1953.11.26

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 8η

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 1953

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6 μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Δερδεμέζης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ὁ κ. Κ. Παπαγιάννης (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ καταργήσεως διατάξεών τινων τῆς κειμένης νομοθεσίας περὶ διαχειρίσεως τῆς Ἀνταλλαξίμου περιουσίας».

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ.

Ὁ συναρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων κ. Γ. Παπανδρέου ἔχει τὸν λόγον.

§4Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, προτοῦ εἰσέλθω εἰς τὴν κριτικὴν τῆς πολιτικῆς τὴν ὁποίαν ἐφήρμοσεν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς Κυβερνήσεως, ἐπιθυμῶ νὰ ἐξετάσω τὸν νομοθετικὸν ἀπολογισμόν του. Εἶχε διακηρύξει, ὅτι θὰ ἐλαιτώσῃ τὴν παραγωγὴν τῶν νόμων, καθὼς καὶ τὴν λειτουργίαν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως. Ὁμιλῶν τὴν 18 Δεκεμβρίου 1951, ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ἐξ ὀνόματος τοῦ Συναγερμοῦ, ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ εἶχεν εἴπει: «Ἐὰν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς κυβερνήσῃ τὴν χώραν, δὲν θὰ κάμῃ ἀναγκαστικοὺς νόμους. Δὲν πρέπει νὰ λησμονῆτε, ὅτι εἰς τὴν χώραν αὐτὴν ὑπάρχουν περίπου 30.000 νόμοι. Ἀφάνταστον νομοθετικὸν ὑλικόν, δυνάμενον νὰ καλύψῃ οἱανδήποτε ἀνάγκην. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι ὑψίστην ὑπηρεσίαν πρὸς τὸ Ἔθνος θὰ προσφέρῃ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος πρῶτος θὰ ἤρχιζε νὰ καταργῇ νόμους. Οὔτε δὲ ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξουσιοδοτήσεως πρόκειται νὰ βοηθήσῃ εἰς τὸ νὰ σταματήσῃ αὐτὸ τὸ κακὸν τῆς πολυνομίας. Οὔτε ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξουσιοδοτήσεως παρέχει ἐγγύησιν. Καὶ ζητεῖ ἡ Κυβέρνησις νὰ τὴν ἔχῃ, διὰ νὰ μὴ ἔχῃ τὸν ἔλεγχον τῆς Βουλῆς». Καὶ ὅμως ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ, ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον. Ὑπῆρξεν ἡ πρώτη, πλήρης διάψευσις τῶν ἐπαγγελιῶν της. Ἐκράτησε κλειστὴν τὴν Βουλήν, διὰ ν’ ἀποφεύγῃ τὸν ἔλεγχον, καὶ ἔκαμε κατάχρησιν παραγωγῆς νόμων ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους ἐψήφισεν ἡ Βουλὴ 129 νόμους καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξουσιοδοτήσεως 333 νομοθετικὰ διατάγματα. Ὑπερέβη τοιουτοτρόπως πᾶν προηγούμενον. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ μὲ τὴν ἀθρόαν αὐτὴν ψήφισιν νομοθετικῶν διαταγμάτων ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐξουσιοδοτήσεως, δὲν παρεβίασε μόνον τὰς ἐπαγγελίας της, παρεβίασε καὶ τὸ Σύνταγμα, τὸ ὁποῖον ὁρίζει, ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξουσιοδοτήσεως ἔχει ἁρμοδιότητα μόνον ἐπὶ ἐξαιρετικῶς ἐπειγόντων θεμάτων. Καὶ βεβαίως δὲν δύναται νὰ ἰσχυρισθῇ, ὅτι τὰ 333 νομοθετικὰ διατάγματα ἀφεώρων θέματα ἐξαιρετικῶς ἐπείγοντα. Τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως, ἐπανειλημμένως διεμαρτυρήθη διὰ τὴν κατάχρησιν αὐτὴν καὶ ἐδήλωσεν ὅτι ὡρισμένα νομοθετικὰ διατάγματα θὰ τὰ ἐπαναφέρῃ πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Καὶ θὰ πραγματοποιήσῃ αὐτὴν τὴν ἐπαγγελίαν του, ἐντὸς τῶν προθεσμιῶν, τὰς ὁποίας ὁρίζει τὸ Σύνταγμα. Καὶ τώρα ἐρχόμεθα εἰς τὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὡμίλησεν ἐπὶ 3 ὥρας διὰ τὸ παρελθόν, διὰ τὸ παρὸν καὶ διὰ τὸ μέλλον. Ἀλλὰ ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι ἐφωτίσθημεν περισσότερον ἀπὸ τοὺς προβολεῖς καὶ ὀλιγώτερον ἀπὸ τὴν ὁμιλίαν του. Ἐπεδόθη πρῶτον εἰς τὴν ἐπίκρισιν τοῦ παρελθόντος. Δὲν ἔχω τὴν φιλοδοξίαν νὰ γίνω ὁ ἀπολογητὴς τοῦ παρελθόντος, φρονῶ ὅμως, ὅτι ὀλιγώτερον ἀπὸ ὅλους κατήγορος τοῦ παρελθόντος, δύναται νὰ εἶναι ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Διότι ὡμολόγησεν ὁ ἴδιος ὅτι ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς προκατόχου Κυβερνήσεως προητοίμασε τὸ ἰδικόν του ἔργον τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς. Ἡ αὐστηρὰ ἐφαρμογὴ τοῦ ἀντιπληθωρισμοῦ, καθὼς καὶ ἡ ἐπιβολὴ τῶν ηὐξημένων εἰσφορῶν, ἀπετέλουν τὰς ἀπαραιτήτους προϋποθέσεις διὰ τὴν εὐδοκίμησιν τῆς πολιτικῆς του. Διατί, λοιπόν, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ κατηγορεῖ τοὺς εὐεργέτας του; Ἐπισημαίνει τὸν μαρασμὸν τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς, κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ἀφοῦ ὅμως ὁ μαρασμὸς αὐτὸς ἦτο ἀπαραίτητος προϋπόθεσις διὰ τὴν εὐδοκίμησιν τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξαρτᾷ τὴν ἀναγέννησιν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, διατὶ τὸν παραδίδει εἰς τὸν κοινὸν χλευασμόν; Ὤφειλεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ νὰ εἶναι περισσότερον δίκαιος. Ἐρχόμεθα εἰς τὴν κριτικὴν τῆς πολιτικῆς του. Κύριοι βουλευταί, προτοῦ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἀνάλυσιν τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ διὰ νὰ εἴμεθα ἀντικειμενικοὶ εἰς τὴν κρίσιν μας θὰ πρέπει νὰ προσδιορίσωμεν ποῖα γεγονότα ὀφείλονται εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ποῖα ὑπῆρξαν ἀνεξάρτητα ἀπὸ αὐτήν. Κατὰ τὸ τελευταῖον ἔτος ἐσημειώθη συρροὴ εὐτυχῶν γεγονότων. Ὑπῆρξε πρῶτον ἡ μεγάλη, ἡ πρωτοφανὴς αὔξησις τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς, ἡ ὁποία ὑπολογίζεται εἰς 38%. Ἀρκεῖ νὰ ὑπενθυμίσωμεν ὅτι διὰ πρώτην φορὰν ἐπετεύχθη πλήρης σιτάρκεια. Ἀπέναντι παραγωγῆς 1.050.000 τόννων τοῦ παρελθόντος ἔτους, εἴχομεν ἐφέτος παραγωγὴν 1.450.000 τόννων. Καὶ μόνον ἡ ἐξοικονόμησις τοῦ συναλλάγματος διὰ τὴν εἰσαγωγὴν γεωργικῶν προϊόντων δύναται νὰ ἐξηγήσῃ τὴν βελτίωσιν τοῦ ἰσοζυγίου τῶν ἐξωτερικῶν πληρωμῶν μας. Ἡ ἐφετεινὴ σιτάρκεια δὲν συνέβη τυχαίως, ὀφείλεται καὶ εἰς τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, ὀφείλεται ἐπίσης εἰς τὸν ἱερὸν μόχθον τῶν Ἑλλήνων ἀγροτῶν, ἀλλὰ ὀφείλεται ἐπίσης καὶ κατ’ ἐξοχήν, εἰς τὴν ἀμερικανικὴν βοήθειαν, ἡ ὁποία ἠξιοποιήθη ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις τοῦ παρελθόντος. Βεβαίως δὲν εἴμεθα ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι θὰ θεωρήσωμεν ἀψόγους τὰς Κυβερνήσεις τοῦ παρελθόντος. Ἐπανειλημμένως τὰς ἐπεκρίναμεν. Ἀλλὰ μεταξὺ τῶν ἐπικρίσεων καὶ τῆς τακτικῆς τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει συνολικῶς τὸ παρελθὸν ὡς διεφθαρμένον παλαιοκομματισμόν, ὑπάρχει ἀπόστασις. Καὶ τὸ θλιβερώτερον εἶναι ὅτι ὁ χαρακτηρισμὸς ὁλοκλήρου τοῦ πολιτικοῦ κόσμου τῆς χώρας ὡς «διεφθαρμένου πολιτικοῦ κόσμου», ὁ ὁποῖος διεσπάθισε τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν, δὲν ἐπιχειρεῖται μόνον εἰς τὸ ἐσωτερικὸν ἀπὸ δημοσιογραφικὰ ὄργανα ἀντλοῦντα τὰς ἐμπνεύσεις των ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ. Τὴν τακτικὴν αὐτὴν θεωροῦμεν καθῆκον μας ν’ ἀποδοκιμάσωμεν. Καὶ θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ σημειώσωμεν ὅτι, ἡ βαρεῖα αὐτὴ κατηγορία δὲν ἀπευθύνεται μόνον ἐναντίον τῶν κομμάτων τῆς σημερινῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀπευθύνεται ἐπίσης καὶ ἐναντίον τῶν περισσοτέρων μελῶν τῆς σημερινῆς Κυβερνητικῆς πλειοψηφίας, διότι καὶ αὐτοὶ ἀπετέλεσαν τὸ Κυβερνητικὸν παρελθὸν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Καὶ τώρα ἐπανερχόμεθα εἰς τὸν προσδιορισμὸν τῶν γεγονότων τὰ ὁποῖα συνέβησαν εἰς τὸ ἔτος τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ χωρὶς νὰ ὀφείλωνται εἰς τὴν πολιτικήν της. Ἀνεφέραμεν ἤδη τὴν πρωτοφανῆ αὔξησιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς ἡ ὁποία βεβαίως δὲν ὀφείλεται εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ. Ἀλλὰ ἐπίσης σημαντικὰ γεγονότα ὑπῆρξαν ἡ πτῶσις τῶν διεθνῶν τιμῶν καθὼς καὶ ἡ πτῶσις τῆς τιμῆς τοῦ χρυσοῦ. Ὑπῆρξεν ἐπίσης τὸ ἄνοιγμα τῶν ἀνατολικῶν ἀγορῶν, ἡ διάθεσις μεγάλων κεφαλαίων πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν ἀμυντικῶν ἔργων τοῦ ΝΑΤΟ. Καὶ θὰ ἠδυνάμεθα νὰ προσθέσωμεν ἐπίσης καὶ τὴν βιομηχανικὴν ὑπερπαραγωγὴν τῆς Γερμανίας ἡ ὁποία ἐπιζητεῖ τοποθέτησιν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Θὰ ἠδύνατο ἴσως ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Κυβερνήσεως νὰ διατυπωθῇ ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι ὑπῆρξαν ἐπίσης καὶ δυσμενῆ ἀντικειμενικὰ γεγονότα, ὅπως ἡ ἐλάττωσις τῆς ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ἀλλὰ ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς διὰ τὸ παρὸν οἰκονομικὸν ἔτος εἶναι ἀνακριβής, ἐπειδὴ τὸ σύνολον τῆς βοηθείας ἐφέτος ἀνέρχεται ἐπίσης εἰς 80 ἑκατομμύρια δολλάρια ἀκριβῶς ὅπως καὶ πέρυσι. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας ἐφηρμόσθη ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ. Τὸ κυριώτερον μέτρον ὑπῆρξεν ἡ ὑποτίμησις τῆς δραχμῆς. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι διατρέχομεν ἀκόμη μεταβατικὴν περίοδον καὶ αἱ ὁριστικαὶ συνέπειαι τῆς ὑποτιμήσεως δὲν ἔχουν ἀκόμη ἀποκρυσταλλωθῆ. Ἀλλὰ ἡμεῖς εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἀσκήσωμεν σήμερον τὴν κριτικὴν τοῦ ἀπολογισμοῦ τοῦ ἔτους τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ. Θὰ κρίνωμεν σήμερον τὸ παρελθὸν καὶ θ’ ἀναμείνωμεν τὸ μέλλον. Κύριοι βουλευταί, ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ προχθὲς ὡμίλησε περὶ μιᾶς «συμπαθοῦς πλάνης» ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τὴν ὑποστήριξιν τῆς γνώμης ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ὅτι τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸν Ταμεῖον ὑπῆρξεν ἀντίθετον πρὸς τὴν ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς. Ὁ ὑπαινιγμὸς ἀφεώρα προσωπικῶς ἐμὲ καὶ ὑπῆρξεν ἁβρότης τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ ὅτι δὲν μὲ ἀνέφερεν. Ἀλλὰ εἶμαι σήμερον ὑποχρεωμένος νὰ ἐπιστρέψω τὴν φιλοφρόνησιν. Ἡ «συμπαθὴς αὐτὴ πλάνη» εἶναι ἰδική του. Κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς πολιτικῆς του εἰς τὴν Βουλήν, δυστυχῶς ἀπουσίαζε καὶ εἰς τὴν ἀπουσίαν αὐτὴν ἀσφαλῶς θὰ ὀφείλεται ἡ πλάνη του. Κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, δὲν εἶχον ὑποστηρίξει ὅτι τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸν Ταμεῖον ὑπῆρξεν ἀντίθετον τοῦ μέτρου. Ὑπεστήριξα ὅτι οἱ 2 εἰσηγηταὶ εἶχον διάφορον γνώμην καὶ ἡ πληροφορία μου προήρχετο ἀπὸ ἐπίσημον ἔγγραφον. Ἄλλως τε τὴν πληροφορίαν αὐτὴν κατά τινα τρόπον ἐπεβεβαίωσε κατὰ τὴν προχθεσινὴν ὁμιλίαν του καὶ ὁ ἴδιος. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἀνέπτυξε διὰ μακρῶν ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς ὑποτιμήσεως ἀπετέλει ἀπὸ μακροῦ ὥριμον καὶ ὁριστικὴν ἀπόφασιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Δὲν θέλομεν νὰ τὸ ἀμφισβητήσωμεν. Θὰ σημειώσωμεν ὅμως κατὰ τὴν πορείαν τοῦ λόγου μας ὡρισμένα περιστατικὰ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀσυμβίβαστα πρὸς τὸν ἰσχυρισμὸν ὅτι ἐκ τῶν προτέρων εἶχε καθορισθῆ ὁ χρόνος καὶ ὁ τρόπος τῆς ἐφαρμογῆς. Κύριοι βουλευταί, προτοῦ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν συζήτησιν τῆς ὑποτιμήσεως ἡ ποία ἀποτελεῖ τὴν θεμελίωσιν τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, θεωροῦμεν καθῆκον ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, νὰ ἐκφράσωμεν τὴν λύπην μας, διότι ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἔκρινεν ὅτι ἠδύνατο νὰ σχετίσῃ τὴν συζήτησιν μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Βασιλέως. Εἰς τὸ πολίτευμα τῆς Βασιλευομένης Δημοκρατίας δὲν εἶναι μόνον αἱ Κυβερνήσεις σύμβουλοι τοῦ Βασιλέως· εἶναι καὶ Βασιλεὺς σύμβουλος Ἐθνικὸς ὁδηγὸς τῶν Κυβερνήσεων. Καὶ δύναται καὶ ὀφείλει νὰ ἔχῃ γνώμην ἐπὶ τῶν μεγάλων ζητημάτων. Τὸ γεγονὸς ἄλλως τε ὅτι συμφώνως πρὸς τὸ πολίτευμα ἔχει τὸ δικαίωμα τῆς καταργήσεως τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς διαλύσεως τῆς Βουλῆς, ἀποτελεῖ περὶ τούτου πλήρη ἀπόδειξιν. Ἀλλὰ ὁ Βασιλεὺς εἶναι συγχρόνως ἀνεύθυνος. Διὰ νὰ εἶναι ὅμως ὄχι μόνον τυπικῶς ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικῶς ἀνεύθυνος, αἱ γνῶμαι του δὲν πρέπει νὰ παραδίδωνται εἰς τὴν δημοσιότητα. Ἐπειδὴ τότε δὲν ἀρκεῖ ἡ δήλωσις τῆς Κυβερνήσεως ὅτι αὐτὴ μὲ τὴν ἰδικήν της εὐθύνην καλύπτει τὸ ἀνεύθυνον τοῦ Βασιλέως. Μὲ τὴν παράδοσιν εἰς τὴν δημοσιότητα τῶν γνωμῶν τοῦ Βασιλέως, δημιουργεῖται οὐσιαστικὴ εὐθύνη του, ἐπειδὴ ὅσοι διαφωνοῦν θὰ τὸν θεωρήσουν εἰς τὴν συνείδησίν των ἀντίπαλον καὶ ὑπεύθυνον. Ἰδοὺ διατὶ ὅρος ἀπαραίτητος διὰ τὴν κατοχύρωσιν ὄχι μόνον τοῦ τυπικοῦ ἀλλὰ καὶ τοῦ οὐσιαστικοῦ ἀνευθύνου τοῦ Βασιλέως εἶναι τὸ ἀπόρρητον τῆς συνομιλίας του. (Χειροκροτήματα). Καὶ τώρα ἐρχόμεθα εἰς τὴν κριτικὴν τῆς πολιτικῆς τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς. Ὅταν ἦλθε τὸ μέτρον πρὸς συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἀνεπτύξαμεν διὰ μακρῶν τὰς ἀπόψεις μας. Ὑπεστηρίξαμεν τὴν διαφορικὴν τιμὴν συναλλάγματος ἐπειδὴ φρονοῦμεν, ὅτι μὲ τὴν ἐλαστικότητα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ διαφορικοῦ συναλλάγματος θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἐξασφαλίσωμεν, ὅλα τὰ πλεονεκτήματα τῆς ὑποτιμήσεως καὶ νὰ ἀποφύγωμεν ὅλους τοὺς κινδύνους της. Ἐπικρίνοντες τὴν πολιτικὴν τῆς ὑποτιμήσεως εἴχομεν εἴπει: «Βεβαίως καὶ ἡμεῖς ἐλπίζομεν ὅτι θὰ ὑπάρξῃ μία αὔξησις τῆς παραγωγῆς εἰς ὡρισμένους κλάδους, ἀλλὰ φοβούμεθα ὅτι τὰ εἴδη τῶν ὁποίων ἡ παραγωγὴ καὶ ἐξαγωγὴ θὰ ἠμπορέσῃ νὰ αὐξηθῇ θὰ εἶναι σχετικῶς ὀλίγα, καὶ ὅτι τὸ συνάλλαγμα τὸ ὁποῖον θὰ ἐξασφαλίσωμεν ἐκ τῶν ἐξαγωγῶν δὲν θὰ εἶναι σοβαρῶς μεγαλύτερον ἀπὸ σήμερον διότι θὰ ἐπακολουθήσῃ πιθανώτατα ἐλάττωσις τιμῶν, ὅπως ἤρχισε νὰ συμβαίνῃ μὲ τὸν καπνόν. Θὰ ὑπάρξῃ λοιπὸν καὶ κατὰ τὴν ἰδικήν μας γνώμην μία βελτίωσις, ἀλλὰ ἡ βελτίωσις θ’ ἀπαιτήσῃ χρόνον καὶ δὲν θὰ εἶναι μεγάλη. Ἀντιθέτως αἱ ἐπιβληθεῖσαι συνέπειαι θὰ εἶναι καὶ ἄμεσοι καὶ μεγάλαι. Διότι πέραν μιᾶς περιωρισμένης κατηγορίας κοινωνικῶν τάξεων, ἡ ὁποία ἐνδεχομένως θὰ ὠφελεῖτο κάπως ἀπὸ τὴν ἐξαγωγήν, μένει ὁ μέγας ἀριθμὸς τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου ὁ ὁποῖος παράγει διὰ τὴν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν καὶ ὁ μέγας ἀριθμὸς τῶν μισθοβιώτων, διὰ τοὺς ὁποίους θὰ ἐπακολουθήσῃ πτῶσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου». Καὶ ἀπευθυνόμενοι πρὸς τὴν Κυβέρνησιν εἴπομεν ὅτι «δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα ἐν ὀνόματι μιᾶς ἐσφαλμένης πολιτικῆς νὰ χειροτερεύσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν λαϊκῶν τάξεων». Καὶ ἐρχόμεθα σήμερον ἀπὸ 8μηνον ἐφαρμογὴν νὰ κρίνωμεν, ποῖαι προβλέψεις ἐπηλήθευσαν. Ἀρχίζομεν ἀπὸ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Τὸ «ἔτος τῶν ἀγροτῶν». Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἀναγγέλλων θριαμβευτικῶς τὴν ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς, εἶχεν ὑποσχεθῆ λαμπρὰς ἡμέρας εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Καὶ ἐσχάτως ἐπανέλαβεν ὅτι τὸ πρῶτον ἔτος τοῦ Συναγερμοῦ ὑπῆρξε «τὸ ἔτος τοῦ ἀγρότου». Κατὰ τὸ ἔτος λοιπὸν αὐτὸ τοῦ ἀγρότου τὸ πρῶτον ἐρώτημα, διὰ νὰ ἐξακριβώσωμεν τὴν εὐτυχίαν του, εἶναι κατὰ πόσον αἱ τιμαὶ τῶν εἰδῶν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς ἐβελτιώθησαν ἀπέναντι τῶν τιμῶν τῶν εἰδῶν γεωργικῆς καταναλώσεως. Συμφώνως πρὸς τοὺς δείκτας τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης μετὰ τὴν ὑποτίμησιν ἔναντι Μαρτίου 1953, ἡ σημερινὴ αὔξησις τῶν τιμῶν τῶν εἰδῶν γεωργικῆς παραγωγῆς εἶναι 11%, ἡ αὔξησις τῶν εἰδῶν γεωργικῆς καταναλώσεως εἶναι 23%. Ἔχομεν, ἑπομένως ἄνοιγμα τῆς ψαλίδος δυσμενὲς διὰ τοὺς ἀγρότας περίπου κατὰ 12%. Καὶ ἂν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι κατ’ αὐτὴν τὴν περίοδον ὁ δείκτης τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων γεωργικῆς καταναλώσεως διατηρεῖται προσωρινῶς χαμηλότερος, λόγῳ τῆς τιμῆς τῶν λιπασμάτων, μέρος τῶν ὁποίων εἶχεν ἀγορασθῆ πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς καὶ τῶν ὁποίων τὰ ἀποθέματα ἐξαντλοῦνται, καθίσταται βέβαιον ὅτι θὰ ἔχωμεν συντόμως πολὺ μεγαλύτερον ἄνοιγμα τῆς ψαλίδος εἰς βάρος τῶν ἀγροτῶν. Ἰδοὺ λοιπόν, ἡ πρώτη μεγάλη ὑπηρεσία πρὸς τοὺς ἀγρότας. Ἡ ἐλάττωσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου των. Γνωρίζομεν τὰς ἐνδεχομένας ἀντιρρήσεις τῶν ἀπολογητῶν τῆς Κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἡ ἀγροτικὴ παραγωγὴ εἶναι ηὐξημένη καὶ ἑπομένως παρὰ τὴν σχετικὴν ἐλάττωσιν τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων, τὸ συνολικὸν ἀγροτικὸν εἰσόδημα θὰ εἶναι ηὐξημένον. Ἀλλὰ ὁ ἰσχυρισμὸς εἶναι ἀσύστατος διὰ 2 λόγους. Πρῶτον, διότι ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς δὲν ὀφείλεται εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν δύναται ἑπομένως, νὰ τὴν διεκδικήσῃ καὶ νὰ τὴν σφετερισθῇ. Καὶ δεύτερον, διότι ἂν ἡ ηὐξημένη παραγωγὴ δικαιολογῇ τὴν ἐλάττωσιν τῶν τιμῶν, τότε διατί ἡ ηὐξημένη βιομηχανικὴ παραγωγὴ δὲν ὡδήγησεν ἐπίσης εἰς τὴν ἐλάττωσιν τῶν εἰδῶν γεωργικῆς καταναλώσεως, ὥστε τὸ ἄνοιγμα νὰ γίνῃ μικρότερον καὶ νὰ μὴ ἐλαττωθῇ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν ἀγροτῶν; Διατί ἡ βιομηχανία δύναται νὰ ἔχῃ καὶ ηὐξημένην παραγωγὴν καὶ ταὐτοχρόνως καὶ ηὐξημένας τιμάς, ἐνῷ ἡ γεωργία ὀφείλει, ὅταν ἔχῃ ηὐξημένην παραγωγήν, νὰ ἔχῃ ἠλαττωμένας τιμάς; Αὐτὸ λοιπὸν εἶναι «τὸ ἔτος τῶν ἀγροτῶν»; Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, θὰ ἤρκει μόνον αὐτὴ ἡ διαπίστωσις, διὰ νὰ ἀποδείξῃ τὴν δυσμενῆ μεταχείρισιν τῶν ἀγροτῶν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ πλῆθος ἄλλων ἀποδείξεων. Ὑπάρχει ἡ κατάργησις τῆς συγκεντρώσεως τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, ἐκτὸς τοῦ σίτου. Μόνον ἡ συγκέντρωσις ἀποτελεῖ πλήρη ἐγγύησιν διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς τιμῆς τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων. Καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ τὴν ἐγκατέλειψεν. Ὑπάρχει ἐπίσης ἡ ὑπόθεσις τῶν λιπασμάτων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὁμιλῶν τὸν Φεβρουάριον εἰς τὴν Θεσσαλονίκην εἶχεν εἴπει: «Ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε νὰ ἀφίσῃ ἐλεύθερον τὸ ἐμπόριον τῶν λιπασμάτων ὅπως διὰ τοῦ ἐλευθέρου συναγωνισμοῦ ἐπιτευχθοῦν αἱ κατώτεραι δυναταὶ τιμαί». Τὴν ἐπαγγελίαν αὐτὴν τῆς ἐλευθερίας ἀνεκάλεσε τὸν Ἀπρίλιον, μετὰ τὴν ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα: Ἂν ἐγνώριζε τότε τὸ ἐπικείμενον τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς, διατὶ ἐξήγγειλε τὴν ἐλευθερίαν τῶν λιπασμάτων, τὴν ὁποίαν ἀνεκάλεσε τὸν Ἀπρίλιον; Καὶ μὲ τὴν εὐκαιρίαν αὐτὴν προσθέτομεν καὶ δύο ἀκόμη ἐρωτήματα. Διατὶ προέβη εἰς τὴν ἐκποίησιν τῶν κρατικῶν ἀποθεμάτων εἰς τὰς παραμονὰς τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς; Καὶ διατὶ ἐπίσης ἐχρηματοδότησε τὸ καπνεμπόριον εἰς τὰς παραμονὰς τῆς ὑποτιμήσεως, διὰ νὰ εὑρεθοῦν τὰ καπνὰ τὴν 9ην Ἀπριλίου εἰς τὰς χεῖρας ὄχι τῶν παραγωγῶν, ἀλλὰ τῶν καπνεμπόρων; (Χειροκροτήματα). Ἰδοὺ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα βεβαίως θὰ μείνουν ἀναπάντητα. Διότι ἀποδεικνύουν ὅτι οὔτε ὁ χρόνος οὔτε ὁ τρόπος τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ὑποτιμήσεως εἶχε καθορισθῆ. Ἡ ἀπόφασις ἐλήφθη αἰφνιδιαστικῶς, ὅπως δυστυχῶς συμβαίνει εἰς τὰς περισσοτέρας ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Συναγερμοῦ. Ἐπανέρχομαι εἰς τὸ θέμα τῶν λιπασμάτων. Διὰ πρώτην φορὰν κατὰ τὴν μεταπολεμικὴν περίοδον δὲν ὑπάρχουν λιπάσματα εἰς τὰς ἀποθήκας τῆς Α.Τ.Ε. Οἱ ἀτυχεῖς ὀρεινοὶ καὶ ἡμιορεινοὶ πληθυσμοί, οἱ ὁποῖοι λόγῳ κλίματος εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ σπείρουν ἐνωρίς, ἔσπειραν ἄνευ λιπάνσεως. Καὶ οἱ πεδινοὶ ἀναμένουν ἐναγωνίως τὰς ἀφίξεις τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ Ὁμοσπονδία τῶν Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Θεσσαλονίκης ἀπέστειλε προχθὲς τὸ ἀκόλουθον τηλεγράφημα πρὸς τὴν Βουλὴν καὶ τὴν Κυβέρνησιν. «Ἐπειδὴ μετ’ ὀλίγον πᾶσα φροντὶς θὰ εἶναι ματαία λόγῳ τῆς προσεγγιζούσης λήξεως τῆς περιόδου τῆς σπορᾶς, ἐπανερχόμεθα διὰ νὰ μεταφέρωμεν τὴν φωνὴν τῆς ἀγωνιούσης ὑπαίθρου καὶ νὰ ζητήσωμεν τὴν πλέον ἐπείγουσαν ἀποστολὴν φωσφορικῶν λιπασμάτων, ἵνα κατὰ τὸ δυνατὸν περιορισθῶσιν αἱ συνέπειαι, αἱ ὁποῖαι θὰ εἶναι καταστρεπτικαὶ διὰ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ λαοῦ». Ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως εἶναι διπλῆ. Εὐθύνεται πρῶτον διότι καθυστέρησε τὰς προμηθείας ἐξωτερικοῦ. Ἀλλὰ εὐθύνεται περισσότερον διότι ἐπέτρεψε τὴν ἐλευθέραν ἐξαγωγὴν λιπασμάτων εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν, ὅπου εὑρίσκουν κατόπιν τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς, περισσότερον κέρδος. Ἠμποροῦν ἑπομένως νὰ τῆς ὀφείλουν χάριτας οἱ ἀγρόται τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἀλλ’ ὄχι οἱ ἀγρόται τῆς Ἑλλάδος. Ὑπάρχει ἐπίσης καὶ μία ἄλλη ἀπόδειξις τῆς στοργῆς τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τοὺς ἀγρότας—εἶναι ἡ ἐλάττωσις τῶν μέσων καὶ μακροπροθέσμων ἀγροτικῶν δανείων. Ἔχει ἐπανειλημμένως θορυβήσει ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν γενναίαν δῆθεν παροχὴν πιστώσεων πρὸς τοὺς ἀγρότας, ἀλλὰ οἱ ἀριθμοὶ τὴν διαψεύδουν. Κατὰ τὸ ἔτος 1951–52 τὰ μέσα καὶ μακροπρόθεσμα δάνεια ἀνῆλθον εἰς 71 δίς. Κατὰ τὸ ἔτος 1952–53 ἀνῆλθον μόνον εἰς 36 δίς, ἤτοι εἰς τὸ ἥμισυ. Αὐταὶ εἶναι αἱ πιστώσεις εἰς τὸ ἔτος τοῦ ἀγρότου. Καὶ ἐρχόμεθα εἰς ἄλλο σημαντικὸν ζήτημα. Εἰς τὸ ζήτημα τοῦ τόκου. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὁμιλῶν τὸν Φεβρουάριον εἰς τὴν Θεσσαλονίκην εἶχε διακηρύξει ὅτι οἱ τόκοι τῶν ἀγροτικῶν δανείων θὰ ἐλαττωθοῦν μόλις ἀναλάβῃ ἡ νέα Διοίκησις τῆς Α.Τ.Ε. Ἡ νέα Διοίκησις τῆς ΑΤΕ ἀνέλαβεν ἀλλὰ οἱ τόκοι τῶν ἀγροτικῶν δανείων δὲν ἠλαττώθησαν. Τὸν Ὀκτώβριον ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἐπανέλαβε τὴν ἐπαγγελίαν. Ἐδήλωσεν ὅτι ἀπὸ τῆς 1ης προσεχοῦς Ἰανουαρίου θὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ἐλάττωσις τῶν τόκων. Ἀλλ’ ἐνῷ οἱ ἀγρόται οἱ ὁποῖοι ἔχουν προταχθῆ μὲ τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Φεβρουαρίου ἐφαίνοντο πρῶτοι, μὲ τὰς νέας δηλώσεις τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ γίνονται ἔσχατοι ἐπειδὴ ἡ εὔνοια τῆς ἐλαττώσεως τῶν τόκων ἀπὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου πρόκειται νὰ ἰσχύσῃ δι’ ὅλους τοὺς ἄλλους, ἐκτὸς μόνον τῶν ἀγροτῶν. Εἰς τὰ βραχυπρόθεσμα ἀγροτικὰ δάνεια, συμβαίνει ὁ τόκος νὰ προεισπράττεται καὶ διότι ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν δανείων αὐτῶν συνάπτεται πρὸ τοῦ Ἰανουαρίου, καθίσταται προφανὲς ὅτι ὅλοι οἱ ἄλλοι ἠμποροῦν νὰ εὐνοηθοῦν ἐκτὸς τῶν ἀγροτῶν καὶ ὅτι οἱ ἀγρόται θὰ πρέπει ν’ ἀναμείνουν τὸ ἑπόμενον ἢ τὸ δωδέκατον ἔτος. (Χειροκροτήματα). Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη μεγάλη κατηγορία ἀγροτικοῦ κόσμου, ἡ ὁποία ἐδυστύχησεν ἀπὸ τὴν εὔνοιαν τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι οἱ ὀρεινοὶ πληθυσμοί. Δὲν ὑπάρχει ἀκριβὴς στατιστική, ἀλλὰ δύνανται περίπου νὰ ὑπολογισθοῦν εἰς 1.000.000 ἤτοι τὸ ὄγδοον τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Ὁ «διεφθαρμένος παλαιοκομματισμὸς» τοῦ παρελθόντος εἶχε σταθερῶς μεριμνήσει διὰ τὴν συντήρησίν των. Εἶχε καθιερώσει εἰδικὸν δελτίον ἄρτου καὶ τροφίμων εἰς τιμὰς ἴσας πρὸς τὰς τιμὰς Ἀθηνῶν, καθὼς ἐπίσης καὶ διὰ τὴν παροχὴν εὐθηνῶν λιπασμάτων. Ὅλη αὐτὴ ἡ στοργικὴ μέριμνα, σχεδὸν ὅλη ἐγκατελείφθη κατὰ τὸ ἔνδοξον ἔτος τῶν ἀγροτῶν. Κύριοι βουλευταί, αὐταὶ εἶναι αἱ γενικαὶ ὑπηρεσίαι πρὸς τοὺς ἀγρότας, τὰς ὁποίας προσέφερεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Θὰ ἠδυνάμεθα τώρα νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἐξέτασιν κεχωρισμένως δι’ ἕκαστον ἀγροτικὸν προϊόν. Εἰς τὴν ἀνάλυσιν αὐτὴν θὰ ἐπιδοθοῦν οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Διὰ νὰ δώσω μίαν εἰκόνα θὰ ἀρκεσθῶ εἰς τὴν ἐξέτασιν τριῶν μεγάλων προϊόντων ἓν ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι εἶδος ἐξαγωγῆς καὶ τὸ τρίτον εἶδος ἐσωτερικῆς καταναλώσεως καὶ ἐξαγωγῆς. Θὰ ἐξετάσω τὸν σῖτον, τὸν καπνὸν καὶ τὸ ἔλαιον. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸν σῖτον, ἡ Κυβέρνησις, εἶχεν ἐπαγγελθῆ ἀπεριόριστον συγκέντρωσιν εἰς τὴν μέσην τιμὴν τῶν 3.400 δρχ. Καὶ ὅπως ἦτο ἀναμενόμενον διέψευσε τὰς ἐπαγγελίας της, διότι ἡ συγκέντρωσις δὲν ἔγινεν ἀπεριόριστος. Ἡ Κυβέρνησις ἐπικαλεῖται ὡς ἐλαφρυντικὰ τὴν ἔλλειψιν ἀποθηκῶν καὶ τὴν μεγάλην παραγωγήν. Ἀλλ’ ὅταν παρεῖχεν εἰς τὴν Βουλὴν τὴν ἐπαγγελίαν τῆς ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως, ἐγνώριζε καὶ τὸ ποσὸν τῆς παραγωγῆς καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀποθηκῶν. Καὶ τὰ δύο δὲν ὑπῆρξαν ἀπρόβλεπτα γεγονότα, ὥστε νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀθέτησιν τῆς ὑποσχέσεως. Καὶ μὲ τὴν ἐγκατάλειψιν τῆς ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως, ἐξηυτελίσθησαν αἱ τιμαὶ τοῦ σίτου. Εἰς προχθεσινὸν φύλλον οἰκονομικῆς ἐφημερίδος ἀναγράφεται ὅτι «ὁ μαλακὸς σῖτος εἰς τὴν Λάρισαν προσεφέρετο κατὰ τὸ τέλος τῆς ἑβδομάδος γύρω τῶν 2.400 ἐπὶ βαγονίου, ἡ δὲ Μεντάνα Μακεδονίας, γύρω τῶν 2.720 παραλίαν Θεσσαλονίκης». Ἰδοὺ ἡ καταδίκη τῆς Κυβερνήσεως. Γνωρίζω καὶ ἕνα ἄλλον ἰσχυρισμὸν τῶν ἀπολογητῶν τοῦ Συναγερμοῦ, εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἐφέτος ἔγινε συγκέντρωσις πολὺ μεγαλυτέρου ποσοῦ ἀπὸ τὸ παρελθόν. Ἀλλὰ ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς στερεῖται σοβαρότητος. Διότι, ἐφ’ ὅσον ἔχομεν ηὐξημένην παραγωγὴν ὁλόκληρος ἡ ποσότης πέραν τοῦ ὁρίου τῆς διατροφῆς τῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ τῆς σπορᾶς, προορίζεται διὰ τὴν συγκέντρωσιν. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀπολογισμὸς τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν προστασίαν τοῦ σίτου. Ἐρχόμεθα τώρα εἰς τὸν καπνόν. Ἡ εὔνοια τῆς Κυβερνήσεως ἀπέναντι τῶν καπνοπαραγωγῶν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ὑπῆρξε πράγματι, ἐκπληκτική. Ἐμερίμνησεν εἰς τὰς παραμονὰς τῆς ὑποτιμήσεως νὰ χρηματοδοτήσῃ τὸ καπνεμπόριον, ὥστε νὰ ἀγοράσῃ τὰ καπνὰ τῶν παραγωγῶν καὶ νὰ εὑρεθοῦν τὴν ἡμέραν τῆς ὑποτιμήσεως εἰς τὰς χεῖρας ὄχι τῶν παραγωγῶν, ἀλλὰ τῶν καπνεμπόρων. Ἡ συνολικὴ ἀξία τῶν ἐξαγωγῶν τοῦ μέχρι τῆς 9ης Ἀπριλίου ἀγορασθέντος καπνοῦ ἐσοδειῶν 1952 καὶ παλαιοτέρων θὰ φθάσῃ εἰς τὰ 47.000.000 δολλάρια περίπου, ἑπομένως ἡ διαφορὰ τῶν 13.200 δρχ. κατ’ ὀκᾶν ἀνέρχεται εἰς 600 δίς. Ἐκ τούτων ἡ Κυβέρνησις ἐμερίμνησεν ὥστε τὸ ἥμισυ νὰ περιέλθῃ εἰς τὸ Δημόσιον καὶ τὸ ἕτερον ἥμισυ εἰς τοὺς καπνεμπόρους. (Χειροκροτήματα). Ἰδοὺ ἡ δόξα τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ μεγάλη στοργὴ πρὸς τοὺς ἀγρότας τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ τὸ καταπληκτικὸν αὐτὸ γεγονὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ παρέλθῃ ἀδιαμαρτύρητον. Διὰ τὴν προστασίαν τῶν καπνοπαραγωγῶν εἶχε προνοηθῇ πρὸ τῆς ὑποτιμήσεως, πριμοδότησις 150 δίς, ἐκ τῶν ὁποίων διετέθησαν μόνον τὰ 35. Ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἐπιστρέψῃ τὴν διαφορὰν εἰς ἐκείνους εἰς τοὺς ὁποίους ἀνήκει. Καθὼς ἐπίσης ὀφείλει νὰ ἐπιστρέψῃ καὶ τὴν διαφορὰν ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται μετὰ τὴν ὑποτίμησιν εἰς τοὺς παραγωγοὺς τῶν παλαιῶν καπνῶν τὰ ὁποῖα ἔχουν περιέλθει εἰς τὸ Κράτος συμφώνως ἄλλως τε, πρὸς τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τοῦ 1950 κατὰ τὴν ὁποίαν «πᾶν περίσσευμα ἐκ τῆς πωλήσεως τῶν καπνῶν αὐτῶν τὰ ὁποῖα ἀνέρχονται εἰς 8.000 τόννους, θὰ διατεθῇ ὑπὲρ τῶν παραγωγῶν». Καὶ ἐρχόμεθα εἰς τὸ ἔλαιον. Ἐμερίμνησεν ἡ Κυβέρνησις ὅπως μὴ ἐπωφεληθοῦν οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ ἀπὸ τὴν ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς. Καὶ ἐνῷ εἶχεν ἐπαγγελθῆ ὅτι θὰ εἶναι γενικὴ ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἑνιαίας τιμῆς τῶν 30.000 κατὰ δολλάριον, παρεβίασεν ἀμέσως τὴν ἐπαγγελίαν της χάριν «τοῦ ἔτους τῶν ἀγροτῶν» καὶ ἐπέβαλε παρακράτημα κατ’ ἀρχὰς 9.000 καὶ κατόπιν 5.000 διὰ νὰ καταστήσῃ ἀδύνατον τὴν ἐξαγωγήν. Αἱ τελικαὶ ἀποφάσεις τῆς Κυβερνήσεως ὅπως ἀνηγγέλθησαν κατ’ αὐτάς, διατηροῦν τὸ παρακράτημα εἰς τὸ ὕψος τῶν 4.000 καὶ ὁρίζουν τιμὴν ἀσφαλείας 14.000 δρχ. Προπέρυσιν ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως εἶχεν ὁρισθῆ εἰς 11.000 καὶ πέρυσιν αἱ τιμαὶ ἀνήρχοντο εἰς 12.000. Ἀλλὰ εἶναι γνωστὸν ὅτι μόνον ἡ συγκέντρωσις ἀποτελεῖ πραγματικὴν κατοχύρωσιν τῶν τιμῶν. Ἡ τιμὴ ἀσφαλείας ἀποτελεῖ ἐλπίδα καὶ ὑπόσχεσιν, δὲν ἀποτελεῖ πλήρη κατοχύρωσιν. Καὶ ἠμποροῦμεν μετὰ βεβαιότητος νὰ προβλέψωμεν ὅτι αἱ τιμαὶ τοῦ ἐλαίου θὰ κινηθοῦν κάτω τῆς καθορισθείσης τιμῆς ἀσφαλείας, προσεγγίζουσαν τὰς περυσινὰς τιμάς. Πρόκειται ἑπομένως ἐφέτος νὰ χειροτερεύσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον καὶ τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν. Διότι, ἐνῷ αἱ τιμαὶ τοῦ ἐλαίου δὲν θὰ εἶναι σοβαρῶς ὑψηλότεραι ἀπὸ τὰς περυσινάς, θὰ ὑποχρεωθοῦν, ὅμως νὰ ὑποστοῦν τὰς ηὐξημένας τιμὰς διὰ τὴν διατροφὴν καὶ διὰ τὴν παραγωγήν. Καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, κύριοι βουλευταί, θὰ ἐπεθύμουν νὰ προβῶ εἰς μίαν γενικωτέραν παρατήρησιν. Ὅταν ἐξετάζωμεν τὰς τιμὰς τῶν γεωργικῶν προϊόντων, δὲν εἶναι δίκαιον νὰ τὰς συγκρίνωμεν μὲ τὸν σημερινὸν τιμάριθμον τῆς διατροφῆς καὶ παραγωγῆς ἀλλὰ μὲ τὸν προβλεπόμενον δι’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους, διότι, μὲ τὰς τιμὰς τὰς ὁποίας λαμβάνουν σήμερον ἀπὸ τὴν ἐκποίησιν τοῦ προϊόντος των οἱ ἀγρόται, θὰ πρέπει νὰ διαθρέψουν τὰς οἰκογενείας των καὶ νὰ καλλιεργήσουν τὸ κτῆμα των καθ’ ὅλον τὸ ἔτος. Κύριοι βουλευταί, αὐτὸς εἶναι ὁ ἀπολογισμὸς τοῦ ἔτους τῶν ἀγροτῶν. Ἐὰν δὲν πανηγυρίζουν διὰ τὰς λαμπρὰς ἡμέρας τὰς ὁποίας τοὺς ὑπεσχέθη ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, εἶναι διότι τὰς ἤκουσαν μόνον ἀλλὰ δὲν τὰς εἶδον. (Χειροκροτήματα). Καὶ τώρα ἐρχόμεθα εἰς τοὺς εὐτυχεῖς τοῦ προσεχοῦς ἔτους, τοὺς μισθοσυντηρήτους. Εἶναι γνωστόν, ὅτι καὶ αἱ προκάτοχοι Κυβερνήσεις καὶ ὁ Συναγερμὸς εἶχον ὑποσχεθῆ εἰς τοὺς μισθοσυντηρήτους καὶ τοὺς ἐργάτας καὶ τοὺς ἰδιωτικοὺς καὶ τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους ὅτι θὰ ηὔξανον τὰς ἀποδοχάς των. Διότι ἀπετέλει κοινὴν συνείδησιν, ὅτι τὸ βιοτικόν των ἐπίπεδον ἦτο χαμηλότατον. Ἐγίνετο λόγος, περὶ αὐξήσεως 20%. Καὶ συνέβη εἰς τὰς ἡμέρας τοῦ Συναγερμοῦ ἀντὶ νὰ βελτιωθῇ νὰ χειροτερεύσῃ. Ὑπῆρξαν δύο μεγάλα εὐτυχῆ γεγονότα ἀπὸ τὰς συνεπείας τῶν ὁποίων θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπωφεληθῇ καὶ ἡ πάσχουσα τάξις τῶν μισθοσυντηρήτων. Ὑπῆρξεν ἡ μεγάλη αὔξησις τῆς ἐσωτερικῆς παραγωγῆς καὶ ἡ πτῶσις τῶν διεθνῶν τιμῶν. Καὶ ὅμως, ὄχι μόνον δὲν ἐπωφελήθησαν ἀπὸ τὰ δύο αὐτὰ εὐτυχῆ γεγονότα οἱ μισθοσυντήρητοι, ἀλλὰ καὶ εἶδον νὰ ἐλαττοῦται ἡ ἀγοραστικὴ δύναμις τῶν ἀποδοχῶν των εἰς μέγα βαθμόν. Κύριοι βουλευταί, ποῖος εἶναι ὁ ἀκριβὴς βαθμὸς τῆς χειροτερεύσεως τῶν μισθοσυντηρήτων; Ἡ ἀπάντησις ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν προσδιορισμὸν τοῦ τιμαρίθμου τῆς ἀκριβείας τῆς ζωῆς. Ὑπάρχουν ὅπως γνωρίζετε, πλῆθος τιμάριθμοι, ἀλλὰ οἱ τιμάριθμοι εἶναι μέσοι ὅροι. Καὶ οἱ μέσοι ὅροι εἶναι φανταστικοί, συμβατικοί, δὲν εἶναι πραγματικοὶ ἄνθρωποι. Ἅλλοι τιμάριθμοι ὁρίζουν τὴν ἀκρίβειαν τῆς ζωῆς εἰς 16%, ἄλλοι εἰς 20%, οἱ τιμάριθμοι τῆς ἐργατικῆς ὁμοσπονδίας εἰς 33%. Ἀλλὰ πέραν τῶν τιμαρίθμων, οἱ ὁποῖοι κατασκευάζονται εἰς τὰ γραφεῖα, ὑπάρχουν οἱ τιμάριθμοι τῆς ζωῆς τοὺς ὁποίους αἰσθάνονται οἱ μισθοσυντήρητοι εἰς τὸν καθημερινὸν βίον των. Ἀρκεῖ ν’ ἀναφέρωμεν ἕνα πίνακα τιμῶν εἰδῶν λαϊκῆς καταναλώσεως, διὰ νὰ καταστῇ σαφὲς εἰς πόσον βαθμὸν ηὐξήθησαν τὰ εἴδη τὰ ὁποῖα καταναλίσκουν οἱ μισθοσυντήρητοι.

