1953.06.01

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 45η

Δευτέρα 1 Ἰουνίου 1953

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 6.50′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Προεδρεύων Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Πλαγιάννης). Παρακαλῶ τοὺς κ. κ. βουλευτὰς νὰ καταλάβουν τὰς θέσεις των. Πιστεύω, ὅτι ἡ ἀπαρτία εἶναι πλήρης καὶ κηρύσσω τὴν ἔναρξιν τῆς συνεδριάσεως. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Δερδεμέζης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν Πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Ἀνακοινῶ εἰς τὴν Βουλὴν τὸ ὑπ’ ἀριθ. 784)1–6–52 ἔγγραφον τοῦ κ. Προέδρου τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου. Πρὸς Τὸν Κύριον Πρόεδρον τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ παρακαλέσω ὅπως εὐαρεστούμενοι ἀνακοινώσητε εἰς τὴν Βουλὴν, ὅτι ἡ Α.Μ. ὁ Βασιλεὺς διὰ Διατάγματος ἀπὸ 27 Μαΐου 1953 εὐηρεστήθη νὰ ἀναθέσῃ τὴν Προεδρίαν τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, προσωρινῶς καὶ ἐφ’ ὅσον διαρκέσῃ ἡ ἀπουσία τοῦ Προέδρου τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν εἰς τὸν ἄνευ Χαρτοφυλακίου, καὶ προσωρινῶς ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ, Ὑπουργὸν κ. Ἐμμανουὴλ Τσουδερόν. Δέξασθε, Ἀξιότιμε Κύριε Πρόεδρε, τὴν διαβεβαίωσιν τῆς ἐξαιρέτου πρὸς ὑμᾶς ὑπολήψεώς μου.

Ὁ Προεδρεύων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου

ΕΜ. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ

Ὁ βουλευτὴς κ. Μ. Κωλέττης–Οἰκονόμου, αἰτεῖται 10ήμερον ἀπουσίας ἄδειαν, προκειμένου νὰ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ Ἐξωτερικόν. Ἐγκρίνει ἡ Βουλὴ τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας;

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρέσχε τὴν ἔγκρισίν της διὰ τὴν χορήγησιν ἀδείας εἰς τὸν βουλευτὴν κ. Μ. Κωλέττην–Οἰκονόμου. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 48413) 28–5–53 ἐγγράφου του διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν μετὰ μηνύσεως τοῦ ἐ.ἀ. Ταξιάρχου Ξέρξη Λίβα κατὰ τοῦ τέως Ὑπηρεσιακοῦ Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Π. Σπηλιωπούλου, ἐπὶ παραβάσει καθήκοντος διὰ τὴν κατὰ νόμον διαδικασίαν. Δεδομένου, ὅτι κατὰ τὸν νόμον ΦΠΣΤʹ περὶ εὐθύνης Ὑπουργῶν, ἁρμοδία ὅπως ἀποφανθῇ περὶ τῆς διώξεως ἢ μὴ τυγχάνει ἡ Βουλή, προτάσει 20 τοὐλάχιστον βουλευτῶν παρακαλοῦνται οἱ ἐκ τῶν κ. κ. βουλευτῶν ἐπιθυμοῦντες νὰ λάβωσι γνῶσιν τοῦ περιεχομένου τῆς σχετικῆς δικογραφίας ὅπως διέλθωσιν ἐκ τοῦ Τμήματος Νομοθετικῆς Ἐργασίας ἐντὸς 15 ἡμερῶν ἀπὸ σήμερον. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Π. Τζαννετάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφοράς, κ.λ.π.

§6Π. ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 52307) 18–5–1953 ἐγγράφου του διαβιβάζει αἴτησιν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν μετὰ Ποινικῆς Δικογραφίας κατὰ τοῦ βουλευτοῦ Μεγαρίδος κ. Δ. Μπερδελῆ κατηγορουμένου ἐπὶ παραβάσει τοῦ ἄρθρου 358 τοῦ Ποινικοῦ Νόμου καὶ ζητοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τούτου, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 54808] 28–5–1953 ἐγγράφου του διαβιβάζει αἴτησιν τοῦ Εἰσαγγελέως Πρωτοδικῶν Ροδόπης μετὰ Ποινικῆς Δικογραφίας κατὰ τῶν βουλευτῶν Ροδόπης κ.κ. Ε. Μαρινάκη, Σ. Γουδελῆ καὶ Χασὰν Γιουσοὺφ κατηγορουμένων ἐπὶ συκοφαντικῇ δυσφημήσει διὰ τοῦ τύπου καὶ ζητοῦντος τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τούτων συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Παραπέμπονται ἀμφότεραι εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ὁ βουλευτὴς Καρυστίας κ. Ι. Χατζηνικολῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δήμου Καρυστίας ζητοῦντος, ὅπως ὁ καθορισμὸς τοῦ τιμολογίου τῶν φορτοεκφορτωτῶν γίνεται παρὰ Τοπικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ οὐχὶ παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς Ραφίνης ἐπ’ ὠφελείᾳ γεωργῶν Καρύστου, ὧν τὰ προϊόντα ὑφίστανται μεγάλας ἐπιβαρύνσεις. Ὁ βουλευτὴς Καρυστίας κ. Ι. Χατζηνικολῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Καρυστίας διαμαρτυρομένου δι’ ἀθλίαν κατάστασιν ἐθνικῆς ὁδοῦ Ἀλιβερίου–Καρυστίας, καθιστάσης ἀδυνάτου τῆς μεταφορᾶς τῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ τῆς ἐπικοινωνίας τῶν κατοίκων μετὰ τῆς πρωτευούσης τοῦ Νομοῦ καὶ ζητοῦντος ἔγκρισιν πιστώσεως διὰ τὴν ἐπισκευὴν τῆς ὡς ἄνω ὁδοῦ. Ὁ βουλευτὴς Καλαβρύτων κ. Β. Παπαρρηγόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Συντεχνίας Ἀρτοποιῶν Πατρῶν διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἀποφασισθεῖσαν μείωσιν τοῦ βιοτεχνικοῦ κέρδους τῶν ἀρτοποιῶν Πατρῶν καὶ ζητούσης αὔξησιν αὐτοῦ. Ὁ βουλευτὴς Αἰγίνης–Ὕδρας κ. Σ. Καναβαριώτης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου Βαθέος Αἰγίνης, ζητοῦντος οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν διὰ τὴν μεταφορὰν ποσίμου ὕδατος ἐκ τοῦ φρέατος Κουρέντι (ἀπέχοντος περὶ τὰ 2500 μέτρα) εἰς τὰ ἰαματικὰ λουτρὰ τῆς ἐν λόγῳ Κοινότητος, καθ’ ὅσον ἡ παντελὴς ἔλλειψις ὕδατος δυσχεραίνει τὴν λειτουργίαν αὐτῶν. Ὁ βουλευτὴς Καλαβρύτων κ. Β. Παπαρρηγόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ 2ου Κ.Τ.Ε.Λ. Πατρῶν ζητοῦντος τὴν ἄμεσον ἐπισκευὴν τῶν ὁδῶν Πατρῶν–Τριπόλεως καὶ Πατρῶν–Καλαβρύτων εὑρισκομένων εἰς ἀθλιεστάτην κατάστασιν. Ὁ βουλευτὴς Θεσπρωτίας κ. Ν. Ἀθανασίου καταθέτει ἀναφορὰν ἐκτάκτων ὑπαλλήλων ὑπηρεσίας ἀποκαταστάσεως συμμοριοπλήκτων ΑΤΕ ὑπηρετούντων ἀπὸ τριετίας καὶ ζητούντων ἔνταξίν των εἰς τὸ μόνιμον προσωπικὸν τῆς

ΑΤΕ.

Οἱ βουλευταὶ Ἐδέσσης κ.κ. Θ. Ἀνδρεάδης, Β. Μουράτογλου καὶ Ε. Πέτσος καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν παραγωγῶν καὶ ἐμποροεπαγγελματιῶν Ἀλμωπίας ζητούντων λῆψιν μέτρων διὰ τὴν ἔγκαιρον παρὰ τῶν βιομηχάνων, ἐμπόρων καὶ μεταξουργῶν ἀγορὰν τῶν παραχθησομένων κουκουλίων, ἄλλως χρηματοδότησιν τῶν Συν)σμῶν παρὰ τῆς ΑΤΕ μὲ ποσοστὸν 100% ἐπὶ τῆς καθορισθησομένης τιμῆς ἀσφαλείας. Ὁ βουλευτὴς Κιλκὶς κ. Σ. Περτσινίδης καταθέτει ἀναφορὰν 24 ἐκτάκτων ὑπαλλήλων Υ.Υ.Ε.Δ.Β. Διαμερίσματος ζητούντων τήν ἔνταξίν των εἰς ὀργανικὰς δημοσίας θέσεις καὶ τὴν ἀναγνώρισιν ἁπάσης τῆς προϋπηρεσίας αὐτῶν ὡς δημοσίας. Ὁ βουλευτὴς Καρυστίας κ. Γ. Βογιατζῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δήμου Καρύστου ζητοῦντος ὁλοκλήρωσιν τῆς κατασκευῆς τῆς ἐθνικῆς ὁδοῦ Ἀλιβερίου–Καρύστου. Ὁ βουλευτὴς Καρυστίας κ. Γ. Βογιατζῆς καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Καρυστίας ζητοῦντος ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου διανομῆς ἠλεκτρικοῦ ρεύματος ἐκ τῶν ἔργων Ἀλιβερίου εἰς ἅπασαν τὴν ἐπαρχίαν Καρυστίας. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Δ. Ἀλιπράντης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιῶς «Ὀλυμπιακὸς» ἐν σχέσει μὲ τὰ λαμβανόμενα μέτρα περὶ αὐξήσεως τῶν φορολογικῶν δικαιωμάτων, συνεπείᾳ τῶν ὁποίων θέλει στερηθῆ τῶν ἀναγκαιούντων πόρων διὰ τὴν συνέχισιν τοῦ ἀπὸ 30ετίας ἐξαιρετικοῦ φιλάθλου ἔργου του. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Δ. Ἀλιπράντης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Μηχανικῶν Ἐμπορικοῦ Ναυτικοῦ ζητούσης ὅπως δημοσιευθῇ τὸ πόρισμα τοῦ διενεργηθέντος ἐλέγχου διαχειρίσεως τῶν κεφαλαίων τοῦ Ναυτικοῦ Ἀπομαχικοῦ Ταμείου κατὰ τὴν πολεμικὴν περίοδον καὶ τοὺς μετέπειτα χρόνους. Ὁ Δήμαρχος Δάφνης καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Θεοκτίστου διαμαρτύρονται διὰ τὴν ὑπαγωγὴν τοῦ Εἰρηνοδικείου Κλείτορος Μυλάοντος εἰς τὸ τοιοῦτον Νυμφασίας καὶ ζητοῦν ματαίωσιν αὐτῆς. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Κορυφῆς τοῦ Νομοῦ Ἠμαθίας ζητεῖ ὁριστικὴν διανομὴν τῶν οἰκοπέδων τοῦ συνοικισμοῦ Κορυφῆς βάσει τοῦ ὑπάρχοντος ἐγκεκριμένου σχεδίου ρυμοτομίας. Πτυχιοῦχοι ἀδιόριστοι Γυμνασταί, ζητοῦν αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ὀργανικῶν θέσεων τῶν Γυμναστῶν, λόγῳ τῶν ὑπαρχουσῶν ἀναγκῶν κ.λ.π. Ὁ Μιχ. Μπαρούτας, τέως χωροφύλαξ, κάτοικος Τρικάλων, ζητεῖ τὴν ἐπαναφοράν του εἰς τὸ Σῶμα τῆς Β. Χωροφυλακῆς κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Καρυστίας κ. Ι. Χατζηνικολῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Καρύστου, ζητοῦντος ὅπως ἐπιτραπῇ ἡ χρῆσις τῶν λουτρῶν τοῦ Κέντρου Ὑγείας Καρύστου παρὰ τῶν πολιτῶν ὡρισμένας ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος. Ὁ βουλευτὴς Καρυστίας κ. Ι. Χατζηνικολῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Καρυστίας ζητοῦντος παροχὴν ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας ἐκ τοῦ θερμοηλεκτρικοῦ ἐργοστασίου εἰς ὁλόκληρον τὴν Εὔβοιαν. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Ἀργολικοῦ–Τίρυνθος, ζητεῖ κατάργησιν τῶν ΚΤΕΦΑ. Τὸ Κοινοτικὸν Συμβούλιον, ἡ Σχολικὴ Ἐφορεία καὶ ὁ

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. τοῦ Γ. Π. Συνεταιρισμοῦ Γαλλιᾶς, ζητοῦν ταχεῖαν ἕνωσιν τῆς Κύπρου μετὰ τῆς μητρὸς Ἑλλάδος. Ὁ κ. Δ. Μπαμπάκος (Ὑπ. Δικαιοσύνης), καταθέτει σχέδια νόμων: 1) «Περὶ καταργήσεως διατάξεων τινων τῶν περὶ προσόντων τῶν Δικαστικῶν ὑπαλλήλων διατάξεων». 2) «Περὶ ἐπαναφορᾶς ἐν ἰσχύϊ καὶ ἐπεκτάσεως τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν.Δ. 613)48 «περὶ καταχωρήσεως τῶν ληξιαρχικῶν γεγονότων τῶν λαβόντων χώραν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Βουλγαρικῆς κατοχῆς κλπ.» καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων περὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν Εἰδικῶν Ἐμμίσθων Ληξιαρχείων καὶ τῶν ληξιαρχικῶν πράξεων» καὶ 3) «περὶ ἐπεκτάσεως τῆς ἰσχύος τῶν διατάξεων τοῦ ἀπὸ 19)21 Νοεμβρίου 1935 Α. Ν. «περὶ ἱδρύσεως Εἰδικῶν Ταμείων Ἀνεγέρσεως Δικαστικῶν Μεγάρων καὶ Φυλακῶν ἐν ταῖς πόλεσι Καλαμῶν καὶ Ἀγρινίου», ὡς οὗτος μεταγενεστέρως ἐτροποποιήθη καὶ συνεπληρώθη καὶ ἐν τῇ πόλει τῶν Ἀθηνῶν». Οἱ κ. κ. Δ. Μπαμπάκος (Ὑπ. Δικαιοσύνης) καὶ Ε. Τσουδερὸς (Ὑπ. Συντονισμοῦ), καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ αὐθεντικῆς ἑρμηνείας καὶ συμπληρώσεως τοῦ Α. Ν. 1323)49 «περὶ τῶν ἐπὶ κατοχῆς συναφθεισῶν ἀγοραπωλησιῶν ἀκινήτων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Π. Βουδούρης, Ε. Σκούρα καὶ Π. Γυιόκας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κατατάξεως ὡς Ν. Δοκίμων τῶν ἐπιλαχόντων κατὰ τὸν διαγωνισμὸν τοῦ ἔτους 1952». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Σκούρα, Η. Ζουμπουλάκης, Π. Βουδούρης, Δ. Πλαγιάννης, Χ. Γουλόπουλος, Χ. Γερακίνης καὶ Α. Τσιρώνης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4971)31 «περὶ ὀργανισμοῦ τοῦ Σώματος Ἀστυνομίας Πόλεων» καὶ ρυθμίσεως τῆς θέσεως τῶν ὑπεραρίθμων ἀστυνομικῶν ὑπαλλήλων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Παπαδημητρίου καὶ Ν. Σταθόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4971)31 «περὶ ὀργανισμοῦ τοῦ Σώματος Ἀστυνομίας Πόλεων» καὶ ρυθμίσεως τῆς θέσεως τῶν ὑπεραρίθμων ἀστυνομικῶν ὑπαλλήλων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Σ. Κούνδουρος, Ε. Μπακλατζῆς καὶ Ε. Κοθρῆς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4971)31 «περὶ ὀργανισμοῦ τοῦ Σώματος Ἀστυνομίας Πόλεων» καὶ ρυθμίσεως τῆς θέσεως τῶν ὑπεραρίθμων ἀστυνομικῶν ὑπαλλήλων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Θεοφανόπουλος καὶ Ε. Σαββόπουλος, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Κ. Ν. 4971)31 «περὶ ὀργανισμοῦ τοῦ Σώματος Ἀστυνομίας Πόλεων» καὶ ρυθμίσεως τῆς θέσεως τῶν ὑπεραρίθμων ἀστυνομικῶν ὑπαλλήλων».

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως.

§9Ε. ΓΟΝΗΣ (Ὑπ. Ἐργασ.). Ἔχω τὴν τιμήν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ καταθέσω εἰς ὑμᾶς ἕνα σχέδιον νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν προσωπικοῦ συγχωνευομένων ἀνωνύμων Τραπεζιτικῶν Ἑταιρειῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Ὅταν κατὰ τὴν ἔναρξιν τοῦ τρέχοντος ἔτους ἡ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε τὴν συγχώνευσιν τῶν Τραπεζῶν, δὲν ἔπραττε τοῦτο διὰ λόγους φιλολογίας, ἀλλὰ διότι πράγματι ἦτο κοινὴ συνείδησις, ὅτι ὑφίστατο, ὄντως, θέμα τραπεζιτικόν. Τὸ νομοσχέδιον ἔρχεται μετὰ σχετικῆς τινος βραδύτητος. Τοῦτο εἶναι ἀκριβές. Ἀλλὰ τοῦτο ἀκριβῶς, ἀποδεικνύει τὸν κόπον καὶ τὰς προσπαθείας, τὰς ὁποίας κατέβαλεν ἡ Κυβέρνησις, διὰ νὰ ἐπιτύχῃ μίαν συνεννόησιν μὲ τὸ προσωπικόν. Ἀτυχῶς, διεπιστώθη διὰ μίαν ἀκόμη φοράν, πόσον δίκαιον εἴχομεν, ὅταν εὐθὺς μετὰ τὸ τέλος τῆς σκοτεινῆς περιόδου τῆς κατοχῆς, ὅταν ἀνέτελλον αἱ πρῶται ἡμέραι τῆς ἐλευθερίας, ἔγραφον εἰς μίαν μελέτην μου «ὅταν μία χώρα χάσῃ, ἀποτόμως, τὸ ἰσοζύγιόν της — καὶ τοῦτο ἐν προκειμένῳ συνέβαινε διὰ τὴν χώραν ἡμῶν, ἡ ὁποία ἔχασε τὴν ἐλευθερίαν της, διὰ τῆς εἰσόδου τῶν ἐχθρῶν — ἔγραφον, παρατηρεῖται, ὡς ἱστορικὴ γενίκευσις, ἤ, ἂν θέλητε, ἱστορικὸς νόμος, μία ἠθικὴ χαλάρωσις. Εἶναι ἔργον τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ τόπου νὰ ἀπαλλάξῃ ταχέως, ἀπὸ τὰς συνεπείας ταύτας, τὴν χώραν. Ἡ ἠθικὴ αὐτὴ χαλάρωσις, ἡ ὁποία ἐκδηλοῦται μὲ ἕνα πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἐγὼ ἐχαρακτήριζα ὡς κατοχικόν, ἔλεγα καὶ ἐπαναλαμβάνω — καὶ δυστυχῶς, θὰ εὑρεθῶ εἰς τὴν ἀνάγκην καὶ πάλιν νὰ ἐπαναλάβω περίπου τὰ αὐτὰ — πρῶτον καθῆκον ἦτο ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τοῦ κατοχικοῦ τούτου πνεύματος». Ὁ «σαλταδορισμὸς» καὶ ἄλλα τινά, τὰ ὁποῖα, τότε, παρετηρήθησαν, φυγοπονία, ἡ ἔλλειψις ἀντιλήψεως εὐθύνης, ὅλα αὐτὰ συνίστων τὸ μέγα ἠθικὸν πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἐξεδηλοῦτο ὑπὸ τὰς δύο αὐτὰς λέξεις «κατοχικὸν πνεῦμα». Καὶ ἰδοὺ καὶ πάλιν σήμερον, συναντῶμεν τοῦτο. Διότι, τὸ ἐμπόδιον, τὸ ὁποῖον σήμερον προέκυψεν, ὡς ἀνυπέρβλητον μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν ὑπαλλήλων, ὄχι τῶν ὑπαλλήλων, ἀλλὰ τῆς διοικήσεως τῶν ὑπαλλήλων, εἶναι, ἀκριβῶς, τὸ «κατοχικὸν τοῦτο πνεῦμα». Ναί! Εἰς τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς ἐγένετο ἕνας Ὀργανισμὸς τῆς Τραπέζης. Διὰ τοῦ Κανονισμοῦ αὐτοῦ — δὲν ἐπεκτείνομαι εἰς λεπτομερείας — ἀνεξαρτήτως ὑπάρξεως θέσεων, οἱ ὑπάλληλοι προήγοντο καὶ ἐφθάσαμεν, κύριοι, εἰς τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ τραγικόν, δι’ αὐτὴν ταύτην τὴν ὕπαρξιν τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, νὰ ἔχωμεν 650 τμηματάρχας ἐπὶ προσωπικοῦ 4000. Ἀλλὰ εἶναι γενικώτερον τὸ θέμα, κύριοι. Χώρα, ὡς ἡ Ἑλλάς, μὲ πτωχὴν οἰκονομίαν, ἔχει 17 χιλιάδες Τραπεζιτικοὺς ὑπαλλήλους, ὅταν τὸ Βέλγιον, χώρα οἰκονομικῶς πολλαπλασίως ἰσχυροτέρα, ὅταν ἐκεῖ ὑπάρχουν ὑποκαταστήματα ὅλων τῶν Τραπεζῶν τοῦ κόσμου, μὲ ἀριθμὸν ὑποθέσεων κολοσσιαῖον, ἐν σχέσει μὲ ἡμᾶς, ὅταν λέγω τὸ Βέλγιον ἀπασχολῇ μόνον 5 χιλιάδες Τραπεζιτικοὺς ὑπαλλήλους ἐν συνόλῳ, πῶς εἶναι δυνατόν, κύριοι, νὰ ὑπάρξῃ ἐξυγίανσις, ἧς ὁ σκοπὸς ἦτο ἡ συγχώνευσις μὲ τοιοῦτον καθεστώς; Παρ’ ὅλα αὐτά, κύριοι, ἐπειδὴ εἴτε φανταστικοί, εἴτε πραγματικοὶ ὑπῆρχον οἱ κίνδυνοι, ἐλέχθη τότε, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ γίνουν ὁμαδικαὶ ἀπολύσεις καὶ βάσει αὐτῶν καὶ τῶν περιφήμων κεκτημένων δικαιωμάτων, δικαίωμα, διὰ τὸ ὁποῖον θὰ ἔχω τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ὁμιλήσω μετ’ ὀλίγον, ἐξαπελύθη ἡ ἀπεργία. Ἐγένετο κυρίως ὁ νόμος περὶ συγχωνεύσεως. Ἐπ’ αὐτοῦ, κατὰ συνδικαλιστικὴν ἀρχήν, τὴν ὁποίαν ἐξέθεσα καὶ παρουσίᾳ τῶν ἀντιπροσώπων των, οὐδεὶς λόγος εἰς τὰ συνδικάτα. Εἶναι ἔργον τῆς πολιτικῆς νὰ εἴπῃ ἐὰν θὰ γίνῃ ἢ μὴ ἡ συγχώνευσις. Εἰς ὑμᾶς, ἄλλα ζητήματα δύνανται νὰ ὑπάρξουν, ἡ προσοχή, ἡ διαμαρτυρία καὶ ὁ ἀγών. Ἀλλὰ νὰ μᾶς λέγετε ἀπὸ τοῦδε, ὅτι θὰ ἀπολυθοῦν χιλιάδες ὑπαλλήλων καὶ ἐπὶ τῷ λόγῳ τούτῳ προβαίνετε εἰς ἀπεργίαν, εἶναι ἂν μὴ τι ἄλλο ἀφροσύνη. Ἰδού, κύριοι, ὅτι δὲν εἶχον δίκαιον. Διότι ἡ Κυβέρνησις κατέβαλεν ὄντως προσπαθείας, ἀόκνως ἐργασθεῖσα, νὰ ἀποτρέψῃ τοῦτο, διότι, ἂς λεχθῇ καὶ τοῦτο παρεμπιπτόντως, διὰ νὰ ἐξυγιανθῇ ὁ Τραπεζιτικὸς κλάδος ἐν Ἑλλάδι, ὄντως μία Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ προβῇ εἰς χιλιάδας ἀπολύσεων, ἀλλὰ ἡ Κυβέρνησις ἐν τῇ προσπαθείᾳ της νὰ μὴ ὀξύνῃ τὸ κοινωνικὸν πρόβλημα τῆς ἀνεργίας τὸ περιώρισεν ἢ μᾶλλον τὸ ἐξηφάνισε. Διότι, κύριοι, ἐκ τοῦ σχεδίου νόμου, τὸ ὁποῖον καταθέτω, προβλέπεται ἡ ἀπόλυσις μόνον 600 ἐκ τῆς τέως Ἐθνικῆς Τραπέζης.

§10Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Κύριε Ὑπουργέ, εἶναι ἡ πρώτη δόσις τῶν ἀπολύσεων;

§11Ε. ΓΟΝΗΣ (Ὑπ. Ἐργασίας). Ὅταν συνέλθετε θὰ σᾶς ἀπαντήσω. Λέγω λοιπόν, κύριοι, ὅτι ἡμεῖς εἴπομεν, ὅτι ὁ ἀριθμός, ὁ ὁποῖος θὰ ἀπολυθῇ δὲν θὰ ὑπερβαίνῃ τοὺς 600 περίπου. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ρυθμίζομεν ὁριστικῶς, κύριοι συνάδελφοι, τὸ θέμα τῶν ὑπηρετούντων ὑπαλλήλων, διότι ἂν μή τι ἄλλο διακρίνῃ ἡμᾶς πάντοτε καὶ ἐν παντὶ ἡ εἰλικρίνεια καὶ τὸ ὑπερβολικόν, ἴσως, θάρρος καὶ τοῦτο οὐδεὶς τὸ ἠμφισβήτησε ποτέ. Ὅταν λοιπὸν ἔλεγεν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι θὰ ἀπολυθοῦν τὸ πολὺ 600 ἐκ τῆς τέως Ἐθνικῆς Τραπέζης, ἔπρεπε νὰ γίνῃ τοῦτο πιστευτόν, διότι δὲν ἔχετε λόγον νὰ ἀμφιβάλλετε περὶ τούτου. Πλὴν τούτου, κύριοι, ἐνῷ ἐγένετο σοβαρὰ σκέψις τῆς νέας διοικήσεως περὶ περιορισμοῦ τῶν μισθῶν κατὰ 25% καὶ ἀντιστοίχου αὐξήσεως τῶν τῆς τέως Τραπέζης Ἀθηνῶν, καὶ τοῦτο ἀπηλείφθη. Αὐτὰ δέ, κύριοι, πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς. Ἐδόθησαν, λοιπόν, κατηγορηματικαὶ διαβεβαιώσεις περὶ τῶν δύο τούτων βασικῶν θεμάτων καὶ εἴχομεν κάθε λόγον νὰ πιστεύωμεν ὅτι θὰ ἔμενον εὐχαριστημένοι οἱ ὑπάλληλοι καὶ πιστεύω, ὅτι εἶναι εὐχαριστημένοι οἱ ὑπάλληλοι, ἀλλ’ ἡ διαφωνία ὑφίσταται μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῆς διοικήσεώς των, ὅπως θέλω νὰ πιστεύω. Ἐκεῖ ὅμως, ποὺ δὲν ἠθέλησαν νὰ ὑποχωρήσουν—καὶ εἶναι πρὸς τιμὴν τῶν ὑπαλλήλων τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ὅτι ἐκεῖνοι πάντες ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὴν διοίκησιν ὑπεχώρησαν—εἶναι εἰς τὰ περίφημα ἐπιδόματα. Κύριοι, μερικὰ τῶν ἐπιδομάτων τούτων ἀπὸ τῆς ἕδρας ταύτης καταγγέλλω πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὡς ἀνήθικα, ἑπομένως εἶναι ἀπαράδεκτα. Εἶναι συνέπεια τῆς κατοχῆς, ἀλλ’ ὑπὸ τὸ φῶς καὶ τὸ καθεστὼς τῆς ἐλευθερίας ὤφειλον νὰ διαλυθοῦν πάραυτα. Εἶναι ἀνήθικος ἡ ὀργὴ τοῦ νὰ μὴ πληρώνουν τὸν φόρον καὶ οἱ ἄνθρωποι τῶν 7 καὶ τῶν 10 ἑκατομμυρίων, ὅταν ὁ ἐργάτης τῶν 25 χιλιάδων πληρώνῃ τὸν συνθετικόν του φόρον. (Χειροκροτήματα) Εἶναι ἀνήθικον, κύριοι συνάδελφοι, —καὶ συνδικαλιστικῶς καταγγέλλω αὐτοὺς—νὰ πληρώνῃ ὁ ἐργοδότης, ἢ ἡ Τράπεζα τοὺς διοικοῦντας τὸν Σύλλογον. Εἶναι ἀπαράδεκτον. Πόσοι εἶναι αὐτοὶ δὲν ἔχει σημασίαν, σημασίαν ἔχει ὅτι συνδικαλιστικῶς θὰ ἐθεωρεῖτο δωροδοκία καὶ κατάπτυστος μάλιστα, ἐὰν ἀνεκαλύπτετο, ὅτι

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. τοῦ Συλλόγου τῶν Ὑπαλλήλων λαμβάνει τὸν μισθόν του ἀπὸ τὸν ἐργοδότην.

§13Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Πῶς θ’ ἀσκήσουν τὰ καθήκοντά των;

§14Ε. ΓΟΝΗΣ (Ὑπ. Ἐργ.). Ὁ νόμος, κύριοι, προβλέπει τὸ πῶς. Ὅταν, κύριοι, ἱδρύθη ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. εἷς ὑπῆρχεν ἔμμισθος, ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Συνομοσπονδίας. Εἶναι δικαίωμα τοῦ συνδικάτου. Διὰ τῶν συνδρομῶν τῶν μελῶν του, κύριοι, θὰ πληρωθοῦν τὰ ἔξοδα τῆς διοικήσεως. Οὐδέποτε, οὐδαμοῦ πληρώνονται τὰ ἔξοδα τοῦ Προέδρου ἀπὸ τὴν ἐπιχείρησιν. Εἶναι ἀνήθικον, ἐπαναλαμβάνω, Λοιπόν, κύριοι, αὐτὰ—καὶ ἀπ’ ἐδῶ ἀρχίζει ἡ ἔρις— ἀποτελοῦν τὰ κεκτημένα δικαιώματά των. Καὶ τοὺς λέγω, ποῖα, εἶναι αὐτὰ τὰ κεκτημένα δικαιώματα; Τὰ τῆς κατοχῆς; Διότι ὅταν δὲν ὑπῆρχε Κράτος ἐπήρατε αὐτὰς τὰς ἄνευ θέσεως προαγωγάς; Δὲν νομίζω. Εἶναι ἡ πληρωμὴ τῶν φόρων; Ἀλλ’ ἐκεῖ ὁ νομοθέτης, θέλει ἀπὸ ἐσὲ τὸν φόρον καὶ οὐχὶ ἀπὸ τὸν ἄλλον. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβιβασθῇ τοιαύτη ὑποχρέωσις τῆς πολιτείας πρὸς τὸν ἐργοδότην; Ἐν συνεχείᾳ, ὡς πρὸς τὸ ἀσφάλιστρον τοῦ ἀσφαλιζομένου, ποῦ ἠκούσθη ὅτι θὰ πληρώνεται ἀπὸ τὸν ἐργοδότην; Ἡ ἐργοδοτικὴ εἰσφορὰ καθορίζεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς τόσον τοῖς ἑκατόν, ἐν προκειμένῳ εἶναι ηὐξημένη εἰς 19 καὶ 20%. Αὐτὸ σημαίνει ἀσφάλειαν παγκοσμίως, ὅτι θὰ πληρώσῃ ὁ ἠσφαλισμένος. Δὲν εἰσέρχομαι εἰς ἄλλας καταπληκτικὰς λεπτομερείας, ἀλλ’ εἶναι τόσος ὁ χορὸς τῶν δισεκατομμυρίων ὥστε θὰ ἦτο εἰρωνεία νὰ ὁμιλῶμεν περὶ ἐξυγιάνσεως τοῦ Τραπεζιτικοῦ μας συστήματος, ἐὰν δὲν ἠρχίζομεν δυστυχῶς, ἀπὸ τὸ σημεῖον τοῦτο, τῆς ἐξυγιάνσεως τῶν τεραστίων αὐτῶν ἐξόδων τῶν ἄνευ λόγου. Πιστεύομεν, κύριοι, ὅτι ἐξετελέσαμεν τὸ καθῆκόν μας. Ἐξησφαλίσαμεν εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τὴν μὴ ἀπόλυσιν, ἐξησφαλίσαμεν τὴν μὴ μείωσιν τῶν ἀποδοχῶν. Αὐτὰ νομίζομεν, ὅτι ἦσαν τὰ κύρια σημεῖα. Ἀπ’ ἐκεῖ καὶ πέραν ἦσαν κατοχικαὶ παροχαί, ἢ ἐὰν θέλετε, ἄλλου εἴδους κατακτήσεις, τὰς ὁποίας ὅμως δυστυχῶς ἡ δυναμικότης τοῦ ἱδρύματος δὲν ἐπιτρέπει. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, ἦτο τόσον ἀνθηρὰ ἡ οἰκονομικὴ κατάστασις τοῦ ἱδρύματος, δὲν θὰ ἐγεννᾶτο ζήτημα, ἀλλ’ εἶναι πασίγνωστον, ὅτι εἶχε φθάσει εἰς τὰς παραμονὰς τῆς χρεωκοπίας καὶ εἶναι πασίγνωστον εἰς ποῖον ὕψος εἶχεν ἀνέλθει ὑπὸ διαφόρους μορφὰς ὁ τόκος. Ἀκόμη πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τιμῶν κατηγγέλθη εἰς ἡμᾶς, ὅτι διὰ τὸ ἄνοιγμα μιᾶς πιστώσεως μία ἀπὸ τὰς Τραπέζας ἔπαιρνεν 8%. Διὰ νὰ γράψῃ, δηλαδὴ τρεῖς λέξεις καὶ μία ἄλλη 4%. Αὐτὴ ἡ ἀσυδοσία, κύριοι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ. Εἶναι ἀδύνατον ἡ οἰκονομία τοῦ Ἔθνους ν’ ἀνθέξῃ εἰς τοιαῦτα παραπατήματα, ἁπλῶς καὶ μόνον διότι δὲν ὑπάρχει ὁ νοικοκύρης εἰς τὰ ἱδρύματα αὐτά. Διότι περὶ τούτου ἐπρόκειτο. Ἦσαν ξένα τὰ χρήματα, διατὶ νὰ τσακωθοῦν μὲ τοὺς ὑπαλλήλους; Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐπρόκειτο νὰ κληθῇ νὰ πληρώσῃ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει. Διότι, κύριοι, ὑπάρχει εἰς τὰ χέρια μας ὁ λογαριασμὸς πρὸ διετίας τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, μὲ 7% τόκον. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλῶμεν περὶ ἐξυγιάνσεως τῆς οἰκονομίας ἐὰν δὲν ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὸ ὄργανον τοῦτο, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸ αἷμα τῆς κυκλοφορίας, ἐὰν τοῦτο δὲν ἐξυγιανθῇ καλῶς; Ἐπιτραπήτω μοι δὲ νὰ πιστεύω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ συμφέρον αὐτῶν τούτων τῶν ὑπαλλήλων, τὸ ὁποῖον πιστεύω, ὅτι εἶναι ἀπολύτως συνυφασμένον μὲ τὴν τύχην τοῦ Ἱδρύματος, ἀπαιτεῖ πρῶτοι αὐτοὶ νὰ προστατεύσουν τὸ Ἵδρυμα διὰ περισυλλογῆς καὶ νοικοκυροσύνης. Ὑπεσχέθη ὁ Ἑλληνικὸς Συναγερμὸς νοικοκυροσύνην καὶ τὴν νοικοκυροσύνην αὐτὴν ἐπιδεικνύει τὸ παρὸν νομοσχέδιον. (Χειροκροτήματα).

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Γουλῆς ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως.

§16Κ. ΓΟΥΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν πρότασιν νόμου «περὶ ἐκχωρήσεως τῶν δικαιωμάτων τοῦ Δημοσίου ἐπὶ τῆς πλειοψηφίας τῶν μετοχῶν τῆς ἀνωνύμου ἑταιρείας «Βιομηχανία Ἐλαιουργίας Κερκύρας Α.Ε.» εἰς τοὺς Γεωργικοὺς Συνεταιρισμοὺς τῆς Νήσου Κερκύρας καὶ τὴν Ἕνωσιν αὐτῶν». Κύριοι βουλευταί, τὸ ἱστορικὸν τῆς ὑποθέσεως ταύτης ἔχει ἐν ὀλίγοις ὡς ἑξῆς: Ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἐλειτούργει ἐν Κερκύρᾳ, ὑπὸ μορφὴν ἀνωνύμου ἑταιρείας ἡ «Βιομηχανία Ἐλαιουργίας Κερκύρας Α.Ε.», ἥτις διενήργει εἰς εὐρυτάτην κλίμακα ἐμπόριον ἐπὶ τῶν προϊόντων καὶ ὑποπροϊόντων τῆς ἐλαίας, τὰ ὁποῖα αὐτὴ κατειργάζετο βιομηχανικῶς. Ἡ πλειοψηφία τῶν μετοχῶν τῆς ἐπιχειρήσεως ταύτης πολὺ πρὸ τοῦ πολέμου εἶχε περιέλθει εἰς τὴν Ἐμπορικὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος. Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς καὶ ἄνευ οὐδενὸς ἀποχρῶντος λόγου, καὶ οἰκείᾳ βουλήσει ἄνευ οὐδεμιᾶς πιέσεως, ἡ Ἐμπορικὴ Τράπεζα ἐπώλησε τὰς μετοχάς της εἰς τὸ Ὑποκατάστημα τῆς Banca Nazionale de Lavoro, τὸ ὁποῖον ἡ Τράπεζα αὕτη ἵδρυσεν ἐν Κερκύρᾳ κατὰ τὴν κατοχὴν, καὶ διὰ τῶν χρημάτων τούτων ἠγόρασεν ἀκίνητα ἐν Ἀθήναις. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ὅμως ἡ Βιομηχανία Ἐλαιουργίας Κερκύρας ἐθεωρήθη ὡς ἐχθρικὴ περιουσία, κατὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ Α.Ν. 2636 τοῦ 1940 καὶ ἐτέθη αὕτη ὑπὸ τὴν μεσεγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου, ἐπιτραπείσης τῆς λειτουργίας αὐτῆς ὑπὸ τὴν διαχείρισιν, κατ’ ἀρχὰς μὲν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, καὶ μετέπειτα διαχειριστικῆς Ἐπιτροπῆς. Κύριοι βουλευταί, ἡ Ἐμπορικὴ Τράπεζα ἔχει καταφύγει ἤδη εἰς τὰ δικαστήρια, ἰσχυριζομένη, ὅτι ἐξηναγκάσθη ὑπὸ τῶν Ἰταλῶν νὰ πωλήσῃ τὰς μετοχάς της εἰς τὴν Banca Nazionale de Lavoro καὶ τοῦτο, διότι τὰ διάφορα μηχανήματα εἶχον δεκαπλασιάσει τὴν ἀξίαν των. Τοῦτο δὲν εἶναι ἀκριβές, ὅπως ἐπίσης δὲν εἶναι ἀκριβές, ὅτι ἡ Banca Nazionale de Lavoro ἐπλήρωσε τὴν Ἐμπορικὴν Τράπεζαν ἐξ ἰδίων διαθεσίμων χρημάτων. Τὸ ἀληθὲς εἶναι, ὅτι ἡ Ἐμπορικὴ Τράπεζα οἰκειοθελῶς καὶ ἄνευ οὐδενὸς ἐξαναγκασμοῦ ἐπώλησε τὰς μετοχάς της καὶ διὰ τῶν χρημάτων τούτων ἠγόρασε μέγαρα ἐν Ἀθήναις καὶ ὅτι τὰ χρήματα ταῦτα δὲν τὰ ἐπλήρωσεν ἡ Ἰταλικὴ Τράπεζα, ἀλλ’ ἐμμέσως ὁ ληστευθεὶς Κερκυραῖος ἐλαιοπαραγωγός, τοῦ ὁποίου τὸ ἔλαιον ἀφηρέθη βιαίως διὰ τῆς Στρατιωτικῆς Οἰκονομικῆς Ὑπηρεσίας καὶ τῶν Στρατοδικείων εἰς τὴν τιμὴν τῶν 100 δραχμῶν ἀνὰ ὀκᾶν παρὰ τῆς Banca Nazionale de Lavoro καὶ κατόπιν αὕτη τὸ ἐμπορεύετο ἐν τῷ ἐσωτερικῷ καὶ ἐξωτερικῷ εἰς ὑπερπλασίως ἀνωτέρας τιμὰς καὶ ἐκ τῶν τεραστίων ὠφελειῶν ἐπλήρωσε πολλοστημόριον τούτων διὰ τὰς μετοχὰς τῆς Ἐμπορικῆς Τραπέζης καὶ ἐναπέμειναν εἰς αὐτὴν ἐκ τῶν ληστρικῶν της πράξεων ὑπόλοιπα ἀμύθητα κέρδη. Συνεπῶς τὰ καταβληθέντα εἰς τὴν Ἐμπορικὴν Τράπεζαν χρήματα τὰ ἐπλήρωσαν ἐμμέσως οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ καὶ οὐχὶ ἡ Ἰταλικὴ Τράπεζα. Ἀλλὰ καὶ ἔτι περαιτέρω. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν οὐδέποτε οἱ ἐλαιοπυρῆνες ἐπληρώθησαν εἰς τὴν ἀνάλογον ἐμπορικήν των ἀξίαν. Σᾶς ἀναφέρω μόνον τὴν ἐλαιοεσοδείαν τοῦ 1951–52, καθ’ ὅσον ἐφέτος ἦτο πλήρης ἐσοδεία, καθ’ ἣν οἱ ἐλαιοπαραγωγοὶ ἐζημίωσαν ὑπὲρ τὸ 1½ δισεκατομμύριον δραχμῶν, καθ’ ὅσον, ἐνῷ οἱ ἐλαιοπυρῆνες διετιμήθησαν 200 δρχ. ἀνὰ ὀκᾶν, ἡ Ἕνωσις Συνεταιρισμῶν ἐπλήρωσε τούτους πρὸς 292 δραχμάς, ὅπερ μᾶς λέγει, ὅτι ἐπὶ 17 ἑκατομ. ὀκάδων ἐζημίωσαν 1.564.000.000, Οἱ αὐτοὶ ἐλαιοπυρῆνες, ἐσοδείας δηλαδὴ 1951–1952, ἀγοράζονται πρὸς 300–330 δρχ. ἀνὰ ὀκᾶν. Εἶναι δεδικαιολογημένον συνεπῶς τὸ αἴτημα τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν Κερκύρας, ὅπως ἡ περιουσία ἡ περιελθοῦσα εἰς τὸ Δημόσιον μεταβιβασθῇ εἰς τοὺς Γεωργικοὺς Συνεταιρισμοὺς Κερκύρας καὶ τὴν Ἕνωσιν αὐτῶν ὡς ἐκπροσώπους τῶν ληστευθέντων ἐλαιοπαραγωγῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς ὑπὸ τῆς Banca Nazionale de Lavoro. Κύριοι βουλευταί, ὁ σεβαστὸς Ἀρχηγός μου Στρατάρχης Παπάγος, διεκήρυξε κατὰ τὸν λόγον του τῆς Θεσσαλονίκης καὶ εἰς τὰς προγραμματικάς του δηλώσεις, ὅτι θέλει παράσχει τὴν ὑποστήριξίν του πρὸς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον ὅστις ἀποτελεῖ τὸ 75% τοῦ ὅλου πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος καὶ ὅστις εἶναι τὰ στερεὰ θεμέλια τοῦ ἀστικοῦ μας καθεστῶτος. Ἡ Κέρκυρα, ἀτυχῶς, εἶναι ἡ πτωχοτέρα πασῶν τῶν ἐπαρχιῶν ἀναλόγως τοῦ πληθυσμοῦ της, καθόσον ἔχει τὸν μικρότερον ἀγροτικὸν κλῆρον, ἀλλὰ καὶ δι’ ἄλλους ἀκόμη λόγους, οἵτινες δὲν εἶναι τῆς παρούσης στιγμῆς. Δὲν ζητεῖ νὰ ἁρπάσῃ ξένας περιουσίας, αἰτεῖται μόνον νὰ τῆς ἀποδοθῇ μέρος τοῦ δικαίου της ἐκ τῆς ληστευθείσης περιουσίας της, πρόθυμος νὰ πληρώσῃ ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ αἰτούμενον ἐλάχιστον μέρος τοῦ δικαίου της, τὸ ὁποῖον κατὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ Α.Ν. 2636 κατέχει σήμερον τὸ Κράτος. Ζητεῖ νὰ ἀποδοθῶσι τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ. Πιστεύουσιν, ὅτι τὸ σημερινὸν Κράτος εἶναι πράγματι Κράτος Δικαίου καὶ παρακαλεῖ τὴν ἀξίαν Κυβέρνησιν τῆς χώρας ὅπως υἱοθετήσῃ τὸ παρὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον προώρισται νὰ ἀνυψώσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν ἐλαιοπαραγωγῶν Κερκύρας, ἄνευ οὐδεμιᾶς ζημίας τοῦ Δημοσίου. Τοῦτο ἄλλως τε ἐγένετο καὶ ἐπὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, ὅτε παρεχωρήθη Οἰνοποιΐα καὶ Ἐλαιουργεῖον καὶ ἀγρόκτημα εἰς τὴν Ἕνωσιν τῆς Ρόδου. Ὁμοίως ἅμα τῇ ἀπελευθερώσει, ἐξεχωρήθη δωρεὰν ψυγεῖον εἰς τὴν Ἕνωσιν Κιτροπαραγωγῶν Ἡρακλείου εἰς ἀντιστάθμισμα τῶν ζημιῶν, ἃς ὑπέστησαν οἱ κιτροπαραγωγοί. Δὲν φαντάζομαι δὲ ὅτι ὑπάρχει ἔστω καὶ εἷς Ἕλλην ὅστις νὰ ἀρνηθῇ ὅτι ἐξωντώθησαν ὑπὸ τῶν Ἰταλῶν οἱ Ἐλαιοπαραγωγοὶ Κερκύρας.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Σωματείου Πολυτέκνων Καλαβρύτων, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν μὴ ἐφαρμογὴν τῶν περὶ προστασίας τῶν πολυτέκνων διατάξεων, ἀπευθυνομένης πρὸς τοὺς κ. κ. Ὑπουργοὺς Παιδείας καὶ Κοινωνικῆς Προνοίας, ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§18Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὑπὸ τὰς σημερινὰς περιστάσεις ἡ ἀνατροφὴ πολλῶν παιδιῶν εἶναι πρᾶξις ἡρωϊκή. Διὰ τοῦτο οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ θὰ πρέπει νὰ τύχουν τῆς προστασίας τοῦ Κράτους. Ἐθεσπίσθη δὲ πρὸς τοῦτο σειρὰ νόμων. Τελευταῖα ὅμως παρατηρεῖται ὅτι οἱ νόμοι αὐτοὶ δὲν ἐφαρμόζονται. Συνιστῶμεν τὴν πλήρη ἐφαρμογὴν τῶν νόμων αὐτῶν πρὸς προστασίαν τῶν πολυτέκνων.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Κουντούρης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§20Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Παρακαλῶ τοὺς κ. κ. Ὑπουργοὺς Προνοίας καὶ Συγκοινωνιῶν, ὅπως ἰσχύσουν οἱ πρὸ τοῦ νόμου 1910)40 θεσπισθεῖσαι ἐκπτώσεις ἐπὶ τῶν κομίστρων κατὰ 50% ὑπὲρ τῶν πολυτέκνων.

