1953.11.25

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 7η

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 1953

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6 μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ν. Πανταζῆς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ν. ΠΑΝΤΑΖΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3Τ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν σελίδα 21, βʹ στήλην τῶν πρακτικῶν τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως, καὶ μετὰ τὴν φράσιν: «Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ τοιαύτη παραβολὴ θεμιτὴ..... ἡ ὁποία πρέπει νὰ στηρίξῃ τὰς ἀναλόγους παραβολάς», οἱ κ.κ. Ἀλλαμανῆς, Παπασπύρου, Ζίγδης καὶ Παπαπολίτης, ἠγέρθησαν καὶ διεμαρτύροντο. Παρεμβὰς εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, εἶπον: «Δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ διαμαρτύρωνται οἱ τέσσαρες Ὑπουργοὶ καὶ ἐπίλεκτα στελέχη τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ ἡμερῶν τῆς ὁποίας ἐξεκολάφθησαν καὶ ἐσκηνοθετήθησαν κατὰ τόσον διαβλητὸν τρόπον τὰ στοιχεῖα τῆς κατηγορίας ὥστε νὰ καθίσταται τόσον δυσχερὴς ὁ διαχωρισμὸς τῶν δολιοφθορέων ἀπὸ τοὺς ἀθώους καὶ νὰ ἀποκομίσῃ ὀφέλη θετικὰ μόνον ὁ κομμουνισμός». Παρακαλῶ νὰ προστεθῇ ἡ φράσις μου αὐτὴ εἰς τὰ πρακτικά.

§4Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, τοιαῦτα πράγματα δὲν ἐλέχθησαν.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐφ’ ὅσον ὁ κ. συνάδελφος ὑποστηρίζῃ ὅτι ἐλέχθησαν, φρονῶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ τὰ ἀμφισβητήσωμεν. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικά, ὡς διωρθώθησαν. Ὁ βουλευτὴς Ἡρακλείου κ. Ἰωάν. Γιαννιδάκης, αἰτεῖται δίμηνον ἀπουσίας ἄδειαν, προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ διὰ τὸ ἐξωτερικόν.

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρέσχε τὴν ἔγκρισίν της διὰ τὴν χορήγησιν διμήνου ἀδείας εἰς τὸν βουλευτὴν κ. Ι. Γιαννιδάκην.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ.

Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§8Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτερ.). Κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ μετὰ τὴν συμπλήρωσιν ἑνὸς ἔτους ἀπὸ τῆς ἀνόδου της εἰς τὴν ἀρχήν, χάρις εἰς τὴν λαϊκὴν ἐντολὴν τῆς 16ης Νοεμβρίου, ἐθεώρησεν ὡς ὑποχρέωσίν της νὰ προβῇ ἐνώπιον ὑμῶν καὶ πέραν ὑμῶν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, εἰς ἀνακοίνωσιν ἐπὶ τῶν πεπραγμένων καὶ τοῦ ἔργου της, κατὰ τὸ διάστημα τοῦ διαρρεύσαντος ἔτους. Ἀποτελεῖ τοῦτο νομίζομεν, κύριοι, τὴν καλυτέραν ἀπόδειξιν τῆς δημοκρατικότητος αὐτῆς, καθὼς καὶ τοῦ σεβασμοῦ της πρὸς τὸ Κοινοβούλιον καὶ πρὸς τὴν δημοσίαν ἑλληνικὴν γνώμην. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως Στρατάρχης Παπάγος θεωρεῖ, ὅτι ἕνας τοιοῦτος πρόθυμος καὶ δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ἄνευ προσκλήσεως, ἀπολογισμὸς ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, τοῦ ἔργου τῆς ὑπ’ αὐτὸν Κυβερνήσεως, ἀποτελεῖ ὄχι μόνον μίαν ὑποχρέωσιν ἀπέναντι τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας μὲ τὴν ὁποίαν τὸν ἐτίμησεν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πλέον, ὡς ἕνα καθῆκον, ἀπέναντι τῆς πολιτικῆς ὡριμότητος τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Πράγματι ὁ Στρατάρχης Παπάγος φρονεῖ καὶ πιστεύει, ὅτι αἱ Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν ἀβίαστον θέλησιν τοῦ λαοῦ, εἶναι ὑποχρεωμέναι συστηματικῶς καὶ κατὰ περιόδους, νὰ παρέχουν εἰς αὐτὸν πλήρη διαφώτισιν ἐπὶ τῶν πράξεων καὶ τῶν ἐνεργειῶν αὐτῶν. Κατὰ τὸν τρόπον αὐτὸν διαφωτίζεται πλήρως ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως δημιουργεῖται μία στενὴ ἐπαφὴ καὶ ἕνας στενὸς σύνδεσμος μεταξὺ λαοῦ καὶ Κυβερνήσεως, σύνδεσμος ποὺ ἀποτελεῖ, κατὰ τὸν Στρατάρχην Παπάγον, τὸν ἀκρογωνιαῖον λίθον τῆς πολιτικῆς ἐλευθερίας τοῦ τόπου αὐτοῦ, χάρις εἰς τὸν ὁποῖον εἶναι δυνατόν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐμπνέεται καὶ νὰ καθοδηγῆται εἰς τὸν ἀκανθώδη δρόμον τῆς διαχειρίσεως τῶν κοινῶν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ καὶ ὁ λαὸς νὰ διαφωτίζεται εἰς τὸν οὐχὶ ὀλιγώτερον ἀκανθώδη δρόμον τῆς κρίσεως καὶ τοῦ ἐλέγχου. Προχθές, κύριοι συνάδελφοι, ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ πεδίου, χθὲς ὁ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἐπὶ τοῦ τομέως ἀσφαλείας καὶ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ἐξέθεσαν πρὸς ὑμᾶς τὰ πεπραγμένα τῆς Κυβερνήσεως. Σήμερον θὰ ἀκούσητε ἀνάλογον ἔκθεσιν καὶ ἐκ μέρους μου, ἐπὶ τοῦ τομέως τῶν ἐξωτερικῶν καὶ διπλωματικῶν ὑποθέσεων τῆς Χώρας. Δύναμαι εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς νὰ εἴπω μὲ ὑπερηφάνειαν, ὅτι τὸ σύνολον τοῦ ἔργου αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον ἐπετελέσθη εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς Κυβερνητικῆς δράσεως, παρὰ τὸ περιωρισμένον τοῦ χρόνου, ἀποτελεῖ ἔργον σημαντικόν, ἀξιόλογον καὶ δημιουργικόν. Καὶ εἶναι τοῦτο εὐεξήγητον, διότι ἀφ’ ἧς στιγμῆς κατῆλθεν εἰς τὴν πολιτικὴν σκηνὴν ὁ Στρατάρχης Παπάγος, ἀπὸ τότε ἐνεφανίσθησαν δύο ἀξιόλογοι παράγοντες, οἱ ὁποῖοι κατέστησαν γόνιμον τὴν Κυβερνητικὴν προσπάθειαν. Εἶναι ἡ Κυβερνητικὴ σταθερότης ἀφ’ ἑνός, ἡ ὁποία ἐπετεύχθη χάρις εἰς τὴν πλειοψηφίαν τῆς 16ης Νοεμβρίου καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἡ σταθερότης τῆς πολιτικῆς σκέψεως καὶ τῆς πολιτικῆς γραμμῆς τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἐξησφαλίσθη χάρις εἰς τὴν ἡγεσίαν αὐτῆς, εἰς τρόπον ὥστε ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ὑπάρχῃ σταθερότης, ἑνότης καὶ διαύγεια εἰς τὴν σύλληψιν αὐτῆς, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ὑπάρχῃ ταὐτοχρόνως καὶ ἀνάλογος ἀποφασιστικότης εἰς τὴν ἐκτέλεσιν καὶ τὴν ἐφαρμογήν της. Ἡ ἀστάθεια καὶ ἡ ἀσυνέπεια, αἱ ὁποῖαι τόσα ἐπεσώρευσαν εἰς τὸν τόπον κακά, ἀνήκουν εἰς τὸ παρελθόν. Σήμερον ἡ Κυβέρνησις μὲ τὴν θέλησιν, μὲ τὴν εὐθύτητα καὶ τὴν σταθερότητα, ἡ ὁποία τὴν διακρίνει, ἐπέτυχεν ὥστε ἀφ’ ἑνὸς μὲν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ἐπανακτήσῃ τὴν πίστιν πρὸς ἑαυτόν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἡ χώρα μας νὰ ἐπανακτήσῃ τὴν πίστιν τῆς πλησίον τοῦ διεθνοῦς κόσμου. Πράγματι, ὅσοι ἔτυχε νὰ ταξιδεύσετε εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἀσφαλῶς θὰ διεπιστώσατε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον χθὲς διεπίστωσεν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος κ. Κανελλόπουλος, ὅτι πράγματι σήμερον ἡ Ἑλλάς, ἡ Κυβέρνησίς της καὶ οἱ ἀντιπρόσωποί της πάντοτε ἀκούονται μετὰ προσοχῆς καὶ θαυμασμοῦ. Εἰς τὸ Ν.Α.Τ.Ο., ὅπως εἶπε καὶ ὁ συνάδελφος κ. Κανελλόπουλος, ἰδιαιτέρα καταβάλλεται προσοχὴ καὶ μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον παρακολουθοῦνται αἱ ἐπεμβάσεις τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Καταδεικνύει τοῦτο, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἵσταται πολὺ ὑψηλὰ καὶ ὅτι ἐκτιμᾶται, διότι εἶναι ἀφωσιωμένη ἄνευ δισταγμοῦ εἰς τὰ ἰδεώδη τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας, τὰ ὁποῖα ἐμπνέουν τοὺς λαοὺς ποὺ συμμετέχουν εἰς αὐτό. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ἀκόμη νὰ προσθέσω ὅτι ἀπὸ τὸ τελευταῖον ταξίδιόν μου εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς, ἀπεκόμισα τὴν αὐτὴν ἐντύπωσιν ἀπὸ τὸν Ο.Η. Ε., ὅπου τὴν ἀντιπροσωπείαν μας διευθύνει ἕνας ἀνώτατος διπλωματικὸς ὑπάλληλος ἐξαιρετικῆς ἱκανότητος, ὁ ὁποῖος προσφέρει πολλὰς ὑπηρεσίας εἰς τὴν διεθνῆ ὑπόθεσιν καὶ εἰς τὴν διεθνῆ εἰρήνην. Πρέπει ἀκόμη νὰ σᾶς ἀναφέρω καὶ τὸ ταξίδιον τῶν Βασιλέων μας εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, κατόπιν τῆς προσκλήσεως τοῦ Προέδρου Ἀϊζενχάουερ, ὅπου ἔτυχον ἐξαιρετικῆς καὶ ἐνθουσιώδους ὑποδοχῆς καὶ ἐκ μέρους τῶν Ἀμερικανῶν καὶ ἐκ μέρους τῆς ὁμογενείας. Καταδεικνύει τοῦτο ἀναμφισβητήτως τὰ αἰσθήματα ἀγάπης καὶ θαυμασμοῦ πρὸς τοὺς Βασιλεῖς μας, ταὐτοχρόνως ὅμως καταδεικνύει καὶ ἀνάλογα αἰσθήματα καὶ πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τοῦ ὁποίου ἐκτιμᾶται κατ’ ἐξοχὴν ἡ σταθερότης καὶ ἡ πίστις πρὸς τὰ ἰδεώδη τῆς ἐλευθερίας καὶ εἰρήνης καὶ ἐν γένει ἡ ἐμπιστοσύνη, τὴν ὁποίαν ἐμπνέει ἡ σταθερά, διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῶν ἰδεωδῶν αὐτῶν, πολιτική του. Ἐὰν διὰ τὸν οἰκονομικὸν τομέα, ὅπως ἔλεγε προχθὲς ὁ συνάδελφός μου ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ, τὸ διαρρεῦσαν ἔτος τῆς διακυβερνήσεως τῆς Χώρας ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ πρέπει νὰ ὀνομασθῇ ἔτος προστασίας τοῦ ἀγρότου, τὸ ἔτος αὐτό, προκειμένου περὶ τοῦ τομέως τῶν ἐξωτερικῶν διπλωματικῶν ὑποθέσεων, πρέπει μᾶλλον νὰ ὀνομασθῇ ἔτος διευθετήσεως καὶ ἐκκαθαρίσεως τῶν ἐκκρεμοτήτων, αἱ ὁποῖαι ὑφίσταντο ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον αὐτό. Διάφοροι ὑποθέσεις, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶχον τύχει λύσεως, εὗρον τὴν ρύθμισιν καὶ τὴν τακτοποίησίν των, ἡ ὁποία νομίζω, ὅτι ἦτο ἡ προσφορωτέρα. Ὑποθέσεις, ὅπως τὸ πολυθρύλητον ζήτημα τῆς ἀποζημιώσεως τῶν πλοίων «Καστίλλιος», τὸ ὁποῖον ἐχρόνιζεν ἀπὸ 5ετίας καὶ διὰ τὸ ὁποῖον δὲν εἶχε καταστῆ δυνατὸν νὰ δοθῇ λύσις, ζήτημα τὸ ὁποῖον, λόγῳ τῆς διαιωνίσεώς του, προεκάλει συνεχῶς ὀρέξεις καὶ βουλιμίας, ἐλύθη κατὰ τρόπον ἱκανοποιητικὸν διὰ τοῦ νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον ἐψήφισεν ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐξουσιοδοτήσεως. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἀπεμακρύνθη οἱαδήποτε ἐπέμβασις τῆς Διοικήσεως καὶ εἶμαι εἰς θέσιν νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλὴν καὶ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν νὰ λαμβάνουν ἐκ τῆς ἀποζημιώσεως, ὅτι ταχέως τὸ Ἐφετεῖον τῶν Ἀθηνῶν θὰ ἐπιληφθῇ τῆς ἐκδικάσεως τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς. Ἐπίσης ἀπὸ τοῦ 1948 ἦτο ἐκκρεμὲς τὸ ζήτημα τῆς ἀποζημιώσεως τῶν δικαιούχων, βάσει τοῦ ἄρθρου 78 τῆς Συνθήκης Εἰρήνης μὲ τὴν Ἰταλίαν. Πλεῖσται ὅσαι διαπραγματεύσεις εἶχον λάβει χώραν. Ἐπὶ τέλους μετὰ σειρὰν νέων διαπραγματεύσεων καὶ διὰ τὰς ὁποίας ὀφείλω νὰ εὐχαριστήσω καὶ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ τὸν ἄλλοτε Πρωθυπουργὸν τῆς Ἰταλικῆς Κυβερνήσεως κ. Ντὲ Γκάσπερι, ὁ ὁποῖος προσωπικῶς συνέβαλε διὰ τὴν ἐν λόγῳ τακτοποίησιν, ἐπετεύχθη ἡ συμφωνία τῆς 5.8.53, ὑπογραφεῖσα εἰς Ρώμην, διὰ τῆς ὁποίας ἡ Ἰταλία θὰ καταβάλῃ τὸ ποσὸν τῶν 3 δισεκατομμυρίων λιρεττῶν εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, πρὸς ἀποζημίωσιν τῶν δικαιούχων τοῦ ἄρθρου 78 τῆς Συμβάσεως ὡς καὶ πρὸς ἀποζημίωσιν τῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ ἀτμοπλοίου «Ἀθῆναι». Ὁ σχετικὸς νόμος ἐνεκρίθη παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ ἐδημοσιεύθη τὴν 12ην Νοεμβρίου ἐ. ἔ., δύναμαι δὲ ν’ ἀναγγείλω πρὸς ὑμᾶς καὶ πρὸς τὰ θύματα τοῦ φασισμοῦ, ὅτι ἐντὸς τῆς ἑβδομάδος θὰ ὁρισθοῦν αἱ σχετικαὶ Ἐπιτροπαὶ καὶ θὰ ἀναχωρήσουν εἰς τὰς θέσεις των. Θὰ προσέξωμεν δὲ διὰ τὴν ἀκριβῆ τήρησιν τῶν προθεσμιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐτάχθησαν. Ἐὰν ὑπερβοῦν τὰς προθεσμίας αὐτάς, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἀνακαλέσωμεν ἀμέσως τὰς Ἐπιτροπὰς καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψωμεν ὅπως αἱ ἀποζημιώσεις τῶν θυμάτων μετατραποῦν εἰς ἀποζημιώσεις τῶν Ἐπιτροπῶν. (Χειροκροτήματα). Ἐπίσης ἐκυρώθησαν 58 συμβάσεις διεθνεῖς καὶ διεθνῆ πρωτόκολλα. Τινὲς τῶν συμβάσεων αὐτῶν χρονολογοῦνται ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν. Ὑπῆρχε μία σύμβασις ἀπὸ τοῦ 1934 περὶ βιομηχανικῆς ἰδιοκτησίας. Ἑτέρα σύμβασις χρονολογουμένη ἀπὸ τοῦ 1947 περὶ σωματεμπορίας. Ἑτέρα σύμβασις χρονολογουμένη ἀπὸ τοῦ 1949 περὶ τῶν μορφωτικῶν σχέσεων. Ἐτέθη οὕτω ἕνα τέρμα εἰς μίαν ἐκκρεμότητα τῶν διεθνῶν μας σχέσεων, ἡ ὁποία ἔδιδεν ἀφορμὴν συνεχῶν ἐνοχλήσεων τῆς Κυβερνήσεως καὶ μάλιστα κατὰ τρόπον ὑποτιμητικὸν διὰ τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, τὴν ὁποίαν ἐνεφάνιζον ὡς ἀμελοῦσαν τὰ μεγάλα ζητήματα, τὰ ὁποῖα χρήζουν ἐπιλύσεως, κατὰ τοὺς διαφόρους διεθνεῖς Ὀργανισμούς. Ἐπὶ πλέον, καθιερώσαμεν καὶ τὸ σύστημα τῆς ἐνημερώσεως τῶν ἐν τῷ ἐξωτερικῷ ἀντιπροσώπων μας ἐπὶ σπουδαίων οἰκονομικῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα λαμβάνουν χώραν ἐν τῷ ἐσωτερικῷ. Τοιουτοτρόπως, ἐστάλη σειρὰ ἐγκυκλίων ἐπὶ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς δραχμῆς καὶ τῶν ἐμπορικῶν καὶ οἰκονομικῶν σχέσεων μὲ τὰς ἐκεῖθεν τοῦ παραπετάσματος Χώρας, ὀφειλομένων εἰς τὴν διεύθυνσιν τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων τοῦ Ὑπουργείου, ἡ ὁποία διευθύνεται ἀπὸ ἱκανώτατον ὑπάλληλον, διὰ τὴν δρᾶσιν τοῦ ὁποίου σᾶς ὡμίλησε καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Καὶ τὸ ἔργον τοῦτο διὰ πρώτην φορὰν συνετελέσθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐξωτερικῶν, νομίζομεν δὲ ὅτι πρέπει νὰ καταστῇ μόνιμον, διότι τὰ οἰκονομικὰ ζητήματα εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα, πρὸ παντός, θεμελιώνουν τὰς πολιτικὰς μεταξὺ τῶν Κρατῶν σχέσεις. Πέραν αὐτοῦ, δὲν ἐλησμονήσαμεν καὶ τὸν ἀπόδημον Ἑλληνισμόν. Εἴχομεν τὴν εὐτυχίαν νὰ διαπιστώσωμεν ἐπὶ τόπου πολλά. Εἶναι ἡ δύναμις καὶ ἡ ἀκμὴ τοῦ ἐν Ἀμερικῇ Ἑλληνικοῦ στοιχείου καὶ τῆς Ἑλληνικῆς καταγωγῆς Ἀμερικανῶν, οἱ ὁποῖοι διὰ τῆς ἐργατικότητος καὶ τῆς νομιμοφροσύνης των κατέκτησαν τὴν γενικὴν συμπάθειαν καὶ ἐκτίμησιν. Ἡ ἐκτίμησις αὐτὴ ἀντανακλᾶ καὶ εἰς τὴν Πατρίδα αὐτῶν. Εἴμεθα ὑπερήφανοι δι’ αὐτοὺς καὶ ἐνομίσαμεν ὅτι εἴχομεν χρέος νὰ μὴ ἀγνοήσωμεν τὸν ἀπόδημον Ἑλληνισμόν. Εἰδικὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἤδη ὑπεγράφη καὶ θὰ κατατεθῇ ἐντὸς ὀλίγου ἐνώπιον ὑμῶν, προβλέπει τὴν ὀργάνωσιν τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ, προβλέπει ἐτήσιον συνέδριον αὐτῶν, εἰς τρόπον ὥστε, νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ἐπαφὴ καὶ ἡ ἐπικοινωνία μετ’ αὐτῶν καὶ νὰ ἀκούωνται τὰ παράπονά των, αἱ ἀνάγκαι των καὶ αἱ ἐπιδιώξεις των καὶ κατὰ τὸ δυνατόν, νὰ παρέχεται ἡ ἱκανοποίησις εἰς τούτους ἐκ μέρους τοῦ Κράτους. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ παραλείψωμεν νὰ μνημονεύσωμεν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπελθοῦσαν ὁριστικὴν ἐκκαθάρισιν τῶν ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς μετὰ τῆς Ἰταλίας συνθήκης οἰκονομικῆς συνεργασίας τοῦ 1949 ὑφισταμένων ἐκκρεμῶν ζητημάτων. Τὰ ζητήματα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀπετέλουν καὶ ἐμπόδιον εἰς τὴν πλήρη ἐξομάλυνσιν τῶν σχέσεων μετὰ τῆς Ἰταλίας καὶ ταὐτοχρόνως μεγάλας ζημίας ἐδημιούργουν διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, ἐλύθησαν κατὰ τρόπον ἱκανοποιητικόν. Δὲν θὰ λησμονήσητε ὅτι χάρις εἰς τὴν διευθέτησιν αὐτῶν, κατέστη δυνατὸν ἕνα μεγάλο μεταλλεῖον νὰ παραμείνῃ εἰς τὴν κυριότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, ἀντὶ τιμῆς 2 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, καθ’ ἣν στιγμήν, διάφοροι σοφοὶ εἰδικοὶ ἔλεγον ὅτι πρέπει νὰ ἔχῃ ἀξίαν 15 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἔκτοτε, πραγματικῶς αἱ σχέσεις μας μετὰ τῆς Ἰταλίας πλήρως ἐξωμαλύνθησαν, κατὰ τρόπον, ὥστε σήμερον ἡ Κυβέρνησις νὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ ἀναγγείλῃ εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ἡ συνεργασία εἶναι στενὴ καὶ φιλικὴ ἐφ’ ὅλων τῶν πεδίων καὶ ἡ προοπτικὴ εἶναι λίαν εὐοίωνος διὰ τὸ μέλλον τῶν σχέσεων αὐτῶν. Διὰ τὴν δημιουργίαν τῆς ἀμοιβαίας αὐτῆς ἀτμοσφαίρας κατανοήσεως, ἰδιαιτέρως συνετέλεσαν τὰ ἐπίσημα ταξίδια ἀφ’ ἑνὸς μὲν τοῦ τέως Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἰταλίας κ. Ντὲ Γκάσπερι εἰς Ἀθήνας καὶ ἀντιστρόφως, τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως Στρατάρχου Παπάγου εἰς Ρώμην. Ὁ σύνδεσμος ἡμῶν μετὰ τῆς Τουρκίας, ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελῇ πάντοτε τὸν ἀκρογωνιαῖον λίθον τῆς πολιτικῆς ἡμῶν εἰς τὴν γωνίαν αὐτὴν τῆς Μεσογείου. Στενοὶ καὶ ἐγκάρδιοι ὑπῆρξαν πάντοτε οἱ δεσμοί, οἱ ὁποῖοι μᾶς συνδέουν μὲ τὸ Τουρκικὸν Ἔθνος, ὅπως ἀπέδειξαν παλαιότερον ἡ ἐπίσκεψις τῶν Βασιλέων μας εἰς Τουρκίαν καὶ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἡ ἐπίσκεψις εἰς Ἀθήνας τοῦ Προέδρου τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας καὶ ἀντιστρόφως ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως Στρατάρχου Παπάγου εἰς τὴν Τουρκίαν. Ὁπωσδήποτε ἔχομεν τὴν πεποίθησιν, ὅτι μὲ τὴν πάροδον τοῦ χρόνου καὶ διὰ τῆς κατανοήσεως τῶν κοινῶν συμφεράντων καὶ πρὸ παντὸς τῆς κοινῆς μοίρας, ἡ ὁποία ἀναμφιβόλως καὶ διὰ τὰ δύο Ἔθνη εἶναι ἡ αὐτή, λόγῳ τῆς γειτνιάσεως μὲ ὡρισμένας χώρας, ἐλπίζομεν, λέγω, ὅτι ἡ φιλία μὲ τὴν Τουρκίαν θὰ καταστῇ ἔτι μᾶλλον θερμὴ καὶ στενή. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Στεναί εἰλικρινεῖς καὶ ἐγκάρδιοι εἶναι ἐπίσης αἱ σχέσεις μας μὲ τὰς ἐλευθέρας καὶ δημοκρατικὰς χώρας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὀργανωθῆ εἴτε εἰς τὸ ΝΑΤΟ, δηλαδὴ εἰς τὴν ὀγάνωσιν τοῦ Βορειοατλαντικοῦ Συμφώνου, εἴτε εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν καὶ ἰδιαιτέρως, μάλιστα, μὲ τὴν ἡγεσίαν τῶν Κρατῶν αὐτῶν, τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν, τὴν Γαλλίαν καὶ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας. Ἀποτελοῦν αἱ σχέσεις αὐταὶ τὸν ἄξονα, περὶ τὸν ὁποῖον σταθερῶς περιστρέφεται ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Χώρας ταύτης. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, εἰς τὴν γενικὴν αὐτὴν ἀνασκόπησιν τῶν σχέσεών μας μὲ τὰ ξένα Κράτη, νὰ εἴπω εἰδικῶς ὀλίγας λέξεις μόνον διὰ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς λόγῳ τοῦ τελευταίου ταξιδίου τῶν Βασιλέων μας. Οἱ δεσμοὶ οἱ ὁποῖοι ἐδημιουργήθησαν, εἶναι ἔτι μᾶλλον στενοὶ καὶ ἐγκάρδιοι. Ἐκεῖ διεπιστώθη ὅτι πλέον ἡ φιλία τοῦ λαοῦ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν πρὸς τὸν λαὸν τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀκατάλυτος καὶ αἰωνία. (Χειροκροτήματα). Ὀφείλω ἀκόμη νὰ ὑπογραμμίσω τὰς σχέσεις τὰς στενὰς καὶ ἀδιαταράκτους, αἱ ὁποῖοι ὑφίστανται μὲ τὰ Κράτη τῆς Ἐγγὺς Ἀνατολῆς. Ὑπῆρξαν πάντοτε ἀναμφισβητήτως ἐγκάρδιαι καὶ στεναί. Σήμερον ὅμως ἔχομεν καὶ μίαν ἀπόδειξιν τῆς ἐγκαρδιότητος τῶν σχέσεων αὐτῶν. Ὅταν ἀπεφάσισαν τὰ Ἀραβικὰ Κράτη νὰ ἱδρύσουν τὴν Οἰκονομικὴν Ὀργάνωσιν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἐκάλεσαν καὶ τὴν Ἑλλάδα νὰ συμμετάσχῃ ὡς ἱδρυτικὸν μέλος τῆς ὀργανώσεως αὐτῆς. Τὰ αὐτὰ δύναμαι νὰ βεβαιώσω, προκειμένου περὶ τῆς Ἀβησσυνίας, τῆς ὁποίας ὁ Αὐτοκράτωρ ηὐδόκησε ν’ ἀποδεχθῇ πρόσκλησιν ἐπίσημον νὰ ἐπισκεφθῇ τὰς Ἀθήνας. Ἐλπίζομεν ὅτι μὲ τὴν πραγματοποίησιν τοῦ ταξιδίου, οἱ ἐκ παραδόσεως στενοὶ δεσμοί μας μὲ τὴν Ἀβησσυνίαν θὰ καταστοῦν ἔτι μᾶλλον στενώτεροι καὶ ὅτι, πρὸ παντός, θὰ δημιουργηθῇ μία νέα περίοδης εἰς τὰς οἰκονομικὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν. (Χειροκροτήματα). Τέλος θὰ εἴπω ὀλίγας λέξεις καὶ περὶ τῶν σχέσεών μας μὲ τὰς ἐκεῖθεν τοῦ παραπετάσματος χώρας, καίτοι ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἐντὸς ὀλίγου θὰ ἐπανέλθω καὶ πάλιν. Αἱ σημειωθεῖσαι εἰς τὸν τομέα αὐτὸν μεταβολαὶ κατὰ τὸ 1953, ὑπῆρξαν ἀξιοσημείωτοι. Ἤδη ἡ Σοβιετικὴ Ρωσία, ἐζήτησεν ὅπως διαπιστευθῇ Πρεσβευτὴς αὐτῆς ἐν Ἀθήναις. Ἀμέσως ἠκολούθησεν ἡ ἀνάλογος ἐνέργεια ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, διότι ἡμεῖς ὅπως πάντοτε, ἐπιθυμοῦμεν τὴν ἀνάπτυξιν φιλικῶν σχέσεων μὲ ὅλας τὰς χώρας, ἐφ’ ὅσον βεβαίως, τοῦτο ἀνταποκρίνεται καὶ πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν αὐτῶν. Τοιουτοτρόπως ἔχουν ἀποκατασταθῆ πλήρως αἱ διπλωματικαὶ σχέσεις μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Καὶ ἔχομεν τὴν ἐλπίδα ὅτι χάρις εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῶν διπλωματικῶν αὐτῶν σχέσεων, ταχέως θὰ ἐξομαλυνθοῦν καὶ θὰ ἐπιλυθοῦν διάφορα ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἐκκρεμοῦν μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν Χωρῶν. Ἡ Βουλγαρία ἐπίσης μᾶς προέτεινε τὴν ἐπανάληψιν τῶν διπλωματικῶν σχέσεων. Ἔλαβον ἤδη χώραν, ὅπως γνωρίζετε αἱ πρῶται συσκέψεις ἐν Παρισίοις καὶ ἀκόμη εὑρίσκονται ἐν ἐξελίξει. Λόγῳ μιᾶς κοινῆς συμφωνίας, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ μὴ προβῶ εἰς ἄλλας ἀνακοινώσεις, μέχρις ὅτου ὑπάρξῃ γεγονός τι θετικὸν καὶ σημαντικόν, ὁπότε φυσικὰ θὰ ἐνημερώσω καὶ τὴν Βουλὴν καὶ τὴν δημοσίαν γνώμην. Βεβαίως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσθέσω ἐπὶ τοῦ παρόντος τίποτε, οὔτε κρίσιν, οὔτε πρόβλεψιν. Ἀλλ’ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας εἶναι τοῦτο: Ὅτι ἡμεῖς ἐδέχθημεν τὴν χεῖρα, ἡ ὁποία μᾶς τείνεται καὶ θὰ προχωρήσωμεν, ἐφ’ ὅσον διαπιστώσωμεν, ὅτι ὑπάρχει εἰλικρινὴς πρόθεσις ἀποκαταστάσεως πραγματικῶν φιλικῶν σχέσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀπορρέουν ἀπὸ τὸν σεβασμὸν τῆς ἐλευθερίας μας, τῆς ἀνεξαρτησίας μας, τῆς ἀκεραιότητός μας καὶ ἀπὸ σεβασμὸν ἐπίσης τῶν ἀναληφθεισῶν, διὰ τῶν συνθηκῶν, διεθνῶν ὑποχρεώσεων. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Εἰς τὸν τομέα τῆς ἀνασκοπήσεως τῶν μετὰ τῆς Βουλγαρίας σχέσεων δὲν πρέπει νὰ παραλείψω νὰ ὁμιλήσω διὰ τὸ γνωστὸν ζήτημα τῆς διευθετήσεως τῶν Ἑλληνοβουλγαρικῶν συνόρων, ἰδίως εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Ἕβρου. Συνέστη μία Ἑλληνοβουλγαρικὴ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία εἰργάσθη συντόνως καὶ ἐπωφελῶς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δοθῇ λύσις, ἡ ὁποία εἶναι σύμφωνος μὲ τὸ συμφέρον ἀμφοτέρων τῶν χωρῶν. Ἀκόμη ἡ σχετικὴ συμφωνία δὲν ὑπεγράφη. Ἔχω ὅμως τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι λίαν συντόμως θὰ ὑπογραφῇ. Τότε θὰ προβῶμεν εἰς ἀνακοινώσεις ἐπὶ τῆς λύσεως, ἡ ὁποία θὰ δοθῇ καὶ τότε θὰ καταδειχθῇ, ὅτι οὐδέποτε διενοήθημεν νὰ ἐκχωρήσωμεν ἑλληνικὰ ἐδάφη, ὅπως ἐπιπολαίως καὶ προχείρως κατήγγειλάν τινες, σπεύδοντες νὰ ἐπικρίνουν, καθ’ ἣν στιγμὴν ἐξηκολούθουν αἱ διαπραγματεύσεις. (Χειροκροτήματα). Τέλος, κύριοι συνάδελφοι, ἐσχάτως διὰ τῆς Γραμματείας τοῦ Ο.Η.Ε. ἡ Ἀλβανία μᾶς ἐγνώρισεν, ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ ἐπαναθέσωμεν τὰ ὁρόσημα εἰς τὰ μεταξὺ αὐτῆς καὶ τῆς Ἑλλάδος σύνορα. Τὸ κείμενον προχθές, μόλις ἔφθασε, μελετᾶται ἀκόμη ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ἡ ἀπάντησις, ἡ ὁποία θὰ δοθῇ, θὰ εἶναι πάντοτε σύμφωνος μὲ τὸ Ἐθνικὸν ἡμῶν συμφέρον. Τὸ σημαντικώτερον ὅμως, κύριοι βουλευταί, γεγονὸς τοῦ πρώτου ἔτους τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸν Συναγερμὸν εἶναι ἡ ἐπιτυχὴς στροφή, ἡ ὁποία ἔλαβε χώραν εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γιουγκοσλαυΐας. Παλαιοὶ ὑπῆρξαν οἱ δεσμοὶ μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ τῆς χώρας ταύτης. Καὶ ἐπέπρωτο εὐτυχῶς ἀπό τινων ἐτῶν νὰ ἐπανακτήσουν τὸν παλαιόν των χαρακτῆρα καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸ ἔτος 1953 νὰ καταλήξουν εἰς τὴν ἵδρυσιν ἑνὸς κοινοῦ μετώπου, εἰς τὸ ὁποῖον περιλαμβάνεται καὶ ἡ φίλη καὶ σύμμαχός μας Τουρκία.