ΠΙΝΑΞ ΤΙΜΩΝ

Εἰδῶν Λαϊκῆς Καταναλώσεως

Καὶ ἀπὸ τὸν πίνακα αὐτὸν συνάγεται ἀσφαλῶς ὅτι ἡ αὔξησις τοῦ τιμαρίθμου διὰ τὰς λαϊκὰς τάξεις τῶν ἐργατῶν καὶ τῶν ὑπαλλήλων ἀνέρχεται τοὐλάχιστον εἰς 25–30%. Εὑρίσκεται ἑπομένως 20% ἐπὶ πλέον ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῶν 10% κατὰ μέσον ὅρον τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ἡ Κυβέρνησις. Ὅταν ἡμεῖς εἴχομεν ἐπικρίνει τὸ μέτρον τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς εἴχομεν ἐπισημάνει τὸν κίνδυνον τῆς χειροτερεύσεως τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν λαϊκῶν τάξεων. Καὶ ἰδοὺ σήμερον ἡ πλήρης ἐπαλήθευσις τῶν προβλέψεών μας. Ἀλλὰ καὶ ἂν τυχὸν ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν πλήρη ἀκρίβειαν αὐτῶν τῶν ἀριθμῶν, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη πρόσθετος πλήρης ἀπόδειξις. Εἶναι ἡ ὑποκατανάλωσις. Ἐρωτήσατε τοὺς ἐπαγγελματίας καὶ τοὺς βιοτέχνας πόση ἦτο πέρυσι καὶ πόση εἶναι ἐφέτος ἡ κατανάλωσίς των. Ἠμπορεῖ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ πλειοψηφία της ν’ ἀμφισβητήσῃ αὐτὰς τὰς διαπιστώσεις, ἀλλὰ πέραν αὐτῆς τῆς αἰθούσης ὑπάρχει ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς, ὁ ὁποῖος ἀκούει καὶ ὁ ὁποῖος θὰ κρίνῃ ποῖος ἀπὸ ἡμᾶς εἰς τὰς διαπιστώσεις του ἔχει δίκαιον. Ὡμίλησε προχθὲς ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ διὰ τὸ ἐνδεχόμενον μιᾶς αὐξήσεως περίπου 7%. Ἡ ἐπαγγελία αὐτὴ ἀποτελεῖ ἀληθῆ πρόκλησιν πρὸς τὴν δυστυχίαν τῶν μισθοσυντηρήτων. Ἤλπιζον αὔξησιν 20% πρὸ τῆς ὑποτιμήσεως, ὑφίστανται σήμερον ἐλάττωσιν τῆς ἀγοραστικῆς των δυνάμεως κατὰ 30% καὶ ἔχουν λάβει αὔξησιν μόνον 10%. Ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ἰσχύσῃ δικαιοσύνη καὶ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἕνα στοιχειῶδες βιοτικὸν ἐπίπεδον εἰς τοὺς μισθοσυντηρήτους τῆς χώρας, ἡ αὔξησις δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἶναι μικροτέρα τῶν 30%. Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχουν ἐξεγερθῆ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἑρμηνευθῇ ἐναντίον των. Ἡ ἐγκαρτέρησις τὴν ὁποίαν ἐπιδεικνύουν, δὲν ἐλαττώνει, ἐπαυξάνει τὰς ὑποχρεώσεις καὶ τὰς εὐθύνας τῆς Κυβερνήσεως. Ἐξαγωγαί. Ἄς ἔλθωμεν εἰς τὰς ἐξαγωγάς, διὰ τὴν αὔξησιν τῶν ὁποίων κυρίως συνιστᾶται ἡ πολιτικὴ τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς. Τὴν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν ὑπολογίζει ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ διὰ τὸ ἑπτάμηνον διάστημα Ἀπριλίου–Ὀκτωβρίου 1953, εἰς δολλάρια 12,1 ἐκ τῶν ὁποίων 1.6 ἑκατ. δολλάρια μέχρι τέλους Σεπτεμβρίου καὶ 7.7 διὰ τὸν μῆνα Ὀκτώβριον. Δυστυχῶς δὲν μᾶς ἐδόθησαν τὰ στοιχεῖα τοῦ Ὀκτωβρίου διὰ νὰ ἐλέγξωμεν τοὺς ἀριθμοὺς. Καθ’ ὅσον ὅμως ἀφορᾷ τὸ ἑξάμηνον Ἀπριλίου–Σεπτεμβρίου 1953, αἱ ἐπὶ πλέον ἐξαγωγαὶ ἀνῆλθον μόνον εἰς 1.6 ἑκατ. δολλάρια, περιοριζόμεναι κυρίως εἰς βάμβακα, ὄρυζαν, κολοφώνιον, χαρούπια, καὶ ἐκ τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων εἰς τσιμέντα, ἔναντι ἐλαττώσεως 3.8 ἑκ. δολλαρίων εἰς καπνὰ καὶ 1.5 ἑκ. εἰς εἴδη βάμβακος. Καταλείπεται ἐν τέλει μία μικρὰ διαφορὰ 1.6 ἑκ. δολλαρίων ἐπὶ πλέον, ἡ ὁποία βεβαίως εἶναι ἀσήμαντος ὡς ἐπίτευγμα τῆς ρωμαλέας ὑποτιμήσεως.... Καὶ τοῦτο εἶναι εὐεξήγητον. Διότι τὰ μὲν γεωργικά μας προϊόντα ἐξήγοντο καὶ πρὸ τῆς ὑποτιμήσεως διὰ τοῦ συστήματος τῶν πριμοδοτήσεων, χωρὶς νὰ καταλείπωνται ἀξιόλογα ὑπόλοιπα διὰ προσθέτους ἐξαγωγάς, ἐνῷ ἀντιθέτως ὑπάρχει ἀδυναμία ἐξαγωγῆς τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων μας, λόγῳ τοῦ ὑψηλοῦ κόστους παραγωγῆς των, τόσον μάλιστα ὑψηλοῦ, ὥστε παρ’ ὅλην τὴν ὑποτίμησιν νὰ χρειάζεται πρόσθετος προστασία καὶ εἰς αὐτὴν τὴν εἰδικήν μας ἀγοράν, πρὸς ἀποφυγὴν τοῦ συναγωνισμοῦ τῶν εἰσαγομένων ἀλλοδαπῶν βιομηχανικῶν προϊόντων. Καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τοῦ ὑποβιβασμοῦ τοῦ κόστους τῆς βιομηχανικῆς μας παραγωγῆς δὲν ἔπραξε τίποτε ἡ Κυβέρνησις καὶ οὔτε κἂν ἀπεπειράθη νὰ ἐξαγγείλῃ προγραμματικῶς τὰ ἐπιβαλλόμενα μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ ἐξυγιάνουν τὴν βιομηχανίαν μας, ὥστε νὰ καταστῇ συναγωνίσιμος καὶ εἰς τὴν ἐσωτερικὴν καὶ εἰς τὴν ἐξωτερικὴν ἀγοράν. Εἰσαγωγαί. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὰς εἰσαγωγάς, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὑπολογίζει διὰ τὸ ἑπτάμηνον διάστημα ἀπὸ Ἀπριλίου μέχρις Ὀκτωβρίου 1953 μείωσιν αὐτῶν κατὰ 30,4 ἑκατ. δολλάρια, ἐν σχέσει πρὸς τὰς ἀντιστοίχους εἰσαγωγὰς τοῦ 1952. Παραλείπει ὅμως νὰ σημειώσῃ, ὅτι ἡ ἐλάττωσις ὀφείλεται ἐν μέρει εἰς τὴν μεγάλην ἐσοδείαν καὶ κατὰ συνέπειαν εἰς τὴν μὴ εἰσαγωγὴν σίτου, καθὼς ἐπίσης καὶ εἰς τὴν μείωσιν τῶν διεθνῶν τιμῶν. Ἀλλὰ οἱ ἀριθμοί του διαπράττουν ἐπίσης τὸ τέχνασμα νὰ περιλαμβάνουν εἰς τὴν σύγκρισιν καὶ τὸν περυσινὸν Ἰούνιον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἐνηργήθησαν ἀθρόαι εἰσαγωγαὶ 60 περίπου ἑκ. δολλαρίων λόγῳ τοῦ κρατοῦντος τότε συστήματος εἰσαγωγῶν μὲ τὸ ὁποῖον εἰς τὸ τέλος ἑκάστης χρήσεως συνεσωρεύοντο αἱ καθυστερήσεις ὁλοκλήρου τοῦ ἔτους. Ἤδη αἱ εἰσαγωγαί, λόγῳ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ συστήματος καὶ τῆς καθιερώσεως τῶν ἐλευθέρων εἰσαγωγῶν, εἶναι κανονικαί. Οὕτω, ὁ ἐφετεινὸς Ἰούνιος περιέχει εἰσαγωγὰς μόνον 13 ἑκ. δολλ. περίπου. Ὥστε ἐὰν ἀφαιρέσωμεν ἐκ τῆς συγκρίσεως τὴν ἐπὶ πλέον διαφορὰν τοῦ περυσινοῦ Ἰουνίου ἐκ 47 ἑκ. δολ., ἀντὶ ἐλαττώσεως τῶν εἰσαγωγῶν κατὰ 30.4 ἑκ. δολλάρια θὰ ἔχωμεν αὔξησιν αὐτῶν κατὰ 17 ἑκ. δολλάρια, τὴν ὁποίαν ἐντέχνως οἱ ἀριθμοὶ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ προσεπάθησαν νὰ καλύψουν. Ἄδηλοι πόροι. Εἰς τοὺς ἀδήλους πόρους παρετηρήθη πράγματι μία αὔξησις 25 ἑκ. δολλαρίων κατὰ τὸ ἑξάμηνον, προερχομένη μόνον ἐκ τοῦ μεταναστευτικοῦ καὶ τοῦ τουριστικοῦ συναλλάγματος, ἐνῷ τὸ ναυτιλιακὸν καὶ οἱ λοιποὶ πόροι δὲν παρουσιάζουν καμμίαν αὔξησιν. Ἀποτελεῖ ὅμως πλάνην ἡ προεξόφλησις τῶν ἀποτελεσμάτων καὶ τοῦ ὑπολοίπου χρόνου τῆς χρήσεως, δεδομένου, ὅτι, ἐπερχομένου τοῦ χειμῶνος, δὲν δύναται νὰ ὑπολογισθῇ ἡ ἰδία ἔντονος τουριστικὴ κίνησις τοῦ θέρους, ὥστε νὰ συναχθῇ ὡς συμπέρασμα ἡ ἀνάλογος εἰσροὴ συναλλάγματος καὶ κατὰ τοὺς χειμερινοὺς μῆνας. Καὶ θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ προστεθῇ ὅτι ἡ κίνησις τῶν ἀδήλων πόρων ἀπὸ τοῦ 1948 μέχρι σήμερον βαίνει συνεχῶς πρὸς τὰ ἄνω, κατ’ ἀναλογίαν αὔξουσαν ἀπὸ 10–15 δολλαρίων κατ’ ἔτος, ὥστε νὰ μὴ πρέπει νὰ ἀποδοθῇ ὁλόκληρος ἡ αὔξησις τοῦ ἑπταμήνου εἰς τὴν ὑποτίμησιν, ἐφ’ ὅσον καὶ πρὸ αὐτῆς καὶ ἀνεξαρτήτως αὐτῆς σταθερῶς ἐλάμβανε χώραν. Ὁ τόκος. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ μεταξὺ τῶν μεγάλων ἐπιτευγμάτων κατέταξε καὶ τὴν ἐπαγγελθεῖσαν μείωσιν τοῦ τόκου. Ἀλλὰ εἶναι προφανὲς ὅτι ὑπὸ τὰς συνθήκας ὑπὸ τὰς ὁποίας πρόκειται νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ μείωσις τοῦ τόκου ἀπὸ τῆς 1ης τοῦ προσεχοῦς Ἰανουαρίου, ἀποτελεῖ περισσότερον μέτρον προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ὀλιγώτερον μέτρον οἰκονομικόν. Ἡ ἐλάττωσις τοῦ τόκου εἶναι οἰκονομικὸν μέτρον μόνον ὅταν ἐπέρχεται ὡς συνέπεια μεγαλυτέρας προσφορᾶς κεφαλαίου. Εἶναι γνωστὸν ὅτι εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἀγορὰν περισσότερον ἀπὸ τὸ ἥμισυ τῶν πιστωτικῶν ἀναγκῶν καλύπτεται ἀπὸ ἐξωτραπεζιτικὸν δανεισμόν. Καὶ ἐφ’ ὅσον τοῦτο θὰ ἐξακολουθῇ νὰ συμβαίνῃ, εἶναι βέβαιον ὅτι διὰ τὸν ὑπολογισμὸν τῶν τιμῶν βάσις θὰ εἶναι ὁ βαρύτερος ἐξωτραπεζιτικὸς τόκος. Ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας ἡ διαταχθεῖσα ἐλάττωσις τοῦ τραπεζιτικοῦ τόκου δὲν πρόκειται νὰ εἶναι οὐσιώδης συμβολὴ διὰ τὴν ἐλάττωσιν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς. Πρόκειται ν’ ἀποβῇ χαριστικὴ πρᾶξις πρὸς τοὺς ὀλίγους προνομιούχους, οἱ ποῖοι λαμβάνουν μεγάλας τραπεζιτικὰς πιστώσεις καὶ κατὰ μείζονα λόγον ἀποτελεῖ χαριστικὴν πρᾶξιν πρὸς τοὺς ὀφειλέτας τῶν παλαιῶν παγωμένων πιστώσεων, χάριν τῶν ὁποίων καλοῦνται αἱ Τράπεζαι νὰ δημιουργήσουν κοινωνικὸν ζήτημα μὲ τὴν ἀθρόαν ἀπόλυσιν τραπεζιτικῶν ὑπαλλήλων. Αἱ καταθέσεις. Ἐρχόμεθα εἰς τὸ θέμα τῶν καταθέσεων. Ἀδίκως ἐπαίρεται ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν αὔξησιν τῶν καταθέσεων ὄψεως κατὰ 565 δισ. δραχμάς, ἐφ’ ὅσον οὐδεμίαν αὔξησιν παρουσιάζουν αἱ καταθέσεις Ταμιευτηρίου, αἱ ὁποῖαι κατ’ ἐξοχὴν ἀποδεικνύουν τὴν ἐπάνοδον τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κοινοῦ. Δὲν ἐπιθυμοῦμεν οὐδ’ ἐπ’ ἐλάχιστον νὰ τὴν κλονίσωμεν. Ἀλλὰ καὶ δὲν θὰ ἦτο οἰκονομικῶς ὀρθὸν νὰ παρερμηνεύσωμεν τὴν αὔξησίν των, ὅταν ἔχωμεν ὡς πλήρη αὐτῆς ἐξήγησιν, τὴν αὔξησιν τῆς ἐκδόσεως χαρτονομίσματος κατὰ 924 δισ. δραχμῶν ἐντὸς τοῦ ἔτους καὶ τὴν αὔξησιν τῶν χρηματικῶν εἰσοδημάτων ἐκ τῆς τεραστίας ηὐξημένης παραγωγῆς. Ἐξ ἄλλου ἡ σταθερότης τῆς τιμῆς τῆς χρυσῆς λίρας καὶ ἡ ὑπ’ αὐτῆς ἀπομάκρυνσις τοῦ κοινοῦ, δὲν εἶναι φαινόμενον προσφάτου χρόνου μετὰ τὴν ὑποτίμησιν, ἀλλὰ πολὺ προγενέστερον. Εἶχε σημειωθῇ καὶ καθ’ ὅλον τὸ παρελθὸν ἔτος, ὥστε νὰ μὴ δικαιολογῆται ἡ συσχέτισις τῆς αὐξήσεως τῶν καταθέσεων πρὸς τὴν σταθερότητα αὐτῆς, ἡ ὁποία καὶ πάλιν θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὴν μέλλουσαν ἐξέλιξιν τῶν οἰκονομικῶν μας πραγμάτων. Ὁ Προϋπολογισμός. Ὁ κύριος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, ἐξῆρεν, ὡς μέγα ἐπίτευγμα, τὴν ἰσοσκέλισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὅταν προσεχῶς ἔλθῃ εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς συζήτησιν ὁ προϋπολογισμός, μαζὶ μὲ τὸν ὁποῖον ἐλπίζομεν ὅτι θὰ κατατεθῇ καὶ ὁ Ἀπολογισμὸς τοῦ παρελθόντος ἔτους, θὰ ἔχωμεν τὴν εὐκαιρίαν μιᾶς ἀναλυτικῆς συζητήσεως. Καὶ θὰ ζητήσωμεν ἐξηγήσεις διὰ τὴν πρωτότυπον σύνταξίν του. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον σήμερον θὰ ἤθελα νὰ τονίσω, εἶναι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἐπετεύχθη ἡ ἰσοσκέλισις. Ἐπεβλήθησαν συνολικῶς νέαι φορολογίαι 970 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, τὸ μέγιστον μέρος τῶν ὁποίων ἐπιβαρύνει τὰς λαϊκὰς τάξεις. Ταὐτοχρόνως ἠθετήθη ἡ ὑπόσχεσις καὶ ἡ ὑποχρέωσις τῆς Κυβερνήσεως ν’ αὐξήσῃ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰς συντάξεις. Ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἐθεώρησε θεμιτὴν τὴν χρησιμοποίησιν τοιούτων μέσων, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιτύχῃ ὄχι μόνον τὰ ὀλίγα περισσεύματα τὰ ὁποῖα διεφήμισεν, ἀλλὰ πολὺ περισσότερα. Ἀπέναντι ὅμως τῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ ὑπάρχει ἡ ἀποστράγγισις τῶν λαϊκῶν τάξεων. Καὶ ἐὰν διὰ τὴν ἰσοσκέλισιν αἰσθάνεται ὑπερηφάνειαν, θὰ πρέπει νὰ αἰσθάνεται μεγαλυτέραν εὐθύνην διὰ τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα τὴν ἐπραγματοποίησε. (Χειροκροτήματα). Δυνάμεθα τώρα νὰ προβῶμεν εἰς ἀνακεφαλαίωσιν τῶν συνεπειῶν τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Ἐχειροτέρευσε τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν λαϊκῶν τάξεων. Καὶ αὐτὴ ἡ διαπίστωσις μόνη ἀρκεῖ διὰ νὰ ἀποτελέσῃ τὴν καταδίκην τῆς Κυβερνήσεως. Ηὔξησε κατὰ 15% τὰς τιμὰς τῶν εἰδῶν γεωργικῆς καταναλώσεως ἀπέναντι τῶν τιμῶν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ἐπέβαλε νέας φορολογίας ἑνὸς τρισεκατομμυρίου δραχμῶν, τὸ μέγιστον μέρος τῶν ὁποίων ἐπεβάρυνε τὰς λαϊκὰς τάξεις. Ἀπεδείχθη ὅτι αἱ ἐξαγωγαί, πρὸς αὔξησιν τῶν ὁποίων κυρίως συνιστᾶται ἡ ὑποτίμησις, ηὐξήθησαν ἐλάχιστα. Ἡ ἑνιαία τιμὴ τοῦ συναλλάγματος, εἰς τὸ ὕψος τῶν 30.000 δραχμῶν, ἔκαμε νὰ εἰσάγωνται εὐθηνότερα τὰ εἴδη πολυτελείας καὶ ἀκριβότερα τὰ εἴδη τῆς καταναλώσεως τοῦ λαοῦ. Ἀπεδείχθη, ὅτι ἡ ἀπεριόριστος ἐλευθερία τῶν εἰσαγωγῶν ἀποτελεῖ κίνδυνον καὶ διὰ τὴν ἐξάντλησιν τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος καὶ διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς βιομηχανίας καὶ διὰ τὴν προώθησιν τῶν ἐξαγωγῶν μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ συνολικὸς ἀπολογισμὸς τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Εἶναι ἀπολογισμὸς ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ νὰ ἀποτελῇ ἱκανοποίησιν διὰ τὴν οἰκονομικὴν ὀλιγαρχίαν, ἀλλὰ ἀποτελεῖ σφαγιασμὸν τῶν λαϊκῶν τάξεων. (Χειροκροτήματα). Καὶ ὅταν ἡμεῖς λέγωμεν οἰκονομικὴν ὀλιγαρχίαν, δὲν ἐννοοῦμεν βεβαίως τὸ σύνολον τοῦ ἐμπορίου καὶ τὸ σύνολον τῆς βιομηχανίας. Ἐπειδὴ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, δὲν θὰ ἦσαν ὀλιγαρχία. Ἐννοοῦμεν ὀλίγους μεγιστᾶνας τοῦ πλούτου, οἱ ὁποῖοι διαθέτουν τὸ μονοπώλιον τῶν Τραπεζιτικῶν πιστώσεων, τὸ μονοπώλιον τῶν Κρατικῶν εὐνοιῶν καὶ καταδυναστεύουν καὶ ἐκμεταλλεύονται καὶ μονοπωλοῦν τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν καὶ ἀποστραγγίζουν τὸν ἱδρῶτα τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ. (Χειροκροτήματα). Καὶ τώρα, Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, μεταβαίνομεν εἰς ἄλλο κεφάλαιον. Θὰ συνταξιδεύσωμεν μὲ τὸν Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἐπανελθὼν ἀπὸ τὸ ταξίδιον τῆς Ἀμερικῆς, προέβη εἰς τὰς ἀκολούθους δηλώσεις: «Ἔρχομαι τώρα, εἶπεν, νὰ σᾶς ἐξηγήσω ποῖος ἦτο ὁ ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τῆς ἀποστολῆς. Καὶ ἀφοῦ τόσον καιρὸν ἠγωνίσθη ἡ ἀντίδρασις νὰ διαδώσῃ ὅ,τι ἡ νοσηρὰ φαντασία της ὑπηγόρευε, θὰ ἀκούσητε τὴν ἀλήθειαν. Σκοπὸς τῆς ἀποστολῆς δὲν ἦτο νὰ συζητήσωμεν τὸ ὕψος τῆς βοηθείας. Σκοπὸς τῆς ἀποστολῆς ἦτο νὰ συζητήσωμεν πῶς ἡ Ἑλλὰς θὰ ἦτο εἰς θέσιν νὰ συνεχίσῃ συντρέχουσα τὴν κοινὴν ὑπόθεσιν τῶν Δημοκρατικῶν χωρῶν καὶ ταὐτοχρόνως νὰ θεμελιώσῃ τὰς προϋποθέσεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι θὰ τῆς ἐξησφάλιζον ὁριστικῶς εἰς τὸ μέλλον τὴν οἰκονομικήν της ἀνεξαρτησίαν. Διότι ὁ Στρατάρχης Παπάγος βαθύτατα πιστεύει ὅτι τὰ Κράτη ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα διὰ νὰ ζήσουν ἔχουν ἀνάγκην τῆς οἰκονομικῆς ἀρωγῆς οἱουδήποτε ἄλλου, ἔστω καὶ τοῦ καλυτέρου φίλου, εἶναι καθ’ ὅσην ἔκτασιν ἔχουν ἀνάγκην τῆς ἀρωγῆς, μειωμένης ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. Μὲ ἄλλους λόγους, ὁ Στρατάρχης Παπάγος ἔθεσεν ὡς σκοπὸν τῆς πολιτικῆς του νὰ φθάσῃ ἡ Ἑλλὰς τὸ ταχύτερον εἰς τὸ σημεῖον ἐκεῖνο, κατὰ τὸ ὁποῖον οὐδεμιᾶς ἐξωτερικῆς βοηθείας θὰ εἶχεν ἀνάγκην. Συγκρίνατε μὲ τὸ παρελθόν, ὅταν σκοπὸς τῆς πολιτικῆς μας ἦτο νὰ ζητοῦμεν βοήθειαν καὶ νὰ τὴν ζητοῦμεν μὲ οἱονδήποτε τρόπον, ἀκόμη καὶ ἐπαιτοῦντες». Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, ἡ διαφωνία μου εἶναι ἀπόλυτος. Δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ νὰ ὀνομάσῃ τὴν βοήθειαν τῆς Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας, ἡ ὁποία προσεφέρθη καθ’ ὅλα τὰ ἔτη πρὸς τὴν Ἑλλάδα, «ἐπαιτείαν καὶ συναλλαγήν». (Χειροκροτήματα). Ἡ βοήθεια ἡ ὁποία παρεσχέθη πρὸς ὅλας τὰς χώρας ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Δημοκρατίαν, ἦτο πρᾶξις πολιτική, ἦτο πρᾶξις ἀλληλεγγύης μεταξὺ ἐλευθέρων Ἐθνῶν. Εἰς τὸ μέτωπον τῶν Ἐλευθέρων Ἐθνῶν ἕκαστος προσφέρει ὅ,τι δύναται. Ἡ Ἑλλὰς προσέφερεν αἷμα, ἐπειδὴ δὲν εἶχε χρῆμα διὰ νὰ προσφέρῃ. (Χειροκροτήματα). Καὶ ἡ Ἀμερικανικὴ Δημοκρατία, προσέφερεν ὅ,τι ἠδύνατο: Πολεμικὸν ὑλικὸν καὶ οἰκονομικὴν βοήθειαν, διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τῆς οἰκονομίας. Καὶ αἷμα εἰς τὴν Κορέαν. Δὲν εἶναι ἑπομένως δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι ὑπῆρξαν Κυβερνήσεις τοῦ παρελθόντος, αἱ ὁποῖαι ἐζήτουν ἐπαιτείαν ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Δημοκρατίαν. Οὐδέποτε ὑπῆρξαν Ἑλληνικαὶ Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι ἔκαμον ἐπαιτείαν ἀπέναντι οἱασδήποτε χώρας. (Χειροκροτήματα). Εἶπε προχθὲς ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ὑπερήφανος καὶ δὲν συναλλάσσεται τὴν προσφοράν της. Καὶ εἶναι ἀληθές. Δὲν εἴμεθα μισθοφόροι διὰ νὰ ἀμειφθῶμεν διὰ τὰς προσφοράς μας, οὔτε ἐπαιτοῦμεν. Συνεργαζόμεθα καὶ ζητοῦμεν ὅ,τι δὲν ἔχομεν, διὰ νὰ προσφέρωμεν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι πολύτιμον καὶ τὸ ὁποῖον ἠμποροῦμεν νὰ διαθέσωμεν. Ἔκρινεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὅτι σήμερον, ὑπὸ τὰς διαμορφωθείσας συνθήκας ἡ αἴτησις βοηθείας θὰ ἀπετέλει ἐπαιτείαν. Ἀλλὰ τώρα ἔχω τὸ δικαίωμα, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, νὰ θέσω τὸ ἐρώτημα: Προχθὲς ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ὁμιλῶν ἀπὸ τοῦ βήματος, εἶπεν, ὅτι εἶναι ὑπερήφανος καὶ εὐτυχής, διότι ἡ Ἀμερικανικὴ Δημοκρατία μᾶς προσέφερε καὶ πρόκειται νὰ μᾶς προσφέρῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον καινουργές, σύγχρονον πολεμικὸν ὑλικόν. Ὅταν, λοιπόν, χθές, σήμερον καὶ αὔριον ἡ Ἀμερικανικὴ Δημοκρατία μᾶς προσφέρῃ πολεμικὸν ὑλικὸν καὶ ἡμεῖς τὸ δεχόμεθα, θέτω τὸ ἐρώτημα: Ἐπαιτοῦμεν καὶ συναλλασσόμεθα; (Χειροκροτήματα). Ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἐναρμονίσῃ τὰς ἀπόψεις της. Ἢ ἐπαιτοῦμεν καὶ συναλλασσόμεθα καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἀκολουθεῖ πολιτικὴν ἀπαράδεκτον διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ἢ ἡ αἴτησις βοηθείας εἶναι ἀπαραίτητος, εἶναι δικαίωμα, εἶναι θεμιτὴ πρᾶξις, εἶναι πρᾶξις ἀλληλεγγύης ἐλευθέρων Ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα συνεργάζονται διὰ τὴν εὐόδωσιν κοινῶν πολιτικῶν σκοπῶν. (Χειροκροτήματα). Καὶ ἐρχόμεθα τώρα, κύριοι βουλευταί, πέραν τῶν γενικῶν αὐτῶν διαπιστώσεων, ἐρχόμεθα εἰς τὴν διαπίστωσιν τῆς βαρείας διαφωνίας μας πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Θεωροῦμεν βαρύτατον σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ὅτι κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἔφθασεν ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία εἰς τὴν ὥραν τῆς αὐτοδυναμίας καὶ ὅτι δύναται μὲ τὰ σημερινὰ μέσα της νὰ συμπληρώσῃ ἡ ἰδία τὴν ἀνασυγκρότησιν καὶ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς βιωσιμότητος τοῦ μέλλοντος. Διαφωνοῦμεν βασικῶς μὲ τὴν διαπίστωσιν αὐτήν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς βαρείας συνεπείας οἰκονομικὰς καὶ πολιτικάς. Πλανᾶται ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συνιονισμοῦ καὶ ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, ἐὰν ὑποστηρίζῃ ὅτι ἐγίναμεν οἰκονομικῶς αὐτοδύναμοι. Ὁ ἴδιος διεκήρυξεν, ὅτι χρειαζόμεθα ἀκόμη 200 ἑκατομμύρια δολλάρια διὰ τὴν πλήρη ἀνασυγκρότησιν, διὰ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ προγράμματος τῆς ἀνασυγκροτήσεως, τὸ ὁποῖον ἐγγυᾶται τὴν βιωσιμότητα τοῦ μέλλοντος. Διατὶ δὲν κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι τὸ ὑπολειπόμενον αὐτὸ ποσὸν διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ διεκδικηθῇ ὡς βοήθεια, ὅταν ὅλαι ἀνεξαιρέτως αἱ χῶραι τῆς Εὐρώπης ἔχουν συμπληρώσει τὴν ἰδικήν των ἀνασυγκρότησιν καὶ μόνη ἡ Ἑλλάς, διότι ἠμποδίσθη ἀπὸ ἐσωτερικὸν πόλεμον, τὸν ὁποῖον ἤγειρεν ὁ κομμουνισμὸς ἐναντίον της, μόνον ἡ Ἑλλὰς ἠμποδίσθη καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴν καὶ ἡ Κορέα, ὁ μακρυνός της συνάδελφος; Ὅταν λοιπὸν ἡ Ἑλλὰς μόνον ἠμποδίσθη, διατὶ ἡ Ἑλλὰς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα, μόνον ἡ Ἑλλάς, νὰ ζητήσῃ μίαν ὁλοκλήρωσιν αὐτῆς τῆς ἀνασυγκροτήσεως, ὁπότε καὶ μόνον θὰ ἐδικαιοῦτο καὶ θὰ ὤφειλε καὶ θὰ τὸ ἔπραττε νὰ παραιτηθῇ τοῦ λοιποῦ πάσης βοηθείας καὶ νὰ ἀρκεσθῇ εἰς τὰς ἰδίας αὐτῆς δυνάμεις; Ἰδοὺ ἡ βαθεῖα διαφωνία μας μὲ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Περιέβαλε μὲ μεγάλην ἐμπιστοσύνην τὸν Πρόεδρον τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὁ ὁποῖος ἐπίσης περιβάλλεται μὲ κῦρος ἀπὸ τοὺς ἐθνικοὺς πολέμους, τῶν ὁποίων ἡγήθη. Ἀνέμενεν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι θὰ ἐχρησιμοποίει τὸ μέγα προσωπικὸν κῦρος του καὶ τὸ κῦρος τῆς σταθερότητος τῆς πλειοψηφίας του διὰ νὰ μεταβῇ ὁ ἴδιος εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας καὶ ἐν ὀνόματι τῶν δικαίων τοῦ ἡρωϊκοῦ αὐτοῦ λαοῦ νὰ ζητήσῃ ὁλοκλήρωσιν τοῦ προγράμματος τῆς ἀνασυγκροτήσεως ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν. Αὐτὴ θὰ ἦτο ἐθνικὴ ὑπηρεσία. Δὲν εἶναι ὑπηρεσία ἡ πρόωρος διακήρυξις τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ πρὸ τῆς μεταβάσεώς του εἰς τὴν Ἀμερικήν, ὅτι ἐφθάσαμεν εἰς τὴν αὐτοδυναμίαν, ὅτι δυνάμεθα νὰ ἰσοσκελίσωμεν τὸν προϋπολογισμόν μας, διότι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει μεταξὺ τοῦ διλήμματος νὰ δεχθῶμεν συγχαρητήρια εἰς τὴν Ἀμερικὴν ἢ νὰ δεχθῶμεν βοήθειαν, εἶναι προφανές, ὅτι προετιμήσαμεν νὰ δεχθῶμεν συγχαρητήρια καὶ ὄχι βοήθειαν. (Χειροκροτήματα). Θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διατυπωθῇ ἡ ἀντίρρησις: Ἐλησμονήσατε ὅτι ἡ περίοδος τῆς βοηθείας ἔχει ἐξαντληθῆ, στερεῖσθε «πολιτικοῦ ρεαλισμοῦ». Ἐν τούτοις καὶ ὅσοι ἀκόμη διεκδικοῦν τὸ δῶρον τοῦ πολιτικοῦ ρεαλισμοῦ, ἀναγνωρίζουν τὴν δύναμιν τῆς προσωπικῆς συμβολῆς. Ἡ ἐξιστόρησις «τῶν θαυμάτων» ἐκ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ ἐπιβεβαιώνει καὶ τὴν ἰδικήν του πεποίθησιν, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ συντελεσθοῦν ἀπρόοπτα εὐτυχῆ γεγονότα, ὅταν καταβληθῇ ὅλη ἡ ἐπιβαλλομένη προσπάθεια. Ὑπῆρξεν, Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, ἐσφαλμένη ἡ βάσις, ἐσφαλμένη ἡ κατεύθυνσις τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Ἡ ἀνασυγκρότησις — καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ βαθεῖα πεποίθησίς μας — ἡ ἀνασυγκρότησις δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μὲ ἐπαχθεῖς ἰδιωτικοὺς δανεισμούς. Ἡ φύσις τῆς ἀνασυγκροτήσεως ἐπιβάλλει νὰ γίνεται μὲ βοήθειαν, μὲ δωρεὰν παροχὴν κεφαλαίων. Εἶναι μία μεγάλη ἀλήθεια τὴν ὁποίαν ἐλησμόνησεν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τὸ ποσὸν τῶν 200 ἑκατομμυρίων δολλαρίων εἰς τὸ ὁποῖον συνοψίζεται ὁλόκληρον τὸ πρόγραμμα τὸ ὁποῖον ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ παρέλαβεν ἀπὸ τοὺς προκατόχους του, χωρὶς νὰ ἐπιμένῃ νὰ τὸ ἐνθυμῆται.... Προκειμένου περὶ τοῦ αὐτοῦ παγίου προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως, κατὰ τὴν ἰδικήν μας γνώμην, πᾶσα Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔπρεπε νὰ διεκδικήσῃ τὸ ποσὸν αὐτὸ ὡς βοήθειαν. Θὰ ἦτο ἴσως ἐνδεχόμενον νὰ μὴ εὕρῃ ἀνταπόκρισιν, ἀλλὰ θὰ εἶχε διακηρύξῃ μίαν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία ἐὰν σήμερον δὲν εἰσηκούετο, ἴσως εἰσηκούετο αὔριον. Ἄλλωστε, ποίαν ἄλλην ἀπόδειξιν θέλομεν ὅτι ἡ ἄποψις τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζομεν εἶναι βάσιμος, ποίαν ἄλλην ἀπόδειξιν, ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔπειτα ἀπὸ τὸν ἰσχυρισμὸν ὅτι ἡ περίοδος τῆς βοηθείας ἔληξεν ὁριστικῶς, προχθὲς ἀκόμη ὁ Στάσσεν ἐδήλωσεν ὅτι δι’ ὡρισμένας περιπτώσεις θὰ πρέπει νὰ συνεχισθῇ ἡ βοήθεια; Δὲν εἶναι ἑπομένως περίεργον, Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους, ὅτι ἔπειτα ἀπὸ τὸν κομπασμὸν τῆς οἰκονομικῆς αὐτοδυναμίας τῆς Χώρας, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζει τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ἡ βοήθεια αὐτοῦ τοῦ ἔτους κατῆλθεν εἰς 21 ἑκατομμύρια. Ἐπανελθὼν ἀπὸ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ διεκήρυξεν ὅτι διὰ τοῦ προσωπικοῦ του ἀγῶνος κατώρθωσε νὰ ἐξασφαλίσῃ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος τὰ ὑπόλοιπα τῶν παρελθόντων ἐτῶν, τὰ 59 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἐχάρημεν ὅλοι διὰ τὴν εὐχάριστον πληροφορίαν. Ἀνέγνωσα ὅμως κατόπιν τὸν νόμον τοῦ Κογκρέσσου, ὁ ὁποῖος προσδιορίζει ὅτι δι’ ὅλας τὰς χώρας προσφέρονται τὰ ὑπόλοιπά των πρὸς χρησιμοποίησιν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Ἔχω ἐδῶ τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἔχει ὡς ἑξῆς: Τμῆμα 546 Νόμος 118, 83ον Κογκρέσσον, Τμῆμα 702 «μὴ χρησιμοποιηθέντα ὑπόλοιπα ... .... (ἀναγινώσκει) .......». Δὲν φθονοῦμεν τὰς ἄλλας χώρας, διότι ἐπίσης παραλαμβάνουν τὰ ὑπόλοιπά των. Διαπιστώνομεν ὅμως καὶ πάλιν τὸ περίεργον ψυχολογικὸν σύμπλεγμα τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἰς πᾶσαν περίπτωσιν ἐπιμένει νὰ εἶναι ἐξαίρεσις καὶ ὅλους ἡμᾶς μᾶς παραδίδει εἰς τὸν κανόνα.... Διεκήρυξεν ἐπανελθὼν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι ἐξησφάλισε τὴν ἀποστολὴν ἀντιπροσώπων τῆς Διεθνοῦς Τραπέζης. Κύριοι βουλευταί, πράγματι, ἔπειτα ἀπὸ τὴν βοήθειαν, ἡ ὁποία προσφέρεται δωρεάν, μόνον οἱ δανεισμοὶ τῆς Διεθνοῦς Τραπέζης εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπηρετήσουν τοὺς σκοποὺς τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Διότι, τὰ δάνεια χορηγοῦνται διὰ 25 ἔτη καὶ ὁ τόκος κυμαίνεται μεταξὺ 3–4%. Καὶ ἔχουν μέχρι τοῦδε δοθῇ εἰς 19 χώρας, 1 δισεκατομμύριον 600 ἑκατομμύρια δολλάρια. Καὶ ἔχουν δοθῇ ἀνὰ 50 ἑκατομμύρια δολλάρια εἰς τὴν Τουρκίαν καὶ τὴν Γιουγκοσλαυΐαν. Πράγματι, ἔπρεπε νὰ ἀπευθυνθῶμεν, στερούμενοι τῆς βοηθείας, πρὸς τὴν Διεθνῆ Τράπεζαν. Ἀλλά, δὲν γνωρίζω, διατὶ καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἦτο ἀπαραίτητον νὰ διακηρύξῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι τοῦ ἐδόθη ἡ ὑπόσχεσις, ὅτι «παρ’ ὅλον ὅτι εἰς ἀναλόγους περιπτώσεις ἀπαιτεῖται τοὐλάχιστον χρονικὸν διάστημα 6 μηνῶν, διὰ νὰ καταρτισθῇ ἡ σχετικὴ ἔκθεσις, θὰ δοθοῦν ὅλαι αἱ ἐντολαί, ὅπως ἐντὸς διμήνου ἢ τὸ πολὺ τριῶν μηνῶν περατωθῇ δι’ ἡμᾶς ἡ ὅλη προεργασία»... Παρῆλθον 5 μῆνες καὶ ἀκόμη δὲν ὑπάρχει ἡ τελικὴ ἔκθεσις. Τί ἐχρειάζετο λοιπὸν αὐτὴ ἡ ἐπαγγελία τοῦ διμήνου; Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ μόνη ἐπαγγελία τὴν ὁποίαν προσέφερεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ χωρὶς νὰ πραγματοποιηθῇ. Εἶπεν ἀκόμη, «θὰ ἔχωμεν τὴν ὑποστήριξιν τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν δημιουργίαν προσφόρου κλίματος διὰ τὴν ἐπένδυσιν Ἀμερικανικῶν ἰδιωτικῶν κεφαλαίων εἰς τὴν Ἑλλάδα». Εὐχάριστον θὰ εἶναι, ἐὰν ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις ἐνθαρρύνῃ Ἀμερικανικὰ ἰδιωτικὰ κεφάλαια παραλλήλως πρὸς τὴν σπουδὴν τῶν Εὐρωπαϊκῶν κεφαλαίων, διὰ νὰ ἐπενδυθοῦν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλά, μέχρι σήμερον, ἐνῷ ἐφέρετο ὅτι τοῦτο εἶχεν συντελεσθῆ, ἀπὸ τὸν Ἰούνιον, οὐδὲν νεώτερον ἐπληροφορήθημεν. Καὶ πέραν καὶ αὐτῆς τῆς ἐπαγγελίας τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, εἰς τὸν ραδιοφωνικὸν ἐκεῖνον του λόγον διεκήρυξε τὰ ἑξῆς: «Ἀπὸ τοῦδε ἀνακοινῶ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι ἀποβλέπομεν ἐντὸς τῶν 2 προσεχῶν μηνῶν — ὡμίλει τὸν Ἰούνιον — ἐντὸς τῶν δύο προσεχῶν μηνῶν, εἰς τὴν ἔναρξιν τῆς πρώτης σειρᾶς τῶν νέων ἔργων, ἡ ὁποία θὰ περιλαμβάνῃ τὸ θερμικὸν Πτολεμαΐδος, τὴν σύνθεσιν δανείου ἠλεκτρισμοῦ καὶ τὰ διϋλιστήρια πετρελαίων». Οἱ δύο μῆνες ἔχουν παρέλθει. Ἡ ἔναρξις τῶν νέων ἔργων δὲν ἔχει συντελεσθῆ. Διατὶ ἐχρεάζετο ἡ κομπαστικὴ ἐπαγγελία; Γνωρίζω τὴν ἰδιοσυγκρασίαν, τὴν κοσμοθεωρίαν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Πιστεύει εἰς τὸν νόμον τῶν ψυχολογικῶν ἐντυπώσεων. Πιστεύει ὅτι μὲ τὰς ψυχολογικὰς μεθόδους τῆς κατασκευῆς ἐντυπώσεων εἶναι δυνατὸν νὰ συγκρατήσῃ τὴν ἀναμονήν, τὴν ἐμπιστοσύνην. Καὶ ἔχει δίκαιον διὰ τὸ πρῶτον στάδιον. Ἀλλὰ ὑπάρχει ὅριον εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῆς ψυχολογικῆς μεθόδου, καὶ ἰδίως εἰς Δημοκρατικοὺς λαούς, καὶ ἀκόμη περισσότερον εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ἐὰν παρέλθῃ ἕνας ὡρισμένος χρόνος, χωρὶς αἱ μεγαλόστομοι ἐπαγγελίαι νὰ πραγματοποιηθοῦν, ἡ μέθοδος εἶναι ἀμφίστομος. Κύριοι βουλευταί, αὐτὸς ὑπῆρξεν ὁ ἀπολογισμὸς τοῦ ταξιδίου τῆς Ἀμερικῆς. Ἡ βοήθεια περιωρίσθη εἰς 21.000.000 δολλάρια. Ἐλάβομεν τὰ ὑπόλοιπα, ὅπως τὰ ἔλαβον ὅλαι αἱ χῶραι. Καὶ διετηρήσαμεν τὴν ἐλπίδα ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις θὰ ἐνεθάρρυνεν Ἀμερικανικὰς ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις, περὶ τῶν ὁποίων ἔκτοτε δὲν ἔγινε λόγος. Ἀλλά, πέραν τοῦ ταξιδίου τῆς Ἀμερικῆς, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἀπεφάσισε νὰ ἐπισκεφθῇ καὶ τὴν Εὐρώπην. Ἐπεσκέφθη τὴν Μ. Βρεταννίαν. Ἐκεῖθεν δὲν προέβη εἰς μεγάλας ἐπαγγελίας, ἐβεβαίωσε μόνον, ὅπως ἐπανέλαβε καὶ προχθές, ὅτι ἔγιναν ὠφέλιμοι συνομιλίαι. Καὶ ἦλθε, κατόπιν, ἡ ἐπίσκεψις εἰς τὴν Γαλλίαν. Ἐξεδόθη ἐκεῖθεν ἕνα κοινὸν ἀνακοινωθέν, τῶν ἐκπροσώπων τῶν δύο Κυβερνήσεων. Θέλομεν νὰ ἐλπίζωμεν ὅτι αὐτὸ τὸ ἀνακοινωθὲν θὰ ἔχῃ συνέχειαν, ἀλλά, ἔκτοτε, ἀγνοοῦμεν τὴν συνέχειαν. Διότι καὶ αὐτὸ τὸ ἀνακοινωθὲν ἀποτελεῖ δυνατότητα, ὅπως θὰ εὕρωμεν, κατόπιν, καὶ εἰς τὸ πρωτόκολλον, τὸ ὁποῖον ὑπεγράφη εἰς τὴν Γερμανίαν, ἀποτελεῖ μίαν δυνατότητα, τὴν ὁποίαν δὲν ἠμποροῦμε νὰ κρίνωμεν ἐκ τῶν προτέρων καὶ τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν νὰ κρίνωμεν ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅταν καταστῇ συγκεκριμένη. Καὶ πέραν τῆς ἐπισκέψεως τῆς Γαλλίας, ἦλθεν ἡ ἐπίσκεψις τῆς Γερμανίας. Κύριοι βουλευταί, εἶναι εἰς ὅλους γνωστὸν ὅτι ἡ Γερμανικὴ βιομηχανία ἔφθασε εἰς μίαν μεγάλην ἄνθησιν ὑπερπαραγωγῆς, καὶ ὅτι εἶναι εὔλογον νὰ πιέζῃ πρὸς τοποθέτησιν τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων της. Ἔχομεν ἄλλωστε, περὶ τούτου, πρόσφατον ἀπόδειξιν εἰς τὰς Ἀθήνας. Πρὶν ἀπὸ ὀλίγους μῆνας, χωρὶς κανένα θόρυβον, ὁ Ο.Τ.Ε. ἔκαμε συμφωνίαν μὲ βιομηχανίαν τῆς Γερμανίας διὰ 2.000.000 δολλάρια, διὰ 5 ἔτη καὶ μὲ τόκον 7% καὶ οὐδεὶς ἔλαβε γνῶσιν, διότι δὲν συνέβη διὰ τὴν περίπτωσιν αὐτὴν οὐδεὶς θόρυβος καὶ εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν καὶ εἰς ἄλλας ἐπιχειρήσεις νὰ προβοῦν εἰς ἀναλόγους δανεισμούς. Δὲν εἶναι, ἄλλως τε, μόνον τὰ δεδομένα τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομικῆς ζωῆς. Εἰς ὅλας τὰς χώρας ἡ Γερμανία καταβάλλει προσπάθειαν πρὸς τοποθέτησιν τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων της. Εὔλογον, ἑπομένως, ἦτο ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἀποβλέπει εἰς τὴν εὕρεσιν μηχανημάτων, διὰ τὸ ἔργον τῆς ἀνασυγκροτήσεως, νὰ σκεφθῇ καὶ τὴν Γερμανίαν. Ἀλλά, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐπισκέψεως τῆς Γερμανίας, μερὶς τοῦ διευθυνομένου συναγερμικοῦ τύπου ἐνόμισεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ στραφῇ ἐναντίον μου καὶ νὰ χλευάσῃ τὴν ἰδικήν μου παλαιὰν συμφωνίαν. Θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλήν, εἰς ὀλίγας λέξεις, νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ μίαν ἀναδρομήν. Πρὸ τριῶν, ἀκριβῶς, ἐτῶν, εἶχον κρίνει ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐπισκεφθῶ τὴν Γερμανίαν, διὰ νὰ ὑπερασπίσω τὴν ὑπόθεσιν τοῦ καπνοῦ. Ὁ ἑλληνικὸς καπνός, πρὶν ἀπὸ τὸν πόλεμον, κατὰ τὸ ἥμισυ ἀπερροφᾶτο ἀπὸ τὴν Γερμανίαν καὶ ἔπειτα ἀπὸ τὸν πόλεμον, διότι ἡ Γερμανία ἐσυνήθισεν εἰς τὸν καπνὸν Βιρτζίνια, κατὰ τὸ στάδιον τοῦ πολέμου, κατὰ τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀποκοπῆ ἀπὸ τὴν ἀγορὰν τῆς Ἑλλάδος, ἐκινδύνευε νὰ ἐκτοπισθῇ ὁριστικῶς. Εἴχομεν φθάσει, τὸ φθινόπωρον τοῦ 1950, ὁπότε ἐπεσκέφθην τὴν Γερμανίαν, εἰς τὸ νεκρὸν σημεῖον τῆς ἀρνήσεως πάσης ἀγορᾶς. Εἰς τὸ προηγούμενον ἔτος, εἶχεν ἀγορασθῆ ποσὸν 5.000 τόννων καὶ τότε, δὲν ἠγοράζοντο οὔτε 2–3.000 τόννοι, διότι ὑπῆρχον μεγάλα ἀποθέματα. Καὶ ὁ μεγάλος οἶκος τοῦ REEMSTMA ἐδήλωνεν ὅτι ὁριστικῶς μετεστράφη ἡ συνήθεια τῶν Γερμανῶν, ὅτι δὲν θέλουν πλέον ἀνατολικὰ καπνὰ καὶ συνίστα εἰς τοὺς παραγωγοὺς τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν καλλιέργειαν αὐτῶν τῶν καπνῶν καὶ νὰ προχωρήσουν εἰς τὴν καλλιέργειαν καπνῶν Βιρτζίνια. Εἰς ἐκείνην τὴν ὥραν, ἐθεώρησα καθῆκόν μου, ἐκτιθέμενος εἰς ὅλους τοὺς κινδύνους, τοὺς ὁποίους περιέχει ἡ ἀποτυχία μιᾶς πολιτικῆς ἀποστολῆς, νὰ μεταβῶ εἰς τὴν Γερμανίαν. Δὲν πρόκειται νὰ δώσω ἔκτασιν εἰς αὐτὴν τὴν ἀναδρομήν. Ἀρκοῦμαι εἰς τὴν ὑπόμνησιν τοῦ ἀποτελέσματος. Ὑπεγράψαμεν μὲ τὸν σημερινὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, τὸν καθηγητὴν Ἔρχαρτ, μίαν συμφωνίαν συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν ἡ Γερμανικὴ Κυβέρνησις ἀνελάμβανε τὴν ὑποχρέωσιν, μέχρι τοῦ Ἰουνίου 1953, νὰ ἀγοράσῃ ἡ γερμανικὴ καπνοβιομηχανία 35 χιλιάδας τόννους καὶ ἀνελάμβανεν, ἐπίσης, διὰ τῆς συμφωνίας, τὴν ὁποίαν ὑπεγράψαμεν — θέμα περίεργον — ἀνελάμβανε τὴν ὑποχρέωσιν, νὰ ἐλαττώσῃ διὰ νόμου τὴν φορολογίαν τῶν σιγαρέττων, ὥστε νὰ καταστήσῃ δυνατὴν τὴν αὔξησιν τῆς καταναλώσεως τῶν ἑλληνικῶν καπνῶν. Περιεῖχεν, ἑπομένως, ἡ συμφωνία δύο συγκεκριμένα θέματα. Πρῶτον ὅτι 35.000 τόννοι, μέχρι τοῦ Ἰουνίου 1953, θὰ ἀγορασθοῦν ἀπὸ τὴν Γερμανίαν καὶ δεύτερον, ὅτι θὰ ἔκαμνε νόμον, ἀνελάμβανεν ἀπέναντι ἀντιπροσώπου ξένης χώρας τὴν ὑποχρέωσιν νὰ κάμῃ νόμον, ὅτι θὰ ἐλαττώσῃ τὴν φορολογίαν τῶν σιγαρέττων. Καὶ ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ἡ Γερμανικὴ Κυβέρνησις ἐξεπλήρωσε καὶ τὰς δύο ὑποχρεώσεις της. (Χειροκροτήματα). Ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, θεωρῶ καθῆκον μου νὰ ἐκφράσω τὴν πλήρη μου ἀναγνώρισιν διὰ τὴν γενναίαν ἐκτέλεσιν ὅλων τῶν ὅρων τῆς συμφωνίας. Καὶ ἦτο δύσκολος ἡ ἐκτέλεσις ἀμφοτέρων. Ἦτο δύσκολος ἡ ἐκτέλεσις τῆς ἀγορᾶς τῶν ἑλληνικῶν καπνῶν, ἐπειδὴ ἐπίεζον τὰ καπνὰ Βιρτζίνια, τὰ ὁποῖα ἤρχοντο ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴν καὶ ἦτο δύσκολος ἡ ἐλάττωσις τοῦ φόρου τῶν σιγαρέττων εἰς περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ γενικώτερα ἔξοδα ἐπέβαλλον εἰς τὴν Γερμανίαν τὴν αὔξησιν τῶν ἄλλων φορολογιῶν. Καὶ ἐν τούτοις καὶ τὰ δύο συνετελέσθησαν. Μέχρι τοῦ Ἰουνίου 1953 τὸ σύνολον τῶν καπνῶν, τὸ ὁποῖον ἠγοράσθη ἀπὸ τὴν Γερμανίαν, ἀνέρχεται εἰς 27.000 τόννους, καὶ τοῦτο διότι ἐβράδυνεν ἡ ψήφισις τοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος ἐψηφίσθη πρὸ ὀλίγων μηνῶν. Ἀλλὰ εἶναι βέβαιον ὅτι, μετὰ τὴν ψήφισίν του, θὰ εἶναι ραγδαία ἡ αὔξησις τῆς καταναλώσεως εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἐπαληθεύσουν πλήρως αἱ ἀρχικαὶ προβλέψεις, ὅτι πέραν τῶν 10.000 πέραν τῶν 12.000, ἴσως μέχρι 15.000 τόννων κατ’ ἔτος, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπορροφῶνται ἀπὸ τὴν Γερμανίαν, κατόπιν τῆς ἀρχικῆς συμφωνίας. Αὐτὸ ὑπῆρξε τὸ περιεχόμενον καὶ αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ ἀπόδοσις τῆς ἰδικῆς μου συμφωνίας, τὴν ὁποίαν χλευάζει, κατ’ ἐντολήν, ὁ διευθυνόμενος συναγερμικὸς τύπος. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὰς συμφωνίας, αἱ ὁποῖαι ἐπετελέσθησαν κατὰ τὴν μετάβασιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Δὲν ἔχομεν καμμίαν ἀμφιβολίαν, ὅτι ὅσας ὑποχρεώσεις περιέχουν αἱ συμφωνίαι καὶ ἀνέλαβεν ἡ Γερμανικὴ Κυβέρνησις, θὰ ἐκπληρωθοῦν. Τὸ πρόσφατον ἄλλωστε παρελθὸν τὸ ἀποδεικνύει. Ἀλλὰ τὸ ζήτημα εἶναι, ποῖαι αἱ συγκεκριμέναι ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ἀνέλαβεν. Ὅπως μοῦ ἐδόθη ὁ χαρακτηρισμὸς ἀπὸ ἁρμόδιον ἐπίσημον πρόσωπον, καὶ εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν εἶναι μία συμφωνία «πλαίσιον». Ἐντὸς αὐτῆς τῆς συμφωνίας θὰ κινηθοῦν οἱ ἰδιῶται πρὸς συνεννοήσεις. Εἶναι δύσκολον, ἑπομένως, νὰ προσδιορίσωμεν ἐκ τῶν προτέρων ποῖον θὰ καταστῇ τὸ περιεχόμενον αὐτῆς τῆς συμφωνίας. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θεωροῦμεν καθῆκον μας νὰ δηλώσωμεν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ἐξετάζοντες καὶ τὰς συμφωνίας τῆς Γαλλίας καὶ τὰς συμφωνίας τῆς Γερμανίας καὶ ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι ἐπιδιώκονται μὲ ἄλλας εὐρωπαϊκὰς χώρας, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θεωροῦμεν καθῆκον μας νὰ διακηρύξωμεν, εἶναι: Πρῶτον, ὅτι ἡ ἀνασυγκρότησις ἠμπορεῖ νὰ συντελεσθῇ ἐπωφελῶς μὲ βοήθειαν δωρεὰν καὶ μὲ δανεισμὸν τῆς Διεθνοῦς Τραπέζης. Δεύτερον, ὅτι, ἐὰν ἀπεφασίζετο ἡ ὁδὸς τοῦ ἐπαχθοῦς ἰδιωτικοῦ δανεισμοῦ, θὰ πρέπει νὰ καταβληθῇ μεγίστη προσπάθεια, ὥστε νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι θὰ ἀποβῇ εἰς τὸ μέλλον ὠφέλιμος καὶ ὄχι ἐπιβλαβής, ὅτι θὰ ζωογονήσῃ καὶ δὲν θὰ κάμψῃ τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν. Διότι ἐὰν ἐπρόκειτο τὰς ἐπενδύσεις νὰ ἀποτελοῦν μηχανήματα καὶ ὑπηρεσίαι, αἱ ὁποῖαι θὰ πρέπει νὰ ἀποπληρωθοῦν μὲ συνάλλαγμα, ἐντὸς πέντε ἢ ἕξ ἢ ὀκτὼ ἐτῶν, ὅλοι ἀνησυχοῦμεν διὰ τὰς συνεπείας εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας. Δὲν γνωρίζομεν, ἄλλωστε, ποῖαι θὰ εἶναι αἱ προϋποθέσεις, ὑπὸ τὰς ὁποίας θὰ γίνουν αὐταὶ αἱ συμβάσεις. Θὰ ὑπάρξουν διαγωνισμοί; Θὰ εἶναι οἱ διαγωνισμοὶ ἐντὸς μιᾶς χώρας ἢ θὰ εἶναι γενικώτεροι; Εἰς τοὺς διαγωνισμοὺς αὐτοὺς θὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψει τὰ προνόμια τὰ ὁποῖα παρέχονται εἰς τὴν ἑλληνικὴν βιομηχανίαν; Καί, γενικώτερον, θὰ ἀξιωθῇ ἀπὸ τοὺς συμμετέχοντας μία σημαντικὴ συμβολὴ εἰς τὴν ἐπιχείρησιν, ὅπως συνέβη μὲ τὴν προσφορὰν τῶν δανείων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἡ ὁποία ἐπιβάλλει συμμετοχὴν κεφαλαίου εἰς τοὺς ἰδιώτας ἐπιχειρηματίας 30% καὶ 50%; Διότι ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ μὴ συμβῇ τοῦτο — ἐὰν ἐπρόκειτο οἱ ἐπιχειρηματίαι, ὑπὸ τύπον ἀνωνύμων ἑταιρειῶν νὰ καταθέτουν ἀσήμαντα — καὶ νὰ λαμβάνουν μὲ ἐγγύησιν τοῦ Κράτους τὰ μηχανήματα καὶ πίστωσιν ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, ὑπὸ τὰς συνθήκας αὐτὰς εἶναι τοῦτο ὄχι ἐπένδυσις ἀλλὰ χαριστικὴ πρᾶξις.

