1953.06.02

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 46η

Τρίτη 2 Ἰουνίου 1953

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.15′ μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ τοὺς κ. κ. βουλευτὰς νὰ καταλάβουν τὰς θέσεις των. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ν. Πανταζῆς ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ν. ΠΑΝΤΑΖΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Π. Τζαννετάκης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφοράς, κ.λ.π.

§4Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ Θεσσαλονίκης κ. κ. Π. Βουδούρης καὶ Γ. Τζαμαλούκας καταθέτουν ἀναφορὰν τῆς Βιομηχανίας παγωτῶν Β. Ἑλλάδος «Ὄλυμπος», διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῆς διανομῆς παγωτῶν τοῦ ἐργοστασίου ΕΒΓΑ καὶ εἰς Θεσσαλονίκην καὶ ζητούσης τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς τοιαύτης διανομῆς, πρὸς προστασίαν τῶν μικροβιομηχανιῶν παγωτοῦ Θεσσαλονίκης καὶ τοῦ Μακεδονικοῦ γάλακτος. Ὁ βουλευτὴς Κοζάνης κ. Δ. Ζησόπουλος καταθέτει ἀναφορὰς τοῦ Γεωργικοῦ Συνεταιρισμοῦ Κοζάνης καὶ τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Κοζάνης–Σερβίων, παραπονουμένων διὰ τὴν καθορισθεῖσαν χαμηλὴν τιμὴν συγκεντρώσεως σίτου καὶ ζητούντων ἀναθεώρησιν αὐτῆς ὑπὲο τῶν μικροπαραγωγῶν. Οἱ βουλευταὶ Χίου κ. κ. Ν. Ζορμπᾶς καὶ Ι. Μαυριδόγλου καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου Χίου, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ταχθεῖσαν ἀπογραφὴν τῶν ἀποθεμάτων ἀλεύρων καὶ σίτου τῶν εὑρισκομένων εἰς τὰς ἀποθήκας τῶν ἐμπόρων καὶ ζητοῦντος ἀναστολὴν τῆς ὡς ἄνω διαταγῆς. Ὁ βουλευτὴς Χίου κ. Ν. Ζορμπᾶς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλῶν, ζητοῦντος ἄμεσον ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου 1904)51, «περὶ προστασίας καὶ ἀποκαταστάσεως τῶν τυφλῶν», τὴν χορήγησιν ποσοῦ 150.000.000 διὰ τὴν ἀνέγερσιν κατασκευῆς ἔργων χειροτεχνίας τῶν τυφλῶν, τὴν χορήγησιν δελτίων ἐλευθέρας κυκλοφορίας εἰς τὰ λεωφορεῖα κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Καλαμῶν κ. Ν. Κάρτσωνας καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κτηματικῆς Ἀδελφότητος Καλαμῶν, τοῦ Κηπευτικοῦ καὶ τοῦ Γεωργικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀσπροχώματος, ζητούντων λῆψιν μέτρων προστασίας τῆς τιμῆς τῆς πατάτας. Ὁ βουλευτὴς Ἐδέσσης κ. Θ. Ἀνδρεάδης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Κοινοτήτων καὶ Ἐπαγγελματιῶν Ἐπαρχίας Ἀλμωπίας, ζητούντων λῆψιν μέτρων προστασίας τῆς Κουκουλλοπαραγωγῆς τῆς Ἐπαρχίας Ἀλμωπίας. Ἀπαντήσεις διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν. Ι. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Εὐαγγελάτου. Ἐπὶ τῆς ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Εὐαγγελάτου κατατεθείσης τὴν 29–1–53, ὑπ’ ἀριθ. 37 ἐρωτήσεως ἀφορώσης εἰς ὑποθέσεις τῆς Κοινότητος Χρυσοβεργίου, ὑπεβλήθη εἰς τὸ Ὑπουργεῖον ἡ ὑπ’ ἀριθ. 4101 ἐ. ἔ. ἀναφορὰ τοῦ Νομάρχου Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας, ἐξ ἧς προκύπτουσι τὰ ἀκόλουθα. 1) Μὴ ἐγγραφὴ εἰς τὰ δημοτολόγια τῆς Κοινότητος Χρυσοβεργίου (Αἰτωλ)νίας), κατοίκων τῆς Κοινότητος Σκοπιᾶς (Εὐρυτανίας). Οἱ αἰτοῦντες τὴν ἐγγραφήν των εἰς τὰ δημοτολόγια δὲν ἔχουν τὰ ὑπὸ τοῦ νόμου ἀπαιτούμενα προσόντα, διότι εἶναι μόνιμοι κάτοικοι Σκοπιᾶς, παραχειμάζοντες ἁπλῶς εἰς Χρυσοβέργιον, ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου μέχρι τοῦ Μαρτίου. Τινὲς τούτων εἶναι Κοινοτικοὶ σύμβουλοι Σκοπιᾶς. Εἰς τὸν νομὸν Αἰτωλοακαρνανίας παραχειμάζουν πλεῖστοι Εὐρυτάνες εἰς πολλὰς Κοινότητας, πρὸς συντήρησιν τῶν ζώων των καὶ πρὸς ἐξεύρεσιν ἐργασίας. Ὅτι δὲ τοῦτο συμβαίνει καὶ ἐν Χρυσοβεργίῳ, προκύπτει καὶ ἐκ τῆς ὑπάρξεως ἐν Χρυσοβεργίῳ μεταβατικοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Σκοπιᾶς. 2. Ὕδρευσις Κοινότητος Χρυσοβεργίου. Παρὰ τοῦ Νομαρχιακοῦ Συμβουλίου διετέθησαν ἐκ πιστώσεων κρατικῶν καὶ ἐκ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 387 συμβάσεως Δ. Ο.Σ. 25.260.000 δραχμαὶ καὶ διὰ τῶν χρημάτων τούτων καὶ διὰ τῆς προσωπικῆς ἐργασίας τῶν κατοίκων κατεσκευάσθη τὸ Ὑδραγωγεῖον Χρυσοβεργίου. Οἱ χορηγηθέντες ὅμως σωλῆνες δὲν ἐπήρκεσαν, διότι ὑπῆρξεν ἀπόλυτος ἀνάγκη τροποποιήσεως τῆς ἀρχικῆς μελέτης. Τοιουτοτρόπως ἡ σωλήνωσις ἔφθασεν εἰς θέσιν δεσπόζουσαν καὶ τῶν τριῶν συνοικισμῶν τοῦ χωρίου, παρὰ τὴν ἐκκλησίαν. Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 13898]13–6–52 ἀναφορᾶς τῆς Νομαρχίας πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Κοινωνικῆς Προνοίας, ἐζητήθη ἡ χορήγησις 1016 μέτρων σωλήνων. Λόγῳ μὴ διαθέσεως σωλήνων ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου, ἡ Κοινότης προέβη ἐξ ἰδίων πόρων εἰς τὴν ἀγορὰν 350 μέτρων σωλήνων. Κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς ἐκτελέσεως τῶν συνδέσεων οἱ κάτοικοι τοῦ συνοικισμοῦ Τραγανούλα ἐζήτησαν, ὅπως οἱ σωλῆνες διαιρεθοῦν διὰ τοῦ 3 καὶ προεκταθοῦν πρὸς τὸν συνοικισμόν των 116 μέτρα σωλήνων. Οὕτω ὅμως οὐδεὶς συνοικισμὸς θὰ ἐξυπηρετεῖτο, διότι ὁ πλησιέστερος συνοικισμὸς ἀπέχει 250 μέτρα, πρὸς τούτοις δὲ καὶ οἱ κάτοικοι τῶν δύο ἄλλων συνοικισμῶν, δὲν ἀπεδέχοντο τὴν τοιαύτην διανομὴν τῶν σωλήνων. Κατόπιν τῶν διαμαρτυριῶν τῶν κατοίκων τοῦ συνοικισμοῦ Τραγανούλα ἐγένετο μετατροπὴ τῆς χαράξεως, τὴν ὁποίαν ἀπεδέχθησαν καὶ οἱ κάτοικοι τοῦ ἐν λόγῳ συνοικισμοῦ. Μετά τινας ἡμέρας οἱ αὐτοὶ κάτοικοι μεταμεληθέντες προσῆλθον εἰς τὴν Νομαρχίαν, ζητοῦντες τὴν διακοπὴν τῆς προεκτάσεως τῶν σωλήνων, καθ’ ἣν στιγμὴν ἡ σύνδεσις αὐτῶν ἔβαινεν εἰς τὸ τέρμα της. Τοιαύτη τυχὸν ἐνέργεια, ἐὰν ἐγένετο δεκτὴ ὑπὸ τῆς Νομαρχίας, θὰ ἦτο παράνομος, προσέτι δὲ θὰ ἐπεβάρυνε τὴν Κοινότητα διὰ τοῦ ποσοῦ τῶν 25.000.000 δραχμῶν. Ἤδη τὸ Κοινοτικὸν Συμβούλιον ἐψήφισε πίστωσιν 6.500.000 δρχ. καὶ ἠγόρασε σωλῆνας, θὰ ἀγοράσῃ δὲ καὶ τοὺς ἐλλείποντας, ἅμα ὡς θὰ ἔχῃ τὴν οἰκονομικὴν δυνατότητα, ὥστε νὰ ἐπεκταθῇ τὸ δίκτυον καὶ εἰς τοὺς τρεῖς συνοικισμούς. Ἐπισημειοῦται, ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ συνοικισμοῦ Τραγανούλα, ἀποτελουμένου ἐκ 18 οἰκογενειῶν (περίπου 85 κατοίκων) οὐχὶ ὀρθῶς ζητοῦν προνομιακὴν μεταχείρισιν ἔναντι τῶν δύο ἑτέρων συνοικισμῶν, συγκεντρούντων τὴν πλειονότητα τῶν κατοίκων (ἀνατολικὸς συνοικισμός, κάτοικοι 100 περίπου, κεντρικὸς συνοικισμὸς κάτοικοι 160). 3. Συστέγασις Σχολείων Σκοπιᾶς καὶ Χρυσοβεργίου. Ἡ συστέγασις ἀπεφασίσθη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας. Κατόπιν διαμαρτυριῶν τῶν κατοίκων τῆς Κοινότητος Χρυσοβεργίου ἔπαυσεν ἡ συστέγασις. Ἐπιπροστίθεμεν, ὅτι τὸ θέμα τοῦτο δὲν διεχειρίσθη ὁ Νομάρχης, ἀλλὰ ὁ ἁρμόδιος ἐπιθεωρητὴς στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως καὶ τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Παιδείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Μαΐου 1953

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ

Βʹ). Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Τρικάλων κ. Λ. Κατσιλάμπρου. Ἐν συνεχείᾳ πρὸς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 28379 ἐ.ἔ. ἔγγραφον ἡμῶν, εἰς ἀπάντησιν ἐρωτήσεως (ἀριθ. 155) τοῦ βουλευτοῦ Τρικάλων Λ. Κατσιλάμπρου, ἔχω τὴν τιμὴν ν’ ἀνακοινώσω εἰς τὴν Βουλὴν συμπληρωματικῶς τ’ ἀκόλουθα, ὡς προκύπτουν ἐκ τῆς ἐρεύνης τοῦ κ. Νομάρχου Τρικάλων. Κατὰ τὸ μέχρις 7 Μαΐου ἐ.ἔ. διάστημα τοῦ τρέχοντος οἰκονομικοῦ ἔτους ἐβεβαιώθη εἰς βάρος τῶν κατοίκων τῶν συνοικισμῶν τοῦ Δήμου Τρικάλων, ποσὸν 119.508.800 δραχμῶν, εἰς ὃ περιλαμβάνεται καὶ ὁ φόρος ἐπὶ τῆς ὀψίμου γεωργικῆς παραγωγῆς χρήσεως 1951–52. Ἐκ τοῦ ποσοῦ τούτου εἰσεπράχθησαν δρχ. 38.523.600. Ἔναντι τῶν ὡς ἄνω ἐσόδων ὁ Δῆμος Τρικάλων ἐδαπάνησε δι’ ἔργα εἰς τοὺς συνοικισμοὺς αὐτοῦ, δρχ. 166.500.000, ὡς ὁ συνημμένος ἀναλυτικὸς πίναξ τοῦ κ. Δημάρχου Τρικάλων, ἤτοι δρχ. 46.991.200 πλέον τῶν βεβαιωθέντων καὶ δρχ. 127.976.400 πλέον τῶν εἰσπραχθέντων. Ἀθῆναι 28–5–53

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΣ

Δῆμος Τρικαίων Κατάστασις Ἐμφαίνουσα τὰ ἐκτελεσθέντα ἔργα εἰς τὰ χωρία τοῦ Δήμου κατὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1952–53.

Ἐν Τρικάλοις τῇ 7 Μαΐου 1953 Ὁ Δήμαρχος (Ὑπογραφὴ δυσανάγν.) ΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν Γερ. Λύχνου καὶ Σ. Θεοτόκη. Κατόπιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4040)1896 8–5–53 ὑμετέρου ἐγγράφου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἀπὸ 5 Μαΐου ἐ.ἔ. ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γερ. Λύχνου καὶ Σ. Θεοτόκη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι τὸ θέμα τῆς κατόπιν τοῦ Ν.Δ. 2415)1953 εἰς δρχ. ἐξοφλήσεως τῶν τοκοχρεωλυτικῶν δόσεων δανείων εἰς δολλάρια, χορηγηθέντων μέσῳ τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς Δανείων εἰς βιοτέχνας, βιομηχάνους κλπ. θέλει ἀποτελέσει ἀντικείμενον μελέτης ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, τῶν σχετικῶν ἀποφάσεών της ἀνακοινωθησομένων ἐν καιρῷ. Ἀθῆναι τῇ 7–6–53

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ

ΙΙΙ. Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Χ. Εὐαγγελάτου καὶ Π. Σταυροπούλου. Ὑμέτερον σχετικὸν 4552)2122)27–5–53, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 231 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Χ. Εὐαγγελάτου καὶ Π. Σταυροπούλου, σχετικὴ μὲ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν ὀρυζοκαλλιεργητῶν, οἵτινες ὑπέστησαν ζημίας λόγῳ μὴ φυτρώματος τοῦ χορηγηθέντος εἰς αὐτοὺς κρατικοῦ ὀρυζοσπόρου κατὰ τὸ 1951. Ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι κατόπιν τῆς γενομένης ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν ἡμῶν διαπιστώσεως, ὅτι πράγματι τὸ μὴ φύτρωμα τοῦ ὀρυζοσπόρου ὠφείλετο εἰς τὴν ἀκαταλληλότητά του διὰ σπορὰν καὶ οὐχὶ εἰς αἴτια βαρύνοντα τοὺς ὀρυζοκαλλιεργητάς, τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον ἀπεφάσισεν, ὅτι θὰ ἔδει ὀπωσδήποτε νὰ ἀποζημιωθοῦν οἱ ἐκ τοῦ ὡς ἄνω λόγου ὑποστάντες ζημίας ὀρυζοκαλλιεργηταί. Κατὰ γνωμάτευσιν τοῦ Νομικοῦ Συμβούλου τοῦ Ὑπουργείου, οἱ ὀρυζοκαλλιεργηταὶ οὗτοι θὰ ἠδύναντο νὰ ἀποζημιωθοῦν κατὰ δύο τρόπους, τουτέστιν εἴτε καταφεύγοντες εἰς τὰ πολιτικὰ δικαστήρια, εἴτε ἀποδεχόμενοι τὴν προταθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου συμβιβαστικὴν λύσιν, ἡ ὁποία συνίστατο εἰς τὸ νὰ ἐπιστραφοῦν εἰς αὐτοὺς τὰ χρήματα, ἅτινα κατέβαλον διὰ τὴν ἀγορὰν τοῦ ὀρυζοσπόρου, παραιτούμενοι πάσης ἄλλης ἀξιώσεως ἔναντι τοῦ Δημοσίου, διὰ περαιτέρω ἀποζημίωσίν των. Ἅπαντες ἀνεξαιρέτως οἱ ὀρυζοκαλλιεργηταὶ ὑπεδέχθησαν δι’ ὑπευθύνων δηλώσεών των τὴν συμβιβαστικὴν ταύτην λύσιν. Διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ὅμως ἡ ἐπιστροφὴ εἰς τοὺς ὀρυζοκαλλιεργητὰς τῶν καταβληθέντων χρηματικῶν ποσῶν, ἀπαιτεῖται, κατὰ τὴν αὐτὴν ὡς ἄνω γνωμάτευσιν, ἡ ἔγκρισις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, παρεχομένη κατόπιν γνωμοδοτήσεως τῆς ὁλομελείας τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου, καθ’ ὅσον τὴν δυνατότητα ταύτην τῆς ἐγκρίσεως κατ’ οὐδεμίαν νόμιμον διάταξιν ἔχει τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον. Τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, ὑπ’ ὄψιν τοῦ ὁποίου ἐτέθη τὸ ζήτημα ὑπὸ τοῦ Νομικοῦ Συμβούλου τοῦ Ὑπουργείου, ἐγνωμοδότησε προσφάτως ὅτι πρέπει νὰ ἐπιστραφοῦν εἰς τοὺς ὀρυζοκαλλιεργητὰς τὰ χρηματικὰ ποσά, ἅτινα κατέβαλον οὗτοι διὰ τὴν ἀγορὰν τοῦ ὀρυζοσπόρου, ἀπομένει δὲ ἡ ἔγκρισις τῆς ἀποφάσεως ταύτης τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν. Εὐθὺς ὡς ἤθελεν ἐγκριθῇ ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἡ ὡς ἄνω ἀπόφασις τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου, θὰ δοθῇ ἐντολὴ εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἵνα εἰς βάρος τῶν πιστώσεων τοῦ παρ’ αὐτῇ λογαριασμοῦ τοῦ ΚΤΓΚ καὶ δασῶν (Διαθέσιμα κεφάλαια σποροπαραγωγῆς), ἐπιστρέψῃ εἰς τοὺς ὀρυζοκαλλιεργητὰς τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον κατέβαλεν ἕκαστος διὰ τὴν ἀγορὰν ὀρυζοσπόρου. Ἀθῆναι 29)5)53

Ὁ Διευθυντὴς

Ι. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ

IV. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 168 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Χ. Παπασταύρου. Ἐπὶ τοῦ παρόντος δὲν καθίσταται ἐφικτὴ ἡ διάθεσις μονάδων μηχανικοῦ διὰ τὴν κατασκευὴν γεφυρῶν, πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ τομέως ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας, καθ’ ὅσον αὗται εἶναι ἐπιφορτισμέναι μὲ πολλαπλᾶς ἀποστολὰς δι’ ἃς μόλις καὶ μετὰ βίας ἐπαρκοῦν. Συγκεκριμένως ἐπὶ τοῦ Καλαμᾶ κατεσκευάσθη κατὰ τὸ π. ἔ. ὑπὸ τοῦ Στρατοῦ καὶ τρίτη γέφυρα ἐξ ὑλικοῦ Μπαίλεϋ, παρὰ τὸ Σουλόπουλον. Ἀθῆναι τῇ 19 Μαΐου 1953

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

V. Τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Σολομωνίδου. Ἐπὶ σχετικῆς ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Σολομωίδου καταχωρηθείσης ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλίου ἐρωτήσεων 09, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Εἶναι γεγονὸς ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 97731]1952 κοινῆς ἀποφάσεως τῶν Ὑπουργῶν Κοιν. Προνοίας καὶ Οἰκονομικῶν τῆς προηγουμένης Κυβερνήσεως, παρεχωρήθησαν, ἄνευ συμπράξεως τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας, χῶροι ἐν τῇ περιφερείᾳ τοῦ Δήμου Ν. Σμύρνης ἐκ τῶν ἀνηκόντων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Κοιν. Προνοίας, εἰς τὸν Οἰκοδομικὸν Συνεταιρισμὸν τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, διὰ τὴν στέγασιν τῶν ἀκτημόνων ὑπαλλήλων μελῶν του. Ἐν τῇ αὐτῇ ἀποφάσει πρυβλέπεται, ὅπως ἐκ μέρους τοῦ Συνεταιρισμοῦ καταβληθῇ ὡς τίμημα, ποσὸν δραχμῶν ἑνὸς δισεκατομμυρίου ἑξακοσίων πεντήκοντα ἑκατομμυρίων. Ἡ ἐν λόγῳ παραχώρησις ἐγένετο βάσει τῶν διατάξεων τοῦ Νόμου 2063]52 περὶ Λαϊκῆς Στέγης, καὶ πρὸς ἱκανοποίησιν τῶν στεγαστικῶν ἀναγκῶν τῶν ἀκτημόνων ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου τούτου. Ἐπειδὴ εἷς τῶν παραχωρηθέντων ὡς ἀνωτέρω χώρων κατελήφθη λόγῳ πλάνης τοῦ Δήμου Ν. Σμύρνης καὶ ἀνηγέρθη ἐπ’ αὐτοῦ κτίριον πρὸς στέγασιν σχολείου, ἐπελήφθημεν τῆς ὑποθέσεως μὲ σκοπὸν τροποποιήσεως τῆς ἀρχικῆς παραχωρητηρίου ἀποφάσεως, πρὸς ἀποφυγὴν διενέξεων καὶ δικαστικῶν ἀγώνων μεταξὺ συνεταιρισμοῦ καὶ Δήμου Ν. Σμύρνης. Ἀκριβῶς δὲ διὰ τὴν τοιαύτην τακτοποίησιν ἔφερον εἰς ἐπαφὴν τὴν διοίκησιν τοῦ Συνεταιρισμοῦ μετὰ τοῦ Δημάρχου Ν. Σμύρνης. Ἐπειδὴ τόσον κατὰ τὴν ἐρώτησιν τοῦ κ. βουλευτοῦ, ὅσον καὶ κατὰ τὴν ἄποψιν τοῦ Δήμου Νέας Σμύρνης, τίθεται ζήτημα ὅτι ἅπαντες οἱ παραχωρηθέντες χῶροι ἀνήκουσι κατὰ κυριότητα εἰς τὸν ἀνωτέρω Δῆμον καὶ πρὸς ὁριστικὸν τερματισμὸν τῆς ὅλης ὑποθέσεως, ὑπέγραψα ἐρώτημα πρὸς τὴν Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, ἵνα γνωμοδοτήσῃ σχετικῶς. Ἐφ’ ὅσον ἡ γνωμοδότησις τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους θὰ εἶναι σύμφωνος πρὸς τὰς ἀπόψεις τοῦ Δήμου Νέας Σμύρνης, διαβεβαιῶ τὸν ἐρωτῶντα βουλευτήν, ὅτι θὰ τροποποιήσω τὴν τοιαύτην ἀπόφασιν εἰς τρόπον ὥστε οὐδόλως τὰ συμφέροντα τοῦ Δήμου Ν. Σμύρνης νὰ θίγωνται, χωρὶς παραλλήλως ν’ ἀγνοηθῶσι καὶ βασικαὶ ἀνάγκαι τῶν ἀκτημόνων ὑπαλλήλων, πρὸς οὓς ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις προβλέπει μὲ τόσην συμπάθειαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ.....

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

VI. Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν κ. κ. βουλευτῶν Μ. Ταμβακᾶ καὶ Χ. Γερακίνη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3854 ἐ. ἔ. ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ. κ. Μ. Ταμβακᾶ καὶ Χ. Γερακίνη, σχετικῶς μὲ παροχὴν ἰατρικῆς περιθάλψεως εἰς τοὺς ναυτικούς, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Κατὰ τὰς ἐν ἰσχύϊ σχετικὰς διατάξεις περὶ Οἴκων τοῦ Ναύτου, εἰς τοὺς ναυτικοὺς καὶ τὰ μέλη οἰκογενειῶν αὐτῶν παρέχεται ἰατρικὴ περίθαλψις παρὰ τῶν Οἴκων τοῦ Ναύτου, εἰς ἃς πόλεις ἔχουσιν ἐγκριθῆ τοιοῦτοι. Τὸ θέμα τῆς ὑπαγωγῆς τῶν ναυτικῶν εἰς τὴν ἀσφάλισιν τοῦ Ι.Κ.Α. εἶναι θέμα γενικώτερον καὶ θέλει ἐξετασθῆ ἐν καιρῷ, ἐν συναφείᾳ πρὸς τὰ ληφθησόμενα μέτρα ἀναδιοργανώσεως τῆς παρ’ ἡμῖν Κοιν. Ἀσφαλίσεως.

Ἀθῆναι τῇ 23–5–53

Ε.Υ.

Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς

Δ. ΘΟΙΒΙΔΟΠΟΥΛΟΣ

VII. Τῆς Γενικῆς Διοικήσεως Β. Ἑλλάδος. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Βύζα καὶ Α. Βαζάκα. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4382 τῆς 20–5–53 ὑμετέρου ἐγγράφου σχετικῶς μὲ τὴν ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Β. Βύζα καὶ Α. Βαζάκα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι οὐδεὶς ἐκκρεμὴς φάκελλος εἰς βάρος τοῦ Δ)ντοῦ τῆς Γ.Δ.Β.Ε. κ. Ἰωάννου Σεργάκι ὑπάρχει παρ’ ἡμῖν. Ἐν Θεσ)νίκη τῇ 28–5–53 Ὁ Ὑπουργὸς Γ.Δ.Β.Ε.

Α. ΣΤΡΑΤΟΣ

Ὁ κ. Κ. Καλλίας (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ Ὀδοντιατρικοῦ τμήματος τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Βραχνός, Δ. Πλαγιάννης. Π. Σταθόπουλος, Μ. Κοτσώνης, Θ. Σαράντης, Λ. Μπίστης, Α. Γκελεστάθης, Χ. Εὐαγγελᾶτος, Π. Σταυρόπουλος, Ν. Ἀθανασίου καὶ Δ. Στεφάνου καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν προαγωγὰς Ἀνωτέρων Ἀξιωματικῶν τοῦ Στρατοῦ». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Τζαμαλούκας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ δικῶν κατὰ τοῦ ἐν Ἀθήναις ἑδρεύοντος Νοσοκομείου Σανατορίου «Σωτηρία». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Τζουβάρας, Α. Γεροκωστόπουλος, Σ. Πολυζωγόπουλος, Δ. Καρατζένης καὶ Χ. Ρῖζος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανώσεως τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Τζαμαλούκας, Π. Σταθόπουλος, Κ. Κοσμίδης, Π. Βουδούρης καὶ Ε. Σκούρα καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4971)31 «περὶ Ὀργανισμοῦ τοῦ Σώματος Ἀστυνομίας Πόλεων» καὶ ρυθμίσεως τῆς θέσεως τῶν ὑπεραρίθμων Ἀστυνομικῶν Ὑπαλλήλων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Χ. Παπασταύρου, Κ. Θεοφανόπουλος, Δ. Λεκαράκος, Γ. Βασιλᾶτος, Δ. Πετροπουλάκος καὶ Α. Φράγκος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4971)31 «περὶ Ὀργανισμοῦ τοῦ Σώματος Ἀστυνομίας Πόλεων» καὶ ρυθμίσεως τῆς θέσεως τῶν ὑπεραρίθμων Ἀστυνομικῶν Ὑπαλλήλων».

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Ἀνδρεάδης ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως.

§6Θ. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, καταθέτω ἀναφορὰν τῶν σηροτρόφων τῆς Ἐπαρχίας Ἀλμωπείας καὶ ὑποβάλλω τὴν παράκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ πρὸς τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργούς, ὅπως ἔλθουν ἀρωγοὶ διὰ τὴν συγκέντρωσιν τῶν κουκουλίων, διότι ἐὰν δὲν γίνῃ, ἐγκαίρως, ἡ χρηματοδότησις πρὸς συγκέντρωσιν αὐτῶν λόγῳ τῆς εὐπαθείας τοῦ προϊόντος ἡ παραγωγὴ εἶναι καταδικασμένη εἰς παντελῆ ἀφανισμόν. Ὅπως γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, τὸ προϊόν αὐτὸ ἔχει ἐκπέσει εἰς ἐξευτελιστικὰς τιμάς. Θὰ παρεκάλουν λοιπὸν τοὺς ἀξιοτίμους κ. κ. Ὑπουργοὺς νὰ ἐντείνουν τὰς προσπαθείας των, εἰς τρόπον ὥστε τὸ χρηματικὸν ποσόν, τὸ ὁποῖον θὰ διατεθῇ νὰ εἶναι ἱκανὸν ὥστε νὰ καλυφθῇ ἡ τιμὴ ἀσφαλείας τοῦ προϊόντος αὐτοῦ κατὰ 100%. (Χειροκροτήματα).

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Βʹ συζήτησις κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἡνωμένων Πολιτειῶν ὑπογραφείσης Συμφωνίας ἀμοιβαίας ἀσφαλείας».

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἡνωμένων Πολιτειῶν ὑπογραφείσης Συμφωνίας ἀμοιβαίας ἀσφαλείας». Βʹ συζήτησις κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ προσθέτου Πρωτοκόλλου εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ ἀφορῶντος τὰς ὑπὸ τῶν μερῶν τῆς Συνθήκης τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ παρεχομένας ἐγγυήσεις πρὸς τὰ μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀμυντικῆς Κοινότητος».

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ προσθέτου Πρωτοκόλλου εἰς τὴν συνθήκην τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ ἀφορῶντος τὰς ὑπὸ τῶν μερῶν τῆς Συνθήκης τοῦ Βορείου Ἀτλαντικοῦ παρεχομένας ἐγγυήσεις πρὸς τὰ μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἀμυντικῆς Κοινότητος». Βʹ συζήτησις κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν διὰ τῆς ἀνταλλαγῆς Ρηματικῶν Διακοινώσεων καταρτισθεισῶν τριῶν συμφωνιῶν μεταξὺ τῆς Ἑλληνικῆς καὶ Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ποιοτικὴν παραλαβήν, ἀσφάλειαν καὶ προσωρινὴν ἐναποθήκευσιν τοῦ ἐν Ἑλλάδι παραγομένου πολεμικοῦ ὑλικοῦ βάσει τοῦ προγράμματος Ἀμοιβαίας Ἀσφαλείας».

§12ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν διὰ τῆς ἀνταλλαγῆς Ρηματικῶν Διακοινώσεων καταρτισθεισῶν τριῶν συμφωνιῶν μεταξὺ τῆς Ἑλληνικῆς καὶ Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ποιοτικὴν παραλαβήν, ἀσφάλειαν καὶ προσωρινὴν ἐναποθήκευσιν τοῦ ἐν Ἑλλάδι παραγομένου πολεμικοῦ ὑλικοῦ βάσει τοῦ προγράμματος Ἀμοιβαίας Ἀσφαλείας». Βʹ συζήτησις κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ αὐθεντικῆς ἑρμηνείας τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ Α.Ν. 1927)1951 «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Κ.Ν. 4952)1931 ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως «περὶ ὀργανώσεως τῆς Κεντρικῆς, Πρεσβευτικῆς καὶ Προξενικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργείου, ὡς οὗτος ἐκυρώθη διὰ τοῦ νόμου 2113)1952».

§14ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ αὐθεντικῆς ἑρμηνείας τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ Α.Ν. 1927)1951 «περὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Κ.Ν. 4952)31 ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως «περὶ ὀργανώσεως τῆς Κεντρικῆς Πρεσβευτικῆς καὶ Προξενικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργείου, ὡς οὗτος ἐκυρώθη διὰ τοῦ νόμου 2113)1952». Βʹ συζήτησις κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων ἀφορώντων ἀξιωματικοὺς τῆς Ὑπηρεσίας Φροντιστῶν Μονάδων.

§16ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς βʹ συζήτησιν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων ἀφορώντων ἀξιωματικοὺς τῆς Ὑπηρεσίας Φροντιστῶν Μονάδων». Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 4789)30 «περὶ ἐξομοιώσεως ἀποδοχῶν τοῦ προσωπικοῦ Στρατιωτικῆς καὶ Ναυτικῆς Ἀεροπορίας καὶ αὐξήσεως τοῦ ἀεροπορικοῦ ἐπιδόματος».

§18ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 4789)30 «περὶ ἐξομοιώσεως ἀποδοχῶν τοῦ προσωπικοῦ Στρατιωτικῆς καὶ Ναυτικῆς Ἀεροπορίας καὶ αὐξήσεως τοῦ ἀεροπορικοῦ ἐπιδόματος», ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης. Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν ὑποχρεώσεις τοῦ Δημοσίου ἐξ ἐπιτάξεων γενομένων πρὸ τῆς 11 Νοεμβρίου 1944».

§20ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ διατάξεών τινων ἀφορωσῶν ὑποχρεώσεις τοῦ Δημοσίου ἐξ ἐπιτάξεων γενομένων πρὸ τῆς 11 Νοεμβρίου 1944». Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μεταβιβάσεως δωρεὰν τῆς κυριότητος ἀκινήτου τοῦ Ταμείου Μονίμων Ὁδοστρωμάτων εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, διὰ τὴν παραχώρησιν αὐτοῦ δωρεὰν εἰς τὸ Δημόσιον τῶν Η.Π.Α. πρὸς ἀνέγερσιν μεγάρου τῆς ἐν Ἀθήναις Πρεσβείας αὐτῶν».

§22ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ μεταβιβάσεως δωρεὰν τῆς κυριότητος ἀκινήτου τοῦ Ταμείου Μονίμων Ὁδοστρωμάτων εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον, διὰ τὴν παραχώρησιν αὐτοῦ δωρεὰν εἰς τὸ Δημόσιον τῶν Η.Π.Α. πρὸς ἀνέγερσιν μεγάρου τῆς ἐν Ἀθήναις Πρεσβείας αὐτῶν». Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ Ν. 1868]1951 «περὶ κυρώσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 1801]1951 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 862]1937 «περὶ ἀναδιοργανώσεως Ταμείων Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης».

§24ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ Ν. 1868]1951 «περὶ κυρώσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 1801] 1951 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 862]1937 «περὶ ἀναδιοργανώσεως Ταμείων Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Κρήτης». Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς Νομοθεσίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης».

§26ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῆς Νομοθεσίας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης».

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Συνεχίζεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων τῶν σχετικῶν μὲ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου. Ὁ ἀξιότιμος συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων βουλευτὴς Πατρῶν κ. Γεώργιος Παπανδρέου, ἔχει τὸν λόγον.

