1955.02.21

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 49η

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 1955

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.45′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Β. Καραμπίλιας, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Β. ΚΑΡΑΜΠΙΛΙΑΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως ὡς φραστικῶς διωρθώθησαν ὑπὸ τοῦ κ. Π. Λυκουρέζου. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ἰ. Ἰντζές, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Ι. ΙΝΤΖΕΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 49635) 18.2.55 ἀποφάσεώς του ἀνακοινοῖ, ὅτι παρέσχε τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου διὰ τὴν ὑπὸ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος χορήγησιν συμπληρωματικοῦ δανείου δραχ. ἑκατὸν ὀγδοήκοντα ἑκατομμυρίων (180.000.000) εἰς τὴν Ἀν. Ἑταιρείαν Ἑλλ. Πυριτιδοποιείου καὶ Καλυκοποιείου, πρὸς διάθεσιν αὐτοῦ ἀποκλειστικῶς διὰ τὰς τρεχούσας δαπάνας εἰς ἐκτέλεσιν τῶν ἀνατεθεισῶν αὐτῇ παραγγελιῶν τοῦ ΝΑΤΟ. Ὁ βουλευτὴς Δράμας Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰν 17 Σωματείων τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Δράμας, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μαστίζουσαν τὰς τάξεις των ἀνεργίαν καὶ ζητούντων ἄμεσον ἐπιδότησιν τῶν τριῶν χιλιάδων περίπου ἐποχιακῶς ἐργαζομένων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰν μικροπωλητῶν παραγκούχων ἀπὸ τοῦ 1951 ἐπὶ ἀνταλλαξίμου οἰκοπέδου περιοχῆς Ἁγίου Νικολάου Δράμας, ζητούντων ἀπ’ εὐθείας παραχώρησιν αὐτοῖς δι’ ἐξαγορᾶς τοῦ ἐν λόγῳ οἰκοπέδου, δοθέντος ὅτι ἀνεγνωρίσθη δικαστικῶς ὁ Οἰκοδομικὸς αὐτῶν Συν)σμός. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Ε. Σαββόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ἰδιωτικῶν Ὑπαλλήλων Ἑταιρειῶν καὶ Γραφείων Πειραιῶς, ζητοῦντος ἐπαναφορὰν μὲ ἀναδρομικὴν ἰσχὺν τοῦ νόμου 118)45. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Ε. Σαββόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν Συνταξιούχων Ἀξιωματικῶν Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ, ζητούντων κατάθεσιν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ψήφισιν τοῦ καταρτισθέντος νομοσχεδίου «περὶ χορηγήσεως τοῦ δικαιουμένου ποσοῦ ἐκ τοῦ Ταμείου Προνοίας Ἀξιωματικῶν Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ». Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Ε. Σαββόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Πληττομένων Ἰδιοκτητῶν Παλαιᾶς Κοκκινιᾶς–Καραβᾶ, ἐκ τῶν ἔργων κεντρικοῦ ἀποχετευτικοῦ ἀγωγοῦ Πρωτευούσης, ζητοῦντος τὴν λῆψιν μέτρων πρὸς εὔλογον, νόμιμον καὶ ἔγκαιρον ἀποζημίωσίν των, ἵνα δυνηθῶσι καὶ ἀνεγείρωσι τὰς κατοικίας των ἐλευθέρως ἐντὸς τῆς ἰδίας περιοχῆς. Οἱ βουλευταὶ Θεσπρωτίας κ.κ. Χ. Παπασταύρου καὶ Ν. Ἀθανασίου, καταθέτουν ἀναφορὰς τῶν Ἐπαγγελματιῶν Φιλιατῶν, Ἡγουμενίτσης καὶ Παραμυθιᾶς, ζητούντων ὅπως μὴ ἐξαιρεθῶσι τοῦ ἐνοικιοστασίου αἱ κάτω τῶν 5.000 κατοίκων πόλεις τῆς Θεσπρωτίας, δοκιμασθεῖσαι δεινῶς ἐκ τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ συμμοριτοπολέμου καὶ ἀντιμετωπίζουσαι πρόβλημα στέγης δεινότερον πάσης ἄλλης μικρᾶς πόλεως. Οἱ βουλευταὶ Φθιώτιδος κ.κ. Πλατῆς, Πετρίδης, καὶ Σ. Μακρόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου 11ου ΚΤΕΛ Φθιώτιδος, ζητοῦντος ἄμεσον ἔναρξιν ἐπισκευῆς τῶν ὁδικῶν δικτύων ἐπαρχιῶν Φθιώτιδος καὶ Λοκρίδος, εὑρισκομένων εἰς ἀθλιεστάτην κατάστασιν ἀπειλοῦσα τὴν ζωὴν τῶν ταξιδευόντων, ἐξ’ ἧς καὶ οἱ αὐτοκινητισταὶ ἀρνοῦνται τὴν δρομολόγησιν λεωφορείων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακαγιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως κλωστοϋφαντουργῶν Λαρίσης, ζητούσης ἀπαγόρευσιν τῆς ἐκ τοῦ Ἐξωτερικοῦ εἰσαγωγῆς ὑφασμάτων παραγομένων καὶ ἐν Ἑλλάδι, πρὸς προστασίαν τῆς ἐγχωρίου βιομηχανίας καὶ περιορισμὸν τῆς ὑφισταμένης ἀνεργίας. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Γ. Κακαγιάννης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Λαρίσης, ζητοῦντος ὅπως συμπεριληφθῇ καὶ ἡ Λάρισα εἰς τὸ πρόγραμμα ἀνεγέρσεως, κατὰ τὸ τρέχον ἔτος κτιρίου πρὸς στέγασιν τῆς Ἐργατικῆς Ἑστίας. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Κοινοτικῶν, Δημοτικῶν καὶ Δημοσίων Ἐργατοτεχνιτῶν Ὁδοποιΐας Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, ζητούσης ἀποζημίωσιν τῶν μελῶν της, ἀχρηστευθέντων ἐκ τῆς εἰσαγωγῆς μηχανημάτων καὶ τῆς τελειοποιήσεως τῶν ἐν γένει τεχνικῶν μέσων. Ὁ βουλευτὴς Δράμας κ. Π. Πινάτσης, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων τῆς κοινότητος Περιθωρίου Ἐπαρχίας Νευροκοπίου, ζητούντων ἑξάμηνον ἀναστολὴν ἐξοφλήσεως τῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν χρεῶν των, δοθέντος ὅτι δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ πληρωμὴ αὐτῶν ὑπὸ τὰς σημερινὰς οἰκονομικάς των συνθήκας. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν δημοτικῶν Συνταξιούχων παθόντων ἐν ὑπηρεσίᾳ καὶ ἕνεκεν ταύτης, ζητούντων ἐπέκτασιν καὶ ἐπὶ τῶν συνταξιούχων τῶν δήμων, τοῦ ἄρθρου μόνου τοῦ Ν. 2256)52, δι’ οὗ παρέχεται εἰς τοὺς πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικοὺς συνταξιούχους τοὺς καταστάντας ἀνικάνους ἐν ὑπηρεσίᾳ καὶ ἕνεκεν ταύτης, ηὐξημένη σύνταξις ἐπὶ ἄλλων βάσεων καὶ τοῦ Ν.Δ. 3055)54 δι’ οὗ παρατείνονται αἱ προθεσμίαι ὑποβολῆς αἰτήσεως χορηγήσεων συντάξεως, ἐπανεξετάσεως κλπ. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Γ. Λαμπρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν Κτηνοτρόφων τῆς Νήσου Ἀμουλιανῆς Χαλκιδικῆς, ζητούντων ἀποστολὴν κτηνιάτρου καὶ χορήγησιν φαρμάκων πρὸς θεραπείαν, ἐπιζωοτίας τῶν ποιμνίων των, ἀναστολὴν τῶν πρὸς τὴν ΑΤΕ χρεῶν κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λασηθίου κ. Ε. Κοθρῆς, καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Ἄνω Βούλας, διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μεταβολὴν τοῦ σχεδίου Βούλας ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ κοινοτικοῦ Συμβουλίου καὶ διὰ τὴν ὑπέρμετρον διαπλάτυνσιν τῶν λεωφόρων καὶ ἰδίως τῆς λεωφόρου Βουλιαγμένης καὶ ζητούντων περιορισμὸν τοῦ πλάτους τῶν λεωφόρων εἰς 25 μέτρα ἀντὶ τῶν 42 προβλεπομένων. Οἱ βουλευταὶ Χαλκιδικῆς κ.κ. Β. Βασιλικός, Ι. Λαμπρόπουλος, καὶ Α. Σαραφιανός, καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Ἐθνικῶν Ἀγωνιστῶν Ἀρναίας, «ὁ μέγας Ἀλέξανδρος», ζητούσης παραχώρησιν εἰς τὰ μέλη της δασοτεμαχίου πρὸς ὑλοτομίαν, κειμένου εἰς τὴν παραμεθόριον ζώνην Δράμας, ἀντὶ νὰ παραχωρηθῇ τοῦτο εἰς δασεμπόρους ἄνευ δημοπρασίας. Οἱ βουλευταὶ Χαλκιδικῆς κ.κ. Β. Βασιλικός, Ι. Λαμπρόπουλος καὶ Λ. Σαραφιανός, καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Λιγνιτωρύχων Σερρῶν «ἡ Ἁγία Βαρβάρα», ζητοῦντος συγχώνευσιν τοῦ Ταμείου Μεταλλευτῶν εἰς τὸ ΙΚΑ. Οἱ βουλευταὶ Χαλκιδικῆς κ.κ. Β. Βασιλικός, Ι. Λαμπρόπουλος καὶ Λ. Σαραφιανός, καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων κοινότητος Φούρκας Χαλκιδικῆς, ζητούντων ὅπως ἡ ἀποστραγγισθεῖσα ἔκτασις τῶν 350 στρεμμάτων παραχωρηθῇ εἰς αὐτοὺς καὶ ὄχι εἰς τὸ σχολεῖον τῆς κοινότητος. Ἀπαντήσεις ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. Ι. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Κ. Σαμαρᾶ καὶ Π. Παπαϊωάννου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου σας διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως κατατεθείσης ἐν τῇ Βουλῇ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι περατωθέντος τοῦ ἐλέγχου τῶν δελτίων ἀπογραφῆς τῶν ἐν Βόλῳ διαμενόντων ναυτικῶν ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Οἴκου Ναύτου, ἀπεφασίσθη κατὰ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 1951 τῆς 7.1.55 συνεδρίασιν τῆς Διοικητικῆς Ἐπιτροπῆς Οἴκου Ναύτου, ἡ ἐπέκτασις τῆς ὑπὸ τοῦ Ο. Ν. παρεχομένης προστασίας εἰς Βόλον, τοῦ σχετικοῦ Β. Δ. ἀποσταλέντος εἰς τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας πρὸς γνωμοδότησιν. Ὡς πρὸς τὴν ἵδρυσιν παραρτήματος Ο. Ν. εἰς Χαλκίδα καὶ κλιμακίου αὐτοῦ εἰς Κύμην, γνωρίζομεν ἡμῖν ὅτι ἡ περιφέρεια αὕτη ἀποτελεῖ ἀξιόλογον ναυτικὸν κέντρον, ὡς κατέδειξεν ἡ εἰς τὴν ἐν λόγῳ περιφέρειαν γενομένη ἀπογραφὴ τῶν ναυτικῶν (ναυτικοὶ ἐν ἐνεργείᾳ 365, συνταξιοῦχοι 361) ἥτις καὶ ἀπετέλεσε τὴν δικαιολογητικὴν βάσιν τῆς ἐπεκτάσεως τῆς προστασίας τοῦ Ο. Ν. εἰς τὴν εἰρημένην περιφέρειαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1955

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

ΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν 1) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Ταμβακᾶ. Εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου ἡμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ἡμῖν, ὅτι ὁ δῆμος Χαλκιδέων δὲν ὑπέβαλεν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο αἴτησιν διὰ χορήγησιν εἰς αὐτὸν δανείου διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων ὑδρεύσεως. Εἰς τὸν δῆμον τοῦτον μερίμνῃ τοῦ Ὑπουργείου Δημοσ. Ἔργων ἐχορηγήθη δάνειον 150.000 ἐκ τῶν Δημοσίων ἐπενδύσεων μέσῳ τῆς Ἐθνικῆς Κτηματικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν προμήθειαν ὑλικῶν ὑδρεύσεως. Τὸ δάνειον τοῦτο ἐνεκρίθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1731)25.1.55 ἀποφάσεως τοῦ Νομάρχου Εὐβοίας. Ἐφ’ ὅσον ὁ δῆμος οὗτος ἔχει ἀνάγκην ἑτέρου δανείου, δύναται νὰ ζητήσῃ τοῦτο ἀπὸ τὰ πιστωτικὰ Ἱδρύματα ἤτοι Ἐθνικὴν Κτηματικὴν Τράπεζαν, Ταμεῖον Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων, Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον κλπ. καὶ διὰ χρηματικὸν ποσὸν τοῦ ὁποίου ἡ ἐξυπηρέτησις ἐξοφλήσεως θὰ εἶναι δυνατὴ ἐκ τῶν ἐτησίων τακτικῶν ἐσόδων του. Ἡ χορήγησις τοῦ δανείου ἐξαρτᾶται ἐκ τῆς εὐχερείας τῶν Ἱδρυμάτων τούτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17 Φεβρουαρίου 1955

Ι. Ὁ Ὑπουργὸς

Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ

2) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Χαβίνη. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1204) 8.2.55 ὑμετέρου ἐγγράφου, νὰ παρακαλέσωμεν ὅπως πληροφορήσητε τὸν ἐρωτῶντα βουλευτὴν κ. Χαβίνην, ὅτι ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἀστυνομίας κ. Πανόπουλος Ἰωάννης ἐτέθη εἰς διαθεσιμότητα, διότι ἡ παραμονή του ἐν τῇ ἐνεργῷ ὑπηρεσίᾳ ἐθεωρήθη ὡς μὴ προάγουσα τὸ συμφέρον τοῦ Ἀστυνομικοῦ Σώματος. Οἱ αὐτοὶ λόγοι ἐξακολουθοῦν καὶ σήμερον ὑφιστάμενοι. Ἐν Ἀθήναις τῇ 16 Φεβρουαρίου 1955

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ

III. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν εἰς ἀπάντησιν ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1088 5.2.1955 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη σχετικὴ ἐρώτησις ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρ. 265 τοῦ βουλευτοῦ κ. Εὐαγγ. Σαββοπούλου, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι προκειμένου νὰ κηρύξωμεν ἐκτελεστὴν ὡς ἔχει τὴν ἀπὸ 20.4.54 Συλλογικὴν Σύμβασιν ἐργασίας τῶν ὡς μισθωτῶν ἀπασχολουμένων Ἐπιστημόνων Χημικῶν, ἐζητήσαμεν τὴν ἔγκρισιν τῆς πενταμελοῦς ἐξ ὑπουργῶν Ἐπιτροπῆς, τελοῦμεν δὲ ἐν ἀναμονῇ τῆς ἀποφάσεως ταύτης. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Φεβρουαρίου 1955

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Κ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Γιαννιδάκη κλπ. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν σχετικῶς μὲ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 288 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Γιαννιδάκη, Ι. Παπαμαστοράκη, Ν. Κρασαδάκη καὶ Κ. Μαρῆ, ὅτι τὸ ζήτημα τῆς ἐκλογῆς τοῦ καταλλήλου χώρου διὰ τὴν κηρυχθεῖσαν ἀναγκαστικὴν ἀπαλλοτρίωσιν πρὸς ἐπέκτασιν τοῦ Ἀεροδρομίου Τυμπακίου, ἀνήκει εἰς τὴν ἀποκλειστικὴν ἁρμοδιότητα τοῦ κ. ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης, πρὸς τὸν ὁποῖον ἔχει ἀνακοινωθῆ τὸ αὐτὸ ἐρώτημα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Φεβρουαρίου 1955

Ὁ Διευθυντὴς

Ε. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

V. Τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Π. Οἰκονομίδου. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, κατόπιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 764)29.1.55 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Πολ. Οἰκονομίδου ὅτι τὸ δικαστήριον ἀγωγῶν κακοδικίας, συντιθέμενον ὡς ὁ νόμος ὁρίζει, ἐκληρώθη διὰ τὸ ἔτος 1955 καὶ συνεπῶς δύναται νὰ δικάζῃ πᾶσαν ὑπόθεσιν ὑπαγομένην εἰς τοῦτο. Ἐν Ἀθήναις τῇ 15 Φεβρουαρίου 1955. Ἐντολῇ Ὑπουργοῦ

Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς

Λ. ΣΠΕΡΑΝΤΖΑΣ

VI. Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν καὶ Δημ. Ἔργων. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Μόδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 873)474 ἀπὸ 1.2.1955 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 245 ἀπὸ 31.1.1955 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Μόδη, σχετικῶς μὲ ἀπόλυσιν ὑπαλλήλων τῶν ΣΕΚ, ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀποστείλωμεν ὑμῖν συνημμένως ἐν κεκυρωμένῳ ἀντιγράφῳ τὴν ὑπ’ ἀριθ. Ε.Π. 196 ἀπὸ 9.2. 1955 ἀναφορὰν τῶν ΣΕΚ, δι’ ἧς παρέχονται αἱ αἰτηθεῖσαι πληροφορίαι. Ἐν Ἀθήναις τῇ 14 Φεβρουαρίου 1955.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ὁ κ. Α. Στρᾶτος (Ὑπ. Ἐργασίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ καταγγελίας τῆς σχέσεως ἐργασίας διατάξεως». Ἡ ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της α) ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγκρίσεως πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὰ οἰκον. ἔτη 1945–46, 1946–47, 1947–48, 1948–49, 1949–50, 1950–51, 1951–52, 1952–53, καὶ 1953–54 δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δικαιοσύνης καὶ ἐγγραφῆς τῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων ἐν τῷ εἰδικῷ προϋπολογισμῷ τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου καὶ β) ἐπὶ τῶν προτάσεων νόμων: 1) «περὶ καταργήσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3084) 1954 Ν. Δ. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ Ἀνωτάτου Δικαστικοῦ Συμβουλίου καὶ Ἐπιθεωρήσεως Δικαστικῶν λειτουργῶν διατάξεων» καὶ 2) «περὶ καταργήσεως τῆς παραγράφου 1 τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. Δ. 3057)1954 «περὶ τρόπου πληρώσεως τῶν κενῶν θέσεων δικαστικῶν γραφέων». Ἡ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν σχεδίων νόμων: 1) Περὶ διοικητικῆς ἀποκεντρώσεως» καὶ 2) «περὶ κυρώσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 2131)22. 12.54 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου». Ἡ ἐπὶ τῆς ἐργασίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ πρὸ τοῦ 1954–55 οἰκον. ἔτη (1949–50, 1950–51, 1951–52, 1952–53, 1953– 54) πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Ἐργασίας καὶ ἐγγραφῆς τῶν διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Ρουμάνης καὶ Θ. Κιζάνης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἑρμηνείας καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τινων τοῦ Ν. Δ. 2923)1954 «περὶ ἱεραρχίας καὶ προαγωγῶν τῶν Ἀξιωματικῶν καὶ τῶν τριῶν Κλάδων τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Μπερδελῆς καὶ Β. Βραχνὸς καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἑρμηνείας καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Ν. Δ. 2923)1954 «περὶ ἱεραρχίας καὶ προαγωγῶν τῶν Ἀξιωματικῶν καὶ τῶν τριῶν Κλάδων τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Γκελεστάθης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ Ταμείου Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης κειμένης νομοθεσίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Τσαούσης καὶ Χ. Καραπιπέρης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ Ταμείου Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης κειμένης νομοθεσίας καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ι. Κοντοβράκης καὶ Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Ναυτικοῦ Ἀπομαχικοῦ Ταμείου».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κατετέθη εἰς τὸ προεδρεῖον ἡ ἑξῆς πρότασις. Κύριον Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Παρακαλοῦμεν ὅπως κατὰ προτίμησιν ἐγγράψητε εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας σιμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον 35 τοῦ Συντάγματος, τὴν πρότασιν νόμου «περὶ καταργήσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3096 τοῦ 1954 Ν. Δ.», ὡς πρὸς τὸ κεφάλαιον Βʹ ἀφορῶν τὴν ρύθμισιν ἐμφυτεύσεως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 18 Φεβρουαρίου 1955 Ν. Ἔξαρχος, Α. Πασσάδης, Ν. Κουντούρης, Ι. Παπαμαστοράκης, Ε. Κοθρῆς, Λ. Κουτσοπέταλος, Μ. Χλουβεράκης, Ι. Μαυριδόγλου, Λ. Κίκας. Ε. Ζαννῆς, Ι. Ὀρφανός, Α. Ἀντωνίου, Κ. Μητσοτάκης, Π. Πολυχρονίδης, Π. Τριαντόπουλος, Α. Τσιρώνης. Ὁ κ. Γ. Παμπούκας ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως.

§6Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Κύριοι βουλευταί. Τὴν 1ην Μαρτίου 1954, ἡ Βουλὴ κατήρτισεν ἐξεταστικὴν τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπήν, πρὸς ἐξέτασιν ἐπὶ τῆς ὑπάρξεως ἢ μὴ πολιτικῶν εὐθυνῶν ἀναφορικῶς πρὸς τὴν ἑταιρείαν Μερκαντίλε καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἐργασθεῖσα φιλοτίμως ἐπὶ ἓν ὁλόκληρον ἑνδεκάμηνον συνῆλθεν εἰς τελευταίαν συνεδρίασιν τὴν 1ην Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καθ’ ἣν διετύπωσε τὸ τελικόν της πόρισμα. Τὸ πόρισμα τοῦτο ἐκτυπωθὲν εἰς ἓν τεῦχος μετὰ τῶν δύο εἰσηγήσεων τῶν Γενικῶν Εἰσηγητῶν τῆς πλειοψηφίας καὶ μειοψηφίας, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ τὸ καταθέσω ἐνώπιον τοῦ Σώματος. Ὡς ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τοῦ κατατιθεμένου τεύχους ἐμφαίνεται ὁ Γενικὸς Εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας—ὅστις εἶναι ὁ ὑποφαινόμενος—ἐκ τῆς μελέτης ὅλων τῶν φακέλλων τῆς ὑποθέσεως ἐν συνδυασμῷ καὶ μὲ τὰς δοθείσας πληροφορίας καὶ ἐξηγήσεις ἐκ μέρους τῶν διαχειρισαμένων τὴν ὑπόθεσιν ταύτην πολιτικῶν προσώπων, κατέληξεν εἰς πόρισμα ἀποδόσεως εὐθυνῶν βαρείας ἀμελείας εἰς ὡρισμένους ἐκ τῶν τότε χρηματισάντων ὑπουργῶν, ἀποκλείσας πᾶσαν εὐθύνην οἱονδήποτε διὸ δόλον ἢ ἰδιοτέλειαν ἢ καὶ παράβασιν τοῦ νόμου περὶ εὐθύνης ὑπουργῶν. Ἡ κρίσις του, δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ ὡς πεπλανημένη, πάντως εἶναι δίκαιον νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς ἀντικειμενικὴ καὶ ἀπόδειξιν τούτου ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι μεταξὺ τῶν πρώτων εἰς οὓς ἀπέδωκε τὴν εὐθύνην τῆς βαρείας ἀμελείας εἶναι καὶ μέλος τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ὅπερ κατεῖχε τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τὴν θέσιν τοῦ Πρεσβευτοῦ τῆς ἐν Ρώμῃ Ἑλληνικῆς Πρεσβείας. Ἀντιθέτως, ὁ Γενικὸς Εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, συνάδελφος ἐξ Ἡρακλείου κ. Μαρῆς, μετὰ ἐμπεριστατωμένην καὶ αὐτὸς μελέτην τῶν φακέλλων, κατέληξεν εἰς τὸ πόρισμα ὅτι ὄχι μόνον διὰ δόλον ἢ ἰδιοτέλειαν δὲν εὐθύνεται οὐδὲν ἐκ τῶν πολιτικῶν προσώπων ἐξ ἐκείνων ἅτινα διεχειρίσθησαν τὴν ὑπόθεσιν τῆς Μερκαντίλλε, ἀλλ’ οὐδὲ δι’ ἀμέλειάν τινὰ ἔστω καὶ ἐλαφράν. Ἡ Ἐπιτροπή, τὰ μέλη τῆς ὁποίας, εἴτε ὑπὸ τὴν ἰδιότητα τῶν εἰδικῶν εἰσηγητῶν, εἴτε καὶ ἄνευ τοιαύτης ἰδιότητος, ἐμελέτησαν καὶ μόνα των τοὺς φακέλλους διὰ νὰ μορφώσουν ἀπ’ εὐθείας ἐξ αὐτῶν τῶν ἐγγράφων ἄμεσον ἀντίληψιν, κατὰ μεγίστην πλειοψηφίαν συνετάχθη πρὸς τὰς ἀπόψεις τοῦ Γενικοῦ Εἰσηγητοῦ τῆς μειοψηφίας καὶ κατέληξαν εἰς πόρισμα, ὅτι οὐδεμία εὐθύνη οἱασδήποτε φύσεως, οὔτε καὶ αὐτῆς τῆς ἀμελείας, βαρύνει τοὺς ὑπουργοὺς τοὺς διαχειρισθέντας τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, περιλαμβανομένου καὶ τοῦ τότε ἐν Ρώμῃ Πρεσβευτοῦ τῆς Ἑλλάδος. Ἐὰν ἐφαρμοσθῇ καὶ ἐνταῦθα κατ’ ἀναλογίαν τὸ δικαστικὸν ἀξίωμα, ὅτι τὸ δεδικασμένον ἀντὶ ἀληθείας ἔχεται, θὰ ἐπιτραπῇ εἰς τὸν ὁμιλοῦντα, καίτοι μειοψηφήσαντα, νὰ ἐκφράσῃ τὴν χαρὰν του, ὅτι διὰ τοῦ πορίσματος τῆς Ἐπιτροπῆς ἀνεγνωρίσθη, ὅτι, παρ’ ὅλον ὅτι καὶ ἠθικαὶ βλάβαι εἰς τὴν χώραν μας ἐπηνέχθησαν ἐκ τῆς διαχειρίσεως τῆς ὑποθέσεως ταύτης καὶ πλεῖσται ζημίαι εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἐπροξενήθησαν, ἐν τούτοις ὁ πολιτικὸς κόσμος, εἶναι ἀμέτοχος τούτων καὶ ἀλλοῦ πρέπει νὰ ἀναζητηθοῦν αἱ εὐθῦναι. Ἐὰν καὶ ὁπόταν ἡ Βουλὴ θελήσῃ νὰ συζητήσῃ εὐρύτερον ἐπὶ τῇ βάσει τῶν στοιχείων τοῦ διανεμηθησομένου τεύχους τὴν ὑπόθεσιν τῆς Μερκαντίλε, ἐπιφυλλάσσομαι τότε νὰ προβῶ εἰς διεξοδικὴν ἀνάπτυξιν τῆς ὑποθέσεως.

§7Θ. ΤΑΜΒΑΚΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὸ κυκλοφορῆσαν τεῦχος ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως «Μερκαντίλλε» δὲν περιλαμβάνεται ἡ ἰδική μου εἰσήγησις. Ἐπειδὴ εἰς πολλὰ σημεῖα ἡ ἐν λόγῳ ἔκθεσις ἀναφέρεται εἰς τὴν εἰσήγησίν μου, φρονῶ ὅτι πρὸς ἐνημέρωσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας πρέπει νὰ τυπωθῇ καὶ αὐτὴ καὶ νὰ διανεμηθῇ εἰς τοὺς κ. κ. βουλευτάς.

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι θέμα τῆς Βουλῆς αὐτὸ κ. συνάδελφε. Κύριοι βουλευταί, προκειμένου νὰ συζητηθῇ ἀπόψε καὶ διὰ τελευταίαν, ὡς ἐλπίζω, ἡμέραν, ἡ ἐπερώτησις ἡ ἀφορῶσα τοὺς φακέλλους ἀσφαλείας, τὰ πιστοποιητικὰ κοιν. φρονημάτων κλπ., θὰ ἤθελα νὰ προτείνω εἰς τὸ Σῶμα, ἐὰν δέχεται νὰ ἀναβληθῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἀναφορῶν καὶ ἐρωτήσεων καὶ εἰσέλθωμεν ἀπ’ εὐθείας εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν τῶν ἐπερωτήσεων, ὥστε νὰ ἀπαντήσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν.

§9ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. (Ἐξ ὅλων τῶν πτερύγων). Μάλιστα, μάλιστα.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁμόθυμος εἶναι ἡ ἀπόφασις τῆς Βουλῆς.

Εἰσερχόμεθα ὅθεν εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν συσχετισθεισῶν ἐπερωτήσεων σχετικῶς μὲ τοὺς φακέλλους ἀσφαλείας κλπ. ἐτερματίσθη εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν καὶ ἀπομένει ν’ ἀπαντήσῃ ὁ ἁρμόδιος κ. ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ὅστις καὶ ἔχει τὸν λόγον.