§9Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν ἔγινε τίποτε προηγουμένως; Ποῖοι ἀποκατέστησαν τὰς σχέσεις Ἑλλάδος–Γιουγκοσλαυΐας; Θὰ σᾶς παρακαλέσω, ὅταν κάμνετε δηλώσεις, νὰ εἶσθε ἀκριβής.

§10Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν). Εἶμαι ἀκριβής, διότι σέβομαι τὸ Σῶμα εἰς τὸ ὁποῖον ἀπὸ 20ετίας θητεύω. Εἶπα τὰ ἑξῆς: Ὅτι ἤδη ἐπανελήφθησαν αἱ σχέσεις ἀπό τινων ἐτῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἀλλὰ προκειμένου ὅμως περὶ τῆς συμπήξεως τοῦ ἑνιαίου μετώπου τῶν τριῶν χωρῶν δὲν εἶναι δυνατὸν ν’ ἀναφέρω ὅτι ἔλαβε χώραν εἰς ἰδικήν σας ἐποχήν, διότι ἐπραγματοποιήθη μόνον κατὰ τὸ 1953. (Χειροκροτήματα).

§11Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Ἔπρεπε ν’ ἀναφέρετε ποῖοι ἀποκατέστησαν τὰς σχέσεις.

§12Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Εἶπον ἀπό τινων ἐτῶν, αἱ σχέσεις τῶν δύο χωρῶν ἐπανελήφθησαν, ἀλλὰ κατὰ τὸ 1953 κατέληξαν εἰς τὴν σύμπηξιν τοῦ τριμεροῦς μὲ τὴν συμμετοχὴν τῆς Τουρκίας.

§13Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Ἀπό τινων ἐτῶν;

§14Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Ἀπὸ δύο ἐτῶν.

§15Ε. ΖΑΝΝΗΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§16Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Κύριε Ζαννῆ, δὲν μοῦ κάμνετε τὴν τιμὴν νὰ μὲ ἐπισκέπτεσθε, ὅπως ἐπισκέπτεσθε τὸν κ. Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ. Μὴ μοῦ κάμνετε ὅμως τὴν τιμὴν νὰ μὲ διακόπτετε. (Χειροκροτήματα). Ἀποτελεῖ ἄνισον μεταχείρισιν ἔναντι τοῦ συναδέλφου μου, διὰ τὴν ὁποίαν διαμαρτύρομαι. Κύριοι βουλευταί, πιστεύω ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τὸ εὐτυχὲς αὐτὸ γεγονὸς τῆς τριμεροῦς συμφωνίας, ἢ ἄλλως τοῦ συμφώνου τῆς Ἀγκύρας. Ἡ σημασία τοῦ συμφώνου αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀνοικτὸν πρὸς ὅλα τὰ ἐλεύθερα καὶ εἰρηνικὰ Κράτη, εἶναι γνωστή. Εἶναι προωρισμένον ν’ ἀποβῇ ὄργανον κατοχυρώσεως τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀσφαλείας εἰς τὴν γωνίαν αὐτὴν τῆς Μεσογείου. Τοῦτο καθίσταται νομίζω εἰς πάντας ἐξόφθαλμον, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψει ποία ὑπῆρξεν ἡ βαθεῖα ἀπήχησις τοῦ τριμεροῦς αὐτοῦ συμφώνου εἰς τὰ Κράτη, τὰ ἐκεῖθεν τοῦ παραπετάσματος, καὶ ποῖαι αἱ συνέπειαι τὰς ὁποίας προεκάλεσεν ἐπὶ τῆς πολιτικῆς αὐτῶν. Ἡ συνθήκη τῆς Ἀγκύρας, ὅπως καὶ ἄλλοτε ἐξήγησα, ἐπήγασεν ἀπὸ τὴν ἀνάγκην τῆς διασφαλίσεως τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ ἐλευθερίας μας, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως καὶ ἀπὸ τὸν πόθον τῆς εἰλικρινοῦς συνεργασίας ἐφ’ ὅλων τῶν πεδίων: τοῦ στρατιωτικοῦ καὶ πολιτικοῦ, τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ κοινωνικοῦ. Ἡ συνεργασία αὕτη, κύριοι, προχωρεῖ πάντοτε κατ’ αὔξοντα ρυθμόν, καὶ δὲν ἀποτελεῖ μίαν ἁπλῆν συνθήκην ἀμφιβόλου ἀποτελεσματικότητος, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐνεκρίθη καὶ ἱδρύθη ἡ μόνιμος Γενικὴ Γραμματεία χάρις εἰς τὴν ὁποίαν θὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ μεταβληθῇ εἰς ἕνα ζωντανὸν ὀργανισμόν, ὁ ὁποῖος θ’ ἀναπτύξῃ καὶ θὰ ἐπιδιώξῃ τὴν πραγματοποίησιν τῶν σκοπῶν αὐτοῦ ἐντὸς τῶν πλαισίων τοῦ Ο.Η.Ε., ἀπὸ τὰς διατάξεις τοῦ ὁποίου κατ’ εὐθεῖαν ἀπορρέει. Εἶπον προηγουμένως, ὅτι ἡ σύναψις τοῦ τριμεροῦς αὐτοῦ συμφώνου εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἔργον τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, διότι χάρις εἰς τὴν ἀκολουθουμένην ὑπ’ αὐτῆς πολιτικήν, κατέστη δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν συμφωνίαν αὐτήν. Εἶναι περιττὸν νὰ ὑπομνήσω εἰς ὑμᾶς, ὅτι εἰς τὰς παραμονὰς τῶν ἐκλογῶν, μεταξὺ τῶν ἄλλων φλυαριῶν καὶ ψευδολογιῶν αἱ ὁποῖαι ἐλέγοντο κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, ὑπῆρξε καὶ αὐτή: Ὅτι δῆθεν ἡ ἄνοδος εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ θὰ εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀπομάκρυνσιν ἐκ τῆς Ἑλλάδος τῆς Γιουγκοσλαβίας. Παρουσιάζετο συνεπῶς ἡ ἄνοδος τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ εἰς τὴν ἐξουσίαν ὡς εἶδος κινδύνου διὰ τὸ μέλλον τῆς χώρας. Ἐπέθετον δηλαδὴ ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ των τὴν ἐτικέτταν, ἡ ὁποία οὐδόλως ἀνταπεκρίνετο πρὸς τὸ ἐμπόρευμα τῆς προοδευτικότητος καὶ ἔλεγον ὅτι χάρις εἰς αὐτὴν μόνον αὐτοὶ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ φθάσουν εἰς μίαν συνεννόησιν. Ἀτυχῶς δι’ αὐτοὺς καὶ εὐτυχῶς διὰ τὸ Ἔθνος, τὰ πράγματα ἀπέδειξαν τὸ ἀντίθετον. Δύναμαι δὲ μάλιστα, νὰ εἴπω σήμερον, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπετύχομεν ἡμεῖς, δὲν θὰ καθίστατο δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ ἀπὸ τὴν προηγουμένην Κυβέρνησιν. Διότι ἡ φιλία, ἡ συνεννόησις καὶ ἡ συμμαχία στρέφονται πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἰσχυροί, πρὸς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶναι σταθεροί. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα). Μόνον ἐπ’ αὐτῶν εἶναι δυνατὸν νὰ στηριχθῇ καὶ βασισθῇ φιλία καὶ συμμαχία. Ἀντιθέτως ἡ ἀστάθεια, ἡ ἀσυνέπεια, ἡ δυνατότης μιᾶς ὑπαναχωρήσεως, εἴτε διότι ἕνας ἢ δύο βουλευταὶ ἀποσκιρτοῦν, εἴτε διότι ἀπειλεῖ παραίτησιν ἕνας Ὑπουργός, ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὸ ἀποτέλεσμα ἐκεῖνο, εἰς τὸ ὁποῖον ἡμεῖς ἐφθάσαμεν, χάρις εἰς τὴν σταθερότητα τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ τῆς πολιτικῆς γραμμῆς τοῦ Στρατάρχου Παπάγου. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Δυνάμεθα συνεπῶς, ἀκόμη μίαν φοράν, μὲ ὑπερηφάνειαν νὰ διακηρύξωμεν ὅτι ἡ διπλῆ σταθερότης, ἡ ὁποία ἐξησφαλίσθη ἀπὸ τὴν νέαν Κυβέρνησιν, ὑπὸ τὸν Στρατάρχην Παπάγον, ἡ σταθερότης τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ σταθερότης τῆς πολιτικῆς γραμμῆς καὶ ἀπὸ ἀπόψεως συλλήψεως καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐφαρμογῆς, εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ἐξύψωσε πραγματικῶς τὸ ὄνομα τῆς Ἑλλάδος, διεθνῶς. Τοιουτοτρόπως ἐπραγματοποιήθη ἐντὸς ἑνὸς ἔτους, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὸν πρῶτον ὅρον τοῦ συμβολαίου τῆς Θεσσαλονίκης, ὅτι δηλαδὴ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Συναγερμοῦ θὰ βαίνῃ συνεχῶς ἀνυψουμένη ἡ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν θέσις τῆς Ἑλλάδος. (Χειροκροτήματα). Ἡ Ἑλλὰς ἀποτελεῖ σήμερον παράγοντα, τοῦ ὁποίου ἡ φιλία ἐπιζητεῖται διεθνῶς, διότι εἶναι παράγων, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ ἐγγυηθῇ σταθερότητα γραμμῆς, σταθερότητα πολιτικῆς, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἠμπορεῖ νὰ βασισθοῦν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι φοβοῦνται τὰς ὑπαναχωρήσεις, τὴν διστακτικότητα καὶ τὴν ἀδράνειαν. Καὶ τοιοῦτον πρᾶγμα δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ πλέον διὰ τὴν Ἑλλάδα, τοιοῦτος φόβος δὲν ὑφίσταται δι’ αὐτήν. Καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι πλήρης ἡ ἐμπιστοσύνη μὲ τὴν ὁποίαν μᾶς περιβάλλουν οἱ μεγάλοι Σύμμαχοί μας, καὶ ἰδιαιτέρως ἡ Ἀμερικανικὴ Συμπολιτεία. (Χειροκροτήματα). Κύριοι συνάδελφοι, πέραν τοῦ 3μεροῦς συμφώνου τῆς Ἀγκύρας, τοῦ ὁποίου εἶναι βεβαίως τοπικὴ ἡ σημασία, τῆς γενικωτέρας πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, δύο εἶναι τὰ βασικὰ θεμέλια. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἡ ὀργάνωσις τοῦ Βορειο– Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου, δηλαδὴ τοῦ ΝΑΤΟ, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις. Εἶναι βαθεῖα ἡ πίστις μας ὅτι ἡ συνεργασία καὶ ἡ ἑνότης τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν ἀποτελοῦν βασικὸν ὅρον τῆς ἐπιβιώσεως αὐτῶν, ὄχι μόνον διὰ τῆς συνεργασίας καὶ τῆς ἑνώσεως δύναται νὰ ἐξασφαλισθῇ, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πλέον διότι δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ Εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ νὰ ἀπολαύσουν τῶν ἀγαθῶν τῆς μηχανικῆς καὶ οἰκονομικῆς προόδου, ἐὰν δὲν ἑνοποιηθοῦν εἰς μίαν εὐρυτέραν ἀγοράν. Τὰ σύγχρονα καταπληκτικὰ καὶ τεράστια μηχανικὰ καὶ παραγωγικὰ μέσα ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀνύψωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν λαῶν, ὅταν οὗτοι ἐργάζωνται καὶ νὰ ἐνεργοῦν ἐντὸς εὐρυτέρας ἀγορᾶς. Τότε μόνον ἡ μαζικὴ παραγωγὴ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὁδηγήσῃ ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν πτῶσιν τοῦ κόστους καὶ τῶν τιμῶν, καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἀπασχολήσεως, δηλαδὴ εἰς τὴν πραγματικὴν καὶ οὐσιαστικὴν ἄνοδον τοῦ ἐπιπέδου διαβιώσεως τῶν λαῶν. Κατ’ ἀκολουθίαν, καὶ οἱ Εὐρωπαϊκοὶ λαοί, ὄχι ἁπλῶς, ἐπαναλαμβάνω διὰ τὴν ἄμυναν τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ἐλευθερίας των ἡ ὁποία σήμερον κινδυνεύει, ἀλλὰ διὰ τὴν αὔριον, θετικῶς καὶ παγίως, διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὰ ἀγαθὰ τῆς οἰκονομικῆς προόδου, ἔχουν τὴν ὑποχρέωσιν ὀλίγον κατ’ ὀλίγον νὰ συνενοῦνται, νὰ συσφίγγουν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν, διὰ νὰ καταλήξουν μίαν ἡμέραν εἰς τὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία θὰ τοὺς ἐξασφαλίσῃ τὴν εὐρεῖαν ἀγορὰν καὶ τὴν εὐρεῖαν κατανάλωσιν. Εἶναι γνωστοὶ οἱ λόγοι τοὺς ὁποίους εἶπεν ἕνας μεγάλος ξένος πολιτικός, ὅτι ἡ Εὐρώπη ἔχει τεθῆ πλέον πρὸ τοῦ διλήμματος νὰ ἐκλέξῃ, μεταξὺ τῆς ἑνώσεως ἢ τῆς ἀπωλείας καὶ τῆς ἀφανίσεως. Ὅσοι ἐπιθυμοῦν τὴν Εὐρωπαϊκὴν ἕνωσιν, ἀναμφιβόλως ἐπιθυμοῦν τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἐλευθερίας της καὶ τὴν προαγωγὴν τῆς οἰκονομίας της. Ὅσοι ἀντιστρόφως ἀντιστρατεύονται καὶ ἀντιτάσσονται πρὸς τὴν ἕνωσιν αὐτήν, ἐπιθυμοῦν τὴν δυστυχίαν της, τὴν ἐξαθλίωσίν της, καὶ τελικὰ τὴν ὑποδούλωσίν της. Δι’ αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, ὡς πρῶτον κριτήριον διὰ τὴν εἰλικρίνειαν τῶν προθέσεων τῶν διαφόρων κρατῶν, πρέπει νὰ ὑπάρχῃ τὸ κριτήριον τῆς ἑνότητος τῆς Εὐρώπης. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τὴν καταπολεμοῦν, ὀφείλετε νὰ γνωρίζετε ὅτι εἶναι ἐχθροὶ τῆς Εὐρώπης, ἐχθροὶ τῶν λαῶν καὶ συνεπῶς ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἑλλὰς ἀντιστρόφως, ἀφωσιωμένη εἰς τὴν ἰδέαν αὐτὴν τῆς ἑνώσεως, καταβάλλει καὶ θὰ καταβάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν διὰ νὰ ἐκμηδενίσῃ τὰ ἐμπόδια, τὰ ὁποῖα φυσικὸν νὰ ὑπάρχουν μεταξὺ τῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ συνενωθοῦν καὶ ταὐτοχρόνως νὰ βοηθήσῃ τὴν συνένωσιν. Ἤδη καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ τώρα πράττει ὅ,τι εἶναι δυνατὸν εἰς αὐτὴν διὰ νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν ποθητὴν αὐτὴν ἑνοποίησιν. Σᾶς ἀναφέρω μόνον ὅτι πλεῖσται ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας εἶναι αἱ διεθνεῖς Συμβάσεις, αἱ ὁποῖαι ἔλαβον χώραν ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ αἱ ὁποῖαι ἐνεκρίθησαν ὑπὸ ἡμᾶς, κατατεθεῖσαι ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐπὶ πλέον δέ, καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν Σύνοδον, τὴν 12ην, νομίζω, τῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ὑπουργῶν ποὺ ἔλαβε χώραν εἰς τὸ Στρασβοῦργον ἡ Ἑλλὰς συμμετέσχεν ἐνεργῶς εἰς τὰς ἐργασίας αὐτῆς, ὑπέβαλε δὲ δύο προτάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο δεκταί, ἐγκριθεῖσαι ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπήν, καὶ ἀπετέλεσαν τὰς ὑπ’ ἀριθ. 19 καὶ 20 ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, διὰ τῶν ὁποίων ἀποφάσεων, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διευκολύνεται ἡ μετανάστευσις μεταξὺ τῶν Χωρῶν τῆς Εὐρώπης, ἀφ’ ἑτέρου δὲ καὶ ἡ μετανάστευσις πρὸς τὰς ἐξωευρωπαϊκὰς Χώρας. Ἐνομίσαμεν ὅτι διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἠμποροῦμεν νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἔν τινι μέτρῳ τὸ ὀξὺ δημογραφικὸν πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ὑφίσταται εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Δεύτερον, κύριοι, θεμέλιον ἐπὶ τοῦ ὁποίου βασίζεται ἡ ἐξωτερικὴ πολιτική μας, εἶναι, ὅπως εἴπομεν, ἡ ὀργάνωσις τῆς Βορειοατλαντικῆς Συνθήκης, ἤτοι τὸ ΝΑΤΟ. Ἡ Ἑλλὰς πάντοτε, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐνετάχθη εἰς τὴν ὀργάνωσιν αὐτήν, πάντοτε ἐξεπλήρωσε τὰς ὑποχρεώσεις της, αἱ ὁποῖαι ἀποβλέπουν εἰς τὴν διασφάλισιν τῆς ἐλευθερίας, ἀλλὰ καὶ ταὐτοχρόνως εἰς τὴν ἐξασφάλισιν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῶν ἄλλων κρατῶν, μετὰ τῶν ὁποίων συμπράττει εἰς τὴν ἄμυναν. Τοῦτο ἰδιαιτέρως ἀνεγνωρίσθη κατὰ τὴν τελευταίαν Σύνοδον τοῦ Ἀπριλίου. Ἐκ τῶν κειμένων, ἐμφανίζεται ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία, εἰς ἀκέραιον ἐξεπλήρωσεν ἁπάσας τὰς ὑποχρεώσεις αὐτῆς καὶ ἡ ὁποία κατέβαλε τὸ μάξιμουμ τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων της, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν ἰδικήν της ἄμυναν καὶ τὴν ἄμυναν ὁλοκλήρου τοῦ ἐλευθέρου κόσμου, μετὰ τοῦ ὁποίου ἡ ἰδική της εὕρηται ἀρρήκτως συνδεδεμένη. Ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ ΝΑΤΟ ἢ τῆς συνθήκης τῆς Βορειοατλαντικῆς, πρέπει νὰ ἐντάξωμεν καὶ τὴν τελευταίαν Συμφωνίαν μετὰ τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως τῆς 12ης Ὀκτωβρίου περὶ Στρατιωτικῶν εὐκολιῶν, χάρις εἰς τὴν ὁποίαν κατέστη δυνατὴ ἡ ἐγκατάστασις βάσεων εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐκ μέρους τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς. Ἡ συμφωνία αὐτή, ἀποτελεῖ κατ’ ἐξοχὴν σημαντικὸν γεγονός, γεγονὸς τὸ ὁποῖον ἐπαυξάνει τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας εἰς τὸν τόπον αὐτόν, διότι καλύπτει ἕνα χῶρον, ὅπως εἶναι ἡ Ἑλλάς, ὅστις ὑστερεῖ εἰς τὸ ζήτημα τῆς προστασίας ἀπὸ ἀέρος, καὶ τοιουτοτρόπως αὐξάνει περισσότερον τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας, πλησίον τοῦ λαοῦ τῆς Ἑλλάδος καὶ πλησίον ἰδιαιτέρως τοῦ λαοῦ τῆς Βορείου Ἑλλάδος. Ἡ Συμφωνία αὐτή, εἶναι καθαρὰ ἀπόρροια τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου. Τὸ ἄρθρον 3 τῆς Ἀτλαντικῆς Συνθήκης, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ ἁπλῆν ἐπανάληψιν τοῦ ἄρθρου 51 τοῦ Καταστατικοῦ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἀναγνωρίζει εἰς ὅλας τὰς μετεχούσας Χώρας, τὸ δικαίωμα ὅπως προσέρχωνται εἰς τὴν σύναψιν εἰδικῶν περιφερειακῶν Συμβάσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐξασφαλίζουν πρόσθετον τὴν ἀσφάλειαν διὰ τὴν ἄμυνάν των καὶ διὰ τὴν Εἰρήνην. Ἀκριβῶς αὐτοῦ τοῦ δικαιώματος ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ ἐκ μέρους τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν σύναψις πολλῶν τοιούτων περιφερειακῶν συμφωνιῶν, ὄχι μόνον μετὰ Χωρῶν ποὺ συμμετέχουν τοῦ ΝΑΤΟ, ἀλλὰ καὶ μεταξὺ Χωρῶν, αἱ ὁποῖαι δὲν εἰσῆλθον ἢ εὑρίσκονται ἐκτὸς τοῦ ΝΑΤΟ. Τοιαῦται χῶραι, μὲ τὰς ὁποίας ἔχουν συνδεθῆ δι’ ἀναλόγων συμφωνιῶν αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, εἶναι ἡ Γερμανία καὶ ἡ Ἱσπανία αἵτινες δὲν μετέχουν τοῦ ΝΑΤΟ. Ἔχουν δὲ ἀναλόγους συμβάσεις μὲ τὴν ἰδικήν μας καὶ χῶραι μετέχουσαι τοῦ ΝΑΤΟ ὅπως ἡ Γαλλία, ἡ Μεγάλη Βρεταννία καὶ ἡ Ἰταλία.