§28Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἀναπτύσσεται ἡ ἐπερώτησις διὰ τὰς καθορισθείσας τιμὰς τοῦ σίτου καὶ τοῦ ἄρτου, ἀλλὰ τὸ θέμα συναρτᾶται πρὸς τὴν πολιτικὴν τῆς νομισματικῆς μεταρρυθμίσεως, ἡ ὁποία ἀπεφασίσθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τὸν παρελθόντα μῆνα. Διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν, ἑπομένως, νὰ κρίνωμεν μὲ ἀντικειμενικότητα τὰς σημερινὰς ἀποφάσεις, πρέπει νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὴν ἐξέτασιν τῶν πηγῶν ἀπὸ τὰς ὁποίας ἀπέρρευσαν. Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὸν «καταστατικὸν χάρτην» τῆς 9ης Ἀπριλίου, ὅπως εἶναι ἡ ραδιοφωνικὴ ὁμιλία τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως). Εἶπε, τότε, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ: «Ὅλοι ὀφείλουν ν’ ἀντιληφθοῦν, ὅτι αἱ τιμαὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ πρέπει νὰ παραμείνουν εἰς τὰ σημερινὰ ἐπίπεδα». Θὰ εἶναι συνεχὴς ἡ ἐπάνοδος εἰς τὴν ραδιοφωνικὴν ὁμιλίαν, διὰ νὰ τὴν συγκρίνωμεν ἑκάστοτε, πρὸς τὰ γεγονότα καὶ νὰ κρίνωμεν ποῖος ἐδικαιώθη, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τὴν ἐξήγγειλαν, ἢ ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐδυσπιστήσαμεν. Καὶ εἶπεν ἀκόμη: «Δοθέντος, ὅτι μέρος, μόνον, τῶν ἀναγκῶν καλύπτουν αἱ εἰσαγωγαί, καθίσταται προφανές, ὅτι ὁ ἀντίκτυπος ἐπὶ τῶν τιμῶν πρέπει νὰ εἶναι λίαν περιωρισμένος. Οἱοσδήποτε ἀντίκτυπος ἐπὶ τοῦ κόστους τῆς ζωῆς θὰ περιορισθῇ εἰς τὸ ἐλάχιστον». Αὐταὶ εἶναι αἱ βασικαὶ ἐπαγγελίαι. Ὑπῆρξεν ἑπομένως, ἡ ὑπόσχεσις, ὅτι τὰ ὠφελήματα, ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς, ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῆς ἐξαγωγῆς, ἀπὸ τὴν εἰσροὴν ξένου συναλλάγματος, θὰ εἶναι μεγάλα διὰ τὴν χώραν καὶ ἀντιστρόφως οἱ κίνδυνοι ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῶν τιμῶν θὰ εἶναι ἐλάχιστοι. Αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ ἐπαγγελία τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Εἰς αὐτὴν τὴν πολιτικὴν ἀπηντήσαμεν καὶ ἀπαντῶμεν καὶ σήμερον—καὶ θὰ ἐπικαλεσθῶμεν τὰ πράγματα, διὰ νὰ κρίνουν μεταξὺ ἡμῶν—ἀπηντήσαμεν τότε, ὅτι ἡ νομισματικὴ μεταρρύθμισις τῆς ἑνιαίας τιμῆς εἰς τὸ ὕψος τῶν 30.000 διὰ τὸ δολλάριον, ἀπετέλει βαρύτατον οἰκονομικὸν σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως, διότι αἱ μὲν ἐλπιζόμεναι ὠφέλειαι θὰ εἶναι ὀλίγαι καὶ ἀπώτεραι, ἐνῷ οἱ ἀπειλούμενοι κίνδυνοι θὰ εἶναι μεγάλοι καὶ ἐγγύτατοι. Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορὰ τῶν ἀπόψεων. Καὶ πρόκειται ἡ πορεία τῶν γεγονότων νὰ κρίνῃ ποῖος εἶχε δίκαιον. Μέχρι τῆς στιγμῆς δὲν ἔχουν διαπιστωθῆ αἱ ὠφέλειαι. Ἔχουν ὅμως διαπιστωθῆ βαρύταται αἱ ζημίαι. Εἶναι πρῶτον, ἡ αὔξησις τῶν τιμῶν καὶ εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἡ χθεσινὴ ἀπόφασις διὰ τὸν σῖτον καὶ διὰ τὸν ἄρτον. Εἴπομεν, κατὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἐπερωτήσεως διὰ τὴν νομισματικὴν μεταρρύθμισιν: «Δίδομεν τώρα προκριματικὴν μάχην, διότι μία νομισματικὴ μεταρρύθμισις ἔχει ἀνάγκην χρόνου πρὸς ἀπόδοσιν ὅλων τῶν συνεπειῶν». Καὶ ὑπελογίσαμεν, ὅτι θὰ ἐχρειάζετο ἡ πάροδος ὀλίγων μηνῶν μέχρι τοῦ φθινοπώρου, διὰ νὰ κριθῇ ἀσφαλῶς καὶ ἡ ἐπίδρασις ἐπὶ τῶν τιμῶν καὶ ἡ ἀπόδοσις τῶν ὠφελημάτων. Ἡ πρώτη βαρεῖα συνέπεια, ἐκδηλοῦται μὲ τὴν ἀπόφασιν τῶν τιμῶν διὰ τὸν σῖτον καὶ διὰ τὸν ἄρτον. Ὅταν τότε ἠσκοῦμεν τὸν ἔλεγχον διὰ τὴν νομισματικὴν μεταρρύθμισιν εἴπομεν, ὅτι δὲν ἔχει ἀκόμη ἐκδηλωθῆ ἡ πολιτικὴ τῶν τιμῶν ἀσφαλείας τοῦ σίτου. Μᾶς λείπει, ἑπομένως, ἓν κεφαλαιῶδες στοιχεῖον, τὸ ὁποῖον θὰ εἰσέφερεν εἰς τὴν ὁριστικὴν ἐκτίμησιν τῆς ἀποφάσεως. Καὶ ὑπεδείξαμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ὀφείλει νὰ δώσῃ ὅλην τὴν προστασίαν, τῆς ὁποίας εἶναι ἄξιοι οἱ σιτοπαραγωγοὶ καὶ ὅτι πρέπει, ἐπίσης νὰ προσέξῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν λαϊκῶν τάξεων. Καὶ σήμερον θὰ ἀπαντήσωμεν μὲ τὰς ἰδικάς των ἀποφάσεις. Κύριοι βουλευταί, ἡ ὑπόθεσις τοῦ σίτου ἀνήκει εἰς τὰ μεγάλα θέματα τοῦ τόπου. Εἶναι θέμα καὶ ἐθνικὸν καὶ οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικόν. Περίπου τὸ ἥμισυ τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ εἶναι σιτοπαραγωγοὶ καὶ περίπου τὸ ἥμισυ τῆς καλλιεργουμένης γῆς καλλιεργεῖται ἀπὸ δημητριακά. Ἀλλὰ πέραν τῶν ποσοτικῶν ἀριθμῶν εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ δημιουργοὶ τοῦ ἄρτου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀποτελοῦν τὸ θεμέλιον, ἐθνικὸν καὶ κοινωνικὸν καὶ οἰκονομικόν, τῆς ζωῆς τοῦ ἔθνους. Καὶ πρόκειται ἡ σιτάρκεια, εἰς τὴν ὁποίαν ἀποβλέπει ἡ προστασία τοῦ σίτου, νὰ μᾶς ἐξασφαλίσῃ τὸν ἄρτον καὶ νὰ μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὸν βαρὺν ζυγὸν τοῦ συναλλάγματος, τὸν ὁποῖον ἐπληρώναμεν διὰ τὸν ξενικὸν σῖτον. Κατεχόμενος ἀνέκαθεν ἀπὸ τὴν ἐκτίμησιν τῆς μεγάλης σημασίας τοῦ θέματος, ἐθεώρησα καθῆκον μου τὴν συνεχῆ ὑπεράσπισιν τῆς προστασίας τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ἐνθυμοῦμαι, ὅτι κατὰ τὸ ἔτος 1949, ὡς ἡγέτης τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἰς αὐτὴν τὴν αἴθουσαν, ἔθεσα πολιτικὸν ζήτημα διὰ τὴν τιμὴν τῆς προστασίας τοῦ σίτου. Κατόπιν, κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος, κατὰ τὸ θέρος τοῦ 1950, μετέχων εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἠθέλησα νὰ ἐπιβεβαιώσω, ὅτι καὶ ἀσκῶν τὴν ἐξουσίαν ἐννοῶ νὰ πραγματοποιήσω ὅσα ἐπεκαλούμην ὡς Ἀντιπολίτευσις. Καὶ ἔθεσα εἰς τὴν πλάστιγγα τὴν παραίτησίν μου ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν διὰ νὰ ἐξασφαλίσω τὴν τιμὴν τῶν τριῶν χιλιάδων δραχμῶν, ἡ ὁποία διὰ πρώτην φορὰν προσεφέρετο ὑπὲρ τῶν μικρῶν παραγωγῶν τοῦ σίτου. (Χειροκροτήματα). Καὶ τότε ἐπίσης διὰ πρώτην—καί, φοβοῦμαι, διὰ μοναδικὴν φορὰν—ὁ δασμὸς ἀπετέλεσε προστασίαν τοῦ σίτου καὶ ὄχι προστασίαν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Διότι ἔγινε μία ἁπλῆ λογιστικὴ πρᾶξις. Εἰσεπράχθη καὶ μετεγράφη εἰς τὸ Ταμεῖον Διαχειρίσεως τοῦ σίτου. Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ προορισμὸς τοῦ δασμοῦ, ἡ προστασία τοῦ σίτου καὶ ὁ εὐθηνότερος ἄρτος, ὄχι ἡ ἐνίσχυσις τοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ συνέβη κατὰ τὸ ἑπόμενον θέρος, κατὰ τὸ θέρος τοῦ 1951, πάλιν ἐπὶ τοῦ θέματος τῶν τιμῶν ἀσφαλείας τοῦ σίτου νὰ ὑπάρξῃ διαμάχη μὲ τὴν Ἀμερικανικὴν Ἀποστολήν, ἡ ὁποία μὲ ὡδήγησεν εἰς παραίτησιν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Καὶ ὑπῆρξεν ἀληθῶς εὐτύχημα, ὅτι ἐκ τῆς παραιτήσεως ἐπηκολούθησεν ὡς ἀποτέλεσμα ἡ βελτίωσις τῶν τιμῶν. Ἐάν, κύριοι βουλευταί, προέβην εἰς αὐτὴν τὴν ἱστορικὴν ἀναδρομήν, εἶναι μόνον διὰ νὰ τονίσω τὴν σημασίαν, τὸ βάρος, τὸ ὁποῖον καὶ σήμερον ἀποδίδω εἰς τὸ θέμα. Καὶ παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ πιστεύσῃ, ὅτι ἐπιθυμῶ νὰ τὸ ἐξετάσω μὲ τὸν ἤρεμον καὶ ἀντικειμενικὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον συνηθίζω νὰ ὁμιλῶ ἀπὸ τὸ Βῆμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἀνακοινῶν εἰς τὴν Βουλὴν τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, ἐτόνισε, πρῶτον, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε καὶ ἐφέτος τὴν «ἀπεριόριστον» συγκέντρωσιν τοῦ σίτου. Καὶ ἐξῆρεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας τὸ μέγα ἀγαθὸν τῆς ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως. Καὶ εἶχε δίκαιον. Διότι, πράγματι, ἡ ἀπεριόριστος συγκέντρωσις, ὅταν συμβαίνῃ, εἶναι ἀγαθόν. Ἀναγινώσκων ὅμως κανεὶς τὸ σύνολον τῶν δηλώσεων ἐκπλήσσεται, διότι τὸ τέρμα εὑρίσκεται εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὴν ἀφετηρίαν. Ἡ ἀπεριόριστος συγκέντρωσις διαπιστώνεται, ὅτι εἶναι πλήρης περιορισμῶν, ὅτι καταντᾷ εὐφημισμός. Ἰδοὺ οἱ περιορισμοί: «Πρῶτον, ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε νὰ περιορίσῃ—τὴν ἀπεριόριστον συγκέντρωσιν!—τὸ δικαίωμα παραδόσεως σίτου εἰς τὴν συγκέντρωσιν κατὰ τὸ μέχρι τέλους Αὐγούστου χρονικὸν διάστημα α) εἰς τοὺς παραγωγούς, οἵτινες ἐκαλλιέργησαν σῖτον ἐπὶ ἐκτάσεως μέχρις 100 στρεμμάτων. Οὗτοι θὰ δικαιοῦνται νὰ παραδώσουν κατὰ τὸ ἐν λόγῳ χρονικὸν διάστημα ποσότητα σίτου, τῆς ὁποίας ἡ ἀξία νὰ μὴ ὑπερβαίνῃ τὸ διπλάσιον τοῦ ὀφειλομένου πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν χρηματικοῦ ποσοῦ ἐκ καλλιεργητικῶν δανείων ἐπὶ πρωΐμων δημητριακῶν. Δὲν πρόκειται ἑπομένως, κατὰ τὸ κρίσιμον ἀκριβῶς στάδιον, ὅπως εἶναι τὸ πρῶτον δίμηνον, δὲν πρόκειται περὶ ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως. Πρόκειται περὶ μεγάλων περιορισμῶν. Καὶ ὑπάρχει καὶ ἄλλος παράπλευρος περιορισμός, ἡ οὐσιαστικὴ ἀπαγόρευσις τῆς ἐλευθέρας ἐμπορίας τοῦ σίτου. Διότι εἰς τοὺς μύλους ἀπαγορεύεται ἡ ἄλεσις σίτου τοῦ ἐμπορίου καὶ ἐπιτρέπεται μόνον ἡ ἄλεσις σίτου τῆς συγκεντρώσεως. Καὶ ὅταν οἱ ἔμποροι γνωρίζουν, ὅτι ὁ σῖτος ὁ ἰδικός των δὲν πρόκειται νὰ ἀλεσθῇ, βεβαίως δὲν θὰ τὸν ἀγοράσουν. Ὑπάρχουν ἑπομένως δύο βαρυσήμαντοι περιορισμοί, οἱ ὁποῖοι, αἴρουν τὴν μεγάλην καὶ εὐχάριστον ἐπαγγελίαν τῆς «ἀπεριορίστου» συγκεντρώσεως. Προσδιώρισε, κατόπιν, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας τὰ ποσὰ μὲ τὰ ὁποῖα διετίμησε τὴν συγκέντρωσιν. «Διὰ καλλιέργειαν σίτου ἐπὶ ἐκτάσεως μέχρι 50 στρεμμάτων 3.500 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Ἀπὸ 50 ἕως 100 στρέμματα 3.400 δρχ. κατ’ ὀκᾶν καὶ ἀπὸ 100 ἕως 500 στρέμματα εἰς 3.200 δρχ. κατ’ ὀκᾶν». Καὶ προσέθεσε; «Λαμβανομένων ὑπ’ ὄψει τῶν δαπανῶν συγκεντρώσεως, καθὼς καὶ τῆς ποιοτικῆς διαφορᾶς τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἐν σχέσει πρὸς τὸν εἰσαγόμενον ἐξ ὑπερποντίων χωρῶν, ἡ τιμὴ αὐτὴ εἶναι ἀνωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ σίτου τσὶφ εἰς Ἑλληνικοὺς λιμένας». Θὰ πρέπει πρῶτον νὰ διευκρινήσωμεν ποία εἶναι ἡ σχέσις πρὸς τὰς τιμὰς τοῦ ξενικοῦ σίτου καὶ κατὰ πόσον ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας εἶναι βάσιμος. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπάρχει κατὰ τὸν χρόνον αὐτὸν μία σταθερὰ τιμὴ ξενικοῦ σίτου. Αἱ τιμαὶ ἐσχάτως κυμαίνονται καὶ εἰς μεγάλην κλίμακα. Δύσκολον ἑπομένως εἶναι νὰ ὁρίσῃ κανεὶς κατὰ τρόπον ἀναμφισβήτητον τὴν σχέσιν τῶν καθορισθεισῶν τιμῶν μὲ τὰς τιμὰς ξενικοῦ σίτου. Ἐὰν ὅμως λάβωμεν ὑπ’ ὄψει τὰς παραγγελίας τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1953, ὁπότε παρηγγέλθησαν 200 χιλιάδες τόννοι καὶ ἡ ποσότης αὐτὴ ἠγοράσθη διὰ κεφαλαίων τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, μέσῳ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἡ τιμὴ εἶναι πρὸς δολλάρια 110 κατὰ τόννον τσὶφ εἰς Ἑλληνικοὺς λιμένας. Ἡ ἀνωτέρω τιμὴ ἀντιστοιχεῖ πρὸς 3.300 δραχμὰς κατὰ χιλιόγραμμον καὶ πρὸς 4.225 κατ’ ὀκᾶν, ἐφ’ ὅσον θὰ ὑπολογισθῇ μὲ σημερινὴν τιμὴν δολλαρίου. Μετὰ τὴν προσθήκην τοῦ δασμοῦ, τὸ κόστος τοῦ σίτου θὰ ἀνέλθῃ εἰς 4.470 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Ὑπὸ τοὺς ἰδίους ὅρους ἐγένετο ἡ προμήθεια σίτου καὶ καθ’ ὅλα τὰ προηγούμενα ἔτη. Πέραν ὅμως αὐτῆς τῆς περιπτώσεως καὶ χωρὶς τὴν μεσολάβησιν τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, θὰ ἠδύνατο νὰ ἀγοράσῃ ἀπ’ εὐθείας ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας σῖτον πρὸς 97 δολλάρια τσὶφ περίπου τὸν τόννον. Ἡ ὡς ἄνω τιμὴ ἀντιστοιχεῖ πρὸς 2.970 δραχμὰς κατὰ χιλιόγραμμον καὶ πρὸς 3.800 κατ’ ὀκᾶν. Ἡ προσθήκη δὲ τοῦ δασμοῦ θὰ ἀνεβίβαζε τὸ κόστος εἰς 4.100 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Οἱ ἀριθμοὶ μοῦ ἔχουν δοθῆ ἀπὸ ἐγκύρους πηγάς. Ἐφ’ ὅσον οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ εἶναι βάσιμοι, εἶναι προφανές, ὅτι ἡ μέση τιμὴ τῶν 3.300 ἢ 3.400, ἐπειδὴ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἀμφισβήτησις διὰ τὴν μέσην τιμήν, ἀκόμη καὶ μὲ τὴν προσθήκην τῶν ἐξόδων συγκεντρώσεως, τὰ ὁποῖα ἐπίσης ἀμφισβητοῦνται μεταξὺ 300–400 δρχ., εἶναι πολὺ μεγαλυτέρα ἡ ξενικὴ ἀπὸ τὴν ἐγχώριον. Καὶ τοῦτο συμβαίνει διὰ πρώτην φορὰν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἰδού, λοιπόν, κύριοι βουλευταί, ἡ πρώτη σύγκρισις, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς προστασίας τοῦ σίτου ἐγκατελείφθη ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν, διότι πολιτικὴ προστασίας τοῦ σίτου σημαίνει τιμὴ ἐγχωρίου σίτου μεγαλυτέρα, σοβαρῶς μεγαλυτέρα, ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου. Καὶ ἂν ἀκόμη ὑπάρχουν ἀμφισβητήσεις διὰ 50 ἢ 100 δραχμάς, τὸ βασικόν, τὸ θεμελιῶδες γεγονὸς παραμένει, ὅτι διὰ πρώτην φορὰν ἡ τιμὴ τοῦ ἐγχωρίου σίτου εἶναι μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου. Καλεῖται ἑπομένως ὁ ἰδικός μας, ὁ ἐγχώριος σῖτος, νὰ ἐπιδοτήσῃ τὸν ξενικὸν σῖτον. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη διαπίστωσις. Θὰ εἶναι δύσκολον εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἰσχυρισθῇ, ὅτι ἐπιβεβαιώνει τὴν ἀγροτικὴν πολιτικήν της μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν προστασίαν καὶ νὰ καλέσῃ τὸν ἐγχώριον σῖτον εἰς ἐπιδότησιν τοῦ ξενικοῦ. Ἀλλὰ θὰ ἦτο δυνατόν, πέραν αὐτῆς τῆς συγκρίσεως, πρὸς τὸν ξενικὸν σῖτον, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προχωρήσωμεν εἰς ἄλλας συγκρίσεις διὰ νὰ συναγάγωμεν τὸ συμπέρασμα, ἐὰν ἡ τιμὴ τοῦ ἐγχωρίου ὑπῆρξε δικαία ἀπέναντι τῶν σιτοπαραγωγῶν. Κύριοι βουλευταί, ποίαν τιμὴν θὰ ὀνομάζωμεν δικαίαν; Θὰ ὀνομάζωμεν δικαίαν τὴν τιμήν, ἡ ὁποία τοὐλάχιστον θὰ διετήρει τὴν ἀγοραστικὴν δύναμιν, ἡ ὁποία ἐδόθη πέρυσιν εἰς τοὺς σιτοπαραγωγούς. Ἐὰν ὑπῆρχε βελτίωσις τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως, θὰ ἦτο πράγματι μία πρόσθετος ὑπηρεσία τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τοὺς ἀγρότας. Ἐὰν διαπιστωθῇ ἐλάττωσις τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τοῦ ποσοῦ τῶν δραχμῶν, αἱ ὁποῖαι ἐφέτος προσφέρονται, εἶναι προφανὴς ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως ἀπέναντι τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέσις τοῦ ζητήματος. Ἄς συγκρίνωμεν λοιπὸν πρὸς τὰς περυσινὰς τιμάς. Πέρυσιν αἱ τιμαὶ ἦσαν 2750 καὶ 3000. Ἀπὸ τὰς περυσινὰς τιμὰς αἱ ἐφετειναὶ ηὐξήθησαν μεταξὺ 16–18%. Ἀλλ’ ὁ τιμάριθμος τῆς χονδρικῆς πωλήσεως, κύριοι βουλευταί, ὅπως διαπιστοῦται εἰς ἔγκυρον δημοσιογραφικὸν ὄργανον, ἡ οἰκονομικὴ σελὶς τοῦ ὁποίου συντάσσεται ἀπὸ διακεκριμένον ἐπιστήμονα καὶ συνάδελφον, ὁ τιμάριθμος χονδρικῆς πωλήσεως ἀπὸ πέρυσιν ηὐξήθη κατὰ 40%. Ἑπομένως, ὅταν ἔχωμεν αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου 16–18% καὶ αὔξησιν τῶν τιμῶν χονδρικῆς πωλήσεως σήμερον 40%, εἶναι προφανές, ὅτι δίδομεν εἰς τοὺς ἀγρότας ἐφέτος πολὺ ὀλιγωτέραν ἀγοραστικὴν δύναμιν. Καὶ θὰ πρέπει νὰ ὑπομνησθῇ, ὅτι ὁ τιμάριθμος χονδρικῆς πωλήσεως εἰς σύντομον χρόνον πάντοτε μετουσιώνεται εἰς τιμάριθμον λιανικῆς πωλήσεως—εἶναι οἰκονομικὸς νόμος. Καὶ θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ τονισθῇ, ὅτι ὁ τιμάριθμος χονδρικῆς πωλήσεως, ὁ σημερινός, εἶναι προφανῶς βέβαιον, ὅτι εἶναι μικρότερος ἀπὸ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ ἐκδηλωθῇ εἰς τοὺς προσεχεῖς μῆνας, ἐνῷ ἡ τιμὴ τοῦ σίτου, ἡ εἴσπραξις τῆς τιμῆς ἀπὸ τοὺς ἀγρότας προορίζεται νὰ τοὺς συντηρήσῃ ὄχι μόνον κατὰ τὴν ἡμέραν καὶ κατὰ τὸν μῆνα, κατὰ τὸν ὁποῖον εἰσπράττουν τὸ τίμημα, ἀλλὰ καθ’ ὁλόκληρον τὸ ἔτος. Ἑπομένως, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχῃ προεξοφλήσει καὶ τὴν πρόβλεψιν τῆς περαιτέρω αὐξήσεώς του, Ἰδοὺ λοιπόν, κύριοι βουλευταί, διατί, ἐὰν ἡ ἐφετεινὴ τιμὴ συγκριθῇ πρὸς τὰς περυσινὰς τιμάς, εἶναι προφανὴς ἡ χειροτέρευσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν σιτοπαραγωγῶν, ἡ ἐλάττωσις τῆς ἀγοραστικῆς των δυνάμεως. Μόνον τὰ ἀγροτικὰ χρέη παραμένουν ἀναπροσάρμοστα. Ὅλα τὰ ἄλλα ἔχουν αὐξηθῆ, καὶ τὸ κόστος διατροφῆς, καὶ ἀκόμη περισσότερον τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Καὶ ἡ πρόβλεψις τοῦ μέλλοντος καθίσταται ἀκόμη δυσμενεστέρα.... Ἀλλὰ δυνάμεθα νὰ προχωρήσωμεν καὶ εἰς ἄλλας συγκρίσεις διὰ νὰ συναγάγωμεν συμπεράσματα. Δυνάμεθα νὰ συγκρίνωμεν πρὸς τὰς προπολεμικὰς τιμάς, διὰ νὰ ἴδωμεν ἐὰν αἱ σήμερον προσφερόμεναι τιμαὶ εἶναι δίκαιαι. Ἡ προσφερομένη τιμὴ εἶναι 375 φορὰς μεγαλυτέρα ἀπὸ τήν προπολεμικήν. Ὁ τιμάριθμος ὅμως ἔχει αὐξηθῆ 528 φοράς. Ἐὰν ἑπομένως πρόκειται νὰ γίνῃ σύγκρισις πρὸς τὴν προπολεμικὴν κατάστασιν τῶν σιτοπαραγωγῶν, εἶναι προφανὴς ἡ σημερινὴ χειροτέρευσις. Ἀλλὰ δυνάμεθα νὰ ἀναζητήσωμεν καὶ ἄλλην σύγκρισιν. Τὴν σύγκρισιν πρὸς ἀπόφασιν αὐτῆς τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, τὴν σύγκρισιν πρὸς τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, τὴν ὁποίαν καθώρισεν. Εἰς τὸν ἄρτον ἡ Κυβέρνησις ὥρισε 30% αὔξησιν. Ἐὰν εἰς τὴν περυσινὴν τιμὴν τοῦ σίτου προσέθετε ἐπίσης 30%, θὰ ἔπρεπε νὰ ὁρισθῇ τιμὴ 3731, ὁπότε θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὁρισθῇ 4.000 διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς καὶ 3.500 διὰ τοὺς ἄλλους. Τὸ συμπέρασμα, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ὅτι ἡ τιμή, ἡ ὁποία ἐφέτος προσφέρεται εἰς τοὺς παραγωγοὺς τοῦ σίτου, εἶναι τιμὴ ὀλιγωτέρα ἀπὸ τὴν περυσινήν. Εἶναι τιμὴ δυσμενὴς διὰ τὸν παραγωγόν. Δὲν εἶναι τιμὴ φιλαγροτικὴ καὶ τιμὴ προστασίας τοῦ σίτου. Ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἔκπληξις τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου. Ἡ τιμή, ἡ ὁποία προσφέρεται ὡς μέση τιμὴ συγκεντρώσεως σήμερον εἰς τοὺς ἀγρότας εἶναι 3.300 ἕως 3.400. Καὶ πληροφοροῦνται οἱ ἀγρόται μας, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ἰδικοῦ των σίτου εἰς τοὺς ἀλευρομύλους, ὁρίζεται εἰς τὰς 4.400 δραχμάς. Καὶ εὐλόγως διερωτῶνται εἰς τὰς ἐσχατιὰς τῆς γῆς ὅπου ζοῦν: Τί συμβαίνει μὲ τὴν διαφορὰν τῶν 1.000 αὐτῶν δραχμῶν; Ὑπάρχει βεβαίως ἡ διαφορὰ τῶν δαπανῶν συγκεντρώσεως καὶ τῆς μεταφορᾶς, ἀλλ’ αἱ 1.000 δραχμαὶ εἶναι ἀπείρως περισσότεραι ἀπὸ τὰ ποσὰ ποὺ χρειάζονται διὰ τὰς δαπάνας αὐτάς. Ἰδοὺ ἡ ἔκπληξις, ἡ ὁποία ἐπαυξάνει τὴν δυσφορίαν των. Τὸ συμπέρασμα, κύριοι βουλευταί, εἶναι, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ σίτου, ὅπως ὡρίσθη ἐφέτος, μειώνει τὴν ἀγοραστικὴν δύναμιν τῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ χειροτερεύει τὸ βιοτικόν των ἐπίπεδον. Εὔλογος, ἑπομένως, εἶναι ἡ ἀπόγνωσις εἰς τὴν ὁποίαν περιῆλθον. Ἀλλ’ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἀνακύπτουν δύο εἰδικὰ ἐρωτήματα, ἐπὶ τῶν ὁποίων, ἐλπίζω, οἱ ἁρμόδιοι Ὑπουργοὶ θὰ δώσουν σαφεῖς ἐξηγήσεις ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Τὸ πρῶτον ἐρώτημα εἶναι, ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς 9ης Ἀπριλίου, κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς νομισματικῆς μεταρρυθμίσεως, ὑπῆρχον ἀποθέματα περίπου 100.000 τόννων σίτου. Τίθεται εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὸ ἐρώτημα: Αἱ 100.000 αὐτοὶ τόννοι σίτου εἰς ποίαν τιμὴν ὑπολογίζονται διὰ τὸν καθορισμὸν τῶν σημερινῶν τιμῶν σίτου καὶ ἄρτου; Διὰ τὸ ἐμπόριον ἡ Κυβέρνησις ἔκρινεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ καταργηθῇ ὁ νόμος τῆς ἀντικαταστάσεως καὶ νὰ ὑποβληθοῦν οἱ ἔμποροι εἰς θυσίας χάριν τοῦ λαοῦ. Καὶ ἀναμένει νὰ πληροφορηθῇ ἐὰν τὴν ἀρχὴν αὐτὴν τῆς θυσίας ἡ Κυβέρνησις τὴν ἐθεώρησεν ἐπιβεβλημένην καὶ διὰ τὸ Κράτος, ἐὰν κρίνῃ, ὅτι ἡ ἠθικὴ τάξις ἐπιβάλλει, ὅπως ὁ αὐτὸς κανών, ὁ ὁποῖος ἴσχυσε διὰ τοὺς ἰδιώτας, ἰσχύσῃ καὶ διὰ τὸ Κράτος, ἐφ’ ὅσον ἀποβλέπει εἰς τὴν προστασίαν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν λαϊκῶν τάξεων. Ἀλλὰ πέραν τοῦ θέματος αὐτοῦ ὑπάρχει καὶ ἄλλο πολὺ σοβαρώτερον ἐρώτημα, ἀπὸ τὴν ἀπάντησιν τοῦ ὁποίου θὰ κριθῇ ἐὰν ἐπιτρέπεται νὰ ὑπάρχῃ ἐμπιστοσύνη εἰς τοὺς λόγους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ. Διεκήρυξε τὴν 9ην Ἀπριλίου, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ: «Ἡ Κυβέρνησις, ἀπέβλεψεν ἐγκαίρως εἰς τὴν ἐξασφάλισιν σημαντικῶν ἀποθεμάτων βασικῶν εἰδῶν διὰ τὴν διατροφὴν τοῦ πληθυσμοῦ. Παρήγγειλεν 195.000 τόννους σίτου.....». Ἐπηγγέλθη, ἑπομένως, εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅτι ἐλήφθη μέριμνα, ὅτι ἐνεκρίθη ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν παλαιὰν τιμὴν δολλαρίου ἡ χορήγησις 195.000 τόννων σίτου διὰ τὴν συγκράτησιν τῶν τιμῶν. Καὶ τίθεται τὸ ἐρώτημα, εἰς τὸ ὁποῖον ἀναμένομεν νὰ ἀπαντήσῃ ἡ Κυβέρνησις: Οἱ 195.000 τόννοι εἰς ποίαν τιμὴν ὑπολογίζονται διὰ τὸν καθορισμὸν τῶν σημερινῶν τιμῶν; Εἰς 15 ἢ 30 χιλιάδας τὸ δολλάριον; Ἐὰν ὑπολογίζωνται εἰς 15.000, πῶς ἐξηγεῖται ἡ μικρὰ τιμὴ τοῦ σίτου καὶ ἡ μεγάλη τοῦ ἄρτου; Ἐὰν ἀντιστρόφως ὑπολογίζωνται εἰς 30.000, τί γίνεται τότε ἡ μεγαλόστομος ἐπαγγελία τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ; (Χειροκροτήματα). Καὶ πῶς θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ τοῦ λοιποῦ ἐμπιστοσύνη εἰς τὸν λόγον του, ὅταν μία τόσον θεμελιώδης ἐπαγγελία θὰ ἔχῃ διαψευσθῆ; Προτοῦ διατυπώσωμεν τὴν τελικὴν κρίσιν μας, ἀναμένομεν τὴν ἀπάντησιν τῆς Κυβερνήσεως. Κύριοι βουλευταί, αὐτὴ εἶναι ἡ γνώμη μας διὰ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου. Καθόσον ἀφορᾷ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου δὲν χρειάζεται ἀνάλυσις πρὸς διαπίστωσιν, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου ηὐξήθη κατὰ 30%, ἐνῷ ὅσοι τρέφονται μὲ τὸν ἄρτον, οἱ μισθοβίωτοι, οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ μας, εἶναι βέβαιον ὅτι κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ δὲν ἔλαβον αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν των. Κοὶ ὅταν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι παραλλήλως πρὸς τὴν αὔξησιν αὐτήν, ἔχουν ἤδη συντελεσθῆ σοβαραὶ αὐξήσεις καὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν διατροφῆς, διαπιστοῦται πλήρως ἡ ἀλήθεια τῆς προβλέψεώς μας, ὅτι ἡ ὑποτίμησις τῆς δραχμῆς θὰ ὁδηγήσῃ εἰς ὑποτίμησιν τῆς ἐργασίας καὶ ὅτι οἱ ἀγρόται, παραγωγοὶ εἰδῶν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως καὶ οἱ μισθοσυντήρητοι, θὰ εἶναι τὰ θύματα τῆς ἀπερισκέπτου νομισματικῆς μεταρρυθμίσεως. (Χειροκροτήματα). Γνωρίζω τὸ φιλοδώρημα τῶν 1.000 δραχμῶν, τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις προσέφερεν εἰς τοὺς μισθοσυντηρήτους. Ἐνθυμίζει τοὺς δίσκους τῶν Κυριακῶν διὰ τοὺς πτωχοὺς τῆς ἐνορίας. (Χειροκροτήματα). Θὰ ἤθελον νὰ ὑποδείξω εἰς τὴν Κυβέρνησιν—ἡ ὁποία καὶ μὲ τὴν ἀφαίρεσιν τοῦ δώρου τοῦ Πάσχα καὶ μὲ τὴν προσφορὰν αὐτοῦ τοῦ φιλοδωρήματος, κατέδειξεν ἔλλειψιν λεπτότητος συμπεριφορᾶς, ἀπέναντι τῶν μισθωτῶν—θὰ ἤθελον νὰ συστήσω μεγαλυτέραν προσοχὴν εἰς τὴν μεταχείρισιν τῶν πασχόντων ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ μας (χειροκροτήματα). Βέβαιον ἑπομένως καὶ προφανὲς εἶναι, ὅτι οἱ βισθοβίωτοι, οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ μας, καθίστανται ὁσημέραι τὰ θύματα, διότι ἐνῷ ἀνέρχονται αἱ τιμαὶ τῶν εἰδῶν διατροφῆς, αἱ ἰδικαί των ἀποδοχαὶ παραμένουν ἀμετάβλητοι. Γνωρίζω τὰς ἐπαγγελίας τῆς Κυβερνήσεως. Λέγει ἡ Κυβέρνησις. Ὅταν «ὁριστικῶς» διαμορφωθοῦν αἱ τιμαί, τότε θὰ γίνῃ ἀναπροσαρμογή. Ἀλλ’ ὑπάρχουν δύο ἀπαντήσεις: Ἕως τότε ποῖος θὰ πληρώνῃ; Πληρώνουσι τὰ θύματα οἱ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, οἱ μισθοσυντήρητοι! Ἐκεῖνοι, ἐν ὀνόματι τῶν ὁποίων διεμαρτυρήθημεν ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας. Καὶ ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα, θὰ ἐξετάσωμεν πάλιν ἐὰν ἡ τιμὴ ἀναπροσαρμογῆς θὰ εἶναι πράγματι εἰς τὸ ὕψος τοῦ τιμαρίθμου, ἢ θὰ εἶναι ἠλαττωμένη, ὅπως φοβούμεθα, ὥστε καὶ πάλιν νὰ παραμένουν θύματα καὶ εἰς τὸ μέλλον. Κύριοι βουλευταί, αἱ συνέπειαι τῆς νομισματικῆς μεταρρυθμίσεως ἦσαν ἀναπόφευκτοι. Εἶπον χθὲς εἰς μίαν διακοπὴν—καὶ δὲν ἀποτελεῖ σχῆμα λόγου—εἶπον, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ζητήσω εὐθύνας οὔτε ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν τὴν Γεωργίας, οὔτε ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν τοῦ Ἐφοδιασμοῦ. Διότι καὶ οἱ δύο εἶναι ἐπίσης θύματα τῆς νομισματικῆς μεταρρυθμίσεως. (Χειροκροτήματα). Ἀντιλαμβάνομαι τὴν φιλότιμον προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν καταβάλλουν διὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὰς συνεπείας τῆς θεομηνίας, τὴν ὁποίαν ἐπέφερεν ἡ νομισματικὴ μεταρρύθμισις. Καταβάλλουν προσπάθειαν νὰ καταστήσουν ὀλιγώτερον ἐπωδύνους τὰς συνεπείας καὶ εἰς τὸν κόσμον τῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ εἰς τὸν κόσμον τῶν μισθοσυντηρήτων. Ἀλλ’ ἡ θεομηνία εἶναι ἀκάθεκτος καὶ παρασύρει τὰς προσπαθείας των. Αἱ δειναὶ συνέπειαι ἔχουν ἐπέλθει—καὶ εὑρισκόμεθα εἰς τὴν ἀρχήν των. Ἡ ἀλήθεια τῶν προβλέψεών μας ἔχει ἀπολύτως ἐπιβεβαιωθῆ. Εἶναι βέβαιον, ὅτι αἱ ὀλίγαι ὠφέλειαι, αἱ ὁποῖαι προεβλέποντο ἀπὸ τὴν μεταρρύθμισιν, θὰ εἶναι ἀπώτεραι, ἐὰν ἔλθουν. Διότι ὑπάρχει εἰς τὴν διεκδίκησιν τῶν ὠφελημάτων ἡ συρροὴ τῶν «πέντε συνεταίρων», περὶ τῶν ὁποίων ἔκαμα λόγον, ὅταν ὡμίλουν διὰ τὴν νομισματικὴν μεταρρύθμισιν. Ἐνῷ αἱ δυσμενεῖς συνθῆκαι καὶ μεγάλαι εἶναι καὶ ἤρχισαν ἐπερχόμεναι. Ἰδοὺ ἡ ἐπαλήθευσις τῶν ἰδικῶν μας προβλέψεων. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς σας, ἀξιότιμοι Ὑπουργοὶ τῆς Κυβερνήσεως, πρὸς τοὺς ὁποίους ἀπευθύνομαι μὲ τὴν παράκλησιν νὰ διαβιβάσητε εἰς τοὺς ἀπόντας Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ Ὑπουργὸν τοῦ Συντονισμοῦ τὰς ἀπόψεις μας, αἱ συνέπειαι τῆς νομισματικῆς μεταρρυθμίσεως εἶναι ὅπως τὰς προεβλέψαμεν: Χειροτέρευσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ, ἐξαθλίωσις τῶν ἀγροτῶν μας. Εὔλογος, ἑπομένως, εἶναι ἡ ἀπόγνωσις ἀπὸ τὴν ὁποίαν αἱ λαϊκαὶ τάξεις κατέχονται. Καὶ ἐν ὀνόματι τῆς ἀπογοητεύσεως τοῦ λαοῦ μας, ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, διαμαρτυρόμεθα καὶ καταλογίζομεν βαρείας εὐθύνας εἰς τὴν Κυβέρνησιν. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Βαμπούλης ἔχει τὸν λόγον.

§30Λ. ΒΑΜΠΟΥΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θεωρῶ τὸ θέμα ἐξαντληθὲν καὶ δὲν ἔχω νὰ εἴπω τι περαιτέρω. Διαμαρτύρομαι ὅμως ἐξ ὀνόματος τοῦ παραγωγικοῦ κόσμου διὰ τὴν ἀστοργίαν τὴν ὁποίαν ἀπέναντί του ἐπέδειξεν ἡ Κυβέρνησις.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Ἀντωνίου ἔχει τὸν λόγον.

§32Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ὅπως πρὸ ὀλίγου ἐτονίσθη καὶ ἀπὸ τὸν σεβαστὸν Ἀρχηγόν μου, ὅτι τιμὴ καὶ θεσμὸς συγκεντρώσεως κατέστησαν ἐφέτος, συνεπείᾳ τῶν κυβερνητικῶν ἀποφάσεων, ἄνευ περιεχομένου. Καὶ ἀναμφιβόλως θὰ ἦτο εἰλικρινεστέρα ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν ἔλεγεν, ὅτι ἀπεφάσισεν ἐφέτος νὰ καταργήσῃ πᾶσαν προστασίαν τοῦ πρώτου προϊόντος τῆς χώρας τοῦ σίτου. Διὰ νὰ τονίσῃ τὴν σημασίαν τῶν ἀποφάσεών της ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας ἐπεκαλέσθη πρῶτον τὸ ἀπεριόριστον τῆς συγκεντρώσεως. Καὶ ἐπεκαλέσθη ἐπίσης τὸ γεγονός, ὅτι κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἀνηγγέλθησαν ἐνωρίτερον αἱ κυβερνητικαὶ ἀποφάσεις. Καὶ διὰ μὲν τὸ ἀπεριόριστον τῆς συγκεντρώσεως θὰ εἴπω, ὅτι ἡ προσφορὰ εἶναι, ὡς γνωστόν, συνάρτησις τῆς τιμῆς του καὶ συνεπῶς δὲν πρέπει ν’ ἀναμένεται λόγῳ τῆς καθορισθείσης χαμηλῆς τιμῆς, ὅτι θὰ ὑπάρξῃ προσφορά. Ὑπερηφανεύθη ἐπίσης ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἐφέτος ἀνηγγέλθη ἡ πολιτικὴ ἐπὶ τοῦ σίτου ἐνωρίτερον ἀπὸ τὰς ἡμερομηνίας τῆς τελευταίας τριετίας. Εἶναι τοῦτο ἀληθὲς καὶ ἔχει ἀναμφιβόλως μεγάλην σημασίαν ἡ ἔγκαιρος γνῶσις καὶ τῆς τιμῆς καὶ τῶν λοιπῶν ὅρων συγκεντρώσεως. Μάλιστα, θὰ ἦτο πολὺ εὐεργετικώτερον διὰ τοὺς σιτοπαραγωγούς, ἐὰν τοῦτο ἐγίνετο ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς καλλιεργητικῆς περιόδου. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ ταῦτα, ἐφέτος, ἐὰν ἐρευνήσωμεν τὰ ἀποφασισθέντα εἰς τὰς λεπτομερείας των, δὲν εὑρίσκομεν οὐδαμοῦ ἴχνος προστασίας τοῦ σίτου. Δὲν ἔχει, λοιπὸν δίκαιον ἡ Κυβέρνησις νὰ ὑπερηφανεύεται ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς. Κύριοι, πάντοτε ἡ τιμὴ τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἦτο ἀνωτέρα τῆς διεθνοῦς τιμῆς καὶ τὴν προστασίαν τοῦ προϊόντος αὐτοῦ καθώριζε μακρὰ προστατευτικὴ διὰ δασμῶν πολιτική, ἡ ὁποία ἠκολουθεῖτο πρὸ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ θεσμοῦ τῆς συγκεντρώσεως, ποὺ τὸ πρῶτον ἐνεφανίσθη τὸ 1928. Σταθερὰ ὑπῆρξεν ἡ γραμμὴ τῆς διατηρήσεως τιμῶν πάντοτε ἀσυγκρίτως ὑψηλοτέρων τῶν διεθνῶν. Καὶ ἐπειδὴ κατὰ τὴν χθεσινὴν συνεδρίασιν ἠγέρθησαν ἐπ’ αὐτοῦ ἀμφιβολίαι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ φέρω εἰς γνῶσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τὰς τιμὰς τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἐν σχέσει πρὸς τὸν ξενικὸν σῖτον κατὰ τὴν προπολεμικὴν περίοδον ἀπὸ τοῦ 1919 καὶ μετέπειτα. Πράγματι, ὅπως διαπιστοῦται ἀπὸ τὴν ἔρευναν τοῦ ἀνωτάτου οἰκονομικοῦ συμβουλίου, αἱ τιμαὶ τοῦ ξενικοῦ σίτου κατὰ τὴν περίοδον τοῦ 1919 ἕως τὸ 1927 ἀνήρχοντο κατὰ μέσον ὅρον εἰς τὸ ποσὸν τῶν 2858 δρχ. ἔναντι 3217 δραχ. ἀξίας ἐγχωρίου σίτου κατὰ τόννον. Κατὰ τὴν περίοδον τοῦ 1928 μέχρι 1932, ὁπότε εἶχε καθιερωθῆ ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως, ἡ μέση τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου ἦτο 4914 δρχ. ἔναντι 5191 δρχ. τοῦ ἐγχωρίου σίτου. Κατὰ τὴν περίοδον τοῦ 1933 μέχρι τοῦ 1937 ἡ μέση τιμὴ κατὰ τόννον ἦτο 5313 δρχ. ἔναντι 5879 δρχ., δηλονότι ὁ μέσος ὅρος τοῦ 1928–1937 ἦτο 5114 δρχ. ξενικοῦ σίτου ἔναντι 5530 τιμῆς ἐγχωρίου σίτου. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι καθ’ ὡρισμένα ἔτη καὶ συγκεκριμένως κατὰ τὰ 1928, 1929, 1935 καὶ τὸ 1938, τῆς περιόδου αὐτῆς ὁ ἐγχώριος σῖτος ἐμφανίζεται εἰς τὰ στοιχεῖα τοῦ Ἀνωτάτου Οἰκονομικοῦ Συμβουλίου κατώτερος τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ σίτου, ἀλλ’ εἰς τὰς τιμὰς αὐτὰς περιλαμβάνεται καὶ ὁ δασμός, τοῦ ὁποίου κατὰ τὰ ἔτη αὐτὰ τὸ ποσοστὸν......

§33Γ. ΜΟΔΗΣ. Ποτὲ δὲν συνέβη τοιοῦτόν τι.

§34Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. ... θὰ ἀναφέρω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας διὰ νὰ ἀποδειχθῇ καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς πόσον στερεῖται σήμερον προστασίας ὁ σῖτος. Ὁ δασμός, λοιπόν, ἀνήρχετο τότε εἰς ἐπίπεδον ἀσυγκρίτως ὑψηλότερον καὶ συγκεκριμένως τὸ 1928 ἀνήρχετο εἰς 29,3%, τὸ 1929 ἀνήρχετο εἰς 25%, τὸ 1936 ἀνήρχετο εἰς 37 5% καὶ τὸ 1938 εἰς 28.8%, ἐνῷ εἰς ἄλλα ἔτη ὑπῆρξεν ἀκόμη ὑψηλότερος καὶ ἀναφέρω δὲ χαρακτηριστικῶς τὸ 1931, ὁπότε ὁ δασμὸς ἐπὶ τοῦ σίτου ἀνήρχετο εἰς τὸ ποσοστὸν τῶν 73,3% καὶ τοῦ 1932, ὁπότε ἀνήρχετο εἰς τὸ ἐξαιρετικῶς μεγάλο ἐπίσης ποσοστὸν τῶν 61,8%.

§35Ν. ΜΑΝΟΥΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔναντι τοῦ ἰσχυρισμοῦ, ὅτι, δῆθεν, οὐδέποτε ἐσημειώθη τιμὴ συγκεντρώσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου, κατωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ τοιούτου καὶ εἰς ἀπάντησιν τούτων εἶπον, ὅτι κατὰ ὡρισμένα ἔτη καθωρίσθη τιμὴ συγκεντρώσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου κατωτέρα τῆς διεθνοῦς τοιαύτης. Ἤδη ἔχω ἐνώπιόν μου καὶ ἐπικαλοῦμαι ὡρισμένα στοιχεῖα τοῦ Οἰκονομικοῦ Συμβουλίου. Οὕτω κατὰ τὸ ἔτος 1928 ἡ τιμὴ ἀσφαλείας τοῦ ἐγχωρίου σίτου καθωρίσθη εἰς 5420 κατὰ τόννον, ἐνῷ ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ ἀνήρχετο εἰς 6209 δραχ. ἤτοι διαφορὰ 789 δρχ. Τὸ ἔτος 1929 καθωρίσθη ἡ τιμὴ ἐγχωρίου σίτου 5050 δρχ. ἐνῷ ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ ἦτο 5636 ἤτοι διαφορὰ 580 δρχ. Τὸ 1930 ἡ τιμὴ τοῦ ἐγχωρίου ὡρίσθη εἰς δρχ. 4620 ἔναντι τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ 4996 δρχ. ἤτοι διαφορὰν 376 δρχ. Τὸ 1936 ἔχομεν τιμὴν ἐγχωρίου 5620 καὶ τιμὴν ξενικοῦ 5765 ἤτοι διαφορὰν 145 δρχ. κατὰ τόννον. Καὶ τέλος τὸ 1937 ἔχομεν τιμὴν ἐγχωρίου σίτου 6260 δρχ. κατὰ τόννον καὶ τοῦ ξενικοῦ 7045 δρχ. Ἤτοι διαφορὰν 785 δρχ. Ἐκ τῶν συγκεκριμένων τούτων ἀριθμῶν καταφαίνεται, ὅτι πολλάκις καθωρίσθη τιμὴ συγκεντρώσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου κατωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Πλαγιάννης).

§36Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Σᾶς εὐχαριστῶ ἰδιαιτέρως διὰ τὴν διακοπήν. Αἱ τιμαὶ τῆς συγκεντρώσεως ἔχουν ἀκριβῶς ὅπως ἐγὼ εἶπον. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς τιμὰς διατιμήσεως χαίρω ἰδιαιτέρως διὰ τὴν διακοπήν, διότι σήμερον συμβαίνει ἀκριβῶς τὸ ἀντίστροφον ἐνῷ αἱ τιμαὶ συγκεντρώσεως εἶναι κατώτεραι τῶν τιμῶν διατιμήσεως, ἀντιθέτως τὴν ἐποχὴν ἐκείνην αἱ τιμαὶ διατιμήσεως ἦσαν κατώτεραι τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔρχεται εἰς συμπλήρωσιν τῶν ἰσχυρισμῶν μας, ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἀντιπαραγωγικὴ καὶ ἀντιλαϊκή. Ἔρχομαι, κύριοι συνάδελφοι, εἰς ἕνα ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐπίσης οὐσιῶδες, τὸ οὐσιωδέστερον τοῦ ὑπὸ ρύθμισιν προβλήματος, δηλονότι, εἰς τὸ θέμα τῆς τιμῆς. Ἡ τιμὴ διὰ νὰ εἶναι δικαία, ὅπως ἐλέχθη ἤδη, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνταποκρίνεται πρὸς τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς. Δὲν θὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, διότι ἔγινεν ἤδη ἀρκετὸς λόγος ὑπὸ τῶν ὁμιλητῶν οἱ ὁποῖοι προηγήθησαν. Θὰ εἴπω μόνον τοῦτο, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὄχι τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς τῆς παρελθούσης καλλιεργητικῆς περιόδου, ἀλλὰ βάσει τῆς ἀρχῆς τῆς τιμῆς ἀντικαταστάσεως νὰ ὑπολογίσωμεν τὰ καλλιεργητικὰ ἔξοδα τῆς προσεχοῦς καλλιεργητικῆς περιόδου, διὰ νὰ διαπιστώσωμεν οὕτω, ἐὰν ἡ τιμὴ εἶναι δικαία, διότι μόνον κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν θὰ ἀδικηθοῦν οἱ σιτοπαραγωγοί. Καὶ ἐρχόμεθα ἤδη εἰς τὸ θέμα τῆς τιμῆς τοῦ σίτου, ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἀγοραστικὴν δύναμιν. Ἀναμφισβητήτως ἐπῆλθεν ὀνομαστικὴ αὔξησις τῶν τιμῶν, ἀλλ’ οὐσιαστικῶς αἱ νέαι τιμαὶ εἶναι κατώτεραι ὅλων τοῦ παρελθόντος ὡς τοῦτο προκύπτει, ἂν ἐξετάσωμεν τὰς νέας αὐτὰς τιμὰς ἐν σχέσει μὲ τὸν τιμάριθμον. Ἀπὸ οἱανδήποτε πλευρὰν καὶ ἂν ἐξετασθῇ τὸ θέμα τῶν τιμῶν, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἂν ἀκόμη ἐξετασθῇ μὲ τοὺς δυσμενεστέρους ὑπολογισμοὺς διὰ τὸν σιτοπαραγωγὸν καὶ ἂν ἐξετασθοῦν αἱ νέαι τιμαὶ ἐν συγκρίσει μὲ τὸν γενικὸν τιμάριθμον τὸν προπολεμικὸν καὶ ἂν ἡ σύγκρισις περιορισθῇ μὲ τὸν τιμάριθμον, ὁ ὁποῖος ὑπῆρχε πρὸ τῆς ἀποφάσεως διὰ τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου καὶ πάλιν θὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι ἡ τιμὴ ἡ ὁποία καθωρίσθη ὑπὸ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως εἶναι κατωτέρα πάσης ἄλλης κατὰ τὸ παρελθόν, εἶναι τιμή, ἡ ὁποία καταδικάζει τὸν σιτοπαραγωγὸν εἰς βιοτικὸν ἐπίπεδον πλήρους ἐξαθλιώσεως. Πράγματι ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὁ τιμάριθμος ἀνῆλθε τὴν ἡμέραν τῆς λήψεως τῆς ἀποφάσεως εἰς 438, σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος—ἐν τῷ μεταξὺ βεβαίως ἐσημειώθη, ὅπως θὰ ξέρετε, καὶ νέα αὔξησις, αὔξησις ἡ ὁποία ἀνήρχετο χθὲς εἰς 10 μονάδας—καὶ ἂν ἐξετασθοῦν αἱ ἀποφασισθεῖσαι ἐν σχέσει μὲ τὸν τιμάριθμον τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ πάλιν θὰ ἔπρεπε πολλαπλασιαζομένης τῆς προπολεμικῆς τιμῆς τῶν 9.000 δραχ. πρὸς τὸ ὕψος τοῦ τιμαρίθμου νὰ ἀνέλθῃ ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως εἰς τὸ ποσὸν τῶν 4.000 δραχ., περίπου. Ἀλλὰ προκειμένου περὶ ἀγροτικῶν προϊόντων, θὰ ἦτο ὀρθώτερον νὰ γίνῃ ἡ σύγκρισις ὄχι πρὸς τὸν γενικὸν τιμάριθμον, ἀλλὰ πρὸς τὸν τιμάριθμον τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων, καὶ τότε ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι 4.500 δραχ., δεδομένου ὅτι ὁ τιμάριθμος τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων προσεγγίζει τὸ 500πλάσιον περίπου τοῦ προπολεμικοῦ. Ἀλλὰ διὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸν ποίαν ἐπίδρασιν εἶχεν ἐπὶ τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῶν ἀγροτῶν ἡ καθωρισθεῖσα τιμὴ συγκεντρώσεως, ὀρθώτερον εἶναι νὰ μὴ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν οὔτε ὁ γενικὸς τιμάριθμος, οὔτε ὁ τιμάριθμος τῶν βιομηχανικῶν εἰδῶν, ἀλλὰ ὁ τιμάριθμος ὡρισμένων περιωρισμένων εἰδῶν τὰ ὁποῖα καταναλίσκουν σχεδὸν ἀποκλειστικῶς οἱ σιτοπαραγωγοί, διότι εἰς τὸν τιμάριθμον ὑπάρχουν καὶ εἴδη περὶ τῶν ὁποίων ἔχει ἀκούσει ὁ σιτοπαραγωγὸς νὰ γίνεται λόγος, δὲν τὰ ἐγεύσθη, ὅμως, ποτέ. Ὁ τιμάριθμος αὐτὸς εἶναι ὁ τιμάριθμος, ὁ ὁποῖος διαλαμβάνει, κυρίως τὰ σολοδέρματα, τὸ λάδι, τὸ κάμποτ, τὸν ἀλατζιᾶ, τὴν ζάκχαριν. Διὰ τῆς καθωρισθείσης τιμῆς συγκεντρώσεως σήμερον δὲν ἐξασφαλίζει οὔτε τὸ ἥμισυ τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως, τὴν ὁποίαν ἐξησφάλιζεν ὁ σιτοπαραγωγὸς κατὰ τὴν προπολεμικὴν περίοδον. Δι’ αὐτὸ ὅσοι εἴχατε τὴν εὐκαιρίαν νὰ ὁμιλήσητε μὲ σιτοπαραγωγούς, θὰ συνέπεσεν ἀσφαλῶς νὰ τοὺς ἀκούσητε νὰ λέγουν, ὅτι σήμερον χρειάζονται διπλασίας ὀκάδας σίτου καὶ τριπλασίας διὰ νὰ ἀγοράσουν τὰ εἴδη, μὲ τὰ ὁποῖα ἐξησφάλιζον τὴν διαβίωσίν των κατὰ τὴν προπολεμικὴν περίοδον. Ἐπειδὴ ὅμως γίνεται σύγκρισις πρὸς τὴν τελευταίαν τριετίαν, θὰ ἦτο ἐνδιαφέρουσα ἴσως μία λεπτομερὴς σύγκρισις μεταξὺ τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως κατὰ τὴν τελευταίαν τριετίαν καὶ τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως τοῦ τρέχοντος ἔτους, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ καὶ ὡς πρὸς αὐτὰ τὰ ἔτη, ὅτι ἀπείρως κατώτερον βιοτικὸν ἐπίπεδον ἐξασφαλίζεται διὰ τὸν σιτοπαραγωγὸν διὰ τῶν ὑπὸ τῶν κυβερνητικῶν ἀποφάσεων ἀναγγελθεισῶν τιμῶν, ἐν προκειμένῳ. Οὕτω ἐὰν ἐξετασθῇ τὸ θέμα ἐν σχέσει μὲ τὰς τιμὰς συγκεντρώσεως τοῦ 1950, διαπιστοῦται ὅτι σύμφωνα μὲ τὰ στατιστικὰ δεδομένα, πάντοτε τοῦ τιμαρίθμου τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ὅτι ἐνῷ ὁ τιμάριθμος, ὁ ὁποῖος ἀνήρχετο κατὰ τὸν Ἰούνιον μῆνα τοῦ 1950, ὅτε εἶχεν ἀναγγελθῆ ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως, εἰς 295 μονάδας, τὸ Μάϊον τρέχοντος ἔτος ἀνήρχετο εἰς 438 μονάδας. Ὑπάρχει δηλονότι αὔξησις κατὰ 143 μονάδας καὶ ἡ αὔξησις αὐτὴ τῶν 143 μονάδων τοῦ τιμαρίθμου ἀποτελεῖ αὔξησιν ποσοστοῦ 48,4%. Ἀντιθέτως ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ἡ μέση τιμή, ἡ ὁποία ἐξησφαλίσθη τότε τῶν 2.650 δραχ. τὸ ποσοστὸν ἀνήρχετο εἰς 28,2% διὰ τὰς τιμὰς συγκεντρώσεως. Ἄν περαιτέρω γίνῃ ἡ σύγκρισις ἐν σχέσει μὲ τὸ 1951, ὁπότε ὁ τιμάριθμος ἀνήρχετο εἰς 338 μονάδας τὸν μῆνα Ἰούλιον, ὁπότε εἶχε ἀποφασισθῆ ἡ συγκέντρωσις, καὶ ἡ μέση τιμὴ ἦτο 2750 δραχ., καὶ πάλιν ἔχομεν αὔξησιν ποσοστοῦ συγκεντρώσεως 21,8% ἐνῷ τὸ ποσοστὸν τοῦ τιμαρίθμου ἀνήρχετο εἰς 29,5%. Ὁμοίως κατὰ τὸ 1952, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ αὔξησις τῆς τιμῆς τῆς συγκεντρώσεως ἀνῆλθε κατὰ 475 δραχ. καὶ πάλιν τὸ ποσοστὸν αὐξήσεως ἀνῆλθεν εἰς 16,7% διὰ τὸν σῖτον, ἐνῷ τὸ ποσοστὸν αὐξήσεως τοῦ τιμαρίθμου ἀνήρχετο εἰς 21,3%. Διότι ἐνῷ ὁ τιμάριθμος ἀνήρχετο τὸν Μάϊον τοῦ 1953 εἰς 438 μονάδας, τὸ 1952, τὸν μῆνα Ἰούνιον, ὅτε ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις ἀνήρχετο εἰς 361 μονάδας, συνεπῶς ἐπῆλθεν αὔξησις κατὰ 77 μονάδας. Καὶ ἐνῷ τόσον αἰσθητὴ διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ ποσοστοῦ τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως καὶ τοῦ ποσοστοῦ τοῦ τιμαρίθμου, ἐφέτος ἔχομεν ἀποφάσεις, διὰ τῶν ὁποίων αὐξάνεται ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου ἐντελῶς ἄνισα ὅμως πρὸς τὴν αὔξησιν ποὺ ἐπῆλθεν εἰς τὴν τιμὴν τοῦ σίτου, διότι ἐνῷ ἡ αὔξησις τοῦ τελευταίου ἐπῆλθε κατὰ ποσοστὸν 16%, ἡ αὔξησις τοῦ ἄρτου ἐπῆλθε κατὰ 33%. Καὶ πάντα ταῦτα, κύριοι συνάδελφοι, χωρὶς νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὁ σημερινὸς τιμάριθμος κατὰ τὴν ὁμολογίαν αὐτῆς τῆς Κυβερνήσεως εὑρίσκεται ἐν ἐξελίξει καὶ ὅτι θὰ σημειωθοῦν καὶ περαιτέρω αὐξήσεις. Δι’ αὐτὸ μεγάλη ἀγωνία κατέχει τὸν κόσμον τὸν δραχμοσυντήρητον, καὶ ὅλας τὰς τάξεις τῶν βιοπαλαιστῶν, μήπως τυχὸν καὶ συνεχισθῇ τὸ κακὸν καὶ ἐπέλθῃ καὶ νέα αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου, ἡ ὁποία θὰ καταντήσῃ τὴν προστασίαν τοῦ σίτου δυσμενεστέραν. Θὰ ἦτο λοιπὸν ἐνδιαφέρον νὰ ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις μίαν κατηγορηματικὴν δήλωσιν, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου εἰς ὃ καθωρίσθη ἐπίπεδον τῶν 4.000 δρχ. κατ’ ὀκᾶν διὰ τὸν μέλανα δὲν πρόκειται περαιτέρω νὰ αὐξηθῇ. Διότι ἐπαναλαμβάνω, κύριοι Ὑπουργοί, ὅτι εἰς ἣν περίπτωσιν ἠθέλατε αὐξήσει καὶ πάλιν τὰς τιμὰς τοῦ ἄρτου, καὶ πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι ἡ σιωπή σας ἐπιβεβαιοῖ, τοὺς ἐν προκειμένῳ φόβους τῆς κοινῆς γνώμης, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἡ προστασία τῶν σιτοπαραγωγῶν θὰ καταστῇ ἀπείρως ἀνωτέρα. Θὰ ἤθελον ἐπίσης νὰ προσθέσω καὶ τοῦτο. Ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι ἡ πολιτική της ἐμπνέεται ἀπὸ τὰς ἀρχὰς τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας. Καίτοι μέχρι τῆς στιγμῆς δὲν ἀνεκαλύψαμεν ἐκ τῆς πρακτικῆς ἐφαρμογῆς τῆς πολιτικῆς της, ὅτι αὐταὶ εἶναι αἱ πεποιθήσεις της, ἐφ’ ὅσον ὅμως ἰσχυρίζεται καὶ ἐπιμένει, ὅτι εἰς αὐτὰς τὰς ἀπόψεις πιστεύει, θὰ ἠθέλαμεν νὰ μεταφέρωμεν ἐδῶ τὴν πικρίαν τοῦ σιτοπαραγωγικοῦ κόσμου, ὅτι δὲν φαίνεται τοὐλάχιστον συνεπὴς πρὸς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον διακηρύσσει, ὅτι ἀποτελεῖ τὴν ἰδεολογίαν της, ὅσον ἀφορᾷ τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν της, διότι ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἐφήρμοζε καὶ τὰς ἀρχὰς τοῦ πλέον ὀρθοδόξου φιλελευθερισμοῦ καὶ δὲν ὑπελόγιζε τοὺς δεσμοὺς εἰς τὴν διαμόρφωσιν τῶν τιμῶν, προκειμένου περὶ προϊόντος ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπαρκεῖ διὰ νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας τῆς ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, ἀλλὰ χρειάζεται νὰ ἐνισχυθῇ καὶ μὲ ποσότητες σίτου εἰσαγόμενες ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἐὰν ἀπεριόριστος ἦτο ἡ εἰσαγωγὴ τῶν ποσοτήτων αὐτῶν, πάλιν θὰ ἔπρεπε—σύμφωνα μὲ τὴν ἰδεολογίαν της—νὰ ὑπερβῇ τὰς 4.000 δρχ. ἡ τιμὴ τοῦ σίτου, δεδομένου, ὅτι θὰ ἔπρεπε ν’ ἀνέλθῃ εἰς τὸ ὕψος τῆς τελευταίας ὀκᾶς τῆς ἀπαραιτήτου πρὸς κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν μας. Εἶναι φυσικὸν λοιπόν, ἀνεξαρτήτως ὅλων τῶν ἄλλων, νὰ αἰσθάνωνται πικρίαν οἱ ἀγρόται, διότι ἡ Κυβέρνησις τοὺς ἀδικεῖ ἐπ’ ὀνόματι αὐτῆς ταύτης τῆς ἰδεολογίας της. Καὶ ἐπιμένει ἡ Κυβέρνησις νὰ ζητῇ θυσίας ἀπὸ τοὺς σιτοπαραγωγούς, χάριν τῶν συμφερόντων τῆς καταναλώσεως γενικῶς. Ἀλλὰ πόσον βάσιμος εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτός, τὸ ἀποδεικνύουν τὰ ποσοστὰ τῆς αὐξήσεως σίτου καὶ ἄρτου, περὶ τῶν ὁποίων προηγουμένως ὡμίλησα. Ἐθυσιάσθησαν δηλονότι οἱ παραγωγοί, ἀλλὰ δὲν ἀνεκουφίσθη ἡ κατανάλωσις. Καὶ ὅταν αὐταὶ εἶναι αἱ βασικαὶ γραμμαὶ τῆς πολιτικῆς σας εἰς τὰ μεγάλα θέματα, ὅπως εἶναι τὸ θέμα τοῦ σίτου, νὰ θυσιάζετε τόσον καταφώρως τὰ συμφέροντα τῶν λαϊκῶν μαζῶν, εἴτε καταναλωταὶ εἶναι αὐτοὶ εἴτε παραγωγοί, τότε δὲν πρέπει νὰ ἐκπλήσσεσθε, ὅτι μέγα μέρος τῆς κοινῆς γνώμης θεωρεῖ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἡ σημερινή, κυβερνᾷ χάριν τῶν ὀλίγων καὶ ὅτι εὑρίσκεται εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας. Καὶ περαιτέρω ἐζητήθησαν θυσίαι ἀπὸ τοὺς σιτοπαραγωγούς, ἐν ὀνόματι τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀλλὰ δὲν θὰ ἦτο ἄσκοπον νὰ ὑπενθυμίσωμεν ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι ὑφίστανται οἱ σιτοπαραγωγοὶ τὰς μεγαλυτέρας θυσίας, χάριν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὰς ὑφίστανται, διότι οἱ ἔμμεσοι φόροι, ἢ τὸ σκέλος τῶν ἐσόδων, κατέχουν τὴν πρώτην θέσιν. Καὶ μεταξύ, τῶν περισσότερον φορολογουμένων, ἰδιαιτέραν θέσιν κατέχουν οἱ σιτοπαραγωγοί. Ἐπεκαλέσθη ἡ Κυβέρνησις, ἐπίσης, καὶ συγκεκριμένως ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑφυπ. τοῦ Ἐμπορίου εἰς τὰς ἀνακοινώσεις του, τὴν ἀλληλεξάρτησιν τῶν τιμῶν. Ἐάν, ὑπεστήριζεν ηὐξάνετο περισσότερον ἡ τιμὴ τοῦ σίτου, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θὰ ἐσημειοῦτο μεγαλυτέρα ἄνοδος τοῦ γενικοῦ ἐπιπέδου τῶν τιμῶν κατὰ συνέπειαν δὲ θὰ ἐζημιοῦντο καὶ αὐτοὶ οἱ σιτοπαραγωγοί. Εἶναι ἀνάγκη, ἐν προκειμένῳ, νὰ ὑπομνήσω, ὅτι ὑφίστανται ἤδη οἱ σιτοπαραγωγοί μας τὰ βάρη τῆς δασμολογικῆς προστασίας τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων καὶ ὅτι ἡ βιομηχανία μας στηρίζεται καὶ ἀνεπτύχθη χάρις εἰς τοὺς δασμούς, βαρύτατον δὲ πληρώνει τὸ τίμημα ὁ σιτοπαραγωγὸς λόγῳ τῆς ηὐξημένης τιμῆς τῶν βιομηχανικῶν προϊόντων συνεπείᾳ τῆς προστατευτικῆς πολιτικῆς τοῦ Κράτους. Ὑφίσταται ἤδη πολλὰ βάρη ὁ σιτοπαραγωγὸς καὶ ὑπὲρ τῆς καταναλώσεως καὶ ὑπὲρ τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ φοβοῦμαι, ὅτι, ὅταν ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις καὶ θέλει διὰ τῆς πολιτικῆς της νὰ ἐπιβάλῃ καὶ νέα βάρη, μὴ τυχὸν διὰ τῆς συσσωρεύσεως καὶ νέων βαρῶν δὲν καταστῇ δυνατὸν νὰ φέρῃ ἡ τάξις τῶν σιτοπαραγωγῶν τὸ βάρος ὅλων αὐτῶν τῶν βαρῶν καὶ δημιουργηθῇ κατάστασις ἐκκρηκτική, ἀπὸ ἀπόψεως κοινωνικῆς, καὶ χαώδης, ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ τελειώνω, δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι πρωτίστως πρέπει νὰ εἶναι ἡ μέριμνα τοῦ Κράτους ὑπὲρ τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ἔχει καθῆκον ἐθνικὸν ἡ Κυβέρνησις ἔναντι τῶν σιτοπαραγωγῶν νὰ λάβῃ περισσότερον προστατευτικὰ ὑπὲρ αὐτῶν μέτρα, διότι οἱ σιτοπαραγωγοί μας ὑπῆρξαν πάντοτε πρωτοπόροι εἰς τοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνας. Ἔχει καθῆκον οἰκονομικόν, διότι οἱ σιτοπαραγωγοὶ ἀπετέλεσαν εἰς τὸ ἀκέραιον τὸ καθῆκον των ἔναντι τῆς χώρας, αὐξήσαντες τὸ ἐπίπεδον τῆς παραγωγῆς ἀπὸ 340.000 τόννους ἐτησίως, εἰς τοὺς ὁποίους κατὰ μέσον ὅρον ἀνήρχετο ἡ σιτοπαραγωγὴ ἀπὸ τοῦ 1928 μέχρι τοῦ 1932 εἰς 712.000 τόννους ποσὸν εἰς τὸ ὁποῖον ἀνῆλθε κατὰ τὰ μετέπειτα ἔτη μέχρι τοῦ 1937 καὶ εἰς 1.000.000 ἐτησίως, ποσὸν εἰς τὸ ὁποῖον ἀνῆλθε κατὰ τὴν πρόσφατον περίοδον. Ἔχει καθῆκον, διότι πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι ἐὰν χαλαρωθῇ ἡ προστιαστασία, ὅπως χαλαροῦται σήμερον, θὰ προκύψῃ τὸ μέγα κακὸν τῆς μειώσεως τῆς σιτοπαραγωγῆς. Ἔχει περαιτέρω καθῆκον κοινωνικόν, διότι τὸ προϊόν τοῦ σίτου ἐνδιαφέρει 600.000 ἀγροτικὰς οἰκογενείας, καὶ ὅταν τὸ σύνολον αὐτῶν καταδικασθῇ εἰς ἐξαθλίωσιν οἰκονομικήν, εἰς βιοτικὸν ἐπίπεδον κατώτερον παντὸς προηγουμένου, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἐπακολουθήσῃ μία κατάστασις, τῆς ὁποίας τὰς συνεπείας θὰ πληρώσῃ ὄχι μόνον τὸ Ἔθνος, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ τότε ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἐπὶ πλέον ὅλων αὐτῶν τῶν σκέψεων θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνεργήσῃ μὲ περισσοτέραν περίσκεψιν. Ἔχει ἐπίσης τὸ Κράτος καὶ καθῆκον ἠθικὸν ἔναντι τῶν σιτοπαραγωγῶν, διότι ὑπάρχει ἀναμφισβητήτως μία ἄνισος διανομὴ τοῦ Ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ μία ἄνισος μεταχείρισις προστασίας τῶν διαφόρων προϊόντων μας. Εἶναι ἀπολύτως βέβαιον, ὅτι ὁ σῖτος εἶναι τὸ μόνον προϊὸν ἐσωτερικῆς καταναλώσεως, τὸ ὁποῖον σήμερον μὲ τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ἐφαρμόζει ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκεται εἰς ἐπίπεδον προστασίας πολὺ κατώτερον ὅλων τῶν ἄλλων προϊόντων μας ἐσωτερικῆς καταναλώσεως. Μὲ τὰς ἐξαγγελθείσας ἀποφάσεις της, κύριοι βουλευταί, δὲν ἀνεμέναμεν, διότι ἔχομεν ἀπόλυτον ἐπίγνωσιν τῶν δυσχερειῶν, νὰ πραγματοποιήσῃ ἡ Κυβέρνησις διὰ τοὺς σιτοπαραγωγοὺς καὶ τὰς λοιπὰς τάξεις τὰς λαμπρὰς ἡμέρας, τὰς ὁποίας ὑπεσχέθη εἰς τὸ συμβόλαιον τῆς Θεσσαλονίκης καὶ τελευταίως διὰ τῶν δηλώσεων τὰς ὁποίας ἔκαμεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ εἰς τὴν τελευταίαν του ραδιοφωνικὴν ὁμιλίαν. Ἀλλ’ ἀνεμένομεν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, διότι ὑπάρχουν ὅλαι αἱ πρὸς τοῦτο προϋποθέσεις νὰ ἐξασφαλίσῃ διὰ τοὺς σιτοπαραγωγοὺς ἕνα βιοτικὸν ἐπίπεδον ὁπωσδήποτε ἱκανοποιητικόν. Δυστυχῶς ὅμως δὲν διεπιστώθη τοιοῦτον τι καὶ δι’ αὐτὸ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ μεταφέρωμεν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν τὴν διαμαρτυρίαν τοῦ σιτοπαραγωγικοῦ κόσμου καὶ τὴν πικρίαν του διὰ τὴν παντελῆ ἐγκατάλειψιν εἰς τὴν ὁποίαν τὸ ἔχει καταδικάσει ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Μόδης ἔχει τὸν λόγον.

§38Γ. ΜΟΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ 1930, κατὰ τὴν Βαλκανικὴν διάσκεψιν μὲ ἐπλησίασε μίαν ἡμέραν ὁ Βούλγαρος ἀντιπρόσωπος ἕνας γηραιὸς καὶ συμπαθὴς βουλευτὴς ὀνόματι Τσικίζωφ, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴν Ὀδύσσειαν τοῦ Ὁμήρου πάντοτε εἰς τὴν τσέπη του καὶ μὲ ἠρώτησε πῶς εἶναι οἱ χωρικοὶ εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Φλωρίνης. Τοῦ ἀπήντησα καλά. Μὲ ξαναρώτησε: Οἰκονομικῶς εἶναι καλά; Τοῦ εἶπα πολὺ καλά. Λέγει τότε πόσο εἶναι τὸ σιτάρι; Τοῦ εἶπα 7,50 δρχ. Ἔκαμεν ἕνα λογαριασμὸν καὶ λέγει δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγετε, διότι τὸ σιτάρι εἰς τὴν Βουλγαρίαν πωλεῖται σήμερον 1,10 ἕως 1,30 δρχ. τὴν ὀκᾶν. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι σὲ σᾶς 7,5; Τοῦ ἐξήγησα τότε, ὅτι συγκεντρώνει τὸ σιτάρι τὸ Κράτος, τὸ ὁποῖον πληρώνει τὴν τιμὴν αὐτήν. Ἀμέσως φώναξε μερικοὺς Ρουμάνους καὶ ἕνα Σέρβον καὶ τοὺς εἶπεν: Νά τί γίνεται εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ὅλοι ἔμειναν κατάπληκτοι καὶ ὁμολογῶ, ὅτι ἠσθάνθηκα ἐθνικὴν ὑπερηφάνειαν διὰ τὴν κατάστασιν ἡ ὁποία εἶχε δημιουργηθῆ ὑπὲρ τῶν σιτοπαραγωγῶν μας. Ἐβλέπαμεν τότε ὀλίγα χιλιόμετρα πέραν τῶν συνόρων μας τὸ σιτάρι εἰς τὴν Γιουγκοσλαβίαν νὰ πωλῆται πράγματι 1,10 δρχ. κατ’ ὀκᾶν εἶχαν ἐγκαταλειφθῆ πολλὰ κτήματα ἀκαλλιέργητα καὶ ἐνῷ εἰς τὸ Ἑλληνικὸν ἔδαφος ἡ τιμὴ τοῦ στρέμματος ἦτο 15–20 χρυσὲς λίρες, εἰς τὸ Σερβικὸν ἔδαφος δὲν εὑρίσκεται ἀγοραστὴς οὔτε διὰ ½ λίραν. Διὰ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν δικαιοῦται νὰ εἶναι ὑπερήφανον τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, διότι ἠγωνίσθη νὰ τὴν ἐπιβάλῃ, παρὰ τὰς πολλαπλᾶς ἐκ πολλαπλῶν πλευρῶν ἀντιδράσεις ἀκόμη καὶ ἐκ μέρους τῶν λεγομένων ἀγροτῶν. Ἠγωνίσθη καὶ τὴν ἐπέβαλεν εἰς μίαν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ τιμὴ τοῦ σίτου εἶχε κατρακυλήσει εἰς τὴν παγκόσμιον ἀγορὰν καὶ εἰς τὸ κατρακύλισμα τοῦτο ὠφείλετο καὶ ἡ κρίσις ἡ Ἀμερικανικὴ καὶ κατ’ ἀκολουθίαν ἡ Ἀγγλικὴ καὶ ὁ παγκόσμιος οἰκονομικὸς κλονισμὸς καὶ σεισμὸς τῶν ἐτῶν 1929–1933. Εἰς αὐτὴν τὴν πολιτικὴν δὲ ὀφείλεται ἀναμφιβόλως, κάποια εὐεξία οἰκονομική, ἡ ὁποία παρετηρήθη ἐκεῖνα τὰ χρόνια μέχρι τοῦ πολέμου, ὁπότε πάλιν ἐσημειώθη φαινόμενον ἐντελῶς ἐξαιρετικόν. Ἐνῷ κατὰ τὸν Αʹ δηλαδὴ Εὐρωπαϊκὸν πόλεμον, ὁπότε ὁ πληθυσμὸς Θεσσαλονίκης καὶ Μακεδονίας ἦτο μικρότερος καὶ ὑπῆρχον τὰ συμμαχικὰ στρατεύματα, τὰ ὁποῖα ἔφερον σιτάρι καὶ διέθεταν εἰς ἐργάτας καὶ ἄλλους κατὰ μυριάδας κουραμάνας, πολὺν καιρὸν μία κουραμάνα ἐπωλεῖτο 25 δρχ. μέσα εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, δηλ. σήμερον μίαν χρυσῆν Ἀγγλικὴν λίραν! Κατὰ τὸν δεύτερον πόλεμον καὶ τὴν κατοχὴν ἡ Μακεδονία ἐτροφοδότη μὲ σιτηρά, τὰ νησιὰ καὶ τὰ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλά, ἐκτὸς τῶν ἀπόψεων αὐτῶν, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη γενικωτέρα καὶ εὐρυτέρα. Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ λησμονῶμεν, ὅτι ἓν εἶδος προπατορικοῦ ἁμαρτήματος τοῦ Ἔθνους μας, ὑπῆρξε πάντοτε, ὅτι παρημελήσαμεν τὴν ὕπαιθρον καὶ ἐτράπησαν πρὸς τὰς πόλεις. Εἴχομεν ἀποικήσει ὅλας τὰς παραλίας τῆς Μεσογείου καὶ τοῦ Εὐξείνου, εἴχομεν παραμελήσει καὶ περιφρονήσει τὴν ἐνδοχώραν καὶ τὴν ὕπαιθρον. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι εἴμεθα σήμερον 8.000.000, ἐνῷ ἄλλοι λαοί, ἀνύπαρκτοι ἢ μικροὶ τότε μετρῶνται σήμερον κατὰ πολλὰς δεκάδας ἑκατομμυρίων. Δὲν πρέπει δὲ νὰ λησμονῶμεν, ὅτι πιεζόμεθα, ἀπὸ τὸν Βορρᾶν, ἀπὸ λαοὺς ἀγροτικοὺς καὶ ἀκμαίους, οἱ ὁποῖοι ὠθοῦνται πρὸς ἐπέκτασιν, αὐτομάτως καὶ τὸ στερεώτερον ἢ καλλίτερον πρόχωμα, ἔναντι αὐτῶν, θὰ ἀνεγείρωμεν, ὅταν θὰ ἐπιτύχωμεν καὶ συντελέσωμεν νὰ ριζώσῃ ὁ ἀγροτικός μας πληθυσμὸς εἰς τὴν Ἑλληνικὴν γῆν, ὅσον τὸ δυνατὸν βαθύτερον, ὅσον τὸ δυνατὸν δυνατώτερα καὶ νὰ πλεονάζῃ ν’ αὐξάνεται καὶ νὰ πληθύνεται, ὥστε νὰ ἀποβλέπῃ μᾶλλον πρὸς ἀνάπτυξιν, παρὰ πρὸς γεωργικὴν ὑποχώρησιν καὶ συστολήν. Ἐξ ἄλλου, δὲν πιστεύω νὰ ἔχῃ λησμονήσῃ κανεὶς ἀπὸ σᾶς, ὅτι ἐὰν σήμερον ἔχωμεν τὴν τιμὴν νὰ εὑρισκώμεθα ἐδῶ καὶ νὰ συσκεπτώμεθα, ὡς Κράτος, ὡς Ἔθνος, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ὁ ἀγροτικός μας πληθυσμὸς ἐστάθη ἄκαμπτος, ἀδάμαστος, ἀδιάλλακτος ἀπέναντι τοῦ κομμουνισμοῦ, ἀκούραστος καὶ ἀλύγιστος εἰς τὴν ἀντίστασίν του κατὰ τοῦ συμμοριτισμοῦ. Ἀλλοίμονον εἰς τὸν τόπον αὐτόν, ἐὰν συνέβαινε νὰ χάσῃ τὸ θάρρος του, τὴν ἐμπιστοσύνην του, τὴν δύναμίν του, ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμός. Τὰ πάντα θὰ εἶχαν χαθῆ. Πιστεύω, ὅτι οἱαδήποτε θυσία, πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν δὲν εἶναι πολὺ μεγάλη καὶ ἀντιθέτως πᾶσα εἰς βάρος τῶν ἀγροτικῶν μας πληθυσμῶν, μείωσις τοῦ εἰσοδήματος καὶ ὑπονόμευσις τῆς ὑλικῆς καὶ ψυχικῆς ἀντοχῆς του ἠμπορεῖ νὰ ἀποβῇ καταστρεπτικὴ καὶ μοιραία. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν σημείωμα συναδέλφου συναγερμικοῦ εἰς συναγερμικὴν ἐφημερίδα κατὰ τὸ ὁποῖον καὶ ἐπὶ 4ης Αὐγούστου ἡ τιμὴ τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἦτο διπλασία καὶ κάποτε σχεδὸν τριπλασία τῆς τοῦ ξενικοῦ. Οὐδέποτε προπολεμικῶς ἡ διαφορὰ αὐτὴ ἦτο μικροτέρα τοῦ διπλασίου. Τὸ Οἰκονομικὸν Συμβούλιον ἢ Διαβούλιον ὅτι θέλει ἂς εἴπῃ. Δυστυχῶς, μεταπολεμικῶς, ἡ προστασία αὐτή, πρέπει νὰ ὁμολογήσωμεν ὅλοι, δὲν διετηρήθη καὶ ἀπὸ πάντας ἀποδίδεται εἰς τὰς ἀντιδράσεις καὶ τὰς ἀντιρρήσεις τῆς Ἀποστολῆς. Ἀλλ’ εἰς τὸ ἀτυχὲς τοῦτο γεγονὸς ὀφείλεται ἡ δημιουργία τῆς περιφήμου ψαλίδος μεταξὺ τιμῆς γεωργικῶν καὶ βιομηχανικῶν προϊόντων καὶ ἡ δυσπραγία ἡ οἰκονομικὴ καὶ τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ, ἀλλὰ γενικώτερον καὶ τῆς ὅλης μας οἰκονομίας. Ἐὰν σήμερον ὑποφέρῃ καὶ ἡ βιομηχανία καὶ τὸ ἐμπόριον, τοῦτο προέρχεται ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἀγοραστικὴ δύναμις τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ ὑπῆρξε καὶ ἦτο μικρὰ καὶ καταλαβαίνετε, ἐάν, κατόπιν τῶν νέων μέτρων, ἡ ἀγοραστικὴ αὐτὴ δύναμις τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ θὰ αὐξηθῇ. Βέβαια, εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, ὅτι ἡ συγκέντρωσις εἶναι ἀπεριόριστος. Ἀλλά, ἀνεξαρτήτως, τῶν περιορισμῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπάρχουν καὶ δὲν καταλαβαίνω διατὶ νὰ μὴ ἐπιτραπῇ καὶ εἰς τὸν ἔμπορον νὰ ἀγοράζῃ ἐλευθέρως σιτάρι, νὰ τὸ ἀλέθῃ ἀνενόχλητος καὶ νὰ τὸ πωλήσῃ ἀνεξαρτήτως τῶν περιορισμῶν αὐτῶν, ἀμφιβάλλω, ἐὰν οἱ νοικοκυραῖοι σιτοπαραγωγοὶ θὰ σπεύσουν νὰ παραδώσουν τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς παραγωγῆς των εἰς τὴν συγκέντρωσιν. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ κ. ἀναπληρωτὴς Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὁμιλῶν ἐπὶ τῆς περιφήμου ἀναπροσαρμογῆς, εἶπεν, ὅτι ὑπῆρξα πολὺ ἀπαισιόδοξος, μολονότι ἤρχισα τὰ νειᾶτα μου κάπως ζωηρῶς, μὲ ἐπαναστατικὴν δρᾶσιν. Μοῦ ἐδημιουργήθησαν ὁμολογῶ κατὰ τὴν ἀγόρευσίν του μελαγχολικὰ ἂν μή τι σκέψεις καὶ αἰσθήματα ἀπαισιοδοξίας, ὅταν ἤκουσα τὸν κ. Τσουδερὸν νὰ βεβαιοῖ, ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε κάμει τὴν δευτέραν ὑποτίμησιν, ὑποθέτω τὸ 1945–46, καὶ ὅτι ὅταν ἦτο εἰς τὴν Ἀμερικήν, ἦτο τὸ θέρος τοῦ 1950, ἔγινε πάλιν συζήτησις περὶ νέας ὑποτιμήσεως, ἐνῷ πρὸ ὀλίγων μόλις μηνῶν, ἤτοι τὸ φθινόπωρον τοῦ 1949 εἶχε γίνει ἡ ὑποτίμησις τῆς δραχμῆς ἀπὸ 10.000 τὸ δολλάριον εἰς 15.000. Φαίνεται, ὅτι εἶναι αἰσιόδοξος ἡ ἀντίληψις, κατὰ τὴν ὁποίαν κάθε καινούργιο φεγγάρι πρέπει νὰ ἔχωμεν καὶ καινούργια δραχμή. Ἀλλὰ τὰ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα τῆς ρωμαλέας αὐτῆς πολιτικῆς τώρα ἀναφαίνονται καὶ τὰ δρέπομεν. Ἡ Κυβέρνησις εἶχεν ἐξαγγείλει διὰ τοῦ στόματος τοῦ Στρατάρχου εἰς τὸ περίφημον συμβόλαιον τῆς Θεσσαλονίκης, ὅτι ἡ ἀγροτικὴ τάξις θ’ ἀποτελῇ τὸ κέντρον τοῦ ἐνδιαφέροντός της, ἔρχεται καὶ πλήττει κατακέφαλα τοὺς σιτοπαραγωγούς, ὅπως ἔπληξε καὶ τοὺς καπνοπαραγωγούς. Διότι ἐνῷ, ὡς τὸ διελάλησεν, εἶχεν ἀποφασίσει πρὸ πολλοῦ τὴν ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς, ἐχρηματοδότησε ἐνωρίτερον καὶ πλουσιώτερον ἀπὸ κάθε ἄλλην φορὰν τὸ καπνεμπόριον, ὥστε τὰ ⅘ τοῦ καπνοῦ νὰ εὑρεθοῦν εἰς τὰ χέρια τῶν ἀγοραστῶν κατὰ τὴν 9ην Ἀπριλίου. Ἐπὶ πλέον δέ, διὰ τῆς περιφήμου ἐκείνης διατάξεως, εἰσπράττει τὰ 50% τῆς διαφορᾶς τὸ δημόσιον καὶ τὰ ἄλλα 50% ὁ καπνέμπορος καὶ ὁ μόνος, ὁ ὁποῖος ἀφέθη νὰ παραμείνῃ εἰς τὰ κρύα τοῦ λουτροῦ εἶναι καὶ ἦτο ὁ καπνοπαραγωγός, ὁ ὁποῖος χάνει καὶ τὸ πρίμ. Ἰδοὺ πῶς ἐτηρήθη ἡ ὑπόσχεσις τοῦ συμβολαίου τῆς Θεσσαλονίκης, ἰδού πὼς ἀπετέλεσεν ὁ ἀγροτικὸς κόσμος τὸ κέντρον τοῦ κυβερνητικοῦ ἐνδιαφέροντος!! Ὑπῆρξεν ἐνδιαφέρον ἀλλ’ ἀπὸ τὴν ἀνάποδη. Κύριοι, οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας ἔλεγον, ἑνὸς κακοῦ δοθέντος, μύρια ἕπονται. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἐξήγγειλεν ἀπὸ ραδιοφώνου τὸ κοσμοσωτήριον γεγονὸς τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς. Ἔσπειρεν ἀνέμους καὶ τώρα, οἱ ἀξιότιμοι ἀναπληρωταί του κ.κ. Ὑπουργοί, δρέπουν τὰς θυέλλας. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Δημάδης ἔχει τὸν λόγον.

