σχέσεως ἐργασίας ἰδιωτικοῦ δικαίου μὲ τὸν ἑκάστοτε φορτοπαραλήπτην τῶν ἐμπορευμάτων. Πρὸς πλήρωσιν ὅθεν τῆς ἀνάγκης ταύτης ἐτέθησαν αἱ διατάξεις τῶν ἄρθρων 34–37, ὥστε πράγματι τὸ ἐν λόγῳ νομοθέτημα νὰ εἶναι πλῆρες καὶ νὰ καλύπτῃ ἅπαντας τοὺς διὰ σχέσεως ἐργασίας ἰδιωτικοῦ δικαίου συνδεομένους μισθωτοὺς τῆς Χώρας. Ὀρθῶς λοιπόν, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας διὰ τῶν τροποποιήσεων, τὰς ὁποίας ἀπεδέχθη, ἐδέχθη ὅπως τὸ νομοσχέδιον τοῦτο δι’ ὡρισμένων διατάξεων καὶ εἰδικῶς διὰ τῶν ἄρθρων 34–37 καλύψῃ καὶ τὸν κλάδον αὐτὸν τῶν ἐργατῶν, ὥστε νὰ μὴ παραμείνῃ ἐκτὸς προστασίας οὐδεὶς ἐργαζόμενος. Οὕτω προβλέπεται ὁ τρόπος καθορισμοῦ τῶν ὅρων ἐργασίας καὶ ἀμοιβῆς τῶν εἰς τοὺς λιμένας ἐργαζομένων καὶ προσφερόντων τὰς ὑπηρεσίας των εἰς τὰ φορτία καὶ τὰ πλοῖα, ὁ τρόπος καὶ αἱ γενικαὶ προϋποθέσεις προσδιορισμοῦ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐργαζομένων εἰς τοὺς λιμένας, χορηγήσεως τῶν ἀδειῶν ἐργασίας, ἀφαιρέσεως αὐτῶν καὶ τέλος ἄρσεως τῆς ἰσχύος, τῶν περὶ φορτοεκφορτώσεων διατάξεων, διότι ἐνῷ ἄχρι τοῦδε προεβλέπετο ὁ τρόπος ἐπεκτάσεως τῶν περὶ φορτοεκφορτώσεων διατάξεων εἰς τοὺς λιμένας, δὲν προεβλέφθη ἀτυχῶς καὶ ὁ τοιοῦτος ἄρσεως αὐτῶν καὶ ἂν ἔτι σοβαροὶ λόγοι ἐπέβαλον τοῦτο. Ὁ δυνάμει εἰδικῆς ἀποφάσεως τῶν ὑπουργῶν Συντονισμοῦ, Οἰκονομικῶν, Ἐργασίας, Ἐμπορίου καὶ Δημ. Ἔργων συσταθεὶς λογαριασμός, ἀποσυμφορήσεως λιμενεργατῶν ὀργανοῦνται καὶ εὐρύνονται οἱ σκοποὶ αὐτοῦ, ἐπὶ τῷ τέλει μειώσεως ἀφ’ ἑνὸς τοῦ φορτοεκφορτωτικοῦ κόστους τῶν λιμένων καὶ βελτιώσεως ἀφ’ ἑτέρου τῶν ὅρων ἐργασίας καὶ ὑγιεινῆς τῶν εἰς τοὺς λιμένας ἐργαζομένων, διὰ τῆς ἀνεγέρσεως ἀποδυτηρίων, αἰθουσῶν ἀναμονῆς τῶν ἐργαζομένων, λουτρῶν κλπ., ἄνευ οὐδεμιᾶς προσθέτου ἢ ἐπὶ πλέον τῶν ἤδη ἰσχυουσῶν ἐπιβαρύνσεων τῆς οἰκονομίας τῆς Χώρας ἢ τῶν φορτοπαραληπτῶν καὶ διασφαλίζεται τὸ δικαίωμα τῶν μικρῶν λιμένων νὰ τυγχάνουν δικαίας μεταχειρίσεως ἔναντι τῶν μεγάλων τοιούτων. Προσέτι διὰ τοῦ ἰδίου ἄρθρου προβλέπεται ὁ τρόπος ὀργανώσεως τῆς ἐποπτείας καὶ ἐλέγχου τῶν κατὰ τόπους λειτουργούντων κεφαλαίων ἀποζημιώσεως φορτοεκφορτωτῶν, ὡς ἐκ τοῦ εὐρυτέρου σκοποῦ ὃν πλέον καλοῦνται νὰ ἐκπληρώσουν ταῦτα. Τέλος δὲ ἑρμηνεύονται αἱ ἰσχύουσαι περὶ τῶν κεφαλαίων τούτων διατάξεις τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ Α. Ν. 381)36 καὶ τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν. Δ)τος 1254)49, ἐπὶ σκοπῷ διευκρινίσεως τῆς θέσεως τῶν ὀργάνων τῶν ἐξυπηρετούντων τ’ ἀνωτέρω κεφάλαια ἀπὸ εἰκοσαετίας περίπου. Δι’ ἑτέρας διατάξεως προβλέπεται ὁ τρόπος προσδιορισμοῦ τῶν ὅρων ἐργασίας καὶ ἀμοιβῆς τῶν φορτοεκφορτωτῶν ξηρᾶς διὰ τῆς ἐπαναφορᾶς ἐν ἰσχύϊ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Ν. Δ)τος 1254)49. Κύριοι βουλευταί, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου, συντελεῖται ἕν μέγα βῆμα διὰ τὴν ἀναγνώρισιν καὶ κατοχύρωσιν τῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων καὶ ἀποδεικνύεται κατὰ τρόπον ἐναργῆ καὶ ἀναμφισβήτητον τὸ φιλεργατικὸν πνεῦμα τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ ἐν γένει κοινωνικὴ πολιτικὴ ἀποκτᾶ ρυθμὸν καὶ κατεύθυνσιν καὶ ἐναρμονίζεται πρὸς τὸ κοινωνικὸν σύνολον. Εἰσηγοῦμαι τὴν ὑπερψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου. Νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ψηφίζοντες τὸ παρὸν νομοσχέδιον δύνασθε νὰ ἀτενίζετε πρὸς τοὺς ἐργαζομένους μὲ τὴν συνείδησιν ἥσυχον καὶ τὸ μέτωπον ὑψηλά, διότι τοὺς ἀποδίδετε πλήρη ἀναγνώρισιν τῶν δικαιωμάτων των, πλήρη προστασίαν αὐτῶν, πλήρη δικαιοσύνην.

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κουντούρης ἔχει τὸν λόγον.

§60Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Παιδ.). Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλὴ ἐὰν δέχεται νὰ ψηφισθῇ εἰς βʹ συζήτησιν τὸ νομοσχέδιον περὶ μετονομασίας ἑδρῶν τινῶν τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει καμμία ἀντίρρησις νὰ ψηφισθῇ;

§62Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, νὰ ψηφισθῇ μὲ τὴν τροπολογίαν ποὺ σᾶς εἶπα διὰ τὴν ἵδρυσιν αὐτῆς τῆς ἕδρας.

§63Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Παιδείας). Δὲν τὴν δέχομαι. Κύριε Βαμβούλη, παρακαλῶ, ἐὰν δὲν ἔχετε βασικὰς ἀντιρρήσεις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, ἀλλὰ ἔχετε νὰ ὑποβάλετε τροπολογίας σχετιζομένας μὲ θέματα φοιτητικά, νὰ ἐπιφυλαχθῆτε, ὥστε νὰ τὰς προτείνετε κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου τοῦ ἀφορῶντος εἰς τὴν παράτασιν τῆς ἰσχύος τοῦ Α.Ν. 132. Ἐὰν ἔχετε AD HOC τροπολογίας, τότε βεβαίως νὰ κρατηθῇ τὸ νομοσχέδιον.

§64Λ. ΒΑΜΠΟΥΛΗΣ. Ἔχω ἀντιρρήσεις βασικὰς ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου.

§65Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐθν. Παιδείας). Μάλιστα. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, κ. Πρόεδρε, νὰ κρατηθῇ τὸ νομοσχέδιον.

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κουντούρης ἔχει τὸν λόγον.

§67Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Κύριοι βουλευταί, μόλις τὸν παρελθόντα μῆνα ἐψηφίσαμεν νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου ἐτροποποιεῖτο Νομοθετικὸν Διάταγμα, ψηφισθὲν ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως τὸν παρελθόντα Αὔγουστον καὶ ἀφορῶν θέματα σχετιζόμενα μὲ τὴν ἀγορὰν τῆς ἐργασίας. Ἤδη μετὰ ἕνα μῆνα ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ε. Συναγερμοῦ, ἀνατρέπει καὶ ἄλλον νόμον τῆς ἐργατικῆς της πολιτικῆς. Καὶ ἐνῷ τὸ Νομοθετικὸν ἐκεῖνο Διάταγμα ἔζησε περίπου 8 μῆνας, ὁ νόμος περὶ συλλογικῶν συμβάσεων δὲν ἔζησε πλέον τῶν 6 μηνῶν. Θὰ πρέπει ἐξ ἀφορμῆς ὅλων αὐτῶν νὰ συμπεράνωμεν ὅτι διὰ τὴν διάρκειαν τοῦ βίου τῶν νομοσχεδίων τῆς ἐργατικῆς πολιτικῆς τοῦ Ε. Συναγερμοῦ, ἐγράφη τὸ τοῦ ψαλμῳδοῦ «καὶ αἱ ἡμέραι τοῦ βίου αὐτῶν ὡς ἄνθος τοῦ ἀγροῦ καὶ οὕτως ἐξανθήσει...». Μὲ τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον, κύριοι βουλευταί, δὲν θὰ εἴμεθα κατ’ ἀρχὴν ἀντίθετοι, ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ἕν τμῆμα ἐν τῷ νομοσχεδίῳ, τὸ ὁποῖον ἀντιστρατεύεται τὰ ἄλλα. Τέσσαρα εἶναι τὰ τμήματα τοῦ νομοσχεδίου. Τὸ πρῶτον εἶναι ἡ ἐλευθέρα διαπραγμάτευσις μεταξὺ ἐργατῶν καὶ ἐργοδοτῶν διὰ τὴν σύναψιν τῆς συμβάσεως ἐργασίας. Τὸ δεύτερον τμῆμα ἀφορᾷ τὴν διαιτησίαν διὰ τὰς περιπτώσεις ἀποτυχίας τῶν διαπραγματεύσεων. Τὸ τρίτον τμῆμα ἀνάγεται εἰς τὴν ἐπιβολὴν τῆς θελήσεως τοῦ Κράτους καὶ δὴ διὰ δύο Ὑπουργῶν ἤτοι τοῦ Συντονισμοῦ καὶ τῆς Ἐργασίας. Τὸ τέταρτον τμῆμα πραγματεύεται περὶ τῆς ἱδρύσεως γνωμοδοτικοῦ συμβουλίου ἀποφαινομένου ἐπὶ θεμάτων συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας. Ὑπάρχει, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἓν τελευταῖον τμῆμα, τὸ ὁποῖον προσετέθη τὴν τελευταίαν στιγμὴν καὶ ἀφορᾷ θέματα ἐργατῶν φορτοεκφορτωτῶν. Τὸ τμῆμα τοῦτο διαπραγματεύεται τὰ τοῦ τρόπου ἀποζημιώσεως τῶν φορτοεκφορτωτῶν καὶ τὰ λοιπὰ ἀφορῶντα αὐτοὺς ζητήματα καὶ δὲν ἔχει οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὰς συλλογικὰς συμβάσεις ἐργασίας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει προσερράφη προχείρως εἰς τὸ νομοσχέδιον. Καὶ ἦτο τόση ἡ προχειρότης του, ὥστε διὰ τὸ τμῆμα τοῦτο δὲν ὑπάρχει οὔτε ἡ κατὰ τὸ Σύνταγμα ἀπαιτουμένη ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου περὶ τῆς τυχὸν προκαλουμένης δαπάνης. Ἤδη κύριοι συνάδελφοι, ἔρχομαι νὰ ἐξετάσω τὰ ἄλλα τμήματα τοῦ νομοσχεδίου, ἅτινα καὶ ἀπαρτίζουν τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ. Οὐδείς, κύριοι βουλευταί, ἔχει ἀντίρρησιν ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἐλευθερία διαπραγματεύσεων διὰ τὴν σύναψιν τῶν συμβάσεων ἐργασίας. Ὁ τρόπος αὐτὸς τῆς ἐλευθερίας τῶν διαπραγματεύσεων εἶναι ἐπιβεβλημένος γενικώτερον, ἰδίᾳ δὲ εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς Ἑλλάδος. Ἐὰν δὲν ἐφηρμόζετο ὁ θεσμὸς αὐτός, εὔκολον θὰ ἦτο ἡ κατὰ μέρος διαπραγμάτευσις νὰ ἀποβαίνῃ πάντοτε πρὸς ζημίαν τῶν ἐργαζομένων. Κατὰ συνέπειαν εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι, ὅτι πρέπει νὰ θεσπισθῇ ὁ συλλογικὸς τρόπος διαπραγματεύσεων καὶ ἡ διαπραγμάτευσις νὰ εἶναι ἐλευθέρα. Ὁ θεσμὸς ὑφίσταται ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν καὶ διῆλθε πολλὰ στάδια. Ἀπὸ τοῦ 1936 τὸ σύστημα τοῦτο ἐτέθη εἰς ἐφαρμογήν. Δὲν δύναται συνεπῶς ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ νὰ ὑπερηφανεύεται καὶ νὰ μονοπωλῇ τὸ μέτρον ὑπὲρ αὐτῆς καὶ μόνης.

§68Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Τὸ ἐφήρμοσεν ἄριστα ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς τὸ 1936.

§69Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Προκειμένου, κ. συνάδελφε, περὶ ἀειμνήστου ἀνδρὸς, δὲν εἶναι ἀρκετόν, ὅταν πρόκειται νὰ κρίνωμεν τὸ ὅλον ἔργον του, νὰ περιορισθῶμεν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν ἑνὸς μόνον μέτρου ὑπ’ αὐτοῦ.

§70Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Εἰς αὐτὸν ὀφείλομεν τὴν ἀντίστασιν καὶ τὴν δόξαν.

§71Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Ἂς ἐπανέλθωμεν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ πρῶτον ἄρθρον τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχεδίου. Τὸ ἄρθρον τοῦτο δίδει τὸ δικαίωμα τῶν ἐλευθέρων διαπραγματεύσεων, εἰς δὲ τὰ περαιτέρω ἄρθρα προβλέπει τὴν διαιτησίαν διὰ τὰς περιπτώσεις ἀσυμφωνίας. Βεβαίως τὸ Κράτος ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς διὰ νὰ ἀποφεύγεται ἡ δημιουργία ζημίας εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο προϋπάρχει, καὶ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν λειτουργεῖ ἡ πρωτοβάθμιος καὶ ἡ δευτεροβάθμιος διαιτησία. Ἡ σύνθεσις τῶν πρωτοβαθμίων Ἐπιτροπῶν δὲν μᾶς εὑρίσκει ἀντιθέτους. Ἀλλ’ ἡ δευτεροβάθμιος Ἐπιτροπὴ ἦτο τοιαύτη κατὰ τὴν σύνθεσιν αὐτῆς, ὥστε πάντοτε ἡ Κυβέρνησις νὰ ἔχῃ τὴν πλειοψηφίαν. Εὐτυχῶς ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἐδέχθη τὴν τροποποίησιν τῆς συνθέσεως ὥστε νὰ εἶναι πάντοτε δικαία ἡ κρίσις τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς. Μετὰ ἀπὸ τὴν διαιτησίαν ἡ παρέμβασις τοῦ Κράτους δὲν ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀπόλυτος. Διότι εἰς τὸ ἄρθρον 20 καὶ εἰς τὴν παράγραφον 2 δίδει τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς Ὑπουργοὺς τῆς Ἐργασίας καὶ τοῦ Συντονισμοῦ, ὁσάκις κρίνουν ὅτι μία Συλλογικὴ Σύμβασις ἐργασίας ἀντιτίθεται πρὸς τὴν γενικὴν ἢ εἰδικὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ τροποποιοῦν τὴν σύμβασιν ταύτην ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει ἢ νὰ μὴ τὴν ἐγκρίνουν ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει δι’ ἀποφάσεώς των δημοσιευομένης εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως. Τὸ δικαίωμα αὐτὸ τῶν 2 Ὑπουργῶν τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἦτο ἀπαραίτητον κατὰ τὴν γνώμην μας νὰ δοθῇ, διότι διὰ τοῦ ἄρθρου 17 ἐδόθη τὸ δικαίωμα εἰς μόνον τὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ἄνευ τηρήσεως τῆς διαδικασίας τῆς προβλεπομένης ὑπὸ τοῦ Νομοσχεδίου, νὰ παραπέμπῃ εἰς τὴν Πρωτοβάθμιον ἢ εἰς τὴν Δευτεροβάθμιον διαιτησίαν οἱανδήποτε συνολικὴν σύμβασιν, τὴν ὁποίαν ἐνόμιζεν ἀπαραίτητον νὰ διέλθῃ δι’ ἑτέρας κρίσεως. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ὑπῆρχεν ἡ δυνατότης διὰ τὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας ἀπὸ προηγούμενον ἄρθρον, νὰ παραπέμπῃ τὰς συλλογικὰς συμβάσεις ἐργασίας εἰς διαιτητικὰ ἀμερόληπτα δικαστήρια, νομίζω ὅτι πλεονάζει τὸ δικαίωμα τὸ ὁποῖον τοῦ παρέχει τὸ ἄρθρον 20, τὸ τόσον ἀπόλυτον νὰ τροποποιῇ ἐν ὅλῳ τὰς συλλογικὰς συμβάσεις ἐργασίας. Καὶ ἐφ’ ὅσον δύναται νὰ τὰς τροποποιῇ ἐν ὅλῳ, θὰ δύναται νὰ κάμῃ ἕνα νέον κείμενον, τὸ ὁποῖον ἀπολύτως νὰ ἀπέχῃ ἐκείνου τὸ ὁποῖον ἀπεδέχθησαν οἱ συμβληθέντες ἢ ἐκείνου τὸ ὁποῖον ἀπεφάσισεν ἡ Πρωτοβάθμιος ἢ Δευτεροβάθμιος Διοικητικὴ Ἐπιτροπή. Καὶ τὸ νέον αὐτὸ κείμενον, δημιούργημα τῆς θελήσεως δύο Ὑπουργῶν, θὰ δημοσιεύεται εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως καὶ θὰ ὑπερισχύῃ καὶ τῆς θελήσεως τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ τῆς ἀποφάσεως τῶν Διαιτητικῶν Δικαστηρίων. Αὐτὴ ἡ ἐξουσία ἡ παρεχομένη πρὸς δύο Ὑπουργοὺς τῆς Κυβερνήσεως, ἀφαιρεῖ τὸ δικαίωμα νὰ χαρακτηρίζεται τὸ Νομοσχέδιον τοῦτο ὡς Νομοσχέδιον ρυθμίζον τὴν σύναψιν Κρατικῶν διευθυνομένων συλλογικῶν συμβάσεων ἐργασίας. Μία ἄλλη πλευρὰ τοῦ Νομοσχεδίου ἡ ὁποία εἶναι ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ ἀφορῶσα τὸ δικαίωμα συνάψεως Ἐθνικῆς Συλλογικῆς συμβάσεως ἐργασίας, ἡ ὁποία νὰ ρυθμίζῃ ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν τῶν ἐργαζομένων ὑπὲρ τῶν ἐργατικῶν των Σωματείων καὶ τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Ἐργατῶν Ἑλλάδος. Ἐνθυμοῦμαι εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην πρὸ ὀλίγων μόλις μηνῶν τὸν τότε Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας τῆς Κυβερνήσεως Συναγερμοῦ, βουλευτὴν Ἀθηνῶν κ. Γονῆν, ὁ ὁποῖος κατακεραυνώνων διὰ πυρίνων φράσεων τὸ σύστημα τῆς ὑποχρεωτικῆς καταβολῆς τῆς εἰσφορᾶς ὑπὲρ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε.

§72ΕΛ. ΓΟΝΗΣ. Καὶ τώρα τὰ αὐτὰ φρονῶ.

§73Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Καὶ τώρα τὰ αὐτὰ φρονεῖ ὁ τότε Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ. Ἀλλὰ δὲν φρονεῖ τὰ αὐτὰ ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ τότε ψηφισθεὶς νόμος νὰ ὑπεβλήθη μόνον μὲ τὴν θέλησιν τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας ἀλλ’ ἀσφαλῶς ἔτυχε τῆς συνήθους ἐπεξεργασίας εἰς τὸ Κυβερνητικὸν Συντονιστικὸν Συμβούλιον καὶ ἐπειδὴ ὁ νόμος ὁ τότε ψηφισθεὶς ἀντικατώπτριζε τὴν τότε Κυβερνητικὴν πολιτικήν, εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ νόμος ἐκεῖνος βαρύνει τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ καὶ ὄχι τὸν τότε Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας. Ὁ δὲ νόμος ὁ σημερινὸς καὶ πάλιν βαρύνει τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ καὶ ὄχι τὸν σημερινὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας. Καὶ εἶναι, ἐπαναλαμβάνω, διὰ δευτέραν φοράν, ἐνώπιόν μας τὸ παράδειγμα ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ ἐντὸς 6 καὶ μόνον μηνῶν μεταβάλλει τακτικὴν ἐπὶ σημαντικωτάτων θεμάτων ἀφορώντων τὴν ζωὴν καὶ τὴν ὑπόστασιν ἢ τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἢ τῶν Σωματείων ποὺ ἐκπροσωποῦν τὴν ἐργατικὴν τάξιν τῆς Χώρας. Ἐκεῖνο δὲ τὸ ὁποῖον ἔχω νὰ προσθέσω εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ μεταβολὴ εἰς τοῦτο τὸ Νομοσχέδιον ἀποτελεῖ δεύτερον πρωτάθλημα ταχύτητος περὶ τὴν μεταβολήν. Διότι ἡ ἄλλη ἀπῄτησε 8 μῆνας διὰ νὰ συμπληρωθῇ. Τοῦτο ἐκυοφορήθη καὶ ἐξεδηλώθη ἐντὸς ἓξ μόνον μηνῶν. Ἡμεῖς συμφωνοῦμεν ἀπολύτως μὲ τὴν σημερινὴν διάταξιν. Διότι εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ ὑπάρχῃ οἰκονομικὴ ἀνεξαρτησία τῶν ἐργατικῶν Σωματείων καὶ εἶναι ἐπιβεβλημένον ἡ οἰκονομικὴ αὐτὴ ἀνεξαρτησία νὰ τοὺς δίδεται κατὰ τρόπον πάγιον καὶ μὴ ἐξαρτώμενον ἀπὸ τὴν θέλησιν τοῦ ἑκάστοτε Ὑπουργοῦ Ἐργασίας. Ἡ σύναψις Ἐθνικῆς Συλλογικῆς συμβάσεως, ἡ ὁποία θὰ ὑποχρεώνῃ τοὺς ἐργάτας νὰ καταβάλουν ὑπὲρ τῶν Σωματείων των ὡρισμένην εἰσφορὰν εἶναι ἐπιβεβλημένον νὰ γίνῃ ἀποδεκτή, διότι μόνον τότε τὰ ἐργατικὰ Σωματεῖα καὶ ἡ Ἐργατικὴ Συνομοσπονδία, ἀποκτῶσαι τὴν οἰκονομικήν των ἀνεξαρτησίαν, θὰ δύνανται πράγματι νὰ κάμουν ἀνεξάρτητον ἐργατικὴν πολιτικὴν καὶ θὰ παύσουν νὰ εἶναι εἰς τὴν ἀπόλυτον διάθεσιν τοῦ ἑκάστοτε Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος ἐὰν θέλῃ τοὺς παρέχει ἀπὸ τὴν Ἐργατικὴν Ἑστίαν τὴν δυνατότητα τῆς οἰκονομικῆς των ὑποστάσεως καὶ ἐὰν δὲν θέλῃ θὰ τοὺς ἀναγκάζῃ νὰ μὴν ἔχουν τὰ χρηματικὰ μέσα διὰ νὰ κάμουν τὴν ἐργασίαν των. Εἶπεν ὁ τέως Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ἀξιότιμος κ. Γονῆς, ὅτι καὶ τώρα ἐπιμένει εἰς τὴν μὴ ψήφισιν τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ. Θὰ θέλει φαίνεται ὁ κ. συνάδελφος, νὰ παραμείνῃ ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ τὰ ἐργατικὰ Σωματεῖα ἄνευ οἰκονομικῶν πόρων, διὰ νὰ εὑρίσκωνται εἰς τὸ κατάντημα εἰς τὸ ὁποῖον εὑρίσκονται κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας νὰ δέχωνται οἰκονομικὴν συνδρομὴν ἀπὸ ἐργατικὰς Ὀργανώσεις τῆς ξένης, νὰ δέχωνται ἐμβάσματα ἀπὸ Ὀργανώσεις ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος καὶ νὰ δίδωμεν οὕτω εἰς ὅλην τὴν Οἰκουμένην τὸ θέαμα ὅτι αἱ ἐργατικαὶ Ὀργανώσεις τῶν Ἑλλήνων, ἐὰν δὲν δεχθοῦν τὴν ἐλεημοσύνην τῶν ξένων ἐργατικῶν Ὀργανώσεων, δὲν ἔχουν τὰ οἰκονομικὰ μέσα νὰ ἐπιτελέσουν τὸ ἔργον των. Αὐτὴ φαίνεται θὰ ἦτο ἡ καλὴ ἐπιδίωξις τὴν ὁποίαν καὶ σήμερον ἔχει ὁ ἀξιότιμος κ. τέως Ὑπουργὸς Ἐργασίας. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ ἐρωτήσω: Ἐὰν κ. Γονῆ ἡ ἀντίθεσίς σας δημιουργίας οἰκονομικῆς δυνάμεως τῶν ἐργατικῶν Συνομοσπονδιῶν ἀφεώρα καὶ τὴν νεοϊδρυθεῖσαν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν, ἡ ὁποία σᾶς ὥρισεν ἐπίτιμον Πρόεδρόν της, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, ἐὰν δηλ. ἐπρόκειτο οἱ οἰκονομικοὶ αὐτοὶ πόροι νὰ ἐνίσχυον καὶ νεοϊδρυθεῖσαν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν, θὰ ἦσθο καὶ τότε ἀντίθετος εἰς τὴν δημιουργίαν αὐτῆς τῆς οἰκονομικῆς ὑποστάσεως;