§11Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφ. τῶν Ἐσωτερικῶν). Κύριοι βουλευταί, ἡ ἐπερώτησις τοῦ ἐκ Πειραιῶς κ. συναδέλφου, εὐλόγως προεκάλεσε τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἐφ’ ὅσον ἐθίγετο τὸ θέμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας. Ἡ διεξαχθεῖσα ὅμως συζήτησις, ἐβεβαίωσεν ὅτι τὸ θέμα δὲν παρέσχεν εὐκαιρίαν ἐλέγχου εἰς βάρος τῆς Κυβερνήσεως. Ἐγκαίρως οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἀντελήφθησαν ὅτι ὁ ἔλεγχος ἔπλησσεν αὐτοὺς τούτους τοὺς ἐλέγχοντας, διότι ἅπαντα τὰ μέτρα, νομοθετικὰ καὶ διοικητικὰ καὶ ἅπασαι αἱ μέθοδοι ἐφαρμογῆς τῶν μέτρων τούτων δὲν ἐθεσπίσθησαν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ἀλλὰ ἀπὸ τὰς προηγουμένας Κυβερνήσεις τῶν ἐν τῇ Ἀντιπολιτεύσει ἤδη εὑρισκομένων. Πάντως, ἐν συμπεράσματι, διεπιστώθη πλήρης ὁμοφωνία ἀπὸ ὅλας τὰς πτέρυγας τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὡς πρὸς τὸ δικαίωμα καὶ τὸ καθῆκον τοῦ Κράτους, ἵνα ἀμύνεται ἀποτελεσματικῶς ἔναντι τῆς πολυμόρφου κομμουνιστικῆς ἀπειλῆς. Ὅσον καλύτερον γνωρίζει τις τὸν κομμουνισμόν, κύριοι βουλευταί, τόσον σαφέστερον ἐκτιμᾷ τὸν ἐξ αὐτοῦ κίνδυνον καὶ τόσον ἀποφασιστικώτερον προβαίνει εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἀναγκαιούντων μέτρων ἀμύνης. Περὶ τῶν σκοπῶν καὶ τῶν μεθόδων του, μᾶς ἐδίδαξεν ὁ ἴδιος ὁ κομμουνισμός, ἀπὸ τοῦ 1942 μέχρι τοῦ 1949 κατὰ τρόπον ἀνατριχιαστικῶς ἀλησμόνητον. Καθὼς γνωρίζετε πάντες, κύριοι βουλευταί, ὁ κομμουνισμὸς δὲν ἀπειλεῖ μόνον τὸ Κράτος, φιλοδοξῶν ἁπλῶς νὰ ἀσκήσῃ τὴν πολιτικὴν ἐξουσίαν. Ὁ κομμουνισμὸς μάχεται κατὰ πασῶν τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ ἀρνεῖται τὴν ἐλευθερίαν καὶ ἀξιοπρέπειαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀρνεῖται αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον. Ἀπαγορεύει τὴν ἐλευθερίαν τῆς σκέψεως καὶ συνειδήσεως. Πέραν ὅμως ὅλων αὐτῶν, ἀπειλεῖ ὁ κομμουνισμὸς αὐτὴν ταύτην τὴν Ἐθνικὴν καὶ φυλετικήν μας ὑπόστασιν, διότι τὸ ΚΚΕ, εἶναι σαφῶς ὄργανον ἰμπεριαλιστικῆς πολιτικῆς προαιωνίων κατακτητικῶν βλέψεων. Ἐὰν ποτὲ ἐπεκράτει ὁ κομμουνισμός, τότε ὑπὸ τὸν ὁδοστρωτῆρα τῆς ὁμοιομορφίας του, ἡ καρδία τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς εἰς τὴν λεκάνην τῆς Μεσογείου, θὰ ἔπαυε νὰ πάλλῃ. Διότι ζητεῖ ὁ κομμουνισμὸς νὰ καταλύσῃ τοὺς Ναοὺς τοῦ ἀνθρωπισμοῦ καὶ τῆς ἀγάπης, τοὺς ὁποίους ἐθεμελίωσεν ὁ Ἑλληνοχριστιανικὸς πολιτισμός, διὰ νὰ ἀνεγείρῃ εἰς τὴν θέσιν των τὰ ἐπαχθῆ εἴδωλα τοῦ μίσους καὶ τοῦ ἐγκλήματος. Ἀντὶ τοῦ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διακηρύσσει, διὰ τῶν περὶ πάλης τάξεων τοῦ Μάρξ, τὸ «μισεῖτε ἀλλήλους». Εἰς τὴν ἀδιάκοπον καὶ πολύμορφον πάλην πρὸς ἐπικράτησίν του, ὁ κομμουνισμὸς χρησιμοποιῖ πᾶν μέσον, θεμιτὸν καὶ ἀθέμιτον, ἀπὸ τοῦ ψεύδους μέχρι τῆς βίας, ἀπὸ τῆς ἀπάτης μέχρι τῆς ληστείας, καὶ ἀπὸ τῆς ἀπειλῆς μέχρι τῆς δολοφονίας. Πάντες λοιπὸν συμφωνοῦμεν, κύριοι, ὅτι εἶναι νόμιμος καὶ ἐπιβεβλημένη ἡ ἄμυνα ἐναντίον τόσον ἀδιστάκτου καὶ ἐπικινδύνου ἐχθροῦ. Ρήτορες ὅμως τῆς Ἀντιπολιτεύσεως κατηνάλωσαν τοὺς λόγους των εἰς τὴν ὑπόδειξιν ὡρισμένων λαθῶν ἢ ἀδικιῶν, τὰ ὁποῖα ἐσημειώθησαν εἰς τὰς χιλιάδας τῶν περιπτώσεων καὶ εἰς τὸν μακρὸν σχετικῶς χρόνον τῆς λειτουργίας τῶν μέτρων. Δὲν θὰ ἐπιχειρήσω, κύριοι βουλευταί, νὰ ἀνασκευάσω τὴν ἀκρίβειαν τῶν περιστατικῶν τὰ ὁποῖα ἐμνημονεύθησαν. Τὰ περιστατικὰ ὅμως ταῦτα, καὶ ἐὰν ἦσαν ἀκριβῆ, ἔναντι τοῦ ὄγκου τῶν δεκάδων χιλιάδων τοῦ συνόλου, ἀποβαίνουν ἡ ἐξαίρεσις εἰς τὸν κανόνα. Ἐπιβεβαιοῦσιν ὡς κανόνα, ὅτι ἡ Ὑπηρεσία τῶν Κέντρων Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας ἐλειτούργησε καλῶς, ἀσχέτως ἐὰν εἰς τὰς χιλιάδας τῶν περιπτώσεων ἐσημειώθησαν ὑπερβολαί τινες. Ἄλλως τε, ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις λαθῶν πολλαί, κατὰ τὰς ὁποίας κατώρθωσαν νὰ διαφύγουν τὸν χαρακτηρισμὸν κομμουνισταὶ πραγματικοί, ἀκόμη δὲ καὶ ἐπικίνδυνοι. Ἀντιστρόφως, πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι καὶ εἰς αὐτὰ τὰ δικαστήρια λαμβάνουν χώραν ἐνίοτε πλάναι. Παρατηρῶ ὅμως, κύριοι βουλευταί, εἰς ἀπάντησιν τῶν τοιούτων ἐπικρίσεων, τὰ ἀκόλουθα: 1. Νομίζει κανείς, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποφευχθῶσι λάθη εἰς μίαν ὑπηρεσίαν, βεβαρημένην μέ τόσον φόρτον ἐργασίας; 2. Νομίζει κανείς, ὅτι ἡ διαπίστωσις τῶν ἐξαιρέσεων καταλύει τὸν κανόνα; 3. Νομίζει κανείς, ὅτι ἐπειδὴ συνετελέσθησαν ἀδικίαι πρέπει νὰ ἐγκαταλειφθῇ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀμύνης κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ; Ἐὰν ὑπάρχῃ τις, κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν Βουλὴν ἢ τὰς τάξεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅστις νὰ δύναται νὰ ἀπαντήσῃ καταφατικῶς εἰς τὰ τεθέντα ἐρωτήματα, ἂς ἔχῃ τὸ θάρρος νὰ πράξῃ τοῦτο εὐθέως, ὥστε νὰ ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας, τὰς ἠθικὰς καὶ πολιτικάς. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς καταπονήσω, κύριοι βουλευταί, μὲ τὴν λεπτομερειακὴν ἀνασκευὴν πολλῶν περιπτώσεων, αἱ ὁποῖαι ἀνεφέρθησαν παρὰ τῶν ἀγορητῶν τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ὀφείλω ὅμως ἀπάντησιν εἰς τὸν ἀγαπητὸν ἐκ Λεβαδείας συνάδελφον κ. Παπασπύρου, ὁ ὁποῖος μὲ παρεκάλεσε, μετὰ τὴν διαπίστωσιν, ὅτι ὁ ἀναφερθεὶς παρ’ αὐτοῦ ἀριθμὸς τῶν 615 φακέλλων, ἦτο ἀνύπαρκτος, νὰ φέρω ὑπ’ ὄψει τοῦ Σώματος, ἐὰν καὶ ποῖος ἀριθμὸς ἐσχηματίσθη φακέλλων εἰς τὴν περιφέρειάν του, ἀφ’ ἧς κυβερνᾶ ὁ Συναγερμός. Παρακαλῶ, ὅπως μοῦ ἐπιτραπῇ καὶ ἐκπληρώσω τὴν πρὸς τὸν κ. συνάδελφον δοθεῖσαν ὑπόσχεσιν. Σύνολον φακέλλων περιοχῆς πόλεως Λεβαδείας, κομμουνιστικῶν ἐννοεῖται, μέχρι τῆς 16.11.1952, 677. Ἀπὸ 17.11.1952, ἤτοι ἀφ’ ἧς κυβερνᾶ ὁ Συναγερμός, ὄχι μόνον δὲν προσετέθη ἔστω καὶ εἷς φάκελλος, ἀλλ’ ἀπεναντίας ἀπεχαρακτηρίσθησαν καὶ διεγράφησαν μέχρι σήμερον 189, Ἤτοι, ἐμειώθησαν κατὰ 30%. Ἐπίσης, κύριοι βουλευταί, θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ δώσω τὴν ὀφειλομένην ὡσαύτως ἀπάντησιν εἰς τὸν ἐξ ἴσου ἀγαπητὸν συνάδελφον ἐκ Δωδεκανήσου κ. Ζίγδην. Διότι κατὰ τὴν συνεδρίασιν τῆς 14ης Φεβρουαρίου ἀναφέρων ἀορίστως, ὅτι εἰς τὰς νήσους τῆς Δωδεκανήσου, ἔχουν συνταχθῆ χιλιάδες κομμουνιστικῶν φακέλλων καὶ ὅτι ἐπικρατεῖ ἀναρχικὴ κατάστασις εἰς τὸν τρόπον τῆς καταρτίσεως αὐτῶν, ἀφῆκε πρὸς στιγμὴν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ὑπὸ τὸ κράτος τῆς ἐντυπώσεως ἐκ τῶν φράσεων αὐτῶν. Ἀντὶ ἀπαντήσεως, ἀναφέρω ἀριθμοὺς καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην. Τὸ σύνολον τῶν φακέλλων καθ’ ἅπασαν τὴν περιφέρειαν τῆς Δωδεκανήσου μέχρι τοῦ 1952 ἀνήρχετο εἰς 687. Ἀφ’ ἧς τὴν διακυβέρνησιν τῆς χώρας ἀνέλαβεν ὁ Συναγερμός, ὄχι μόνον δὲν ηὐξήθησαν οἱ φάκελλοι, ἀλλ’ ἀπεχαρακτηρίσθησαν καὶ διεγράφησαν 388 καὶ συνεπῶς σήμερον ἀντὶ τῶν 687 τοῦ 1952, οἱ φάκελλοι περιωρίσθησαν εἰς 299. Ποῦ εἶναι οἱ χιλιάδες φάκελλοι τοῦ κ. Ζίγδη καὶ ποῦ οἱ νέοι φάκελλοι; Ἐμειώθησαν καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς Δωδεκανήσου κατὰ 60%. Θὰ ἐδικαιούμην, κύριοι βουλευταί, ἐξ ἀφορμῆς τῶν ἀτυχῶν αὐτῶν ἐμπνεύσεων τῶν ἀγαπητῶν συναδέλφων νὰ παρατηρήσω, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον, ὅπως ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ ἐπικαλοῦνται ἀριθμοὺς ἀνακριβεῖς καὶ γεγονότα ἀσύστατα. Δὲν τὸ πράττω ὅμως, διότι ἀμφότεροι οἱ ἀγαπητοὶ συνάδελφοι κ.κ. Παπασπύρου καὶ Ζίγδης διολισθήσαντες εἰς τὰς σφαίρας τῆς φαντασίας, τὸ ἔπραξαν καλοπροαιρέτως, διότι ὑπέκυψαν εἰς τὴν ἀδυναμίαν ἀπὸ τὴν ὁποίαν διαδέχονται ἀμφότεροι καὶ ἡ ὁποία τοὺς παρασύρει ἐνίοτε εἰς ὑπερβολάς. Καὶ ἡ ἀδυναμία των αὐτὴ εἶναι, ὅτι ὅταν ἀπευθύνωνται πρὸς τὸ ἐκλογικὸν πλῆθος, νὰ φλέγωνται ἀπὸ τὸν ζωηρὸν πόθον νὰ εἶναι ὁπωσδήποτε ἀρεστοὶ πρὸς αὐτό. Ἐκ τῶν στοιχείων αὐτῶν καὶ ἄλλων, τὰ ὁποῖα θὰ ἠδυνάμην νὰ σᾶς ἐκθέσω, ἀλλὰ ἀποφεύγω διὰ νὰ μὴ ἐπεκταθῶ περισσότερον τοῦ δέοντος, προκύπτει, ὅτι τὴν πολιτικὴν τῆς λήθης ἐπιβεβαιοῖ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου δι’ ἔργων. Ἐξήγγειλεν ὁ Στρατάρχης καὶ ἐφαρμόζει τὴν ἀρχὴν καθ’ ἣν «τὸ παρελθὸν θὰ παύσῃ νὰ καταδιώκῃ τὸ παρόν». Ἡ ἐφαρμογὴ ὅμως τῆς πολιτικῆς ταύτης δέον νὰ ἔχῃ πάντοτε ΕΘΝΙΚΑ καὶ οὐχὶ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ κριτήρια. Πᾶσα παρέκκλισις ἀπὸ τὸν κανόνα τοῦτον, δημιουργεῖ κίνδυνον διὰ τὴν πατρίδα. Ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, δὲν πρέπει νὰ γίνεται παρανόησις τῆς λήθης. Διὰ τοῦ ὅρου τούτου ἐννοοῦμεν ἢ πρέπει νὰ ἐννοοῦμεν, ὅτι ἀποστέργομεν τὴν πολιτικὴν τῆς ἐκδικήσεως ἢ ἔστω τῆς τιμωρίας, καὶ παρέχομεν ἀνενδοιάστως συγγνώμην καὶ λήθην εἰς τοὺς λησμονοῦντας τὸ ἁμαρτωλὸν παρελθόν. Ἀλλοίμονον, ἐὰν λέγοντες πολιτικὴν λήθην, ἐννοοῦμεν προσπάθειαν, ὅπως ἐξαλείψωμεν ἀπὸ τὴν μνήμην ἡμῶν καὶ τοῦ λαοῦ τὴν αἱματηρὰν φρίκην μὲ τὴν ὁποίαν ἐκάλυψεν ὁ κομμουνισμὸς τὴν χώραν κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαετίαν. Ὅσοι τοῦτο ἐπιδιώκουν, εἰς τὸν κομμουνισμὸν μὲν προσφέροιν πολύτιμον ὑπηρεσίαν, διὰ τὴν Πατρίδα ὅμως παρασκευάζουσι νεώτερα δεινά. Ὅσοι λαοὶ δὲν συντηροῦν εἰς τὴν μνήμην των τὸ παρελθόν των, χάνουν ἀσφαλῶς τὸν δρόμον τοῦ μέλλοντος. Κύριοι βουλευταί, εἶναι γνωστὸν ποῖοι ἐκράτησαν τὸν ἀναβολέα τοῦ κομμουνισμοῦ κατὰ τὸ πρόσφατον παρελθόν. Εἶναι γνωστὸν ποῖοι συνειργάσθησαν ἐν ἀγαστῇ συμπνοίᾳ μὲ τὸ ΕΑΜ. Ὅπως ἐπίσης εἶναι γνωστὸν καὶ τονίζομεν τοῦτο ὅλως ἰδιαιτέρως, ὅτι μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι παρεσύρθησαν πρὸς τὸν κομμουνισμόν, τὴν μεγάλην πλειονότητα ἀποτελοῦν οἱ παραπλανηθέντες ἀφελεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶναι θύματα, καὶ ὡς θύματα πρέπει νὰ κρίνωνται. Ἡ θεωρία ὅμως, ὅτι τὸν κομμουνισμὸν τροφοδοτοῦν αἱ ὑπερβολαὶ καὶ τὰ σφάλματα εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν μέτρων ἐναντίον του, εἶναι θεωρία ἀπαράδεκτος. Ἀποτελεῖ παραγνώρισιν ἢ ἐσκεμμένην ἄρνησιν τῆς πραγματικότητος. Διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶμεν ὡς βάσιμον τὴν θεωρίαν αὐτήν, ἐξαγγελθεῖσα εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, θὰ πρέπει νὰ δεχθῶμεν, ὅτι οἱ παρασυρόμενοι ἀπὸ τὸν κομμουνισμὸν παγιδεύονται, διότι ζητοῦν νὰ εὕρουν εἰς αὐτὸν τὴν δημοκρατικὴν ἐλευθερίαν, τὴν κοινωνικὴν δικαιοσύνην, τὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου καὶ τὴν ἐλευθερίαν τῆς σκέψεως. Τοῦτο ὅμως, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ υἱοθετήσωμεν. Ὁ κομμουνισμὸς τροφοδοτεῖται ἀπὸ τὴν ἰδίαν του δρᾶσιν, ἐκμεταλλευόμενος, μὲ τὰ δηλητήρια τῆς προπαγάνδας του, τὴν βασανισμένην ζωὴν τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἡ εὐθύνη, ἡ μεγάλη εὐθύνη τοῦ Κράτους, ἀκόμη καὶ διὰ νὰ μὴ δημιουργοῦνται θύματα μεταξὺ τῶν πολιτῶν του, εἶναι νὰ παραλύῃ τὴν δρᾶσιν τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ νὰ μὴ ἀφήνῃ περιθώρια εἰς τὴν δηλητηριώδη καὶ ἀποσυνθετικὴν προπαγάνδαν του. Ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ εἰς τὴν συστηματοποίησιν τῶν ἐπιβαλλομένων σχετικῶν μέτρων, ἐμπνέεται ἀπὸ τὴν ἀντίληψιν αὐτήν. Φρόνιμον ἑπομένως θὰ ἦτο, ὅπως ἐκ μέρους αὐτῶν μὴ κατηγορῆται ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου, ὡς στρατολόγος τοῦ κομμουνισμοῦ, διότι ἡ ἰδική μας Κυβέρνησις οὔτε ἐζήλευσεν, οὔτε ἐφθόνησε τὰς μεθόδους τῶν κατηγόρων της. Εἶπα, κύριοι βουλευταί, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν συζητήσεων, ἐπαναλαμβάνω καὶ ἤδη ἐπισήμως. Ἄλλο τὸ ΕΑΜ– ΕΛΑΣ καὶ ἄλλο ὁ κόσμος τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν καὶ τῶν μυριάδων νέων, οἱ ὁποῖοι ἐνετάχθησαν εἰς τὰς ὀργανώσεις ταύτας. Τὸ ΕΑΜ–ΕΛΑΣ ἀναντιρρήτως ὠργανώθη καὶ κατηυθύνθη ὑπὸ τοῦ κομμουνισμοῦ, καὶ τὸ γεγονὸς τοῦτο ἀποτελεῖ σήμερον ἱστορικὴν ἀλήθειαν. Δὲν θὰ προέλθω εἰς τὴν παράθεσιν ἄλλου τινὸς στοιχείου, διότι τὸ θέμα εἶναι ἐξηντλημένον. Θέτω ὑπ’ ὄψιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ὁμολογίαν τοῦ Κ.Κ.Ε., ἤτοι τὸ οἰκεῖον ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἀπόφασιν τῆς 11ης Ὁλομελείας τῆς Κ.Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. τῆς 5– 10 Ἀπριλίου 1945. Ἔχει δὲ οὕτω: «Ἡ Ὁλομέλεια τῆς Κ. Ε. τοῦ Κ.Κ.Ε. διαπιστώνει τὴν ὀρθότητα τῆς πολιτικῆς γραμμῆς καὶ τακτικῆς τοῦ Κόμματος. Χάριν σ’ αὐτὴ τὴν πολιτικὴ τὸ κόμμα μας κινητοποίησε καὶ ξεσήκωσε ὁλόκληρο τὸ Ἔθνος στὸν Ἐθνικοαπελευθερωτικὸ πόλεμο. Δημιούργησε τὶς γιγάντιες ὀργανώσεις ἀντίστασης ΕΑΜ–ΕΠΟΝ– ΕΛΑΣ». Μὲ Γενικὸν Γραμματέα τοῦ ΕΑΜ, ὡς γνωστόν, τὸν σύντροφον Παρτσαλίδην. Μὲ τοσαύτην ὅμως ἀπατηλὴν δεξιοτεχνίαν ἀπέκρυπτεν ἀρχικῶς τὸ Κ.Κ. τοὺς ἀληθεῖς σκοπούς του, ὥστε παρέσυρεν εἰς τὰς ἀνωτέρω ὀργανώσεις Ἕλληνας πολίτας, οἵτινες καὶ ἐθνικόφρονες ἦσαν καὶ ἀπὸ στρατιωτικὴν φλόγαν διεκαίοντο καὶ οὐδεμίαν σχέσιν εἶχον μὲ τὸ Κ.Κ. καὶ τοὺς σκοπούς του. Καὶ προσεπάθησεν ὁ κομμουνισμὸς νὰ ἀφομοιώσῃ πρὸς αὐτὸν τὸ πλῆθος τῶν καλῶν Ἑλλήνων, οἵτινες προσεχώρησαν εἰς τὸ ΕΑΜ–ΕΛΑΣ διὰ πολλῶν καὶ διαφόρων μεθόδων. Ἀναντιρρήτως ὅμως δὲν τὸ κατώρθωσε. Θὰ ἦτο ἐγκληματικῶς ἀντεθνικὸν ἐκ μέρους ἡμῶν νὰ κάμνωμεν ὑπὲρ τοῦ κομμουνισμοῦ, ὅ,τι δὲν κατώρθωσε νὰ κάμῃ ὁ ἴδιος δι’ ἑαυτόν. Δηλαδὴ νὰ ἐκχωρήσωμεν εἰς τὸν κομμουνισμόν, ὅλον ἀνεξαρτήτως τὸ πλῆθος τῶν Ἑλλήνων καὶ ἰδιαιτέρως τῶν νέων, οἵτινες παρεσύρθησαν εἰς τὸ ΕΑΜ. Αὐτὸς ὁ σαφὴς καὶ καθαρὸς διαφορισμὸς καθορίζει τὴν θέσιν τοῦ θέματος καὶ ὡς πρὸς τὴν ἐκτόπισιν καὶ ὡς πρὸς τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πολίτης ἦτο εἰς τὸ ΕΑΜ δὲν εἶναι λόγος οὔτε ἵνα τοῦ ἀρνηθῶμεν πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων. Καιρὸς ὅθεν, κύριοι βουλευταί, εἶναι νὰ παύσῃ ὁριστικῶς κομματικὸς χειρισμὸς τοῦ θέματος. Εἰς ὡριμένας στιγμὰς τῆς συζητήσεως, κύριοι, τόση ὑπῆρξεν ἡ δεινότης τῶν λόγων εἰς τοὺς ρήτορας τῆς ἀντιπολιτεύσεως ὥστε μακροῦ δεῖν ἔμενα μὲ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι αἰτία ἀνωμαλίας τῶν τελευταίων περιόδων δὲν ἦσαν οὔτε τὰ κινήματα Μ. Ἀνατολῆς, οὔτε αἱ σφαγαὶ τῶν ἐθνικοφρόνων πολιτῶν ἀνηκόντων ἢ μὴ εἰς ἐθνικὰς ὀργανώσεις κατὰ τὴν κατοχήν, οὔτε τὸ Δεκεμβριανὸν Κίνημα, οὔτε γενικῶς τὸ ἐγκληματικὸν ὄργιον τοῦ κομ)σμοῦ, ἀλλ’ ὅτι αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἀνωμαλίας ἦσαν ἡ Χωροφυλακὴ καὶ ἡ Ἀστυνομία. Καὶ ἐπιμύθιον φυσικὰ τῶν τοιούτων λυρισμῶν ἀπέβαινεν, ὅτι διὰ νὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἡσυχίαν τὸ Ἔθνος, δὲν χρειάζεται παρὰ νὰ ἀπαλλαγῇ τῶν Ἀστυνομικῶν Ὑπηρεσιῶν του καὶ τῶν φακέλλων. Μικροῦ δεῖν νὰ μεταβληθῇ ἡ Βουλὴ εἰς Δικαστήριον, μὲ κατηγορουμένους τοὺς ἄνδρας τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας τοῦ Κράτους. Παρὰ ταῦτα ὅμως, κύριοι βουλευταί, πιστεύω εἰλικρινῶς ὅτι αἱ τοιαῦται λυρικαὶ ὑπερβολαὶ τῶν ρητόρων τῆς ἀντιπολιτεύσεως, δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὰς ἀληθεῖς πεποιθήσεις των. Γνωρίζει ἡ Πατρίς, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, τί ὑπὲρ αὐτῆς καὶ αὐτοῦ πράττουν τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, παρὰ τὰς γνωστὰς μάλιστα οἰκονομικὰς συνθήκας ὑπὸ τὰς ὁποίας διατελοῦν. Ὅπως ἐπίσης γνωρίζουν τί ἔπραξαν τὰ Σώματα Ἀσφαλείας κατὰ τὸ πρόσφατον παρελθόν. Εἶναι εὔκαιρον νὰ ἐπαναφέρω εἰς τὴν μνήμην ὅλων, τί ἀπεφήνατο περὶ αὐτῶν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, κατὰ τὴν 24 Μαρτίου 1949. «Τύχῃ Ἀγαθῇ. Ἔδοξε τῇ Ἀκαδημίᾳ Ἀθηνῶν τὰς ἐν ὅπλοις Δυνάμεις Χωροφυλακὴν καὶ Ἀστυνομίαν, τῷ τῆς Ἀκαδημίας Χρυσῷ Παρασήμῳ τιμῆσαι, ὅτι οὐδέποτε ἐπαύσαντο εὐψύχως κατὰ τῶν μυσαρῶν πολεμίων ἀγωνιζόμεναι κατὰ τὴν ἐλευθερίαν τῇ πατρίδι σώζουσαι, οὕτω δὲ ἀξίας ἑαυτὰς ἀποφαίνουσι τῆς τῶν μεγαλοδόξων πατέρων ἀρετῆς καὶ τὴν Ἑλλάδα ἀριστοτόκον καὶ αὖθις ἀναδεικνύασι, τῆς δὲ τῆς οἰκουμένης ἐλευθερίας ἀνέκπληκτον πρόμαχον». Διηρμηνεύσαμεν ἤδη τὴν ἱκανοποίησιν τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἀποσαφήνισιν τῶν ἀπόψεων τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Ἐπειδὴ ὅμως κύριοι βουλευταί, ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων παρενέβαλε καὶ θέσεις τινάς, θὰ ἐνδιατρίψωμεν ἐπ’ αὐτῶν ἰδιαιτέρως: Οὕτως, ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων. Ἔθετο τὰς ἀκολούθους ἀρχάς. Πρῶτον ὅτι «αἱ ἀμφιβολίαι εἶναι ὑπὲρ τῶν βαρυνομένων μὲ ὑποψίαν». Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ κύριοι βουλευταί, οὐδαμοῦ, οὔτε εἰς τὴν Ποινικὴν Δικαιοσύνην, ἔχει νομικὴν κύρωσιν. Καὶ ἐκεῖ ὁ Ποινικὸς Δικαστὴς ἀποφασίζει ἀδεσμεύτως διὰ τὴν ἐνοχὴν ἢ ἀπαλλαγὴν τοῦ κατηγορουμένου. Ἄγραφος κανὼν ὑπαγορεύει, ὅπως αἱ ἀμφιβολίαι ἀποβαίνωσιν ὑπὲρ τοῦ κατηγορουμένου, ἀλλ’ ὁ κανὼν οὗτος οὐδέποτε ἐδέσμευσε τὸν Δικαστὴν νὰ κηρύξῃ ἔνοχον τὸν κατηγορούμενον παρὰ τὰς ὑφισταμένας ἀμφιβολίας. Οὐδεμία ταὐτότης θεωρητικῶν ἀπόψεων καὶ δικαιολογητικῶν αἰτίων ὑφίσταται μεταξὺ τῆς κρίσεως τοῦ κοινοῦ κατηγορουμένου καὶ τοῦ πολυμηχάνου ἀνατροπέως τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω, κύριοι βουλευταί, μίαν περικοπὴν ἀπὸ κομ)κὸν ἐγχειρίδιον, ὁμιλοῦν περὶ τῶν κανόνων τοῦ συνωμοτισμοῦ, ὑπὸ τοὺς ὁποίους ἐργάζεται ὁ κομ)στής: «Ὑποχρέωσή σου εἶναι νὰ κρατᾷς μυστικὲς τὶς δουλειὲς τῆς ὀργανώσεώς σου καὶ νὰ μὴ τὶς ἀνακοινώνῃς σὲ κανένα: οὔτε τὸ φίλο σου, οὔτε στὴ γυναίκα σου, οὔτε στὴ μάνα σου, οὔτε στὰ παιδιά σου». Θέλετε καὶ ἀπὸ τὰς σημερινὰς ἐκπομπὰς τοῦ Σταθμοῦ τῶν Συμμοριτῶν κατὰ τὴν ὥραν τοῦ Φροντιστηρίου τοῦ ἀγωνιστὴ ἕνα δεῖγμα τοῦ σατανισμοῦ τῶν; Ἀκούσατε. Ἐκπομπὴ τῆς 31–1–1955 μὲ τίτλον: «Καὶ πάλιν γιὰ τὴν συνωμοτικότητα καὶ τὴν ἐπαγρύπνηση». «Τὸ Κόμμα μας μὲ τὴν ἀπόφαση τῆς Κ.Ε. τοῦ Ἀπρίλη τοῦ 1954 ὑπογράμμιζε ὅτι ἡ ἐπαναστατικὴ συνωμοτικότητα, ἡ ὀργανωτικὴ ἀποκέντρωση, παραμένουν ὁ σιδερένιος νόμος τῶν κουκουέδων. Ἀτράνταχτο θεμέλιο καὶ προϋπόθεση γιὰ τὴν παρακάτω πρόοδο καὶ ἀνάπτυξη. Καὶ γι’ αὐτὸ χρειάζεται πιὸ αὐστηρή, πιὸ ἄτεγκτη ἐφαρμογὴ τῶν κομματικῶν κανόνων γιὰ τὴν παράνομη ὀργάνωση καὶ δουλειὰ καὶ γιὰ τὴν κομματικὴ συνωμοτικότητα................... .....» καὶ ἕπεται συνέχεια. Νομίζει, κύριοι βουλευταί, κανεὶς εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι τοῦ οὕτω ἐργαζομένου κομ) στοῦ θὰ ἀποδείξῃ ποτέ, κατὰ δικανικὸν τρόπον, τὴν ἐνοχὴν καὶ τὴν δραστηριότητα; Ὁ κομμουνιστής, κύριοι, ὄπισθεν τῆς δράσεώς του ἀφήνει ὄχι μίαν, ἀλλὰ χιλιάδας ἀμφιβολίας καὶ περικαλύπτει τὴν ἀντεθνικήν του δρᾶσιν διὰ μυρίων τεχνασμάτων καὶ δολιοτήτων. Ἐὰν ἐφηρμόζετο, κύριοι βουλευταί, ἡ ἀρχὴ τοῦ ἀξιοτίμου Ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, βεβαιωθῆτε ὅτι θὰ ἐφθάναμεν εἰς παράλυσιν τῶν μέτρων ἀμύνης κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἐάν, κύριοι, ἀμφιβάλλῃ τις διὰ τὴν καθαρότητα καὶ τὸ ἀμόλυντον τοῦ ἐν τῷ ποτηρίῳ ὕδατος, δὲν τὸ πίνει, ἀλλὰ τὸ χύνει. Ὁ ἀμφιβάλλων διὰ τὰς προθέσεις τοῦ νυκτερινοῦ ἐπισκέπτου δὲν ἀνοίγει τὴν θύραν, κύριοι βουλευταί, ἀλλὰ τηλεφωνεῖ εἰς τὴν Ἀστυνομίαν. Ἀπαντῶμεν λοιπὸν εἰς τὸν ἀξιότιμον Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων, ὅτι κρινομένου κομ)στοῦ, αἱ ἀμφιβολίαι εἶναι ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους καὶ ὄχι ὑπὲρ τοῦ κομ)στοῦ. Παρένεβαλε καὶ Δευτέραν ἀρχὴν ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ὅτι «διανύομεν περίοδον ὁμαλότητος». Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ ἄλλου τινὸς ρήτορος, θὰ ἔλεγον, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἀγνοεῖ τὸν κομ)σμόν. Δὲν τολμῶ ὅμως νὰ ἰσχυρισθῶ τοιοῦτόν τι διὰ τὸν Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων, ὅστις, καθὼς πιστεύω, γνωρίζει πολὺ καλῶς ὅτι ὁ κομ)σμὸς εἰς τὴν ἀέναον καὶ διαρκῆ πάλην του μεταβάλλει διαρκῶς μεθόδους καὶ μορφὰς τοῦ ἀγῶνος. Μάχεται ὁ κομ)σμὸς κατὰ τοῦ Ἀστικοῦ Κράτους, ἄλλοτε διὰ τῶν ὅπλων καὶ ἄλλοτε διὰ τῶν λόγων, ἄλλοτε εἰς τὸ φῶς τῆς ἡμέρας καὶ ἄλλοτε εἰς τὸ σκότος τῆς νυκτός, ἄλλοτε ἐν νομιμότητι καὶ ἄλλοτε ἐν παρανομίᾳ, ἄλλοτε ἀμέσως καὶ ἄλλοτε ἐμμέσως, ἄλλοτε μὲ θόρυβον καὶ ἄλλοτε μὲ ἡσυχίαν, ἀλλὰ πάντοτε μάχεται. Καὶ δὲν εἶναι εὔκολον νὰ ἐκτιμήσῃ κανείς, κύριοι, πότε μάχεται καλύτερον καὶ ἀποτελεσματικώτερον. Ὅταν ἐργάζεται μὲ θόρυβον ἢ ὅταν ἐργάζεται μὲ ἡσυχίαν, ὅταν ἐργάζεται μὲ ὅπλα ἢ ὅταν ἐργάζεται μὲ λόγους. Χρήσιμον θεωρῶ, κύριοι βουλευταί, νὰ ἀναφερθῶ ἐπὶ πραγμάτων τινῶν, ἐχόντων θεμελιώδη σημασίαν. Πάντες γνωρίζουσιν ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ κομ)σμοῦ διὰ τὴν παγκόσμιον ἐπικράτησίν του, τυγχάνει ἀμετακίνητος. Ὁ ἀγὼν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην συνεχίζεται σήμερον ἄνευ διακοπῆς καὶ ἡ ἐξ αὐτοῦ ἀπειλὴ παραμένει ἀμείωτος. Θὰ ἦτο εὔκολον νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν ἐπὶ διεθνοῦς κλίμακος καταβαλλομένην προσπάθειαν ἐκ μέρους τοῦ κομ)σμοῦ, πρὸς ὑπονόμευσιν τῆς ἐσωτερικῆς ἀσφαλείας τῶν χωρῶν τοῦ ἐλευθέρου κόσμου. Θὰ εἶχον σωρείαν ἐνεργειῶν νὰ ἀναφέρω. Καὶ ἰδιαιτέρως ὀργανώσεων κινουμένων πρὸς τοῦτο, ὅπως αἱ ἕνδεκα μεγάλαι Διεθνεῖς Ὀργανώσεις τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Εἰρήνης, τῆς Παγκοσμίου Συνδικαλιστικῆς Ὁμοσπονδίας, τῆς Ὀργανώσεως Φοιτητῶν, τῆς Ὀργανώσεως Δημοκρατικῆς Νεολαίας, τῆς Διεθνοῦς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως Γυναικῶν, τῆς Παγκοσμίου Ἑνώσεως Ἐπιστημόνων, τῆς Ἑνώσεως Δημοκρατικῶν Νομικῶν, τῶν Ἐκπαιδευτικῶν, τῶν Δημοσιογράφων, τῶν Ραδιοεκπομπῶν καὶ τέλος τῆς Παγκοσμίου Ὀργανώσεως Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, σκοπούσης τὴν μονοπωλιακὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καὶ τὴν δημιουργίαν συγχύσεως ὡς πρὸς τὰς ἀληθεῖς Ὀργανώσεις Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως. Ἀλλ’ ὅταν ἀπευθύνωμαι, κύριοι βουλευταί, πρὸς τὴν Ἐθν. Ἀντιπροσωπείαν τῆς Ἑλλάδος καὶ δι’ αὐτῆς πρὸς τὸν μαρτυρικὸν λαόν μας, ὁ ὁποῖος μόλις χθὲς ἐξῆλθεν ἀπὸ τὸ φοβερὸ καμίνι τῆς τρομερᾶς δοκιμασίας τοῦ συμμοριτοπολέμου, νομίζω ὅτι εἶναι περιττὴ καταπόνησις ὑμῶν, ἡ ἄντλησις στοιχείων ἐκ τοῦ διεθνοῦς ὁρίζοντος. Ἕν ἔτος μετὰ τὴν Βάρκιζαν, ὅταν ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἐπίστευεν ὅτι εἶχεν εἰσέλθει πλέον εἰς τὴν ὁμαλότητα ὁ ἔσω καὶ ἔξω κομ)σμὸς ἀπεφάσιζε τὴν ἔνοπλον ἐπίθεσιν καὶ ἐπηκολούθησε τὸ πλέον ἀνήκουστον δρᾶμα τοῦ συμμοριτοπολέμου. Ὁ Γράμμος καὶ τὸ Βίτσι ἔκλεισαν ἁπλῶς τὸν τρίτον γῦρον. Ὁ κομ)μὸς συνεχίζει τὸ ἔργον του. Τριάκοντα χιλιάδες ἐκ τῶν καταφυγόντων εἰς τὸ Σιδηροῦν Παραπέτασμα κομμουνιστοσυμμοριτῶν ἐκπαιδεύονται εἰς τὰς Στρατιωτικὰς Σχολὰς τῶν διαφόρων χωρῶν τοῦ Παραπετάσματος καὶ ἀπὸ τοῦ 1950 ἄρχεται νέα τακτική. Ἀποστέλλεται εἰς Ἑλλάδα ὁ Μπελογιάννης καὶ γνωρίζετε τὴν συνέχειαν τῆς ἐπιβεβαιώσεως τοῦ κατασκοπευτικοῦ καὶ συνωμοτικοῦ ρόλου τοῦ ΚΚΕ εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ διὰ λογαριασμὸν τῶν ξένων. Τὸ ἔργον τοῦ Μπελογιάννη συνεχίζουν ἄλλοι, ὡς ὁ Φλωράκης ἢ Καπετὰν Γιώτης Διοικητὴς τῆς 1ης Μεραρχίας κατὰ τὸν συμμοριτοπόλεμον καὶ ἐκπρόσωπος τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου τοῦ ΚΚΕ., εἰδικῶς ἐκπαιδευθεὶς εἰς τὴν πολιτικοστρατιωτικὴν Ἀκαδημίαν τῆς Μόσχας. Αἱ συλλήψεις δὲν ἀποθαρρύνουν, ἀλλ’ ἀντιθέτως αὐξάνουν καὶ σήμερον τὸν ρυθμὸν τῶν ἀποστολῶν ἐκπαιδευμένων στελεχῶν ἐκ τοῦ Παραπετάσματος, πρὸς συνέχισιν τοῦ ἔργου τῆς κατασκοπείας καὶ τῆς ὀργανώσεως συνωμοτικῶν μηχανισμῶν. Ἐπ’ αὐτοῦ, ἐπὶ τῆς προπαρασκευῆς δηλαδὴ τοῦ τετάρτου γύρου, θὰ προβῶ εἰς ἀνακοινώσεις προσεχῶς. Τί ἐννοοῦμεν ὅθεν, κύριοι, ὅταν ὑποστηρίζωμεν, ὅτι διανύομεν περίοδον ὁμαλότητος; Ἐννοοῦμεν μήπως ὅτι ὁ κομμουνισμὸς παρητήθη τῶν σκοπῶν του καὶ ἔπαυσεν ἐργαζόμενος δι’ αὐτοὺς ἢ ἀγνοοῦμεν ὅσα ἀνωτέρω σᾶς ἐξέθεσα; Ἐλπίζω, κύριοι βουλευταί ὅτι οὐδεὶς ὑποπίπτει εἰς τοιαύτας πλάνας. Ὁ κομμουνισμὸς ἐξακολουθεῖ δρῶν καὶ ἐργαζόμενος διὰ τὴν ἐπικράτησίν του. Οὐδεμία συνεπῶς ὁμαλότης ὑφίσταται διὰ τὸ Κράτος ἀπὸ τῆς πλευρᾶς ταύτης καὶ οὐδεὶς δικαιοῦται νὰ ἐφησυχάζῃ ὑπὸ Μανδραγόραν. Ἐρειδόμενος ὅμως εἰς τὴν θεωρίαν περὶ ὁμαλότητος ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ὑπεστήριξε πρῶτον, ὅτι τὴν κρίσιν περὶ τῆς ἐκτοπίσεως τοῦ ἐπικινδύνου κομμουνιστοῦ πρέπει νὰ ἀφαιρέσωμεν ἀπὸ τὰς Ἐπιτροπὰς Ἀσφαλείας καὶ νὰ ἀναθέσωμεν εἰς τὴν Δικαστικὴν Ἐξουσίαν, καὶ δεύτερον, ὅτι τὴν δευτεροβάθμιον κρίσιν περὶ τοῦ πιστοποιητικοῦ κοιν. φρονημάτων, δέον ν’ ἀναθέσωμεν ὁμοίως εἰς τὴν Δικαστικὴν ἐξουσίαν. Δὲν θὰ ἠπόρουν, κύριοι βουλευταί, ἐὰν αἱ ἀνωτέρω ἀπόψεις ὑπεστηρίζοντο ἔξω τῆς αἰθούσης αὐτῆς. Ὑποστηριζόμεναι ὅμως ἀπὸ τὸν κ. Παπανδρέου, ὅστις καὶ ἐγκρατέστατος νομικὸς τυγχάνει καὶ Ἀρχηγὸς τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἰδιαιτέραν ἐντύπωσιν προξενοῦσιν. Τὸ πολίτευμά μας, κύριοι, ἔχει σαφῶς διακεκριμένας τὰς ἐξουσίας ἢ λειτουργίας τῆς Πολιτείας καὶ σαφῶς ἔχει καθορίσει τὴν ὕλην τῆς ἁρμοδιότητος ἑκάστης τῶν ἐξουσιῶν. Ἡ Δικαστικὴ ἐξουσία ἀπονέμει κατὰ τοὺς νόμους τὴν Δικαιοσύνην, τὸ μὲν ἐπιλύουσα τὰς ἀστικὰς διαφορὰς τῶν πολιτῶν, τὸ δὲ κολάζουσα τὰ ποινικὰ ἀδικήματα, δὲν δύναται νὰ ἐπιληφθῇ ἡ Δικαιοσύνη τῶν ἐπιμάχων θεμάτων, ἤτοι τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως τῶν κομμουνιστῶν καὶ τῆς χορηγήσεως ἢ μὴ πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων, διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, ὅτι τὰ θέματα ταῦτα, μὴ ἀποτελοῦντα ποινικὸν ἀδίκημα, καθιστῶσιν ἀναρμόδια τὰ Ποινικὰ Δικαστήρια, ὅπως ἐπιληφθῶσιν. Ἐπιβάλλει ἐνίοτε καὶ ἡ Δικαστικὴ ἀπόφασις ἐκτοπισμόν, πλὴν ὡς παρεπομένην ποινήν, διὰ ποινικὸν ἀδίκημα, δι’ ὃ ἐπεβλήθη κυρία ποινὴ καὶ ἕνεκεν τοῦ ὁποίου κατέστη ἁρμόδιον τὸ Ποινικὸν Δικαστήριον. Ἐκτός, κύριοι βουλευταί, ἐὰν συμβαίνῃ κάτι χειρότερον. Δηλαδὴ ἐὰν ὑποστηρίζεται ὅτι τὰ θέματα ταῦτα δέον νὰ ἀφαιρεθῶσιν ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Διοικήσεως καὶ ἀφοῦ νομοθετηθῶσιν ὡς οἱονεὶ ποινικὰ ἀδικήματα ἀνατεθῶσιν εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Δικαστικῆς ἐξουσίας. Ἡ φροντὶς, κύριοι βουλευταί, διὰ τὴν ἄμυναν καὶ ἀσφάλειαν τοῦ Κράτους, ἀνήκει εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Διοικήσεως καὶ οὐχὶ εἰς τὴν Δικαιοσύνην. Χρησιμοποιοῦμεν βεβαίως δικαστὰς εἰς τὰς διαφόρους Ἐπιτροπάς, ἀλλὰ ὡς ἀδεκάστους κρατικοὺς λειτουργούς, χαίρομεν, διότι ὁ μέγας αὐτὸς ἀριθμὸς θὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ δὲν χρησιμοποιοῦμεν ὅμως ποτὲ τὴν Δικαιοσύνην ὡς λειτουργίαν, διὰ τὴν ἄμυναν τοῦ Κράτους καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀσφάλειαν. Ἡ Διοίκησις διὰ τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων ἐλέγχει καὶ παρακολουθεῖ τὴν δρᾶσιν τῶν πολιτῶν καὶ ὅταν εὑρίσκῃ ὅτι ἡ δρᾶσις ἐνίων ἐξ αὐτῶν στρέφεται κατὰ τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας προβαίνει εἰς ἐνέργειαν ἐξουδετερώσεως τοῦ τοιούτου κινδύνου. Μία ἐκ τῶν πλέον ἀποτελεσματικῶν ἐνεργειῶν τῆς Διοικήσεως εἶναι ὁ ἐκτοπισμὸς τῶν ἐπικινδύνων, ὥστε νὰ καταστῇ ἀδύνατος ἡ περαιτέρω ἀντεθνικὴ δρᾶσις των. Ἀρχὴ θεμελιώδης τῆς Δημοκρατίας εἶναι νὰ ἀμύνεται τῆς ὑπάρξεώς της δι’ ὅλων τῶν μέσων τὰ ὁποῖα διαθέτει ὁ κρατικὸς μηχανισμός. Ὑπάρχει, κύριοι, κανεὶς εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ νὰ ἀφαιρέσωμεν ἀπὸ τὴν Διοίκησιν τὴν χρήσιμον καὶ πολύτιμον αὐτὴν ἐξουσίαν τῆς ἀμύνης μας ὡς Κράτους, ὡς ἔθνους, ὡς Δημοκρατίας καὶ ὡς ἐλευθέρων ἀνθρώπων; Εἶναι ἄλλο τὸ πρᾶγμα, κύριοι, ἐὰν συζητῶμεν σοβαρῶς καὶ ἀκομματίστως διὰ μίαν αὔξησιν ἐγγυήσεων, αἵτινες δέον νὰ παρασχεθῶσιν εἰς ἀμφότερα τὰ θέματα. Τὸ πρᾶγμα λέγω, εἶναι διάφορον. Πρὶν ἤ, κύριοι βουλευταί, διατυπώσω τὰς ἀπόψεις μου, ὡς ὑπευθύνου ὑπουργοῦ, αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην νὰ προέλθω εἰς τὴν εἰλικρινῆ ὁμολογίαν, ὅτι μὲ κατέχει συναίσθημα βαθείας θλίψεως, διότι ὁ ἐπερωτήσας ἐκ Πειραιῶς συνάδελφος καί τινες τῶν ἀγορητῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἔθεσαν ἐρώτημα ἐξαφανίσεως ἢ μὴ τῶν φακέλλων. Καὶ τὸ αἴσθημα θλίψεως καθιστᾷ ἐντονώτερον τὸ γεγονός, ὅτι ἡ καταστροφὴ τῶν φακέλλων καὶ ἡ κατάργησις τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων, ἀποτελοῦσι μόνιμον καὶ κύριον αἴτημα τῆς φυγάδος κομμουνιστικῆς ἡγεσίας, διατυπούμενον ἐπιμόνως διὰ τῶν ραδιοφωνικῶν ἐκ-