§21Χ. ΨΑΡΡΟΣ (Ὑπ. Συγκ.). Διὰ τοῦ τελευταίως ψηφισθέντος νόμου, ἐδόθη τὸ προνόμιον τῆς ἐκπτώσεως ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων τῶν σιδηροδρόμων προκειμένου περὶ πολυτέκνων, γενομένης δεκτῆς σχετικῆς τροπολογίας.

§22Ν. ΚΟΥΝΤΟΥΡΗΣ. Πρέπει ὅμως νὰ ἐπεκταθῇ αὕτη καὶ ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων τῶν πλοίων, καὶ πρὸς τοῦτο παρακαλοῦμεν καὶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Παμπούκας ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§24Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφοράν, κ. Πρόεδρε.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§26Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ἡ τάξις τῶν πολυτέκνων εἶναι τάξις, ἡ ὁποία θὰ πρέπει νὰ ἀπολαύῃ τῆς συμπαθείας ὅλων μας. Νομίζω, ἑπομένως, ὅτι κάθε προνόμοιον καὶ κάθε παραχώρησιν, τὰς ὁποίας κάμνει ἡ πολιτεία ὑπὲρ τῆς τάξεως αὐτῆς θὰ πρέπει νὰ τὰς σεβώμεθα. Δι’ αὐτὸ παρακαλῶ τοὺς κ.κ. Ὑπουργοὺς νὰ ἐπιληφθοῦν τοῦ θέματος τῶν πολυτέκνων καὶ ὄχι μόνον νὰ ἀποφασίσουν τὴν ἐφαρμογὴν τῶν νομοθετηθέντων, ἀλλὰ καὶ νὰ λάβουν τὰ συμπληρωματικὰ ἐκεῖνα μέτρα, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ παράσχουν ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας κάποιαν ἀνακούφισιν εἰς τὴν τάξιν αὐτήν.

§27Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Τὸ ζήτημα τῶν πολυτέκνων θὰ πρέπει ν’ ἀπασχολήσῃ ὁλόκληρον τὸν πολιτικὸν κόσμον. Ἐὰν θέλετε νὰ ὑπάρχουν ἐργάται γῆς θὰ πρέπει νὰ ἐνθαρρύνετε τοὺς πολυτέκνους. Μεταξὺ τῶν νόμων προστασίας τῶν πολυτέκνων εἶναι ὁ ἀφορῶν τὴν παιδείαν καὶ ὁ ἀφορῶν τὰς ἐκπτώσεις τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς. Ἐνῷ ὅμως οἱ σιδηρόδρομοι ἐφαρμόζουν τὸν νόμον, αἱ ἀκτοπλοϊκαὶ ἑταιρεῖαι δὲν τὸν τὸν ἐφαρμόζουν. Παρακαλῶ τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπιληφθῇ σχετικῶς τοῦ θέματος. Γενικῶς ἐπὶ τῶν ἄλλων θεμάτων θὰ πρέπει περισσότερον νὰ ἐνθαρρύνωμεν τοὺς πολυτέκνους.

§28Π. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ. Δι’ ἐμὲ ὑπάρχει ἕνας σοβαρώτατος λόγος διὰ τοὺς πολυτέκνους Καλαβρύτων. Εἰς τὴν περιοχὴν αὐτὴν ἡ δυστυχία εἶναι ἀφόρητος. Πολλὰ παιδιὰ στεροῦνται παντὸς προστάτου. Παρακαλῶ τοὺς ἁρμοδίους κ.κ. Ὑπουργοὺς ὅπως ἐνδιαφερθοῦν καὶ ἐπιληφθοῦν τῶν ἀφορώντων τοὺς πολυτέκνους ζητημάτων, ὡς ἔπραξε καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς Συγκοινωνιῶν.

§29Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν Προνοίας ὅπως ἐπεκτείνῃ τὴν νομοθεσίαν πολυτέκνων εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Παρῆλθον ἕξ χρόνια ἀπὸ τῆς ἐνσωματώσεως καὶ ἡ ἐπέκτασις τῶν σχετικῶν νομοθετημάτων δὲν ἐγένετο εἰσέτι.

§30Α. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ. Ἔχω νὰ παρατηρήσω τοῦτο. Ἐνῷ ὑπῆρξεν ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ὁμόθυμος ἦτο ἡ συμπάθεια ὅλων μας ὑπὲρ τῶν πολυτέκνων, ἤδη ἡ συμπάθεια αὕτη ἤρχισε μειουμένη εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἰδιαιτέρα θὰ ἔπρεπε νὰ δοθῇ φροντίς, Ἐφ’ ὅσον δημιουργοῦνται Παιδοπόλεις κλπ., διὰ ποίους, κύριοι, δημιουργοῦνται; Ἐὰν ἐνδιαφερώμεθα διὰ τοὺς πολυτέκνους, νομίζω, ὅτι πρωτίστως θὰ πρέπει νὰ ἀποβλέψωμεν πρὸς αὐτούς.

§31Ν. ΠΕΤΡΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κύριος Ὑπουργὸς εἰς μίαν ἀπάντησιν τὴν ὁποίαν ἔδωσεν, εἰς μίαν ἐκ τῶν ἐρωτήσεων, τὰς ὁποίας ἔχω ὑποβάλει σχετικῶς μὲ τὴν προστασίαν, τῶν πολυτέκνων ἀναγνωρίζει, ὅτι πραγματικῶς οἱ κείμενοι νόμοι, εἶχον ἀρχίσει νὰ μὴ ἐφαρμόζωνται πιστῶς. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς σημερινῆς ἐρωτήσεως, δὲν ἔχω τίποτα ἄλλο νὰ κάμω, παρὰ μίαν σύστασιν, ἀφορῶσαν τὸν Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, νὰ ἐπέμβῃ παρὰ τοῖς Δήμοις, ὥστε καὶ οἱ Δῆμοι νὰ ἀνταποκρίνωνται εἰς τὰς ὑποχρεώσεις των ἀπέναντι τῶν πολυτέκνων, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐνίσχυσιν εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐκπαιδεύσεως τῶν τέκνων τῶν πολυτέκνων. Κατὰ τὰ ἄλλα πρέπει ὁπωσδήποτε οἱ κείμενοι νόμοι νὰ ἐφαρμόζωνται πιστῶς, διότι ἡ τάξις τῶν πολυτέκνων εἶναι συμπαθεστάτη καὶ στηριζόμεθα ἐπ’ αὐτῶν διὰ πολλὰ Ἐθνικὰ ζητήματα.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Προνοίας ἔχει τὸν λόγον.

§33Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προνοίας). Τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Προνοίας, κύριοι βουλευταί, τὸ ὁποῖον ἔχει τὴν ἁρμοδιότητα τῆς παρακολουθήσεως τῆς ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων, περὶ προστασίας τῶν πολυτέκνων, ὁσάκις παρετηρήθη, ἢ ἔγινε γνωστὸν, ὅτι αἱ ὑπηρεσίαι, ἢ αἱ Ἀρχαί, παρέκκλιναν καὶ δὲν ἐφήρμοζαν τὰς διατάξεις, ἐπενέβη καὶ συνέστησε τὴν ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων αὐτῶν. Ἀσχέτως ὅταν δὲν ἐδίδετο ἡ ἔκπτωσις ἐπὶ τῶν κομίστρων καὶ ὅταν δὲν ἐφηρμόζετο, παρὰ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων, ἡ ἀπαλλαγὴ ἐκ τῆς φορολογίας τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, προέβην εἰς σχετικὴν σύστασιν, τόσον εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Συγκοινωνιῶν, τὸ ὁποῖον ἔλαβε ὑπ’ ὄψει τὴν σύστασιν αὐτὴν—καὶ ὅπως ἤδη ἀνεκοίνωσεν ὁ κύριος Ὑπουργός, κατέθεσε νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου ἀπαλλάσσονται κατὰ 50% τῶν κομίστρων οἱ πολύτεκνοι—ὅσον καὶ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐσωτερικῶν διὰ νὰ κάμῃ τὴν σχετικὴν σύστασιν εἰς τοὺς Δήμους, περὶ ἀπαλλαγῆς, ἐπαναλαμβάνω, ἐκ τῆς φορολογίας τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Τώρα τελευταίως ἐκ μέρους τῶν βουλευτῶν τῆς Δωδεκανήσου μοῦ ἐζητήθη νὰ ἐπεκταθῇ διὰ νόμου, ἡ προστασία τῶν πολυτέκνων, καὶ εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Κατέθεσα σχετικὸν νομοσχέδιον. Ὑποθέτω, ὅτι ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας, καταβάλλεται πᾶσα προσπάθεια, τῆς παρακολουθήσεως τῆς ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων αὐτῶν, περὶ προστασίας τῶν πολυτέκνων, καὶ ὅ,τι ἀφορᾷ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου, ἐφαρμόζεται ἀπολύτως.

§34Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἰς τὰς ἀτμοπλοϊκὰς Ἑταιρείας δὲν ἰσχύει ἡ ἔκπτωσις.

§35Κ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Κοιν. Προνοίας). Σχετικῶς μὲ τὴν μὴ ἔκπτωσιν ἐκ μέρους τῶν ἀτμοπλοϊκῶν Ἑταιρειῶν, διὰ πρώτην φορὰν λαμβάνω γνῶσιν.

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας, αἱ λοιπαὶ ἐρωτήσεις ἀναβάλλονται.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΕΠΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§38Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ νὰ προταχθῇ ἡ ἐπερώτησις διὰ τὸ πετρελαιοειδῆ.

§39Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. (Ὑφ. Ἐμπορίου). Μὲ προλάβατε.

§40Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἀνταποκρίνομαι καὶ εἰς τὴν ἐπιθυμίαν σας, κατόπιν νὰ εἰσέλθω εἰς τὴν ἐπερώτησιν τοῦ σίτου. Αὕτη εἶναι ἡ παράκλησίς μου.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἔχει ζητηθῆ ἡ ἀναβολὴ τῶν προηγουμένων ἐπερωτήσεων, καὶ κανονικῶς θὰ ἐπηγαίναμεν ἐκεῖ. Ὁ κ. Γ. Γρηγορίου ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐπερωτήσεώς του πρὸς τοὺς Ὑπουργοὺς Οἰκοιομικῶν, Ἐμπορίου, Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας καὶ Ὑφυπουργὸν Ἐμπορίου, σχετικῶς μὲ τὰς τιμὰς τῶν πετρελαιοειδῶν. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Πρόεδρος κ. Ι. Μακρόπουλος).

§42Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἡ ἐπερώτησίς μου, κύριοι βουλευταί, ἀναφέρεται εἰς τὰς τιμὰς τῶν καυσίμων γενικῶς καὶ κυρίως ὡς αὗται διεμορφώθησαν μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν συνεπείᾳ τῆς ἀνατιμήσεως τοῦ δολλαρίου. Ἡ ἐπερώτησίς μου ἐπρόκειτο νὰ συζητηθῇ τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευὴν 29ην τρέχοντος, ὅτε κατόπιν ἐπιστολῆς τῆς Κυβερνήσεως πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς ἡ συζήτησις ἀνεβλήθη, ὡς ὁ Πρόεδρος ἐξεφώνησε ταύτην. Διεμαρτυρήθην ἐντόνως διὰ τὴν τοιαύτην ἀναβολήν. Ὄχι, κ. βουλευταί, ἀπὸ ἀδιάλλακτον ἀντιπολιτευτικὴν διάθεσιν, ἀλλὰ διότι ἡ ἐπερώτησίς μου εἶχε κατατεθῆ τὴν 11ην Μαΐου εἰς τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς. Ἐδημοσιεύθη εἰς τὸν τύπον τὴν ἑπομένην τῆς καταθέσεώς της καὶ ἐπὶ ἡμέρας οὐδένα συνεκίνησεν. Ὅλως ἀπροόπτως ἠθελημένως ἢ συμπτωματικῶς τὸ ἀπόγευμα τῆς προτεραίας καὶ τὴν πρωΐαν τῆς ἡμέρας τῆς συζητήσεώς της, μερὶς τοῦ φιλικοῦ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τύπου, ἀνέγραψεν εἰς ἐμφανῆ σημεῖα τῶν ἐφημερίδων τὴν ἀποκάλυψιν τοῦ σκανδάλου τῶν καυσίμων καὶ πάλιν ἠθελημένως ἢ συμπτωματικῶς οἱ πηχυαῖοι τίτλοι τοῦ κειμένου συνέπιπτον κατὰ περιεχόμενον περὶ τῆς εὐθύνης τῶν φαυλοκρατικῶν Κυβερνήσεων τοῦ Κέντρου. Κατόπιν τῶν δημοσιεύσεων τούτων, αἱ ὁποῖαι ἴσως νὰ ἐπραγματοποιήθησαν διὰ νὰ διασκεδασθῇ ἡ κοινὴ γνώμη ἐκ τῆς ἀποκαλύψεως τοῦ σκανδάλου εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἵνα μὴ μείνῃ μὲ τὴν ἐντύπωσιν ταύτην ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς χρέος, νομίζω, καὶ ὑποχρέωσιν εἶχον καὶ τὴν ἀναβολὴν νὰ μὴ δεχθῶ καί, γενομένης τῆς ἀναβολῆς, νὰ διαμαρτυρηθῶ. Κατὰ τὴν θριαμβευτικήν, κύριοι βουλευταί, ἐξαγγελίαν τῆς 9 Ἀπριλίου τρέχοντος ἔτους, εἶχε λεχθῆ, ὅτι λαμπραὶ ἡμέραι ἀνέμενον τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ ἰδίᾳ τὸν γεωργικὸν παραγωγικόν μας κόσμον. Ἡ συζήτησις ὅμως εἰς τὴν Βουλὴν τῆς ἐπερωτήσεως περὶ ὑποτιμήσεως τοῦ Ἐθνικοῦ νομίσματος ἀπέδειξεν, ὅτι τὸ μέτρον τῆς ὑποτιμήσεως, ἀντιστρόφως ηὐνόει τοὺς ὀλίγους εἰς βάρος τῶν πολλῶν. Αἱ ἀναπροσαρμοσθεῖσαι τιμαὶ τῶν καυσίμων μετὰ τὴν 9ην Ἀπριλίου εἶναι μία ἐπὶ πλέον ἀπόδειξις τοῦ γεγονότος τούτου. Πράγματι ἀπὸ τοῦ μεσονυκτίου τῆς 9ης Ἀπριλίου αἱ ἑταιρεῖαι πετρελαιοειδῶν διέρχονται ὑπερλάμπρους ἡμέρας, ἐνῷ φαίνεται, ὅτι αἱ ὑποσχεθεῖσαι λαμπραὶ τοιαῦται διὰ τὸν λαὸν προμηνύονται λίαν ζοφεραί. Ἡ τιμὴ τοῦ σίτου καὶ τοῦ ἄρτου ἐσήμαναν τὴν ἕναρξιν αὐτῶν. Δὲν εἶναι τὸ πρῶτον ὅπου τὸ Πανελλήνιον θὰ ἀπασχοληθῇ μὲ τὰς περιβοήτους ἑταιρείας καὶ τὴν ἀχαλίνωτον κερδοσκοπίαν των. Ἡ ἱστορία τῶν ἑταιρειῶν αὐτῶν εἰς τὴν χώραν μας ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν πᾶν ἄλλο ἢ τιμία. Διὰ τὴν σκανδαλώδη των δρᾶσιν εἶχον ὑποβληθῆ μηνύσεις εἰς παρελθὸν ἐναντίον των ὑπὸ ἰδιωτῶν, τὸ ζήτημα ἔφθασεν εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἀπεφασίσθη τότε ἡ συγκρότησις ἀνακριτικῆς κοινοβουλευτικῆς ἐπιτροπῆς πρὸς ἀναζήτησιν ἢ διαπίστωσιν ὑφισταμένων τυχὸν πολιτικῶν εὐθυνῶν. Μία ἀπόδειξις τῆς σατανικότητος τῶν ἐν λόγῳ ἑταιρειῶν εἶναι καὶ ἡ ἀπόπειρά των νὰ ἐπιρρίψουν τὰς εὐθύνας των εἰς πολιτικὰ πρόσωπα τῆς χώρας. Μετέσχον κατὰ τὸ 1950 τῆς ἐν λόγῳ ἐπιτροπῆς καὶ εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ὁρισθῶ ὡς εἷς τῶν δύο εἰσηγητῶν τῆς ἐπιτροπῆς ταύτης. Μοῦ ἐδόθη, κύριοι βουλευταί, ἡ εὐκαιρία νὰ γνωρίσω ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὴν ἄνομον δρᾶσιν τῶν ἑταιρειῶν καὶ τὰ σατανικὰ σχέδια καὶ μέσα ἅτινα ἐχρησιμοποίουν πρὸς ἐπίτευξιν τῶν σκοπῶν των. Εἰς τὴν ὑποβληθεῖσαν εἰς τὴν ἐπιτροπὴν ἔκθεσίν μου μεταξὺ ἄλλων ἀνέφερον. «...........δὲν δυνάμεθα νὰ ἀμφισβητήσωμεν καὶ εἰς τὸ παραμικρὸν ὅτι ἡ τελικὴ ἐπιτυχία τῶν σκοπῶν τῆς κοινοπραξίας δὲν ὀφείλεται εἰς τὴν γενναίαν καὶ ἀποτελεσματικὴν συνδρομὴν τὴν ὁποίαν παρέσχον εἰς αὐτὴν αἱ ἁρμόδιαι Ἑλληνικαὶ δημόσιοι ὑπηρεσίαι. Καὶ ἡ εὐθύνη αὐτῶν εἶναι ἀκόμη μεγαλυτέρα καὶ ἡ ὑπόθεσις ἀποβαίνει αἰσχροτέρα, διότι διαπράττεται εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Πατρίς μας ἐξήρχετο νικηφόρος μὲν ἀπὸ τὸν νέον σκληρὸν πόλεμον, ἡμιθανὴς ὅμως ὁ λαός της ἀπὸ τὰς σκληρὰς δοκιμασίας καὶ τὰ μαρτύρια ποὺ ὑπέστη. Ἐπάνω εἰς τὸ ἡμιθανὲς τοῦτο σῶμα τοῦ γενναίου αὐτοῦ λαοῦ, ἐπάτησεν ἡ κοινοπραξία διὰ νὰ πλουτήσῃ ἔχουσα συμπαραστάτην τὴν ἐγκληματικὴν ἂν μὴ τι ἄλλο, συνδρομὴν τῶν Ἑλληνικῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν.........». Ἐκ τῆς γενομένης ἐρεύνης, τῆς μελέτης τῶν στοιχείων καὶ τῶν ἀνακρίσεων ἀπεδείχθη τὸ ἀνεύθυνον τῶν πολιτικῶν προσώπων τῆς χώρας. Ἔκτοτε ἡ ὑπόθεσις τῶν καυσίμων εὑρίσκεται εἰς χεῖρας τῆς δικαιοσύνης. Αἱ ἑταιρεῖαι ἠναγκάσθησαν πρὸ καιροῦ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον δώδεκα περίπου δισεκατομμύρια. Ἡ ὑπόθεσις ὅμως δὲν ἐπερατώθη εἰσέτι. Ὁ φάκελλος ἐπεστράφη καὶ πάλιν εἰς τὸν ἀνακριτὴν ἵνα γίνῃ ὁ οὐσιαστικὸς ἔλεγχος ἐκ τοῦ ὁποίου κατὰ τοὺς πλέον μετρίους ὑπολογισμοὺς θὰ προκύψῃ ὄφελος περίπου εἴκοσι—τριάκοντα δισεκατομμύρια δραχμῶν. Ὁ ἔλεγχος κ. βουλευταὶ εἶναι οὐσιαστικὸς καὶ τυπικός. Κατὰ τὸν τυπικὸν ἔλεγχον, διεγράφησαν ἐκ τῶν ὑποβληθέντων δικαιολογητικῶν τὰ κονδύλια ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα νομίμως δὲν ἔπρεπε νὰ συμπεριληφθοῦν καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐπεστράφησαν δώδεκα δισεκατομμύρια. Κατὰ δὲ τὸν οὐσιαστικὸν ἔλεγχον ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ ἐνεργηθῇ θὰ ἐλεγχθῇ τὸ ὕψος τοῦ ποσοῦ τῶν νομίμως συμπεριληφθέντων κονδυλίων διὰ τὸν καθορισμὸν τῶν ἐξόδων τῆς διαχειρίσεως τῶν καυσίμων. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι αἱ ἐν Ἑλλάδι ἑταιρεῖαι πετρελαιοειδῶν ἀποτελοῦν παραρτήματα ἰσχυρῶν διεθνῶν οἰκονομικῶν κολοσσιαίων τρὰστ ἅτινα διαθέτουν ἄφθονα τὰ ὑλικὰ μέσα, ὅπως ἀληθὲς εἶναι ὅτι αἱ ἐν λόγῳ ἑταιρεῖαι ἀείποτε ἀντιμετώπισαν τὴν Ἑλλάδα ὡς περιοχὴν ἐκμεταλλεύσεως μαύρων τῆς Κεντρώας Ἀφρικῆς. Ὁ χαρακτηρισμὸς δέον νὰ μὴ θεωρηθῇ ὑπερβολικὸς ἀλλὰ μᾶλλον ἐπιεικής. Ἤδη τὸ συγκρότημα τῶν ἑταιρειῶν εὑρίσκεται καὶ πάλιν εἰς τὸ προσκήνιον. Τὸ Πανελλήνιον ἐκ νέου θὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὰ νέα του σκάνδαλα. Τὴν ἱστορικὴν 9ην Ἀπριλίου εὑρισκόμην εἰς τὴν περιφέρειάν μου Σάμον, ὅτε ἀνηγγέλθη χαρμοσύνως ἀπὸ τοῦ νέου Κοινοβουλευτικοῦ βήματος τῶν μεγαφώνων τοῦ ραδιοσταθμοῦ ὁ θρίαμβος τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν δολοφονίαν τῆς δραχμῆς. Δὲν εἶχεν ἴσως προλάβει ὁ ὁμιλητὴς νὰ ἀποτελειώσῃ τὴν παράγραφον περὶ τιμῶν καὶ εἰς τὴν ἀκραίαν αὐτὴν Ἑλληνικὴν γωνίαν τὴν Σάμον, κατέφθασαν αἱ τηλεγραφικαὶ ὁδηγίαι τῶν ἑταιρειῶν πρὸς τοὺς ἀντιπροσώπους των περὶ αὐξήσεως τῶν τιμῶν ἀπὸ τῆς ἑπομένης. Τὴν 11ην Ἀπριλίου ἐκδίδεται ὑπὸ τῆς ἐπιτροπῆς ἐξ Ὑπουργῶν ἡ ἀπόφασις περὶ αὐξήσεως τῆς τιμῆς τῶν πετρελαιοειδῶν καὶ τὴν 13ην Ἀπριλίου δημοσιεύονται αἱ αὐξήσεις εἰς τὸν τύπον· θαυμαστὴ πράγματι ταχύτης. Αἱ διαμορφωθεῖσαι τιμαὶ τῶν καυσίμων αἱ ὁποῖαι κρίνονται λίαν σκανδαλώδεις παρέχουν τὴν εὐκαιρίαν τῆς ἐξετάσεως γενικῶς τῶν τιμῶν πρὸ καὶ μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογήν. Διότι ναὶ μὲν ἡ κλοπὴ κορυφοῦται μὲ τὰς νέας τιμάς, ἔχει ὅμως θεμελιωθῆ ἀπὸ ἀρκετῶν μηνῶν. Ἐπὶ τῆς τιμῆς ΤΣΙΦ καὶ τοῦ ὕψους τῶν γενικῶν ἐξόδων δέον νὰ στρέψωμεν τὴν προσοχήν μας, διότι ἐπὶ τῶν δύο αὐτῶν σημείων πραγματοποιεῖται τὸ μεγάλο παιχνίδι τῶν ἑταιρειῶν διὰ τὴν ἀπόκτησιν ἀθεμίτων καὶ κολοσσιαίων κερδῶν. Τὰς τιμὰς τῶν καυσίμων θὰ τὰς διακρίνωμεν εἰς τιμὰς πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς καὶ μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν συνεπείᾳ τῆς ἀνατιμήσεως τοῦ δολλαρίου. Αἱ τιμαὶ τοῦ πετρελαίου ΜΑΖΟΥΤ πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς εἶχον ὡς ἑξῆς:

Αὐτὴ ἦτο ἡ τιμὴ τοῦ ΜΑΖΟΥΤ πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς διὰ τὴν κατανάλωσιν. Τὸ χαρακτηριστικὸν τῆς τιμῆς ταύτης εἶναι τὰ γενικὰ ἔξοδα ἅτινα ἐπὶ τῆς τιμῆς ΤΣΙΦ ἀνέρχονται εἰς 40%. Τὸ ποσοστὸν τοῦτο εἶναι πρωτοφανὲς καὶ ἀπίστευτον. Ἐπιβαρύνεται ἕνα προϊόν μὲ 40% χωρὶς νὰ γίνεται ἡ παραμικρὰ ἐπεξεργασία ἐπ’ αὐτοῦ, παρὰ μόνον μεταπώλησις καὶ διαχείρισις, ἄνευ μακροχρονίου ἐναποθηκεύσεως, τόκων κλπ. ἐξόδων. Εἰς τὸ ὕψος αὐτῶν τῶν γενικῶν ἐξόδων εὑρίσκεται ὁ Πακτωλὸς τῶν ἑταιρειῶν. Ἐξ αὐτῶν γεννῶνται τὰ τεράστια ἔσοδα καὶ κέρδη. Ἀπὸ αὐτὰ κατὰ τὸν τυπικὸν ἔλεγχον ποὺ ἐγένετο ἠναγκάσθησαν νὰ ἐπιστρέψουν αἱ ἑταιρεῖαι τὰ 12 δισ. καὶ ὑπολογίζεται νὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ ἐπιστρέψουν περίπου 25–30 δισ. κατὰ τὸν οὐσιαστικὸν ἔλεγχον. Τὴν αὐτὴν ἐποχὴν ἡ τιμὴ τοῦ ΜΑΖΟΥΤ τράνζιτο ἦτο:

Καὶ ἐπ’ αὐτῆς τῆς τιμῆς τὰ γενικὰ ἔξοδα ἀνέρχονται περίπου εἰς 30% ἐπὶ τῆς τιμῆς ΤΣΙΦ. Καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην τὰ γενικὰ ἔξοδα κρίνονται λίαν ὑπερβολικά. Θὰ πρέπει, κύριοι βουλευταί, νὰ διαταχθῇ αὐστηρὸς ἔλεγχος, ἵνα διαπιστωθῇ ἐὰν καὶ κατὰ πόσον δικαιολογοῦνται τὰ τεράστια αὐτὰ ἔξοδα. Ἔρχεται ὅμως ἡ ἱστορικὴ 9 Ἀπριλίου καὶ ταύτης ἐπακολουθεῖ ἡ ἀναπροσαρμογὴ τῶν τιμῶν. Ἡ εὐκαιρία διὰ τὰς ἑταιρείας ὑπῆρξεν ἐξόχως εὐτυχής. Ἡ τιμὴ τοῦ ΜΑΖΟΥΤ διὰ τὴν κατανάλωσιν ἀναβιβάζεται κατὰ 100% ἐπὶ τῆς τιμῆς ΤΣΙΦ καὶ 56% περίπου ἐπὶ τοῦ συνόλου τῆς τιμῆς ἤτοι:

Ἡ δὲ τιμὴ τοῦ ΜΑΖΟΥΤ τράνζιτο διαμορφοῦται ὡς ἀκολούθως:

Οὕτω, κύριοι βουλευταί, διεμορφώθησαν αἱ τιμαὶ μετὰ τὴν ἀνατίμησιν τοῦ δολλαρίου. Ἐπὶ τῶν τιμῶν τούτων παρατηρητέον: Τὸ περίεργον ἐπὶ τῶν οὕτω διαμορφωθεισῶν τιμῶν εἶναι ὅτι καίτοι λόγῳ τοῦ πληθωρισμοῦ αἱ τιμαὶ τείνουν πρὸς τὰ ἄνω, τὰ γενικὰ ἔξοδα τῶν ἑταιρειῶν μειοῦνται τόσον εἰς τὴν τιμὴν καταναλώσεως ὅσον καὶ τὴν τράνζιτο κατὰ ποσὸν ἤτοι κατὰ 16.000 περίπου 5.000 κατὰ τόννον, δὲν γνωρίζομεν τὶ ἐμεσολάβησεν ὥστε νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ μείωσις αὕτη. Ὅτε ἐξεταστέον πάλιν, διατὶ εἰσεπράττετο μέχρι τῆς ἀνατιμήσεως τοῦ δολλαρίου. Εἶχε καθορισθῆ ποσοστὸν 1½% διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῶν ἐγκαταστάσεων. Ἐὰν τοῦτο δὲν ἦτο ἐπαρκὲς ἐπὶ τῶν 315.000 θὰ ἐγένετο ἀσφαλῶς 2%. Διατὶ λοιπὸν τὸ ποσοστὸν τοῦτο θὰ ὑπολογισθῇ ἐπὶ τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς ΤΣΙΦ, ἤτοι ἐπὶ τῶν 630.000 δραχ. Ἐκεῖ ὅμως, κύριοι βουλευταί, ὅπου πραγματοποιεῖται καθαρὰ πλέον ληστεία εἶναι εἰς τὴν τιμὴν ΤΣΙΦ. Αἱ ἑταιρεῖαι ἐδήλωσαν καὶ ἡ Κυβέρνησις ἐνέκρινε διὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τιμὴν ΤΣΙΦ δολλάρια 21 κατὰ τόννον πετρελαίου ΜΑΖΟΥΤ. Ἡ τιμὴ ἀναληθὴς καὶ ψευδὴς τυγχάνει. Κατὰ τὰ τέλη Μαρτίου ἔχομεν εἰς τὴν Μεσόγειον μεγάλην πτῶσιν τῶν τιμῶν τῶν καυσίμων. Τὴν 26ην Φεβρουαρίου 1953 ἡ ΔΕΗ προκηρύσσει διαγωνισμὸν διὰ τὴν προμήθειαν ΜΑΖΟΥΤ διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ Ἀλιβερίου. Ἐπιτυγχάνει τιμὴν 18½ δολλαρίων τὰ ὁποῖα προσέφερον οἱ ἰδιῶται ἔναντι τῶν 23.20 τοῦ Τρὰστ τῶν ἑταιρειῶν. Τὸν Μάρτιον τοῦ 1953 ἡ Ἠλεκτρικὴ Ἑταιρεία Ἀθηνῶν προκηρύσσει διαγωνισμὸν διὰ τὴν προμήθειαν Μαζοὺτ διὰ τὰς ἀνάγκας της, περίπου 150.000 τόννους. Ἐπιτυγχάνει τὴν καταπληκτικὴν τιμὴν τῶν 13.97 δολλαρίων κατὰ τόννον ἤτοι δολλάρια 7.03 κατωτέρα τῆς θεωρουμένης κανονικῆς ἢ δραχμὰς 105.500. Καὶ οὕτως ἀντὶ τῶν 315.000 τσὶφ ἀγοράζει τὸ μαζοὺτ δραχμὰς 209.500. Ἡ διαφορὰ εἶναι πράγματι κολοσσιαία. Εἴμεθα ὅμως ὑποχρεωμένοι νὰ δηλώσωμεν ὅτι ἡ τιμὴ αὕτη ἐπετεύχθη πρῶτον διότι ἡ δημοπρασία ὑπῆρξε λίαν πεισματικὴ μεταξὺ ἰδιωτῶν καὶ ἑταιρειῶν μὲ νίκην τῶν ἑταιρειῶν καὶ δεύτερον τὴν περίοδον ἐκείνην οἱ ἀποθηκευτικοὶ χῶροι τῶν διϋλιστηρίων τῆς Ἰταλίας, ὁπόθεν γίνεται ἡ προμήθεια, ἦσαν πλήρεις καὶ ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη τῆς ἐξευρέσεως χώρου ὅτε τὰ προϊόντα ἢ θὰ ἐρρίπτοντο εἰς τὴν θάλασσαν ἢ θὰ ἐπωλοῦντο ὅσα–ὅσα ὅπως καὶ ἐγένετο. Τὸ γεγονὸς τοῦτο δέον νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἤθελον ἀποφασίσει τὴν ἐγκατάστασιν διϋλιστηρίων ἐν Ἑλλάδι. Τὴν 23ην Μαρτίου 1953 τὸ πολεμικόν μας Ναυτικὸν προκηρύσσει διαγωνισμὸν διὰ τὴν προμήθειαν 6.000 τόννων Μαζούτ. Ὁ διαγωνισμὸς ματαιοῦται καὶ ἐπαναλαμβάνεται μετὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν ἤτοι τὴν 14ην Ἀπριλίου 1953. Ἐπιτυγχάνονται τιμαὶ 17.30 καὶ 17.35, ἃς ἔδωκαν οἱ ἰδιῶται τῶν ἑταιρειῶν δι’ ἀγνώστους λόγους μὴ προσελθουσῶν νὰ λάβουν μέρος. Δέον νὰ ἔχητε ὑπ’ ὄψει σας ὅτι τὸ μαζοὺτ διὰ τὸ Ναυτικὸν εἶναι εἰδικῆς ραφιναρισμένης ποιότητος καὶ στοιχίζει 1½ ἀκριβότερον τοῦ κανονικοῦ. Ἤτοι τὸ ναυτικὸν ἐπέτυχε τιμὴν ΜΑΖΟΥΤ 15.80 δολλάρια τὸν τόννον ὅταν ἡ ἐπίσημος τιμὴ ἦτο 21 δολλάρια. Ἡ μὴ συμμετοχὴ τῶν ἑταιρειῶν καθ’ ἡμᾶς εἶναι θέμα ἐξεταστέον. Σᾶς δίδω ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, ἕνα χαρακτηριστικὸν παράδειγμα ποὺ ἀφορᾶ τὴν βενζίνην. Τὴν 23ην Μαρτίου τὸ Ναυτικόν μας προμηθεύεται 500 τόννους βενζίνης κοινῆς ποιότητος. Ἐπιτυγχάνει τιμὴν 43 δολλαρίων κατὰ τόννον. Τὴν αὐτὴν ἡμέραν ὁ Στρατὸς καὶ ἡ Ἀεροπορία προμηθεύονται βενζίνην κοινῆς ποιότητος 6.000 τόννων πρὸς 45½ δολλάρια τὸν τόννον καὶ 500 τόννους πρὸς 46 δολλάρια. Ἡ ἐπίσημος τιμὴ κατὰ τὴν ἐν λόγῳ ἡμερομηνίαν ἦτο 47 δολλάρια ὁ τόννος. Εἶναι περίεργον καὶ ἐξεταστέον πῶς ὁ Στρατὸς καὶ ἡ Ἀεροπορία τὴν αὐτὴν ἐποχὴν προμηθεύονται τὴν βενζίνην κατὰ 2½–3 δολλάρια ἢ δραχ. 37.500–45.000 ἀκριβότερον τὸν τόννον μὲ τιμὴν δολλαρίου 15.000 ἀπὸ τὸ Ναυτικόν. Ἀσφαλῶς ἡ Κυβέρνησις θὰ μᾶς λύσῃ τὴν ἀπορίαν. Σᾶς ἔδωκα μερικὰ παραδείγματα ἐκ τῶν ὁποίων σαφὴς ἐξάγεται ἡ γενομένη εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ληστεία. Τὴν 10ην Ἀπριλίου 1953 ὅτε τὸ ἐπίσημον Κράτος ἀνεγνώριζεν ὡς τιμὴν τοῦ ΜΑΖΟΥΤ δολλάρια 21 κατὰ τόννον, εἰς ὁλόκληρον τὴν ὑδρόγειον ἡ τιμή του ἦτο 16 δολλάρια. Ἑπομένως ἐπεβαρύνθη ὁ ἑλληνικὸς λαὸς μὲ πέντε ἐπὶ πλέον δολλάρια ἢ 150.000 δραχ. κατὰ τόννον, Τοῦτο σημαίνει 6.000.000 δολλάρια ἔκτακτον κέρδος ὑπὲρ τῶν ἑταιρειῶν· τοῦτο σημαίνει 6.000.000 δολλάρια λαθρεμπορία συναλλάγματος διὰ τῆς ἐξαγωγῆς των εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἀλλὰ εἰς τὰ ἓξ αὐτὰ ἑκατομμύρια δολλάρια δέον νὰ προσθέσητε τὸ 1½% ὅπερ εἰσπράττεται ἐπὶ πλέον ἐπὶ τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς καὶ τὸ ὁποῖον συνολικῶς ἀνέρχεται περίπου εἰς 200–250.000 δολλάρια. Προσθέσατε εἰς ταῦτα τὰ ὑπέρογκα γενικὰ ἔξοδα καὶ θ’ ἀντιληφθῆτε τὸ μέγεθος τοῦ σκανδάλου.