§40Δ. ΔΗΜΑΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἑνὸς ἀτόπου δοθέντος, μύρια ἕπονται. Τὸ ὑπὸ κρίσιν θέμα δὲν ἀποτελεῖ αὐτοτελὲς αὐτόνομον ἢ ἀνεξάρτητον τμῆμα τῆς ὅλης οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως ὡς αὕτη ἐνεφανίσθη μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογήν, ἀλλὰ τελεῖ ἐν συναρτήσει μετὰ ταύτης καὶ οὕτως πρέπει νὰ ἐξετασθῇ διὰ νὰ συνάγωμεν χρήσιμα συμπεράσματα. Ἡ προπολεμικῶς, κύριοι βουλευταὶ καὶ δὴ ἡ ἀπὸ τοῦ 1928 ἀσκηθεῖσα γεωργικὴ πολιτική, θεωρηθεῖσα ὡς εἷς ἐκ τῶν σοβαρωτέρων συντελεστῶν καὶ παραγόντων τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, ἐστήριξε τὴν ἐπιτυχίαν ταύτης, εἰς τὴν αὔξησιν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Μὲ τὸ μικρότερον δυνατὸν κόστος καὶ εἰς τὴν εὔρυνσιν τῶν καλλιεργησίμων ἐκτάσεων εἰς ὅρια ὅσον τὸ δυνατὸν μεγαλύτερα πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον τὸ Κράτος προέβη εἰς σειρὰν μέτρων σοβαρῶν ὡς τὴν σύστασιν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, τὴν ὀργάνωσιν τῶν Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν, τὴν ἐκτέλεσιν μεγάλων ἔργων ἀποστραγγιστικῶν καὶ ἀντιπλημμυρικῶν, τὴν εἰσαγωγὴν βελτιωμένων σπόρων ἔξωθεν, ἀλλὰ πρὸ παντὸς ἔστρεψε τὴν προσοχήν του εἰς τὴν ἀξιοποίησιν τοῦ μόχθου τοῦ ἀγρότου καὶ ἐργάτου, θεσπίσαν τὴν συγκέντρωσιν καὶ προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς, διὰ τιμῶν ἱκανοποιητικῶν, δυναμένης καὶ τὸν ζῆλον τοῦ γεωργοῦ νὰ ὑποκαύσῃ, καὶ μὲ τὴν γῆν νὰ τὸν συνδέσῃ καὶ τὸ βιοτικὸν αὐτοῦ ἐπίπεδον νὰ ἐξυψώσῃ. Αἱ Κυβερνήσεις ἐκεῖναι δὲν ὠρρώδησαν νὰ δώσουν τὴν μάχην τοῦ σίτου καὶ ἀκόμη νὰ λάβουν καὶ μέτρα ἐπιβαρυντικὰ τῆς τε καταναλώσεως καὶ τοῦ Προϋπολογισμοῦ. Διότι ἀνεχώρησαν ἀπὸ τῆς ὀρθῆς βάσεως τῆς τονώσεως μιᾶς σταθερᾶς παραγωγῆς συνδεομένης μὲ τὰ 60 ἑκατοστὰ τοῦ πληθυσμοῦ καὶ προωρισμένης ἐν ὄψει τῆς ἀσταθείας τῶν συναλλαγματικῶν μας πόρων, νὰ μειώσῃ τὴν ἐξάρτησιν τῆς χώρας ἐκ τῆς εἰσαγωγῆς ἑνὸς τόσον ἀπαραιτήτου βασικοῦ εἴδους διατροφῆς τοῦ λαοῦ. Ἐνθυμηθῆτε τί θὰ ἐγένετο κατὰ τὸ 1942 ἄνευ ἀνεπτυγμένης σιτοκαλλιεργείας. Ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς ἐκείνης ἐν συναρτήσει πάντοτε μὲ ρυθμισμένην πρόνοιαν ἐνισχύσεως καὶ ἄλλων παραγωγικῶν τομέων ὑπῆρξε νὰ ἔχωμεν μέχρι καὶ τοῦ 1939. Νόμισμα σταθερόν. Προϋπολογισμὸν ἰσοσκελισμένον. Καταθέσεις καὶ μόνον τῆς Ἐθνικῆς ὑπερβαινούσας τὸ ποσὸν τοῦ κυκλοφοροῦντος χαρτονομίσματος. Ἐξαγωγὰς 70%. Μισθούς, ἡμερομίσθια καὶ τιμὰς γεωργικῶν προϊόντων τιμαριθμικὰς καὶ πρὸ παντὸς ἀνταλλακτικὴν ἀξίαν προϊόντων πάσης φύσεως πρὸς ἄλληλα καὶ πρὸς ἐργασίαν ἰσόρροπον. Ἡ κατάστασις αὐτὴ διαταραχθεῖσα ὡς ἐκ τοῦ πολέμου 1940, τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ συμμοριτοπολέμου, μᾶς ὡδήγησεν ὄχι μόνον εἰς τὴν ἀνατροπὴν τῶν πάντων, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν νομισματικὴν ἀναπροσαρμογὴν τοῦ 1945 καθ’ ἣν καθωρίσθη ἀξία δραχμῆς 1: 150 ὡς πρὸς τὸ δολλάριον καὶ 1: 600 ὡς πρὸς τὴν λίραν Ἀγγλίας. Ἀλλ’ ἐνῷ ἡ τιμὴ αὕτη τοῦ συναλλάγματος ἦτο ἡ αὐτὴ σχεδὸν πρὸς τὴν προπολεμικήν, ὁ τιμάριθμος ἐνεφανίσθη μὲ σχέσιν 1:10, ἔναντι τοῦ προπολεμικοῦ. Τουτέστιν αἱ τιμαὶ εἰδῶν καὶ ἐμπορευμάτων ἐδεκαπλασιάσθησαν. Μετὰ ἑξάμηνον ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν πραγμάτων νέα ἀναπροσαρμογὴ μὲ σχέσιν συναλλάγματος 1: 4 ἔναντι τῆς προπολεμικῆς ἤτοι 1:500 τὸ δολλάριον καὶ 1:2000 τὴν λίραν καὶ τιμάριθμον 1:30. Ἡ σχέσις ὅθεν τῆς ἀξίας τῶν εἰδῶν κατὰ τὸ 1945 πρὸς τὴν τοιαύτην τοῦ 1938]39 ἐνεφάνισεν ὄχι μόνον αὔξησιν, ἀλλὰ καὶ ἀνισορροπίαν ἀνταλλακτικὴν μὲ τὰ γνωστὰ ἀποτελέσματα. Καὶ ἔκτοτε παρὰ πᾶσαν προσπάθειαν καθ’ ὅλας τὰς ἀναπροσαρμογὰς συνεχίσθη ἡ ἰδία κατάστασις καὶ θὰ συνεχισθῇ καὶ μὲ τὴν νῦν ἀναπροσαρμογήν. Παρὰ ταῦτα ἡ προστασία τοῦ σίτου ὑπῆρξεν ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερον σταθερά. Οὕτω κατὰ τὸ 1939 ἦτο αὕτη 3.70 κατὰ κιλὸν ἔναντι τοῦ ἔξωθεν εἰσαγομένου, ἤτοι:

Μεταπολεμικῶς:

Κατ’ ὀκᾶν προστασία:

ἤτοι προπολεμικῶς ἐδίδετο εἰς τὸν παραγωγὸν τιμὴ κατὰ 2,2 ἕως 2 καὶ 6 φορὰς μεγαλυτέρα τῆς Διεθνοῦς. Μεταπολεμικῶς αὕτη εἶναι 9 ἕως 40% μεγαλυτέρα. Παρὰ ταῦτα ἰδοὺ ὁ τιμάριθμος: Αὔξησις τιμαρίθμου μερικῶν εἰδῶν. Τιμὴ ἄρτου καὶ κατ’ ἀναλογίαν ζυμαρικῶν=30% ἐξανεμίζουσα τὴν διαφορὰν τιμῆς συγκεντρώσεως σίτου ἐκ 16% περίπου ἔναντι τῆς περυσινῆς. Ἕτεραι αὐξήσεις ἄλλων εἰδῶν ἀπὸ 9ης Ἀπριλίου–25ης Μαΐου. Βασικῶν εἰδῶν. Οὕτω τὸ ἔλαιον ἀπὸ 12.500–14.500 εἰς 16.500–18. 500=30%. Σαποῦνι ἀπὸ 6.500–8.500 εἰς 8.500–10.500 αὔξησις 25%. Ρύζι ἀπὸ 5.000 ἀνῆλθεν εἰς 7.900 αὔξησις 60%. Κρέατα ἐξωτερικοῦ ἀπὸ 16.000 εἰς 22.000 αὔξησις 40%. Λίπος ἀπὸ 18.000–21.000 εἰς 22.000–27.000 αὔξησις 30%. Πετρέλαιον ἀπὸ 3.500 εἰς 4.500=30%. Καφὲς ἀπὸ 65.000 εἰς 88.000 αὔξησις 35%. Λεωφορεῖα κατὰ 10% καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς. Τιμὴ χονδρικῆς πωλήσεως σίτου 42%, ἄρτου 30–33% μὲ πρόβλεψιν περαιτέρω ὑψώσεως. Γενικὸς τιμάριθμος χονδρικῆς πωλήσεως μέχρι στιγμῆς 528 φορὰς τοῦ προπολεμικοῦ. Τιμὴ συγκεντρώσεως σίτου, 1953, 375 φορὰς, διαφορὰ 153 μικροτέρα. Καὶ κατὰ τὸν τιμάριθμον Τραπέζης Ἑλλάδος δι’ 7 εἴδη ἔναντι τῶν 79 ποὺ ἀποτελοῦν τὸν τιμάριθμον χονδρικῆς πωλήσεως 36%, ἤτοι σῖτον, κριθήν, ὄρυζαν, ἐλαιόλαδον, βάμβακα, δέρματα, ξυλεία, καύσιμα, ἡ αὔξησις δηλαδὴ εἶναι 36%. Διὰ πρώτην, ὅθεν, φορὰν ὁ ἐγχώριος σῖτος ὑποτιμᾶται τοῦ ἔξωθεν εἰσαγομένου καὶ κατὰ ποσοστὸν ἀντιστρόφως ἀνάλογον τῆς μέχρι σήμερον προστασίας. Μολονότι ἡ τιμὴ τῆς δραχμῆς πρὸς τὸ δολλάριον ἀναπροσαρμόζεται ἀπὸ 15.000 εἰς 30.000 τὰ πετρελαιοειδῆ, λιπάσματα, καλλιεργητικὰ καὶ ἐν γένει ὁ τιμάριθμος βασικῶν εἰδῶν ἀνέρχεται βραδέως μὲν ἀλλὰ σταθερῶς καὶ ἡ τιμὴ αὐξήσεως τοῦ ἄρτου ἀνέρχεται εἰς 33.60%, ἐνῷ τοῦ σίτου εἰς 16.60% τῆς περυσινῆς παρὰ τὴν ὑπόσχεσιν τῆς Κυβερνήσεως ὅτι ἔχει παραγγείλει 195.000 τόννους σίτου μὲ τιμὴν δολλαρίου 15.000 πρὸς συγκράτησιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου ὡς καὶ ἄλλων βασικῶν εἰδῶν, ἐξ ἄλλων παραγγελιῶν. Καὶ ἐρωτῶ τὴν Κυβέρνησιν, ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν της εἰς ποίαν αὐτόχρημα τραγικὴν θέσιν θὰ εὑρεθῇ ὁ γεωργός, ὁ σιτοπαραγωγὸς τὸν Ὀκτώβριον, ἐποχὴν καλλιεργείας, στερούμενος παντὸς μέσου, κατάχρεως, ἄνευ σπόρου, ἐφ’ ὅσον ὁ μὲν τιμάριθμος ἀνέρχεται, ἡ δὲ διδομένη τιμὴ σίτου δὲν ἀφίνει κανὲν ποσοστὸν καλύψεως τῶν βιοτικῶν του ἀναγκῶν καὶ τῶν μέσων καλλιεργείας. Θὰ ἀναπροσαρμώσῃ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως μὲ ἀναδρομικὴν ἰσχύν, βάσει τοῦ νόμου τῆς 11 Μαΐου 1946 ἢ θὰ ἀφίσῃ τούτους ἐκθέτους καὶ εἰς τὴν τύχην των; Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ποῦ εἶναι; Ποῦ ἔγκειται ἡ τόσον θριαμβευτικῶς ἐξαγγελθεῖσα προστασία τῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ ἡ μείωσις τοῦ ἀνοίγματος τῆς ψαλλίδος μεταξὺ βιομηχανικῶν καὶ γεωργικῶν προϊόντων εἰς τὴν ἀνεπαρκεστάτην αὔξησιν τοῦ σίτου ἔναντι τῆς περυσινῆς τοιαύτης καὶ τοῦ τιμαρίθμου ἢ εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ ἄρτου τῶν δραχμοδιαίτων, τῶν ἡμερομισθίων καὶ ἀνέργων; Κύριοι βουλευταί, ἔχομεν τιμάριθμον 430 φορὲς ἀνώτερον τοῦ 1939, ἀνερχόμενον ἤδη καὶ ἄγνωστον ποῦ θὰ κατασταλάξῃ. Κυκλοφορίαν 250 περίπου φορὲς μεγαλυτέραν. Φορολογικὸν συντελεστὴν ὑψηλόν. Ἐπιβάρυνσιν τοῦ παραγωγικοῦ κόστους τῶν πάσης φύσεως προϊόντων διὰ τῆς καταθλιπτικῆς εἰσφορᾶς 194 ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν τῆς χώρας μὲ ποσοστὸν Ι.Κ.Α. 21% ΤΕΑΜΚ 7% Νομ. 843 6% κτλ. σύνολον 34%, ἐνῷ ἄλλου ἀνέρχονται εἰς 3%. Αἱ ἐξαγωγαί μας μόλις φθάνουν εἰς τὰ 20% ἔναντι τῶν προπολεμικῶν 70% ἐν σχέσει μὲ τὰς εἰσαγωγάς. Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀπηρίθμησα, ἐν συντόμῳ, ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ οἰκονομική μας πολιτικὴ παραπαίει, δὲν ἀκολουθεῖ τὸν ἐνδεδειγμένον δρόμον, διότι ἄλλως μὲ τόσην βοήθειαν καὶ ἐργατικότητα τοῦ λαοῦ μας θὰ ἔπρεπε πρὸ πολλοῦ νὰ εἶχε συντελεσθῆ ἡ ἀνασυγκρότησις καὶ ἀνόρθωσίς μας καὶ αἱ λαϊκαὶ μᾶζαι νὰ μὴ δεινοπαθοῦν τόσον. Ἀλλ’ ὅταν ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένῃ νὰ θέτῃ ἐν δευτέρᾳ μοίρᾳ τὸν σπουδαιότερον συντελεστὴν τῆς ἀνορθώσεως καὶ βελτιώσεως τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ, ὅταν πελαγοδρομῇ μὲ πειράματα τεχνιτῶν καὶ ἀρρύθμων ἀναπροσαρμογῶν, ὅταν ἐπαγγέλλεται ἐλευθέραν οἰκονομίαν, ἀλλ’ ἀσκεῖ παρεμβατισμὸν πρὸς συγκράτησιν τῶν τιμῶν ὄχι πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῶν παρασιτικῶν, τῶν δασμοβιότων ἐπιχειρήσεων καὶ τῶν μὴ παραγωγικῶν τοιούτων, ἀλλὰ πρὸς τὴν μᾶλλον ὑγιᾶ τοιαύτην ὡς ἡ ἀγροτική. (Διότι τί ἄλλο ἀποδεικνύει ἡ ἀναπροσαρμογὴ μετὰ τὴν πώλησιν τῶν καπνῶν ὑπὸ τῶν παραγωγῶν, τὸ 50% τῆς διαφορᾶς ὑπὲρ τῶν καπνεμπόρων καὶ τὸ 50% ὑπὲρ τοῦ Κράτους, ἡ κερδοσκοπία ἐπὶ τοῦ σίτου καὶ ἡ τιμὴ πείνης τούτου); Ἄς εἶναι βεβαία ὅτι θὰ περιστρέφεται εἰς φαῦλον κύκλον ἀριθμῶν, καὶ κανὲν νόμισμα δὲν σταθεροποιεῖται ἄνευ σταθερᾶς καὶ εὐρύθμου παραγωγῆς ἰσορρόπων τιμῶν καὶ ἐλευθέρου νομίσματος. Κύριοι βουλευταί, τὴν κατάστασιν τῆς ὑπαίθρου, τὴν κατάστασιν τοῦ χωριοῦ, τὴν κατάστασιν τοῦ γεωργοῦ τοῦ ἐργάτου καὶ τῶν δραχμοδιαίτων τὴν ξεύρετε, ὅπως ξεύρετε καὶ τὴν κατάστασιν τῆς μέσης τάξεως καὶ τὴν ἀφόρητον κρίσιν. Εἰς πλεῖστα χωριὰ ὑπάρχουν ἀκόμη πάρα πολλοὶ ἀνέστιοι καὶ ὑπὸ σκηνὰς μολονότι παρῆλθον τόσα ἔτη ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ τῆς καταστολῆς τοῦ συμμοριτοπολέμου. Πλεῖστοι δέν ἔτυχον οὔτε αὐτῶν τῶν ἐλαχίστων ὑλικῶν τῆς αὐτοστεγάσεως καὶ εἶναι ἀποκαρδιωτικὸν νὰ τοὺς βλέπῃ τις ταλαιπωρουμένους νὰ ἐκλιπαροῦν ὀλίγα κεραμίδια ἢ ὀλίγην ξυλείαν, ἥτις δὲν τοῖς παρέχεται μὲ διαφόρους γραφειοκρατικὰς προφάσεις. Μὲ τὰς διαφόρους ἐπιτάξεις τοῦ 1940, τὴν κατοχὴν καὶ τὸν συμμοριτοπόλεμον, ἐστερήθησαν καὶ τῆς οἰκοσίτου κτηνοτροφίας καὶ αὐτῶν τῶν ἀροτριώντων. Δάνεια μακροπρόθεσμα δὲν παρέχει ἡ Ἀγροτικὴ Τράπεζα εἰμὴ εἰς ἀνεπαρκεστάτην καὶ ἐλαχίστην κλίμακα, δημιουργοῦσαν δυσφορίαν ὡς ἐκ τοῦ τρόπου διαθέσεως καὶ τῆς ἀνεπαρκείας. Εἶναι ἀνάγκη τὸ Κράτος νὰ προμηθευθῇ μεγαλύτερον ἀριθμὸν καὶ διαθέσῃ ἀροτριῶντα ἐπὶ ἀμέσῳ καταβολῇ τῆς ἀξίας των πάντοτε μὲ τιμὰς ἀνεκτάς. Δὲν πρόκειται νὰ ἀναφερθῶ εἰς ἄλλας στοιχειώδεις καὶ οὐσιώδεις ἀνάγκας τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ ὡς εἰς τὴν ἔλλειψιν σχολικῶν διδακτηρίων, διδακτικοῦ προσωπικοῦ, σταθμῶν ὑγειονομικῶν, ἀσφαλίσεων, ὑδρεύσεων κτλ. ὧν στερεῖται κατὰ μέγα ποσοστόν, οὔτε νὰ ὑπενθυμίσω τοὺς ἀγῶνας καὶ τὴν ἐμμονήν του εἰς τὴν ἰδέαν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς πατρίδος, ὥστε νὰ δικαιοῦται ὑπερηφάνως νὰ ἀξιοῖ κατανόησιν καὶ ἴσην μεταχείρισιν. Ἄν, κύριοι βουλευταί, δὲν στραφῶμεν μετὰ στοργῆς πρὸς τὴν ἱκανοποιητικὴν ἀξιοποίησιν τοῦ ἱδρῶτος καὶ μόχθου τῆς τάξεως ταύτης, τάξεως ἀγνοούσης τὸν παρασιτισμὸν καὶ μεταπρατισμὸν, καὶ μὴ ἀναμενούσης νὰ ζήσῃ μὲ παγωμένας πιστώσεις ἢ δάνεια μὴ παραγωγικά. Ἄν, λέγω, δὲν στρέψωμεν τὰς πιστώσεις πρὸς τὰ ζωντανὰ κύτταρα τῆς χώρας ὄχι ὑπὸ τύπον δανεισμοῦ ἀλλ’ ὡς ἀμοιβὴν τῶν κόπων των δι’ ηὐξημένων τιμῶν τῆς παραγωγῆς των, συμφώνως πρὸς τὰ ἄλλα εἴδη τοῦ τιμαρίθμου θὰ ἔχωμεν συνέχειαν τοῦ φαύλου κύκλου, χιλίας ἀναπροσαρμογὰς καὶ ἂν κάμωμεν. Ἡ Κυβέρνησις, ἐφ’ ὅσον εἶναι καιρός, ὄχι μόνον τὸν νόμον 1946 περὶ ἀναπροσαρμογῆς τῶν τιμῶν πρέπει ἀπὸ τοῦδε νὰ ἐπαναφέρῃ (ἄρθρ. 2 καὶ 3), ἀλλὰ νὰ ἐπιδιώξῃ ἐξίσωσιν καὶ ἰσοτιμίαν ἀνταλλακτικὴν τῶν διαφόρων προϊόντων, βάσει τοῦ προπολεμικοῦ τιμαρίθμου, ἰσοτιμίαν σχέσεως τιμαρίθμου καὶ συναλλάγματος, ἔλεγχον τῶν ἀντιπαραγωγικῶν καὶ παρασιτικῶν ἐπιχειρήσεων, καὶ περιορισμὸν τούτων πρὸς ἐπιτυχίαν καὶ μικροτέρου κόστους παραγωγῆς πρὸς συγκράτησιν τῶν τιμῶν καὶ πατάξεως τοῦ ὑπερβολικοῦ κέρδους. Εἴχομεν μέχρι τῆς ἀναπροσαρμογῆς τιμάριθμον 430 περίπου φορὰς μεγαλύτερον τοῦ προπολεμικοῦ, ἐνῷ οὗτος μὲ σχέσιν τὸ κυκλοφοροῦν χαρτονόμισμα δὲν ἔπρεπε νὰ ὑπερβῇ τὰς 200–220 φορὰς τὸν προπολεμικόν. Ἀνέρχεται βραδέως ἀλλὰ σταθερῶς. Ἡ βοήθεια, κύριοι βουλευταί, δὲν ἀπορροφᾶται καὶ ἐν ἑνὶ λόγῳ ἡ ἀναρχία διέπει τὴν οἰκονομίαν μας. Εἶναι καιρὸς νὰ ἀφήσωμεν τὰς θεωρίας καὶ νὰ προσανατολισθῶμεν πρὸς τὴν ἑλληνικὴν πραγματικότητα πρὶν εἶναι ἀργά.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λ. Δερτιλῆς ἔχει τὸν λόγον.

§42Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, σᾶς βεβαιῶ, ὅτι παρακολουθῶ μὲ τὴν ἐπιβαλλομένην προσοχὴν τὰς ἀπόψεις, τὰς ὁποίας ἀναπτύσσει ἑκάστοτε ἡ Ἀντιπολίτευσις. Καὶ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι διαπιστώνω, ὅτι ὁποτεδήποτε ἐμφανίζεται πρὸ αὐτῆς μία ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως, κυρίως ἀπόφασις, ἔχουσα σχέσιν μὲ τὴν οἰκονομικὴν ζωὴν τῆς Χώρας, ἡ Ἀντιπολίτευσις τηρεῖ στάσιν περίεργον. Θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν της ὑποχρεωμένον νὰ λάβῃ ἐχθρικὴν στάσιν ἐπὶ τοῦ ἑκάστοτε ἀναφυομένου ζητήματος. Δὲν ὑπεισέρχεται εἰς τὴν οὐσίαν τοῦ μέτρου, δὲν κρίνει τὸν οἰκονομικὸν σκοπόν, διὰ τὸν ὁποῖον λαμβάνονται τὰ μέτρα. Ἀπομονώνει τὸ οἰκονομικὸν μέτρον καὶ τὸ ἐξετάζει κεχωρισμένως ἀπὸ τὴν ὅλην οἰκονομικὴν ζωὴν τῆς χώρας. Τὸ ἀναλύει ἐντελῶς, ἐπίσης κεχωρισμένως ἀπὸ τὴν ὅλην οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Μεγεθύνει κατὰ τρόπον ἀπαράδεκτον τὰς τυχὸν ἐπιφανειακῶς, δυσμενεῖς ἐκδηλώσεις τοῦ μέτρου, ἀποσιωπᾷ πεισμόνως τὰς εὐμενεῖς ἐκδηλώσεις του καὶ κατόπιν ἀρχίζει τὸν θρῆνον. Θρηνεῖ καὶ κόπτεται διὰ τὸ συμφέρον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, τὸ ὁποῖον, δῆθεν συμφέρον, θυσιάζει ἡ Κυβέρνησις, καὶ προσπαθεῖ νὰ πείσῃ καὶ τὸν ἑαυτόν της καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ὁδηγεῖ τὴν Χώραν εἰς τὴν καταστροφήν. Καί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ὅταν ἓν οἰκονομικὸν μέτρον ἐξετάζεται κεχωρισμένως, τότε τὸ μέτρον αὐτὸ δὲν εὑρίσκει δικαίωσιν. Ἐπεχειρήθη κατὰ ἕνα τρόπον ἡ σύνδεσις τοῦ μέτρου ἀπὸ ὡρισμένους ἀγορητὰς μὲ τὴν γενικὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ὁμιλῶν καὶ ὁ προηγούμενος ὁμιλητής, ὁ κ. Δημάδης, προσεπάθησαν νὰ συνδέσουν τὸ μέτρον μὲ τὴν ὅλην οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ σύνδεσμος ὅμως ἦτο σχηματικός. Δὲν ἦτο ὀργανικὸς σύνδεσμος. Διὰ νὰ δυνηθῶμεν νὰ κρίνωμεν ἐπακριβῶς ἕνα μέτρον πρέπει νὰ τὸ κρίνωμεν ἐν συναρτήσει καὶ εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸ ὅλον οἰκονομικὸν πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως, μὲ τοὺς σκοπούς, τὴν θεραπείαν τὴν ὁποίαν ἐπιδιώκει ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Πρέπει δηλαδὴ τὸ μέτρον νὰ κριθῇ, πρῶτον ὡς πρὸς τὸν χρόνον κατὰ τὸν ὁποῖον λαμβάνεται καὶ δεύτερον ὡς πρὸς τὴν ἐπίδρασιν καὶ τὴν ἐπιρροήν του ἐπὶ τῆς ὅλης οἰκονομικῆς ζωῆς τῆς χώρας. Ἀλλὰ πρὶν ἢ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἀνάλυσιν τῶν δύο αὐτῶν πραγμάτων, θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ διαπιστώσω, πρῶτον μίαν ἀντίφασιν εἰς τὴν θέσιν τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔναντι τοῦ μέτρου καὶ δεύτερον τὴν σύγχυσιν εἰς τὴν ὁποίαν περιέπεσεν ἡ Ἀντιπολίτευσις, κατὰ τὴν ἐξέτασιν τοῦ μέτρου. Εἶπεν ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὅτι καθωρίσθη χαμηλὴ τιμὴ συγκεντρώσεως καὶ κατὰ συνέπειαν δὲν ἱκανοποιεῖται ὁ παραγωγὸς καὶ ἠκούσθη ἡ κραυγὴ τῆς διαμαρτυρίας διὰ τὸ συμφέρον τοῦ παραγωγοῦ, τὰ συμφέροντα τοῦ ὁποίου προφανῶς θυσιάζονται ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς καταναλώσεως. Λησμονοῦσα ὅμως ἡ Ἀντιπολίτευσις τὴν κραυγὴν τῆς διαμαρτυρίας τὴν ὁποίαν ἐξέβαλε διὰ τὸν παραγωγόν, ἤρχισε διαμαρτυρομένη, καὶ διὰ λογαριασμὸν τῆς καταναλώσεως, διότι προχωροῦσα ἐν συνεχείᾳ, εἶπεν, ὅτι ἡ τιμὴ τῆς διαθέσεως τοῦ ἄρτου εἰς τὴν κατανάλωσιν εἶναι ὑψηλὴ καὶ κατὰ συνέπειαν θυσιάζεται ἡ τάξις αὐτὴ ἐπ’ ὠφελείᾳ τῶν παραγωγῶν. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχωμεν καὶ χαμηλὴν τιμὴν σίτου καὶ ὑψηλὴν τιμὴν ἄρτου. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσορροπήσῃ τὸ συμφέρον τῶν δύο αὐτῶν κοινωνικῶν τάξεων, νὰ εὑρεθῇ τὸ σημεῖον τῆς ἐπαφῆς· ἀλλ’ ἐν περιπτώσει καθ’ ἣν ὑπάρχει ἀνισορροπία, τότε αὐτὴ πρέπει κατὰ τὴν λογικὴν ἀνάγκην νὰ εἶναι ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς μιᾶς τάξεως καὶ ἐπὶ θυσίᾳ τῆς ἄλλης τάξεως. Δὲν εἶναι δυνατὸν ταὐτοχρόνως νὰ θυσιασθοῦν καὶ τὰ συμφέροντα τοῦ παραγωγοῦ καὶ τὰ συμφέροντα τοῦ καταναλωτοῦ. Αὐτὸ εἶναι λογικῶς ἀπαράδεκτον. Ὑπάρχει βεβαίως μία περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν πληροῦται τὸ κενὸν τὸ δημιουργούμενον, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀνισορροπία τῶν συμφερόντων τῶν δύο κοινωνικῶν τάξεων, ἤτοι τῆς τάξεως τῶν παραγωγῶν καὶ τῆς τάξεως τῶν καταναλωτῶν. Τοῦτο γίνεται ὅταν ὁ προϋπολογισμὸς ἔρχεται ἀρωγὸς καὶ πληρώνει τὸ κενόν. Εἶναι ἡ προσφιλὴς μέθοδος τὴν ὁποίαν πράγματι ἠκολούθησεν εἰς τὸ παρελθὸν ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὅταν εὑρίσκετο εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Πράγματι ὀφείλομεν νὰ τὸ ἀναγνωρίσωμεν, ὅτι πάντοτε ἀπηυθύνετο ὡς Κυβέρνησις, ἡ σημερινὴ Ἀντιπολίτευσις, εἰς τὸν προϋπολογισμὸν καὶ ἐγένετο μάλιστα καὶ σήμερον παραίνεσις πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀκολουθήσῃ τὴν ἰδίαν ὁδόν. Εἶναι γνωστόν, ἄλλωστε, ὅτι ἀπὸ τὰ 8½ χιλιάδες δισεκατομμύρια, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὸ ἰσόποσον τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας, τὰ πέντε (5) χιλιάδες δισεκατομμύρια ἐστράφησαν πρὸς τὴν ὁδὸν τῆς καλύψεως τῶν ἐλλειμμάτων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀλλ’ ἡ πολιτικὴ αὐτὴ δὲν εἶναι μόνον ἐσφαλμένη, δὲν στρέφεται μόνον κατὰ τῶν καλῶς ἐννοουμένων συμφερόντων τοῦ λαοῦ, ἀλλ’ ἀποτελεῖ ἔγκλημα κατὰ τοῦ λαοῦ καὶ τὸ ἔγκλημα τοῦτο δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ πράξῃ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. (Χειροκροτήματα). Ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ βαδίζει μὲ πρόγραμμα ὡλοκληρωμένον καὶ μὲ προσπάθειαν ὅπως ἐξυπηρετήσῃ τὸ καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον τοῦ λαοῦ, ὅπως ἐξυπηρετήσῃ ὅλας τὰς κοινωνικὰς τάξεις, ὅπως θεμελιώσῃ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τῆς χώρας καὶ ὅπως ἑδραιώσῃ ἐπὶ σταθερῶν βάσεων καὶ τὴν οἰκονομικὴν καὶ τὴν νομισματικὴν σταθερότητα καὶ δι’ αὐτὸ ἀποκλείει τὴν προσφυγὴν εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν. Σήμερον μάλιστα, ὅτε τὸ νευραλγικὸν σημεῖον τῆς οἰκονομίας μας καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ μας προβλήματος εἶναι ἡ ἔλλειψις δραχμῶν, εἶναι ἀπαράδεκτον, εἶναι ἐγκληματικὸν—δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐσφαλμένον—τὸ νὰ στραφῶμεν πρὸς τὸν προϋπολογισμὸν καὶ νὰ διαθέσωμεν τὰς δραχμάς, αἱ ὁποῖαι δύνανται νὰ διατεθοῦν διὰ τὴν θεμελίωσιν τοῦ οἰκονομικοῦ μέλλοντος τῆς χώρας, διὰ νὰ θεραπεύσωμεν ἀνάγκας ἔστω δικαίας, ἀσφαλῶς δικαίας, ἀλλὰ πάντως προσκαίρους. Νὰ θυσιάσωμεν δηλαδὴ τὸ μέλλον, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσωμεν τὸ παρόν. Καὶ ἔχομεν ἐπίσης καὶ τὴν σύγχυσιν εἰς τὴν ὁποίαν περιέπεσεν ἡ Ἀντιπολίτευσις. Συγχέει δύο πράγματα ἡ Ἀντιπολίτευσις, πράγματα ἐντελῶς ἀνόμοια. Κάμνει σύγχυσιν τῶν τιμῶν προστασίας καὶ περιωρισμένης συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, ἥτις ἐλάμβανε χώραν κατὰ τὸ παρελθὸν μὲ τὰς τιμὰς ἀσφαλείας καὶ τῆς καθολικῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, ὡς αὗται καθωρίσθησαν ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως. Ἀνόμοια ἐντελῶς πράγματα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χωρήσῃ σύγκρισις, μεταξὺ τῶν τιμῶν προσφάτου παρελθόντος, ὅτε καθωρίζετο τιμὴ μερικῆς συγκεντρώσεως, τιμὴ προστασίας καὶ τῆς τιμῆς, ἡ ὁποία ἐξηγγέλθη ἀπὸ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν, ὅτε, ὡς γνωστόν, καθωρίσθη τιμὴ ἀσφαλείας καὶ καθολικῆς συγκεντρώσεως. Εἶναι πράγματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιδέχονται σύγκρισιν. Καὶ δὲν ἐπιδέχονται σύγκρισιν διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον, διότι ἡ διδομένη τιμὴ κατὰ τὸ πρόσφατον παρελθὸν δὲν ἐξησφάλιζε καθολικῶς τὸν παραγωγόν, ἀλλ’ ἐξησφάλιζε μόνον ὡρισμένην ποσότητα σίτου, ἡ ὁποία πράγματι ἐπηρέαζε κατά τινα τρόπον τὴν ὑπόλοιπον τιμήν. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ θεωρητικῶς καὶ πραγματικῶς ἦτο δυνατὸν ὁ μεγάλος ὄγκος τοῦ σίτου νὰ διοχετευθῇ εἰς τὸ ἰδιωτικὸν ἐμπόριον μὲ πολὺ μικροτέρας τιμάς. Κατὰ συνέπειαν ὑπάρχει μία σύγχυσις εἰς τὴν τοποθέτησιν τοῦ ζητήματος ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Συγκρίνει πράγματα ἀνόμοια. Μετὰ τὴν παρένθεσιν αὐτήν, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπανέλθωμεν διὰ νὰ ἐξετάσωμεν τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, σύμφωνα μὲ τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα, σύμφωνα μὲ τὰ δεδομένα τὰ σημερινὰ καὶ εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸν χρόνον καὶ μὲ τὸν χῶρον. Καὶ πρῶτον ὡς πρὸς τὸν χρόνον. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπηνίχθη ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὅτι πρέπει νὰ ἐξετασθῇ τὸ μέτρον ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἀπόφασιν τῆς 9ης Ἀπριλίου. Καὶ ὅμως δὲν ἐξητάσθη τὸ μέτρον τοῦτο ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ἀπόφασιν αὐτήν, διότι πράγματι ὅλα τὰ οἰκονομικὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως πρέπει νὰ κρίνωνται ἐν συναρτήσει καὶ μὲ ἐπαφὴν μὲ τὸ κύριον καὶ τὸ βασικὸν μέτρον τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, τὸ ὁποῖον μέτρον εἶναι ἡ ἀπόφασις τῆς 9ης Ἀπριλίου. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, ἔχει τὴν ἔντονον εὐθύνην τῆς ἐξισορροπήσεως τῶν τιμῶν κατὰ τὸ μεταβατικὸν στάδιον, τὸ ὁποῖον διερχόμεθα. Εὑρισκόμεθα, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ μεταβατικὸν στάδιον, τὸ δημιουργηθὲν ἀμέσως μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν καὶ κατὰ συνέπειαν ὀφείλομεν νὰ τὸ ἔχωμεν τοῦτο πάντοτε ὑπ’ ὄψιν μας. Ἡ παροῦσα Κυβέρνησις εὑρισκομένη ὑπὸ τὸ βάρος τῆς ἐντόνου αὐτῆς εὐθύνης, εὑρισκομένη μέσα εἰς τὴν ἐξέλιξιν τῆς χρονικῆς αὐτῆς περιόδου, κατὰ τὴν ὁποίαν ὀφείλει νὰ ὁδηγήσῃ τὰς τιμὰς κατὰ τρόπον ὁμαλὸν εἰς τὰ νέα ἐπίπεδα ἰσορροπίας, τὰ ὁποῖα ἀναμφισβητήτως πρέπει νὰ φθάσουν τὰ διάφορα οἰκονομικὰ μεγέθη τῆς οἰκονομίας μας, εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ κατευθύνῃ ὅλας τὰς προσπαθείας, ὅλα τὰ κοινωνικὰ συμφέροντα μὲ βάσιν αὐτὴν τὴν ἔντονον εὐθύνην. Δηλαδὴ θὰ κατευθύνῃ τὸ κόστος τῆς ζωῆς, τὸ ὕψος τῆς ἰσορροπίας τῶν τιμῶν, εἰς τὸν τελικὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν ὅλοι, ὅτι ὕψιστον εἶναι τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ, ὅπως ἐπιτύχῃ εἰς τὴν προσπάθειάν της ταύτην ἡ Κυβέρνησις. Καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐπιβάλλεται θυσία τῶν ἰδιαιτέρων συμφερόντων τῶν διαφόρων κοινωνικῶν τάξεων, πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ πραγματικοῦ συμφέροντος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Ἐὰν οὕτω ἐξετάσωμεν τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, θὰ ἴδωμεν, ὅτι εἶναι δικαία ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ τῆς διαθέσεως τοῦ ἄρτου εἰς τὸν λαόν. Κατὰ συνέπειαν δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἐξάγωνται συμπεράσματα ὡς πρὸς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τῶν παραγωγῶν κατὰ τὸ μεταβατικὸν αὐτὸ στάδιον. Δὲν εἶναι δίκαιον νὰ ἐξάγωνται συμπεράσματα διὰ τὴν πολιτικὴν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως ἔναντι τῶν μισθωτῶν, τῶν ἡμερομισθίων, τῶν συνταξιούχων καὶ ἐν γένει ὅλων τῶν τάξεων τῶν ἐχουσῶν σταθερὸν εἰσόδημα. Μεταβατικὸν στάδιον διερχόμενα καὶ τὸ μεταβατικὸν αὐτὸ στάδιον τὸ διερχόμεθα ὄχι διότι ἔτσι τὸ θέλει ἡ Κυβέρνησις, ἀλλὰ διότι ἀδήριτος ἀνάγκη ἐπέβαλε τὴν λῆψιν τοῦ μέτρου. Ἀμείλικτοι οἰκονομικοὶ λόγοι ἐπέβαλον τοῦτο καὶ ἦτο ὑποχρεωμένη ἡ Κυβέρνησις νὰ διέλθῃ τὸ στάδιον αὐτό. Εὑρέθη ἐνώπιον ἐρειπίων ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, τὰ ὁποῖα δὲν ἐδημιούργησε κατὰ τὸ ἑξάμηνον διάστημα τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός, ἀλλὰ τὰ ἐκληρονόμησε. Τὰ ἐρείπια ἐδημιουργήθησαν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς παρελθούσης 6ετίας, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς δὲν ἔφερε τὴν εὐθύνην τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας. Τότε ἐκυβέρνων τὸν τόπον τὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα σήμερον εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν. (Χειροκροτήματα).