§74Ε. ΓΟΝΗΣ. Ὁ ψηφισθεὶς τῇ εἰσηγήσει μου νόμος περὶ Συλλογικῶν Συμβάσεων, προβλέπει τὸν θεσμὸν τῆς εἰσφορᾶς καὶ κατὰ τοῦτο κάμνετε λάθος. Δὲν εἶμαι κατὰ τῆς εἰσφορᾶς. Ἤμην καὶ εἶμαι κατὰ τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Ὁ ψηφισθείς, λοιπόν, νόμος λέγει, -καὶ ἰσχύει ἀκόμη—ὅτι δύναται νὰ γίνῃ δι’ Ἐθνικῆς Συλλογικῆς Συμβάσεως ἡ εἰσφορά, οὐχὶ ὅμως ὑποχρεωτική. Ἐκεῖνο, λοιπόν, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον στασιάζεται καὶ ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ κρίνῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία εἶναι ἐὰν θὰ πρέπει νὰ συνεχισθῇ ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ ἢ ὄχι. Ἢ εἶναι δημοκρατικὸς ὁ συνδικαλισμὸς καὶ τότε θὰ ἀφήσωμεν τὸν ἐργαζόμενον μόνον εἰς τὴν διάθεσίν του νὰ δίδῃ ὅσα θέλει καὶ ὅταν κρίνῃ. Αὐτὰ λέγει ὁ νόμος ὁ ψηφισθείς. Δὲν ἐπιθυμῶ ἐγὼ νὰ ἀφήσω τὰς ὀργανώσεις ἄνευ εἰσφορᾶς ἀλλὰ οὐχὶ ἄνευ ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Καὶ κατὰ τοῦτο νομίζω ὅτι θὰ διορθώσετε τὰ ὅσα εἴπατε.

§75Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Ὀφείλω νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν κ. Γονῆν, ὅτι τὸ ἐπιχείρημα τοῦτο τὸ προέταξε καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ Ν. Δ. τοῦ ὑπὸ τοῦ ἰδίου προταθέντος πρὸ 8 μηνῶν. Μᾶς εἶπε καὶ τότε τὸ αὐτὸ ἐπιχείρημα, ὅτι θὰ πρέπει ἡ εἰσφορὰ νὰ εἶναι ἐλευθέρα καὶ ὄχι ὑποχρεωτική. Καὶ ἀπηντήσαμεν τότε αὐτὸ τὸ ὁποῖον θὰ ἐπαναλάβωμεν καὶ ἀπόψε. Ὅτι εἶναι δεδομένον καὶ γνωστὸν ὅτι οἱ ἐργάται μας ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ τὰς διοικήσεις των. Αἱ διοικήσεις στέλλουν ἀντιπροσώπους των καὶ συνέρχονται εἰς συνελεύσεις, ὅπου ἐλευθέρως οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἐργατῶν, ἀποφασίζουν, ἐὰν θὰ θεσπίσουν τὴν εἰσφορὰν ταύτην ἢ ὄχι.

§76Ε. ΓΟΝΗΣ. Δὲν ἀνήκουν ὅλοι εἰς τὴν Συνομοσπονδίαν.

§77Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Ἀνήκει τόση πλειοψηφία εἰς τὴν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν ὥστε ἡ ἀπόφασις, ἡ ἐλευθέρως λαμβανομένη κατὰ τὸ συνέδριον τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. νὰ ἀποτελῇ ἐκδήλωσιν τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως τῶν Ἑλλήνων ἐργατῶν. Καὶ ὅταν ἐλευθέρως βουλευόμενοι οἱ Ἕλληνες ἐργάται θεσπίζουν ὡρισμένον τρόπον τῆς εἰσφορᾶς, πρέπει οὗτος νὰ ἐφαρμοσθῇ, διότι ἄλλως ἡ εἰσφορὰ θὰ παραμείνῃ εὐχὴ καὶ μόνον. Δὲν μᾶς ἔδωσεν ὁ ἀξιότιμος κ. τέως Ὑπουργὸς Ἐργασίας ἀπάντησιν εἰς τὴν ἐρώτησίν μας, ἐὰν ἡ ἀντίθεσίς του εἰς τὴν ἐπιβολὴν εἰσφορᾶς ὑπὲρ τῆς Ὁμοσπονδίας θὰ ὑπῆρχε προκειμένου νὰ ἐνισχύετο...........................

§78Ε. ΓΟΝΗΣ. Εἶπον, ὅτι ὅλα τὰ σωματεῖα θὰ ἠδύναντο νὰ κάμουν συλλογικὰς συμβάσεις, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον ἤθελον τὰ μέλη, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἐργάται μὴ συνδικαλισμένοι. Διατὶ θὰ τοὺς ὑποχρεώσητε νὰ πληρώσουν καὶ αὐτοὶ ὑπὲρ τοῦ κ. Μακρῆ; Ὁ νόμος ὁ ὁποῖος τῇ εἰσηγήσει μου ἐλήφθη ἔλεγεν, ὅτι δύναται νὰ συναφθῇ συλλογικὴ σύμβασις περιλαμβάνουσα μόνον τὰ μέλη των. Αὐτὸ θὰ πῇ ἐλεύθερος συνδικαλισμός. Ἔχετε 380 χιλιάδας ἐργάτας καὶ εἰς τὴν Ὁμοσπονδίαν 168 χιλιάδας. Ποῖος μὲ ἐκπροσωπεῖ ἐμὲ ὅταν δὲν εἶμαι εἰς τὸ σωματεῖον; Θὰ μὲ ἐκπροσωποῦν αἱ σφραγῖδες τοῦ κ. Μακρῆ; Ὄχι.

§79Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Ὀφείλομεν νὰ δώσωμεν καὶ μίαν δευτέραν ἀπάντησιν. Καὶ αὐτὴ εἶναι ὅτι ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. χειρίζεται ὅλα τὰ ἐργατικὰ θέματα, ὑποστηρίζει τὰ δίκαια ὁλοκλήρου τῆς Ἐργατικῆς Τάξεως ἐν τῇ Χώρᾳ μας καὶ ἐφ’ ὅσον τοῦτο εἶναι τὸ ἔργον της καθῆκον ἔχουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἐργάται, νὰ τῆς παρέχουν τὴν οἰκονομικὴν δύναμιν, διὰ νὰ ἐπιτελέσῃ τὸ ἔργον τοῦτο τὸ ὁποῖον εἶναι πρὸς ὄφελος ὅλων τῶν ἐργατῶν καὶ ὄχι μόνον τῶν μετεχόντων τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Δεύτερον ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖον ἀνατρέπει τὴν ἄποψιν τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κ. Γονῆ εἶναι, ὅτι ἐκ τῆς ἐλευθέρως συμφωνηθησομένης εἰσφορᾶς — ἐπαναλαμβάνω ἐλευθέρως συμφωνηθησομένης εἰσφορᾶς, ἐφ’ ὅσον ψηφίζεται ἀπὸ συνέδριον ποὺ μετέχουν ἐκπρόσωποι ἀπὸ ὅλας τὰς ὀργανώσεις — τὸ μέγιστον μέρος πηγαίνει ὑπὲρ τῶν κατὰ τόπους σωματείων, τὰ 7)20, λέγει τὸ ὑπὸ ψήφισιν σχέδιον νόμου. Ἕν ἄλλο μέρος πηγαίνει ὑπὲρ τῆς Ἑστίας καὶ μόνον τὰ 5)20 πηγαίνουν ὑπὲρ τῆς Γ. Σ. Ε.Ε. Δὲν πρόκειται, λοιπόν, νὰ ἐπιβληθῇ χαράτσι ὑπὲρ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε., ἀλλὰ ὑπὲρ ὅλων τῶν ἐργατικῶν σωματείων τῆς Ἑλλάδος καὶ μόνον κατὰ τὸ ¼ ὑπὲρ τῆς Γ.Σ.

Ε.Ε.

§80Ε. ΓΟΝΗΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι ὀρθόν.

§81Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Κατὰ τὴν γνώμην μας εἶναι ὀρθὸν αὐτό. Δὲν ἦτο ὀρθὸν ἐκεῖνο ποὺ ἐκάματε σεῖς, νὰ στερήσητε τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. τῶν πόρων της, διὰ νὰ χρειάζεται χρηματικὴν ἐπιχορήγησιν ἀπὸ τὴν Ἑστίαν, καὶ διὰ νὰ διατηρήσῃ τὴν ἀνεξαρτησίαν της κατήντησεν νὰ δέχεται ἐλεημοσύνην ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἐμβάσματα ἀπὸ ξένας ἐργατικὰς ὀργανώσεις. Συμπεραίνων κ. συνάδελφοι, θέλω νὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην σας, τοὺς λόγους τοῦ προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος, εἰς τὸ διάγγελμά του τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1954, ὅταν ἀνήγγειλε τὴν ἔναρξιν ἐφαρμογῆς νέας ἐργατικῆς πολιτικῆς ἡ ὁποία τόσον θὰ ἐβελτίωνε τὴν θέσιν τῆς τάξεως τῶν Ἑλλήνων ἐργατῶν ὥστε νὰ δίδῃ τὸ δικαίωμα τὸ ἔτος αὐτὸ νὰ παραμείνῃ εἰς τὴν μνήμην τῶν ἐπερχομένων, ὡς τὸ ἔτος τοῦ ἐργάτου, ἔλεγεν εἰς τὸ περίφημο ἐκεῖνο διάγγελμα «αἴρεται ἡ διατίμησις τῆς ἐργασίας — καθεστὼς τὸ ὁποῖον παρελάβομεν – καὶ ἐπανέρχεται ἐν ἰσχύϊ ὁ θεσμὸς τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων». Καὶ περαιτέρω «διαβεβαιῶ, ὅτι ἀνεξαρτήτως τῆς ἐπιδιώξεως τῆς ταχείας ἐπιψηφίσεως τοῦ σχετικοῦ νόμου κ.λ.π.». Καὶ ἡ μὲν ἐπιδίωξις ἐπιψηφίσεως τοῦ σχετικοῦ νόμου, τόσον ὑπῆρξε ταχεῖα, ὅπως ἔλεγεν ἡ ὑπόσχεσις, ὥστε ὁ ψηφισθεὶς πρὸ ἑξαμήνου νόμος νὰ θεωρηθῇ ἀκατάλληλος, μετὰ 14 δὲ μῆνας μετὰ τὴν ἐπαγγελίαν νὰ ἔρχεται πρὸς ψήφισιν, σήμερον, νέος νόμος πρὸς ἐκπλήρωσιν τῆς ὑποσχέσεως περὶ ταχύτητος. Καὶ τώρα παρῆλθεν τὸ ἔτος ἐκεῖνο καὶ εὑρισκόμεθα εἰς κἄποιο ἄλλο ἔτος. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ μέρος τῆς ὑποσχέσεως, τὸ ἀφορὸν τὴν ἐλευθερίαν τῶν συμβάσεων. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε τὸ ἄρθρον 20 καὶ ἡ δευτέρα του παράγραφος, θὰ ἐλέγομεν, ὅτι δὲν ἀπέστη ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τὰς ὑποσχέσεις της. Ἀλλὰ ὅπως ἤδη ἐξηγήσαμεν ἡ ὕπαρξις τοῦ ἄρθρου 20 καὶ διὰ τῆς παραγράφου 2, καθιστᾶ τὰς συλλογικὰς συμβάσεις ποὺ θὰ γίνωνται, ὄχι πλέον ἐλευθέρας, ἀλλὰ ἐλευθέρας, ἐὰν ἀρέσουν εἰς τοὺς 2 Ὑπουργοὺς Ἐργασίας καὶ Συντονισμοῦ. Δὲν ἐτηρήθη — κατὰ τὴν γνώμην μας— ἡ ὑπόσχεσις τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἡ δοθεῖσα τὸν παρελθόντα Φεβρουάριον, καὶ θὰ πρέπει καὶ ἡ τάξις τῶν ἐργατῶν νὰ μὴ λησμονήσῃ τὴν ἀθέτησιν τῆς ὑποσχέσεως ταύτης. Καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι θὰ τὸ ἐνθυμῆται τοῦτο, ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα νὰ κρίνῃ περὶ τοῦ ἔργου τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ. (Χειροκροτήματα).

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§83Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, τὴν 15ην Φεβρουαρίου 1954 ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, εἰσηγουμένου τοῦ ἁρμοδίου ἐπὶ τῆς Ἐργασίας ἀξιοτίμου ὑπουργοῦ, ἔκαμε μίαν βαρυσήμαντον διακήρυξιν πρὸς τοὺς ἐργαζομένους τῆς Ἑλλάδος. Διεκήρυξεν, ὅτι ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καταργεῖται διὰ τοὺς Ἕλληνας ἐργάτας ὁ ἐπαχθὴς θεσμὸς τῆς διατιμήσεως τῆς ἐργασίας καὶ εἰσερχόμεθα εἰς τὸν θεσμὸν τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπόθουν νὰ ἴδουν ἐφαρμοζόμενον οἱ ἐργάται καὶ ὁ ὁποῖος κατὰ τὸ παρελθὸν ἐφαρμοσθεὶς ἀπέδωσεν ἀγαθὰ ἀποτελέσματα, τόσον διὰ τοὺς ἐργάτας, ὅσον καὶ διὰ τὴν καθόλου οἰκονομίαν τοῦ τόπου τούτου, διότι διὰ τῆς καταλλήλου καθοδηγήσεως καὶ παρεμβάσεως τοῦ Κράτους ἐπῆλθεν ἕνας ψυχικὸς σύνδεσμος, μία ψυχικὴ ἐπαφή, μεταξὺ τῶν δύο παραγόντων τῆς παραγωγῆς, τοῦ κεφαλαίου καὶ τῆς ἐργασίας καὶ ἠμπόρεσαν αὐτοὶ οἱ δύο παράγοντες, καλῶς συνεργαζόμενοι, νὰ προετοιμάσουν τὴν οἰκονομίαν τοῦ τόπου, νὰ ἀνθέξῃ εἰς τὴν ἐπίθεσιν, ἡ ὁποία μᾶς ἐγένετο τὸ 1940. Καὶ ἀναφέρω ὅτι ὁ θεσμὸς αὐτὸς τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, ἐφηρμόσθη εἰς περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἐκυβέρνα Κυβέρνησις μὴ κοινοβουλευτική. Διὰ νὰ ἀποδείξω τὸ ἀνεπηρέαστον τῶν κρίσεών μου ἐπὶ τοῦ ζητήματος τούτου, σᾶς λέγω ὅτι τὴν ἑπομένην τῶν δηλώσεων αὐτοῦ, τοῦ ἀξιοτίμου κυρίου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, οἱ ἐργαζόμενοι τῆς Ἑλλάδος ἐχειροκρότησαν τὸ μέτρον καὶ πάντες ἀνεμένομεν ὅτι θὰ ἐπροχωρούσαμεν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ θεσμοῦ τῶν ἐλευθέρων συμβάσεων. Τοιοῦτόν τι ὅμως δὲν ἐγένετο. Καὶ μετὰ δίμηνον ὑπεχρεώθη ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐφαρμόσῃ στυγνῶς πάλιν τὸ σύστημα τῆς διατιμήσεως τῆς ἐργασίας, καθορίζουσα δι’ ἀποφάσεών της τὴν σχέσιν τῆς ἐργασίας καὶ τοῦ κεφαλαίου, τὰ ἡμερομίσθια καὶ τοὺς μισθούς. Ὅταν ἐξηγγέλθη τὸ μέτρον ἐκεῖνο καὶ ὡμιλήσαμεν ἐπ’ εὐκαιρίᾳ ἄλλης συζητήσεως ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς, εἴπομεν, ὅτι, ἐὰν πρὶν κάμῃ τὴν διακήρυξιν, ὁ ἀξιότιμος κύριος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, καθώριζε τὸν βασικὸν συντελεστὴν τῶν μισθῶν καὶ τῶν ἡμερομισθίων ὥστε οἱ ἐργαζόμενοι νὰ γνωρίζουν ποῦ ἵστανται ἀπὸ ἀπόψεως μισθολογικῆς, πέραν δὲ τοῦ βασικοῦ αὐτοῦ μισθολογίου νὰ ἀφίνετο ἐλευθέρα διαπραγμάτευσις μεταξὺ τῶν δύο συντελεστῶν τῆς παραγωγῆς καὶ νὰ ἤρχετο τὸ Κράτος διὰ τῆς ἰδικῆς του ἐπιβολῆς νὰ παρεμβαίνῃ συμβιβαστικῶς καὶ νὰ συμφιλιώνῃ, διότι εἶναι ἀπαραιτήτως ἀναγκαία ἡ παρέμβασις τοῦ Κράτους εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, νὰ εἶναι παρέμβασις συμφιλιωτικὴ τῶν δύο παραγόντων τῆς παραγωγῆς καὶ ὄχι παρέμβασις διαχωριστική, διότι κάποιος ἐκ τῶν δύο συντελεστῶν τῆς παραγωγῆς θὰ ἀδικηθῇ. Ἡ παρέμβασις εἰς τὴν ρύθμισιν τῆς σχέσεως αὐτῆς θὰ πρέπει νὰ εἶναι παρέμβασις ὄχι ρυθμιστική, ἀλλὰ παρέμβασις συμφιλιωτική. Ἐὰν λοιπὸν ἐγένοντο αὐτὰ τὰ πράγματα, οἱ πάντες θὰ ἦσαν εὐχαριστημένοι καὶ ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι ἐκπροσωποῦμεν τὸν λαὸν καὶ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἱστάμεθα εἰς τὸ μέτρον τῶν διαφορῶν καὶ τῶν ἀντιθέσεων εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, διὰ νὰ ἐπιφέρωμεν τὴν ἰσορροπίαν εἰς τὴν κοινωνικὴν ζωὴν τοῦ τόπου μας, διὰ νὰ προλαμβάνωμεν τὰς κακὰς παρεκκλίσεις, θὰ εἴμεθα εὐχαριστημένοι. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἐργαζόμενοι θὰ ἦσαν εὐχαριστημένοι. Δυστυχῶς, τὸ πρῶτο δὲν ἐγένετο. Ὁ βασικὸς καθορισμὸς τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων πρὸ τῆς διακηρύξεως ἐκείνης δὲν ἐγένετο, ἀλλὰ ἀμέσως ἀπὸ τὸ στάδιον τῆς διατιμήσεως τῆς ἐργασίας ἐπειράθημεν μὲ μίαν διακήρυξιν νὰ βαδίσωμεν πρὸς τὸν θεσμὸν τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων. Ἔρχεται λοιπὸν καθυστερημένως, ὅπως πολὺ ὀρθῶς ἀνέφερεν ὁ προλαλήσας ἀξιότιμος συνάδελφος καὶ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, ἡ Κυβέρνησις, νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν ἐπαγγελίαν ἐκείνην τῆς 15 Φεβρουαρίου 1954. Ἀλλὰ ἔρχεται καὶ πάλιν καὶ ἐκκινεῖ, ἡ Κυβέρνησις, εἰς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτῆς τῆς ὑποδείξεως μὲ τὸ ἴδιον σφάλμα, χωρὶς οὔτε διὰ νόμου νὰ ἔχῃ κάμει τὸν καθορισμόν, τὸν ὁριστικὸν καθορισμόν, τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων, ὥστε ἐκεῖθεν νὰ ἀρχίζῃ πλέον ἡ ἐλευθέρα διαπραγμάτευσις. Καὶ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς τὸ νομοσχέδιον χωλαίνει. Τὸ νομοσχέδιον, ὅπως εἶναι διατυπωμένον, δὲν ἐφαρμόζει τὸν θεσμὸν τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων, ὅπως τὸν θέλουν οἱ ἐργαζόμενοι, ὅπως συμφέρῃ εἰς τὴν οἰκονομίαν τοῦ τόπου. Λόγῳ τῶν ἀτελειῶν τὰς ὁποίας θὰ ἐπισημάνωμεν, τὸ νομοσχέδιον δὲν ἀφίνει τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὰς διαπραγματεύσεις, δὲν περιορίζει εἰς τὸ Κράτος τὸν ρόλον τοῦ συμβιβαστοῦ, ἀλλὰ κρατεῖ διὰ τὸ Κράτος τὸν ρόλον τοῦ ρυθμιστοῦ. Καί, συνεπῶς, εἰς ἔσχατον λόγον, εἰς τελευταίαν ἀνάλυσιν καὶ τὸ σύστημα τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ καταλήγει εἰς τὴν διατίμησιν τῆς ἐργασίας. Θὰ ἔπρεπε, ἀφοῦ ρυθμίσωμεν, κατὰ ἕνα τρόπον, τοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ἡμερομίσθια νὰ ἀφήσωμεν τὴν ἐλευθέραν διαπραγμάτευσιν καὶ τὸ Κράτος νὰ παρεμβαίνῃ συμβιβαστικῶς. Ἐδῶ ὅμως τὸ Κράτος παρεμβαίνει ρυθμιστικῶς ἀπὸ πολλὰς πλευράς. Μία ἀπὸ τὰς διατάξεις, τὴν ὁποίαν πολὺ ὀρθῶς ἐπεσήμανεν ὁ κ. συνάδελφος, εἶναι τοῦ ἄρθρου 20 παράγραφος 2 τοῦ νομοσχεδίου, ἀλλὰ καὶ ἡ ὅλη οἰκονομία τοῦ νομοσχεδίου, δίδει τὸ δικαίωμα τῆς προσφυγῆς εἰς τὴν τροποποίησιν, εἰς τὴν κατάλυσιν τῆς συμβάσεως ἀπὸ τοὺς ἐργοδότας. Ὅταν δὲ οἱ ἐργοδόται, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἰκονομικῶς ἰσχυροί, γνωρίζουν ὅτι ἠμποροῦν νὰ ἐπηρεάσουν μίαν οἱανδήποτε Κυβέρνησιν καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἀνάγκην ταχύτητος, διότι δὲν τοὺς πιέζει ἡ καθημερινὴ ἀνάγκη τοῦ ἡμερομισθίου, τοῦ ψωμιοῦ τοῦ παιδιοῦ των, διὰ νὰ βιασθοῦν νὰ κάμουν αὐτὴν τὴν σύμβασιν, ὅταν γνωρίζουν ὅτι εἶναι δυνατόν, εἰς τὸ Κράτος εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἀπευθυνθοῦν, νὰ εὕρουν δικαίωσιν τῶν ἰδικῶν των ἀπόψεων, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶναι ἀπόψεις ὄχι τόσον διὰ τὴν προστασίαν τοῦ κεφαλαίου, ἀλλὰ διὰ τὴν προστασίαν μεγαλυτέρων κερδῶν, δὲν θὰ θελήσουν ποτὲ νὰ συνάψουν τὴν συλλογικὴν σύμβασιν. Τὸ Κράτος, ἐκ τοῦ νόμου, ἔχει ρυθμιστικὸν ρόλον καὶ θὰ ἔλθῃ καὶ θὰ ρυθμίσῃ τὰς σχέσεις κατὰ τὰς ἀντιλήψεις αὐτοῦ, αἱ ὁποῖαι ἀντιλήψεις, τοῦ Κράτους, δὲν εἶναι πάντοτε αἱ ἀντιλήψεις ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι ἵστανται εἰς τὸ κέντρον καὶ αἱ ὁποῖαι συνάγονται ἀπὸ μίαν ἐλευθέραν διαπραγμάτευσιν. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς, τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἀτελές. Εἶναι ἀκόμη ἀτελὲς καὶ διὰ τὸν λόγον ὅτι αἱ συμβάσεις αἱ συλλογικαὶ ὑπόκεινται εἰς τροποποίησιν ἀπὸ τὸ Κράτος. Ἐὰν οἱ συντελεσταὶ τῆς παραγωγῆς, τὸ κεφάλαιον καὶ ἡ ἐργασία, συμφωνήσουν, διότι συμφέρει καὶ εἰς τὴν μίαν καὶ εἰς τὴν ἄλλην πλευράν, δίδεται διὰ τοῦ νομοσχεδίου τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ὑπουργὸν νὰ τροποποιῇ τὰς συμβάσεις. Καὶ πάλιν δὲν ὑπάρχει ἡ ἀσφάλεια, ὅτι ἡ σύμβασις ἡ ὁποία θὰ γίνῃ θὰ καταλήξῃ εἰς ἐφαρμογήν, δεδομένου ὅτι τὸ ἀδύνατον μέρος εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν δὲν εἶναι οἱ ἐργοδόται, εἶναι οἱ ἐργάται, εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πιέζονται ἀπὸ τὰς καθημερινὰς ἀνάγκας. Τὸ νομοσχέδιον τοὺς ἐργάτας τοὺς ἐξασθενεῖ καὶ τοὺς ἐξαναγκάζει νὰ ἀποδέχωνται προτάσεις ἐργοδοτῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι συμφέρουσαι διὰ τὴν ἐργατικὴν τάξιν. Ἡ ψυχολογία τοῦ νομοσχεδίου δημιουργεῖ αὐτὴν τὴν προϋπόθεσιν. Αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις εἶχον νὰ κάμω ὡς πρὸς τὴν βασικὴν ἀρχήν, ὡς πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Ἐὰν τὸ νομοσχέδιον ἦτο ἀπηλλαγμένον αὐτῶν τῶν ἀτελειῶν καὶ ἐπανέφερε καὶ πάλιν τὸν πραγματικὸν θεσμὸν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, θὰ μᾶς εὕρισκεν ἀπολύτως συμφώνους καὶ θὰ τὸ ἐχειροκροτοῦμεν ἅπαντες, διότι, νομίζομεν καὶ πιστεύομεν, ὅτι διὰ τοῦ θεσμοῦ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, καλῶς ἐφαρμοζομένου, δὲν ἱκανοποιοῦνται μόνον οἱ ἐργάται καὶ οἱ ὑπάλληλοι, ἱκανοποιοῦνται οἱ παραγωγοί, ἱκανοποιεῖται τὸ κοινωνικὸν σύνολον. Διότι αἱ ἐθνικαὶ ἀνάγκαι ἐπιβάλλουν, ὑπὸ τὰς σημερινὰς μάλιστα περιστάσεις, κατὰ τὰς ὁποίας καὶ ἐπίγειοι καὶ ὑπόγειοι ἐχθροὶ μᾶς διώκουν, νὰ ὑπάρξῃ αὐτὴ ἡ ψυχικὴ ἐπαφὴ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ νὰ προσπαθήσωμεν νὰ ἴδωμεν πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ αὐτὸ σήμερον, νὰ ἐπαναφέρωμεν αὐτὴν τὴν ψυχικὴν ἐπαφὴν μεταξὺ τῶν δύο συντελεστῶν τῆς παραγωγῆς, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸν θεμέλιον καὶ ἀκρογωνιαῖον λίθον τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. Τὰ βασικὰ ὅμως αὐτὰ ἐλαττώματα μὲ ἐξαναγκάζουν νὰ εἶμαι ἀντίθετος πρὸς τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου. Ὁ σημερινὸς ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος ἔστω καὶ μὲ τὸ ἕν οὖς του ἀκούει τὸν πόθον τῶν ἐργαζομένων, ἂς προσπαθήσῃ νὰ ὁλοκληρώσῃ τὸν πόθον αὐτόν, ἐφαρμόζων πλήρως τὸ σύστημα τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων. Θὰ τὸ ἐφαρμόσῃ αὐτό, ἐὰν ἀπαλλάξῃ τὸ νομοσχέδιον ἀπὸ τὰ ὡς ἄνω ἐπισημανθέντα ἐλαττώματά του. Ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὸ κεφάλαιον τῆς εἰσφορᾶς, τὸ ὁποῖον ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος ἀνέφερε καὶ τὸ ὁποῖον κατέστη εἰς τὸ παρελθὸν ἀντικείμενον ἀντεγκλήσεων εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν μεταξὺ τῶν δύο πτερύγων. Ἡμεῖς εἴμεθα ὑπὲρ τῆς εἰσφορᾶς, διότι θέλομεν αἱ συνδικαλιστικαὶ ὀργανώσεις τῶν ἐργαζομένων νὰ ἔχουν πόρους, νὰ ἔχουν τιμίους πόρους, φανερούς, ἠθελημένας εἰσφοράς, διότι ἔχουν ἀνάγκας. Τὰ κοινωνικὰ προβλήματα τῶν ὁποίων ἐπιλαμβάνονται καὶ τὰ ὁποῖα μελετοῦν αἱ συνδικαλιστικαὶ ὀργανώσεις εἶναι μεγάλα, εἶναι πολύπλοκα, συνδέονται μὲ τὸν κόσμον ὁλόκληρον. Χρειάζεται διὰ τοὺς διοικοῦντας τὰ σωματεῖα καὶ τὰς συνδικαλιστικὰς ὀργανώσεις ἀνωτέρα μόρφωσις, χρειάζεται ἐπιτελεῖον, χρειάζεται προπαγάνδα, χρειάζεται βιβλιοθήκη, χρειάζονται ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι νὰ τὰς πλαισιώνουν. Δὲν εἶναι σωματεῖα μικρά, ἀσήμαντα, δὲν εἶναι ὀργανισμοὶ μικροὶ καὶ περιττοί, οἱ ὁποῖοι ἀσχολοῦνται εἰς μικρὰ πράγματα, εἶναι ὀργανισμοί, οἱ ὁποῖοι ρυθμίζουν τὴν κοινωνικὴν ζωὴν τοῦ τόπου αὐτοῦ καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἀνεπτυγμένοι, πρέπει νὰ ἔχουν πόρους τιμίους, φανερούς, οἱ ὁποῖοι νὰ προέρχωνται ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐργαζομένους. Συνεπῶς ἡ εἰσφορὰ εἶναι ἐπιβεβλημένη νὰ ἐπιβάλλεται καὶ πρέπει νὰ τὸ θέλουν, νὰ τὸ δεχθοῦν οἱ ἐργάται καὶ ἐὰν δὲν τὸ θέλουν τινὲς πρέπει νὰ καταλάβουν ὅτι πρέπει νὰ τὸ θέλουν. Ἕνα εἶναι μόνον τὸ ζήτημα. Πῶς πρέπει νὰ γίνεται, ἐκ τῶν κάτω ἤ ἐκ τῶν ἄνω ἡ διάθεσις. Τὸ νομοσχέδιον ἀκολουθεῖ τὴν δευτέραν μέθοδον. Δηλαδὴ οἱ πόροι τῆς εἰσφορᾶς νὰ δίδωνται εἰς τὴν Γεν. Συνομοσπονδίαν καὶ ἕν ποσοστὸν νὰ διοχετεύεται εἰς τὰ σωματεῖα. Ὑπάρχει καὶ ἄλλη μέθοδος, ἡ διάθεσις νὰ γίνεται ἐκ τῶν κάτω, νὰ γίνεται ἡ εἴσπραξις ἐκ τῶν σωματείων καὶ ἕν τμῆμα τούτων νὰ πηγαίνῃ εἰς τὴν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν.