§43Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Ἰδίας ποιότητος;

§44Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἰδίας ποιότητος. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα ἄλλο ἀκόμη γεγονός, τὸ ὁποῖον ἐπληροφορήθην σήμερον καὶ δὲν ξεύρω, ἐὰν εἶναι ἀληθές. Ἐγένετο μία δημοπρασία τῶν ΣΕΚ ἡ ὁποία κατεκυρώθη εἰς ἰδιώτας, ἀλλὰ εἰδοποιήθησαν οἱ ἰδιῶται, ὅτι ἀκυροῦται ἡ δημοπρασία καὶ θὰ ἐπαναληφθῇ εἰς τὸ μέλλον. Τὸ γεγονὸς τὸ ἀναφέρω μὲ ἐπιφύλαξιν, διότι σήμερον τὸ ἀπόγευμα τὸ ἐπληροφορήθην καὶ δὲν ξεύρω, ἐὰν εἶναι ἀληθές. Ὅπως βλέπετε, κύριοι συνάδελφοι, ἐδῶ πρόκειται περὶ ἑνὸς κολοσσιαίου σκανδάλου, διότι ἐκτὸς τῶν τιμῶν αὐτῶν, ὑπάρχει ὅτι διεθνὲς περιοδικόν, ὀνομαζόμενον......, τὸ ὁποῖον φθάνει εἰς τὰς Ἀθήνας 2–3 ἡμέρας ἀπὸ τῆς ἐκδόσεώς του. Εἶναι περίφημον περιοδικόν, περιέχει δι’ ὅλας τὰς τιμὰς τῶν καυσίμων. Ἐὰν τὸ Ὑπουργεῖον, ἐὰν αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι, τὴν ὥραν ποὺ ἐνέκριναν τὰ 21 δολλάρια εἶχον καὶ μόνον τὸ περιοδικὸν αὐτὸ ὑπ’ ὄψει των, θὰ ἔβλεπον, ὅτι εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν τὰ καύσιμα καὶ κυρίως τὰ μαζοὺτ εἶχον 16 δολλάρια καὶ ὄχι 21, ὡς διετιμήθη. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶναι βέβαιον, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι, ὅτι ἀπὸ τὴν τιμὴν αὐτὴν τῶν 5 δολλαρίων διαφορὰν τὴν ὁποίαν ἔχομεν, συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἐὰν ὑπολογίσωμεν, ὅτι ἔχομεν 1.200.000 τόννους καύσιμα, χονδρικῶς ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ λέγει 6.000.000 δολλάρια χαρίζονται εἰς τὰς ἑταιρείας. Καὶ δὲν εἶναι μόνον αὐτό. Εἶναι, ὅτι καὶ μὲ τὰ 6.000.000 δολλάρια, διὰ τῶν ὁποίων γίνεται λαθρεμπόριον συναλλάγματος, διότι αἱ ἑταιρεῖαι ἔχουν δικαίωμα νὰ ἐξάγουν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τὸ 60% τῶν κερδῶν των. Εἰς αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, θὰ προσθέσετε τὰς 250.000 δολλάρια τὸ 1,5% ποὺ ἐπωφελήθησαν αἱ ἑταιρεῖαι ἐκ τῆς αὐξήσεως, κατὰ τὴν ἀναπροσαρμογὴν καὶ ἐὰν θέλετε προσθέσατε καὶ τὰ ὑπερβολικὰ ἔξοδα, διὰ νὰ πλησιάσετε εἰς τὰ 10.000.000 δολλάρια. Τὸ ¼ δηλ. τῶν ὅσων ἐπῆγεν ὁ Ἑλληνικὸς λαός, διὰ τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ κ. Μαρκεζίνη, νὰ ζητήσῃ ὡς ἐνίσχυσιν ἀπὸ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς. Ἔχομεν ὅμως καὶ μίαν ἄλλην περίπτωσιν, λίαν περίεργον κ. συνάδελφοι, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῶν καυσίμων. Εἶναι τὸ ζήτημα τῶν ὀρυκτελαίων. Τὰ ὀρυκτέλαια κ. συνάδελφοι, τὰ εἰσάγουν κυρίως Ἕλληνες. Εἰς τοὺς εἰσαγωγεῖς δὲ ὀρυκτελαίων δίδεται χρηματοδότησις, διὰ νὰ κινηθοῦν. Χρηματοδότησις ἐπίσης δίδεται εἰς τὰς Ἑταιρείας Ὀρυκτελαίων καὶ εἰς τοὺς ἀλλοδαπούς. Εἰς τὰς ἀρχὰς Ἰανουαρίου τρέχοντος ἔτους ἐδηλώθη εἰς τοὺς εἰσαγωγεῖς ὀρυκτελαίων, ὅτι, ἐπειδὴ ὑπάρχει ἔλλειψις δολλαρίων, νὰ στρέψουν τὴν προσοχήν των πρὸς τὰς Εὐρωπαϊκὰς ἀγοράς. Πράγματι, οἱ Ἕλληνες εἰσαγωγεῖς ἔστρεψαν τὴν προσοχήν των πρὸς τὰς Εὐρωπαϊκὰς ἀγοράς. Ἤνοιξαν πιστώσεις καὶ ἐκεῖ ἐγένετο ὁλόκληρος αὐτὴ ἡ προεργασία, μετ’ ὀλίγας ἡμέρας, εἰς τὰς 28 Ἰανουαρίου, ἐδημοσιεύετο ἀπόφασις, διὰ τῆς ὁποίας, τὰ ὀρυκτέλαια ἀπεδεσμεύοντο καὶ ἦτο ἐντελῶς ἐλεύθερος ἕκαστος νὰ εἰσαγάγῃ ὀρυκτέλαια ἀπὸ οἱανδήποτε χώραν ἤθελε. Καὶ ἔτσι αἱ Ἑταιρεῖαι ἔσπευσαν ἀμέσως καὶ τὸ ἴδιο βράδυ ἴσως νὰ τηλεγραφήσουν, νὰ ἀνοίξουν πιστώσεις, διὰ ὀρυκτέλαια Ἀμερικῆς, οἱ δὲ δυστυχεῖς ἄλλοι ἔμειναν «ἀμανάτι» κατὰ τὴν κοινὴν ἔκφρασιν εἰς τὰς Εὐρωπαϊκὰς ἀγοράς.

§45Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ (Ὑπ. Ἐμπορίου). Ἐπειδὴ εἶναι ἕν μέγα θέμα ποὺ περιλαμβάνεται εἰς τὴν ἐπερώτησίν σας, σᾶς δίδω τὴν πληροφορίαν, ὅτι δὲν εἶναι ἀκριβές, ὅτι, ὅταν ἀφέθησαν τὰ ὀρυκτέλαια ἐλεύθερα, ἔσπευσαν αἱ μεγάλαι Ἑταιρεῖαι νὰ καλύψουν τὰς ἀνάγκας των εἰς δολλάρια. Τὸ ἀληθὲς εἶναι, ὅτι, παρὰ τὴν ἐλευθερίαν, ἐλάχισται αἰτήσεις δι’ ἄδειαν εἰσαγωγῆς ὀρυκτελαίων ἀπὸ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας ὑπεβλήθησαν. Ὁλόκληρον δὲ τὸ ποσὸν, τὸ ὁποῖον εἶναι τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας ἔχει διατεθῆ, παραμένει καὶ μέγιστον μέρος ἀχρησιμοποίητον μέχρις αὐτῆς τῆς στιγμῆς. Εἶναι ζήτημα, ἐὰν ἔφθασαν τὰ 70– 80.000 δολλάρια αἱ αἰτήσεις, δι’ εἰσαγωγὴν ὀρυκτελαίων, ὅταν ταῦτα ἀφέθησαν ἐλεύθερα. Δὲν ἔχω ὑπ’ ὄψίν μου, ποῖοι εἶναι οἱ ἀριθμοί, κατὰ τὴν τελευταίαν περίοδον, ἀλλὰ ἀπετέλεσε τὸ ζήτημα τοῦτο γεγονός, τὸ ὁποῖον ἐσημειώθη ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον τότε. Συνεπῶς ἠμπορεῖτε νὰ συνεχίσετε, ἀλλὰ ὡς πρὸς τὸ σημεῖον, ὅτι ἡ ἐλευθερία ἐπέτρεψεν εἰς τὰς Ἑταιρείας νὰ δώσουν μεγάλας παραγγελίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς κάμω αὐτὴν τὴν διόρθωσιν.

§46Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἑπομένως συμφωνεῖτε μαζί μου, ὅτι ἐδόθη ἐλευθερία. Ἄλλο ζήτημα, ἐὰν αἱ ἑταιρεῖαι δὲν ἔσπευσαν νὰ προβοῦν εἰς τὰς παραγγελίας των. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ θέμα εἶναι ἐξεταστέον. Σημασία, κύριοι, δὲν ἔχει τὶ ἔκαμε ἡ Ἑταιρεία, σημασίαν ἔχει τὶ ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις, ἡ πρᾶξις τοὐτέστιν ἠμποροῦσε νὰ μὴ παραγγείλουν οὔτε μίαν ὀκᾶ οἱ Ἕλληνες εἰσαγωγεῖς. Ἀφοῦ τοὺς εἴπομεν ὅτι δὲν ὑπάρχουν δολλάρια καὶ ὑπάγετε εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν ἀγοράν, πῶς μετ’ ὀλίγας ἡμέρας τοὺς εἴπατε ἀφίνεται ἐλεύθερον τὸ ὀρυκτέλαιον; Πέραν τούτου, κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη πλευρὰ τοῦ ζητήματος εἶναι ἡ Ἐμπορική μας Ναυτιλία. Αἱ Ἑταιρεῖαι τῶν πετρελαιοειδῶν γενικῶς καὶ ἀείποτε οὐδέποτε ἐχρησιμοποίησαν διὰ τὰς μεταφορὰς πλοῖα Ἑλληνικά. Ὅταν λέγω Ἑλληνικὰ κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἐννοῶ τοὺς δῆθεν Ἕλληνας τῶν ὁποίων τὰ πλοῖα ὑπερηφάνως μεταφέρουν τὰς σημαίας τῶν μαύρων τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς ἀνὰ τοὺς Ὠκεανούς, ὅταν λέγω Ἕλληνας καὶ Ἑλληνικὰ πλοῖα ἐννοῶ ἐκείνους τοὺς ἐφοπλιστάς, οἱ ὁποῖοι συνεταύτησαν τὴν τύχην των μὲ τοὺς λοιποὺς Ἕλληνας, μὲ τὴν Ἑλληνικὴν Πατρίδα. Αὐταὶ αἱ Ἑταιρεῖαι πάντοτε καὶ ἀείποτε ἠγνοήθησαν παντελῶς, διότι δημιουργεῖται μία ἄλλη ζημία ἡ ὁποία εἶναι ἀπὸ πλευρᾶς συναλλαγματικῆς περίπου 200.000 δολλάρια, ἐπιβαρύνουσα τὰ καύσιμα, διότι τὰ μὲν Ἑλληνικὰ πλοῖα προσφέρουν τιμὰς 1.40 δολλάριον, ἐνῷ τὰ ξένα προσφέρουν 1.50 καὶ ἐν τούτοις προτιμῶνται τὰ ξένα καὶ οὕτω ἐπιβαρύνεται ἐπὶ πλέον τὸ πετρέλαιον καὶ τὰ καύσιμα μὲ 3.000 κατὰ τόννον. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ποὺ εἰσπράττει περίπου 2½, εἰσπράττει καὶ 2½ τὸ ΝΑΤ, εἶναι καὶ ἡ φορολογία καὶ ἐπὶ πλέον ὁ Ἑλληνικὸς ναῦλος εἶναι καταβλητέος εἰς δραχμάς, ἐνῷ τοῦ ξένου πλοίου εἶναι καταβλητέος εἰς δολλάρια.

§47Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Καθόσον ἐνθυμοῦμαι, κύριοι συνάδελφοι, μόνον 7 δεξαμενόπλοια ἔχομεν ἡμεῖς καὶ κατὰ ταῦτα τὸ πρᾶγμα δὲν ἔχει σημασίαν.

§48Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Καὶ ἕνα ἐὰν ὑπῆρχε, ἔπρεπε νὰ προτιμηθῇ. Ἀλλὰ αἱ Ἑταιρεῖαι αὐταὶ δὲν ἐχρησιμοποίησαν ποτὲ τὰ Ἑλληνικὰ σκάφη.

§49Β. ΒΡΑΧΝΟΣ. Ἀπὸ πότε γίνεται αὐτό;

§50Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Εἶπον ἀείποτε, δὲν ἐχρησιμοποίουν Ἑλληνικὰ πλοῖα. Δὲν ρίπτω εὐθύνην εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, χαρακτηρίζω τὰς Ἑταιρείας.

§51Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Ἐσεῖς τί ἐκάματε;

§52Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε ἠρωτήσατε τί ἐκάμαμεν ἡμεῖς, ἀντιστρέφω τὴν ἐρώτησιν καὶ σᾶς ἐρωτῶ: κατὰ ποῖον τρόπον ἠσκήσατε τὸν ἔλεγχόν σας ὡς Ἀντιπολίτευσις, ἐναντίον τῆς δῆθεν φαυλοκρατικῆς Κυβερνήσεως τῆς ἰδικῆς μας. Ἐνῷ ἡ χώρα μας παρέσχεν εἰς τὰς ξένας Ἑταιρείας καὶ ὁ λαός μας πλήρη τὴν οἰκονομικὴν δρᾶσιν καὶ ἐλευθερίαν, ἐνῷ τοὺς παρέχομεν τὴν χρηματοδότησιν νὰ κινηθοῦν, ἐνῷ τοὺς παρέχομεν καὶ τὴν ἐλευθερίαν διαθέσεως τοῦ προϊόντος καὶ τῆς εἰσαγωγῆς τούτου, ἐνῷ τοὺς παρέχει ἡ χώρα μας τοιαύτας καὶ τοσαύτας εὐκολίας καὶ ἐλευθερίας, αἱ Ἑταιρεῖαι ἐπέδειξαν τὴν διαγωγὴν τὴν ὁποίαν σᾶς ἀνέφερον. Καὶ σᾶς ἐπαναλαμβάνω καὶ ἀσφαλῶς θὰ συμφωνήσετε καὶ σεῖς μαζί μου, ὅτι ὁ χαρακτηρισμὸς τὸν ὁποῖον ἔδωσα ἐν ἀρχῇ τοῦ λόγου μου περὶ Ἑταιρειῶν δὲν ἦτο βαρύς, ἀλλὰ πράγματι ἐπιεικής. Κύριοι συνάδελφοι, ἐδῶ πρόκειται περὶ πακτωλοῦ ἄνευ προηγουμένου. Θὰ πρέπει ἐὰν θέλῃ ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἠμπορεῖ ν’ ἀμφισβητήσῃ στοιχεῖα, ἠμπορεῖ ν’ ἀμφισβητήσῃ ἀριθμούς, ἠμπορεῖ ν’ ἀμφισβητήσῃ ἐπιχειρήματα, διὰ νὰ λυθῇ ἅπαξ διὰ παντὸς τὸ θέμα τοῦτο, ἐὰν θελήσῃ ἡ Κυβέρνησις, ἐφόσον τὴν ὥραν αὐτὴν ἐκκρεμεῖ μήνυσις ἐναντίον τῶν Ἑταιρειῶν ἐπὶ αἰσχροκερδείᾳ, νὰ δεχθῇ τὴν σύστασιν ἐξεταστικῆς ἐπιτροπῆς, διὰ νὰ ἐξετάσωμεν ἐὰν πράγματι αἱ τιμαὶ εἶναι ἐκεῖναι τὰς ὁποίας αἱ Ἑταιρεῖαι ἀναφέρουν καὶ ἐνέκρινεν ἡ Κυβέρνησις ἢ εἶναι ἐκεῖναι τὰς ὁποίας ἡμεῖς ἀναφέρομεν, περαιτέρω δὲ νὰ παραπέμψωμεν τὴν ὑπόθεσιν εἰς δικαστικὸν ἔλεγχον. Ἐὰν πάλιν ἡ Κυβέρνησις δὲν δέχεται τὴν σύστασιν ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς, τότε ἂς παραπεμφθῇ ἡ ὑπόθεσις εἰς δικαστικὸν ἔλεγχον καὶ εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι καὶ ἐπ’ αὐτοῦ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον, κύριοι συνάδελφοι, ἔχω νὰ εἴπω εἶναι ὅτι πρέπει νὰ σπεύσωμεν εἰς τὸν ἔλεγχον αὐτόν, διὰ νὰ ἀνεύρωμεν τοὺς ὑπευθύνους καὶ ἐπὶ τῶν κεφαλῶν αὐτῶν νὰ ἐπιπέσῃ ἀμείλικτος ὁ πέλεκυς τῆς δικαιοσύνης. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§53Σ. ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, πρόπερσυ εἶχε συσταθῇ διὰ τὸ ζήτημα τῆς διαχειρίσεως τῶν πετρελαιοειδῶν μία ἐπιτροπή, τῆς ὁποίας εἶσθε εἰσηγητής. Σεῖς ἐπροτείνατε ν’ ἀπαλλαγοῦν. Ὁ μόνος ὁ ὁποῖος ὑπεστήριξεν, ὅτι πρέπει νὰ τιμωρηθοῦν ἤμην ἐγώ.

§54Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Μὲ τὸν κ. συνάδελφον εἴχομεν τὴν ἑξῆς διαφωνίαν, ἐγὼ εἶπον, ὅτι εὐθύνονται αἱ ἑταιρεῖαι καὶ αἱ δημόσιαι ὑπηρεσίαι καὶ ὁ κ. συνάδελφος ὑπεστήριξεν, ὅτι εὐθύνονται καὶ οἱ τότε Ὑπουργοί, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ ζητηθοῦν εὐθῦναι.

§55Σ. ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ὅλοι εὐθύνονται.

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑφυπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου ἔχει τὸν λόγον.

§57Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Κύριοι βουλευταί, εἶναι ἄχαρι τὸ θέμα, ἄχαρι ἀλλὰ εἶναι θέμα μέγα. Καὶ εἶναι μὲν ἄχαρι, διότι εἶναι ἐκ τῆς φύσεώς του συνδυασμένον πρὸς πλῆθος οἰκονομικῶν συμφερόντων, ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλα εἶναι φανερὰ καὶ ὡμολογημένα καὶ ἄλλα ἀπόκρυφα, περίπλοκα καὶ ἀνομολόγητα. Καὶ διστάζει κανεὶς ἀντιμετωπίζων τὸ θέμα, μὲ ὅσην καὶ ἐὰν θέλῃ περιωπήν, μήπως τυχὸν διὰ τῆς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης φράσεως, τὴν ὁποίαν θὰ ἐκστομίσῃ, θὰ παράσχῃ ἕνα ὅπλον πρὸς προστασίαν ἐνδεχομένως, ἀθεμίτων συμφερόντων. Εἶναι ὅμως τὸ θέμα καὶ μέγα, διότι ἀφορᾷ εἰς τὴν κινητήριον δύναμιν τῆς οἰκονομίας μας. Εἶναι μέγα, διότι εἶναι ἐμπεπλεγμέναι εἰς τὴν ὑπόθεσιν μεγάλαι ἑταιρεῖαι, μεγάλοι διεθνεῖς οἰκονομικοὶ ὀργανισμοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πολύπλοκα καὶ πολύπλευρα συμφέροντα καὶ τοὺς ὁποίους εἶναι μὲν καθῆκον μας νὰ κρίνωμεν καὶ νὰ ἐλέγξωμεν, ἀλλὰ συγχρόνως εἶναι καὶ συμφέρον μας νὰ τοὺς κρίνωμεν καὶ νὰ τοὺς ἐλέγξωμεν μὲ ἀντικειμενικότητα. Ἀπετέλεσε, κύριοι βουλευταί, τὸ θέμα τῶν πετρελαιοειδῶν ἀντικείμενον πλείστων συζητήσεων εἰς τὴν Βουλήν. Ἐγένετο καὶ ἐξεταστικὴ τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τοῦ θέματος, ἐγένετο καὶ παρ’ ἐξέχοντος δικαστικοῦ, διὰ μίαν περίοδον τῆς διαχειρίσεως, παρὰ τοῦ Ἀντιπροέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Ἀποστολοπούλου, ἐξέτασις. Ἐγένετο ἀκόμη καὶ προσφάτως ἐπὶ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ὑπὸ ἐξέχοντος μέλους τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου ἔρευνα τοῦ θέματος, ὑπὸ τοῦ κ. Ψιλλάκη καὶ παρεπέμφθησαν μερικὰ σημεῖα τῆς ὑποθέσεως πρὸς διευκρίνησιν εἰς μέλος τοῦ Ἀρείου Πάγου. Ἐκκρεμεῖ ἀκόμη, ὅπως ὀρθότατα ἐτόνισεν ὁ ἐπερωτῶν κ. συνάδελφος, ὑπόθεσις ποινικὴ ἐνώπιον τῶν τακτικῶν δικαστηρίων τῆς χώρας. Θὰ ἀντελήφθητε—καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ συμμερισθῆτε τὴν ἄποψίν μου αὐτὴν—ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θέλει ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς νὰ φανῇ, ὅτι ἔστω καὶ ἐμμέσως, ἔστω καὶ πόρρωθεν ἐπηρεάζει τὴν γνώμην τῆς ἀδεκάστου Ἑλληνικῆς δικαιοσύνης, εἰς τὴν ὁποίαν εἶμαι βέβαιος, ὅτι ὁλόκληρον τὸ Σῶμα, Συμπολίτευσις καὶ Ἀντιπολίτευσις, τρέφουν τὴν βαθεῖαν ἐκείνην ἐμπιστοσύνην, ἡ ὁποία θεμελιοῦται ἐπὶ τῆς μακρᾶς παραδόσεως τοῦ δικαστικοῦ σώματος, παραδόσεως τῆς ὁποίας καθημερινὰ δείγματα ἔχει ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε ἐπίσης νὰ ἀντιμετωπίσω τὸ θέμα μὲ ψυχραιμίαν καὶ μὲ εἰλικρίνειαν, ἀλλὰ καὶ μὲ ρεαλισμόν. Ὁ σκοπός μας πρέπει νὰ εἶναι, νὰ διορθώσωμεν, ἐὰν ὑπάρχουν, τὰ κακῶς κείμενα, νὰ καταλογίσωμεν, ἐὰν ὑπάρχουν, εὐθύνας, πρὸ παντὸς ὅμως, νὰ δημιουργήσωμεν τὰς προϋποθέσεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀποτρέψουν τὴν ἐπανάληψιν σφαλμάτων τυχόν, σημειωθέντων κατὰ τὸ παρελθόν, Ἡ ἐπερώτησις τοῦ ἀξιοτίμου βουλευτοῦ Σάμου νομίζω, ὅτι δύναται νὰ χωρισθῇ εἰς δύο διακεκριμένα κεφάλαια. Τὸ ἓν κεφάλαιον ἀφορᾷ εἰδικῶς εἰς τοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλον τὴν ἄμεσον ἀναπροσαρμογὴν τῶν τιμῶν τῶν πετρελαιοειδῶν, τὴν μεθεπομένην τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς 9 Ἀπριλίου. Τὸ δεύτερον κεφάλαιον ἀφορᾷ εἰς τὸν ἔλεγχον τῶν τιμῶν τῶν διαφόρων πετρελαιοειδῶν. Δέν νομίζω ὅτι θὰ δυσκολευθῶ νὰ ἀπαντήσω δι’ ἐλαχίστων λέξεων, ἐπὶ τοῦ πρώτου μέρους τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. συναδέλφου, τοῦ πρώτου μέρους, τὸ ὁποῖον εἶναι κατὰ τὴν γνώμην μου καὶ τὸ ὀλιγώτερον σημαντικόν. Διότι σημαντικώτατα ἦσαν καὶ χρήζουν ἑρμηνείας ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος, περὶ τῶν τιμῶν τῶν πετρελαιοειδῶν. Ἠναγκάσθημεν, κύριοι συνάδελφοι, ἀμέσως νὰ ἀναπροσαρμόσωμεν τὰ πετρελαιοειδῆ διὰ τὴν ἑξῆς ἁπλουστάτην αἰτίαν: Ὑπῆρχον εἰς τοὺς τελωνειακοὺς χώρους πετρελαιοειδῆ, τῶν ὁποίων ἡ ἀξία εἶχεν ἤδη διακανονισθῆ, καὶ ὑπῆρχον πετρελαιοειδῆ τῶν ὁποίων ἡ ἀξία δὲν εἶχε ἀκόμη γίνει ἀντικείμενον διακανονισμοῦ. Ἐὰν δὲν προεβαίνομεν εἰς τὴν ἄμεσον αὔξησιν τῆς τιμῆς τῶν ὑγρῶν καυσίμων, θὰ εὑρισκώμεθα πρὸ τῆς ἑξῆς καταστάσεως: Θὰ εἴχομεν δύο τιμὰς καυσίμων ἐν τῇ ἀγορᾷ, μίαν βασιζομένην ἐπὶ τῆς τιμῆς cif μὲ βάσιν 15.000 τὸ δολλάριον καὶ μίαν ἐπὶ τῆς τιμῆς cif μὲ βάσιν 30.000 τὸ δολλάριον. Θὰ εἴχομεν οὕτω δύο τιμὰς παραλλήλως, βάσει τῶν ὁποίων θὰ ἐγίνετο ἡ κοστολόγησις. Καταλαβαίνετε, ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ σημειωθῇ ἡ ἀνωμαλία αὕτη, διότι θὰ ἀπετέλει μίαν καταπληκτικὴν ἀφορμὴν καταχρήσεων καὶ θὰ ἐδημιούργει μίαν τεραστίαν ἀναρχίαν εἰς τὴν ἀγοράν. Ὑπῆρχε, βεβαίως, καὶ ἡ μέθοδος τῆς ἐπιδοτήσεως ἐκείνων ἐκ τῶν καυσίμων, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ διακανονισθοῦν συναλλαγματικῶς μὲ τὴν νέαν τιμὴν τοῦ συναλλάγματος. Ἡ Κυβέρνησις, δὲν ἐνόμισεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ προβῇ εἰς τοιαύτην ἐπιδότησιν. Ἔλαβεν ὅμως εὐθὺς ἀμέσως τὸ ἑξῆς μέτρον. Ἡ διαφορὰ ἡ προκύπτουσα ὑπὲρ τῶν ἑταιρειῶν ἐκείνων, αἵτινες ἐκοστολόγουν τὰ εἴδη των πρὸς 15.000 τὸ δολλάριον, θὰ εἰσεπράττετο ὡς δημόσιον ἔσοδον, ὑπὸ μορφὴν εἰδικῆς εἰσφορᾶς. Γνωρίζετε, ὅτι τὰ πετρελαιοειδῆ παρακολουθοῦνται εἰς τοὺς τελωνειακοὺς χώρους καθημερινῶς, ἀλλ’ ὡς ἐκ περισσοῦ διετάχθη καὶ ἀπογραφή. Ἐπὶ πλέον γνωρίζετε, ὅτι καὶ τὰ πρακτορεῖα τῶν ἑταιρειῶν πετρελαίου παρακολουθοῦνται καθημερινῶς ἀπὸ τὰς ἐφορίας, πρὸς τὰς ὁποίας εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ προβαίνουν εἰς δήλωσιν περὶ τῆς κινήσεώς των. Δύναμαι νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλήν, ὅτι ὡς πρὸς μὲν τὰς μεγάλας ποσότητας, δὲν πρόκειται νὰ διαφύγῃ οὔτε ἓν χιλιόγραμμον, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαφύγῃ. Ὡς πρὸς τὰς μικρὰς ποσότητας τῶν πρακτόρων, εἶναι δυνατὸν νὰ σημειωθοῦν περιωρισμέναι διαφυγαί. Τοῦτο εἶναι ὅμως ἀναγκαῖον ἐπακόλουθον τῆς οἱασδήποτε νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς, θὰ ἐσημειοῦτο δὲ οὕτως ἢ ἄλλως, εἴτε ηὐξάναμεν τὰς τιμὰς τὴν 10–4–53, εἴτε καθ’ οἱανδήποτε ἄλλην μεταγενεστέραν ἡμέραν. Δύναμαι μάλιστα νὰ εἴπω, ὅτι θὰ ἐγένετο μεγαλυτέρα διαφυγή, ἐὰν καθυστεροῦσε νὰ λάβῃ χώραν ἡ ἀναπροσαρμογὴ τῶν καυσίμων, διότι ἁπλούστατα, ἐν ὄψει τῆς προσεχοῦς αὐξήσεως, ἡ ὁποία ὁπωσδήποτε θὰ ἐλάμβανε χώραν, οἱ πράκτορες θὰ εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ προβοῦν μὲ ἄνεσιν εἰς σχηματισμὸν ἀποθεμάτων καὶ εἰς ἀποκρύψεις. Νομίζω, ὅτι ἀπήντησα εἰς τὸ πρῶτον μέρος τῆς ἐπερωτήσεως τοῦ κ. συναδέλφου, κατὰ τρόπον ἀντικειμενικὸν καὶ μὴ δυνάμενον εὐχερῶς νὰ ἀμφισβητηθῇ. Ἔμεινεν ἀκόμη νὰ εἴπω τοῦτο: ὅτι δὲν ἠκολουθήθη ἡ ἰδία πολιτικὴ ὡς πρὸς τὰ ὀρυκτέλαια. Καὶ εὐλόγως, διότι ταῦτα, ὅπως εἶπεν καὶ ὁ ἄρτι κατελθὼν τοῦ βήματος ἐπερωτῶν κ. βουλευτής, δὲν εὑρίσκοντο κατὰ τὰς μεγαλυτέρας αὐτῶν ποσότητας εἰς χεῖρας ὀλίγων, δὲν εὑρίσκοντο εἰς τοὺς τελωνειακοὺς χώρους καὶ ὑπῆρχον τοιαύτης φύσεως ἐκκρεμεῖς συναλλαγματικοὶ διακανονισμοί. Ὡς πρὸς ταῦτα ἠκολούθησεν ἡ Κυβέρνησις τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἠκολούθησεν ἐπὶ ὅλων τῶν ἄλλων οἰκονομικῶν ἀγαθῶν, τὴν πολιτικὴν δηλαδὴ τῆς βαθμιαίας αὐξήσεως τῆς τιμῆς, στηριζομένη εἰς τὸ ὅτι οἱ διάφοροι ἔμποροι τοῦ εἴδους αὐτοῦ, ἔχουν ὡρισμένην ποσότητα ἀποθεμάτων κατὰ τεκμήριον, τὴν ὁποίαν δύνανται νὰ διαθέτουν μὲ τὴν παλαιὰν τιμήν, ἔστω καὶ ἐπὶ θυσίᾳ τῆς ἀξίας ἀντικαταστάσεως. Εἰς τὴν θυσίαν ταύτην, ἡ ὁποία εἶναι ἀναπόφευκτος, ὅταν σημειοῦται οἱαδήποτε ἀναπροσαρμογή, ἠναγκάσθησαν αἱ περισσότεραι τάξεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἦτο φυσικὸν νὰ ἐξαναγκασθοῦν, εἰς τὴν παροχὴν ταύτης καὶ οἱ ἔμποροι τῶν ὀρυκτελαίων. Ἔρχεται, ὅμως, κύριοι βουλευταί, τὸ μέγα θέμα τῶν τιμῶν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ἡ Βουλὴ—ἐπειδὴ δὲν δύναται οὐδεὶς νὰ σχηματίσῃ ἀντικειμενικὴν κρίσιν ἐπὶ τοῦ ὅλου ζητήματος, χωρὶς μίαν σύντομον ἀναδρομὴν—νὰ ἀναδράμω εἰς τὸ παρελθόν. Διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ἀναδρομήν, τονίζω, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ὅτι αἱ μέθοδοι, τὰς ὁποίας ἡμεῖς σήμερον ἀκολουθοῦμεν ἐπὶ τοῦ ἐλέγχου τῆς τιμῆς τῶν πετρελαιοειδῶν εἶναι ἐκεῖναι, τὰς ὁποίας ηὐδόκησε νὰ μᾶς κληροδοτήσῃ ἡ σημερινὴ Ἀντιπολίτευσις, ἡ ὁποία Κυβέρνησις ἦτο χθὲς καὶ ἡ ὁποία ἐθέσπισε τὰς σχετικὰς νομικάς, τυπικὰς καὶ οὐσιαστικὰς διατάξεις. Ἡμεῖς κινούμεθα ἐντὸς δεδομένων παλαιῶν καὶ ὑπὸ τῆς σημερινῆς Ἀντιπολιτεύσεως, παραδοθέντων εἰς ἡμᾶς πλαισίων. Τὰ πλαίσια ταῦτα ἐπεχειρήσαμεν καὶ ἐπιχειροῦμεν συνεχῶς νὰ τὰ βελτιώσωμεν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὅμως νὰ κατηγορηθῶμεν, διότι δὲν τὰ ἠγνοήσαμεν. Ἡ ἱστορία, κύριοι, τῶν πετρελαιοειδῶν ἀρχίζει μὲ τὴν θέσπισιν τῆς λεγομένης κοινοπραξίας. Αὐτὴ συνεστήθη εὐθὺς ὡς τὰ συμμαχικὰ στρατεύματα ἦλθον εἰς τὴν Ἑλλάδα.

§58Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Ποῖος ἦτο τότε Ὑπουργός;

§59Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Ὁ κ. Θ. Τσάτσος. Ἀντιλαμβάνομαι τὸν ὑπαινιγμὸν καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσω.

§60Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ἐπεδιώκετο νὰ ἀντιληφθῆτε, ἀλλὰ νὰ ἀπαντήσητε.

§61Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Ἡ κοινοπραξία ἐγένετο, κατὰ σύμπτωσιν, ἐπὶ τῶν ἰδικῶν σας ἡμερῶν. Δὲν μέμφομαι τὴν κοινοπραξίαν.

§62Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Δὲν ἐγένετο ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας.

§63Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Δὲν εἶπον, ὅτι ὑπεγράφη. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας, ὡς Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐπὶ τῶν ἰδικῶν μου ἡμερῶν ὡς Γενικοῦ Γραμματέως, δὲν ὑπεγράφη ἡ σύμβασις. Ὑπεγράφη ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπὸ τὸν κ. Βαρβαρέσσον. Ἐδημιουργήθη ὅμως ἕνα πραγματικὸν καθεστώς, τὸ ὁποῖον ἦτο ἀδύνατον ἀμέσως νὰ τὸ ἀντιμετωπίσωμεν. Τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον ἦτο τότε δωρεοδόχος. Τὰ πετρελαιοειδῆ παρείχοντο ὑπὸ τῆς EM–EL καὶ UNRRA δωρεάν, ἐξ οὗ καὶ τὴν 15ην Αὐγούστου 1945 ὁ κ. Βαρβαρέσσος συνῆψε σύμβασιν ἀναδρομικῆς ἰσχύος, κατὰ τὴν ὁποίαν αἱ ἑταιρεῖαι αἱ μετέχουσαι τῆς κοινοπραξίας θὰ προσέφερον τὰς ὑπηρεσίας των ἄνευ τινὸς ἀμοιβῆς. Δὲν ἐργάζονται ὅμως ἐπὶ μακρὸν αἱ οἱαιδήποτε ἑταιρεῖαι ἄνευ ἀμοιβῆς. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἤρχισαν ἀμέσως διαπραγματεύσεις, ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1945, περὶ καθορισμοῦ ἀμοιβῆς καὶ καθορισμοῦ τοῦ τρόπου προμηθείας τῶν πετρελαιοειδῶν ἐν Ἑλλάδι, δοθέντος ὅτι τὴν 1 Φεβρουαρίου 1946 ἐπρόκειτο νὰ παύσῃ ἡ δωρεὰν χορήγησις πετρελαιοειδῶν. Τὴν 28ην Μαρτίου 1946, ἐπὶ Κυβερνήσεως Σοφούλη ὑπεγράφησαν δύο συμπληρώματα, δύο προσθῆκαι εἰς τὴν ἀρχικὴν σύμβασιν Βαρβαρέσσου, διὰ τῶν ὁποίων, ἀφ’ ἑνὸς μὲν καθωρίζετο ὁ τρόπος τῆς προμηθείας τῶν πετρελαιοειδῶν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ καθωρίζετο τὸ πυσοστὸν κέρδους τῶν μετεχουσῶν εἰς τὴν κοινοπραξίαν ἑταιρειῶν. Ἡ σύμβασις αὐτή, περὶ ἧς ὁ λόγος, ἐπρόκειτο νὰ λήξῃ τὴν 31 Δεκεμβρίου 1946. Παρακαλῶ, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν εἶναι δυνατόν, νὰ παρακολουθήσετε τὰς ἡμερομηνίας, διὰ νὰ ἴδητε, πῶς, καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῶν παρελθόντων ἐτῶν, ἐγένετο ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ ὅλου προβλήματος ὑπὸ τῶν διαφόρων Κυβερνήσεων καὶ διὰ νὰ συναγάγετε τὸ συμπέρασμα, περὶ τοῦ καθεστῶτος τὸ ὁποῖον ἡμεῖς ἐκληρονομήσαμεν. Προκειμένου νὰ λήξῃ ἡ σύμβασις, τὴν 31ην Δεκεμβρίου 1946, συνεστήθη ἐπιτροπή, τῆς ὁποίας Πρόεδρος ἦτο ὁ κ. Σωφρονόπουλος, ἥτις ἐπρόκειτο νὰ ἐπιφέρῃ ὡρισμένας οὐσιώδεις τροποποιήσεις εἰς τὴν ἤδη ὑφισταμένην σύμβασιν τῆς κοινοπραξίας καὶ νὰ παρατείνῃ τὴν ἰσχύν της. Κατὰ τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1947 ἐνεφανίσθησαν εἰς τὴν ὑπὸ τὸν κ. Σωφρονόπουλον συσταθεῖσαν ἐπιτροπὴν ἐκπρόσωποι τοῦ Ὑπουργείου Ἐφοδιασμοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐδήλωσαν ὅτι ὁ Ὑπουργός, ὁ ἀείμνηστος Κάντζιας, δὲν δέχεται τὴν παράτασιν τῆς συμβάσεως, ἀλλὰ θέλει καὶ ζητεῖ τὴν ἐξ ὑπαρχῆς κατάρτισιν νέας. Εὑρισκόμεθα εἰς τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1947 καὶ περνᾷ ὁλόκληρον τὸ 1947 καὶ φθάνομεν αἰσίως εἰς τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1948 καὶ δὲν ἔχομεν σύμβασιν καὶ ἐν τῷ μεταξύ, βεβαίως, εἰσάγονται πετρέλαια. Τότε, χάρις εἰς τὴν παρέμβασιν τοῦ ἀειμνήστου ἀρχηγοῦ τότε τῶν Φιλελευθέρων, Θεμιστοκλῆ Σοφούλη, γίνεται, ἐπὶ τέλους, μία τριμελὴς ἐξ Ὑπουργῶν Ἐπιτροπὴ. Ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν ρίζαν τοῦ σημερινοῦ καθεστῶτος καὶ δι’ αὐτὸ κατονομάζω τὰ μέλη της. Ἀποτελεῖτο ἀπὸ τὸν κ. Μελᾶν, τὸν κ. Χατζηπᾶνον καὶ τὸν κ. Ἀντωνίου. Ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτή, ἡ ἐξ Ὑπουργῶν, ἐπρόκειτο νὰ λύσῃ τὰς διαφορὰς, αἱ ὁποῖαι ὑφίσταντο μεταξὺ τῆς ὑπηρεσιακῆς ὑπὸ τὸν κ. Σωφρονόπουλον Ἐπιτροπῆς καὶ τῶν ἑταιρειῶν. Αἱ ἑταιρεῖαι ἐζήτησαν τότε ἀμοιβὴν 8 ἢ 7%. Ἐπὶ τέλους, τὴν 8 Ἰανουαρίου 1949 συνάπτεται σύμβασις περὶ κοινοπραξίας μὲ λῆξιν προβλεπομένην τὴν 31ην Μαρτίου 1949. Ἡ σύμβασις ὅμως αὐτή, ἐπειδὴ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ διαλυθῇ ἡ κοινοπραξία, μολονότι εἶχον ἐκφρασθῆ διάφοροι εὐχαὶ ἀπὸ τῶν χειλέων τῶν διαφόρων ὑπευθύνων ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἡ κοινοπραξία αὐτή, διὰ διαφόρων κεχωρισμένων πράξεων παρετείνετο ἀνὰ τρίμηνον καὶ παρετάθη συνεχῶς μέχρι τῆς 30ῆς Δεκεμβρίου 1949. Τὸ καθεστὼς, τὸ ὁποῖον ἐθέσπισεν ἡ νέα σύμβασις τῆς 8 Ἰανουαρίου 1949, καθώριζε, πρῶτον, ποῖα ἐκ τῶν ἐξόδων τῶν ἑταιρειῶν θὰ ὑπελογίζοντο κατ’ ἀρχήν. Τοῦτο ἀφορᾷ, ἐν μέρει εἰς τὴν παρατήρησιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ ἐκ Σάμου κύριος συνάδελφος περὶ τῶν γενικῶν ἐξόδων. Ἐκεῖ εἶναι ἡ ρίζα, καταγωγὴ τῶν γενικῶν ἐξόδων. Προέβλεπεν ἀκόμη ἡ σύμβασις καὶ τὴν σύστασιν μιᾶς διαιτητικῆς ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ ἐπιλύῃ τὰς μεταξὺ τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν Ἑταιρειῶν διαφορὰς καὶ δή, τὰς προκυψάσας, ἀναδρομικῶς, ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως. Ὁ τότε ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, κ. Τσαλδάρης, εἶχε κάμει δήλωσιν εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι πρόκειται νὰ τερματισθῇ καὶ ἐκεῖνο τὸ καθεστὼς τὴν 31ην Δεκεμβρίου 1949. Παρὰ ταῦτα, δὲν κατέστη δυνατὸν καὶ τοῦτο καὶ παρετάθη ἡ ἰσχὺς τῆς κοινοπραξίας μέχρι τῆς 31ης Μαρτίου 1951 ἄνευ καὶ πάλιν, συμβάσεως. Εἴχομεν δηλαδή, συνεχῶς καθεστῶτα περίεργα καὶ μίαν ἀτμόσφαιραν γενικῆς ἀσαφείας καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον, ὅπως θὰ σᾶς ἀναπτύξω, κατέστη κατόπιν ὁ ἔλεγχος ἀκόμη δυσχερέστερος, περιπλοκώτερος καὶ ὁμολογῶ, ἀσαφέστερος. Τὴν 28 Φεβρουαρίου 1951 ἐκδίδεται μία πρᾶξις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου περὶ ἐπαναφορᾶς εἰς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον τῆς ἐμπορίας τῶν πετρελαιοειδῶν. Εἰσηγητὴς ἦτο ὁ κ. Ἀβέρωφ. Ἐπηκολούθησεν ἄλλη τις πρᾶξις τυπικοῦ χαρακτῆρος, ἀλλὰ καὶ δύο πράξεις κύριοι συνάδελφοι, αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι τυπικαί, ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1200)50 καὶ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 399)51. Αἱ πράξεις αὐταὶ καθώριζον τὰ πλαίσια, ἐντὸς τῶν ὁποίων ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργὸς θὰ ἐξέδιδε τὰς περὶ ἐλέγχου τῶν ἑταιρειῶν ἀγορανομικὰς διατάξεις. Εἰδικώτερον ἡ ἐκ τούτων ὑπ’ ἀριθ. 399 πρᾶξις γενομένη ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως τῶν ἀξιοτίμων Ἀρχηγῶν τῶν Φιλελευθέρων κ.κ. Βενιζέλου καὶ Παπανδρέου, ὥριζε καὶ τὰ ποσοστὰ τοῦ κέρδους, τὰ ὁποῖα καθωρίζοντο ὡς ποσοστὰ ἐπὶ τῆς τιμῆς ΤΣΙΦ, ἤτοι 2%+1½% δι’ ἐγκαταστάσεις, ἐφ’ ὅσον πρόκειται περὶ εἰσαγωγῶν, αἱ ὁποῖαι ὁλοκληρωτικῶς χρηματοδοτοῦνται ὑπὸ τοῦ Κράτους, κατὰ τὴν ρητὴν τῆς ἀποφάσεως ταύτης ἔκφρασιν καὶ εἰς 3½% ἐφ’ ὅσον δὲν χρηματοδοτοῦνται. Ὑπάρχει καὶ εἷς μέσης, μεταξὺ τῶν δύο ἀκραίων περιπτώσεων, τύπος, ἀναφερόμενος ἐν τῇ Πράξει τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, Συνεπείᾳ τῆς ἀποφάσεως ταύτης, ἡ ὁποία σᾶς εἶπον ὑπὸ ποίας συνθήκας ἐλήφθη καὶ ἀπὸ ποίους ἐλήφθη, ἔπαυσεν ἡ Κοινοπραξία, ἐγένοντο αἱ ἀπογραφαὶ καὶ ἐδημιουργήθη τὸ σημερινὸν καθεστὼς τοῦ ὕψους τῆς ἀμοιβῆς τῶν ἑταιρειῶν καὶ τοῦ τρόπου ἐλέγχου τῶν ἑταιρειῶν πετρελαιοειδῶν. Ἐξεδόθη ἐν συνεχείᾳ ἡ ὑπ’ ἀριθ. 47 τοῦ 1951 ἀγορανομικὴ διάταξις καὶ κατόπιν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 155 τοιαύτη. Ἀμφότεραι τὸ 1951. Ὀφείλω νὰ εἴπω, ὅτι τὸ 1952 ἐγένετο προσπάθεια ὑπὸ τοῦ κ. Πολυχρονίδη, νὰ διευκρινήσῃ κἄπως τὰς ὑπ’ ἀριθμὸν 47 καὶ 155 ἀγορανομικὰς διατάξεις. Παρεσκεύασε δέ, ὁ τότε Ὑπουργός, σχέδιον νόμου, τὸ ὁποῖον φέρει τὴν ὑπογραφήν του καὶ τὸ ὁποῖον δὲν ἐπρόφθασε νὰ ψηφίσῃ ἡ παρελθοῦσα Βουλή, ὅπου ἀκριβῶς ὁ ἔλεγχος τῶν πετρελαιοειδῶν, ὅπου ἀκριβῶς τὸ ὕψος τῆς παρεχομένης εἰς τὰς ἑταιρείας ἀμοιβῆς, κατωχυροῦντο καὶ νομοθετικῶς. Οὐδὲ ἠδύνατο νὰ πράξῃ ἄλλως ὁ κ. συνάδελφος. Τὸ παράδοξον εἶναι, ὅτι ὑπῆρχε συμφωνία ὑπογραφεῖσα κατὰ τὸν Μάϊον τοῦ 1952 γενομένη διὰ τῆς ἀνταλλαγῆς ρηματικῆς διακοινώσεως μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ τῆς Ἀμερικανικῆς Πρεσβείας. Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, τότε, ἦτο ὁ κ. Ἀβέρωφ. Δυνάμει τῆς συμφωνίας ἐκείνης ἀνελάβομεν ἡμεῖς τὴν ὑποχρέωσιν νὰ τερματισθῇ ὁ ἔλεγχος τῶν πετρελαιοειδῶν εἰς τακτὴν προθεσμίαν καὶ δή, κατὰ τὴν 31ην Ὀκτωβρίου 1952. Μέχρι τῆς ἡμερομηνίας ταύτης, ἦτο ἀδύνατον νὰ τερματισθῇ ὁ ἔλεγχος. Δὲν τὸν εἶχε τερματίσει ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις, ὅταν δὲ παρελάβομεν τὸ Ὑπουργεῖον, τὸν Νοέμβριον, ὁ ἔλεγχος ἦτο ἐκκρεμής. Εἶχεν ὑποχρέωσιν ὅμως τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος νὰ τὸν τερματίσῃ. Καὶ ἠναγκάσθην κατὰ συνέπειαν, ἐπειδὴ εὑρισκόμην πρὸ συμβατικῆς ὑποχρεώσεως τῆς Ἑλλάδος, νὰ συνεχίσω τὸν ἔλεγχον παρακαλῶν τοὺς ἐλεγχομένους καὶ προέβην καὶ θὰ προβῶ ἀκόμη καὶ εἰς καταλογισμούς. (Χειροκροτήματα). Κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν σᾶς εἶπον ὅλα αὐτά, δὲν σᾶς τὰ εἶπον, διότι ἤθελα νὰ μεμφθῶ κανένα. Ἄλλως τε, ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ συζήτησις λεπτομερεστέρα καὶ τότε θὰ ἴδωμεν ἐάν, ὅταν περνοῦσεν ἡ ὑπόθεσις αὐτὴ ἀπὸ τὰ διάφορά της στάδια εὐθύνεται κάποιος καὶ εἰς ποῖον βαθμόν. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἀπέδειξα ἀντικειμενικῶς τοῦτο. Πρῶτον, ὅτι ἦσαν καθωρισμένα τὰ πλαίσια τοῦ ἀγορανομικοῦ ἐλέγχου ἐκ τῶν προτέρων. Δεύτερον, ὅτι ἦτο καθωρισμένον τὸ ὕψος τῆς ἀμοιβῆς ἐκ τῶν προτέρων. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. συνάδελφος, ὁ ἐπερωτήσας, νὰ ἐκφράσω τὴν ἀκόλουθον ἀπορίαν: Μᾶς ἀνέγνωσεν ὅσα ἐξαιρετικῶς ἐνδιαφέροντα εἶχε διαπιστώσει, ὅταν ἦτο γραμματεὺς τῆς συσταθείσης ὑπὸ τῆς Βουλῆς Ἐξεταστικῆς ἐπὶ τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπῆς. Καὶ μᾶς εἶπεν, ὅτι εὐθύνονται οἱ διάφοροι ὑπάλληλοι καὶ ὅτι, ἐπὶ τέλους, πρέπει νὰ δώσουν λόγον. Εἶχε τὴν εὐκαιρίαν ὁ κ. συνάδελφος, ὁ ὁποῖος μετέπειτα ἐγένετο Ὑπουργός, εἶχε τὴν εὐκαιρίαν γενικώτερον ἡ Κυβέρνησις, τῆς ὁποίας μετεῖχεν ὁ κ. Γρηγορίου, νὰ πατάξῃ τοὺς ὑπαλλήλους ἐκείνους, ἐὰν τυχὸν οἱ ὑπάλληλοι ἐβαρύνοντο μὲ εὐθύνας. Δὲν μᾶς εἶπεν ὅμως ὁ κ. συνάδελφος......