§43ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὸ Λαϊκὸν Κόμμα.

§44Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι πρέπον νὰ ἀπασχολούμεθα, κύριοι, μὲ κόμματα, τὰ ὁποῖα δὲν εὑρίσκονται σήμερον εἰς τὴν Βουλήν. Ἐφ’ ὅσον ὅμως προκαλοῦμαι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω, ὅτι ἐὰν ὑπάρχῃ εἰς τὴν πολιτικὴν σκηνὴν τῆς χώρας ἕνας πολιτικὸς σχηματισμός, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὸ Λαϊκὸν Κόμμα, ὁ σχηματισμὸς αὐτὸς εἶναι ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός. Καὶ δὲν ὑπάρχει βεβαίως ἀμφιβολία, ὅτι τὸν Ἑλληνικὸν Συναγερμὸν τὸν ἀποτελοῦν καὶ ἐπίλεκτα μέλη τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος καὶ ὅλων τῶν παρατάξεων, ἀλλὰ τὰ ἐπίλεκτα αὐτὰ μέλη, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Συναγερμόν, δὲν εὐθύνονται διὰ τὰς πράξεις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, διότι ταῦτα ἐγκαίρως διεφώνησαν, ὡς τοῦτο εἶναι γνωστόν. Εἶναι ἐπίσης γνωστόν, ὅτι σεῖς κατὰ τὰς ἐκλογὰς συνεμαχήσατε μὲ τὸ Λαϊκὸν Κόμμα. (Χειροκροτήματα). Κατὰ συνέπειαν δὲν δύνασθε νὰ ζητῆτε ἀπὸ ἡμᾶς νὰ ἀπολογηθῶμεν διὰ τὴν πολιτικὴν τῶν συμμάχων σας. (Χειροκροτήματα).

§45Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Δὲν εἴμεθα σύμμαχοι τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος. Ἐὰν ὑπῆρξαν εἰς δύο Νομοὺς κοινοὶ συνδυασμοί, αὐτὸ δὲν θὰ εἴπῃ συνεργασία, διότι τὸ Λαϊκὸν Κόμμα κατὰ τὰ 90% εὑρίσκεται εἰς τὸν Συναγερμόν, μεταξὺ δὲ τούτων ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν εὐθύνην τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς χώρας, ὡς ὁ ἄλλοτε Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ κ. Στεφανόπουλος. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τὴν Ἑλλάδα τὴν ἐκυβέρνησε τὸ Λαϊκὸν Κόμμα. Ὅσοι διεφώνησαν, διεφώνησαν τὸ 1951 καὶ ἀσφαλῶς ὄχι διὰ τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν. Συνεπῶς ἐκεῖ εὑρίσκεται τὸ Λαϊκὸν Κόμμα. Σεῖς ἐκυβερνήσατε ὁλόκληρον τὴν 4ετίαν—ὄχι βεβαίως σεῖς προσωπικῶς—καὶ ὄχι ἡμεῖς.

§46Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριε Χαβίνη, γνωρίζω πολὺ καλῶς, τοὐλάχιστον τὴν πρόσφατον πολιτικὴν ἱστορίαν τῆς χώρας. Καὶ γνωρίζω, ὅτι τὸ Λαϊκὸν Κόμμα ἐκυβέρνησεν ἐπὶ διετίαν τὴν χώραν μόνον, διότι τὴν ὑπόλοιπον διετίαν τὴν ἐκυβέρνησε μαζί σας. Ἐπειδὴ ὅμως ἐθίξατε συγκεκριμένα πρόσωπα, σᾶς λέγω, ὅτι δὲν γνωρίζω ποτὲ νὰ ἐσχημάτισε Κυβέρνησιν ὁ ἀξιότιμος κ. Στεφανόπουλος, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς παρουσίας του τιμᾷ τὸν Ἑλληνικὸν Συναγερμόν. Οὐδέποτε ὑπῆρξε Κυβέρνησις Στεφανοπούλου, ὥστε νὰ δύνασθε νὰ τὸν ἐλέγξητε. Γνωρίζετε καλῶς, ὅτι ὁ κ. Στεφανόπουλος πρὶν ἢ συσταθῇ ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς ὡς κόμμα, ἐξῆλθε τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος καὶ ὅταν αὐτὸς ἐξῆλθεν, εἰσήλθατε σεῖς διὰ τῆς συνεργασίας σας.

§47Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡγήθη τῆς σχετικῆς κινήσεως καὶ δὲν ἐξῆλθεν ἁπλῶς ὁ κ. Στεφανόπουλος.

§48Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριοι, ἐξ ὅσων μέχρι τοῦδε ἐλέχθησαν, συνάγεται λογικῶς, ὅτι δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ ἐξάγωνται συμπεράσματα διὰ τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ ἔναντι τῆς τάξεως τῶν ἀγροτῶν καὶ τῶν μισθοβιούντων καὶ λοιπῶν συναφῶν τάξεων, ἀπὸ τὰς ἀποφάσεις της, αἱ ὁποῖαι λαμβάνονται κατὰ τὸ μεταβατικὸν στάδιον τῶν ἀναπροσαρμογῶν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ἐν συνεχείᾳ, νὰ ἐξετάσω τὸ θέμα τοῦτο ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς θέσεως αὐτοῦ εἰς τὴν ἑλληνικὴν οἰκονομίαν καὶ τῆς ἐπιδράσεως ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς τῆς χώρας. Ἡ προσπάθεια πρὸς ἐπάρκειαν εἶναι μακρὰ εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Ἀπὸ τὴν ἀπωτέραν ἀρχαιότητα εὑρίσκομεν τὴν προσπάθειαν αὐτὴν τῆς σιταρκείας, τὴν ὁποίαν ἔκαμον αἱ διάφοροι χῶραι τῆς Ἑλλάδος. Ἀρχαῖοι συγγραφεῖς, ὅπως ὁ Ξενοφῶν καὶ ὁ Ἀριστοτέλης, ἀναφέρονται εἰς ἀπειρίαν σκέψεων καὶ ἀποφάσεων, σχετικῶς μὲ τὸν σῖτον καὶ τῶν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ὑπαρχουσῶν ἀγορανομικῶν διατάξεων. Κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, ἡ πλέον ἔντονος καὶ συγκεκριμένη μορφὴ τῆς προσπαθείας αὐτῆς ἐκδηλοῦται ἀπὸ τὸ 1922, ὅτε εἴχομεν τὰ 85% τῶν ἀροτριουμένων ἐδαφῶν νὰ καταλαμβάνωνται ἀπὸ τὴν καλλιέργειαν σιτηρῶν, ἐξ ὧν τὸ 41% καταλαμβάνονται ἀπὸ τὴν καλλιέργειαν τοῦ σίτου. Ἐκτὸς τῆς κατ’ ἔκτασιν προσπαθείας, ἔχομεν καὶ τὴν προσπάθειαν πρὸς βοήθειαν τῆς καλλιεργείας. Ἐνδεικτικῶς θὰ μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ ἀναφέρω, ὅτι κατὰ τὸ 1924 εἴχομεν μέσην στρεμματικὴν ἀπόδοσιν 45 χιλιογράμμων, ἡ ὁποία εἶναι ἡ κατωτάτη ἀπόδοσις, ἡ ὁποία ἐσημειώθη ποτὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Κατὰ τὸ 1912 εἴχομεν ἀπόδοσιν 109 χλγρ. κατὰ στρέμμα, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἀνωτέρα σημειωθεῖσα ἐν Ἑλλάδι ἀπόδοσις. Δὲν πρόκειται ὅμως νὰ σᾶς ἀπασχολήσω μὲ στατιστικοὺς ἀριθμούς. Θὰ τονίσω μόνον τοῦτο: Μέχρι τοῦδε εἶναι γεγονός, ὅτι ὑπῆρξεν ἔντονος ἡ προστασία τοῦ Κράτους διὰ τὸν σῖτον, ἡ ὁποία ποικίλλει κατὰ περιόδους. Κάποτε ὁ ξενικὸς σῖτος ἦτο κατὰ 2,63 ἐφθηνότερος τῆς τιμῆς τῆς συγκεντρώσεως. Ἐν τούτοις διαπιστώνομεν ἐφέτος, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ἐγχωρίου σίτου εἶναι—διὰ νὰ υἱοθετήσω τὰς ἀπόψεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως—κατωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ ἐγχωρίου σίτου. Δὲν θὰ εἰσέλθω εἰς λεπτολόγον ἀνάλυσιν τῶν ἀριθμῶν. Δέχομαι, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ σίτου εἶναι διὰ πρώτην φορὰν κατωτέρα τοῦ ξενικοῦ σίτου. Ὀφείλομεν, κύριοι, νὰ ἐρευνήσωμεν τὸ γεγονὸς τοῦτο καὶ νὰ ἀναζητήσωμεν τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν ἐμφανίζεται ἡ ριζικὴ αὐτὴ μεταβολὴ εἰς τὸ βασικὸν αὐτὸ προϊόν. Γνωρίζομεν, ὅτι ὑπάρχει μία προσπάθεια σιταρκείας, τὴν ὁποίαν ἐπέβαλεν ἡ ἀνάγκη τῆς ἐξοικονομήσεως τοῦ πλέον βασικοῦ προϊόντος διατροφῆς καὶ ἡ ἔκδηλος παθητικότης τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν τῆς χώρας. Καὶ διαπιστώνομεν διὰ πρώτην φορὰν μίαν ριζικὴν μεταβολήν, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἐξετάσωμεν ποῦ ὀφείλεται καὶ ποῦ μᾶς κατευθύνει. Ὅταν, κύριοι, πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῶ ἐνώπιόν σας διὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς νέας οἰκονομικῆς πολιτικῆς, σᾶς εἶπον, ὅτι αὕτη θὰ ἀναδιαρθρώσῃ ἐκ βάθρων τὴν φυσιογνωμίαν τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας. Γεωργικὰ καὶ βιομηχανικὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα δὲν παρήγοντο εἰς τὸν τόπον μας, διότι προσεφέροντο εἰς πολὺ εὐθηνοτέραν τιμὴν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, θὰ ἀρχίσουν νὰ παράγωνται καὶ θὰ δυνηθοῦν νὰ παλαίσουν νικηφόρως εἰς τὸν συναγωνισμὸν τοῦ ἐξωτερικοῦ πρὸς τὰ παρεμφερῆ προϊόντα. Καὶ ἰδοὺ τὸ παράδειγμα. Ὁ Ἑλληνικὸς σῖτος, ὁ ὁποῖος μέχρι τοῦδε ἠδύνατο νὰ προσφέρῃ ἕνα στοιχειῶδες ἐπίπεδον ζωῆς εἰς τὸν ἀγρότην, σήμερον, χάρις εἰς τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ἐπηγγέλθη καὶ ἐφαρμόζει ὁ Στρατάρχης Παπάγος, καθίσταται αὐτοδύναμος. (Χειροκροτήματα). Τὸ γεγονὸς ἔχει μίαν βασικὴν σημασίαν καὶ πρέπει νὰ τὸ προσέξωμεν. Διότι μὲ τὴν διαίσθησιν τὴν ὁποίαν ἔχει ὁ παραγωγός μας, θὰ ὑπερεντείνῃ τὰς δυνάμεις του, θὰ καλλιεργήσῃ περισσότερον, θὰ παράγῃ περισσότερον καὶ θὰ δυνηθῶμεν, χάρις εἰς τὴν πολιτικὴν αὐτήν, νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν σιτάρκειαν. Καὶ αὐτὴν τὴν ἀγαθοποιὸν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς οἰκονομίας μας τὴν ἐπιτυγχάνει τὸ νέον οἰκονομικὸν μέτρον τῆς Κυβερνήσεως, τὸ μέτρον τῆς 9ης Ἀπριλίου. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ ρήτορες τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ὡμίλησαν διὰ τὰς ἐπαγγελίας τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὸ συμβόλαιον τῆς Θεσσαλονίκης. Πολὺ ὀρθῶς ἔκαμε νὰ ὑπενθυμίσῃ καὶ εἰς ἡμᾶς καὶ εἰς τὸν λαὸν τὰ γεγονότα ταῦτα, ἡ Ἀντιπολίτευσις. Ἀπαντῶμεν καὶ ἡμεῖς πρὸς τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ κυρίως ὑπενθυμίζομεν πρὸς τὸν λαόν, διὰ νὰ τοῦ εἴπωμεν, ὅτι ἐὰν πράγματι ὁ λαὸς θέλῃ νὰ θεμελιώσῃ ἕνα καλλίτερον οἰκονομικὸν μέλλον, νὰ ἀποκτήσῃ μονίμως οἰκονομικὴν σταθερότητα, ὡς καὶ παγίαν νομισματικὴν σταθερότητα, νὰ ἐπαυξήσῃ τὸ κοινωνικόν του εἰσόδημα καὶ νὰ βελτιώσῃ τὸν τρόπον τῆς ζωῆς του μονίμως, ὀφείλει καὶ πρέπει νὰ βοηθήσῃ τὸν Στρατάρχην Παπάγον εἰς τὸν ἀνηφορικόν του δρόμον. Ὀφείλει καὶ πρέπει, πρὸ παντὸς ὁ λαός, νὰ κλείσῃ τὰ αὐτιά του εἰς αὐτὰ τὰ ὁποῖα τοῦ λέγουν διὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, τὰ ὁποῖα ἐκδηλοῦνται κατὰ τὴν μεταβατικὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν διαμορφοῦνται κατὰ τρόπον ἀναπόφευκτον τὰ νέα ἐπίπεδα τῆς ἰσορροπίας τῶν οἰκονομικῶν μας μεγεθῶν, ὀφείλει, λέγω, νὰ δώσῃ τὴν πίστωσιν τοῦ χρόνου καὶ νὰ ἀναμείνῃ, βέβαιος, ὅτι ἡ πολιτικὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ θὰ ὁδηγήσῃ τὴν χώραν εἰς ἕνα καλλίτερον μέλλον, βέβαιος, ὅτι τὸ κοινωνικὸν εἰσόδημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ θὰ συνέλθῃ, ὅτι τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ λαοῦ μας θὰ βελτιωθῇ. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Γουδελῆς ἔχει τὸν λόγον.

§50Σ. ΓΟΥΔΕΛΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀνέρχομαι εἰς τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς δι’ ἕνα θέμα τὸ ὁποῖον μὲ ἐνδιαφέρει, διότι ἐγὼ εἶμαι ἕνας ἁγνὸς ἀγρότης προερχόμενος ἀπὸ τὸ χωριὸ καὶ μὲ ὁλόκληρον τὴν οἰκογένειαν ἐξασκῶ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ παραγωγοῦ. Ἑπομένως θὰ ἔπρεπε καὶ ἐγώ, ἐπάνω εἰς ἕνα σοβαρὸ θέμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἔγινε τόσον μακρὰ συζήτησις νὰ εἴπω καὶ ἐγὼ τὰς σκέψεις μου ἀπὸ τὴν σκοπιὰν τὴν ἰδικήν μας. Εἶναι λυπηρόν, ὅτι κάθε χρόνο μᾶς βασανίζει αὐτὸ τὸ θέμα. Καὶ εἰς τὴν προηγουμένην Βουλὴν ποὺ εὑρέθην τὸ 1951 καὶ συνεχῶς βλέπω, ὅτι ἐνῷ οἱ γεωργοὶ ἀγωνίζονται ἕνα χρόνον ὁλόκληρον μὲ τὶς οἰκογένειές τους, ἐνῷ ἐργάζονται σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις μέσα εἰς τὰ χωράφια καὶ ἀντιμετωπίζουν τόσους κινδύνους, τόσες καταστροφὲς καὶ περιμένουν αὐτὴν τὴν χρυσῆν ἐποχὴν νὰ ἴδουν κάποιο ὄφελος, μετὰ τὸν ἁλωνισμὸν νὰ ξεκουραστοῦν ἀπὸ ὁλόκληρον ἐργασίαν ἑνὸς ἔτους καὶ νὰ ἠμπορέσουν καὶ αὐτοὶ νὰ ζήσουν, ἀρχίζει μία νέα ἀγωνία, μία νέα σκέψις, μία νέα λαχτάρα, τὸ πόσον θὰ εἶναι ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως. Καταντοῦμεν καὶ ἡμεῖς νὰ γίνωμεν οἰκονομολόγοι. Εἰς τὴν χώραν μας ἀνθοῦσε μία ζωὴ εὐχάριστος προπολεμικῶς. Ἐὰν δὲν ἐβλέπαμεν τοὺς Βουλγάρους, οἱ ὁποῖοι ἦλθον μὲ τὰ τσαρούχια, τότε θὰ ἐλέγαμεν, ὅτι δὲν ἐζήσαμεν μίαν ζωὴν καλήν, διὰ νὰ τὴν νοσταλγήσωμεν. Ὅλοι οἱ ἀγρόται χρεωστοῦμεν μίαν εὐγνωμοσύνην εἰς ὅλους τοὺς πολιτικοὺς ἄνδρας ἀπὸ τὸ 1927 καὶ ἐντεῦθεν μέχρι τοῦ 1940 καὶ εἰς αὐτὸ τὸ καθεστὼς τῆς 4ης Αὐγούστου ἀσχέτως ἂν διὰ λόγους θεωρητικοὺς διαφωνοῦμεν. Αἱ τότε Κυβερνήσεις ὡλοκλήρωσαν τὴν προστασίαν ὅλων τῶν γεωργικῶν μας προϊόντων καὶ ἔτσι, λοιπόν, ὁ ἀγρότης κατώρθωσε νὰ ζήσῃ εὐχάριστα εἰς τὸ χωριό του. Θυμᾶμαι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, μία ἅμιλλα, μία χαρὰ καὶ κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἐργασίας νύκτα γυρίζαμε στὰ χωράφια καὶ ὀργώναμε, μὲ τὰ φανάρια, σπέρναμε, ἕνα πανηγύρι γινότανε στὸ ἁλώνισμα, μία χαρὰ μετεφέρετο ἀπὸ τὸ χωριὸ εἰς τὰς πόλεις, γεμίζανε οἱ σταθμοί, τὰ λιμάνια, γινότανε ἡ συγκέντρωσις, πωλούσαμε τὸ σιτάρι, ἡ δουλειὰ εἶχεν ἀξία, πληρώναμε τὰς ὑποχρεώσεις μας πρὸς τοὺς ἐμπόρους, πρὸς τοὺς ἐπαγγελματίας, τὸ χωριὸ ἐξειλίσσετο, ἄρχισε νὰ συναγωνίζεται τὰς πόλεις, οἱ νοικοκυραῖοι ἐξειλίσσοντο ἐκάναμε τὰ σπίτια μας τὰς ἐγκαταστάσεις μας, τοὺς σταύλους μας τοὺς ἀχυρῶνας μας, εἴχαμε μίαν πρόοδον ὄχι ὅση εἶναι εἰς ἄλλας χώρας, ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡμεῖς εἴμεθα εὐχαριστημένοι. Καὶ ὅταν ἐκλήθησαν οἱ ἀγρόται νὰ πολεμήσουν μὲ τὰς ἄλλας τάξεις ἦσαν περισσότερον ἀφωσιωμένοι πρὸς τὴν πατρίδα τους, πρὸς τοὺς Κυβερνήτας καὶ εὐχαριστημένοι ἐπολέμησαν εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν καὶ κατὰ τὸ διάστημα κυρίως τῆς ἀνταρσίας. Ἠμπορῶ νὰ σᾶς εἴπω, ἐπειδὴ εἶναι ἡ ζωή μας μέσα εἰς τοὺς χωρικοὺς ἠμπορῶ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἡ ζωὴ ἐκείνη ἦτο ποὺ συνεκράτησε τοὺς χωρικοὺς καὶ ἐπολέμησαν καὶ δὲν ἐτάχθησαν εἰς τὴν ἀνταρσίαν καὶ δὲν παρεσύρθησαν ἀπὸ τοὺς ἐπιγείους παραδείσους τοὺς ὁποίους τοὺς ὑπέσχοντο. Τελείωσεν ἡ ἀνταρσία, οἱ χωρικοὶ ἐπλήρωσαν τὰ σπασμένα. Δυστυχῶς καὶ τὸ σχέδιον Μάρσαλ διετέθη ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ τοποθετηθῇ. Καὶ ἀφήσαμεν κατὰ μέρος τὴν βοήθειαν τὴν Ἀμερικανικήν, περιμέναμε τοὐλάχιστον νὰ ληφθοῦν τὰ μέτρα ἐκεῖνα τῆς προπολεμικῆς περιόδου, δηλαδὴ ποῖα; Ἀπὸ τὸ προϊόν τὸ ὁποῖον βγάζουμε δὲν θέλουμε τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ πάρουμε τὴν πραγματικὴν ἀξίαν τῆς ἐργασίας μὲ τὰ ἔξοδα ἐν συγκρίσει μὲ τὰ ἡμερομίσθια τῶν πόλεων, ἐν συγκρίσει μὲ τὸ ἡμερομίσθιον ὄχι τῶν ἀνωτέρων δημοσίων ὑπαλλήλων, ἀλλὰ τοῦ τελευταίου κλητῆρος. Θὰ τὰ εἴπω ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές, ὅτι δὲν εἴμεθα εὐχαριστημένοι καθ’ ὅλον τὸ διάστημα. Καὶ αἱ προηγούμεναι Κυβερνήσεις οὐδέποτε ἐφρόντισαν ριζικὰ νὰ δώσουν μίαν λύσιν ἐπάνω εἰς τὸ σιτικὸν ζήτημα. Καίτοι εἴδαμε τὴν προσπάθειαν ὡρισμένοι Ὑπουργοὶ καὶ πολιτικοὶ ἀρχηγοί, ἐν τούτοις διὰ τὸ σύνολον ἦτο πάντοτε ὅλα τὰ μέτρα ἡμίμετρα. Ἕνα μέρος τοῦ ποσοῦ ἐπροστατεύετο 50.000 τόννοι, 100.000 τόννοι μέχρις 150.000 τόννοι ἔφθασαν πέρυσι, τὸ δὲ ὑπόλοιπον ἐπήγαινε εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν καὶ ἐγένετο μία ἐκμετάλλευσις. Θυμᾶμαι ἐκεῖνο τὸ περίφημο δελτίο, τί κωμῳδία ἐπαίζετε. Ἐνῷ τὸ δελτίον ἦτο 75 δράμια καὶ πότε 100 δράμια πρὸ παντὸς ἡ ἀγροτικὴ οἰκογένεια εἶχεν ἀνάγκην ἀπὸ 100 δράμια ψωμί. Ἐδίδετο τὸ δελτίο καὶ αἱ Κυβερνήσεις ἔλεγον ὅτι ἔδιδον φθηνὸ ψωμί. Τί ἐγένετο; Ἕνα διπλὸ παιγνίδι ἐπαίζετο εἰς βάρος τοῦ παραγωγοῦ καὶ τῆς καταναλώσεως. Τὸ ἐπὶ πλέον ψωμὶ τὸ ὁποῖον ἐχρειάζετο διὰ νὰ συμπληρώσῃ ἡ ἀγροτικὴ οἰκογένεια τὸ ἐπρομηθεύετο ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν. Ἡ ἐλευθέρα ἀγορὰ ἐκμεταλλευομένη τὰ ἡμίμετρα τῶν Κυβερνήσεων, ἠγόραζε ποσότητας σιτηρῶν κατὰ 200– 400 δραχμὰς κάτω ἀπὸ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως. Βέβαια τώρα τελευταῖα εἴδαμε μίαν προσπάθειαν, ἀλλ’ ἡ προσπάθεια αὐτὴ δὲν ἐπέτυχε. Πρὸ παντὸς ἠμπορῶ νὰ σᾶς εἴπω πέρυσι συγκεκριμένως ἴσως καθὼς πληροφοροῦμαι πρὸς τὴν Νότιον Ἑλλάδα, Θεσσαλίαν καὶ πρὸς τὴν Μακεδονίαν νὰ ἐπέτυχεν, ἡμεῖς εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα εἴχομεν ἀνεπαρκῆ χρηματοδότησιν, ἔγινε μεγάλη καθυστέρησις. Ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐχρειάστηκα 50 ἡμέρες διὰ νὰ παραδώσω καὶ τελευταῖα διὰ νὰ πληρώσω τοὺς ἀχθοφόρους ἐπώλησα δύο σακκιὰ σιτάρι πρὸς 2.300. Ἑπομένως σᾶς λέγω μέχρι τώρα αὐτὴν τὴν ἱστορίαν πῶς ἔγινε.

§51Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Στὴν Κεφαλληνίαν οὐδεμία συγκέντρωσις ἔγινε.

§52Σ. ΓΟΥΔΕΛΗΣ. Ἐκτὸς ἀπ’ αὐτὴν ἔγινε κάποια ἄλλη ἐκμετάλλευσις. Εἰσέπραξαν ὡρισμένα ποσά, τὰ ὁποῖα ὑπεσχέθησαν τὰ δώσουν εἰς τοὺς παραγωγοὺς καὶ οἱ παραγωγοὶ ἀκόμη τὰ παίρνουν. Φαίνεται, ὅτι οἱ Ὑπουργοὶ τοῦ Συντονισμοῦ ἅμα παίρνουν τὰ λεπτὰ καλὰ τοὺς ἔρχεται καὶ δύσκολα ἔπειτα τὰ βγάζουν ἀπὸ τὴν τσέπη τους. Καὶ τώρα ἂς ἔλθωμεν καὶ εἰς τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν νὰ τὰ εἴπωμεν καὶ σὲ σᾶς. Ἀνεμένομεν πραγματικῶς ὅτι τὰ νέα μέτρα τῆς Κυβερνήσεως θὰ διηυκόλυνον τὰ γεωργικά μας προϊόντα. Ὡμίλησεν ὁ κ. Δερτιλῆς καὶ εἶπεν ὅτι ὡρισμένα γεωργικὰ προϊόντα ὠφελήθησαν. Πράγματι ὠφελήθησαν καὶ πιστεύομεν ὅτι θὰ ὠφεληθοῦν. Ἀλλὰ τοῦτο δὲν εἶνσι ἀρκετόν. Δὲν θὰ ὁλοκληρωθῇ τὸ ἔργον τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς οἰκονομίας τοῦ τόπου μας ἐὰν δὲν ἐπιτύχωμεν εἰς τὰ βασικώτερα γεωργικὰ προϊόντα καὶ αὐτὰ τὰ κυριώτερα γεωργικά μας προϊόντα εἶναι τὸ σιτάρι, διὰ τὸ ὁποῖον ἀπασχολοῦνται 600.000 ἀγροτικὲς οἰκογένειες. Ἐξ αὐτῶν τὰ 85% εἶναι μικροκαλλιεργηταὶ τῶν 20–30–50 στρεμμ. Ἑπομένως τὸ σιτικὸν θέμα εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα. Ἡ τιμή, ἡ ὁποία ἐδόθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν δι’ ἡμᾶς δὲν εἶναι ἱκανοποιητική, διότι διὰ πρώτην φορὰν βλέπομεν αὐτὸ τὸ γεγονός, ὕστερα ἀπὸ μίαν ἱστορίαν ὁλόκληρον, ὕστερα ἀπὸ μίαν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἠκολούθησαν αἱ προηγούμεναι Κυβερνήσεις νὰ πίπτωμεν κάτω ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου. Ἡ γεωργία δὲν εἶναι ὅπως αἱ ἄλλαι τάξεις. Ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ διάφορα ἐργαλεῖα, μηχανήματα, φάρμακα, λιπάσματα, τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦν διὰ τὴν ἐπιχείρησίν των. Ὅλα αὐτὰ τὰ εἴδη ηὐξήθησαν καὶ μαζὶ ηὐξήθη καὶ ὁ τιμάριθμος. Ἔχουν ἀνέβει τὰ ἄλλα εἴδη 40%–60% ἐπάνω καὶ διερωτώμεθα πῶς θὰ ἀντεπεξέλθῃ ὁ γεωργὸς εἰς τὰ ἔξοδα αὐτά, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα διὰ τὴν καλλιέργειαν; Παρουσιάζεται ἐδῶ ἕνα ἄνοιγμα, τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι καὶ πάλιν ὑποχρεωμένος ὁ γεωργὸς νὰ τὸ συμπληρώσῃ μὲ στέρησιν τῆς τροφῆς τῆς οἰκογενείας του. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπίσης μὲ στενοχωρεῖ περισσότερον εἶναι ἡ χρηματοδότησις. Αὐτὸ τὸ σημεῖον σᾶς λέγω, κύριε Ὑπουργέ, νὰ τὸ προσέξητε, διότι ἔχω τὴν πεῖραν ἀπὸ πέρυσι καὶ ἐφέτος φοβοῦμαι, ὅτι θὰ πάθουμε χειρότερα. Ἐπειδὴ εἰς τὰς ἐπαρχίας οἱ ἄνθρωποί μας ἔχουν περισσότερο τὸ ἐλεύθερο, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ξεσπᾶνε σὲ μᾶς καὶ ἐμεῖς ἀκοῦμε τὶς βρυσιὲς καὶ τὴν ἀγανάκτησιν τοῦ κόσμου. Οἱ δυσκολίες ποὺ θὰ ἔχουν νὰ ἀντιμετωπίσουν οἱ γεωργοὶ εἶναι πάρα πολλές. Διότι, λέγετε, ὅτι θὰ πληρώσουν ἕνα μέρος χρημάτων εἰς τοὺς μικροὺς καλλιεργητάς. Ἀλλὰ λαμβάνετε ὑπ’ ὄψιν σας μόνον τὰ καλλιεργητικὰ δάνεια. Ἐπὶ πλέον ὅμως αὐτῶν τῶν δανείων ὑπάρχουν καὶ τὰ μακροπρόθεσμα, εἶναι τὰ διάφορα ἄλλα ἔξοδα. Ὅταν, λοιπόν, θὰ πάῃ ὁ γεωργὸς νὰ ἐξοφλήσῃ τὰ καλλιεργητικά του δάνεια μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ πάρῃ ἄλλα τόσα εἰς τὸ χέρι του, ἀσφαλῶς ἡ Τράπεζα θὰ βαστάξῃ καὶ τὰ ὑπόλοιπα, ἑπομένως τὸ ποσόν, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς κατ’ ἀρχὴν πιστεύομεν ὅτι θὰ πάρουν οἱ παραγωγοὶ εἰς τὰ χέρια τους, δὲν θὰ τὸ πάρουν. Ὁριστικῶς θὰ ἐξοφλήσουν καὶ παλαιὰ χρέη, διότι ἔχουν 100 διὰ καθυστερούμενα χρέη ἀπὸ πέρυσι. Παρουσιάζεται μία μεγάλη δυσχέρεια εἰς τοὺς μικροὺς παραγωγούς. Καὶ προχωρῶ καὶ εἰς τοὺς μεγάλους παραγωγούς, τοὺς παραγωγοὺς τῶν 100–150 στρεμμάτων. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι οἱ καλύτεροι νοικοκυραῖοι εἰς τὰ χωριά μας, εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀποδίδουν εἰς τὴν παραγωγήν μας, εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι καλυτερεύουν τὰ κτήματά των καὶ ἔχουν τὴν εὐχέρειαν νὰ δώσουν μεγαλύτερα ἡμερουίσθια Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν περισσότερα ἔξοδα, θέλουν νὰ θερίσουν, νὰ ἁλωνίσουν, νὰ μεταφέρουν τὸ σιτάρι εἰς τὰς ἀποθήκας κλπ. Καὶ αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων τοὺς δένομεν τὰ χέρια. Πρῶτον θὰ περιμένουν δύο μῆνας, ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς λέγω, κύριε Ὑπουργέ, καὶ θὰ τὸ ἴδητε, ὅτι οὔτε σὲ τρεῖς μῆνες δὲν θὰ μπορέσετε νὰ διευκολυνθῆτε. Τί θὰ κάμουν εἰς αὐτὸ τὸ διάστημα, πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουν τὴς ἄμεσες ἀνάγκες τους. Καὶ προχωρῶ πάρα πέρα εἰς τὰ ἁλωνιστικὰ συγκροτήματα. Καὶ τὰ ἁλωνιστικὰ συγκροτήματα εἶναι συνυφασμένα μὲ τὴν γεωργίαν, μὲ τὴν οἰκονομικὴν ζωὴν τῶν ἐπαρχιῶν. Ὅλοι οἱ ἀγρόται εἶναι ἄνεργοι καὶ περιμένουν ἀπ’ αὐτὴν τὴν περίοδον νὰ πάρουν καμμία δεκάρα. Αὐτοὶ θὰ θερίσουν, θὰ ἁλωνίσουν, ὅμως ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ καύσιμα, ἀπὸ ἀνταλλακτικά, ἔχουν ἀνάγκην νὰ δώσουν προκαταβολάς. Τί θὰ γίνῃ; Πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουν τὰς ἀνάγκας αὐτάς; νὰ περιμένουν τρεῖς μῆνας; θὰ φθάσουν εἰς τὸ σημεῖον νὰ δώσουν τὰ σιτηρά τους μὲ 2.000–2.500 τὴν ὀκᾶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξέτασις τοῦ προβλήματος ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἰδικῆς μας. Ἐν συνεχείᾳ θὰ ἤθελον νὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς: Ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν ἀσχολοῦμαι καὶ παρακολουθῶ τὸ ζήτημα αὐτό, δὲν ἤκουσα ἀπὸ τοὺς συναδέλφους νὰ ἀσχοληθοῦν καθόλου μὲ τὴν διαχείρισιν τοῦ σίτου. Ἐγώ, βέβαια, εἶμαι ἐνδιαφερόμενος λόγῳ τοῦ ἐπαγγέλματός μου. Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ νομίσητε, ὅτι θέλω νὰ θίξω ὡρισμένας ἄλλας τάξεις. Τὰ ἔβαλα κάτω, ἀναγκάζομαι νὰ σᾶς τὰ εἴπω αὐτὰ διὰ νὰ ἔχω ἥσυχον τὴν συνείδησίν μου. Διότι ἀπορῶ πῶς φθάνομεν σὲ τόσα ἔξοδα, 100 ὀκάδες ἀλεῦρι μᾶς δίνουν 130 ὀκάδες ψωμί, φθάνουν 2.000 τόσο τὰ ἔξοδα, κάθησα καὶ ἔβγαλα ταμεῖον ἀρτεργατῶν, ταμεῖον ἀρτοποιῶν, μυλεργατῶν, ζαλίστηκα μέσα στοὺς ἀριθμοὺς (χειροκροτήματα). Τί θὰ γίνῃ τέλος πάντων μὲ αὐτὴν τὴν κατάστασιν; Αὐτὰ τὰ πράγματα, καθὼς πληροφοροῦμαι, ἔγιναν στὴν κατοχήν, ὅταν αἱ διάφοροι Κυβερνήσεις ἤθελον νὰ τοποθετήσουν τοὺς ἀνθρώπους εἰς ὡρισμένας ἐργασίας. Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι πρέπει νὰ συνεχίσουν καὶ σήμερον. Σᾶς εἶπα ὅτι ἔβγαλα ἕνα λογαριασμὸν καὶ βλέπω 180 δρχ. Βγάζω καὶ ἕνα ἄλλον λογαριασμόν. Οἱ ἀρτεργάται προπολεμικῶς ἐδούλευαν 105 ὀκ. ἄλευρα, τώρα τὸ καθωρίσαμεν εἰς 70.

§53Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Καὶ εἰς μερικοὺς 60.

§54Σ. ΓΟΥΔΕΛΗΣ. Ἀπ’ αὐτὸ ἐπιβαρύνεται τὸ ψωμὶ μὲ 700 δραχ. διὰ ζύμωμα. Ἐδῶ ἐπάνω σύμφωνα μὲ τὴν ἐργασίαν τὴν προπολεμικήν, ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ μία οἰκονομία 250 δραχ. καὶ ἄλλες 180 τὰς ὁποίας ὑπολογίζω ἀπὸ τὰ ταμεῖα τὰ ἀσφαλιστικά, τὰ ὁποῖα δι’ ἐμένα, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἀπαράδεκτα ἐφόσον ὁ ἀγρότης εἶναι ἀπροστάτευτος δὲν ἔχει κανένα ταμεῖον ἀσφαλίσεως καὶ γνωρίζετε ὅτι πληρώνει μηχανόσημον, δικηγορόσημον, τὰ πάντα (χειροκροτήματα). Ὑπάρχει ὁ κοινωνικὸς ὀργανισμός, τὸν ὁποῖον ἔκαμε τὸ Κράτος, τὸ ΙΚΑ καὶ εἰς τὸ ΙΚΑ οἱ ἀγρόται πληρώνουν ἕνα μέρος. Ἐφ’ ὅσον λοιπόν, τὸ Κράτος μᾶς ἵδρυσεν αὐτὸν τὸν κοινωνικὸν ὀργανισμόν, μὲ αὐτὸν τὸν σκοπόν, νὰ προστατεύσῃ τοὺς ἐργάτας, διὰ ποῖον λόγον νὰ ἐπιβαρύνεται τὸ πολύτιμόν μας αὐτὸ προϊόν, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἀγρόται μας δὲν ἔχουν τὴν εὐχέρειαν ἐκείνην, τὴν ὁποίαν ἔχουν οἱ ἀγρόται τῆς Ἀμερικῆς, ἢ ἄλλων Κρατῶν προηγμένων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὅλα τὰ μέσα καὶ τὸ Κράτος τοὺς δίδει τὰ δάνεια, τὰ μακροπρόθεσμα, τὰ παραγωγικά; Οἱ ἀγρόται μας δὲν ἔχουν τὰ ἐφόδια καὶ τὰ μηχανήματα, τὰ ὁποῖα τοὺς δίδετε, τοὺς τὰ δίδετε εἰς διπλασίας τιμάς. Ὅταν ἔχωμεν ἀγροτικὰς οἰκογενείας μὲ 40 στρέμματα καὶ βλέπομεν 80 γραίας νὰ τρέχουν νὰ μαζέψουν τὸ τελευταῖον σταχάκι διὰ νὰ ζήσουν, εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ἐπιβαρύνωμεν αὐτοὺς μὲ τὸ ποσὸν αὐτό; Κατ’ ἐμὲ εἶναι ἀδικία, δὲν θέλω νὰ θεωρηθῶ ὡς ἐχθρὸς τῶν ἐργατῶν, ἐφ’ ὅσον, ὅπως εἴπαμεν, τὸ Κράτος ἔχει αὐτὸν τὸν ὀργανισμόν, δὲν πρέπει νὰ ἔχωμεν ἀριστοκρατίαν ἐργατῶν, νὰ ἀποτελοῦν ἐξαίρεσιν ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἐργάτας καὶ εἰς τὴν ἀπόδοσιν καὶ εἰς τὰ δικαιώματα. Ὅ,τι παίρνουν οἱ ἄλλοι ἐργάται νὰ παίρνουν κι’ ἐκεῖνοι. Αὐτὸ τὸ θέτω ὑπ’ ὄψιν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐὰν αἱ προηγούμεναι Κυβερνήσεις, εἰς τὰς ὁποίας τὸ ἔθεσα ὑπ’ ὄψιν δὲν ἠμπόρεσαν, λόγῳ τοῦ ὅτι ἐκινοῦντο οἱ ἐργάται καὶ δὲν ἦσαν ἰσχυραί, νὰ τὸ ἐπιτύχουν, σήμερον ἔχομεν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία εἶναι ἰσχυρά. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις πιστεύῃ, ὅτι εἶναι δίκαιον καὶ βάλῃ εἰς ἐφαρμογὴν νὰ κάμῃ μίαν οἰκονομίαν εἰς τὴν διαχείρισιν, θὰ εὑρεθοῦν τὰ κεφάλαια νὰ λύσωμεν τὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖον τόσον σοβαρῶς μᾶς ἀπασχολεῖ καὶ τοιουτοτρόπως θὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ ἀγρόται. Ἕνα μέτρον τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὸ ὁποῖον θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου νὰ σᾶς συγχαρῶ, εἶναι τὸ μέτρον, ὅτι ἀμέσως τὸ σιτάρι τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς τίθεται εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ ἐμπορίου διὰ τὴν ἀλευροποίησιν. Εἶναι εὐχάριστον τὸ γεγονός, διότι πρῶτον, θὰ ἐξευρεθοῦν τὰ χρήματα, καὶ δεύτερον, πιστεύω, ὅτι θὰ γίνουν ὡρισμέναι οἰκονομίαι καὶ αὐτὸ τὸ σύστημα θὰ πρέπει νὰ ἐπικρατήσῃ δι’ ὅλα τὰ χρόνια. Ἐνθυμοῦμαι, ἄλλα χρόνια δὲν εἴχομεν ἀποθήκας διὰ τὰ ἰδικά μας σιτηρά, διότι αὗται ἦσαν πλήρεις ἀπὸ σιτηρὰ εἰσαγόμενα ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τελειώνοντας ἔχω νὰ προτείνω: Πρῶτον, νὰ παρακαλέσω τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως μετὰ προσοχῆς μελετήσῃ τὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ ν’ ἀναθεωρήσῃ τὴν ἀπόφασιν αὐτήν. Διότι ἡμεῖς ὅπως σᾶς εἴπομεν, βλέπομεν, ὅτι κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ τοῦ τριμήνου θὰ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνον τὸ μέτρον αὐτὸ καὶ θὰ ἔχωμεν εἰς τὰς ἐπαρχίας μεγάλας ἀναστατώσεις. Ἐπίσης νὰ ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν τὰ δάνεια τῶν ἀγροτῶν ἐκτὸς τῶν χειμερινῶν σιτοκαλλιεργητικῶν καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα καθυστερούμενα τοιαῦτα, οὕτως ὥστε οἱ γεωργοὶ ἐὰν θὰ ἐξοφλήσουν αὐτὰ νὰ τοὺς παραμείνῃ ἕνα ποσόν, μὲ τὸ ὁποῖον νὰ ἱκανοποιήσουν τὰς ἀνάγκας των, Ἐπίσης, παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ μελετήσῃ τὸ θέμα τῆς χρηματοδοτήσεως τῶν μεγάλων παραγωγῶν, ἢ ἀκόμη καὶ τῶν ἁλωνιστικῶν συγκροτημάτων, ὄχι μόνον διὰ τὰ ἁλωνιστικὰ συγκροτήματα, ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς ἐργάτας, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἄνεργοι καὶ περιμένουν νὰ πάρουν μίαν δεκάραν. Ἐξ ὀνόματος τῶν ἀνθρώπων τῆς περιφερείας μας, οἱ ὁποῖοι κατὰ 90% εἶναι σιτοκαλλιεργηταί, ἐξ ὀνόματος καὶ τοῦ ἐπαγγελματικοῦ καὶ βιοτεχνικοῦ κόσμου κάμνω ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ τοιαῦτα μέτρα, ποὺ θὰ φέρουν καλλιτέρας ἡμέρας εἰς τὴν ἐπαρχίαν μας. (Χειροκροτήματα).