§84Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Ποῖος τὸ ἐζήτησεν αὐτό;

§85Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔχομεν ὑπόμνημα τῶν ἐργαζομένων.

§86Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Τὸ νομοσχέδιον ὁρίζει ὅτι τὸ ποσοστὸν τὸ ἀναλογοῦν εἰς τὰ σωματεῖα, εἰσπράττεται ἀπὸ τὰ σωματεῖα ἀπ’ εὐθείας.

§87Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου ὑπόμνημα Τραπεζιτικῶν Ὀργανώσεων. Τὸ πρᾶγμα πάντως δὲν ἔχει σημασίαν. Τὸ πνεῦμα τῆς εἰσφορᾶς πάντως μᾶς εὑρίσκει συμφώνους. Τὸ νομοσχέδιον συνιστᾷ πρωτοβάθμιον Δικαστήριον Διοικητικόν. Ἀλλὰ διὰ τοῦ ἄρθρου 10 ἔκαμεν ἕνα σφάλμα, τὸ ὁποῖον θὰ ταλαιπωρήσῃ τοὺς ἐργαζομένους ὡρισμένων περιφερειῶν, διότι ὁρίζει ὅτι παρ’ ἑκάστῳ Πρωτοδικείῳ, εἰς τὴν ἕδραν τοῦ ὁποίου λειτουργεῖ γραφεῖον ἐπιθεωρήσεως ἐργασίας ἱδρύονται Διοικητικὰ Δικαστήρια. Γραφεῖα ἐπιθεωρήσεως ἐργασίας δὲν λειτουργοῦν εἰς ὅλας τὰς περιφερείας. Τὸ ὄργανον αὐτό, τὸ πρωτοβάθμιον Διοικητικὸν Δικαστήριον, εἶναι ἀπαραίτητον. Εἶναι ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸ μάτι τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὸ μάτι τῆς Δικαιοσύνης καὶ τὸ ὄργανον τῆς ἐμπιστοσύνης.

§88Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Ὅπου ὑπάρχει ἐργατικὴ τάξις ὑπάρχει καὶ ἐπιθεώρησις ἐργασίας.

§89Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, ὅπου ὑπάρχει ἐργατικὴ τάξις, δὲν λειτουργεῖ καὶ ἐπιθεώρησις ἐργασίας. Καὶ ἀναφέρω ὡς παράδειγμα τὴν περιφέρειάν μου, ὅπου δὲν λειτουργεῖ σήμερον ἐπιθεώρησις ἐργασίας, δὲν θὰ συσταθῇ συνεπῶς δικαστήριον καὶ οἱ συμπολῖται μου θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ ἀπευθύνωνται εἰς τὴν Μυτιλήνην ἵνα ζητήσουν τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ ἐκεῖ διοικητικοῦ δικαστηρίου.

§90Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Διὰ Διατάγματος, κ. συνάδελφε, ἔχει συσταθῆ γραφεῖον ἐργασίας εἰς τὴν Χίον.

§91Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Συνεστήθη, ἀλλὰ δὲν λειτουργεῖ καὶ δὲν ὑπάρχει ἐπιθεωρητὴς ἐργασίας. Αὐτὸ νὰ τὸ εἴπωμεν εἰς τὸν νόμον, διότι δὲν δύνανται οἱ ἐργαζόμενοι τῆς Χίου νὰ πηγαίνουν εἰς τὴν Μυτιλήνην διὰ νὰ λύουν τὰς διαφοράς των. Ἡ λέξις «λειτουργεῖ ν’ ἀντικατασταθῇ μὲ τὰς λέξεις «εἰς τὴν ἕδραν ὅπου ἔχει συσταθῆ γραφεῖον ἐπιθεωρήσεως ἐργασίας».

§92Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Δὲν ἔχω ἀντίρρησιν, τὸ δέχομαι.

§93Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὸ νομοσχέδιον, κατὰ τὰ ἄλλα, μὲ εὑρίσκει σύμφωνον, καίτοι θὰ ἤθελον εἰς τοιοῦτον νόμον νὰ μὴ παρεμβάλλωνται προσωπικαὶ διατάξεις, διότι καὶ εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον περιλαμβάνονται διατάξεις περὶ προσωπικοῦ, περὶ δημιουργίας νέων θέσεων, πρᾶγμα ποὺ δὲν εἶναι ὀρθὸν ἀπὸ ἀπόψεως ὀρθολογικῆς ὀργανώσεως τοῦ Κράτους μας. Αἱ προσωπικαὶ διατάξεις τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου δὲν ἔχουν θέσιν εἰς τοῦτο καὶ μὲ εὑρίσκουν ἀντίθετον. Ἐὰν ὁ κ. ὑπουργὸς εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θελήσῃ καὶ δεχθῇ τὰς παρατηρήσεις μας, τότε θὰ τὸ ψηφίσωμεν μετ’ εὐχαριστήσεως, ἐὰν ὄχι τὴν εὐθύνην θὰ τὴν ἔχῃ ὁ κ. ὑπουργός, διότι θὰ προκαλέσῃ τὴν ψήφισιν νόμου ἀτελοῦς, νόμου ποὺ δὲν πρόκειται νὰ προαγάγῃ τὸν θεσμὸν τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων, ἤ μᾶλλον πολὺ φοβοῦμαι ὅτι δὲν θὰ συντελέσῃ κἄν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ θεσμοῦ τούτου, ἐφιστῶμεν τὴν προσοχὴν καὶ τοῦ κ. ὑπουργοῦ καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. (Χειροκροτήματα).

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Γονῆς ἔχει τὸν λόγον.