§64Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἐπιτρέπετε μίαν διακοπήν; Διὰ τὸν ἔλεγχον δὲν ἐπρόκειτο νὰ κάμωμεν ἀνάκρισιν ἢ νὰ διαπιστώσωμεν τὸ κατὰ πόσον εὐθύνεται ὁ κάθε ὑπάλληλος. Ὁ ἔλεγχος τῆς Ἀνακριτικῆς Ἐπιτροπῆς—διότι τοιαύτη ἦτο— ἦτο νὰ ἴδωμεν ἐὰν εἰς τὰ πρόσωπα τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, τὰ ὁποῖα τυχὸν κατηγορήθησαν, καὶ συγκεκριμένως ὁ κ. Στεφανόπουλος, ὁ κ. Τσουδερὸς, ὁ κ. Μαυρίκης καὶ ὁ κ. Ἀντωνίου, ἐὰν τὰ πρόσωπα αὐτὰ εἶχον ἢ ὄχι πολιτικὴν εὐθύνην. Ἡ ὑπόθεσις ἐφ’ ὅσον εὑρίσκεται εἰς χεῖρας τῆς Δικαιοσύνης, ἡ Δικαιοσύνη θὰ εὕρῃ ποῖοι πράγματι πταίουν ἀπὸ τοὺς ὑπαλλήλους.

§65Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Ὁ κ. συνάδελφος δὲν ἀντελήφθη τὴν ἔννοιαν τῆς ἐρωτήσεώς μου. Δὲν εἶπον διὰ ποῖον λόγον σεῖς, ὡς μέλος τῆς Ἀνακριτικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Βουλῆς, δὲν ἐπελήφθητε τῆς ἐξετάσεως τῆς εὐθύνης τῶν ὑπαλλήλων. Εἶπα, ὅτι ἐσημειώθη κάποια ἀγανάκτησις, ὅταν ἀνεφέρατε τὴν εὐθύνην τῶν ὑπαλλήλων, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ὁμιλίας σας καὶ διηρωτήθην, τί ἐπράξατε σεῖς, ὅταν ἐγίνατε, σὺν Θεῷ, Ὑπουργὸς ἐπὶ ἓν ἔτος, ἔναντι αὐτῶν τῶν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι, κατὰ τὴν κρίσιν σας, εἶχον εὐθύνας;

§66Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριε συνάδελφε, ἐδῶ γίνονται ἀνακρίσεις, τί νὰ πατάξωμεν καὶ τί νὰ κάμωμεν;

§67ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Διοικητικῶς τί ἐκάματε;

§68Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἐδῶ ἡ ὑπόθεσις εὑρίσκεται εἰς τὰ δικαστήρια. Μὴ προσπαθῆτε......

§69Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πότε ἐπῆγεν εἰς τὰ δικαστήρια ἡ ὑπόθεσις, κ. συνάδελφε;

§70Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Τὸ 1947.

§71Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐφ’ ὅσον συνεστήθη Ἐπιτροπὴ διὰ νὰ διαπιστωθῇ ἐὰν ὑπάρχουν εὐθῦναι εἰς τὸν πολιτικὸν κόσμον, οὐδεὶς δικαιοῦται νὰ διατάξῃ διοικητικὰς ἀνακρίσεις, ἐφ’ ὅσον ἡ ὑπόθεσις εὑρίσκεται εἰς χεῖρας τῆς Δικαιοσύνης.

§72Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Χαίρω ἀκούων ταῦτα. Ἀλλὰ διερωτῶμαι, διατί ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἠδύνασθε νὰ διατάξητε σεῖς, θέλετε νὰ διατάξωμεν ἡμεῖς, ἐφ’ ὅσον ἐπὶ τῶν ἰδικῶν σας ἡμερῶν δὲν τὸ ἐπράξατε; Εἶπεν ὁ κύριος συνάδελφος, ὅτι ἐγένετο καταλογισμὸς εἰς βάρος τῶν ἑταιρειῶν 12 δισεκατομμυρίων. Τὸν πληροφορῶ διὰ νὰ ἡσυχάσῃ, ὅτι ἔγινε καταλογισμὸς μέχρι σήμερον 30 δισεκατομμυρίων. Ὁ ἔλεγχος, ἐπαναλαμβάνω, παρὰ τὴν τότε συμφωνίαν ἐξακολουθεῖ, καὶ ἐλπίζω, βεβαίως, κάποτε καὶ δὴ συντόμως νὰ περατωθῇ. Διότι ἔγινεν ἐξ ὑπαρχῆς κατὰ τρόπον φοβερὸν καὶ περιπετειώδη καὶ ὀφείλω νὰ εἴπω, ὅτι μόνον ὁ τελευταῖος Ὑπουργός, ὁ κ. Πολυχρονίδης, ἔκαμε τὰ ἀδύνατα δυνατὰ διὰ νὰ τὸν ἐπιταχύνῃ. Καὶ δὲν τὰ κατάφερεν οὔτε αὐτός, οὔτε καὶ ἐγὼ μέχρι στιγμῆς, διότι ἡ βάσις ἦτο ἀρχῆθεν ἐσφαλμένη. Ἔρχομαι ὅμως τώρα, ἀφοῦ σᾶς περιέγραψα τὰ πλαίσια ἐντὸς τῶν ὁποίων δυνάμεθα νὰ κινούμεθα, δηλαδὴ τὰ πλαίσια τὰ ἀγορανομικά, νὰ ἀντιμετωπίσω τὸ πρόβλημα τῶν τιμῶν. Καὶ ἐδῶ πάλιν, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀνατρέξῃ κανεὶς συντόμως εἰς τὴν ἱστορίαν. Εἴπομεν, ὅτι μέχρι τῆς 31ης Ἰανουαρίου 1946, δὲν ὑπῆρχε πρόβλημα ἐλέγχου τῶν τιμῶν. Μεταξὺ τῆς 31ης Ἰανουαρίου καὶ 1ης Ἀπριλίου 1949 αἱ προσφοραὶ κατὰ τὰ τότε ἰσχύοντα—καὶ παρακαλῶ σημειώσατε, ὅτι εὑρισκόμεθα ἀκόμη, ὑπὸ τὸ καθεστὼς τοῦ κρατικοῦ μονοπωλίου—αἱ προσφοραί, ἐγένοντο ὑπὸ μόνων τῶν 5 ἑταιρειῶν. Αἱ ὑπηρεσίαι τότε, ἀπῄτησαν τιμολόγια, τὰ ὁποῖα ἦσαν θεωρημένα ἀπὸ τοὺς Γενικοὺς Προξένους ἢ ἀπὸ τοὺς ἐμπορικοὺς ἀκολούθους τῶν μεγάλων λιμένων προελεύσεως. Ὑπῆρχε παρανόμως καὶ ὁ συνήθης ἔλεγχος τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς βοηθείας. Δι’ αὐτὴν τὴν περίοδον, ὁμολογῶ, ὅτι δὲν κατέχω στοιχεῖα, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ ἐλέγχου, ὁ ὁποῖος διενηργήθη ἐκ μέρους τῶν Ἑλληνικῶν Ὑπηρεσιῶν. Γνωρίζω, ὅμως, ὅτι κατ’ ἀρχήν, οἱ κανονισμοὶ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας ὑποχρεώνουν καὶ αὐτὴν τὴν ὑπηρεσίαν τὴν παρέχουσαν τὴν βοήθειαν, εἰς κάποιον ἔλεγχον. Πέραν αὐτοῦ, διὰ τὴν περίοδον ταύτην, δὲν εἶμαι εἰς θέσιν νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλὴν περὶ οὐδενός. Ἐπῆλθεν, ὅμως, κατὰ τὴν 1–4–49 κάποια διευκρίνησις, τροποποίησις μᾶλλον, τοῦ Κανονισμοῦ, ὑφ’ ὃν παρείχετο ἡ Ἀμερικανικὴ Βοήθεια. Καὶ ἔκτοτε ὑπάρχει κάποιος ἔλεγχος. Ὑπάρχουν πάντως κριτήρια τοῦ ἐλέγχου σαφέστερα. Ἐξηγοῦμαι: Εἰδικῶς, ὁ Κανονισμὸς τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας, διὰ τὸν ἔλεγχον τῶν πετρελαιοειδῶν, ὁρίζει ὅτι αἱ τιμαὶ δέον νὰ βασίζωνται, πρῶτον εἰς τὴν τιμὴν fob τὴν σημειουμένην εἰς τὸ δελτίον, τὸ γνωστὸν εἰς τὴν παγκόσμιον ἀγορὰν τῶν Πετρελαιοειδῶν ὡς Platt’s Oilgram, τὸ ὁποῖον, κοινῶς λέγεται Low Platt's καὶ δεύτερον ἐπὶ ναύλου, ὁ ὁποῖος θὰ διεμορφοῦτο ἐπὶ τῶν διεθνῶν ἐπιπέδων. Ἐλαμβάνοντο δὲ ὡς κριτήρια τῶν διεθνῶν ἐπιπέδων τῶν ναύλων αἱ ἐπίσημοι τιμαὶ αἱ παρεχόμεναι ἀπὸ τὸ Βρεταννικὸν Ὑπουργεῖον τῶν Μεταφορῶν καὶ ἀπὸ τὴν U.S.M.C. δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ναυτικὴν Ἐπιτροπὴν τῶν U.S.A. (Η.Π.Α.). Ἐπὶ πλέον, βεβαίως, αὐτῶν τῶν τιμῶν προσετίθεντο διὰ τὸν σχηματισμὸν τῆς τιμῆς cif τὰ ἀσφάλιστρα, τὰ ὁποῖα, ὡς ἀποτελοῦντα μικρὸν κονδύλιον, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ παραλείψω. Ἀπὸ τῆς 1–4–49 λοιπόν, ἡ Ὑπηρεσία καὶ ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Ἀμερικανική, ὑποχρεοῦνται νὰ ἐλέγχουν, ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῶν, τοὐλάχιστον, τῶν κριτηρίων τὰς τιμάς, Ἀλλά, ἀφ’ ἧς ἔληξεν ἡ κοινοπραξία καὶ εἰσήλθομεν εἰς τὸ καθεστὼς τὸ ὁποῖον ἐπεχείρησα νὰ σᾶς περιγράψω πρίν, εὑρισκόμεθα πρὸ τῆς ἑξῆς καταστάσεως. Δὲν γίνονται, κύριοι βουλευταί, διαγωνισμοί, διὰ τὴν πολιτικὴν κατανάλωσιν πλέον, διότι δὲν ὑπάρχει μονοπώλιον Κρατικὸν τῶν Πετρελαιοειδῶν. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι οἱ περιορισμοὶ εἰς τὴν εἰσαγωγὴν τῶν πετρελαιοειδῶν, τοὺς ὁποίους ἐθέσπισεν ἡ 1200 Πρᾶξις τῆς Κυβερνήσεως, περὶ τῆς ὁποίας σᾶς ὡμίλησα πρίν. Ἐνηργοῦντο μόνον τριμηνιαῖοι διαγωνισμοί, διὰ τὴν προμήθειαν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. Καὶ παρακαλῶ, πρὸς ἄρσιν παρεξηγήσεων, νὰ σημειωθῇ ὅτι ὅλοι αὐτοὶ οἱ διαγωνισμοὶ οἱ τριμηνιαῖοι, οἱ λεγόμενοι τοῦ Ναυτικοῦ διενηργήθησαν ἀπὸ τὴν διεύθυνσιν ἀγορῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω πῶς προκύπτουν καὶ μέχρι ποίου σημείου εἶναι δεκτικαὶ ἑρμηνείας αἱ διάφοροι τιμαί. Ἐπαναλαμβάνω καὶ τονίζω, ὅτι ὡς πρὸς τὴν πολιτικὴν κατανάλωσιν τὸ καθεστὼς εἶναι τοῦτο: Ἡμεῖς δὲν ἐλέγχομεν ἐκ τῶν προτέρων τὰς τιμὰς τῶν πετρελαιοειδῶν. Δικαιούμεθα ἀγορανομικῶς, νὰ τὰς ἐλέγξωμεν ἐκ τῶν ὑστέρων καὶ βάσει μόνον τῶν θεσπισθέντων κριτηρίων. Πράγματι ἀντελήφθη ἡ ὑπηρεσία ὅτι ἐσημειώθησαν καὶ τιμαὶ ὡς ἐκεῖναι περὶ τῶν ὁποίων σᾶς ὡμίλησεν ὁ κ. Γρηγορίου. Ἐγὼ δὲ εὐθὺς ἀμέσως, ὅταν θὰ προβῶ εἰς τὴν λεπτομερῆ ἔκθεσιν τῶν τιμῶν, θὰ βοηθήσω τὸν κ. συνάδελφον καὶ θὰ προσθέσω εἰς ὅσα εἶπε καὶ ἄλλα. Σᾶς εἶπον, κύριοι βουλευταί, πῶς κατὰ βάσιν σχηματίζονται καὶ πῶς ἐκτιμῶνται αἱ διεθνεῖς τιμαί. Προκύπτει, ὅμως, παραλλήλως καὶ τὸ θέμα τῶν ναύλων. Τὸ θέμα αὐτὸ χρήζει κάποιας ἰδιαιτέρας προσοχῆς. Αἱ ἑταιρεῖαι κατὰ παράδοσιν δὲν χρεώνουν τοὺς σημειουμένους ἑκάστην ἡμέραν ναύλους, δὲν παρακολουθοῦν, δηλαδή, τὴν συνεχῆ διακύμανσιν, τὴν ὁποίαν ὑφίστανται οἱ ναῦλοι εἰς τὴν διεθνῆ ἀγοράν. Τὴν παρακολουθοῦν μὲ κάποιον βραδύτερον ρυθμόν, ὅπως θὰ ἐπιχειρήσω νὰ σᾶς ἐξηγήσω. Δὲν εἶναι δυνατὸν μία ἑταιρεία, ἡ ὁποία εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἀνεφοδιάζῃ μίαν χώραν, νὰ ἐπωφελῆται, ἑκάστοτε, τοῦ Α ἢ τοῦ Β κατὰ σύμπτωσιν σημειουμένου προνομιακοῦ ναύλου, οὐδὲ ἦτο δυνατὸν νὰ τὸ ἀξιώσῃ κανεὶς ἀπὸ τὰς ἑταιρείας αὐτάς, οὐδὲ εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἀξιώσῃ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, οὐδὲ τὸ ἠξίωσεν ἄλλη τις Κυβέρνησις τοῦ παρελθόντος. Εἶναι ὑποχρεωμέναι αἱ ἑταιρεῖαι νὰ παρακολουθοῦν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον λέγεται εἰς τὸ Λονδῖνον, εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ Λονδίνου, (London Award Basis), εἶναι μία βάσις, ἡ ὁποία ὑπολογίζεται κατὰ χρονικὰ διαστήματα μείζονα, τριμηνιαῖα ἢ ἑξαμηνιαῖα, ἀπὸ ἕνα σύλλογον εἰδικῶν, ὁ ὁποῖος ἱδρύθη εἰς τὸ Λονδῖνον. Θὰ σᾶς παρακαλέσω, κύριοι συνάδελφοι, νὰ παρακολουθήσητε τὴν διαμόρφωσιν, ἂν βλέπετε καλὰ μέχρις ἐδῶ, αὐτῆς ἐδῶ τῆς καμπύλης. Ἐδῶ ὑψηλὰ εἶναι ἡ τιμὴ τῶν ναύλων τῶν πράγματι σημειουμένων, καὶ βλέπετε πόσον μεγάλη εἶναι ἡ διακύμανσις καὶ ἐδῶ εἰς αὐτὰ τὰ σκαλοπάτια εἶναι σημειωμένος ὁ μέσος ναῦλος, τὸν ὁποῖον ὁρίζει εἰς τὸ Λονδῖνον ἡ ἐν λόγῳ Ἐπιτροπή. Πρέπει, λοιπόν, ὅταν κρίνωμεν τοὺς συγκεκριμένους ἀριθμούς, νὰ τοὺς κρίνωμεν βάσει αὐτῶν τῶν δύο βασικῶν κριτηρίων. Θὰ μοῦ εἴπητε πῶς ἐσημειώθησαν αἱ περὶ ὧν ὁ λόγος ἐξαιρετικαὶ τιμαί, αἱ τιμαὶ τὰς ὁποίας μᾶς ἀνέφερεν ὁ τελευταῖος συνάδελφος ἐκ Σάμου. Αὐτό, θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω, παρὰ κάτω. Τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἀρκεῖ, διὰ νὰ συλλάβωμεν τὴν ἔννοιαν τοῦ πράγματος, νὰ γνωρίζωμεν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποχρεώσωμεν τὰς ἑταιρείας νὰ παρακολουθοῦν προνομιακοὺς ναύλους, ὅπως δὲν θὰ ἦτο καὶ ἀνεκτὸν νὰ συναινέσωμεν εἰς μίαν ἀπότομον ἄνοδον τῶν ναύλων τοὺς ὁποίους θὰ ἤθελον τυχὸν αἱ ἑταιρεῖαι νὰ ἐπιβάλουν. Καὶ θὰ ὑποχρεώσωμεν τὰς ἑταιρείας, ὅπως τὰς ὑπεχρεώσαμεν φερ’ εἰπεῖν τὴν ἐποχὴν τῆς Κορέας, νὰ παρακολουθοῦν οὐχὶ τὸν πραγματικὸν ναῦλον, τὸν πολὺ κυμαινόμενον, ἀλλὰ νὰ παρακολουθοῦν τὸν μέσον ναῦλον, τὸν σχηματιζόμενον, καθ’ ὃν τρόπον σᾶς εἶπον εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ Λονδίνου. Μὲ ὅλα αὐτά, κύριοι βουλευταί, δὲν θέλω νὰ ἀποκρύψω τὸ γεγονός, ὅτι ἐὰν ἐτέλει ὁ τόπος ὑπὸ συνθήκας διαφορετικάς, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπωφεληθῇ καλλιτέρων τιμῶν. Δὲν θέλω νὰ ἰσχυρισθῶ, φερ’ εἰπεῖν, ὅτι ἂν εἴχομεν ἐπάρκειαν χώρου, ἐπάρκειαν δεξαμενῶν, δὲν θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἐπωφεληθῶμεν ἀπὸ σωρείαν μικροπαρτίδων, τῶν ὁποίων ἡ διάθεσις εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀδύνατος ἢ περίπου ἀδύνατος. Πάντως, ὑπὸ ὡρισμένους ὅρους καὶ ὡρισμένας περιστάσεις δύναται. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις ἀντὶ νὰ παραγνωρίζῃ τὴν πραγματικότητα, προσπαθεῖ μὲ ψυχραιμίαν νὰ παρασκευάσῃ τὰς προϋποθέσεις ἐκείνας αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπιτρέψουν τὴν δημιουργίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα μιᾶς πραγματικῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς πετρελαιοειδῶν. Ἡμεῖς πιστεύομεν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν ἐλευθέραν οἰκονομίαν καὶ πιστεύομεν, ὅτι εἶναι κυρία ἀποστολὴ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, ἡ δημιουργία τῶν πραγματικῶν προϋποθέσεων διὰ τὴν λειτουργίαν τῆς οἰκονομίας ταύτης καὶ οὐχὶ ἡ δημιουργία θορύβου φραστικοῦ. Θὰ σᾶς εἴπω δέ, τὶ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν ἐξετελέσθη καὶ ποῖαι εἶναι αἱ βάσιμοι ἐλπίδες τῆς Κυβερνήσεως. Ἐσημειώθη κατὰ τὸ τελευταῖον τρίμηνον τοῦ 1952 ἡ ἀκόλουθος περίπτωσις: Ἐπρόκειτο περὶ προμηθείας εἰδικοῦ τινος τύπου μαζούτ, χρησιμοποιουμένου ἀπὸ τὸ ναυτικόν. Εἴδομεν τότε μίαν τιμὴν τὴν ὁποίαν προσέφερεν ἡ ἑταιρεία Γιουγκολάφα καὶ ἡ ὁποία ἦτο κατωτέρα κατὰ 2,85 δολλάρια ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ Λονοπλάτς. Αὐτὴ ἦτο ἡ πρώτη περίπτωσις ἡ ὁποία ἐσημειώθη. Ἐσημειώθησαν ὅμως καὶ ἄλλαι περιπτώσεις καὶ κατὰ τὸ αʹ τρίμηνον μολονότι εἶναι ὀλιγώτερον θεαματικαί. Ἐσημειώθησαν μικρότεραι διαφοραὶ καὶ ἐσημειώθη καὶ ἡ μεγάλη διαφορά, περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησεν ὁ συνάδελφος κ. Γρηγορίου. Νομίζω ὅμως ὅτι ἀξίζει τὸν κόπον νὰ σᾶς ἐξηγήσω τὸ πῶς ἔλαβε χώραν ἡ περίφημος δημοπρασία τῶν 150.000 τόννων τῆς Ἠλεκτρικῆς Ἑταιρείας καὶ ὑπὸ ποίας συνθήκας προσεφέρθη πράγματι ἡ ἐξαιρετικὴ τιμή, περὶ τῆς ὁποίας ἐγένετο λόγος.

§73Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. Τὸ ἐξήγησε καὶ ὁ κ. Γρηγορίου αὐτό.

§74Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε τότε νὰ τὸ συμπληρώσω, διότι ἠμπορεῖ νὰ ἔχωμεν διάφορον ἑρμηνείαν τοῦ φαινομένου. Τὸ φαινόμενον ἐσημειώθη ὡς ἑξῆς: Ἦλθε μία Ἑταιρεία, ἡ Κάλτεξ, ἡ ὁποία προσέφερε μὲ 15,80—αὐτὴ εἶναι ἡ προϊστορία τῆς ὑποθέσεως—τὴν 11–1–50, ὅταν τὸ low-plaz ἦτο 18,5. Βλέπετε, δὲν ἐσημειώθη διὰ πρώτην φορὰν τὸ φαινόμενον. Ὑπάρχει καὶ δευτέρα περίπτωσις, ὀλιγώτερον θεαματική. Ἡ Σὲλλ προσέφερε εἰς τὰς 7–12–50 δολλάρια 18,153. Ἀλλ’ ἐσημειώθη καὶ ἡ τελευταία καταπληκτικὴ περίπτωσις τῆς Σόκονυ, κατὰ τὴν ὁποίαν, προκειμένου περὶ τῆς προμηθείας 150.000 τόννων, ἡ Ἑταιρεία αὐτὴ προσέφερε πρὸς 13,97 ὅταν ἡ τιμὴ τοῦ Low—Platt's ἦτο μεταξὺ 17–18. Τὸ περίεργον εἶναι ὅτι ὀλίγον προηγουμένως, κατὰ τὰ τέλη Φεβρουαρίου, εἶχε γίνει μία δημοπρασία ὑπὸ τῆς Δ.Ε.Η. διὰ τὸ Ἀλιβέρι διὰ 8.000 τόννους. Καὶ ἐκεῖ ἡ Ἑταιρεία Μάρκας–Μπάρες (;) προσέφερε Ρουμανικὸν πετρέλαιον, μέσῳ Ρουμανικοῦ κλῆριγκ, εἰς τιμὴν ἐπίσης οὐσιωδῶς κατωτέραν ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ Low—Platt’ s. Ἐγὼ ἐκάλεσα εἰς τὸ Γραφεῖον μου τὸν Διευθυντὴν τῆς Ἑταιρείας, ἡ ὁποία ἐμειοδότησεν εἰς τὸν διαγωνισμὸν τῆς Ἠλεκτρικῆς καὶ τὸν ἠρώτησα: Καλά, διὰ ποῖον λόγον σεῖς, κύριε, προσεφέρατε τὰ τέλη Φεβρουαρίου εἰς τὸ Ἀλιβέρι μεγάλην τιμὴν καὶ ἤλθατε τὴν 14ην Μαρτίου καὶ προσφέρετε μίαν πολὺ μικροτέραν; Μοῦ ἔδωσε τὴν ἑξῆς ἀπάντησιν: Πρῶτον, ὅτι ὑπάρχουν αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἰδικῶς μεγάλα περισσεύματα μαζοὺτ εἰς τὰ διϋλιστήρια πετρελαίου τῆς Εὐρώπης καὶ ὅτι εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν της ἡ Ἑταιρεία του τοιαύτας ποσότητας, τὰς ὁποίας ἤθελε νὰ δώσῃ καὶ κάτω τῆς τιμῆς τοῦ Low—Platt’ s. Εἶπα: «Πολὺ καλά. Τότε διὰ ποῖον λόγον δὲν τὴν ἐδίδετε καὶ στὸ Ἀλιβέρι καὶ ἐπεφυλάξατε αὐτὴν τὴν προνομιακὴν τιμὴν μόνον εἰς τὴν Ἠλεκτρικὴν Ἑταιρείαν;» Μοῦ εἶπε: «Διότι, ἁπλούστατα, ἐπειδὴ ἐνδιεφερόμην νὰ πάρω τὴν δημοπρασίαν τῆς Ἠλεκτρικῆς Ἑταιρείας καὶ δὲν ἐνδιεφερόμην βεβαίως νὰ πάρω τὴν μικρὰν δημοπρασίαν τοῦ Ἀλιβερίου δὲν ἠθέλησα νὰ ἀποκαλύψω εἰς τοὺς συναγωνιστάς μου τὸ γεγονὸς ὅτι ἠδυνάμην νὰ προσφέρω αὐτὴν τὴν χαμηλὴν τιμήν». Τὴν ἐξήγησιν αὐτὴν τοῦ Διευθυντοῦ τῆς ἐνδιαφερομένης Ἑταιρείας βεβαίως δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ τὴν υἱοθετήσω. Ἐγὼ θέλω ἐκ τῆς ἐξηγήσεως, τῆς δοθείσης πρὸς τὸν Ὑπουργόν, νὰ συναγάγω ὡρισμένα πρακτικὰ συμπεράσματα. Ἐδῶ, κύριοι, ἡ οὐσία τῆς ὑποθέσεως, ἡ ἁπλῆ εἶναι ἡ ἑξῆς: «Ἅμα ὑπάρχουν προϋποθέσεις λειτουργίας πραγματικῶς ἐλευθέρας ἀγορᾶς καυσίμων, καθ’ ὅσον ὑπάρχουν, ἠμπορεῖ νὰ ἐλπίζῃ ὁ τόπος ὅτι θὰ δυνηθῇ νὰ ἐκμεταλλευθῇ καὶ τὰς ποσότητας ἐκείνας τὰς πλεοναζούσας— πλεονάζουν δὲ ποσότητες εἰδικῶς μαζοὺτ πολλαὶ, διότι, ὅπως παρετηρήσατε, ὅλα τὰ παραδείγματα ποὺ σᾶς εἶπα καὶ ὅλα τὰ παραδείγματα, ποὺ σᾶς εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος, πλὴν ἑνὸς, ἀφοροῦν μαζοὺτ καὶ κανὲν ἄλλο εἶδος πετρελαιοειδοῦς. Τὸ πρᾶγμα δὲν εἶναι, ὑποθέτω συμπτωματικόν. Τοῦτο ὀφείλεται πράγματι εἰς τὸ γεγονὸς, ὅτι ὑπάρχει αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἰς τὸν χῶρον τὸν Εὐρωπαϊκὸν καὶ εἰς τὴν διάθεσιν κεντρικωτέρων ὀργανώσεων τῶν ἐδῶ ἐκπροσωπουμένων Ἑταιρειῶν μία ποσότης αὐτοῦ τοῦ καυσίμου ὑπερβολικὴ. Δὲν ἀρνοῦμαι, ὅτι αὔριον ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ ἀπόθεμα ἄλλου τινὸς καυσίμου. Ἀλλά κ. συνάδελφοι, δὲν ἐδημιουργήθησαν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν ἀντικειμενικῶς αἱ προϋποθέσεις διὰ νὰ λειτουργήσῃ ἐλευθέρως ἡ οἰκονομία. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ πιστεύσητε, ὅτι ἂν τυχὸν οἱαδήποτε Ἑταιρεία εὑρεθῇ ὅτι προσφέρει τιμάς, εἰς τὴν κατανάλωσιν αἱ ὁποῖαι ἀπέχουν ἀπὸ τὰς νομίμους τιμάς, ἐὰν εὑρεθῇ δηλαδὴ Ἑταιρεία, ἡ ὁποία κατ’ οὐσίαν θὰ παρουσιάσῃ κατὰ τὴν κοστολόγησιν τιμολόγια ψευδῆ, ἡ Ἑταιρεία αὐτὴ θὰ ὑποστῇ τὰς συνήθεις συνεπείας τῶν ἀγορανομικῶν νόμων, τὰς συνήθεις ποινικὰς καὶ ἀστικὰς συνεπείας. Παρακαλῶ ἐπίσης νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι αἱ τιμαὶ τῶν καυσίμων πρόκειται νὰ πέσουν καὶ θὰ πέσουν, διότι πίπτει καὶ ἔπεσε περισσότερον, ἀπ’ ὅ,τι προϋπέθεσεν ὁ κ. Γρηγορίου εἰς τοὺς ὑπολογισμούς του, ὁ ναῦλος. Εἶναι χαρακτηριστικὸν ὅτι μετὰ τὴν γενομένην ἀναπροσαρμογὴν καὶ μετὰ τὴν χορήγησιν τῶν αὐξήσεων τῆς 9–4–1953 ὑπέβαλε καὶ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν διὰ τῆς ἀναπροσαρμοσθείσης μεταλλικῆς δραχμῆς αὔξησιν καὶ τῶν οἰκονομικῶν δασμῶν. Αἱ Ἑταιρεῖαι ἐζήτησαν αὔξησιν ἀντιστοίχως. Δὲν ἐχορήγησα τὴν αὔξησιν ταύτην προϋπολογίζων εἰς τὴν προσεχῆ πτῶσιν τοῦ ναύλου. Ἔχω εἰς χεῖρας μου αὐτὴν τὴν στιγμὴν προσφορὰν γενομένην εἰς ἰδιώτην, ὁ ὁποῖος εἶναι μεγάλος καταναλωτὴς καυσίμων. Παρουσιάσθησαν, κύριοι βουλευταί, πράγματι καὶ ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ τιμαὶ οὐσιωδῶς καλύτεραι καὶ τοῦτο διότι τὸ πετρέλαιον θὰ παραδοθῇ βραδύτερον καὶ διότι προϋπολογίζει ἡ Ἑταιρεία καὶ νέαν πτῶσιν τῶν ναύλων. Ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτοῦ, θὰ ἤθελον νὰ σᾶς ἐξηγήσω καὶ τὸ θέμα τῆς βενζίνης περὶ τοῦ ὁποίου ὡμίλησαν οἱ ἐκ Σάμου κ.κ. συνάδελφοι. Προσεφέρθησαν πράγματι τὴν ἰδίαν ἡμέραν καὶ ἐγένοντο ἀποδεκταὶ τὴν ἰδίαν ἡμέραν οὐχὶ ὑπὸ τῆς αὑτῆς Ἐπιτροπῆς προσφοραὶ μὲ διαφόρους τιμάς. Εἴχομεν ζητήσει 12½ χιλιάδας τόννους καὶ δὲν εὑρέθη οὐδεὶς νὰ τοὺς καλύψῃ ἐξ ὁλοκλήρου, 500 τόννοι ἐδόθησαν μόνον εἰς τὴν ἐξαιρετικὴν τιμὴν τῶν 43 δολλ. cif ὑπὸ ἐμπόρου μὴ ἀνήκοντος εἰς τὰς 5 Ἑταιρείας καὶ 1.500 ὑπὸ τῆς Πορφίνα εἰς τὴν αὐτὴν περίπου τιμήν, κατωτέραν τῆς τοῦ Platt’ s. Ἠθέλομεν ὅμως 12½ χιλιάδας τόννους, καλύψαντες τὸ ὑπόλοιπον εἰς τὴν τιμὴν τοῦ Low platt. Βλέπετε ὅτι ὅλα τὰ φαινόμενα ἔχουν κάποιαν ἐξήγησιν. Δὲν λέγω ὅτι ἡ κατάστασις αὐτὴ εἶναι ἀρίστη καὶ ὅτι ὡλοκληρώθη ἡ προσπάθειά μας διὰ νὰ φθάσωμεν εἰς τιμὰς καλυτέρας. Θὰ ἤθελον ὅμως νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὴν Βουλήν, τὸ τί ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ διασφαλίσῃ τὰς προϋποθέσεις περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα. Διότι ἐὰν διεπράχθησαν ἀδικήματα, εἶναι ἔργον τῆς Δικαιοσύνης ν’ ἀνεύρῃ καὶ ὄχι τῆς Κυβερνήσεως, ἐφ’ ὅσον ἡ ὑπόθεσις ἐκκρεμεῖ εἰς τὰ δικαστήρια.

§75Γ. ΜΟΔΗΣ. (Δὲν ἠκούσθη).

§76Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω ὑπὸ ποίας συνθήκας χρηματοδοτοῦνται αἱ Ἑταιρεῖαι αὐταί. Τὸ καθεστὼς τὸ ὁποῖον παρελάβομεν ἡμεῖς ἦτο τὸ ἀκόλουθον: «Χρηματοδότησις 100% τῆς συνολικῆς ἀξίας cif ὡς καὶ τῶν δασμῶν διὰ δίμηνον διάστημα». Καὶ τί ἐκάμαμεν ἡμεῖς; Ἀπὸ τῆς 1–2–1953 ἐπεχειρήσαμεν σιγὰ σιγὰ νὰ ὁδηγήσωμεν τὰς Ἑταιρείας τῶν πετρελαιοειδῶν πρὸς ἕνα νέον ὑγιέστερον πιστωτικὸν καθεστὼς καὶ πρὸς τὸ παρὸν ἔχουν ἐπιτευχθῆ τὰ ἑξῆς: Διὰ τὴν «Σόκονυ» εὑρίσκεται καὶ θὰ εὑρίσκεται ἀκόμη μέχρι τοῦ Ἰουλίου εἰς τὸ καθεστὼς τῆς κατὰ 65% χρηματοδοτήσεως. Μετὰ τὸν Ἰούλιον θὰ χρηματοδοτῆται κατὰ 45% μέχρι τοῦ Ἰουνίου 1954 ὁπότε θὰ παύσῃ κάθε χρηματοδότησις. Σημειωτέον ὅτι ὅλαι αἱ χρηματοδοτήσεις κατὰ τὸ παρελθὸν ἐγένοντο ἀπὸ τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος ἐξ ἰδίων διαθεσίμων. Ἡ «Σὲλλ» δὲν χρηματοδοτεῖται πλέον, παρὰ μόνον τῆς παρέχεται ἡ εὐχέρεια συναλλαγματικοῦ διακανονισμοῦ ἐντὸς ἐνενήκοντα ἡμερῶν. Ἀνάλογα μέτρα ἐλήφθησαν καὶ διὰ τὰς ἄλλας Ἑταιρείας. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἴπω ὅτι καὶ σήμερον ἀκόμη ἡ Νομισματικὴ Ἐπιτροπὴ ἀπεφάσισεν ὅπως ἡ προθεσμία τοῦ συναλλαγματικοῦ διακανονισμοῦ τῆς «Σὲλλ» μειωθῇ ἀπὸ 90 εἰς 45 ἡμέρας. Πέραν αὐτοῦ, τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας ἐν συνεργασίᾳ μὲ τὰ ἄλλα ἁρμόδια Ὑπουργεῖα ἐμελέτησε τὸ θέμα τῆς ἱδρύσεως δεξαμενῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπιτρέψουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, νὰ ἐπωφεληθῇ τῶν ἐξαιρετικῶν φορτίων, τὰ ὁποῖα προσφέρονται εἰς προνομιακὰς τιμάς. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, μολονότι νομίζει ὅτι δύναται νὰ καυχηθῇ διὰ τὸν τρόπον καθ’ ὃν ἐπολιτεύθη, προσεχῶς θὰ σᾶς καταθέσῃ σχέδιον νόμου, τὸ ὁποῖον βάσιν μὲν ἔχει τὸ σχέδιον, τὸ ὁποῖον παρεσκεύασε καὶ κατέθεσεν ὁ προκάτοχός μου πολιτικὸς Ὑπουργός, ἀλλὰ τὸ ὁποῖον περιέχει δεσμεύσεις ἀγορανομικὰς βαρυτέρας. Περιέχεται ἐν τῷ ἰδικῷ μου σχεδίῳ διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν ἐλέγχονται αἱ εἰς τὰ βιβλία τῶν ἑταιρειῶν ἐγγραφαὶ ἀπὸ ἀπόψεως οὐσίας ὅσον ἀφορᾷ δηλαδὴ τὴν εἰλικρίνειαν τῶν ἀναγραφομένων τιμῶν cif, ἐλέγχεται συνεπῶς, διὰ πρώτην φορὰν τὸ κανονικὸν ἢ μὴ τῶν τιμολογίων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Σᾶς παρακαλῶ νὰ πιστεύσητε, ὅτι δὲν ἦτο εὔκολον νὰ φθάσωμεν εἰς αὐτὸ τὸ βῆμα. Καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι θὰ ἐπιδιώξωμεν νὰ προχωρήσωμεν καὶ ἔτι περαιτέρω.