πομπῶν τῶν κομμουνιστοσυμμοριτῶν τοῦ «ΦΡΟΝΤΙΣΤΗ-

ΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΥ».

Τὴν παρατήρησίν μου αὐτήν, κύριοι βουλευταί, σημειῶ, ἵνα χρησιμεύσῃ ὡς γενικὸν μέτρον κρίσεως δι’ ἅπασαν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἀσχολουμένην ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἡ περὶ τῶν μέτρων τούτων ἱστορικὴ ἀναδρομὴ μᾶς παρέχει τὰ ἀκόλουθα στοιχεῖα. Ἐν ἔτει 1924 ἐπὶ ἀειμνήστου Παπαναστασίου, ἤτοι εἰς περίοδον καθ’ ἣν ἴσχυεν ἐν Ἑλλάδι μὲν τὸ Πολίτευμα τῆς Ἀβασιλεύτου Δημοκρατίας, εἰς τὸν ὑπόλοιπον δὲ κόσμον ἀτμόσφαιρα εἰδυλλιακῆς γαλήνης ἐν συγκρίσει μὲ τὴν σημερινήν, ἐθεσπίσθησαν διὰ Ν. Δ)τος αἱ Ἐπιτροπαὶ Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας καὶ ἔκτοτε τὸ μέτρον τοῦτο ἐφαρμόζεται συνεχῶς. Κατὰ τὸ ἔτος 1929 ἐπὶ Κυβερνήσεως Ἐλ. Βενιζέλου, ἐψηφίσθη ὁ νόμος 4229 «περὶ μέτρων Ἀσφαλείας Κοινωνικοῦ Καθεστῶτος καὶ προστασίας τῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν», ἤτοι τὸ Ἰδιώνυμον, τέκνον τοῦ ὁποίου εἶναι οἱ Φάκελλοι. Προκύπτει ἐκ τῆς ἀναδρομῆς ταύτης, ὅτι ὁ προδοτικὸς καὶ ἀντεθνικὸς ρόλος τοῦ Κ.Κ. εἶχεν ἐπισημανθῆ ἔκτοτε καὶ ὡδήγησεν εἰς τὴν λῆψιν μέτρων ἀσφαλείας. Τὸ σύστημα τῆς τηρήσεως ἀτομικῶν φακέλλων τῶν πολιτῶν ἐφαρμόζεται διὰ τὴν κατοχύρωσιν τῆς ἀτομικῆς, κοινωνικῆς καὶ ἐθνικῆς ἀσφαλείας ὑφ’ ὅλων τῶν χωρῶν τοῦ ἐλευθέρου κόσμου. Οὐδεὶς εἰς τὰς χώρας αὐτὰς τὰς προηγμένας εἰς Δημοκρατικὴν συνείδησιν καὶ σεβομένας ὑπὲρ πᾶν ἄλλο τὴν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου, ἐσκέφθη νὰ προτείνῃ τὴν κατάργησιν τῶν ἀτομικῶν φακέλλων. Εἰς τοὺς ἀτομικοὺς φακέλλους ἐμπεριέχεται ἡ δραστηριότης τῶν πολιτῶν, τῶν καλῶν πρωτίστως καὶ ἀρίστων ἐπὶ τῷ συμφέροντι τῶν ἰδίων αὐτῶν. Κατ’ ἀκολουθίαν τούτων ἡ Κυβέρνησις ἔχουσα σαφῆ ἐπίγνωσιν τῶν εὐθυνῶν της, δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ σκεφθῇ τὴν κατάργησιν τῶν ἀτομικῶν φακέλλων. Ἐπαναλαμβάνω, κύριοι βουλευταί, ὅτι κατάργησις τῶν ἀτομικῶν φακέλλων σημαίνει καταστροφὴν τοῦ πρωτοκόλλου τῶν Ἀστυνομικῶν Ὑπηρεσιῶν, ἐφ’ ὅσον ὁ ἀτομικὸς φάκελλος εἶναι ὁ καθρέπτης τῶν σχέσεων τοῦ πολίτου πρὸς τὸ Κράτος. Προφανῶς οἱ κύριοι ἀγορηταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως θέτοντες ζήτημα καταστροφῆς φακέλλων, δὲν ἐπρόσεξαν ὅτι ἐμπλέκονται εἰς τὰ τεχνάσματα τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, τὸ ὁποῖον ἐσκεμμένως συνδέει τοὺς κομμουνιστικοὺς φακέλλους μὲ τοὺς ἀτομικοὺς τοιούτους. Καὶ ἤδη ἐξαγγέλλω τὰς ἀπόψεις τῆς Κυβερνήσεως. Διὰ τὸ θέμα τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων εὐθέως καὶ λακωνικῶς σᾶς γνωρίζω, ὅτι καθιεροῦμεν τὸν ἀνοικτὸν φάκελλον. Ἐννοῶ φυσικά, ὅτι θὰ καλῆται ὁ ἐνδιαφερόμενος διὰ τὴν ἔκδοσιν πιστοποιητικοῦ, θὰ λαμβάνῃ γνῶσιν τῶν κατηγοριῶν του καὶ θὰ ἀποκτᾷ οὕτω τὴν εὐχέρειαν καὶ τὴν δυνατότητα τῆς ἀποδείξεως τοῦ ἀντιθέτου ἢ τῆς ἀληθείας. (Χειροκροτήματα ἐξ ὅλης τῆς αἰθούσης). Διὰ τοῦ μέτρου τούτου, κύριοι, ἐξόχως δημοκρατικοῦ, ἐξαφανίζονται αὐτομάτως ἅπασαι αἱ ἀτέλειαι, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησαν οἱ ἐπικριταί. Ἐν ἀκολουθίᾳ θὰ ἐπιμεληθῶμεν τῆς λήψεως τῶν κάτωθι μέτρων: Πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων θὰ ἀπαιτῆται προκειμένου: 1) Διὰ Κρατικὰς Ὑπηρεσίας, 2) διὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου καὶ 3) δι’ Ἐπιχειρήσεις Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας καὶ Κοινῆς Ὠφελείας. Νὰ ἐπαναλάβωμεν τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁποίους ἐπιβάλλεται ἡ περιφρούρησις τῆς κρατικῆς μηχανῆς ἀπὸ τὴν διείσδυσιν τῶν κομμουνιστῶν. Νομίζομεν περιττόν. Ὅταν εἰς τὰς χώρας ὅπου ἡ Δημοκρατία καὶ ὁ σεβασμὸς τοῦ ἀτόμου καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς σκέψεώς του ἀποτελοῦν ἀκρογωνιαίους λίθους, ἐφ’ ὧν ἑδράζεται ἡ δημοσία ζωή, παράδειγμα αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, ὅπου δρακόντια μέτρα ἰσχύουν διὰ τὴν πρόσληψιν εἰς τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας, θὰ εἶναι μωρὸν καὶ ἐγκληματικὸν ταὐτοχρόνως, ἡμεῖς εἰς τὸν χῶρον αὐτὸν ὅπου εὑρισκόμεθα, νὰ σκεπτώμεθα ἄλλως. Ἡ Διοίκησις γνωρίζουσα τὸν τρόπον καθ’ ὃν ἐργάζεται ὁ κομμουνισμὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεχθῇ, ὅπως εἰσδύσουν εἰς τὸν Κρατικὸν ὀργανισμὸν κομμουνισταί. Καὶ τὸ Κράτος μόνον ἐὰν θέλῃ νὰ αὐτοκτονήσῃ θὰ τοποθετήσῃ εἰς τὸν ὀργανισμόν του θανατηφόρα μικρόβια τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἔχομεν βεβαίως Δημοκρατίαν. Δὲν ὑπάρχει ὅμως καμμία πραγματικὴ ἀρχὴ τῆς Δημοκρατίας, ἡ ὁποία νὰ προστατεύῃ τοὺς ζητοῦντας νὰ τὴν καταλύσουν. Δι’ ἀναζήτησιν ἁπλῶς ἐργασίας εἰς τὸν ἐλεύθερον στίβον καὶ τὰ ἐλεύθερα ἐπαγγέλματα, ἡ ἔκδοσις πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων δὲν θὰ ἀπαιτῆται. Ὡσαύτως ἐπέρχεται πλήρης ἐθνικὴ ἀποκατάστασις εἰς τὰς ἀκολούθους μεγάλας κατηγορίας: 1) Δι’ ὅλους ὅσοι μέχρι τοῦ Δεκεμβρίου 1944 μετασχόντες τῶν γνωστῶν ὀργανώσεων δὲν ἔδωκαν ἔκτοτε οὐδεμίαν ἀφορμὴν ἀντεθνικῆς δράσεως. (Χειροκροτήματα ἐξ ὅλης τῆς αἰθούσης), καὶ 2) δι’ ὅσους ἐπολέμησαν εἰς τὰς τάξεις τοῦ Ἐθνικοῦ Στρατοῦ κατὰ τὸν ἀντισυμμοριακὸν ἀγῶνα καὶ ἐπέδειξαν καλὴν διαγωγήν, χωρὶς βεβαίως μεταγενεστέρως νὰ σημειώσωσι δρᾶσιν τινά, αὐτοὶ ὅλοι θὰ διαγραφοῦν ἀπὸ τὰ Ἀρχεῖα τῶν κομμουνιστῶν, ἀναγνωριζομένου πλήρως, ὅτι εἶναι ἰσότιμοι πολῖται τῆς κοινῆς Πατρίδος. (Χειροκροτήματα ἐξ ὅλων τῶν πτερύγων). Ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ θέμα τοῦ ἐκτοπισμοῦ, κύριοι βουλευταί, εἶναι χρήσιμον νὰ σᾶς πληροφορήσω περὶ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα ἐφεξῆς θὰ ἰσχύουσιν. Ἡ ἄσκησις ἐφέσεως κατὰ τῆς ἀποφάσεως τῆς Πρωτοβαθμίου Ἐπιτροπῆς, ἀναστέλει τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ἐκτοπισμοῦ. Καὶ μετὰ τὴν Δευτεροβάθμιον Ἐπιτροπήν, ἐὰν ὁ ἐκτοπισμένος κομμουνιστὴς δηλώσῃ, ὅτι θὰ διάγῃ νομιμοφρόνως ἢ κἄτι παρόμοιον ἀφίεται ἐλεύθερος. Κύριοι βουλευταί, θεωρῶ χρέος μου νὰ πληροφορήσω ὑμᾶς, ἀλλὰ καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὁ ὁποῖος εὔλογον εἶναι, κατόπιν τῶν ὅσων ὑπέστη, νὰ ἀπαιτῇ νὰ τοῦ ἐξασφαλίσωμεν ἀδιατάρακτον τὴν ἐσωτερικὴν γαλήνην καὶ ἀσφάλειαν, ὅτι κατόπιν τῶν λαμβανομένων μέτρων, δὲν θὰ ἔχωμεν τοῦ λοιποῦ παρὰ μόνον ἐθελοντὰς ἐκτοπισμένους καὶ συνεπῶς βυζαντινολογοῦμεν συζητοῦντες περὶ αὐξήσεως τῶν ἐγγυήσεων, ἐφ’ ὅσον ἅπασαι αἱ ἐγγυήσεις περὶ μὴ ἐκτοπίσεως παραδίδονται οὐσιαστικῶς εἰς τὰς χεῖρας τοῦ ἐκτοπιστέου καὶ δὲν παραμένουσιν οὐσιαστικῶς πρὸς ἐκτοπισμὸν παρὰ οἱ ζωοκλέπται καὶ οἱ λαθρέμποροι. Τονίζω κατηγορηματικῶς, ὅτι μόνον ἐθελονταὶ θὰ πηγαίνουν εἰς ἐκτόπισιν. Ἀπορεῖται ἴσως τί ἐννοῶ μὲ τοῦτο. Ἁπλούστατα, κύριοι βουλευταί, ὁ Μαρξισμός, ὡς γνωστὸν εἶναι ἐπίσημος θρησκεία τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος. Προφήτης της ὁ Μάρξ, ἅγιοί της ὁ Ἔγκελς, ὁ Λένιν καὶ ὁ Στάλιν, ἱερατεῖον τὸ Κόμμα, ἡμέρα κρίσεως ἡ Παγκόσμιος ἐπανάστασις. Καὶ οἱ φλεγόμενοι ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας νὰ ὑποδυθῶσι τοὺς μεγάλους μύστας, ὡς πιστοὶ ἐν βαθείᾳ πνευματικῇ νάρκῃ, προκαλοῦν καὶ ἐπιδιώκουν ἐθελοντικῶς τὴν δοκιμασίαν, διὰ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸν κῆπον τῆς Κομμουνιστικῆς Ἐδέμ. Καὶ δοκιμασία, καθαρτήριον δι’ αὐτοὺς εἶναι ἡ ἐκτόπισις. Νομίζω ὅθεν, ὅτι εἰς τὸ θέμα τῆς ἐκτοπίσεως αἱ ἐγγυήσεις εἶναι πλήρεις. Συνοψίζων, κύριοι βουλευταί, θὰ μοὶ ἐπιτραπῇ νὰ φρονῶ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡμεῖς, εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι ἐμπεπιστευμένος ὁ τομεὺς τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, δὲν ἀντεμετώπισαν καὶ δὲν ἀντιμετωπίζουσι τὸ θέμα ὡς ἐπεισοδιακὴν ταλαιπώρησιν συγκεκριμένων περιστατικῶν, ἀλλ’ ἀνήγαγον τοῦτο εἰς γενικωτέρας ἀρχάς, αἵτινες τὸ μὲν ἐγγυῶνται τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ἔθνους, τὸ δὲ ἀσφαλίζουσι τὰς δημοκρατικὰς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν. Δὲν ὑπάρχει πολιτικὸν θέμα, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ εἶναι δεκτικὸν θέσεως καὶ ἀντιθέσεως, προτάσεως καὶ ἀντιπροτάσεως, λόγου καὶ ἀντιλόγου. Ἡ ἐκτίμησις τῆς ἀξίας καὶ τοῦ περιεχομένου τῶν τοιούτων θέσεων καὶ ἀντιθέσεων γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἑκάστοτε πραγματικότητος. Καὶ ἡ ἀληθὴς ἐκτίμησις τῆς πραγματικότητος εἶναι ἐκείνη τὴν ὁποίαν περικλείουν τὰ ἐξαγγελθέντα μέτρα, ὥστε πᾶν ἀντίθετον ἀποτελεῖ νεφελώδη μετεωρισμόν, σκοπὸν ἔχοντα τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων. Δὲν ἀρνοῦμαι, κύριοι βουλευταί, οὔτε τὰς πλάνας, οὔτε τὰ σφάλματα καὶ εἰς τὴν ζωὴν καὶ εἰς τὴν πολιτικήν. Ἡ ἀρετὴ τῆς Δημοκρατίας ἔγκειται ἀκριβῶς εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀνάπτυξιν τῶν ἰδεῶν, ὥστε ἐντεῦθεν νὰ καταδηλοῦνται τὰ σφάλματα καὶ νὰ ἀποτρέπωνται αἱ πλάναι. Εἶναι ἀπαράδεκτος ὅμως ἡ προσπάθεια τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως προσδώσῃ κομματικὸν χειρισμὸν εἰς θέμα ἀμιγῶς ἐθνικόν, σκοποῦσα νὰ ἀγρεύσῃ κομματικὰ ὀφελήματα ἐκ τοῦ συμπαθοῦς κόσμου τῶν παραπλανηθέντων ἢ ἀδικηθέντων. (Χειροκροτήματα). Ὑπάρχουν, κύριοι, εἰς τὴν πολιτικὴν θέματα, εἰς τὰ ὁποῖα ἡ διαφορὰ ἀντιλήψεως καὶ ἂν εἶναι θεμελιώδης, δὲν εἶναι ἐν τούτοις ἐπικίνδυνος. Εἰς τὸν κανόνα τοῦτον ὑπάρχει καὶ μία ἀδήριτος ἐξαίρεσις, ἤτοι τὸ θέμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας. Εἰς τὸ θέμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας ὀφείλομεν πάντες νὰ ἱστάμεθα μετὰ φόβου Θεοῦ καὶ μὲ ἄκρως ηὐξημένην τὴν συνείδησιν τῆς εὐθύνης. Οὐχὶ τί συμφέρει κομματικῶς, ἀλλὰ τὶ συμφέρει ἐθνικῶς, ἀποτελεῖ τὸ μοναδικὸν καὶ ἀμετακίνητον κριτήριον εἰς τὸ θέμα. Δὲν ἐπιθυμοῦμεν διὰ τούτων νὰ προβῶμεν εἰς ὑποδείξεις πρὸς οὐδένα. Ἐπιθυμοῦμεν νὰ καταδηλώσωμεν εἰς τὴν Βουλὴν τὸ σταθερὸν μέτρον, τὸ ὁποῖον θὰ καθορίζῃ τὴν πορείαν μας, ἐν τῇ διευθύνσει τοῦ κρισίμου τομέως, τὸν ὁποῖον μᾶς ἐνεπιστεύθη ὁ στρατάρχης Παπάγος. Κύριοι βουλευταί, διαβιοῦμεν ἐξακολουθητικῶς εἰς χρόνους διεθνοῦς ἀνησυχίας. Ὁ ψυχρὸς πόλεμος σημειώνει διακυμάνσεις ἀλλὰ πάντοτε ἐξακολουθεῖ ὑφιστάμενος. Οὐδεὶς ἐπιθυμεῖ ζωηρότερον ἡμῶν τὴν εἰρήνην, διότι ὑπὲρ πάντα ἄλλον ἐδοκιμάσαμεν τὰ δεινὰ τοῦ πολέμου. Τοῦτο ὅμως οὐδαμῶς ἐπιτρέπει τὴν χαλάρωσιν τῆς ἐθνικῆς ἐπαγρυπνήσεως. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου θὰ διατηρῇ τὸ Ἔθνος ἐν ἐγρηγόρσει, χωρὶς νὰ παραλείπῃ τὴν πολιτικὴν τῆς ἄρσεως τῶν ἀδικιῶν. Ὑπὸ τὸ κρατοῦν διεθνὲς κλῖμα ἡ συζήτησις καὶ ἐξαγγελία μέτρων ἄρσεως ἀδικιῶν καὶ ἐκκαθαρίσεως τοῦ παρελθόντος, ὅπως αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω ὁμιλῶν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ κλονίσωσι τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ Ἔθνους, ἐὰν συνεζητοῦντο καὶ ἐξηγγέλοντο ὑπὸ ἄλλης τινὸς Κυβερνήσεως, ἐκτὸς τῆς παρούσης, ὡς ὡμολογήθη καὶ ὑπὸ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἡ μεγάλη ὅμως προσωπικότης τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, κύριοι βουλευταί, ἰδού, ὅτι ἐπιτρέπει ὥστε καὶ τὸ αἴσθημα ἀσφαλείας νὰ παραμένῃ ἀκμαῖον καὶ ἀκλόνητον καὶ μέτρα ἄρσεως τῶν ἀδικιῶν νὰ λαμβάνωνται καὶ νὰ συζητοῦνται εἰς τὸ Κοινοβούλιον. Εἶμαι βέβαιος, κύριοι, ὅτι ἡ ὀγκώδης πολιτικὴ καὶ ἐθνικὴ σημασία τοῦ γεγονότος τούτου δὲν διαφεύγει τὴν ἀντίληψιν οὐδενὸς τῶν ἐν τῇ Βουλῇ. Πολὺ περισσότερον δὲν διαφεύγει τὴν ἀντίληψιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο. Ἔχει γίνει μία συμφωνία, συμφωνία Κυρίων, ὅτι μετὰ τὰς ἀγορεύσεις τῶν ἀρχηγῶν τῶν κομμάτων θὰ κηρυχθῇ λήξασα ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως αὐτῆς. Ἐὰν ζητήσουν τὸν λόγον καὶ ἄλλοι βουλευταί, ὁ Κανονισμὸς τὸ ἐπιτρέπει καὶ δι’ αὐτὸ ὡμίλησα περὶ συμφωνίας Κυρίων, τότε ὅμως πιθανὸν νὰ ἐγγραφοῦν καὶ ἄλλοι καὶ ἡ συζήτησις θὰ τελειώσῃ τὸν Ἰούνιον, ἴσως. Ἐὰν τοῦτο ὠφελῇ τὴν Ἀντιπολίτευσιν ἢ ὄχι, εἶναι θέμα, τὸ ὁποῖον ἡ ἰδία θὰ κρίνῃ. Ὡς Πρόεδρος, ἁπλῆν διαπίστωσιν κάμνω. Ἀλλὰ ὁ Πρόεδρος κάμνει καὶ κάτι ἄλλο. Κάμνει μίαν ἔκκλησιν καὶ παρακαλεῖ τοὺς κ.κ. βουλευτὰς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως νὰ ἐμπιστευθοῦν εἰς τοὺς ἡγέτας αὐτῶν τὴν περαίωσιν τῆς συζητήσεως αὐτῆς, διὰ νὰ μὴ ἀρχίσῃ κατ’ ἀναλογίαν καὶ ἐκ τῆς ἄλλης πλευρᾶς ἐγγραφὴ ἀγορητῶν. Ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὁμολογῶ, ὅτι ὁ Κανονισμὸς σᾶς δίδει τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλήσετε ἀλλὰ δίδει τὸ δικαίωμα αὐτό, εἰς ὅλους ἀνεξαιρέτως. Ἐγὼ ἔκαμα μίαν ἔκκλησιν. Πέραν τούτου δὲν ἔχω νὰ εἴπω τίποτε. Μὲ συγχωρεῖτε, κύριε ἀρχηγὲ τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ποὺ προηγήθην ὑμῶν ἐνῷ εἶσθε ἤδη εἰς τὸ βῆμα, ἀλλὰ νομίζω ὅτι θὰ συμφωνεῖτε εἰς τὰ ὅσα εἶπον.