§17Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Ὑπὸ τοὺς ἰδίους ὅρους;

§18Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Ἐζήτησα εἰς τὴν Γαλλίαν νὰ μοῦ δοθοῦν σχετικαὶ πληροφορίαι, ἀλλά, δυστυχῶς, δὲν ἔλαβον ταύτας, διότι τὸ θέμα θεωρεῖται ἀπόρρητον. Βλέπετε, ὅτι ὑπάρχει μία διαφορά. Ἐκεῖ ἐτηρήθη ἡ συμφωνία μυστική, ἐνῷ ἐδῶ ἐφέραμεν τὴν σύμβασιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Κύριοι συνάδελφοι, ἐξ αὐτῶν ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι οὐδαμῶς εἶναι ὀρθὸν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐλέχθη, ὅτι δῆθεν ἡ συμφωνία τῆς 12ης Ὀκτωβρίου ἀποτελεῖ ἕνα νέον γεγονὸς καὶ μάλιστα γεγονὸς ἐχθρικὸν ἢ ἐπιθετικὸν πρὸς τὰς ἄλλας χώρας, πρὸς τὰς χώρας, τὰς ἐκεῖθεν τοῦ παραπετάσματος. Ἀντιθέτως εἶναι ἁπλοῦν, λογικὸν καὶ ἀναγκαῖον ἀποτέλεσμα τῆς συμμετοχῆς μας εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Ἐφ’ ὅσον νομίζομεν, ὅτι πρέπει νὰ συμμετέχωμεν εἰς αὐτό, κατ’ ἀνάγκην πρέπει νὰ ἀποδεχθῶμεν καὶ τὰς συνεπείας του. Συνεπῶς, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐτάχθησαν ἐναντίον τῶν συμφωνιῶν αὐτῶν, πραγματικῶς στρέφονται κατὰ τοῦ Συμφώνου τοῦ Ἀτλαντικοῦ. Καὶ ὀφείλουν νὰ μᾶς ἐξηγήσουν τοὺς λόγους. Δὲν ὁμιλῶ διὰ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, ἀντιθέτως ὀφείλω νὰ ἐξάρω τὴν στάσιν τοῦ κόμματος τούτου. Ὁμιλῶ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἢ ἐπέκριναν ἢ κατεψήφισαν τὴν συμφωνίαν αὐτήν. Ὀφείλουν νὰ μᾶς εἴπουν, ἐὰν ἡ ἔννοια τῆς ἐπιθέσεώς των κατὰ τῶν συμφωνιῶν αὐτῶν, ἐνέχῃ καὶ τὴν ἔννοιαν ὅτι τάσσονται κατὰ τῆς ἐντάξεώς μας εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον. Διότι, τὸ δεύτερον εἶναι ἀναγκαία προϋπόθεσις τοῦ πρώτου. Ἐφ’ ὅσον ἀναγνωρίζεται διὰ τῶν διατάξεων αὐτοῦ, ἡ δυνατότης τῆς συνάψεως τοιαύτης συμφωνίας, ἡ Ἑλλάς, ἐὰν ἀπήντα ἀρνητικῶς, μοιραίως καὶ αὐτομάτως θὰ ἐτίθετο ἐκτὸς τοῦ Ἀτλαντικοῦ Συμφώνου. Συνεπῶς ἂς ἐξηγοῦνται καθαρὰ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπιτίθενται κατὰ τῶν συμφωνιῶν αὐτῶν. Ἐπιθυμοῦν πραγματικῶς ἢ ὄχι τὴν παραμονήν μας εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν Σύμφωνον; Ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ οὐσία τῆς συζητήσεως.

§19ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§20Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Δι’ ὅσων προσπαθεῖτε νὰ εἴπητε, κύριε βουλευτά, εὑρίσκεσθε ἐν προφανεῖ ἀντιφάσει πρὸς τὸν ἑαυτόν σας. (Χειροκροτήματα). Ἐὰν ἀπεκρούομεν τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ συμφώνου, θὰ ἐτιθέμεθα αὐτομάτως ἐκτὸς αὐτοῦ. Ἀλλὰ ἡ οὐσία εἶναι κάπου ἀλλοῦ. Καὶ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε.... (Θόρυβος κωδωνοκρουσίαι).

§21Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Ὅλαι αἱ Χῶραι τοῦ ΝΑΤΟ ὑπέγραψαν παρομοίας συμφωνίας;

§22Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Ὑπέγραψαν αἱ χῶραι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι κατέχουν τομεῖς ἐπικαίρους, ὅπως εἶναι ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία εἶναι πάντοτε ἐκτεθειμένη εἰς τὸν κίνδυνον μιᾶς ἀεροπορικῆς ἐπιθέσεως, χωρὶς νὰ δύναται νὰ ἀμυνθῇ. Εἶναι ἀκριβῶς πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ἀμύνης τῆς Ἑλλάδος (χειροκροτήματα), ὅπως εἶναι ἀκριβῶς πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ἀμύνης ὁλοκλήρου τοῦ Δυτικοῦ κόσμου.

§23Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐτέθησαν δασμολογικαὶ ἀτέλειαι, εἰδικαὶ δωσιδικίαι κλπ. εἰς τὰς συμφωνίας μετ’ ἄλλων κρατῶν; Ἐδῶ εἶναι ἡ διαφωνία.

§24Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Θὰ σᾶς εἴπω ἐγὼ ἐντὸς ὀλίγου ποῦ εὑρίσκεται ἡ διαφωνία. Ὤφειλεν ὁ κ. συνάδελφος, ἐπειδὴ εἶπον ὅτι ἡ συμφωνία ἀποτελεῖ ἀπόρροιαν τῆς γενικωτέρας συνθήκης τοῦ Ἀτλαντικοῦ, νὰ ἀναφερθῇ εἰς τὴν γενικὴν συνθήκην τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ὅπου θὰ ἔβλεπεν ὅτι προβλέπονται περιπτώσεις ἑτεροδικίας καὶ περιπτώσεις ἀτελείας δι’ ὅλα τὰ στρατεύματα τῶν μετεχουσῶν χωρῶν εἰς τὸ ΝΑΤΟ. Ἀντί, λοιπόν, νὰ ἐκφράζῃ τόσην περιέργειαν ἐνταῦθα, θὰ ἔπρεπε νὰ ρίψῃ ἓν βλέμμα εἰς τὴν συμφωνίαν τοῦ ΝΑΤΟ, ὁπότε ἀσφαλῶς θὰ ἱκανοποίει τὴν περιέργειάν του, χωρὶς νὰ διαταράσσῃ τὴν συζήτησιν.

§25Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. (Ὁμιλεῖ μὴ ἀκουόμενος).

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐπιτρέπετε διακοπάς;