§5Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Σὰν τὴν «ΜΕΡΚΑΝΤΙΛΕ».

§6Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀκόμη χειρότερα. Αὐτό, λοιπόν, κύριοι βουλευταί, ἀναμένομεν. Δὲν δυνάμεθα νὰ κρίνωμεν ἀπὸ τοῦδε χωρὶς νὰ γνωρίζωμεν τὸ συγκεκριμένον περιεχόμενον τὸ ὁποῖον θὰ ἐπακολουθήσῃ καὶ τὸ ὁποῖον θὰ τοποθετηθῇ ἐντὸς τῶν πλαισίων τῆς γενικῆς συμφωνίας, Καί, διὰ τοῦτο, ἐκ μέρους τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀπευθύνομαι πρὸς τὴν Κυβέρνησιν διὰ νὰ διατυπώσω τὸ αἴτημα. Ζητοῦμεν ὅπως αἱ σχετικαὶ συμφωνίαι, ὅλαι αἱ σχετικαὶ συμβάσεις ἔλθουν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς διὰ νὰ κυρωθοῦν. Τότε, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ εὐρεῖα δημοσιότης, νὰ ὑπάρξῃ διαμόρφωσις κοινῆς συνειδήσεως ὥστε μόνον, ὅταν πρόκειται σοβαρῶς νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν, νὰ γίνουν ἀποδεκταὶ καὶ ὄχι ὅταν αὗται ἀποτελοῦν κίνδυνον τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας. Αὐτὸ εἶναι τὸ συμπέρασμα εἰς τὸ ὁποῖον καταλήγομεν κρίνοντες τὴν ἀπόδοσιν τῶν ἐπισκέψεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, κρίνοντες τὴν πολιτικὴν τῆς ἀνασυγκροτήσεως τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις κατευθυνομένη πλέον πρὸς τὴν ὁδὸν τῶν ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων. Ὁ κύριος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, προχθὲς ἀνήγγειλεν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι προσεχῶς θὰ ὑποβληθῇ ἐνώπιον ἡμῶν νέον διοικητικὸν σχέδιον. Τὸ ἀκούομεν ἀπὸ πέρυσιν. Ἐπαναλαμβάνεται κατὰ μῆνα καὶ ἐπανελήφθη καὶ προχθές. Δὲν γνωρίζομεν πότε πρόκειται νὰ πραγματοποιηθῇ. Τὸ ἀναμένομεν, ἀλλὰ ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ ἐκφράσωμεν ἀπορίαν. Ὅταν εἰς τὰς βασικὰς ἐπαγγελίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, ἀνεφέρετο, ὅτι τὸ νέον διοικητικὸν σχέδιον, ἀποτελεῖ τὴν προϋπόθεσιν καὶ διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀναγέννησιν καὶ διὰ τὴν ρύθμισιν τοῦ δημοσιοϋπαλληλικοῦ ζητήματος, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ προηγῆται ἡ οἰκονομικὴ πολιτική; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ προηγῆται ὁ νόμος τῆς ἐκκαθαρίσεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ νὰ καθυστερῇ τὸ διοικητικὸν σχέδιον; Ἀφοῦ δὲν γνωρίζομεν ποῖον θὰ εἶναι τὸ σχέδιον, ποῖαι θὰ εἶναι αἱ ὑπηρεσίαι, αἱ ὁποῖαι θὰ μείνουν εἰς τὸ Κέντρον καὶ ποῖαι εἰς τὰς ἐπαρχίας, πῶς ἠμποροῦμεν νὰ γνωρίζωμεν, πόσους ὑπαλλήλους θὰ ἀπολύσωμεν καὶ πόσους θὰ διατηρήσωμεν; Αὐτὴ εἶναι ἡ βαθεῖα, ἡ ἐμβριθὴς μελέτη τῶν θεμάτων ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ! Ἰδοὺ τὸ πρωθύστερον σχῆμα. Ἀλλὰ πέραν τοῦ διοικητικοῦ σχεδίου, ὁμιλοῦντες πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἔχομεν καθῆκον νὰ διακηρύξωμεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, ὑπῆρξεν ἀνάλγητος ἀπέναντι τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ὄχι μόνον ὑλικῶς, διὰ τοὺς μισθούς, ἀλλὰ καὶ ἠθικῶς. Διότι κατεσκεύασεν ἕνα νόμον, ὁ ὁποῖος ἐπικρέμαται ὡς δαμόκλειος σπάθη ἐπὶ τῆς κεφαλῆς των. Κατέλυσε τοιουτοτρόπως, οὐσιαστικῶς τὸ αἴσθημα τῆς μονιμότητος, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ θεμέλιον τοῦ Κράτους εἰς τὰ δημοκρατικά, εἰς τὰ εὐνομούμενα πολιτεύματα. Ἀλλά, ὅταν δημιουργῇ τὴν κάμψιν τοῦ ἠθικοῦ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, εἰς μάτην ἀναμένει διοικητικὴν ἀναγέννησιν, διότι χρειάζεται πρῶτον ὁ ἐνθουσιασμός, ἡ ψυχικὴ συμμετοχὴ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, διὰ νὰ ὑπάρξῃ Κράτος, διὰ νὰ ὑπάρξῃ διοίκησις, διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἀναγέννησις. Καί, ὅταν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ καταλύῃ τὴν μονιμότητα, ὅταν ἐμπνέῃ τὴν φοβίαν, ὅταν θέτῃ ὡς ὅρον τὴν ὑποταγὴν εἰς τὸν Ὑπουργόν, ἄλλως ἀπειλεῖ μὲ ἀπόλυσιν, ὅταν καταργῇ τοὺς νομάρχας τοῦ Κράτους, διὰ νὰ ἐπαναφέρῃ τοὺς νομάρχας τοῦ Κόμματος, ὅταν καταλύῃ τὴν αὐτοδιοίκησιν, ὅταν καταλύῃ τὸν δημοκρατικὸν συνδικαλισμόν, εἶναι βέβαιον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ ἠμπορεῖ νὰ ἐμπνεύσῃ τὴν φοβίαν, ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐμπνεύσῃ τὴν ἀγάπην, τὴν ἐμπιστοσύνην, τὴν ἔξαρσιν, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητος διὰ τὴν ἀναγέννησιν τῆς πατρίδος. Μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνει ἡ Κυβέρνησις, ὅμως, διαπιστώνεται, ὅτι ἀποβλέπει εἰς τὴν δημιουργίαν κομματικοῦ Κράτους καὶ ὄχι, ἁπλῶς, τοῦ Κομματικοῦ Κράτους, ὅπως ἐπεδιώκετο κατὰ τὸ παρελθόν. Πέραν τοῦ κομματικοῦ Κράτους, ἐπιδιώκει τὸν σχηματισμὸν ὁλοκληρωτικοῦ κλίματος. Διότι, ἐὰν ἄλλοτε τὸ κομματικὸν Κράτος ἠρκεῖτο, ἁπλῶς, εἰς τὴν ἐξοικονόμησιν φίλων, σήμερον ὁ Συναγερμὸς δὲν ἀρκεῖται εἰς τοῦτο, ἀλλὰ παρέχει τὴν εἰκόνα τῆς εἰσβολῆς, τῆς καταλήψεως τῆς κατοχῆς τῶν ἱδρυμάτων. Εἴδομεν τὸ παράδειγμα τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης. Ἐπηκολούθησε τὸ ἴδιον εἰς τὸ Ι.Κ.Α., ὅπου ὁλόκληρος ἡ διοικητικὴ ἐξουσία, συμφώνως πρὸς τὸν τελευταῖον νόμον, ἐδόθη εἰς τὸν Διοικητὴν καὶ ἀφῃρέθη ἀπὸ τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον. Εἴδομεν τὴν ἐπέμβασιν εἰς τὸ Τ.Ε.Β.Ε. Ἡ γενικωτέρα κατεύθυνσις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ εἰς τὴν διοίκησιν εἶναι ἡ κατάληψις, εἶναι ἡ κατοχὴ τῶν Ἱδρυμάτων, εἶναι ἡ ἔμπνευσις τῆς φοβίας. Εἶχε δίκαιον ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Συναγερμοῦ, ὅταν εἶπεν ὅτι εἶναι μέγα ἀγαθὸν ἡ σταθερότης, ἡ δύναμις. Ἀλλὰ ἡ δύναμις εἶναι ἀγαθόν. Ἡ κατάχρησις τῆς δυνάμεως δὲν εἶναι ἀγαθόν. Καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον διαχειρίζεται τὴν δύναμιν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς μεταβαίνει ἀπὸ τὴν δύναμιν εἰς τὴν κατάχρησιν τῆς δυνάμεως, ἀπὸ τὴν νομιμότητα εἰς τὴν νομιμοφάνειαν, ἀπὸ τὸ δημοκρατικὸν εἰς τὸ ὁλοκληρωτικὸν κλῖμα. Καὶ αὐταὶ αἱ διαπιστώσεις προσδιορίζουν τὸ καθῆκον τῆς ἀντιπολιτεύσεως. Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰς τὰς διαπιστώσεις, τὸ ἰδικόν μας καθῆκον εἶναι, ἀπέναντι τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, νὰ ὑπερασπίσωμεν τὸ δικαίωμα τῆς ζωῆς τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν λαϊκῶν τάξεων. Καί πέραν ἀπὸ τὴν ὑλικὴν περιοχήν, τὸ ἰδικόν μας καθῆκον εἰς τὴν ἠθικὴν περιοχήν, εἰς τὴν περιοχὴν τῆς ἠθικῆς ἀνασυγκροτήσεως, διὰ τὴν ὁποίαν ὡμίλησε, χθές, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, τὸ καθῆκον μας εἶναι νὰ ὑπερασπίσωμεν μίαν μεγάλην, ἱερὰν ὑπόθεσιν, τὴν ὑπόθεσιν τῆς Ἐλευθερίας. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ἔχει τὸν λόγον.

§8Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Δὲν πρόκειται νὰ ὁμιλήσω σήμερον, κ. Πρόεδρε.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαπολίτης ἔχει τὸν λόγον.

§10Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Καὶ ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω αὔριον.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Ἀλλαμανῆς ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος ἔχει τὸν λόγον.

§12Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ ἐνόμισεν ὅτι θὰ ὁμιλήσῃ ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ἐξῆλθε τῆς αἰθούσης καὶ θὰ ἐπανέλθῃ ἐντὸς ὀλίγου.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ τὸν ἀναμένωμεν. Διακόπτομεν ἐπὶ πέντε λεπτά. (Ὥρα 7.45′ μ. μ.).

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρα 8.05′ μ. μ.).

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Ὁ κ. Ἀλλαμανῆς ἐκ μέρους τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος ἔχει τὸν λόγον.