§77Π. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ. Ἤθελα νὰ σᾶς πληροφορήσω, ὅτι, ἡ μὴ ἐπιψήφισις τοῦ νομοσχεδίου ἐκείνου, ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι εἴχομεν ἀρχίσει διαπραγματεύσεις μέσῳ τῆς Ἀμερικανικῆς Πρεσβείας, μὲ τὸν σκοπὸν τῆς βελτιώσεως τοῦ κειμένου τοῦ νομοθετήματος.

§78Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ (Ὑφυπ. Ἐμπορίου). Δὲν εἶχον ἀμφιβολίαν, κύριε συνάδελφε. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡμεῖς ἐπροχωρήσαμε πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτήν. Ἐπὶ πλέον σᾶς εἶπον τί ἐγένετο ἀπὸ ἀπόψεως χρηματοδοτήσεως. Ὑποθέτω, ὅτι θὰ ἐπείσθη ἡ Βουλή, ὅτι σκάνδαλα, ὑφ’ οἵαν μορφὴν ἔγραψε μερὶς τοῦ τύπου, δὲν ἐσημειώθησαν. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, ἐπὶ πλέον, νὰ εἴπω, ὅτι δὲν ἔχει συμφέρον αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἡ Ἑλλὰς νὰ λέγῃ λόγους πολλούς. Συμφέρον ἔχει νὰ πράττῃ. Καὶ συμφέρον ἔχει νὰ δημιουργῇ ἀντικειμενικὰς συνθήκας τοιαύτας, ὑπὸ τὰς ὁποίας θὰ εἶναι δυνατὴ ἡ ἀδιάβλητος ἐμπορία εἰς τὴν χώραν μας, συνθήκας, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπιτρέψουν καὶ εἰς τοὺς μικροὺς καὶ εἰς τοὺς μεγάλους νὰ ἐργασθοῦν. Δὲν θέλει ἡ Ἑλλὰς κατ’ οὐδένα τρόπον, ἐκκρεμοῦντος μάλιστα αὐτὴν τὴν στιγμὴν δικαστικοῦ ἀγῶνος, ὁ ὁποῖος, βεβαίως ἔχει τὴν ἔννοιαν ἑνὸς ἀγῶνος ἀνταγωνισμοῦ οἰκονομικῶν συμφερόντων, νὰ δείξῃ ὅτι τάσσεται μὲ τὸ μέρος τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ἄλλου. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις τάσσεται μὲ τὸ μέρος τῆς εὐταξίας καὶ εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ κάμῃ ὅ,τι ἠμπορεῖ πρὸς τὴν κατεύθυνσιν ταύτην. Καὶ νὰ τὸ κάμῃ τὰς περισσοτέρας φορὰς ἀθορύβως καὶ μὲ σεμνότητα, διότι νομίζει ὅτι ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν θορύβου καὶ μὲ τὴν σεμνότητα ἔχει πολλὰ νὰ κερδίσῃ ἡ Ἑλλάς. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι θὰ πρέπει νὰ συνηθίζωμεν θέματα τοιαύτης σημασίας νὰ τὰ τοποθετοῦμεν ἐκεῖ ὅπου πρέπει. Παρακαλῶ νὰ μοῦ εἴπητε, ἐὰν ἐσκέφθητε ὑπὸ ποίας συνθήκας γίνεται ὁ ἀνεφοδιασμὸς τῆς Ἑλληνικῆς ἀγορᾶς εἰς πετρελαιοειδῆ. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἡ περιοχὴ τῆς Μ. Ἀνατολῆς, ἀπὸ ἀπόψεως πετρελαιοειδῶν εὑρίσκεται εἰς μίαν κατάστασιν ἐξαιρέτως κρίσιμον. Ἡ Χάϊφα, τὸ Ἀμπαντάν, ἡ Ρουμανία, εὑρίσκονται κατὰ κάποιον τρόπον κλεισταὶ ἢ ἀπομεμακρυσμέναι. Καὶ σπανίως, εἰς ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις καὶ ὑπὸ περιπλόκους μορφάς, ἐμφανίζονται εἰς τὴν ἀγορὰν ρουμανικῆς προελεύσεως καύσιμα καὶ δὴ μόνον μαζοὺτ καὶ εἰς ἐλαχίστας ποσότητας. Δὲν παραμένει πλέον ἀνοικτὴ εἰμὴ μόνον ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία. Ὑπ’ αὐτὰς τὰς συνθήκας καὶ ἐὰν λάβῃ κανεὶς ὑπ’ ὄψει τὸ γεγονός, ὅτι εἰς τὴν χώραν αὐτὴν αἱ δεξαμεναὶ δὲν ἐπαρκοῦν παρὰ μόνον, δι’ ἀποθέματα ἑνὸς μηνός, εἶναι ἀνάγκη διὰ νὰ ἐπωφεληθῶμεν ἐξαιρετικῶν φορτίων, νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὸ θέμα τῆς δημιουργίας εὐρυτέρων πλαισίων ἀποθηκεύσεως. Ὑποθέτω ἄλλωστε ὅτι ἐπείσθητε περὶ τοῦ ὅτι ἡ κυβερνητικὴ πολιτικὴ ἦτο ἡ ὀρθὴ καὶ δοθεισῶν τῶν περιπτώσεων, ἡ μόνη ἐνδεδειγμένη. Περαιτέρω θὰ ἤθελα νὰ εἴπω, ὅτι καὶ ἄλλα μέτρα ἄλλης φύσεως εἶναι ἀνάγκη νὰ ληφθοῦν, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἔχωμεν μίαν ἐκλογίκευσιν τῆς ὅλης ὑποθέσεως τῶν ὑγρῶν καυσίμων. Ἡ κατανάλωσις, ἀπὸ 390 χιλ. τόννους ποὺ ἦτο προπολεμικῶς, ἀνῆλθεν εἰς 1.200.000 τόννους κατὰ τὸ 1952. Καταλαβαίνετε, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητον νὰ συντονισθῇ συμφώνως πρὸς κάποιον πρόγραμμα μακροπρόθεσμον ἡ ἐπὶ τῶν μεταφορῶν πολιτική μας. Καὶ εἶναι ἀκόμη ἀνάγκη, ἡ πολιτικὴ περὶ τὰ στερεὰ καύσιμα νὰ ὑποστῇ θαρραλέαν ἐξέλιξιν καὶ νὰ ὑποστηριχθῇ ὅσον εἶναι δυνατὸν περισσότερον ὁ ἐγχώριος λιγνίτης. Ἀλλὰ πολὺ σημαντικώτερον μέτρον ἀπὸ ὅλα αὐτά, εἶναι ἕνα μέτρον τὸ ὁποῖον ἀπὸ μακροῦ χρόνου ἐφιλοδόξουν νὰ λάβουν αἱ διάφοροι Ἑλληνικαὶ Κυβερνήσεις. Εἶναι ἕνα μέτρον, τὸ ὁποῖον θὰ δώσῃ μίαν ἄλλην μορφὴν εἰς τὸ ὅλον πρόβλημα, εἶναι τὸ μέτρον τῆς ἱδρύσεως ἑνὸς διϋλιστηρίου, τὸ ὁποῖον θὰ ἔφερε τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἀπόψεως διεθνοῦς, εἰς τὸν τομέα τῶν πετρελαιοειδῶν, εἰς τὴν θέσιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ἡ Ἰταλία. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἐν ἀναμονῇ γενικωτέρων πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν ἐξελίξεων, νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ θεωρηθοῦν αἱ ἐξηγήσεις τὰς ὁποίας παρέσχον ὡς ἐπαρκεῖς. Θὰ ἠδυνάμην, κύριοι συνάδελφοι καὶ ἄλλα πολλὰ νὰ εἴπω. Δὲν τὸ πράττω, διότι ὑποθέτω, ὅτι ἐνημέρωσα τὴν Βουλὴν καὶ ὅτι θὰ ἐπείσθητε, ὅτι ὑπὸ καθεστὼς ἐλευθέρας ἐμπορίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαιτῇ κανεὶς ἀπὸ τοὺς μετέχοντας εἰς μίαν οἱανδήποτε ἐμπορίαν, νὰ ἐπιδείξουν ἄλλην διαγωγὴν πλὴν τῆς συνήθους ἐμπορικῆς. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν συλλογισμῶν τούτων καὶ μὲ τὰ ἐκ τούτων προκύπτοντα κριτήρια, ὀφείλετε νὰ κρίνετε καὶ τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους σᾶς ἔδωσα καὶ τοὺς ἀριθμοὺς περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν ὁ ἐκλεκτὸς συνάδελφος, ὁ ἐπερωτήσας. (Χειροκροτήματα).

§79Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρόκειται νὰ σᾶς κουράσω, ἡ διαφωνία μας μὲ τὸν ἀξιότιμον Ὑπουργὸν ἐπὶ τῶν Διανομῶν εἶναι ριζική. Ἡμεῖς εἴπομεν, ὅτι τὸ μαζοὺτ αὐτὴν τὴν στιγμὴν πωλεῖται ἀπὸ τὴν ἀχαλίνωτον κερδοσκοπίαν τῶν ἑταιρειῶν, κατὰ 5 δολλάρια ἀκριβότερον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἰσχυρίσθη, ὅτι ἡ τιμὴ εἶναι κανονική· ἐὰν δὲν ἐπιτυγχάνεται ἡ ὄχι μικροτέρα τιμή, αὐτὸ εἶναι λόγῳ τοῦ συναγωνισμοῦ. Ἑπομένως δὲν χρειάζεται νὰ δευτερολογήσω καὶ νὰ σᾶς κουράσω. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ ἐρωτήσω τὸν ἀξιότιμον Προεδρεύοντα τῆς Κυβερνήσεως εἶναι, ἐὰν δέχεται ἢ ὄχι τὴν σύστασιν ἐξεταστικῆς ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν τιμῶν.

§80Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ (Προεδρεύων Κυβερνήσεως). Ἀπαντῶ εἰς τὴν ἐρώτησιν, ὅτι δὲν ὑπάρχει θέμα διὰ νὰ δημιουργήσωμεν ἐξεταστικὴν Ἐπιτροπὴν ἐπὶ τῶν τιμῶν. Αἱ τιμαὶ εἶναι ἕνα πραγματικὸν γεγονός, αἱ ὁποῖαι ἐλέγχονται πολὺ εὐκόλως ἀπὸ τοὺς λογιστάς. Κατὰ συνέπειαν δὲν πρέπει νὰ δημιουργοῦνται ζητήματα ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχουν, ἐκτὸς ἐὰν γίνωνται χάριν ἐντυπώσεων.

§81Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Σᾶς εὐχαριστῶ πάρα πολύ, κύριε Πρόεδρε, διὰ τὴν ἀπάντησιν.

§82ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις κηρύσσεται περαιωμένη. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν συζήτησιν τῶν ἐπερωτήσεων τῶν σχετικῶν μὲ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ σίτου. Αἱ ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ἐπερωτήσεις, ὡς σχετικαὶ θὰ συσχετισθοῦν καὶ θὰ συζητηθοῦν ὁμοῦ.

§83Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ὑπάρχει καὶ μία ἐπερώτησις τοῦ κ. Θεοφανοπούλου, ἐμοῦ καὶ τοῦ κ. Εὐαγγελάτου. Θὰ παρακαλέσω τὴν προσεχῆ Παρασκευὴν νὰ συζητηθῇ ὁπωσδήποτε, διότι ἡ ἀναταραχὴ ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη εἰς τὸ δικαστικὸν σῶμα μὲ ἀλλεπαλλήλους προαγωγὰς εἶναι ἀπαράδεκτος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχισθῇ καὶ πρέπει τὸ Σῶμα ν’ ἀποκτήσῃ τὴν γαλήνην του. Νομίζομεν, ὅτι ἡ ἐπερώτησις πρέπει νὰ προταχθῇ τὴν Παρασκευήν.

§84ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπεβλήθη ἡ ἑξῆς πρότασις: Κύριον Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι βουλευταὶ παρακαλοῦμεν ὅπως ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων διὰ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, γενικευθῇ ἡ συζήτησις. Γ. Παμπούκας, Ε. Σκούρα, Π. Βουδούρης, Χ. Γουλόπουλος, Γ. Τζαμαλούκας, Ε. Πιπῖνος, Ν. Πετρίδης, Ι. Ἠλιόπουλος, Π. Γυιόκας, Χ. Ντινίδης, Ι. Λαυρεντίδης, Σ. Περτσινίδης, Χ. Γερακίνης, Κ. Μουρατίδης, Δ. Παπαδημητρίου, Ν. Σταθόπουλος. (Ἔπονται 4 ὑπογραφαὶ δυσανάγνωστοι). (Ἀκολούθως ἀποδεχόμενη ἡ Βουλὴ τὴν πρότασιν, ἀποφασίζεται ἡ γενίκευσις τῆς συζητήσεως, ἐπὶ τῶν περὶ ὧν πρόκειται ἐπερωτήσεων).

§85ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων διὰ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, ὁ κ. Σ. Ἀλλαμανῆς ἔχει τὸν λόγον.

§86Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, πρὸ 26 ἀκριβῶς ἐτῶν ἤρχιζεν εἰς τὴν χώραν αὐτὴν μία μάχη ἐθνική, μία προσπάθεια, ἡ ὁποία ἦτο συνδεδεμένη, χωρὶς ὑπερβολήν, μὲ αὐτὴν ταύτην τὴν ἐπιβίωσιν τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς. Πράγματι ἐν ἔτει 1927 ἐνεκαινιάσθη ἡ πρώτη φάσις τῆς μάχης διὰ τὸν σῖτον. Ἔκτοτε πολλαὶ Κυβερνήσεις ποικίλης ἀποχρώσεως καὶ συνθέσεως παρῆλθον ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν καὶ ὅμως ἡ γραμμὴ ἡ κατευθυντήριος παρέμεινε σταθερὰ δηλαδὴ ἡ προστασία, ἡ προνομιακὴ μεταχείρισις τοῦ ἐγχωρίου σίτου διὰ καθορισμοῦ τιμῆς ἀσφαλείας ὑψηλοτέρας ἀπὸ τὴν τοιαύτην κόστους τοῦ ξενικοῦ σίτου, ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει ἱκανοποιοῦσα ἀπολύτως τοὺς παραγωγούς, ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῷ τελικῷ νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ σιτάρκεια διὰ τὴν χώραν εἰ δυνατόν, ἄλλως ἡ κάλυψις τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν ἀναγκῶν τῆς χώρας ἐκ τῆς ἐγχωρίου σιτοπαραγωγῆς. Ἔκτοτε, μὲ τὴν ὑπερκομματικήν, μὲ τὴν ἐθνικὴν αὐτὴν καὶ σταθερὰν πολιτικὴν ἐπραγματοποιήθησαν ραγδαῖαι πρόοδοι καὶ ἤρχισεν ἀπό τινος νὰ διαφαίνεται τὸ νικηφόρον τέρμα τοῦ ἀγῶνος ἡ σιτάρκεια τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ μὲ τὴν πρόσφατον ἐξαγγελίαν τῶν κυβερνητικῶν μέτρων διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐφετεινῆς σιτοεσοδείας διαπιστοῦται μία στροφὴ εἰς τὴν πολιτικὴν αὐτὴν καὶ ἀντὶ προστασίας κηρύσσεται ὁ διωγμὸς τοῦ κόσμου τῶν σιτοπαραγωγῶν. Ἀλλ’ ἂς ἴδωμεν, κύριοι βουλευταί, ποῖοι λόγοι βασικοὶ ὑπηγόρευσαν τὴν χάραξιν τῆς προστατευτικῆς πολιτικῆς ἐν ἔτει 1927 καὶ ποῖοι λόγοι συνέτρεξαν ὥστε ἡ πολιτικὴ αὐτὴ νὰ παραμείνῃ σταθερὰ καὶ ὑπερκομματική. Εἶναι γνωστόν, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα, τὸ σύνολον σχεδόν, τὸ μεγαλύτερον πάντως μέρος τοῦ κόσμου τῆς ὑπαίθρου ἀπασχολεῖται μὲ τὴν σιτοκαλλιέργειαν καὶ εἶναι ἐπίσης γνωστόν, ὅτι ὑπὲρ τὸ ἥμισυ τῆς ἐκτάσεως τὴν ὁποίαν ἀπασχολοῦν αἱ λεγόμεναι «ἐτήσιαι καλλιέργειαι», σπείρεται κατ’ ἔτος διὰ σίτου. Περαιτέρω ὁ σῖτος παρεμβαίνει εἰς τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα κατὰ ἕνα σημαντικὸν ἐκτελεστήν, ἀλλ’ ἀκόμη σημαντικώτερον εἰς τὸ εἰσόδημα τὸ ἀγροτικὸν τῆς χώρας. Ὁ ἄρτος ἐξ ἄλλου ἀποτελεῖ πλέον βασικὴν τροφὴν εἰς τὴν χώραν αὐτὴν καὶ ἐὰν δὲν ἐνδιαφέρῃ πολὺ τὰς εὐπόρους τάξεις, συνιστᾷ αὐτὴν ταύτην τὴν βάσιν τῆς διατροφῆς εὐρυτέρων λαϊκῶν στρωμάτων. Λόγοι τέλος ἐθνικῆς ἀσφαλείας καὶ λόγοι ἀκόμη σχετιζόμενοι μὲ τὴν ἀστάθειαν τῶν συναλλαγματικῶν μας πόρων ἐπέβαλλον ὀρθῶς νὰ χαράξωμεν πολιτικὴν ἐνθαρρύνσεως τῆς σιτοκαλλιεργείας, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ὡς πρὸς τὸ βασικὸν αὐτὸ προϊὸν ἐξάρτησις ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς. Ἀλλὰ συμβαίνει ὥστε αἱ καιρικαὶ καὶ αἱ φυσικαὶ συνθῆκαι εἰς τὴν Ἑλλάδα νὰ μὴ ἐπιτρέπουν τὴν εὐδοκίμησιν τῆς σιτοκαλλιεργείας—ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς συχνῆς ἐπιτεύξεως ὑψηλῶν ἀποδόσεων—καὶ ἐκ τοῦ λόγου τούτου πηγάζει ἕνα εἰσόδημα χαμηλὸν διὰ τὸν σιτοπαραγωγόν. Ἐν συνεχείᾳ μὲ τὰς φυσικὰς συνθήκας θὰ πρέπει νὰ ἀναφερθῶ—καὶ εἶναι λόγῳ τῶν τελευταίων ζημιῶν ἐπίκαιρον νὰ λεχθῇ—εἰς τὰς ὀψίμους βροχάς, αἱ ὁποῖαι τόσας ζημίας προκαλοῦν κατὰ τὰς παραμονὰς τῆς συγκομιδῆς. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν στρεμματικὴν ἀπόδοσιν τοῦ σίτου ἐν Ἑλλάδι καὶ ἀλλαχοῦ θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀναφέρω ἐλαχίστους ἀριθμοὺς διὰ νὰ ἔχετε μίαν ἀμυδρὰν εἰκόνα. Οὗτοι ἀναφέρονται εἰς τὴν ἐσοδείαν τοῦ 1951 καὶ παριστῶσι κιλά.

Ἡ Ἑλλὰς ὅθεν ἔχει τὸ θλιβερὸν προνόμιον νὰ κατέχῃ τὴν τελευταίαν θέσιν ἀπὸ ἀπόψεως στρεμματικῆς ἀποδόσεως. Τοῦτο μεταφράζεται εἰς ἰσχνὴν ἀμοιβὴν τοῦ ἀσχολουμένου μὲ τὴν καλλιέργειαν αὐτήν. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν θελήσωμεν νὰ συγκρίνωμεν τὴν ἀκαθόριστον πρόσοδον τὴν στρεμματικὴν τοῦ Ἕλληνος σιτοκαλλιεργητοῦ ἀσχολουμένου μὲ ἄλλας καλλιεργείας ἐν Ἑλλάδι θὰ ἴδωμεν, ὅτι ἡ σιτοκαλλιέργεια κατέχει ἐπίσης τὴν τελευταίαν θέσιν. Οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους θὰ μνημονεύσω ἀναφέρονται εἰς τὸ καλλιεργητικὸν ἔτος 1950–51.

Βλέπετε λοιπόν, ὅτι ἡ σιτοκαλλιέργεια παρ’ ἡμῖν εὑρίσκεται εἰς λίαν μειονεκτικὴν θέσιν ἀπὸ ἀπόψεως προσόδου. Αὐτὸς εἶναι ὁ δεύτερος λόγος ὁ δικαιολογῶν τὴν ἀκολουθηθεῖσαν σταθερὰν πολιτικὴν ἐνθαρρύνσεως καὶ προνομιακῆς μεταχειρίσεως τοῦ προϊόντος αὐτοῦ ἐπὶ τῷ τέλει νὰ ἐπεκταθῇ, εἰ δυνατόν, ἡ σιτοκαλλιέργεια καὶ νὰ βελτιωθῇ, ὥστε νὰ φθάσωμεν εἰς πλήρη ἐπάρκειαν. Αἱ προβλέψεις τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, αἱ ὁποῖαι δὲν φαίνεται νὰ ἐπηρεάζωνται σοβαρῶς ἀπὸ τὰς τελευταίας καιρικὰς μεταβολάς, ὁδηγοῦν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἐφετεινὴ συγκομιδὴ θὰ φθάσῃ καὶ ἴσως θὰ ὑπερβῇ τοὺς 1.350.000 τόννους δηλαδὴ ποσότητα ποὺ δὲν ἀπέχει παρὰ μόνον κατὰ 50.000 τόννους ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν ἀναγκῶν τῆς χώρας μας. Εἴμεθα ὅθεν εἰς τὰς παραμονὰς τῆς πλήρους σιταρκείας. Ὁ ἐφετεινὸς χρόνος χαρακτηρίζεται ἀπὸ μίαν ἐπέκτασιν κατὰ 600.000 στρέμματα τῆς σιτοκαλλιεργείας ἐν σχέσει μὲ τὸ προηγούμενον ἔτος καὶ μὲ τὴν βάσιμον προσδοκίαν ἀποδόσεως κατὰ στρέμμα μεγαλυτέρας ἀπὸ τὴν περυσινήν. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀσκηθείσης προστατευτικῆς πολιτικῆς, κύριοι βουλευταί, ὑπῆρξαν πάρα πολὺ ἐνθαρρυντικά. Τὰ 4.000.000 στρέμματα καλλιεργούμενα διὰ σίτου τὸ 1923, φθάνουν εἰς τὰ 1936 εἰς τὰ 8.800.000 δηλαδὴ εἰς διπλασίαν καὶ πλέον ἔκτασιν. Τὸ 1950 εἰς στρέμματα 9.200.000, τὸ 1951 στρέμμ. 9.641.000 καὶ τὸ 1952 στρέμ. 10.240.000. Οἱ σιτοπαραγωγοὶ ἀπεδείχθησαν ἄξιοι αὐτῆς τῆς προστασίας. Διότι ὄχι μόνον ἀνταπεκρίθησαν εἰς τὴν ἔκκλησιν, διὰ τὴν ἐπέκτασιν τῆς σιτοκαλλιεργείας, ἀλλ’ ἐπιτυχῶς ἐπεδόθησαν καὶ εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς βελτιώσεως τῶν καλλιεργητικῶν μεθόδων. Ἤδη τὸ ⅓ τῆς σιτοκαλλιεργουμένης ἐκτάσεως, καλλιεργεῖται, διὰ μέσων μηχανικῶν. Τὸ 50% τῆς σιτοκαλλιεργουμένης ἐκτάσεως λιπαίνεται καὶ τὸ 60% τῶν ἐκτάσεων αὐτῶν σπείρεται διὰ σπόρων «ἐπιλεγμένων», ὅπως λέγουν οἱ τεχνικοί. Ἐπίσης εἰς εὐρυτάτην κλίμακα γίνεται χρῆσις ζιζανιοκτόνων. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς προσπαθείας τῶν Ἑλλήνων γεωργῶν, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν καθοδήγησιν τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας καὶ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ὑπῆρξεν ἡ σιτοπαραγωγὴ νὰ φθάσῃ ἀπὸ 210.000 τόννους τῷ 1923 εἰς 1.350.000 καὶ πλέον τόννους τῷ 1953. Καὶ νομοθετικῶς ἀλλὰ καὶ μὲ ἀποφάσεις ἑκάστοτε τῶν Ὑπουργικῶν Συμβουλίων, ἔχει καθιερωθῆ ὡς κριτήριον διὰ τὸν ὁρισμὸν τῆς τιμῆς ἀσφαλείας τοῦ σίτου, τὸ ὕψος τῶν καλλιεργητικῶν ἐξόδων καὶ τὸ ὕψος τοῦ τιμαρίθμου τῶν εἰδῶν, ποὺ χρησιμοποιεῖ καὶ καταναλίσκει ὁ γεωργός, διὰ τὴν συντήρησίν του, καὶ τῆς οἰκογενείας του. Τὸ εὑρίσκομεν μάλιστα αὐτὸ θεσπισμένον εἰς ἕνα Νομοθετικὸν Διάταγμα τῆς 11ης Μαΐου τοῦ 1946. Ἀνέκαθεν καὶ σταθερῶς ἡ τιμὴ ἀσφαλείας τοῦ ἐγχωρίου σίτου, ὑπῆρξεν εἰς ἀπόστασιν ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου, καὶ σᾶς ἐξηγῶ διατί. Διότι τὸ εἰσόδημα τοῦ Ἕλληνος καλλιεργητοῦ, εἶναι πολὺ χαμηλόν, ἐν συγκρίσει μὲ τὸ εἰσόδημα τοῦ ξένου σιτοπαραγωγοῦ, ὁ ὁποῖος καὶ μεγαλυτέρας ἐκτάσεις καλλιεργεῖ καὶ μεγαλυτέραν στρεμματικὴν ἀπόδοσιν ἔχει. Θὰ σᾶς δώσω, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν αὐτὸ δὲν σᾶς κουράζῃ, ἕνα πίνακα, ὁ ὁποῖος ἐμφανίζει, ποῖος ὑπῆρξεν ὁ συντελεστὴς τῆς προστασίας προπολεμικῶς καὶ μεταπολεμικῶς. Εἰς τὰ 1938 ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου ἦτο 3,93 δρχ. CIF εἰς τὸν λιμένα τοῦ Πειραιῶς καὶ ἡ ὁρισθεῖσα τιμὴ συγκεντρώσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου 8,75 δρχ. ἤτοι κατὰ 123% ἀνωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ σίτου. Εἰς τὰ 1939, τιμὴ ξενικοῦ σίτου CIF εἰς λιμένα τοῦ Πειραιῶς 3,37 δρχ. Τιμὴ συγκεντρώσεως 8,89 δρχ. ἤτοι 163% ἀνωτέρα τοῦ ξενικοῦ σίτου. Ἦτο τὸ μάξιμουμ τῆς προστασίας τοῦ σίτου, τὸ ὁποῖον συναντῶμεν.

§87Γ. ΜΟΔΗΣ. Τὸ 1930 καὶ τὸ 1931, ἦτο κατὰ πέντε φορὰς μεγαλυτέρα ἡ τιμὴ συγκεντρώσεως.

§88Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὄχι, δὲν νομίζω, ὅτι ἦτο ἐκτὸς ἐὰν δὲν ὑπολογίζητε εἰς τὸ κόστος τοῦ ξενικοῦ σίτου καὶ τὸν δασμόν. Ἐδῶ πάντως ἔχω μόνον τοὺς ἀριθμούς, ἀπὸ τὸ 1938 καὶ ἐντεῦθεν. Μεταπολεμικῶς μειοῦται πλέον ἡ προστασία σημαντικῶς. Οὕτως ἔχομεν τὸ 1950, προστασία 39%, τὸ 1951 37%, τὸ 1952 40%. Καὶ εἶναι αὐτὴ ἡ μεγαλυτέρα προστασία ποὺ ἐδόθη ποτέ, μεταπολεμικῶς, ἤτοι κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἐπὶ Ὑπουργίας μου. Εἰς τὰ 1953 ἔχομεν κατὰ 8% ἀνωτέραν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ ἀπὸ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ φίλτατός μου ἐπὶ τῆς Γεωργίας Ὑπουργὸς νὰ διαφωνήσω μαζί του. Δὲν εἶναι ἀκριβές, ὅτι ἡ ἐξαγγελθεῖσα τιμὴ συγκεντρώσεως εἶναι ἀνωτέρα τῆς τοῦ ξενικοῦ. Ἐγὼ τοὐλάχιστον δὲν κατώρθωσα νὰ πεισθῶ, ὅτι ἡ τιμὴ ἀσφαλείας, ἡ ἐξαγγελθεῖσα πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, εἶναι ἀνωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ σίτου. Οἱ ἀριθμοὶ τοὺς ὁποίους ἔχω προχείρους, δεικνύουν, ὅτι ὁ ἐγχώριος σῖτος ἔχει μίαν μέσην τιμὴν συγκεντρώσεως ἀπὸ 3.200 ἕως 3.500. Παίρνω τὸ 3.400 ὡς μέσον ὅρον.

§89ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΙΝΕΣ. Ὄχι, 3.250 εἶναι.

§90Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ γνωρίζητε, ὅτι τὰ ὀκτὼ δέκατα τῶν σιτοκαλλιεργητῶν, καλλιεργοῦν ἐκτάσεις κάτω τῶν 100 στρεμμάτων. Συνεπῶς τὰ ὀκτὼ δέκατα, θὰ λάβουν τὴν τιμὴν τῶν 3.400 ἢ 3.500. Ἐὰν εἰς αὐτὰς προσθέσωμεν 350 δρχ. ποὺ στοιχίζει ἡ συγκέντρωσις, ἀποθήκευσις καὶ διακίνησις τοῦ σίτου, μέχρι τοῦ ἀλευρομύλου, φθάνομεν εἰς τὸ κόστος τῶν 3.750 δρχ., ἐνῷ τὸ ἴδιον τὸ Κράτος πληρώνει εἰς τὸν ξένον σιτοπαραγωγὸν 4.166 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Οἱ λογαριασμοὶ στηρίζονται, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, εἰς μίαν μέσην τιμὴν 100 δολλαρίων κατὰ τόννον ξενικοῦ σίτου. Προσθέτω δὲ εἰς τὴν τιμὴν αὐτὴν καὶ τοὺς ναύλους, τοὺς δασμοὺς καὶ τὰ ἔξοδα μεταφορᾶς τοῦ σίτου, μέχρι τοῦ ἀλευρομύλου. Ἐκεῖ ποὺ συναντῶνται ὁ ξενικὸς σῖτος μὲ τὸν ἐγχώριον— εἰς τὸν ἀλευρόμυλον—ἐκεῖ βλέπομεν διαμορφωμένην τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου, 4.166 καὶ τοῦ ἐγχωρίου 3.750 δρχ., τὸ ὁποῖον σημαίνει μίαν πριμοδότησιν τοῦ ξένου σιτοπαραγωγοῦ, ἀπὸ τὸν Ἕλληνα παραγωγόν, 311 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα σημεῖον ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπισύρω τὴν προσοχήν σας, κύριοι βουλευταί.

§91Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Δὲν ἀποτελεῖ πριμοδότησιν. Νὰ μὴ ἀλλάζωμεν τοὺς ὅρους.

§92Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἄς μὴ παίξωμεν μὲ τὰς λέξεις, κ. συνάδελφε. Μέχρι τοῦδε τί ἐγίνετο. Ἐστοίχιζε λ.χ. ὁ ξενικὸς σῖτος 2.000 (τιμὴ τοῦ παρελθόντος ἔτους), ἐπληρώνετο ὁ ἐγχώριος 3.000, καὶ ἔτσι ὁ ξενικὸς σῖτος ἐβοηθοῦσε τὸν ἐγχώριον, ποὺ ἦτο ἀκριβός, καὶ ἐκάμναμεν ἕνα μέσον ὅρον, διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν μίαν τιμὴν ἄρτου ἀνεκτήν. Ἤδη, συμβαίνει, ὥστε, ὁ ἐγχώριος σῖτος νὰ συμβάλῃ διὰ τῆς μικρᾶς του τιμῆς εἰς τὴν διαμόρφωσιν μέσου ὅρου, μὲ τὴν μεγαλυτέραν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου. Αὐτὸ λέγεται ἐπιδότησις.

§93Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Δὲν ἀποτελεῖ, πριμοδότησιν τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου, νὰ μὴ δημιουργῆτε ἐντυπώσεις.

§94Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Καὶ τώρα, κύριοι βουλευταί, ἂς ἀφήσωμεν τὴν ἀντιδικίαν μεταξὺ ξένων καὶ ἐντοπίων σιτοπαραγωγῶν ἀφοῦ συμπεραίνωμεν, ὅτι ἐγκαταλείπεται παρὰ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως μία ἑνιαία γραμμή, τηρηθεῖσα ἐπὶ 26 ὁλόκληρα χρόνια, κατὰ τὴν διαδρομὴν τῶν ὁποίων, τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος οὐδέποτε ἐσκέφθη νὰ ὁρίσῃ τιμὴν ἀσφαλείας, τοῦ ἐγχωρίου σίτου, μικροτέραν ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ ξένου.

§95Ν. ΜΑΝΟΥΣΗΣ. Μήπως ἐλάβατε ὑπ’ ὄψιν τὴν στατιστικὴν τοῦ Ἀνωτάτου Οἰκονομικοῦ Συμβουλίου, περὶ τῶν γεωργικῶν προβλημάτων τῆς χώρας, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἀποδεικνύεται, ὅτι ἀπὸ τὸ 1932 ἕως τὸ 1935, ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως ἦτο κατωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ ξενικοῦ σίτου;

§96Α. ΑΝΤΩΝΙΟΥ. Δὲν εἶναι ἀληθές. Πιθανὸν νὰ συνέβη 1–2 χρόνια. Ἐὰν πάρετε ὅμως τοὺς μέσους ὅρους θὰ διαπιστώσετε, ὅτι δὲν εἶναι ἀληθές.

§97Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε ἐκ Σερρῶν, ἐγὼ θὰ δώσω τοὺς ἀριθμοὺς ποὺ ἀνέφερα εἰς τοὺς πρακτικογράφους καὶ θὰ ἀναμένω νὰ τοὺς διαψεύσετε. Ἐπιθυμῶ τώρα νὰ προβῶ εἰς τὴν συσχέτισιν τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως, τῆς θεσπισθείσης κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος μὲ τὴν ὁρισθεῖσαν ἐφέτος. Ἡ αὔξησις τῆς τιμῆς ἐφέτος, ἐν σχέσει μὲ τὴν περυσινὴν εἶναι 19,5%. Καὶ ἐδῶ ὑπάρχει ἡ διαφωνία μου, διότι ἐγὼ ὑποστηρίζω, ὅτι ἔχομε μίαν ἄνοδον τοῦ τιμαρίθμου εἰς τὰς τιμὰς χονδρικῆς πωλήσεως κατὰ 40%. Κατὰ συνέπειαν ὑπὸ τὴν ἔποψιν τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τῆς δραχμῆς διαπιστοῦμεν οὐσιαστικῶς μείωσιν ἐφέτος τῆς τιμῆς ἀσφαλείας, λόγῳ τῆς ἀνόδου τοῦ τιμαρίθμου.

§98Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Διατὶ ὄχι τῆς χονδρικῆς;

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μὴ διακόπτετε.

§100Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Κύριε Παμπούκα, εἶσθε ἐπιστήμων καὶ εἰδικὸς μάλιστα καὶ πρέπει νὰ ξεύρετε, ὅτι εἰς τὸ ἄμεσον μέλλον ἀναγκαίως θὰ ἐπέλθῃ ἡ ἐπίσπευσις τῆς ἀνόδου τοῦ τιμαρίθμου τῆς χονδρικῆς πωλήσεως ἐπὶ τοῦ τοιούτου τῆς λιανικῆς. Γνωρίζετε ἐπίσης, ὅτι ὁ ταλαίπωρος παραγωγὸς θέλει μὲ αὐτὰ τὰ χρήματα ποὺ θὰ πάρῃ ἀπὸ τὴν πώλησιν τοῦ σίτου νὰ συντηρηθῇ καθ’ ὅλον τὸ ἔτος ἤτοι μέχρι τῆς ἐσοδείας τοῦ 1954. Ὥστε δὲν ἐνδιαφέρει ὁ τιμάριθμος αὐτῆς τῆς στιγμῆς. Ἀλλ’ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν πρέπει νὰ διαφύγῃ τὴν προσοχὴν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας καὶ τῶν κυρίων βουλευτῶν εἶναι, τὸ ἀναμφισβήτητον γεγονὸς τῆς σημαντικῆς κατὰ 60–70%, αὐξήσεως τῶν καλλιεργητικῶν ἐξόδων. Γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι κατὰ πολὺ μεγάλον ποσοστὸν συμμετέχουν εἰς τὰ ἔξοδα τῆς καλλιεργείας τὰ λιπάσματα, τὰ γεωργικὰ φάρμακα, τὰ καύσιμα καὶ τὰ λοιπὰ γεωργικὰ ἐργαλεῖα καὶ μηχανήματα. Ὅλα αὐτὰ εἰσήγοντο πρὸ τῆς ὑποτιμήσεως ἄνευ οἱασδήποτε εἰσφορᾶς. Τώρα ὅλα αὐτὰ—μετὰ τὴν ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς—ὑπόκεινται εἰς διπλασιασμὸν τῆς τιμῆς, ἐκτὸς ἐὰν—καὶ εἶναι μία εὐχάριστος εὐκαιρία διὰ τὸν Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας νὰ ὁμιλήσῃ—ἔχει ληφθῆ κυβερνητικὴ ἀπόφασις ἐπιδοτήσεως κατὰ 50% τοῦ συν)τος τοῦ χρησιμοποιηθησομένου διὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν ἀνωτέρω εἰδῶν. Ἀλλὰ ματαίως ὅμως ἐπὶ τόσον καιρὸν ἀναμένομεν τὴν κυβερνητικὴν ἐξαγγελίαν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ ἀπασχολήσῃ σοβαρῶς τὴν Κυβέρνησιν διότι ἀλλοίμονον ἐὰν ὁδηγηθῶμεν εἰς τὸν διπλασιασμὸν τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς. Ὁ διπλασιασμὸς αὐτὸς θὰ εὑρίσκεται καὶ εἰς κτυπητὴν ἀντίφασιν, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, πρὸς ἕνα βασικὸν ὅρον τοῦ προεκλογικοῦ Συμβολαίου τῆς Θεσσαλονίκης, διότι φέρεται εἰπὼν τότε ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. «Θὰ ἀρχίσῃ ἡ μάχη τῆς παραγωγῆς. Αὐτὸ σημαίνει ἐξασφάλισιν εὐθηνοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς». Μὲ τὸν διπλασιασμὸν τῆς τιμῆς τῶν γεωργικῶν εἰδῶν, ἀναμφισβητήτως δὲν δίδεται ἡ ἐξαγγελθεῖσα, τόσον πομπωδῶς, μάχη τῆς αὐξήσεως τῆς παραγωγῆς. Ἀκόμη, κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει μία κατάφωρος ἀδικία—δὲν θὰ εἴπω φράσιν βαρυτέραν, ἀφήνω ὅμως εἰς ὑμᾶς νὰ τὴν σκεφθῆτε—εἰς βάρος τῆς σιτοπαραγωγῆς, ὅτι ἐνῷ πληρώνει τὸ Κράτος εἰς τὸν παραγωγὸν 3.400 μέσην τιμὴν καὶ δαπανᾷ τὸ Κράτος ἄλλας 350 δρχ. διὰ μεταφορὰν εἰς τὸν μῦλον, πωλεῖ, ἢ τοὐλάχιστον προτίθεται νὰ πωλήσῃ αὐτὸν 4.375 δρχ. τὴν ὀκᾶν. Οὕτω πραγματοποιεῖ κέρδος εἰς βάρος τοῦ παραγωγοῦ, τὸ ὁποῖον σημαίνει φορολογίαν τοῦ σιτοπαραγωγοῦ. Ἰδοὺ διατί εἶπον, ὅτι ἀντὶ προστασίας ἐφέτος γνωρίζει διωγμὸν ὁ Ἕλλην σιτοπαραγωγός. Θὰ ἀκούσω ἴσως ἀντιρρήσεις—εἶμαι βέβαιος—καὶ ἀπὸ ὑμᾶς, κ. Παμπούκα καὶ ἀπὸ τοὺς κυρίους Ὑπουργούς, ὅτι τὸ ποσὸν αὐτὸ δὲν εἰσάγεται εἰς τὸν προϋπολογισμόν, ἀλλὰ μὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ πριμοδοτεῖται ὁ μαῦρος, ὁ πιτυροῦχος ἄρτος. Ἔχω ἕτοιμον τὴν ἀπάντησιν, ὅτι κοινωνικὴ πρόνοια δὲν ἀσκεῖται ἀναλώμασιν ἐκείνων ποὺ ἔχουν ἀνάγκην αὐτῆς. Ἡ κοινωνικὴ πρόνοια ἀσκεῖται ἐκ πόρων ποὺ ἀντλοῦνται ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν καὶ ὄχι εἰς βάρος μιᾶς τάξεως.