§27Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Ἐξωτ.). Διακοπὰς ἐπιτρέπω, ἀλλὰ διακοπὰς αἱ ὁποῖαι θὰ ἀναφέρωνται εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ θέματος, ὄχι διακοπάς, αἱ ὁποῖαι γίνονται τυχαίως, διὰ νὰ γράφωνται τὰ ὀνόματα τῶν διακοπτόντων εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ τὰς ἐφημερίδας. (Χειροκροτήματα). Ὅσοι ἐπέκριναν κύριοι, τὴν τελευταίαν συμφωνίαν μᾶς εἶπον: Δὲν βλέπετε τὸ πνεῦμα τοῦ κατευνασμοῦ, τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται εἰς τὸν διεθνῆ ὁρίζοντα καὶ δὲν ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι ἡ παραχώρησις τῶν βάσεων αὐτῶν ἀντιτίθεται εἰς τὸ πνεῦμα αὐτὸ καὶ ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἀναρρίπισιν τῶν παθῶν καὶ τῆς ἐχθρότητος; Ἀναμφιβόλως αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον σκέπτονται καὶ ὁμιλοῦν, σκέπτονται καὶ ὁμιλοῦν κατὰ τρόπον ὅλως ἐπιπόλαιον καὶ ὅλως ἀνεδαφικόν. Διότι ἐδῶ ἓν ἐκ τῶν δύο πραγμάτων συμβαίνει: Ἢ αἱ προτάσεις τοῦ κατευνασμοῦ εἶναι ἀνειλικρινεῖς, ἢ εἶναι εἰλικρινεῖς. Ἐὰν εἶναι ἀνειλικρινεῖς, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πρέπει νὰ ἐξακολουθήσωμεν νὰ παραμένωμεν εἰς τὸ ΝΑΤΟ καὶ νὰ ἐπιδιώκωμεν τὴν σύσφιγξιν τῶν δεσμῶν μας μετὰ τῶν ἄλλων χωρῶν. Ἐὰν πάλιν εἶναι εἰλικρινεῖς, τότε οἱ κύριοι αὐτοὶ ὀφείλουν νὰ ἀναγνωρίσουν, ὅτι αἱ προτάσεις αὐταὶ γίνονται μόνον σήμερον, ὁπότε συνηνώθη καὶ ἀνέπτυξε τὰς ἀμυντικάς του δυνάμεις ὁ ἐλεύθερος κόσμος καὶ ὅτι τοιαῦται προτάσεις δὲν ἐγένοντο πρὸ ὀλίγων ἐτῶν, ὅταν ἤμεθα διῃρημένοι καὶ ἀνυπεράσπιστοι. (Χειροκροτήματα). Ἄς σκεφθοῦν οἱ κύριοι αὐτοί, μήπως διὰ τῆς τοιαύτης πολιτικῆς των, δηλαδὴ διὰ τῆς ἐπανόδου εἰς τὸ προηγούμενον καθεστὼς τοῦ διχασμοῦ καὶ τῆς διαιρέσεως, μήπως γίνουν ὑπαίτιοι τῆς ἀναβιώσεως τῆς παλαιᾶς πολιτικῆς τῆς ἀπειλῆς καὶ τοῦ κινδύνου, ἡ ὁποία ἐπὶ τόσα χρόνια ἐταλαιπώρει τοὺς ἐλευθέρους δημοκρατικοὺς λαούς. Τεραστία θὰ εἶναι ἡ εὐθύνη μας ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ἐνώπιον τῶν λαῶν μας καὶ ἐνώπιον τῆς ἱστορίας. Ἀλλά, κύριοι, ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι σαφὴς καὶ κρυστάλλινη. Εἶναι ἐπίσης ἀμετάβλητος καὶ σταθερά. Δεχόμεθα τὴν χεῖρα τὴν ὁποίαν οἱοσδήποτε θὰ μᾶς τείνῃ, ἀρκεῖ νὰ μᾶς ἀποδείξῃ, ὅτι ἡ φιλική του διάθεσις δὲν συνίσταται μόνον εἰς λέξεις καὶ φράσεις, ἀλλὰ προχωρεῖ εἰς ἐνεργείας καὶ εἰς ἔργα. Ἀπόδειξις τούτου εἶναι ὅτι ἐσπεύσαμεν νὰ ἀποδεχθῶμεν οἱανδήποτε πρόσκλησιν ἐκεῖθεν τοῦ Παραπετάσματος, ἡ ὁποία ἐγένετο πρὸς ἐπανάληψιν ἐμπορικῶν σχέσεων ἢ πρὸς τακτοποίησιν τῶν συνόρων. Ἐν τούτοις ὅμως, ὀφείλω νὰ εἴπω ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ὅτι μέχρι τῆς στιγμῆς μόνον εἰς δηλώσεις καὶ μόνον εἰς φράσεις ἔχει περιορισθῆ ὁ περίφημος κατευνασμός. Τὰ γεγονότα ἀτυχῶς δὲν ἐπηκολούθησαν. Εὐχόμεθα καὶ ἐλπίζομεν, νὰ ἐπακολουθήσουν. Ἐὰν ὅμως σήμερον θέλωμεν νὰ εἴμεθα ρεαλισταί, καὶ εἶναι ρεαλισταὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὑπεύθυνοι διὰ μίαν ἐθνικὴν πολιτικήν, πρέπει νὰ ἀναγνωρίσωμεν, ὅτι οὐδὲν μέχρι τῆς στιγμῆς συνετελέσθη, τὸ ὁποῖον νὰ μᾶς πείθῃ, ὅτι τὰς φράσεις καὶ τὰς λέξεις ἔχουν παρακολουθήσει τὰ ἔργα καὶ τὰ γεγονότα. Ἀντιστρόφως μάλιστα, θὰ ἔλεγον, τὰ γεγονότα ἐξακολουθοῦν ἀτυχῶς νὰ παραμένουν ἀμετάβλητα, ὅπως ὑπῆρξαν καὶ πρὸ τῶν τελευταίων ἐνδείξεων διεθνοῦς κατευνασμοῦ καὶ διεθνοῦς ὑφέσεως. Καὶ ποῖα εἶναι τὰ γεγονότα αὐτά; Πρῶτον, τὸ γεγονὸς τὸ ἀναμφισβήτητον, ὅτι ὄπισθεν τοῦ παραπετάσματος ὑπάρχουν ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν συνδεθῆ εἰς ἑνιαῖον καὶ πειθαρχημένον συγκρότημα τὸ ὁποῖον ἔχει ἑνοποιήσει τὰ τεράστια στρατιωτικά, μηχανικὰ καὶ οἰκονομικά του μέσα. Ἐνώπιον τοῦ τεραστίου αὐτοῦ συγκροτήματος, ἐρωτῶ, εἶναι δυνατὸν οἱ ἐλεύθεροι λαοὶ νὰ νομίζουν, ὅτι θὰ ἐπιζήσουν, ἐὰν δὲν μιμηθοῦν τὸ παράδειγμα αὐτοῦ; Αὐτοὶ ἰδιαιτέρως, οἱ ὁποῖοι ἔχουν εἰς τὰς χεῖρας των τὴν βαρεῖαν κληρονομίαν τῶν ὑπερόχων ἀξιῶν τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, ἔχουν ἰδιαιτέρως τὴν ὑποχρέωσιν νὰ συσφίγγουν τοὺς δεσμούς των καὶ νὰ διατηροῦν ἀμείωτον καὶ ἀδιάσπαστον τὸ μέτωπον αὐτῶν. (Χειροκροτήματα). Ἕτερον γεγονὸς ἀναμφισβήτητον, τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νά λάβωμεν ὑπ’ ὄψει μας, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἐκτιμήσωμεν εἰς τὴν πραγματικήν τους ἀξίαν τὰς προτάσεις κατευνασμοῦ καὶ συνεννοήσεως, εἶναι τὸ ὅτι ἡ Εὐρώπη καὶ μετ’ αὐτῆς ἡ Γερμανία διατηροῦνται διῃρημέναι καὶ διχασμέναι, λόγῳ τῆς ἐπιμονῆς τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας. Τὸ Ἀνατολικὸν μπλὸκ ἐξακολουθεῖ νὰ θεωρῇ τὸ γεγονὸς αὐτὸ πλέον ὡς πάγιον. Καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἀπὸ ἡμᾶς ποὺ νὰ μὴ ᾐσθάνθη ὀδυνηρὰν ἔκπληξιν, διὰ τὴν ἀπάντησιν, τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας ἐπὶ τοῦ Γερμανικοῦ ζητήματος, ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς Γερμανικῆς ἑνότητος. Ἐφ’ ὅσον ἐξακολουθῇ ἡ ἐπιμονὴ αὕτη πρέπει νὰ γνωρίζωμεν ὅλοι ὅτι θὰ ὑφίσταται ἡ διαίρεσις τῆς Εὐρώπης ἡ ὁποία ὅπως εἴπομεν προηγουμένως θὰ ἀπετέλει καταστροφὴν δι’ αὐτήν, διὰ τοὺς λαοὺς τῆς καὶ διὰ τὴν εἰρήνην. Κύριοι συνάδελφοι, εἴπομεν ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ συνεννόησις. Εἴπομεν ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ διαπραγμάτευσις μεταξύ τοῦ Ἀνατολικοῦ καὶ Δυτικοῦ Κόσμου. Ἀλλὰ ὅταν γνωρίζωμεν, ὅτι ἀπὸ τῆς 15ης Ἰουλίου οἱ τρεῖς δημοκρατικοὶ ἡγέται διὰ διακοινώσεώς των ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν Σ. Ρωσίαν ὅπως προέλθῃ εἰς διάσκεψιν τῶν τεσσάρων καὶ ἐν τούτοις αὐτὴ ἀπήντησεν ἀρνητικῶς, ὅταν δὲν ἀγνοοῦμεν ἀκόμη, ὅτι παρὰ τὸ γεγονὸς αὐτὸ μετά τινας ἑβδομάδας, κατὰ τὸ τέλος Ὀκτωβρίου, νέα ἐστάλη πρόσκλησις διὰ τῆς ὁποίας τὴν ἐκάλουν εἰς νέαν συνεννόησιν διὰ τὴν διευθέτησιν τῶν διεθνῶν ζητημάτων, καὶ γνωρίζομεν ποία ὑπῆρξεν ἡ ἀπάντησις, δηλαδὴ σαφῶς ἀρνητική, μάλιστα ἐντονώτερον ἀρνητικὴ ἀπὸ τὴν προηγουμένην τότε πῶς θέλετε ἡμεῖς νὰ πιστεύσωμεν ὅτι ὑπάρχει πράγματι ἡ διάθεσις εἰλικρινοῦς συνεργασίας, ἀφοῦ ἀποφεύγει αὕτη τὴν συζήτησιν, ἀφοῦ ἀποφεύγει τὴν διαπραγμάτευσιν καὶ ἀφοῦ ἐπιθυμεῖ προφανῶς νὰ συζητήσῃ μόνον μὲ μίαν Εὐρώπην διῃρημένην; Ἀπὸ τῆς στιγμῆς ἐκείνης ἀνακύπτουν αἱ ἀμφιβολίαι, αἱ ὑποψίαι, αἱ ὁποῖαι ἀκριβῶς δηλητηριάζουν τὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν Κρατῶν καὶ παρεμποδίζουν τὴν συνεννόησιν. Παρηκολούθησα τὴν συζήτησιν εἰς τὴν Γαλλικὴν Βουλὴν ἐπὶ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Τὴν ἀπάντησιν τῆς Ρωσίας πρὸς τὴν δευτέραν αὐτὴν διακοίνωσιν τῶν τριῶν Δημοκρατικῶν Δυνάμεων ὡς ἑξῆς ἐχαρακτήρισεν ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν κ. Μπιντώ. Εἶπεν, ὅτι ἡ ἀπάντησις αὐτὴ κατ’ οὐσίαν περιέχει τοῦτο: «Ὅτι ἡ Σοβιετικὴ Ρωσία μᾶς λέγει, θέλω νὰ διαπραγματευθῶ, θέλω νὰ συνομιλήσω μαζί σας, ἀλλ’ ἀφοῦ πρῶτον ἐγκαταλείψετε τὴν ἑνότητα ὑμῶν. Ἀφοῦ πρῶτον ἐγκαταλείψετε τὴν ἀσφάλειαν ὑμῶν. Ἐάν, κύριοι, ἡ Σοβιετικὴ Ρωσία ἐπιθυμῇ νὰ συνεννοηθῇ μὲ τὴν Εὐρώπην διῃρημένην ὀφείλει νὰ γνωρίζῃ, ὅτι ἡ ἀπάντησις εἶναι σαφῶς, κατηγορηματικῶς ἀρνητική. Τοιαύτην ἀπάντησιν ἔδωσαν τὰ μεγάλα καὶ ἐλεύθερα δημοκρατικὰ Κράτη. Τοιαύτην ἀπάντησιν θὰ δώσῃ ἀναμφιβόλως καὶ ἡ Ἑλλάς. (Χειροκροτήματα). Εἴμεθα ἕτοιμοι ἐπαναλαμβάνω, νὰ συζητήσωμεν, εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ διαπραγματευθῶμεν, ἀλλὰ νὰ μας δεχθοῦν ὅπως εἴμεθα συνηνωμένοι, ὅπως εἴμεθα συνησπισμένοι, διότι καὶ ἡ Σοβιετικὴ Ρωσία ἔχει συνασπίσει ὁλόκληρον τὸν Ἀνατολικὸν Κόσμον. Τότε μόνον θὰ ἐκλείψουν αἱ ὑποψίαι, θὰ ἐκλείψῃ ὁ φόβος, ὁ ὁποῖος δηλητηριάζει τὰς μεταξύ μας σχέσεις καὶ ἀντιστρόφως θὰ ἀποκατασταθῇ μία ἀτμόσφαιρα ἐμπιστοσύνης, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἀποτελεσματικὴν συνέχισιν καὶ ἐπιτυχῆ κατάληξιν τῶν συζητήσεων αὐτῶν. Ἐφ’ ὅσον τοῦτο δὲν συμβαίνῃ, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ὄχι ἁπλῶς νὰ εἴμεθα ἐντεταγμένοι καὶ εἰς τὸ Ἀτλαντικὸν καὶ εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, ὄχι ἁπλῶς νὰ συμβάλωμεν μὲ κάθε τρόπον εἰς τὴν διατήρησιν τῆς ἀμυντικῆς ἡμῶν δυνάμεως, ἀλλὰ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ἐπὶ πλέον νὰ αὐξάνωμεν τὰ ἀμυντικά μας μέσα, διότι ἡ πικρὰ πεῖρα τοῦ παρελθόντος μας ἐδίδαξεν, ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρέπει πρὸ παντὸς ν’ ἀποφύγωμεν εἶναι ὁ αἰφνιδιασμός, ὁ ὁποῖος δὲν πρέπει νὰ μας καταλάβῃ ἀπροπαρασκεύους καὶ ὑπνώττοντας. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλυτέρα κατάρα διὰ τοὺς λαοὺς καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι αὐτὴν τὴν τύχην, λόγῳ τῆς πικρᾶς πείρας τοῦ παρελθόντος, δὲν πρόκειται νὰ ὑποστῇ ἡ Ἑλλάς. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ σταθερότης ἡ ὁποία ἐξησφαλίσθη διὰ τῆς εἰσόδου τοῦ Στρατάρχου Παπάγου εἰς τὴν πολιτικὴν ζωήν, ἡ σταθερότης τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡ σταθερότης εἰς τὴν σύλληψιν καὶ τὴν ἐκτέλεσιν τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς, ἀποτελεῖ τοὺς δύο παράγοντας οἱ ὁποῖοι καταλλήλως ἀξιοποιηθέντες ἐξύψωσαν τὸ κῦρος τῆς Ἑλλάδος ἐξωτερικῶς, ἐσωτερικῶς δὲ ἀποκατέστησαν τὴν ἐμπιστοσύνην τῆς Χώρας πρὸς ἑαυτήν, ὅπως καὶ τὴν πίστιν τῶν ἄλλων Ἐθνῶν πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Χάρις εἰς αὐτήν, ἐπετεύχθησαν τὰ ὅσα ἐπετεύχθησαν, ἐντὸς ὀλίγου χρόνου εἰς τὸν τομέα τόσον τὸν οἰκονομικόν, ὅσον καὶ εἰς τὸν τομέα τῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἀμύνης. Ἀναμφισβητήτως ὅλοι θὰ ἐνθυμῆσθε ποία ὑπῆρξεν ἡ κατάστασις εἰς τὴν πολιτικὴν ζωὴν τοῦ τόπου πρὸ τῆς ἀναμίξεως τοῦ Στρατάρχου Παπάγου εἰς τὴν πολιτικήν, ὅλοι θὰ ἔχετε ἀναμνήσεις τῆς περιόδου ἐκείνης, κατὰ τὴν ὁποίαν, καίτοι ὑφισταμένης τῆς ἀναλογικῆς καὶ τῆς ὑποχρεώσεως συνεπῶς τῆς συνεννοήσεως καὶ συνεργασίας τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, ἀντιθέτως ἐπεκράτουν μεταξὺ αὐτοῦ τοιαύτη ἀντίθεσις, τοιαῦτα μίση, ὥστε νὰ ἔχουν πραγματικῶς δηλητηριάσει τὴν πολιτικὴν ζωὴν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὅλοι ὑπέστημεν τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τὰς συνεπείας τῆς ὑπαναχωρήσεως, τῆς ἀθετήσεως τοῦ διδομένου λόγου, ὅλοι ὑπέστημεν τὰς συνεπείας τῆς ἀπιστίας, ἡ ὁποία ἐκράτει τότε μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ πολιτικοῦ κόσμου τῆς Χώρας καὶ ὅλοι εἴχομεν τὴν συνείδησιν τῆς καταπτώσεως τῶν πολιτικῶν ἠθῶν. Ἀλλὰ πρὸ παντὸς συνείδησιν αὐτοῦ εἶχεν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, εἰς τὸν ὁποῖον ἔδιδε κακὸν παράδειγμα ἐκλύσεως τῶν πολιτικῶν ἠθῶν. Ἀπετέλει ἡ πολιτικὴ ζωὴ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην πραγματικὴν ζούγκλαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπεκράτει ὁ νόμος τῆς ἀθετήσεως τοῦ διδομένου λόγου καὶ τῆς ἀπιστίας. Εὐτυχῶς ἡ ἐμφάνισις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου εἰς τὴν πολιτικὴν ζωὴν εἶναι ἐκείνη, χάρις εἰς τὴν ὁποίαν ἔπνευσεν ἄνεμος ἐξυγιαντικὸς εἰς τὴν πολιτικὴν ζωὴν καὶ εἰς τὰ πολιτικά μας ἤθη. Μὲ τὴν εὐθύτητα, τὴν εἰλικρίνειαν, τὴν τιμιότητα, ἡ ὁποία τὸν διακρίνει, κατώρθωσε νὰ ἐπιβάλῃ καὶ πάλιν τὴν ἐμπιστοσύνην εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν καὶ ἐν συνεχείᾳ εἰς τὰς μεταξὺ τῶν πολιτῶν σχέσεις. Δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν, ὅτι πράγματι συνετελέσθη μία ἀνάτασις ψυχική, μία ἀνασυγκρότησις ἠθικὴ εἰς τὸν τόπον αὐτόν, ἡ ὁποία ἤρχισεν ἀπὸ τὸν πολιτικὸν κόσμον καὶ θὰ καταλήξῃ εἰς τοὺς πολίτας. Καὶ δι’ αὐτό, εἴτε τὸ θέλομεν, εἴτε δὲν τὸ θέλομεν, θὰ ὑπάρξῃ μία περίοδος Παπάγου εἰς τὴν πολιτικὴν ἱστορίαν τῆς Χώρας. (Χειροκροτήματα). Θὰ ὑπάρξῃ εἰς τὴν πολιτικὴν ζωὴν τοῦ τόπου αὐτοῦ μία περίοδος Παπάγου, ἡ ὁποία θὰ ἀποτελέσῃ σταθμὸν καὶ θὰ σημάνῃ ἀφετηρίαν ἅμα καὶ τέρμα: τέρμα εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς μικροπονηρίας, τῆς μικροφιλοτιμίας καὶ τῆς ἐξαπατήσεως, ταὐτοχρόνως δὲ ἀπαρχὴν μιᾶς νέας πολιτικῆς ζωῆς, ἡ ποία εἰσάγει τὴν πίστιν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν. Θὰ σταματήσῃ τοῦ λοιποῦ ἡ μικροπονηρία, ἡ ὁποία ἀπετέλει εἰς τὸ παρελθὸν τὸ μέσον τῆς συγκρατήσεως εἰς τὴν ἐξουσίαν καὶ ἀντιθέτως ἡ τιμιότης καὶ ἡ ἠθικὴ θὰ ἀποτελέσουν τὸν κανόνα τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου. (Χειροκροτήματα). Ὅλοι ἔχετε πικρὰν πεῖραν τῶν ἡμερῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ὅλοι θὰ ἀκολουθήσητε τὸν δρόμον αὐτόν, ἂν θέλετε νὰ μὴ εὑρεθῆτε αὔριον ἀπομεμακρυσμένοι ἀπὸ τὸ κοινὸν λαϊκὸν αἴσθημα. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ συνάδελφός μου, κ. Κανελλόπουλος, εἰς τὴν χθεσινήν του ὁμιλίαν, συνεζήτει ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ προηγηθῇ ἡ οἰκονομικὴ ἀνασυγκρότησις τῆς στρατιωτικῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ κατέληξεν εἰς τὸ συμπέρασμα, τὸ ὀρθὸν κατ’ ἐμέ, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ συμβιβασθοῦν καὶ νὰ συνυπάρξουν καὶ ἡ στρατιωτικὴ καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἀνασυγκρότησις. Νὰ ἐπιτραπῇ ὅμως εἰς ἐμέ, ὁ ὁποῖος ἀποδέχομαι τὴν ἀλήθειαν αὐτήν, νὰ προσθέσω καὶ κάτι ἄλλο ἀκόμη, ὅτι ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἀνασυγκρότησις ἡ ὁποία ἐπετεύχθη χάρις εἰς τὴν εἴσοδον εἰς τὴν πολιτικὴν ζωὴν τοῦ τόπου τοῦ Στρατάρχου Παπάγου: Ἡ ἠθικὴ ἀνασυγκρότησις, ἐκείνη ἡ ὁποία ἐπιτρέπει νὰ ἀντιμετωπίζωμεν ἀλλήλους μὲ ὑψηλὰ τὸ μέτωπον καὶ χωρὶς νὰ ἐρυθριῶμεν, ἐκείνη ἡ ὁποία ἀναμφισβητήτως ἐπέβαλεν εἰς τὴν πολιτικὴν ζωὴν τοῦ τόπου αὐτοῦ μίαν εἰλικρίνειαν καὶ μίαν εὐθύτητα. Κύριοι βουλευταί, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνασυγκρότησις ἡ βασική, αὐτὴ εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κατ’ ἐμὲ ἐπετελέσθη ἐπὶ Στρατάρχου Παπάγου, καὶ ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ βάθρον τῆς λοιπῆς οἰκονομικῆς καὶ στρατιωτικῆς ἀνασυγκροτήσεως. Διότι ἐχθρὸς ἀδιάλλακτος τοῦ ὑλισμοῦ πάσης μορφῆς, τόσον τοῦ φιλοσοφικοῦ ὅσον καὶ τοῦ ἱστορικοῦ, πιστεύω ὅτι εἶναι αἱ πνευματικαὶ καὶ ἠθικαὶ δυνάμεις, ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι πράγματι κατευθύνουν τὸν κόσμον καὶ τὴν κοινωνίαν. Ἔχομεν τὴν ἀπόδειξιν ὅτι χάρις εἰς τὴν ἀνάτασιν τῆς πίστεως καὶ τῆς ψυχῆς κατέστη δυνατὸν νὰ ὑπερνικήσωμεν τὰ οἰκονομικὰ γεγονότα, νὰ ὑπερνικήσωμεν τὰς συνεπείας ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι εἶναι φυσικαί, ἔπειτα ἀπὸ ἕνα τοιοῦτον καταπληκτικὸν οἰκονομικὸν γεγονός, ὅπως εἶναι ἡ ἀναπροσαρμογὴ τοῦ νομίσματός μας. Χάρις εἰς τὴν ἀνάτασιν τὴν πνευματικὴν καὶ ψυχικήν, κατέστη δυνατὸν ν’ ἀνασυγκροτήσωμεν τὰς δυνάμεις τοῦ Στρατοῦ, τοῦ Ναυτικοῦ καὶ Ἀεροπορίας, περὶ τῶν ὁποίων σᾶς ὡμίλησε χθὲς ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Εἶμαι ὑπερήφανος ὡς μέλος τοῦ Συναγερμοῦ, διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, διὰ τῆς ἠθικῆς ἀνασυγκροτήσεως, καθίσταται δυνατὴ ἡ γενικωτέρα ἀνασυγκρότησις τοῦ τόπου. Ὀφείλομεν αὐτὸ εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ Στρατάρχου Παπάγου εἰς τὴν πολιτικὴν (παρατεταμένα χειροκροτήματα). Θὰ τὸν ἀκολουθήσωμεν εἰς τὸν δρόμον τῆς εὐθύτητος, εἰς τὸν δρόμον τῆς εἰλικρινείας τὸν ὁποῖον ἐχάραξε. Θὰ τὸν ἀκολουθήσωμεν βέβαιοι, ὅτι μόνον δι’ αὐτοῦ, αἰρόμενοι ὑπεράνω τῶν προσωπικῶν φιλοδοξιῶν μας, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετήσωμεν τὸ γενικώτερον συμφέρον καὶ τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ. Μόνον τὴν ὁδὸν αὐτὴν ἀκολουθοῦντες, θὰ εἶναι δυνατὸν αὔριον νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ποθητὸν τέρμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀνόρθωσις, ἡ πραγματικὴ εὐημερία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Παρατεταμένα καὶ ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§28Α. ΓΚΕΛΕΣΤΑΘΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρεκάλουν νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή, ἐὰν δέχεται ὅπως καὶ ἡ ἀγόρευσις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τυπωθῇ ὁμοῦ μετὰ τὴν ἀγόρευσιν τῶν ἀξιοτίμων κ.κ. Ὑπουργῶν Συντονισμοῦ καὶ Ἐθνικῆς Ἀμύνης εἰς ἴδιον τεῦχος καὶ διανεμηθῇ δωρεάν.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν πρότασιν τοῦ κ. συναδέλφου;

§30ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§32ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα μάλιστα.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6 μ.μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως συζήτησιν ἐπὶ τῶν κυβερνητικῶν ἀνακοινώσεων. (Ὥρα 7.45′ μ.μ.).