§15Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὑποθέτω, κύριοι βουλευταί, ὅτι εἶναι εὔλογος ἡ προσδοκία τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀξιοτίμων συναδέλφων τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅπως ἡ κριτική, τὴν ὁποίαν ἤσκησε καὶ θὰ ἀσκήσῃ ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἐπὶ τοῦ Κυβερνητικοῦ ἀπολογισμοῦ, γίνῃ μὲ ἀντικειμενικότητα καὶ χωρὶς προκατάληψιν. Νομίζω, ὅμως, ὅτι εὔλογος πρέπει νὰ εἶναι ἡ προσδοκία καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὅτι θὰ ἀκουσθῇ ἀπὸ τὴν πτέρυγα τὴν Κυβερνητικήν, χωρὶς ἐπίσης προκατάληψιν. Νομίζω ὅτι ὑπὸ τοιαύτας μόνον προϋποθέσεις ἡ συζήτησις θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγήσῃ εἰς συμπεράσματα χρήσιμα, συμπεράσματα — διότι οὐδεὶς εἶναι ἀλάθητος — ποὺ θὰ εἶναι δυνατὸν καὶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπικουρήσουν εἰς τὴν διακυβέρνησιν τῶν κοινῶν τῆς Χώρας, περαιτέρω ἐπ’ ἀγαθῷ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ Ὑπουργὸς ἀπήγγειλε διὰ μέσου τῆς μακρᾶς του ἀγορεύσεως ἕνα ἀμείλικτον καὶ ἀδυσώπητον «κατηγορῶ» ἐναντίον τῶν προκατόχων Κυβερνήσεων. Ἐπιθυμῶν νὰ ἐξάρῃ τὰ ἀγαθὰ μιᾶς ἰσχυρᾶς καὶ σταθερᾶς Κυβερνήσεως ἐπέρριψε τὴν εὐθύνην εἰς τὰ Κόμματα ποὺ ἐκυβέρνησαν τὴν χώραν πρὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, τὴν μομφὴν ὅτι τάχα ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ των νὰ παραμείνουν προσκεκολλημένα εἰς τὴν ἐξουσίαν καὶ νὰ ἀπολαύουν τῶν ἀγαθῶν αὐτῆς, παρημέλουν τὰ κινδυνεύοντα ἐθνικὰ συμφέροντα. Οὐδεὶς θὰ ἦτο δυνατόν, ἐν τῇ γενικότητι τῆς ἀρχῆς νὰ διαφωνήσῃ μὲ τὰ ἀγαθὰ ποὺ δύνανται νὰ ἀπορρεύσουν ἀπὸ μίαν ἰσχυρὰν Κυβέρνησιν. Ἀλλὰ τίθεται τὸ ἐρώτημα, ἐὰν σήμερον ἡ χώρα κυβερνᾶται ἀπὸ μίαν Κυβέρνησιν μὲ εὐρυτάτην Κοινοβουλευτικὴν βάσιν καὶ μὲ ἀπόλυτον ὁμοιογένειαν. Ἆραγε τοῦτο δὲν εἶναι ἀπόρροια τῶν τελευταίων ἐκλογῶν, καὶ δὲν εἶναι ἀπόρροια, πρὸ παντός, τοῦ ἐφαρμοσθέντος ἐκλογικοῦ συστήματος; Καὶ ἀκόμη εἶναι πάρα πολὺ πρόσφατον διὰ νὰ ἔχῃ λησμονηθῆ, ὅτι ἡ ἡγεσία τῶν κομμάτων ποὺ μετεῖχον τῆς Κυβερνήσεως ἐκείνης τῆς προεκλογικῆς, αὐτὴ καθωδήγησε καὶ κατηύθυνε καὶ εἰσηγήθη εἰς τὴν τότε Βουλὴν τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ πλειοψηφικοῦ συστήματος καὶ ἀκόμη, αἱ ψῆφοι τῶν βουλευτῶν τῶν κομμάτων ἐκείνων ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν σήμερον, ἔφερον τὸ πλειοψηφικὸν σύστημα. Τότε ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς ἀπετέλει μειοψηφίαν καὶ δὲν ἦτο εἰς θέσιν νὰ ἐπιβάλῃ τὸ σύστημα αὐτό. Ἰδού, λοιπόν, ἡ ἀπόδειξις πόσον ἄδικος εἶναι ἡ κατηγορία, ὅτι τάχα τὰ Κόμματα τοῦ Κέντρου εὑρέθησαν πάντοτε μὲ διάθεσιν προσκολλήσεως εἰς τὴν ἐξουσίαν, παραμελοῦντα τὰ συμφέροντα τοῦ Ἔθνους. Ἀκόμη διερωτῶμαι, μὲ τὴν εὐκαιρίαν τοῦ ἐτησίου Κυβερνητικοῦ ἀπολογισμοῦ, περὶ τοῦ ὁποίου γίνεται συζήτησις, ἐὰν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι συνίστων εἰς τοὺς ἡγέτας τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου νὰ μὴ εἰσηγηθοῦν τὴν λύσιν τοῦ πλειοψηφικοῦ, ἐὰν ἐκεῖνοι δὲν ἔχουν δικαιωθῆ ἐκ τῶν ὑστέρων. Ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ ὑπουργός, ἀπήγγειλε καὶ δευτέραν σοβαρὰν κατηγορίαν κατὰ τῶν προκατόχων του: Τοῦ παρέδωσαν, εἶπεν, ἐρείπια οἰκονομικά. Ἠθέλησε δι’ αὐτοῦ τοῦ ἰσχυρισμοῦ νὰ δώσῃ μεγαλυτέραν λαμπρότητα εἰς τὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἰδικῆς του πολιτικῆς. Ἐμνημόνευσε —καὶ εὐλόγως —καὶ ἐξῆρεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, τὴν θερμὴν συμπαράστασιν τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς κ. Μπάρροους εἰς τὸ ἔργον τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐξῆρε τὰ πανθομολογουμένως πολλὰ καὶ πολύτιμα προσόντα του. Καὶ τώρα θὰ ἀφήσω εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. Μπάρροους, Ἀρχηγὸν τότε καὶ νῦν τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς νὰ πληροφορήσῃ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν ποῖα ἐρείπια παρέλαβεν ἀπὸ τὴν ἰδικήν μας Κυβέρνησιν. Κατὰ Ὀκτώβριον τοῦ 1952 ὁ κ. Μπάρροους εἰς ἔκθεσιν ὑποβληθεῖσαν εἰς τὸν Ο.Κ.Α. ἀνέφερε μεταξὺ ἄλλων: «Ἡ πρόσφατος οἰκονομικὴ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος, εἶναι ἱστορία προόδου πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς ὑγιοῦς οἰκονομικῆς ἐξελίξεως καὶ λελογισμένων προσπαθειῶν πρὸς ἐπίτευξιν οἰκονομικῆς σταθερότητος. Χάρις εἰς ἐντονωτέρας προσπαθείας καταβληθείσας εἰς τὸν τομέα τοῦ ἐλέγχου, ἐπετεύχθη σημαντικὴ μείωσις τῶν πληθωριστικῶν πιέσεων... Ἐν Ἑλλάδι δὲν ἐσημειώθη ἁπλῶς πρόοδος κατὰ περίπου 20% εἰς τὴν εἴσπραξιν φόρων ἐν σχέσει πρὸς τὸ προηγούμενον ἔτος ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις ὑπολογίζει περισσότερον εἰς τοὺς ἀμέσους φόρους τοὺς προερχομένους ἐκ τῆς φορολογίας τοῦ εἰσοδήματος. Τὰ ἔσοδα ἐκ τῆς πηγῆς ταύτης εἶναι ἤδη δεκαπλάσια ἀπὸ ὅ,τι πρὸ δύο ἐτῶν. Τοῦτο ἐβοήθησε ζωτικῶς τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν ἐπίτευξιν τῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ». Ταῦτα ἔλεγεν ὑπευθύνως ὁ τότε καὶ νῦν Ἀρχηγὸς τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, διὰ τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου. Ἀλλὰ μὴ τυχόν, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ὑπάρχει σωρεία ἐπισήμων στοιχείων διὰ τῶν ὁποίων καταρρίπτεται ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ διὰ τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν παρέλαβεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Κέντρου; Ἰδοὺ μερικοὶ εὔγλωτοι ἀριθμοί: Τὸ 1949–50 ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ Κράτους ἔκλεινε μὲ ἔλλειμμα 1.616.000.000.000 καὶ ὁ συνθετικὸς φόρος τῶν πλουσίων, ἀπέδιδε μόνον 1,9 δισεκ. Τὸ 1950–51, τὸ πρῶτον ἔτος τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ἀπὸ τὰ Κόμματα τοῦ Κέντρου, ὁ προϋπολογισμὸς ὁ Κρατικὸς, ἔκλεινε μὲ ἔλλειμμα 1.100.000.000.000 — ἐπὶ ἔλαττον 500.000.000.000 — καὶ ὁ συνθετικὸς φόρος ἀπέδιδε 9,8 δισεκ. δραχμάς, δηλαδὴ ὀκταπλασιάζεται ἡ ἀπόδοσίς του ἐντὸς ἔτους. Καὶ φθάνομεν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ ἔτους τῆς τελευταίας Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ ἀειμνήστου στρατηγοῦ Ν. Πλαστήρα. Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 1951–52, εἶχεν ἓν προβλεπόμενον ἔλλειμμα 1.630.000.000.000. Εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ἐκεῖνον, μολονότι ἡ Κυβέρνησις τὸν παρέλαβεν εἰς τὸ τέλος τοῦ πρώτου τετραμήνου τῆς χρήσεως, κατώρθωσε νὰ περιορίσῃ τὸ ἔλλειμμα εἰς 600.000.000.000. Καὶ αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, ἡ «φαυλοκρατικὴ» ἐκείνη Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου δὲν τὸ ἐπέτυχε μὲ νέας φορολογίας. Διότι οἱ ἀριθμοὶ λέγουν ὅτι τὰ μὲν 640.000.000.000 προῆλθον ἀπὸ οἰκονομίας, ἀπὸ δαπάνας προβλεπομένας ὑπὸ τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ μὴ ἐκτελεσθείσας, τὰ δὲ 450.000.000.000 προήρχοντο ἀπὸ ἔντασιν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων βάσει τῆς κειμένης νομοθεσίας, ἀπὸ πάταξιν δηλαδὴ τῆς φοροδιαφυγῆς τῶν μεγάλων μεγιστάνων τοῦ πλούτου. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Οὔτε ἐπίσης ἡ Κυβέρνησις ἐκείνη ἐστράφη ἐναντίον τῶν μισθοβιώτων. Ἐχορήγησεν αὔξησιν εἰς τοὺς κατωτέρους δημοσίους ὑπαλλήλους τὸν Φεβρουάριον τοῦ 1952 κατὰ 15%, ἐχορήγησεν τὸ φθινόπωρον τοῦ 1951 αὔξησιν 50% εἰς τοὺς συνταξιούχους καὶ ἀκόμη διὰ πρώτην φορὰν ἀφ’ ἧς ἤρχισεν ἡ ἀνασυγκρότησις τῆς χώρας μεταπολεμικῶς— ἐκ πόρων τοῦ προϋπολογισμοῦ τροφοδοτεῖται ἡ ἀνασυγκρότησις μὲ 140 δισεκατομμύρια, διὰ νὰ φθάσωμεν, κύριοι βουλευταί, εἰς τὸ ἑξῆς ἀποτέλεσμα. Μὲ περιορισμὸν τῆς βοηθείας εἰς τὸ ⅓ κατὰ τὸ ἔτος αὐτό, νὰ κάμωμεν ἀνασυγκρότησιν τοῦ ὕψους τῶν 950 δισεκατομμυρίων. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἐρείπια τὰ ὁποῖα σᾶς παρεδώσαμεν. Πρόκειται περὶ πρωτοφανοῦς οἰκονομικοῦ καὶ δημοσιονομικοῦ ἄθλου. Ἐφθάσαμεν εἰς σταθερότητα οἰκονομικὴν καὶ νομισματικήν, οἵαν δὲν ἐγνώρισεν ἡ Ἑλλὰς κατὰ τὰ τελευταῖα εἴκοσιν ἔτη. Ἰδοὺ ποίαν κατάστασιν σᾶς παρεδώσαμεν κ. Ὑπουργὲ τοῦ Συντονισμοῦ. Ἀκόμη, κύριοι βουλευταί, ἠκούσθη προχθὲς εἰς τὴν ὁμιλίαν τοῦ κ. Συντονιστοῦ κατηγορία βαρεῖα ἐναντίον τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου ὅτι τάχα ἀπέβλεπον εἰς μόνιμον βοήθειαν συμμαχικήν, ὅτι δὲν ἐπρόβλεπον τὴν ἐπερχομένην μείωσιν καὶ ὅτι ἀμέριμνοι δὲν ἔλαβον τὰ προσήκοντα μέτρα ἐν ὄψει τῆς περικοπῆς τῆς βοηθείας. Ἀλλ’ ἰδοὺ ὅτι ὡς προεῖπον, κύριοι βουλευταί, δεχθέντες κατὰ τὸ ἔτος 1951–52 μείωσιν κατὰ τὰ ⅔ τῆς βοηθείας ἀντεπεξήλθομεν καὶ παρεδώσαμεν ἀνασυγκρότησιν 1.000 δισεκατομμυρίων εἰς τὸ ἔτος αὐτό. Αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι εἴμεθα πολὺ καλὰ πληροφορημένοι καὶ ἐγνωρίζαμεν νὰ λαμβάνωμεν τὰ ἀναγκαῖα μέτρα ἐν ὄψει τῆς μειώσεως. Ἀλλὰ ἐνῷ κύριοι βουλευταί, αὐτὸ ἔπραττε ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἴδωμεν ἐὰν οἱ κατήγοροι αὐτῆς, ἂν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός, εἶχε προβλέψει τὴν μείωσιν τῆς βοηθείας καὶ ἂν τάχα ἐπίστευεν πράγματι αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπεν εἰς δηλώσεις προσφάτως ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡγέτης τοῦ Συναγερμοῦ οὐδέποτε ἀπέβλεπεν εἰς τὴν βοήθειαν ὡς τρόπον ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας, διότι αὐτὸ τὸ ἐθεώρει ὡς μίαν μείωσιν τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. Ἀλλὰ ἀντηχεῖ ἀκόμη ἔναυλος εἰς τὰ ὦτα τῶν Ἑλλήνων ἐκλογέων ὁ βαρύγδουπος λόγος τῆς 7.11. 52 εἰς τὴν πρωτεύουσαν τῆς Βορείου Ἑλλάδος. Ἀπ’ ἐκεῖ ὁ ἡγέτης τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἐκάλει αὐτὸν νὰ συνάψῃ μετ’ αὐτοῦ τὸ ἱερὸν συμβόλαιον λέγων: «Ἂν δὲν θέλετε Ἕλληνες νὰ ἴδητε τὴν βοήθειαν τὴν συμμαχικὴν κατὰ τὰ δύο τρίτα μειωμένην, ψηφίσατε τὸν Ἑλληνικὸν Συναγερμόν». Ἰδοὺ ποῖοι ἀπέβλεπον εἰς συνεχῆ καὶ αὐξανομένην συμμαχικὴν βοήθειαν. Καὶ τὰ πράγματα ἐξειλίχθησαν οὕτως ὥστε ἡ Κυβέρνησις νὰ περιέλθῃ εἰς χεῖρας τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ καὶ ἐπὶ τῶν ἰδικῶν της ἡμερῶν νὰ μηδενισθῇ πράγματι ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια. Ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ κυρίως περιεστράφη περὶ τὴν ἐπιμελῆ προπαρασκευὴν καὶ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ μέτρου τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς. Ἐξ ἀφορμῆς ἐπερωτήσεώς μου ἠσχολήθην πρὸ μηνῶν διὰ μακρῶν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Δὲν θεωρῶ σκόπιμον νὰ ἐπανέλθω καὶ πάλιν καὶ νὰ ἐξηγήσω τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους ἤμην κατ’ ἀρχὴν ἀντίθετος πρὸς τὴν μέθοδον αὐτὴν τῆς ἀντιμετωπίσεως τῶν ἀνωμαλιῶν τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ ἀκόμη περισσότερον ἤμην ἀντίθετος μὲ τὴν ὑπερβολικὴν τιμὴν τῶν 30.000 δραχμῶν, ποὺ ὡρίσθη διὰ τὸ δολλάριον. Σήμερον ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ προσπαθεῖ, διὰ νὰ δικαιολογήσῃ τὸ μέτρον τῆς ὑποτιμήσεως νὰ ἀναζητήσῃ συνυπευθύνους, ἀνατρέχων εἰς τὸ 1948 καὶ συγκαταλέγων μεταξὺ τῶν συμφωνούντων τάχα ἡμετέρους καὶ ἀλλοδαπούς, φίλους καὶ ἀντιπάλους, πολιτικοὺς ἄνδρας, ἀλλὰ καὶ ὑπηρεσιακοὺς ἀκόμη παράγοντας. Καὶ ἀκόμη μᾶς εἶπεν ὅτι τόσον εἶναι ἀθῶος τοῦ μέτρου αὐτοῦ, ὥστε καὶ αὐτὸ τὸ ὕφος τῆς ραδιοφωνικῆς ὁμιλίας, διὰ τῆς ὁποίας ἐξήγγειλε τὸ μέτρον τῆς ὑποτιμήσεως καὶ αὐτὸ ἀκόμη ὑπεδείχθη ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου. Νομίζω ὅτι ἔχω χρέος νὰ τονίσω καὶ ἐγὼ ὅτι ὑπῆρξεν ἀπαράδεκτον καὶ ἀνεπίτρεπτον τὸ ὅτι ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ μεταξὺ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τάχα συνεφώνησαν μαζί του καὶ τὸν ἀνεύθυνον Ἀνώτατον Ἄρχοντα τῆς Χώρας. Θὰ παρακολουθήσω τώρα καὶ θὰ μοῦ δώσητε τὴν ἀναγκαίαν πίστωσιν χρόνου, τὰς διαπιστώσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐν σχέσει μὲ τὰ ἐπακολουθήσαντα τὴν ὑποτίμησιν. Κατ’ ἀνάγκην θὰ ἀσχοληθῶ καὶ ἐγὼ μὲ ἀριθμούς, ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν αὐτὸ εἶναι ἀνιαρόν. Καὶ ἀνεφέρθη ὁ κ. Ὑπουργὸς εἰς τὸ ἐμπορικὸν ἰσοζύγιον, τὸ ἕνα τμῆμα, τὸ οὐσιωδέστερον, τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν. Πρόβλεψις τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὸ ὕψος τῶν εἰσαγωγῶν τοῦ 1953–54 εἶναι 135.000.000 δολλάρια. Πραγματοποιηθεῖσαι ἐξαγωγαὶ τοῦ λήξαντος ἔτους 116.000.000 δολλάρια. Διαφορὰ συνεπῶς 19.000.000 δολλάρια. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ἐρωτᾶται, αὐτὴ ἡ βελτίωσις ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν ἀναπροσαρμογήν; Διότι αὐτὸ ἐνδιαφέρει νὰ διαπιστωθῇ. Δώδεκα ἑκατομμύρια δολλάρια προβλέπεται ὅτι θὰ εἰσαχθοῦν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἀπὸ παραγγελίας τοῦ ΝΑΤΟ, διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῶν ὁποίων ἡ ἁμαρτωλὴ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἐνήργησε καὶ ἐπέτυχε. Πρόκειται περὶ τῆς παραγγελίας εἰς τὴν Ἑταιρείαν τοῦ Καλυκοποιείου. Δύο ἑκατομμύρια δολλάρια θὰ εἰσρεύσουν ἀπὸ ἔργα ὑποδομῆς τοῦ ΝΑΤΟ, διὰ τὰ ὁποῖα οἱ προκάτοχοι τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως ἐμερίμνησαν. Καὶ ἀπομένει ὡς προβλεπομένη βελτίωσις, λόγῳ ἀναπροσαρμογῆς, ποσὸν 5 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἀλλὰ καὶ αὐτὰ εἶναι ἄσχετα μὲ τὴν ὑποτίμησιν, διότι προβλέπετε εἰς τὸ ἰσοζύγιόν σας ἐφέτος εἰσροὴν 4 ἢ 5 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ἀπὸ τὴν ἐξαγωγὴν τοῦ ἐλαιολάδου. Τὸ ἐὰν ἐφέτος εἶχεν ἐσοδείαν ἐλαιολάδου καὶ δὲν εἶχε πέρυσιν, αὐτὸ δὲν σχετίζεται οὔτε μὲ τὴν ἀναπροσαρμογήν, οὔτε μὲ τὴν παρουσίαν εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Ἀπὸ τὴν πρόχειρον αὐτὴν διερεύνησιν τῶν προβλέψεών σας διὰ τὸ τρέχον ἔτος ἀποδεικνύεται ὅτι οὐδεμία θὰ ὑπάρξῃ ὠφέλεια συναλλαγματικὴ ἐκ τοῦ σκέλους τῶν ἐξαγωγῶν, λόγῳ τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἐπίσης μερικοὺς ἀριθμοὺς διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε τὴν τύχην τὴν ὁποίαν ἐπεφύλαξεν ἡ ὑποτίμησις εἰς τὰς τιμὰς πωλήσεως τῶν Ἑλληνικῶν προϊόντων εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Πρὸ τῆς ὑποτιμήσεως τὰ σῦκα ἐπληρώνοντο ἐξαγόμενα κατὰ τόννον 200 δολλάρια καὶ μετὰ τὴν ὑποτίμησιν 140, ἡ κορινθιακὴ σταφὶς πρὸς 210 καὶ τώρα 180, ἡ σουλτανίνα πρὸς 235 καὶ τώρα 215 καὶ ὁ καπνὸς πρὸς 1,30 τὸ κιλὸ καὶ μετὰ τὴν ὑποτίμησιν πρὸς 1,15, καθ’ ἣν στιγμὴν μάλιστα ἡ Τουρκία καὶ Ἀφρικὴ ἐβελτίωσαν σημαντικῶς κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ τὰς τιμὰς τῶν ἐξαγομένων καπνῶν των. Αὐτὸ σημαίνει, κύριοι, ὅτι τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα, ὁ ἱδρῶτας καὶ ὁ μόχθος τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου, πωλοῦνται εὐθηνότερον, ἐπ’ ὠφελείᾳ τοῦ ξένου καταναλωτοῦ. Καὶ ἔρχομαι τώρα εἰς τὰς εἰσαγωγάς. Ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἀριθμοὺς ἐξ ὧν προκύπτει, ὅτι κατὰ τὸ πρῶτον τετράμηνον 1953–54 καὶ ἐν σχέσει μὲ τὸ ἀντίστοιχον τετράμηνον 1952–53 ἐσημειώθη αὔξησις τῶν εἰσαγωγῶν κατὰ 7 ἑκατ. δολλάρια. Ἔδωκεν, ἐξ ἄλλου, τοὺς ἑξῆς ἀριθμοὺς ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ διὰ τὸ ἰσοζύγιον πληρωμῶν. Εἶπεν ὅτι τὸ ἔλλειμμα πέρυσιν ἦτο 156 ἑκατ. δολλάρια καὶ ἐφέτος 103 ἑκατ. δολλάρια, ἤγουν βελτίωσις ἰσοζυγίου κατὰ 53 ἑκατ. δολλάρια. Ἀλλὰ ἰδοὺ ὅτι δὲν πρόκειται περὶ πραγματικῆς βελτιώσεως, διότι μεταξὺ τῶν ὑποχρεώσεων ἐξ εἰσαγωγῶν τοῦ 10μήνου, δὲν περιλαμβάνονται εἰς τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ αὐταὶ αἱ ὁποῖαι καθιερώθησαν τελευταίως, δηλαδὴ αἱ εἰσαγωγαὶ ἔναντι φορτωτικῶν καὶ ἐπὶ προθεσμιακῷ διακανονισμῷ ἀξίας 39 ἑκατ. δολλαρίων. Πέραν τούτου, ἐπιθυμῶ νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι κατὰ τὸ περυσινὸν 10μηνον διετέθησαν 32 ἑκ. δολλαρίων διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν, ἐνῷ ἐφέτος μόνον 12 ἑκατ. δολλάρια. Ἐκ τῶν δύο αὐτῶν κονδυλίων καλύπτεται τὸ ποσὸν τῶν 53 ἑκατ. δολλαρίων, ὅπερ ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ὑπουργὸς ὡς κέρδος ἐκ τῆς ὑποτιμήσεως, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ καμμία βελτίωσις εἰς τὸ ἰσοζύγιον τῶν πληρωμῶν, λόγῳ τῆς ὑποτιμήσεως. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπεκαλέσθη περαιτέρω τὸν δείκτην τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς. Πράγματι ὁ δείκτης παρουσιάζει σημαντικὴν ἄνοδον. Ὅ,τι παρέλειψεν, ὅμως, ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ τονίσῃ εἶναι ὅτι ἡ ροπὴ τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς ἀπὸ τοῦ 1948 καὶ ἐντεῦθεν, εἶναι σταθερὰ ροπὴ ἀνιοῦσα. Τὸ 1948 ὁ δείκτης σημειώνει συντελεστὴν 73, τὸ 1949 87, τὸ 1950 110, τὸ 1951 125, τὸ 1952 125 καὶ τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1953 160». Ὅθεν προκύπτει ὅτι πρόκειται περὶ ροπῆς φυσιολογικῆς, ἀρξαμένης ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν, εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ προστεθῇ ἡ μετὰ τὴν ὑποτίμησιν τάσις τῶν κατόχων χρυσῶν λιρῶν καὶ συναλλάγματος πρὸς ἐπενδύσεις κερδοσκοπικάς, εἰς ἐμπορεύματα, ἐνόσῳ ἡ τιμὴ τούτων δὲν εὐθυγραμμίζεται μὲ τὴν νέαν τιμὴν τῆς λίρας. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τοῦτο. Ἀπὸ τοῦ ἀρξαμένου ἔτους, ἤρχισαν νὰ ἀποδίδουν αἱ παλαιότεραι ἐπενδύσεις τοῦ σχεδίου Μάρσαλ. Ἀρκεῖ νὰ ἀναφέρω τὸ ἐργοστάσιον τοῦ Ἀλιβερίου, τὸ ὁποῖον ἤρχισε νὰ ἀποδίδῃ, τὸ μεταλεῖον Κασσάνδρας, αἱ νέαι ἐγκαταστάσεις τῆς Ἑταιρείας λιπασμάτων κλπ. Ἀλλὰ εἶναι ἀναγκαῖον, κύριοι, νὰ πληροφορηθῆτε ὅτι κατὰ τὸ αὐτὸ διάστημα, ὑπῆρξε μείωσις ἀπασχολήσεως προσωπικοῦ εἰς τὰς βιομηχανίας, συμφώνως μὲ τὴν ὑπάρχουσαν στατιστικήν. Ἀπόσπασμα ἀπὸ ἓν πρόσφατον δελτίον, ἀναφέρει τοὺς ἑξῆς ἀριθμούς, σχετικοὺς μὲ τοὺς ἀπασχολουμένους εἰς τὰς βιομηχανίας τῆς περιοχῆς πρωτευούσης ἐργάτας.

Ἔχομεν δηλαδὴ ἐλάττωσιν ἀπασχολουμένων, δηλαδὴ αὔξησιν τῆς ἀνεργίας, ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1952 ἕως τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1953. Τοῦτο δὲν νομίζω ὅτι δύναται ἡ Κυβέρνησις νὰ τὸ ἐπικαλεσθῇ ὑπὲρ ἑαυτῆς. Δὲν θὰ εἰσέλθω, κύριοι, εἰς τὸν τομέα τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, διότι ἠσχολήθη μὲ αὐτὸν ὁ ἀξιότιμος συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων. Νομίζω ὅτι ὀρθῶς ἐτόνισεν ὅτι πρέπει νὰ ἀποδοθῇ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ ὁ δίκαιος ἔπαινος εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀγρότας, οἱ ὁποῖοι ἐπέτυχον τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐφετεινῆς παραγωγῆς. Ἀλλὰ περαιτέρω καὶ ἐκτὸς τῆς ἐπωφελοῦς πολιτικῆς, ἡ ὁποία ἠσκήθη, κύριοι, ἀπὸ τὰς προκατόχους Κυβερνήσεις καὶ ἐβοήθησε τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς, εἶναι καὶ ἡ καθοδήγησις τῶν τεχνικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, οὐσιώδης συντελεστὴς τῶν ἐπιτευγμάτων εἰς τὸν γεωργικὸν τομέα. Ἡ κυκλοφορία, κύριοι βουλευταί, ηὐξήθη κατὰ 890 δισεκ. ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1952 ἕως τοῦ Νοεμβρίου 1953. Ἀλλὰ ἐνῷ ἔχομεν αὔξησιν τῆς κυκλοφορίας, τὸ περίεργον εἶναι ὅτι ἡ πιστοδότησις πρὸς τὴν Γεωργίαν κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ ἐμειώθη ἀπὸ 2 δισεκ. 286 ἑκατ. εἰς 1 δισ. 992 ἑκατ. Δηλαδὴ ἔχομεν μείωσιν κατὰ 294 δισεκατ., ἐνῷ ἡ πιστοδότησις πρὸς τὴν βιομηχανίαν ηὐξήθη κατὰ 392 δισ. κατὰ τὸ αὐτὸ χρονικὸν διάστημα. Καὶ ἂς ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι αὐτὰ συμβαίνουν ἐνῷ διανύομεν τὸ ἔτος τοῦ ἀγρότου!! Ἐδόθη ἡ ἐξήγησις ὅτι ἡ ἐλευθέρα εἰσαγωγὴ ἐθεσπίσθη διὰ τὴν ἀπορρόφησιν τῶν δραχμῶν, αἱ ὁποῖοι θὰ προέκυπτον ἀπὸ τὴν πώλησιν συναλλάγματος, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξῃ πληθωριστικὴ πίεσις. Ἀλλὰ ποῖον εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα, κύριοι βουλευταί; Πλὴν τῆς ἐπικινδύνου αἱμορραγίας τοῦ συναλλαγματικοῦ μας ὀργανισμοῦ, ἔχομεν ὡς ἀποτέλεσμα καὶ τὴν εἰσαγωγὴν εἰς εὐθηνοτέρας τιμὰς εἰδῶν πολυτελείας, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν τὰς τάξεις τὰς οἰκονομικῶς ἰσχυράς, ὥστε νὰ αὐξάνῃ καὶ περαιτέρω ἡ στάθμη τοῦ βιοτικοῦ των ἐπιπέδου. Ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἀκόμη, ὅτι θὰ διατηρηθῇ σταθερὰ ἡ τιμὴ τῆς χρυσῆς λίρας. Δὲν θὰ ἐπικαλεσθῶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀκριβῶς τὴν ἑπομένην τῆς ὁμιλίας του ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, παρετηρήθη εἰς τὴν ἀγορὰν μία οὐσιώδης ἀνατίμησις τῆς χρυσῆς λίρας, διότι ἠμπορεῖ τοῦτο νὰ ὀφείλεται καὶ εἰς ἄλλας αἰτίας. Ἀλλ’ ὅ,τι εἶναι ἀναμφισβήτητον καὶ τὸ γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις καὶ οἱ ἁρμόδιοι Ὑπουργοί της εἶναι ὅτι, κατὰ τὸ διάστημα ἀπὸ τοῦ Ἀπριλίου μέχρι τοῦ Νοεμβρίου, ὑπῆρξε μία μείωσις τῆς τιμῆς τοῦ χρυσοῦ καὶ τῆς χρυσῆς λίρας εἰς τὰ ξένα Χρηματιστήρια. Καὶ αὐτῆς τῆς μειώσεως ὁ ἀντίκτυπος δὲν ἔφθασεν εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἀγοράν. Τοῦτο σημαίνει ὅτι οὐσιαστικῶς ὑπῆρξεν ἐν Ἑλλάδι αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ χρυσοῦ καὶ τῆς χρυσῆς λίρας. Ἐὰν σᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ ἀριθμοὶ θὰ τοὺς ἀναφέρω ἀπὸ ἐπίσημον δελτίον. Τιμὴ χρυσῆς λίρας

Ἰδοὺ διατὶ δὲν εἶναι ἀκριβὴς ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι διατηρεῖται σταθερὰ ἡ τιμὴ τῆς χρυσῆς λίρας καὶ ἰδοὺ διατὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἔχετε πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν ἀνησυχίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τὸ ζήτημα τοῦτο. Ἐπιθυμῶ νὰ ἐνδιατρίψω δι’ ὀλίγων εἰς τὸ θέμα τοῦ τιμαρίθμου. Ὄχι διὰ νὰ ἄρω τὰς διαφωνίας μεταξὺ τῶν διαφόρων τιμαρίθμων. Ἔχω ἀριθμοὺς τοῦ τιμαρίθμου τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸν μέσον ὅρον τοῦ τιμαρίθμου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς οἰκονομικῆς σελίδος τῆς ἐφημερίδος «Βῆμα». Ἀλλὰ γνωρίζει πᾶς τις, ὁ ὁποῖος ἀντιμετωπίζει βιοτικὰς ἀνάγκας, γνωρίζει πολὺ καλά, ποῖον εἶναι τὸ πραγματικὸν ἐπίπεδον τῆς ὑψώσεως τοῦ τιμαρίθμου. Καὶ δὲν νομίζω ὅτι ἔπρεπεν ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὸ θέμα τοῦτο καὶ δὴ ἐν συνδυασμῷ μὲ τοὺς μισθοὺς καὶ τὰ ἡμερομίσθια, νὰ εἶχεν αὐτὴν τὴν δόσιν τῆς ἀοριστίας. Διότι μᾶς εἶπεν ὅτι τὸ θέμα τῶν μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων εἶναι πολύπλοκον — ὡσὰν τοῦτο τώρα νὰ ἀπεκαλύφθη — καὶ ὅτι ἔχει πολλὰς πλευράς, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ μελετηθοῦν μετὰ πάσης προσοχῆς. Καὶ ἀντὶ νὰ ὑπάρξῃ μία κατηγορηματικὴ διαβεβαίωσις τώρα, τοὐλάχιστον ὅτι, ἐπὶ τέλους, θὰ δοθῇ ἀμέσως — ἄνευ οἱασδήποτε ἀναβολῆς — μία ἱκανοποιητικὴ λύσις εἰς τὸ θέμα τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἔχει περιαγάγει εἰς τραγικὴν θέσιν τὴν τάξιν τῶν μισθοβιώτων, ἠκούσθησαν ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, ὡς μὴ ἔδει, ἀπειλαὶ ἐναντίον τῆς τάξεως αὐτῆς. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, κύριοι βουλευταί, νὰ ἀναδράμω εἰς μίαν παλαιοτέραν συνεδρίασιν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Τότε μὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν εἴχομεν μίαν ζωηρὰν ἀντιδικίαν. Ὑπεστήριξε τότε ἐκεῖνος καὶ ἐπανέλαβε προχθὲς ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι, πλὴν τῶν ἄλλων κακῶν, παρεδώσαμεν καὶ εἰκονικῶς ἰσοσκελισμένον προϋπολογισμόν. Μὲ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα νομίζω, ὅτι παραμένουν ἀδιαμφισβήτητα, ἀπέδειξα κατὰ τὴν συζήτησιν ἐκείνην, ὅτι ἦτο ἀβάσιμος ἡ κατηγορία αὐτή. Θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπανέλθω καὶ πάλιν, ἐὰν δὲν θὰ ἀπετέλει κατάχρησιν τῆς ὑπομονῆς σας. Τότε ἔλεγον καὶ εὐθὺς ἀμέσως ἀπεκαλύφθη, ὅτι ἀπὸ τὸ δῆθεν ἔλλειμμα τῶν 900 δισεκατομμυρίων ἔπρεπεν ἀμέσως νὰ ἐκπεσθῶσι τὰ 625 δισεκατομμύρια. Διότι τὰ μὲν 490 δισεκατομμύρια ἀνεφέροντο εἰς ἀδιαθέτους πιστώσεις καὶ δὲν ἀποτελεῖ ἔλλειμμα καὶ πέραν αὐτῶν, τὸ κονδύλιον τῶν 65 δισ. τὸ ὁποῖον ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς προὐτίθεται, ὡς εἶπε, νὰ καλύψῃ μὲ αὔξησιν τῆς ἐντάσεως τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ τὸ κονδύλιον τῶν 70 δισ., τὸ ὁποῖον κατὰ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἔδει νὰ προστεθῇ εἰς τὸ ἔλλειμμα, λόγῳ μὴ ἀποδόσεως τῶν προβλεφθέντων ἐσόδων, συνεπείᾳ κάμψεως τῆς οἰκονομίας! Δὲν θὰ προχωρήσω διότι τὸ θέμα εἶχε τότε ἐξαντληθῇ. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ὑπῆρξεν ἄτοπον ὅτι καὶ πάλιν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ἐξεπέμφθη μία κατηγορία ἐναντίον διακεκριμένου ἐπιστήμονος καὶ δημοσίου ἀνδρός, τοῦ κ. Χρ. Εὐελπίδη, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐκπονήσει τὸν πρῶτον μεταπολεμικῶς ἰσοσκελισμένον προϋπολογισμὸν 1952–53 καὶ εἶχεν ἐπιτελέσει τὸν ἄθλον τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ 1951–52, καὶ ὁ ὁποῖος συμβαίνει νὰ ἀπουσιάζῃ ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Ἀλλ’ ἂς ἴδωμεν ἐκ τοῦ πλησίον καὶ τὸν προϋπολογισμὸν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. Εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ προχθὲς ἕνα καταπληκτικὸν ἀριθμόν. Ὅτι κατὰ τὸ 4μηνον διάστημα ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου καὶ ἐντεῦθεν ἀπέδωσεν ὁ προϋπολογισμός του ταμιακὸν πλεόνασμα 160 δισεκατομμυρίων. Καὶ ἐρωτῶ τὸν παριστάμενον κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ἐὰν κατὰ Σεπτέμβριον 1953 δὲν εἰσήχθη ὡς δημόσιον ἔσοδον ποσὸν 905 δισεκατομμυρίων ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν τῶν δραχμῶν Ἀμερικανικῆς Βοηθείας. Ἐὰν τοῦτο εἶναι ἀκριβές, τότε δὲν ἔχετε πλεόνασμα 160 δισεκατ., ἀλλ’ ἔχετε ἔλλειμμα ταμιακὸν 750 δισ.

§16Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ (Ὑπ. Οἰκον.). Τὸ ποσὸν αὐτὸ ἀφορᾷ τοὺς προηγουμένους μῆνας. Δὲν εἶναι ἀκριβὴς ὁ ἀριθμός.