§13Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Νομίζω, ὅτι παρ’ ὅλα ὅσα εἴπατε, τὰ ὁποῖα βεβαίως ἐκτιμῶνται καὶ παρ’ ἐμοῦ, νομίζω ὅτι, ὡς ἐπερωτῶν βουλευτής, ἔχω τὸ δικαίωμα καὶ θὰ πρέπει νὰ λάβω τὸν λόγον διὰ νὰ ἀπαντήσω καὶ ἐπὶ τῆς ἀπόψεώς μου αὐτῆς ἐμμένω.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἔχει τὸν λόγον.

§15Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἠκούσαμεν τὴν ἀπάντησιν τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία παρετάθη ἐπὶ τόσον μακρὸν χρόνον καὶ διεπιστώσαμεν ὅτι ἡ μακρὰ συζήτησις δὲν ἔχει ἀποβῆ εἰς μάτην. Ἄλλην μίαν φοράν, διαπιστώνεται ἡ μεγάλη χρησιμότης τοῦ Κοινοβουλίου, ὅταν ἡ συζήτησις διεξάγεται μὲ καλὴν πίστιν καὶ μὲ περιωπήν. Διότι ἡ συζήτησις αὐτὴ ὡδήγησε τὴν Κυβέρνησιν, κατὰ τὸ τρίτον ἔτος της, εἰς τὴν λῆψιν ἀποφάσεων, αἱ ὁποῖαι ἀνταποκρίνονται εἰς τὸ πνεῦμα καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς Δημοκρατίας. Ἐδόθη, πρῶτον, ἡ ἀφορμὴ νὰ ἐπιβεβαιωθῇ ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἡ ποιότης τοῦ ΕΑΜ, ὡς ὀργανώσεως Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καὶ ἐπεβεβαιώθη ἀπὸ ὅλας τὰς πλευράς, ὅτι ἐνῷ ἡ ὀργάνωσις ἀνῆκεν εἰς τὸ Κ.Κ.Ε., ἡ μεγίστη πλειονότης τῶν μελῶν δὲν ἀνῆκεν εἰς τὸ Κ. Κ. ἀλλὰ εἶχεν ἐμπνευσθῆ ἀπὸ ἀληθῆ πατριωτισμὸν καὶ ἐτάχθη κάτω ἀπὸ τὴν σημαίαν, ἀγῶνος Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως. (Χειροκροτήματα). Τὸ ἀπόκτημα εἶναι μέγα. Καὶ μὲ τὴν εὐκαιρίαν αὐτήν, θὰ ἐπεθύμουν ἱστορικῶς νὰ προσδιορίσω, τὰς ἐκδηλώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀποδεικνύουν εἰς πόσον βαθμὸν τὸ ΚΚΕ ἠκολούθησε τοὺς ἰδικούς του σκοπούς. Ὅταν ἔγινεν ἡ εἰσβολὴ τοῦ φασισμοῦ εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ Κ.Κ.Ε., πλανώμενον ὅτι ὑπῆρχε πραγματικὴ συμφωνία Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ Γερμανίας, ὑπῆρξεν ἀμέτοχον εἰς τὸν ἀγῶνα τὸν ἐθνικόν. Καὶ ὅταν εἰσέβαλον οἱ Γερμανοὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα, πλανώμενον πάλιν, ὅτι ἦτο εἰλικρινὴς ἡ συνεργασία Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ Γερμανίας, ὑπῆρξε πρόθυμον πρὸς συνεργασίαν. Αὐτὸ ὑπῆρξε τὸ πρῶτον στάδιον τῆς πολιτικῆς τοῦ Κ.Κ. Ε. Ἐπετέθη κατόπιν ἡ Γερμανία αἰφνιδιαστικῶς τὸν Ἰούνιον τοῦ 1941 ἐναντίον τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Τότε, τὸ Κ.Κ.Ε. ἀναλαμβάνει τὴν προσπάθειαν ὀργανώσεως, τὴν προσπάθειαν ὀργανώσεως ἀγῶνος ἐθνικῆς ἀντιστάσεως, ἐπειδὴ ἐκινδύνευεν ἡ ἰδική του πατρίς. Καὶ ὀργανώνει τὸ Ἐθνικὸν Ἀπελευθερωτικὸν Μέτωπον, —τὸ Ε.Α.Μ.— εἰς τὸ ὁποῖον προσπαθεῖ νὰ περιλάβῃ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς Ἕλληνας, χωρὶς οὐδεμίαν διάκρισιν, δημοκρατικοὺς καὶ βασιλόφρονας. Καὶ μέχρι περίπου τοῦ θέρους τοῦ 1943, ὁ ἀγὼν εἶναι κατὰ μέγα μέρος πράγματι ἀπελευθερωτικός, διότι ἀγωνιᾷ ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις. Κατ’ αὐτὴν τὴν περίοδον ἡ ἀποστολὴ τῶν Κ.Κ., εἰς ὅλας τὰς χώρας, ἦτο νὰ φθείρουν εἰς τὸν μεγαλύτερον δυνατὸν βαθμὸν τὸν κατακτητήν. Διὰ τοῦτο, πέραν ἀπὸ μερικὰς τοπικὰς ἐξαιρέσεις ὁ γενικώτερος κανὼν ἦτο ἡ κινητοποίησις ὅλων τῶν δυνάμεων πρὸς φθορὰν τοῦ κατακτητοῦ, πρὸς δημιουργίαν ἐμποδίων εἰς τὸν κατακτητήν. Καὶ εἰσερχόμεθα, κατόπιν εἰς τὴν τρίτην περίοδον, ὅταν ἐπιβεβαιώνεται, ὅτι ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις ἔχει ὁριστικῶς ἀποκρούσει τὴν εἰσβολὴν καὶ ὅτι ἡ ἧττα τοῦ ἄξονος εἶναι βεβαία. Τότε εἰσερχόμεθα εἰς τὸν πρῶτον γῦρον. Τότε πλέον, ἀπὸ τοῦ θέρους τοῦ 1943, δὲν διεξάγεται ἀγὼν Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, προπαρασκευάζεται ἡ μετακατοχικὴ κατάκτησις τῆς Ἑλλάδος. Τοιουτοτρόπως ἐξηγεῖται διατί, ἡ ὀργάνωσις αὐτὴ εἰς ὡρισμένα διαστήματα χρόνου ἔδρα πράγματι ἐθνικῶς, καὶ διατὶ πέραν ὡρισμένου χρόνου ἀποκαλύπτει τοὺς ἀληθεῖς σκοποὺς τοῦ Κ.Κ.Ε. Τοιουτοτρόπως, ἐπεχειρήθη ὁ πρῶτος γῦρος ἀπὸ τοῦ θέρους τοῦ 1943 μέχρι τοῦ Δεκεμβρίου. Αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ χρονικὴ ἐξήγησις τῶν διαφόρων σταδίων εἰς τὴν πολιτικὴν τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἀλλὰ ἐνῷ ἡ πολιτικὴ τοῦ Κ.Κ., προσαρμόζεται ἑκάστοτε πρὸς τοὺς ἰδίους σκοπούς, ἡ μεγάλη μᾶζα καὶ πρὸ παντὸς ἡ νεότης, ἡ ὁποία εἶχε ταχθῇ κάτω ἀπὸ τὴν σημαίαν τοῦ Ε.Α.Μ., καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ διάστημα μάχεται εἰλικρινῶς ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους καὶ ὑπὲρ τῆς Δημοκρατίας. Καὶ δι’ αὐτὸ ὑπῆρξεν εὐτυχὴς ἡ συζήτησις ἐνώπιον τοῦ Σώματος, διότι ὡδήγησεν εἰς αὐτὴν τὴν πλήρη διάκρισιν ἀφ’ ἑνὸς τοῦ Κ.Κ., τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκει τοὺς ἰδίους σκοποὺς ἀναλόγως τῶν ἑκάστοτε περιστάσεων, καὶ ἀφ’ ἑτέρου τῆς μεγάλης μάζης τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι, ταχθέντες ὑπὸ τὴν σημαίαν τοῦ ΕΑΜ, ἐπίστευαν, ὅτι ἀγωνίζονται διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ διὰ τὴν Δημοκρατίαν. Καὶ ὑπῆρξε μέγα ἀπόκτημα ὅτι ὁμόφωνος ἡ ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ μεγάλη πλειονότης τοῦ Ε.Α.Μ. ἀπηρτίζετο ἀπὸ πραγματικοὺς Ἕλληνας, καὶ ὅτι ἀποτελεῖ καὶ τῶν Κυβερνήσεων καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας ἀποστολήν, ἡ ἀπόδοσις δικαιοσύνης καὶ ἡ ἀνάκτησις ὅλων αὐτῶν καὶ πάλιν ὑπὸ τὴν σημαίαν τῆς Ἑλλάδος. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Ἀνεφέρθη, διὰ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸ συζητούμενον θέμα, ὁ κύριος ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, εἰς τὰς ἄλλας χώρας διὰ νὰ συναγάγῃ συμπεράσματα. Ἐν τούτοις ὀλίγα ἠμποροῦμεν νὰ ὠφεληθῶμεν ἀπὸ τὰ παραδείγματα τῶν ἄλλων χωρῶν. Ἔχομεν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἰδιόρρυθμον κατάστασιν. Ἐντὸς δεκαετίας ἔχομεν τρεῖς ἐπαναστατικὰς περιπετείας καὶ διὰ τοῦτο μὲ κριτήρια ἐντελῶς ἰδικά μας πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζωμεν τὴν κατάστασιν. Ἰδοὺ διατὶ καὶ τὸ μέγα θέμα τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων, τὸ ὁποῖον συμπλέκεται μὲ ὅλην τὴν ἱστορίαν τῆς δεκαετίας, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐξετασθῇ μὲ τὴν ἄνεσιν τῶν ἀτομικῶν φακέλλων, οἱ ὁποῖοι καταρτίζονται εἰς ἄλλας χώρας, ὅπου δὲν ὑπῆρξαν ἐπαναστάσεις, εἰς τὰς ὁποίας νὰ ἐνεπλάκη πλῆθος ἀθώων. Ἰδιόρρυθμος εἶναι ἡ κατάστασις τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἡ ἰδιορρυθμία τῶν ἰδικῶν μας συνθηκῶν ὑπαγορεύει ἴδιον τρόπον ἀντιμετωπίσεως τοῦ ζητήματος. Κύριοι βουλευταί, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον συζητεῖται, κατανέμεται εἰς δύο κεφάλαια, εἰς τὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ μέλλον. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ παρελθὸν ἡ συζήτησις ἀπέδειξε καὶ τὰ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα ἀπεδέχθη ἡ Κυβέρνησις ἀπέδειξαν ἐπίσης, ὅτι μέχρι τοῦδε ὑφίστατο καθυστέρησις εἰς τὴν ὀρθὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος. Τὸ γεγονὸς, ὅτι σήμερον ἀνηγγέλθη ἀπὸ τοῦ βήματος, ὅτι θὰ ληφθῇ σειρὰ νέων μέτρων, ἀποδεικνύει πόσον βάσιμος ἦτο ἡ συζήτησις. Πρῶτον, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ παρελθόν. Ἠκούσαμεν εὐχαρίστως, ὅτι ὅλοι ὅσοι μετὰ τὸ 1944 δὲν ἀπησχόλησαν τὴν διοίκησιν θὰ παύσουν νὰ ἔχουν φάκελλον.

§16Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Δὲν ἐλέχθη τοιοῦτον τι, ὅτι θὰ παύσουν νὰ ἔχουν φάκελλον. Ὁ φάκελλος θὰ μεταφερθῇ εἰς τὸ ἀρχεῖον.

§17Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερ.). Θὰ φύγουν ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸν ἀρχεῖον.

§18Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ ἑπομένως;

§19Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐσωτερικῶν). Καὶ ἑπομένως ζητοῦντες ἐν συνεχείᾳ πιστοποιητικὸν δὲν θὰ ὑπάρχῃ παρελθὸν εἰς βάρος των. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία, κύριοι βουλευταί.

§20Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τοποθετοῦνται εἰς τὸ ἀρχεῖον, καὶ ἑπομένως ὁσάκις ὑπάρχει περίπτωσις ἐκδόσεως πιστοποιητικοῦ αὐτὸς ὁ φάκελλος ἀγνοεῖται. Ἀποτελεῖ τοῦτο πράγματι, προστασία πολυαρίθμων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀδικαιολογήτως ἐκ τοῦ παρελθόντος κατεδιώκοντο εἰς ὅλην των τὴν ζωήν. Ὑπὲρ αὐτῶν ἐπάλαιεν ἡ Ἀντιπολίτευσις κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς συζητήσεως καὶ τὸ ἀνύπαρκτον προπατορικὸν ἁμάρτημα.... (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Ἐλέχθη ἐπίσης, καὶ ἠκούσαμεν εὐχαρίστως, διότι ἦτο πράγματι στοιχειῶδες, ὅτι ὅσοι ἐστρατεύθησαν καὶ ἐπολέμησαν ἐναντίον τῶν συμμοριτῶν δι’ αὐτοὺς δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἐπίσης φάκελλος.

§21Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Οὐδεὶς φάκελλος πρόκειται νὰ καταστραφῇ. Οἱ φάκελλοι θὰ ὑπάρχουν, ἀλλὰ εἰς τὰ πιστοποιητικά, τὰ ὁποῖα χορηγοῦνται δὲν θὰ περιλαμβάνωνται οἱ εἰς βάρος ὡρισμένων προσώπων χαρακτηρισμοί, ἐφ’ ὅσον μετὰ τὸ 1944 ὑπηρέτησαν ἐνόρκως τὴν πατρίδα. Ὁ φάκελλος ὅμως θὰ ὑπάρχῃ.

§22Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἑπομένως ἔχομεν δύο κατηγορίας. Πρῶτον, ὅσοι οὐδεμίαν ἀφορμὴν ἔδωσαν μετὰ τὸ 1944 καὶ δεύτερον, ὅσοι ἐστρατεύθησαν. Διὰ τὰς δύο αὐτὰς μεγάλας κατηγορίας οἱ φάκελλοι θὰ εὑρίσκωνται εἰς τὸ ἀρχεῖον δὲν πρόκειται νὰ εἶναι εἰς ἐνέργειαν.

§23Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Ἐκτὸς τῆς περιπτώσεως κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ περὶ οὗ πρόκειται ἐνήργησε καὶ πάλιν κατὰ τρόπον κακόν, ὁπότε ὁ φάκελλος δὲν θὰ καταστῇ μεταφερόμενος εἰς τὸ ἀρχεῖον ἀνύπαρκτος, ἀλλὰ δὲν θὰ τὸν βαρύνῃ εἰς τὴν ἄλλην του ζωὴν ἐφ’ ὅσον εἶναι καλὸς πολίτης.

§24Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἠκούσαμεν ἐπίσης μὲ μεγάλην ἱκανοποίησιν, ὅτι ὁ φάκελλος θὰ εἶναι ἀνοικτός, ἑπομένως θὰ λάβῃ γνῶσιν ὁ ἐνδιαφερόμενος καὶ θὰ ἔχῃ τὴν εὐκαιρίαν νὰ ὑπερασπίσῃ τὸν ἑαυτόν του, διότι αὐτὸ εἶναι Δημοκρατία.

§25Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερ.). Ἀπολύτως σύμφωνος.

§26Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Οἱ ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι ἀπελύθησαν μὴ λαβόντες γνῶσιν τῶν φακέλλων, τί θὰ γίνουν;

§27Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Ἔχει σημασίαν ἡ διαδικασία κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ λάβῃ χώραν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, διότι δὲν παρέχονται ἐγγυήσεις. Διότι ὁ φάκελλος θὰ εἶναι ἀνοικτός, τοῦτο καὶ μόνον δὲν παρέχει ἐγγύησιν. Ποία θὰ εἶναι ἡ διαδικασία, ὥστε νὰ παρέχεται ἐγγύησις.

§28Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Θὰ ἔλθω καὶ εἰς αὐτό.

§29Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Καὶ σήμερον λαμβάνομεν γνῶσιν τῶν φακέλλων.

§30Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἐπροτίμησα αὐτὰ τὰ χάσματα τῆς διαλογικῆς συζητήσεως εἰς τὴν ὁμιλίαν μου, διὰ νὰ ὑπάρχῃ μία ἀποσαφήνισις αὐτοῦ τοῦ μεγάλου θέματος. Ἔχομεν λοιπόν, ὡς κατακτήσεις αὐτῆς τῆς μακρᾶς συζητήσεως πρῶτον, ὅτι δι’ ὅσους δὲν ἠνώχλησαν τὴν ἀστυνομίαν μετὰ τὸ 1944 καὶ δεύτερον, δι’ ὅσους ἐστρατεύθησαν, δι’ αὐτοὺς οἱ φάκελλοι πηγαίνουν εἰς τὸ ἀρχεῖον καὶ παύουν νὰ τοὺς καταδιώκουν. Ἐπίσης, ὅσοι ἔχουν φάκελλον, θὰ εἶναι ἀνοικτός, θὰ λαμβάνουν γνῶσιν καὶ θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρίαν νὰ ὑπερασπίζουν τὴν ἀθωότητά των. Αὐτά, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ παρελθόν. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ μέλλον, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας ἐπέμεινεν εἰς τὴν ἄποψίν του, ὅτι αἱ συνθέσεις τῶν Ἐπιτροπῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν, παρέχουν πλήρεις ἐγγυήσεις. Εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον διαφωνοῦμεν. Ἡμεῖς φρονοῦμεν, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ πληρεστέρα ἐγγύησις καὶ δικαστικῆς ἀρχῆς καὶ διαδικαστικῶν μέσων, τὰ ὁποῖα κυρίως ἀποτελοῦν τὴν ἐγγύησιν. Διότι δὲν ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχῃ μία Ἐπιτροπή, εἰς τὴν ὁποίαν μετέχουν δικαστικὰ πρόσωπα. Τοῦτο δὲν καθιστᾷ τὴν διοικητικὴν Ἐπιτροπὴν δικαστικὸν Σῶμα. Δικαιοσύνη γίνεται ἀφ’ ἧς ὑπάρξῃ ἡ ἐγγύησις δικαστικῆς λειτουργίας. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ παραμένει ἡ διαφωνία μου μὲ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας. Φρονοῦμεν ἡμεῖς, ὅτι καὶ ἡ δικαιοσύνη εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐμπνέει πλήρη ἐμπιστοσύνην διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας, οὐδέποτε ἀπὸ τῆς ἰδικῆς μας πλευρᾶς ὑπεστηρίχθη, ὅτι τὸ Ἔθνος καὶ ἡ Δημοκρατία θὰ μείνουν ἀνυπεράσπιστοι. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὑπεστήριξα, εἶναι ὅτι, πρέπει νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ σύνθεσις, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει καὶ τὴν πλήρη ὑπεράσπισιν τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τὴν πλήρη ἐπιβεβαίωσιν τῆς Δημοκρατίας, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι ἡ προσωπικὴ ἐλευθερία θὰ εὑρίσκῃ πλήρη ὑπεράσπισιν. Καὶ διὰ τοῦτο φρονοῦμεν, ὅτι ἡ ἐμμονὴ εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν σημερινῶν Ἐπιτροπῶν, δὲν παρέχει πλήρη ἐγγύησιν, δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὸ πνεῦμα μιᾶς ἀληθοῦς Δημοκρατίας. Καὶ τώρα προχωροῦμεν εἰς τὸ θέμα τῆς ἐκτοπίσεως. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. ὑπουργός, ἐνέμεινεν ὅτι πρέπει νὰ εἶναι διοικητικὸν τὸ μέτρον τῆς ἐκτοπίσεως. Ἡμεῖς ὑπεστηρίξαμεν, ὅτι διοικητικὸν πρέπει νὰ εἶναι τὸ μέτρον τῆς ἐκτοπίσεως εἰς περίοδον ἀνώμαλον. Ἀλλὰ ὑπεστηρίξαμεν ὅτι εἰς περίοδον ὁμαλότητος, ἡ πρώτη ἀπόφασις δύναται νὰ εἶναι διοικητική, ἀλλὰ ἐντὸς συντόμου χρόνου πρέπει νὰ ἐγκρίνεται ὑπὸ τὴν Δικαιοσύνην, ἄλλως νὰ αἴρεται, διότι καὶ ἡ ἐκτόπισις εἶναι βαρυτάτη ποινὴ καὶ μάλιστα ὅπως λειτουργεῖ σήμερον κατὰ τρόπον ἀπεριόριστον, χρονικῶς. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι ἐὰν θέλωμεν νὰ ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν καὶ τῶν δύο μεγάλων σκοπῶν, καὶ τῆς ἀσφαλείας τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς λειτουργίας τῆς Δημοκρατίας, θὰ πρέπει νὰ παράσχωμεν καὶ διὰ τὴν ἐκτόπισιν πλήρεις δικαστικὰς ἐγγυήσεις. Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον εὑρίσκεται ἡ δευτέρα διαφωνία μας. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, ἀναφερόμενος εἰς τὴν ὁμιλίαν μου, εἶχεν εἴπει ὅτι δὲν ἀποδέχεται τὴν ἀρχήν, ὅτι εἰς περίοδον ὁμαλότητος ἡ ἀμφιβολία ἀθωώνει. Ἀλλὰ μὲ τὴν ἄρνησιν αὐτὴν κατεδίκασε μίαν αἰωνίαν ἀρχὴν τῆς δικαιοσύνης. Καὶ ἐνεφάνισε τὴν Ἑλληνικὴν Δημοκρατίαν ὡς ἀστυνομικὸν Κράτος, ὄχι ὡς Κράτος δικαίου. Καὶ τώρα ἐρχόμεθα εἰς τὰ συμπεράσματα, ἀξιότιμοι ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους. Εὐτυχὴς ὑπῆρξε καὶ ἡ πρωτοβουλία καὶ ἡ διεξαγωγὴ τῆς συζητήσεως.

§31Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νὰ μὲ συγχωρῆτε ποὺ θὰ σᾶς διακόψω. Παρέλειψεν, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας νὰ ἀναφέρῃ μίαν ἄλλην Ἐπιτροπήν, Ἀσφαλείας, ἡ ὁποία λειτουργεῖ εἰς ὅλην τὴν Βόρειον Ἑλλάδα. Εἶναι ἡ Ἐπιτροπὴ ἡ στρατιωτική, λεγομένη Ἐπιτροπὴ Ἀσφαλείας, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἐνεργεῖ καὶ δὲν λαμβάνει ἀποφάσεις εἰ μὴ μόνον κατόπιν εἰσηγήσεως τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας. Συνεπῶς, τί ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ; Νὰ μὴ εἰσαγάγῃ ἕνα πολίτην ἡ ἀσφάλεια εἰς τὴν κανονικήν, εἰς τὴν ὑπὸ συζήτησιν προβλεπομένην Ἐπιτροπὴν Ἀσφαλείας, νὰ τὸν εἰσαγάγῃ εἰς τὴν στρατιωτικὴν Ἐπιτροπὴν Ἀσφαλείας, ὁπότε ἐκεῖ δὲν Θὰ ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ ἐχέγγυα μέσα, τὰ ὁποῖα δίδουν — ἂς εἴπωμεν ὅτι δίδει ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις— θὰ συλληφθῇ, δὲν ἀναστέλλεται καὶ ἡ ποινή, διότι δὲν ὑπάγεται εἰς ἔνδικον μέσον ἡ ἀπόφασις τῆς στρατιωτικῆς Ἐπιτροπῆς εἰ μὴ μόνον ὁ ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας ἔχει δικαίωμα νὰ μειώσῃ τὴν ποινήν, ἢ νὰ τὴν ἀνακαλέσῃ. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ θίξητε τὴν περίπτωσιν αὐτήν, διότι ἐὰν αὐτὸ δὲν ἰσχύει διὰ τὴν Πελοπόννησον, διὰ τὴν Στερεάν, διὰ τὴν Θεσσαλίαν, ἰσχύει δι’ ἕνα σοβαρὸν ἀριθμὸν Νομῶν τῆς χώρας, καὶ νομίζω, ὅτι καὶ ἐκεῖ ὁ κόσμος δὲν θὰ πρέπει νὰ μείνῃ ἔκθετος εἰς τὰ μέτρα τῶν διαφόρων ὀργάνων. Νομίζω, ὅτι καὶ αὐτοὶ θὰ πρέπει νὰ τύχουν μιᾶς ἰδιαιτέρας προσοχῆς.

§32Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερ.). Θὰ πρέπει νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων τὴν διακοπήν, διὰ νὰ ἐξηγήσω καὶ νὰ ἐξαγάγω τὸν συνάδελφον ἐκ τῆς πλάνης. Δέν γίνεται συζήτησις, οὔτε ἐγένετο κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, μὲ τὸ ζήτημα τῶν στρατιωτικῶν Ἐπιτροπῶν Ἀσφαλείας, μὲ τὰς ὁποίας οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει τὸ Ὑπουργεῖον Ἀσφαλείας.

§33Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Ἔχετε, κ. ὑπουργέ, ἀπόλυτον σχέσιν, διότι αἱ ἀποφάσεις τῶν Ἐπιτροπῶν στρατιωτικῆς ἀσφαλείας ὑπόκεινται εἰς τὴν ὑμετέραν κρίσιν. Ἔχετε δικαίωμα, ἐκ τοῦ νόμου, συζητήσατέ το μὲ τὴν ὑπηρεσίαν σας καὶ θὰ ἴδητε ὅτι ἔχετε δικαίωμα νὰ μειώσητε καὶ νὰ ἀνακαλέσητε τὴν ποινήν. Πρό τινος ἔχετε μειώσει τὴν ποινὴν ἑνὸς Φιλίππου, τὸν ὁποῖον ἀπεφυλακίσατε κατόπιν τῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς τὴν Βουλήν. Τοῦ ἐμειώσατε τὴν ποινήν. Αὐτὸς εἶχεν ἐκτοπισθῆ ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν στρατιωτικῆς Ἀσφαλείας.

§34Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτερ.). Προκειμένου περὶ ἀσφαλείας, σχετιζομένης μὲ τὰς ζώνας ἀσφαλείας τὰς στρατιωτικάς, τότε ἡ ἁρμοδιότης ἐπὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν, μεταφέρεται εἰς εἰδικὰς Ἐπιτροπάς, μὴ ἐξαρτωμένας ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Δημ. Ἀσφαλείας. Τὰς ἀποφάσεις τῶν 4 Ἐπιτροπῶν αὐτῶν κρίνουν διὰ κοινῶν ἀποφάσεων οἱ ὑπουργοὶ Ἐθνικῆς Ἀμύνης καὶ Δημοσίας Ἀσφαλείας. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα.

§35Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Εἰς ὅλην αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν, σημασίαν ἔχει, πῶς παρέχονται αἱ πληροφορίαι. Ἐὰν ὁ κ. ὑπουργὸς διατάξῃ νὰ μὴ θεωρῆται ἀσφαλὴς μία πληροφορία, παρὰ μόνον ἐὰν ἐξακριβωθῇ ἀπὸ τὸν Διοικητὴν τῆς Χωροφυλακῆς, εἶμαι βέβαιος, ὅτι κατὰ 99%, αἱ πληροφορίαι θὰ εἶναι ἀκριβεῖς, διότι δὲν δύνανται νὰ στηρίζωνται εἰς τὸ ὅτι ὁ τάδε σταθμάρχης εἶπεν ὅτι ὁ α εἶναι ἀριστερός, διότι δὲν τολμᾷ νὰ τὸν εἴπῃ κομμουνιστήν. Δεύτερον θέμα, κύριε ὑπουργέ, εἶναι ἕνα πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον δὲν πρέπει νὰ ἀγνοῶμεν, ὅτι σήμερον, ὅλο τὸ δίκτυον τῶν πληροφοριῶν τὸ ἔχει εἰς χεῖρας της ἡ Κ.Υ.Π., ἡ ὁποία εἶναι μία ὀργάνωσις διὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀπασχολήσωμεν προσεχῶς τὴν Βουλήν, διότι εἶναι Κράτος ἐν Κράτει.

§36Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε συνάδελφε, ἤκουσα εὐχαρίστως, τὴν διακοπήν σας καὶ σᾶς ἀπαντῶ: Καὶ εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν, πρέπει νὰ ἰσχύσῃ ἡ γενικὴ ἀρχή, ἡ ὁποία συνδέεται μὲ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν προστασίαν τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας τοῦ πολίτου. Καὶ θέλω νὰ καταλήξω τώρα, κύριοι συνάδελφοι, εἰς δύο συμπεράσματα. Πρῶτον, εἰς τὴν ἱκανοποίησιν, ὅτι ἡ μακρὰ συζήτησις, ὡδήγησε τὴν Κυβέρνησιν κατὰ τὸ τρίτον ἔτος της νὰ ἀποδεχθῇ ὡρισμένας εἰσηγήσεις, ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων, θὰ ἀποτελέσῃ σοβαρὰν βελτίωσιν τῆς πολιτικῆς τῆς Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας. Καὶ ἐπίσης, ἐπιθυμῶ, νὰ προβῶ, εἰς μίαν ἄλλην διαπίστωσιν: Ὅτι καὶ αὐταὶ αἱ ἐξαγγελίαι, καθ’ ἑαυτάς, δὲν ἀποτελοῦν πλήρη ἐγγύησιν. Ἐγγύησιν θὰ ἀποτελέσῃ μόνον ὁ εὐτυχὴς τρόπος τῆς ἐφαρμογῆς των. Καὶ ἀπὸ τὸν τρόπον τῆς ἐφαρμογῆς των ἀναμένομεν νὰ κρίνωμεν τὴν Κυβέρνησιν. (Χειροκροτήματα).

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἔχει τὸν λόγον.

§38Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμυν.). Κύριοι συνάδελφοι, ἡ συζήτησις κλείει καὶ οἱ φάκελλοι ἀνοίγουν. Ἐνόμισα, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀρχίσω τὴν ἀποψινήν μου ὁμιλίαν, μιμούμενος, κατὰ τρόπον ἴσως ἀτυχῆ, τὴν ἐπιγραμματικὴν τακτικήν, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἐθεώρησε καὶ ἐχαρακτήρισε τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ὁ ἀγαπητός μου ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας συνάδελφος ἐξήγγειλεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ὡς μέτρα, εἰς τὰ ὁποῖα ὡδηγήθη ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τὴν συζήτησιν, ἡ ὁποία ἐγένετο ἐπὶ δίμηνον. Καὶ ἐχαρακτήρισε κατὰ λέξιν τὰ μέτρα αὐτὰ ὡς κατακτήσεις τῆς συζητήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔχει ἀνάγκην κατακτήσεων. Ἦτο φυσικὸν καὶ αὐτονόητον ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων νὰ διατυπώσῃ τὴν παρατήρησιν αὐτήν. Ἡ Κυβέρνησις, ἄλλωστε δὲν ἀρνεῖται, ὅτι πᾶσα συζήτησις ἐν τῇ Βουλῇ εἶναι χρήσιμος. Ἀλλά, παρὰ ταῦτα, εἶμαι ὑποχρεωμένος χάριν τῆς ἀληθείας νὰ εἴπω, ὅτι αὐτὴ αὕτη ἡ ἀγόρευσις τοῦ ἀξιοτίμου καὶ ἀγαπητοῦ ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας συναδέλφου, ἀγόρευσις ἡ ὁποία—ἐπιτρέψατέ μου νὰ τὸν κολακεύσω, δὲν πρόκειται ἄλλωστε περὶ κολακείας ἁπλῆς— ἦτο μία ἀπὸ τὰς καλυτέρας ἀγορεύσεις, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας. Αὐτὴ αὕτη ἡ ἀγόρευσις τοῦ ἀγαπητοῦ μου συναδέλφου, περιεῖχεν ὡρισμένας ἀποκαλύψεις, αἱ ὁποῖαι καταδεικνύουν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἤδη προετοιμάσει τὸ ἔδαφος διὰ τὴν λῆψιν τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἐξηγγέλθησαν καὶ ὅτι, μάλιστα, ἐν πολλοῖς, τὰ μέτρα αὐτά, ἄνευ θορύβου, διότι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ θορυβήσῃ ἐπὶ τοῦ θέματος, ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔχει ἴσως κάποιον λόγον νὰ θορυβῇ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἄνευ θορύβου, λέγω, ἡ Κυβέρνησις, ὡρισμένα τῶν μέτρων τὰ εἶχεν ἤδη λάβει. Ἀπαντῶν ὁ ἀγαπητὸς ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας συνάδελφος εἰς δύο ἐκ τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων, οἱ ὁποῖοι ἐχρησιμοποίησαν ἀριθμούς, εἶπεν, ὅτι εἰς τὴν περίπτωσιν μιᾶς περιφερείας, ἀφ’ ἧς ἀνῆλθεν ὁ Συναγερμὸς εἰς τὴν ἐξουσίαν, τὸ 30% τῶν προσώπων, τὰ ὁποῖα εἶχον χαρακτηρισθῆ ὡς ἐπικίνδυνα ἀπεχαρακτηρίσθησαν, εἰς ἄλλην δὲ περιφέρειαν, εἰς τὴν Δωδεκάνησον, πρὸς τὴν ὁποίαν ἰδιαιτέραν τρέφομεν καὶ ὀφείλομεν νὰ τρέφωμεν στοργήν, (χειροκροτήματα), τὸ 60% ἀπεχαρακτηρίσθη. Τὸ 60%, δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὄχι τῶν κατοίκων. Τὸ 60% ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον χαρακτηρισθῇ προηγουμένως ὡς ἐπικίνδυνοι καὶ ὕποπτοι. Βλέπετε, λοιπόν, ἀξιότιμοι συνάδελφοι, ὅτι δὲν ἀσκῶ ἁπλῶς ἐπαγγελματικὸν Κυβερνητικὸν χρέος, ὅταν ἀπαντῶ εἰς τὸν ἀξιότιμον ἀρχηγὸν τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ λέγω, ὅτι τὰ μέτρα δὲν προέκυψαν, ὅπως ἀπὸ ἐπαγγελματικόν, ἐν πολλοῖς, χρέος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἐδήλωσεν οὗτος, ὅτι προέκυψεν ἀπὸ τὴν γενομένην συζήτησιν, ἀλλ’ ἀπετέλεσαν καὶ ἀποτελοῦν μίαν ὀργανικὴν συνέχειαν ὡρισμένων μέτρων, μίαν ὀργανικὴν συνέχειαν γραμμῆς, τεθείσης ὑπὸ τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, διακηρυχθείσης πρὸ τῶν ἐκλογῶν, ἀμφισβητηθείσης ὑπὸ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἰδίᾳ ὑπὸ τοῦ τύπου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως....