§101Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ὅπως τὸ εἴπατε φαίνεται, ὅτι ἀποκλείεται εἰς τὸν παραγωγὸν νὰ πωλῇ καὶ αὐτὸς εἰς ηὐξημένην τιμήν. Εἶναι ὅμως τιμὴ ἀσφαλείας καὶ ἐλευθέρου ἐμπορίου.

§102Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Μοῦ κάμνει ἐντύπωσιν, πῶς σεῖς διατυπώνετε τὴν σκέψιν αὐτήν. Ἐὰν εἴχατε ἐνημερωθῆ ἐπὶ τῶν προθέσεων τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ ἐγνωρίζατε ὅτι δὲν πρόκειται νὰ λειτουργήσῃ οὐσιαστικῶς τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον.

§103Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Δὲν πριμοδοτεῖται ὁ πιτυροῦχος ἄρτος, διότι τὸ βάρος αὐτοῦ ἐμπίπτει εἰς τὸν λευκόν. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν λοιπὸν δὲν πριμοδοτεῖται.

§104Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀπὸ τὴν μελέτην τῶν ἀριθμῶν εἰς τὴν ὁποίαν προχείρως προέβην, κατέληξα εἰς τὸ ὅτι ὁ μὲν λευκὸς ἄρτος οὔτε πριμοδοτεῖται, οὔτε ἐπιβαρύνεται ἐνῷ πράγματι ὁ πιτυροῦχος ἄρτος ἐπιδοτεῖται ἀπ’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν μνησθεῖσαν ἀνωτέρω διαφορὰν τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ τῆς τιμῆς διαθέσεως παρὰ τοῦ Κράτους. Τὸ Κράτος λοιπὸν παίρνει τὸ σιτάρι ἀπὸ τὸν παραγωγὸν 3.400 δραχμὰς καὶ τὸ διαθέτει ἀκριβότερον. Τὴν διαφορὰν αὐτὴν τὴν διαθέτει διὰ νὰ πριμοδοτήσῃ τὸν πιτυροῦχον ἄρτον.

§105Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἐπειδὴ θέτετε ἕν συγκεκριμένον ἐρώτημα, θὰ ἦτο δύσκολον ἆράγε εἰς τὸν ἁρμόδιον Ὑπουργὸν νὰ δώσῃ ἀπάντησιν, ἐὰν οὕτω ἀντιλαμβάνεται τὸ θέμα ὁ κ. Ὑπουργός;

§106ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Κύριε......

§107Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εὑρίσκετε πρέπον νὰ ἐκπροσωπήσετε τὸν Ὑπουργὸν παρόντος αὐτοῦ, ἄνευ ἀδείας; Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι πρέπον.

§108Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ δοθῇ ἀπάντησις τώρα, διότι εἶναι ἁρμοδιότης μᾶλλον τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Διανομῶν, ὁ ὁποῖος ἀπουσιάζει.

§109Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ (Ὑπ. Ἐμπορίου). Αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἴπατε εἶναι κατὰ τοῦτο ἀκριβές, ὅτι τὸ σύστημα τὸ ὁποῖον ἐφαρμόζεται διὰ τοὺς λογαριασμοὺς μὲ τοὺς μύλους προϋποθέτει τὴν χρέωσιν τοῦ σίτου εἰς μίαν ὑψηλοτέραν τιμήν, ἡ ὁποία ἐκπίπτει καὶ γίνεται χαμηλοτέρα, ἀναλόγως τοῦ ποσοῦ τοῦ μέλανος ἄρτου, ὁ ὁποῖος παρασκευάζεται. Συνεπῶς αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἴπατε, ὅτι χρεώνεται ὁ σῖτος μὲ μίαν ὑψηλοτέραν τιμήν, ἡ ὁποία ἐν τῇ οὐσίᾳ καταλήγει νὰ εἶναι μικροτέρα, διότι ἡ διαφορὰ αὐτὴ καλύπτει τὴν πριμοδότησιν τοῦ μέλανος ἄρτου. Αὐτὴν τὴν πληροφορίαν ἔχω νὰ δώσω εἰς αὐτὸ, τὸ ὁποῖον λέγετε.

§110Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὸ πρᾶγμα εἶναι ἁπλοῦν, κ. συνάδελφοι, διότι τὸ Κράτος διαθέτει τὸν συγκεντρούμενον σῖτον 500 δραχμὰς πάρα πάνω, ἀπὸ τὸ ὅ,τι τοῦ στοιχίζει. Αὐτὸ δὲν τὸ ὠφελεῖται τὸ Δημόσιον πράγματι. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ἀσκοῦμεν κοινωνικὴν πολιτικὴν εἰς τὸ θέμα τοῦ ἄρτου ἀναλώμασι ἐκείνων—ἐπαναλαμβάνω καὶ πάλιν—ποὺ ἔχουν ἀνάγκην προστασίας δηλαδὴ τῶν σιτοπαραγωγῶν. Οὕτω παρεκκλίνει ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ τὴν πολιτικὴν προστασίας τοῦ ἐγχωρίου σίτου παρ’ ὅλον ὅτι ἐξήγγειλεν, ὅτι τάχα, θὰ προστατεύσῃ αὐτόν. Εἶναι ἀνάγκη, κ. συνάδελφοι, ἐν προκειμένῳ νὰ προβῶμεν εἰς βαθυτέραν ἔρευναν τοῦ ζητήματος διὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸν, πόσον ἔχει μεταβληθῆ ἡ κατάστασις μετὰ τὴν κατάργησιν τοῦ δελτίου. Ἀπὸ τῆς καταργήσεως τοῦ δελτίου ἑνοποιοῦνται πλέον αἱ δύο τιμαί, αἱ δύο ἀγοραί, αἱ τιμαὶ τοῦ ἄρτου τοῦ δελτίου καὶ τοῦ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς. Ἀκολουθεῖ ἐκ τούτου ὅτι ἐὰν τὸ Κράτος ἐπιδιώκῃ νὰ ἐλέγχῃ καὶ συγκρατῇ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου εἰς λογικὰ ἐπίπεδα, εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ προβῇ εἰς ὁλοκληρωτικὴν συγκέντρωσιν. Τὸ ὁλοκληρωτικὸν τῆς συγκεντρώσεως δὲν εἶναι κάτι, τὸ ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις θεσπίζει διὰ νὰ φανῇ εὐχάριστος εἰς τοὺς παραγωγούς. Εἶναι ἀναγκαία συνέπεια τῆς καταργήσεως τοῦ δελτίου καὶ ὡς ἐκ τούτου εἰς τὴν συγκέντρωσιν θὰ χρειασθῇ νὰ παραδοθῇ ὁλόκληρον τὸ πλεόνασμα τῆς ἐφετεινῆς ἐσοδείας τοῦ σίτου. Καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον — καὶ τώρα ἀπαντῶ εἰς τὸν κ. Παμπούκαν — ἐμπορία σίτου δὲν θὰ ὑπάρχῃ. Ἤδη ἡ Κυβέρνησις ἔχει ἀπαγορεύσει εἰς ὅλους τοὺς μύλους ποὺ θὰ ἀλέθουν σῖτον διὰ λογαριασμόν του νὰ μὴ προβαίνουν εἰς ἄλεσιν σίτου μὴ Κρατικοῦ. Μόνον οἱ ἰδιοκτῆται μύλων δυναμικότητος ἡμερησίας κάτω τῶν 5 τόννων δύνανται νὰ ἀλέθουν σῖτον ὄχι κρατικόν, ἀλλὰ καὶ οὗτοι μόνον ἐπὶ ἀλεστικῶν, καὶ ὄχι ἐπὶ ἐμπορίᾳ δηλαδὴ· ὅταν προσκομίζῃ τὸν σῖτον πρὸς ἄλεσιν ὁ ἴδιος ὁ ἐνδιαφερόμενος καὶ εἰς ποσότητα ἀνταποκρινομένην εἰς τὰς ἰδίας αὐτοῦ καὶ τῆς οἰκογενείας του ἀνάγκας, εἰς ἄρτον. Κατὰ συνέπειαν, ἐν τῇ οὐσίᾳ, καθιερώθη πολιτικὴ ὑποχρεωτικῆς συγκεντρώσεως διὰ καταργήσεως τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἐμπορίου. Καὶ ἐδῶ εὑρίσκει κανεὶς τὴν διαφορὰν μεταξὺ πέρυσι καὶ ἐφέτος. Πέρυσιν ὑπῆρχε ἡ συγκέντρωσις ἡ ὁποία ἀπέδωσε 160.000 τόννους τὸ μάξιμουμ μεταπολεμικῶς, ἀλλὰ παραλλήλως — διότι τὸ πλεόνασμα ἦτο πολὺ μεγαλύτερον — ἐπετρέψαμεν ἐλευθέρως νὰ παρασκευάζεται λευκὸς ἄρτος ἐξ ἐγχωρίου ἀποκλειστικῶς σίτου καὶ οὕτω ὑπῆρξε μία ἱκανοποιητικὴ τιμὴ σίτου καὶ εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν.

§111Γ. ΠΑΜΠΟΥΚΑΣ. Ὅταν ἡ Κυβέρνησις δηλοῖ ὅτι δικαιοῦται ὁ παραγωγὸς νὰ προσφέρῃ, ὑποστηρίζετε ὅτι τοῦ ἀπαγορεύει νὰ πωλῇ εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν;

§112Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν εἶναι ἐμπορία ὅταν ὁ μὲν παραγωγὸς δικαιοῦται νὰ πωλῇ, ἀλλὰ δὲν δικαιοῦται κανεὶς νὰ ἀγοράσῃ ἐπὶ σκοπῷ ἐμπορίας. Καὶ θὰ σᾶς εἴπω, ποῦ θὰ ὁδηγήσῃ αὐτό.

§113Ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. ........ τοῦ συγκεντρωμένου ποσοῦ ἐπωλεῖτο πρὸς 1.600 δραχμάς.

§114Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐπιθυμῶ νὰ δώσω μίαν ἀπάντησιν καὶ εἰς τὸν κ. συνάδελφον ποὺ μὲ διέκοψεν ἰσχυρισθείς, ὅτι δῆθεν πέρυσι αἱ τιμαὶ τοῦ σίτου εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν καὶ εἰς τὰς σιτοπαραγωγικὰς περιφερείας ἦσαν πολὺ χαμηλότεραι τῆς τιμῆς συγκεντρώσεως. Εἰς τὸ προσωπικόν μου ἀρχεῖον διεσώθησαν μερικὰ ἀντίγραφα πινάκων τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, τῶν ὁποίων σεῖς κύριε Ὑπουργέ, βεβαίως, νὰ ἔχετε εἰς τὴν διάθεσίν σας τὰ πρωτότυπα. Ἐκ τῶν πινάκων αὐτῶν προκύπτει, ὅτι ἀπὸ τὸν Ἰούνιον πέρυσι εἶχεν ἀρχίσει ἡ συγκέντρωσις καὶ ἀπὸ τὸν Ἰούλιον διεμορφοῦντο αἱ τιμαὶ εἰς τὰ ἐπίπεδα τῶν 2.530 ἕως 2.625 δραχ., ἐνῷ ἡ τιμὴ τοῦ σίτου τὴν ἰδίαν ἐποχὴν ἦτο 2.650 δραχ. Εἰς τὰ ἐπίπεδα αὐτὰ παρέμεινεν ἡ τιμὴ τοῦ σίτου σταθερῶς καθ’ ὅλην τὴν διαδρομὴν τῆς περυσινῆς συγκεντρώσεως, παρὰ τὰς μικρὰς περιπετείας ποὺ εἶχεν αὕτη λόγῳ τῆς περιωρισμένης χρηματοδοτήσεως. Διότι, χάρις εἰς τὴν ἀσφαλιστικὴν δικλίδα τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, ἐπετύχαμεν νὰ συγκρατήσωμεν τὴν τιμὴν τοῦ σίτου. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας εἶναι πολὺ εὔκολον νὰ ἔχῃ αὐτοὺς τοὺς πίνακας, τῶν ὁποίων ἔχω εἰς χεῖράς μου ἀντίγραφα, διὰ νὰ σᾶς πείσῃ ὅτι οὕτως ἔχουν τὰ πράγματα, ἐν σχέσει μὲ τὴν περυσινὴν συγκέντρωσιν. Ἐφέτος, λοιπόν, μετὰ τὴν κατάργησιν τοῦ δελτίου, ὅλον τὸ πλεόνασμα τῆς ἐσοδείας, ἀφαιρουμένου ἐξ αὐτῆς τοῦ ποσοῦ τοῦ ἀπαιτουμένου διὰ τὴν αὐτοκατανάλωσιν τοῦ σιτοκαλλιεργητοῦ καὶ διὰ τὸν σπόρον, θὰ ὑποχρεωθῇ τὸ Κράτος νὰ τὸ συγκεντρώσῃ. Δὲν ἀντιλαμβάνομαι, κατόπιν τούτου, πῶς ἡ Κυβέρνησις ἐσκέφθη νὰ θέσῃ τόσον δραστικοὺς ποσοτικοὺς περιορισμοὺς κατὰ τὸ δίμηνον χρονικὸν διάστημα μέχρις Αὐγούστου. Διότι μὲ τὸ ἀνωτέρω πλεόνασμα πωλούμενον, ζητεῖ ὁ γεωργὸς νὰ καλύψῃ τὰς πιεστικὰς ἀνάγκας ποὺ συνεσωρεύθησαν ἐπ’ αὐτοῦ ἐπὶ ἓν ὁλόκληρον ἔτος. Ἐάν, βεβαίως, ὑπῆρχεν ἡ διέξοδος τῆς διαθέσεως μέρους τοῦ σίτου πρὸς τὸ ἐμπόριον, τὸ ἀντιλαμβάνομαι, ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον αὐτὸ τὸ κατηργήσατε, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ θέσετε περιορισμοὺς ποσοτικοὺς τόσον δραστικούς, ὡς οἱ ἐξαγγελθέντες, διὰ νὰ μὴ ἔχετε ἐπίπτωσιν εἰς τὴν νομισματικὴν κυκλοφορίαν. Διότι ἐνῷ ἔχετε αἰχμάλωτον τῆς συγκεντρώσεως τὸν παραγωγόν, τοῦ λέγετε νὰ σᾶς προσκομίσῃ ἕνα ποσοστὸν μικρὸν τῆς παραγωγῆς του. Καὶ ἰδοὺ ποῖον εἶναι αὐτό. Ἄς πάρωμεν ἕνα καλλιεργητὴν 40 στρεμμάτων, ὁ ὁποῖος ηὐτύχησε νὰ ἔχῃ 100 ὀκάδας ἀπόδοσιν κατὰ στρέμμα, ἤτοι παραγωγὴν 4.000 ὀκάδων σίτου. Ὁ παραγωγὸς αὐτὸς ἐδανείσθη ἀπὸ τῆς Ἀγροτικὴ Τράπεζαν 35.000 κατὰ στρέμμα, διότι κατὰ τὸ λῆγον γεωργικὸν ἔτος ἀνῆλθεν εἰς 350 δισεκ. ἡ χρηματοδότησις τῶν καλλιεργητῶν πρωΐμων προϊόντων ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν (σπαρέντα στρέμματα 10.240.000). Ὅθεν ὁ παραγωγὸς τῶν 40 στρεμμάτων ἔχει δανεισθῆ 1.400.000 δρχ. Θὰ δικαιοῦται, λοιπόν, νὰ προσκομίσῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν maximum 800 ὀκάδας, ἐξ ὧν 400 ὀκάδας διὰ νὰ ἐξοφλήσῃ τὸ χρέος του. Καὶ καλεῖται ὁ παραγωγὸς μὲ τὴν ἀξίαν τῶν 400 ὀκάδων, ἤτοι μὲ δραχμὰς 1.400.000 νὰ ἐξοφλήσῃ πιεστικὰ χρέη πρὸς ἰδιώτας καὶ νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἀνάγκας συντηρήσεως καὶ ἐκπαιδεύσεως, κατὰ τὸ κρίσιμον αὐτὸ χρονικὸν διάστημα Ἰουλίου καὶ Αὐγούστου. Εἶναι μαθηματικῶς βέβαιον τὶ θὰ συμβῇ, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας. Ὅταν ὁ καλλιεργητὴς εὕρῃ κλειστὴν τὴν πόρτα τῆς συγκεντρώσεως διὰ τὸ πέραν τῶν 800 ὀκάδων ποσόν, θὰ τὸ προσφέρῃ εἰς οἱανδήποτε τιμὴν καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἐλευθέρα ἐμπορία, θὰ ὑπάρξῃ μία «μαύρη ἀγορά», ἡ ὁποία θὰ εἶναι πρὸς τὰ κάτω. Ἐφέτος τὸ πλεόνασμα τῆς σιτοπαραγωγῆς πρὸς διάθεσιν εἶναι πολὺ μεγάλον. Ἡ προβλεπομένη σιτοεσοδεία, θὰ ἀνέλθῃ εἰς 1.350.000 τόννους καὶ θὰ προσφερθῇ πρὸς πώλησιν ποσὸν 700.000 τόννων περίπου καὶ ἔναντι αὐτῆς ἡ Κυβέρνησις λέγει, ὅτι θὰ παραλάβῃ μέχρι τέλους Αὐγούστου 140–160.000.000 ὀκάδες. Καὶ ποῖον θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα; Ραγδαία πτῶσις τῶν τιμῶν. Εἶναι διαπιστωμένον ἀπὸ τὴν πεῖραν τῶν παρελθόντων ἐτῶν, ὅτι ὁσάκις, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ποσοτικοὶ περιορισμοί, τόσον δραστικοὶ ἐπιβάλλονται, ματαιοῦται πάντοτε μὲ μαθηματικὴν ἀκρίβειαν ὁ σκοπὸς τῆς συγκεντρώσεως. Διότι οὔτε τὸ ὕψος τῆς τιμῆς ἠμπορεῖτε νὰ περιφρουρήσετε, οὔτε τὴν σταθερότητα τῆς τιμῆς αὐτῆς. Ἀλλ’ ἔχω καὶ μίαν περαιτέρω ἀνησυχίαν. Ἔχετε ἆράγε ἐξασφαλίσει, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, τὰ ἀπαραίτητα χρηματικὰ μέσα, διὰ νὰ κάμετε συγκέντρωσιν 140.000.000 ὀκάδων ἐντὸς διμήνου;

§115Κ. ΓΙΑΝΝΟΥΣΗΣ. Δὲν εἶναι 140. Διότι ἔχουν δικαίωμα μόνον μέχρι 60 στρεμμάτων νὰ παραδίδουν.

§116Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐκτὸς τῶν 140.000.000, ποὺ ἀφοροῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καλλιεργοῦν μέχρι τῶν 50 στρεμμάτων, ἐγὼ ὑπολογίζω ἄλλας 160.000.000 ὀκάδας ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι καλλιεργοῦν ἄνω τῶν 50 στρεμμάτων καὶ διὰ τοὺς ὁποίους πρόκειται διὰ μεταγενεστέρας ἀποφάσεώς του ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, νὰ ὁρίσῃ τὸ ποσοστὸν τῆς παραγωγῆς των ποὺ θὰ παραδώσουν.

§117Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Αὐτὸ εἶναι ἄγνωστον.

§118Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας θὰ μᾶς ἀναγγείλῃ τὶ ποσοστὸν παραγωγῆς θὰ ἔχουν δικαίωμα νὰ παραδίδουν οἱ καλλιεργηταὶ ἄνω τῶν 50 στρεμμάτων. Θὰ σᾶς χρειασθοῦν διὰ 300 ἑκατ. ὀκάδες 1.200.000.000.000 δρχ. Εὐλογημένη νὰ εἶναι ἡ ὥρα, ποὺ θὰ τὰ εὕρετε. Ἠξεύρω προσωπικῶς τὶ ἄθλον σημαίνει αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἐν ὄψει καὶ τῆς γενομένης ὑποτιμήσεως. Σᾶς εὔχομαι ἐξ ὅλης καρδίας νὰ ἐπιτύχετε εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτήν. Πάρα πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι δὲν θὰ ἔχετε τὸ ποσὸν αὐτὸ ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν διάθεσίν σας καὶ ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προεδρεύοντος τῆς Κυβερνήσεως καὶ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ, νὰ βοηθήσῃ τὸν Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας εἰς τὴν δύσκολον αὐτὴν προσπάθειάν του. Διότι θὰ ἔχῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ, ἐπαναλαμβάνω, προσφορὰν 300.000.000 ὀκάδων σίτου, ποὺ δὲν θὰ ἠμπορῇ νὰ παραλάβῃ διότι δὲν θὰ ἔχῃ τὰ ἀπαραίτητα χρηματικὰ μέσα.

§119Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Καὶ ὁ Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας δὲν εἶναι ὑπεύθυνος. Θῦμα εἶναι καὶ ὁ Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας τῆς νομισματικῆς μεταρρυθμίσεως.

§120Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Μὲ αὐτὰ τὰ ὀλίγα, κύριοι συνάδελφοι, διότι ὁ κατάλογος τῶν ὁμιλητῶν εἶναι μακρός, τερματίζω τὸ κεφάλαιον ποὺ ἀφορᾶ τὸν σῖτον μὲ τὴν διαπίστωσιν καὶ πάλιν, ὅτι ἐφέτος, διὰ πρώτην φοράν, ὑπῆρξε ραγδαία ὑποχώρησις εἰς τὴν προέλασιν, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς μάχης διὰ τὴν σιτάρκειαν. Ἀλλ’ ἡ συγκέντρωσις τοῦ σίτου, ὁ θεσμὸς αὐτὸς ὑπῆρξε πολύτιμον ὄργανον, συγχρόνως, εἰς χεῖρας τῶν μεταπολεμικῶν, ἰδίᾳ, Κυβερνήσεων διὰ τὸν ἔλεγχον τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Ὑπῆρξε διφυὴς ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιδιωκομένου σκοποῦ αὐτὸς ὁ θεσμός, εἰς χεῖρας μὲν τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας, διὰ νὰ προστατεύῃ τὸν σιτοπαραγωγόν, εἰς χεῖρας δὲ τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Ἐφοδιασμοῦ, διὰ νὰ ἐλέγχῃ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, τοῦ βασικωτέρου εἴδους διατροφῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Φοβοῦμαι πάρα πολύ, ὅτι ἡ συγκέντρωσις θὰ ἔχῃ δυσκολίας ἐκ τῶν λόγων ποὺ σᾶς ἀνέφερον καὶ τῆς διαφορᾶς μεταξὺ τιμῆς συγκεντρώσεως καὶ τιμῆς πωλήσεως τοῦ σίτου ἀπὸ τὸ Κράτος πρὸς τὸν καταναλωτήν, 3.400 τιμὴ συγκεντρώσεως, 4.375 τιμὴ πωλήσεως ἀπὸ τὸ Κράτος (ἤτοι ἕνα ἄνοιγμα 1.000 δραχμῶν). Ἐρωτῶ, διατί ὁ καταναλωτὴς δὲν θὰ συναντηθῇ μὲ τὸν παραγωγὸν ἀπ’ εὐθείας; Καὶ τότε, κ. Ὑπουργὲ τοῦ Ἐφοδιασμοῦ, ποῦ θὰ εὕρετε αὐτὸ τὸ πολύτιμον ὄργανον, ποὺ πρέπει νὰ ἔχετε εἰς χεῖράς σας, διὰ νὰ συνεχίσετε τὴν πολιτικὴν τοῦ ἄρτου, ὅταν τὸν Ὀκτώβριον καὶ ἀργότερον τὸ σιτάρι θὰ ἔχῃ περιέλθει εἰς χεῖρας ἐκείνων, ποὺ τότε θὰ ὠθοῦν πρὸς τὰ ἄνω τὰς τιμὰς καὶ θὰ ἔχῃ φύγῃ ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν παραγωγῶν; Πῶς εἶναι νοητὸν καὶ ἀντιλαμβάνομαι τοῦ κυρίου Παμπούκα τὴν ἀπορίαν, ὁ καταναλωτὴς νὰ πάῃ εἰς τὸν μύλον νὰ ἀγοράσῃ μὲ 4.375 τὸν σῖτον ἐνῷ ἠμπορεῖ ἀπὸ τὸν παραγωγὸν νὰ ἀγοράσῃ τὸν σῖτον μὲ 3.400, χωρὶς νὰ ταλαιπωρῆται ὁ παραγωγὸς μὲ Τραπέζας, μὲ πιστοποιητικὰ πόσον ἐκαλλιέργησε κτλ. Ὁ καταναλωτὴς θὰ τρέξῃ εἰς τὸν παραγωγὸν καὶ θὰ τοῦ εἴπῃ, δῶσε μου μὲ 2.800 μὲ 3.000 καὶ ξεμπέρδευε. Καὶ τὸ Κράτος θὰ περιμένῃ ἐπὶ ματαίῳ τὸ σιτάρι, ποὺ τοῦ χρειάζεται, διὰ ν’ ἀσκήσῃ τὴν πολιτικὴν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Ἀλλ’ ἐπέπρωτο μαζὶ μὲ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου καὶ ἄλλο ρωμαλέον μέτρον νὰ ἐξαγγελθῇ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου. Ἡ αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου κατὰ 33%. Καὶ ἀνηγγέλθη μὲ πολλὴν ψυχραιμίαν ὡς νὰ ἐπρόκειτο περὶ ἑνὸς εἴδους πολυτελείας, ὡς νὰ μὴ εἴχομεν ἐν ὄψει, ὅτι ἐὰν δὲν ἐνδιαφέρῃ, σπουδαίως, τὰς εὐπόρους τάξεις ὁ ἄρτος, ὡς τόσον ἀποτελεῖ τὴν βάσιν τῆς διατροφῆς εὐρυτάτων λαϊκῶν μας στρωμάτων. Ἀκόμη ἠγνοήθη, ὅτι τὸ εἶδος αὐτὸ καὶ τὸ ἐπίπεδον τῆς τιμῆς του ἐπηρεάζει εὐθέως καὶ ραγδαίως τὰς τιμὰς τῶν ἄλλων βασικῶν εἰδῶν. Καὶ ὅταν εἰς τὸ λάδι προστίθεται τὸ σαποῦνι καὶ εἰς τὸ σαποῦνι τὸ ρύζι καὶ εἰς τὸ ρύζι τὸ ψωμὶ μὲ ἀνατιμήσεις ἀπὸ 35–50%, δὲν ἀντιλαμβάνομαι πῶς εἶναι δυνατὸν ἐπ’ ἄπειρον νὰ μᾶς λέγῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας, ὅτι θὰ προβῇ «κάποτε» εἰς ἀναπροσαρμογήν. Θὰ χρειασθῇ εὐθὺς ἀμέσως νὰ προβῇ εἰς ἀναπροσαρμογὴν τῶν μισθῶν καὶ τῶν ἡμερομισθίων, πολὺ ἐνωρίτερον καὶ πολὺ πλέον ἐκτεταμένα, ἀπὸ ὅτι ὑπελόγιζεν ἡ Κυβέρνησις, διὰ νὰ θέσῃ ὅμως οὕτως ἡ ἰδία τὴν θρυαλλίδα εἰς τὰ θεμέλια τῆς νομισματικῆς ἀναπροσαρμογῆς. Ἀλλὰ θὰ μᾶς ἀντιταχθῇ, ὅτι ἐφρόντισεν ἡ Κυβέρνησις νὰ δώσῃ τὸ ἀντίδοτον εἰς τὸν μισθοβίωτον κόσμον. Δίδει 1.000 δραχμὲς εἰς τὸν ἄγαμον καὶ 1.500 εἰς τὸν πατέρα τέκνων. Καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, λέγει ἡ Κυβέρνησις, καλύπτει τὴν ζημίαν του ὁ μισθοβίωτος ποὺ ὑπέστη ἀπὸ τὴν ἀνατίμησιν τοῦ ἄρτου. Καὶ ἐρωτῶ: διὰ τὴν ἀνατίμησιν τοῦ ἐλαίου, διὰ τὴν ἀνατίμησιν τοῦ σάπωνος, διὰ τὴν ἀνατίμησιν τῆς ὀρύζης, τοῦ βάμβακος καὶ τῶν προϊόντων τοῦ βάμβακος κατὰ 30–40; Θὰ δώσῃ καὶ πάλιν βοηθήματα δι’ ἕκαστον ἀνατιμούμενον βασικὸν εἶδος; Καὶ αὐτὸ λέγεται οἰκονομικὴ πολιτική! Ἀλλ’ ἀκόμη τὸ ἰσχνὸν αὐτὸ ἀντίδοτον τῆς ἀνατιμήσεως τοῦ ἄρτου ἀγνοεῖ μίαν τάξιν μεγάλην, τὴν στρατιὰν τῶν ἀνέργων, ἀγνοεῖ ἀκόμη τοὺς ἀπαθλιουμένους βιοτέχνας καὶ μικροεπαγγελματίας καὶ ἀκόμη μίαν συμπαθεστάτην τάξιν τὴν μεγάλην τάξιν τῶν ἀκτημόνων τῆς ὑπαίθρου, οἱ ὁποῖοι ἀποζοῦν ἐκ τῆς ἐργασίας των καὶ δὲν εἶναι παραγωγοὶ οἱ ἴδιοι. Ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀφήνει ἔξω ἀπὸ τὴν προστασίαν τὸ ἀντίδοτον τῶν 1.000 δραχμῶν. Ἡ Κυβέρνησις προέβη εἰς ἐπιδότησιν τοῦ πιτυρούχου ἄρτου καὶ γενναίαν ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν—περίπου 1.000 δραχμαὶ εἶναι ἡ ἐπιδότησις διὰ τὸν πιτυροῦχον ἄρτον—ἀλλ’ ἐνῷ προβαίνει εἰς τὴν ἐπιδότησιν αὐτήν, συγχρόνως μὲ τὸν πιτυροῦχον αὐτὸν ἄρτον πωλεῖ καὶ τὸ εἰς ἀναλογίαν 20% περιεχόμενον εἰς τὸν ἄρτον αὐτὸν πίτυρον ἀξίας κατ’ ὀκᾶν 1.000 δραχμῶν, μὲ 4.000 δραχμάς!! Διότι ἐκεῖ καταλήγει ὁ πιτυροῦχος ἄρτος, περιέχει 18% κτηνάλευρα καὶ πίτυρα περισσότερα ἀπὸ τὸν λευκὸν ἄρτον. Αὐτά, ἐὰν ἐγένοντο λευκὸς ἄρτος, θὰ ἐπωλοῦντο πρὸς 1.000 δραχμὰς ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ ἤδη τὰ πωλεῖ πρὸς τὸν καταναλωτὴν τοῦ πιτυρούχου ἄρτου πρὸς 4.000 δραχμὰς τὴν ὀκᾶν. Οὕτω, ἡ πριμοδότησις ἐξατμίζεται καὶ προσφέρεται εἰς τὸν ὀργανισμὸν τοῦ Ἕλληνος τροφή, κάθε ἄλλο, παρὰ θρεπτική. Ἐνῷ ἀντιθέτως, συνάλλαγμα πολύτιμον διατίθεται, διὰ νὰ εἰσαχθοῦν ζωοτροφαί, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐκαλύπτοντο ἀπὸ τὸ πίτυρον, τὸ ὁποῖον παρέχεται εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ πιτυρούχου ἄρτου ἐπιδοτουμένου ἰσχυρότατα, διὰ νὰ γενικευθῇ ἡ κατανάλωσίς του. Βεβαίως, ὑπῆρξε καὶ εἰς τὸ παρελθὸν ἕνα ἄνοιγμα καὶ μία πριμοδότησις τοῦ πιτυρούχου ἄρτου, ἀλλὰ ὄχι εἰς τοιαύτην ἔκτασιν. Καὶ ἤδη ὡδήγησεν ἡ Κυβέρνησις μὲ τὴν πολιτικήν της αὐτὴν εἰς τὸ νὰ ἔχῃ μέχρι τῆς στιγμῆς, κατὰ τὰς πληροφορίας μου, ἀνέλθῃ εἰς 80% ἡ κατανάλωσις τοῦ πιτυρούχου ἄρτου καὶ νὰ μειωθῇ εἰς 20% ἡ κατανάλωσις τοῦ λευκοῦ ἀλεύρου. Καὶ μὴν ἐκπλαγῆτε ἐὰν ἀρχίσῃ νὰ ἐκμηδενίζεται ἡ κατανάλωσις τοῦ λευκοῦ ἀλεύρου, λόγῳ τῆς μεγάλης διαφορᾶς τιμῆς, ἀπὸ τὸν πιτυροῦχον ἄρτον. Ἀλλὰ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ συμβῇ καὶ κάτι ἄλλο. Αὐτὴν τήν πριμοδότησιν, τὴν ὁποίαν δίδει τὸ Κράτος νὰ μὴ τὴν ἐπωφεληθοῦν οἱ καταναλωταὶ τοῦ ἄρτου, ἀλλὰ οἱ ἐπιτήδειοι. Διότι, ἐρωτῶ: Διατί ὁ ἀρτοποιὸς δὲν θὰ ζητῇ πάντοτε νὰ τοῦ δίδουν πιτυροῦχα ἄλευρα, διὰ νὰ προβαίνῃ εἰς ἕνα κοσκίνισμα καὶ νὰ βάζῃ καὶ μίαν μικρὰν ποσότητα λευκοῦ ἀλεύρου καὶ νὰ ἐπιτυγχάνῃ ποιότητα προσεγγίζουσαν τὴν τοῦ λευκοῦ ἄρτου μὲ κόστος ἀφιστάμενον ἀπὸ τὴν ἐπίσημον τιμὴν τοῦ λευκοῦ ἀλεύρου κατὰ χιλίας καὶ πλέον δραχμάς; Ὅθεν κινδυνεύει πράγματι ἡ πριμοδότησις νὰ διαρρεύσῃ εἰς τὰ θυλάκια τῶν ἐπιτηδείων. Αὐτὸ τὸ ἀντιμετωπίζαμεν καὶ ἡμεῖς πέρυσι, ἀλλὰ εἴχομεν τὸ δελτίον καὶ δὲν ἠδύνατο ὁ ἀρτοποιὸς νὰ ζητήσῃ περισσοτέραν ποσότητα ἀπὸ τὴν ἀναλογοῦσαν εἰς αὐτόν, διὰ τὴν παρασκευὴν ἄρτου, βάσει τῶν παρ’ αὐτῷ κατατεθειμένων δελτίων. Ἐφέτος εἶναι ἀπεριόριστον τὸ δικαίωμα αὐτὸ τοῦ ἀρτοποιοῦ, νὰ ζητῇ ὅσην ποσότητα θέλῃ πιτυρούχου ἢ λευκοῦ ἀλεύρου. Ἀκόμη θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της, ὅτι μὲ τὴν προβλεπομένην ἐκ μέρους της συμμετοχὴν τοῦ πιτυρούχου ἄρτου μόνον κατὰ 65% εἰς τὸ σύνολον τῆς καταναλώσεως, θὰ ἔχῃ ἕνα ἔλλειμμα 7–8.000.000.000 δρχ. κατὰ μῆνα. Ὅταν ὅμως ἀρχίζῃ νὰ ἐκμηδενίζεται ἡ κατανάλωσις τοῦ λευκοῦ ἄρτου καὶ νὰ πλησιάζῃ πρὸς τὰ 100%, ὁ πιτυροῦχος θὰ ἔχῃ ἕνα μηνιαῖον ἔλλειμμα 15 δισεκατομμυρίων εἰς τὸν κρατικὸν λογαριασμὸν διαχειρίσεως τοῦ ἄρτου. Πέραν πάντων τούτων ὅμως, θὰ ἐρωτηθῶ ἴσως, μήπως ἡ Ἀντιπολίτευσις εἶχε κανένα μαγικὸν τρόπον, εὑρισκομένη ἐν τῇ Κυβερνήσει, νὰ ρυθμίσῃ τὸ θέμα κατὰ τρόπον ἐπιτυχέστερον, ὥστε ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου νὰ μὴ εἶναι τόσον ὑψηλὴ καὶ τοῦ σίτου νὰ εἶναι ἱκανοποιητική; Βεβαίως, τὴν ρίζαν τοῦ κακοῦ θὰ ἀναζητήσωμεν εἰς τὴν νύκτα τῆς 9 Ἀπριλίου. Συγκομίζει τώρα ἡ Κυβέρνησις τοὺς καρποὺς τῆς ὀλεθρίας ἐκείνης ἀποφάσεώς της περὶ ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς. Ἀλλὰ καὶ ἐν ὄψει αὐτῆς, ἠδύνατο ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα, κατὰ τρόπον, ὥστε νὰ ὑπάρξῃ καὶ τιμὴ ἄρτου κατωτέρα καὶ τιμὴ σίτου ἀνωτέρα. Καὶ ἐξηγοῦμαι: Εἶπεν ὁ κ. Μαρκεζίνης, τὴν νύκτα τῆς 9 Ἀπριλίου τὰ ἑξῆς, μεταξὺ ἄλλων. «Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀσκήσῃ αὐστηρὸν ἔλεγχον, ὥστε οἱοσδήποτε ἀντίκτυπος ἐπὶ τοῦ κόστους τῆς ζωῆς νὰ περιορισθῇ εἰς τὸ ἐλάχιστον καὶ ὅπου οὗτος εἶναι ἀναπόφευκτος». Καὶ περαιτέρω: «Ἀλλ’ ἐκτὸς τούτου καὶ τῆς ἀμειλίκτου ἀποφάσεως τῆς πατάξεως οἱασδήποτε κερδοσκοπίας, ἡ Κυβέρνησις ἀπέβλεψεν ἐγκαίρως εἰς τὴν ἐξασφάλισιν σημαντικῶν ἀποθεμάτων βασικῶν εἰδῶν διὰ τὴν διατροφὴν τοῦ λαοῦ.... Ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις ἀπεδέχθη αἴτησιν παραγγελίας διὰ τὰ κάτωθι εἴδη: 195.000 τόννους σίτου.». Ἡ Κυβέρνησις ὅθεν ἰσχυρίζεται, ὅτι ἐγκαίρως προέβλεψε καὶ προέβη εἰς παραγγελίαν 195.000 τόννων σίτου, προτοῦ ἀκόμη ἐξαγγείλῃ τὴν ὑποτίμησιν καὶ αὐτό, διὰ νὰ ἔχῃ τὰ μέσα νὰ πατάξῃ τὴν αἰσχροκέρδειαν. Καὶ ἤδη φωρᾶται ἡ ἰδία αἰσχροκερδοῦσα κατὰ τὴν διάθεσιν τοῦ σίτου, κοστολογοῦσα τοῦτον μὲ τιμὴν δολλαρίου 30.000 δραχμάς. Ἐκτὸς τούτου, ἡ Κυβέρνησις διαθέτει πρὸς 4460 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν τὸ ἀπόθεμα τοῦ περυσινοῦ σίτου τῆς συγκεντρώσεως, ὁ ὁποῖος εἶχε πληρωθῆ εἰς τοὺς παραγωγοὺς μὲ 2450 δρχ. Ἐπίσης, σῖτον ξενικόν, τὸν ὁποῖον εἶχε παραγγείλει καὶ παραλάβει πρὸ τῆς ὑποτιμήσεως σήμερον θὰ τὸν διαθέσῃ πρὸς 4465 τὴν ὀκᾶν, ἐνῷ κοστίζει 1900 καὶ οὕτω, πραγματοποιεῖ ἐκ τῶν ἄνω πηγῶν ἔσοδον ἀπρόοπτον διὰ τὸν προϋπολογισμὸν 400 δισεκατομμ. Ἐρωτῶ, ἐὰν ἔπρεπε ἐν ὄψει τόσον βασικοῦ θέματος, ὅπως τὸ θέμα τοῦ σίτου καὶ τοῦ ἄρτου, ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀφήσῃ νὰ περιέλθῃ τὸ ζήτημα τοῦτο εἰς χεῖρας τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ νὰ κυττάξῃ νὰ ἐνισχύσῃ τὸν προϋπολογισμὸν μὲ 400 δισεκατομ., καὶ νὰ μὴ ἀφήσῃ περιθώριον εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Γεωργίας καὶ εἰς τὸν Ὑπουργὸν τοῦ Ἐφοδιασμοῦ νὰ καθορίσουν τιμὴν σίτου ἱκανοποιητικὴν καὶ ἀνεκτὴν τοῦ ἄρτου. Ἰδοὺ ποῖαι ἀντιλήψεις ἐπεκράτησαν. Ὁ πειρασμὸς τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ εἰσαγάγῃ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ἄνομον κέρδος 400 δισεκ. καὶ λέγω, ἄνομον κέρδος, διότι ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις ὑποχρεώνει τοὺς κατόχους τροφίμων καὶ ἄλλων εἰδῶν ἀποκτηθέντων πρὸ τῆς 9 Ἀπριλίου νὰ τὰ πωλήσουν μὲ τὰς τιμὰς τὰς πρὸ τῆς ὑποτιμήσεως, τὸ ἴδιον τὸ Κράτος τὰ εἴδη του, τὰ ὁποῖα ἔχει εἰς χεῖρας του, διὰ νὰ συγκρατήσῃ τὰς τιμάς, τὰ διαθέτει κοστολογοῦν ταῦτα βάσει τοῦ νόμου τῆς ἀντικαταστάσεως.

§121Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Ἄφησες τὸ Κράτος φαλίντο καὶ τώρα γυρεύεις καὶ ρέστα.

§122Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἀντιλαμβάνομαι τὴν δυσφορίαν σου καὶ ἔτσι ἐξηγῶ τὴν ἀπρεπῆ ἀσυναρτησίαν ποὺ ἐξεστόμισες. Ποῖος δὲν ἀναμιμνήσκεται, κύριοι βουλευταί, τοῦ ἑβδόμου ὅρου τοῦ περιφήμου συμβολαίου Θεσσαλονίκης σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖον ἡ ἐργατικὴ τάξις τοποθετεῖται, εἰς τὸ κέντρον τοῦ ἐθνικοῦ ἐνδιαφέροντος; Ποῖος δὲν ἐνθυμεῖται ἀκόμη τὴν παράγραφον τῆς ραδιοφωνικῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Μαρκεζίνη, τῆς 9ης Ἀπριλίου, «ἀγρόται ἀνοίγονται ἐνώπιόν σας ἡμέραι λαμπραί». Καὶ ἀκόμη τὸν 6ον ὅρον τοῦ περιφήμου συμβολαίου, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον «ἡ προστασία τῆς ἐργασίας εἶναι ὑπόθεσις ἐθνική». Καὶ ὅμως δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἴσως ἀπόφασις Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ συγκεκριμένου οἰκονομικοῦ θέματος, ἡ ὁποία νὰ ἔπληξε τόσον σκληρῶς, τόσον καιρίως τὸ σύνολον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Διότι ἡ ἀπόφασις ἡ ἐξαγγελθεῖσα διὰ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου καὶ τοῦ ἄρτου ἔφερε τὴν ἀπόγνωσιν εἰς ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἀγρότας, ἐργάτας καὶ μικροαστούς. Νομίζω, κύριοι βουλευταί, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν μὲ καλλίτερον χειρισμὸν τοῦ θέματος νὰ ἔχουν ἀποφευχθῆ αἱ μέχρις αὐτοῦ τοῦ σημείου συνέπειαι τῆς καταστροφικῆς ἐκείνης ἀναπροσαρμογῆς τῆς δραχμῆς. Καὶ ἦτο μοιραῖον, ἐπαναλαμβάνω, κάποτε νὰ δρέψωμεν τοὺς καρποὺς τῆς ἀποφάσεως ἐκείνης. Ὁ Θεὸς ἂς βοηθήσῃ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, διὰ νὰ ἀποφύγῃ περαιτέρω συμφορὰς ἀπὸ τὴν ὀλεθρίαν πολιτικὴν τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§123ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Βασαρδάνης ἔχει τὸν λόγον.