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Παμπούκας ἔχει τὸν λόγον.

§56Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Αἱ κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, κύριοι συνάδελφοι, αἰτιάσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως κατὰ τῶν ἐξαγγελθέντων μέτρων περὶ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ τῆς συναπτομένης πρὸς αὐτὴν τιμῆς τοῦ ἄρτου, αἰτιάσεις, αἱ ὁποῖαι σχεδὸν καταλήγουν εἰς τοῦτο, ὅτι ἡ μὲν τιμὴ τοῦ ἄρτου εἶναι μεγάλη, ἡ δὲ τιμὴ τοῦ σίτου εἶναι μικρά, αἰτιάσεις προκαλοῦσαι σύγχυσιν ἰδεῶν, μὲ μεταφέρουν καὶ μοῦ ὑπενθυμίζουν τὴν αὐτὴν σύγχυσιν ἰδεῶν, ἥτις ἐπεκράτει πρὸ εἰκοσαετίας. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἤτοι τὸ ἔτος 1933 τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων εὑρίσκετο εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν εὑρίσκετο τὸ τότε Λαϊκὸν Κόμμα ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ ἀειμνήστου Παν. Τσαλδάρη. Ἔχων τὴν εὐθύνην τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καθ’ ὃ Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἀλλὰ καὶ Πρόεδρος τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς Προστασίας τῆς Σιτοπαραγωγῆς (ΚΕΠΕΣ), ὑπέστημεν μίαν ἐπίθεσιν ἐκ μέρους τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ἢ μᾶλλον ἐκ μέρους τῶν ἐφημερίδων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἄνευ προηγουμένου, διὰ τὸν λόγον, ὅτι ηὐξήσαμεν χάριν τῆς σιτοπαραγωγῆς τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου κατὰ 25 λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν. Καὶ ὑπῆρξε τοσαύτη ἡ σύγχυσις ἰδεῶν καὶ ἡ ἀναταραχὴ τῶν πνευμάτων, ὥστε ὑπὸ τὰς ἄνω ἰδιότητάς μου νὰ ἀναγκασθῶ νὰ δημοσιεύσω ἄρθρον εἰς τὴν ἐφημερίδα «Βραδυνὴ» τῆς 19ης Ὀκτωβρίου 1933 μὲ τὴν ἐπιγραφὴν «Προστασία τῆς ἀγροτικῆς τάξεως καὶ φθηνὸ ψωμί». Ἔχει ἀξίαν τὸ πρᾶγμα καὶ δι’ αὐτὸ τὸ ἀναφέρω, διότι ἡ ἰδία σύγχυσις, ἡ ὁποία ἐπεκράτει πρὸ 20ετίας ἐπικρατεῖ καὶ σήμερον προερχομένη ἀπὸ τὴν παράταξίν σας, ἡ ὁποία εἶναι διάδοχος τοῦ τότε Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Αἱ ὀλίγαι λέξεις τὰς ὁποίας θὰ διαβάσω καὶ αἱ ὁποῖαι πρὸ 20ετίας ἐγράφησαν νομίζει κανείς, ὅτι ἐγράφησαν διὰ τὰς σημερινὰς συζητήσεις. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ὀλίγας λέξεις ἀπὸ τὸ ἄρθρον νὰ διαβάσω. Λέγει: «Παρ’ ὅλας .......... (ἀναγινώσκει) ..........».

§57Γ. ΜΟΔΗΣ. Δηλαδὴ τὸ 1931 ὅταν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων δὲν εἶχε προστασίαν τοῦ σίτου;

§58Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Εἶχεν ἀναμφισβητήτως προστασίαν ἡ σιτοπαραγωγὴ ἐκ μέρους ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν πολιτικῶν κομμάτων καὶ δι’ αὐτὸ ἐκπλήσσομαι διὰ τὰς διαμαρτυρίας σας.

§59Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν διαμαρτυρόμεθα ἡμεῖς, ὁ κόσμος διαμαρτύρεται.

§60Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Τὸν κόσμον ἐὰν διαμαρτύρεται τὸν εἴδομεν πρὸ 2 μηνῶν κατὰ τὰς διεξαχθείσας ἀναπληρωματικὰς ἐκλογὰς καὶ θὰ τὸν ἴδωμεν πάλιν μετ’ ὀλίγον καιρὸν ὅταν θὰ δοθῇ κατάλληλος εὐκαιρία. Πιστεύω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι αἱ αἰτιάσεις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, δὲν ἔχουν παρὰ καθαρῶς δημαγωγικὸν χαρακτῆρα, ἐφ’ ὅσον ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὅπως εἶπον, ὑποστηρίζει δύο ἀντίθετα πράγματα, ἤτοι καὶ τὸ σιτάρι ἀκριβὸ καὶ τὸ ψωμὶ εὐθηνό. Πάντως ὅμως αἱ ἀπευθυνόμεναι κατὰ τῆς Κυβερνήσεως αἰτιάσεις ἀποτελοῦν μέτρον κρίσεως διὰ τὸν τρόπον καθ’ ὃν ἡ Ἀντιπολίτευσις ὑποστηρίζει τὸ θέμα τοῦτο, ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπ’ ὅ,τι ὡς Κυβέρνησις ἔπραττεν. Ὡς Ἀντιπολίτευσις ὑποστηρίζει, ὅτι ἡ καθορισθεῖσα τιμὴ ἀσφαλείας τοῦ σίτου ἀποτελεῖ ἐμπαιγμὸν τῆς ἀγροτικῆς τάξεως, ὅτι ἡ καθορισθεῖσα τιμὴ εἶναι πολὺ κατωτέρα τῆς δοθείσης τότε, ὅτι ἀποτελεῖ ἄνισον μεταχείρισιν ἐν σχέσει πρὸς τὸν ξενικὸν σῖτον καὶ διαμαρτύρεται, ὅτι διὰ πρώτην φορὰν ὡρίσθησαν τιμαὶ συγκεντρώσεως κατώτεραι τῶν διεθνῶν. Ἡ Ἀντιπολίτευσις, κύριοι συνάδελφοι, ὅταν πέρυσιν ἦτο Κυβέρνησις ἔκαμε τὰ ἀντίθετα ἐκείνων, τὰ ὁποῖα ὑποστηρίζει σήμερον, ὁρίσασα τιμὴν συγκεντρώσεως κατὰ 20% μικροτέραν τῆς σημερινῆς. Ὁ ἀξιότιμος κ. Συναρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων ὑπεστήριζεν, ὅτι τὰ 300 δισεκατομ. ἅτινα βγαίνουν ἀπὸ τοὺς 200 χιλ. τόννους ποὺ ἔφερεν ἡ Κυβέρνησις ἂν ὁ σῖτος καταλογισθῇ μὲ 30.000 δρχ. τὸ δολλάριον πρέπει νὰ διατεθοῦν χάριν περαιτέρω προστασίας τοῦ σίτου καὶ ὄχι χάριν τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Ἰδοὺ ὅμως τί ἡ σημερινὴ Ἀντιπολίτευσις ἔλεγε τότε διὰ τοῦ στόματος τοῦ ὑπευθύνου Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ της. Ἔλεγε λοιπόν, εἰς τὴν ραδιοφωνικήν του ὁμιλίαν ὁ ἀξιότιμος τότε Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ κ. Καρτάλης, ἐξαγγέλλων τὰς τιμὰς τοῦ σίτου, τὰ ἑξῆς: «διὰ τὸ βαμβάκι, τὴν κορινθιακὴν καὶ τὴν σουλτανίναν, διὰ τὰ ἐξαγώγιμα δηλαδὴ προϊόντα, αἱ τιμαὶ ἀσφαλείας θὰ ὁρισθοῦν ἐπὶ τῇ βάσει τῶν διεθνῶν τιμῶν των, τὸ σιτάρι ὅμως σχετίζεται μὲ τὸ ψωμὶ τοῦ λαοῦ μας καὶ δι’ αὐτὸ ὡρίσθη ἡ τιμή του ἐν πλήρει συσχετίσει μὲ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου. Οὕτως ἐξυπηρετοῦνται τὰ πραγματικὰ συμφέροντα τῶν παραγωγῶν. Τί εἴδους προστασία θὰ ἦτο διὰ τὸν παραγωγὸν ἂν καθωρίζοντο αἱ τιμαὶ εἰς ἀνώτερα ἐπίπεδα, μὲ συνέπειαν νὰ περιορίσωμεν τοὺς πόρους μας εἰς ἔργα γεωργικῆς ἀνασυγκροτήσεως, ἐφ’ ἧς στηρίζεται ἡ ἐξύψωσις τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῆς ἀγροτικῆς μας τάξεως; Δι’ αὐτὸ προτιμῶμεν νὰ ὁρίσωμεν μικροτέρας τιμὰς ἀσφαλείας. Τὸ νερὸ ποὺ θὰ δώσῃ ἕνα ἐγγειοβελτικὸν ἔργον ἀποτελεῖ τὴν καλλιτέραν ἐνίσχυσιν τοῦ παραγωγοῦ. Αὐτό, μαζὶ μὲ ἕνα σταθερὸ νόμισμα, ἐξασφαλίζει μόνιμον ἐπιτυχίαν στὸ χωράφι καὶ στὸ σπίτι τοῦ ἀγρότου». Βλέπετε λοιπόν, ὅτι ὅλα ὅσα σήμερον ὑποστηρίζετε...

§61Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Τί τιμὴν ὥρισεν;

§62Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ὅλα ὅσα καταμαρτυρεῖτε σήμερον ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ὡς Κυβέρνησις σεῖς πέρυσιν ἐπράττατε τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα τῶν ὅσων σήμερον ὡς Ἀντιπολίτευσις ὑποστηρίζετε. Ἐπράττετε περίπου τὰ ἴδια, τὰ ὁποῖα πράττει καὶ ἡ ἰδική μας Κυβέρνησις, μὲ μεγαλυτέραν ὅμως τιμὴν καὶ ἀπεριόριστον ἐπὶ πλέον συγκέντρωσιν ἔχουσα ὑπ’ ὄψει τὸν προϋπολογισμόν, ἔχουσα ὑπ’ ὄψει νὰ μὴ ὑπερβῇ τὰ ὅρια τῆς κυκλοφορίας τοῦ νομίσματος, ἔχουσα ὑπ’ ὄψει, ὅτι πρέπει νὰ ἐξοικονομοῦνται κεφάλαια διὰ τὰ ἔργα τῆς ἀνασυγκροτήσεως, ἀκριβῶς ὅπως ὁ κ. Καρτάλης πέρυσιν ἔλεγεν, ὅτι δηλαδὴ πρέπει νὰ ἐξοικονομηθῇ κάθε δεκάρα διὰ νὰ γίνουν ἐγγειοβελτικὰ ἔργα, διότι τὸ νερὸ ἀξίζει περισσότερον ἀπὸ...

§63Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ποῖον ἦτο τὸ ποσοστὸν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου μὲ τὸ ψωμὶ καὶ ποῖον ἦτο τὸ ποσοστὸν μεταξὺ ἐγχωρίου καὶ ξένου σίτου;

§64Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Μὲ τὰς ἰδέας, τὰς ὁποίας διεκήρυσσεν, ὡς ἀνωτέρω εἶπον, ὁ τότε Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ὥρισεν τὸ 1952 τιμὴν συγκεντρώσεως 2.850. Μὲ τὰς αὐτὰς ἰδέας ἡ παλαιοτέρα Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου ὥρισε τὸ 1951 τιμὴν συγκεντρώσεως 2.500 κατ’ ὀκᾶν, ἐνῷ διὰ συλλαλητηρίων οἱ παραγωγοὶ ἐτόνιζον εἰς τὰς τότε Κυβερνήσεις καὶ διεμαρτύροντο, ὅτι μὲ τὰς τιμὰς αὐτὰς μόλις ἔπαιρναν τὸ 6% τῆς ἀγοραστικῆς των δυναμικότητος. Ὑμεῖς ὅμως τότε ὡς Κυβέρνησις λόγῳ τῆς γραμμῆς, τὴν ὁποίαν ἠκολουθούσατε, δὲν ἐδώσατε ἀνωτέραν τιμὴν ἀσφαλείας τοῦ σίτου κωφεύσαντες οὕτως εἰς τὰς διαμαρτυρίας τῶν παραγωγῶν. Τὸ παιγνίδι ὅμως αὐτὸ καθίσταται λίαν ἐπικίνδυνον διὰ τὴν καθεστηκυῖαν κοινωνικὴν τάξιν, διότι ἐμποτίζει τοὺς ἀγρότας μας μὲ μίαν πικρίαν καὶ ἕνα μῖσος, ὄχι ἐναντίον τοῦ Α κόμματος, τὸ ὁποῖον ὥρισε 3.400 δρχ. τὴν τιμὴν ἀσφαλείας, ὄχι ἐναντίον τοῦ Β κόμματος, τὸ ὁποῖον ὥρισεν 2.850, ἀλλὰ ἐναντίον ὅλου τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, μὲ τὰς γνωστὰς εἰς ὅλους μας συνεπείας. Καὶ ἂν μὲν ἡ αἰτίασις κατὰ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ὁρισάσης μέσην τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ σίτου τὰς 3400 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, ἢ κατὰ τῆς περυσινῆς Κυβερνήσεως καθορισάσης μέσην τιμὴν συγκεντρώσεως τὰς 2850 δρχ., ἦτο δικαία, οὐδεὶς θὰ εἶχεν ἀντίρρησιν, διότι ἀπὸ φόβον μήπως ὡρισμένη παραγωγικὴ τάξις μεταστῇ εἰς τὴν ἄκραν ἀριστεράν, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀφίνεται αὕτη εἰς τὴν φτώχειαν καὶ τῆς ἐξαθλίωσιν. Ἐὰν ἡ αἰτίασις ἀφεώρα ἄλλους παραγωγούς, ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ τῶν καπνοπαραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι ὄντως μεταπολεμικῶς ἐπέρασαν μίαν φοβερὰν οἰκονομικὴν κρίσιν, διότι δὲν κατώρθωσαν νὰ τοποθετήσουν δύο καὶ τρεῖς ἐσοδείας των καὶ εἰς τιμὰς μάλιστα κάτω τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς, θὰ ἤμην σύμφωνος, ἔστω καὶ μὲ κίνδυνον νὰ τοὺς κάμωμεν νὰ προσανατολίζωνται πρὸς ἄκρας κοινωνικὰς κατευθύνσεις, θὰ ἔπρεπεν ὁπωσδήποτε νὰ μὴ διστάσωμεν νὰ διακηρύξωμεν τὸ δίκαιόν των, διότι ὄντως ἦσαν ἄξιοι ὑποστηρίξεως. Ἀλλὰ προκειμένου περὶ τῶν σιτοπαραγωγῶν, διὰ τοὺς ὁποίους ὅλα τὰ Ἑλληνικὰ κόμματα, ἄνευ διακρίσεως, ὅλαι αἱ Ἑλληνικαὶ Κυβερνήσεις, ἡ κοινωνία ὁλόκληρος, ἀπὸ τοῦ 1927, καὶ μέχρι σήμερον, ἐστάθη σταθερῶς παρὰ τὸ πλευρόν τους καὶ ὑπέστη θυσίας, ἀκριβῶς διὰ νὰ τοὺς ὑποστηρίξῃ καὶ ἐπιτύχῃ τὴν σιτάρκειαν τῆς χώρας καὶ σχεδὸν τὸ κατώρθωσε, δεχθεῖσα ἀγογγύστως νὰ τρώγῃ ἀκριβὸ τὸ ψωμὶ διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ εἰς ἀλευροποιήσιμα δημητριακὰ ἐπάρκεια, προκειμένου, ἐπαναλαμβάνω, περὶ τῶν σιτοπαραγωγῶν, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τοὺς κάμωμεν νὰ πιστεύσουν, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τοὺς δηλητηριάσωμεν μὲ τὴν ἰδέαν, ὅτι δὲν λαμβάνομεν ἡμεῖς πρόνοιαν δι’ αὐτοὺς μὲ τὸν καθορισμὸν τιμῆς τῶν 3.400 δραχμῶν ἢ ὅτι δὲν ἐλάβατε σεῖς πρόνοιαν, πέρυσι μὲ τὸν καθορισμὸν τιμῆς τῶν 2.750, ἐνῷ ἡ σιτοπαραγωγικὴ τάξις εἶναι ἡ μόνη ἀγροτικὴ τάξις, εἰς τὴν ὁποίαν ἐστάθη καὶ ἡ πολιτεία καὶ ἡ κοινωνία παρὰ τὸ πλευρόν των μὲ στοργὴν καὶ μὲ ἐνδιαφέρον, προκειμένου, ἐπαναλαμβάνω, διὰ τοὺς σιτοπαραγωγούς, τὸ πρᾶγμα εἶναι ἀπαράδεκτον. Ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ τῶν σταφιδοπαραγωγῶν, οἱ ὁποῖοι ἠναγκάσθησαν λόγῳ τοῦ δυσχεροῦς ἀνταγωνισμοῦ τοῦ προϊόντος των εἰς τὰς ξένας ἀγοράς, νὰ ξερριζώσουν τὸ ⅓ τῶν σταφιδαμπέλων των, διότι ἡ παραγωγή των δὲν ἔπρεπε νὰ εἶναι τόση, ἀλλ’ ἔπρεπε νὰ μειωθῇ τόσον, ὥστε νὰ ἠμποροῦν νὰ πωλήσουν τὸ προϊόν των εἰς τὸ ἐξωτερικὸν εἰς σχετικῶς ὑποφερτὰς τιμάς, τὸ πρᾶγμα θὰ ἦτο λογικόν. Ἀλλά, προκειμένου περὶ τῶν σιτοπαραγωγῶν, διὰ τοὺς ὁποίους τὰ κατὰ καιροὺς ληφθέντα προστατευτικὰ μέτρα ἔχουν ἐπιρροήν, ὥστε, ἐνῷ ἔσπειρον τὸ 1927, ὅταν ἤρχισεν ἡ προστασία τοῦ σίτου, 5.380.000 στέμματα, ἐντὸς ἐλαχίστων ἐτῶν, ἤτοι τὸ 1939, ἔφθασαν εἰς 9.534.000, διὰ νὰ φθάσουν τὸ 1952 εἰς 10.200.000 στρέμματα, αὔξησις ὀφειλομένη ἀκριβῶς, εἰς τὴν στοργήν, τὴν ὁποίαν ἔδειξε τὸ Κράτος καὶ ὁλόκληρος ἡ κοινωνία πρὸς αὐτοὺς καὶ εἰς τὰς θυσίας, τὰς ὁποίας ὑπέστη νὰ τρώγῃ ἀκριβὸ τὸ ψωμί, προκειμένου, τονίζω, περὶ τῶν σιτοπαραγωγῶν, δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ τοὺς ἐνσταλάξωμεν τὴν ἰδέαν, ὅτι ἡ πολιτεία τοὺς ἀδικεῖ, ὅτι ἡ Α ἢ ἡ Β Κυβέρνησις, δὲν φροντίζει, δὲν στέκει παρὰ τὸ πλευρόν των, δὲν ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν τύχην των.

§65Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Διευκρινήσατε αὐτό, ποὺ σᾶς εἴπομεν κύριε συνάδελφε. Ὅλοι ἔχομεν διάθεσιν νὰ πείσωμεν τοὺς σιτοπαραγωγοὺς ὅτι δὲν ἠδικήθησαν.

§66Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Νομίζω, ὅτι μὲ τὰ στοιχεῖα ποὺ προσεκόμισα καὶ μὲ ὅσα ἀκόμη θὰ προσκομίσω εἰς τὴν Βουλὴν θὰ πεισθῆτε, ἀπολύτως, ὅτι ἡ τάξις τῶν σιτοπαραγωγῶν μὲ τὴν ὁρισθεῖσαν τιμὴν καὶ μὲ τὸν τρόπον τῆς συγκεντρώσεως ἱκανοποιεῖται.

§67Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Δηλαδή, ἀδίκως διαμαρτύρονται.

§68Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ἀδίκως, διαμαρτύρεσθε σεῖς, διότι σεῖς θέλετε νὰ ἐνσταλάξητε τὸ μῖσος καὶ τὸ δηλητήριον εἰς τὰς ψυχάς των.

§69Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Διαμαρτύρομαι, διότι συκοφαντεῖτε τὴν Ἀντιπολίτευσιν, λέγοντες, ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις θέλει νὰ ἐνσταλάξῃ τὸ μῖσος εἰς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον, κύριε συνάδελφε. Ἡ Ἀντιπολίτευσις ἔχει κυβερνήσει τὴν χώραν καὶ ἔχει δείξει τὸ ἐνδιαφέρον της, ἐπανειλημμένως, δι’ ὅλας τὰς τάξεις τῆς χώρας μας. Συνεπῶς, δὲν εἶναι τιμητικὸν νὰ λέγωνται τοιούτου εἴδους φράσεις ἀπὸ ἕνα πολιτικὸν ἄνδρα, σἂν καὶ σᾶς. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§70Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἔργον τῶν Ἀντιπολιτεύσεων εἶναι, κατὰ τὸ κοινοβουλευτικόν μας πολίτευμα, νὰ προσπαθοῦν νὰ φθείρουν τὰς Κυβερνήσεις, διὰ νὰ καταλάβουν αὐταὶ τὴν ἐξουσίαν καὶ νὰ ἐφαρμόσουν τὸ πρόγραμμα, τὸ ὁποῖον νομίζουν, ὅτι εἶναι τὸ καλύτερον. Ἔχων τοιαύτας ἀντιλήψεις, σᾶς ἀναγνωρίζω, ὅτι ἐπιτελεῖτε τὸ καθῆκον σας, τοὐλάχιστον ἀπὸ καθαρῶς συνταγματικῆς καὶ κοινοβουλευτικῆς ἀπόψεως.

§71Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἔργον τῶν Ἀντιπολιτεύσεων εἶναι νὰ ἐλέγχουν καὶ ὄχι νὰ φθείρουν.

§72Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ καὶ ἡ Κυβέρνησις ἤκουσε τοὺς ρήτορας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, νὰ ἀγορεύουν ἐπὶ ὥρας, χωρὶς νὰ τοὺς ἀνησυχήσουν. Νομίζω, ὅτι ἔχουν, τοὐλάχιστον, τὴν ὑποχρέωσιν νὰ κάμουν τὸ ἴδιον ἀπέναντι τῶν ρητόρων τῆς Συμπολιτεύσεως.

§73Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, τώρα, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἐξακολουθήσω τὸ θέμα πραγματευόμενος μὲ καθαρῶς ἀντικειμενικὰ κριτήρια. Ἐλπίζω, ὅτι τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον κ. Ζορμπᾶν, ὅστις μὲ διέκοψεν ἀνωτέρω, θὰ τὸν πείσω, ὅτι, ὄντως, ἡ ἀπόφασις περὶ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου, καὶ τοῦ τρόπου τῆς ἐφετεινῆς συγκεντρώσεως, εὐνοεῖ τοὺς σιτοπαραγωγούς. Ἀλλά, διὰ νὰ προχωρήσω εἰς αὐτό, πρέπει νὰ ἀρχίσω ἀπὸ κάτι ἄλλο. Τί εἶναι ὁ μηχανισμὸς τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ ποῦ τείνει. Διότι ὑπεστηρίχθη ὑπὸ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἦτο ἐκ τῶν σπουδαιοτέρων ἐπιχειρημάτων της, ὅτι ἡ προστασία τοῦ σίτου ἔχει σχέσιν μὲ τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου, τσὶφ Πειραιᾶ. Ἡ προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς ἔχει σχέσιν μὲ τὸν ξενικὸν σῖτον, ὅταν αἱ τιμαὶ τοῦ ξενικοῦ σίτου πίπτουν εἰς τοιαῦτα ὅρια ἐξευτελισμοῦ, ὥστε νὰ μὴ συμφέρῃ εἰς τὸν Ἕλληνα παραγωγὸν νὰ ἐπεκτείνῃ τὰς καλλιεργείας του διὰ σιτηρῶν, ἀποκλειομένης, ὡς ἐκ τοῦ λόγου τούτου, τῆς πολιτικῆς τῆς σιταρκείας τῆς χώρας. Καί, ὅταν, ὅπως σᾶς ἐδιάβασα εἰς τὸ ἄρθρον μου ἐκεῖνο τοῦ 1933, ὁ ξενικὸς σῖτος, τσὶφ Πειραιᾶ, εἶχε 3 δραχμὰς καὶ δὲν συνέφερεν εἰς τοὺς καλλιεργητὰς ἡ καλλιέργεια διὰ σῖτον ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν τοιαύτην πρόνοιαν, ὄχι, ἐπιδιώκοντες νὰ ὑπερβῶμεν τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου, ἀλλὰ—καὶ αὐτὸ σημαίνει προστασία, αὐτὸς εἶναι ὁ ὅρος προστασία— νὰ δώσωμεν εἰς τὸν ἀγρότην, εἰς τὸν σιτοπαραγωγὸν τοιαύτην τιμὴν εἰς τὸ προϊόν του, ὥστε νὰ δύναται νὰ ἀπολαμβάνῃ ἐκ τῆς πωλήσεώς του ὄχι μόνον τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς του μὲ ἓν περιθώριον, διὰ νὰ ζήσῃ κάπως ἀνέτως ἡ οἰκογένειά του, ἀλλὰ νὰ δημιουργῆται εἰς αὐτὸν καὶ τὸ ἀναγκαῖον κίνητρον, ὅπερ θὰ τὸν ὠθῇ εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς προσπαθείας του πρὸς ἔντασιν τῆς παραγωγῆς του, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν σιτάρκειαν. Ἑπομένως, τὸ θέμα, τὸ τυχαῖον, τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ σίτου, παίζει διὰ τὴν τιμὴν ἀσφαλείας τοῦ ἐντοπίου ἐπικουρικὸν ὅλως ρόλον. Καθ’ ὅλην τὴν διαδρομὴν τῶν ἐτῶν, ἀπὸ τὸ 1927 ἕως σήμερον, ἅπαξ ἢ δὶς δὲν ἐφθάσαμεν, μὲ ὅλην τὴν χορηγηθεῖσαν προστασίαν, εἰς τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου. Ὁ κανὼν ἦτο, ὅτι τὰ σιτηρὰ καθ’ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔτη ἦσαν πολὺ ξεπεσμένα εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγοράς. Ἡ καλλιέργεια εἰς τὰς μεγάλας ὑπερατλαντικὰς χώρας, ἐπειδὴ γίνεται μὲ μηχανικὰ μέσα, ἐπειδὴ εἶναι καλλιέργεια, καθαρῶς, βιομηχανοποιημένη προκαλεῖ παραγωγήν, λόγῳ τοῦ εὐθηνοῦ κόστους καὶ τοῦ εὐθηνοῦ σίτου, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν πλέον ὁ Ἕλλην ἀγρότης νὰ συναγωνισθῇ τὰς εὐθηνὰς τιμὰς καὶ νὰ μὴ τὸν συμφέρῃ ἡ καλλιέργεια σίτου. Ὡς ἐκ τούτου τὸ πρόγραμμά μας ἦτο, πῶς θὰ δώσωμεν τοιαύτην τιμὴν εἰς τὸν σιτοπαραγωγόν, ὥστε νὰ τὸν συμφέρῃ ἡ παραγωγὴ σίτου. Οὕτω τοποθετεῖται τὸ ζήτημα καὶ ἀπὸ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς θὰ ἐξετασθῇ, κατὰ πόσον ἡ δοθεῖσα τιμὴ εἶναι τοιαύτη, ὥστε, ὄντως, ὄχι μόνον νὰ μὴ ἀνασταλῇ, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνταθῇ ἡ παραγωγικὴ προσπάθεια τῆς σιτοπαραγωγικῆς τάξεως.

§74Δ. ΔΗΜΑΔΗΣ. Ἐδῶ δὲν πρόκειται περὶ τοῦ ἐὰν ἡ τιμὴ εἶναι μεγάλη ἢ μικρά. Τὸ ζήτημα τίθεται ἀλλοῦ. Δύναται νὰ εἶναι ἡ τιμὴ οἱαδήποτε, ἀλλὰ νὰ εὑρίσκεται ἐν συσχετίσει μὲ τὰς ἄλλας τιμὰς τοῦ τιμαρίθμου. Εἰς αὐτὸ νὰ μοῦ εἴπητε.

§75Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Θὰ σᾶς τὸ εἴπω, ὅταν θὰ ἔλθῃ ἡ σειρά του. Ὑποστηρίζω ὅτι μὲ τὴν τιμὴν τῶν 3.400 δραχμῶν ἱκανοποιεῖται ὁ παραγωγός. Ἀλλὰ πρὶν ἢ τὸ ἀποδείξω, ἐπισύρω τὴν προσοχήν σας ἐπὶ τοῦ μηχανισμοῦ τῆς συγκεντρώσεως καὶ διατιμήσεως τοῦ σίτου. Διότι καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἀντελήφθην ὅτι ὑπάρχει κάποια σύγχυσις. Ἡ μέση τιμὴ τῶν 3.400 δραχμῶν εἶναι τιμὴ ἀσφαλείας, καὶ κατὰ τὴν ὀρθόδοξον θεωρίαν τῶν τιμῶν ἀσφαλείας, εἶναι ἡ ἐλαχίστη τιμή, τὴν ὁποίαν τὸ Κράτος πρέπει νὰ ἐξασφαλίσῃ εἰς τὸν παραγωγόν, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ οὗτος νὰ συνεχίσῃ τὴν καλλιέργειάν του. Προστασία γεωργικοῦ προϊόντος σημαίνει καθορισμὸς ἐκ μέρους τοῦ Κράτους τιμῆς ἀσφαλείας μὲ σύγχρονον ἐλευθερίαν τοῦ ἐμπορίου. Προστατευτικὴ ἑπομένως τιμὴ καὶ ἐλεύθερον ἐμπόριον, σημαίνει τιμὴν κάτω τῆς ὁποίας δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ πρᾶξις ἀγοραπωλησίας, διότι εἰς τὴν καθορισθεῖσαν τιμὴν ἀγοράζει τὸ Κράτος παρὰ παντὸς προσκομίζοντος τὸ προϊόν του εἰς τὰς ἀποθήκας του. Δὲν εἶναι ἑπομένως ἡ τιμὴ τῶν δραχμῶν 3.400, κύριοι συνάδελφοι, ἡ τιμὴ εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἀξιοποιήσῃ ἀναγκαίως τοὺς κόπους καὶ τοὺς μόχθους του ὁ σιτοπαραγωγὸς, εἶναι τὸ ἐλάχιστον ὅριον τιμῆς, εἶναι ἡ ἀνοικτὴ θύρα τοῦ Κράτους εἰς τὴν ὁποίαν οἱανδήποτε στιγμὴν θέλει εἰσέρχεται ὁ παραγωγὸς ἵνα δώσῃ τὸ προϊόν καὶ εἰσπράξῃ τὴν ἀξίαν του. Πρώτην φορὰν ἐφέτος, μεταπολεμικῶς, ἡ παροῦσα Κυβέρνησις καθώρισεν, ὄντως προστασίαν τοῦ σίτου, ἐπιτρέψασα εἰς τὸν παραγωγὸν νὰ παραδώσῃ οἱανδήποτε ποσότητα θέλει, ἐπανελθοῦσα οὕτως εἰς τὴν προπολεμικὴν ἐποχὴν καθ’ ἣν εἰς τὴν τιμὴν προστασίας ἐπετρέπετο νὰ παραδίδῃ ὅσον ἤθελε σιτάρι ὁ παραγωγός. Ἁπλῶς, ἐνθυμοῦμαι, συνεβουλεύομεν τοὺς παραγωγοὺς καὶ προσεπαθούσαμεν νὰ τοὺς πείσωμεν νὰ μὴ παραδίδουν ὁλόκληρον τὴν ἐτησίαν παραγωγήν των ἀλλὰ νὰ παρακρατοῦν τὸ σιτάρι τῆς χρονιᾶς των καὶ ὅσον τοὺς ἐχρειάζετο, διὰ τὴν σπορὰν τοῦ ἑπομένου ἔτους. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι πρώτην φορὰν μεταπολεμικῶς, δίδεται ἐφέτος τιμὴ ἀσφαλείας εἰς τὸν σῖτον, διότι πέρυσι ἡ τιμὴ ἀσφαλείας δὲν καθωρίσθη ἐφόσον μικρὰν μόνον ποσότητα ἐκ τῆς παραγωγῆς παρέλαβε τὸ Κράτος εἰς τὴν καθορισθεῖσαν τιμὴν ἀσφαλείας. Ἐλεύθερος ἑπομένως παραμένει ὁ παραγωγὸς ἐὰν ἡ τιμὴ ἀσφαλείας τοῦ φαίνεται μικρὰ νὰ διαπραγματευθῇ τὸ προϊόν του εἰς μεγαλυτέραν τιμὴν προσφέρων αὐτὸ εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον: Ἐρωτᾶται ὅμως ὑπάρχει ἐλευθερία ἐμπορίου σίτου; Διότι καὶ τοῦτο ἠμφισβητήθη ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν. Ὑπάρχει ἀναμφισβητήτως. Ἐφόσον οἱ ἀξιότιμοι κύριοι Ὑπουργοὶ τῆς Γεωργίας καὶ τοῦ Ἐμπορίου ἀνεκοίνωσαν τιμὴν ἄρτου καὶ εἶπον, ὅτι τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου καθορίζομεν εἰς 4.000 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν, διὰ τὸν μαῦρον, καὶ εἰς 5.600, διὰ τὸν ἄσπρον, τοῦτο σημαίνει—παρ’ ὅλον ὅτι ὑπάρχει κἄποια ἀτέλεια εἰς τὴν ἀνακοίνωσιν τῶν κ. Ὑπουργῶν—καὶ διατίμησιν τοῦ σίτου. Διότι, ὅταν θὰ πωλῆται, τόσον ὁ μαῦρος ἄρτος καὶ τόσον ὁ λευκὸς, τοῦτο σημαίνει, ὅτι θὰ διατιμηθῇ καὶ ὁ σῖτος εἰς μίαν τιμὴν ἀνάλογον μὲ τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου, τοῦ ἐκ τῆς συγκεντρώσεως ἐγχωρίου τοιούτου καὶ τῆς ἀποδόσεως τοῦ σίτου εἰς ἄλευρα, ἥτις τιμὴ ὑπολογίζεται ὅτι θὰ εἶναι 4.400 περίπου κατ’ ὀκᾶν. Αὕτη πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὅτι θὰ εἶναι ἡ ἀγοραία τιμὴ τοῦ σίτου καὶ εἰς αὐτὴν τὴν τιμὴν περίπου θὰ δύναται νὰ πωλῇ ἐλευθέρως τὸν σῖτον του ὁ σιτοπαραγωγός. Καὶ ναὶ μὲν οἱ μεγάλοι, οἱ ἐπὶ ἐμπορίᾳ ἐργαζόμενοι, ἀλευρόμυλοι ἐργαζόμενοι διὰ λογαριασμὸν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὑπὸ διατίμησιν, καὶ ὄντες ὑποχρεωμένοι νὰ ἀλέθουν ἀποκλειστικῶς σῖτον παραδιδόμενον αὐτοῖς ὑπὸ τοῦ Κράτους, ἐκ τῶν ἀποθεμάτων τοῦ ἔξωθεν εἰσαγομένου καὶ ἐκ τῆς συγκεντρώσεως προερχομένου σίτου δὲν θὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἀγοράσουν σιτάρι ἀπὸ κάθε παραγωγόν, αἱ χιλιάδες ὅμως τῶν μικρῶν ἀλευρομύλων τῆς ὑπαίθρου καὶ αἱ χιλιάδες τῶν οἰκογενειαρχῶν καὶ παραγωγῶν σίτου οἵτινες ἀγοράζουν σιτάρι καὶ παρασκευάζουν εἰς τὸ σπίτι τους τὸ ψωμὶ ὅλοι αὐτοὶ θὰ προβαίνουν εἰς ἀγορὰς σίτου, ἡ τιμὴ τοῦ ὁποίου θὰ κυμαίνεται γύρω ἀπὸ τὰς 4.400 δραχ. κατ’ ὀκᾶν. Λοιπὸν βλέπετε, ὅτι ὑπάρχει ἕνα περιθώριον ἀπροσδιορίστου ἐκτάσεως, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ δύναται ὁ παραγωγὸς νὰ πωλήσῃ τὸ προϊόν του ἐλευθέρως καὶ ὁ ἔμπορος νὰ τοποθετήσῃ τὸ χρῆμα του εἰς σιτηρὰ πρὸς ἐναποθήκευσιν. Συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἡ τιμὴ τῶν 3.400, εἶναι τιμὴ ἐλαχίστη καὶ ὑπάρχει καὶ μεγίστη τοιαύτη κυμαινομένη γύρω εἰς τὰς 4.400 δρχ. αἵτινες ἀποτελοῦν τὸ ὅριον, τὸ ὁποῖον δὲν φαίνεται, ὅτι θὰ τὸ ὑπερβῇ τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον. Καὶ δι’ αὐτὸ ἔχω τὴν γνώμην, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι δὲν θὰ προσκομίσουν οἱ παραγωγοὶ τὸ σιτάρι των ἀθρόως εἰς τὴν συγκέντρωσιν, διότι κάνουν τοὺς ὑπολογισμούς των, ὅτι τὸ ξενικὸν σιτάρι ἔχει τσὶφ Πειραιᾶ, περίπου 4.000 δρχ. καὶ ἀφοῦ ἡ συγκέντρωσις τὸ παίρνει 3.400 δρχ. διατὶ νὰ τὸ δώσουν; Θὰ τὸ δώσουν ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἀνάγκην ἢ θὰ τὸ δώσουν βαθμηδὸν κατ’ ὀλίγον, ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν των. Φοβοῦμαι λοιπὸν μήπως ἡ Κυβέρνησις εὑρεθῇ πρὸ ἀπροθυμίας τῶν παραγωγῶν, νὰ προσκομίσουν τὸ προϊόν τους, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν πρέπει νὰ στενοχωρήσῃ τὴν Κυβέρνησιν, διότι προστασία τοῦ προϊόντος διὰ τῆς συγκεντρώσεως, δὲν σημαίνει νὰ γεμίζουν αἱ ἀποθῆκαι τοῦ Κράτους, ἀλλὰ σημαίνει, προσφορὰ μεγαλυτέρας τιμῆς ὑπὸ τοῦ ἐλευθέρου ἐμπορίου, διὰ νὰ ἀξιοποιοῦνται οἱ κόποι καὶ οἱ μόχθοι τῶν σιτοπαραγωγῶν. Τώρα, ἂς ἔλθωμεν, εἰς τὸ τελευταῖον θέμα. Τὴν τιμὴν τῶν 3.400 δρχ. διατὶ τὴν χαρακτηρίζω, ὅτι εἶναι ἱκανοποιητικὴ διὰ τοὺς σιτοπαραγωγούς; Πρῶτον θὰ τὴν παραβάλω μὲ τὴν προπολεμικὴν καὶ θὰ ἴδωμεν, ὅτι αὐτὸ τὸ προϊόν, ὁ σῖτος δηλ. ἔναντι τῶν ἄλλων προϊόντων, εἶναι εἰς πλεονεκτικωτέραν θέσιν. Μέσος ὅρος προπολεμικῆς τιμῆς τοῦ προϊόντος αὐτοῦ, εἶναι 8 δρχ. Παραβάλλων τὴν τιμὴν αὐτὴν τῶν 8 δρχ. μὲ τὴν μέσην τιμὴν τῶν 3.400, βλέπω, ὅτι ἡ τιμὴ ἡ διδομένη σήμερον, εἶναι 429 φορὲς παραπάνω τῆς προπολεμικῆς ἐξισουμένης σχεδόν, πρὸς τὸν τιμάριθμον τῆς λιανικῆς πωλήσεως τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου, τρέχοντος ἔτους, ὅστις ἀνέρχεται εἰς 440. Εἶναι τιμὴ ἀνωτέρα τῆς μέσης τιμῆς ὅλων τῶν γεωργικῶν προϊόντων ἥτις ἀνέρχεται τὸν αὐτὸν μῆνα εἰς 397, εἶναι κατ’ ἐλάχιστον ποσοστὸν κατωτέρα τῆς μέσης τιμῆς, ὅλων τῶν εἰδῶν καταναλώσεως τοῦ ἀγρότου, ἀνερχομένης, εἰς τὰ 471 καὶ κατὰ μικρὸν ποσοστὸν κατωτέρα τῶν βιομηχανικῶν εἰδῶν γεωργικῆς χρήσεως ἀνερχομένης εἰς 498. Ἀπὸ τὸ 1927, ὅμως, χάρις εἰς τὴν προστασίαν τῆς σιτοκαλλιεργείας ἐπῆλθε βελτίωσις τῶν καλλιεργειῶν καὶ ἔχομεν ἀνωτέρας στρεμματικὰς ἀποδόσεις τοῦ σίτου. Πόση ἦτο ἡ στρεμματικὴ ἀπόδοσις τὸ 1939, ὅτε ὁ παραγωγὸς ἔπαιρνεν 8 δρχ. καὶ πόση εἶναι σήμερον; Ἐὰν γίνῃ παραβολὴ πρὸς τὰς στρεμματικὰς ἀποδόσεις τοῦ σίτου, κατὰ τὰ ἔτη 1937–1938, ὅτε ἡ τιμή του ἦτο 8 δρχ. πρὸς τὰς σημερινὰς ἀποδόσεις θὰ παρατηρηθῇ, ὅτι ἡ τιμὴ τῶν 3.400 δρχ. πρέπει ν’ αὐξηθῇ κατὰ 15%, ὅση εἶναι ἡ αὔξησις τῆς στρεμματικῆς ἀποδόσεως εἰς τὰς περιφερείας Θεσσαλίας, Μακεδονίας καὶ Θράκης, αἱ ὁποῖαι εἶναι αἱ κυρίως σιτοπαραγωγικαὶ περιφέρεια. Θεσσαλία: στρεμματικὴ ἀπόδοσις 1938, 108 χιλιογρ., 1952, 143, Μακεδονία 1938, 134 χιλιόγρ. 1952 τὸ ἴδιον. Θράκης 1938, 116 χλγρ. 1952, 130. Ἑπομένως ἡ τιμή του ἀνέρχεται εἰς δρχ. 3.900, δηλαδὴ ὁ σιτοπαραγωγὸς παίρνει 485 φορὲς παραπάνω τῆς προπολεμικῆς τιμῆς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον κανὲν ἄλλο γεωργικὸν προϊὸν δὲν τὸ ἐπιτυγχάνει. Τώρα, ἂς ἔλθωμεν νὰ παραβάλωμεν τὴν τιμὴν αὐτὴν πρὸς τὸ ξενικὸν σιτάρι. Εἶπον, ὅτι δὲν εἶναι ὁ γνώμων, ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου. Βλέπω ὅμως, ὅτι τὸ ξενικὸν σιτάρι στοιχίζει περίπου 3.800 δρχ. Ὅλοι σας, διὰ νὰ βγάλετε τὴν τιμὴν τῶν 4.000 τόσων προσεθέσατε καὶ 300 περίπου δρχ. τελωνειακοὺς δασμούς. Ὅταν κάμνωμεν λογαριασμοὺς δὲν θὰ πρέπει νὰ προσθέσωμεν τοὺς τελωνειακοὺς δασμούς, διότι καὶ αὐτοὶ προστασίαν τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἀποτελοῦν.