§39Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Καὶ πραγματοποιηθείσης, ἐν ὄψει τῶν νέων ἐκλογῶν.

§40Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). ...καὶ ἀμφισβητηθείσης, ὅπως ἀποδεικνύεται, μόνον καὶ μόνον διὰ λόγους ἀντιπολιτευτικούς. Προηγουμένως ἔκαμα ἕνα ὑπαινιγμόν, τὸν ὁποῖον θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ἡ Ἀντιπολίτευσις νὰ διασαφηνίσω. Εἶπον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν διεφήμισε τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔχει ἤδη λάβει καὶ δὲν προεκάλεσε θόρυβον. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἐχαρακτήρισε τὰ μέτρα, ὡς προελθόντα ἀπὸ τὴν γενομένην συζήτησιν. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐδημιούργησε θόρυβον, διότι δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ κερδίσῃ κανένα ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀποχαρακτηρίζονται. Ἐνδιαφέρεται, ὅπως οἱ περὶ ὧν πρόκειται κερδηθοῦν ὑπὸ τοῦ Ἔθνους. (Χειροκροτήματα). Ἐὰν πράγματι ἀποδειχθῇ, ὅτι ἡ καρδιά τους ἢ πάντοτε ἔπαλλε κατὰ τρόπον Ἑλληνικὸν καὶ κατὰ πλάνην —καὶ ἡ πλάνη εἶναι δυνατὴ— ἔχουν χαρακτηρισθῆ ὡς ὕποπτοι ἢ δὲν ἔπαλλε πάντοτε κατὰ τρόπον Ἑλληνικὸν καὶ ἤρχισεν ἐντόνως καὶ ἐμπράκτως νὰ πάλλῃ κατὰ τρόπον Ἑλληνικόν, αὐτὸ εἶναι τὸ μέγα κέρδος, τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα λαμβάνει, διὰ τῶν ἀποχαρακτηρισμῶν εἰς τοὺς ὁποίους προβαίνει, ἐξασφαλίζει ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους. Δὲν διεκήρυξεν ἡ Κυβέρνησις ποτὲ τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους ἀπόψε ἀπὸ τὸ βῆμα τοῦτο ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας ἐμνημόνευσε, διότι δὲν θέλει νὰ ἀρυσθῇ τίτλους καὶ ἐκλογικὰς ὠφελείας ἐκ τῶν ἀριθμῶν αὐτῶν. Αὐτά, τὰ ὁποῖα ἔπραξε, πράττει καὶ θὰ πράττῃ ἡ Κυβέρνησις, ὀφείλονται μόνον καὶ μόνον εἰς τὴν ἀνάγκην ὅπως αὐξηθῇ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον ὁ ἀριθμὸς τῶν πραγματικῶν Ἑλλήνων ἤ, εἰς περίπτωσιν ἀδικίας, ὅπως οἱ πραγματικοὶ Ἕλληνες ἀποκατασταθοῦν. Κύριοι συνάδελφοι, ἐκτὸς τῶν ἀποχαρακτηρισμῶν, οἱ ὁποῖοι ἐσημειώθησαν εἰς μεγάλην κλίμακα, συνέστησεν ἡ Κυβέρνησις, συνεργεῖα εἰδικὰ ἐκκαθαρίσεων καὶ γίνεται ἀπὸ μηνῶν, ἀπὸ πολλῶν μηνῶν, μία συστηματικὴ προσπάθεια, χωρὶς νὰ τὸ ἔχῃ ἡ Κυβέρνησις διακηρύξει, καὶ εἰς αὐτὰς ἀκόμη τὰς φυλακάς, δηλαδή, καὶ ἐκεῖ ὅπου διὰ λόγους συνδεομένους μὲ ἐμφανῶς ἀξιοποίνους πράξεις, ἔχουν εἰσέλθει κομμουνισταί, μὴ ὄντες ἁπλῶς κομμουνισταὶ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τὴν θεωρητικήν, ἀλλὰ καὶ δράσαντες κατὰ τρόπον ἐγκληματικὸν καὶ ἀντεθνικόν. Καὶ ὑπάρχουν Ἐπιτροπαί, αἱ ὁποῖαι ἐργάζονται συστηματικῶς —οὐδέποτε τὸ διεκηρύξαμεν, ἀλλ’ εἶμαι ἠναγκασμένος ἀπόψε νὰ τὸ κάμω, διότι δὲν δικαιοῦμαι, δυστυχῶς νὰ ἀναγνωρίσω τὸ κέρδος αὐτό, ὑπὲρ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἀφοῦ ἡ ἀλήθεια εἶναι διαφορετικὴ— αἱ Ἐπιτροπαὶ αὐταί, ἐργάζονται συστηματικῶς ἀπὸ μακροῦ χρόνου. Κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ κάμω αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις. Καὶ τῶν παρατηρήσεων αὐτῶν ἡ σημασία, εἶναι ἡ ἀκόλουθος. Δὲν ὑπῆρχεν ἀνάγκη νὰ γίνῃ κἄν ἡ συζήτησις. Ἡ συζήτησις κατ’ οὐσίαν δὲν ὠφέλησεν. Ἡ συζήτησις δὲν ὡδήγησε τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὰ μέτρα, διότι τὰ μέτρα τὰ εἶχε συλλάβει καὶ ἐν πολλοῖς εἶχεν ἀρχίσει νὰ τὰ ἐφαρμόζῃ. Ἡ συζήτησις ἔβλαψε, διότι ἐλέχθησαν πολλὰ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, τὰ ὁποῖα δὲν ἔπρεπε νὰ λεχθοῦν. Διότι ἐνεθαρρύνθησαν καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει νὰ ἐνθαρρύνωνται. Ἀποχαρακτηρίζομεν ἐκείνους —καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ὠφέλιμον πρᾶξιν— ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ ἀποχαρακτηρισθοῦν. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐνθαρρύνωνται καὶ διὰ δημοσίων ἐκδηλώσεων, αἱ ὁποῖαι ἐπὶ δύο μῆνας γίνονται, νὰ ἐνθαρρύνωνται καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει νὰ ἐνθαρρύνωνται, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὕποπτοι, εἶναι ἐπικίνδυνοι, εἶναι ἐχθροὶ τῆς Πατρίδος. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς δεξιᾶς). Ἑπομένως, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ὁ ἀρχηγὸς τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως, συνήγαγεν ἐκ τῆς μακρᾶς, ἐπὶ τόσας ἑβδομάδας διαρκεσάσης συζητήσεως τὸ συμπέρασμα, ὅτι κάποιο ὄφελος οὐσιῶδες προέκυψε, διαφωνῶ. Τὸ ὄφελος, μὲν δὲν ὑπάρχει, διότι προϋπῆρχεν. Ἦτο μέσα εἰς τὴν κατεύθυνσιν τῆς Κυβερνήσεως ἡ λῆψις ὡρισμένων μέτρων καὶ ἡ ἀποκρυστάλλωσίς των, ἡ διαδοχική, ἐσημειοῦτο. Ἐνῶ ἡ βλάβη, ἡ ὁποία προέκυψε, χωρὶς νὰ θέλω νὰ εἴπω, ὅτι ἦτο μεγάλη, διότι θὰ ὑπερέβαλον, δὲν ἦτο ἀσήμαντος.

§41Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, φοβοῦμαι, ὅτι ὑπάρχει μία σύγχυσις. Ὑπεστηρίξατε, ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἔκτοτε ἐφηρμόζετο καὶ τοῦτο διαπιστοῦται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὑπάρχει σωρεία ἀποχαρακτηρισμῶν. Ἀλλὰ ἡ πολιτική, ἡ ὁποία ἀπόψε ἀνηγγέλθη εἶναι διάφορος, δὲν εἶναι πολιτικὴ ἁπλῶς ἀποχαρακτηρισμοῦ, εἶναι πολιτικὴ νέα. Δηλαδή, ἐνῷ σήμερον ἕνα πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων καταλήγει μὲ τὴν ἀναγραφήν, ὅτι ἐπῆλθεν ἀποχαρακτηρισμὸς καὶ ἑπομένως ὁλόκληρος ἡ ἱστορία αὐτὴ εἶναι ἄνευ ἀξίας, αὔριον δὲν πρόκειται νὰ ἀναγράφεται τὸ ἱστορικόν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς μεταβολῆς τῆς πολιτικῆς. Ἂν καλῶς ἀντελήφθην, πρόκειται περὶ ἐντελῶς νέας πολιτικῆς.

§42Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριοι συνάδελφοι, ὡμίλησα περὶ διαδοχικῶν μέτρων καὶ ἑπομένως ἡ διακοπὴ τὴν ὁποίαν εἶχε τὴν καλωσύνην νὰ μοῦ κάμῃ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, δὲν ἦτο δικαιολογημένη. Δέν εἶπον, ὅτι ὅλα ὅσα ἀνήγγειλεν ὁ κ. Καλαντζῆς εἶχον προηγηθῆ, προϋπῆρχον καὶ ἐσημειοῦντο, ἀλλὰ εἶπον, ὅτι εἶχε χαραχθῆ ἡ γραμμὴ καὶ ἑπομένως εἰς τὴν γραμμὴν αὐτήν, εἰς τὴν ὁδὸν ἀκριβῶς, ἡ ὁποία εἶχε χαραχθῆ, εἰς διάφορα στάδια διαδοχικά, τὸ ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου, ἐλήφθησαν, λαμβάνονται καὶ θὰ ληφθοῦν τὰ διάφορα μέτρα. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων—καὶ ἀκολουθῶ τὴν σειρὰν τῶν συλλογισμῶν του εἰς τὴν ἀπάντησιν, τὴν ὁποίαν δίδω, αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι λίαν εὐχερὲς διὰ τὸν ἀγορητὴν—ἔκαμε μίαν ἀνασκόπησιν τῆς δράσεως τοῦ ΕΑΜ. Πράγματι, ἱστορικῶς τὰ πράγματα ἔχουν, περίπου, ὅπως τὰ ἀνέπτυξεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Λέγω περίπου, διότι ὑπάρχει ἕνα σημεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ διατυπώσω μίαν παρέκκλισιν ἀπόψεως. Εἶπε, καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἱστορικοῦ σχήματος εἶναι τοῦτο κατ’ ἀρχὴν ὀρθόν, εἶπεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ὅτι μέχρι τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1941, δηλαδή, μέχρι τῆς στιγμῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις ὑπέστη τὴν ἐπίθεσιν ἐκ μέρους τοῦ Χίτλερ, ὁ κομμουνισμὸς ἔμενεν ἀμέτοχος. Αὐτὸ εἶναι ἀληθέστατον. Τὸ ἐπαναλαμβάνω, διότι ἔχει μεγίστην σημασίαν. Ἔχει μεγίστην σημασίαν, διότι ὅποιος κατὰ τὰς ὥρας τῆς μεγάλης καὶ συστηματικῶς ὠργανωμένης ἐπιθέσεως τῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονος κατὰ τῆς Ἑλλάδος, ἔστω καὶ τοῦ ἑνὸς σκέλους τοῦ Ἄξονος, δὲν εἶχε συγκινηθῆ ἀπὸ τὸν ἀγῶνα, δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ἐπικαλῆται μετὰ ταῦτα τὸ ὄνομα τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν σημαίαν τοῦ Ἔθνους. Καὶ ἑπομένως, ὅλα ὅσα καὶ μετὰ τὴν γενομένην ἐκ μέρους τοῦ Χίτλερ κατὰ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως ἐπίθεσιν, ἐπηκολούθησαν ἀπὸ ἀπόψεως ἀλλαγῆς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθοῦν—καὶ ἐδῶ ἐρχόμεθα εἰς τὴν μικρὰν παρέκκλισιν— ὡς ἀλλαγὴ φρονήματος καὶ κατευθύνσεως, ἀλλὰ ὡς ἀλλαγὴ μόνον τακτικῆς. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα καὶ μετὰ τὴν ἐπίθεσιν τοῦ Χίτλερ ἐναντίον τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως δὲν ἐσκέφθη τὸ Ἔθνος. Βεβαίως μέχρι τῆς ἡμέρας, κατὰ τὴν ὁποίαν εἰς τὸ Στάλιγκραντ ἔληξεν ἡ περίοδος τῆς φοβερᾶς καὶ μεγάλης ἀγωνίας τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ἔκαμεν ὅ,τι ἦτο δυνατὸν διὰ νὰ ἐπιδεικνύῃ ἐθνικὴν ἔξαρσιν καὶ ἔφθανον οἱ ἀντιπρόσωποί του μέχρι τοῦ σημείου νὰ κατηγοροῦν τοὺς ἐκπροσώπους τῶν ἐθνικῶν, ἀλλὰ μὴ βασιλοφρόνων κομμάτων, καὶ ἔλεγον οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ κομμουνισμοῦ, κατηγοροῦντες ἐκείνους τοὺς ἐθνικόφρονας, οἱ ὁποῖοι τυχὸν δὲν ἦσαν βασιλόφρονες, νὰ τοὺς κατηγοροῦν καὶ νὰ λέγουν, ὅτι αὐτοὶ—οἱ κομμουνισταὶ—ἀναγνωρίζουν τὴν βασιλείαν. Ἔφθανον καὶ μέχρι αὐτοῦ τοῦ ψεύδους, ὅπως καὶ εἰς τὴν Ρουμανίαν ἔφθασαν καὶ ἐδέχθησαν τὴν βασιλείαν, διὰ νὰ δώσουν μετὰ ταῦτα τὴν λύσιν, τὴν ὁποίαν διὰ τῆς γνωστῆς γυναικός, τῆς φερούσης τὸ ὄνομα Πάουκερ, ἔδωσαν. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ κομμουνισταὶ καὶ κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ τῆς μεγάλης ἀγωνίας τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ἐπικαλεσθέντες τὴν ἐθνικὴν ἰδέαν, συνήρπασαν ὡρισμένους ἀφελεῖς καλῆς πίστεως, ὄχι μόνον νέους, ἀλλὰ καὶ μεγάλους εἰς τὴν ἡλικίαν, οἱ ἴδιοι ὅμως δὲν ἦτο δυνατόν, παρὰ τὴν προσπάθειαν τὴν ὁποίαν κατέβαλον, ὅπως φανοῦν ἐθνικῶς σκεπτόμενοι, νὰ μεταβάλουν πράγματι καὶ πλήρως τὴν ἀντεθνικήν των σκέψιν. Ἀπόδειξις τούτου εἶναι, ὅτι κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς κατοχῆς, ὅταν προέβησαν εἰς διαπραγματεύσεις μὲ τὰ διάφορα κόμματα, ὡς πρωταρχικὴν προϋπόθεσιν διὰ τὴν συνεργασίαν ἔθεσαν τὴν ἰδικήν των, μέσα εἰς τὸ ΕΑΜ, οὐσιαστικὴν πρωτοβουλίαν καὶ ἡγεσίαν. Ἐὰν ἐσκέπτοντο τὸ Ἔθνος καὶ κατὰ τὴν ὥραν τῆς μεγάλης ἀγωνίας τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, δὲν ἔπρεπεν ἆρά γε νὰ λησμονήσουν τὸ κόμμα; Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τὸ λησμονήσουν οὔτε τότε. Φθάνω, λοιπόν, καὶ πέραν τῶν ὅσων εἶπεν ὁ κ. Παπανδρέου, φθάνω εἰς τὸ σημεῖον νὰ ἰσχυρισθῶ, ὅτι ὄχι μόνον μετὰ τὸ 1943 καὶ συγκεκριμένως μετὰ τὸ τέλος τοῦ 1942, δηλαδή, μετὰ τὸ Στάλιγκραντ οἱ κομμουνισταὶ ἤρχισαν συστηματικῶς πλέον ἐκδηλούμενοι, κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος δι’ ὅσους δὲν εἶναι ἀφελεῖς ἐδείκνυε ποῖαι εἶναι αἱ προθέσεις των, ἀλλὰ καὶ πρὸ τῆς περιόδου αὐτῆς, δηλαδή, καὶ κατὰ τὴν περίοδον τὴν παρεμβληθεῖσαν μεταξὺ τῆς ἐπιθέσεως τοῦ Χίτλερ ἐναντίον τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ τοῦ Στάλιγκραντ, καὶ κατὰ τὴν περίοδον αὐτὴν ἔδρων συστηματικῶς πρὸς τὴν κατεύθυνσιν —καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ πράξουν ἄλλως διότι ἄλλως θὰ ἔπαυον νὰ εἶναι κομμουνισταί, ἄρα ὁλοκληρωτικοὶ—ἔδρων πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς ὁλοκληρωτικῆς, ἐν καιρῷ, κατακτήσεως τῆς Ἑλλάδος. Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἐκ μέρους των —αἱ διαπραγματεύσεις ἐγένοντο μὲ ὅλα τὰ κόμματα— καὶ ἡ παραμικρὰ προσπάθεια καὶ ἡ παραμικρὰ ἐκδήλωσις οὐσιαστικῆς διαθέσεως ἰσοτιμίας μὲ τὰ ἄλλα κόμματα, μὲ τοὺς ἄλλους ἀγωνιστάς. Καὶ γνωρίζετε πόσας φορὰς μεταξὺ τῶν δύο ὀργανώσεων, αἱ ὁποῖαι εἶχον εἰς τὰ βουνὰ σχηματισθῆ, τῆς ὀργανώσεως τοῦ ΕΛΑΣ καὶ τῆς ὀργανώσεως τοῦ Στρατηγοῦ Ζέρβα ἐπεχειρήθησαν συνεργασίαι, ἀλλὰ δὲν ἐπέτυχον. Καὶ δὲν ἐπέτυχον οὐχὶ βεβαίως, διότι αἱ ὀργανώσεις τῆς πραγματικῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, ἀπέκρουον τὴν συνένωσιν τῶν δυνάμεων ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ. Ὁ κομμουνισμὸς δὲν ἤθελεν ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν μείωσιν τῆς πρωτοβουλίας του μέχρι τοιούτου σημείου, ὥστε νὰ καταστῇ προβληματικὴ ἡ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἐπικράτησίς του. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ὡμίλησε περὶ τῆς ἰδιορρυθμίας τῶν ἰδικῶν μας ἐθνικῶν περιπετειῶν. Πράγματι, αἱ ἐθνικαί μας περιπέτειαι ἔχουν ἰδιορρυθμίαν τραγικήν. Παρὰ ταῦτα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσω μὲ τὸ συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον συνήγαγεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἐκ τῆς διαπιστώσεως τῆς ἰδιορρυθμίας αὐτῆς. Εἶπεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, καὶ τὸ πρᾶγμα φαίνεται κατ’ ἀρχὴν ὀρθὸν καὶ λογικόν, ὅτι ἐνεπλάκησαν τόσοι πολλοὶ ἐν Ἑλλάδι, λόγῳ τῶν συνεχῶν ἀνταρσιῶν, ἐπαναστάσεων καὶ αἱματηρῶν καὶ βιαίων ἐκδηλώσεων τοῦ κομμουνισμοῦ, ἐνεπλάκησαν τόσοι, ὥστε τὸ θέμα τῶν φακέλλων δὲν ἔχει τὴν αὐτὴν σημασίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει, φέρ’ εἰπεῖν, εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, ἢ ἀλλαχοῦ.

§43Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν εἶπον αὐτό. Εἶπον, ὅτι ἐπαγιδεύθησαν τόσοι εἰλικρινεῖς ἰδεολόγοι ἐθνικόφρονες καὶ δημοκρατικοί, ὥστε πρέπει νὰ ἐφωρμοσθοῦν εὐρύτερον τὰ κριτήρια.

§44Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Ἐγὼ εἶπον ἐνεπλάκησαν. Σεῖς εἴπατε ἐπαγιδεύθησαν. Τὸ αὐτὸ ἐννοῶ, ὅτι ἐπαγιδεύθησαν, δηλαδὴ ἐνεπλάκησαν εἰς τὰ γεγονότα, διότι πράγματι τὰ γεγονότα ἦσαν τοιαύτης ἐκτάσεως, τοιαύτης ὁλοκληρωτικῆς δι’ ὁλόκληρον τὴν χώραν μορφῆς, ὥστε πολλοί, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον τὴν διάθεσιν νὰ γίνουν κομμουνισταί, ἐμμέσως, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν, καλῇ τῇ πίστει, ἐνεπλάκησαν, ἐπαγιδεύθησαν εἰς τὰς διαφόρους ὀργανώσεις, ὅπως τὸ ΕΑΜ καὶ ὁ ΕΛΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὸς εἶναι ἕνας λογικὸς συλλογισμὸς καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι βάσει αὐτοῦ τοῦ συλλογισμοῦ προβαίνομεν εἰς τὴν δήλωσιν καὶ ὄχι μόνον εἰς τὴν ἀποψινὴν δήλωσιν, ὅτι θὰ ἐκκαθαρίσωμεν τοὺς φακέλλους, ἀλλὰ προέβημεν ἤδη καὶ προβαίνομεν εἰς τὴν ἐκκαθάρισιν αὐτῶν. Εἰς τὴν γενικὴν ὅμως θέσιν τοῦ Ἔθνους ἔναντι τῶν ἀτομικῶν φακέλλων, δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ ἰδιορρυθμία αὐτὴ τῶν Ἑλληνικῶν βαρυτάτων περιπετειῶν, νὰ ἀσκήσῃ ἐπιρροήν. Ἡ γενικὴ θέσις εἶναι ἡ αὐτή. Ὅπως καὶ ἀλλαχοῦ, οὕτω καὶ ἐδῶ, ὅπως εἰς τὰς ἄλλας ἐλευθέρας χώρας οὕτω καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μας δημοκρατικὴν καὶ ἐλευθέραν χώραν, πρέπει ὁ πολίτης νὰ παρακολουθῆται ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ἀντεθνικῆς καὶ ἀντιδημοκρατικῆς του δράσεως, καὶ ἑπομένως νὰ ὑπάρχῃ φάκελλος. Ἡ δρᾶσις αὐτή, ὅπως ἐτόνισε κατὰ τρόπον πάρα πολὺ ἐπιτυχῆ ὁ ἀξιότιμος καὶ ἀγαπητὸς συνάδελφος ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας, εἶναι δρᾶσις, ἡ ὁποία δὲν σημειοῦται μέσα εἰς τὰ πλαίσια τῆς Δημοκρατίας, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν ἡ Δημοκρατία, νὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀνεκτικὴ καὶ οὐδετέρα ἀπέναντι αὐτῆς. Διότι ἁπλούστατα, εἴτε τὸ θέλομεν ἡμεῖς οἱ δημοκρατικῶς σκεπτόμενοι, εἴτε ὄχι, ὁ κομμουνισμὸς εἶναι κίνημα ὁλοκληρωτικὸν καὶ τὰ μέλη του εἶναι συνωμόται. Συνωμόται, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ δράσουν κατὰ τρόπον ἀντιδημοκρατικὸν καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ἀκόμη, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐπικρατήσουν κατὰ τρόπον τυπικῶς δημοκρατικόν, δι’ ἐκλογῶν, νὰ μεταβάλουν μετὰ ταῦτα τὸ Κράτος εἰς Κράτος ὁλοκληρωτικόν, ἀντιδημοκρατικόν. Ἑπομένως ἡ Δημοκρατία εἶναι ὑποχρεωμένη ν’ ἀμυνθῇ. Ἡ δημοκρατία δὲν εἶναι δυνατόν, δὲν εἶναι νοητὸν νὰ εἶναι οὐδετέρα. Βεβαίως οἱ κομμουνισταὶ αὐτὸ ζητοῦν. Ὅλοι οἱ καμουφλαρισμένοι μάλιστα κομμουνισταὶ συνεχῶς τὸ ἐπαναλαμβάνουν καὶ μερικοὶ ἀφελεῖς τῆς ἰδικῆς μας παρατάξεως, αὐτοὶ ἐπίσης τὸ ζητοῦν. Καὶ ἔχω ἀκούσει ἄλλοτε καὶ λόγους, ἐν τῇ αἰθούσῃ αὐτῇ, ἔχω ἀναγνώσει ἄρθρα, εἰς τὰ ὁποῖα γίνεται ἡ ἐπίκλησις τῆς Δημοκρατίας, χάριν τίνων; Χάριν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐνσαρκώνουν τὴν βίαν. Ἀλλὰ τὴν ἀντινομίαν αὐτὴν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν ἀνεχθῇ, εἰς περιόδους μάλιστα τόσον μεγάλης κρίσεως καὶ παγκοσμίου ἐκκρεμότητος καὶ δοκιμασίας, ἡ Ἑλλάς. Δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε ἡ Ἑλλάς, οὔτε οὐδεμία ἄλλη δημοκρατία, ἡ ὁποία θέλει νὰ ἐπιζήσῃ, νὰ θεωρήσῃ τὸν ἑαυτόν της ἐπειδὴ εἶναι Δημοκρατία, ὑποχρεωμένον νὰ ἀδιαφορῇ καὶ νὰ ἀνέχεται τοὺς ἀντιδημοκρατικῶς σκεπτομένους καὶ δρῶντας νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ δροῦν ἀντιδημοκρατικῶς. Εἶπον νὰ σκέπτωνται. Μάλιστα, κύριοι. Διὰ τὸν κομμουνιστήν, ὁσονδήποτε καὶ ἂν σᾶς φανῇ τοῦτο παράδοξον, ἐπιτρέψατέ μου νὰ τὸ τονίσω καὶ νὰ παρακαλέσω νὰ μελετήσητε τὴν ἄποψίν μου, διὰ τοὺς κομμουνιστὰς καὶ ἡ σκέψις εἶναι δρᾶσις. Αὐτὸ δὲν συμβαίνει μὲ τὸν συναγερμικόν, μὲ τὸν φιλελεύθερον, μὲ τὸν ὀπαδὸν τῆς ΕΠΕΚ. Ἡ σκέψις του, ὅταν εἶναι σκέψις ὑπὲρ τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ὑπὲρ τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὑπὲρ τῆς ΕΠΕΚ δὲν εἶναι σκέψις συνδεομένη κατ’ ἀνάγκην μὲ δρᾶσιν. Θὰ συνδεθῇ ἡ σκέψις του μὲ δρᾶσιν μόνον εἰς τὰς παραμονὰς τῶν ἐκλογῶν. Θὰ συνδεθῇ μὲ δρᾶσιν κατὰ τὴν στιγμὴν τῆς ψηφοφορίας. Ἢ θὰ συνδεθῇ μὲ δρᾶσιν, ἐὰν εἶναι τεταγμένος νὰ ἀσκήσῃ πολιτικὴν δημοσία. Ἐὰν εἶναι ὑποψήφιος ἢ ἐὰν εἶναι βουλευτής, θὰ ἀσκήσῃ δρᾶσιν δημοσία ὡς βουλευτὴς τοῦ Συναγερμοῦ, ὡς πολιτευόμενος τοῦ Συναγερμοῦ ἢ τῶν Φιλελευθέρων. Ἀλλὰ ὡς μέλος, τὸ πολὺ πολύ, θὰ μετάσχῃ τῶν διαφόρων περιφερειακῶν Ἐπιτροπῶν, διὰ νὰ ἐργασθῇ κατὰ τρόπον τὸν ὁποῖον ὅλα τὰ κόμματα γνωρίζουν. Ἐνῷ, κύριοι συνάδελφοι, ὁ κομμουνιστής, καὶ ὅταν σκέπτεται ὡς κομμουνιστής, δρᾷ. Αὐτὴ εἶναι ἡ διάκρισις εἰς τὴν ὁποίαν προβαίνω, μεταξὺ τῆς σκέψεως τοῦ κομμουνιστοῦ καὶ τῆς σκέψεως τοῦ ὀπαδοῦ, οἱουδήποτε ἐθνικόφρονος καὶ δημοκρατικοῦ κόμματος. Αὐτὸ παρακαλῶ ἰδιαιτέρως νὰ τὸ μελετήσητε καὶ τότε, ἐὰν τὸ μελετήσητε νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ μὴ κάμω τὸν καθηγητὴν καὶ προβῶ εἰς ἀνάλυσιν τῆς θεωρίας αὐτῆς, ἐμπιστεύομαι ἄλλωστε τὴν μελέτην εἰς τὸ ἴδιον ὑμῶν πνεῦμα, ἐὰν μελετήσετε τὰ ὅσα σᾶς εἶπον, θὰ ἴδητε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Δημοκρατία ἔναντι ἔστω καὶ τοῦ μὴ δρῶντος κομμουνιστοῦ, τοῦ τύποις μὴ δρῶντος, νὰ μένῃ ἀπαθής. Διότι καὶ ὁ τύποις μὴ δρῶν κομμουνιστής, δηλαδὴ μὴ δολοφονῶν, μὴ προβαίνων εἰς ἐνεργείας ἐμφανῶς βιαίας, καὶ αὐτὸς ἀκόμη, προβαίνει εἰς βιαίαν σκέψιν, διότι ἡ σκέψις του δὲν εἶναι δημοκρατικὴ καὶ ὁμαλή, ἀλλὰ εἶναι βιαία. Καὶ ἐφ’ ὅσον εἶναι βιαία ἡ σκέψις εἶναι κατ’ οὐσίαν πρᾶξις καὶ ὄχι ἁπλῆ σκέψις.

§45Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κατὰ τὴν γνώμην μας, ἡ ἄποψις τὴν ὁποίαν ὑπερασπίζετε εἶναι βαρύτατον ἀτύχημα. Διότι ἐὰν ἡ σκέψις εἶναι πρᾶξις καὶ ἐφ’ ὅσον αἱ πράξεις διώκονται, συμπέρασμα εἶναι, ὅτι αἱ χιλιάδες τῆς Ε.Δ.Α. περιέργως εἶναι ἐλεύθεραι ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ. Εἰς αὐτὸ τὸ ἄτοπον ἄγει ὁ συλλογισμός σας.

§46Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Μοῦ ἐπιτρέπετε μίαν ἐρώτησιν, κ. Πρόεδρε;

§47Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὴ μὲ διακόψετε πρὶν ἀπαντήσω εἰς αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Παπανδρέου. (Ὁ κ. Παπαπολίτης προσπαθεῖ νὰ διακόψῃ).

§48Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριε Παπαπολίτη, συχνὰ συμβαίνει αὐτὸ καὶ συχνὰ ἐρίζομεν. Ὅταν δώσω τὴν ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. Παπανδρέου θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὲ διακόψετε καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσω (Θόρυβος καὶ διαμαρτυρίαι ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Συλλογικὰς παρατηρήσεις εἰς τὸν λόγον μου καὶ συλλογικὰς διακοπάς, ἔστω καὶ ἐὰν ἐκπροσωπῆτε κόμμα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶ. Θὰ ἀπαντήσω πρῶτον εἰς τὸν ἀξιότιμον ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων καὶ ἔπειτα εἰς ὑμᾶς κ. Παπαπολίτη.

§49Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. (Ὁμιλεῖ ἐν μέσῳ θορύβου μὴ ἀκουόμενος).