§124Κ. ΒΑΣΑΡΔΑΝΗΣ. Κύριοι βουλευταί, τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν τιμὴν ἀσφαλείας τοῦ ἐγχωρίου σίτου, τὸν τρόπον τῆς συγκεντρώσεως τούτου καὶ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου συνεκλόνισαν καὶ ἐξήγειραν ὁλόκληρον τὸν λαὸν τῆς χώρας. Ὅταν πρὸ ἑπταμήνου ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ Στρατάρχης κ. Παπάγος συνῆψε μὲ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν τὸ περίφημον ἐκεῖνο συμβόλαιον τῆς Θεσσαλονίκης, διὰ τοῦ ὁποίου ὑπέσχετο πρὸς τὸν ἐργατικὸν καὶ ἀγροτικὸν κόσμον, ὅτι θὰ ἀνύψωνε τὸ βιοτικόν του ἐπίπεδον καὶ θὰ ἐνίσχυε τὴν τιμὴν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, οὐδεὶς ἠδύνατο, τότε, νὰ πιστεύσῃ, ὅτι ὁ Συναγερμὸς θὰ ἀνήρει τὸν λόγον του καὶ θὰ ἠθέτει τὰ συμπεφωνημένα. Πράγματι, κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν ἀποφάσεών της, διὰ τῶν ὁποίων καθώρισε τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἀπὸ 3.200– 3.500 κατ’ ὀκᾶν, τὸν τρόπον τῆς συγκεντρώσεως τούτου, τιμὴν ἄρτου, τοῦ μέλανος 4.000 καὶ τοῦ λευκοῦ 5.600, ἀνήρεσεν τὰς τόσον πανηγυρικῶς δοθείσας ὑποσχέσεις της. Ὁ σιτοπαραγωγικὸς κόσμος τῆς χώρας πεισθεὶς εἰς τὰς διακηρύξεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ εὐνοηθεὶς ἀπὸ τὰς εὐνοϊκὰς καιρικὰς συνθήκας τοῦ παρελθόντος φθινοπώρου ἀνέπτυξε κατὰ τὸ παρελθὸν γεωργικὸν ἔτος μεγάλην, τῷ ὄντι, σιτοκαλλιέργειαν, εἰς τρόπον ὥστε, βασίμως, νὰ ἐλπίζῃ, ὅτι θὰ ἠδύνατο νὰ ἐξέλθῃ, ἔστω ἐν μέρει, ἀπὸ τὸ οἰκονομικὸν ἀδιέξοδον, εἰς τὸ ὁποῖον τὸν περιήγαγε ἡ ἄστοργος πολιτικὴ τῶν ἑκάστοτε Κυβερνήσεων. Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ βάσκανος μοῖρα, ἡ ὁποία παρακολουθεῖ, σχεδὸν πάντοτε, τὸν πτωχὸν ἀγρότην ἐβάσκανε καὶ ἐφέτος τὸν δύσμοιρον σιτοπαραγωγόν, διὰ τῆς ἐξαγγελίας τῆς θαρραλέας ἐκείνης πράξεως, τοῦ κ. Συντονιστοῦ, διὰ τῆς ὁποίας ὑπετίμησε τὴν ἀξίαν τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος, διὰ τῶν προσφάτων καταστροφῶν, τὰς ὁποίας ὑπέστη ἡ παραγωγὴ ἐκ τῶν θεομηνιῶν καὶ ἐκ τῆς ἐξαγγελίας τῆς τιμῆς τοῦ σίτου εἰς τὸ προαναφερθὲν ἐπίπεδον. Δὲν εὑρίσκεται, κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν συνήθειάν μου ἡ κακοπιστία καὶ ὁ στεῖρος ἔλεγχος. Ἄν ἀνέβηκα εἰς τὸ βῆμα αὐτό, ἀνέβηκα ἵνα μοὶ δοθῇ ἡ εὐκαιρία, ὅπως ἐκφράσω πρὸς τὸν ἀγροτικὸν κόσμον τὸν πόνον, τὸν ὁποῖον αἰσθάνομαι, διὰ τὸ πλῆγμα, τὸ ὁποῖον ὑπέστη ἀπὸ τὰς ἀποφάσεις τῆς παρελθούσης Τετάρτης. Καὶ οὕτω, ἔπειτα ἀπὸ τὰς αὐξήσεις τῶν ἐξόδων τῆς σιτοκαλλιεργείας τῆς τιμῆς τῶν βασικῶν εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης, ἡ ὁποία αὔξησις ἀνέρχεται, τουλάχιστον εἰς τὰ 30% καὶ πρόκειται νὰ ἀνέλθῃ, ἀσφαλῶς, εἰς τὰ 50% κατὰ τὸν χρόνον τῆς παραδόσεως τοῦ ἐγχωρίου σίτου, ἔπειτα ἀπὸ τὰς καταστροφὰς τὰς προσφάτους ἐκ τῶν θεομηνιῶν, καλεῖται ὁ ἀγρότης νὰ πάρῃ αὔξησιν ἀνερχομένην τὸ πολὺ εἰς 17% ἐπὶ τῆς περισυνῆς τιμῆς τοῦ σίτου, ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ εἴπω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ, οὐδόλως, ἐπρόσεξε τὸν σιτοπαραγωγὸν τῆς χώρας μας. Δὲν πιστεύω, κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις, ὁρίσασα τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, φθάνουσαν μέχρι τῶν 3.500 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, ὅτι ἠθέλησε, πράγματι, νὰ ὑποστηρίξῃ τὸν Ἕλληνα σιτοπαραγωγόν. Δὲν πιστεύω, λέγω, ἀπὸ τῆς λεγομένης ἀπεριορίστου συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, πράγματι δὲ περιωρισμένης, νὰ ἐπεδίωξεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀποτρέψῃ τὸν κίνδυνον τῆς διοχετεύσεως τοῦ σίτου ἐκ τῶν χειρῶν τῶν σιτοπαραγωγῶν εἰς τὴν μαύρην ἀγοράν, ὅταν ἔχωμεν ὑπ’ ὄψιν ὅτι εἰς τὸ πρῶτον δίμηνον τῆς συγκεντρώσεως ὁ σιτοπαραγωγὸς εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ προσφέρῃ εἰς τὴν συγκέντρωσιν ποσότητα σίτου ἴσην πρὸς τὸ διπλάσιον μόνον τῶν χρεῶν του πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. ἐκ τῆς πρωΐμου καλλιεργείας του ὁπότε εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ σιτοπαραγωγὸς νὰ καταφύγῃ εἰς τὸ ἐμπόριον καὶ τὴν μαύρην ἀγορὰν νὰ ἐξεύρῃ τὸ ἀπαιτούμενον χρῆμα διὰ νὰ ἐξοφλήσῃ τὰς τεραστίας ὑποχρεώσεις του, τοὺς ἀπαιτητὰς κατὰ τὸ δίμηνον αὐτὸ καὶ διὰ νὰ ὑποστῇ τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ἐμπορίου, ἐφ’ ὅσον ἡ προσφορὰ τοῦ σίτου θὰ εἶναι ἀθρόα. Δὲν παραδέχομαι, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ὁρίσασα τιμὴν τοῦ μέλανος ἄρτου 4.000 δραχ. κατ’ ὀκᾶν καὶ τοῦ λευκοῦ 5600 δρχ., σκοπεῖ τὴν ἐξυπηρέτησιν καὶ προστασίαν τοῦ ἐργάτου καὶ γενικῶς τοῦ μισθοσυντηρήτου κόσμου, ὅταν εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ ἐργάτης, τοὐλάχιστον, τῶν μεγαλοπόλεων καὶ ὁλόκληρος ὁ μισθοσυντήρητος κόσμος ἔχει συνηθίσει εἰς τὴν κατανάλωσιν τοῦ λευκοῦ ἄρτου. Εἶναι ἀπαράδεκτον, κύριοι βουλευταί, νὰ τιμᾶται ὁ ξενικὸς σῖτος πλέον τῶν 4.000 δρχ. καὶ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον νὰ ἀγοράζῃ ἀπὸ τὸν πτωχὸν σιτοκαλλιεργητὴν τὸν σῖτον του ἀντὶ 3.500 τὸ πολὺ δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Ἄς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ εἴπω ὅτι εἶναι ἐντροπὴ εἰς τὸ Κράτος νὰ θέλῃ εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὸν σιτοπαραγωγὸν κατὰ τοιοῦτον τρόπον ποὺ δὲν τιμᾷ τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον καὶ νὰ θέλῃ νὰ παρουσιάσῃ μίαν ἀρχὴν προστασίας τοῦ σίτου ἰσχύουσαν ἀπὸ 25 ἔτη. Δὲν εἶναι ὀρθόν, οὔτε δίκαιον, δὲν εἶναι νοητὸν νὰ λαμβάνωνται προστατευτικὰ μέτρα διὰ τὰ βιομηχανικὰ προϊόντα, διὰ τὰ προϊόντα τῆς, πλουσιωτάτης, τάξεως τῶν βιομηχάνων καὶ νὰ ἀφήνωνται σχεδὸν ἀπροστάτευτα τὰ προϊόντα τῆς πτωχῆς τάξεως τῶν παραγωγῶν. Δὲν δυνάμεθα, κύριοι βουλευταί, ἀλλὰ οὔτε καὶ συμφέρει εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀφήσῃ ἀπροστάτευτον τὴν τάξιν τῶν ἀγροτῶν, τὴν ἀστείρευτον αὐτὴν πηγήν, τὴν ἀνεξάντλητον δύναμιν τοῦ Ἔθνους, διὰ τῆς ὁποίαν τὸ Κράτος ἑκάστοτε διασφαλίζει τὸ ἰσχῦον κοινωνικὸν καθεστὼς καὶ τὴν ἀκεραιότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐδάφους. Διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, εἰς ποῖον σημεῖον εὑρίσκεται ὁ ἀγρότης τῆς ὑπαίθρου, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς ἀναφέρω τὶ συνέβη εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα. Τὸ ⅓ καὶ πλέον τῶν ἀγροτῶν τοῦ κάμπου τῆς Δυτικῆς Θεσσαλίας ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ἀπριλίου καὶ πέρα στερεῖται παντελῶς σίτου. Κατόπιν τούτου οἱ πτωχοὶ ἀγρόται οἰκογενειάρχαι, διὰ νὰ ἐξοικονομήσουν τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν των εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ καταφεύγουν εἰς τὰ ἀστικὰ κέντρα, ὅπου στερούμενοι καὶ χρημάτων, συνάπτουν δάνεια τόσον ἐπαχθῆ εἰς τὰς περισσοτέρας περιπτώσεις, ὥστε νὰ ὑπόσχωνται νὰ ἐπιστρέψουν τὸν δανειζόμενον σῖτον μετὰ παρέλευσιν 2–3, τὸ πολύ, μηνῶν, εἰς τὸ διπλοῦν. Καὶ ὅλα αὐτά, κύριοι βουλευταί, συμβαίνουν διότι οὐδέποτε αἱ Κυβερνήσεις, καὶ πρὸ παντὸς ἡ παροῦσα, ἐφήρμοσαν τὴν ἐνδεδειγμένην ἀγροτικὴν πολιτικὴν ποὺ ἀφορᾷ τὰ 65% τοῦ Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ.

§125Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Βέβαια, τόσα χρόνια ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀρχὴν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις δὲν ἐφήρμοσε τίποτε!

§126Κ. ΒΑΣΑΡΔΑΝΗΣ. Περαίνων, ἐπιθυμῶ, κύριοι συνάδελφοι, ὅπως κάμω ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ἵνα ἀναθεωρήσῃ τὰς ἀποφάσεις της καὶ καθορίσῃ τιμὴν συγκεντρώσεως τοῦ σίτου τοὐλάχιστον διὰ τοὺς μικροὺς παραγωγοὺς φθάνουσαν τὰς 4.500 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν καὶ τιμὴν σίτου προσιτὴν εἰς τὸν ἀγρότην καὶ γενικῶς εἰς τὸν μισθοσυντήρητον κόσμον, νὰ κάμῃ δὲ τὴν συγκέντρωσιν κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε νὰ παρεμποδίσῃ τὴν διοχέτευσιν τοῦ σίτου ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν ἀγροτῶν εἰς τὴν μαύρην ἀγοράν. Καὶ τοῦτο θὰ τὸ ἐπιτύχῃ ἐὰν ἄρῃ τὸν ποσοτικὸν περιορισμὸν τῶν δύο μηνῶν, ἀπὸ τοὺς παραγωγοὺς τοὺς καλλιεργοῦντας μέχρι 100 στρέμματα. Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει ἐὰν ἡ Κυβέρνησις δὲν θελήσῃ νὰ κάμῃ ἀναθεώρησιν τῶν ἐξαγγελθεισῶν ἀποφάσεών της, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τῆς δηλώσω, ὅτι εὑρίσκεται ἔξω τῆς Ἑλληνικῆς πραγματικότητος.

§127ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Ριζιώτης ἔχει τὸν λόγον.

§128Ι. ΡΙΖΙΩΤΗΣ. Κύριοι βουλευταί, διὰ πρώτην φορὰν ἀνερχόμενος εἰς τὸ βῆμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας θεωρῶ εὐτυχῆ σύμπτωσιν ὅτι μοῦ δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἀναπτύξω πρὸς ὑμᾶς ἕνα σπουδαιότατον ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἐφάπτεται κατὰ τὴν γνώμην μου αὐτῆς ταύτης τῆς ὑποστάσεως τοῦ Κράτους καὶ τοῦ Ἔθνους, διότι ἀφορᾷ τὸ μεγαλύτερον ποσοστόν, τὸ σύνολον σχεδὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, πλὴν τῆς ὡρισμένης ἐκείνης μειοψηφίας, ἡ ὁποία κρατεῖ τὸν πλοῦτον εἰς τὰς χεῖρας της καὶ ἀδιαφορεῖ διὰ τὰ ζητήματα τόσον τοῦ ἄρτου ὅσον καὶ τῆς προστασίας τοῦ σίτου. Ἡ Κυβέρνησις ἀποδεικνύουσα διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ὅτι ἐπιπολαίως χειρίζεται τόσον ζωτικὰ ζητήματα, ἔλαβε τὴν ἀπόφασιν διὰ τὸ ζήτημα τῆς προστασίας τῆς ἐγχωρίου σιτοπαραγωγῆς ὡς καὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Ἡ ἀπόφασις αὐτή, τὴν ὁποίαν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν μᾶς ἀνήγγειλεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου εἶναι ἐντελῶς ἀντιοικονομικὴ καὶ ἀντικοινωνική. Πρὸ ὡρῶν μόλις ἐλθὼν ἀπὸ τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα μεταφέρω τὴν φωνὴν ἀπογνώσεως, ἡ ὁποία κατέχει τόσον τὴν ἀγροτικὴν τάξιν ὅσον καὶ τὴν τάξιν τῶν ἐργατῶν καὶ τῶν μισθοσυντηρήτων γενικῶς. Ἀπόδειξις αὐτῆς ὅλης τῆς ἀγανακτήσεως, ἡ ὁποία κατέχει σήμερον, κ. βουλευταί, τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν, εἶναι αἱ διαμαρτυρίαι καὶ αἱ διάφοροι δηλώσεις ὀργανώσεων καὶ συλλόγων, αἱ ὁποῖαι καταφέρονται κατὰ τῆς ἀποφάσεως τῆς Κυβερνήσεως, ἂν καὶ ἀνήκουν εἰς τὴν παράταξιν τοῦ κυβερνῶντος κόμματος, τοῦ Ἑλληνικοῦ Συναγερμοῦ. Χαρακτηριστικὸν εἶναι τὸ κύριον ἄρθρον ἑβδομαδιαίας ἐφημερίδος τῆς Λαρίσης τοῦ «Νέου Βήματος» γνωστῶν Συναγερμικῶν φρονημάτων, ἡ ὁποία οὔτε λίγο οὔτε πολύ, χαρακτηρίζει τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως ὡς ἐντελῶς ἀντίθετον πρὸς τὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους καὶ καλεῖ τὸν ἀξιότιμον κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως νὰ κατέλθῃ ἐπὶ λέξει «ἀπὸ τὴν Ἐκάλην καὶ νὰ ὁμιλήσῃ μὲ τὸν λαὸν διὰ νὰ γνωρίσῃ πόσον ἀντιλαϊκὸν καὶ ἀντιδημοκρατικὸν εἶναι τὸ μέτρον ποὺ ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησίς του». Διὰ τῆς ἀποφάσεώς της, κ. βουλευταί, κατ’ ἀρχὴν ἡ Κυβέρνησις ἐξήγγειλεν ὅτι ἀπεριορίστως ἐφέτος θὰ γίνῃ ἡ συγκέντρωσις, ἀλλὰ πάρα κάτω θέτει τοιούτους περιορισμοὺς εἰς τοὺς καλλιεργητὰς μέχρι 50 στρεμμάτων, ἀπὸ 50 ἕως 100 καὶ ἀπὸ 100 ἕως 200 ὥστε ἀνατρέπει τὴν γενικὴν ἀρχήν, τὴν ὁποίαν, δῆθεν, ἀρχῆθεν ἐξήγγειλε. Καὶ τί ἐγένετο μὲ αὐτό, κ. συνάδελφοι; Εἶναι ἐκ τῶν ἐλαφροτέρων χαρακτηρισμῶν ποὺ ἠμπορεῖ νὰ δώσῃ τις ἢ μᾶλλον ἐκ τῶν βαρυτέρων, μία ἀπάτη ποὺ δημιουργεῖται εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§129ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. ... (Δὲν ἠκούσθη).

§130Ι. ΡΙΖΙΩΤΗΣ. Βεβαίως, κ. συνάδελφε, σχεδὸν ἐξήγγειλε στομφωδῶς ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ὅτι ἐφέτος «ἀγάλλου γεωργικὲ πληθυσμέ, οἱ πόρτες τῆς συγκεντρώσεως θὰ εἶναι ἀνοικτὲς καὶ θὰ μπορέσῃς εἰς οἱανδήποτε ὥραν νὰ φέρῃς ὁσονδήποτε πλεόνασμα τῆς παραγωγῆς σου νὰ τὸ παραδώσῃς εἰς τὰς Κρατικὰς ἀποθήκας». Ἀλλὰ διὰ τῶν περιορισμῶν, τοὺς ὁποίους θέτει παρακάτω, ἀποδεικνύει ὅτι μέχρι 50 στρεμμάτων θὰ παραλάβῃ τὸ διπλάσιον τῶν χρεῶν κ.ο.κ. Ἀλλὰ εἶναι γνωστόν, κύριοι βουλευταί, ὅτι ὁ γεωργικὸς πληθυσμὸς ἀναμένει τὰς πρώτας ἡμέρας τῆς συγκεντρώσεως διὰ νὰ παραδώσῃ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον σῖτον διὰ νὰ καλύψῃ πρῶτα τὸ χρέος πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, κατόπιν τοὺς ἰδιώτας καὶ κατόπιν νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας του. Ἐκτὸς τούτου ὁ περιορισμὸς εἰς τὰ καλλιεργητικὰ δάνεια, τὸν ὁποῖον θέτει, εἶναι καὶ πάλιν περιορισμὸς, ὁ ὁποῖος θὰ κάμψῃ τὴν οἰκονομίαν τοῦ ἀγρότου. Διότι εἶναι τὰ ὀλιγώτερα χρέη ποὺ ἔχει ὁ ἀγρότης πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Δὲν συμπεριλαμβάνονται μέσα τὰ μεσοπρόθεσμα δάνεια, ποὺ εἶναι τὸ μέγιστον ποσοστὸν ὀφειλῆς κάθε ἀγροτικῆς οἰκογενείας. Μεταπολεμικῶς ὁ ἀγρότης ἐδανείζετο ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν διὰ νὰ ἀνορθώσῃ τὰς ζημίας ἐκ τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ συμμοριτοπολέμου. Ὅλας αὐτὰς τὰς ἐνισχύσεις τὸ Κράτος διὰ τῆς Α.Τ.Ε. τὰς ἔδωσεν ὑπὸ τὸν τύπον μεσοπροθέσμων δανείων. Ἐφ’ ὅσον δὲν συμπεριλαμβάνονται καὶ αὐτὰ εἰς τὰ χρέη, τὰ ὁποῖα δύναται νὰ καλύψῃ διὰ τῆς παραδόσεως, δημιουργεῖται καὶ ἐκεῖ πάλιν μία μεγίστη δυσκολία εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, διότι ἡ Α.Τ.Ε. θὰ πιέσῃ διὰ πιεστικῶν μέτρων—καὶ εἶναι γνωστὰ τὰ μέτρα αὐτὰ —διὰ νὰ εἰσπράξῃ καὶ ρευστοποιήσῃ τὰ χρέη τῶν ἀγροτῶν, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀσκήσῃ τὴν πολιτικήν της.

§131Σ. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ. Ἔχετε ὑπολογίσει πόση εἶναι ἡ ποσότης;

§132Ι. ΡΙΖΙΩΤΗΣ. Δὲν ἔχω ὑπολογίσει. Οἱαδήποτε ποσότης καὶ ἐὰν εἶναι, νομίζω, ὅτι θὰ ὤφειλε τὸ Κράτος νὰ ὑπολογίσῃ καὶ τὰ χρέη αὐτὰ διὰ τὴν ἐξόφλησιν, διότι ἄλλος πόρος εἰς τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν δὲν ὑφίσταται. Ἀλλ’ ἐκτὸς νομίζω, ὅτι οἱ περιορισμοὶ αὐτοί, ποὺ τίθενται διὰ τῆς ἐξαγγελθείσης ἀποφάσεως, ὅσον ἀφορᾷ τὴν προστασίαν τοῦ σίτου, θὰ κάμψουν καὶ ἔτι περαιτέρω τὴν ἀγροτικὴν οἰκονομίαν, εἶναι γεγονός, ὅτι αἱ περισσότεραι ἀγροτικαὶ οἰκογένειαι εἶναι κάτοχοι καὶ καλλιεργοῦν ἔλαττον τῶν 100 στρεμμάτων. Ἐὰν λοιπὸν καὶ εἰς αὐτοὺς δὲν τοὺς δώσωμεν τὴν προστασίαν, ποὺ πρέπει, θὰ ἴδωμεν, ὅτι θὰ παρουσιασθῇ κάμψις εἰς τὴν Ἑλληνικὴν παραγωγὴν καί, ὡς ὁ ἀξιότιμος κ. Ἀλλαμανῆς εἶπε, γενικὴ πολιτικὴ ὅλων τῶν μεταπελευθερωτικῶν Κυβερνήσεων εἶναι νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν σιτάρκειαν. Δι’ αὐτὸ παρατηρεῖται εἰσροὴ τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ πρὸς τὰς πόλεις. Θὰ πρέπει νὰ προσέξωμεν περισσότερον τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμὸν διότι μόνον ἔτσι θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ κρατήσωμεν εἰς τὴν ὕπαιθρον τὸν ἀγροτικὸν κόσμον καὶ νὰ κτυπήσωμεν τὴν ἀστυφιλίαν, μέγιστον μεταπολεμικὸν κακὸν εἰς τὴν οἰκονομίαν μας. Κατωρθώσαμεν νὰ ἔχωμεν εὐθηνὸν σῖτον καὶ ἀκριβὸ ψωμὶ διὰ τῆς ἀποφάσεως τῆς Κυβερνήσεως ἐπὶ τῆς προστασίας τοῦ σίτου. Θὰ πρέπει, κατ’ ἀκολουθίαν, κάνοντας καὶ ἐγὼ ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ τῆς εἴπω, ὅτι πρέπει νὰ προσέξῃ καὶ νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν ἀπόφασίν της αὐτήν, ἡ ὁποία κατὰ τὴν ταπεινήν μου γνώμην βλάπτει καιρίως τὴν ἀγροτικὴν τάξιν, ἀλλὰ καὶ τὰς ἄλλας τάξεις. Θὰ πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ προσπαθήσῃ διὰ τῶν μέσων, ποὺ τῆς ὑποδεικνύονται ἀπὸ τοὺς ἁρμοδιοτέρους ἐμοῦ νὰ ἀνακουφίσῃ τὴν δυστυχῆ ἀγροτικὴν τάξιν, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βάσις τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας, ἀλλὰ καὶ ἐκείνη ποὺ προσέφερε πάντοτε περισσότερα εἰς τὴν ἀναστήλωσιν καὶ τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ Κράτους. (Χειροκροτήματα).

§133Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχίσωμεν εἰς τὴν προσεχῆ ἡμέραν τῶν ἐπερωτήσεων τὸν ἔλεγχον καὶ νομίζω, ὅτι εἶναι μία τάξις ἡ πρωτοβουλία νὰ ἀνήκῃ εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἄσκησιν τοῦ ἐλέγχου, ὅπως ἡ νομοθετικὴ ἐργασία ἀνήκει εἰς τὴν πρωτοβουλίαν τῆς Κυβερνήσεως. Ἐπειδὴ τώρα ὁ χρόνος παρῆλθε, προτείνομεν ἡ προσεχὴς ἡμέρα τῶν ἐπερωτήσεων νὰ ἀποτελέσῃ συνέχειαν τῆς σημερινῆς συζητήσεως.

§134ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κυβέρνησις θέλει νὰ ἐξαντλήσῃ τὸ ζήτημα τὸ ταχύτερον καὶ θὰ συνεχίσῃ τὴν συζήτησιν καὶ αὔριον.

§135Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ὅπως ἡ νομοθετικὴ ἐργασία εἶναι ὑπόθεσις τῆς Κυβερνήσεως, οὕτω καὶ ὁ ἔλεγχος εἶναι ὑπόθεσις τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Δὲν ὑποδεικνύει τὸν χρόνον, κατὰ τὴν παράδοσιν τὴν κοινοβουλευτικήν, ἡ Κυβέρνησις, τὸν ὑποδεικνύει ἡ Ἀντιπολίτευσις.

§136Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐξωτερ.). Ἐν πάσῃ περιπτώσει τὸ θέμα αὐτὸ σεῖς οἱ ἴδιοι εἴπατε, ὅτι συγκινεῖ τὴν κοινὴν γνώμην. Σεῖς θέλετε νὰ γίνῃ ὁ ἔλεγχος. Τώρα μᾶς λέγετε νὰ τὸν ἀναβάλωμεν. Ἄς ὁμιλήσουν ὀλίγοι ρήτορες ἀκόμη καὶ κατόπιν ἄς διακοπῇ ἡ συνεδρίασις.

§137ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Θεοχαρίδης ἔχει τὸν λόγον.

§138Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, καὶ διότι ἔχει προχωρήσει ἡ ὥρα, ἀλλὰ καὶ διότι τὸ θέμα ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὴν Ἀντιπολίτευσιν ἀπὸ τὴν ἰδίαν σκοπιάν, θὰ προσπαθήσω νὰ ἀποφύγω νὰ ἐπαναλάβω ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐλέχθησαν ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντας συναδέλφους καὶ θὰ εἶμαι σύντομος. Κύριοι βουλευταί, τὴν 27ην Μαΐου ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας ἀνήγειλε τὰς γνωστὰς τιμὰς τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου. Ἡ προστασία τοῦ ἐγχωρίου σίτου, νομίζω, ὅτι εἶναι ἕνα θέμα, ἐὰν ὄχι ἀπὸ τὰ θέματα τὰ ὁποῖα κάπως συγκινοῦν περισσότερον ἀπὸ τὰ ἄλλα, εἶναι ἕνα θέμα γενικόν, σημαντικόν, ποὺ ἐνδιαφέρει ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, τὸν μισὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς παραγωγῆς καὶ ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς καταναλώσεως. Συνεπῶς, ἐφ’ ὅσον εἶναι ἕνα θέμα ποὺ ἐνδιαφέρει ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος, νομίζω, ὅτι καὶ ἡ λύσις, ἡ ὁποία πρέπει νὰ δοθῇ, θὰ πρέπει νὰ εἶναι Ἐθνική. Μὲ αὐτὴν τὴν σκέψιν, νομίζω, αἱ Κυβερνήσεις, αἱ ὁποῖαι διώκησαν τὴν χώραν μας, καθ’ ὅλην τὴν τελευταίαν 25ετίαν, μὲ αὐτὴν τὴν σκέψιν ἠκολούθησαν μίαν πολιτικὴν προστασίας τοῦ σίτου. Καὶ ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, τὸ 1927 ἡ παραγωγὴ τῆς χώρας μας ἀνήρχετο εἰς 350.000 τόννους, μὲ τὴν πολιτικὴν τῆς προστασίας τοῦ ἐγχωρίου σίτου τὸ 1933 εἴχομεν μίαν ἄνοδον εἰς 750.000 τόννους, τὸ 1939 εἰς 900.000 τόννους καὶ τὸ 1940 πλεονάζει τὸ 1.000.000 τόννων. Νομίζω, συνεπῶς, ὅτι τὴν ἰδίαν πολιτικὴν ἔπρεπε νὰ ἀκολουθήσῃ καὶ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις. Τὸ θέμα διὰ τὰς προηγουμένας Κυβερνήσεις ἦτο, ὄχι ἐὰν ἔπρεπε νὰ γίνῃ συγκέντρωσις σίτου καὶ προστασία αὐτοῦ, τὸ θέμα τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων ἦτο τὸ ἑξῆς, ποία θὰ ἦτο ἡ πλέον κατὰ τὸ δυνατὸν ὑψηλοτέρα τιμή. Ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ὅλως παραδόξως ἐγκαταλείπει τὴν τακτικὴν τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων, τὴν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1927 καθορισθεῖσαν καὶ ἐγκαταλείπει παντελῶς τὴν προστασίαν τοῦ σίτου τοῦ ἐγχωρίου, διὰ νὰ ἀκολουθήσῃ μίαν ἰδικήν της πολιτικήν. Προπολεμικῶς, κύριοι συνάδελφοι, ἡ προστασία ἔγκειτο εἰς τὸν δασμόν, ὁ ὁποῖος ἐπεβάλλετο καὶ εἰς τὴν πρόσθετον τιμήν. Ὁ ξενικὸς σῖτος ἤρχετο cif Πειραιᾶ πρὸς 2 δρχ. Ἀπὸ τὰς 8–9 δρχ. αἱ ὁποῖαι ἐδίδοντο διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου αἱ 4 δρχ. ἦσαν τιμὴ προστασίας. Μὲ αὐτὴν τὴν τακτικὴν ἔφθασε εἰς τόσον ὑψηλὸν ἐπίπεδον ἡ ἐγχωρία παραγωγὴ καὶ μὲ αὐτὴν τὴν παραγωγήν, κύριοι, ἠμπορῶ νὰ εἴπω, ὅτι εἰς μέγα μέρος ἀντιμετωπίσθησαν αἱ ἀνάγκαι τῆς περιόδου τῆς κατοχῆς. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω τὰς σκοτεινὰς ἐκείνας ἡμέρας, ὅταν ὅλος ὁ ἀστικὸς πληθυσμὸς ἐξήρχετο εἰς τὰ χωρία διὰ νὰ ἐξοικονομήσῃ τὸ ψωμὶ καὶ νὰ σωθῇ ἀπὸ βέβαιον ἐκ πείνης θάνατον. Συνεπῶς εἶναι ἐθνικὴ ἀνάγκη, κατὰ τὴν γνώμην μου, νὰ τονώσωμεν τὴν προσπάθειαν τῶν γεωργῶν καὶ νὰ τοὺς ἐνθαρρύνωμεν εἰς τὴν αὔξησιν ἔτι περαιτέρω τῆς σιτοκαλλιεργείας, ὥστε νὰ καταστῶμεν αὐτάρκεις καί, εἰ δυνατόν, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ἐξαγωγὴν σίτου. Μεταπολεμικῶς ἠκολουθήθη ἡ ἰδία πολιτική, ὥστε ἀπὸ τοὺς 400 χιλ. τόννους ποὺ εἴχομεν τὸ 1946, νὰ φθάσωμεν τοὺς 1.150.000 τόννους τὸ 1952. Ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἀνακόπτει τὴν ἀστυφιλίαν ἡ ὁποία τελευταίως εἶχεν ἐπικινδύνως ἐπεκταθῆ καὶ συνεκράτησεν εἰς τὰ χωρία τὸν ἀγροτικὸν πληθυσμόν, ὁ ὁποῖος ἀπετέλεσε τὸ φράγμα, ἀπετέλεσεν τὸν βράχον ὅπου ἔσπασαν διάφοροι ἐπιδρομαὶ ἐναντίον τῆς χώρας μας. Αὐτὸν τὸν πληθυσμόν, τὸν κορμὸν τοῦ Ἔθνους, ἔρχεται ἡ παροῦσα Κυβέρνησις διὰ τῆς πολιτικῆς της νὰ τὸν ἐγκαταλείψῃ εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Διότι διὰ τῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως τερματίζεται ἡ προστασία τοῦ σίτου. Αὐτὸ εἶναι ἀναμφισβήτητον, παρὰ τὰς διαβεβαιώσεις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, αἱ ὁποῖαι ἐδόθησαν ἐπανειλημμένως πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν. Τὴν 8–11–52, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν λαὸν τῆς Βορ. Ἑλλάδος, ἔλεγε: «Ψηφίζοντες.......... ........ (ἀναγινώσκει)........». Ὀρθῶς ἐτοποθέτει τότε τὸ ζήτημα ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεφς, ὁ ὁποῖος, δυστυχῶς, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ πλέον κρισίμου θέματος, τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει ὁλόκληρον τὸν λαόν, εὑρίσκεται μακρὰν τῆς Ἑλλάδος.

§139Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Ἀπουσιάζει ἐξ Ἑλλάδος ἀλλὰ δὲν μεταβαίνει διὰ νὰ κάμῃ ἐγκεφαλικὴν θεραπείαν. (Θόρυβος).

§140Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Δὲν σᾶς ἐπιτρέπω νὰ ὁμιλῆτε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον διὰ τὸν Ἀρχηγόν μου. Αὐτὸ δείχνει ἔλλειψιν..... (Θόρυβος).......

§141Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐξεστομίσθη ὕβρις ἡ ὁποία ξεπερνᾷ τὰ ὅρια τῆς εὐπρεπείας. Νὰ ἀνακαλέσῃ, διότι ἄλλως θὰ ἀποχωρήσωμεν. (Θόρυβος–Κωδωνοκρουσίαι).

§142ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΕΩΣ. Νὰ ἀνακαλέσῃ.

§143ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καλεῖται ὁ κ. Λιβαδᾶς νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις.

§144Σ. ΛΙΒΑΔΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶναι πολὺ φυσικὸν καὶ ἀνθρώπινον, οἱονδήποτε ἀξίωμα καὶ ἂν κατέχῃ τις, νὰ μὴ μένῃ ἀνεπηρέαστος ἀπὸ ὡρισμένα οἰκογενειακὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν σταθμὸν εἰς τὴν ζωήν του. Πρὸ τοιαύτης καταστάσεως εὑρέθη καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἠναγκάσθη νὰ ἀπουσιάσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Θὰ πρέπει δὲ νὰ ἐνθυμῆται ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι ὅταν πέρυσιν ὁ Ἀρχηγός του, τότε Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἠναγκάσθη νὰ ἀπουσιάσῃ ἐπὶ μακρὸν διὰ λόγους ὑγείας, ἡ τότε Ἀντιπολίτευσις μετὰ πολλῆς συμπαθείας πρὸς τὸ πρόσωπόν του ἀντιμετώπισε τὸ γεγονός.

§145Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, πάντοτε ἡ προστασία τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἔγκειτο εἰς τὴν χορήγησιν ἀνωτέρας τιμῆς, ἀπὸ τὴν τιμὴν τοῦ ξενικοῦ σίτου. Ἐφέτος, κατὰ περίεργον τρόπον, ἡ τιμὴ τοῦ ἐγχωρίου σίτου εἶναι μικροτέρα. Μάλιστα, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, αἰσθανόμενος τὴν ἀνάγκην νὰ δικαιολογήσῃ τὴν ὁρισθεῖσαν τιμήν, εἰς δηλώσεις του εἶπεν: «Λαμβανομένου...... ....... (ἀναγινώσκει)........». Δὲν ἠξεύρω ἐὰν ἄλλος Ὑπουργὸς εἰς ἄλλην Κυβέρνησιν ἔλεγεν ἕνα τοιοῦτον πρᾶγμα, ἐὰν θὰ ἀφίνετο ἀπὸ τὴν ἰδικήν σας πτέρυγα, ὅτε ἦτο Ἀντιπολίτευσις, ἀνενόχλητος, ὅταν ἔλεγε, ὅτι πράγματι ἡ τιμὴ ἡ ὁποία ἐδόθη εἶναι ἀνωτέρα τῆς τοιαύτης τοῦ ἔξωθεν εἰσαγομένου, λόγῳ τῶν ἐξόδων συγκεντρώσεως καὶ λόγῳ τῆς ποιοτικῆς διαφορᾶς. Νομίζω, ἀξιότιμε κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ἐὰν εὑρεθῆτε εἰς μίαν ἀδήριτον ἀνάγκην νὰ δικαιολογήσητε τὰ ἀδικαιολόγητα, ἄλλη ὑπόθεσις. Ἐὰν ὅμως θέλετε νὰ εἶσθε καλῆς πίστεως, ὅπως γνωρίζω, ὅτι θέλετε νὰ εἶσθε καλῆς πίστεως ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τότε νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εὕρετε κάποιαν ἄλλην δικαιολογίαν, ἔξω ἀπὸ τὴν διατυπωθεῖσαν κατὰ τὴν ἐξαγγελίαν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου. Διότι καὶ πέρυσιν εἴχαμε ἔξοδα συγκεντρώσεως καὶ εἰς ὅλα τὰ ἔτη τὰ παρελθόντα, ἐπίσης κατεβάλλοντο ἔξοδα συγκεντρώσεως καὶ μάλιστα ἐδῶ, ὅπως πληροφοροῦμαι ἐφέτος τὰ ἔξοδα θὰ εἶναι πολὺ χαμηλότερα τῶν περυσινῶν, τὰ ὁποῖα ἀνήρχοντο εἰς 350–400 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν. Ἐφέτος λόγῳ τῆς ματαιώσεως τῆς διακινήσεως, λόγῳ τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἀλεσμοῦ τοῦ ἐγχωρίου σίτου ἀπὸ τοὺς μύλους, δὲν θὰ ἔχωμεν τοιαύτην διακίνησιν, συνεπῶς τὰ ἔξοδα τῆς συγκεντρώσεως θὰ εἶναι πολὺ ὀλιγώτερα. Ἐπίσης, ὡς πληροφοροῦμαι, ἡ διαφορὰ ὡς πρὸς τὴν ποιότητα, ὡς πρὸς τὸ εἰδικὸν βάρος μεταξὺ ἐγχωρίου σίτου καὶ ξενικοῦ, δὲν περνᾷ τὸ 5%, συνεπῶς ἡ δικαιολογία, ἡ ὁποία ἐλέχθη ἀπὸ μέρους τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας εἶναι, ἂν μή τι ἄλλο ἀπαράδεκτος. Κύριοι συνάδελφοι, πιθανὸν νὰ ἔχωμεν μὲ τὴν Κυβέρνησιν μίαν διαφορὰν εἰς τοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ δι’ αὐτὸ θὰ ἀναμείνωμεν μεθαύριον, ὅταν ἀπαντήσῃ ὁ κ. Ὑπουγὸς νὰ μᾶς εἴπῃ ποία εἶναι, ἐν πάσῃ περιπτώσει, αὐτὴ ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου. Διότι ἐμεῖς κάνουμε τὸν ἑξῆς ὑπολογισμὸν καὶ λέγομεν, ὅτι ὁ τόννος τοῦ ξενικοῦ σίτου τσὶφ Πειραιᾶ κοστίζει 90 δολλάρια, σὺν 13 δολλάρια τὰ ναῦλα ἔχουμε 103 δολλάρια, τιμὴ ἡ ὁποία ἀντιστοιχεῖ πρὸς 3961 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, σὺν 240 δρχ. ὁ δασμὸς ἤτοι 4.200 δρχ. εἶναι ἡ τιμὴ τοῦ ξενικοῦ σίτου. Τοιαύτη μάλιστα εἶναι ἡ σημερινὴ τιμὴ λόγῳ τοῦ δασμοῦ. Καὶ θὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι ὁ δασμὸς προπολεμικῶς ἦτο 2 δρχ. καὶ κάτι. Ἐὰν δεχθῶμεν, ὅτι ὁ τιμάριθμος σήμερον εἶναι 468 φορὲς περισσότερος, θὰ πολλαπλασιάσωμεν μὲ τὸ 2 καὶ νομίζω, ὅτι ὁ δασμὸς ἔπρεπε νὰ εἶναι 950 δρχ. ἀντὶ νὰ εἶναι 240, δηλαδὴ ὀλιγώτερος κατὰ 700 δρχ. ἀπὸ τὸν δασμόν, ὁ ὁποῖος ἐπεβάλλετο ἀπὸ τὴν προηγουμένην Κυβέρνησιν.

§146ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. ... (δὲν ἠκούσθη)...