§76Γ. ΜΟΔΗΣ. Τὸ σιτάρι, ποὺ παρήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις, ἡ παροῦσα, πού, ὅπως εἶπεν ὁ κ. Παπανδρέου στοιχίζει 4.100.

§77Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ὁ κ. Παπανδρέου ὑπελόγισεν, ἀσφαλῶς καὶ τὸν τελωνειακὸν δασμόν.

§78Γ. ΜΟΔΗΣ. Χωρὶς αὐτόν.

§79Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Καὶ ὁ ἴδιος ὁ κ. Παπανδρέου σᾶς εἶπεν, ὅτι ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις παρήγγειλε μὲ 110 δολ. ἐν τούτοις προσφέρεται σιτάρι μὲ 97 δολ. Ἑπομένως, ἡ τιμή, τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἔχω ὑπολογίσει εἶναι ἡ τιμὴ αὐτὴ σὺν 420 δρχ. ἔξοδα.

§80Γ. ΜΟΔΗΣ. Πόσα δολλάρια τὸν τόννον;

§81Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Μὴ μὲ ρωτᾶτε. Αὐτὰ τὰ ἔλαβον ἀπὸ ἐπισήμους πηγὰς καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλεγχθοῦν. Τώρα ἂς κάμω καὶ τὴν παραβολὴν τῶν 3.400 δρχ. ἔναντι τῶν 2.830 τῆς τιμῆς τῆς ἰδικῆς σας περυσινῆς συγκεντρώσεως. Ἐσεῖς τοὺς ἐδώσατε πέρυσι 2.850 καὶ παλαιότερον 2.500. Καὶ ἐμεῖς τὸ ἐδώσαμε 18–20% πάρα πάνω. Ἡ ἰδική σας δὲν ἦτο προστασία διότι ἐπρόκειτο περὶ λίαν περιωρισμένης συγκεντρώσεως, ἐνῷ ἡ ἐφετεινὴ εἶναι ἀληθὴς προστασία διότι πρόκειται περὶ ὁλοκληρωτικῆς συγκεντρώσεως. Ὁ τιμάριθμος λιανικῆς πωλήσεως, ὁ σημερινὸς—ἐννοῶ τοῦ Ἀπριλίου, διότι νέοι τιμάριθμοι δὲν ἐξεδόθησαν—ὁ σημερινὸς τιμάριθμος εἶναι 441, ἦτο 445 τὸ 1952 καὶ ἦτο 432 τὸ 1951. Βλέπετε, ὅτι δὲν ἔχομεν καθόλου ὕψωσιν τιμαρίθμου καὶ ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις, ἡ ἰδική μας, τοὺς ἔδωσεν 20% ἀνωτέραν τιμὴν τῆς περυσινῆς, ἐνῷ δὲν ἔχομεν αὔξησιν τιμῆς λιανικῆς πωλήσεως. Ἐπίσης ὁ τιμάριθμος τῶν εἰδῶν γεωργικῆς χρήσεως ἔμεινε σχεδὸν ἀμετάβλητος, δεδομένου, ὅτι οὗτος ἀνήρχετο τὸ μὲν 1951 εἰς 485, τὸ 1952 εἰς 457 καὶ τὸν Ἀπρίλιον 1953 εἰς 471. Βλέπετε, λοιπόν, μίαν ἀνεπαίσθητον αὔξησιν τοῦ τιμαρίθμου εἰδῶν γεωργικῆς χρήσεως, πολὺ μικροτέραν ἔναντι τοῦ 20%, τὸ ὁποῖον ἐδώσαμε πάρα πάνω ὡς τιμὴν συγκεντρώσεως. Ἑπομένως, κύριοι συνάδελφοι, ὑποστηρίζω, ὅτι ὅλος αὐτὸς ὁ θόρυβος, τὸν ὁποῖον ἔκαμεν ἡ Ἀντιπολίτευσις, ὅλος αὐτὸς ὁ θόρυβος—ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ διατύπωσις—εἶναι θόρυβος δημαγωγικός. Προσεπάθησε δηλ. ἡ Ἀντιπολίτευσις νὰ πείσῃ τοὺς σιτοπαραγωγούς, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐνδιαφέρθη δι’ αὐτούς. Εἶμαι ἀπολύτως ἥσυχος, ὅτι οἱ σιτοπαραγωγοὶ δὲν πρόκειται νὰ δώσουν προσοχὴν εἰς τὰς προσπαθείας αὐτὰς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Δύνανται νὰ καλλιεργοῦν ἥσυχοι τοὺς ἀγρούς των μὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι ὄχι μόνον ἡ Κυβέρνησις, ὄχι μόνον ἡ Βουλή, ἀλλ’ ὁλόκληρος ἡ κοινωνία παρακολουθεῖ μὲ ἐνδιαφέρον τοὺς ἀγῶνάς των καὶ εἶναι πρόθυμος εἰς πᾶσαν θυσίαν διὰ τὴν ἐπίτευξιν τῆς σιταρκείας τῆς χώρας.

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Βουδούρης ἔχει τὸν λόγον.

§83Π. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Κύριοι βουλευταί, δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσω ἐπὶ πολύ. Τὸ θέμα ἐξηντλήθη. Ἡ Ἀντιπολίτευσις ἀνέπτυξε τὰς ἀπόψεις της. Οἱ συμπολιτευόμενοι βουλευταὶ εἴθισται τὴν τελευταίαν ὥραν νὰ ἀκούωνται χωρὶς νὰ παρίστανται μάλιστα οἱ βουλευταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, οἱ ὁποῖοι δὲν κάθηνται νὰ ἀκούσουν καὶ ἡμᾶς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει καταγόμενος καὶ ἐγὼ ἀπὸ μίαν σιτοπαραγωγικὴν περιφέρειαν, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λάβω τὸν λόγον, διὰ νὰ σᾶς ἀπασχολήσω καὶ θὰ εἶμαι συντομώτατος. Τὸ θέμα τοῦ σίτου μᾶς συγκινεῖ βαθύτατα ὅλους. Εἶναι ἀληθές, ὅτι ἡμεῖς καταγόμενοι ἐξ ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν, εἶναι φυσικὸν νὰ ἐνδιαφερώμεθα, πολὺ διὰ τὰ σπίτια μας καὶ διὰ τοὺς ἀγρότας μας, μὲ τοὺς ὁποίους ἐζήσαμεν ὅλα τὰ χρόνια τῆς ζωῆς μας. Συνεπῶς, ὅταν μᾶς ἐκάλεσεν ὁ Ἀρχηγός μας, διὰ νὰ συζητήσωμεν τὸ ζήτημα τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ἡμεῖς, πράγματι, ἐζητήσαμεν μεγάλην τιμὴν σίτου καὶ ἐπεμείναμεν ἐπὶ τῆς μεγάλης τιμῆς τοῦ σίτου, ἀλλὰ τὰ οἰκονομικὰ ζητήματα δὲν εἶναι ζητήματα Ἀντιπολιτεύσεως καὶ δημοκοπιῶν. Εἶναι ζητήματα ἀριθμῶν, εἶναι ζητήματα, τὰ ὁποῖα δὲν δύναται νὰ τὰ ἀντιλαμβάνεται κανεὶς, ἐὰν δὲν τὰ ἔχει μελετήσει, καλῶς, καὶ ἂν δὲν θὰ ἔχῃ τὸ συναίσθημα τῆς εὐθύνης. Εἴπομεν λοιπὸν εἰς τὸν Στρατάρχην, ὅτι πρέπει νὰ τοὺς ἱκανοποιήσωμεν τοὺς ἀγρότας, ἀλλ’ ὁ Στρατάρχης μᾶς εἶπε τὰ ἑξῆς: Ἡμεῖς δὲν εἴμεθα Κομματικὴ Κυβέρνησις, ἡμεῖς εἴμεθα Κυβέρνησις, ἡ ὁποία γνωρίζει νὰ κάμνῃ τὸ καθῆκον της πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι θὰ τὸ κάμῃ. Συνεπῶς, μὴ θέλετε νὰ δημοκοπήσωμεν ἡμεῖς ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Αὐτὰ τὰ ζητήματα ἐμελετήθησαν ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους, θὰ ἀκουσθοῦν καὶ αἱ γνῶμαι αἱ ἰδικαί σας καὶ θὰ καταλήξωμεν εἰς ἀποφάσεις. Καὶ πρέπει νὰ γίνῃ ἓν συναρτήσει μὲ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου. Καὶ διὰ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου, κύριοι συνάδελφοι, ἠκούσθησαν ἐδῶ βαρεῖς χαρακτηρισμοὶ καὶ ἠχηραὶ φράσεις. Πόσα δὲν εἶπαν οἱ κ. βουλευταὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ἐξεστόμησαν ὕβρεις καὶ φράσεις βαρείας καὶ προσεκάλεσαν μάλιστα τὴν Κυβέρνησιν νὰ παραιτηθῇ διότι ἤθελον, ἐντὸς 5–6 μηνῶν, τὰ πάντα ὡς διὰ μαγείας, νὰ διορθωθοῦν καὶ δὲν περιμένουν ἀκόμη, ὅπως τοὺς εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, διὰ νὰ διανύσουν τὸν δρόμον τὸν ἀνηφορικὸν διότι εἰς τὸ τέλος τῆς τετραετίας θὰ ἀντιληφθοῦν, ὅτι τὰ μέτρα τοῦ Συναγερμοῦ εἶναι τοιαῦτα, ὥστε θὰ δώσουν τὴν εὐτυχίαν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ ὕβρεις καὶ ἠχηρὰς φράσεις νὰ ἀντιμετωπίζωνται οἰκονομικὰ τὰ προβλήματα. Ὅλοι κοπτόμεθα διὰ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ βάθρον τοῦ Ἐθνικοῦ μας οἰκοδομήματος. Ἀλλ’ ὅταν πρόκειται, ὡς πολιτικοὶ ἄνδρες νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὰ ζητήματά του, πρέπει νὰ τὰ ἀντιμετωπίζωμεν κατὰ ἕνα τρόπον συμφέροντα καὶ εἰς αὐτοὺς καὶ εἰς τὸ σύνολον τοῦ Ἔθνους. Ἐνθυμοῦμαι κατὰ τὴν περυσινὴν Βουλήν, ὅταν καὶ ἐγὼ εὑρισκόμην εἰς τὰ ἑδώλια τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, τότε ποὺ ἡ φωνή μας ἠκούετο μὲ τὸν ἀντιπολιτευτικὸν τόνον, ὅτι, ὁσάκις ἠθέλαμεν νὰ ἀναπτύξωμεν ἕνα θέμα, τὸ ἀνεπτύσσαμε τὸ θέμα μὲ ἀντικειμενικότητα καὶ ἡ ἡγεσία μας μᾶς ἔλεγε: μὴ κατατρίβεσθε εἰς ἐπερωτήσεις καὶ πράγματα, τὰ ὁποῖα ἐπιφέρουν σύγχυσιν, μὴ ὑποστηρίζετε ποτέ, πράγματα ποὺ δὲν εἶναι σωστά. Πρέπει νὰ ὑποστηρίζετε ὡς Ἀντιπολίτευσις, πράγματα, ποὺ θὰ συντείνουν εἰς τὴν γενικωτέραν ἐξέτασιν τῶν ζητημάτων. Καὶ πολλάκις, παρῃτήθημεν τοῦ λόγου, ἐνῷ ἡ σημερινὴ Ἀντιπολίτευσις ὄχι μόνον δὲν πράττει τοῦτο, ἀλλὰ μέμφεται τῆς Κυβερνήσεως κατὰ ἀχαρακτήριστον τρόπον. Ἀλλ’ ἐπὶ τέλους ἐρωτῶ, κανένα ἀπὸ τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, ποὺ ἐλήφθησαν μέχρι σήμερον, δὲν συνεκίνησε τὴν κοινὴν γνώμην; Κανένα δὲν ὑπῆρξε σωστόν; Ὅλα ὑπῆρξαν κακά; Καί, ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διοικοῦν τὴν Ἑλλάδα, σήμερον, δὲν ἔχουν μυαλὸ καὶ ἔχει ἡ Ἀντιπολίτευσις καὶ μόνον; (Χειροκροτήματα). Ἐν ὄψει τῆς βελτιώσεως τῶν οἰκονομικῶν συνθηκῶν καὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἐξαγγελλομένων μέτρων ὑπὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, ἂς εἶναι βέβαιος, ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὅτι θὰ ἴδῃ ἡμέρας χαρᾶς, διότι ἡμεῖς ἐμπνεόμεθα ἀπὸ τὸ αἴσθημα τῆς ἐργασίας καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, εἶναι Κυβέρνησις, ἡ ὁποία θὰ ἀποδώσῃ, διότι εἶναι φίλεργος καὶ διότι ἀπαρτίζεται ἀπὸ πρόσωπα τὰ ὁποῖα δὲν βλέπουν παρὰ μόνον τὸ συμφέρον τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸ καθῆκον της πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Ὅσον ἀφορᾷ, κύριοι συνάδελφοι, τὴν τιμὴν τοῦ σίτου, ζῶμεν τὸ δρᾶμα τῶν χωρικῶν, 1800 δραχμὲς ἐπληρώνετο πέρυσι τὸ σιτάρι. Δὲν ἔχω τοὺς φόβους, τοὺς ὁποίους διετύπωσεν ὁ ἐκ Ροδόπης συνάδελφος. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι τὰ πάντα θὰ διεξαχθοῦν κανονικώτατα. Γνωρίζομεν, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας εἶναι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὅτι λέγουν τὸ κάμνουν, ἀλλὰ καὶ ἡ Κυβέρνησις ὁλόκληρος ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ Στρατάρχου δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ πράξῃ τὸ καθῆκον της ἐν παντί. Νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἰδίως ὁ ἀγροτικός, θὰ ἴδῃ καλυτέρας ἡμέρας εὐημερίας καὶ θὰ ζήσῃ ὅπως πρέπει νὰ ζήσῃ μέσα εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Πατρίδα, ἡ ὁποία ὑπῆρξε πάντοτε πατρὶς φωτοδότης ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων λαῶν. Ἡμεῖς, κύριοι συνάδελφοι, παρελάβομεν ἐρείπια, παντοῦ ὑπῆρχε παραλυσία, δὲν ἐλειτούργει τίποτε ἀπὸ τὸ Κράτος. Προσπαθοῦμεν τώρα νὰ τὸ ἀνοικοδομήσωμεν διὰ νὰ ζήσωμεν ὅλοι εὐτυχισμένοι μέσα σὲ μιὰ καινούργια καὶ εὐτυχισμένη Ἑλλάδα. Τὸ ἔργον ὅμως αὐτὸ εἶναι δύσκολον καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ περατωθῇ ἐντὸς πέντε μηνῶν ποὺ διοικεῖ ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμός. (Χειροκροτήματα).

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Λιβαδᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§85Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, οἱ προλαλήσαντες ἔχουν ἐξαντλήσει τὸ θέμα μέχρι τοιούτου σημείου, ὥστε ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἔχει διαφωτισθῆ ἐξ ὁλοκλήρου διὰ τὴν ὑπόθεσιν τοῦ σίτου. Ἰδιαιτέρως μοῦ ἔκαμεν ἐντύπωσιν ὁ ἁγνὸς ἀγρότης συνάδελφος κ. Γουδελῆς, ὁ ὁποῖος ἔθεσεν ἀπὸ ἀπολύτως ἀγροτικῆς πλευρᾶς τὰ ζητήματα, ὅπως πρέπει νὰ τίθενται συνήθως. Εἶναι γεγονός, ὅτι πρέπει μὲ κάθε τρόπον — καὶ εἶναι σύμφωνοι πάντες εἰς τοῦτο καὶ Συμπολίτευσις καὶ Ἀντιπολίτευσις, εἰς ὅλας τὰς Κυβερνήσεις καὶ εἰς ὅλας τὰς περιόδους — νὰ βοηθῆται, ὁ ἀγρότης. Καὶ τοῦτο, διότι βλέπομεν ἀκόμη, ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ πεινᾷ ὁ ἀγρότης, νὰ μὴ ὑπάρχῃ κανένας ἀσφαλιστικὸς ὀργανισμός, οὔτε διὰ τὸν γέροντα τῶν 80 ἐτῶν ποὺ πρέπει νὰ πάῃ νὰ σκάψῃ, ἀλλοιώτικα θὰ πεινάσῃ τὸ σπίτι του. Τὰ γεωργικά μας προϊόντα ἔχουν φθάσει εἰς τόσον minimum τιμῆς ποὺ πολλὲς φορὲς δὲν εἶναι ἀρκετὴ νὰ πληρώσουν οὔτε τὸ ἀγῶγι τοῦ αὐτοκινήτου ποὺ θὰ τὰ μεταφέρῃ εἰς τὰ κέντρα καταναλώσεως. Εἰς ἄλλα Κράτη δὲν συμβαίνουν αὐτὰ τὰ πράγματα. Εἰς τὴν Γαλλίαν π.χ. παρετήρησα πρὸ 25 ἡμερῶν ὅτι ἡ πατάτα ἔχει 8.000 τὸ κιλόν, ἡ φακὴ 15 χιλιάδες, τὰ φασόλια 16 χιλιάδες, οἱ ἀγγινάρες 13 χιλιάδες, τὸ χοίρινο κρέας 40 χιλιάδες καὶ τὸ ἀρνίσιο 56.000. Σημειώσατε δὲ ὅτι ἡ Γαλλία εἶναι κατ’ ἐξοχὴν στοργικὴ χώρα, δὲν τὰ φέρνουν αὐτὰ τὰ πράγματα ἀπὸ ἄλλα μέρη. Ἐκεῖ δηλαδὴ τὸ προϊὸν τοῦ ἀγρότου δὲν τὸ τρῶνε χαράμι οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων. Ἐδῶ συμβαίνει τὸ ἀντίθετον. Εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ προϊὸν τοῦ ἀγρότου εἶναι πάντοτε φθηνό. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον καὶ φεύγουν οἱ ἀγρόται ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ πᾶνε εἰς τὰς πόλεις. Εἶναι παρατηρημένον ὅτι καὶ διὰ τὸ σιτάρι πάντοτε καλεῖται ὁ ἀγρότης νὰ πληρώσῃ τὰ σπασμένα τῶν 200 χιλιάδων τῶν ἀνέργων τῶν Ἀθηνῶν καὶ τῶν ἄλλων πόλεων σὰν οἱ δυστυχισμένοι οἱ χωρικοὶ τῆς Θεσσαλίας νὰ τοὺς ἔστειλαν εἰς τὰς Ἀθήνας, καὶ τοὺς εἶπαν καθῆστε ἐκεῖ. Δεύτερον, εἶναι παρατηρημένο ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς ὑπαίθρου πάντοτε πληρώνουν τὰ σπασμένα μεταξὺ τῆς ἀναλογίας τοῦ ἡμερομισθίου τοῦ ἐργάτου πόλεως καὶ ἐργάτου ἀγρότου. Ἔπειτα οἱ καϋμένοι οἱ ἐργάται τοῦ χωραφιοῦ εἶναι ὑποχρεωμένοι μέσα εἰς τὴν ψυχήν τους νὰ αἰσθάνωνται καμμιὰ φορὰ πὼς εἶναι καὶ λίγο ὑποχρεωμένοι νὰ εἶναι τὸ προϊόν τους φθηνὸ διὰ νὰ ζήσῃ καὶ ὁ ἄλλος κόσμος ὁ δραχμοβίωτος, ἀλλ’ ἀπεναντίας οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων καίτοι ἔχουν ὅλα τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα 25.000 Ταμεῖα ὑπάρχουν, δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ νομίζω, ὅτι πρέπει ἡ παροῦσα Κυβέρνησις κάπως νὰ βάλῃ τὸ χέρι καὶ νὰ ρυθμίσῃ αὐτὰ τὰ πράγματα. Καὶ διὰ τὰ Ταμεῖα αὐτὰ συνεισφέρουν οἱ ἐργάται τῶν πόλεων, διὰ τοὺς δυστυχισμένους τοὺς ἀγρότας δὲν γίνεται τίποτε. Σᾶς φέρω τὸ χθεσινὸ παράπονον τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος μᾶς εἶπεν, ὅτι ὁ μᾶλλον πτωχὸς κλῆρος τῆς Ἑλλάδος προσέφερε 3½ δισεκ. δραχμὰς διὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὸ κτίσιμον τῶν ἐκκλησιῶν τῆς Βορείου Ἑλλάδος ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον καὶ ὅλαι αἱ μοναὶ τῆς ὑπαίθρου, αἱ ὁποῖαι ἐκρημνίσθησαν ἀπὸ γεγονότα ποὺ τὰ γνωρίζομεν ὅλοι, ὅλα δὲ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα μαζὶ αὐτὰ τὰ 2.500 ἑκατομ. ποὺ εἰσπράττουν κάθε μῆνα περισσότερα ἀπ’ ὅσα εἰσπράττει ὁλόκληρος ὁ κρατικὸς προϋπολογισμός, προσέφεραν μόνον 600 ἑκατομμύρια. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐκ μέρους τῶν κατοίκων τῶν πόλεων συμπάθεια πρὸς τοὺς δυστυχεῖς χωρικούς, ὅσο φροντίζομεν δι’ ὀλίγα ἄχυρα διὰ τὸ ζῶον μας. Δι’ αὐτό, κύριοι, πρέπει τοὐλάχιστον τὸ ψωμὶ νὰ ἐλαφρυνθῇ ἀπὸ τοὺς φόρους ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἔχει ὑπὲρ τῶν διαφόρων ἀσφαλιστικῶν ταμείων. Πρέπει οἱ ἀρτοποιοὶ νὰ ἐργασθοῦν κάπως περισσότερον ὥστε νὰ ἐλαττωθῇ ἡ τιμὴ τοῦ κόστους τῆς ἀρτοποιήσεως διὰ νὰ μπορέσῃ καὶ νὰ προστεθῇ ἀκόμη εἰς τὴν τιμὴν τοῦ σίτου. Ὅταν ἡ τιμὴ τοῦ σίτου εἶναι μεγαλυτέρα ἐκτὸς τῆς σχέσεως, τὴν ὁποίαν ἔχει μὲ τὸ ἐξωτερικόν, ἠμπορεῖ ταὐτοχρόνως νὰ ἐνθαρρύνῃ τὸν γεωργὸν νὰ καθήσῃ εἰς τὸ χωριό του νὰ σπείρῃ. Καὶ αὐτὸ εἶναι μεγάλη δουλειά. Ἡ Ἀντιπολίτευσις πέρυσι καὶ πρόπερσυ ὡς Κυβέρνησις....... ὑπὲρ τοῦ ἀγρότου. Κύριοι, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἀκόμη χρεωστοῦν οἱ γεωργοὶ τῆς Ἑλλάδος, τοὐλάχιστον εἰς τὴν Κεφαλληνίαν, σὲ μεγάλο βαθμό, τὸ κούφιο σιτάρι ποὺ τοὺς ἔδωσαν νὰ σπείρουν. Αὐτοὶ οἱ ἀγροτοπατέρες ποὺ κόπτονται τώρα ὑπὲρ τοῦ ἀγρότου. Ὅταν λοιπὸν τὸ κούφιο σιτάρι ποὺ οὔτε κἂν..... καὶ τὸ χρωστάει ἀκόμη εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν μὲ τόκους καὶ ἐπιτόκια καὶ προσωπικὰς κρατήσεις, ποῦ εἶναι ἡ προστασία τοῦ ἀγρότου ἀπὸ τὰς μεγάλας καυχησιολογίας τῆς σημερινῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ποὺ ἦτο πέρυσι Κυβέρνησις; Κύριοι, ἡ ἀναπροσαρμογὴ τῆς τιμῆς τοῦ δολλαρίου, ἡ ὁποία τόσον ἐκακίσθη, ἔφερε καὶ ἀγαθὰ ἀποτελέσματα. Σᾶς φέρω ἕνα παράδειγμα μόνον, τὸ ὁποῖον συνέβη εἰς τὴν Κεφαλληνίαν. Μοῦ ἔκαμεν ἐξαιρετικὰ εὐχάριστον ἐντύπωσιν ὅταν ἔμαθα, ὅτι οἱ χωριανοί μου λαμβάνουν ἄλλος 300, ἄλλος 500 καὶ ἄλλος 1000 ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν, γιὰ νὰ προικήσουν ὁ ἕνας τὴν ἀνεψιάν του, ὁ ἄλλος γιὰ βοήθεια τοῦ σπιτιοῦ του. Δὲν εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ξέχασαν τὴν Ἑλλάδα. Ὅλοι ἐνθυμοῦνται τὰ σπίτια τους. Βλέπετε, ὅτι ὁ Ἕλλην ὅπου καὶ ἂν εὑρίσκεται, ὅταν βλέπῃ, ὅτι τὸ δολλάριον ἀποδίδεται εἰς τὸ ἀκέραιον εἰς τοὺς συγγενεῖς του, στέλνει χρήματα ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν. Τοῦτο γιὰ ἕνα πτωχὸ Κράτος σὰν τὴν Ἑλλάδα, βεβαίως εἶναι πολύτιμο πρᾶγμα. Ἑπομένως τὸ ζήτημα τῆς ἀναπροσαρμογῆς ἔχει καὶ ἄλλας πλευρὰς σωτηρίας διὰ τὸ Ἔθνος καὶ ἂς μὴ φωνάζωμεν κατὰ τῆς ἀναπροσαρμογῆς καὶ κατὰ τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, οἱοσδήποτε καὶ ἂν εἶναι, δὲν ὁμιλῶ μὲ ὀνόματα καὶ νὰ τὸν κατηγοροῦμεν διὰ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς τιμὰς τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, εἶναι γεγονός, ὅτι τὰ μὴ ἐξαγώγιμα γεωργικὰ προϊόντα εἶναι πολὺ ἀδικημένα, ἐνῷ ἀπεναντίας τὰ ἐξαγώγιμα ἀγροτικὰ προϊόντα, καπνός, βάμβαξ, σταφίς, κλπ., αὐτῶν ἡ τιμὴ ἔχει σχεδὸν διπλασιασθῆ τώρα τελευταίως. Δὲν γνωρίζω κατὰ πόσον θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ κάποιος συγκερασμὸς τιμῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, οὕτως ὥστε νὰ βοηθηθοῦν οἱ βόρειαι ἐπαρχίαι μας, αἱ ὁποῖαι παράγουν σιτάρι. Δὲν εἶναι βεβαίως εἰδικόν μου καθῆκον νὰ κάμω αὐτὸν τὸν λογαριασμόν, ἁπλῶς καὶ μόνον θέτω ὑπ’ ὄψιν τῆς Κυβερνήσεως τὰς σκέψεις μου. Ἡ Ἀντιπολίτευσις μᾶς εἶπεν ὕβρεις. Ὁ κ. Θεοχαρίδης εἶπε νὰ παραιτηθῇ ἀμέσως ἡ Κυβέρνησις.

§86Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Αὐτὸ δὲν εἶναι ὕβρις.

§87Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Ἐγὼ δὲν εἶπα ἀπὸ ποῦ κατάγεται ἡ Κυβέρνησις καὶ ἀπὸ ποῦ κατάγεται ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἀλλὰ βεβαίως πρέπει κάθε τόσο νὰ βαθμομετρᾶται τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ. Ὁ ἀγαπητὸς ἐκ Πειραιῶς συνάδελφος καὶ ὑπαρχηγὸς τῆς ΕΠΕΚ κ. Παπαπολίτης ἐχειροκρότησεν ὅταν ἐλέχθη, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντιπροσωπεύει πλέον τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ. Τὸ ἴδιο ἔκαμεν ὁ τέως Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων κ. Βενιζέλος ὅπως καὶ ὁ νῦν ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων κ. Παπανδρέου. Αὐτὸ τὸ ζήτημα λύεται ἁπλούστατα. Ἂς παραιτηθοῦν καὶ οἱ τρεῖς νὰ ξαναβάλουν κάλπη γιὰ νὰ δοῦμε θὰ πάρουν περισσοτέρας ψήφους ἀπ’ τὴν ἄλλη φορὰ ἢ μήπως δὲν βγοῦν οὔτε βουλευταί; (Χειροκροτήματα).

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Κυριάκου ἔχει τὸν λόγον.

§89Δ. ΚΥΡΙΑΚΟΥ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι ὅταν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἐξετάζωνται θέματα ζωτικὰ διὰ τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν μας, ὁ ὁποῖος πένεται, ἕκαστος τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Ἔθνους δὲν πρέπει νὰ κρίνῃ ταῦτα ἀνάλογα πρὸς τὴν θέσιν τὴν ὁποίαν κατέχει ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἀλλ’ ὅλοι ὁμοῦ Συμπολίτευσις καὶ Ἀντιπολίτευσις πρέπει νὰ ἐξετάζουν τὸ θέμα ὡς θέμα Ἐθνικόν, διότι ἀφορᾷ τὸ μέγιστον τμῆμα τοῦ γεωργικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν σπονδυλικὴν στήλην τῆς Πατρίδος μας. Ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτὸ τὸ καθαρῶς ἀκομμάτιστον καὶ ἐθνικόν, θὰ ἐκφέρω τὰς ἀπόψεις μου διὰ τὸ σιτικὸν ζήτημα, ἂν καὶ τὸ ζήτημα τοῦτο ἐξηντλήθη ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας συναδέλφους. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν προγραμματικῶν της δηλώσεων ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ λάβῃ μέριμναν διὰ τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν, πλεῖστοι δὲ ἐξ ἡμῶν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἐξέφρασαν τὴν συμπάθειάν των πρὸς τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν. Ἐπηκολούθησεν ὁ ἀπὸ ραδιοφώνου λόγος τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον ἔλεγεν, ὅτι διὰ τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς δραχμῆς «λαμπραὶ ἡμέραι θὰ ἀνατείλουν διὰ τοὺς ἀγρότας», Πρὸ δεκαημέρου δὲ ὁ ἀξιότιμος προεδρεύων τῆς Κυβερνήσεως διεβεβαίου τὴν Βουλήν, ὅτι τὸ ἄνοιγμα τῆς ψαλίδος τῶν τιμῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ τῶν βιομηχανικῶν τοιούτων, θὰ ἐξαλειφθῇ. Καὶ ἐρωτᾶται: διὰ τῆς ἐξαγγελθείσης τιμῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου πραγματοποιοῦνται αἱ ὑποσχέσεις αὗται τῆς Κυβερνήσεως; Ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν τὴν ἀλήθειαν καὶ νὰ εἴπωμεν, ὅτι δὲν πραγματοποιοῦνται αἱ ὑποσχέσεις αὗται τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ὅταν τοὺς λόγους δὲν ἐπακολουθοῦν τὰ ἔργα, ἀναφύεται ἡ ἀπογοήτευσις. Αὐτὴν τὴν δυσφορίαν τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου ὀφείλω νὰ μεταφέρω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ἡ δυσφορία τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι διττὴ τόσον διὰ τὸ ὕψος τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ ἄρτου, ὅσον καὶ διὰ τὸν τρόπον τῆς συγκεντρώσεως. Ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ 3.200–3.500 δρχ. κατ’ ὀκᾶν σίτου, ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι ὑποχρεώνει τὸν παραγωγὸν νὰ παραδώσῃ σῖτον εὐθηνότερον τοῦ σίτου τοῦ ἐξωτερικοῦ, εἶναι ἢ σχεδὸν εἶναι, ἂν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν τὰ ἔξοδα παραγωγῆς, ἤτοι τὸ νέον κόστος μὲ τὰς ἀνατιμήσεις τῶν γεωργικῶν μηχανημάτων, γεωργικῶν ἐργαλείων, γεωργικῶν φαρμάκων, λιπασμάτων κλπ. εἶναι, ἐπαναλαμβάνω, ὁμοία ἤ, σχεδόν, πλησιάζει τὴν τιμήν, τὴν ὁποίαν εἶχεν ὁ σῖτος κατὰ τὴν περυσινὴν συγκέντρωσιν. Οὕτως ἀφήνομεν ἀκάλυπτον τὸν γεωργὸν εἰς τὴν νέαν αὔξησιν τοῦ τιμαρίθμου, ἡ ὁποία εἶναι ἀναπόφευκτος μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ βελτιώσωμεν τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ γεωργοῦ. Μεγαλυτέραν ἀπαγοήτευσιν διὰ τὸν γεωργικὸν πληθυσμὸν ἐνεποίησεν ὁ τρόπος τῆς συγκεντρώσεως. Κατὰ τὴν ἐξαγγελθεῖσαν ἀπόφασιν, ἕκαστος γεωργὸς θὰ παραδώσῃ μέχρις 1–9–53 ποσότητα σίτου ἀντιπροσωπεύουσαν ἀξίαν διπλασίαν τῶν πρὸς τὴν Τράπεζαν χρεῶν, τῶν προερχομένων ἐκ καλλιεργείας σιτηρῶν. Τὰ χρέη πρὸς τὴν Τράπεζαν, ἀνέρχονται συνήθως εἰς 400 χιλ. κατὰ οἰκογένειαν. Συνεπῶς ὁ παραγωγὸς θὰ παραδώσῃ σῖτον ἀντιπροσωπεύοντα ἀξίαν 800 χιλ. δρχ. ἤτοι 230 ὀκάδ. σίτου. Διὰ νὰ παραδώσῃ τὸν σῖτον τοῦτον θὰ διανύσῃ δεκάδας χιλιομέτρων καὶ θὰ ἀναμείνῃ 2–3 ἡμέρας ἕως ὅτου παραδώσῃ τὸν σῖτον, θὰ διαθέσῃ δὲ ἄλλην ἡμέραν διὰ νὰ κανονίσῃ μὲ τὴν Τράπεζαν τὸ χρέος του. Μὲ τὸ ὑπόλοιπον ποσὸν δὲ τῶν 400 χιλ. ποὺ θὰ λάβῃ δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ ἱκανοποιήσῃ, τὸν ἔμπορον, τὸν σιδηρουργὸν καὶ ὅλους τοὺς πιστωτάς του οἱ ὁποῖοι, ἐν τῷ μεταξύ, θὰ τὸν πιέζουν, συγχρόνως δὲ θὰ ἀκούῃ τοὺς θρήνους τῶν παιδιῶν του, πρὸς τὰ ὁποῖα εἶχεν ὑποσχεθῆ ἕνα φουστάνι ἢ ἓν ζεῦγος παπούτσια καὶ τὰ ὁποῖα εἴδη δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ ἀγοράσῃ. Νομίζω, ὅτι ἡ προστασία αὐτὴ δὲν εἶναι ἱκανοποιητικὴ καὶ δικαία διὰ τὸν ἀγρότην. Παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν ἀπόφασίν της, νὰ ὁρίσῃ τιμαριθμικὴν τιμὴν συγκεντρώσεως σίτου καὶ ὁλοκληρωτικὴν συγκέντρωσιν ἄνευ χρονικοῦ περιορισμοῦ. Ἴσως ἡ Κυβέρνησις νὰ μοὶ ἀπαντήσῃ, ὅτι θίγεται ἡ νομισματικὴ κυκλοφορία ἢ ὁ προϋπολογισμός. Ἂς γνωρίζῃ ὅμως ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἐὰν κινδυνεύῃ ὁ προϋπολογισμὸς δὲν κινδυνεύει τὸ Ἔθνος, ἐὰν ὅμως δὲν προστατεύσωμεν τὸν ἀγρότην κινδυνεύει αὐτὸ τοῦτο τὸ Ἔθνος. (Χειροκροτήματα).

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γυιόκας ἔχει τὸν λόγον.