§50Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριε Παπαπολίτη, καὶ ἐὰν ἀκόμη εἴπητε τὰ ἴδια, θὰ τὰ εἴπητε μὲ ἄλλας λέξεις. Ἐγὼ θέλω νὰ ἀπαντήσω καὶ εἰς τὰς λέξεις τοῦ κ. Παπανδρέου.

§51Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Δικαίωμά σας νὰ μὲ ἀδικῆτε.

§52Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, παρηρμήνευσε τὰ ὅσα εἶπον. Εἶπον κάτι, τὸ ὁποῖον εἶμαι βέβαιος, ὅτι καὶ ὁ ἴδιος πιστεύει, ὅτι διὰ τὸν συνειδητὸν κομμουνιστήν, πρᾶξις εἶναι καὶ ἡ σκέψις. Διότι ἡ ὁλοκληρωτικὴ σκέψις ἀποκλείουσα οἱανδήποτε ἀντίθετον σκέψιν, εἶναι πρᾶξις. Εἶναι πρᾶξις βιαία καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν ἄλλωστε ἀφοῦ ἀποκλείει τὴν σκέψιν τὴν ἀντίθετον νὰ μὴ προβῇ ὁ φορεὺς αὐτῆς κατὰ κάποιον τρόπον —κατὰ τρόπον μυστικὸν διότι ἡ μυστικότης καὶ ἡ συνωμοσία εἶναι τὸ κύριον χαρακτηριστικὸν τοῦ κομμουνισμοῦ— νὰ μὴ προβῇ καὶ εἰς κάποιαν ἐκδήλωσιν ἢ ἀπόπειραν ἐνεργείας. Δὲν εἶπον ἀξιότιμε, κ. ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, ὅτι πρέπει ὅλους αὐτοὺς νὰ τοὺς συλλάβωμεν. Παρηρμηνεύσατε τοὺς λόγους μου. Ἐσπεύσατε νὰ ὀνομάσετε ἀτύχημα τὴν παρατήρησίν μου, μὲ τὴν εὐκολίαν, μὲ τὴν ὁποίαν προβαίνετε εἰς χαρακτηρισμούς. Δὲν ἀποτελοῦν ἀτύχημα οἱ λόγοι μου ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν κατεννοήσατε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἶπον ἢ ἔστω πταίω ἐγὼ διότι δὲν ἐγενόμην ἀντιληπτός. Ἀλλά, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πταίω ἐγὼ —συγκατενεύσατε μόλις εἶπον πταίω ἐγὼ— ἀλλὰ δυστυχῶς πρέπει νὰ προσθέσω, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πταίω ἐγώ, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἰσχυρίσθην —ἄλλωστε πῶς ἦτο δυνατὸν νὰ ἰσχυρισθῶ αὐτὸ ἀφοῦ τοῦτο δὲν θὰ ἀνταπεκρίνετο εἰς τὴν τακτικὴν τῆς Κυβερνήσεως— δὲν ἰσχυρίσθην, ὅτι συνελάβομεν ὅλους ἢ ὅτι πρέπει νὰ συλλάβωμεν ὅλους τοὺς κομμουνιστάς. Ὡμιλήσατε πρὸ ὀλίγου περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ψηφιζόντων τὴν ΕΔΑ. Γνωρίζετε κάλλιστα, ὅτι τὸ Κ. Κ. ἀπὸ ἀπόψεως μελῶν δὲν συμπίπτει μὲ τὸν ἀριθμὸν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ψηφίζουν τὴν ΕΔΑ, διότι ὁ κομμουνισμὸς εἶναι δύσκολος εἰς τὴν προσέλκυσιν καὶ τὴν νομιμοποίησιν τῶν μελῶν καὶ ὀπαδῶν. Ἡμεῖς οἱ ἀφελεῖς δημοκρατικοὶ εἴμεθα εὔκολοι. Καὶ ζητοῦμεν ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς τῆς κοινωνίας καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς κατευθύνσεις ὀπαδούς. Ἐπιτρέψατέ μου, τὸ «ἡμεῖς» νὰ τὸ εἴπω κατὰ τρόπον γενικόν. Ἐκεῖνοι προσέχουν πολὺ διότι εἶναι ὁλοκληρωτικὸν Κόμμα. Πρὶν γίνουν ὁλοκληρωτικὸν Κράτος, εἶναι ὁλοκληρωτικὸν Κόμμα. Ἑπομένως δὲν εἶναι ὅλοι, ὅσοι ψηφίζουν τὴν ΕΔΑ, κομμουνισταὶ καὶ δὲν σκέπτονται ὅλοι ὅσοι ψηφίζουν τὴν ΕΔΑ, κατὰ τρόπον κομμουνιστικόν. Σκέπτονται οἱ περισσότεροι, ὡς συνοδοιπόροι, ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν πειθαρχημένην καὶ ὀρθόδοξον κομμουνιστικὴν σκέψιν. Ὁμιλῶν, λοιπόν, ἀξιότιμε, κ. ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων περὶ σκέψεως τοῦ κομμουνιστοῦ, ἐννοῶ τὴν σκέψιν τοῦ τεταγμένου εἰς τὸ Κ.Κ. καὶ δεύτερον ὁμιλῶν περὶ τῆς σκέψεως τοῦ τεταγμένου εἰς τὸ Κ.Κ. δὲν ἰσχυρίζομαι, ὅτι πρέπει πᾶς τεταγμένος εἰς τὸ Κ.Κ. νὰ συλληφθῇ. Αὐτὸ δὲν τὸ ἰσχυρίσθην. Ἀλλὰ ἐπισημαίνων τὸν κίνδυνον τῶν πολλῶν παραχωρήσεων —καὶ ἐδῶ θὰ σᾶς δείξω, ὅτι ἦτο ἀτύχημα ἡ ἰδική σας διακοπὴ καὶ ὄχι ἡ ἰδική μου φράσις— ἐπισημαίνω τὸν κίνδυνον τῶν πολλῶν παραχωρήσεων, ἐκείνων, τὰς ὁποίας ἀκριβῶς ἡ πλευρὰ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ τοῦ στόματος ὡρισμένων βουλευτῶν ἐζήτησεν, ἐπισημαίνων τὸν κίνδυνον αὐτόν, εἶπον, ὅτι ὁ κομμουνιστὴς εἶναι ἐπικίνδυνος καὶ ὅταν δὲν δρᾷ κατὰ τρόπον ἀνοικτόν, ἁπτὸν καὶ φανερόν, διότι καὶ ἡ σκέψις του ἀποτελεῖ δρᾶσιν, αὐτὸν τὸν κώδωνα ἀκριβῶς, ἤθελα νὰ ἐπισημάνω καὶ ἀπαντῶν οὐχὶ εἰς ὑμᾶς, διότι ὑμεῖς κατέχετε τὰ προβλήματα τοῦ κομμουνισμοῦ, ἀλλὰ εἰς ἐκείνους ἐκ τῶν συναδέλφων οἱ ὁποῖοι τυχὸν δὲν τὰ κατέχουν καὶ οἱ ὁποῖοι προέβησαν εἰς τόσον γεναιοφρόνους ἔναντι τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τῶν ὑπόπτων διακηρύξεις, ἀπαντῶν εἰς αὐτούς, λέγω, ὅτι πρέπει νὰ εἴμεθα πολὺ προσεκτικοὶ καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλε καὶ τινα τῶν ὁποίων ἔχει θέσει κατ’ οὐσίαν εἰς ἐφαρμογήν, τὰ ἔλαβε καὶ τὰ λαμβάνει πρῶτον μὲν κατόπιν μακρᾶς καὶ συστηματικῆς σκέψεως καὶ δεύτερον, διότι ὑπάρχει ἡ ἐγγύησις τοῦ σταθεροῦ Κράτους, τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Συναγερμοῦ καὶ τῆς ἀποφασιστικότητος τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, τῶν Σωμάτων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν διεξαχθεῖσαν ἐπὶ δίμηνον συζήτησιν, ἐτοποθετήθησαν ὑπό τινων συναδέλφων εἰς τὸ ἑδώλιον τοῦ κατηγορουμένου. (Φωναὶ ἐκ τῆς ἀριστερᾶς: ὄχι, ὄχι).

§53Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Διότι παρέχεται ἡ εὐκαιρία, ἐπιθυμῶ νὰ δηλώσω, ὅτι ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, καὶ πρὸς τὰς Ἐνόπλους Δυνάμεις καὶ πρὸς τὰ Σώματα Ἀσφαλείας, ἡ ἐμπιστοσύνη καὶ ἡ ἀγάπη εἶναι ἀμέριστος (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς).

§54Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριοι συνάδελφοι, χαίρω διὰ τὴν διακήρυξιν τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, ἀλλὰ πρέπει νὰ τονίσω, ὅτι πράγματι δὲν εἶναι ἀναγκαία, διότι ἐγνώριζα ποῖαι εἶναι αἱ ἀπόψεις του.

§55Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Μεμονωμένα περιστατικὰ ἐπεκρίθησαν. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅμως τὴν συλλογικήν, τὰ Σώματα Ἀσφαλείας ἐμπνέουν γενικὴν ἐμπιστοσύνην καὶ ἀγάπην.

§56Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριοι συνάδελφοι, καταλήγω εἰς τὸ συμπέρασμά μου, ὡς πρὸς τὸ σημεῖον αὐτό. Εἶπον τὰ ὅσα εἶπον, περὶ τῆς σκέψεως τοῦ κομμουνισμοῦ, διὰ νὰ ἐπισημάνω τοὺς κινδύνους καὶ διὰ νὰ δηλώσω πρὸς ὑμᾶς καὶ δι’ ὑμῶν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ βήματα εἰς τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις προέβη ἢ προβαίνει, εἶναι βήματα τὰ ὁποῖα μετὰ μεγάλην μελέτην ἀπεφάσισε νὰ ἀκολουθήσῃ καὶ ἐπιτρέψατέ μου νὰ εἴπω, μετὰ μεγάλης προσοχῆς θὰ ἀκολουθήσῃ. Εἷς ἢ δύο τῶν κ. συναδέλφων, ἔσπευσαν ἀμέσως, μόλις ἤκουσαν τὴν φράσιν περὶ ἀνοικτῶν φακέλλων νὰ ὁμιλήσουν περὶ διαδικασίας. Κύριοι, ἀντὶ νὰ εἴμεθα ἄγρυπνοι καὶ προσεκτικοί, δίδομεν ὑπερβολικὴν ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ μέλλον. Ἡ διαδικασία θὰ καθορισθῇ, ἀλλὰ δὲν ἦτο καὶ τόση βία νὰ πληροφορηθοῦν οἱ κ. συνάδελφοι, ποία θὰ εἶναι ἡ διαδικασία. Διατί αὐτὴ ἡ τεραστία βία; Τὸ μέτρον αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ εἶναι δημοκρατικόν, εἶναι οὐσιῶδες. Ἡ Κυβέρνησις ἂν καὶ γνωρίζῃ, ὅτι ἀποτελεῖ ἕνα βῆμα μέγα, ἐν τούτοις ἀπεφάσισε νὰ τὸ λάβῃ. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἀνάγκη καὶ νὰ κοπτώμεθα διὰ νὰ ἁπλοποιήσωμεν ὅλας τὰς διαδικασίας, δὲν εἶναι ἀνάγκη καὶ νὰ κοπτώμεθα δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ ὠφεληθοῦν. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ φάκελλοι θὰ ἀνοίξουν, ἀλλὰ θὰ ἀνοίξουν, διὰ νὰ δώσουν τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὸν τυχὸν ἀδικηθέντα, συκοφαντηθέντα, διαβληθέντα νὰ καταδείξῃ τὴν ἀθωότητά του καὶ μετὰ μεγίστης προσοχῆς θὰ ἐξετασθοῦν καὶ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ὁ ἐνδιαφερόμενος θὰ δώσῃ καὶ εἰς περίπτωσιν ἀμφιβολίας θὰ προτιμήσωμεν νὰ δώσωμεν πίστιν εἰς τὰς διαπιστώσεις τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, παρὰ εἰς τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος, ἢ 2–3 μάρτυρες, φίλοι του, θὰ δώσουν. Ἐφ’ ὅσον ἀνοίγομεν τοὺς φακέλλους, προβαίνομεν εἰς τὴν λῆψιν τοῦ δημοκρατικοῦ μέτρου. Ἀλλά, δι’ ὄνομα Θεοῦ, μὴ ζητῆτε νὰ προχωρήσωμεν εἰς ἐξελίξεις αἱ ὁποῖαι εἶναι δυνατὸν νὰ καταστοῦν καὶ ἐπικίνδυνοι. Ἐδῶ παρακαλῶ τὸν ἐκπρόσωπον τῆς Ε.Π.Ε.Κ. νὰ μὲ διακόψῃ.

§57Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, λαμβάνω τὸν λόγον, ὄχι πλέον διὰ νὰ ἀπευθύνω ἐρώτησιν, ἀλλὰ ἁπλῶς διὰ νὰ διαμαρτυρηθῶ διὰ τὸν ἀντικοινοβουλευτικὸν τρόπον καθ’ ὃν μοῦ ἠρνήθητε τὴν διακοπὴν καὶ οὕτω ἐπιτρέψατε εἰς ὡρισμένους συναδέλφους τῆς Συμπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι δὲν συνήθισαν ἀκόμη εἰς τὴν ἰδέαν ὅτι εὑρίσκονται εἰς τὴν Βουλήν, νὰ ὁμιλήσουν καθ’ ὃν τρόπον ὡμίλησαν καὶ ὁ ὁποῖος δὲν ἐγένετο ἀσφαλῶς ἀντιληπτός, κ. Πρόεδρε, διὰ νὰ ἐπισύρῃ τὰς ὀφειλομένας παρατηρήσεις σας.

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν μοῦ τὸ ἀναφέρατε κ. συνάδελφε.

§59Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, γνωρίζετε ὅτι εἶμαι ἀπὸ τὰς ὀλίγας ἐξαιρέσεις ποὺ δὲν διακόπτουν τοὺς συναδέλφους των, πολλῷ δὲ μᾶλλον μέλη τῆς Κυβερνήσεως, σεβόμενος τὸν κανονισμόν. Σᾶς ἐζήτησα τὴν ἄδειαν διὰ νὰ ἀπευθύνω ἐρώτησιν ἐπὶ ἀπόψεών σας, αἱ ὁποῖαι μοῦ ἔκαμαν κατάπληξιν, ἀλλὰ μοῦ ἔκαμεν ἐντύπωσιν ὁ τρόπος κατὰ τὸν ὁποῖον ἠρνήθητε τὴν διακοπήν. Ἐπί πλέον, διαμαρτύρομαι διὰ τὰς προτιμήσεις εἰς τὰς διακοπάς, διότι ἐδέχθητε προηγουμένως διακοπάς. Καὶ ἤδη παραιτοῦμαι πάσης ἐρωτήσεως εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας.

§60Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Πράγματι δὲν κάμνετε συχνὰ διακοπάς.

§61Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Ποτέ.

§62Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Ὄχι, ποτέ, διότι μοῦ ἐκάματε πολλάκις καὶ ἐκαυγαδίσαμε πολλάκις ἐπὶ διαφόρων θεμάτων. Ἄρα, μὲ ἔχετε διακόψει. Δὲν κάμνετε συχνά, ἀλλὰ κάμνετε τὰς διακοπάς σας ἀκαίρως. Αὐτὸ εἶναι τὸ λάθος. Μοῦ ἐζητήσατε τὸν λόγον καθ’ ἣν στιγμὴν εἶχα ἀρχίσει νὰ ἀπαντῶ εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων.

§63Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Ἐζήτησα τὸν λόγον, ἀλλὰ διὰ χειρονομιῶν ἀπεκρούσατε τὴν διακοπήν, ἡ ὁποία δὲν θὰ ἦτο διακοπή, ἀλλὰ αἴτησις ἀδείας ἐκ μέρους μου συμφώνως τῷ Κανονισμῷ, νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀπευθύνω ὡρισμένας ἐρωτήσεις. Ἠμπορούσατε νὰ μοῦ εἴπητε, ὅτι ὅταν τελειώσω θὰ δεχθῶ τὴν διακοπήν.

§64Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.). Πράγματι, οὐδεμία πρόθεσις ἐκ μέρους μου ὑπῆρξε νὰ σᾶς μειώσω ἀλλὰ πρέπει νὰ σᾶς ὁμολογήσω, ὅτι συνήθως αἱ αἰτήσεις διακοπῶν ἐκ μέρους σας εἶναι ἄκαιροι. Φέρ’ εἰπεῖν, εἰς τὸ μέσον μιᾶς φράσεως. Ποτὲ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων δὲν μὲ διέκοψεν εἰς τὸ μέσον τῆς φράσεώς μου. Τὸ λάθος εἶναι ἰδικόν σας καὶ ὄχι ἰδικόν μου. Θέλετε νὰ εἴπω καὶ κάτι ἄλλο; Τὸ λάθος εἶναι καὶ ἰδικόν σας καὶ ἰδικόν μου. Τοιουτοτρόπως τὸ θέμα λήγει.

§65Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Δὲν ἔχετε σταθμοὺς εἰς τὸν λόγον σας καὶ ἔτσι δὲν δίδετε εὐκαιρίαν διακοπῆς.

§66Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.). Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ὡμίλησε περὶ τῆς συνθέσεως τῶν Ἐπιτροπῶν, καὶ εἶπεν, ὅτι αἱ Ἐπιτροπαὶ δὲν παρέχουν ἐπαρκεῖς ἐγγυήσεις. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις πιστεύει ἀντιθέτως, ὅτι αἱ Ἐπιτροπαὶ παρέχουν ἐπαρκεστάτας ἐγγυήσεις, πλήρεις ἐγγυήσεις. Τὸ ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ πλανηθοῦν, τὸ ὅτι εἶναι δυνατὸν ἕνα ἐκ τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα θὰ κρίνουν, νὰ εἶναι ἐσφαλμένον καὶ νὰ βασισθῇ ἐπὶ τοῦ στοιχείου αὐτῆς, αὐτὸ τὸ γνωρίζω, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ θὰ ἀποτελέσῃ εἰς τὸ μέλλον ἔτι μᾶλλον ἐξαίρεσιν. Αἱ Ἐπιτροπαὶ αὗται καθ’ ἑαυτὰς ἀπὸ ἀπόψεως συνθέσεως παρέχουν τὴν μεγίστην δυνατὴν ἐγγύησιν καὶ ἡ Κυβέρνησις δὲν δικαιοῦται νὰ μεταβάλῃ τὴν ἀρχὴν ἐπὶ τῆς ὁποίας βασίζεται ἡ σύνθεσις τῶν Ἐπιτροπῶν. Κύριοι συνάδελφοι, τὴν σύνθεσιν τῶν Ἐπιτροπῶν δὲν ἐζήτησεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων νὰ μεταβάλῃ, ἀπὸ ἀπόψεως οὐσίας, ἀλλὰ ἠθέλησε τὰς Ἐπιτροπὰς νὰ τὰς μεταφέρῃ, διότι αὐτὴ ἦτο ἡ κατεύθυνσις τῆς σκέψεώς του, ἀπὸ τῆς σφαίρας τῆς διοικήσεως εἰς τὴν σφαῖραν τῆς δικαιοσύνης. Αἱ ἀπαντήσεις διότι πρόκειται περὶ σκέψεως τὴν ὁποίαν ὁ ἀξιότιμος κ. Παπανδρέου εἶχε διατυπώσει καὶ πρὸ ἑβδομάδος, αἱ ἀπαντήσεις τὰς ὁποίας ἔδωσεν ὁ συνάδελφός μου ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας, εἶναι πλήρεις καὶ δὲν νομίζω ὅτι ἔχω νὰ προσθέσω τι. Ἐπίσης, ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἐπέμεινε καὶ πάλιν ἐπὶ τῆς φράσεως, τὴν ὁποίαν ἐπιγραμματικῶς εἶχε συλλάβει πρὸ ἑβδομάδος καὶ διατυπώσει εἰς ἄλλην συνεδρίασιν. Μετὰ τὴν ἐπιγραμματικὴν σύλληψιν αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ μείνῃ πιστὸς εἰς τὴν φράσιν «ὅτι ἡ ἀμφιβολία εἰς περίπτωσιν ἀνωμαλίας καταδικάζει, ἡ ἀμφιβολία εἰς περίπτωσιν ὁμαλότητος ἀθωώνει». Ἐγώ, κύριοι συνάδελφοι, δὲν παραδέχομαι οὔτε τὸ ἓν σκέλος τοῦ συλλογισμοῦ του, οὔτε τὸ ἕτερον, οὔτε τὸ σκέλος τοῦ συλλογισμοῦ τὸ ἀναφερόμενον εἰς τὴν ὁμαλότητα, οὔτε τὸ σκέλος τοῦ συλλογισμοῦ, τὸ ὁποῖον ἀσχέτως ἀνωμαλίας, ἢ ὁμαλότητος ἔχει σχέσιν μὲ τὸν κομμουνισμόν. Ὁ ἀξιότιμος καὶ ἀγαπητὸς συνάδελφος ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας κατ’ οὐσίαν ἀπήντησε καὶ δὲν εἶχεν ἀνάγκην νὰ χρησιμοποιήσῃ ἐπιχειρήματα. Ἐπεκαλέσθη ὀνόματα. Τὸ ὄνομα τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαναστασίου, τὸ ὄνομα τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου. Εἰς τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἀλέξανδρος Παπαναστασίου προέβη εἰς τὴν λῆψιν τοῦ πρώτου μέτρου, δὲν ὑπῆρχεν οὐδὲ κατ’ ἐλάχιστον κίνδυνος, οὔτε παγκόσμιος, οὔτε ἐσωτερικός. Ὑπῆρξεν ἡ πρώτη ἐπικίνδυνος φάσις τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος ἐν Ἑλλάδι ὄχι ὅμως ἐπικίνδυνος ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι τὸ κόμμα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ κατακτήσῃ τὴν ἐξουσίαν, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι ἔθεσε ζήτημα Μακεδονίας. Ἀλλὰ ἤρκεσε τὸ γεγονός, ὅτι κάπως εἶχε παγιωθῆ ἕνα πολὺ μικρὸν ἀπὸ ἀπόψεως ἀριθμοῦ καὶ ποιότητος προσώπων κόμμα, διὰ νὰ λάβῃ ὁ Ἀλέξανδρος Παπαναστασίου, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἄριστα μελετήσει τὴν κοινωνιολογίαν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἔχω ἐγκαταλείψει ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν, καὶ εἰς τὴν ὁποίαν ἔχει προσχωρήσει ὁ κ. Καλαντζῆς, ὁ ὁποῖος ὡμίλησε κοινωνιολογικῶς, τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔλαβε. Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαναστασίου ἀπὸ τὸ 1924, ὅταν δὲν ὑπῆρχε κανένα σημεῖον κινδύνου εἰς τὸν ὁρίζοντα, οὔτε τὸν ἐθνικόν, οὔτε τὸν διεθνῆ, ἔλαβε τὰ πρῶτα μέτρα καὶ ἔπειτα συνεπλήρωσε ταῦτα ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος. Πότε; Εἰς μίαν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ περισσότεροι, οἱ ἀφελεῖς, ἐπίστευον, ὅτι ὁ μόνος κίνδυνος προήρχετο ἀπὸ τὸν φασισμὸν καὶ δὲν ἔβλεπον διόλου τὸν κομμουνισμὸν καὶ μετ’ ὀλίγα ἔτη εἶχον φθάσει οἱ ἀφελεῖς αὐτοί, ὄχι ἐν Ἑλλάδι, εἰς ἄλλας χώρας, εἰς τὴν Γαλλίαν κατ’ ἐξοχήν, εἰς τὸ σημεῖον, νὰ νομιμοποιήσουν τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα, κατ’ οὐσίαν ὄχι νὰ τὸ νομιμοποιήσουν, ἀλλὰ νὰ ὑπαχθοῦν ὑπ’ αὐτό. Διότι ὅ,τι ἦτο τὸ ΕΑΜ, ὑπὸ ἔννοιαν τραγικὴν βεβαίως, κατὰ τὴν κατοχήν, ἐν Ἑλλάδι, ἦσαν τὰ λαϊκὰ μέτωπα κατὰ τὴν μεσοπολεμικὴν περίοδον, μετὰ τὸ 1935 συγκεκριμένως. Ἀρκετὰ ἔτη προηγουμένως, ὁ Βενιζέλος, χωρὶς νὰ ἔχουν ἀκόμη ὁδηγηθῆ οἱ περισσότεροι πρὸς τὸν ἐπικίνδυνον αὐτὸν δρόμον, ἔλαβε τὸ μέτρον, τὸ ὁποῖον ἐνεσαρκώθη εἰς τὸ ἰδιώνυμον. Ὄχι μόνον κίνδυνος τότε δὲν ἐθεωρεῖτο ὑπάρχων, ἀλλὰ ἀπεναντίας ὁ κίνδυνος ἐθεωρεῖτο ἀποκλειστικῶς προερχόμενος ἀπὸ τὸν φασισμὸν τοῦ Μουσολίνι καὶ ἀπὸ τὸν ἀνερχόμενον ἐθνικοσοσιαλισμὸν τοῦ Χίτλερ, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε βέβαια καταλάβει τὴν ἐξουσίαν, ὁ ὁποῖος ὅμως εἶχε κερδίσει τὰς πρώτας μεγάλας ἐκλογικὰς μάχας ἐν Γερμανίᾳ. Καὶ ἐνῷ ἐκεῖθεν μόνον ἐφαίνετο ὁ κίνδυνος, ἐν τούτοις, τὰ μέτρα ἐδῶ ἐλήφθησαν κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ. Κύριοι, ὑπάρχει μία ἐσωτερικὴ ἀντίφασις εἰς τὴν φράσιν ὅτι εἰς περίοδον ὁμαλότητος, ἡ ἀμφιβολία εἶναι ὑπὲρ τοῦ κρινομένου, καὶ ὑπάρχει ἡ ἀντινομία, ἐφ’ ὅσον ὁ κρινόμενος εἶναι ὕποπτος κομμουνιστής. Εἰς οἱανδήποτε ἄλλην περίπτωσιν θὰ παρεδεχόμην ἐνδεχομένως τὴν ἄποψιν αὐτήν. Ἀλλὰ εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ κομμουνισμοῦ δὲν εἶναι νοητὴ ἡ ἄποψις αὐτή, διότι ἐλλείπει ἡ προϋπόθεσις. Ὁ κομμουνισμὸς δὲν εἶναι ὁμαλός, ὁ κομμουνισμὸς εἶναι ὁλοκληρωτικός, ὁ κομμουνισμὸς ζητεῖ νὰ ἐπικρατήσῃ κατὰ τρόπον βίαιον, μυστικὸν καὶ συνωμοτικόν. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ὁμαλότης, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ὁ κομμουνισμός; Ἡ ὕπαρξις ἢ μὴ ὁμαλότητος δὲν κρίνεται μόνον ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἐπιφανειακῶν γεγονότων, ὅπως εἶναι τὰ πολεμικὰ γεγονότα τοῦ θερμοῦ πολέμου, τοῦ πολέμου, τὸν ὁποῖον διεξηγάγομεν ἐδῶ καὶ τὸν ὁποῖον μᾶς ἐπέβαλον οἱ κομμουνισταὶ κατὰ τὸ διάστημα 3½ ἐτῶν, δὲν κρίνεται μόνον ἐπὶ τῇ βάσει, ἂς εἴπωμεν, αὐτῶν τῶν γεγονότων, ἡ ὁμαλότης ἢ ἡ ἀνωμαλία. Αὐτὴ αὕτη ἡ ὕπαρξις τοῦ κομμουνισμοῦ εἶναι ἀνωμαλία. Ἄρα ἐν περιπτώσει ἀμφιβολίας, δὲν εἶναι δυνατόν, προκειμένου περὶ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ τινάξῃ εἰς τὸν ἀέρα τὸ Κράτος, ἐπειδὴ ἀμφιβάλλω, νὰ ἐπιτρέψω, ὥστε ἡ ἀμφιβολία ἀποβῇ ὑπὲρ αὐτοῦ. Ἐπιγραμματικώτατα, διότι ἠρχίσαμεν ὅλοι νὰ γινώμεθα μαθηταὶ τοῦ κ. Παπανδρέου εἰς τοὺς ἐπιγραμματισμούς, εἶπεν ὁ κ. Καλαντζῆς, ὅτι ἡ ἀμφιβολία πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους καὶ ὄχι ὑπὲρ τοῦ ὑπόπτου κομμουνιστοῦ. Κατ’ ἀνάγκην, λυπούμεθα, διότι διατυποῦμεν τὴν φράσιν αὐτήν. Μὴ νομίζετε, ἀξιότιμε ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, ὅτι ὁ ἀνθρωπισμός μας, ἀνθρωπισμός, τὸν ὁποῖον ὡρισμέναι ἐφημερίδες μοῦ ἔχουν πλήρως ἀμφισβητήσει καὶ ἔχουν δικαίωμα νὰ τὸν ἀμφισβητοῦν, μὴ νομίζετε, ὅτι ὁ ἀνθρωπισμός μας δὲν θὰ ὡδήγει ἡμᾶς εἰς τὸ συμπέρασμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἤχθητε, ἐὰν δὲν παρενεβάλετο αὐτὴ ἡ ἄλλη παρατήρησις, τὴν ὁποίαν προηγουμένως σᾶς εἶπον, ὅτι ἡ ἱστορικὴ πραγματικότης λέγει ὅτι, ἀσχέτως ἐντάσεως ἢ ὑφέσεως ἀπὸ ἀπόψεως κρίσεως διεθνοῦς ἢ ἐσωτερικῆς, ὁ κομμουνισμὸς ἀποτελεῖ μεγίστην ἀνωμαλίαν. Εἶναι ἀντιδημοκρατικός, εἶναι ὁλοκληρωτικός, ἀποβλέπει καὶ θὰ ἀποβλέπῃ, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχῃ καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν λείψῃ, εἰς τὴν πλήρη κατάκτησιν, τὴν ὁλοκληρωτικὴν κατάκτησιν τοῦ κόσμου καὶ ἑπομένως, ἐφ’ ὅσον ὁ κίνδυνος αὐτὸς ὑπάρχει, οἱ ὕποπτοι ὡς κομμουνισταὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὸ ὡραῖον ρητόν, τὸ ὁποῖον διετυπώσατε, κύριε ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, διότι φοβοῦμαι, ὅτι τὸ ρητὸν αὐτό, ἐὰν ἐφηρμόζετο ἀπὸ ἡμᾶς, θὰ ἀπετέλει λάθος. Πῶς εἶναι δυνατόν, ἀξιότιμε κύριε ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, ὅταν ὁ κομμουνισμὸς εἶναι κατ’ ἐξοχὴν μυστικὴ δρᾶσις, νὰ ὑπάρχουν πάντοτε φανερὰ καὶ ἀναμφισβήτητα στοιχεῖα; Πῶς εἶναι δυνατόν, ὅταν ὁ κομμουνισμὸς ἀποβλέπῃ κυρίως εἰς τὴν δημιουργίαν τῶν διανοητικῶν, ψυχικῶν καὶ ὑλικῶν προϋποθέσεων διὰ τὴν πλήρη ἀνατροπὴν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας καὶ δὴ κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος εἶναι μυστικός, καὶ ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς καμουφλαρίσματα, τὰ ὁποῖα εἶναι γνωστὰ εἰς ὑμᾶς καὶ εἰς ὅλους, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν φράσιν, εἰς τὴν ὁποίαν σεῖς ἐφθάσατε; Τὸ πρόβλημα ἐμφανίζεται ὑπὸ μορφὴν διλήμματος. Καὶ ἄλλοτε μὲ κατηγορήσατε, διότι ἐχρησιμοποίησα τὴν λέξιν δίλημμα, ἀλλὰ διλήμματα ὑπάρχουν εἰς τὴν ἄσκησιν τῆς κυβερνητικῆς ἐξουσίας καὶ κατ’ ἐξοχὴν εἰς τὴν ἐποχήν μας.

§67Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἐπιτρέπετε, κύριε Πρόεδρε; Τὸ ὡραῖον ρητὸν περὶ τοῦ ὁποίου ὡμιλήσατε, ἐλέχθη τὸ πρῶτον πρὸ 2500 ἐτῶν ἀπὸ τὸν Ἀθηναῖον Ἀντιφῶντα, ὅστις διεκήρυξε: «Εἰ δέοι ἀδικεῖν ἐπὶ τὸ δικᾶσαι, ὁσιώτερον ἂν εἴη τὸν ἔνοχον ἀπολῦσαι». Ἄλλο τὸ ζήτημα ἂν αὐτὸ τὸ ὑπὲρ τοῦ κατηγορουμένου σοφὸν ρητὸν πρέπει νὰ ἔχῃ ἐφαρμογὴν ἐπὶ τῶν ὑπόπτων κομμουνιστῶν.