§95Ε. ΓΟΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἔρχεται καὶ πάλιν ἐνώπιον ὑμῶν εἶναι ἀναμφισβητήτως ἕν ἐκ τῶν σοβαρωτέρων ποὺ ἀπασχολοῦν τὸ σύγχρονον κοινωνικὸν πρόβλημα. Εἶναι θέμα διὰ τὸ ὁποῖον θὰ ἠδυνάμην εἰς ἄλλην αἴθουσαν ἀκαδημαϊκήν καὶ οὐχὶ πολιτικὴν νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ ὥρας, διότι πράγματι εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα μακρῶν ἀγώνων τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Στρατάρχου Παπάγου ἔλαχεν ἡ τιμὴ νὰ καταργηθῇ τὸ σύστημα τῆς διατιμήσεως ἐργασίας καὶ ὁ νόμος 2053 καὶ νὰ ἀναλάβῃ τὴν εὐθύνην τῆς ρυθμίσεως τῶν διαφόρων συλλογικῶν συμβάσεων. Διὰ τῆς διακηρύξεως τῆς 15ης Φεβρουαρίου, εἷς ἡμῶν ὁ εἰσηγητὴς ὁ Στρατάρχης Παπάγος, τοῦ ὁποίου εἶχον τὴν τιμὴν νὰ εἶμαι συνεργάτης, πιστεύει ὅτι ὄντως θεμελιοῦται κοινωνικὴ πολιτικὴ εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ πολλὰ χρόνια. Θὰ ἔλθουν βεβαίως ἄλλοι ὑπουργοὶ μετ’ ἐμέ, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἁπλῶς μπαλωματῆδες. Μεταξὺ τῶν διακηρυχθέντων περιελήφθη, ἐπαναλαμβάνω, ἡ κατάργησις τῆς διατιμήσεως καὶ ἡ εἴσοδος εἰς τὸ σύστημα τῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Θὰ ἦτο ὅμως μωρία, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου δὲν ἐλάμβανεν ὑπ’ ὄψιν τὴν ἐν τῷ μεταξὺ ἐξελιχθεῖσαν πεῖραν. Καὶ ναὶ μὲν εἶπον πολλοὶ συνάδελφοι, ὅτι ὁ θεσμὸς αὐτὸς ὑπῆρχεν ἀπὸ δεκαετηρίδων, δὲν ἐσκέφθησαν ὅμως, ὅτι ἐν τῷ μεταξὺ εἶχε καταργηθῆ, ὅτι εἶχεν ἀνασταλῆ, ὅτι διὰ τοῦ νόμου 28 εἶχε καταργηθῆ τὸ σύστημα τῶν συλλογικῶν συμβάσεων καὶ καθιερώθη τὸ σύστημα τῆς διατιμήσεως τὸ λεγόμενον ἐξουσιοδοτικόν. Δὲν ἔλαβον ἐν ὀλίγοις ὑπ’ ὄψιν τὴν ἱστορίαν. Ἐν συνεχείᾳ, ὅτε ἐγένετο ὁ νόμος 2053, ὁ ὁποῖος συνέστησε τὸ συμβούλιον ρυθμίσεως τῶν διαφορῶν, καὶ ὅτι μόνιμον καὶ λίαν αἰσθητὸν συγκινοῦν αἴτημα τῶν ἐργαζομένων ἦτο ἀναμφισβητήτως ἡ κατάργησις τῆς διατιμήσεως καὶ ὅλων αὐτῶν τῶν νόμων, τοὺς ὁποίους σᾶς ἀνέφερον. Ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ σημείου αὐτοῦ μέχρι τοῦ σημείου νὰ βαδίσωμεν εἰς ἀνεύθυνον καὶ εἰς πράγματα τὰ ὁποῖα θὰ ἦσαν ἐκτὸς τῆς λογικῆς, νομίζω, ὅτι ὑπάρχει τὸ κρίσιμον σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἔλυσεν ὁ προηγούμενος νόμος ὁ ὑπ’ ἐμοῦ εἰσηγηθεὶς καὶ τὸ ὁποῖον λύει καὶ τὸ παρὸν νομοσχέδιον κατὰ τὸν αὐτὸν περίπου τρόπον, καὶ νομίζω ὀρθῶς. Ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἶναι τεραστία. Βεβαίως, ὑπάρχει ἓν περίεργον αἴτημα, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ζητοῦν τὴν κατάργησιν τῆς διατιμήσεως καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ λέγουν εἰς τὸν ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας: Θὰ μᾶς καθορίσητε καὶ μερικὰ πράγματα, ὅπως τὸ κατώτατον ὅριον ἡμερομισθίων καὶ ἄλλα τινά, δι’ ὑπουργικῶν ἀποφάσεων. Αὐτὰ εἶναι ἐντελῶς ἀντιφατικὰ καὶ ἐκτὸς πραγματικότητος. Διότι ἢ θὰ βαδίσωμεν εἰς τὸν θεσμὸν τῶν ἐλευθέρων συλλογικῶν συμβάσεων, καθ’ ὃν τρόπον ἐπιτρέψουν αὐτὰ ταῦτα τὰ συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων, τὰ ὁποῖα ὑπευθύνως χειρίζεται ἡ Κυβέρνησις, ἢ θὰ βαδίσωμεν εἰς τὸ ἄλλον σύστημα τῆς διατιμήσεως, τὸ λεγόμενον ἐξουσιοδοτικόν. Βεβαίως, ὑπάρχουν περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας ὑφίσταται ἀδυναμία συνάψεως συλλογικῶν συμβάσεων, εἴτε διότι δὲν ὑπάρχουν ἐκπρόσωποι ὀργανισμῶν, εἴτε δι’ ἄλλους λόγους. Καὶ ὑπάρχει μία διαταραχὴ κοινωνική, εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ἐπέμβῃ ἡ πολιτεία διὰ τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργοῦ. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον, εἰς τὸν νόμον 2510 εἶχον εἰσαγάγει μίαν διάταξιν, τὴν ὁποίαν ἀτυχῶς καταργεῖ τὸ παρὸν νομοσχέδιον, διὰ τῆς ὁποίας ἔλεγον, ὅτι εἰς ὅλως ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις δύναται ὁ ὑπουργὸς Ἐργασίας νὰ ρυθμίζῃ προσωρινῶς τὸ θέμα τὸ ἀνακῦψαν, καὶ τοῦτο ἐπὶ τῇ βάσει τῆς πείρας μου. Βεβαίως, τοῦτο προϋποθέτει ἀνάληψιν εὐθυνῶν, τὰς ὁποίας ὁ σημερινὸς ὑπουργὸς δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἔχῃ. Διότι, νομίζω, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπός, διὰ τὸν ὁποῖον καταργεῖται τὸ ἄρθρον 12 τοῦ νόμου 2510. Πάντως, εἶναι βέβαιον καὶ πρέπει νὰ τὸ ἀποδεχθῶμεν, ὅτι ἀποτελεῖ καύχημα διὰ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ὅτι ἀνέλαβε τὴν εὐθύνην νὰ ἱκανοποιήσῃ, ἐπαναλαμβάνω, μόνιμον αἴτημα τῆς ἐργατικῆς τάξεως, περὶ καταργήσεως τοῦ συστήματος τῆς διατιμήσεως καὶ τῆς καθιερώσεως τοῦ θεσμοῦ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Καὶ μόνον, κ. συνάδελφοι, ἐὰν τοῦτο τὸ πρᾶγμα εἶχε νὰ ἐπιδείξῃ ὁ Συναγερμὸς πρὸς τὴν ἐργαζομένην τάξιν καὶ μόνον διὰ τὸν λόγον τοῦτον θὰ ἦτο ἄξιον νὰ ὀνομασθῇ τὸ 1954 ἔτος ἐργαζομένων. Ἀλλὰ ἡ διακήρυξις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου δὲν περιωρίσθη μόνον εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο. Προεχώρησε καὶ εἰς ἄλλα θεμελιώδη ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας: Τὸ τῆς ἐργατικῆς κατοικίας, τῶν Ὀργανισμῶν Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀνεργίας, τῆς ἀναδιοργανώσεως τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας καὶ ἄλλα θέματα, τὰ ὁποῖα, ἐπαναλαμβάνω, θεμελιοῦν κοινωνικὴν πολιτικὴν διὰ πολλὰ χρόνια. Εἶναι τόσα τὰ θέματα αὐτὰ καὶ ἰδοὺ ἓν μικρὸν παράδειγμα τοῦ κ. Ζορμπᾶ. Εἰς τὴν Χίον δὲν ἔχουν ἐπόπτην. Ἐν τούτοις, ἓν ἀπὸ τὰ αἰτήματα τῶν ἐργαζομένων ἦτο καὶ ἡ ἀναδιοργάνωσις τῆς ἐπιθεωρήσεως ἐργασίας. Καὶ τοῦτο ἐγένετο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Στρατάρχου Παπάγου καὶ ἐμοῦ. Πράγματι, διετέθησαν σημαντικώτατα ποσὰ διὰ τὴν ἀναδιοργάνωσιν τῆς ἐπιθεωρήσεως καὶ συνεστήθησαν καὶ ἤδη σχεδὸν εἰς ὅλα τὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος ὑπάρχουν ἐπιθεωρήσεις. Τὴν στιγμὴν αὐτὴν ὑπάλληλοι τῆς Ἐπιθεωρήσεως Ἐργασίας ὑπάρχουν παντοῦ, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ τὰς ἐκπληρώσουν διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς χώρας αὐτῆς σχεδὸν εἰς ὅλας τὰς πόλεις τῆς Ἑλλάδος, αἱ ὁποῖαι ἀπέκτησαν ἐπόπτας, τὰ καθήκοντά των, μὲ τὴν ἐφεδρικὴν αὐτὴν ἐπάνδρωσιν. Ἀλλὰ συνηθίσαμεν νὰ κατακρίνωμεν. Ἡμεῖς ὅμως πρέπει κάποτε νὰ συγκρίνωμεν. Νὰ μᾶς εἴπουν οἱ ἐνδιαφερόμενοι καὶ κοπτόμενοι ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων. Τί, συγκεκριμένως, ἔκαμαν ἐκεῖνοι τόσα χρόνια ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων, κοπτόμενοι, δημαγωγοῦντες καὶ σήμερον ἀντιπολιτευόμενοι; Μάλιστα, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου διὰ τῆς διακηρύξεως ἐθεμελίωσε τὴν κοινωνικὴν πολιτικὴν διὰ πολλά, ἐπαναλαμβάνω, χρόνια. (Χειροκροτήματα). Δὲν ἔχουν οὐδεμίαν σημασίαν αἱ μικροδιαφοραί, αἱ ὁποῖαι εἶναι φυσικὸν νὰ ὑπάρχουν μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ νῦν ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας. Τὸ γεγονὸς παραμένει, ὅτι ἡμεῖς κατηργήσαμεν τὴν διατίμησιν τῆς ἐργασίας. Ἡμεῖς θέλομεν τὴν ἐλευθέραν ἐργασίαν, ἡμεῖς ἱδρύσαμεν τὸν ὀργανισμὸν ἀνεργίας καὶ ἀπασχολήσεως καὶ ἡμεῖς ἐθέσαμεν τὰ θεμέλια τῆς λύσεως τοῦ μεγαλυτέρου κοινωνικοῦ προβλήματος τῆς ἐργατικῆς κατοικίας. Ὥστε ὀρθῶς, παρὰ τὰς ἀντιξοότητας, τὰς φυσικάς, παρὰ τὰ τυχὸν ἐλαττώματα τοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει καὶ θὰ συζητήσωμεν ἐπ’ αὐτοῦ, θὰ παραμείνῃ ὡς ἱστορικὸς σταθμὸς τὸ 1954 διὰ τοὺς ἐργαζομένους, ἀνεξαρτήτως τῆς ἀσκηθείσης δημαγωγίας. Πρὸς ἀπόδειξιν, κ. συνάδελφοι, τοῦ πόσον αὐτὰ ἀπηχοῦν εἰς τὰς καρδίας τῶν ἐργαζομένων, δὲν ἔχετε παρὰ νὰ ἀνοίξετε τὰ φύλλα τοῦ ἐπισήμου ὀργάνου τῆς ΓΣΕΕ τῆς 1ης Μαΐου τοῦ περασμένου ἔτους. Θὰ ἴδητε εἰς ὅλα τὰ συλλαλητήρια, εἰς ὅλας τὰς συγκεντρώσεις, εἰς ὅλα τὰ ἔντυπα, ἓν καὶ μόνον αἴτημα. Τὴν ἐφαρμογὴν τῆς διακηρύξεως τοῦ Στρατάρχου Παπάγου. Τί ἄλλο θέλετε, διὰ νὰ ἴδητε, ὅτι οἱ ἐργαζόμενοι εὗρον δικαίωσιν εἰς τὰ ἀπὸ ἐτῶν ἐκκρεμοῦντα μονίμως καὶ μὴ λυόμενα ζητήματά των; Ἂς ἔλθωμεν τώρα, κύριοι συνάδελφοι, εἰς μερικὰς διαφορὰς ἀποκλήσεων τὰς ὁποίας ἔχω, ἐν σχέσει μὲ τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Τὸ δυσκολώτερον τῶν θεμάτων, τὸ ὁποῖον ἀνακύπτει εἰς τὴν καθιέρωσιν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, εἶναι διπλοῦν. Τὸ μὲν εἶναι ἄν πρέπει νὰ εἶναι ὑποχρεωτικαὶ αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις, ἢ ὄχι. Τοῦτο, ὅσον περίεργον καὶ ἂν σᾶς φανῇ, στασιάζεται ἐξόχως καὶ σοβαρῶς εἰς ὅλας τὰς χώρας. Παράδειγμα, ὅτι καὶ αὐτὸ τοῦτο τὸ Βέλγιον, τὸ ὁποῖον γνωρίζετε πόσον βιομηχανικῶς ἐξελιγμένον εἶναι, ὅπου τὰ συνδικᾶτα εἶναι πανίσχυρα, καὶ αἱ Κυβερνήσεις ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὰ συνδικᾶτα ἢ βασιζόμεναι ἐπὶ τῶν συνδικάτων, σᾶς πληροφορῶ ὅτι ἐκεῖ ἀκόμη δὲν εἶναι ὑποχρεωτικαὶ αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις. Εἰς τὴν μελέτην τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων, ποὺ ἀποτελεῖ ἓν τεράστιον σύγχρονον πρόβλημα, εἰς τὸ ὁποῖον πρέπει πᾶσα Κυβέρνησις νὰ ἔχῃ τὴν προσοχήν της, διότι ἀπὸ ἐκεῖ προκύπτουν αἱ κοινωνικαὶ ἔριδες, οἱ κοινωνικοὶ ἀνταγωνισμοὶ καὶ ἡ «μακαρία πάλη τῶν τάξεων» — διότι θεωρητικῶς πλέον αὐτὴ ἡ θεωρία ἀπέθανεν. Ἀπέμεινεν ἁπλῶς ὁ Μὰρξ μὲ τὴν θεωρίαν του ὡς ἱστορία. Ὑπάρχουν ὅμως ἀνταγωνισμοὶ μεταξὺ τῶν τάξεων — προσπάθεια λοιπὸν ἡμῶν τῶν λεγομένων ρεφορμιστῶν, εἶναι ἡ συνεργασία ἐργασίας, ἐργοδότου καὶ Κράτους. Δὲν πηγαίνομεν νὰ καταστρέψωμεν τὸ Κράτος. Ἐπιθυμοῦμεν τὴν συνεργασίαν, καὶ ὡς Ὑπουργὸς ἐδίδαξα καὶ διεκήρυξα καὶ ἐπιμένω, ὅτι ἡ συνδικαλιστικὴ ἡγεσία ὤφειλε καὶ ὀφείλει νὰ ἀκολουθήσῃ τὸ διπλοῦν τοῦτο τῆς ἱστορίας μάθημα: Τὸ ὑπεύθυνον τῆς ἡγεσίας καὶ τὴν συνεργασίαν τῆς ἡγεσίας μὲ τοὺς ἐργοδότας καὶ μὲ τὸ Κράτος. Πρῶτον λοιπὸν θέμα τεράστιον, εἶναι ἂν πρέπει νὰ εἶναι ὑποχρεωτικαὶ αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις, ἐὰν τοῦτο δηλαδὴ δὲν δεσμεύῃ τὴν ἐλευθέραν ἀνάπτυξιν τῆς ἐπιχειρήσεως ἐὰν τοῦτο δὲν ἔχῃ κακὰ ἀποτελέσματα καὶ ἄν τοῦτο δὲν παρεμποδίζῃ τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας. Δὲν εἶναι, δηλαδή, ὅπως βλέπετε τόσον ἁπλᾶ τὰ πράγματα. Διότι εὑρέθη ἡ Δικτατορία τῆς 4ης Αὐγούστου καὶ ἐθέσπισεν ἕνα νόμον ἄνευ ἀντιστάσεως, δὲν σημαίνει ὅτι ἐλύθη τὸ θέμα. Τὸ θέμα διεθνῶς παραμένει καὶ παρ’ ἡμῖν, καὶ δὲν τὸ ἀντεμετώπισεν οὔτε ὁ προηγούμενος νόμος, οὔτε ὁ σημερινός. Διότι συνηθίσαμεν νὰ προχωροῦμεν ταχύτατα, μὴ λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψει τὰ ἐκ τῆς πείρας διδάγματα καὶ τὴν φωνὴν τῶν πραγμάτων. Δι’ αὐτὸ δὲν πρόκειται νὰ συζητήσωμεν, ἁπλῶς θεωρητικῶς ἔθιξα τὸ θέμα, διὰ νὰ ἴδητε πόσον δυσχερὲς εἶναι τοῦτο τὸ πρόβλημα τῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Ὑπάρχει ὅμως τὸ ἕτερον σκέλος τοῦ διπλοῦ προβλήματος. Ὁ τρόπος τῆς ἐκπροσωπήσεως. Ἐδῶ ὀφείλω νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν ὅλων σας. Ὄχι μόνον τὴν ἰδικήν μου πεῖραν θὰ ἐπικαλεσθῶ, ἀλλ’ αὐτὸ τοῦτο τὸ συμφέρον τῆς ἐμπεδώσεως τοῦ θεσμοῦ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ἐπιβάλλει ἐξαιρετικὴν προσοχήν, καὶ δυστυχῶς τὸ παρὸν νομοσχέδιον ἀντιθέτως πρὸς τὸ ἰδικόν μου τὸ λύει κατὰ τὸν ἀτυχέστερον τρόπον. Ἐγὼ κύριοι συνάδελφοι, θὰ σᾶς φέρω μόνον ἓν πρόσφατον παράδειγμα, τὸ ὁποῖον συνέβη ἅμα τῇ ἐφαρμογῇ τοῦ νόμου, διὰ νὰ ἴδητε ὅτι δὲν θὰ εἶναι μόνον ἐπὶ ζημίᾳ τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θεσμοῦ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων: ὁ τρόπος τῆς ἐκπροσωπήσεως. Ἐὰν, κύριοι, ἐπρόκειτο περὶ Παραδείσου καὶ περὶ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον ἰδιαίτερον συμφέρον, αὐτὸς θὰ ἦτο ὁ σωστὸς δρόμος. Ἀλλὰ γνωρίζετε ποίας ἀντιθέσεις ἔχουν μεταξύ των καὶ οἱ ἐργοδόται καὶ οἱ ἐργαζόμενοι. Διὰ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων παρετηρήθη, ἐπαναλαμβάνω, προσπάθεια καταστροφῆς τῶν ἀντιπάλων. Ἐὰν ἕνας ἰσχυρός, ὁ ὁποῖος τυγχάνει νὰ ἐκπροσωπῇ τὴν Α ἐργοδοτικὴν ὀργάνωσιν ἐπιθυμεῖ νὰ καταστρέψῃ τὸν διπλανόν του, εἶναι εὔκολον νὰ προέλθῃ νὰ συνάψῃ μίαν συλλογικὴν σύμβασιν μὲ βαρυτάτους ὅρους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀνθέξουν δι’ αὐτόν, θὰ καταστρέψουν ὅμως τὸν διπλανόν. Καὶ αὐτὰ συμβαίνουν καθημερινῶς. Συγκεκριμένα θὰ σᾶς εἴπω ἕν ἄλλο πρόσφατον παράδειγμα. Εἰς τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου, ἦλθεν ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ συνδέσμου τῶν βιομηχάνων, ὁ ὁποῖος ὑπέγραψε τὴν πρώτην συλλογικὴν σύμβασιν τῶν Χημικῶν. Ἴσως νὰ ἔχετε ὅλοι σας παρακολουθήσει εἰς τὸν τύπον μίαν πολεμικὴν συνεχιζομένην, διατὶ ὁ ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἀνέτρεψε τὴν σύμβασιν αὐτήν. Ὁ ὑπογράψας ἐκπρόσωπος τῶν βιομηχάνων δὲν εἶχεν οὐδὲν ἐνδιαφέρον διὰ τοὺς χημικούς, διότι δὲν εἶχε χημικούς. Ἔδιδεν ὅμως διὰ τῆς συλλογικῆς συμβάσεως ἀπὸ τὸ 17ον ἔτος ὑπηρεσίας καὶ ἄνω 120% αὔξησιν. Ὅταν οἱ ἁρμόδιοι καὶ οἱ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενοι ἐπληροφορήθησαν τοῦτο, ἔσπευσαν περίτρομοι εἰς τὸν ὑπουργόν, διὰ τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον ἐγένετο. Ἡ ἱστορία αὐτὴ εἶναι πολὺ παλαιά. Ἐγένετο ἕνας ἄλλος νόμος, ὁ ὁποῖος ὑποχρεωτικῶς ἐτοποθέτει χημικοὺς εἰς ἐπιχειρήσεις, ἕνας ἄλλος νόμος, ὁ ὁποῖος ἐρρύθμιζε τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καὶ ὑπῆρχεν, ἐν πάσῃ περιπτώσει ἕν καθεστώς. Αἰφνιδίως, δίδεται αὔξησις τῶν 120%. Ἐὰν ὁ χημικὸς εἰς μίαν ἐπιχείρησιν, ἄς ὑποθέσωμεν, ἐλάμβανε 4 χιλιάδας δραχμάς, μὲ τὸ 120% θὰ ἔπαιρνεν 9 χιλιάδας. Ὁ διπλανός, ὁ μηχανικός, ὁ ὁποῖος ἔπαιρνε 5 χιλιάδας, πόσον πρέπει νὰ ζητήσῃ μετὰ τὴν τοιαύτην αὔξησιν τῶν χημικῶν; Ἀνατρέπεται λοιπὸν ἡ ἱεραρχία εἰς τὸ ἐργοστάσιον. Σᾶς ἀναφέρω, κύριοι συνάδελφοι, ἕν παράδειγμα ἀπὸ τὰ μύρια, τὰ ὁποῖα θὰ ἠμποροῦσα νὰ παρατάξω. Ἦτο δυνατὸν νὰ μείνω ἀσυγκίνητος εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν; Τὴν διώρθωσα λοιπόν, κατὰ τὸν δικαιότερον τρόπον, ἔχων ὑπ’ ὄψει τὰ ἀποτελέσματα τῆς τοιαύτης λύσεως. Φυσικά, ἐδέχθην ἐπίθεσιν ἀπὸ τὸν τύπον. Ἐν τίνι δικαιώματι ὁ ὑπουργὸς Ἐργασίας ἀνέτρεψε τὴν σύμβασιν; Ἀκόμη ἀπησχολήθη καὶ ἡ Βουλὴ διὰ τὸ θέμα αὐτό. Ἤδη, ἔχετε τὰς ἐξηγήσεις. Ἔλεγον λοιπὸν εἰς τὸν νόμον 3086, εἰς μίαν διάταξιν, τὴν ὁποίαν θὰ συνίστων ὅλως ἰδιαιτέρως νὰ προσέξῃ ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργός. Ἔλεγον: Πᾶς ἐργοδότης, ἀπασχολῶν πλέον τῶν 10 μισθωτῶν — ὅπου ὑπάρχει πράγματι τὸ θέμα, δὲν θὰ πᾶμε εἰς τοὺς μικροὺς ἐπιχειρηματίας — δεχόμενος τὴν ἄποψιν τῆς ὑποχρεωτικῆς ἢ μὴ συμβάσεως — ὑπερκάμπτων δηλαδὴ τὸ θεωρητικὸν θέμα, τὸ ὁποῖον ὑπάρχει — διὰ δηλώσεώς του ὑποβαλλομένης εἰς τὴν πλησιεστέραν ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας καὶ ἐντὸς μηνὸς ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως τῆς συλλογικῆς συμβάσεως, νὰ ζητήσῃ ἐξαίρεσιν ἐκ τοῦ συνόλου ἢ μέρους αὐτῆς καὶ νὰ συνάψῃ ἰδιαιτέραν σύμβασιν. Δηλαδὴ ἔλεγον, δὲν θὰ ἐπιτρέψω εἰς οὐδένα εἴτε ἐξ ἐπιπολαιότητος, εἴτε ἐκ κακοηθείας νὰ συντρίψῃ τὴν οἱανδήποτε ἐπιχείρησιν. Καὶ αὐτὸς μὲν μετὰ τὴν ἐξαίρεσιν τοῦ ἑαυτοῦ του, θὰ ὑπήγετο, φυσικά, εἰς νέαν συλλογικὴν σύμβασιν, ἀλλὰ θὰ διεπραγματεύετο καὶ ὁ ἐνδιαφερόμενος, ὁ πονῶν, ὁ γνωρίζων τὸ θέμα του. Πῶς θὰ γίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα, ὅταν δὲν νομιμοποιῆτε αὐτὸν εἰς τὴν ἄσκησιν ἑνὸς ἐνδίκου μέσου; Τουλάχιστον, ἐὰν δὲν τὸ θέλῃ αὐτὸ ὁ κ. συνάδελφος, ἂς δώσῃ κάποιαν προσφυγὴν εἰς τὸν ἐνδιαφερόμενον. Ἀφοῦ πληροφορηθῇ τὴν κατάρτισιν τῶν συμβάσεων ἐντὸς μηνός, νὰ τρέξῃ νὰ ἀναπτύξῃ τὰ δικαιώματά του καὶ νὰ συζητήσῃ μὲ τὸν ὑπουργὸν τὴν ἁρμοδίαν λύσιν. Αὐτὸ εἶναι ἕνα θέμα ἐξαιρετικὰ σοβαρώτατον. Ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς, τῆς ἐργατικῆς, ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν σας ἐπίσης: Εἰς ὅλας τὰς Χώρας, μηδὲ αὐτῆς τῆς Ἀμερικῆς ἐξαιρουμένης ὑπάρχουν τοὐλάχιστον δύο συνομοσπονδίαι ἐργατῶν. Ἐδῶ ὑπάρχει μία κακὴ παράδοσις, νὰ φέρωμεν τὸν συνδικαλισμὸν διὰ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, διὰ τοῦ ὁποίου θέλουν νὰ ἀποκτήσουν τὴν μονοπώλησιν καὶ εἰς χρήματα καὶ εἰς παραστάσεις. Ἐὰν ἠκούσθησαν διαμαρτυρίαι ἐκ μέρους τοῦ κ. Μακρῆ ἐναντίον τοῦ νόμου τούτου, ἦτο ἀκριβῶς διὰ τὸν λόγον τοῦτον, τὸν ὁποῖον σᾶς ἀνέφερον. Δὲν λέγει τὸ παρὸν νομοσχέδιον ὅπως ἔλεγεν ὁ νόμος 3086, ὅτι ἐκαλέσατε εἰς τὰς διαπραγματεύσεις τὴν πλέον ἐκπροσωπευτικὴν ὀργάνωσιν, ὅπερ εἶναι τὸ σωστόν, εἶναι τὸ τίμιον, ἀλλὰ λέγει: Ὁ ἐκπρόσωπος εἰς τὰ συμβούλια ὑποχρεωτικῶς θὰ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Φέρων ἕνα παράδειγμα ἐρωτῶ τὸν κ. συνάδελφον, προκειμένου νὰ διαπραγματευθῆτε τὰ ζητήματα τῶν αὐτοκινητιστῶν. Γνωρίζετε ὅτι ἡ Ὁμοσπονδία τῶν αὐτοκινητιστῶν ἀπεχώρησεν ἀπὸ τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. καὶ ἀποτελεῖ ἀνεξάρτητον ὁμοσπονδίαν. Πῶς θὰ ὑποχρεωθῇ αὐτὴ νὰ μὴ εἶναι αὐτὴ ἐκπρόσωπος τοῦ ἑαυτοῦ της, ἀλλὰ νὰ ἀναθέσῃ τὰ συμφέροντά της καὶ τὴν ἐκπροσώπησίν της εἰς τὸν κ. Μακρῆν; Χθὲς συνέβη τὸ ἴδιον πρᾶγμα. Ἕνας δῆθεν παριστάνων τὸν γενικὸν γραμματέα τῆς Κλωστοϋφαντουργίας μιᾶς ἑνώσεως, ποὺ δὲν ἀριθμεῖ οὔτε 30 μέλη, τὴν ὁποίαν ὅμως χρηματοδοτεῖ ὁ κ. Μακρῆς ἀφειδῶς, ἐπῆγεν εἰς Νέαν Ἰωνίαν καὶ παρὰ τὸν Νόμον, συνεφώνησεν νὰ δοθῇ τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων εἰς ὕφασμα. Καὶ τὸ ἔκαμε σκοπίμως, διὰ νὰ βλάψῃ τὸν ἄλλον τὸν συνδικαλιστὴν, διὰ τὰς ἀντιθέσεις τὰς ὁποίας ἔχουν. Αὐτὸς εἶναι κύριοι συνάδελφοι, ἕνας ὕστατος λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ὁ κ. Μακρῆς καὶ οἱ περὶ αὐτὸν τηροῦν αὐτὴν τὴν στάσιν καὶ ἐπικαλοῦνται μίαν διάταξιν τῆς Δικτατορίας, ἀλλ’ ἐξέχασαν κάτι: Ὅτι ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τῆς 4ης Αὐγούστου, τὰ πάντα ἦσαν εὔκολα καὶ εὐκολώτερον πάντων διότι ὁ τότε ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἦτο καὶ γενικὸς γραμματεὺς τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Τὸ ἴδιον εἶναι καὶ σήμερον, κύριοι συνάδελφοι; Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταματήσῃ ἡ ἐξέλιξις τοῦ συνδικαλισμοῦ. Ἰδοὺ ὅτι ἔγινε καὶ μία δευτέρα κίνησις. Ἔχομεν νέαν Γενικὴν Συνομοσπονδίαν καὶ μίαν ἄλλην κίνησιν τῶν Ἐλευθέρων Συνδικάτων κοινῆς ὠφελείας. Ποιὸς θὰ ὑποχρεώσῃ αὐτὰ τὰ συνδικᾶτα νὰ ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ τὸν κ. Μακρῆν, ὅταν δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. τοῦ κ. Μακρῆ; Θὰ δημιουργηθοῦν λοιπὸν σοβαρώταται δυσχέρειαι ἐὰν δὲν εἴπωμεν ὅτι οἱ ἐργάται ἐκπροσωποῦνται ἀπὸ τὰς πλέον ἐκπροσωπευτικὰς ὀργανώσεις. Τοῦτο εἶναι σοβαρώτατον.

§96Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Ποῖος θὰ κρίνῃ ποῖα εἶναι ἡ πλέον ἀντιπροσωπευτικὴ ὀργάνωσις, ὁ ὑπουργός;

§97Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἀπαντῶ, ὅπως ἔχετε διὰ τοὺς ἐργοδότας ὅτι ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν θὰ κρίνῃ, τὸ ἴδιον θὰ ἰσχύσῃ καὶ προκειμένου περὶ τῶν ἐργατῶν. Ὅταν ὑπάρχῃ ἔρις ποία εἶναι ἡ πλέον ἀντιπροσωπευτικὴ ὀργάνωσις, θὰ κρίνῃ ὁ Πρόεδρος τῶν Πρωτοδικῶν. Νομίζω ὅτι εἶναι δίκαιον τὸ αἴτημα νὰ δώσητε εἰς τὸν Πρόεδρον τῶν Πρωτοδικῶν τὸ δικαίωμα νὰ κρίνῃ ἐπ’ αὐτοῦ. Διατὶ διὰ τοὺς ἐργοδότας δέχεσθε τὴν ὀρθὴν ἄποψιν καὶ διατὶ δὲν τὴν δέχεσθε διὰ τοὺς ἐργάτας;

§98Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 23 εἶναι σαφὴς καὶ ἀναφέρεται τόσον εἰς τὰς ὀργανώσεις τῶν ἐργοδοτῶν, ὅσον καὶ τῶν ἐργατῶν. Λέγει τὰ ἑξῆς: «... ............. (ἀναγινώσκει)..............».

§99Ε. ΓΟΝΗΣ. Χαίρω πολὺ διὰ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ.

§100Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Θὰ ἠδυνάμην μάλιστα νὰ εἴπω, κύριε συνάδελφε, ὅτι ἡ διάταξις τὴν ὁποίαν σᾶς ἀνέγνωσα, περιλαμβάνει μόνον τὰς ἐργατικὰς ὀργανώσεις καὶ οὐχὶ ἐργοδότας, ὡς ὑμεῖς ἀνεφέρατε.