§17Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Προκύπτει ἔλλειμμα 750 δισ. τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸν λογαριασμὸν Ἀμερικανικῆς Βοηθείας. Ἀλλ’ ἰδοὺ καὶ ἄλλοι ἀριθμοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ὁδηγοῦν εἰς πλεονάσματα. Ἐλήφθησαν ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴν σελίδα καθημερινῆς κυβερνητικῆς ἐφημερίδος. Κατὰ τὸ πρῶτον δίμηνον τῆς χρήσεως 1952–53, Ἰούλιος–Αὔγουστος 1952, ἀπέδωσαν οἱ ἄμεσοι φόροι 120 δισ. Κατὰ τὸ αὐτὸ δίμηνον τοῦ 1953 ἀπέδωσαν οἱ φόροι αὐτοὶ 130 δισ. Σεῖς ἔχετε προϋπολογίσει αὔξησιν τῶν ἀμέσων φόρων κατὰ 51% καὶ ἡ ἀπόδοσις ὑπῆρξε μόνον 8%. Πράγματι, ἐνῷ πέρυσιν ὁ προϋπολογισμὸς ἀπέδωσεν ἐξ ἀμέσων φόρων ἔσοδα 930 δισ., ἐφέτος ἔχετε προβλέψει ἀμέσους φόρους 1403 δισ., δηλαδὴ αὔξησιν κατὰ 51%. Πῶς εἶναι δυνατόν, μὲ τοιούτους ἀριθμούς, νὰ γίνεται λόγος περὶ πλεονάσματος 160 δισεκατομμυρίων; Δὲν θὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, ἀλλὰ θὰ παρατηρήσω ὅτι ὁ προϋπολογισμός σας ἔχει ὡς γνώρισμα τὴν αὔξησιν τῶν ἐμμέσων φόρων. Ἡ αὔξησις τῶν ἐμμέσων φόρων ἀνέρχεται εἰς 670 δισ. Γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, ποῖοι καλοῦνται νὰ πληρώσουν τοὺς ἐμμέσους φόρους, αἱ τάξεις αἱ καταναλωτικαί, αἱ λαϊκαὶ τάξεις, αἱ ὁποῖαι πληρώνουν τὰ βάρη τῶν ἐμμέσων φόρων, καὶ πρὸς αὐτὰς κυρίως ἀπευθύνεται ὁ νέος προϋπολογισμὸς τοῦ 1953–54. Θὰ ἐπεθύμουν πρὶν τελειώσω τὸ κεφάλαιον τοῦ προϋπολογισμοῦ, νὰ ἀσχοληθῶ ἐπ’ ὀλίγον καὶ μὲ τὸ θέμα τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν. Ἀντίληψίς μας εἶναι ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν εἰς ἀνασυγκρότησιν τῆς Χώρας, ἐὰν δὲν εὑρεθῇ τρόπος νὰ ὑπάρξῃ μείωσις τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν. Γνωρίζομεν τὰς ἀντιρρήσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Ἀλλ’ ἰδοὺ ποῖοι συμφωνοῦν μὲ τὰς ἀπόψεις μας. Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ ΝΑΤΟ λόρδος Ἰσμέη, κατὰ Δεκέμβριον τοῦ 1952 ἐδήλωσε: «Διὰ κάθε Κράτος τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας θὰ ἰσοδυνάμει πρὸς ΠΑΡΑΦΡΟ-ΣΥΝΗΝ τὸ νὰ ἐκτεθῇ εἰς τὸν κίνδυνον μιᾶς οἰκονομικῆς χρεωκοπίας, διαθέτον ἔστω καὶ ἓν δολλάριον πέραν τοῦ σημείου τοῦ ἐπιτρεπομένου ὑπὸ τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας του». Ἐπίσης ὁ τότε καὶ νῦν Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν τῆς Μεγάλης Βρεταννίας Μπάτλερ, ὅστις εἰς δηλώσεις του προσφάτους εἰς τοὺς TIMES τοῦ Λονδίνου, ἔλεγεν ὅτι τὸ ὕψος τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν ἑκάστης χώρας δέον νὰ εἶναι ἀνάλογον μὲ τὸ ὕψος τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ κεφαλήν. Καὶ ἰδού, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν χώραν τοῦ κ. Μπάτλερ, ὅτι ἡ κατὰ κεφαλὴν ἐπιβάρυνσις εἰς τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα κατὰ τὸ 1952 εἶναι 10,8%, ἐνῷ ἡ πτωχὴ Ἑλλὰς διαθέτει διὰ στρατιωτικὰς δαπάνας 8, 6% τοῦ ἐθνικοῦ της εἰσοδήματος. Καὶ ταῦτα, ὅταν τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα εἰς τὴν Ἀγγλίαν εἶναι ἑξαπλάσιον τοῦ τῆς Ἑλλάδος. Ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς αὐτοὺς συναγάγετε τὰ συμπεράσματά σας ἐὰν δύναται νὰ παραταθῇ ἡ κατάστασις αὐτὴ δι’ ἕνα μέλος τῆς Β. Ἀτλαντικῆς συμμαχίας. Ἐξηντλήθη τὸ θέμα ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας καὶ δὲν θὰ ἐπανέλθω εἰς τὰ πλήγματα, τὰ ὁποῖα ὑπέστη ἡ ἀγροτικὴ τάξις, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι ἀκόμη καιρός, ἐπιθυμῶ νὰ ἀπευθυνθῶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὸ ζήτημα ποὺ κρατεῖ εἰς ἀγωνίαν πολλὰ διαμερίσματα τῆς Χώρας καὶ ἰδίως τὸν Θεσσαλικὸν κάμπον, τὸ ζήτημα τῶν λιπασμάτων. Ἀσφαλῶς πρέπει κάτι νὰ γίνῃ, ἔστω καὶ τὴν ὑστάτην στιγμήν. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συμβαίνει ὁ Ἕλλην ἀγρότης νὰ ζητῇ λιπάσματα καὶ νὰ μὴ προσφέρωνται. Θὰ ἀναφερθῶ καὶ πάλιν εἰς τὸν προεκλογικὸν λόγον τῆς Θεσσαλονίκης τῆς 7.11.52. Τότε ἔλεγεν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός: «ψηφίσατέ με καὶ θὰ ἔχετε ἄφθονα καὶ εὐθηνὰ λιπάσματα, καὶ πιστώσεις», καὶ ἐνῷ αἱ πιστώσεις πρὸς τὴν γεωργίαν πίπτουν κατὰ 300 δισ., αἱ βιομηχανικαὶ ἀνέρχονται κατὰ 600 δισ. καὶ τὰ λιπάσματα ἐξαφανίζονται καὶ αἱ τιμαί των ἀνέρχονται. Ἐρωτῶ, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλῶμεν περὶ ἔτους ἀγροτῶν, μὲ αὐτὰ τὰ συμπτώματα; Ὑπάρχει ἀκόμη χρόνος ν’ ἀντιμετωπισθῇ μερικῶς καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὸ καρκίνωμα τῆς σιτοσυγκεντρώσεως. Ἡ τιμὴ τῶν 2400 δραχμῶν, εἶναι τὸ μάξιμουμ ποὺ ἐπιτυγχάνεται εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν. Γνωρίζετε ὅτι τὸ πλεόνασμα τῆς παραγωγῆς ἀνέρχεται εἰς 700 ἑκατομμύρια κιλά, ἡ συγκέντρωσις ἀπερρόφησε 350 ἑκατ. κιλὰ καὶ ἀναζητοῦν διέξοδον 400 ἑκατ. κιλά. Ἕνα μέρος διέρρευσεν ἤδη εἰς τὸ ἐμπόριον τῶν μαυραγοριτῶν, ἀλλὰ ὑπάρχουν ἀκόμη εἰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν σημαντικαὶ ποσότητες σίτου καὶ ἐρωτᾶται: Διατὶ δὲν λαμβάνονται μέτρα διὰ νὰ ἀξιοποιηθῇ ἕνα μέρος, ἔστω, τῆς ἐσοδείας; Ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ὅταν ἐξηγγέλθησαν τὰ μέτρα συγκεντρώσεως, ἔλεγον πρὸς τὸν συμπολίτην μου — δύναμαι νὰ εἴπω — Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας ὅτι ἦτο μαθηματικῶς βέβαιον, ὅτι ἡ συγκέντρωσις θὰ ἀπετύγχανε καὶ ὅτι ἡ ἐπιτυχία τῆς συγκεντρώσεως ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς καταργήσεως τοῦ δελτίου καὶ τῆς ἀπαγορεύσεως τοῦ ἐμπορίου, ἦτο σχεδὸν ἀδύνατος. Ἐφ’ ὅσον ἐκλείσατε τὴν διέξοδον τοῦ ἐμπορίου, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κρατήσετε τὰς τιμὰς ἔστω καὶ ἐγγὺς τῆς τιμῆς ἀσφαλείας. Ἐφθάσαμεν εἰς τιμὰς μικροτέρας ἀπὸ τὰς περυσινὰς καὶ τοῦτο ὅταν ὁ τιμάριθμος τῶν εἰδῶν γεωργικῆς χρήσεως καὶ καταναλώσεως ἀνῆλθε κατὰ πολλὰς μονάδας (ἄνω τῶν 25–30%). Καὶ ἐπειδὴ ὁ λόγος περὶ τιμαρίθμου νομίζω ὅτι εἶναι καιρὸς αἱ ὑπηρεσίαι τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, αἱ ὁποῖαι ἐτήρουν τιμάριθμον μέχρι τοῦ Ἰουλίου, τόσον τῶν γεωργικῶν ὅσον καὶ τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων, νὰ ταῖς ἐπιτραπῇ νὰ ἐπαναρχίσουν νὰ τὸν τηροῦν. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ λεπτομερῶς εἰς τὰ ταξίδια τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Ἐπεχειρήθη νὰ κατηγορηθῇ ὅτι ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις δὲν ἀντεμετώπισε τὴν δι’ ἰδιωτικῶν κεφαλαίων ἀνασυγκρότησιν τῆς Χώρας. Ἀλλὰ τοῦτο θὰ ἀπετέλει ἠλιθιότητα, ὅταν παρείχετο βοήθεια δωρεάν, νὰ ἐπιζητῶμεν ἰδιωτικὰ κεφάλαια. Καὶ ἀκόμη πρὶν πρικισφύγωμεν εἰς τὸν ἰδιωτικὸν δανεισμόν, ὑπῆρχον διεθνεῖς ὀργανισμοί, πρὸς τοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ προσφύγωμεν κατὰ πρῶτον λόγον. Πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ μὲ τὰς ἀσκόπους θριαμβολογίας του ἐδημιούργησεν ἀτμόσφαιραν τοιαύτην, ὥστε νὰ κλείσῃ ἡ πόρτα τῆς Διεθνοῦς Τραπέζης. Ἐπεσημάναμεν, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου περὶ ξένων κεφαλαίων τοὺς κινδύνους τοὺς ὁποίους ἐγκυμονεῖ ἡ κατάρτισις συμβάσεων μετὰ ξένων οἴκων, δι’ ὧν παραχωροῦνται εἰς τούτους διάφορα προνόμια. Καὶ εἴπομεν τότε, ὅτι θὰ εἶναι ἀπαράδεκτον — καὶ εἶναι χρήσιμον νὰ ἐπαναληφθῇ τώρα ποὺ ὑπάρχει ἡ ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς — νὰ παρεκκλίνωμεν ἀπὸ μίαν πατροπαράδοτον ἀρχήν, ἡ ὁποία ἴσχυσε πάντοτε εἰς τὸν τόπον αὐτόν, καθ’ ἣν μόνον ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἁρμοδία νὰ κυροῖ καὶ θέτῃ ἐν ἰσχύϊ τὰς συμβάσεις διὰ τῶν ὁποίων παρέχονται εἰς ξένους ἰδιώτας προνόμια. Εἰς τὴν Βουλὴν ἀπόκειται εἰς ἑκάστην συγκεκριμένην περίπτωσιν ἐπενδύσεως ξένων κεφαλαίων νὰ διατυπώσῃ τὴν γνώμην της, καὶ νὰ κρίνῃ ἐὰν ἡ σύμβασις γίνεται ὑπὸ εὐνοϊκοὺς ὅρους, ἢ τείνει νὰ δημιουργήσῃ καθεστὼς ὑποτακτικὸν καὶ ἀπαράδεκτον εἰς τὴν Χώραν αὐτήν. Θὰ ἐπεθύμουν πρὶν ἐξαντλήσω καὶ αὐτὸ τὸ κεφάλαιον νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῆς ἀπειλουμένης ἐπενδύσεως ἰδιωτικῶν κεφαλαίων, εἰς τὴν βιομηχανίαν τοῦ ἀζώτου. Ἀντιλαμβάνεται ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων τί βασικὴν σημασίαν ἔχει ἡ βιομηχανία αὐτὴ διὰ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν καὶ εἰδικώτερον διὰ τὴν γεωργίαν. Καὶ ἀντιλαμβάνεσθε πόσον παρακεκινδυνευμένον θὰ εἶναι νὰ περιέλθῃ ἡ βιομηχανία αὐτὴ εἰς χεῖρας ἰδιωτῶν. Ὑπάρχει διέξοδος, καὶ ἐὰν κριθῇ ὅτι τὸ Κράτος δὲν ἐνδείκνυται νὰ εἶναι ὁ ἰδιοκτήτης τῆς ἐπιχειρήσεως αὐτῆς. Ὑπάρχουν πλεῖσται ὅσαι μορφαὶ τῆς νεωτέρας οἰκονομικῆς ζωῆς, ὑπὸ τὰς ὁποίας δύναται νὰ γίνῃ ἡ ἐπένδυσις χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ ἔλεγχος τοῦ ἰδιωτικοῦ κεφαλαίου εἰς τὴν βασικὴν αὐτὴν βιομηχανίαν τῆς Χώρας. Ἐπεχειρήθη ἀπὸ τοὺς ἀξιοτίμους ἐκπροσώπους τῆς Κυβερνήσεως πέραν τῆς ἐξάρσεως, τοῦ ἔργου τῆς Κυβερνήσεως καθ’ ἑαυτό, νὰ ὑποστηριχθῇ ἀκόμη ὅτι μία νέα περίοδος διανοίγεται, κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν συντελεῖται μόνον ἡ στρατιωτικὴ καὶ οἰκονομική, ἀλλὰ καὶ ἡ ἠθικὴ ἀνασυγκρότησις τῆς Χώρας. Ἀπὸ τὴν νομοθετικὴν παραγωγὴν τοῦ ἔτους, περὶ τοῦ ὁποίου συζητοῦμεν, ἔχω σταχυολογήσει μερικὰ βασικὰ νομοθετήματα. Εἶναι ὁ νόμος 2500 περὶ ἐξυγιάνσεως τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν, ὅστις καταργεῖ ὅλας τὰς θετικὰς ἐγγυήσεις τῆς μονιμότητος τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Θὰ ἐνθυμῆσθε μὲ πόσην σπουδὴν ἡ Κυβέρνησις ἐπεδίωξε τὴν παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως ψήφισίν του καὶ ἰδοὺ ὅτι ἀκόμη δὲν ἤρχισεν ἡ ἐφαρμογή του καὶ ἐπικρέμαται πάντοτε ὡς δαμόκλειος σπάθη ὑπὲρ τὰς κεφαλὰς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχουν παραλήσει πλήρως αἱ Κρατικαὶ Ὑπηρεσίαι. Ὑπενθυμίζω ἐπίσης τὸν νόμον περὶ Νομαρχῶν διὰ τοῦ ὁποίου ἐπανερχόμεθα εἰς τὴν παλαιὰν καὶ μακαρίαν ἐποχὴν τῶν κομματικῶν Νομαρχῶν. Ἀκόμη ὑπενθυμίζω τὸν νόμον δυνάμει τοῦ ὁποίου καὶ ἡ τοπικὴ αὐτοδιοίκησις κατελύθη, διὰ νὰ περιέλθῃ εἰς τὴν διακριτικὴν Ἐξουσίαν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ κρίνῃ ἐὰν θὰ εἶναι ὁ Α ἢ ὁ Β σύμβουλος ἢ Δήμαρχος εἰς μίαν κοινότητα ἢ εἰς ἕνα Δῆμον. Ὑπενθυμίζω τέλος, πλὴν τῶν διαφόρων ἀντεργατικῶν νόμων καὶ τοῦ Ν. Δ. περὶ ἀναδιοργανώσεως τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ τὸν νόμον περὶ τύπου, τοῦ ὁποίου τότε ἡ Ἀντιπολίτευσις εἶχεν ἐπισημάνει τὰς ἐπικινδύνους διὰ τὴν ἐλευθεροτυπίαν συνεπείας, διὰ νὰ σχηματίσητε μίαν εἰκόνα διὰ τὴν νέαν περίοδον ποὺ ἠνοίχθη. Νομίζω, κύριοι βουλευταί, πράγματι, ὅτι ἔκλεισε μία περίοδος καὶ ἤρχισε μία ἄλλη, κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Κόμμα πλέον συγχέεται μὲ τὸ Κράτος καὶ τοὺς διαφόρους ὀργανισμούς, μία περίοδος κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχουν κατ’ οὐσίαν καταλυθῆ αἱ συνδικαλιστικαὶ ἐλευθερίαι εἰς τὴν Χώραν αὐτήν, μία περίοδος κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ τύπος καταβάλλεται προσπάθεια, νὰ γίνῃ κατευθυνόμενος. Αὐτὰ εἶναι τὰ γνωρίσματα τῆς νέας περιόδου. Δὲν εἶχον τὴν εὐτυχίαν νὰ παραστῶ εἰς τὴν χθεσινὴν συνεδρίασιν διὰ νὰ ἀκούσω τὴν ὁμιλίαν τοῦ ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν.

§18ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὑπῆρξεν ὡραιοτάτη.

§19Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀνέγνωσα τὰ πρακτικὰ καὶ δὲν ἔχω καμμίαν δυσκολίαν νὰ συμφωνήσω μαζί σας, ὅτι ὑπῆρξεν ὡραιοτάτη ρητορικῶς. Ἀλλὰ ἡ ἀγόρευσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν εἶχε μίαν μακρὰν περικοπήν, ἀναφερομένην εἰς τὴν θέσιν τὴν ὁποίαν ἔλαβα, ὅταν συνεζητεῖτο ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς τὸ νομοσχέδιον τὸ κυρωτικὸν τῆς Ἑλληνο–Ἀμερικανικῆς συμφωνίας. Θὰ ἐπιφυλαχθῶ, κύριοι βουλευταί, νὰ ζητήσω τὴν Δευτέραν τὸν λόγον, ἀφοῦ μελετήσω ἐπισταμένως τὸ κείμενον τῆς ἀγορεύσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν. Τὸ θέμα εἶναι ἀρκετὰ λεπτὸν διὰ νὰ δώσω ἀμέσως τὴν ἀπάντησιν. Θέλω μόνον νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς ὑπῆρξεν ἄδικος πρᾶγμα ποὺ δὲν συμβαίνει συχνὰ εἰς ἐκεῖνον. Ἐλησμόνησεν, ἐνῷ ὅλοι τὸ ἐνθυμοῦνται, κύριοι βουλευταί, ὅτι τὴν Ἑλλάδα ὡδήγησεν εἰς τὸ Βορειοατλαντικὸν Σύμφωνον Κυβέρνησις, προεδρευομένη ἀπὸ τὸν ἀείμνηστον στρατηγὸν Πλαστήραν (ζωηρὰ χειροκροτήματα ἐκ τῆς ἀριστερᾶς), εἰς τὰς τάξεις τοῦ ὁποίου ἐθητεύσαμεν ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπεκρούσαμεν τὸ Ἑλληνο–Ἀμερικανικὸν σύμφωνον. Δύνασθε νὰ θέσητε ἐν ἀμφιβόλῳ καὶ ἀπορῶ πῶς τὸ ἐκάματε σεῖς, τὴν εἰλικρινῆ προσήλωσίν μας εἰς τὴν γραμμὴν ἐκείνην τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, τὴν στηριζομένην εἰς τὸ ΝΑΤΟ. Διότι ἡμεῖς, ἐπαναλαμβάνω, ὡδηγήσαμεν τὴν Ἑλλάδα ἐκεῖ καὶ ἡμεῖς ἔκτοτε παρακολουθοῦμεν καὶ ἀνεπιφυλάκτως ὑπηρετοῦμεν τὸ ἔργον τοῦ Ὀργανισμοῦ αὐτοῦ, διότι πιστεύομεν ὅτι ἀποτελεῖ πραγματικὴν ἐγγύησιν ὁ Ὀργανισμὸς αὐτός, ὡς ἀμυντικὸς τοιοῦτος, διὰ τὴν διασφάλισιν τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τῶν ἐλευθέρων λαῶν.

§20Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Ἐπεκροτήσατε, ἐψηφίσατε τὴν συμφωνίαν τὴν Ἑλληνο–Ἀμερικανικήν; Αὐτὸ ἦτο τὸ θέμα.

§21Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἀπουσιάζατε ἀπὸ τὴν συζήτησιν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὁ ὁποῖος παρίστατο, ἐντελῶς διαφόρως ὡμίλησε προχθὲς ἀπὸ τοῦ βήματος, διὰ νὰ ἐξάρῃ τὸ κοινὸν πνεῦμα ποὺ ἐπεκράτησεν εἰς τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Σεῖς χθὲς ἐπεχειρήσατε νὰ ἀντιδικήσητε καὶ νὰ μᾶς καταστήσητε ἀποβλήτους ἐκ τῆς οἰκογενείας τοῦ ΝΑΤΟ.

§22Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Κύριε συνάδελφε, ἐπιτρέψατέ μοι νὰ σᾶς διακόψω, διότι ὁμολογῶ αὐτὴ ἡ παρατήρησίς σας εἶναι ἄδικος καὶ δὲν πρέπει νὰ μείνῃ ἄνευ ἀμέσου ἀπαντήσεως. Ἐγὼ εἶπα: Ὑπῆρξαν τινές, οἱ ὁποῖοι εἶπον, αὐτὸ τὸ ὁποῖον κάμνετε, ὑπογράφοντες τὰς Ἑλληνο–Ἀμερικανικὰς συμφωνίας, εὑρίσκεται εἰς πλήρη ἀντίθεσιν μὲ τὸ πνεῦμα κατευνασμοῦ, τὸ ὁποῖον ἐπικρατεῖ εἰς τὸν διεθνῆ ὁρίζοντα. Αὐτὸ σημαίνει ἀποδοκιμασίαν τῶν συμφωνιῶν αὐτῶν. Καὶ εἰς αὐτοὺς ἀπήντησα. Ὑπῆρξαν πραγματικῶς τοιοῦτοι, οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριξαν ὅτι αἱ Ἑλληνο–Ἀμερικανικαὶ συμφωνίαι εὑρίσκονται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ διεθνοῦς κατευνασμοῦ. Εἰς πιστοποίησιν, ἔχω τὸ σχετικὸν κείμενον. Ἐὰν δὲν τὸ εἴπετε σεῖς, δὲν ἀπευθύνετο εἰς σᾶς ἡ ἀπάντησις. Συνεπῶς δὲν σᾶς κατεστήσαμεν ἀποβλήτους τῆς κοινῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Αὐτὸ τὸ ἐδιάβασα εἰς τὸν ἡμερήσιον τύπον σήμερον, ἀλλὰ δὲν ἐνόμιζα ὅτι θὰ τὸ ἐπαναλάβῃ συνάδελφος τῆς ὑμετέρας σοβαρότητος καὶ τοῦ ἰδικοῦ σας κύρους, ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς. Ἀντιστρόφως διέστειλα σαφῶς καὶ εἶπον δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν περὶ τοῦ κατευνασμοῦ, ὅτι ἐστρέφοντο ἐναντίον τοῦ Ἀτλαντικοῦ συμφώνου. Αὐτοὺς καὶ μόνον εἶχα ὑπ’ ὄψιν μου ὅταν ὡμίλησα. Διέστειλα σαφῶς μίαν κατηγορίαν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι τοιαῦτα πράγματα πιστεύουν. Ἐὰν ἀνήκετε εἰς αὐτούς, ἀσφαλῶς σᾶς ἀφορᾷ ἡ ἀπάντησίς μου. Ἀλλὰ ἐπειδὴ πιστεύω ὅτι δὲν ἀνήκετε, διατὶ θέλετε νὰ ἐπωμισθῆτε εὐθύνας, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν ἄλλους; (Χειροκροτήματα).

§23Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἶχα καθῆκον νὰ πιστεύω, ὅτι πρὶν λάβητε τὸν λόγον, θὰ ἐλαμβάνετε τὴν στοιχειώδη φροντίδα νὰ μελετήσητε τὰ πρακτικὰ τῆς συνεδριάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτε ἐκείνη ἐψήφιζε τὸ Ἑλληνο–Ἀμερικανικὸν σύμφωνον. Γνωρίζων τὴν λεπτότητα τοῦ θέματος, ἐφρόντισα τότε νὰ παραδώσω εὐθὺς ἀμέσως εἰς τοὺς πρακτικογράφους κείμενον τῆς ἀγορεύσεώς μου, ἡ ὁποία ὑπῆρξε καὶ σύντομος, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ καμμία παρεξήγησις. Κατεψηφίσαμεν τὸ σύμφωνον τόσον ἡμεῖς, ὅσον καὶ τὸ κόμμα τῆς ΕΠΕΚ καὶ ἐξηγήσαμεν διὰ μακρῶν τοὺς λόγους. Λέγω, λοιπόν, σεῖς μὲ τὴν ἀγόρευσίν σας, ἠθελήσατε χθὲς νὰ δημιουργήσητε τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὅσοι κατεψήφισαν τὸ Ἑλληνο–Ἀμερικανικὸν σύμφωνον εἶναι κατ’ οὐσίαν ἀντίθετοι πρὸς τὸ ΝΑΤΟ.

§24Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Ἐπ’ αὐτοῦ ἔδωσα ἐξήγησιν. Τὸ θέμα εἶναι κρίσιμον· τὸ θέμα εἶναι πολὺ λεπτόν. Δι’ αὐτὸ ἐπιτρέψατέ μου μίαν νέαν ἐξήγησιν. Δύο κατηγορίαι ὑπάρχουν· ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι κατεψήφισαν τὸ Σύμφωνον· καὶ ἠρώτησα αὐτοὺς διατὶ κατεψήφισαν σύμφωνον, τὸ ὁποῖον ἦτο ἄμεσος ἀπόρροια τοῦ Βορειοατλαντικοῦ. Καὶ ἠρώτησα αὐτούς: Τίθεσθε ἀντιμέτωποι τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου καὶ θέλετε νὰ ἀποχωρήσωμεν ἀπὸ αὐτό; Διότι, ἐφ’ ὅσον τὸ ἀποτέλεσμα — αἱ συμφωνίαι — εἶναι ἀναγκαῖον, αὐτόματον τοῦ ἄλλου — τοῦ Ἀτλαντικοῦ — ἕπεται, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τάσσονται κατὰ τοῦ Ἑλληνο —Ἀμερικανικοῦ, τάσσονται καὶ κατὰ τοῦ Βορειοατλαντικοῦ Συμφώνου, κατὰ τοῦ ΝΑΤΟ. Ἤθελον ἀπὸ αὐτοὺς μίαν ἐξήγησιν. Διὰ τοὺς ἄλλους ὅμως, ἐπειδὴ ὡμίλησα περὶ διεθνοῦς κατευνασμοῦ, δι’ αὐτοὺς εἶπον τὰς λέξεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι ἠμπορεῖ νὰ εἶναι σκληραί, ἀλλὰ ἦσαν ἀληθεῖς.

§25Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὴν ἀπάντησιν τὴν ἔδωκα καὶ ὑπάρχει εἰς τὰ πρακτικὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως.

§26Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, μὲ ἀφορᾷ προσωπικῶς καὶ παρακαλῶ νὰ ἀπαντήσω. Ὅταν συνεζητεῖτο τὸ σχέδιον Ν. Δ., ὁ μὲν κ. Μπακλατζῆς εἶπε τὰ ἑξῆς: Ἠρώτησα τὴν Κυβέρνησιν μήπως τυχόν, τώρα ποὺ ἐξ Ἀνατολῆς πνέει ἕνας ἄνεμος κατευνασμοῦ, μήπως εἶναι ἄκαιρος ἡ ὥρα τῆς συνάψεως τῆς συμφωνίας. Περαιτέρω, ἐγὼ λαβὼν τὸν λόγον εἶπον, ὅτι ἀπὸ τὸν Πλαστήραν, τὸν ἀείμνηστον ἀρχηγόν μου, ὁ ὁποῖος ὡδήγησε τὴν χώραν μας εἰς τὸ ΝΑΤΟ, παρελάβομεν αὐτὴν τὴν παρακαταθήκην καὶ δὲν θὰ τὴν προδώσωμεν. Εἶπον ἐπὶ λέξει: «Δὲν θὰ προδώσωμεν τὰ ὅπλα τὰ ἱερά».

§27ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὸ κατεψηφίσατε.

§28Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν κατεψηφίσαμεν τὸ σύμφωνον αὐτὸ καθ’ ἑαυτό. Εἴχομεν ἀντιρρήσεις, πρῶτον ὡς πρὸς τὸν τρόπον ποὺ ἐψηφίσθη τὸ σχέδιον Ν. Δ. ἐκεῖνο καὶ δι’ ὡρισμένας διατάξεις εἴχομεν ἐπιφυλάξεις, τὰς ὁποίας διετυπώσαμεν. Δηλαδὴ διὰ τὰς φορολογικὰς καὶ δασμολογικὰς ἀπαλλαγάς, τὴν ἑτεροδικίαν καὶ οἰκονομικὰ βάρη. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης, τὴν ὁποίαν δὲν ἀντελήφθη ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν. Αὐτὰ ἐλέχθησαν τότε. Αὐτὴ ἦτο ἡ πραγματικότης. Αὐτὰ τὰ λέγω, διὰ νὰ λυθῇ κάθε παρεξήγησις καὶ μεταξὺ τῆς Βουλῆς καὶ μεταξὺ τῆς κοινῆς γνώμης, ὅτι ὑπάρχουν μέρη, τοὐλάχιστον ἐκ τῶν Κοινοβουλευτικῶν κομμάτων, τὰ ὁποῖα διαφωνοῦν περὶ τῶν γραμμῶν τοῦ ΝΑΤΟ.

§29Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, τερματίζων τὸν λόγον του, ἔκρινεν ἀναγκαῖον νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ θέμα τῆς δίκης τῶν ἀεροπόρων. Χωρὶς νὰ τὸ θέλω, τοῦ ἔγινα δυσάρεστος. Μὲ τὴν εἰλικρινῆ ἐπιθυμίαν μου νὰ τὸν ἀποτρέψω νὰ ὑποπέσῃ εἰς ἕνα μεγάλο λάθος, τὸν διέκοψα. Καὶ ὡς μὴ ἔδει, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐδυσφόρησε. Δράττομαι, πάντως, τῆς εὐκαιρίας νὰ τοῦ ἐκφράσω τὴν λύπην μου διὰ τὴν διακοπὴν ἐκείνην. Πράγματι, ὅμως, πιστεύω, ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτος ἡ παρέμβασις οἱουδήποτε κατέχοντος ὑπεύθυνον θέσιν, ἐφ’ ὅσον ἡ δίκη δὲν ἔχει περατώσει ἀκόμη τὸ ἔργον της. Ἀλλὰ νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἔχει δημιουργηθῆ ἓν τεράστιον ἠθικὸν ζήτημα, ἐξ ἀφορμῆς τῆς δικαζομένης ὑποθέσεως. Αὐτὸ τὸ ζήτημα δὲν θὰ κλείσῃ, ἡ ἀπόφασις τοῦ Δικαστηρίου, οἱαδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι. Εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἀπόκειται νὰ λάβῃ τὰ προσήκοντα μέτρα, ὥστε μετὰ τὴν ἀπόφασιν, νὰ ἐπιτύχῃ τὴν κάθαρσιν αὐτῆς τῆς πνιγηρᾶς ἀτμοσφαίρας, ἡ ὁποία ἔχει δημιουργηθῆ ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐκδικαζομένης ὑποθέσεως, γύρω ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἑλληνικῆς Βασιλικῆς Ἀεροπορίας. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἐγκαταλείψω τὸ βῆμα. Πέραν τῶν ἀριθμῶν τοὺς ὁποίους προσεκόμισεν ἡ Κυβέρνησις, καὶ τῶν ἀριθμῶν, τοὺς ὁποίους παρουσίασεν ἡ Ἀντιπολίτευσις, δὲν εἶναι δύσκολον δι’ ὅλους ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἐπισκεπτόμεθα τὰς ἐκλογικάς μας περιφερείας, νὰ ἔχωμεν διαπιστώσει, ὅτι ἡ κατάστασις δὲν εἶναι εὐχάριστος καὶ ὅτι ὑπάρχει μία ὀγκουμένη δυσφορία εἰς τὸν κόσμον τὸν ἐργαζόμενον, τῶν πόλεων καὶ τῆς ὑπαίθρου. Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι βουλευταί, ἐν ὄψει αὐτῆς τῆς διαπιστώσεως, ἡ Κυβέρνησις νὰ στραφῇ μὲ περισσοτέραν στοργὴν πρὸς τὰς λαϊκὰς τάξεις. Εἶναι ἀνάγκη κύριοι συνάδελφοι, νὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ μεταβάλῃ νοοτροπίαν καὶ νὰ θέσῃ τὸ Κράτος εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ συνόλου, καὶ ὄχι τῶν ὀλίγων. Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι συνάδελφοι, ἀκόμη, νὰ διαστείλῃ ἡ Κυβέρνησις τὸ κόμμα ἀπὸ τὸ Κράτος. Ἡμεῖς ἐπισημαίνομεν καὶ θὰ ἐπισημαίνωμεν καὶ εἰς τὸ μέλλον τοὺς κινδύνους, οἱ ὁποῖοι ἠμποροῦν νὰ ἀπορρεύσουν ἀπὸ τὴν Κυβερνητικὴν πολιτικήν. Αὐτὸ εἶναι τὸ καθῆκον τὸ ἰδικόν μας. Ἡ Κυβέρνησις ἂς ἀναλογισθῇ τὰς εὐθύνας της καὶ ἂς πράξῃ τὸ καθῆκον της. (Χειροκροτήματα).

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Δερτιλῆς ἔχει τὸν λόγον.