§68Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἄμ.). Κύριοι, τὸ ρητὸν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον, πράγματι, ἦτο σημαντικὸν ἐξειλίχθη, καὶ ἡ ἐπιείκεια, ὁ χριστιανισμός, ὁ ὁποῖος συνεπλήρωσε τὸ Ἑλληνικὸν πνεῦμα, ὑπερενίκησε τὸ περιεχόμενον αὐτοῦ τοῦ ρητοῦ, τὸ παραμέρισεν. Ἀλλὰ τὸ παραμέρισεν, ὅσον ἀφορᾷ τὸν κίνδυνον τὸν προερχόμενον ἀπὸ τὴν ἀτομικὴν ἐνέργειαν ἑνὸς ἀνθρώπου, μὴ συνδεομένου μὲ ὁλόκληρον συνωμοτικὸν ὀργανισμόν. Καὶ ἔπρεπε νὰ τὸ παραμερίσῃ. Δι’ αὐτὸ καὶ τὰ ποινικὰ δικαστήρια λόγῳ ἀμφιβολιῶν ἀπαλλάσσουν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ δὲν ἀθῳώνουν πλήρως. Καὶ ἡ ἀντιδιαστολὴ αὐτῶν τῶν δύο λέξεων ἔχει κάποιαν ἠθικὴν σημασίαν. Ἀλλ’ ἐνῷ αὐτὸ τὸ ἀρχαῖον ρητόν, τὸ ὁποῖον ἀνέφερεν ὁ συνάδελφος κ. Βασιλᾶτος, ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῆς ἐξελίξεως ἦτο δυνατὸν νὰ μεταβληθῇ ὡς πρὸς ὅλας τὰς ἄλλας περιπτώσεις, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβληθῇ ὅταν κινδυνεύῃ ἐκ τῆς ἐνδεχομένης δράσεως ὡρισμένου προσώπου, τὸ σύνολον τῆς Κοινωνίας, τὸ Ἔθνος ὁλόκληρον. Δι’ αὐτὸ εἴμεθα ἠναγκασμένοι, μὲ θλῖψιν, ὅταν ὑπάρχουν ἀμφιβολίαι, οὐσιώδεις καὶ ὅταν αὗται εἶναι μεγάλαι εἰς βάρος τοῦ κρινομένου καὶ ὄχι ὑπὲρ αὐτοῦ, διότι ὅταν εἶναι ὑπὲρ τοῦ κρινομένου, συνήθως ἀπαλλάσσεται καὶ δὲν ἐκτοπίζεται, ὅταν ὑπάρχουν τοιαῦται ἀμφιβολίαι εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς ἀναγκαζόμεθα νὰ θεωρῶμεν τὰς ἀμφιβολίας ὡς βαρυνούσας τὸν κρινόμενον. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ ὁμαλότης δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ, ἐφ’ ὅσον διαρκῇ ἡ μεγάλη ἀνωμαλία, ἡ ὁποία ὀνομάζεται ἐρυθρὸς ὁλοκληρωτισμός, δηλαδή, κομμουνισμός. Καὶ ἐφ’ ὅσον ὑπάρχῃ ἡ μεγάλη αὐτὴ ἀνωμαλία, εἴτε διερχόμεθα περίοδον παγκοσμίου ὑφέσεως εἰς τὴν κρίσιν, εἴτε διερχόμεθα περίοδον ἐντάσεως τῆς κρίσεως, καὶ εἰς τὰς δύο περιπτώσεις, δὲν πρέπει ἡ ἐπιφάνεια νὰ ἀποτελέσῃ τὸ κριτήριον διὰ τὴν ἐκτίμησιν τοῦ μεγέθους τῶν κινδύνων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸ βάθος. Κύριοι συνάδελφοι, αὐτὰ εἶχον, ἐν γενικαῖς γραμμαῖς νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ὁμιλίας τοῦ ἀξιοτίμου κ. ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, ὁ ἐκ Φλωρίνης συνάδελφος κ. Θεοχαρίδης, προέβη εἰς μίαν διακοπὴν καὶ ὡμίλησε περὶ τῶν παραμεθορίων περιοχῶν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, νὰ σᾶς βεβαιώσω, ὅτι γίνεται πᾶν τὸ δυνατόν, διὰ νὰ μὴ σημειοῦνται παρεκτροπαὶ καὶ ὑπερβολαί. Ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ἐπίσης νὰ τονίσω, ὅτι ἡ ὑπόθεσις τῆς ἀσφαλείας τῶν παραμεθορίων περιοχῶν, τῶν ζωνῶν ἀσφαλείας τοῦ Κράτους, εἶναι ὑπόθεσις τὴν ὁποίαν ὀρθῶς τὸ Ἔθνος ἔχει ἐμπιστευθῆ εἰς αὐτὸν τοῦτον τὸν Στρατόν, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὰ Σώματα Ἀσφαλείας. Καὶ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, δηλαδή, τοῦ τρόπου, κατὰ τὸν ὁποῖον ἀσκεῖ ὁ Στρατός, ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὴν Χωροφυλακήν, τὸ ἔργον τοῦτο τὸ κρίσιμον εἰς τὰς ζώνας ἀσφαλείας, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ μὴ προβῶ εἰς ἀνακοινώσεις.

§69Γ. ΜΟΔΗΣ. Εἰς ὡρισμένας περιφερείας, κύριε Πρόεδρε, —θὰ τονίσω καθαρὰ— εἰς τὴν Καστοριάν, λαμβάνουν χώραν κυρίως αἱ ὑπερβασίαι εἰς βάρος πολιτῶν, ὄχι εἰς τὰ ἄλλα μέρη.

§70Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. (Ὁμιλεῖ, μὴ ἀκουόμενος).

§71Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριοι συνάδελφοι, ὅπως καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἐνδοχώρας, οὕτω καὶ εἰς τὰς ζώνας ἀσφαλείας, εἰς τὰς παραμεθορίους περιοχάς, πιθανὸν νὰ ἐγένοντο, εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις, ὑπερβολαί. Ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι αἱ περιπτώσεις αὐταί, ὡς διεπίστωσα, ἀσκῶν ἐπὶ διετίαν τὰ καθήκοντα τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἀποτελοῦν ἐξαίρεσιν ἀσήμαντον. Αὐτὰς δὲ τὰς ἐλαχίστας περιπτώσεις δὲν ἔχετε, παρὰ νὰ προσέλθητε εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἢ εἰς τὴν στρατιωτικὴν ἡγεσίαν, καὶ νὰ τὰς ἀναφέρετε. Δὲν θὰ ὑπάρξῃ περίπτωσις, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς ἀρνηθῇ ἡ Κυβέρνησις ἢ ἡ στρατιωτικὴ ἡγεσία τὸ δικαίωμα αὐτό, δικαίωμα, ἄλλωστε, τὸ ὁποῖον σᾶς ἔδωσεν ἡ ψῆφος τοῦ λαοῦ. Τὸ δικαίωμα νὰ ἐπισημαίνετε μίαν ἀδικίαν, μίαν ὑπερβολὴν ἢ ὑπερβασίαν. Ἀλλὰ τὸ θέμα αὐτό, ἐν τῷ συνόλῳ του, ὡς τὸ ἔθεσεν ὁ κ. Θεοχαρίδης, νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον συζητήσεων ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, διὰ λόγους, τοὺς ὁποίους ἐννοεῖτε. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις εἶπεν ὅσα εἶχε νὰ εἴπῃ. Διεκήρυξε τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα εἶναι εἰς θέσιν, ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἐσωτερικῆς ἀσφαλείας, νὰ λάβῃ, διότι πρώτιστον καὶ κύριον καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἡ κατοχύρωσις τοῦ Ἔθνους. Κατ’ ἀνάγκην ἔρχεται δεύτερον εἰς ὥρας διεθνοῦς ἀνωμαλίας καὶ οὐχὶ ὁμαλότητος, τὸ θέμα τῆς τυχὸν ἀδικίας εἰς βάρος προσώπου, τὸ ὁποῖον ἔδωσεν ἀφορμὰς ἢ χωρὶς νὰ δώσῃ ἀφορμὰς προεκάλεσεν ἀστυνομικὴν παρακολούθησιν ἢ καὶ δίωξιν. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν τὸ θέτω οὕτω τὸ θέμα δὲν ἐννοῶ, ὅτι εἰς τὴν πρᾶξιν δὲν εἶναι δυνατὸν καὶ τὰ δύο νὰ συνυφανθοῦν. Ἀλλὰ εἰς τὴν γραμμὴν πρέπει ὁπωσδήποτε τὸ προκεχωρημένον σημεῖον τῆς σκέψεώς μας, ὡς Κυβερνήσεως καὶ ὡς Ἔθνους, νὰ εἶναι ἡ ἀσφάλειά μας ἡ ἐθνικὴ καὶ τὸ ἀμέσως ἑπόμενον ἡ ἀνωτάτη δυνατὴ δικαιοσύνη ἀπέναντι τῶν προσώπων, τὰ ὁποῖα δίδουν ἀφορμάς, ἢ δὲν ἔδωσαν ἐπαρκῆ στοιχεῖα ἐμπράκτου ἀφοσιώσεως εἰς τὸ Ἔθνος. Εἰς τὴν πρᾶξιν, βεβαιωθῆτε, ἀξιότιμε κύριε ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, ἠκούσατε ἄλλωστε τοὺς ἀριθμούς, ἡ Κυβέρνησις ἔπραξε περισσότερα, διὰ νὰ ἄρῃ τὰς ἀδικίας, ἀπὸ ὅ,τι ἔπραξαν αἱ προηγούμεναι Κυβερνήσεις, αἱ λεγόμεναι Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου. Διότι ὅταν τοὺς ἀριθμοὺς τῶν χαρακτηρισθέντων ὡς ἐπικινδύνων τοὺς ἐμειώσαμεν, ὡς ἀποδεικνύουν τὰ παραδείγματα τῆς περιφερείας Λεβαδείας καὶ τῆς Δωδεκανήσου, δὲν νομίζω, ὅτι δικαιοῦσθε νὰ κατηγορῆτε τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι δὲν προβαίνει εἰς ἰσορρόπησιν τῶν δύο σκοπῶν. Ἐλπίζω, ὅτι σπάνιαι θὰ εἶναι αἱ περιπτώσεις, κατὰ τὰς ὁποίας ἕνα πρόβλημα θὰ παρουσιάζεται ὑπὸ μορφὴν διλήμματος καὶ θὰ εἶναι ἀδύνατον ἢ δύσκολον νὰ ἰσορροπήσῃ ἡ Κυβέρνησις τοὺς δύο σκοποὺς καὶ τὸν σκοπὸν τῆς ἀσφαλείας καὶ τὸν σκοπὸν τῆς δικαιοσύνης. Εἶμαι ὑποχρεωμένος ὅμως νὰ ἐπαναλάβω, ὅτι ἐὰν εἰς ὡρισμένας ἐκτάκτους περιστάσεις δὲν εἶναι δυνατὸν τοῦτο, τότε, κατ’ ἀνάγκην —καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι συμφωνεῖτε ἅπαντες μετ’ ἐμοῦ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ— τότε, λέγω, θὰ πρέπει νὰ δοθῇ ἡ προτίμησις εἰς τὴν ἀσφάλειαν καὶ εἰς τὸ συμφέρον τοῦ συνόλου καὶ οὐχὶ εἰς τὸ συμφέρον τοῦ ἀτόμου, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ὑπηρετῇ τὸ ἐθνικὸν συμφέρον, ἔστω καὶ ὑφιστάμενον μίαν ἀδικαιολόγητον καὶ δυσάρεστον δοκιμασίαν. Κύριοι συνάδελφοι, ὅπως τραυματίζεται κάποιος εἰς τὸ πεδίον τῆς μάχης, εἶναι δυνατὸν νὰ τραυματισθῇ κἄποιος κατὰ τὸ ἀγῶνα, τὸν ὁποῖον διεξάγει τὸ Κράτος διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἐθνικῆς ἀκεραιότητος; Βεβαίως, θὰ πράττωμεν πάντοτε τὸ πᾶν, διὰ νὰ ἐξακριβώνωμεν τὴν ἀλήθειαν καὶ θὰ πράξωμεν, ἔτι μᾶλλον, εἰς τὸ μέλλον ὅ,τι εἶναι δυνατόν, ἐφ’ ὅσον ἀνοίγομεν καὶ τοὺς φακέλλους, διὰ νὰ ἐξακριβωθῇ ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν πρέπει, τόσον πολὺ νὰ θεωροῦμεν τὴν περίπτωσιν τοῦ ἐνδεχομένως ἀδικηθέντος, ὡς πρωτεύουσαν, ὅπως τὴν ἐθεωρήσατε, θίξαντες αὐτὴν καὶ θεωρητικῶς ἀκόμη εἰς τὴν αὐτὴν γραμμὴν πρὸς τὸ ἐθνικὸν συμφέρον. Εἰς τὴν πρᾶξιν, ἐπαναλαμβάνω, θὰ ἐπιδιώξωμεν νὰ ἰσορροπήσωμεν τοὺς δύο σκοπούς, ἀλλὰ εἰς εἰδικὰς περιπτώσεις, ἂν ὑπάρχῃ δίλημμα, θὰ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ δώσωμεν τὴν προτίμησιν εἰς τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Ἔθνους. (Χειροκροτήματα).

§72Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ ὀλίγας λέξεις, ἐπιθυμῶ νὰ δώσω ἀπάντησιν εἰς ὅσα διὰ μακρῶν εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Εἶπε, πρῶτον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶχε προετοιμάσει τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν σήμερον ἀνήγγειλε καὶ ὅτι μάλιστα κατὰ μέγα μέρος, τὴν εἶχεν εἰς τὸ παρελθὸν ἐφαρμόσει. Τὰ πράγματα δὲν ἐπιβεβαιώνουν αὐτὸν τὸν ἰσχυρισμόν. Διότι ἡ πολιτική, ὅπως ἀπόψε ἀνηγγέλθη, εἶναι πολιτικὴ νέα, δὲν ἔχει ἐφαρμοσθῆ εἰς τὸ παρελθόν. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη παρατήρησις. Ὑπάρχει, κατόπιν, μία δευτέρα παρατήρησις. Εἶπεν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν καὶ ἡ σκέψις καταδικάζεται. Ἐν ὀνόματι τῆς Δημοκρατίας, ἀρνούμεθα αὐτὸν τὸν ἰσχυρισμόν.

§73Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Ποῖος τὸ εἶπεν αὐτό;

§74Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὑπενθυμίζω τοὺς λόγους σας.

§75Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Διαστροφὴν τῶν λόγων μου, δὲν ἐπιτρέπω. Δὲν εἶπον ὅτι ἡ σκέψις καταδικάζεται.

§76Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Θὰ ἐπανέλθω, ἀφοῦ τὸ θέλετε. Λυποῦμαι διότι μοῦ ἀπεδώσατε διαστροφήν, ἐνῷ ἔκαμα φωνογραφικὴν ἀπόδοσιν. Εἴπατε ὅτι εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ κομμουνισμοῦ, ἡ σκέψις εἶναι πρᾶξις. Αὐτὸ εἴπατε, αὐτὸ ἐπαναλαμβάνω. Ἑπομένως, ἐφ’ ὅσον ἡ πρᾶξις κολάζεται, τότε καὶ ἡ σκέψις τοῦ κομμουνιστοῦ θὰ πρέπει νὰ κολάζεται, διότι ἡ σκέψις του εἶναι πρᾶξις. Αὐτὸς εἶναι ὁ εἱρμὸς, ἂν πρόκειται λογικῶς νὰ συναγάγωμεν συμπεράσματα.

§77Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Δὲν εἶναι ἔτσι.

§78Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Παρακαλῶ νὰ ἀκούσητε μὲ ἠρεμίαν διότι συνηθίζω νὰ εἶμαι ἀντικειμενικὸς εἰς τὰς κρίσεις μου καὶ δίκαιος ἀπέναντι τῶν συνομιλητῶν μου. Ἐπαναλαμβάνω τὴν φράσιν: «Εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ κομμουνιστοῦ καὶ ἡ σκέψις εἶναι πρᾶξις». Ἐὰν οὕτως ἔχῃ, καὶ ἐὰν ἡ πρᾶξις διώκεται, τότε ἀγόμεθα εἰς τὸ ἄτοπον συμπέρασμα, ὅτι καὶ ἡ σκέψις διώκεται. Ἀλλὰ τὸ συμπέρασμα αὐτό, εἶναι ἀπαράδεκτον διὰ τὴν Δημοκρατίαν. Αὐτὴ εἶναι ἡ δευτέρα ἀπάντησις. Ὑπάρχει καὶ μία τρίτη ἀπάντησις. Εἶπεν, ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι δὲν δέχεται τὴν ἀρχὴν, ὅτι ἡ ἀμφιβολία ἀθωρώνει. Ἐν τούτοις ἀποτελεῖ γενικὴν ἀρχὴν τοῦ δικαίου εἰς ὅλας τὰς πολιτισμένας χώρας, ἡ πηγή, τῆς ὁποίας εὑρίσκεται μακρὰν, ὅπως προηγουμένως ἀνεφέρθη, εἰς τὸν Ἑλληνικὸν πολιτισμόν, ὅτι «ἡ ἀμφιβολία ἀθωρώνει». Ἀμφισβήτησις αὐτῆς τῆς ἀρχῆς, εἶναι ἀμφισβήτησις τοῦ Κράτους δικαίου, ἀμφισβήτησις τοῦ ἀνθρωπισμοῦ καὶ τῆς Δημοκρατίας. Ἰδοὺ διατὶ καὶ αὐτὴ ἡ διατύπωσις ὑπῆρξεν ἀτυχής. Καὶ ὑπάρχει καὶ τέταρτον συμπέρασμα. Εἶπεν, ὁ ἀξιότιμος Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι, ἐν ὀνόματι τῆς ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ εἰς περίπτωσιν ἀμφιβολίας, οἱ ὕποπτοι θὰ καταδικάζωνται. Ἡμεῖς ἀπαντῶμεν: Εἰς περίοδον ὁμαλότητος, δηλαδή, εἰς περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ὑπάρχει οὔτε πόλεμος, οὔτε στάσις, ἀλλ’ ὑπάρχει μόνον ἡ γνώριμος παγία ὑπονόμευσις εἰς αὐτὴν τὴν περίοδον, ἠμπορεῖ νὰ συνδυασθῇ εἰς ἀπόλυτον βαθμόν, καὶ ἡ ἀσφάλεια τοῦ Ἔθνους καὶ ἡ προστασία τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας καὶ ἡ λειτουργία τῆς Δημοκρατίας. Δίλημμα δὲν ὑπάρχει. Καὶ ζητοῦμεν δι’ αὐτὴν τὴν περίπτωσιν, πλήρη ἐφαρμογὴν καὶ τῆς Ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας.

§79Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἐνόμισεν ὅτι ἔπρεπε νὰ διατυπώσῃ τὰς σκέψεις μου μὲ τὰς λέξεις, τὰς ὁποίας ἐφεῦρεν ὁ ἴδιος. Δι’ αὐτὸ ἠναγκάσθην νὰ εἴπω καὶ παρακαλῶ νὰ μὴ μὲ παρεξηγήσετε, διότι ἐχρησιμοποίησα τὴν λέξιν, ἠναγκάσθην νὰ εἴπω ὅτι διέστρεψε τὴν σκέψιν μου. Δὲν ἠννόουν ὅτι ἠθελημένως τὴν διέστρεψεν. Ἀλλά, ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅταν λέγῃ ὅτι ἐγὼ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου εἶπον ὅτι πρέπει νὰ καταδικασθοῦν ἅπαντες οἱ ἔχοντες κομμουνιστικὴν σκέψιν......

§80Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εἶπον ἐγὼ αὐτό; Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ παραποίησις. Ἠμποροῦν νὰ ὑπάρξουν διαφωνίαι καὶ διαφοραὶ ἀπόψεων ἀλλὰ δὲν ἐπιτρέπεται ἐπὶ παρανοήσεως νὰ διεξάγεται ἡ συζήτησις. Ἐγὼ εἶπον, ποῦ ἄγει ὁ συλλογισμός σας. Εἶπον ὅτι, ὅταν ἰσχυρίζεσθε ὅτι ἡ σκέψις τοῦ κομμουνιστοῦ, εἶναι πρᾶξις, ἄγεσθε εἰς τὸ συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον διὰ τὴν Δημοκρατίαν, ὅτι ἡ σκέψις ἐξομοιουμένη μὲ τὴν πρᾶξιν θὰ πρέπει νὰ θεωρῆται ἀδίκημα καὶ νὰ κολάζεται...

§81Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Κύριε ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, αὐτὸ βεβαίως εἴπατε, μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι, εἰπόντες αὐτό, τὸ ὁποῖον εἴπατε, ἐδώσατε τὴν δυνατότητα αὔριον εἰς πηχυαίους τίτλους, μὲ πηχυαῖα γράμματα ὡρισμέναι ἐφημερίδες νὰ ἐμφανίσουν τὸν ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὡς ζητήσαντα νὰ συλληφθοῦν, ἅπαντες οἱ ἔχοντες σκέψιν κομμουνιστικήν. Αὐτὸ βεβαίως τὸ δικαίωμα, τὸ παρέχετε διὰ τῆς παρατηρήσεως ὑμῶν εἰς τὰς ἐφημερίδας, αἱ ὁποῖαι θὰ ἦτο βεβαίως δυνατὸν καὶ μόναι νὰ τὸ ἀποσπάσουν.

§82Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Μοῦ λέγετε, ὅτι «παρέχω εἰς τὰς ἐφημερίδας δικαίωμα». Δὲν παρέχω δικαίωμα εἰς τὰς ἐφημερίδας. Εἶμαι ξένος πρὸς ὅλην αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν. Ἑρμηνεύω καλοπίστως τοὺς λόγους σας καὶ ἄγομαι εἰς συμπεράσματα ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας.

§83Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Ἔχει καλῶς, ἀλλὰ ἔχω καὶ ἐγὼ τὸ δικαίωμα νὰ ἀπαντήσω εἰς τὴν καλόπιστον ἑρμηνείαν σας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὲ διακόπτετε δίς. Καὶ ἐγὼ θὰ ἀπαντήσω καλοπίστως εἰς τὰς καλοπίστους παρατηρήσεις σας καὶ αὐτὸ τὸ δικαίωμα τὸ ἔχω. Λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. Παπανδρέου, εἶπε περίπου, διότι αὐτὸ θὰ γραφῇ αὔριον εἰς τὰς ἐφημερίδας, ὅτι ὁ Κανελλόπουλος ἐζήτησε νὰ συλληφθοῦν ὅλοι ὅσοι ἔχουν κομμουνιστικὴν σκέψιν, ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸ συμπέρασμα, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ ἀχθῇ ὁ Κανελλόπουλος. Καὶ γνωρίζετε πῶς ἐμφανίζονται αὐτὰ τὰ πράγματα εἰς τοὺς τίτλους τῶν ἐφημερίδων. Λοιπόν, δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τὶ θὰ γραφῇ εἰς τοὺς τίτλους τῶν ἐφημερίδων, ἀλλὰ μὲ ἐνδιαφέρει ποία εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ ἤλπιζα, ὅτι ὁ ἀξιότιμος κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ὁ ὁποῖος τόσον πολὺ ἔχει ἐγκύψει ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιστημονικῆς καὶ κοινωνιολογικῆς εἰς τὸ θέμα τοῦ κομμουνισμοῦ, δὲν θὰ ἐπεχείρει αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ σημεῖον τῆς ἀγορεύσεώς μου νὰ τὸ ἀντικρούσῃ μὲ αὐτὴν τὴν πάρα πολὺ εὔκολον ἀπάντησιν, ἡ ὁποία ὁμολογῶ, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ δοθῇ ἀπὸ ἄλλον, οὐχὶ ὅμως ἀπὸ τὸν κ. ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων. Διότι τί εἶπεν ὁ κ. Παπανδρέου; Ὁ Κανελλόπουλος εἶπεν, ὅτι ἡ σκέψις τοῦ κομμουνιστοῦ εἶναι πρᾶξις, ἄρα, καὶ αὐτὴ ἡ λογικὴ δὲν εἶναι λογική, οὔτε κἂν τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἄρα πρέπει νὰ συλληφθοῦν ἅπαντες οἱ ἔχοντες σκέψιν κομμουνιστικὴν. Ὅπως γνωρίζετε ἄριστα, κ. Παπανδρέου, καὶ τὸ ἀνέπτυξα διὰ μακρῶν καὶ ἔκαμα ἀνάλυσιν ὁλοκλήρου τοῦ θέματος, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως μάλιστα σᾶς ἐκούρασε καὶ δικαίως σᾶς ἐκούρασε, διότι ἦτο πολὺ θεωρητική, ἡ σκέψις τοῦ κομμουνιστοῦ δὲν εἶναι ὅπως εἶναι ἡ σκέψις τοῦ ὀπαδοῦ σας, ἢ τοῦ ὀπαδοῦ τῆς ΕΠΕΚ, ἀλλὰ εἶναι αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν πρᾶξις. Ὁ κομμουνιστὴς εἶναι ὑποχρεωμένος ὡς μέλος τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος νὰ προβῇ εἰς βιαίαν ἐνέργειαν, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ μετατρέψῃ τὴν σκέψιν εἰς πρᾶξιν μυστικά, σκοτεινά, ὑπὸ τὴν γῆν, ὑφ’ οἱανδήποτε μορφήν. Καὶ τὸ γνωρίζετε, κύριε ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, αὐτό. Δὲν ἀνέμενα ἀπὸ σᾶς νὰ κάμετε τόσον εὔκολον χρῆσιν τῆς εὐγλωττίας σας, διὰ νὰ ἀπαντήσετε εἰς μίαν οὐσιώδη καὶ θεμελιώδη διαφορὰν μεταξὺ κομμουνιστοῦ καὶ ἡμῶν ὅλων τῶν ἐλευθέρων ἀνθρώπων, διαφορὰν τὴν ὁποίαν ἀσφαλῶς πιστεύετε καὶ σεῖς μέσα σας καὶ ἡ ὁποία ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι ὁ κομμουνιστὴς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἔχῃ ἁπλῶς σκέψιν, ὁ κομμουνιστής, ἔχων σκέψιν κομμουνιστοῦ, ἔχει ὑποχρέωσιν, τὴν σκέψιν νὰ τὴν μετατρέπῃ εἰς πρᾶξιν. Κύριοι συνάδελφοι, λυποῦμαι, διότι ἠναγκάσθην νὰ δώσω ἐκ νέου ἀπάντησιν εἰς τὸν κ. ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων, διότι κατ’ οὐσίαν ἐπὶ τῆς διαφόρου ἑρμηνείας ὡρισμένων λόγων μου, γίνεται αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἡ συζήτησις καὶ οὐχὶ ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ προβλήματος, οὐσίας τὴν ὁποίαν ἐχειρίσθη μὲ τόσην δεξιοτεχνίαν ὁ συνάδελφός μου ἐπὶ τῆς Ἀσφαλείας. Ἡ Κυβέρνησις, μέσα εἰς τὸ πλαίσιον τῶν γενικῶν ἔναντι τοῦ κομμουνισμοῦ κατευθύνσεων, τὰς ὁποίας καὶ ὁ συνάδελφός μου καὶ ἐγὼ ἀνεπτύξαμεν, λαμβάνει ὡρισμένα μέτρα. Ἔλαβε καὶ εἰς τὸ παρελθόν, λαμβάνει καὶ σήμερον, πέστε τα νέα ὅπως θέλετε πέστε τα, ἐν πάσῃ περιπτώσει ἔλαβε καὶ λαμβάνει ὡρισμένα μέτρα, ἀλλὰ πάντοτε, ἐπαναλαμβάνω, ἐντὸς τοῦ πλαισίου ἐκείνου, τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλουν αἱ συνθῆκαι τῆς παγκοσμίου ἀνωμαλίας, τὴν ὁποίαν εἴτε βλέπει ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων εἴτε ὄχι, θὰ τὴν ἀντιληφθῇ ἐνδεχομένως ἀργότερον, ὅπως πολὺ συχνὰ συμβαίνει μὲ πολλοὺς ἐξ ἡμῶν τῶν πολιτικῶν, νὰ βλέπωμεν ἀναλόγως τῆς θέσεως, εἰς τὴν ὁποίαν εἴμεθα τοποθετημένοι καλύτερον ἢ μὴ τὰ θέματα, τὰ ὁποῖα προκύπτουν. Ἐὰν εὑρίσκετο εἰς τὴν θέσιν αὐτὴν, εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, θὰ ὡμίλει ὄχι βεβαίως μὲ τὰς διατυπώσεις τὰς ἰδικάς μου τὰς πτωχάς, ἀλλὰ μὲ τὰς πλουσίας τὰς ἰδικάς μου, θὰ ὡμίλει μὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα. Εὑρισκόμενος ὅμως εἰς τὴν θέσιν τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὁμιλεῖ μὲ πνεῦμα διάφορον. Ἐνῷ ἀπὸ τῆς ὑπευθύνου σκοπιᾶς θὰ ἦτο ὑποχρεωμένος νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν τοὺς κινδύνους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶναι τοιαύτης ἐκτάσεως καὶ τοιαύτης μορφῆς, ὥστε εἶναι παράδοξον πῶς ὁμιλεῖ περὶ ὁμαλότητος καὶ πῶς ὡς κριτήριον διαχωρισμοῦ ὁμαλότητος καὶ ἀνωμαλίας, θεωρεῖ τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἐπιφανειακὸν μόνον γεγονὸς τοῦ συμμοριτοπολέμου ἢ τῆς οἱασδήποτε πολεμικῆς ἐνεργείας. Λυποῦμαι, ἀγαπητοὶ κ. συνάδελφοι, διότι ἠναγκάσθην νὰ μακρηγορήσω καὶ εἰς τὸν λόγον μου, ὅταν ἀπήντησα εἰς τὸν κ. ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων καὶ νὰ εἴπω καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν περισσότερα ἀπὸ ὅσα καὶ ἡ ὥρα καὶ ἡ ὑπομονή σας μοῦ ἐπιτρέπουν. Πάντως ἡ Κυβέρνησις, ἀσχέτως τῆς κριτικῆς, ἡ ὁποία γίνεται, ἀσχέτως τῶν ἀμφιβολιῶν, τὰς ὁποίας διετύπωσεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων εἰς τὸ τέλος τοῦ λόγου του, περὶ τοῦ τρόπου, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἐφαρμοσθοῦν τὰ μέτρα, ἀσχέτως τῆς μεγάλης ἀγωνίας, ἡ ὁποία κατέχει ὡρισμένους ἐκ τῶν κυρίων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὡς πρὸς τὴν διαδικασίαν τοῦ ἀνοίγματος τῶν φακέλλων, ἀσχέτως πρὸς ὅλα αὐτὰ ἡ Κυβέρνησις θὰ κάμῃ τὸ καθῆκόν της καὶ θὰ τὸ κάμῃ συνδυάζουσα ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν μὲ τὴν δικαιοσύνην. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς πτέρυγος).

§84Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ ὅσα εἶπεν ὁ ἀξιότιμος Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, τὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα ἐθέσαμεν παραμένουν καὶ πάλιν ἀναπάντητα. Ἐκεῖνο μόνον, τὸ ὁποῖον διεπιστώσαμεν, εἶναι ὅτι ὅσον περισσότερον ὑποστηρίζει τὰς θέσεις τῆς Κυβερνήσεως, τόσον περισσότερον τὰς ἐξασθενεῖ.

§85Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντ. Κυβ.–Ὑπ. Ἐθν. Ἀμ.). Καὶ ἐγώ, κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ σπάσῃ κάποτε ἡ ἀρχὴ τὴν ὁποίαν τόσον ἀγαπᾷ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ὅπως ἔχῃ τὸν τελευταῖον λόγον, ἐγείρομαι καὶ πάλιν διὰ νὰ ἐπαναλάβω, ὅτι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ὄχι μόνον δὲν ἐλαττώνουν τὴν ἀξίαν τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα λαμβάνει ἡ Κυβέρνησις, ὄχι μόνον δὲν μειώνουν τὴν θέσιν, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις, ἀλλ’ ἀπεναντίας μάλιστα, αὐξάνουν τὴν σημασίαν τῶν μέτρων εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὄχι μόνον δὲν θὰ ὠφεληθῇ ἐκ τοῦ τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖον ἐπὶ δίμηνον ἡ Ἀντιπολίτευσις διεχειρίσθη τὸ ζήτημα, ὄχι μόνον δὲν θὰ ὠφεληθῇ ἐκ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἀλλὰ ἀπεναντίας θὰ βλαβῇ, διότι ἡ μεγάλη μᾶζα τῶν ἐθνικοφρόνων Ἑλλήνων θὰ διερωτᾶται διατὶ ἐπὶ τέλους, ἐπὶ δίμηνον ὁλόκληρον, ὅταν ὑπάρχουν τόσα ἄλλα προβλήματα, ὅταν ὑπάρχουν πράγματι τόσα δύσλυτα προβλήματα, διατὶ ἐπὶ δύο μῆνας ἡ Ἀντιπολίτευσις ἐπιμένει μόνον καὶ μόνον εἰς τὸ ζήτημα τῶν φακέλλων, μόνον καὶ μόνον εἰς τὸ ζήτημα τῶν ἐνδεχομένως ἀδικουμένων κομμουνιστῶν ἢ μὴ κομμουνιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἐκλαμβάνονται ὡς κομμουνισταί. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ συζήτησις, ἡ ὁποία διεξήχθη, θὰ ἔχῃ ὁπωσδήποτε καὶ ἔχει ἤδη, ὅπως διεπίστωσα, μεταβὰς εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, χθὲς καὶ σήμερον, ἔχει καὶ γενικωτέραν κακὴν ἀπήχησιν, διότι ἐνθαρρύνει τοὺς πράγματι ἐπικινδύνους κομμουνιστάς, ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι ὠφέλησε καὶ τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Ἡ Κυβέρνησις ἀντιθέτως ἔδωσε τὴν ἀπάντησιν, εἶπε τὶ ἔπραξε μέχρι τοῦδε, μειώσασα τὸν ἀριθμὸν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον χαρακτηρισθῆ ὡς ἐπικίνδυνοι, ἐξήγγειλε καὶ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ λάβῃ εἰς τὸ μέλλον, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως διεκήρυξε τὴν ἀπόφασίν της, ὅπως συνδυάσῃ τὰ οἱαδήποτε μέτρα μὲ τὸν κύριον καὶ μεγάλον σκοπόν, ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται ἀσφάλεια τοῦ Ἔθνους. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς πτέρυγος).