§101Ε. ΓΟΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἂς μὴ ἐρίζωμεν ἐπὶ θέματος τὸ ὁποῖον ἔπαυσε νὰ ὑφίσταται μετὰ τὴν δήλωσίν σας. Ἕνα ἄλλο θέμα ποὺ διαφωνῶ εἶναι τὸ θέμα τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Κύριοι συνάδελφοι, ὡς παλαιὸς συνδικαλιστής, δὲν ἀγνοῶ τὰς ἀνάγκας τῶν ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων, καὶ δὲν διαφωνῶ ἐπὶ τῆς εἰσφορᾶς τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, διότι βεβαίως τὰ συνδικᾶτα πρέπει νὰ ἔχουν οἰκονομικὰς δυνατότητας διὰ νὰ ἀνταπεξέλθουν εἰς τὴν ἀποστολήν των, διαφωνῶ ὅμως ἀπολύτως ἐπὶ τῆς καθιερώσεως τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Ἀφ’ ἧς εἴπωμεν ὅτι ὑπάρχει ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ καταργοῦμεν τὸν ἐλεύθερον λεγόμενον συνδικαλισμόν. Εἰς τὸν παλαιὸν νόμον 3086 εἶχα θέσει μίαν διάταξιν τὴν ὁποίαν εἶχον ζητήσει νὰ μοῦ διατυπώσῃ ἡ Γ.Σ.Ε.Ε, ἡ ὁποία πράγματι διετυπώθη καὶ ἐτέθη ἐν τῷ νόμῳ. Σήμερον διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἐρχόμεθα νὰ εἴπωμεν τὰ ἀντίθετα. Ἐὰν λοιπὸν θέλωμεν ἐλεύθερον καὶ δημοκρατικὸν συνδικαλισμὸν νὰ τοὺς δώσωμεν τὴν εἰσφορὰν διὰ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, μὲ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι ἡ Πολιτεία πρέπει νὰ καθορίσῃ μέχρι ποίου ὕψους θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ εἰσφορὰ αὐτή. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοήσωμεν τὰ πραγματικὰ γεγονότα. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἐπὶ συνόλου 600.000 ἐργαζομένων, ἐκ τῶν ὁποίων μέγα ποσοστὸν δὲν ἀνήκει εἰς τὸν Μακρῆν, νὰ εἴπωμεν ὅτι θὰ ἐπιβάλωμεν χάριν τοῦ κ. Μακρῆ καὶ τῆς παρέας του μίαν εἰσφορὰν ὑποχρεωτικὴν τὴν ὁποίαν θὰ κληθοῦν νὰ καταβάλουν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ὡς εἶδος χαρατσίου. Εἶμαι σύμφωνος νὰ ὑποβληθῇ εἰσφορά, ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ζητήσουν τοῦτο αἱ συνδικαλιστικαὶ ὀργανώσεις καὶ διὰ τὰ μέλη των μόνον, οὐχὶ ὅμως νὰ ἐπιβάλωμεν χαράτσι–εἰσφορὰν καὶ δι’ ὅσους ἐκ τῶν ἐργαζομένων δὲν θέλουν νὰ ὑποταχθοῦν εἰς τὸν Μακρῆν καὶ τὴν παρέαν του. Μὲ αὐτὴν λοιπόν, τὴν ἄποψιν, ἀπαντῶ εἰς τὸν συνάδελφον κ. Κουντούρην, διότι γνωρίζω κάπως καλλίτερα τὰ συνδικαλιστικά, χαίρω δὲ διότι καὶ ἄλλοι ἀρχίζουν νὰ ἀναμιγνύωνται εἰς αὐτά. Εἰς τὰ ἐργατικὰ συνέδρια δύο πράγματα συμβαίνουν, ἄλλοι ὅπως σᾶς εἶπον δὲν μετέχουν εἰς τὰ συνέδρια αὐτὰ καὶ ἄλλοι μετέχουν, τί τὸ λογικώτερον, τί τὸ δημοκρατικώτερον, τί τὸ ἐλευθερώτερον, ἀπὸ τοῦ νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἡ καθολικὴ εἰσφορὰ, ἀφορᾷ μόνον τὰ μέλη τῶν συνδικάτων, τὰ ὁποῖα μετέχουν εἰς τὴν συλλογικὴν σύμβασιν; Δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ δημοκρατικὸς οὗτος τρόπος νὰ θεωρηθῇ ὡς ὑποχρεωτικὴ εἰσφορά. Εἰς ὅλα τὰ ἐργατικὰ συνδικάτα, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ὑποχρεώνονται ὅλοι οἱ ἐργάται. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργῶμεν μονοπώλιον καὶ ὑποταγὴν καὶ ἐργατικὰς τάξεις. Αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν μεγαλυτέραν διαφθορὰν τοῦ συνδικαλισμοῦ. Ἡμεῖς ὡς Συναγερμός, δὲν δυνάμεθα παρὰ νὰ κάμωμεν χρῆσιν τῶν δημοκρατικῶν ἀπόψεων. Ὁ συνδικαλισμὸς ἤρχισε καταρρέων ἀφ’ ἧς ἔγινεν ἐξάρτημα τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἀπὸ τοῦ 1946, ὅτε καθιερώθη ἡ δίδραχμος εἰσφορά, ταύτην διεχειρίζετο ἀνεξελέγκτως ὁ κ. Μακρῆς, μέσῳ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἀπὸ ἐκείνης τῆς στιγμῆς πολλὰ τὰ κακὰ ἐγεννήθησαν. Ἡμεῖς, χάρις σὲ σᾶς κύριοι συνάδελφοι, ὅμως μετεφέραμεν τὴν εἰσφορὰν αὐτὴν εἰς τὴν Ἐργατικὴν Ἑστίαν καὶ ἐκτίσαμεν ἐντὸς τοῦ μικροῦ αὐτοῦ χρόνου τῶν ὀλίγων μηνῶν 40 ἐργατικὰ Κέντρα, Ἐστείλαμεν χιλιάδες ἐργαζομένων εἰς τὰ θέατρα καὶ εἰς ἐκδρομὰς καὶ γενικῶς παρέσχομεν ψυχαγωγίαν καὶ ἀνακούφισιν εἰς τοὺς ἐργαζομένους μὲ τὴν μεταφερθεῖσαν αὐτὴν εἰσφοράν. Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν, τί ἦσαν αὐτὰ τὰ δίδραχμα καὶ πῶς διετέθησαν ἄνευ ἐλέγχου ἀπὸ τὸ 1946 μέχρι τοῦ 1954.

§102Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἔχει δημοσιευθῇ ἀπολογισμός. Ὅταν ἦσθο ὑπεύθυνος ὑπουργός, ἐὰν ὑπῆρχε τοιαύτη ἀνωμαλία διατὶ δὲν τὴν ἠλέγχατε;

§103Ε. ΓΟΝΗΣ. Δὲν μὲ παρακολουθῆτε, κύριε συνάδελφε. Σᾶς εἶπον ἄλλωστε ὅτι ἀπεφύγαμεν τὸν ἔλεγχον διὰ νὰ μὴ δημιουργηθῇ θόρυβος, ὅτι ὁ Συναγερμὸς εἶναι φασιστικός, ὅτι ἐπεμβαίνει εἰς τὰ συνδικᾶτα καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποστῇ βλάβην ἡ Ἑλλὰς εἰς τὸ Ἐξωτερικὸν ἐκ τοῦ θορύβου τῶν ἀποχωρισθέντων ἐκ τοῦ κονδυλίου τῆς εἰσφορᾶς.

§104Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Δυνάμεθα οὕτω νὰ πιστεύωμεν ὅτι δὲν ἐκάματε τὸν ἔλεγχον, πεπεισμένος ὅτι δὲν θὰ εἴχατε ἀποτέλεσμα.

§105Ε. ΓΟΝΗΣ. Χαίρω ἰδιαιτέρως, διότι ὁ κ. Μακρῆς, σᾶς ἀπέκτησεν ὀπαδόν του ἐδῶ μέσα.

§106Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Ἐλάχιστα γνωρίζω τὸν ἄνδρα.

§107Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Μίαν διασάφισιν παρακαλῶ. Τί ἐξάγεται ἀπὸ τὸ ἄρθρον 23;

§108Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἐπαναλαμβάνω κύριε συνάδελφε, ὅτι χάριν τῶν συμφερόντων τῆς Χώρας καὶ γενικῶς τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἀπέφυγα νὰ προβῶ εἰς ἔλεγχον. Νομίζω ὅμως, ὅτι μὲ τὸν τρόπον καθ’ ὃν ἐνήργησα ἀπέφυγα μὲν τὸν ἔλεγχον, διέθεσα δὲ τὰ χρήματα ὑπὲρ τῶν ἐργατῶν. Κύριε Μπακόλλα, μία συλλογικὴ σύμβασις δὲν περιορίζεται μεταξὺ τῶν συμβαλλομένων ἐργατῶν καὶ ἀποβλέπει νὰ ρυθμίσῃ τὰς σχέσεις τοῦ κλάδου. Ἕτερον λοιπὸν τὸ θέμα τῆς ρυθμίσεως τῶν ζητημάτων, τῶν ἀφορώντων τὸν κλάδον καὶ ἕτερον τὸ θέμα τῆς εἰσφορᾶς. Νομίζω λοιπόν, ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὀρθῶς τοποθετῶ τὸ θέμα καὶ ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ πρέπει νὰ ἀποδεχθῇ τὴν ἄποψίν μου, διότι ἄλλως ἡ ἐπιδιωκομένη συλλογικὴ εἰσφορὰ θὰ ἀποβῇ καθολική, ὑποχρεωτικὴ εἰς βάρος τῆς ἐργατικῆς τάξεως. Ἡμεῖς εἴμεθα Σῶμα νομοθετικὸν καὶ πρέπει νὰ εἴμεθα δίκαιοι καὶ προσεκτικοί, καθ’ ὅσον ἔχομεν γεγονότα συγκεκριμένα. Ἑπομένως τὸ θέμα αὐτό, εἶναι ἐπίσης σοβαρόν, καὶ νομίζω ὅτι θὰ πρέπει ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ μὴ ἐπιμείνῃ εἰς τὸν τρόπον αὐτὸν τῆς διατυπώσεως, ἀλλὰ νὰ πάῃ εἰς τὸν τρόπον, ποὺ εἶχε ὁ παλαιὸς νόμος καὶ τὸν ὁποῖον, ἐπαναλαμβάνω ὑπευθύνως, εἶχε ζητήσει αὐτὴ αὕτη ἡ Γενικὴ Συνομοσπονδία καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι δημοκρατικὸς καὶ θεραπεύει καὶ τὰς δύο ἀπόψεις.

§109Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Ἔτσι, ὅπως πᾶτε σεῖς, θέλετε νὰ διαλύσετε ὅλας τὰς ἐθνικὰς ἐργατικὰς ὀργανώσεις, ποὺ εἶναι σήμερον συγκροτημέναι.

§110Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἐπαναλαμβάνω λοιπὸν ὅτι, δὲν εἶναι δημοκρατικόν, δὲν εἶναι ὀρθόν, δὲν εἶναι ἔντιμον νὰ ὑποχρεώσητε νὰ καταβάλῃ ἄνθρωπον, μὴ ἀνήκοντα ἢ ἀνήκοντα εἰς ἄλλην ὀργάνωσιν, διότι τὰς ἄλλας ὀργανώσεις τὰς ἀφήνετε τελείως ἄνευ πόρων καὶ καθιερώνετε τὸ ὑποχρεωτικὸν μονοπώλιον τῆς εἰσφορᾶς.

§111Χ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ. Δι’ αὐτὸ κατηργήσατε τὴν εἰσφορὰν τῶν ὑφισταμένων τοῦ........

§112Ε. ΓΟΝΗΣ. Αὐτὴ ἡ ἀπόφασις τῆς καταργήσεως τῆς εἰσφορᾶς, ἐλήφθη ἀπὸ τὸ Πανεργατικὸν Συνέδριον παμψηφεί, ἐπεβάλετο δὲ ἐπὶ ἕνα καὶ δύο ἔτη μέχρις ὅτου καὶ αὐτὴ ἡ Διεθνής, εἶπεν ὅτι, εἶναι ἀνάγκη νὰ καταργηθῇ, διότι δὲν εἶναι δημοκρατικὸν τὸ μέτρον αὐτό. Ἐδῶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγωμεν ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν ὅτι εἴμεθα ὑπὲρ τοῦ Δημοκρατικοῦ Συνδικαλισμοῦ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν νὰ λέγωμεν ὅτι ἐπιβάλλομεν ὑποχρεωτικὸν χαράτσι, διὰ νὰ ζήσωμεν ἡμεῖς οἱ Δημοκρατικοί.

§113Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Ἔπρεπε νὰ τὴν καταργήσητε.

§114Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Νὰ τροφοδοτοῦνται διὰ τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας αἱ ἐργατικαὶ ὀργανώσεις;

§115Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἐγώ, λέγω, νὰ γίνεται ἡ ἡ συλλογικὴ σύμβασις, ἡ ὁποία νὰ καθιερώνῃ τὴν εἰσφοράν, ἀλλὰ διὰ τὰ μέλη τῆς ὀργανώσεως, ὄχι διὰ τοὺς ἀντιθέτους.

§116Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δι’ ὅλους τοὺς ὠφελουμένους.

§117Ε. ΓΟΝΗΣ. Διατί νὰ πληρώσουν 600 χιλιάδες Ἕλληνες ἐργάται, διὰ νὰ συντηρηθῇ ὁ κ. Μακρῆς καὶ τὸ ἐπιτελεῖον του; Ἐδῶ λέγει παρακάτω ὁ νόμος, ὅτι τόσον ποσοστὸν θὰ πάρῃ τὸ Σωματεῖον, τόσον ποσοστὸν τὸ Κέντρον, ἀλλὰ κατὰ ποίαν ἀναλογίαν; Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά.

§118Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Πρῶτον, διὰ τὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖον λέγετε, ὅτι δὲν εἶναι δημοκρατικόν, δηλαδὴ ἡ λεγομένη ὑποχρεωτικὴ εἰσφορά, ὅπως ἀναγράφεται εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον, ἔχω νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω ὅτι εἰς τὴν Ἀμερικὴν ἡ ὁποία θεωρεῖται ὡς ἡ πλέον Δημοκρατικὴ χώρα, ἐργάτης μὴ πληρώνων τὴν εἰσφοράν του εἰς τὸ Σωματεῖον του, διαγράφεται καὶ τοῦ ἀπαγορεύεται νὰ ξαναπιάσῃ δουλειά.

§119Ε. ΓΟΝΗΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς κάμνει λάθος.

§120Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Καὶ εἰς τὴν Ἀγγλίαν, ἐργάτης, μὴ πληρώνων τὴν συνδρομήν του, στερεῖται πάσης προστασίας.

§121Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, —διότι αὐτὸ ἔχει μεγάλην σημασίαν διὰ τὸ Κράτος—, θὰ ἤθελα μίαν ὑπεύθυνον δήλωσιν: Συμφέρει νὰ ὑπάρχῃ μία καὶ μόνη συνδικαλιστικὴ ὀργάνωσις ἢ συμφέρει νὰ ὑπάρχουν δύο καὶ τρεῖς, διότι τότε εἶναι ἐλευθέρα ἡ συνδικαλιστικὴ ὀργάνωσις, διότι εἴτε ἀμέσως ἤ ἐμμέσως δημιουργοῦμεν μονοπώλιον συνδικαλιστικόν, συμφέρει τοῦτο διὰ τὸ Κράτος; Ἀναλόγως τῆς πολιτικῆς σας σκέψεως, πρέπει νὰ διαρρυθμίσετε, τὸ ἄρθρον, διότι ἔτσι τείνετε εἰς τὸ νὰ ὀργανώσετε μία συνδικαλιστικὴν ὀργάνωσιν. Συμφέρει ἢ δὲν συμφέρει;

§122Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Τί λέγετε Κύριε Συνάδελφε; Τὶ εἶναι αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγετε;

§123Ε. ΓΟΝΗΣ. Νομίζω ὅτι εἶναι ποιά τις παρέκβασις ἀπὸ τοῦ θέματος αὐτὴ ἡ συζήτησις, ἐὰν δηλ. συμφέρῃ ἢ ὄχι ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ εἰς τὸ Κράτος. Τίθεται καὶ ὑπάρχει βεβαίως τὸ θέμα τοῦτο, ἀλλὰ δὲν εἶναι τῆς παρούσης συζητήσεως. Ὁ κ. Ὑπουργὸς διέπραξεν ἕνα μεγάλο λάθος. Σᾶς εἶπεν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐργάτης εἰς τὴν Ἀμερικήν, ὁ ὁποῖος ἐὰν δὲν πληρώσῃ τὴν εἰσφοράν, ἔχει αὐτὰς τὰς συνεπείας κ.τ.λ. Πλανᾶται: Ἐκεῖ τὸ Check off εἶναι διὰ συλλογικῆς συμβάσεως μεταξὺ τῆς ὀργανώσεώς του καὶ τῶν ἐργοδοτῶν. Αὐτὸ λέγω καὶ ἐγώ, ἀλλὰ δὲν πληρώνει ὁ μὴ ἀνήκων ἐργάτης εἰς τὴν ἄλλην Ὁμοσπονδίαν.

§124Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Εἶναι μία.

§125Ε. ΓΟΝΗΣ. Κάνετε λάθος καὶ εἰς αὐτό. Ἤρχισαν συζητήσεις περὶ συγχωνεύσεως αἱ ὁποῖαι καὶ συνεχίζονται. Ἐδῶ ὅμως τὶ συζητοῦμεν καὶ τὶ παραλληλισμὸς εἶναι αὐτός, τὸν ὁποῖον κάμνει ὁ κ. Ὑπουργός; Ἐδῶ ἐρχόμεθα διὰ νόμου, καὶ λέγομεν ὅτι καὶ οἱ συνδικαλισμένοι καὶ οἱ μὴ ἀνήκοντες εἰς ὀργανώσεις, θὰ πληρώσουν εἰς τὸν κ. Μακρῆν. Τὸ ἔχουν αὐτὸ εἰς τὴν Ἀμερικήν; Ὄχι. Καὶ ἡμεῖς αὐτὸ κατακρίνομεν. Ἀμερικανικὸν σύστημα θέλω καὶ ἐγώ. Λέγω, ὅμως, ὅτι τὸ καλλίτερον εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶχε θεσπίσει ὁ παρ’ ἐμοῦ εἰσηγηθεὶς νόμος, βάσει ἐγγράφου σημειώματος τῆς Συνομοσπονδίας κατὰ τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιτρέπεται ἡ Ἐθνικὴ Συλλογικὴ Σύμβασις δι’ εἰσφορᾶς, ὄχι ὅμως ὑποχρεωτικῶς διὰ τὰ μέλη, τὰ ὁποῖα δὲν ὑπάγονται ἢ δὲν θέλουν νὰ ἀνήκουν. Ἑπομένως, τὸ Ἀμερικανικὸν παράδειγμα δὲν εἶναι ὀρθὸν, καὶ εἶναι τελείως ἄσχετον καὶ ἀκριβῶς εἰς βάρος σας. Ὑπάρχει, ἀλλὰ οὐδέποτε διὰ τοὺς μὴ συνδικαλισμένους. Εἰς τὴν Γαλλίαν εἶναι 3–4 Συνομοσπονδίαι. Εἰς τὴν Ἰταλίαν ἐπίσης. Εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ σκεφθῇ δημοκρατικὸς νοῦς, ὁ ἔχων συνέπειαν δημοκρατικὴν καὶ γνωρίζων θεμελιωδῶς μερικὰ πράγματα, στοιχειώδη, περὶ δημοκρατίας, νὰ κάμῃ αὐτὸ ἀνεκτόν; Ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἔχει στοιχειώδη δημοκρατικὴν ἀντίληψιν νὰ ἀνεχθῇ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Οὐδέποτε ἐδέχθη μία Ὁμοσπονδία νὰ ἐπιβάλῃ διὰ νόμου, ὅτι 600 χιλιάδες ἐργάται, ὑποχρεωτικῶς θὰ καταβάλλουν τὸ χαράτσι. Διότι δὲν ἔχει καθορισθῆ καὶ τὸ ποσὸν ὡς ἀνώτατον ὅριον. Διότι, συνέβη καὶ τοῦτο: Ὅταν ὑπῆρχε τὸ δίδραχμον, ἕνα τμῆμα ἐπήγαινε εἰς τὸ ἐργατικὸν Σωματεῖον καὶ ἕνα ἄλλο εἰς τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον. Γνωρίζει ὁ κ. ὑπουργὸς πόσα σωματεῖα τὸ ἐπῆραν καὶ πόσα ἄλλα δὲν τὸ ἐπῆραν; Τοὺς ἔδιδον μερικὲς πενταροδεκάρες καὶ ἐπειδὴ τὸ σωματεῖον τῶν Κλωστοϋφαντουργῶν εἶχε 50 μέλη τοῦ ἔδιδε ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου ἀναλογίαν διὰ 50. Δὲν εἰσέπραττε «σὲ χιλιάδες». Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς ὁ ὁποῖος κρύπτεται κάτω ἀπὸ τὸ ἄρθρον τοῦτο. Ἐπειδὴ τὸ θέμα τῶν Συλλογικῶν Συμβάσεων εἶναι ἐκ τῶν ἐξαιρετικῶς σοβαρῶν καὶ ἐπειδὴ ἡ τιμὴ αὐτὴ ἀνήκει εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ὀρθῶς κατ’ ἀρχὴν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, σᾶς εἶπεν, ὅτι ὤφειλε νὰ.................... διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοήσῃ τὴν πραγματικότητα τὴν σημερινήν. Ὤφειλε, λοιπόν, νὰ ἔχῃ ἕνα δικαίωμα τροποποιήσεως τῶν συμβάσεων. Κατὰ τὰ ἄλλα, δὲν βλέπω τὸν λόγον, διατὶ θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ νέος νόμος. Ὑπάρχει, ὅμως, καὶ ἕνα ἄλλο θέμα, κύριοι Συνάδελφοι, τὸ ὁποῖον ἐξ ἴσου εἶναι σοβαρόν, Ἐγὼ εἶχα θεσπίσει βάσει τῆς πείρας μου, ὅτι οἱ Πρόεδροι τῶν διαφόρων Δικαστηρίων τῶν Διαιτητικῶν καὶ τῶν Δευτεροβαθμίων, ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀνώτεροι ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ὁ παλαιὸς νόμος ἔλεγε περὶ Δικαστῶν. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει εἰς τὸν σημερινὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ἡ πεῖρα ὅμως ἡ ἰδική μου, κύριοι Συνάδελφοι, λέγει ὅτι οἱ Δικαστικοὶ εἰς τὰ θέματα αὐτά, δὲν ἀπέδωσαν, εἴτε διότι εἶναι πάρεργον τὸ θέμα, εἴτε διότι ἀπαιτεῖ ὁλόκληρον ἐξειδίκευσιν ἢ εἰδικὴν κατάρτισιν, εἴτε διότι ἔπρεπε νὰ κατέχουν στοιχεῖα κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ ἀπεδείχθησαν, κατὰ τὴν ἰδικήν μας γνώμην, πάντες ἀκατάλληλοι καὶ ἀναρμόδιοι διὰ τὸ θέμα τοῦτο. Θὰ μετανοήσετε, κύριοι Συνάδελφοι, ἐὰν ἀναθέσετε εἰς τοὺς Δικαστὰς τοιοῦτον σοβαρὸν θέμα. Ἄλλο, ἐὰν ὑπάρχῃ ἕνας ἀνώτερος ὑπάλληλος τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐκπαιδευθῆ, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ πνεῦμα καὶ κἄποιαν κατάρτισιν, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τὸ θέμα, τέλος πάντων ἐκ τῆς πείρας, κατ’ ἀποκλειστικὴν ἁρμοδιότητα καὶ ἀπασχόλησιν. Ὅταν θὰ ἀποταθῆτε εἰς τὸν δικαστήν, τότε ὑπὸ τὸ κάλυμμα τῆς δικαστικῆς των θέσεως εἶναι ἀδύνατος πᾶσα συνεννόησις. Δὲν εἶναι νομίζω ὀρθὸν νὰ ἀναμιγνύωμεν τοὺς δικαστὰς εἰς τὰς διοικητικὰς ὑποθέσεις. Ὑποθέτω ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα λάθη, τὰ ὁποῖα αἱ διάφοροι Κυβερνήσεις διέπραξαν καὶ συνεχίζουν νὰ διαπράττουν εἶναι νὰ ἀναμιγνύουν τοὺς δικαστὰς ἐν παντὶ εἰς τὰς διοικητικὰς ὑποθέσεις καὶ τὰ διοικητικὰ δικαστήρια. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς ἕνα θεσμὸν ἐξόχως λεπτὸν καὶ ἐξόχως σοβαρὸν ὁ ὁποῖος ἀπαιτεῖ προσήνειαν, κατάρτισιν καὶ ἀφοσίωσιν νὰ ἀναθέσωμεν τὰ ἔργα αὐτὰ εἰς ἕνα ἄνθρωπον ἀνεπίδεκτον πάσης συνεννοήσεως. Παρ’ ὅλον τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν ἐκτίμησιν, τὴν ὁποίαν τρέφω πρὸς τὸ δικαστικὸν σῶμα, νομίζω ὅτι εἶναι θεμελιῶδες λάθος ἡ ἀνάμιξις καὶ πάλιν τῶν δικαστῶν εἰς τὸ θέμα τοῦτο. Δὲν θέλω νὰ ἀναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα δικαστῶν. Τὸν δικαστήν, κύριοι, τὸν θέλω ὡς δικαστὴν καὶ ὄχι ὡς διαιτητήν. Διότι πρέπει κἄποιος νὰ ἐλέγξῃ καὶ αὐτόν. Ποῖος θὰ κάμῃ τοῦτο;

§126Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ἡ πεῖρα σας δὲν σᾶς φοβίζει, ὅτι οἱ ὑπάλληλοι τοῦ ὑπουργείου Ἐργασίας ἔχουν τὴν νοοτροπίαν ὅτι εἶναι ὑπάλληλοι Ὑπουργείου τῶν Ἐργατῶν καὶ ὄχι ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας καὶ ἑπομένως τὸ νὰ εἶναι πρόεδρος ὑπάλληλος τοῦ ὑπουργείου Ἐργασίας εἰς διαφορὰν μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργατῶν, ὅπου ἡ ψῆφος των προστιθέμενη εἰς τὴν πλειοψηφοῦσαν ἄποψιν, ὅτι τοῦτο θὰ εἶναι ἐπικίνδυνον διὰ τὰ γενικώτερα συμφέροντα τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς ἐργασίας;

§127Ε. ΓΟΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δράττομαι τῆς εὐκαιρίας διὰ νὰ διατυπώσω πρὸς τοὺς ὑπαλλήλους τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας πραγματικὸν ἐγκώμιον, νομίζω, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας διαθέτει ἀρίστους ὑπαλλήλους, μὲ κρατικὴν συνείδησιν, τὸ διεπίστωσα ἐπανειλημμένως. Δὲν ἔχω λοιπὸν τοιοῦτον φόβον. Διότι ὄντως ἐκπροσωποῦν ἐν παντὶ τὸ Κράτος καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς τοὺς ἔχει χαλυβδώσει εἰς τὸ νὰ ἔχουν ὀρθὴν κρίσιν. Αὐτοὶ εἶναι ὁ φυσικὸς διαιτητὴς ὁ ὁποῖος ἔχει προπαρασκευασθῆ διὰ τὸ διαιτητικὸν τοῦτο στάδιον ἐκ τῆς μακρᾶς ἐν τῷ Ὑπουργείῳ ὑπηρεσίας. Δὲν ἔχω οὐδένα ἀδιστάκτως φόβον, ὅτι εἶναι δυνατὸν οἱ ἀνώτεροι ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, διὰ τοὺς ὁποίους ἀρχικῶς προεβλέπετο ἡ προεδρία, νὰ κάμουν τοιαύτην παράβασιν τῆς συνειδήσεώς των. Διότι ἀκριβῶς εὑρίσκονται κατὰ φυσικὴν ἀποστολὴν ἐκεῖνοι ὡς διαιτηταὶ, ἔχουν ἀποκτήσει τὴν νοοτροπίαν ὄχι τοῦ ἐργατοπατέρα ἀλλὰ τοῦ κρατικοῦ λειτουργοῦ. Μὲ αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις καταλήγω καὶ πιστεύω ἂν ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας θὰ θελήσῃ νὰ δεχθῇ τὰς λογικὰς ἐκείνας τροποποιήσεις τὰς ὁποίας ἡ πεῖρα καὶ τὸ ἐνδιαφέρον μου διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ νομοσχεδίου τούτου μὲ ἔκαμαν νὰ προτείνω ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου.