§31Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, παρῆλθεν ἤδη πλῆρες ἔτος ἀπὸ τῆς ἐποχῆς καθ’ ἣν ἡ ψῆφος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἔφερεν εἰς τὴν διακυβέρνησιν τῆς χώρας τὸν Ἑλληνικὸν Συναγερμόν. Κατὰ συνέπειαν, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ἔδωσε κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα κατὰ τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὴν ἐξουσίαν, τὰς ἐξετάσεις της. Ἀπέκτησε παρελθόν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δύναται ὡς ἐκ τούτου σήμερον, νὰ κρίνῃ Κυβέρνησιν καὶ Ἀντιπολίτευσιν, ὄχι μόνον ἀπὸ τὰς ἐπαγγελίας. Δύναται νὰ κρίνῃ ταύτας καὶ ἀπὸ τὰς πράξεις των. Ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔχει μακρὸν παρελθόν. Ἐχειρίσθη τὴν τύχην τῆς χώρας, ἢ διὰ νὰ ἐντοπίσωμεν τὴν συζήτησιν εἰς τὸ οἰκονομικὸν θέμα — ἐφ’ ὅσον τοῦτο, κατὰ κύριον λόγον, μᾶς ἀπασχολεῖ σήμερον — ἐχειρίσθη τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα τῆς χώρας ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν καὶ κατὰ συνέπειαν ἔδωσε δείγματα τῆς ἱκανότητός της καὶ τῆς ἐπαρκείας της. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ἐπίσης, κατὰ τὸ σύντομον διάστημα τοῦ ἔτους, κατὰ τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχὴν, ἔλαβε σοβαρὰς καὶ κρισίμους ἀποφάσεις διὰ τὸ οἰκονομικόν μας παρὸν καὶ μέλλον καὶ προσέφερεν οὕτω εἰς τὸν λαὸν τὴν δυνατότητα νὰ τὴν κρίνῃ ἐκ τῶν πράξεών της καὶ ἐκ τοῦ τρόπου τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ πράγματι σοβαροῦ οἰκονομικοῦ προβλήματος τῆς χώρας, τόσον ἀπὸ πλευρᾶς βραχυπροθέσμου, ὅσον καὶ ἀπὸ πλευρᾶς μακροπροθέσμου. Ὑφίστανται, λοιπόν, τὰ στοιχεῖα τῆς συγκρίσεως. Ἀλλὰ θὰ ἦτο δυνατόν, ἐπικαλούμενοι ἁπλῶς τὴν μνήμην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ὑμῶν, κύριοι βουλευταί, ἐπὶ τῶν συζητήσεων, αἱ ὁποῖαι διεξήχθησαν εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην κατὰ τὸν παρελθόντα Μάϊον, πρὸ ἑνὸς δηλαδὴ ἑξαμήνου, ἐπ’ ἀφορμῇ τῆς ἀναπτύξεως τῆς ἐπερωτήσεως τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διὰ τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως τῆς 9ης Ἀπριλίου ἐ. ἔ., νὰ ἐξαγάγωμεν τόσον ἡμεῖς, ὅσον καὶ ὁ λαός, χρήσιμα πράγματι συμπεράσματα. Ἀναφέρομαι εἰς τὰς συζητήσεις αὐτάς, ὄχι μόνον διότι ἡ οἰκονομικὴ ζωὴ τῆς χώρας εἶναι φυσικὸν νὰ αἰσθάνεται καὶ νὰ ἐπηρεάζεται ὡς πρὸς τὴν μελλοντικήν της ἐξέλιξιν ἀπὸ τὴν πρᾶξιν τῆς 9ης Ἀπριλίου ἐ. ἔ., ἀλλὰ καὶ διότι κατὰ τὴν συζήτησιν ἥτις ἐπηκολούθησεν, ἐδόθη ἡ εὐκαιρία τόσον εἰς τὴν κυβερνητικὴν πτέρυγα, ὅσον καὶ εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν νὰ ἐκφράσουν τὰς ἀπόψεις των, νὰ ἀναφερθοῦν εἰς τὰς μελλοντικὰς ἐξελίξεις τῆς οἰκονομίας μας, νὰ ἐμφανίσουν τὰς δυνατότητας αὐτῶν ὡς πρὸς τὴν ἱκανότητά των, νὰ κρίνουν τὰ βασικὰ οἰκονομικὰ θέματα τῆς χώρας καὶ τὰ ἐκ τούτων δημιουργούμενα διὰ τὸν λαόν μας προβλήματα. Ἐὰν οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶχον ὀλίγην μνήμην, θὰ ἀπέφευγον ἐπὶ μακρὸν χρόνον τὴν συζήτησιν ἐπὶ οἰκονομικοῦ θέματος. Θὰ προετίμων ἀντὶ τῆς συζητήσεως, διὰ τῆς σιωπῆς, νὰ ἐπιτύχουν κατὰ τὸ δυνατόν, τὴν ἐπιείκειαν τῆς μνήμης τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Πρὸ ἑξαμήνου μόλις, αἰφνιδίασαν τὴν Βουλὴν καὶ τὸν λαὸν μὲ τὰς δυσοιώνους προβλέψεις των. Προέβλεπον τὴν καταστροφήν. Μᾶς εἰδοποίουν ὅτι ἡ οἰκονομία τῆς χώρας ὁδηγεῖται εἰς τὸ βάραθρον. Ὅτι μᾶς ἀναμένουν νέαι ἡμέραι κατοχῆς, ἀπὸ ἀπόψεως ἐπισιτιστικῆς. Ὅτι ὁ τιμάριθμος κόστους ζωῆς θὰ εἶχεν ἁλματώδη ἀνύψωσιν. Εἷς μάλιστα τῶν ρητόρων, εἶχεν ἀποτολμήσει καὶ τὸν ποσοστιαῖον προσδιορισμὸν εἰς 50%. Ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς θὰ ἐδοκίμαζε τὴν δίνην τοῦ στροβιλισμοῦ τοῦ φαύλου κύκλου. Ὅτι ἐξηφανίζετο πλέον ἡ δυνατότης πραγματοποιήσεως καὶ τοῦ πλέον συντηρητικοῦ προγράμματος ἀνασυγκροτήσεως. Ἀναμείνατε τὸν Σεπτέμβριον, ἦτο τὸ ἐπιφώνημά των. Τότε, κατὰ τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, θὰ εἶχε ταφῆ ὑπὸ τὰ ἐρείπια, τὰ ὁποῖα θὰ εἶχε δημιουργήσει ἡ οἰκονομική της πολιτική. Καὶ ὁ Σεπτέμβριος ἦλθε καὶ παρῆλθε. Παρῆλθε καὶ ὁ Ὀκτώβριος. Πλησιάζομεν εἰς τὸ τέρμα τοῦ Νοεμβρίου Τὸ κύκλωμα τοῦ χρόνου ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἡ Ἀντιπολίτευσις προέβλεπε τὴν καταστροφήν, παρῆλθεν ἤδη καὶ δυνάμεθα ἡμεῖς, οἱ ἀποτελοῦντες τὴν κυβερνητικὴν πτέρυγα, νὰ δοκιμάσωμεν πλήρη ἱκανοποίησιν, τόσον διὰ τὰ ληφθέντα ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ οἰκονομικὰ μέτρα, ὅσον καὶ διὰ τὴν ἀπόδοσιν τῶν μέτρων τούτων. Καὶ πρῶτον, ὡς πρὸς τὰ ληφθέντα μέτρα: Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου καὶ εἰδικώτερον, διὰ τὸ ἀναπτυσσόμενον θέμα, οἱ ἔχοντες τὴν εὐθύνην τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, ἠδυνήθησαν νὰ λάβουν τὰ ἀποφασιστικὰ καὶ βασικὰ οἰκονομικὰ μέτρα, διὰ τῶν ὁποίων ἐδημιουργήθησαν αἱ προϋποθέσεις τῆς ἐξυγιάνσεως τῆς οἰκονομίας μας. Μόνον ἡ ἐξυγίανσις τῆς οἰκονομίας μας καὶ ἡ ἀναδιάρθρωσις αὐτῆς, εἶναι δυνατὸν νὰ προκαλέσουν τὰς προϋποθέσεις τῆς οἰκονομικῆς μας σταθερότητος καὶ νὰ ἐπιφέρουν τὴν βιωσιμότητα τῆς χώρας. Ἀλλὰ θὰ πρέπει, κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου νὰ εἴμεθα ἀναλυτικώτεροι. Θὰ μᾶς βοηθήσῃ ἡ ἀνάλυσις τῶν σκέψεών μας νὰ ἐκτιμήσωμεν κατ’ ἀξίαν τὰ μέχρι τοῦδε ἐπιτελεσθέντα εἰς τὸν οἰκονομικὸν τομέα ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ καὶ νὰ ἀντιληφθῶμεν πληρέστερον, καθ’ ὅλην αὐτῶν τὴν ἔκτασιν, τὰ ὅσα, ὁμιλῶν πρὸς τὴν Βουλήν, ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, Πρόεδρος κ. Σπ. Μαρκεζίνης. Θὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ ἐπίσης τὴν ἀκριβῆ ἐκτίμησιν τῶν ἀπόψεων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς ἐκλήθη ὑπὸ τοῦ λαοῦ εἰς τὴν διακυβέρνησιν τῆς χώρας, εἰς μίαν ἀποφασιστικὴν στροφὴν τῆς Ἀμερικανικῆς πολιτικῆς σκέψεως. Τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁλοκληροῦται ἡ στροφὴ τῆς Ἀμερικανικῆς πολιτικῆς σκέψεως ἀπὸ οἰκονομικῆς εἰς στρατιωτικήν. Αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς ἔπαυον πλέον νὰ τροφοδοτοῦν τὴν προσπάθειαν τῆς οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως τῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης καὶ ἐνίσχυον τὴν προσπάθειαν τῆς ἀμύνης. Αἰφνιδίως εὑρέθημεν πρὸ ἑνὸς κενοῦ, τοῦ κενοῦ τὸ ὁποῖον μέχρι τῆς ἐλεύσεως εἰς τὴν διακυβέρνησιν τῆς χώρας τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, ἐπλήρου ἡ ἀμερικανικὴ οἰκονομικὴ βοήθεια. Τὸ μέτρον τοῦτο ἦτο διεθνοῦς ἐφαρμογῆς καὶ ἐκτάσεως, καὶ κατὰ συνέπειαν θὰ ἦτο τοὐλάχιστον ἀφελὲς νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπερφαλαγγισθῇ ἐξ οἱωνδήποτε ἀντιστρόφων προσπαθειῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Ἐν πάσῃ ὅμως περιπτώσει, διὰ τὴν οἰκονομικὴν πορείαν τῆς χώρας ἡ στροφὴ αὕτη ἦτο φυσικὸν νὰ ἔχῃ ἀποφασιστικὴν σημασίαν. Ἐτερματίζετο πλέον ἡ ἄνεσις τῶν δολλαρίων, διὰ τῶν ὁποίων ἠδυνάμεθα νὰ ποριζώμεθα τὰ καταναλωτικὰ ἀγαθὰ διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν ὅρων διαβιώσεως τῶν πολιτῶν, τὰ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθὰ, διὰ τὴν προώθησιν τοῦ ἔργου τῆς ἀνασυγκροτήσεως, τὰς δραχμὰς διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῆς παραγωγικῆς προσπαθείας καὶ διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἐλλειμμάτων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Θὰ τερματίσωμεν τὴν περαιτέρω ἀνάπτυξίν μας ἐπὶ τοῦ κεφαλαιώδους τούτου θέματος, διότι νομίζομεν ὅτι πάντες ἡμεῖς ἔχομεν πλήρη ἀντίληψιν τῆς σημασίας του καὶ ἐπίγνωσιν τῶν ἀνακυψασῶν διὰ τὴν Κυβέρνησίν μας ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης δυσχερειῶν. Θὰ μᾶς ἐπιτραπῇ μόνον νὰ ἀναφερθῶμεν εἰς τὸν εἰς δραχμὰς ἀπολογισμὸν τῆς ἀμερικανικῆς οἰκονομικῆς βοηθείας, διὰ νὰ συγκρίνωμεν τὰς κατ’ ἰδίαν συνθήκας εἰς τὰς ὁποίας εὑρέθησαν αἱ Κυβερνήσεις τοῦ παρελθόντος, αἱ Κυβερνήσεις δηλαδὴ τῶν κομμάτων τῆς σημερινῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. (Χειροκροτήματα). Ἀπὸ τοῦ Ἀπριλίου 1948 ἕως τοῦ Σεπτεμβρίου 1953, ἐτέθησαν εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως δραχμαὶ 13.597 δισεκατομμύρια, ὡς ἀντίτιμον ἐκ τῆς πωλήσεως τοῦ συναλλάγματος τῆς βοηθείας. Ἡ κατὰ προσέγγισιν ποσοστιαία κατανομὴ τοῦ ὡς ἄνω ποσοῦ ἐγένετο ὡς ἀκολούθως: 48% διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν, 30% διὰ τὰ ἐλλείμματα τοῦ προϋπολογισμοῦ, 22% διὰ τὴν πιστοδότησιν τῆς οἰκονομίας. Διὰ νὰ ἀντιληφθῶμεν ὅμως πληρέστερον τὴν συγκριτικὴν ἄνεσιν τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου, διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐν γένει ἀναγκῶν τῆς οἰκονομίας μας, ἥτις ἄνεσις ἐδημιουργεῖτο ἐκ τῶν εἰς δραχμὰς ἰσοπόσων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, ἀρκεῖ νὰ ἀναφερθῇ ὅτι κατὰ τὸ τρίμηνον Ἰουλίου–Σεπτεμβρίου αἱ δραχμαὶ τῆς βοηθείας ἦσαν, εἰς δισεκατομμύρια δραχμῶν, διὰ τὸ ἔτος 1951–52 1.084, διὰ τὸ ἔτος 1952–53 712, διὰ τὸ τρέχον ἔτος 1953–54 — παρὰ τὸν διπλασιασμὸν τῆς τιμῆς τοῦ δολλαρίου — 243. Παρὰ ταῦτα, καὶ αὐτό, κύριοι βουλευταί, πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ ἐπισύρῃ τὴν προσοχήν σας, παρὰ δηλαδὴ τὴν οὐσιώδη ταύτην μείωσιν τῶν εἰς δραχμὰς ἰσοπόσων τῆς βοηθείας κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου διέθεσε διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν δισεκατομμύρια 196, καθ’ ἣν στιγμὴν αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου, αἱ Κυβερνήσεις δηλαδὴ τῶν κομμάτων τῆς σημερινῆς Ἀντιπολιτεύσεως, αἱ ὁποῖαι ὡς ἤδη ἀνεφέρθη, εἶχον τὴν ἄνεσιν τῶν δραχμῶν τῆς βοηθείας, διέθεταν κατὰ τὴν χρῆσιν μὲν 1951–54 166 δισεκατομμύρια, κατὰ τὴν χρῆσιν δὲ 1952–53 μόνον 48 δισεκατομμύρια. Ἰδοὺ ἡ ἀξία, ἐκφραζομένη εἰς ἀριθμούς, τοῦ θρήνου τῆς Ἀντιπολιτεύσεως περὶ τοῦ οἰκονομικοῦ μέλλοντος τῆς χώρας καὶ περὶ τῆς στάθμης τοῦ ἐπιπέδου διαβιώσεως τοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ ἡ ἀξία τῶν προβλέψεών της, σύμφωνα μὲ τὰς ὁποίας ἔπρεπε τοῦ λοιποῦ — μετὰ τὴν νομισματικὴν ἀναπροσαρμογὴν — νὰ ἐνταφιάσωμεν πᾶσαν ἐλπίδα ἐξακολουθήσεως τοῦ ἔργου τῆς ἀνασυγκρατήσεως. Ἀλλὰ ἂς προχωρήσωμεν, κύριοι συνάδελφοι. Ὑπῆρξαν πράγματι ριζοσπαστικὰ τὰ οἰκονομικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα εἰσηγήθη εἰς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, καὶ ἐφήρμοσεν ἐν συνεχείᾳ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου. Ἡ ἀντιπολίτευσις ὑπεδέχθη τὸ σύνολον τῶν μέτρων τούτων μὲ κραυγὰς διαμαρτυρίας, ἢ μᾶλλον ἀπογνώσεως. Ἡ τραπεζιτικὴ ἐξυγίανσις, τὰ ἔκτακτα μέτρα ἰσοσκελίσεως τοῦ Προϋπολογισμοῦ, ἡ κατάργησις τῶν φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν, ἡ ὀρθολογιστικωτέρα ὀργάνωσις τῆς ἐργασίας, ἡ ἄνοδος τῆς παραγωγικότητος, τὰ ἔκτακτα μέτρα τῶν οἰκονομιῶν, ἡ κατάργησις τοῦ δελτίου, ἡ νομισματικὴ ἀναπροσαρμογή, ἡ ἐλευθερία τῶν συναλλαγῶν, ἡ προσέλκυσις καὶ προστασία τῶν ξένων κεφαλαίων, ἡ μείωσις τοῦ τραπεζιτικοῦ τόκου, διὰ νὰ ἀναφερθῶμεν εἰς ὡρισμένα οἰκονομικὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, συνήντησαν τὴν ἔμμονον ἀντίδρασιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Θὰ πρέπει ὅμως, ἐπ’ ἀφορμῇ τῆς παρούσης συζητήσεως, νὰ ἐκφέρωμεν τὰς ἀπόψεις μας. Νὰ εἴπωμεν διατὶ πιστεύομεν ὅτι τὸ σύνολον τῶν μέτρων τούτων ἀποτελεῖ ἀνάγκην διὰ τὴν χώραν. Ἀποτελεῖ ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν διὰ τὴν δυνατὴν βελτίωσιν τῶν ὅρων διαβιώσεως τοῦ λαοῦ. Διατί, ἡμεῖς, οἱ βουλευταὶ τῆς κυβερνητικῆς πτέρυγος, πρέπει νὰ αἰσθανώμεθα πλήρη ἱκανοποίησιν διὰ τὰς μέχρι τοῦδε ἐπιτεύξεις τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Κύριοι βουλευταί, ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν ἡ οἰκονομικὴ ζωὴ τῆς χώρας ἐλειτούργει κατὰ τρόπον ἀνώμαλον. Ἡ χώρα εἶχε ἐξέλθει ἀπὸ τὴν δοκιμασίαν τῆς κατοχῆς καὶ τῆς κομμουνιστικῆς ἀναταραχῆς, φέρουσα μαζί της, ἐκτὸς τῶν τραυμάτων, καὶ τὴν κληρονομίαν τῆς ἀνάρχου λειτουργίας τῆς οἰκονομίας. Εἶχεν ἐπέλθει ἀποσύνθεσις τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων. Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἐλειτούργει ἡ οἰκονομία μας ἐπέτρεψε τὸν σχηματισμὸν «μονοπωλιακῶν κέντρων», τὰ ὁποῖα ὡς ἐκ τῶν συνθηκῶν, τὰς ὁποίας ἐδημιούργει ἡ τηρουμένη, ὑπὸ τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων, οἰκονομικὴ πολιτική, ἔδρων κατὰ κύριον λόγον εἰς βάρος τοῦ εὐρυτέρου κοινωνικοῦ συμφέροντος, νομοτύπως. Τὰ διάφορα ἐμπορικὰ συστήματα, ἢ μᾶλλον τεχνάσματα, δηλαδὴ αἱ ἰδιωτικαὶ ἀνταλλαγαί, αἱ εἰσαγωγαὶ δι’ ἰδίου συναλλάγματος, αἱ διαφόρου τύπου δυναμικότητες καὶ περιορισμοί, δὲν ἀπετέλουν τίποτε ἄλλο, παρὰ ἕνα νόμιμον τρόπον, διὰ τοῦ ὁποίου οἱ ὀλίγοι, οἱ ἐπιτήδειοι, οἱ εὐνοούμενοι τῶν ἑκάστοτε ἰσχυρῶν, ἐπλούτιζον εἰς βάρος τῆς μεγάλης μάζης τοῦ μοχθοῦντος καὶ ἐργαζομένου λαοῦ μας. Τὰ τεχνάσματα αὐτὰ εἶχον δημιουργήσει ἕνα κοινωνικὸν «ἐπίστρωμα», μίαν ὀλιγάριθμον τάξιν εὐφυῶν νεοελλήνων, οἱ οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ «ἁρμοδίου» ὀργάνου τῆς Πολιτείας ἢ τοῦ εὐνοουμένου τῆς κρατούσης καταστάσεως, ἐπλούτιζον ἀνέτως καὶ ταχέως. Μία μόνον «δυναμικότης», μία μόνον «ἄδεια εἰσαγωγῆς», μία μόνον «ἄδεια ἀνταλλαγῆς» διδομένη εἰς τὸν κατάλληλον χρόνον καὶ κατὰ τὸν ἁρμόδιον τρόπον ἦτο ἱκανὴ νὰ μετατρέψῃ τὴν μοῖραν τῶν ἀνθρώπων εἰς τὸν ὡραῖον αὐτὸν τόπον. Ἡ κατάστασις αὐτή, ἡ ὁποία μὲ τὰς ἀναθυμιάσεις της ἦτο ἱκανὴ νὰ παρασύρῃ εἰς τὸν ὄλεθρον τὴν κοινωνικὴν καὶ οἰκονομικὴν ζωὴν τῆς χώρας, ἔπρεπε τὸ ταχύτερον νὰ σταματήσῃ. Τὰ «μονοπωλιακὰ» αὐτὰ ὅμως «κέντρα» ἐξεπροσώπουν ἰσχυρότατα «ἰδιωτικὰ» συμφέροντα, τὰ ὁποῖα, ὅπως ἦτο φυσικόν, νὰ ἀγωνίζωνται διὰ τὴν ἐπιβίωσίν των. Διὰ νὰ καταβληθοῦν τὰ ἰδιωτικὰ αὐτὰ συμφέροντα, τὰ ὁποῖα ἄλλωστε ἔδρων ὑπὸ τὴν ἐπίφασιν τῆς νομιμότητος, ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν ἀποφασιστικά, ριζοσπαστικὰ οἰκονομικὰ μέτρα. Καὶ τὰ μέτρα ταῦτα τὰ ὁποῖα τόσον κατεπολεμήθησαν ὑπὸ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἶναι τὰ ἤδη ἀναφερθέντα. Εἶναι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα διαλύουν τὰ «μονοπωλιακὰ κέντρα», τὰ ὁποῖα ἐξαφανίζουν τὸ «κοινωνικὸν ἐπίστρωμα» τὸ ὁποῖον ὑπὸ μορφὴν νομιμοφανῆ ἀπεμύζων τὸν μόχθον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Ἰδοὺ διατί, κύριοι συνάδελφοι, ἡμεῖς οἱ βουλευταὶ τῆς Κυβερνητικῆς πτέρυγος, πρέπει νὰ κατεχώμεθα ἀπὸ αἴσθημα ἱκανοποιήσεως διὰ τὰ ληφθέντα ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ οἰκονομικὰ μέτρα. (Χειροκροτήματα). Θὰ πρέπει ἐν συνεχείᾳ νὰ ἐξετάσωμεν τὴν ἀπόδοσιν τῶν ληφθέντων μέτρων. Ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία, διὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους, κατέχεται ὑπὸ μιᾶς ὑπερευαισθησίας. Κάθε μέτρον οἰκονομικόν, ὁσονδήποτε ὑγιὲς καὶ σκόπιμον ἦτο δυνατὸν νὰ προκαλέσῃ βαθείας ἀντιδράσεις καὶ νὰ ἐπιφέρῃ ψυχολογικὰς ζυμώσεις, αἵτινες ἐν συνεχείᾳ ἠδύναντο νὰ δημιουργήσουν τὰς προϋποθέσεις τοῦ ψυχολογικοῦ πανικοῦ. Ἐνθυμεῖσθε τὰς πρώτας ἡμέρας τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς 9ης Ἀπριλίου ἐ. ἔ. Ἐπεχειρήθη ἡ δημιουργία τῆς ἀτμοσφαίρας ψυχολογικοῦ πανικοῦ. Ἐὰν τὸ ἀπὸ πάσης ἀπόψεως σωστικὸν μέτρον τῆς 9ης Ἀπριλίου, ὑπερεφαλαγγίζετο ὑπὸ τῶν ἐπιδράσεων τοῦ ψυχολογικοῦ πανικοῦ, τὰ ἀποτελέσματα διὰ τὴν οἰκονομίαν μας θὰ ἦσαν ὀλέθρια. Ἀνεφέρθημεν ἤδη εἰς τὰς προβλέψεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Εἶχε προβλέψει τὸν οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν σάλον. Ἐθρήνει ἡ Ἀντιπολίτευσις προβλέπουσα ἁλματώδη ὕψωσιν τοῦ τιμαρίθμου καὶ τὴν ἐκδήλωσιν τῶν καταστρεπτικῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ πληθωρισμοῦ. Δυνάμεθα νὰ ἐπικαλεσθῶμεν τοὺς ἀριθμοὺς διὰ νὰ ἀποδείξωμεν τὴν πλήρη καὶ παταγώδη ἀποτυχίαν τῶν προβλέψεων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ τὴν πανηγυρικὴν ἐπαλήθευσιν τοῦ Κυβερνητικοῦ προγραμματισμοῦ. Ἤδη ἕνα ὀκτάμηνον περίπου μετὰ τὴν νομισματικὴν ἀναπροσαρμογὴν καὶ τὴν εἴσοδόν μας εἰς τοὺς δυσμενεῖς ἐποχιακοὺς μῆνας ἔχομεν τὴν ἐπίδρασιν τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς ἐπὶ τοῦ σχηματισμοῦ τῶν διαφόρων οἰκονομικῶν μεγεθῶν καὶ ὡς ἐκ τούτου καὶ τοῦ τιμαρίθμου καθὼς καὶ τὴν ἐπιρροὴν τῶν ὑπολοίπων οἰκονομικῶν μέτρων τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῆς οἰκονομίας ὡς συνόλου. Καὶ πρῶτον ὁ τιμάριθμος κόστους ζωῆς. Μᾶς δίδουν τὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τοῦ τιμαρίθμου τὴν ὁποίαν εἶχεν ἡ νομισματικὴ ἀναπροσαρμογὴ ἐπὶ τοῦ κόστους τῆς ζωῆς οἱ δημοσιευόμενοι τιμάριθμοι τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλάδος, τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς καὶ ἐκ τῶν ἰδιωτικῶν τιμαρίθμων, οἱ τοιοῦτοι τῆς ἐφημερίδος «Βῆμα». Εἶναι φυσικὸν εἷς ἕκαστος τῶν τιμαρίθμων νὰ ἐμφανίζῃ ποσοστιαίας διαφοράς. Τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸν τρόπον τῆς συνθέσεως τῶν τιμαρίθμων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, οἱ διάφοροι τιμάριθμοι οἱ συντασσόμενοι ἀπὸ διαφορετικὰς καὶ ἐντελῶς ἀνεξαρτήτους πηγάς, συμπίπτουν περίπου εἰς τὸ σημεῖον τῆς ἀνόδου τοῦ κόστους τῆς ζωῆς. Κατὰ συνέπειαν τὰ ἀποτελέσματα εἰς τὰ ὁποῖα καταλήγουν, εἶναι ἀδιάψευστα. Ὁ κομπογιαννιτισμὸς ἢ ἡ ἔλλειψις τῆς καλῆς πίστεως ὡρισμένων σχολιαστῶν τῶν Κυβερνητικῶν μέτρων, ἀμφισβητεῖ τὰς διαπιστώσεις τῶν τιμαρίθμων. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τὰς διαπιστώσεις τῶν τιμαρίθμων. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τὰς ἀμφισβητήσεις αὐτάς. Θὰ ἦτο τὸ ἴδιον ὡς ἐὰν ἀσχοληθῶμεν διὰ νὰ πείσωμεν τοὺς ἀκροατάς μας περὶ τῆς ἀποκλειστικότητος τοῦ θερμομέτρου διὰ τὴν μέτρησιν τοῦ πυρετοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ. Ὁ τιμάριθμος κόστους ζωῆς τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος τῆς 31.10.1953 ἐμφανίζει ὕψωσιν κατὰ 15,6% ὁ τιμάριθμος τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς τῆς 31.10.1953 κατὰ 15,4%, ὁ τιμάριθμος τοῦ «Βήματος» τῆς 31.10.1953 κατὰ 20,4%. Ἡ ἐφημερὶς «Βῆμα» μάλιστα συντάσσει δύο τιμαρίθμους ὁ μὲν πρῶτος ἐμφανίζει ὡς ἤδη ἐλέχθη ὕψωσιν κατὰ 20,4%, ὁ δὲ δεύτερος ὕψωσιν κατὰ 21,4%. Θὰ μᾶς ἐπιτραπῇ νὰ ὁμιλήσωμεν ἐκτενέστερον ἐπὶ τῶν τιμαρίθμων κόστους ζωῆς. Εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ τοῦτο διὰ νὰ ἀποκτήσωμεν σαφῆ ἀντίληψιν τοῦ τρόπου τῆς συνθέσεώς των καὶ νὰ δικαιολογήσωμεν τὰς μεταξὺ τούτων ἐμφανιζομένας διαφοράς. Ὁ τιμάριθμος τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἐκπροσωπεῖ τρόπον τινὰ τὰς μεσοαστικὰς τάξεις. Συντάσσεται μὲ βάσιν μηνιαίας δαπάνης 6.500 δραχμῶν τοῦ ἔτους 1938. Ὁ τιμάριθμος τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς ἐμφανίζει τὰς ἀλλοιώσεις τοῦ κόστους ζωῆς, μιᾶς ὑπαλληλικῆς οἰκογενείας μὲ μηνιαίαν δαπάνην δραχμῶν 4139 τοῦ ἔτους 1938. Εἰς τὴν αὐτὴν τάξιν ἀνταποκρίνεται καὶ ὁ πρῶτος τιμάριθμος τῆς ἐφημερίδος «Βῆμα» μὲ μηνιαίαν δαπάνην 4170 δραχμῶν τοῦ ἔτους 1938. Ὁ δεύτερος τιμάριθμος τοῦ «Βήματος» συντάσσεται μὲ βάσιν τὴν δαπάνην οἰκογενείας κατωτέρου ὑπαλλήλου ἢ ἐργάτου, μὲ μηνιαίαν δαπάνην 3.189 δραχμῶν τοῦ ἔτους 1938. Ἔχομεν ὡς ἐκ τούτου εἰς τὸ ἀποτέλεσμα τῶν τιμαρίθμων τούτων τὴν ἐπίδρασιν τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς 9ης Ἀπριλίου, τοῦ βασικοῦ δηλαδὴ οἰκονομικοῦ μέτρου τῆς Κυβερνήσεως, ἐπὶ ὅλων τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Συμπέρασμα: Ὁ διπλασιασμὸς τῆς τιμῆς τῶν ξένων νομισμάτων ἔναντι τῆς δραχμῆς ὁποῖος ἔλαβε χώραν τὴν 9ην Ἀπριλίου, ἐ. ἔ. ἀνεβίβασε τὸ κόστος τῆς ζωῆς ἀπὸ 15½ ἕως 21,5%. Ἐντὸς τοῦ περιθωρίου τούτου ἐξαντλεῖται ἡ ἐπίδρασις τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς ἐπὶ τῆς ἀκριβείας τοῦ βίου ἐπὶ ὅλων τῶν κοινωνικῶν ἀποχρώσεων. Πρέπει δὲ νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἡ ποσοστιαία αὕτη ἄνοδος τοῦ τιμαρίθμου, ἀνεχώνευσε καὶ τὴν κατὰ μέσον ὅρον αὔξησιν τῶν ἀμοιβῶν κατὰ 10%.

§32Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ἄρα ἀναλόγως τῶν θερμομέτρων ποὺ χρησιμοποιοῦν ὁ πυρετὸς εἶναι διάφορος.

§33Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Εἶπον, ἀναλόγως μὲ τὴν μέθοδον ποὺ ἀκολουθοῦν διὰ τὴν σύνταξιν τοῦ τιμαρίθμου εἶναι οὗτοι διάφοροι. Τὸ θερμόμετρον εἶναι διὰ τὸν ἀνθρώπινον ὀργανισμόν. Ὁ τιμάριθμος διὰ τὸν οἰκονομικὸν ὀργανισμόν. Ἀνέφερα τὸν τιμάριθμον τοῦ «Βήματος» ὁ ὁποῖος συντάσσεται κατὰ τὴν πλέον δυσμενῆ μέθοδον καὶ μᾶς ἐμφανίζει ἄνοδον 20%. Ποῦ λοιπὸν τὸ 50% ποὺ ἡ ἀντιπολίτευσις μᾶς εἶπεν ὅτι θὰ φθάσωμεν; Ἐάν, κύριοι βουλευταί, ἡ πορεία αὕτη τῶν τιμαρίθμων δὲν ἐμφανίζῃ τὴν ἀπόλυτον νίκην τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τοῦ τομέως τούτου τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς καὶ δὲν αἰτιολογεῖ πλήρως ἀπὸ τῆς πλευρᾶς ταύτης τὴν ἀπόφασιν τῆς 9ης Ἀπριλίου, τότε πρέπει νὰ ἀπελπισθῶμεν ὅτι θὰ δυνηθῶμεν νὰ συνεννοηθῶμεν λογικῶς μὲ τοὺς ἀντιλέγοντας. Ἀπουσιάζει ἀπὸ μέρους αὐτῶν ἡ καλόπιστος διάθεσις. Ἡμεῖς ὑποστηρίζομεν, ὅτι τὰ ἀποτελέσματα ταῦτα ὑπερακοντίζουν τὰς πλέον αἰσιοδόξους προβλέψεις. Ἐὰν μάλιστα λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἤρχισαν ἐμφανιζόμενα σημεῖα κάμψεως τῶν διαφόρων τιμαρίθμων ὡς π. χ. χονδρικῆς καὶ λιανικῆς πωλήσεως, δυνάμεθα νὰ εἴμεθα ἥσυχοι διὰ τὴν περαιτέρω ἐξέλιξιν τῆς πορείας τῆς οἰκονομίας μας. Καὶ τὸ εὐτυχὲς τοῦτο ἀποτέλεσμα δὲν ἐπῆλθε μόνον ἐκ μονοπλεύρων μέτρων ἐμπορικῆς ἢ ἀγορανομικῆς φύσεως. Ἕνα σύνολον μέτρων, ἐντεταγμένων ἐντὸς ἑνὸς εὐρυτέρου σχεδίου ἐλήφθησαν. Τὰ μέτρα ταῦτα ἐπέφερον τὸ μὲν τὴν ἄνοδον τῆς παραγωγικότητος, τὸ δὲ τὴν γενικωτέραν ἐξυγίανσιν τῆς οἰκονομίας δι’ ἀπονεκρώσεως τῶν παρασιτικῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα ὑπὸ διαφόρους μορφὰς ἐπέπιπτον ἐπὶ τοῦ κοινωνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ἰδιαίτατα ἐπὶ τοῦ ἀγροτικοῦ μόχθου. Ἀνεφέρθημεν ἤδη εἰς τὰ διάφορα ἐμπορικὰ τεχνάσματα μὲ τὰ ὁποῖα ἐν μιᾷ στιγμῇ καὶ μόνῃ συνεσωρεύοντο περιουσίαι ὑπὸ τῶν εὐφυῶν ἀτόμων. Αἱ δυσμενεῖς ἐκδηλώσεις τῆς οἰκονομίας μας κατεπολεμήθησαν διὰ τῆς ἐλευθερίας τῶν συναλλαγῶν, ἡ ὁποία καὶ ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης συναντᾷ τὴν ἔμμονον ἀντίδρασιν καὶ δυσφήμησιν ὡρισμένων ἰδιωτικῶν ἢ κρατικῶν παραγόντων. Πέραν ὅμως τούτων ἐλήφθησαν καὶ μέτρα τὰ ὁποῖα αὐτομάτως μειώνουν τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν τιμῶν ὑπὸ διαφόρων διαμεσολαβητικῶν ἐξόδων ὅπως π. χ. εἶναι αἱ ἐπὶ πιστώσει εἰσαγωγαί, αἱ εἰσαγωγαὶ διὰ φορτωτικῶν ἐγγράφων, τὰ μέτρα τῆς μειώσεως τῶν τραπεζιτικῶν ἐξόδων. Μεταξὺ τῶν τελευταίων μέτρων ὑπάγεται καὶ ἡ μείωσις τοῦ τόκου. Θὰ σχολιάσωμεν τὸ μέτρον τοῦτο, διότι ἐγένετο προσπάθεια νὰ διαβληθῇ ὡς ὑπηρετοῦν δῆθεν τοὺς μεγάλους πιστούχους καὶ ὄχι τὴν μεγάλην μᾶζαν τοῦ Λαοῦ. Τὸ ὕψος τοῦ τόκου ἐρευνᾶται συνήθως ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιβαρύνσεως ὑπὸ τούτου τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς. Ἡ τοιαύτη ἐκτίμησις τοῦ τόκου ὡς στοιχείου οἰκονομικοῦ, εἶναι μονόπλευρος καὶ ἐλλιπής. Πέραν τούτου τὸ ἐπιτόκιον ἐπηρεάζει τὸ ὕψος τοῦ ἐπιχειρηματικοῦ κέρδους. Διότι ὅταν τὸ ἀργοῦν κεφάλαιον — ὡς εἶναι τὸ τοκιζόμενον κεφάλαιον ἀποκερδαίνει 25–35%, τότε τὸ ἐπιχειρηματικὸν κεφάλαιον, κατὰ φυσικὴν ἀνάγκην, ἀποκερδαίνει πολὺ μεγαλύτερον ποσοστόν. Καὶ τὸ στοιχεῖον αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν ἔμμεσον καὶ σοβαρὰν ἐπίδρασιν τοῦ ὕψους τοῦ ἐπιτοκίου ἐπὶ τοῦ σχηματισμοῦ τῶν τιμῶν. Ὑπεστηρίχθη ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως δὲν ἐπηρέαζε ὑποτιμητικῶς τὸν ἐξωτραπεζιτικὸν τόκον, ἡ μείωσις τοῦ τραπεζιτικοῦ τόκου προεκάλει τὴν δημιουργίαν διαφορικῶν κερδῶν καὶ ὅτι προστατεύει τοὺς μεγάλους πιστούχους καὶ δὴ τὰς παγωμένας πιστώσεις. Εἶναι γνωστόν, ὅμως, ὅτι αἱ παγωμέναι ἐδημιουργήθησαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου.

§34Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§35Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Τίποτε δὲν μᾶς συνδέει μὲ τὰς παγωμένας πιστώσεις. Καὶ σεῖς ὀφείλετε νὰ ἀπολογηθῆτε δι’ αὐτάς. Σεῖς εἶσθε οἱ δημιουργοί των. (Χειροκροτήματα).

§36Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Δι’ αὐτὸ δὲν κατεθέσατε τοὺς πίνακας, ἐζητήσαμεν νὰ κατατεθοῦν οἱ πίνακες τῶν χορηγηθεισῶν πιστώσεων διὰ νὰ ἴδωμεν πῶς καὶ πότε ἐδόθησαν, ἀλλὰ δὲν τοὺς κατεθέσατε.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀφοῦ ἔχετε ἐγγραφῆ, κ. Μητσοτάκη, διατὶ διακόπτετε;

§38Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Ἐφ’ ὅσον ἔχετε τὴν διάθεσιν νὰ ἀμφισβητήσητε τὴν πατρότητα τῶν παγωμένων πιστώσεων, ἀσφαλῶς θὰ ἀμφισβητήσητε τὴν πατρότητα καὶ τῶν ἄλλων πράξεων τῆς Κυβερνήσεώς σας. Καὶ ἤδη ἐπανέρχομαι εἰς τὴν συνέχειαν τῆς σκέψεώς μου. Ὁ ἰσχυρισμὸς εἶναι ἐσφαλμένος, ὄχι μόνον διότι ἡ ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως προεκάλεσε ἤδη καὶ τὴν πτῶσιν τοῦ ἐξωτραπεζιτικοῦ τόκου, ἀλλὰ καὶ διότι ὁ ἐξωτραπεζιτικὸς τόκος διὰ τῶν γενικωτέρων μέτρων τῆς Κυβερνήσεως ἀπώλεσε τὴν προέχουσαν σημασίαν τὴν ὁποίαν μέχρι πρό τινος διετήρει εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἀγορὰν χρήματος. Διὰ νὰ ἐπιδρᾷ ὁ μὴ ἐλεγχόμενος τόκος εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν, πρέπει νὰ ἐπηρεάζῃ σοβαρῶς τὴν παραγωγικὴν διαδικασίαν τῆς οἰκονομίας — τὸ μὴ κατευθυνόμενον ὑπὸ τῆς Κεντρικῆς Οἰκονομικῆς Ἀρχῆς, πιστωτικὸν κεφάλαιον. Τὴν ἁπλῆν αὐτὴν διαπίστωσιν δὲν ἐπρόσεξεν ἡ Ἀντιπολίτευσις. Δὲν ἀντελήφθη τὴν ὀργανικὴν μεταβολὴν ἥτις ἐπῆλθε εἰς τὴν οἰκονομικήν μας διάρθρωσιν ὑπὸ τῆς σειρᾶς τῶν οἰκονομικῶν μέτρων τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Τὰ μέτρα ταῦτα συνεπικουρούμενα καὶ ἀπὸ τὴν ἀναβίωσιν τῆς πίστεως εἰς τὸν ἐξωτερικὸν καὶ ἐσωτερικὸν τομέα, προεκάλεσαν τὸ μὲν τὴν αὐτοχρηματοδότησιν τῶν ἐπιχειρηματικῶν μονάδων, τὸ δὲ τὴν προσφορὰν ἀγαθῶν ἐπὶ προθεσμιακῇ ἐξοφλήσει. Προσθέσατε εἰς ταῦτα τὴν μείωσιν τῶν διαφόρων τραπεζιτικῶν ἐπιβαρύνσεων, τὴν μεταβολὴν τῶν συναλλακτικῶν σχέσεων καὶ τὴν λόγῳ τῆς ἐλευθερίας τῶν συναλλαγῶν ἐξάλειψιν τῆς στενότητος τῶν ἀγαθῶν διὰ τῆς εὐεργετικῆς ἐπαναλειτουργίας τοῦ ἐλευθέρως δρῶντος νόμου προσφορᾶς καὶ ζητήσεως, διὰ νὰ ἔχητε τὴν ἐντελῶς δευτερεύουσαν θέσιν τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς χρήματος εἰς τὸν σχηματισμὸν τῶν τιμῶν. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ ἐπεκταθῶ εἰς λεπτολόγους ἀναπτύξεις διὰ νὰ καταδείξω τὴν θεμελιώδη σημασίαν τῆς ἀποφάσεως περὶ μειώσεως τῶν τραπεζιτικῶν τόκων ἐπὶ τῆς πορείας τῶν τιμῶν εἰς τὴν χώραν μας. Τὰ εὐεργετικὰ ἄλλωστε ἀποτελέσματα ἤρχισαν ἤδη ἐκδηλούμενα μὲ τὴν ἁπλῆν ἀναγγελίαν τῆς μειώσεως τοῦ τόκου καὶ πολὺ πρὶν ἢ ἡ ἀπόφασις αὕτη ἐφαρμοσθῇ. Θὰ πρέπει ὅμως νὰ ἀναφερθῇ ἐνταῦθα καὶ ἡ πορεία τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν τῆς χώρας. Ἠμφισβητήθη ἡ εὐεργετικὴ ἐπίδρασις τοῦ μέτρου τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς ἐπὶ τοῦ σχηματισμοῦ τοῦ ἐμπορικοῦ μας ἰσοζυγίου καὶ ἐπὶ τῶν ἀδήλων πόρων τῆς χώρας. Ἠκούσθησαν καὶ πάλιν αἱ κραυγαὶ τῆς ἀπελπισίας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ὁδηγοῦμεν τὴν χώραν εἰς τὸν ὄλεθρον καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς. Διακεκριμένος μάλιστα σχολιαστὴς τῆς φιλελευθέρας παρατάξεως, ὁ κ. Βαρβούτης, ἐνεφάνισε τὰς ἀνησυχίας του διὰ τοῦ τύπου. Οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ τὴν καλόπιστον διάθεσιν τοῦ ἡγετικοῦ στελέχους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Περισσότερον παντὸς ἄλλου ὁ ὁμιλῶν. Ἰσχυρίζομαι ὅμως, ὅτι ὑπῆρξεν εἰς μέγα βαθμὸν ἀπρόσεκτος εἰς τὰς διαπιστώσεις του. Εἰς τὴν ἀπροσεξίαν αὐτὴν περιέπεσαν καὶ οἱ ἀγορηταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Οἱ ὑπολογισμοὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως περιπίπτουν εἰς μίαν ἄλυσον σφαλμάτων. Βασίζονται πρῶτον εἰς τὸ ἐνεργητικὸν σκέλος τῶν ἀδήλων πόρων καὶ ὄχι εἰς τὸ καθαρὸν ὑπόλοιπον τῶν ἀδήλων πόρων. Εἶναι δὲ ἀνάγκη νὰ γίνῃ τοῦτο, διότι ἡ νομισματικὴ ἀναπροσαρμογὴ ἐπιδρᾷ διττῶς. Ἤτοι αὐξητικῶς ἐπὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ σκέλους καὶ μειωτικῶς ἐπὶ τοῦ παθητικοῦ σκέλους τῶν ἀδήλων πόρων. Δεύτερον διὰ τὴν σύγκρισιν τῶν ἐτῶν 1952 καὶ 1953 ἀναφέρεται εἰς τὸ 12μηνον, ἐνῷ ἐφ’ ὅσον ἡ ἀναπροσαρμογὴ ἔλαβε χώραν τὴν 9ην Ἀπριλίου ἐ. ἔ., ἔπρεπε νὰ γίνῃ διαχωρισμὸς τοῦ πρώτου τριμήνου, ὑπὸ τοὺς ὑπολοίπους 9 μῆνας. Ἔπρεπε δηλαδὴ νὰ ἔχωμεν σύγκρισιν κεχωρισμένην τοῦ πρώτου τριμήνου, τῶν ἐτῶν 1952 καὶ 1953 διὰ νὰ ἔχωμεν τὴν καθ’ ὑπολογισμὸν συγκριτικὴν πορείαν, τῶν ἀδήλων πόρων κατὰ τὰ δύο ὑπὸ κρίσιν ἔτη καὶ σύγκρισιν κεχωρισμένην τῶν ὑπολοίπων μηνῶν, ἵνα συναγάγωμεν τὰ συμπεράσματα, ὡς πρὸς τὸν ἐπηρεασμὸν τοῦ μέτρου τῆς ἀναπροσαρμογῆς. Διὰ τοῦ τρόπου τούτου δὲν ἀγόμεθα μόνον εἰς ἀκριβῆ συμπεράσματα ὡς πρὸς τὴν ἐπίδρασιν τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς ἐπὶ τῆς πορείας τῶν ἀδήλων πόρων, ἀλλὰ καὶ ὡς πρὸς τὴν συγκριτικὴν πορείαν τῶν ἀδήλων πόρων διὰ τὰ ἔτη 1952 καὶ 1953, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐλάμβανε χώραν ἡ νομισματικὴ ἀναπροσαρμογή. Μετὰ τὴν ὡς ἄνω τοποθέτησιν τοῦ θέματος καὶ τὴν προσθήκην τοῦ μέσου ὅρου τῶν τριῶν τελευταίων μηνῶν διὰ τοὺς δύο μῆνας τοῦ ἔτους 1953, ἤτοι διὰ τοὺς μῆνας Νοέμβριον καὶ Δεκέμβριον 1953, διὰ τοὺς ὁποίους δὲν ὑφίστανται στοιχεῖα, ἔχομεν τὰ ἀκόλουθα ἀποτελέσματα: Καθαροὶ ἄδηλοι πόροι αʹ τριμήνου:

Αὔξησις 10% Καθαροὶ ἄδηλοι πόροι ὑπολοίπου 9μήνου:

Αὔξησις 96% Δηλαδὴ τὸ πρὸ τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς χρονικὸν τμῆμα τοῦ ἔτους 1953 ἐμφανίζει αὔξησιν 10% ἔναντι τοῦ ἔτους 1952. Τὸ μετὰ τὴν νομισματικὴν ἀναπροσαρμογὴν χρονικὸν διάστημα τοῦ ἔτους 1953 ἐμφανίζει αὔξησιν 96% ἔναντι τοῦ ἔτους 1953. Κατὰ συνέπειαν ἡ ἐπίδρασις τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς ἐπὶ τῆς πορείας τῶν ἀδήλων πόρων ἦτο 96–10 ἴσον 86%. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀλήθεια ὡς ἐξάγεται ἐκ τῶν ἀδιαψεύστων ἀριθμῶν. Βελτίωσιν ἐπίσης ἐκ 42,4 ἑκατομ. δολλαρίων ἐμφανίζει διὰ τὸ μέχρι Ὀκτωβρίου ἐ. ἔ. 7μηνον τῆς ἀναπροσαρμογῆς τὸ ἐμπορικόν μας ἰσοζύγιον. Τὸ κονδύλιον τοῦτο ἀναλύεται εἰς 30,4 ἑκατ. διλλάρια ἐκ περιορισμοῦ τῶν εἰσαγωγῶν καὶ 12,1 ἑκατ. δολλάρια ἐξ αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν. Ἡ αὔξησις αὕτη θὰ παρουσιάσῃ ἀνιοῦσαν κατεύθυνσιν, διότι ὡς γνωστὸν ἡ αὐξητικὴ πορεία τῶν ἐξαγωγῶν σημειοῦται ἀπὸ Ὀκτωβρίου μέχρι Μαρτίου. Ἀλλὰ τὸ μέτρον τῆς 9ης Ἀπριλίου δὲν εἶναι μέτρον βραχυπροθέσμου ἀποδόσεως. Εἶναι κατ’ ἐξοχὴν καὶ κυρίως μακροπροθέσμου ἀποδόσεως. Λυποῦμαι διὰ τὴν διαπίστωσιν, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ προβῶ. Ἀπουσιάζει, ἀτυχῶς, ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν ἡ οἰκονομικὴ φαντασία, ἡ σύνθετος οἰκονομικὴ σκέψις, μὲ τὴν βοήθειαν τῆς ὁποίας θὰ ἠδύνατο νὰ συλλάβῃ τὴν θεμελιώδη ἀνσμόρφωσιν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τὴν δημιουργίαν τῶν προϋποθέσεων τῆς ἀνατάσεως αὐτῆς εἰς τὴν ὁποίαν ὁδηγεῖται μακροπροθέσμως ἀπὸ τὸ βασικὸν οἰκονομικὸν μέτρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν ἐξυγιαντικῶν μέτρων τὰ ὁποῖα τὸ πλαισιώνουν. Τὰ οἰκονομικὰ μέτρα δὲν κρίνονται ἀπὸ τὰς ἐπιδράσεις των καθ’ ἡμέραν ἢ καθ’ ἑβδομάδα ἤ, ἂν θέλετε, κατὰ μῆνας. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἔχει μακρόπνοον διάθεσιν καὶ προγραμματισμὸν καὶ δι’ αὐτὸ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ λάβῃ καὶ μέτρα ἀντιδημοτικά, ἐφ’ ὅσον πιστεύῃ, ὅτι ταῦτα θὰ ἀποδώσουν εἰς τὸ μέλλον. Τὴν πίστιν μας εἰς τὴν ὀρθότητα τῶν μέτρων τῆς Κυβερνήσεως τὴν δικαιολογεῖ ἐπίσης καὶ ἡ ἐξέλιξις τῆς νομισματικῆς μας καταστάσεως. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ ἀναφέρω ἀριθμούς. Ὕψος νομισματικῆς κυκλοφορίας:

Τιμὴ χρυσῆς λίρας:

Τραπεζιτικαὶ καταθέσεις ἰδιωτῶν:

Θὰ προσπαθήσωμεν νὰ ἀναλύσωμεν ἐν συντομίᾳ τοὺς ἀναφερθέντας ἀριθμούς. Ἐντὸς 7 μηνῶν εἴχομεν αὔξησιν τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας ὑπὲρ τὰ 730 δισεκατομμύρια δραχμῶν. Εἰς τὸ διάστημα αὐτὸ λόγῳ τῆς πραγματοποιηθείσης νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς, λογικῶς εὑρισκόμεθα εἰς νομισματικὴν ἀτμόσφαιραν εὐαίσθητον. Παρὰ ταῦτα δὲν παρατηρεῖται τὸ κλασσικὸν φαινόμενον τῶν τελευταίων ἐτῶν, δηλαδὴ ἡ φυγὴ πρὸ τῆς δραχμῆς. Ἀντιθέτως οἱ ἀναφερθέντες δεῖκται ἐμφανίζουν ὅτι τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς, ἐπηκολούθησεν ἡ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὴν δραχμήν. Τὸ κοινωνικὸν σύνολον, ὁδηγούμενον ἀπὸ τὴν διαίσθησίν του καὶ ἀπὸ τὴν πίστιν του πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, προσέφερε διὰ τῆς ἐμπιστοσύνης του τὴν ἔγκρισίν του εἰς τὴν πρᾶξιν τῆς 9ης Ἀπριλίου. Ἐγένετο ἕνα οἱονεὶ DE FACTO δημοψήφισμα ἐπικυρώσεως τῆς πράξεως. Πρέπει νὰ γνωρίζωμεν ὅτι τὸν ὄγκον τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας δὲν τὸν προσδιορίζει μόνον τὸ ὕψος τῶν κυκλοφορούντων χρηματικῶν μέσων. Τὸν προσδιορίζει τὸ ὕψος τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας ἐπὶ τὴν ταχύτητα μὲ τὴν ὁποίαν κυκλοφοροῦν τὰ χαρτονομίσματα. Εἶναι δηλαδὴ ἡ ἀποτελεσματικὴ λεγομένη κυκλοφορία. Ἤτοι ὕψος ἐπὶ ταχύτητα κυκλοφορίας. Τὸ ὕψος τῆς κυκλοφορίας τὸ καθορίζει ἡ ἐκδοτικὴ μηχανή. Τὴν ταχύτητα τῆς κυκλοφορίας τὴν καθορίζουν ψυχολογικοὶ παράγοντες μεταξὺ τῶν ὁποίων προέχουσαν θέσιν κατέχουν ἡ πίστις, ἡ ἐκτίμησις τὴν ὁποίαν ἔχει ὁ λαὸς πρὸς τὴν Κυβέρνησίν του καὶ πρὸ παντὸς εἰς τὸ πρόσωπον τῆς Ἡγεσίας του. Εἶναι πασίδηλον, ὅτι παρὰ τὴν αὔξησιν τῶν κυκλοφοριακῶν μέσων, οἱ πολῖται, πάσης μορφῆς καὶ κατηγορίας, μὲ τὴν πίστιν των πρὸς τὸν Στρατάρχην Παπάγον καὶ τὴν Κυβέρνησίν του, ἐν τελικῇ δὲ ἀναλύσει μὲ τὴν πίστιν των πρὸς τὸ ἐθνικόν μας νόμισμα καὶ τὰ οἰκονομικὰ ἐν γένει μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, ἀποθεματοποιοῦν τὴν δραχμὴν ὡς μέσον διαφυλάξεως ἀγοραστικῆς δυνάμεως καὶ καθυστεροῦν τὴν κυκλοφορίαν της. Ἔχομεν δηλαδὴ ἐξουδετέρωσιν τῆς αὐξήσεως τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας διὰ ἐπιβραδύνσεως τῆς κυκλοφορίας της. Εἶναι τὸ φαινόμενον τοῦτο, κύριοι συνάδελφοι, τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα τῆς οἰκονομικῆς σταθερότητος εἰς τὴν ὁποίαν μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Ἡ δραχμὴ μετὰ ἕνα πολυτάραχον βίον, δοκιμάζει διὰ πρώτην φορὰν τὴν ἀνάπαυσιν. Μᾶς τὸ ἐπιβεβαιοῦν καὶ τὰ συγγενῆ στοιχεῖα τῶν ὑπολοίπων νομισματικῶν ἐκδηλώσεων. Πλήρης περιφρόνησις πρὸς τὴν χρυσῆν λίραν. Οὐσιώδης αὔξησις τῶν παρὰ Τραπέζαις καταθέσεων τῶν ἰδιωτῶν, αἱ ὁποῖαι διὰ πρώτην φορὰν ἐμφανίζουν ποσοστὸν αὐξήσεως γύρω τοῦ 50%. Πειθαρχημένη ἄνοδος τοῦ τιμαρίθμου ἀκριβείας τῆς ζωῆς. Τὴν εἰκόνα αὐτήν, ἡ ὁποία πρέπει δεδικαιολογημένως νὰ μᾶς προκαλῇ τὸ αἴσθημα τῆς αὐτοπεποιθήσεως, τὴν ὁλοκληρώνει ἡ πορεία τῶν δημοσιονομικῶν μας θεμάτων. Ἡ δημοσιονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεώς μας εἶναι ἀξία τῶν περιστάσεων. Διεύθυνσις τῆς φορολογητέας ὕλης, δι’ αὐξήσεως τῆς παραγωγικῆς δραστηριότητος. Πάταξις τῆς φοροδιαφυγῆς. Προσπάθεια μεταφορᾶς τῶν φορολογικῶν βαρῶν ἐπὶ τῶν μεγάλων εἰσοδημάτων, ἀποτελοῦν τὰ βασικὰ στοιχεῖα, ἐπὶ τῶν ὁποίων θεμελιοῦται ἡ δημοσιονομική μας πολιτική, ἥτις ὁλοκληρουμένη θὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἐκπληρώσῃ τὸν πόθον του, τῆς μειώσεως τῶν φορολογικῶν συντελεστῶν, καὶ ἥτις ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐπέτρεψε διὰ πρώτην φορὰν νὰ ἀποκτήσωμεν προϋπολογισμὸν μὲ πλεόνασμα. Κύριοι βουλευταί, δὲν νομίζω ὅτι ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ τερματίσω τὴν ἀγόρευσίν μου, ἐὰν δὲν προσθέσω ὅτι πάντες ἡμεῖς, πρέπει νὰ κατεχώμεθα καὶ ἀπὸ αἰσιοδοξίαν διὰ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τῆς χώρας, εἰς τὸ ὁποῖον μᾶς ὁδηγεῖ ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεώς μας. Ὅταν ἀναφερώμεθα εἰς τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τῆς χώρας, ἔχομεν πάντοτε ὑπ’ ὄψιν μας τὰς δυσχερείας, τὰς ὁποίας ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα μας ὅπως προσφέρῃ παραγωγικὴν ἀπασχόλησιν εἰς τὸν ταχέως ἀνερχόμενον πληθυσμόν της, ὅπως καταστῇ αὐτοδύναμος οἰκονομικὴ μονὰς εἰς τὸν Εὐρωπαϊκὸν χῶρον. Διὰ νὰ καταστῇ ὅμως ἡ χώρα μας αὐτοδύναμος οἰκονομικῶς, πρέπει νὰ πιστεύσωμεν εἰς τὰς δυνατότητας τὰς ὁποίας περικλείει ὁ γεωργικὸς χῶρος, τὸν ὁποῖον κατοικοῦμεν. Πρέπει νὰ ἀποβάλωμεν τὰς παλαιὰς δοξασίας, κατὰ τὰς ὁποίας εἰς τὴν περιφέρειαν αὐτῆς τῆς γῆς ὁ Δημιουργὸς ἔσπειρε μόνον πέτρες. Αἱ νεώτεραι ἔρευναι εὐτυχῶς ἀπέδειξαν ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς χῶρος εἶναι βιώσιμος, ἀρκεῖ μόνον νὰ ἐξευρεθῇ τὸ ρευστὸν κεφάλαιον, μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ ὁποίου θὰ φέρωμεν εἰς δημιουργικὴν ἐπαφὴν τοὺς ὑπάρχοντας δύο ἑτέρους παράγοντας, ἤτοι τὰς φυσικὰς πηγὰς πλούτου μὲ τὸ ἀνθρώπινον δυναμικόν. Πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν, ἥτις ἀποτελεῖ τὴν οὐσίαν τοῦ μακροπροθέσμου προβλήματος τῆς χώρας, ἐστράφη ἤδη μὲ πίστιν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. (Χειροκροτήματα). Ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος καὶ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ κ. Σ. Μαρκεζίνης, μᾶς ἀνεκοίνωσεν ἤδη τὰ ἀποτελέσματα τῶν ταξιδίων του εἰς τὴν Γαλλίαν καὶ εἰς τὴν Γερμανίαν. Δὲν νομίζω ὅτι ὑπερβάλλω τὰ πράγματα, ἐὰν εἴπω ὅτι ἡ ἀναγγελία τῶν ἀποτελεσμάτων μᾶς προσέφερε τὴν χαρὰν τῆς ἐπιτυχίας. Ὁ νόμος τῆς προσελκύσεως καὶ προστασίας τῶν κεφαλαίων τοῦ ἐξωτερικοῦ, μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ ὁποίου θὰ ὁλοκληρώσωμεν τὴν προσπάθειάν μας διὰ τὴν εἰσροὴν παραγωγικῶν κεφαλαίων, ἀποτελεῖ μίαν πραγματικότητα. Εὑρισκόμεθα, κατὰ συνέπειαν, εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ἀναδημιουργίας. Ἕνα ἔτος, τὸ πρῶτον ἔτος, τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ἀπὸ τὸν Στρατάρχην Παπάγον, ἐθεμελίωσεν ἤδη τὰς προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ μεταβάλουν τὴν φυσιογνωμίαν τῆς οἰκονομίας μας, θὰ μετατρέψουν τὸν γεωγραφικόν μας χῶρον εἰς μίαν ἀπέραντον κυψέλην ἐργασίας. Δικαιούμεθα, κατὰ συνέπειαν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ εἴμεθα αἰσιόδοξοι. Δικαιούμεθα νὰ πιστεύωμεν ὅτι παρέχοντες τὴν ἐμπιστοσύνην μας πρὸς τὸν Στρατάρχην Παπάγον, δὲν ἐκπληροῦμεν ἁπλῶς συμβατικὴν ὑποχρέωσιν κομματικῆς μοοφῆς. Ἐκπληροῦμεν, ὡς ἀντιπρόσωποι τῶν πολιτῶν, ὁλόκληρον τὸ πρὸς τὸ Ἔθνος καὶ τὸν λαὸν καθῆκον μας. (Χειροκροτήματα).

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Γρηγορίου ἔχει τὸν λόγον.

§40Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, μὲ ἰδιαιτέραν προσοχὴν παρηκολουθήσαμεν τὰς ἀγορεύσεις τῶν ρητόρων τῆς Κυβερνήσεως, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐξέθεσαν τὸν ἀπολογισμὸν τοῦ Κυβερνητικοῦ ἔργου κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τοῦ βίου τῆς Κυβερνήσεως. Ἀνέκαθεν, ἐξ ὑποχρεώσεως καὶ κοινοβουλευτικοῦ ἐθίμου, τὸν Κυβερνητικὸν ἀπολογισμόν, εἰς ὅλας τὰς ἐποχάς, ἔκαναν καὶ κάνουν οἱ Πρόεδροι τῶν Κυβερνήσεων. Ἐν προκειμένῳ, ἀντὶ τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ἐνεφανίσθη τρισδιάστατος Κυβερνητικὴ ἐκπροσώπησις, ἡ ὁποία καὶ μᾶς ἐξέθεσεν ἐν πλάτει τὸ συντελεσθὲν ἔργον, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρόκειται εἰς τὸ ἐγγὺς καὶ ἀπώτερον μέλλον νὰ συντελεσθῇ, καὶ τὰ Κυβερνητικὰ δῶρα πλούσια προσεκομίσθησαν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὥστε εἰς τὴν μνήμην μας νὰ ἔρχωνται οἱ τρεῖς μάγοι, διότι οἱ τρεῖς Κυβερνητικοὶ ἀντιπρόσωποι καὶ χρυσὸν μᾶς ἐβεβαίωσαν ὅτι φέρουν καὶ σμύρναν, ἀλλὰ καὶ πολὺν λιβανωτόν, ὡς οἱ πάντες ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ διῃσθάνθησαν. Οὐδέποτε ἄλλοτε Κυβερνητικὸς ἀπολογισμὸς καὶ μάλιστα ἑνὸς ἔτους διήρκεσεν ἐπὶ τοσοῦτον χρονικὸν διάστημα ὁλοκλήρου δεκαώρου.... Τὸ μάκρος τοῦ λόγου, δικαιολογεῖ τὴν πενιχρότητα τοῦ συντελεσθέντος ἔργου. Διότι εἰς μίαν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἀγροτικός μας κόσμος καὶ αἱ μᾶζες τῶν ἐργαζομένων ὑποφέρουν τόσον ἀπὸ τὴν ἐξαθλιωθεῖσαν Κυβερνητικὴν δυστυχίαν καὶ ἀντικρύζουν ἐν ὄψει τοῦ βαρέος χειμῶνος τὸ φάσμα τῆς πείνης, ἑπόμενον ἦτο ἡ Κυβέρνησις νὰ προσπαθήσῃ νὰ δικαιολογήσῃ τὴν ὑφισταμένην κατάστασιν καὶ νὰ δώσῃ ἀφθόνους ἐλπίδας διὰ τὸ μέλλον. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, κύριοι βουλευταί, θὰ ἐπροσέξατε ὅλοι σας ὅτι κατὰ τὴν ὁμιλίαν του ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ δὲν εἶχεν τὸ ἄλλοτε βίαιον καὶ ὑπεροπτικὸν ὕφος τῶν δύο ἢ τριῶν μέχρι σήμερον ἐκφωνηθέντων λόγων του ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἀλλὰ ἐπροτίμησε τὸν ἀφηγηματικὸν τόνον τῶν διηγήσεων καὶ παραμυθιῶν, ἴσως ἐπηρεασμένου τοῦ τόνου ἐκ τοῦ περιεχομένου τοῦ λόγου. Διὰ τοῦτο εἰς μάτην τὰ φιλότιμα ραγδαῖα συνεχῆ καὶ ἰσχυρὰ χειροκροτήματα τῆς συμπολιτεύσεως. Ἡ παγερὰ ἐκ τοῦ λόγου αἴθουσα, δὲν ἐθερμαίνετο, καὶ τὸ μόνον φωτεινὸν σημεῖον, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ λόγου, ὑπῆρξε τὸ φῶς τῶν πολλαπλῶν ἐγκατασταθέντων προβολέων. Ἐὰν ἀναγνωρίζωμεν ρωμαλεότητά τινα εἰς τὴν Κυβέρνησιν, εἶναι ἡ τοῦ ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ νὰ ἀνέλθῃ εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ μᾶς ἐκφωνήσῃ τὸν πενιχρὸν ἐκεῖνον λόγον. Ὁ γνωρίζων τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα καὶ ἀκούων τὸν λόγον τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, πείθεται ὅτι πράγματι ἐγένετο μία εἰρηνικὴ ἐπανάστασις εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ὅτι μετεβλήθη ἄρδην ἡ κατάστασις. Ἀλλὰ μετεβλήθη ἐπὶ τὰ χείρω. Ἴσως νὰ ἔχῃ διαβάσει ἢ ἔχῃ ἀκούσει ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ πῶς γίνονται αἱ εἰρηνικαὶ ἐπαναστάσεις. Ἀλλὰ τοῦ συνιστῶμεν νὰ ξαναδιαβάσῃ τὸν λόγον τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου τὸ 1910 εἰς τὴν Λάρισαν, διὰ νὰ ἴδῃ κατὰ ποῖον τρόπον δημιουργοῦνται αἱ εἰρηνικαὶ ἐπαναστάσεις. Αἱ εἰρηνικαὶ ἐπαναστάσεις δὲν δημιουργοῦνται, κύριοι συνάδελφοι οὔτε μὲ συγχωνεύσεις Τραπεζῶν οὔτε μὲ σκάνδαλα πετρελαίων, οὔτε μὲ στραγγαλισμὸν τῶν ἐργαζομένων.

§41ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Διακόπτει μὴ ἀκουσθείς).

§42Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, ἔκαμα τὴν 1ην Ἰουνίου τὴν ἐπερώτησιν διὰ τὰ πετρέλαια καὶ μετὰ τρίμηνον ἀπὸ τῆς ἐπερωτήσεως ἐκείνης, αἱ ἑταιρεῖαι πετρελαιοειδῶν ἠναγκάσθησαν νὰ ὑποβιβάσουν τὰς τιμὰς εἰς 200.000 κατὰ τόννον. Δι’ ὅ,τι δὲ αἰσχροκερδῶς εἰσέπραξαν αἱ Ἑταιρεῖαι ἐπὶ ἕνα τετράμηνον, ὑπεβλήθη ἐναντίον των μήνυσις.

§43Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ἐὰν αἱ Ἑταιρεῖαι Πετρελαίων συμπεριεφέρθησαν αἰσχροκερδῶς ἢ ὄχι, αὐτὸ θὰ κριθῇ. Καὶ κρίνεται, δυστυχῶς, βάσει διατάξεων τὰς ὁποίας σεῖς ἐθεσπίσατε. Ἡμεῖς, τὸ καθεστὼς αὐτό, καθημερινῶς καὶ ἐμπράκτως καὶ ὄχι μὲ φρασεολογίας, ἐπιχειροῦμεν νὰ τὸ ἀνατρέψωμεν.

§44Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Αὐτὸ ἀφορᾷ τὰ γενικὰ ἔξοδα τῶν Ἑταιρειῶν. Ἐδῶ δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ, ἀλλ’ ὅτι τὴν 10 Ἀπριλίου εἰς ὁλόκληρον τὸν κόσμον τὸ πετρέλαιον μαζοὺτ ἐτιμᾶτο 200 χιλιάδας κατὰ τόννον εὐθηνότερα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.

§45Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ὁ κ. συνάδελφος δὲν γνωρίζει τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα αἱ Κυβερνήσεις τοῦ Κέντρου, τῶν ὁποίων ὁ ἴδιος ἀπετέλει ἐξέχον μέλος, ἔλαβον ἐν προκειμένῳ. Ἐὰν ἡ τιμὴ ἦτο ὑπερβολική, ἦτο ὑπερβολικὴ εἴτε ἐξ αἰτίας τῶν κερδῶν, εἴτε ἐξ αἰτίας τῶν γενικῶν ἐξόδων. Ἡ μέθοδος τοῦ ἐλέγχου, τὴν ὁποίαν σεῖς, κύριε συνάδελφε, συμφωνήσατε, ἐκδόσαντες ἐπανειλημμένας ἀγορανομικὰς διατάξεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ 115, μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἐνεργήσω ἐπὶ τῶν Ἑταιρειῶν Πετρελαίων τὸν προβλεπόμενον αὐστηρότερον ἔλεγχον. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλὴν καὶ σᾶς, κύριε συνάδελφε, ὅτι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις διὰ πρώτην φορὰν ἔπαυσε νὰ φρασεολογῇ περὶ τὸ τέλμα τῶν πετρελαίων καὶ δρᾷ. Γνωρίζουν ἐκλεκτοὶ συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἐξ ὧν ὁ εἷς εὑρίσκεται ἐν τῇ αἰθούσῃ, πόσους μόχθους, ἐγὼ προσωπικῶς καὶ ἄλλοι ἐν τῇ Κυβερνήσει συνάδελφοι, κατεβάλαμεν καὶ καταβάλλομεν διὰ νὰ ὑποστηρίξωμεν οἱονδήποτε, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ νὰ συντελέσῃ εἰς τὴν μείωσιν τῆς τιμῆς τῶν πετρελαιοειδῶν. Τὸ θέμα εἶναι μέγα, περίπλοκον καὶ ἄχαρι καὶ δὲν δύναμαι, βέβαια, νὰ καταχρασθῶ τῆς ἀδείας, τὴν ὁποίαν μοῦ ἔδωσεν ὁ κ. συνάδελφος, καὶ νὰ τὸ διεξέλθω διὰ μιᾶς διακοπῆς. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω, εἶναι ὅτι δὲν νομίζω ὅτι συνάδει πρὸς τὸ πολιτικὸν ἦθος τοῦ κ. συναδέλφου νὰ ὁμιλῇ εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν περὶ σκανδάλου. Διότι, ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ὑπάρχει σκάνδαλον, ὑπάρχει κυρίως ἰδικόν σας σκάνδαλον.

§46Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἐγὼ ἀντὶ ἀπαντήσεως, ἐφ’ ὅσον ἐπιμένετε, σᾶς παραπέμπω εἰς τὰς φιλικάς σας ἐφημερίδας διὰ νὰ ἴδητε τὸ τί ἔγραψαν διὰ τὴν ὑπόθεσιν τῶν πετρελαίων. Λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, κατηγορήθημεν ἀκόμη καὶ ὡς παλαιοκομματικοὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Οὐδέποτε ἐφανταζόμεθα ὅτι ὁ κ. Τσουδερὸς ἀνήκει εἰς τοὺς νέους πολιτικοὺς ἄνδρας καὶ ὅτι οἱ Ὑπουργοὶ τῆς Κυβερνήσεως, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ δεκαετίας εἶναι Ὑπουργοί, ἀποτελοῦν τοὺς ἐφήβους τῆς πολιτικῆς μας κονίστρας. Δὲν θὰ ἀσχοληθῶμεν, ὅμως, μὲ τὸ θέμα αὐτό. Εἰς μίαν ἐρώτησιν συναδέλφου πρὸς τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ, νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν τίνος εἶναι τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἔφερεν, ἀπήντησεν ὁ κ. Ὑπουργός: «Μὰ τί νομίζετε, ὅτι σᾶς ἔφερα πλαστὰ στοιχεῖα;». Σὺ εἶπας, κ. Ὑπουργέ. Ἡμεῖς λέγομεν τὸ ἑξῆς: Ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας εἶχεν εἴπει ὅτι οἱ ἄνεργοι ἐν Ἑλλάδι εἶναι 160.000 τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1953. Ἡ Γενικὴ Συνομοσπονδία Ἐργατῶν ἰσχυρίζετο ὅτι εἶναι 190.000 κατ’ Αὔγουστον 1953. Ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας λέγει ὅτι οἱ ἄνεργοι ἀπερροφήθησαν καὶ ὅτι ἀνέρχονται εἰς τὸν συνολικὸν ἀριθμὸν τῶν 50.000. Ὁ πίναξ τὸν ὁποῖον μᾶς ἔδωσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, λέγει ὅτι μεταξὺ προσλήψεων καὶ ἀπολύσεων ὑπερισχύουν αἱ ἀπολύσεις κατὰ 299. Δηλαδὴ 299 εἶναι περισσότεροι οἱ ἀπολυθέντες. Καὶ ἐρωτᾶται: Τὰς 100.000 ἐργατῶν τοὺς ἐρρίξατε εἰς τὴν θάλασσαν; Πῶς ἀπερροφήθησαν; Ἑπομένως ἢ ἡ δήλωσις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐργασίας δὲν εἶναι ἀληθής, ἢ τὰ στοιχεῖα τοῦ ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ εἶναι ἀνακριβῆ. Δὲν θὰ σᾶς κουράσω μὲ τὰ νούμερα, ἀλλὰ θὰ σᾶς ὑπενθυμίσω ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ εἰς τὴν ἔκτακτον συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς τῆς 19 Αὐγούστου 1952 ἐπὶ Κυβερνήσεως ἰδικῆς μας, «θὰ μᾶς φέρῃ τώρα ὁ κ. Καρτάλης νούμερα, ἀλλὰ τί τὰ θέλετε αὐτά, ὅταν βλέπετε τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν νὰ δυστυχῇ;». Αὐτὸ θὰ μπορούσαμε νὰ ἰσχυρισθῶμεν σήμερον. Τὶ τὰ θέλετε τὰ νούμερα, ὅταν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐξηπλώθη ἡ δυστυχία καὶ ἡ πεῖνα; Μεταξὺ ἄλλων, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἀνέφερεν εἰς τὴν ραδιοφωνικὴν ὁμιλίαν ὅτι τίθενται ἀμέσως πρὸς κατασκευὴν τὰ ἔργα τῆς Πτολεμαΐδος καὶ τοῦ νικελίου. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ μεταλλεῖον τῆς Λαρύμνης εἶναι ἀπὸ τὰ δύο–τρία ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν Εὐρώπην. Τὸ μεταλλεῖον αὐτὸ τὸ εἶχε μία κυρία Βλαστοῦ, ἡ ὁποία διέθετε ἐπὶ τῶν 72 χιλιάδων μετοχῶν τὰς 60 χιλιάδας μετοχάς. Τὸ μεταλλεῖον τὸ εἶχεν ἐνοικιάσει μία διεθνὴς ἀνώνυμος ἑταιρεία, τῆς ὁποίας τὰ 52% τὰ εἶχεν ἡ Ἑταιρεία Λιπασμάτων, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἤρχισεν ἀγὼν μεταξὺ τῆς κυρίας Βλαστοῦ, διότι τὰς μετοχὰς τὰς εἶχαν πάρει οἱ Ἰταλοί, καθ’ ὅσον ἡ Ἑταιρεία Λιπασμάτων ἰσχυρίζετο ὅτι τὰς μετοχάς της τὰς ἐπῆρεν ἡ Ἑταιρεία Κροὺπ κατὰ τὴν κατοχήν. Ἐστάλη πρὸς τοῦτο ὁ ὑπάλληλος τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου κ. Καρτερούλης εἰς τὸ δικαστήριον τῆς Νυρεμβέργης διὰ νὰ ἐρευνήσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς δίκης, ἐκ τῶν ὁποίων ἀπεδεικνύετο ὅτι ἡ Ἑταιρεία Κροὺπ δὲν κατεδικάσθη, διότι ἀπεδείχθη ὅτι εἶχον πωληθῆ οἰκειοθελῶς εἰς αὐτὴν αἱ μετοχαί. Τὸ μεταλλεῖον περιῆλθεν εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον καὶ ἐγένετο ἡ σχετικὴ δημοπρασία, παρὰ τὰς μεγάλας ξένας φορτικὰς πιέσεις νὰ παραχωρηθῇ ἄνευ δημοπρασίας εἰς ὡρισμένας Ἑταιρείας. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου εἶναι ὑπερήφανος διὰ τὴν σύμβασιν καὶ τοὺς ὅρους ὑφ’ οὓς ἐγένετο αὕτη. Σᾶς μεταδίδω στοιχεῖα τινά. Ὁ ἀνάδοχος ὑποχρεοῦτο, ὅπως ἐντὸς ὡρισμένης προθεσμίας διαθέσῃ 3½ δισεκ. διὰ νὰ κατασκευάσῃ τὰς ἐγκαταστάσεις, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν στρόβιλον. Ὑπῆρχε προσέτι ἡ ρήτρα τῶν πέντε ἑκατομμυρίων ἡμερησίως, ἐν περιπτώσει καθυστερήσεως ἐνάρξεως τῶν ἔργων. Ἐπίσης ὑπεχρεοῦτο ὁ μισθωτὴς νὰ ἔχῃ ἀπόδοσιν 130 χιλ. τόννων, εἰς δὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ πρέπει νὰ προσθέσωμεν 70 χιλιάδες τόννους κάρβουνο, 60 χιλιάδες τόννους μεταλλεύματα καὶ 20 χιλιάδες τόννους διαφόρους ἄλλας ὕλας, καὶ ὅλην αὐτὴν τὴν ἐργασίαν, τὴν ὁποίαν ἐδημιουργήσαμεν καὶ τὴν ὁποίαν εὗρεν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ τὴν ἀπεκάλεσε «φουρνᾶκον». Ἀποροῦμεν, κύριοι συνάδελφοι, πῶς δὲν τὴν ἀπεκάλεσε καὶ πρατήριον ἄρτου!! Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις διὰ δηλώσεών της εἶπεν ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς τὸν ὁποῖον κατέθεσεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου τοῦ 1952–53 εἶναι εἰκονικός. Δὲν θὰ ἀπαντήσωμεν εἰς τὴν ὕβριν ταύτην, ἡ ὁποία ἐν ἄλλαις λέξεσι σημαίνει ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς ἐνέχει ἀπάτην. Τὴν ὕβριν θὰ τὴν ἀφίσωμεν εἰς ἐκείνους, οἵτινες τὴν ἐξεστόμισαν· ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ, θὰ ἀποδείξωμεν πῶς ἔχει τὸ πρᾶγμα. Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ἦλθεν εἰς τὴν ἐξουσίαν τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1951, ὁ προϋπολογισμὸς ὁ τότε ἄφινεν ἔλλειμμα 1850 δισεκατομμύρια, ἔγινεν, ὅμως ἀναμόρφωσις καὶ τελικῶς ἐκ τοῦ ἀπολογισμοῦ ἀπεδείχθη ὅτι τὸ ἔλλειμμα ἀνῆλθεν εἰς 450 περίπου δισεκατομμύρια. Ἡ ἰσοσκέλισις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκείνου, δὲν ἔγινε διὰ φορολογιῶν, διότι οὐδεμία φορολογία ἐπεβλήθη. Ἐγένοντο αἱματηραὶ οἰκονομίαι, ἐγένετο «κυνηγητὸ» τῶν πλουσίων φοροφυγάδων καὶ πρὸς τούτοις ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὴν Ἀστυνομίαν νὰ μᾶς ἐνισχύσῃ δι’ 110 ἀστυφυλάκων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἐναντίον τῶν ἐνταλμάτων. Ἡ εἴδησις καὶ μόνον συνετέλεσεν ὥστε αἱ εἰσπράξεις τοῦ Ταμείου Ἀθηνῶν τὴν ἑβδομάδα ἐκείνην νὰ ὑπερβοῦν τὰ 65 δίς. Ὁ συνθετικὸς φόρος, ὁ ὁποῖος ἤρχισε μὲ 2 δὶς τὸ 1948–49 τὸν ἐφέραμε εἰς τὰ 55 δίς. Ἐπράξαμε καὶ κάτι ἄλλο, διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν ἐγένετο μετάθεσις χιλίων ἐφοριακῶν, διὰ τὴν καλλιτέραν ὀργάνωσιν τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπηρεσιῶν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν αὔξησιν τῶν ἐσόδων κατὰ 600 περίπου δισεκατομμύρια. Δι’ ὅλων αὐτῶν τῶν μέτρων, ἰσοσκελίσαμεν τὸν προϋπολογισμὸν ἐκεῖνον. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς ἀναφέρω ὅτι ἡ Ἐφορία Βόλου εἶχεν φορολογικὰς βεβαιώσεις 6 περίπου δισεκατομ. Ἐτοποθετήσαμεν ἐκεῖ τὸν ἐκλεκτὸν ὑπάλληλον Ἔφορον κ. Ρίζον. Ἐντὸς μηνὸς αἱ φορολογικαὶ βεβαιώσεις ἀνῆλθον εἰς 65 ἑκατομ., διότι ὑπεχρεώθησαν οἱ εὔποροι φοροδιαφυγάδες νὰ καταβάλουν, τοὺς φόρους οὓς ἀπέφευγον νὰ πληρώσουν. Εἰς τὴν Ἐφορίαν τῆς Κοκκινιᾶς εἴχομεν εἰσπράξεις 1.000–1.500 δισεκατομμύρια. Ἔγιναν 15, διὰ τὸν αὐτὸν λόγον, διότι ἡ Κοκκινιὰ ἔχει πολλὰ ἐργοστάσια καὶ ἔπρεπεν ἡ Ἐφορία νὰ ἀποδίδῃ περισσότερα. Ἑπομένως, ὅταν εἰς δύο Ἐφορίας ἔχωμεν ὠφέλειαν 50–60 δισεκατομμύρια, καταλαβαίνετε τί γίνεται μὲ τὰς ὑπολοίπους Ἐφορίας τοῦ Κράτους, τὰς ὁποίας εἶχον τὴν εὐτυχίαν νὰ τὰς ἐπισκεφθῶ κατὰ τὸ πλεῖστον. Ἐν συνεχείᾳ τῶν μέτρων αὐτῶν, ἡτοιμάσθη ὁ νέος προϋπολογισμὸς τοῦ 1952–53, τὸν ὁποῖον μᾶς ἐχαρακτήρισαν ὡς ἀπατεωνικόν. Κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ παραδέχομαι ἀκόμη, ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς αὐτὸς ἄφηνε 300 δισεκατομμύρια ἔλλειμμα. Εἶναι ἐντροπὴ ἕνας προϋπολογισμὸς 7½ τρισεκατομμυρίων νὰ ἀποκαλῆται εἰκονικός, διότι ἄφησε τυχὸν ἔλλειμμα 300 δισεκατομμύρια, τὸ ὁποῖον ἐκάλυψεν ἡ Κυβέρνησίς σας δι’ οἰκονομιῶν καὶ διὰ τῶν 220 δισεκατομμυρίων ἐκ τῆς περικοπῆς τοῦ δώρου. Ἀλλὰ ἔρχεται ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ καὶ ἰσχυρίζεται, ὅτι χάρις εἰς τὰς προσπαθείας τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐγένετο καὶ ὁ ἆθλος τῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ· τοῦ 1953–54· καὶ ἐφ’ ὅσον ἆθλος εἶναι νὰ καλύπτῃς 300 δισεκατομμύρια, δὲν εἶναι ὑπέρ ἆθλος νὰ καλύπτῃς 1800 δισεκατομμύρια, ὅπως ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου; Νὰ προετοιμάζῃς δηλαδή, τὸ ἔδαφος, διὰ νὰ ἔλθουν σήμερον νὰ θερίσουν, ἐκεῖνοι, δηλαδὴ ποὺ δὲν ἔσπειρον πάνω εἰς τὴν οἰκονομίαν καὶ εἰς τὴν νοικοκυρεμένην πολιτικήν, τὴν ὁποίαν πράγματι ἐφηρμόσαμεν; Δὲν ἐπιτρέπονται εἰς τὰ οἰκονομικὰ θέματα τοιαῦται φράσεις, κύριε συνάδελφε, καὶ μάλιστα δὲν ἐπιτρέπεται ἀπὸ νέους συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι ἀποβλέπουν μάλιστα εἰς πολιτικὴν σταδιοδρομίαν. Κύριοι συνάδελφοι, ὡμίλησεν ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης περὶ τοῦ Στρατοῦ, καὶ μᾶς εἶπε τὸ τί πράττει ὁ Στρατὸς. Μᾶς διεβεβαίωσεν ὅτι γίνεται μία ἀρτία ἐκπαίδευσις κλπ. Τὸ θέμα τὸ στρατιωτικόν, κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ φέρῃ εἰς τὴν δημοσιότητα ἡ Κυβέρνησις. Δὲν πρέπει τὰς ἐνόπλους δυνάμεις τῆς Χώρας, ἐπὶ τῶν ὁποίων στηρίζεται ἡ Πατρίς, νὰ τὰς θέτωμεν ὑπὸ τὴν κριτικὴν τῆς Συμπολιτεύσεως καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Διὰ τοῦτο νομίζω, ὅτι ὑπῆρξε σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως ποὺ τὸ ἔφερε πρὸς συζήτησιν δημοσίᾳ. Ἐφ’ ὅσον ὅμως τὸ ἔφερε καὶ μᾶς προκάλεσε, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι καὶ νὰ ἀμυνθῶμεν καὶ νὰ ἀπαντήσωμεν. Κατ’ ἀξίωμα τὸ ὁποῖον ὑπάρχει, γενικῶς ἕνας Στρατὸς κρίνεται ἐὰν εἶναι καλὸς ἢ ὄχι, ἀπὸ τὰ μόνιμα βασικὰ στελέχη του. Περὶ τούτου δὲν μᾶς εἶπεν ἀπολύτως τίποτε ὁ ἀξιότ. Ὑπουργός, μᾶς ἀνέφερε μόνον ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀξιωματικοὶ πράττουν τὸ καθῆκον τους. Συμφωνοῦμεν ἀπολύτως, ὅτι ὄντως οἱ Ἕλληνες ἀξιωματικοὶ δὲν εἶναι ἀλαζόνες καὶ ὅτι πράττουν τὸ καθῆκον τους καὶ θυσιάζονται χάριν τοῦ μεγαλείου τῆς Πατρίδος. Ἀλλὰ ἐδῶ, κύριοι, ἄνευ λόγου καὶ αἰτίας μίαν πρωΐαν ἐσφαγιάσθη ἡ ἡγεσία τοῦ Στρατοῦ, μίαν πρωΐαν εὑρέθησαν ἔξω τοῦ στρατεύματος, ὁ Τσακαλῶτος καὶ ὁ Γρηγορόπουλος, δύο ἀξιωματικοὶ μὲ πλουσίαν δρᾶσιν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἦσαν φίλοι τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, ἀξιωματικοὺς τοὺς ὁποίους δὲν ἐδημιούργησε τὸ Κέντρον. Μετ’ ὀλίγας ἡμέρας ἀποστρατεύονται οἱ Στρατηγοὶ Ἀργυρόπουλος, Καυκᾶς καὶ εἴκοσι ἄλλοι. Νομίζει ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἠμπορεῖ Στρατηγούς, διὰ τοὺς ὁποίους ἡ Ἑλλὰς ἐξώδευσε τοῦ κόσμου τὰ δισεκατομμύρια, διότι καὶ οἱ εἴκοσι Στρατηγοὶ εἶναι ὅλοι πτυχιοῦχοι τῆς Ἀνωτάτης Σχολῆς Πολέμου τῶν Παρισίων, νὰ τοὺς πετᾷ ἀπὸ τὴν μίαν στιγμὴν εἰς τὴν ἄλλην εἰς τοὺς πέντε δρόμους, ἀξιωματικοὶ οἱ ὁποῖοι διεκρίθησαν εἰς τὴν Μ. Ἀνατολήν, εἰς τὸν Γράμμο καὶ τὸ Βίτσι; Καὶ ἐνῷ ἀπολύει αὐτοὺς τοὺς ἀξιωματικοὺς ἐν συνεχείᾳ πρὸ ἡμερῶν δημιουργεῖ 22 νέους Στρατηγούς! Πληροφορίαι λέγουν, ὅτι πολλοὶ ἐξ αὐτῶν εἶχον παραμείνει στάσιμοι πολλάκις ἀπὸ τότε ποὺ ἦσαν ἀντισυνταγματάρχαι, ἐπαναφέρονται δὲ οἱ στασιασταὶ τοῦ Μαΐου. Εἶναι ὡραῖον πρᾶγμα αἱ ἔνοπλοι δυνάμεις νὰ βλέπουν τοὺς ἥρωας ἐναντίον τῆς ἀνταρσίας ἐκδιωκομένους, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ νὰ ἐπιβραβεύωνται οἱ στασιασταί; Καὶ δὲν εἶναι μόνον αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, Ἐφθάσαμεν εἰς τὸ τραγικὸν σημεῖον, ἐπὶ 13 Μεραρχιῶν, τὰς ὁποίας διαθέτομεν, νὰ ἔχωμεν 120 Ἀντιστρατήγους, Ὑποστρατήγους καὶ Ταξιάρχους, ἐνῷ προπολεμικῶς μὲ 14 Μεραρχίας εἴχομεν ἐν ὅλῳ 30 Ἀντιστρατήγους καὶ Ὑποστρατήγους. Νὰ διατὶ δὲν θὰ ἐλαττωθῇ ὁ Στρατός, διότι πρέπει νὰ ἐξοικονομηθοῦν οἱ δημιουργηθέντες ὑμέτεροι καὶ νὰ ἀναλάβουν Διοικήσεις. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτὸς ὁ λόγος. Ἐδόθησαν αἱ Διοικήσεις εἰς ἀνθρώπους κατωτέρας ἀποδόσεως, εἰς ἀνθρώπους τῶν ὁποίων ἡ Διοίκησις ἀφῃρέθη ἐπὶ τοῦ πεδίου τῆς μάχης καὶ μάλιστα κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην τοῦ αἰφνιδιασμοῦ τοῦ Βίτσι, ὅταν ἠναγκάσθη ὁ γέρο Σοφούλης, 85 ἐτῶν Πρωθυπουργός, νὰ μεταβῇ διὰ πρώτην φορὰν μὲ ἀεροπλάνον, παρὰ τὰς συμβουλὰς τῶν ἰατρῶν, διὰ νὰ ἀναπτερώσῃ τὸ ἠθικὸν τοῦ Στρατοῦ. Μήπως διὰ τὴν αὐτὴν ὑπόθεσιν, ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς, ἐνθυμεῖται ἐὰν τοῦ ἀνετέθη καμμία ἀνάκρισις διὰ ἕνα τοιοῦτον ἀξιωματικὸν καὶ μήπως ἐνθυμεῖται καὶ μήπως ἠξεύρει ποίαν θέσιν κατέχει ὁ ἀξιωματικὸς αὐτὸς σήμερον; Διὰ τὸ θέμα αὐτό, μὴ περιμένετε νὰ σᾶς εἴπω ὀνόματα. Ὁ κ. Πρόεδρος δὲν ἀπαντᾷ. Προχωρῶ. Εἶπον εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ὅτι τὸ θέμα τῶν Ἐνόπλων δυνάμεων δὲν ἔπρεπε νὰ συζητηθῇ, ἀλλὰ ἅπαξ συνεζητήθη, πρέπει νὰ φροντίσωμεν νὰ περιορίσωμεν κατὰ τὸ δυνατὸν τὰς κρίσεις καὶ τὰς ἐπικρίσεις μας. Δὲν πρέπει νὰ θίξωμεν τοὺς ὑπηρετοῦντας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὑπὸ τὰς διαταγάς των τὸν Στρατόν. Κύριοι συνάδελφοι, μᾶς εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὅτι ὁ Στρατὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἐλαττωθῇ, διότι λαμβάνει νέα πυροβόλα καὶ πρέπει νὰ τὰ ἀξιοποιήσωμεν. Πράγματι, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὸν Ἀμερικανικὸν στρατιωτικὸν νόμον, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ὑπάρχῃ ὑλικὸν εἰς τὰς ἀποθήκας. Κάθε ὑλικὸν ποὺ παίρνει ὁ Στρατὸς πρέπει νὰ τὸ ἀξιοποιῇ. Ὡς ἐκ τούτου — μᾶς εἶπεν ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης — πῶς θὰ κάμωμεν νὰ ἀπολύσωμε Στρατόν, ἐνῷ μᾶς φέρνουν ὑλικόν;