§86ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Μουράτογλου ἔχει τὸν λόγον.

§87Β. ΜΟΥΡΑΤΟΓΛΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπιθυμῶ νὰ ἔχω μίαν ἀπάντησιν ἀπὸ τὸν κ. ὑφυπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐπὶ ἑνὸς θέματος, τὸ ὁποῖον ἔχει σχέσιν μὲ τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων. Τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις καταρτίζονται κατόπιν πληροφοριῶν τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, τῆς Ὑπηρεσίας Ἀλλοδαπῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ Γ.Ε.Σ. Αἱ πληροφορίαι αὗται, εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις, συγκρούονται μεταξὺ των, ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς ἐπαναπατριζομένους ὁμήρους. Παρακαλῶ, τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ μᾶς πληροφορήσῃ ποίας ὑπηρεσίας, εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς, ἡ γνώμη εἶναι ἐπικρατεστέρα.

§88Ε. ΚΑΛΑΝΤΖΗΣ. (Ὑφυπ. Ἐσωτ.). Κύριε συνάδελφε, τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων ἀναφέρονται εἰς τὸ ἱστορικόν. Καὶ εἶναι ταῦτα εἴτε θετικά, εἴτε ἀρνητικά. Εἰδικώτερον, διὰ τὴν κατηγορίαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὸ σιδηροῦν παραπέτασμα, αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι αἱ παρέχουσαι πληροφορίας, εἶναι πολλαπλαῖ διὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ πιστοποιητικοῦ. Ζητεῖτε νὰ ζυγίσωμεν τὸ βάρος τῆς γνώμης ἑκάστης ὑπηρεσίας. Τὸ βάρος τῆς γνώμης ἑκάστης ὑπηρεσίας εἶναι διάφορον. Ὁτὲ μὲν ἐπικρατεῖ ἡ γνώμη τῆς μιᾶς ὑπηρεσίας, ὁτὲ δὲ τῆς ἄλλης, ἀναλόγως τῆς σημασίας τῆς πληροφορίας.

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ ἐπερωτῶν βουλευτής, κ. Τζατζάνης, ἐπιθυμεῖ νὰ δευτερολογήσῃ. Ἔκαμα ἔκκλησιν πρὸς αὐτὸν νὰ ἐπιτρέψῃ νὰ κλείσωμεν τὴν συζήτησιν τοσούτῳ μᾶλλον, ὅσον μετ’ ὀλίγον, μόλις ἀνέλθῃ εἰς τὸ βῆμα, προβλέπω ὅτι δὲν θὰ ἔχω ἀπαρτίαν καὶ θὰ μείνῃ τὸ θέμα ἐκκρεμὲς μετὰ τὰς ἑορτάς. Κύριε Τζατζάνη, σᾶς κάμω ἔκκλησιν, ἐὰν εἶναι δυνατόν, ἐκτὸς ἐὰν θέλετε ἀπὸ τὴν θέσιν σας δυὸ λέξεις νὰ εἴπητε μόνον σεῖς. Δὲν θὰ ἠμπορέσω νὰ κλείσω τὴν συζήτησιν καὶ θὰ μείνῃ ἀνοικτὴ μετὰ τὰς ἑορτάς. Ἐρωτῶ τὴν Ἀντιπολίτευσιν εἰς τὸ ζήτημα αὐτό.

§90Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ἔχω ζητήσει τὸν λόγον.

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Παπασπύρου, ἡ ἐπέμβασίς μου δὲν ἦτο διὰ νὰ στερήσω τὸν λόγον ἀπὸ κανένα. Θὰ τὸν ἔχετε τὸν λόγον.

§92Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὅταν λέτε, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀπαρτία......

§93ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Παπασπύρου, τὸ λέγω αὐτό, διότι πάντοτε μετὰ τὴν 10ην ὥραν δὲν ὑπάρχει ἀπαρτία καὶ μεταξὺ τῶν ἀπόντων εἶσθε καὶ σεῖς πάντοτε. Συνεπῶς μὴ διαμαρτύρεσθε.

§94Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παραπέμπω εἰς τὰ πρακτικά. Ἐὰν ὑπῆρχε κατάλογος, σεῖς θὰ εἶσθε ἀπών.

§96Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Ὅταν θέλετε νὰ ψηφίσητε νομοσχέδια, μᾶς ὑποχρεώνετε νὰ ἀποσύρωμεν τὰς ἐνστάσεις ἀπαρτίας.

§97ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δικαίωμα τοῦ βουλευτοῦ εἶναι νὰ παρίσταται ἢ ὄχι; Ἕκαστος ἔχει τὰς εὐθύνας του. Ὁ Πρόεδρος ἀναλαμβάνει τὰς ἰδικάς του. Ὁ κ. Γ. Τζατζάνης ἔχει τὸν λόγον.

§98Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ὅταν διετύπωσα τὴν ἐπερώτησίν μου καὶ ἔφερα τὸ θέμα ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, εἶχα ἕνα σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἀνέπτυξα εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς παρούσης συζητήσεως, ὅταν ἀνέπτυξα τὴν ἐπερώτησίν μου. Εἶχα ὑπ’ ὄψει μου, ὄχι νὰ ἐπανορθώσω τὴν ἀτομικήν μου ἀδικίαν, διότι παρ’ οὐδενὸς δέχομαι πιστοποιητικὰ πατριωτισμοῦ, ἀλλὰ ἐξ ἀφορμῆς αὐτῆς τὴν ἐξέτασιν τοῦ προβλήματος τῶν ἀδικιῶν καὶ ταλαιπωριῶν χιλιάδων Ἑλλήνων καὶ τὴν ἐπανόρθωσιν τῶν ἀδικιῶν αὐτῶν. Διὰ τοῦτο περαίνων τὴν ἀγόρευσίν μου ἔλεγον: «Εὔχομαι ἡ ἐξιστόρησις τῆς περιπετείας καὶ τῆς ἀδικίας τῆς ἰδικῆς μου νὰ δώσῃ τέρμα εἰς τὰς ἀδικίας καὶ τὰς περιπετείας τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν». Ἐπερίμενα καὶ ἐκ τῶν πλείστων περιπτώσεων, αἱ ὁποῖαι ἀνεφέρθησαν καὶ ἡ ἰδική μου, αὗται νὰ συγκινήσουν τὴν Βουλὴν καὶ τὴν Κυβέρνησιν. Βεβαίως ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὑπῆρξε κατανόησις τοῦ θέματος. Ἐκεῖνα ποὺ εἶπον ὡρισμένοι συνάδελφοι, εἶναι διαπιστώσεις. Καὶ ἐπιθυμῶ νὰ μνημονεύσω τινά. Ὁ κ. Χαβίνης καὶ ὁ κ. Ζορμπᾶς εἶπον: Πταίομεν ὅλοι καὶ δὴ ἡ ἰθύνουσα τάξις τῆς Ἑλλάδος. Ὁ κ. Λ. Βαμπούλης: Δὲν εἶναι ὥρα καταλογισμοῦ εὐθυνῶν. Ὑπεύθυνοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ὤφειλον εἰς τὰς κρισίμους στιγμὰς νὰ καθοδηγήσουν τὸν λαόν. Ὁ κ. Μ. Χλουβεράκης: Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία ἐσημείωσεν ἀπουσίαν. Ἡ πλειονότης τῶν ἀξιωματικῶν ἐκώφευσε, κατὰ τὰς κρισίμους στιγμάς. Ὁ κ. Α. Λιάκος: Οἱ πλεῖστοι ὀπαδοὶ τοῦ ΕΑΜ ἦσαν ἁγνοὶ πατριῶται. Νὰ ἐπαναφέρωμεν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρους εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκογένειαν. Ὁ κ. Γ. Γρηγορίου. Τὴν εὐθύνην φέρει ὁ πολιτικὸς κόσμος καὶ οἱ 7000 Ἕλληνες ἀξιωματικοί. Οἱ κ. κ. Ζαννῆς καὶ Παπαμαστοράκης, τὰ αὐτὰ ὑπεστήριξαν. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, διακόπτων συναδέλφους, ἐτόνισεν ὅτι: Εἰς τὸ ΕΑΜ ἐπῆγε μεγάλο μέρος ἐθνικοφρόνων πολιτῶν. Παρὰ πολλὰ σφάλματα καὶ παραλείψεις ἔγιναν ἄλλοτε. Ὁ κ. Π. Λυκουρέζος: Ὑπάρχουν πολῖται ποὺ ταλαιπωροῦνται ἀδίκως καὶ πρέπει νὰ παύσουν νὰ ταλαιπωροῦνται. Ὁ κ. Ἀργυρόπουλος, ἀνέφερε χαρακτηριστικὸν παράδειγμα πῶς δημιουργοῦνται οἱ φάκελλοι. Τέλος ὁ κ. Δαβάκης εἶπεν, ὅτι: Πολλοὶ ἀδίκως ταλαιπωροῦνται, νὰ ἀναθεωρηθοῦν οἱ φάκελλοι καὶ νὰ ἐπιβληθοῦν κυρώσεις εἰς τὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα δὲν θὰ δίνουν ἐξηκριβωμένας πληροφορίας.

§99Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα τότε ὑπεστηρίξατε, εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐσημείωσα. Ἐὰν σήμερον μεταβάλετε τὴν φραστικὴν διατύπωσιν, δὲν σημαίνει, ὅτι τότε δὲν εἴπατε ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερον. Τὸ πλεῖστον ὅμως μέρος τῆς κυβερνητικῆς παρατάξεως, κύριοι συνάδελφοι, ἔμεινεν ἀσυγκίνητον. Οἱ πλεῖστοι τῶν ἀγορητῶν μετέφερον τὸ θέμα εἰς τὸ ΕΑΜ καὶ ἐπεδιώχθη νὰ συσκοτισθῇ τὸ θέμα τῶν φακέλλων. Μὲ τὴν παρελθοντολογίαν τῶν ἐγκλημάτων δὲν συνέβαλον εἰς τὴν ἐπίλυσιν τοῦ θέματος.

§100Δ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ. Παγιδεύεσθε, κ. συνάδελφε, ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἐπεδίωξε μετατόπισιν τοῦ θέματος. Τὸ θέμα εἶναι, ὅτι ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ἐθνοκαπηλείας γίνεται καταδυνάστευσις τῶν ἀντιπάλων της. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα.

§101Γ. ΤΖΑΤΖΑΝΗΣ. Τὸ θέμα δὲν ἔγινεν ἀντιληπτόν, κύριοι συνάδελφοι, καὶ μετετοπίσθη εἰς ἄλλο πεδίον. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ εἰς ἀγορεύσεις ἄλλων. Δύο διαπιστώσεις ὅμως ἔχω νὰ κάμω ἐκ τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ κ. Γεωργούλη. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος εἶπεν, ἐὰν ἐπλανᾶτο τις εἰς τὸ παρελθὸν ἦτο συγχωρητέος. Ἐὰν ἐπλανήθη σήμερον ὄχι. Ἔκαμε φαίνεται τὴν παρατήρησιν αὐτὴν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἔχων ὡς παράδειγμα τὸν ἑαυτόν του. Ἐκεῖνος ἐπλανήθη, ἐσυγχωρήθη καὶ κατέχει σήμερον μεγάλα ἀξιώματα. Ἀλλὰ τὸ μέγα πλῆθος ποῦ ἐπλανήθη τὶ ἔγινε; Ποῖα μέτρα ἐλήφθησαν δι’ αὐτούς; Διατὶ διὰ τὸ ἀνώνυμον πλῆθος αἱ πύλαι εἶναι κλεισταί; Ἡ θεωρία του δὲ «περὶ ἀνοχῆς τῶν πονεμένων» μοῦ ὑπενθυμίζει τὴν θεωρίαν τῆς μέθης τῶν νικητῶν τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ 1946, εἰς τὴν ὁποίαν ὀφείλεται ἐν πολλοῖς τὸ δρᾶμα τῆς Ἑλλάδος 1946–1949 καὶ τὴν ἑτέραν τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας τοῦ 1926, εἰς τὴν ὁποίαν ὀφείλεται τὸ δρᾶμα τοῦ «παλαιοημερολογιτισμοῦ» ποὺ τόσον βασανίζει τὴν χώραν 30 καὶ πλέον ἔτη εἶναι θεωρίαι ποὺ δημιουργοῦν καταστάσεις ἐπικινδύνους καὶ πρέπει νὰ ἀποφεύγωνται. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Γ. ΠΛΑΤΗΣ). Ἕτερον γεγονὸς ὅπερ ἀνέφερεν ὁ κ. Γεωργούλης, ὅστις εἶπε νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ ΕΑΜ ἐκεῖνοι ποὺ εἶχον ἐκ πλάνης ἐνταχθῆ εἰς αὐτό. Ἀλλὰ δὲν μᾶς ἀνέφερεν ὅμως ποῦ ἔπρεπε νὰ πᾶνε καὶ κατὰ ποῖον τρόπον ἦτο δυνατὸν νὰ φύγουν. Ἀλλὰ τί ἔκαμεν ὁ κ. Γεωργούλης τὴν ἐποχὴν ἐκείνην καὶ οἱ λοιποὶ συνάδελφοί του Ἕλληνες ἀξιωματικοί; Θὰ ἀπαντήσω ἐγώ. Ἦσαν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐπισιτισμοῦ καὶ τὸν Διεθνῆ Ἐρυθρὸν Σταυρὸν διὰ νὰ ἐπιθεωροῦν τὰ παιδικὰ συσσίτια καὶ νὰ διαπιστώνουν ἐὰν τὸ πληγοῦρι ἦτο καλὰ βρασμένο ἢ ὄχι. Αἱ ἀγορεύσεις τῶν κυβερνητικῶν βουλευτῶν ὁδηγοῦν εἰς θλιβερὰ συμπεράσματα. Ἀλλὰ μήπως καὶ ἡ ὑπεύθυνος Κυβέρνησις ἔλαβε διάφορον θέσιν; Δυστυχῶς καὶ αὐτὴ διὰ τῶν ἀπαντήσεων τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Ἀσφαλείας καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως κ. Κανελλοπούλου, δὲν ἐξέφυγε τῆς θέσεως τῆς μετατοπίσεως καὶ τῆς συσκοτίσεως τοῦ θέματος. Ἡ θεωρία τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι αἱ ἀμφιβολίαι εἶναι εἰς βάρος τοῦ κρινομένου μὲ ἐκπλήττει. Ἐπίσης ἡ αὐτὴ θεωρία τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Ἀσφαλείας καὶ ἡ ἑτέρα διὰ τῆς ὁποίας δὲν ἀναγνωρίζει ἁρμοδιότητα διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Κράτους εἰς τὴν δικαιοσύνην, εἶναι ἀπαράδεκτος. Ἡ ἔκπληξίς του δὲ εἰς τὴν πρότασίν μας περὶ καταστροφῆς φακέλλων ὡς ἐπικίνδυνος διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ Κράτους, προέρχεται ἐκ παρερμηνείας τῶν λόγων μου, διὰ τοῦτο εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπαναλάβω τὰς σχετικὰς περικοπὰς τῆς ἀγορεύσεώς μου: «.... (ἀναγινώσκει) ........». Τοὺς λόγους αὐτοὺς ἐπαναλαμβάνω καὶ σήμερον μετὰ τὴν ἐπὶ τρίμηνον συζήτησιν καὶ λέγω, ὅτι πρέπει νὰ ἀναθεωρηθοῦν οἱ φάκελλοι καὶ ὅσοι ἐξ αὐτῶν ἀποδειχθοῦν, ὅτι περιέχουν ἀβασίμους κατηγορίας νὰ καοῦν πανηγυρικῶς εἰς δημοσίας πλατείας. Τὰ γενικὰ συμπεράσματα ἀπὸ τὴν ὅλην συζήτησιν εἶναι ὅτι τὸ θέμα δὲν εἶναι ὥριμον τοὐλάχιστον διὰ τὴν παροῦσαν Βουλὴν καὶ τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία κατὰ δήλωσιν τοῦ Ἀντιπροέδρου αὐτῆς τὸ θεωρεῖ ὡς παρωνυχίδα. Ἐπίσης ἀπέδειξεν, ὅτι ἡ ψυχοσύνθεσις τῶν δύο πλευρῶν τῆς Βουλῆς εἶναι τελείως διάφορος. Τῆς μὲν συμπολιτεύσεως καὶ τῆς Κυβερνήσεως οὐδεμιᾶς οὐσιαστικῆς παραχωρήσεως εἰς τὸ δίκαιον τὴν ἠθικὴν καὶ τὸν ἀνθρωπισμὸν δεχομένης, τῆς δὲ Ἀντιπολιτεύσεως, ἐπιθυμούσης καὶ ἐπιδιωκούσης τὴν ἀποκατάστασιν τῶν ἀδικιῶν. Ἡ Κυβερνητικὴ πτέρυξ παντοῦ θέλει νὰ βλέπῃ σφαγεῖς καὶ δολοφόνους καὶ ἐχθροὺς τῆς Ἑλλάδος, καὶ ὁμιλεῖ συνεχῶς περὶ ἀσφαλείας τῆς χώρας ὡσὰν ἐκείνη περισσότερον ἡμῶν νὰ ἐνδιαφέρεται περὶ αὐτῆς. Εἶναι κάκιστον καὶ ἀντεθνικὸν νὰ χαρακτηρίζωμεν τόσους Ἕλληνας ὡς ἐχθροὺς τῆς Ἑλλάδος. Τὰ Κράτη δὲν στηρίζονται ἐπὶ ἀδικιῶν καὶ τῆς ἀπανθρωπιᾶς. Διερωτῶμαι μετὰ δέους τί θὰ συμβῇ ἐὰν ὃ μὴ γένοιτο ἡ χώρα περιπλακῇ εἰς ἕνα νέον πόλεμον. Τὰ Ἔθνη μεγαλουργοῦν ἡνωμένα ὡς συνέβη καὶ παρ’ ἡμῖν κατὰ τὴν περίοδον 1940–44. Εἶναι δύσκολον νὰ γίνῃ τοῦτο ἀντιληπτόν; Ἀλλ’ ἡ σύνθεσις τῆς Βουλῆς δὲν θὰ εἶναι πάντα ἡ αὐτή. Ἐλπίζω ἐντὸς ὀλίγου νὰ εἶναι ἀλλοία αὕτη καὶ τότε ἐὰν ἔχω τὴν τιμὴν νὰ εἶμαι εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν θὰ ἐπαναφέρω τὸ θέμα, ἐὰν ὄχι, πιστεύω, ὅτι θὰ εὑρεθοῦν ἄλλοι νὰ τὸ ἐπαναφέρουν καὶ νὰ τὸ ἐπιλύσουν. Ὁ κ. ὑφυπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν μᾶς ἐξήγγειλεν, ὅτι θὰ λάβῃ μέτρα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὸν Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως ἐφαρμόζονται ἤδη. Ἀλλὰ ἐξ ὅσων ἐλέχθησαν δὲν μᾶς ἀνέφερε πότε καὶ κατὰ τίνα τρόπον θὰ ἐφαρμοσθοῦν. Δυστυχῶς δι’ ἐμέ, ἡ πληγὴ τοῦ ὅλου θέματος δὲν ἔκλεισεν, ἐξακολουθεῖ νὰ χαίνῃ εἰς βάρος τοῦ Ἔθνους καὶ θὰ εἶναι ἀνοικτὴ ἕως ὅτου ἡ μέλλουσα Βουλὴ κλείσῃ τὴν πληγὴν αὐτήν. Ἀναμφισβητήτως γίνονται καὶ ἐγένοντο πολλοὶ ἀποχρωματισμοὶ καὶ τίθεται μάλιστα ἐπ’ αὐτῶν ἡ μεγάλη σφραγὶς «Ἐθνικόφρων». Παρὰ ταῦτα ὅμως οἱ φάκελλοι αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὸν ρυθμιστὴν τῆς ζωῆς καὶ τῆς τύχης τῶν Ἑλλήνων καὶ δὲν μᾶς εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς κατὰ ποῖον τρόπον θὰ γίνουν αἱ ἐπανορθώσεις τῶν ἀδικιῶν. Μᾶς εἶπε μόνον, ὅτι θὰ τεθοῦν εἰς τὸ ἀρχεῖον καὶ θὰ παραμείνουν ἐκεῖ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ θὰ ἐξακολουθοῦν, ὅταν παρουσιάζεται περίπτωσις, νὰ ρυθμίζουν τὴν ζωὴν καὶ τὴν τύχην τῶν Ἑλλήνων. Δὲν μᾶς διευκρίνησεν ὅμως, ἐπαναλαμβάνω, πῶς θὰ ἐπανορθωθοῦν αἱ τόσαι ἀδικίαι. Εἶναι πλεῖσται ὅσαι περιπτώσεις αἵτινες ἔπρεπε νὰ τακτοποιηθοῦν. Δὲν θέλω νὰ ἀσχοληθῶ μὲ ἀπειρίαν περιπτώσεων. Θὰ σᾶς ἀναφέρω μόνον ἕνα χαρακτηριστικὸν παράδειγμα τῶν τόσων περιπτώσεων. Μία κυρία, διὰ τὴν ὁποίαν σᾶς ὡμίλησα καὶ κατὰ προηγουμένην ἀγόρευσίν μου ὑπανδρεύθη εἰς Ἀμερικήν, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη νὰ ἐπανέλθῃ ἐκεῖ καὶ ἀναγκαστικῶς ἐχώρισε λόγῳ πληροφοριῶν, τὰς ὁποίας παρέσχεν ἡ Γενικὴ Ἀσφάλεια. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω ἐπὶ αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως ἔγγραφον τῆς Γενικῆς Ἀσφαλείας, διὰ νὰ ἴδητε, ὅτι ἀφοῦ ἀρχικῶς ἡ Γενικὴ Ἀσφάλεια Ἀθηνῶν, εἶχε δώσει στοιχεῖα, ὅτι πρόκειται περὶ κομμουνιστρίας συνεπεία τῶν ὁποίων τὸ κακὸν ἐγένετο, πῶς ἤδη ἀποδεικνύεται, ὅτι τὰ δοθέντα στοιχεῖα ἦσαν ἐξ ὁλοκλήρου ἀνακριβῆ; Τὸ ἔγγραφον τῆς Γενικῆς Ἀσφαλείας ἔχει οὕτω:

ΒΑΣ. ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Δ)ΝΣΙΣ ΑΣΤ. ΠΟΛΕΩΝ

Ἀριθ. Πρωτ. Φ. 5402. Ἀθῆναι 10.4.54

ΠΡΟΣ

Τὸ Γεν. Προξενεῖον Ἡν. Πολιτειῶν Ἀμερικῆς ἐν Ἑλλάδι.

ΕΝΤΑΥΘΑ

Περὶ τῆς Παναγιωτοπούλου Μάχης τοῦ Ἀλκιβιάδου συζύγου MARS NICK. Ἐν συνεχείᾳ ταὐταρίθμου ἀπὸ 26.11.53 ἐγγράφου μας καὶ κατόπιν ὑπομνήματος τῆς ἐν περιλήψει, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν συμπληρωματικῶς τὰ κάτωθι ἐκ νεωτέρας περὶ αὐτῆς ἐνεργηθείσης ἐρεύνης: 1. Κατὰ τὴν κατοχὴν εἶχεν ἁπλῆν ἀνάμιξιν εἰς τὸ ΕΑΜ χωρὶς νὰ ὀργανωθῇ εἰς τοῦτο. 2. Ἡ ἄνευ ἀξίας ἀνάμιξίς της συνίσταται, εἰς τὸ ὅτι, αὕτη τὴν 24.4.44 ἀνέλαβε νὰ προπαγανδίσῃ ὑπὲρ τῆς ἐπιτυχίας τοῦ τότε ὑποψηφίου Ἐθνοσυμβούλου τῆς Π.Ε.Ε.Α. τοῦ Ε.Α.Μ. καὶ ἤδη δημάρχου Πατρέων ΡΟΥΦΟΥ ΒΑΣΙ-ΛΕΙΟΥ χωρὶς τελικῶς νὰ προβῇ εἰς ἐνέργειάν τινα, διότι ἡ προσπάθειά της περιῆλθεν εἰς γνῶσιν τῆς μητρός της τῇ ὑποδείξει, τῆς ὁποίας κατέστρεψε τὸ ψηφοδέλτιον καὶ παρητήθη τοῦ σκοποῦ της ἡ εἰρημένη. 3. Ἡ ἐνέργεια αὕτη τῆς ἐν λόγῳ ἔλαβε χώραν ἐξ ἀγνοίας καὶ πλάνης περὶ τῶν καταχθονίων σκοπῶν τοῦ ΕΑΜ, ἦτο δὲ ἑπόμενον τοῦτο ἀφ’ ἑνὸς λόγῳ τοῦ νεαροῦ τῆς ἡλικίας της, ἀφ’ ἑτέρου δὲ λόγῳ τῆς ἐπικρατούσης τότε συγχύσεως ἐξ ἧς πολλοὶ ἐθνικόφρονες εἶχον παρασυρθῆ καὶ εἶχον πιστεύσει τὸ ΕΑΜ ὡς ἐθνικὴν καὶ πατριωτικὴν ὀργάνωσιν. 4. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω λόγων αὕτη διεγράφη τῶν κομμουνιστικῶν καταλόγων καὶ ἔκτοτε θεωρεῖται νομιμόφρων, διότι ἀπεδείχθη, ὅτι δὲν εἶχεν ὀργανωθῆ εἰς τὸ ΕΑΜ καὶ δὲν εἶχεν ἐνεργὸν ἀνάμιξιν εἰς αὐτό. Ἔκτοτε θεωρεῖται ἐξ ὑπαρχῆς νομιμόφρων ὡς μηδέποτε ἀποτελέσασα μέλος τοῦ Ε.Α.Μ.

Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς

ΝΙΚ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ

Ἀστυνομικὸς Διευθυντὴς Αʹ». Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἀδικίαι ὑπάρχουν πλεῖσται ὅσαι. Μᾶς εἶπεν ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι παύουν νὰ ἔχουν ἰσχὺν οἱ φάκελλοι διὰ δύο κατηγορίας. Πρῶτον δι’ ἐκείνους ποὺ βαρύνονται μὲ ἀνάμιξιν πρὸ τοῦ 1944. Θὰ τεθοῦν οἱ φάκελλοί των εἰς τὸ ἀρχεῖον καὶ μόνον διὰ τοὺς ἔχοντας μεταγενεστέραν ἀνάμιξιν θὰ ὑπάρχουν φάκελλοι. Καὶ δεύτερον θὰ τεθοῦν εἰς το ἀρχεῖον οἱ φάκελλοι ἐκείνων, οἵτινες ἔλαβον ἐνεργὸν μέρος εἰς τὸν ἀντισυμμοριακὸν ἀγῶνα. Οἱ λόγοι εἶναι καλοὶ καὶ εὐχάριστοι ἀλλὰ δὲν μᾶς εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τί θὰ γίνῃ διὰ τοὺς ἀδικηθέντας οἵτινες δὲν δύνανται νὰ ἐργασθοῦν δὲν τοὺς ἐπιτρέπεται νὰ ἐργασθοῦν διότι τοὺς βαρύνει ὁ φάκελλος; Τί θὰ γίνῃ διὰ τὰ παιδιὰ τῶν ὁποίων οἱ γονεῖς ἢ συγγενεῖς ἔτυχε νὰ ἀνήκουν καὶ ἂν ὄντως ἀνήκουν εἰς τὸ ΕΑΜ, διὰ τὰ ὁποῖα σήμερον ἰσχύει ἡ ἀρχὴ τοῦ Χιτλερισμοῦ περὶ ὁμαδικῆς εὐθύνης; Νομίζω, ὅτι τὸ θέμα, ἀφοῦ πρῶτον μετετοπίσθη, δὲν ἀντιμετωπίσθη ὡς ἔδει καὶ ἡ πληγὴ παραμένει χαίνουσα. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀρθῇ εἰς τὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ μόνον ἡ μέλλουσα Βουλή, τῆς ὁποίας ἡ σύνθεσις θὰ εἶναι ἀλλοία τῆς σημερινῆς θὰ δυνηθῇ νὰ λύσῃ ὁριστικῶς τὸ θέμα τοῦτο.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Μπίρης ἔχει τὸν λόγον.

§103Σ. ΜΠΙΡΗΣ. Θέλω νὰ ἐκφράσω τὴν ἱκανοποίησίν μας διότι ἡ ἐπερώτησίς μας ἔδωσε τὴν εὐκαιρίαν νὰ συζητηθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ἕνα τόσον μεγάλο θέμα, τοῦ διαχωρισμοῦ τῶν Ἑλλήνων καὶ κυρίως ἀθώων νέων εἰς Ἕλληνας δευτέρας ποιότητος καὶ ἀκολούθως ἡ Κυβέρνησις ὑπὸ τὴν ἰσχυρὰν πίεσιν τῆς κοινῆς γνώμης, ἡ ὁποία συνεκινήθη ἀπὸ ὅσα ἤκουσεν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἐδιάβασε εἰς τὸν τύπον ὑπεχρεώθη νὰ ἐμφανίσῃ μίαν νέαν πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ θέματος. Δὲν θὰ συζητήσωμεν αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὸν ἰσχυρισμὸν τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι εἶχε κατὰ νοῦν τὴν πολιτικὴν αὐτήν. Θὰ εἶναι εἰς βάρος της, διότι ἐὰν πράγματι τὴν εἶχε κατὰ νοῦν καὶ δὲν τὴν ἐφήρμοσε μέχρι σήμερον ἐγκληματήσασα εἰς βάρος τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς γαλήνης τοῦ λαοῦ μας χωρὶς νὰ ἔχῃ τὴν δικαιολογίαν, τὴν ὁποίαν ἐμφανίζει εἰς ἄλλας περιπτώσεις δηλαδή, τὴν ἔλλειψιν χρηματικῶν μέσων διότι διὰ τὴν ἐπίλυσιν τοῦ μεγάλου τούτου ἐθνικοῦ θέματος δὲν χρειάζεται, παρὰ μόνον γνῶσις τοῦ θέματος, καλὴ θέλησις καὶ στοργὴ πρὸς τοὺς ἀδικουμένους. Θέλομεν μόνον νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἡ ἐπίσημος ἀναγνώρισις ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι μέγα πλῆθος καλῶν Ἑλλήνων καὶ κυρίως νέων παρεσύρθη ἀπὸ τὸ ΚΚΕ, καὶ ἡ ἑτέρα ἀναγνώρισις, ὅτι θὰ ἦτο ἔγκλημα νὰ ἐκχωρήσωμεν ὅλον αὐτὸν τὸν κόσμον εἰς τὸν κομμουνισμόν, ἐπιβάλλει εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὡς ἐθνικὸν καὶ δημοκρατικὸν χρέος νὰ μελετήσῃ σοβαρώτερον τὸ ὅλον ζήτημα καὶ νὰ προχωρήσῃ τὸ ταχύτερον εἰς τὴν ἐφαρμογὴν ἔστω καὶ τῶν ὅσων ἐξήγγειλε μέτρων, διότι ὡς ἐλέχθη ὑπὸ τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων, κατὰ τὴν ἐφαρμογήν των θὰ κριθοῦν ταῦτα. Ἐπίσης ἡ ἀναγνώρισις αὕτη ἐπιβάλλει καὶ τὴν πλήρη ἐθνικὴν ἀποκατάστασιν ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠδικήθησαν, ἀφοῦ ἀπὸ ὅλας τὰς πλευρὰς ἀνεγνωρίσθη ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον εἴπομεν εἰς τὴν πρώτην ἀγόρευσίν μας, ὅτι πολλοὶ ἄλλοι εὐθύνονται διὰ τὰς ἀνωμαλίας ποὺ ἔζησεν ὁ τόπος μας καὶ μόνον ὁ λαός μας, οἱ ἀγωνισταί του, καὶ κυρίως οἱ νέοι δὲν φέρουν εὐθύνας, ἀφεθέντες ἀκαθοδήγητοι.

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§105ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§106ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.30′ μ.μ.)