§91Π. ΓΥΙΟΚΑΣ. Θὰ σᾶς ἀπασχολήσω, κ. συνάδελφοι, ἐπ’ ὀλίγον ἀπὸ τῆς σκοπιᾶς, ἀπὸ τῆς ὁποίας ὡς ἐκπρόσωπος ἀγροτικῆς περιφερείας, εἶδον τὸ ζήτημα τοῦ καθορισμοῦ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ τοῦ ἄρτου. Ἠκούσαμεν τοὺς ἐκπροσώπους τῆς Κυβερνήσεως νὰ μᾶς ἐξηγοῦν τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους καθωρίσθη οὕτως ἡ τιμὴ τοῦ σίτου καὶ τοῦ ἄρτου. Ἠκούσαμεν, ὡσαύτως, καὶ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τὰς ἐπικρίσεις. Νομίζω, ὅτι δυνάμεθα νὰ διαβεβαιώσωμεν τὴν Ἀντιπολίτευσιν, ὅτι δὲν πρέπει νὰ φοβῆται μήπως παρασυρθῇ καὶ αὐτὴ εἰς τὰς ἀνάγκας καὶ τὰς καταστροφάς, τὰς ὁποίας προοιωνίζεται, διότι ἀντιθέτως πρὸς τὰς ἀπαισιοδόξους προβλέψεις της, ὁδηγούμεθα πρὸς σταθεροποίησιν τῆς οἰκονομικῆς μας ζωῆς. Τὸ ζήτημα τῆς προστασίας τοῦ σίτου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξετασθῇ μονομερῶς. Ὅταν ἐπιδιώκει τις ἓν οἰκονομικὸν φαινόμενον νὰ ἐξετάσῃ μονομερῶς, ἀσφαλῶς ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν πραγματικότητα τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς τοῦ τόπου καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταλήξῃ εἰς ἀσφαλῆ συμπεράσματα. Ἀναμφισβητήτως—καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ διαφωνῶ κατά τι πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. Δερτιλῆν—κατὰ τὴν γνώμην μου ἡ Κυβέρνησις θὰ ἦτο εὐτυχής, ἐὰν δὲν ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ ὁρίσῃ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ σίτου τὴν ἐπαύριον τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς τιμῆς τοῦ συναλλάγματος, διότι θὰ εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν της μίαν μεγάλην διαφορὰν μεταξὺ τῆς τιμῆς τοῦ ἐγχωρίου καὶ τοῦ ξένου σίτου, ὁπότε θὰ εἶχεν ὅλας τὰς δυνατότητας νὰ παράσχῃ πλουσιοπαρόχως τὴν οἰκονομικήν της προστασίαν εἰς τὸν σῖτον. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπιμείνω ἐπὶ τοῦ ζητήματος τῆς συναρτήσεως τοῦ καθορισμοῦ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου πρὸς τὴν ὅλην οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Ἡ συνάρτησις αὐτὴ μᾶς ὁδηγεῖ εἰς τὴν ἑξῆς σκέψιν. Ἡ ἀναπροσαρμογὴ ὑπῆρξε μία ἀνάγκη ὑποδειχθεῖσα ἀπὸ τὴν κακὴν οἰκονομικὴν κατάστασιν, εἰς τὴν ὁποίαν εἴχομεν φθάσει. Ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια μειωθεῖσα εἰς τὸ ἐλάχιστον, ἴσως δὲν θὰ ὑφίσταται εἰς τὸ μέλλον. Αἱ εἰσαγωγαί μας ὑπερβαίνουν τὰς ἐξαγωγάς, καὶ ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ παραμείνωμεν εἰς τὴν κατάστασιν αὐτήν, θὰ ἐστερούμεθα τοῦ ἀναγκαίου συναλλάγματος διὰ τὰς ἀπαραιτήτους εἰσαγωγάς μας. Πρέπει λοιπόν, νὰ φύγωμεν ἀπὸ τὴν κατάστασιν τῆς εἰσαγωγικῆς χώρας καὶ νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὸν κύκλον τῶν ἐξαγωγικῶν χωρῶν. Πρέπει ν’ ἀποκτήσωμεν οἰκονομικὴν ἐπάρκειαν, διὰ νὰ δυνάμεθα νὰ ρυθμίζωμεν τὴν οἰκονομικήν μας ζωὴν αὐτοτελῶς. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἐλπίζωμεν εἰς παράτασιν τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας, οὔτε νὰ στηριζώμεθα μόνον εἰς αὐτήν. Αἱ προγενέστεραι Κυβερνήσεις διέθετον ἓν μέρος τῆς βοηθείας διὰ τὴν ἀγορὰν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, καὶ ἐκάλυπτον διὰ τοῦ εἰς δραχμὰς ἀντιτίμου των τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ. Αὐτὸς ἦτο ὁ εὐκολώτερος τρόπος, ἀσκήσεως οἰκονομικῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ καὶ ὁ χειρότερος. Ὁ δρόμος, τὸν ὁποῖον ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ εἶναι ὁ ἀνηφορικὸς δρόμος, ὁ ὁποῖος ὅμως ὁδηγεῖ εἰς τὴν σωτηρίαν. Ἐγένετο σύγκρισις πρὸς τὸ παρελθόν. Ἡ σύγκρισις ὅμως αὐτὴ ἐγένετο μεταξὺ παραγόντων ἀνομοίων. Ἡ προπολεμικὴ κατάστασις δὲν δύναται νὰ συγκριθῇ μὲ τὴν σημερινὴν διὰ πολλοὺς λόγους. Πρῶτον, διότι τότε δὲν εἴχομεν ἀναπροσαρμογὴν τοῦ νομίσματος. Δεύτερον, διότι δὲν εἴχομεν οἰκονομίαν κατεστραμμένην. Τρίτον, διότι δὲν εἴχομεν 200.000 στρατὸν ἐπὶ ποδός, ὅπως σήμερον καί, τέταρτον, διότι σήμερον εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ περιορίσωμεν μέχρι τοῦ δυνατοῦ ὁρίου καὶ τὴν εὐζωΐαν τοῦ λαοῦ μας διὰ νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὸ μέλλον του. Τὸ μέτρον τῆς ἀναπροσαρμογῆς δὲν εἶναι μέτρον μεγαλοφυὲς ἢ πρωτότυπον εἰς τὴν σύλληψίν του. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον ἔχει μεγίστην ἀξίαν εἰς τὴν νομισματικὴν ἀναπροσαρμογὴν εἶναι ὁ τρόπος τῆς ἐκτελέσεως καὶ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου. Τὶ ἔκαμον αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι ὅταν εἶχεν ἀνατραπῆ ἡ οἰκονομία των ἀπὸ τὸ κρὰχ τοῦ 1929; Τὸ «Νιοῦ Ντὴλ» τοῦ Ροῦζβελτ δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ ὑποτίμησις τοῦ δολλαρίου. Προέβησαν εἰς τὸ μέτρον αὐτὸ διὰ νὰ ἀναπτύξουν τὴν παραγωγήν των καὶ νὰ καταστήσουν προσιτὰ τὰ προϊόντα των εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Τὸ αὐτὸ ἔκαμον καὶ ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Γαλλία καὶ ὅλαι αἱ χῶραι ὅταν ἠθέλησαν νὰ ἐπανακτήσουν τὰς ξένας ἀγοράς. Τὸ σχέδιον ὅμως αὐτὸ ἔχει τὸν κίνδυνον τῆς ἐφαρμογῆς, ἡ ὁποία ἐὰν δὲν γίνῃ κατὰ τὸν πρέποντα τρόπον, ὑπάρχει ὁ κίνδυνος, μετὰ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα, νέας ἀναπροσαρμογῆς, δηλαδή, τῆς ἐμπλοκῆς εἰς τὸν φαῦλον κύκλον τοῦ πληθωρισμοῦ. Ἀλλ’ εἰς τὴν χώραν μας ἐπέτυχε πλήρως ἡ ἀναπροσαρμογή. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐπιδοκιμάζει σύσσωμος ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ὁδηγοῦν εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτὴν τῆς οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως. Εἶχεν ὑποχρέωσιν ἡ Κυβέρνησις ὄχι μόνον νὰ προστατεύσῃ μίαν μερίδα τοῦ λαοῦ, ἀξίαν, ἄλλωστε, πάσης προστασίας, ὅπως οἱ σιτοπαραγωγοί, ἀλλὰ νὰ προστατεύσῃ εἰς τὸ παρὸν καὶ εἰς τὸ μέλλον, ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ τὸ Ἔθνος. Καὶ τὸ μὲν Ἔθνος προστατεύει, διότι ηὔξησε τὸ κῦρος τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ ἐξωτερικόν, τὸν δὲ Ἑλληνικὸν λαὸν προστατεύει διὰ τῶν μέτρων ἐκείνων τῆς οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως, τὰ ὁποῖα ὑπεσχέθη ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς διὰ τοῦ Ἀρχηγοῦ του καὶ τὰ ὁποῖα τίθενται εἰς ἐφαρμογὴν ἀπό τινος χρόνου. Ὁ σιτοπαραγωγὸς τῆς Ἑλλάδος δὲν ἔχει ἀνάγκην μόνον τῆς προστασίας, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται διὰ τῆς τιμῆς ἀσφαλείας τοῦ σίτου καὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Ἀλλ’ ἔχει ἀνάγκην καὶ τῆς προστασίας ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται διὰ τῆς ἐκτελέσεως μεγάλων ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων, τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ὁποίων ὁ Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ—περὶ τοῦ ὁποίου τόσον λόγον ἐποιήσατο ἡ Ἀντιπολίτευσις—ἐφρόντισε νὰ ἐξασφαλίσῃ, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς ἀναπτύξεως τῆς βιομηχανίας καὶ τῶν ἄλλων παραγωγικῶν κλάδων. Διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ συνόλου τῆς παραγωγῆς μας ἡ Κυβέρνησις προέβλεψε καὶ κατήρτισε τετραετὲς πρόγραμμα, μὲ συνολικὴν δαπάνην 300 ἑκατομ. δολλαρίων. Τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος αὐτοῦ ἠθέλησε νὰ ἐξασφαλίσῃ καὶ διὰ θυσιῶν ἡ Κυβέρνησις, ἐνῷ αἱ προκάτοχοι Κυβερνήσεις οὐδέποτε ἐσκέφθησαν διὰ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τῆς χώρας. Εἰδικώτερον, προκειμένου περὶ τοῦ σίτου, ἐντὸς τῶν πλαισίων αὐτῶν εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ κινηθῇ πᾶσα Κυβέρνησις καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου, ἡ ὁποία ἐννοεῖ νὰ ἐκτελέσῃ ὅλας τὰς ὑποσχέσεις, τὰς ὁποίας ἔδωσε πρὸς τὸν λαόν. Διὰ τὸν σῖτον θὰ ἦτο εὔκολον μία δημαγωγικὴ πολιτική, ἡ ὁποία θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ αὐξήσῃ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου εἰς 5000 δρχ. Ἀλλὰ θὰ εἰσερχόμεθα εἰς ὅλα ἐκεῖνα τὰ προβλήματα, τῆς ἰσοσκελίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, τῆς ὑψώσεως τῶν τιμῶν, τῆς αὐξήσεως τῆς κυκλοφορίας τοῦ νομίσματος, τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ἔφερον εἰς ἀδιέξοδον. Αὐτὰ τὰ ἀδιέξοδα ἡ Κυβέρνησις τοῦ Στρατάρχου Παπάγου γνωρίζει νὰ τὰ προλαμβάνῃ καὶ νὰ τὰ ἀποφεύγῃ. Ἡ Ἀντιπολίτευσις ὁμιλεῖ περὶ προστασίας τοῦ σίτου. Ἀλλὰ διατί θὰ θεωρήσωμεν προστασίαν τοῦ σίτου τὰς προηγουμένας συγκεντρώσεις, αἵτινες περιωρίσθησαν εἰς 160.000 τόννους κατὰ τὸ ἔτος 1952, εἰς 140.000 τόννους κατὰ τὸ 1951, εἰς 85.000 τόννους κατὰ τὸ 1950, δηλαδὴ περίπου εἰς τὸ δέκατον τῆς παραγωγῆς καὶ νὰ μὴ θεωρήσωμεν μεγαλυτέραν τὴν σημερινὴν προστασίαν, ἐφ’ ὅσον διὰ πρώτην φορὰν ἐφέτος γίνεται καθολικὴ συγκέντρωσις τοῦ σίτου; Ἡ καθολικὴ συγκέντρωσις τοῦ σίτου ἔχει πολλὰ πλεονεκτήματα. Κατὰ τὰ παρελθόντα ἔτη οἱ παραγωγοὶ ἐπώλουν τὸν ἐναπομένοντα εἰς αὐτοὺς μετὰ τὴν συγκέντρωσιν σῖτον, εἰς τιμὰς πολὺ χαμηλοτέρας ἀπὸ τὴν ὁριζομένην τιμὴν συγκεντρώσεως, ἤτοι ἀντὶ 1800 καὶ 2000 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, ὅπως ἐγένετο καὶ πέρυσι. Λοιπόν, ἐφ’ ὅσον κατὰ τὰ ἄλλα ἔτη αἱ προκάτοχοι Κυβερνήσεις, οὐχὶ μόνον δὲν εἶχον πολιτικὴν μεγαλυτέρας προστασίας τοῦ σίτου, ἀλλὰ πολὺ μικροτέρας, φρονῶ, ὅτι σήμερον θὰ πρέπει νὰ ἐπικροτήσωμεν τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὄχι νὰ ἐνσπείρωμεν μεταξὺ τοῦ γεωργικοῦ κόσμου τὴν ἀνησυχίαν, ὅτι ἀδικεῖται. Διότι οὔτε ὁ κόσμος τῶν σιτοπαραγωγῶν ἠδικήθη, ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ ὑπόλοιπος ἀγροτικὸς λαὸς τῆς Ἑλλάδος, πρὸς τὸν ὁποῖον ὁ Στρατάρχης Παπάγος ὑπεσχέθη, ὅτι θὰ ἴδῃ λαμπροτέρας ἡμέρας εὐημερίας, ἠδικήθη. Ὁ λαὸς ἀποβλέπει μετ’ ἐμπιστοσύνης καὶ ὑπομονῆς καὶ ἐλπίδος εἰς τὴν ἐκτέλεσιν ὁλοκλήρου τοῦ οἰκονομικοῦ προγράμματος τῆς Κυβερνήσεως καὶ εἶναι βέβαιος, ὅτι θὰ ἴδῃ εἰς τὸ τέρμα τῆς ἐφαρμογῆς του τὴν εὐημερίαν του σταθεροποιημένην καὶ ηὐξημένην μέχρι τοῦ σημείου ἐκείνου, τὸ ὁποῖον πολὺ δικαίως ὑπεσχέθη ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Κυβερνητικῆς πτέρυγος).

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Δημόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§93Κ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα εἶναι ἐξηντλημένον. Δὲν θὰ ἐπεκταθῶ. Παρῆλθεν ἄλλως τε ἡ ὥρα. Καὶ δὲν πρέπει νὰ σᾶς κουράσω. Δὲν ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ προσθέσω τι τὸ νέον, διότι εἶπον, ὅτι τὸ θέμα ἐξηντλήθη. Ἀλλὰ μετὰ τὸν μονότονον μονόλογον τῶν βουλευτῶν τῆς Συμπολιτεύσεως, ἂς ἀκουσθοῦν καὶ λίγα λόγια ἀπὸ τὴν πλευρὰν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι εὐχάριστον τὸ γεγονός, ὅτι μέσα εἰς αὐτὸν τὸν μονότονον μονόλογον, ἠκούσθησαν ἀπὸ δύο κυβερνητικοὺς βουλευτὰς καὶ φωναὶ διαμαρτυρίας καὶ μάλιστα ἀπὸ κυβερνητικοὺς βουλευτάς, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ καθαρῶς σιτοπαραγωγικὰς περιφερείας, οἱ ὁποῖοι καθημερινῶς βλέπουν τὸν πόνον τοῦ ἀγροτικοῦ λαοῦ καὶ δύνανται νὰ ἀπηχοῦν τὴν πραγματικὴν κατάστασιν τῆς σιτοπαραγωγικῆς ὑπαίθρου καὶ οὐχὶ συνάδελφοι ὡς ὁ κ. Παμπούκας, ὁ ὁποῖος προέρχεται ἀπὸ μὴ σιτοπαραγωγικὴν περιφέρειαν, ἀλλ’ ἀπὸ καθαρῶς σταφιδοπαραγωγικήν. Λυποῦμαι βεβαίως, διότι δὲν ἠξεύρω πῶς ἐκλεκτοὶ συνάδελφοι ἀπὸ σιτοπαραγωγικὰς περιφερείας, ὅπως ὁ κ. Βουδούρης καὶ ὁ κ. Γυιόκας, ἠθέλησαν νὰ ἐπικροτήσουν τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου, ἐνῷ αἱ περιφέρειαί των ἐξηγέρθησαν ἅμα τῇ ἀναγγελίᾳ τῆς τιμῆς τῆς συγκεντρώσεως. Κύριοι συνάδελφοι, προέρχομαι ἀπὸ σιτοπαραγωγικὴν περιφέρειαν. Κατὰ τὴν παρελθοῦσαν ἑβδομάδα, ὅτε ἀνεκοινώθησαν τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου, ἔτυχε νὰ εὑρίσκωμαι εἰς τὴν Κατερίνην, τὴν ἰδιαιτέραν ἐκλογικήν μου περιφέρειαν. Τὰς ἡμέρας ἐκείνας βροχαὶ συνεχεῖς, καὶ ἀδιάκοπαι, θεομηνίαι ἄνευ προηγουμένου διὰ τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, ἔρριψαν τὰ σιτάρια κάτω, εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ποὺ εἰς πολλὰ χωράφια ὑπάρχουν ζημίαι, 30 καὶ 40%. Ἔβλεπον λοιπόν, οἱ χωρικοὶ εἰς τὸ τέλος τῆς χρονιᾶς νὰ φεύγῃ τὸ σιτάρι τους ἀπὸ τὰ χέρια τους, σχεδὸν ἀπὸ τὸ ἀμπάρι. Διότι ὅμως τὸ κακὸν αὐτὸ προήρχετο ἀπὸ δυνάμεις τῆς φύσεως, τὰς ὁποίας κανεὶς δὲν δύναται νὰ δαμάσῃ, τὸ ἀντιμετώπισαν ψυχραίμως. Εἶχον ὅμως τὴν ἐλπίδα, ὅτι διὰ τὸ σιτάρι τους θὰ ἐδίδετο κατὰ τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Στρατάρχου καὶ κατὰ τὰς δηλώσεις τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, τῆς 9ης Ἀπριλίου, τιμὴ συγκεντρώσεως, ἡ ὁποία θὰ ἦτο ὁπωσδήποτε ἱκανοποιητική. Ἀλλὰ φαντασθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, τί ἠσθάνθησαν οἱ παραγωγοί, ὅταν τὴν νύκτα τῆς περασμένης Τετάρτης, συνηγμένοι εἰς τὸ καφενεῖον τοῦ χωρίου ἔστριψαν τὸ κουμπὶ τοῦ ραδιοφώνου καὶ ἤκουσαν καὶ πάλιν θλιβερὸν νυκτερινὸν ἄγγελμα τῆς Κυβερνήσεως (φαίνεται, ὅτι ὅλα τὰ θλιβερὰ τὴν νύκτα ἐξαγγέλλονται), ὅτι ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως, ὡρίσθη εἰς 3500. Τιμὴ μὲ τὴν ὁποίαν δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν οἱ γεωργοὶ οὔτε τὰ στοιχειώδη ἔξοδά των. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον ἡ τιμή, ἡ ὁποία εἶναι μικρὰ καὶ ἡ ὁποία ἔχει ἄμεσον ἀντίκτυπον ἐπὶ τῶν γεωργῶν. Εἶναι καὶ τὸ ἄλλο τὸ χειρότερον, ὅτι ἔχομεν τὸ περιωρισμένον τῆς συγκεντρώσεως καὶ τὸ σιτάρι θὰ πάῃ εἰς τὴν μαύρην ἀγοράν, μὲ τιμὰς ἀντιλαμβάνεσθε ποίας. Κύριοι, εἶπον ὅτι δὲν θὰ ἐπεκταθῶ, διότι ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἀνεπτύχθη τὸ θέμα καὶ ἐξωνυχήθη ἀπὸ πάσης πλευρᾶς. Λυποῦμαι, διότι διακεκριμένος οἰκονομολόγος, ὁ συνάδελφος κ. Δερτιλῆς ἀνέπτυξε μίαν θεωρίαν περίεργον, μὲ τὴν ὁποίαν ἀντὶ νὰ μᾶς φωτίσῃ, μᾶς συνεσκότισεν. Εἶπεν ὁ κύριος Δερτιλῆς τὴν περίεργον θεωρίαν, θεωρίαν ὅτι καθωρίσθη ἡ τιμὴ τοῦ σίτου μικροτέρα τοῦ ξενικοῦ, διότι μόνον ἔτσι θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν σιτάρκειαν. Δηλαδή, δίδομεν μικρὰν τιμὴν εἰς τοὺς γεωργούς μας, καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ καλλιεργήσωμεν περισσοτέρας ἐκτάσεις καὶ θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν σιτάρκειαν. Ἐγὼ δὲν ἀντιλαμβάνομαι αὐτὴν τὴν θεωρίαν. Καὶ οὔτε πιστεύω κανεὶς ἐξ ὑμῶν νὰ τὴν ἀντιλαμβάνεται. Ἀλλὰ μήπως ἡ τιμὴ ἡ μικρά, ἡ ὁποία ἐδόθη διὰ τὸν σῖτον, ἐδόθη διὰ νὰ καλυτερεύσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ ἐργαζομένου λαοῦ; Ὄχι, κ. συνάδελφοι, διότι ἔχομεν ἤδη τιμὴν ἄρτου εἰς ὕψος ποὺ δὲν τὸ φθάνει τὸ πτωχὸν βαλάντιον τοῦ ἐργαζομένου. Καὶ ἐπειδὴ ἠκούσθη ἀπὸ τὴν πτέρυγα τῆς Συμπολιτεύσεως, ὅτι ἡμεῖς δημαγωγοῦμεν, καὶ ὅτι ὁ σιτοπαραγωγικὸς κόσμος εἶναι ἱκανοποιημένος καὶ ὅτι ὅλας αὐτὰς τὰς κραυγὰς καὶ τὰς φωνασκίας, ἡμεῖς τὶς ἐδημιουργήσαμε, θὰ σᾶς ἀναγνώσω ἀποσπάσματα ἐφημερίδων ἐπαρχίας, αἱ ὁποῖαι ἐν πολλοῖς ἀνήκουν εἰς τὸν Συναγερμόν. (Ἡ συναγερμικὴ «Θεσσαλία» τοῦ Βόλου σὲ κύριο ἄρθρο μὲ τίτλο: «Ὑπὸ τὸ φῶς τῆς πραγματικότητος», γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Εἶναι ἐκτὸς πάσης συζητήσεως, ὅτι προτοῦ, δι’ οἱονδήποτε λόγον, ἡ Κυβέρνησις ἀποφασίσῃ νὰ αὐξήσῃ τὴν τιμὴν τοῦ ψωμιοῦ τῆς βασικῆς καὶ ἀναντικαταστάτου αὐτῆς τροφῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, θὰ ὤφειλε προηγουμένως νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν αὔξησιν τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῶν ἐργαζομένων τάξεων». Ὁ «Ταχυδρόμος» τοῦ Βόλου σὲ κύριο ἄρθρο, μὲ τίτλο «Βαρὺ πλῆγμα», γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Ἂς ἀφήσῃ λοιπόν, τὰς διὰ τοὺς ἀφελεῖς μόνον δικαιολογίας της ἡ Κυβέρνησις. Ἡ αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ ψωμιοῦ εἶναι γενικῶς μέτρον βαρύτατον καὶ ἀντιλαϊκώτατον. Τὸ φρονιμώτερον δι’ αὐτὴν ἦτο νὰ εὕρῃ ἕνα τρόπον ὑπαναχωρήσεως, μετὰ τὴν σημειωθεῖσαν κατακραυγήν. Ἀλλὰ δὲν μᾶς συνήθισεν εἰς τοιαύτας ἐνεργείας. Τὸ ἐπίσης δυσάρεστον εἶναι, ὅτι οὔτε οἱ ἀγρόται ὠφελοῦνται ἀπ’ τὴν ἀνατίμησιν τοῦ ψωμιοῦ. Διότι μὲ τὰς τιμὰς ποὺ καθωρίσθησαν, τὸ Κράτος θὰ τὸ παίρνῃ τὸ σιτάρι φθηνότερο ἀπὸ αὐτοὺς καὶ θὰ τὸ δίδῃ εἰς τὴν κατανάλωσιν κατὰ πολὺ ἀκριβότερο. Ἡ λεπτομέρεια αὐτὴ εἶναι οὐσιαστικὴ καὶ τὴν ἔχει ἤδη ἀντιληφθῆ ὁ κόσμος». Τὰ «Θεσσαλικὰ Νέα» Λαρίσης σὲ κύριο ἄρθρο: «Ἡ ἐξαγγελία τῶν τιμῶν τοῦ σίτου συγκεντρώσεως συνεδυάσθη ἐφέτος μὲ μίαν τρομερὴν ἐπίθεσιν ἐναντίον τοῦ λαοῦ μας, ποὺ εἶναι ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει καὶ ἐπίθεσις ἐναντίον τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου ....... Ἤδη ὁ λαός μας ἔχασεν ὁριστικῶς τὴν ἠρεμίαν του, ἐγέμισεν ἡ ζωή του ἐφιάλτας καὶ ἡ ὀλιγαρχία σαρκάζει». Ἡ «Ἐλευθερία» Λαρίσης σὲ πρῶτο σχόλιο: «Ἐκεῖνο ποὺ ἀπασβόλωσε χθὲς ὅλον τὸν κόσμον ἦταν ἡ καταπληκτικὴ ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως νὰ καταστήσῃ τὸν βίον τῶν μισθοσυντηρήτων ἀβίωτον. Μαύρη ἦταν ἡ χθεσινὴ ἡμέρα γιὰ τὸν φτωχόκοσμο. Καὶ μαῦρες θὰ εἶναι ὅλες ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα. Ἀλλὰ δὲν νομίζομεν, ὅτι οἱ πλησσόμενοι θὰ μείνουν μὲ χέρια σταυρωμένα. Καὶ θὰ διεκδικήσουν τὸ ψωμάκι των. Ἀπὸ χθὲς ἐτέθη ἤδη ζήτημα ἀναπροσαρμογῆς μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων». Ἡ συναγερμικὴ «Ἀναγέννησις» τῶν Τρικκάλων: «Καὶ βέβαια δὲν εἶναι ἱκανοποιητικὴ ἡ ἐξαγγελθεῖσα τιμὴ γιὰ τὴν συγκέντρωσι τοῦ σίτου κι’ ἀκόμη περισσότερον ὀδυνηρὴ εἶναι ἡ αὔξησις τῆς βασικώτερης τροφῆς τοῦ λαοῦ: τοῦ ψωμιοῦ. Δὲν σώζεται ἡ κατάστασις μὲ τὰ γλίσχρα ἐπιδόματα. Ἡ ἀναστάτωσις κι’ ὁ σάλος εἶναι γεγονότα. Καὶ τεράστια. Δὲν ξέρουμε ποὺ στηρίζεται ἡ Κυβέρνησις γιὰ τὶς τόσο τολμηρὲς ἀποφάσεις της, μὲ τὸν μέγαν ἀντίκτυπον τοῦ λαοῦ ....... Χρειάζεται βέβαια ὑπομονή. Μὰ ἔχει κι’ αὐτὴ τὰ ὅριά της. Θὰ κατορθώσῃ νὰ τὰ ξεπεράσῃ ἡ Κυβέρνησις»; Ἡ «Ἐλευθέρα Γνώμη» Τρικκάλων: «Ἀπὸ χθὲς οἱ σιτοπαραγωγοὶ ἔμαθαν σὲ ποιὰ τιμὴ θὰ παραδώσουν τὸ προϊόν των καὶ οἱ ἐργατοϋπάλληλοι καὶ ὅλος ὁ κόσμος τῶν ἀστικῶν κέντρων, σὲ ποιὰ τιμὴ θὰ προμηθεύωνται τὸ ψωμί των. Καὶ ἀμφότεροι ἐπείσθησαν ἀπόλυτα ποιὰ εἶναι τὰ ὑπὲρ αὐτῶν «προστατευτικὰ» μέτρα τῆς Κυβερνήσεως». Ἡ «Ἡμέρα» τῶν Πατρῶν σὲ κύριο ἄρθρο: «Ὁ στρατάρχης Παπάγος ἐγκατεστάθη χθὲς τὸ πρωΐ εἰς τοὺς φούρνους τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ὁ ἐργάτης ἔτεινε τὸ σύνηθες ἀντίτιμον μιᾶς ὀκᾶς μαύρου ψωμιοῦ καὶ ὁ ἀρτοποιὸς ἦτο ἕτοιμος νὰ δώσῃ εἰς τὸν ἐργάτην τὸ καρβέλι, ὁ στρατάρχης ἔβγαλε τὴν σπάθην του καὶ ἔκοψε τὰ 120 δράμια... Ἡ σπάθη τοῦ στρατάρχου ἀφήρεσε τὸ ἓν τρίτον τοῦ ψωμιοῦ ἀπὸ τὰ σπίτια τῶν ἐργαζομένων τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ εἶναι μία ἀκόμη συνέπεια τῆς ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς»). Θὰ ἠμποροῦσα, κύριοι συνάδελφοι, πολλὰ νὰ σᾶς διαβάσω, διότι ἔχω μπροστά μου πολλὰ ἀποσπάσματα ἐφημερίδων, ἀλλὰ σέβομαι τὴν ὑπομονήν σας, ἡ ὁποία ἔχει ἐξαντληθῆ.

§94Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀπὸ τὸ χωριό μου νὰ μᾶς διαβάσετε.

§95Κ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ. Μάλιστα. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω ἀπὸ τὸ χωριὸ τοῦ κ. Παπαδοπούλου διὰ νὰ τὸν ἱκανοποιήσω.

§96Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀπὸ τὴν «Μακεδονία».

§97Κ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ. Ναὶ ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα τῆς Θεσσαλονίκης «Μακεδονία» ἀλλὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν Ἕνωσι Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Κιλκίς:

(ΕΙΣ ΤΟ ΚΙΛΚΙΣ

ΚΙΛΚΙΣ, 1.—Συνελθόντα τὰ συμβούλια τῆς ἑνώσεως γεωργικῶν συνεταιρισμῶν Κιλκὶς εἰς ἔκτακτον συνεδρίασιν ἐπὶ τῇ ἀναγγελίᾳ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ συσκεφθέντα ἐπὶ τοῦ ἀνακύψαντος σοβαροῦ τούτου θέματος, ἀπεφάσισαν ὁμοφώνως ὅπως διαμαρτυρηθοῦν δι’ ἐπειγόντων τηλεγραφημάτων ἐντονώτατα πρὸς ἅπαντας τοὺς ἁρμοδίους, διὰ τὴν ἄστοχον καὶ ἄδικον λύσιν τοῦ σιτικοῦ προβλήματος. Τὰ συμβούλια ἐξέδωκαν τὴν ἑξῆς ἀπόφασιν: «Ὁ ἀγροτικὸς κόσμος τῆς περιφερείας Κιλκίς, ἐπληροφορήθη ἔκπληκτος τὸν καθορισμὸν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου εἰς ἀφαντάστως ἐξευτελιστικὰ ἐπίπεδα, μὴ ἀνταποκρινομένου εἰς τὰς στοιχειώδεις ἀνάγκας του. Ἀνάστατος καὶ ἀλλόφρων διὰ τὴν ἄδικον καὶ παράλογον αὐτὴν μεταχείρισίν του, τείνουσαν εἰς πλήρη ἐξουθένωσιν καὶ ἀφανισμὸν τῆς δεινοπαθούσης ἀγροτικῆς τάξεως, διαδηλοῖ κατηγορηματικώτατα ὅτι θὰ διεκδικήσῃ τὰ δικαιώματά του πρὸ τῆς τοιαύτης ἀδοκήτου καὶ ἀκατονομάστου μεταχειρίσεως τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, διὰ τὴν ἐπιβίωσιν καὶ ἱκανοποίησιν τῶν δικαιοτάτων αἰτημάτων του καὶ καθορισμοῦ τιμαριθμικῆς τιμῆς ἀσφαλείας σίτου. Ἐν τέλει, ὁμοφώνως ἀποφασίζουν τὰ συμβούλια πρὸ τῆς ἀνεπαρκοῦς ἀντιμετωπίσεως τοῦ σιτικοῦ προβλήματος ὑπὸ τῆς πανελληνίου συνομοσπονδίας, τὴν σύγκλησιν γενικῆς συνελεύσεως τῶν μελῶν των, πρὸς ἀντιμετώπισιν τοῦ ζωτικοῦ προβλήματος τοῦ σίτου. Εἰς τὴν συνέλευσιν θὰ κληθοῦν καὶ ἅπασαι αἱ ἀρχαὶ τοῦ νομοῦ». Ἐπίσης ἀπεστάλη πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοὺς Ὑπουργοὺς Συντονισμοῦ, Γεωργίας, καὶ Ἐμπορίου τὰ ἑξῆς τηλεγραφήματα: «Τὸ διοικητικὸν καὶ ἐποπτικὸν συμβούλιον συνελθὸν ἐκτάκτως ἐπὶ τῇ ἐξαγγελίᾳ τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως σίτου καὶ ἀντιπροσωπεῦον τὰς ἀπόψεις τῶν σιτοπαραγωγῶν τῆς περιφερείας τοῦ Κιλκίς, διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἀφαντάστως ἐξευτελιστικὴν τιμὴν ἀσφαλείας σίτου. Ἡ καθορισθεῖσα τιμὴ βάσει τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς καὶ τοῦ τιμαρίθμου ἐπιφέρει ἐξαθλίωσιν τῶν σιτοπαραγωγῶν. Δὲν νοεῖται τιμὴ ἀσφαλείας σίτου κάτω τοῦ ξενικοῦ τοιούτου. Ποιοῦμεν ὑστάτην ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως τροποποιήσῃ τὴν ληφθεῖσαν ἀπόφασιν, πρὸς ἱκανοποίησιν τῶν σιτοπαραγωγῶν ἵνα δυνηθοῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ πρόβλημα τῆς ἐπιβιώσεώς των. Αἰτοῦμεν τιμαριθμικὴν τιμὴν ἀσφαλείας».

§98Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Σᾶς πληροφορῶ τὸ ἑξῆς: Ὡς γνωρίζετε ἡ Ἕνωσις Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Κιλκὶς εἶναι τὸ μόνον ποὺ σᾶς ἀπέμεινε ὄργανον καὶ ἑπομένως αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔγραψεν εἶναι λίγο, ἐγὼ περίμενα ἀκόμη περισσότερα. Ἀλλὰ σᾶς πληροφορῶ ὅτι εἶναι ἡ τελευταία σας ἰκμάδα, τοῦ χρόνου θὰ τὸ ἰδῆτε.

§99Κ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἀπηχεῖ τὴν γνώμην τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου θέλετε νὰ εἴπητε; Ξεχνᾶτε ὅτι ἡ Διοίκησι τῆς Ἑνώσεως εἶναι αἱρετὴ καὶ ἐξελέγη ἀπὸ τὸν λαόν; Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὰ τηλεγραφήματα τὰ ὁποῖα λαμβάνετε καθημερινῶς ἀπὸ τὰς ἐπαρχίας σας καὶ τὰ τηλεγραφήματα τὰ ὁποῖα ἀποστέλλονται καθημερινῶς εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ δὴ εἰς τὸν Ὑπουργὸν Γεωργίας εἶναι ὀγκωδέστατα καὶ δύναται πᾶς νὰ πληροφορηθῇ ἀπὸ τὸ τηλεγραφεῖον. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ Κυβέρνησις, ὅπως ἀντιλαμβανόμεθα, θὰ κωφεύσῃ εἰς τὴν ἔκκλησιν. Ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι δὲν θὰ ἀκούσῃ τὴν φωνὴν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ὑμεῖς, κύριοι συνάδελφοι, ὅμως, οἱ ὁποῖοι εἶσθε κοντὰ εἰς τὸν λαόν, βλέπετε τὸν πόνον του καὶ ἀκούετε τὴν κατακραυγήν μου, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ὑψώσητε τὴν φωνήν σας καὶ νὰ ἀξιώσητε ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀναθεωρήσῃ τὰς ἀποφάσεις της (Χειροκροτήματα). Μὴ σᾶς φοβίζῃ, κύριοι συνάδελφοι, τὸ πλειοψηφικὸν σύστημα καὶ σιωπᾶτε. Εἶναι προτιμότερον νὰ καρατομηθῆτε ἀπὸ τὴν ἡγεσίαν σας—ἐὰν εἶναι μικρόχαρος—κατὰ τὸν καταρτισμὸν τῶν συνδυασμῶν, παρὰ νὰ καταποντισθῆτε καὶ νὰ συντριβῆτε ἀπὸ τὴν ψῆφον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§100Κ. ΒΟΒΟΛΙΝΗΣ. Ἄρα θὰ ξαναβγῇ ὁ Παπάγος.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Ἀνδρεάδης ἔχει τὸν λόγον.

§102Θ. ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ σεβασθῶ τὴν κόπωσίν σας καὶ θὰ εἶμαι σύντομος. Εἶναι πλέον πασίδηλον γεγονός, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ ἀπόφασις τοῦ καθορισμοῦ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ὡς καὶ ὁ καθορισμὸς τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου συνεκλόνισαν βαθύτατα τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ δύναμαι νὰ εἴπω, ὅτι τὸν ἐνέβαλεν εἰς ἕνα φόβον. Διότι δυστυχῶς ἡ Κυβέρνησις μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐξαγγέλλει κάθε τόσο καὶ τὰ ὁποῖα ἐξαγγέλλονται ἰδίως κατὰ τρόπον ἀπρόοπτον, τὸν λαὸν τὸν φέρει εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὥστε δὲν γνωρίζει ἐὰν ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐξαγγελίαν τῶν μέτρων καθορισμοῦ τιμῆς τοῦ σίτου καὶ ἄρτου, ἐὰν θὰ ἐπακολουθήσουν καὶ ἄλλα μέτρα τῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ δημιουργήσουν εὐχαρίστους συνθήκας εἰς τὴν διαβίωσίν του. Ἡ Κυβέρνησις, ἀγαπητοὶ κύριοι συνάδελφοι, νομίζω καὶ πιστεύω, ὅτι μὲ τὸν καθορισμὸν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου δίδει μίαν χαριστικὴν βολὴν ἐναντίον τῶν σιτοπαραγωγῶν, διότι πρέπει νὰ γνωρίζωμεν ὅλοι καὶ οἱ συνάδελφοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν κατάγονται ἀπὸ σιτοπαραγωγικοὺς περιοχὰς καὶ οἱ συνάδελφοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζουν τὰς παραμεθορίους περιοχάς, ὅτι οἱ σιτοπαραγωγοὶ ἐκεῖ κατεστράφησαν ἐξ ὁλοκλήρου, ἔχει μεταβληθῆ τὸ σπίτι τοῦ σιτοπαραγωγοῦ σὲ ἐρείπια καὶ συνεπῶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ δικαιολογηθῇ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Δερτιλῆς, ὅτι χάρις εἰς τὸ συμφέρον τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου πρέπει νὰ ὑφίσταται θυσίας καὶ ὁ παραγωγός. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ οἰκονομία τοῦ σιτοπαραγωγοῦ καὶ ἰδίως τοῦ σιτοπαραγωγοῦ τῶν παραμεθορίων περιοχῶν ἔχει φθάσει εἰς τὸ μηδέν, ἰδίως κατὰ τὴν περίοδον τῶν χρόνων τῆς ἀνταρσίας καὶ ἔρχεται σήμερον μὲ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξαγγέλλει ἡ Κυβέρνησις νὰ χειροτερεύσῃ περισσότερον τὴν θέσιν τοῦ παραγωγοῦ. Ἐγὼ προσωπικῶς πιστεύω, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπεν ὑπὸ συναδέλφων νὰ δοθῇ τὸ βάρος τοῦ καθορισμοῦ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου εἰς τὸν ἀξιότιμον Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως Στρατάρχην Παπάγον. Διότι ἐγὼ πιστεύω, ὅτι ὁ καθορισμὸς τῆς τιμῆς ἐγένετο ὑπὸ ἄλλων, οἱ ὁποῖοι καὶ ἔδωσαν τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀπαραίτητα διὰ νὰ γίνῃ ὁ καθορισμός. Διότι δὲν θὰ ἤθελον τὸν Στρατάρχην Παπάγον ὁ ὁποῖος εἶναι μέσα εἰς τὴν ψυχὴν τῶν ἀγροτῶν, διότι μὲ τὸν Στρατάρχην Παπάγον οἱ ἀγρόται ἔγραψαν λαμπρὰς σελίδας τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, δὲν θὰ ἤθελον τὸν Στρατάρχην Παπάγον νὰ τὸν ἀμαυρώσουν ὡς Κυβερνήτην τῆς χώρας. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θὰ παρακαλέσω θερμῶς τὴν Κυβέρνησιν καὶ εἰδικώτερον τοὺς ἁρμοδίους Ὑπουργοὺς Γεωργίας καὶ Οἰκονομικῶν, ἐὰν εἶναι δυνατὸν, νὰ ἐπανέλθουν ἐπὶ τοῦ θέματος νὰ γίνῃ νέος καθορισμὸς τιμῆς σίτου καὶ ἡ συγκέντρωσις νὰ μὴ περιορισθῇ χρονικῶς, νὰ εἶναι ἀπεριόριστος, ὁ δὲ καθορισμὸς τοῦ σίτου διὰ τοὺς σιτοπαραγωγοὺς 30 καὶ 40 στρεμμάτων νὰ καθορισθῇ τοὐλάχιστον εἰς τὴν τιμὴν τῶν 4.500, ὥστε νὰ δυνηθοῦν οἱ μικροὶ σιτοπαραγωγοὶ καὶ ἰδίως τῶν παραμεθορίων περιοχῶν, νὰ καλύψουν τὰ στοιχειώδη μέσα διαβιώσεώς των. Αὐτὴν τὴν παράκλησιν εἶχον νὰ κάμω. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κατάλογος τῶν ἐγγεγραμμένων νὰ ὁμιλήσουν ἐξηντλήθη. Ἀπομένει ν’ ἀπαντήσῃ ἡ Κυβέρνησις. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§104ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§105ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν καὶ συνέχειαν ἐπὶ τῶν συσχετιθεισῶν ἐπερωτήσεων διὰ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως σίτου. (Ὥρα 0.15′ π. μ.).