§47Σ. ΔΗΜΑΡΑΤΟΣ (Ὑφυπ. Στρατιωτ.). Ὄχι, δὲν εἶπεν αὐτό. Εἶπεν, ὅτι ἀνανεώνουμε τὸ ὑλικόν μας. Δὲν εἶπεν, ὅτι κρατοῦμε τὸν Στρατόν, διότι μᾶς φέρνουν ὑλικόν.

§48Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ὄχι. Εἶπεν, ὅτι κρατοῦμε τὸν Στρατόν, διὰ νὰ ἀξιοποιοῦμε τὸ ὑλικὸν ποὺ μᾶς φέρνουν. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Ἡ Κυβέρνησις ἐξέθεσε τὸ ἔργον της καὶ ἐπὶ τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, χωρὶς νὰ μᾶς ἱκανοποιήσῃ. Σᾶς λέγω δέ, ὅτι ἕνας ἀξιωματικὸς διαμαρτυρηθείς, Ἀμερικανός, μετετέθη εἰς τὴν Ἀμερικήν, ἕνας Ἕλλην δὲ ἀξιωματικὸς ἠναγκάσθη νὰ μετατεθῇ εἰς Κορέαν, ὡς Σύνδεσμος.

§49Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἐξανίσταμαι, κ. Πρόεδρε, διότι ὑβρίζονται Ἕλληνες ἀξιωματικοί.

§50Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν κάποτε ἐζητήθησαν ἀπὸ τὸν Ἕλληνα Ἐλευθέριον Βενιζέλον πιστώσεις διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν τοῦ Στρατοῦ ἀπὸ τοὺς ξένους καὶ διὰ τὴν ὀχύρωσιν τῆς Μακεδονίας καὶ τὸν ἐξοπλισμὸν τοῦ Στρατοῦ, ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἀπήντησεν, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἐπιβάλῃ οὔτε μία πεντάρα φορολογίαν, διὰ νὰ κάμῃ πολεμικὰς προπαρασκευάς. Τὸ μόνον ποὺ θὰ ἔκαμνεν — εἶχεν εἴπει — θὰ ἦτο νὰ δημιουργήσῃ ἄριστα στελέχη καὶ ὅταν θὰ ἤρχετο ἡ ὥρα νὰ πολεμήσωμε, τότε ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους θὰ εἴχομεν κοντά μας, θὰ μᾶς ἐβοήθουν. Καὶ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος τότε, τὸ μόνον ποὺ ἔπραξε ἦτο νὰ δημιουργήσῃ τὸ Ταμεῖον διὰ τὰ ὀχυρωματικὰ ἔργα. Καὶ ἡ Κυβέρνησις Φιλελευθέρων εἶχε συγκεντρώσει τὸ ποσὸν τῶν 4 δισεκατομμυρίων. Ἡ ἐπελθοῦσα Κυβέρνησις συνεκέντρωσεν ἐπίσης 2,5 δισεκατομμύρια. Καὶ ἡ Κυβέρνησις Μεταξᾶ ἄλλα 6 δισεκατομμύρια καὶ ἔκαμε τὴν ὀχυρωματικὴν γραμμήν, τὴν ὁποίαν ὠνόμασε «Γραμμὴ Μεταξᾶ», ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται «Γραμμὴ Βενιζέλου». Ὅταν ἦλθεν ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀποστολή, ὁ ἀείμνηστος Ἀρχηγός μου Πλαστήρας, ἐδήλωσεν εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολήν: «Κύριοι, ἡ Ἑλλὰς προσέφερε μυρίας θυσίας εἰς τὸν κοινὸν ἀγῶνα, διὰ τὴν παγκόσμιον ἐλευθερίαν. Νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι εἶναι ἕτοιμη νὰ προσφέρῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον τὰς θυσίας της. Ἀλλὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ 50% ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν νὰ τὸ ἀπορροφοῦν αἱ Ἔνοπλοι Δυνάμεις, διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δημιουργεῖται ἀπαθλίωσις τοῦ ἐσωτερικοῦ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον μοιραίως κάμπτει τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ. Ἀφήσατε νὰ ἐλαττωθῇ ὁ Στρατὸς εἰς τὸ ἥμισυ. Τὰ ποσὰ αὐτὰ σᾶς ὑποσχόμεθα, ὅτι θὰ τὰ δαπανήσωμεν διὰ τὴν δημιουργίαν καλλιτέρου ἠθικοῦ. Καὶ ὅταν δημιουργήσωμεν ἄριστον ἠθικὸν καὶ ὑλικὸν εἰς τὸ ἐσωτερικόν, τότε ἡ Ἑλλὰς θὰ σᾶς δώσῃ καὶ τὸν Στρατὸν καὶ τὰς θυσίας ποὺ ζητεῖτε». Κύριοι, ἕως προχθὲς ἤμεθα μόνοι μας καὶ ἐλέγομεν, ὅτι ὁ Στρατὸς χρειάζεται διὰ τὰ σύνορα, τὰ ὁποῖα εἶναι κάπου 400.000 χιλιόμετρα, ἀπὸ Ἀλβανίας μέχρι Τουρκίας. Ἔχει καλῶς. Μετὰ τὴν εἴσοδόν μας ὅμως εἰς τὸ ΝΑΤΟ, τί γίνεται; Μὲ τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἰδικήν μας, ποὺ δὲν εἶχε τόσην μεγάλην ἐμπιστοσύνην εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ὅπως εἶπεν ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, εἰσήλθομεν εἰς τὸ ΝΑΤΟ καὶ συνεβλήθημεν μὲ τὸ Δυτικὸν μπλόκ. Τώρα, λοιπόν, ποὺ ἔχομε γεροὺς συμμάχους δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐλαττώσωμε τὸν Στρατόν μας; Προχθὲς ἄλλωστε ὑπογράψαμε τὴν Ἑλληνο–Γιουγκοσλαυϊκὴν φιλίαν καὶ τὸ μέτωπόν μας στένεψε κατὰ πολὺ ἀλλὰ πάλιν ὁ Στρατὸς διατηρεῖται. Πότε θὰ ἔλθῃ τέλος πάντων ἕνας καιρὸς νὰ εἴπωμεν, ὅτι ὁ Στρατὸς εἶναι πολύς; Ὡς ποῦ θὰ πάῃ αὐτό;

§51Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Ὅταν σταματήσῃ ὁ Βουλγαρικὸς Στρατός.

§52Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἐὰν μπήκαμε εἰς τὸ ΝΑΤΟ καὶ φοβούμεθα τὴν Βουλγαρίαν, τότε ἐρρέτω καὶ Στρατὸς καὶ Ἀτλαντικὸν κλπ. Ἑπομένως, δυνάμεθα, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἐλαττώσωμεν τὸν Στρατὸν καὶ νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὰς ἐξ αὐτῆς οἰκονομίας δι’ ἔργα ἀνασυγκροτήσεως. Διὰ τὸ Ναυτικόν, ὁ κ. Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὀλίγα μόνον πράγματα ἀνέφερε. Θὰ ἤθελον νὰ ἦτο παρὼν διὰ νὰ τὸν ἐρωτήσω διὰ δύο πράγματα, ἐὰν ἀληθεύουν. Πρῶτα–πρῶτα, νὰ μᾶς εἴπῃ πάλιν καὶ εἰς τὸ Ναυτικόν, τὶ γίνεται μὲ τὰ στελέχη. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, ὡς πληροφοροῦμαι, ὑπάρχει ἀνώτατος ἀξιωματικός, ὁ ὁποῖος κατέχει ἀνωτέραν θέσιν, καίτοι εἰς βάρος του διενηργήθησαν ἀνακρίσεις ἐπὶ συνεργασίᾳ μὲ τὸν ἐχθρὸν κατὰ τὴν κατοχήν. Ὑπάρχει ἄλλος ἀξιωματικός, ὁ ὁποῖος κατέχει ἀνωτέραν θέσιν, οὐδέποτε δὲ ἐπέβη ἐπὶ πλοίου, κατὰ τὴν διάρκειαν δὲ τῆς κατοχῆς συλληφθεὶς ἐλιποψύχησεν. Ἕτερος ἀνώτερος ἀξιωματικός, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐλαμπρύνθη κατὰ τὴν δίκην τῆς λαθρεμπορίας τοῦ ναυτικοῦ εἰς Ναύσταθμον, ἐστάλη μὲ ἀποστολὴν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἀλλὰ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω πρῶτα τὸ ἑξῆς: Πρὸ 9 μηνῶν, ἔγινεν ἡ Διάσκεψις τῆς Μάλτας. Ἐκεῖ οἱ Ἀμερικανοὶ ὑπέβαλον μίαν πρότασιν νὰ προεκταθῇ ἡ παράλληλος Τουρκίας– Ἑλλάδος–Ἰταλίας, μέχρι τῆς Ἀφρικῆς καὶ ὅλων αὐτῶν τῶν θαλασσῶν τὴν διαφύλαξιν νὰ ἔχῃ τὸ Ἑλληνικὸν Ναυτικόν, μὲ τὴν προϋπόθεσιν τῆς παραχωρήσεως 22 ἀντιτορπιλλικῶν. Ἡ πρότασις τῆς Ἀμερικῆς ἀπερρίφθη διὰ ψήφων 3 κατὰ 2. Λέγεται δέ, ὅτι ἡ τρίτη ψῆφος ἦτο τοῦ Ἕλληνος ἀντιπροσώπου, ὁ ὁποῖος δὲν ἀντελήφθη τὸ θέμα. Δὲν ξεύρω κατὰ πόσον. Δὲν ξεύρω πῶς ἔγινε, ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἤθελον μίαν ἐξήγησιν ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ἐλησμόνησα ἐπίσης νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι θὰ ἐπροσέξατε, ὅτι εἰς τὰς ἀναπληρωματικὰς ἐκλογὰς ποὺ πρόκειται νὰ γίνουν εἰς τὴν Λακωνίαν οἱ ὑποψήφιοι εἶναι 11. Ἐξ αὐτῶν 8 εἶναι Ἀνθυποπλοίαρχοι, οἱ ὁποῖοι ἐβαρέθησαν νὰ ζοῦν τὴν κατάστασιν αὐτὴν καὶ τὸ ἔφερεν ἡ μοῖρα των νὰ εἶναι ὑποψήφιοι εἰς τὴν Λακωνίαν, διὰ νὰ φύγουν ἀπὸ πὸ Ναυτικόν. Τὸ Ἑλληνικὸν Ναυτικόν, ὁ παλμὸς αὐτὸς τοῦ Ἔθνους, ἔχει διαλυθῆ σήμερον, διότι τὰ σκάφη τὰ ὁποῖα διαθέτομεν εἶναι δύο Ἀντιτορπιλλικὰ εἰς καλὴν κάπως κατάστασιν τὸ Νίκη καὶ τὸ Δόξα, δύο ἄλλα ἐν παροπλισμῷ· τὸ Ἕλλη εἶναι ἀδύνατον νὰ κινηθῇ, ἔχαμεν 8 παλαιὰ Χάνκ, ἀντιτορπιλλικὰ τὸ Κρήτη, τὸ Αἰγαῖον κλπ., τὰ ὁποῖα ὅμως εἶναι ἐν παροπλισμῷ. Ἀπηυθύνθημεν εἰς τοὺς Ἀμερικανοὺς διὰ νὰ τὰ ἐπισκευάσωμεν καὶ ἡ Ἀμερικὴ δὲν μᾶς τὰ ἐπισκευάζει, διότι τὰ ἔχομε πάρει ἀπὸ τὴν Ἀγγλικὴν Κυβέρνησιν καὶ θὰ πρέπει νὰ τὰ ἐπιστρέψωμε κάποτε. Ἔχομεν ἐπίσης καὶ τὰ 5 θηρία, Πάνθηρ, Ἱέραξ, κλπ., ταχύτητος 15 μιλλίων. Αὐτὴ εἶναι ἡ δύναμις τοῦ ἐνδόξου Ἑλληνικοῦ Στόλου.

§53Σ. ΚΑΝΑΒΑΡΙΩΤΗΣ. Τὰ 4 ἀντιτορπιλλικὰ εἶναι πλοῖα συνοδείας. Εἶναι εἰδικὰ πλοῖα μικρᾶς ταχύτητος.

§54Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Τὰ τέσσαρα αὐτὰ θηρία εἶναι ταχύτητος 15 μιλλίων.

§55Σ. ΚΑΝΑΒΑΡΙΩΤΗΣ. Εἶναι πλοῖα συνοδείας μὲ μικρὰν ταχύτητα.

§56Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Αὐτὰ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ταχύτητα.

§57Χ. ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗΣ. Ἐξ ἄλλου εἰς τὴν θάλασσαν εἶναι ὁ Ἀμερικανικὸς Στόλος.

§58Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Τότε, κύριοι συνάδελφοι, ἀφοῦ εἰς τὴν θάλασσαν εἶναι ὁ Ἀμερικανικὸς Στόλος, τότε διατὶ δὲν ἔρχεται καὶ ὁ Ἀμερικανικὸς Στρατὸς εἰς τὴν ξηράν;

§59Χ. ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗΣ. Θὰ φέρωμεν.

§60Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριοι, ἐρχόμεθα εἰς τὴν ἀεροπορίαν. Διὰ τὴν ἀεροπορίαν πολλὰ ἐλέχθησαν, ἀλλὰ νομίζω ὅτι δὲν ἐτέθησαν ἐπὶ ὀρθῆς βάσεως. Εἰς τὴν ἀεροπορίαν ἔχομεν νὰ ἐξετάσωμεν ἀφ’ ἑνὸς τὴν πλευρὰν τοῦ ἐμψύχου καὶ ἀψύχου ὑλικοῦ καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὸ ἠθικόν. Ἡ αὔξησις τοῦ ὑλικοῦ εἶναι ὑπόθεσις καθαρὰ τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ἡμεῖς ἔχομεν ὑποχρέωσιν κάθε ἀεροπλάνον ποὺ ἔρχεται νὰ τὸ ἀξιοποιήσωμεν ἀμέσως. Ἐνῷ ἤρχισε πράγματι μεγάλη εἰσαγωγὴ ἀεροσκαφῶν, δὲν ἔχομεν ἀνάλογον ὑλικὸν ἐδάφους τὸ ὁποῖον εἶναι λίαν χρήσιμον διὰ τὴν κίνησιν τῆς ἀεροπορίας. Καὶ τὸ σπουδαιότερον ὅλων, εἶναι ἡ τηλεπικοινωνία καὶ τὰ ραντάρ, μέσα διὰ τῶν ὁποίων καὶ ὁ ἐχθρὸς γίνεται τάχιστα ἀντιληπτὸς καὶ ἡ ἀεροπορία δύναται ταχέως νὰ δράσῃ. Ἔχομεν τὸ παλαιὸν σύστημα τῶν παρατηρητηρίων τοῦ 1940. Ἐπίσης ἄλλη μεγάλη ἔλλειψις εἶναι τὸ ζήτημα τοῦ ἀνεφοδιασμοῦ διὰ βενζίνης τῶν σκαφῶν. Ἕνα ἀεριοπροωθούμενον ἀεροπλάνον καταναλίσκει 15 γαλόνια βενζίνης τὸ λεπτό. Σκεφθῆτε ἐὰν θελήσετε νὰ σηκώσετε μίαν Μοῖραν, τί μέσα ἐφοδιασμοῦ διὰ βενζίνης ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν εἰς τὰ ἀεροδρόμια. Ἑπομένως θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ ἠμπορῇ ἡ ἀεροπορία νὰ δράσῃ εἰς ὡρισμένην στιγμήν, νὰ φροντίσῃ διὰ τὴν ἐγκατάστασιν τηλεπικοινωνιῶν καὶ ραντάρ, ὡς καὶ διὰ τὰς ἐγκαταστάσεις ἀνεφοδιασμοῦ διὰ βενζίνης τῶν σκαφῶν. Ἐρχόμεθα εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ εἰς τὸ ζήτημα τοῦ προσωπικοῦ. Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὅπως σᾶς εἶπον προηγουμένως, ἦλθε πολὺ ὑλικόν, ἠναγκάσθη δὲ ἡ Σχολὴ τῆς ἀεροπορίας νὰ βγάλῃ πολλοὺς πιλότους ἡ δὲ ἐκπαίδευσις δὲν ἐγένετο ὅπως ἔπρεπε νὰ γίνῃ. Δι’ αὐτὸ παρετηρήθησαν τὰ δυστυχήματα τὰ ὁποῖα βλέπομεν καθημερινῶς εἰς τὴν ἀεροπορίαν. Ὁσάκις φονεύεται κατὰ τὸ δυστύχημα ἀεροπόρος, θὰ εἶναι πολὺ ἀνόητος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ θέλῃ νὰ ἐξηγήσῃ τοὺς λόγους τῆς πτώσεως τοῦ ἀεροπλάνου. Ἀντιστρόφως συμβαίνει εἰς τὰ ἀτυχήματα εἰς τὰ ὁποῖα δὲν φονεύεται ὁ ἀεροπόρος. Πράγματι τὰ τελευταῖα χρόνια παρουσιάσθησαν περίεργα ἀτυχήματα. Πολλοὶ τὰ ἀπέδωσαν, εἴτε εἰς τὸ ὑλικόν, εἴτε εἰς τὸν ἀεροπόρον, ὅτι δὲν διηύθυνε καλῶς. Ὄχι, κύριοι συνάδελφοι, τὰ ἀτυχήματα ὀφείλονται κυρίως εἰς τὸ ὅτι κατὰ τὴν εἴσοδον τῶν ἀεροπόρων δὲν ἔχομεν τὰ σύγχρονα ἐπιστημονικὰ μέσα βιολογικῆς ἐξετάσεως. Τοὺς προσερχομένους εἰς τὴν ἀεροπορίαν ἐξετάζει ὁ νευρολόγος μὲ τὸ παλαιὸν σύστημα. Εἰς τὴν τοιαύτην ἐξέτασιν ὀφείλονται κατὰ μέγα μέρος τὰ δυστυχήματα εἰς τὴν ἀεροπορίαν. Μὲ αὐτὸ δὲν πρόκειται ν’ ἀποκλείσω τὴν ὑπόθεσιν τῶν σαμποτάζ. Καὶ διὰ νὰ ἰδῆτε τὸ πόσον κακὴ ἐκπαίδευσις γίνεται, ὄχι ἐπὶ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἀλλὰ ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ποὺ ἤρχισε νὰ ἔρχεται ἄφθονον τὸ ὑλικὸν καὶ δὲν προλαμβάνουν αἱ Σχολαὶ νὰ βγάζουν Ἰκάρους, θὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς: Εἰς τὴν Ἀμερικὴν ἐκ τῶν 100 προσερχομένων καὶ κατατασσομένων κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐκπαιδεύσεως ἀποπέμπονται οἱ 50, παρ’ ὅλον ὅτι ἡ ἀγγλοσαξωνικὴ φυλὴ θεωρεῖται βιολογικῶς ἡ καλυτέρα διὰ τὴν χρησιμοποίησιν εἰς τὴν ἀεροπορίαν, ἐνῷ ἀντιστρόφως εἰς τὴν Ἑλλάδα ὅπου ἡ φυλὴ ὑστερεῖ, ἐκ τῶν 100 ἀποπέμπονται μόνον οἱ 25. Ἑπομένως, τὰ δυστυχήματα, κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρέπει νὰ τὰ ἀποδίδωμεν ὅλα εἰς τὰ σαμποτάζ, διότι ἀλλοίμονον ἐὰν τὰ δυστυχήματα προήρχοντο μόνον καὶ κυρίως ἀπὸ σαμποτάζ. Ὑπάρχουν ποικίλοι λόγοι οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦν τὰ δυστυχήματα. Ἕνας μέγας λόγος πτώσεως τῶν ἀεροπλάνων, εἶναι ἀκριβῶς τὸ ζήτημα τὸ βιολογικὸν τῶν ἀεροπόρων, οἵτινες δὲν ἐξετάζονται, ὅπως θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετασθοῦν. Ἐπίσης, κύριοι συνάδελφοι, τὰ ἀτυχήματα εἰς τὴν ἀεροπορίαν, πλὴν τῆς πλημμελοῦς ἐκπαιδεύσεως, ὀφείλονται καὶ εἰς ἕνα ἄλλον λόγον, δὲν γίνεται ἡ ἀνάλογος συντήρησις καὶ ἐπιθεώρησις τῶν σκαφῶν, μηχανῶν κλπ. Τέλος, κύριοι, πρέπει νὰ γνωρίζετε καὶ κάτι ἄλλο τὸ ὁποῖον ὑπάρχει σήμερον εἰς τὴν ἀεροπορίαν καὶ τὸ ὁποῖον θὰ πρέπει ταχέως νὰ ἐξαλειφθῇ: Ἡ φοβία. Ὁ εἷς μέσα εἰς τὴν ἀεροπορίαν φοβεῖται τὸν ἄλλον. Οὐδεὶς προβαίνει εἰς τὴν παραμικροτέραν πρᾶξιν, διότι φοβεῖται μήπως παρεξηγηθῇ. Οὐδεὶς ἀξιωματικὸς ἀναλαμβάνει τὴν παραμικρὰν πρωτοβουλίαν, διότι φοβεῖται μὴ τὸν παρεξηγήσουν. Οὐδεὶς ἀξιωματικὸς πλησιάζει ἀεροπλάνα πλὴν μόνον ὅταν πρόκειται νὰ ταξιδεύσῃ διότι φοβεῖται μήπως παρεξηγηθῇ. Ὑπάρχει μία φοβία εἰς τὴν ἀεροπορίαν καὶ ἡ φοβία αὐτὴ ὑπάρχει μεταξὺ ἄλλων καὶ δι’ ἕνα σοβαρὸν λόγον, ὅτι ἡ ἀεροπορία εἶναι τὸ μόνον ὅπλον ποὺ δὲν ἔχει στρατιωτικὸν κανονισμόν. Εἶναι τὸ μόνον ὅπλον ποὺ δὲν ἔχει κανονισμὸν ἐκπαιδεύσεως ὥστε καὶ ἐὰν ἀλλάξῃ ἡ μία διοίκησις καὶ ἔρχεται ἡ ἄλλη ἡ ἐκπαίδευσις νὰ εἶναι ἑνιαία. Τὰ πάντα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε τακτικὴν τοῦ προϊσταμένου, καὶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα δημιουργεῖ τὴν φοβίαν. Λυποῦμαι, διότι δὲν εἶναι παρὼν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης διὰ νὰ ἐπικαλεσθῶ τὰ πατριωτικά του αἰσθήματα καὶ νὰ τὸν παρακαλέσω, ἐὰν ἕως τὴν στιγμὴν αὐτὴν δὲν ἔχει ἐκδοθῆ ἡ ἀπόφασις, διὰ τοὺς ἀεροπόρους, νὰ ἀναβάλῃ τὴν δίκην. Πρέπει νὰ σταματήσῃ ἡ δίκη καὶ νὰ ἀρχίσῃ ἡ ἀνάκρισις ἀπὸ τὴν ἀρχήν, διὰ νὰ ἴδωμεν ἐὰν οἱ δικαζόμενοι εἶναι ἔνοχοι, διὰ νὰ ἴδωμεν ἐὰν αὐτοὶ εἶναι οἱ πρωτεργάται ἢ ὑπάρχει ὁλόκληρος μαφία ἡ ὁποία ἔχει ξεφύγει καὶ τὴν κατάλληλον στιγμὴν θὰ δράσῃ λίαν ἐπιζημίως. Ἡ δίκη, κύριοι, ἐὰν τὴν ἀφήσετε ἔτσι, μὲ τὴν ἀμφιβολίαν, ἡ ὁποία ὑπάρχει, σᾶς λέγω ὅτι ἡ φοβία αὐτὴ θὰ δημιουργήσῃ ἀκόμη μεγαλύτερον κακὸν εἰς τὴν ἀεροπορίαν. Δὲν ἐχάλασεν ὁ κόσμος, ἐὰν ἀνεβάλλετο, ἐπὶ ἓν διάστημα καὶ ἐγίνοντο πάλιν ἀνακρίσεις. Δὲν εἶναι, ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, δυνατὸν νὰ μείνουν, οὔτε ἐπὶ ἓν λεπτόν, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐβασάνισαν τοὺς συναδέλφους των καὶ ἐφ’ ὅσον τὰ βασανιστήρια ἀπεδείχθησαν ἀπὸ τὴν διαδικασίαν ἀκριβῆ. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι, καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ πολεμικὸν ὅπλον, ἐὰν εἰς τὴν Ἀεροπορίαν, ἀπὸ αὔριον τὸ πρωΐ, εἷς ἐκ τῶν δικαζομένων ἀνθυποσμηναγῶν ἀθωωθῇ, πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτὸς νὰ ἐμφανισθῇ εἰς τὴν βάσιν του, ὅταν θὰ ὑπάρχουν οἱ ὑφιστάμενοί του, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐξυλοκόπησαν; Νομίζω ὅτι τὰ θέματα ταῦτα ἔπρεπε, ραγδαίως, νὰ κριθοῦν καὶ ἔπρεπε νὰ ξεκαθαρισθοῦν μέσα ἀπὸ τὴν Ἀεροπορίαν, ἐὰν θέλετε νὰ ἔχωμεν ὅπλον. Ἡ φοβία αὐτὴ ὑφίσταται ἀπὸ τοῦ σμηνίτου μέχρι τῆς ἀνωτάτης Διοικήσεως. Συνεπείᾳ τῆς φοβίας αὐτῆς, ἡ Διοίκησις, μήπως τυχὸν εὑρεθῇ ἐκτεθειμένη, ἔπιασεν 20–30 ὅτι εἶναι ἔνοχοι καὶ ὅ,τι βγάλῃ ἡ ἀνάκρισις ἢ ἡ δίκη. Καὶ τοῦτο, διότι ὑπάρχει φοβία. Καὶ ἐδῶ ὑπῆρξε τὸ σφάλμα τῆς Διοικήσεως. Ἐνόμισεν ὅτι, μέσα εἰς τὴν Ἀεροπορίαν, τὸ Κ. Κ. τὸ ἐκπροσωποῦν μερικοὶ σμήναρχοι. Ὄχι! εἶναι πιὸ κάτω στελέχη καὶ ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἕνα στέλεχος κομμουνιστικόν, τὸ ὁποῖον, διὰ νὰ ἐπιδείξῃ δρᾶσιν, μέσα εἰς τὴν Ἀεροπορίαν, νὰ ἔχῃ κάμει ὅλα τὰ σαμποτὰζ καὶ αὐτὸ νὰ μὴ δικάζεται καὶ νὰ δικάζωνται σήμερον οἱ σμήναρχοι. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν, μᾶς ἔδωσε τὴν τελευταίαν κορώνα ὅλων τῶν κατηγοριῶν, τὰς ὁποίας ἠκούσαμεν, τοῦ παλαιοκομματισμοῦ καὶ δὲν ξεύρω τί ἄλλο καὶ μᾶς εἶπεν ὅτι ἡ συνθήκη ἡ Ἑλληνοσερβικὴ ὑπεγράφη, διότι οἱ Σέρβοι εἶχον πλέον ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν σταθερὰν Κυβέρνησιν τοῦ Συναγερμοῦ. Αἱ συμμαχίαι μας καὶ αἱ φιλίαι μας εἶναι 2–3. Ἐνῷ ἡμεῖς δὲν εἴχομεν αὐτὴν τὴν μεγάλην ἐμπιστοσύνην, τὴν διεθνῆ, τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἐν τούτοις ἡμεῖς ἐφέραμεν τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸ ΝΑΤΟ καὶ τῆς ἐξησφαλίσαμεν, ἀπολίτως, τὴν ἀσφάλειάν της. Ἡμεῖς ἤμεθα, κύριε Ὑπουργὲ τῶν Ἐξωτερικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐκαλλιεργήσαμεν τὸ ἔδαφος διὰ τὴν προσέγγισιν μὲ τὴν Σερβίαν, ὅταν, διὰ τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, ὁ φιλικὸς πρὸς τὴν Κυβέρνησιν Τύπος μᾶς ἀπεκάλεσε συνοδοιπόρους καὶ κομμουνιστάς. Καὶ ἡ φιλία μετὰ τῆς Σερβίας εἶναι ἔργον ἀποκλειστικῶς τοῦ Στρατάρχου Τίτο καὶ τοῦ Νικολάου Πλαστήρα, πρὸς τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνην. (Χειροκροτήματα). Ποία ἄλλη συμμαχία ὑπάρχει, κύριοι συνάδελφοι; Μετὰ τῆς Τουρκίας τὴν εἴχομεν. Συνεσφίχθησαν ἀκόμη περισσότερον αἱ σχέσεις, ἀπόδειξις ὅτι οἱ Βασιλεῖς ἐπεσκέφθησαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας τὴν Τουρκίαν καὶ γνωρίζετε καλῶς ποία ὑποδοχὴ ἐγένετο εἰς τοὺς Βασιλεῖς καὶ εἰς τὰ πολιτικὰ μέλη τῆς Κυβερνήσεως, ποὺ ἠκολούθησαν τοὺς Βασιλεῖς. Ποῖον εἶναι τὸ ἐπὶ πλέον, ποὺ ἔκαμεν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἐξωτερικάς μας σχέσεις; Μήπως, διότι ἐπῆγε νὰ ἀνοίξῃ τὰς ἀγορὰς τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, διὰ τὰ καπνά, πρᾶγμα, διὰ τὸ ὁποῖον κατηγορήθημεν ἡμεῖς πάλιν ὡς συνοδοιπόροι; Ποῖον εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ποῖον ἔκαμεν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις καὶ δὲν τὸ ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου καὶ ἔρχεσθε νὰ κατηγορῆτε τὴν Ἀντιπολίτευσιν ὅτι δὲν ἐνέπνευσεν ἐμπιστοσύνην καὶ ὅτι, τώρα, μόλις ἀνήλθομεν ἡμεῖς ἔτρεξαν οἱ λαοὶ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ μᾶς ζητοῦν τὴν συμφωνίαν; Εἴμεθα εὐτυχεῖς κύριοι συνάδελφοι, διότι ἐδόθη ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως ἡ εὐκαιρία νὰ συζητήσωμεν τὰ διάφορα θέματα, νὰ συζητήσωμεν τὸν ἀπολογισμὸν τῆς Κυβερνήσεως, διὰ νὰ ἀντιληφθῇ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἐκτὸς τῶν θεμάτων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα τὸν πλήττουν ἀμέσως, ποία διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ Συναγερμοῦ καὶ Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου καὶ θὰ ἀντιληφθῇ ὅτι πολὺς θόρυβος ἐγένετο διὰ τὸν Συναγερμόν, πολὺς θόρυβος ἐγένετο διὰ τὸ τίποτε. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπεβλήθη ἡ ἑξῆς ἔνστασις ἀπαρτίας: Οἱ ὑπογεγραμμένοι βουλευταὶ ὑποβάλλομεν ἔνστασιν ἀπαρτίας καὶ παρακαλοῦμεν νὰ ἀναγνωσθῇ ὁ ὀνομαστικὸς κατάλογος. Σ. Ἀλλαμανῆς, Λ. Κίκας, Ε. Ζαννῆς, Ι. Γιαννιδάκης, Κ. Μητσοτάκης Σ. Μπίρης, Α. Πασσάδης, Ι. Παπαμαστοράκης, Ε. Κωθρῆς, Δ. Θεοχαρίδης, Ν. Ζορμπᾶς, Κ. Δημόπουλος, Χ. Κόρακας, Δ. Παπασπύρου. Ἐπειδὴ εἶναι προφανὴς ἡ ἔλλειψις ἀπαρτίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λύσω τὴν συνεδρίασιν. Ἐλλείψει ἀπαρτίας, λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.00′ μ. μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως συνέχειαν συζητήσεως ἐπὶ τῶν Κυβερνητικῶν δηλώσεων. (Ὥρα 11.45′ μ. μ.).