§128ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σαββόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§129Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν πρόκειται, κύριοι συνάδελφοι νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ μακρὸν. Πιστεύω ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον μὲ μίαν καὶ μόνον τροπολογίαν εἰδικῶς εἰς τὸ ἄρθρον 18 παράγραφος 2, διὰ τὴν ὁποίαν θὰ συζητήσωμεν περαιτέρω, εἶναι πολὺ καλλίτερον τοῦ καταργουμένου νόμου 3086. Νομίζω δέ, ὅτι εἰς ἐπίρρωσιν τοῦ ἐπιχειρήματός μου, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον εἶναι καλλίτερον τοῦ νόμου 3086 ἔρχεται καὶ μία διαταγὴ τοῦ ἀξιοτίμου πρώην ὑπουργοῦ Ἐργασίας κ. Γονῆ τῆς 19ης Νοεμβρίου 1954, ὁ ὁποῖος τότε ἐξαναγκασθεὶς ἀπὸ τὸν θόρυβον, ὁ ὁποῖος ἐδημιουργήθη μὲ τὴν δημοσίευσιν τοῦ νόμου 3086, διέταξε τὴν δημιουργίαν Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία θὰ ὑπεδείκνυεν εἰς αὐτὸν τὰς ἐνδεδειγμένας τροποποιήσεις τὰς ἀφορώσας τὸν νόμον 3086. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον περιέλαβε τὰς ὑπὸ τῆς ἐπιτροπῆς αὐτῆς ὑποδειχθείσας τροποποιήσεις. Ἕνα ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον θέλω νὰ τονίσω, εἶναι τὸ θέμα τὸ ἀφορῶν τὴν ὑποχρεωτικὴν εἰσφοράν. Νομίζω, ὅτι ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ εἶναι ἀπαραίτητος διὰ τὴν στερέωσιν τῶν ἐργατικῶν ἐκπροσώπων ὀρθίων εἰς τὴν ζωήν. Τώρα ἐὰν ὁ ἐκπρόσωπος αὐτὸς σήμερον λέγεται Μακρῆς ἢ αὔριον λέγεται Παπαδόπουλος δὲν ἐνδιαφέρει νομίζω τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Νομίζω ὅτι οἱ διαμαρτυρόμενοι ἐναντίον τοῦ κ. Μακρῆ καὶ δημιουργοῦντες διάφορα ἄλλα δημοκρατικώτερα ὅπως λέγουν συνδικάτα ἐργασίας, δὲν ἔχουν παρὰ ἐμφανιζόμενοι εἰς τὴν Γενικὴν Συνέλευσιν τῶν ἐργατῶν τῆς Ἑλλάδος νὰ καταψηφίσουν τὸν οἱονδήποτε κ. Μακρῆν ὁ ὁποῖος σήμερον κατέχει τὴν θέσιν καὶ νὰ ὑποδείξουν οἱονδήποτε τὸν ὁποῖον θέλουν ἐκεῖνοι χωρὶς οὕτω νὰ καταποντίζεται ὁ ἐθνικὸς συνδικαλισμός. Νομίζω ὅτι δημοκρατικώτερος τρόπος πολιτεύεσθαι δὲν ὑπάρχει, παρὰ ὁ τῆς ψήφου. Θὰ συμφωνήσω μὲ τὸν ἀξιότιμον κ. Γονῆν ὡς πρὸς τὸ θέμα τῆς προεδρίας τῶν διαφόρων ἐπιτροπῶν. Πιστεύω καὶ ἐγὼ, ὅτι καὶ λόγῳ φόρτου, καὶ λόγῳ νοοτροπίας, καὶ λόγῳ ἐλλείψεως εἰδικότητος, οἱ δικασταὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ προεδρεύουν τῶν ἐπιτροπῶν αὐτῶν. Οἱ ὑπάλληλοι τοῦ ὑπουργείου Ἐργασίας, νομίζω ὅτι εἶναι κατὰ τὸ μέγιστον ποσοστὸν αὐτῶν, ἄξιοι καὶ ἔντιμοι ἐπιστήμονες, ἀσκοῦντες τὸ λειτούργημά των ὅπως πρέπει καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι καὶ εἰς τὸν τομέα αὐτὸν θὰ ἀποδώσουν. Θὰ ἤθελα εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν καὶ δι’ αὐτὸ ἀνῆλθον εἰδικῶς εἰς τὸ βῆμα, νὰ παρακαλέσω τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας νὰ προσέξῃ τὴν παράγραφον 2 τοῦ ἄρθρου 18. Διὰ τῆς παραγράφου αὐτῆς δίδεται ἕνα πάρα πολὺ περιωρισμένον δικαίωμα εἰς τοὺς ἐργαζομένους διὰ τὴν κήρυξιν ἀπεργίας. Ἐπειδὴ δὲ πιστεύω, ὅτι ἡ ἐκδήλωσις μιᾶς ἐντίμου, λογικῆς καὶ μέσα εἰς τὰ πλαίσια τὰ ἐθνικά, ἀπεργίας, ὑποβοηθῇ ἡμᾶς εἰς τὸ ἔργον μας, θὰ παρακαλέσω τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Ἐργασίας νὰ περιορίσῃ τὸ χρονικὸν ὅριον τὸ ἀπαγορεῦον τὴν ἐκδήλωσιν τῆς ἀπεργίας εἰς τὰς ὑπὸ τοῦ ἄρθρου περιλαμβανομένας περιπτώσεις. Λέγομεν ὅτι ἀπαγορεύομεν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως συμβιβασμοῦ τὴν κήρυξιν ἀπεργίας τῶν ζητησάντων τὴν μεσολάβησιν τοῦ ὑπουργείου Ἐργασίας ἐπὶ χρονικὸν διάστημα 45 ἡμερῶν καὶ ἐν περιπτώσει ἐφέσεως ἐπὶ χρονικὸν διάστημα 60 ἡμερῶν. Θὰ παρεκάλουν τὸ χρονικὸν διάστημα τῶν 45 ἡμερῶν νὰ μειωθῇ......

§130Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Εἰς τοὺς παλαιοὺς νόμους, τοὺς προπολεμικοὺς 45 ἡμέραι ἦτο τὸ ὅριον αὐτό.

§131Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἀνατρέξωμεν εἰς τὸ παρελθόν. Ὅτι κακὸν ἐγένετο, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ ἐπαναλάβωμεν σήμερον.

§132Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Δὲν ἐγεννήθη ἀπὸ κανένα τέτοιο ζήτημα.

§133Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Καλῶς. Ἐγὼ θὰ ἐπεθύμουν οἱ 45 ἡμέρες νὰ γίνουν 35.

§134Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Δὲν προφθαίνει....

§135Ε. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ. Σεῖς γνωρίζετε καλλίτερον κατὰ τεκμήριον τὰ πράγματα ἀπὸ ἐμέ. Πλὴν ὅμως εἰς τὸν τομέα αὐτὸν φοβοῦμαι ὅτι ἔχετε ἄδικον. Ἄλλο τίποτα δὲν ἔχω νὰ τονίσω, παρὰ νὰ εἴπω, ὅτι εἶμαι εὐτυχὴς διότι θὰ συμμεθέξω εἰς τὴν ψήφισιν νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον εἶναι καλλίτερον τῶν προηγουμένων, ἔστω καὶ ἂν δὲν εἶναι ἄρτιον.

§136Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θεωρῶ καθῆκόν μου νὰ ἀπαντήσω εἰς ὅσα ὁ κ. Γονῆς καὶ ὁ κ. Σαββόπουλος εἶπον περὶ τῆς προεδρίας τῶν διοικητικῶν ἐπιτροπῶν. Ἐξακολουθῶ νὰ πιστεύω ὅτι, ἐὰν ὑπάρχῃ κάτι τὸ ὁποῖον κατ’ ἐξοχὴν στέκεται ὑψηλὰ εἰς τὴν Χώραν μας, εἶναι ἡ Δικαιοσύνη, εἶναι τὸ δικαστικὸν Σῶμα καὶ ἀντιτίθεμαι ἀπολύτως εἰς τὴν ὑπόνοιαν τὴν ὁποίαν διετύπωσεν ὁ κ. Γονῆς ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι δὲν εἶναι ἐξησφαλισμένον τὸ ἀδέκαστον τῶν δικαστῶν, ὡς Προέδρων τῶν δικαστηρίων, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὅτι δὲν εἶναι ἐξησφαλισμένη ἡ ἱκανότης των νὰ ἐκτελέσουν τὸ ἔργον τοῦτο. Ἀπεναντίας, εἰς πᾶσαν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν εἶδον δικαστὰς νὰ προεδρεύουν εἰς πάσης φύσεως ὀργανισμούς, διεπίστωσα, ὅτι εἶναι ὄχι μόνον ἀκέραιοι τὸν χαρακτῆρα, ἀλλὰ ἱκανώτατοι περὶ τὴν ἄσκησιν οἱουδήποτε κρατικοῦ λειτουργήματος. Ἐπιμένω ὅτι ἡ ὕπαρξις δικαστῶν ὡς Προέδρων, ἀποτελεῖ ἐχέγγυον διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἀμερολήπτου κρίσεως τοῦ διαιτητικοῦ Δικαστηρίου. Καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ κάτι τὸ καλόν, εἶναι ὅτι ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου τούτου εἶναι δικαστὴς καὶ ἀλλοίμονον ἐὰν τροποποιήσωμεν τὴν διάταξιν καὶ ἀντὶ Δικαστοῦ, θέσωμεν ὡς Πρόεδρον δικαστικὸν ὑπάλληλον, διότι ὅσον ἀκέραιος καὶ ἂν εἶναι ὁ δικαστικὸς ὑπάλληλος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὴν θέλησιν τοῦ ἑκάστοτε ὑπουργοῦ. Καὶ ὅταν ἔχωμεν ἀριστεριζούσας Κυβερνήσεις, τότε ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, θὰ ἐκδίδῃ ἀποφάσεις αἱ ὁποῖαι θὰ ἔχουν ἀριστερὰν τὴν κατεύθυνσιν. Καὶ ὅταν ἔχωμεν Κυβερνήσεις τῆς δεξιᾶς τότε ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου, ἐξασφαλίζων τὴν πλειοψηφίαν τούτων, θὰ ἐκδίδῃ ἀποφάσεις αἱ ὁποῖαι θὰ ἔχουν δεξιὰν τὴν κατεύθυνσιν. Πρὸς ἀποφυγὴν τούτων θὰ πρέπει ὁ Πρόεδρος τοῦ Δικαστηρίου νὰ εἶναι δικαστικός, ὁ ὁποῖος δὲν δέχεται κυβερνητικὰς ἐπιρροὰς καὶ ὁ ὁποῖος ἀνεπηρέαστα θὰ κρίνῃ ποῦ θὰ πρέπει νὰ πάῃ ἡ πλειοψηφία.

§137Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ἡ ἔννοια τῆς διαιτησίας ἐνέχει ἐν ἑαυτῇ τὴν ἀνάθεσιν τῆς Προεδρίας εἰς δικαστικὸν πρόσωπον. Ἐὰν στερήσωμεν τὸ ὄργανον αὐτὸ τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας δικαστικοῦ προσώπου, δὲν δυνάμεθα νὰ ὁμιλῶμεν περὶ διαιτησίας. Ἡ προεδρία τοῦ δικαστοῦ ἀποτελεῖ τὴν ἐγγύησιν τῆς ἀνεπηρεάστου κρίσεως διὰ τὴν λύσιν τῶν σχετικῶν ζητημάτων.

§138ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς ἔχει τὸν λόγον.

§139Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἤθελον νὰ διατυπώσω δύο παρατηρήσεις. Ὑπεστηρίχθη ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτό, μεταβαίνει ἀπὸ τὸ ἐξουσιαστικὸν σύστημα, εἰς τὸ σύστημα τῆς ἐλευθέρας διαπραγματεύσεως. Καὶ ὅμως βασικαὶ διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου, ὁδηγοῦν εἰς τὴν διατήρησιν τοῦ ὑφισταμένου καθεστῶτος. Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 20, διὰ τῆς ὁποίας παρέχεται τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς ὑπουργοὺς Συντονισμοῦ καὶ Ἐργασίας, εἴτε νὰ τροποποιοῦν μίαν νομίμως ὑπογραφεῖσαν συλλογικὴν σύμβασιν, εἴτε νὰ μὴ ἐγκρίνουν αὐτήν, ἀποδεικνύει ὅτι παρῆλθεν τὸ καθεστὼς τῆς διατιμήσεως, καὶ ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἁπλῶς ἐγκαινιάζει τὸ καθεστὼς τῶν ἐλευθέρων συμβάσεων.

§140Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Εἰς ἐκτάκτους περιστάσεις γίνεται αὐτό.

§141Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὅπου ἡ Κυβέρνησις κρίνει ὅτι πρέπει νὰ τροποποιήσῃ ἢ νὰ μὴ ἐγκρίνῃ μίαν σύμβασιν, θὰ ἀσκήσῃ τὸ δικαίωμά της ἀνεξελέγκτως. Ἡ συμμετοχὴ εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν διοικητικῶν Δικαστηρίων, διοικητικῶν ὑπαλλήλων ἑνὸς εἰς τὸ πρωτοβάθμιον καὶ δύο εἰς τὸ δευτεροβάθμιον......

§142Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργ.). Ἔχει τροποποιηθῇ. Εἷς μετέχει καὶ εἰς τὸ δευτεροβάθμιον.

§143Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Διὰ τῆς συμμετοχῆς τῶν διοικητικῶν ὑπαλλήλων μεταφέρονται εἰς τὰ Δικαστήρια αὐτὰ αἱ διοικητικαὶ ἀπόψεις. Βεβαίως ἡ Κυβέρνησις δικαιοῦται νὰ ἔχῃ ὑπευθύνους ἀπόψεις, ἀλλὰ ἀσκεῖ ταύτας διὰ τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας. Ὅταν θέλωμεν νὰ ὑποστηρίξωμεν ὅτι καθιεροῦμεν τὴν ἐλευθερίαν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς τὰ διοικητικὰ Δικαστήρια νὰ ἐπιβάλωμεν τὰς διοικητικὰς ἀπόψεις. Πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ὑπάρχῃ ἓν τρίτον πρόσωπον μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων, τὸ ὁποῖον κατὰ κρίσιν δικαίου ἀνδρὸς θὰ κρίνῃ τὰς διαφοράς. Τὸ ἰδεῶδες τῆς ἐλευθερίας τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, εἶναι νὰ εἶναι ἐλεύθερα τὰ ἐνδιαφερόμενα μέρη εἰς τὴν σύναψιν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, καὶ μόνον ἐὰν δὲν κατορθώσουν νὰ καταλήξουν εἰς ἀπόφασιν, δύνανται νὰ καταφύγουν εἰς τὴν διαιτησίαν. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη βασικὴ παρατήρησις. Δευτέρα παρατήρησις, εἶναι ἡ ἀφορῶσα τὸ θέμα τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Πράγματι ὅταν ἀνηγγέλθη ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἡ κατάργησις τῆς εἰσφορᾶς, ὁμοθύμως ἀπεδέχθη τοῦτο ἡ Βουλή. Διότι ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ ὑπῆρξεν μέσον διαφθορᾶς τῶν ἐργατικῶν συνδικάτων. Θὰ εἶχεν βάσιν δικαίαν ἡ εἰσφορά, ἐὰν ἐθεσπίζετο μόνον ὑπὲρ τοῦ σωματείου εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκει ὁ εἰσφέρων. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβάλωμεν μίαν εἰσφορὰν εἰς οἱονδήποτε, διὰ σωματεῖον εἰς τὸ ὁποῖον δὲν ἀνήκει; Τοῦτο δὲν εἶναι δίκαιον, δὲν εἶναι ἠθικόν, δὲν εἶναι δημοκρατικόν. Αὐτὴ εἶναι ἡ δευτέρα μου παρατήρησις.

§144ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξαντληθέντος τοῦ καταλόγου τῶν ρητόρων, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ἄρθρον 1ον, δεκτόν;

§145ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 1 ἐγένετο δεκτόν. Ἄρθρον 2ον.

§147Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, δὲν σᾶς φοβίζει ἡ παράγραφος 4 τοῦ ἄρθρου 2, διότι διὰ τῆς εὐχερείας αὐτῆς «........ (ἀναγινώσκει)........». Ἔτσι θὰ εἶναι ἕνα ὅπλον εἰς χεῖρας τῶν ἐργοδοτῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ τορπιλλίζουν τὰς συλλογικὰς συμβάσεις.

§148Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Εἶναι παλαιὰ διάταξις κ. συνάδελφε. Εἶναι μία ἀπόπειρα μεσολαβήσεων τοῦ ὑπουργείου, ἐν περιπτώσει διαφωνίας ἐργαζομένων καὶ ἐργοδοτῶν.

§149Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Συμφωνῶ, ἀλλὰ θέλω νὰ μοῦ εἴπητε ὅτι δὲν σᾶς φοβίζει ἡ διάταξις αὐτή.

§150Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Νομίζω ὅτι πρὶν φθάσουν ἐν περιπτώσει διαφωνίας, τὰ ἀντιμαχόμενα μέρη εἰς διαιτησίαν, καλὸν θὰ ἦτο, ὅπως τοῦτο ἴσχυε ἀπὸ τοῦ 1935, νὰ προσπαθήσῃ τὸ ὑπουργεῖον Ἐργασίας διὰ τῶν ὀργάνων του νὰ φέρῃ ἕνα συμβιβασμόν. Ἐὰν δὲν ἐπιτευχθῇ συμβιβασμός, τότε θὰ πᾶνε εἰς τὴν διαιτησίαν.

§151Ε. ΓΟΝΗΣ. Νομίζω ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς Ἐργασίας πρέπει νὰ ἀποδεχθῇ τὴν διάταξιν τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξα πρὸ ὀλίγου ἀπὸ τοῦ βήματος. Νὰ προσθέσωμεν δηλαδή, τὴν παράγραφον 2 τοῦ Ν. Δ)τος 3086, κατὰ τὴν ὁποίαν δύναται πᾶς ἐργοδότης, ἀπασχολῶν πλέον τῶν 10 μισθωτῶν, διὰ δηλώσεώς του νὰ ζητήσῃ ἐξαίρεσιν ἐν τῷ συνόλῳ ἢ μέρους μιᾶς συλλογικῆς συμβάσεως καὶ τὴν σύναψιν ἰδιαιτέρας συμβάσεως. Εἶχα τὴν τιμὴν νὰ σᾶς εἴπω ποῖαι ἀνωμαλίαι συνηντήθησαν κατὰ τὴν πρακτικὴν ἐφαρμογὴν καὶ διὰ ποίους λόγους πρέπει νὰ ἐφαρμόσωμεν τὴν διάταξιν αὐτήν. Διατί νὰ μὴ δώσωμεν τὴν εὐχέρειαν αὐτήν, ἡ ὁποία εἶναι δικαία καὶ σκόπιμος καὶ ἐκ τῆς ὁποίας δὲν ἔχει τίποτε νὰ χάσῃ ἡ ἰσχὺς τοῦ νόμου; Ἀντιθέτως θὰ κατοχυρωθῇ καλλίτερον ὁ θεσμὸς τῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Παρακαλῶ νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλὴ ἐπὶ τῆς τροπολογίας μου.

§152Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Εἶναι ὁ μόνος τρόπος διὰ νὰ μὴ γίνουν ποτὲ συλλογικαὶ συμβάσεις. Ἐὰν γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία τοῦ κ. συναδέλφου, τὴν ὁποίαν διαρρήδην ἀποκρούω, τότε θὰ καταντήσωμεν νὰ ἔχωμεν ἰδιαιτέρας συλλογικὰς συμβάσεις, ὄχι πλέον ἐργοστασίων, ἀλλὰ καὶ μαγαζίων καὶ οἰνοπωλείων ἀκόμη. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ Ν. Διάταγμα 3086, ὑπενθυμίζω εἰς τὸν κ. συνάδελφον τήν ἀπόφασιν τὴν ὁποίαν ἐξέδωκεν ὁ ἴδιος, διότι καὶ ὁ ἴδιος ἀντελήφθη ὅτι ἦτο ἀνεφάρμοστος. Παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ ἀπορρίψῃ τὴν τροπολογίαν.

§153Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Μὲ τὴν ἄποψιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ συμφωνῶ καὶ ἐγώ, διότι ἡ τροπολογία τοῦ κ. Γονῆ κατατείνει εἰς τὴν κατάτμησιν τῶν ἐργατικῶν δυνάμεων.

§154Ε. ΓΟΝΗΣ. Δὲν ἀφορᾷ τοὺς ἐργάτας κ. συνάδελφε, ἀλλὰ τοὺς ἐργοδότας. Ὅταν ἕνας ὑπουργὸς δὲν θέλῃ νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν νόμον, εἶναι βέβαια ἀνεφάρμοστος. Ἐὰν ἤμην ἐγὼ ὑπουργὸς θὰ τὸν ἐφήρμοζα.

§155Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Διατὶ ἐξεδώσατε ἀπόφασιν καὶ ἐκάματε ἐπιτροπὴν νὰ τροποποιήσετε τὸν νόμον. Λέγει ἡ ἀπόφασίς σας: «..... (ἀναγινώσκει).....».

§156Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἡ ἀπόφασις τὴν ὁποίαν μνημονεύετε κ. ὑπουργέ, ἐξεδόθη κατόπιν τοῦ θορύβου ὁ ὁποῖος ἐδημιουργήθη σχετικῶς μὲ τὸ δικαίωμα τῆς τροποποιήσεως τῶν συλλογικῶν συμβάσεων ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως. Τοῦτο ἐγὼ τὸ θεωρῶ ὅτι εἶναι ὀρθόν, τὸ ὁποῖον ἄλλωστε, διατηρεῖται καὶ εἰς τὸ συζητούμενον σήμερα νομοθέτημα. Εἴπατε ὅτι ἐκ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς ἐξηγάγατε τὸ συμπέρασμα τῆς μὴ ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου αὐτοῦ. Εἶναι αὐθαίρετον τὸ συμπέρασμά σας καὶ κακόπιστον.

§157Α. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ὁμιλῆτε περὶ κακοπιστίας. Εἰς τὴν ζωήν μου δὲν ἐσυνήθισα νὰ εἶμαι κακόπιστος καὶ μάλιστα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, τὴν ὁποίαν σέβομαι καὶ τιμῶ. Ἐνῷ σεῖς αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲν τὸ κάμνετε αὐτό. Σᾶς ἐδιάβασα τὴν ἀπόφασίν σας καὶ δηλῶ ὅτι μετὰ τοὺς λόγους σας αὐτοὺς δὲν πρόκειται πλέον νὰ σᾶς ἀπαντήσω.

§158Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἕκαστος ἔχει τὰς εὐθύνας τῶν λόγων του. Συνέστησα μίαν ἐπιτροπὴν νὰ ἐξετάσῃ τὰς ἐπενεχθείσας τροποποιήσεις. Καὶ σεῖς ἐβγάλατε τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ νόμος εἶναι ἀνεφάρμοστος. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ καλὴ πίστις εἰς τὸ τοιοῦτον συμπέρασμα. Ὅταν ἀντιμετωπίζετε θόρυβον καὶ δίδετε παράπονα τοιαύτης ὀξύτητος, ἔργον τοῦ ὑπουργοῦ εἶναι νὰ ἐξετάσῃ τὰ παράπονα. Κατὰ ποίαν λογικὴν ὅμως ἐξάγετε ἐξ αὐτοῦ ὅτι ἐγὼ παρεδέχθην τὸ ἀνεφάρμοστον τοῦ νόμου; Νομίζω ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εὐσταθήσῃ ἡ ἄποψις αὐτή. Τὸ παράπονον τῆς Γ.Σ. Ε.Ε. ἦτο ὅτι «ὑπεσχέθητε ἐλευθέρας συμβάσεις καὶ τώρα ὁ ὑπουργὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὰς τροποποιῇ». Αὐτὸ ἦτο τὸ κύριον θέμα καὶ ἐπ’ αὐτοῦ υἱοθετήσατε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμε ὁ πρώην ὑπουργὸς Ἐργασίας (ἐγώ). Εἶπον ἀπὸ τοῦ βήματος διατὶ ἀπὸ ἕνα μεταβατικὸν καθεστὼς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβῶμεν εἰς τὴν ἀπόλυτον ἐλευθερίαν. Τοῦτο νομίζω ὅτι θὰ εἶναι εἰς βάρος των. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, τὰ συνδικᾶτα ἐν Ἑλλάδι δὲν εἶναι τόσον ἰσχυρά, ὥστε νὰ δύνανται νὰ ἐπιβάλλουν τὰς ἀπόψεις των. Εἶναι ἀνάγκη ἡ Πολιτεία νὰ ἐπεμβαίνῃ. Καὶ ἐπεμβαίνει, ἀναμφισβητήτως, ὑπὲρ τῶν ἀδυνάτων. Αὐτὰ λέγει ἡ πεῖρα. Ἐὰν ἐπιμείναμεν εἰς τὴν ἀπόλυτον ἐλευθερίαν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, βεβαιωθῆτε ὅτι οὐδεμία σύμβασις θὰ ὑπεγράφετο. Διότι τὰ συνδικᾶτα δὲν ἔχουν ἐδῶ τὴν δύναμιν ποὺ ἔχουν εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπιμένετε κ. Γονῆ νὰ τεθῇ εἰς ψηφοφορίαν ἡ πρότασίς σας;

§160Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἀλλά, κύριε Πρόεδρε, δὲν εἶναι παρόντες οὔτε 30 βουλευταί. Δὲν ὑπάρχει ἀπαρτία.

§161Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὑποβάλλετε ἔνστασιν ἀπαρτίας, κ. συνάδελφε; Νὰ τὸ εἴπητε.

§162Ε. ΓΟΝΗΣ. Δὲν δύναμαι νὰ τὸ κάμω αὐτό, διότι χρειάζονται 15 ὑπογραφαί.

§163ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Γονῆ, παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται ἐλάχιστοι)

§164ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς ἀπερρίφθη ἡ τροπολογία τοῦ κ. Γονῆ καὶ τὸ ἄρθρον 2 γίνεται δεκτὸν ὡς ἔχει. (Ἀκολούθως ἐγένοντο δεκτὰ τὰ ἄρθρα 3 ἕως 6, ὡς ἔχουν)

§165ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 7ον.

§166Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἰς τὴν παράγραφον 5 ἐδάφιον 2 μετὰ τὰς λέξεις: «ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΗΕΑΠ κλπ.» δέον νὰ κλεισθῇ ἡ παρένθεσις. Ἐπίσης εἰς τὴν παράγραφον 6 μετὰ τὰς λέξεις «αʹ καὶ βʹ» δέον νὰ τεθῇ «τῆς παραγράφου 1».

§167ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 7, δεκτὸν ὡς διωρθώθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ;

§168ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§169ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 7 ἐγένετο δεκτόν, ὡς διωρθώθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Ἄρθρον 8ον.

§170Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἤθελον μίαν διευκρίνισιν, ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργόν. Ἐὰν ἡ ἔννοια τῆς διατάξεως αὐτῆς εἶναι, ὅτι εἰς πᾶσαν σύμβασιν εἰδικὴν ἢ τοπικὴν, πάντως ὄχι ἐθνικήν, ἡ παρέμβασις τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Ἐργατῶν θὰ ἔχῃ τὴν σημασίαν, ὅτι ἄνευ τῆς ὑπογραφῆς της, δέν θὰ τίθεται εἰς ἰσχὺν ἡ σύμβασις, τότε εὑρίσκομαι εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ κατηγορήσω τὴν διάταξιν αὐτήν. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν, ὅταν ὁ συνδικαλιστὴς καὶ ἡ ἀντίστοιχος ἐργοδοτικὴ ὀργάνωσις ἔχουν συμφωνήσει εἰς Χ κείμενον συλλογικῆς συμβάσεως, ἡ ἀντίθετος γνώμη τοῦ κ. Μακρῆ, τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας, νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν ματαίωσιν τῆς ἐπελθούσης συμφωνίας.

§171Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κατὰ τὴν ὑπογραφήν;

§172Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὄχι, κατὰ τὸ στάδιον τῆς διεξαγωγῆς τῶν διαπραγματεύσεων εἶναι δυνατὸν νὰ προσεπικληθῇ καὶ νὰ λάβῃ μέρος εἰς τὰς διαπραγματεύσεις καὶ ἡ γενικωτέρα ὀργάνωσις, πέραν τῆς μερικῆς ὀργανώσεως, ἐὰν ἡ ἔννοια εἶναι, ὅτι ἡ συμμετοχὴ της δὲν θὰ πρέπει νὰ ὁδηγήσῃ εἰς συμφωνίαν, ἐὰν ὄχι βέβαια, θὰ ἰσχύσῃ ἡ συμφωνία, ἡ ὁποία ἐπῆλθε μεταξὺ των, τότε ἡ διάταξις αὐτή, εἶναι ἄστοχος καὶ ἀπορριπτέα.

§173Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐὰν πᾶσα ὀργάνωσις γενικωτέρα, εἴτε ἐργοδοτική, εἴτε ἐργατική, ἔχει δικαίωμα εἴτε νὰ προσεπικληθῇ εἴτε νὰ παρέμβῃ αὐτοδικαίως, τοῦτο ἐτέθη διότι πλειστάκις, ἔστω καὶ σπανίως, δύναται μία ὀργάνωσις σχετικῶς ἀνίσχυρος ἢ μὲ μειωμένας δυνάμεις νὰ ὑποστῇ τοιαύτην πίεσιν, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ ἀντιστῇ διὰ νὰ φθάσουν εἰς συμφωνίαν. Τοῦτο θὰ σημαίνῃ, ὅτι ἀμφότεραι αἱ ὀργανώσεις πράγματι κατέληξαν εἰς συμφωνίαν. Ἄρα δὲν ἀντιλαμβάνομαι πῶς ἡ μεγαλυτέρα ὀργάνωσις θὰ διαφωνήσῃ. Θὰ διαφωνήσῃ μὲ ποῖον; Μὲ τὸ μέλος τὸ ἰδικόν της;

§174Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Μὲ οἱονδήποτε. Διευκρινίζετε, ὅτι δὲν εἶναι ἀπαραίτητος ἡ συμφωνία τῆς προσεπικληθείσης γενικωτέρας ὀργανώσεως;

§175Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς ἀπαντήσω ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ ζητήματος, διότι ἡ ἄλλη ὀργάνωσις διατὶ δὲν θὰ συμφωνήσῃ;

§176Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Διότι νομίζει ὅτι δὲν εἶναι δίκαιον.

§177Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἡ διάταξις αὐτὴ ἐτέθη διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἀσθενεστέρας ὀργανώσεως. Νομίζω, ὅτι αὐτὴ εἶναι μία ἀπὸ τὰς πλέον βασικὰς διατάξεις, εἶναι ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων καὶ δὲν πρέπει νὰ τροποποιηθῇ.

§178Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἄρα, θεωρεῖτε ἀπαραίτητον τὴν συμφωνίαν καὶ τῆς προσεπικληθείσης ὀργανώσεως. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς διατάξεως. Αὐτὸ ὁδηγεῖ εἰς τὸν ὁλοκληρωτισμόν.

§179Ε. ΓΟΝΗΣ. Φρονῶ, ὅτι τὸ ἐξουσιοδοτούμενον πρόσωπον πρέπει νὰ ἔχῃ τὸ 50%–60%, δηλαδὴ τὴν πλειοψηφίαν τοῦ σωματείου, ἄλλως εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐκπροσωπήσῃ τὸ σωματεῖον.

§180Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὑπάρχει ὅμως ὁ νόμος περὶ σωματείων, ὁ ὁποῖος καθορίζει αὐτά, καὶ δὲν χρειάζεται τὸ ποσοστόν, διότι τοῦτο τὸ ὁρίζει τὸ καταστατικόν.

§181Ε. ΓΟΝΗΣ. Πρέπει νὰ βάλετε ἕνα ποσοστόν.

§182Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Νομίζω, ὅτι εἶναι καλῶς διατυπωμένον τὸ ἄρθρον.

§183Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἡ τρίτη γενικὴ συνέλευσις εὑρίσκεται ἐν ἀπαρτίᾳ, ἀνεξαρτήτως τῶν μελῶν. Θὰ εἶναι παρόντα λοιπὸν 10 μέλη, καὶ θὰ δεσμεύσωμεν τοὺς ἄλλους;

§184Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὅταν δὲν θέλουν νὰ μεταβοῦν; Πρέπει ὅμως νὰ καταρτισθῇ ἡ συλλογικὴ σύμβασις.

§185Ε. ΓΟΝΗΣ. Νὰ ὁρίσητε, τοὐλάχιστον, τὸ 30%.

§186Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν τὸ δέχομαι.

§187Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Μίαν ἐρώτησιν θὰ ἤθελον νὰ ὑποβάλω εἰς τὸν κ. ὑπουργόν. Ἡ διάκρισις τῶν συλλογικῶν συμβάσεων εἰς ὁμοιοεπαγγελματικὰς τοπικὰς, ἠμπορεῖ νὰ δημιουργήσῃ τὴν ἑξῆς κατάστασιν: Ὡρισμένοι ὅροι ἐργασίας νὰ περιλαμβάνωνται 2 καὶ 3 φοράς. Δὲν ὁρίζεται, ὅτι οἱ ὅροι αὐτοὶ περιλαμβάνονται εἰς τὴν γενικὴν σύμβασιν. Δὲν ὑπάρχει μία ἱεράρχησις, ἀπὸ ἀπόψεως ὑπεροχῆς. Ποῖαι διατάξεις θὰ ἰσχύσουν.

§188Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Διαβάστε τὸ ἄρθρον 21, καὶ θὰ κατατοπισθῆτε.

§189ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 8;

§190ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§191ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 8 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἔχει. Ἄρθρον 9ον.

§192Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὑπάρχει ἓν τυπογραφικὸν λάθος. Εἰς τὸ τελευταῖον ἐδάφιον τῆς παραγράφου 2, ὁ ἀριθμὸς 8 νὰ γίνῃ 18.

§193ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 9;

§194ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§195ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 9 ἐγένετο δεκτόν, ὡς διωρθώθη. Ἄρθρον 10ον.

§196Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Νὰ τροποποιηθῇ ὡς ἑξῆς. Μετὰ τὰς λέξεις: «Παρ’ ἑκάστῳ Πρωτοδικείῳ εἰς τὴν ἕδραν τοῦ ὁποίου». Νὰ διαγραφοῦν αἱ λέξεις «ὑφίσταται καὶ λειτουργεῖ» καὶ νὰ προστεθῇ «ἔχει συσταθῇ».

§197Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔτσι τὸ δεχόμεθα.

§198Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 10. Δὲν προβλέπω μὲ τὴν ἀκαμψίαν, ποὺ ἔχει ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι θὰ δεχθῇ τὴν ἄποψίν μου. Νὰ περιορίσῃ τὴν σύνθεσιν τοῦ πρωτοβαθμίου δικαστηρίου εἰς μόνον τὴν συμμετοχὴν τοῦ δικαστικοῦ ἀντιπροσώπου, πέραν τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἐνδιαφερομένων μελῶν. Θὰ ἔλεγον τὸ ἑξῆς: Δὲν ὑποτιμῶ ἐπ’ ἐλάχιστον καὶ τὴν πεῖραν καὶ τὴν εὐσυνειδησίαν τῶν ἀνωτάτων ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης. Ἐὰν πράγματι ἡ Κυβέρνησις θέλῃ νὰ ἀφίσῃ ἐλευθερίαν εἰς τὰς συλλογικὰς συμβάσεις, θὰ ἐπρότεινον μίαν τροπολογίαν. Νὰ παραμείνῃ ἡ διάταξις ὡς ἔχει, μὲ τὴν διαφοράν, ὅτι τὸ μέλος ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης νὰ ἔχῃ καὶ συμβουλευτικὴν ψῆφον. Οὕτω θὰ ἔχῃ καὶ τὴν πεῖραν νὰ μεταφέρῃ καὶ τὴν γραμμὴν τὴν Κυβερνητικὴν καὶ θὰ ἀφίσῃ εἰς τὰ διάδικα μέρη νὰ συζητοῦν πράγματι ἐλευθέρως.

§199Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Πάντως, εἰς τὸν δικαστὴν ἐναπόκειται νὰ κρίνῃ, διότι οὗτος ἐν περιπτώσει ἰσοψηφίας, ὡς ἔχων διπλῆν ψῆφον, ἐπιβάλλει τὴν γνώμην του. Συνεπῶς, δὲν ἀντιλαμβάνομαι, εἰς τὶ σᾶς ἐνοχλεῖ ἡ παρουσία τοῦ ἐπόπτου ἐργασίας.

§200Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἐπανέρχομαι εἰς τὸ ἴδιον θέμα τῆς ἐκπροσωπήσεως. Ἂς ὑποθέσωμεν, ὅτι συνιστᾷ τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον Λαμίας. Τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον Λαμίας, δὲν ἀνήκει εἰς τὴν Γ.Σ.Ε.Ε. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, ὁ κ. Μακρῆς θὰ ὑποδείξῃ ἐκπρόσωπον. Πρέπει νὰ εἴπωμεν: Ἐξ ἑνὸς μισθωτοῦ ὑποδεικνυομένου ὑπὸ τῆς ἐκπροσωπευτικωτέρας ὀργανώσεως, ἐν διαφωνίᾳ δέ, ὑπὸ τοῦ Προέδρου Πρωτοδικῶν.

§201Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἡ συνομοσπονδία, συνεχῶς μοῦ ὁμιλεῖ περὶ τοῦ Κέντρου Λαμίας. Διὰ πρώτην φορὰν πληροφοροῦμαι, ὅτι δὲν ἀνήκει εἰς τὴν ὁμοσπονδίαν. Πάντως, πρέπει νὰ εἶναι ἑνιαία ἡ ἐκπροσώπησις.

§202Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἐδῶ κάμνετε τὴν ἐκπροσώπησιν μονοπώλιον τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. Αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις προϋποθέτουν βούλησιν, οὐχὶ ἐπιβολὴν ἐκ τῶν νόμων.

§203Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Νομίζω, κ. Πρόεδρε, ὅτι ὁ κ. ὑπουργός, πρέπει νὰ δώσῃ δείγματα, ὅτι θέλει νὰ ἐναρμονίζεται μὲ τὰς ἀπόψεις τῆς ἀντιπροσωπείας, ἐπίσης, νομίζω, ὅτι τὸ ἐπιχείρημα τοῦ κ. Γονῆ, εἶναι ἀκαταγώνιστον. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐξ Ἀθηνῶν νὰ ἐπιβάλωνται οἱ ἐκπρόσωποι καὶ εἰς τὰ πρωτοβάθμια τακτικὰ δικαστήρια. Ἀφήσατε καὶ εἰς τὰ συνδικᾶτα νὰ ἐκπροσωποῦν καὶ αὐτά, ὡς αὐτὰ θέλουν προκειμένου νὰ ρυθμίσουν τὰς τύχας τῶν οἰκογενειῶν των. Νομίζω, κ. ὑπουργέ, ὅτι ταύτην τὴν τροπολογίαν, πρέπει νὰ τὴν δεχθῆτε.

§204Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Καὶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἐκπροσώπους θὰ τοὺς ὁρίζῃ ὁ ὑπουργός; Δὲν τὸ δέχομαι αὐτό. Διὰ τὴν παράγραφον 8 ὑπάρχει ἕνα ἔγγραφον τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, τὸ ὁποῖον ζητεῖ ὡρισμένας τροποποιήσεις. Στίχος 4 λέγει, νὰ ἀντικατασταθοῦν αἱ λέξεις «οἱ παρὰ τῷ Πρωτοδικείῳ ὑπηρετοῦντες ὑπάλληλοι» διὰ τῶν λέξεων «Ὑπάλληλος τῆς Γραμματείας τοῦ ἁρμοδίου Πρωτοδικείου».

§205ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 10, ὡς ἐτροπολογήθη;

§206ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§207ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 10 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροπολογήθη. (Ἀκολούθως ἐγένετο δεκτὸν τὸ ἄρθρον 11).

§208ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 12ον.

§209Ε. ΓΟΝΗΣ. Πρέπει νὰ δοθῇ τὸ δικαίωμα ἀσκήσεως ἐφέσεως εἰς πάντα ἔχοντα νόμιμον συμφέρον.

§210Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Ἐὰν γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία τοῦ κ. Γονῆ, φοβοῦμαι, ὅτι ἡ νεοσυσταθεῖσα Ὁμοσπονδία Ἐργατῶν, θὰ ὑποβάλῃ συνεχῶς ἐφέσεις.

§211ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 12, ὡς ἔχει;

§212ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§213ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 12 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἔχει. Ἄρθρον 13ον.

§214Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 13, κ. συνάδελφοι, παρακαλῶ ὅπως ἀποδεχθῆτε τροπολογίας κατόπιν τοῦ ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ἐχούσας οὕτω: «......................................... ........ (ἀναγινώσκει) .....................».

§215ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκταί, δεκταί.

§216ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 13 γίνεται δεκτὸν ὡς ἐτροπολογήθη. (Ἐν συνεχείᾳ γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 14). Ἄρθρον 15ον.

§217Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἰς τὸ τέλος τοῦ ἐδαφίου 2, παράγρ. 2 τοῦ ἄρθρου 15 παρακαλῶ νὰ προστεθῇ καὶ «ἢ Ὑπουργικῶν ἀποφάσεων».

§218ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§219ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 15 ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἐτροποποιήθη. (Ἐπίσης γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 16 καὶ 17 ὡς ἔχουν).

§220ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 18ον.

§221Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 18, παρακαλῶ, κ. Πρόεδρε, ὅπως ἀποδεχθῶμεν τὴν ἑξῆς τροπολογίαν κατόπιν ἐγγράφου τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης: «................................................. ............. (ἀναγινώσκει)...................».

§222Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Καταψηφίζω αὐτὴν τὴν διάταξιν, διότι δὲν ἔχει νόημα εἰς ἕνα νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ περὶ τῆς ἐλευθερίας τῶν ἐργατῶν, νὰ θεσπίζεται τοιαύτη τρομοκρατικὴ διάταξις. Ὁ Ποινικὸς νόμος ἔχει διατάξεις αἱ ὁποῖαι κατασφαλίζουν, ὥστε νὰ μὴ χρειάζεται εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, νὰ περιέχωνται διατάξεις τρομοκρατικαί.

§223Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὑφίσταται αὐτὴ ἡ διάταξις.

§224ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 18;

§225ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§226ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 18 γίνεται δεκτὸν ὡς ἐτροπολογήθη. (Ἐν συνεχείᾳ γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 19 ὡς ἔχει).

§227ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 20όν.

§228Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ πολὺ κατεκρίθη ὑπὸ πάντων, καὶ δὲν νομίζω, ὅτι ἔχουν ἀπολύτως δίκαιον εἰς αὐτό, ὅτι δὲν ἐννοεῖ ἡ Κυβέρνησις νὰ βαδίσῃ εἰς ἐλευθέρας συλλογικὰς συμβάσεις, μολονότι, ἐγὼ πιστεύω ἀκραδάντως, ὅτι ἡ οἰκονομία μας δὲν ἔχει φθάσει ἀκόμη εἰς τὰ ὅρια, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιτρέψουν ἄνευ οὐδεμιᾶς διαταραχῆς πλέον ἀπολύτως τὰς ἐλευθέρας συλλογικὰς συμβάσεις καὶ συνεπῶς νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ὑφίσταται μία εὐχέρεια εἰς τὸ Κράτος, ἐν περιπτώσει ἀπολύτου ἀνάγκης, νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ ἐπέμβῃ διότι, ἂν ὑπογραφῇ συλλογικὴ σύμβασις, ἡ ὁποία τυχὸν θὰ ἀνατρέψῃ τὰς τιμάς, τότε ἡ Κυβέρνησις τὶ θὰ κάμῃ; Ἢ θὰ ἀναγκασθῇ δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἀμέσως νὰ τὴν σταματήσῃ μέχρις ὅτου κυρωθῇ διὰ νόμου ἢ θὰ παρανομήσῃ ὁ ὑπουργός. Ἀλλά, κατ’ οὐδεμίαν περίπτωσιν, εἶναι δυνατὸν καμμία Κυβέρνησις νὰ δεχθῇ πλήρη διαταραχὴν τῶν τιμῶν, διότι μία συλλογικὴ σύμβασις ὑπεγράφη. Πάντως, διὰ νὰ βοηθήσω ὀλίγον εἰς τὴν κατάστασιν, νομίζω, ὅτι θ’ ἠδυνάμην νὰ δεχθῶ τὴν ἑξῆς τροπολογίαν: «Ἐν ᾗ περιπτώσει συλλογικὴ σύμβασις ἐργασίας ἢ ἀπόφασις......... ............. (ἀναγινώσκει)........... γνωμοδότησιν τοῦ κατὰ τὸ ἄρθρον 28 Συμβουλίου». Δηλαδή, νὰ λαμβάνῃ καὶ τὴν γνώμην τοῦ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου, εἰς τὸ ὁποῖον συμμετέχουν αἱ ἐργατικαὶ καὶ ἐργοδοτικαὶ ὀργανώσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶναι δυνατὸν καὶ αὗται νὰ εἴπουν τὰς ἀπόψεις των. Αὐτὴν τὴν τροπολογίαν, θὰ ἠδυνάμην νὰ τὴν δεχθῶ.

§229Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου;

§230Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ἀσχολεῖται μὲ σοβαρώτερα θέματα.

§231Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Καὶ αὐτό, σοβαρὸν εἶναι.

§232Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐγώ, προτείνω, νὰ λαμβάνεται ἡ γνώμη τοῦ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου. Εἶναι μέσα εἰς αὐτό, καὶ οἱ ἐργάται καὶ οἱ ἐργοδόται. Συνεπῶς, θὰ ὑπάρχῃ κάποια ἐγγύησις, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ κάμνῃ ὅ,τι θέλει.

§233ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γίνεται δεκτὸν τὸ ἄρθρον 20, ὡς ἐτροπολογήθη;

§234ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§235ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 20 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροπολογήθη. (Ἐν συνεχείᾳ ἐγένετο δεκτὸν τὸ ἄρθρον 21, ὡς ἔχει).

§236ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 22ον.

§237Ε. ΓΟΝΗΣ. Ὡμίλησα διὰ μακρῶν καὶ δὲν θὰ σᾶς κουράσω πολύ, περὶ τῆς σημασίας τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς. Ἐδῶ, πρόκειται, νὰ εἴπωμεν καθαρὰ πρὸς τὸν κόσμον, ὅτι δίδομεν εἰς τὸν κ. Μακρῆν καὶ πάλιν τὴν ὑποχρεωτικὴν εἰσφορὰν ἐκ τοῦ παραθύρου. Εἶναι δυνατὸν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ νὰ λέγῃ τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλεται ἡ κατάργησις τῆς ὑποχρεωτικῆς εἰσφορᾶς, καί, ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν, νὰ ἐρχώμεθα καὶ νὰ τοῦ δίδωμεν αὐτήν, τὴν εἰσφοράν. Ἐγώ, π. χ., δὲν ἀνήκω εἰς συνδικάτον. Κατὰ ποῖον τρόπον θὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ πληρώσω τὸ χαράτσι αὐτό; Δεύτερον, εἶμαι εἰς ἄλλην Συνομοσπονδίαν. Μὲ ποῖον δικαίωμα θὰ μὲ ἀναγκάσετε νὰ πληρώνω τὸ χαράτσι αὐτὸ εἰς τὸν κ. Μακρῆν; Εἶναι δύο πράγματα ποὺ ἀντιστρατεύονται καὶ πρὸς τὸν δημοκρατικὸν συνδικαλισμὸν καὶ πρὸς τὴν ἠθικὴν καὶ πρὸς τὸ δίκαιον. Πρέπει νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὴν διάταξιν, ὅπως τὴν ἐζήτησεν ἡ Συνομοσπονδία, νὰ ἐπιτρέπεται, δηλαδή, αὐτὸ τὸ πρᾶγμα διὰ τὰ μέλη, τὰ ὁποῖα ἀνήκουν εἰς τὴν ἐργατικὴν Συνομοσπονδίαν. Κατὰ ποίαν λογικήν, εἶναι δυνατόν, νὰ γίνῃ αὐτὸ ἀποδεκτὸν ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν; Ἀπορῶ δέ, πῶς γίνεται ἡ συζήτησις αὐτὴ παρουσίᾳ 15 συναδέλφων. Τὸ Σῶμα ἔχει μίαν εὐθύνην διὰ τὸ θέμα αὐτό. Ἐγὼ ἐζήτησα τὰς ἀπόψεις τῆς Συνομοσπονδίας καὶ μοῦ τὰς ἔδωσαν ἐγγράφως καὶ ἐτέθη ἡ διάταξις ἐκείνη, ὅτι ἀφορᾷ τὰ μέλη τῆς ὀργανώσεως μόνον. Κατὰ ποῖον τρόπον εἶναι δυνατὸν νὰ συμβιβασθοῦν αὐτὰ μὲ τὰ λεγόμενα περὶ δημοκρατίας καὶ συνδικαλισμοῦ;

§238Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἡ ἰδική μου τροπολογία, εἶναι ὑπὸ ἄλλην ἔννοιαν. Ἡ πρότασίς μου εἶναι ὅπως ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ συμφωνῆται μόνον εἰς τὰς κλαδικὰς συμβάσεις καὶ τὸ προϊὸν αὐτῶν νὰ ἐνισχύῃ τὸ ταμεῖον τοῦ περὶ οὗ πρόκειται συνδικάτου. Τότε μόνον ἔχει ἠθικὴν βάσιν ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορά. Ἄλλως, ἀφήσατε τὴν εἰσφορὰν ἑκουσίαν. Ἐὰν θέλετε νὰ εἶναι ὑποχρεωτική, νὰ τὴν θεσπίσετε ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν. Μόνον τὸ συνδικᾶτον, ὅταν κάμνῃ κλαδικὴν σύμβασιν, νὰ συμφωνῆται ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ καὶ τότε εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν πληρώνουν καὶ τὰ μέλη, τὰ ὁποῖα δὲν τὴν συνεφώνησαν, ἐφ’ ὅσον ἡ πλειοψηφία νομίμως ἀπεφάσισε τὴν καταβολήν.

§239Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Αὐτὸ δὲν δυνάμεθα νὰ τὸ δεχθῶμεν, διότι εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν συλλογικαὶ συμβάσεις μὲ ἕνα σωματεῖον.

§240Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Λέγω τὸ ἑξῆς: Σεῖς, προβλέπετε ἐδῶ, ὅτι ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορὰ θὰ θεσπίζεται διὰ τὰς ἐθνικὰς συλλογικὰς συμβάσεις. Ἐγώ, λέγω, νὰ θεσπίζεται ἡ εἰσφορὰ εἰς τὰς συμβάσεις τὰς εἰδικὰς καὶ τοπικάς, εἰς τὰς δύο ἄλλας κατηγορίας.

§241Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Προβλέπετε νὰ γίνῃ σύμβασις μὲ ἕνα μόνον σωματεῖον;

§242Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐγὼ προβλέπω, ὅτι πέραν τῶν ἐθνικῶν, θὰ γίνουν καὶ εἰδικαὶ καὶ τοπικαὶ συμβάσεις. Εἰς αὐτὰς τὰς συμβάσεις, νὰ προβλέπεται ἡ ὑποχρεωτικὴ εἰσφορά.

§243Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν ἔχετε δίκαιον, κύριε συνάδελφε. Θὰ ἤμην διατεθειμένος νὰ δεχθῶ τὸ ἑξῆς: «Τὰ μέλη τῶν ὀργανώσεων, δύνανται διὰ δηλώσεών των........... (ἀναγινώσκει).................».

§244Ε. ΓΟΝΗΣ. Αὐτό, δὲν τὸ ἀντελήφθην. Ἔρχεσθε καὶ τοῦ λέγετε, ὅτι θὰ πληρώσῃ ἕνα χαράτσι. Αὐτὸς θὰ πῇ ὅτι ἐγὼ δὲν ἀνήκω εἰς τὸ συνδικᾶτον.

§245Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἰς κάποιο σωματεῖον θὰ πρέπει νὰ ἀνήκῃ.

§246Ε. ΓΟΝΗΣ. Ὄχι.

§247Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Τότε, διατί, ἂν δὲν ἀνήκῃ πουθενά, διατί......

§248Ε. ΓΟΝΗΣ. Τὸ θέμα τοῦ συνδικαλισμοῦ δὲν εἶναι ὑποχρεωτικόν. Δὲν ὑποχρεοῦται νὰ ἀνήκῃ εἰς τὸ Α σωματεῖον. Ἔχομεν 600.000 ἐργάτας καὶ οἱ συνδικαλισμένοι εἶναι μόνον περὶ τοὺς 200.000. Διατὶ αὐτὸς ποὺ δὲν ἀνήκει εἰς τὸ συνδικᾶτον ἢ ἀνήκει εἰς ἀντίθετον συνδικᾶτον, θὰ πληρώνῃ;

§249Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Παρακαλῶ, τὴν Βουλήν, νὰ τὸ δεχθῇ ὅπως τὸ διετύπωσα. Ὠφελεῖται καὶ κάπου πρέπει νὰ πληρώνῃ.

§250ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Γίνεται δεκτὸν ὡς ἐτροπολογήθη, ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ, τὸ ἄρθρον 22;

§251ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§252ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 22 ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. (Ἀκολούθως γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 23 ἕως 29). Ἄρθρον 30όν.

§253Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἰς τὸ ἄρθρον 30, κύριε Πρόεδρε, ὑπάρχει μία τροποποίησις τοῦ Ὑπουργείου τῆς Δικαιοσύνης: Νὰ ἀντικατασταθῇ τὸ μετὰ τὸ πρῶτον ἐδάφιον κείμενον διὰ τοῦ ἑξῆς: «Οἱ παρὰ τὰς διατάξεις τοῦ παρόντος ἄρθρου ἀρνούμενοι ἢ καθυστεροῦντες πέραν τῶν 30 ἡμερῶν ἀπὸ τῆς λήψεως τοῦ σχετικοῦ ἐγγράφου τὴν χορήγησιν τῶν εἰς τὴν διάθεσιν αὐτῶν εὑρισκομένων στοιχείων ἢ πληροφοριῶν κρινομένων ὡς χρησίμων, εἰς τὰ ἔργα τοῦ Συμβουλίου ἐὰν μὲν εἶναι δημόσιοι ὑπάλληλοι ἢ ὑπάλληλοι Ν.Π.Δ.Δ. τιμωροῦνται πειθαρχικῶς κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις, οἱ δὲ λοιποὶ τιμωροῦνται ἐπὶ τῇ αἰτήσει τοῦ Προέδρου τοῦ Συμβουλίου διὰ χρηματικῆς ποινῆς τοὐλάχιστον 5.000 μεταλλικῶν δραχμῶν». Νομίζω, ὅτι εἶναι ἄνευ σημασίας.

§254ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 30 δεκτόν;

§255ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα δεκτόν.

§256ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 30 ἐγένετο δεκτόν. (Ἀκολούθως ἐγένοντο δεκτὰ τὰ ἄρθρα 31 ἕως 35). Ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 36 ὁ κ. Γονῆς ἔχει τὸν λόγον.

§257Ε. ΓΟΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρό τινος εἶχον μίαν συζήτησιν μὲ τὸν κύριον ὑπουργὸν τῆς Ἐργασίας, ὁ ὁποῖος ἔκαμε μίαν παρατήρησιν: Ὅτι ἄφησα πολλοὺς διευθυντὰς εἰς τὸ Ὑπουργεῖον του καὶ ὅτι δὲν ἔκαμα τὴν δέουσαν ἐκκαθάρισιν τοῦ νόμου 2500. Βεβαίως, τοῦ εἶπον τὰς ἀπόψεις μου. Ὑπενθυμίζω ἁπλῶς τώρα, ὅτι διὰ τοῦ ν. 3086 ηὐξήσαμεν τὰς θέσεις ἐπὶ τῇ προβλέψει, ὅτι θὰ εἶναι Πρόεδρος τῶν Ἐπιτροπῶν αὐτῶν ὑπάλληλος. Τώρα ἀναθέτομεν εἰς τοὺς δικαστικούς, ὄχι εἰς τοὺς ὑπαλλήλους. Τότε εἴπομεν νὰ βάλωμεν ἀνωτέρους ὑπαλλήλους τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, εἰς τὰς ἐπαρχίας ἐν συνόλῳ εἰς τὰ πέντε μεγάλα κέντρα καὶ δι’ αὐτὸ ηὐξήσαμεν τὰς θέσεις αὐτάς. Ἐρχόμεθα τώρα, καὶ ἀφοῦ λέγομεν διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου ὅτι δὲν ἔχομεν ἀνάγκην τῶν ὑπαλλήλων —ἀλλὰ ἔχομεν ἀνάγκην τοὺς δικαστικούς— καὶ αὐξάνομεν πάλιν τὰς θέσεις. Ἐνῷ ἔχομεν 22 διευθυντὰς εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, ὀργανικοὺς καὶ μή, διατὶ θὰ δημιουργήσωμεν τώρα νέας θέσεις ἀφοῦ καταργοῦνται αἱ ὑπηρεσίαι μας; Νομίζω, λοιπόν, ὅτι τοιαῦται διατάξεις πρέπει νὰ ἀπαλειφθοῦν, διότι δὲν ἔχουν κανένα ἀπολύτως λόγον. Ἀλλὰ ἐγένετο καὶ ἕνα ἄλλο πρᾶγμα. Διὰ τὴν εἰς προσωπικὸν ἐνίσχυσιν τῆς Διευθύνσεως Ἐργασίας καὶ τῆς ὑπηρεσίας διαιτησίας, μετατρέπονται, διατηρουμένης τῆς βαθμολογικῆς αὐτῶν καταστάσεως, 5 θέσεις ἐποπτῶν ἐργασίας ἐπὶ ἕκτῳ καὶ ἄνω βαθμῷ καὶ 5 θέσεις βοηθῶν ἐποπτῶν ἐργασίας εἰς εἰδικὰς θέσεις τῶν ὑπηρεσιῶν. Ἡ διάταξις αὐτὴ εἶναι ἀπαράδεκτος.

§258Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Θὰ ἤθελα νὰ ἔλθετε σεῖς νὰ κάμετε τὰς συλλογικὰς συμβάσεις νὰ ἴδωμεν μὲ ποίους θὰ τὰς κάμετε, μὲ τὰς καθαριστρίας;

§259Ε. ΓΟΝΗΣ. Εἴπετε, ὅτι ἔχετε 22 διευθυντάς. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, διατὶ εἶναι ἀπαράδεκτος ἡ διάταξις αὐτή; Ὡς ὑπουργός, πολὺ ὄντως ἐκοπίασα νὰ πείσω τότε τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐνισχυθῇ τὸ Σῶμα Ἐπιθεωρήσεως Ἐργασίας καὶ ἀποτελεῖ τιμὴν διὰ τὴν Κυβέρνησιν, τὸ ὅτι ἐνίσχυσε τὴν Ἐπιθεώρησιν Ἐργασίας. Καί, πραγματικῶς μᾶς ἔδωσε τὰς πιστώσεις καὶ προσελάβομεν νέους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐκπαιδεύονται ἤδη διὰ νὰ πληρωθοῦν ὅλα τὰ ἐπαρχιακὰ κέντρα, διότι εἴχομεν ἀνάγκην εἰς τὸν τομέα τοῦτον. Διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ ὅλη ἡ Ἑλλάς, ἀπὸ ἀπόψεως ἐποπτείας ἐργασίας, ἔπρεπε, τοὐλάχιστον, νὰ ὑπάρχῃ ἕνας ἐπόπτης ἐργασίας, κατὰ νόμον, ὡς ἐλάχιστον. Διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου, λέγομεν, ὅτι παίρνομεν τὸ πλέον πεπειραμένον προσωπικὸν καὶ τὸ κάμνομεν κεντρικόν, ἀντὶ τὸ προσωπικὸν νὰ ἐνισχύσῃ τὴν Ἐπιθεώρησιν Ἐργασίας, τὴν ἀδυνατῶμεν, συνεπεία ἀντιφάσεων. Ἀφοῦ ἔχετε 22 διευθυντάς, κύριε ὑπουργέ, δὲν εἶναι ἱκανοὶ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τόσα χρόνια εἰς τὸ Ὑπουργεῖον, νὰ τοὺς πᾶτε εἰς τὸν κλάδον αὐτόν, ἀλλὰ εἶναι ἀνάγκη ὁ ἰδιαίτερός σας νὰ γίνῃ διευθυντής;

§260Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Διατί, κύριε συνάδελφε; Ὅποιον ὁρίσει τὸ Συμβούλιον.

§261Ε. ΓΟΝΗΣ. Αὐτὰ νὰ μὴ τὰ λέγετε εἰς ἐμέ. Ἐδῶ ὁμιλοῦμεν περὶ τῆς ὀρθότητος τῆς διατάξεως αὐτῆς. Ἐὰν ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ λέγωμεν, ὅτι ἔχομεν περίσσειαν διευθυντῶν καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην μεριὰν αὐξάνομεν τὰς θέσεις τοῦ Ὑπουργείου, δὲν τὸ καταλαβαίνω αὐτό. Δὲν εἶναι νομίζω σύμφωνον μὲ τὸ πνεῦμα τῆς χρηστῆς διοικήσεως, διότι δὲν χρειάζεται ἐκεῖ τόσον πλεόνασμα διευθυντῶν. Διότι, ἐδῶ ἰσχύει ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ Συναγερμός: Ὅτι ἔχομεν πολὺ ὀλίγους κατωτέρους ὑπαλλήλους καὶ ἔχομεν πάρα πολλοὺς εἰς τὴν ἀνωτάτην ἱεραρχίαν.

§262Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὰς ἀπόψεις μου ἐπὶ τῶν διατάξεων αὐτῶν, περὶ τοῦ προσωπικοῦ, τὰς εἶπον εἰς τὴν κατ’ ἀρχὴν συζήτησιν καὶ νομίζω, ὅτι ὀρθῶς εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον θὰ συμφωνήσω καὶ μὲ τὸν κ. Γονῆν, διὰ πρώτην ἴσως φοράν, ὅτι διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν τὸ προσωπικόν, πρέπει νὰ ἔρχωνται εἰς εἰδικὰ νομοσχέδια. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐφ’ ὅσον ὁ κ. ὑπουργὸς θέλει νὰ τὰς περιλάβῃ εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, θὰ ἔχῃ καὶ τὴν εὐθύνην. Ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ὑποστηρίξω μίαν τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει ὑπογράψει ὁ ἀξιότιμος Ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς κ. Τριανταφύλλης. Ἡ τροπολογία αὐτὴ συναρμόζεται καὶ πρὸς τὴν ὅλην διάταξιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ λέγει ὅτι: «Μία τῶν ἐπὶ ἕκτῳ βαθμῷ θέσεων διευθυντοῦ τοῦ γραφείου ἐργασίας λιμένων μετατρέπεται εἰς νέαν τοιαύτην ἐπὶ βαθμῷ πέμπτῳ ἤ τετάρτῳ» καὶ τὴν αἰτιολογεῖ ἀπολύτως διὰ τῆς αἰτιολογικῆς ἐκθέσεώς του, τὴν ὁποίαν ὑποβάλλει, ὁ κ. Τριανταφύλλης. Νομίζω, ὅτι εἶναι δικαία καὶ πρέπει νὰ τὴν ἀποδεχθῇ ὁ κ. ὑπουργός, καὶ τὴν ὑποστηρίζω διότι τακτοποιεῖ τὴν θέσιν ἑνὸς ὑπαλλήλου, ὁ ὁποῖος πράγματι προσφέρει ὑπηρεσίας εἰς τοὺς λιμένας τῶν Νήσων τοῦ ἀρχιπελάγους.

§263Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Δὲν ἠμπορῶ νὰ τὴν δεχθῶ, διότι, ἐγώ, πρὶν καταθέσω τὸ νομοσχέδιον καὶ πρὶν τὸ εἰσαγάγω εἰς τὸ Γεν. Λογιστήριον διὰ νὰ ἔχω τὴν ἔκθεσιν, ἐμελέτησα ἐπακριβῶς τί χρειάζομαι διὰ τὰς συλλογικὰς συμβάσεις. Παρ’ ὅλα δέ, ὅσα εἶπεν κύριος ἐξ Ἀθηνῶν συνάδελφος, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ἀναγράφωνται αἱ διατάξεις, αὐταί, θὰ τοῦ ὑπενθυμίσω, ὅτι εἰς τὸν νόμον 3086 βάσει τοῦ ὁποίου δὲν ἐπρόκειτο κἄν νὰ γίνουν συλλογικαὶ συμβάσεις προεβλέποντο ἕνα σωρὸ θέσεις. Ἔχω σήμερον ἕνα νομοσχέδιον, μὲ τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ γίνουν συλλογικαὶ συμβάσεις, καὶ διὰ τοῦ ὁποίου συνιστᾶται τὸ Γνωμοδοτικὸν Συμβούλιον, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ πάρα πολὺ ἐργασίαν, εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ δημιουργηθοῦν θέσεις;

§264Ε. ΓΟΝΗΣ. Δὲν εἶναι σοβαρὰ πράγματα αὐτά.

§265Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Διὰ σᾶς δὲν εἶναι τίποτε δεκτὸν ἐκτὸς ἀπὸ ὅτι σεῖς ἐκάματε. Θὰ παρεκάλουν, κύριε Πρόεδρε, τὸ ἄρθρον 36 νὰ παραμείνῃ ὡς ἔχει.

§266ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 36;

§267ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§268ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 36 ἐγένετο δεκτόν. Ἄρθρον 37ον.

§269Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἐγώ, διαμαρτύρομαι, κύριε Πρόεδρε, διὰ τὴν ἀνυπαρξίαν στοιχειώδους ἀπαρτίας, διότι ἐνώπιον 18 βουλευτῶν συζητοῦνται καὶ ψηφίζονται τοιαῦτα νομοσχέδια καὶ ἀποχωρῶ. Ἔχετε εὐθύνην, κύριε Πρόεδρε, νὰ ἐφαρμόζετε τὸν Κανονισμόν, ὅταν ἀντιλαμβάνεσθε προδήλως, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπαρτία, διότι ἐδῶ αὐξάνομεν τὰς θέσεις, διὰ τοῦ νομοσχεδίου, κατὰ τρόπον κομματικόν, κατὰ τρόπον ἀντίθετον πρὸς τὸν Συναγερμόν. Ὑπεσχέθημεν οἰκονομίαν, ὑπεσχέθημεν χρηστὴν διοίκησιν καὶ προάγομεν τοὺς ἰδιαιτέρους μας ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ νὰ τοὺς ἱκανοποιήσωμεν.

§270Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, τὸ ὀλιγώτερον, τὸ ὁποῖον ἠμπορῶ νὰ εἴπω, εἶναι, ὅτι ὁ κ. συνάδελφος, ὄχι μόνον εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητος, ἀλλὰ κάμνει κάτι, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐκπληκτικόν. Πάντοτε αὐτὴν τὴν δουλειὰ κάμνει, νὰ συκοφαντῇ καὶ νὰ μὴ κάμνῃ τίποτε ἄλλο.

§271Ε. ΓΟΝΗΣ. Δὲν συκοφαντῶ, τοὺς κατονομάζω.

§272Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Βλέπετε καμμίαν προαγωγήν, κύριε συνάδελφε;

§273Ε. ΓΟΝΗΣ. Βλέπω τὰς φωτογραφίας καὶ τὴν φαυλότητά σας.

§274Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ ἄρθρον 37 ἔχει παρεισφρήσει μία διάταξις, ἥτις δὲν εἶναι ὀρθή. Περίπτωσις δʹ ἐδάφ. 2. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ διαγραφῇ. Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατόν, δι’ ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ νὰ τροποποιῆται ὁ νόμος.

§275ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 37 ὡς ἐτροποποιήθη;

§276ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§277ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 37 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροποποιήθη. Ἄρθρον 38ον.

§278Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, ἀπὸ τὸ ἐδάφιον 2 τῆς αʹ παραγράφου, πρέπει ἡ φράσις «ἔργων εἰς ἕκαστον τῶν μικρῶν τῆς χώρας λιμένων» νὰ διαγραφῇ.

§279Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Ἡ λέξις «ἔργων» ἔχει τὴν ἔννοιαν τῶν ἔργων τῶν ἀναφερομένων εἰς τὸ ἀνωτέρω ἐδάφιον.

§280Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Εἰς τὸ ἄρθρον 35 δέχομαι τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Τζαμαλούκα. Ἐπίσης ἔχω τὴν ἑξῆς τροπολογίαν: «.................... ............... (ἀναγινώσκει).............»

§281ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 38, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ;

§282ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§283ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 38 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. (Ἀκολούθως γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα 39–40 καὶ 41). Ἄρθρον 42ον.

§284Α. ΣΤΡΑΤΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Ἐπὶ τοῦ 42, ὑπάρχει μία τροπολογία τοῦ συναδέλφου κ. Τζαμαλούκα. Ὡς γνωστόν, κύριε Πρόεδρε, δυνάμει Διεθνοῦς Συμβάσεως, τὴν ὁποίαν ἐπεκυρώσαμεν διὰ νόμου, ἀπαγορεύεται ἡ νυκτερινὴ ἐργασία διὰ τὰς γυναίκας εἰς ὅλα τὰ ἐργοστάσια. Κατὰ μίαν παραδρομήν, εἰς τὸ Ν. Δ. 2511)53, ἡ ὁποία δὲν ἀντιλαμβάνομαι πῶς ἔγινεν, ἡ ἀπαγόρευσις αὐτή, κατηργήθη, καὶ ὁ κ. Τζαμαλούκας ζητεῖ τὴν κατάργησιν τῆς διατάξεως αὐτῆς. Δὲν νομίζω, ὅτι τοῦτο εἶναι ὀρθόν. Διὰ νέας συμβάσεως ὑπογραφείσης ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος τὸ 1948, τακτοποιεῖται κάπως τὸ ζήτημα. Ἀλλὰ ἡ σύμβασις αὕτη δὲν ἐκυρώθη εἰσέτι ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Ἐὰν ὅμως θέσωμεν εἰς τὸν νόμον αὐτὴν τὴν διάταξιν, νομίζω, ὅτι θὰ εἴμεθα συνεπεῖς πρὸς τὰς ἀνειλημμένας διεθνεῖς ὑποχρεώσεις μας, χωρὶς νὰ παρεμποδίζεται ἡ νυκτερινὴ ἐργασία διὰ τὰς γυναίκας, ὁσάκις τοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον. Ἡ διάταξις ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἡ ἀπαγόρευσις τῆς νυκτερινῆς ἐργασίας τῶν γυναικῶν, δύναται νὰ ἀνασταλῇ...... .............. (ἀναγινώσκει)............».

§285ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ἄρθρον 42 ὡς ἐτροποποιήθη;

§286ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, δεκτόν.

§287ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 42 ἐγένετο δεκτόν, ὡς ἐτροπολογήθη. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν ἐπὶ τῶν ἄρθρων τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας καὶ συστάσεως Ἐθνικοῦ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου Κοινωνικῆς Πολιτικῆς», ὡς ἐτροποποιήθη, ἀναβαλλομένης τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ συνόλου. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§288ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§289ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 11.15′ μ.μ.)