§147Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐγὼ νομίζω, ὅτι εἰς τὸ ζήτημα τοῦ καθορισμοῦ τῆς τιμῆς, δὲν θὰ πρέπει νὰ προσδώσωμεν μίαν τοιαύτην διαμάχην, ἀντιθέτως ἐπειδὴ ἐνδιαφέρει ὅλον σχεδὸν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ ἐπειδὴ εἶμαι βέβαιος, ὅτι κανεὶς ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτήν, δὲν ἔχει ἀντίρρησιν διὰ νὰ δοθῇ σοβαρὰ τιμὴ εἰς τὸν ἐγχώριον σῖτον, δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει ἀντιπολίτευσις καὶ συμπολίτευσις, καλῇ τῇ πίστει νὰ συζητήσωμεν τὸ θέμα μέσα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ νὰ ἐξαγάγωμεν ὡρισμένα συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα νὰ ἀνταποκρίνωνται πρὸς τὴν σημερινὴν πραγματικότητα. Δὲν γίνεται ἁπλῶς συζήτησις, κύριοι συνάδελφοι, διότι ἡ τιμὴ τοῦ ἐγχωρίου σίτου εἶναι μικροτέρα τῆς τοιαύτης τοῦ ξενικοῦ. Νομίζω, ὅτι εἶναι καὶ μικρὰ ἡ προσφερθεῖσα ἔναντι τῶν ἄλλων βιομηχανικῶν εἰδῶν καὶ ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων εἰδῶν, ἔναντι δηλαδὴ τοῦ τιμαρίθμου, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει εἰς τὴν χώραν. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, μὲ τὴν ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς ἡ ὁποία ἔλαβε χώραν τὴν 9ην Ἀπριλίου, εὑρέθησαν μεταξὺ τῶν ἄλλων, οἱ ὁποῖοι θὰ πληρώσουν τὰ σπασμένα καὶ οἱ γεωργοί. Πέρυσι μὲ μέσην τιμὴν 2.750 δρχ. ὁ παραγωγός, ὁ γεωργὸς ἦτο δυνατὸν νὰ προμηθευθῇ 1 δολλάριον μὲ 5 ὀκάδες σιτάρι, ἐφέτος λόγῳ τῆς ὑποτιμήσεως θὰ χρειασθῇ 9–9,5 ὀκάδες σιτάρι. Αὐτὴ ἡ μείωσις τῆς ἀγοραστικῆς δυνάμεως νομίζω, ὅτι εἶναι εἰς βάρος τῶν παραγωγῶν. Ἐκτὸς αὐτοῦ καὶ τὰ ἄλλα βιομηχανικὰ εἴδη, τὰ ὁποῖα πάντοτε εἶχον μίαν σοβαρὰν διαφορὰν ἔναντι τῆς ἀνταλλακτικῆς ἀξίας τοῦ σίτου, σήμερον μὲ τὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, νομίζω, ὅτι τὸ ἄνοιγμα τῆς ψαλίδος, τῆς διαφορᾶς τῶν δύο αὐτῶν τιμῶν εἶναι ηὐξημένον, ἡ ἀνταλλακτικὴ ἀξία τοῦ σίτου, σήμερον ἔναντι τῶν ἄλλων βιομηχανικῶν εἰδῶν, τὰ ὁποῖα ἔχει ἀνάγκη ὁ γεωργικὸς κόσμος, νομίζω, ὅτι εἶναι πολὺ μικροτέρα ἀπὸ ἐκείνην, ἡ ὁποία ὑπῆρχε πέρυσι καὶ πρόπερσι. Καὶ ἐδῶ νομίζω, ὅτι ἔγκειται τὸ σφάλμα τῆς Κυβερνήσεως, ποὺ δὲν δέχεται νὰ θέσῃ τὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων διὰ νὰ ἀποφασίσῃ. Καὶ ἐδῶ θὰ ἤθελον μίαν ρωμαλέαν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ κάμῃ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, κάποτε αὐτὸν τὸν ἔλεγχον τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς τῶν βιομηχανικῶν εἰδῶν. Τότε κανένας ἀπὸ ἡμᾶς δὲν θὰ εἶχε ἀντίρρησιν, διότι πράγματι σήμερον ὁ ἔλεγχος ἐπὶ τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς τῶν βιομηχανικῶν εἰδῶν εἶναι ὑποτυπώδης. Ἐὰν ἐγένετο πράγματι ὁ ἔλεγχος καὶ ἐὰν τὰ βιομηχανικὰ εἴδη ἐκτιμοῦντο εἰς χαμηλοτέραν τιμήν, τότε βεβαίως δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ δοθῇ ὑψηλὴ τιμὴ εἰς τὸν σῖτον, θὰ εἶχε καὶ αὐτὸς τὴν ἀνταλλακτικὴν ἀξίαν καὶ ἔτσι τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τοῦ γεωργοῦ θὰ ἀνυψοῦτο. Αὐτὸ ὑπεσχέθη καὶ εἰς τὸ Συμβόλαιον ὁ Στρατάρχης Παπάγος, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι θὰ δώσῃ πραγματικὴν ἀνταλλακτικὴν ἀξίαν εἰς τὸ εἶδος τὸ ὁποῖον παράγουν οἱ γεωργοὶ τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ πέρασαν 7 μῆνες ἀπὸ τὴν ἀνάληψιν τῆς ἐξουσίας ὑπ’ αὐτοῦ καὶ ὅμως πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνσιν, τὴν ὁποίαν ἐτόνισεν ὁ ἴδιος, δὲν βλέπομεν καμμίαν ἀπαρχὴν ἐφαρμογῆς αὐτῆς τῆς πολιτικῆς, ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους οἰκονομικοὺς Ὑπουργούς. Κύριοι συνάδελφοι, καλῶς ἢ κακῶς ἐδόθησαν αἱ τιμαί, ἀλλὰ ὁ τρόπος τῆς συγκεντρώσεως, τὸν ὁποῖον ἐξήγγειλεν ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶναι κάπως σόλοικος. Ὅταν ἐδιάβαζε τὴν σχετικὴν διακοπήν, ὅτι εἶναι ἀπεριόριστος ἡ συγκέντρωσις, ἠκούσθησαν πράγματι χειροκροτήματα καὶ δὲν σᾶς κρύπτω, ὅτι ἠσθάνθην μίαν ἱκανοποίησιν, ὅτι πράγματι ἐφέτος θὰ ἦτο ἡ συγκέντρωσις ἀπεριόριστος. Ἀπὸ τὴν προσεκτικὴν ἀνάγνωσιν τῆς σχετικῆς περικοπῆς θὰ ἴδητε, ὅτι ὄχι μόνον δὲν εἶναι ἀπεριόριστος, ἀλλὰ λίαν περιορισμένη. Θὰ δώσητε πλέον τὸ δικαίωμα, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, νὰ σᾶς εἴπῃ ὁ κόσμος, ὅτι τὸ ἀπεριόριστον τῆς συγκεντρώσεως εἶναι εἰκονικόν: «Εἰς τοὺς παραγωγοὺς οἵτινες ...... (ἀναγινώσκει)......». Ὄχι κύριοι συνάδελφοι ἐπὶ ὅλων τῶν χρεῶν τὰ ὁποῖα ἔχει ὁ γεωργός, ἀλλὰ μόνον διὰ τὰ χρέη, τὰ ὁποῖα χρεωστεῖ εἰς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἀπὸ τὴν πρώϊμον καλλιέργειαν. Διότι γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὁ γεωργὸς δι’ ὅλας τὰς καλλιεργείας δανείζεται ἀπὸ τὴν Τράπεζαν. Καὶ διὰ τὴν ἐαρινὴν καλλιέργειαν χρεώνεται, συνεπῶς δὲν θὰ πρέπει διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ χρέους ὁλοκλήρου πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, νὰ μείνῃ διὰ τὰ χρέη τὰ ὁποῖα συνῆψε διὰ τὴν καλλιέργειαν τῶν δημητριακῶν. Ἄρα λοιπὸν δὲν εἶναι μόνον περιωρισμένος εἰς τὰ χρέη, ἀλλὰ περιορίζεται καὶ εἰς τὸ ἄλλο ἥμισυ χρέος, τὸ ἐκ τῶν δημητριακῶν καρπῶν συναφθέν. Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸν τὸν τεθέντα περιορισμόν, δὲν νομίζω, ὅτι θὰ δυνηθῇ ἡ Κυβέρνησις νὰ συγκεντρώσῃ πάλιν τοὺς 100.000 τόννους σίτου, εἰς αὐτὸ τὸ κρίσιμον χρονικὸν διάστημα τοῦ διμήνου. Διότι ἐκτὸς αὐτοῦ τοῦ περιορισμοῦ εἶναι καὶ τόσοι οἱ ἄλλοι περιορισμοί, οἱ τεθέντες, οἱ ὁποῖοι ὅμως εἶναι ἄγνωστοι εἰς ἡμᾶς, διότι ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, καίτοι παρῆλθον ἀρκεταὶ ἡμέραι μετὰ τὴν πρώτην ἐξαγγελίαν, δὲν ἠθέλησε ἀκόμη νὰ ἐξαγγείλῃ τὸ ποσοστόν, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ παραδώσουν οἱ μὴ ὀφειλέται, ὡς ἐπίσης καὶ ποῖον ποσοστὸν θὰ παραδώσουν οἱ ἰδιοκτῆται ἄνω τῶν 100 στρεμμάτων καὶ οἱ κάτοχοι ἁλωνιστικῶν συγκροτημάτων. Ἐκτὸς τούτου, κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι εἶναι σφάλμα νὰ γίνεται ἡ διαίρεσις εἰς τρεῖς κατηγορίας: μέχρι τῶν 50 στρεμμάτων, τῶν 50 μέχρι 100 καὶ ἄνω τῶν 100. Διότι θὰ εὑρεθῇ τρόπος, κύριοι συνάδελφοι, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀπάνω ἀπὸ 100 στρέμματα, νὰ διολισθήσουν εἰς τὴν παράδοσιν τοῦ σίτου εἰς τὴν συγκέντρωσιν μὲ 3.500. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν δύο κατηγορίαι μέχρι 200 στρεμμάτων καὶ ἄνω τῶν 200 στρεμμάτων, ὁπότε θὰ δύναται νὰ εἴπῃ κανεὶς ὅτι εἶναι κάπως εὐρωστότερος ὁ παραγωγός. Εὐχῆς ἔργον θὰ ἦτο, ἐὰν ἦτο δυνατὸν ἡ διάκρισις νὰ γίνῃ ὄχι ἐπὶ τῇ βάσει τῆς στρεμματικῆς ἰδιοκτησίας, ἀλλ’ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς παραγωγῆς. Διότι εἶναι δυνατόν, ἕνας ὁ ὁποῖος ἔχει ἔκτασιν 50 στρεμμάτων, νὰ ἔχῃ παράγει πολὺ μεγαλυτέραν ποσότητα ἀπὸ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἔχει ἄνω τῶν 50 στρεμμάτων, λόγῳ τοῦ ἀγόνου τοῦ ἐδάφους, εἰς τὴν χώραν μας. Ἐκεῖνο ὅμως, τὸ ὁποῖον βασανίζει τὰς σκέψεις τῶν γεωργῶν μας εἶναι τὸ ἑξῆς: Καλά, θὰ παραδώσουν τὰ σιτηρὰ μὲ αὐτὰς τὰς τιμὰς ποὺ ἐξήγγειλεν ἡ Κυβέρνησις ἐντὸς διμήνου. Ποῖος ὅμως ἐγγυᾶται, ὅτι τὴν 1 Σεπτεμβρίου ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ εὑρεθῇ εἰς τὴν δύσκολον θέσιν, εἴτε ἐκ λόγων νομισματικῆς κυκλοφορίας, εἴτε ἐξ ἄλλων λόγων, νὰ σταματήσῃ τὴν συγκέντρωσιν; Πολλαὶ ἦσαν αἱ διαβεβαιώσεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦτο, ἔστω εἰς ἀπάντησιν τοῦ κ. συναδέλφου ἐκ Καστορίας, πλὴν ὅμως δὲν ἐτηρήθησαν καὶ φοβοῦμαι μήπως καὶ αὐτὴ ἡ διαβεβαίωσις δὲν ἐτηρήθη. Δευτέρα σκέψις, ἡ ὁποία βασανίζει τὸν ἀγροτικὸν κόσμον κ. συνάδελφοι, εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἐὰν θὰ δώσωμεν τὸ σιτάρι μὲ τὴν ἐξαγγελθεῖσαν τιμήν, ποῖος ἐγγυᾶται, ὅτι τὸν Σεπτέμβριον ὁ τιμάριθμος δὲν θὰ ἔχῃ ἀνέλθει τόσον πολύ, ὥστε τὸ σιτάρι, τὸ ὁποῖον παραδίδουν εἰς τὸ Κράτος νὰ τὸ ἔχουν δώσει σήμερον εἰς μίαν τιμήν, ἡ ὁποία θὰ εἶναι τελείως ἐξευτελιστική; Ποῖος ἐγγυᾶται κ. συνάδελφοι, ὕστερα ἀπὸ τὴν ὑποτίμησιν τῆς δραχμῆς τὴν ἐν συνεχείᾳ ἄνοδον τοῦ τιμαρίθμου; Ἐὰν κύριοι πᾶτε εἰς τὰς ἐπαρχίας σας, θὰ ἴδητε, ὅτι σαποῦνι, ρύζι, λάδι, δύσκολα κανεὶς εὑρίσκει. Ποῖος ἐγγυᾶται, ὅτι τὸν Σεπτέμβριον δὲν θὰ εὑρεθῶμεν πρὸ νέων ἀνατιμήσεων, ὅταν ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸ νέον οἰκονομικὸν ἔτος εὑρεθῇ εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ αὐξήσῃ τὰ ἡμερομίσθια τῶν ἐργατῶν καὶ τοὺς μισθοὺς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων; Μήπως λέγω τότε, ὁ τιμάριθμος θὰ ἔχῃ φύγει τόσον πολὺ ὥστε ἡ τιμή, ἡ ὁποία δίδεται σήμερον νὰ εἶναι τελείως ἐξευτελιστική; Δύνασθε νὰ διαβεβαιώσετε, κ. Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ὅτι εἰς περίπτωσιν ποὺ θὰ φύγῃ ὁ τιμάριθμος, σοβαρῶς, πρὸς τὰ ἐπάνω, θὰ δώσετε τὴν διαφορὰν εἰς τοὺς γεωργούς, οἱ ὁποῖοι παρέδωσαν τὸν σῖτον εἰς τὴν συγκέντρωσιν; Κύριοι συνάδελφοι, αἱ ἀνάγκαι τῶν γεωργῶν εἶναι μεγάλαι, ὁ γεωργὸς δὲν ἔχει χρηματικὰ ἀποθέματα, χρεώνεται καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ξεπληρώσῃ πάνω εἰς αὐτοὺς τοὺς δύο μῆνας τῆς συγκεντρώσεως, συνεπῶς αἱ πιέσεις ἀπὸ ὅλας τὰς πλευράς, ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἰδιώτας καὶ ἀπὸ τὰς προσωπικὰς ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ἔχει εἶναι μεγάλαι καὶ θὰ ὑποχρεωθῇ τὸ σιτάρι, τὸ ὁποῖον θὰ πλεονάζῃ καὶ δὲν θὰ τὸ παραλάβῃ τὸ Κράτος κατὰ τὸ δίμηνον τῆς συγκεντρώσεως, νὰ τὸ προσφέρῃ εἰς τὴν ἐλευθέραν ἀγοράν. Καί, τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον ὅταν γνωρίζῃ, ὅτι ὁ γεωργὸς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ τὸ κρατήσῃ τὸ σιτάρι διὰ νὰ τὸ πωλήσῃ μετὰ τὴν 1ην Σεπτεμβρίου, ἂν τότε τὸ πάρῃ τὸ Κράτος δὲν θὰ προβῇ εἰς τὴν προσφορὰν μιᾶς λογικῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ εἰς τὴν ἄμεσον ἀγοράν, ἀλλὰ θὰ περιμένῃ καὶ δὲν θὰ ἀγοράζῃ, ἕως ὅτου ἡ πίεσις θὰ εἶναι τόσον μεγάλη ποὺ θὰ ἀναγκασθοῦν οἱ παραγωγοὶ νὰ τὸ πωλήσουν πολὺ χαμηλότερα ἀπὸ τῆς 3.000 δραχ. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἔπρεπεν ὅταν λειτουργεῖ φυσιολογικῶς ὁ νόμος τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ζητήσεως καὶ ἐφ’ ὅσον ὁ σῖτος ὁ ξενικὸς ἔρχεται εἰς τὴν Ἑλλάδα μὲ 4.200 δραχ., θὰ ἔπρεπε καὶ ὁ ἐγχώριος σῖτος νὰ φθάσῃ γύρω ἀπὸ τὶς 4.260. Ἐφ’ ὅσον λοιπόν, τὸ ἐλεύθερον ἐμπόριον θὰ ἠμποροῦσεν ἀντὶ νὰ φέρῃ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν σῖτον, νὰ πλησιάσῃ πρὸς τὴν τιμὴν τῶν 4.200, θὰ τὸ ἔκαμνε. Ἀφοῦ γνωρίζει πλέον, ὅτι ὁ ξενικὸς σῖτος μὲ 4.200 ἔρχεται εἰς τὸν Πειραιᾶ, δὲν τὸ κάμνει καὶ δὲν προσφέρει μεγαλειτέραν τιμήν. Ἔρχεται ὅμως τὸ ἐπίσημον Κράτος καὶ λέγει, κύριοι θὰ παραδώσετε εἰς τὴν συγκέντρωσιν μόνον τόσην ποσότητα καὶ διότι μετὰ τὸν Σεπτέμβριον μονοπωλιακῶς ἐγὼ θὰ συγκεντρώνω, διότι οἱ μύλοι θὰ ἀλέθουν γιὰ μένα, εἶσθε ὑποχρεωμένοι τὸ σιτάρι νὰ τὸ κρατήσετε εἰς τὰς ἀποθήκας σας. Οἱ γεωργοὶ ὅμως, λόγῳ τῶν μεγάλων ἀναγκῶν των, θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ προσφέρουν καὶ μάλιστα εἰς χαμηλὴν τιμήν. Ἰδοὺ διατὶ θὰ ὑπάρξῃ ἡ ἐκμετάλλευσις εἰς βάρος τῶν πτωχῶν σιτοπαραγωγῶν καὶ ἰδού, διατὶ λέγομεν, ὅτι ἐνῷ τὸ σιτάρι θὰ πωλῆται εὐθηνόν, τὸ ψωμὶ θὰ εἶναι ἀκριβό, διότι τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου ἡ Κυβέρνησις τὴν καθώρισεν ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἐπισήμων ἀριθμῶν τῶν τιμῶν συγκεντρώσεως. Ὑπολογίζει τὸ ψωμί, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν 3.400 δραχμῶν καὶ τὸ σιτάρι θὰ τὸ ἀγοράσῃ ἀπὸ ποίους, κ. συνάδελφοι, ἀπὸ τοὺς ἀλευροβιομηχάνους καὶ σιτεμπόρους, οἱ ὁποῖοι κατόπιν θὰ προσφέρουν τὸ σιτάρι εἰς τιμὴν ἀνωτέραν τῶν 4,200 δραχ. Νὰ ποῦ γίνεται ἡ ἐκμετάλλευσις... Νομίζω, ὅτι εἶσθε ὑποχρεωμένοι καὶ τῆς πτέρυγος ἐκείνης νὰ ἀναγνωρίσετε, ὅτι ἡ τιμὴ αὐτὴ εἶναι μικρή. Ἄλλο τὸ ζήτημα, ἐὰν ἰσχυρίζεσθε, ὅτι δὲν ὑπάρχει οἰκονομικὴ δυνατότης νὰ δώσωμεν περισσότερα. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι, ὅτι τὸ μὲν σιτάρι τὸ ἔχομεν φθηνόν, τὸ ψωμὶ ὅμως ἀκριβό. Ποῖος παίρνει τὴν διαφορὰν τότε! τὴν διαφορὰν κύριοι τὴν παίρνουν αὐτοὶ οἱ πλούσιοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν κατάστασιν, δηλαδὴ οἱ διάφοροι ἀλευροβιομήχανοι καὶ σιτέμποροι. Κύριοι συνάδελφοι, προβάλλω τὸ ἐρώτημα, ἐν πάσῃ περιπτώσει, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συγκερασθῇ ἀντίθεσις τῶν δύο αὐτῶν φαινομένων, ἢ θὰ ἔχωμεν ἀκριβὸ σιτάρι καὶ ἀκριβὸ ψωμί, ἢ θὰ ἔχωμεν εὐθηνὸν σιτάρι καὶ εὐθηνὸν ψωμί. Αὐτὸ τὸ θέμα δὲν εἶναι σημερινόν, ἀπησχόλησε συνεχῶς τὰς Κυβερνήσεις, ἀπὸ τότε ποὺ ἤρχισε ἡ πολιτικὴ τοῦ ἐγχωρίου σίτου. Ἀλλ’ ἐγώ, νομίζω τοὐλάχιστον, ὅτι θὰ εἶναι πολὺ ἄδικον νὰ θελήσῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀσκήσῃ μίαν πολιτικὴν τοῦ ἄρτου, εἰς βάρος 600.000 ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν, δηλονότι εἰς βάρος τοῦ ἡμίσεος πληθυσμοῦ τῆς χώρας. Διότι ἔτσι δὲν κάμνομεν τίποτε ἄλλο. Τὸν μισὸν πληθυσμὸν τὸν ἐξαναγκάζομεν νὰ ὑποστῇ θυσίας χωρὶς νὰ πάρῃ τίποτε. Ἀπὸ τοὺς ἀριθμούς, τοὺς ὁποίους ἔδωσεν ἡ Κυβέρνησις προκύπτει, ὅτι ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου δὲν εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ δοθῇ καὶ διὰ τοῦτο εἶσθε καὶ σεῖς ὑποχρεωμένοι νὰ συνομολογήσητε, ὅτι τὸ ψωμὶ ὁ κόσμος θὰ τὸ φάῃ ἀκριβό. Τὸ σιτικὸν πρόβλημα, κύριοι, εἶναι αὐτοτελὲς καὶ ὡς αὐτοτελὲς πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ, διότι ἂν ἀφήσωμεν τὴν τύχην τῆς σιτοπαραγωγῆς νὰ τὴν ρυθμίσῃ ἡ τύχη τῆς καταναλώσεως νομίζω, ὅτι τοῦτο θὰ εἶναι πολὺ καταστρεπτικόν. Ἀντίθετον γνώμην θὰ ἤθελον νὰ ὑποστηρίξω, ὅτι ἡ παραγωγὴ θὰ πρέπει νὰ ρυθμίσῃ τὴν κατανάλωσιν. Καί, νομίζω, ὅτι ὁ μόνος τρόπος, ὁ δικαιότερος διὰ νὰ κρατηθῇ τὸ ψωμὶ εἰς χαμηλότερον ἐπίπεδον, εἶναι νὰ ἐπιδοτηθῇ. Καὶ ὑπάρχει τρόπος νὰ γίνῃ ἡ ἐπιδότησις τοῦ ψωμιοῦ. Ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Ἀλαμανῆς, ἀνέφερε τὴν περίπτωσιν τῶν 195.000 τόννων, οἱ ὁποῖοι παρηγγέλθησαν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν πρὸς 15.000 τὸ δολλάριον καὶ οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ διατεθοῦν διὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ ψωμιοῦ. Ἀλλ’ ἐκτὸς αὐτοῦ, ὑπάρχει ἕνα κεφάλαιον ἀρκετὰ σοβαρόν. Δὲν εἶμαι εἰς θέσιν ἀπόψε νὰ σᾶς εἴπω ἀκριβῶς, τοὺς ἀριθμούς, ὑπάρχει, κ. Ὑπουργέ, τὸ κεφάλαιον, τὸ ὁποῖον περιῆλθεν εἰς χεῖρας τρίτων, ἐκτὸς τῶν καπνοπαραγωγῶν. Εἶναι ἡ διαφορά, ἡ ὁποία προέκυψεν ἀπὸ τὴν ὑποτίμησιν τοῦ δολλαρίου ἐκ τῆς ἀγορᾶς τῶν καπνῶν πρὸ τῆς 9ης Ἀπριλίου. Τὴν διαφορὰν ἐκείνην τὴν μοιράζεται τὸ Ἑλληνικὸν δημόσιον μὲ τοὺς καπνεμπόρους. Τί ἔχασαν οἱ καπνέμποροι καὶ θὰ πρέπει νὰ πάρουν τὴν διαφορὰν αὐτὴν διὰ καπνά, τὰ ὁποῖα οὔτε κἂν παρέλαβον ἀπὸ τοὺς παραγωγούς; Καὶ διατί, κύριοι, τὸ ἥμισυ τῆς διαφορᾶς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν Ἑλληνικὸν προϋπολογισμὸν καὶ νὰ μὴ καταχωρηθῇ εἰς εἰδικὸν προϋπολογισμόν, διὰ νὰ ἐπιδοτηθῇ ὁ ἄρτος; Διατί, κύριοι, ὁ σιτοπαραγωγικὸς κόσμος καλεῖται νὰ συμμετάσχῃ εἰς ὅλας τὰς θυσίας τοῦ Ἔθνους καὶ νὰ μὴ καλοῦνται καὶ οἱ ἄλλοι εἰς τὰς κοινὰς θυσίας; Μὴ ξεχνῶμεν, ὅτι ὁ ἀγροτικὸς κόσμος εἶναι ἡ σπονδυλικὴ στήλη τοῦ Ἔθνους καὶ ἴσως, ἴσως, ὁ μεγαλύτερος καταναλωτὴς ποὺ ὅταν αὐτὸς εὐημερῇ, εὐημεροῦν ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα, τὰ ὁποῖα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸν ἀγροτικὸν κόσμον. Διατί, κύριοι, ἐνθυμούμεθα τοὺς γεωργοὺς μόνον ὅταν πρόκειται νὰ ζητήσωμεν θυσίας καὶ δὲν τοὺς ἐνθυμούμεθα ὅταν θὰ πρέπει νὰ καλέσωμεν τὸ κοινωνικὸν σύνολον νὰ δώσῃ μέρος τῶν θυσιῶν καὶ δι’ αὐτὸν τὸν κόσμον, ὁ ὁποῖος πρῶτος καλεῖται διὰ τὰς μεγάλας θυσίας τῆς Πατρίδος; Ἔδωσε πρῶτος τὰς θυσίας. Οἱ ἀγρόται, κύριοι συνάδελφοι, πρῶτοι καὶ καλλίτεροι πυκνώνουν τὰ συντάγματα καὶ τὰς μεραρχίας τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ διὰ νὰ γράφωνται αἱ μεγάλαι σελίδες τῆς ἱστορίας. Ποῖος ἔδωσε μεγαλυτέρας θυσίας ἀπ’ ὅσας ἔδωσεν ὁ ἀγροτικὸς πληθυσμός; Διατί νὰ μὴ τοῦ δώσωμεν κάτι τὸ ὁποῖον θὰ βγῇ ἀπὸ μίαν θυσίαν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ; Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ τὰς δοθείσας τιμὰς νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ συγκεντρώσεως, δύναται νὰ εἴπῃ κανεὶς χωρὶς νὰ θεωρηθῇ ὡς αὐστηρὸς κριτής, ὅτι δὲν εἶναι συγκέντρωσις, εἶναι ἐπίταξις, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας. Ἐγὼ τοὐλάχιστον ἔτσι νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ χαρακτηρισθῇ. Δὲν εἶναι προστασία, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, ἡ τιμὴ τὴν ὁποίαν ἐδώσατε. Νομίζω, ὅτι μᾶλλον ἠμπορεῖ νὰ τὴν χαρακτηρίσῃ κανεὶς ὡς δήμευσιν τῆς σιτοπαραγωγῆς. Φοβεῖται ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Ἐμπορίου μήπως ἐπέλθῃ διατάραξις τῆς γενικῆς ἰσορροπίας τῶν τιμῶν καὶ δι’ αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμφωνήσῃ ὥστε νὰ δοθῇ μεγαλυτέρα τιμὴ κατὰ τὴν συγκέντρωσιν τοῦ ἐγχωρίου σίτου καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῇ χαμηλοτέραν τιμὴν τοῦ ψωμιοῦ. Νομίζω, κύριοι, ὅτι ἡ γενικὴ διατάραξις ἤδη ἔχει ἀρχίσει, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὴν συγκρατήσῃ ἡ Κυβέρνησις, οὔτε νὰ τὴν δαμάσῃ, ὅπως εἶπε χαρακτηριστικῶς, ὁ κ. Παπαληγούρας. Οὔτε ἐδάμασε τὴν κρίσιν, οὔτε θὰ ἠμπορέσῃ νὰ τὴν συγκρατήσῃ, ἀπόδειξις τὰ γεγονότα. Συνεχῶς καὶ καθημερινῶς αἱ τιμαὶ ὅλων τῶν εἰδῶν αὐξάνονται. Συνεπῶς μοιραία εἶναι ἡ γενικὴ διατάραξις τῆς ἰσορροπίας, ἡ ὁποία εἶχε κάπως σταματήσει εἰς ἕνα ἐπίπεδον κατὰ τὸν περυσινὸν χρόνον. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι εἰς τὴν ἔξαρσιν τοῦ γεωργικοῦ μας πληθυσμοῦ, εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἐπιβιώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, νομίζω, ὅτι εἰς αὐτὴν τὴν ἔξαρσιν προβάλλει τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐδονήθη, ἢ μᾶλλον θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι δὲν ἠθέλησε νὰ συλλάβῃ τὸ νόημα ἑνὸς κοινωνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ θέματος ὅπως εἶναι τὸ θέμα τῆς προστασίας τοῦ ἐγχωρίου σίτου, τὸ ὁποῖον ὅπως εἶπον, ἐνδιαφέρει 600 χιλ. ἀγροτικὰς οἰκογενείας καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ δώσῃ τὸν παλμὸν καὶ τὴν πνοὴν ἡ ὁποία χρειάζεται εἰς τὴν λύσιν τοῦ προβλήματος. Δικαιοῦται ὁ σιτοπαραγωγικὸς πληθυσμὸς τῆς χώρας νὰ σᾶς εἴπῃ, ὅτι δὲν ἐτηρήσατε τὰς ὑποσχέσεις σας, κύριοι Κυβερνῆται, δὲν ἐτηρήσατε τὰς ὑπογραφὰς τὰς ὁποίας τόσον πολὺ διεβεβαιώσατε κατὰ τὸ περίφημον Συμβόλαιον, ὅτι θὰ τηρήσετε τὴν ὑπογραφήν, διότι συνήθισα, λέγει ὁ Στρατάρχης, νὰ τηρῶ τὴν ὑπογραφήν μου. Εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν ἐλέγχεσθε, ὅτι δὲν ἐτηρήσατε τὰς ὑπογραφάς σας καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν τηρεῖτε τὰς ὑποσχέσεις σας καὶ ἐφ’ ὅσον δὲν τηρεῖτε τὰς ὑπογραφάς σας......

§148Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ἀντίληψις ἰδική σας.

§149Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Δὲν νομίζετε, ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχῃ κάποια εὐθιξία πολιτικὴ εἰς τὸν τόπον ὥστε νὰ παραιτηθῆτε μίαν ὥραν ἀρχήτερα διὰ νὰ σταματήσῃ ἡ δυστυχία καὶ τὸ κακὸν ποὺ ἑτοιμάζετε εἰς τὸν λαόν; (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πτέρυγος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§151Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁμιλῶν εἰς τὰς 18 Μαΐου ἐπὶ τῆς ἐπερωτήσεως τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς ἀξίας τῆς δραχμῆς, ἔκαμον ἔκκλησιν εἰς τὸν πατριωτισμὸν τῆς Κυβερνήσεως νὰ μὴ μᾶς αἰφνιδιάζῃ, νὰ σταματήσῃ τοὺς αἰφνιδιασμοὺς ἐπὶ τῶν μεγάλων μέτρων, ἐπὶ τῆς λύσεως τῶν σοβαρωτάτων προβλημάτων, διότι οἱ αἰφνιδιασμοὶ αὐτοὶ προκαλοῦν ἀναταραχὴν καὶ εἰς τὸν οἰκονομικὸν καὶ εἰς τὸν κοινωνικόν μας βίον. Ἀναταραχήν, ἡ ὁποία θὰ ἔχῃ σοβαρωτάτας συνεπείας, ὄχι μόνον διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ καὶ δι’ ὁλόκληρον τὸ καθεστώς. Μᾶς αἰφνιδίασε μὲ τὴν συγχώνευσιν τῶν Τραπεζῶν καὶ ἀναμένομεν ἐπὶ μῆνας τὴν πτῶσιν τοῦ τόκου. Μᾶς αἰφνιδίασε τὴν 9ην Ἀπριλίου καὶ ἀναμένομεν ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης «τὰς λαμπρὰς ἡμέρας» ποὺ ἐπηγγέλθη ἡ Κυβέρνησις καὶ μᾶς αἰφνιδίασε μὲ τὴν ἐξαγγελίαν τοῦ μέτρου τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Αἰφνιδιασμὸς ἦτο, διότι ἕνα σοβαρώτατον πρόβλημα κοινωνικὸν καὶ οἰκονομικόν, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε καὶ εἶχεν ἀξίωσιν ὁ λαὸς νὰ τὸ προσέξῃ ἡ Κυβέρνησις, δὲν τὸ ἐπρόσεξε καὶ τὸ ἔλυσε κατὰ τρόπον ἐπιπόλαιον καὶ κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχῃ σοβαρωτάτας συνεπείας καὶ θὰ φέρῃ σοβαρωτάτην ἀναταραχὴν εἰς τὸν τόπον. Ἰδικός σας ἄνθρωπος, τῆς Κυβερνήσεως ἄνθρωπος, κρίνων τὸ μέτρον τῆς ἀναπροσαρμογῆς τῆς ἀξίας τῆς δραχμῆς καὶ τὸ μέτρον τῆς ἐξαγγελίας τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ τοῦ ἄρτου, γράφει τὰ ἑξῆς: «Ἡ ὑποτίμησις τῆς δραχμῆς τῆς 9 Ἀπριλίου 1953 εἰς τὸ ἥμισυ τῆς ἀνταλλακτικῆς της ἀξίας ἐν σχέσει πρὸς τὸ ξένον συνάλλαγμα, προὐκάλεσε τὴν δημιουργίαν σειρᾶς προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἐὰν τὰ εἶχον προβλέψει οἱ ἀσκοῦντες τὴν οἰκονομικὴν πολιτικήν, θὰ ἀπέφευγον ἀσφαλῶς τὸν διπλασιασμὸν τῆς τιμῆς τοῦ συναλλάγματος». (Ἐφημερὶς Βῆμα σελ. 4 τῆς 31 Μαΐου 1953).

§152Γ. ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ. Ποῖος εἶναι αὐτός;

§153Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὁ βουλευτὴς κ. Τζαννετάκης. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ πρόβλημα τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου εἶναι μεγάλον, πολύπλευρον καὶ σοβαρόν. Τὸ ἔχει προσέξει καὶ ὁ λαὸς καὶ ὅταν θέλῃ νὰ παρουσιάσῃ ὁ λαὸς εἰς τὴν καθημερινήν του ὁμιλίαν ἕνα σοβαρὸν πρόβλημα, ἕνα δύσκολον πρόβλημα λέγει «καὶ τὸν σκύλλον χορτᾶτον καὶ τὴν πίτταν ἀφάγωτην», ποὺ σημαίνει, ὅτι εἶναι πολὺ δύσκολον τὸ πρόβλημα τοῦ ἄρτου ἐν συσχετισμῷ μὲ τὸ πρόβλημα τῆς τιμῆς τοῦ σίτου. Δι’ αὐτὸ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις καὶ ὤφειλε, νὰ τὸ προσέξῃ. Διότι ἡ ἐξαγγελία τοῦ μέτρου, τὴν περασμένην Τετάρτην, ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τί ἔκαμε; Δυσηρέστησεν ὅλον τὸν παραγωγικὸν κόσμον καὶ προὐκάλεσεν ἕνα αἴσθημα ἀπογνώσεως εἰς τὰς παραγωγικὰς περιφερείας. Ἐξ ἄλλου δυσηρέστησε τὸ καταναλωτικὸν κοινόν, καὶ ἠκούσθησαν διαμαρτυρίαι καὶ ἠκούσθησαν κατηγορίαι ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, τὰς ὁποίας ὤφειλεν ἡ Κυβέρνησις καὶ μάλιστα ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν πληροφοριῶν, ὤφειλε νὰ τὰς συγκεντρώσῃ καὶ νὰ τὰς διοχετεύσῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν διὰ νὰ μανθάνῃ ἡ Κυβέρνησις πῶς ἔκρινεν ὁ λαὸς τὰ μέτρα ταῦτα.

§154Π. ΣΙΦΝΑΙΟΣ (Ὑπ. Προεδρ. Κυβερν.). Ἔχω ἀκριβῶς τὰς ἀντιθέτους πληροφορίας.

§155Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἐὰν εἰσήρχεσθε εἰς ἕνα τράμ, ἢ εἰς ἕνα λεωφορεῖον καὶ δὲν εἴπητε ὅτι εἶσθε Ὑπουργός, θὰ ἀκούσητε τί λέγει ἐκεῖ ὁ λαός.

§156Π. ΣΙΦΝΑΙΟΣ (Ὑπ. Προεδ. Κυβερν.). Οἱ σιτοπαραγωγοὶ δὲν εὑρίσκονται εἰς τὰ τρὰμ τῶν Ἀθηνῶν.

§157Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὁ σιτοπαραγωγικὸς κόσμος εὑρίσκεται ἐν δυσαρεσκείᾳ. Ὁ καταναλωτικὸς κόσμος εὑρίσκεται ἐν ἐξεγέρσει. Ἔχομεν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Πρωτευούσης 200.000 ἀνέργους, ὅπως λέγει τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας. Οἱ 200.000 ἄνεργοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἀγοράζουν τὸ μαῦρο ψωμὶ πρὸς 4.000 δρχ. Διατί; Ἡ Κυβέρνησις ἔκαμεν ἀκόμη μίαν ἄστοχον ἐνέργειαν νὰ δώσῃ ἐπίδομα 1.000 δρχ. εἰς τοὺς μισθοσυντηρήτους καὶ ὁ λαὸς ᾐσθάνθη, ὅτι κοροϊδεύεται μὲ αὐτὰ τὰ ψιχία. Αὐτὸ τὸ μέτρον, ὅπως ἐξηγγέλθη προὐκάλεσε δυσανασχέτησιν καὶ τῶν παραγωγῶν καὶ τῶν καταναλωτῶν. Ἀπὸ τῆς προηγουμένης Παρασκευῆς ἡ κατανάλωσις τοῦ λευκοῦ ἄρτου ἠλαττώθη κατὰ τὸ ⅓ καὶ ὁ λαὸς ἀγοράζει μαῦρο ψωμί, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγοράσῃ ἄσπρο. Εἶναι καὶ αὐτὸ μία ἀντίδρασις τοῦ λαοῦ, ἔναντι τῶν μέτρων αὐτῶν. Πρέπει δὲ νὰ σημειωθῇ, ὅτι τὸ ψωμὶ τὸ ἄσπρον δὲν τὸ τρῶνε οἱ πλούσιοι, ἀλλ’ ὁ μέσος κόσμος. Οἱ πλούσιοι δὲν τρώγουν κἂν ψωμί.

§158Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Καὶ ἡ κατανάλωσις τοῦ μαύρου ἐμειώθη.

§159Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὸ μέτρον ὅπως ἐξηγγέλθη διεγείρει τὴν ὄρεξιν τῶν ἀρτοποιῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς τροφοδοτοῦν μὲ τὸ ψωμὶ καὶ εἰς τὸ χθεσινὸν ὄργανόν των, διαμαρτύρονται καὶ αὐτοὶ ἔναντι τῆς Κυβερνήσεως καὶ ζητοῦν αὔξησιν τῶν κερδῶν των. Ἔφερε τὸ μέτρον μίαν ἀναταραχὴν εἰς ὅλας τὰς τάξεις. Ἀποδεικνύεται δέ, ὅτι τὸ μέτρον δὲν ἐλήφθη κατόπιν μελέτης. Δι’ αὐτὸ δὲ ὁμιλῶν εἰς τὰς 18 Μαΐου ἐπεκαλέσθην τὸν πατριωτισμὸν τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἔκαμον ἔκκλησιν πρὸς αὐτήν, νὰ λαμβάνῃ μέτρα μετὰ μελέτην καὶ ἐπεξεργασίαν, σιγὰ–σιγά, ὥστε νὰ ἠμπορέσῃ νὰ βοηθήσῃ τὸν λαόν, μὲ τὴν δήλωσιν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, ὅτι εἰς τὰ μέτρα τὰ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ, θὰ τὴν ἔχῃ συμπαραστάτην της καὶ δὲν θὰ τὴν ἔχῃ ἀνταγωνιζομένην. Ἔλαβε τὸ μέτρον βεβιασμένα ἡ Κυβέρνησις καὶ ἀνετάραξε τοὺς πάντας καὶ εὑρίσκεται ἡ κοινὴ γνώμη αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐν διεγέρσει. Τί τὸ ἐπεῖγον εἶχε νὰ κάμῃ ἡ Κυβέρνησις; Τὸ ἐπεῖγον ἦτο νὰ καθορίσῃ τὴν τιμὴν συγκεντρώσεως σίτου, ὥστε νὰ γνωρίζουν οἱ παραγωγοὶ πόσον σῖτον θὰ παραδώσουν καὶ εἰς ποίαν τιμήν. Ὁ καθορισμὸς τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου θὰ ἦτο καὶ αὐτὸς ἐπείγων, ἐὰν δὲν ὑπῆρχον ἀποθέματα εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ θὰ ἤθελεν ἡ Κυβέρνησις νὰ κάμῃ συγκέντρωσιν τοῦ σίτου καὶ νὰ ἀρχίσῃ νὰ καταναλίσκῃ ἀπὸ αὐτόν, ὁπότε ἀπαραιτήτως ὁμοῦ μὲ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου θὰ ἔπρεπε νὰ ὁρισθῇ καὶ ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ὅμως, μᾶς ἐβεβαίωσεν, ὅτι ἔλαβεν ὅλα τὰ μέτρα, ὥστε νὰ μὴ φέρῃ ἀναταραχὴν τῶν τιμῶν καὶ πρὸ τῆς ἀναπροσαρμογῆς παρήγγειλεν ὅλα τὰ εἴδη νὰ ἔλθουν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν μὲ τὴν παλαιὰν τιμὴν τοῦ δολλαρίου, μεταξὺ δὲ αὐτῶν καὶ 195.000 τόννους σίτου. Εἶναι ἀληθὲς αὐτό; Θὰ ἔλθῃ ὁ σῖτος αὐτὸς μὲ τὴν παλαιὰν τιμήν; Καὶ ἀκόμη: Ὑπῆρχον ἀποθέματα εἰς τὰς ἀποθήκας τὴν περασμένην Τετάρτην ποὺ ἔγινεν ἡ ἐξαγγελία τῶν μέτρων τῆς Κυβερνήσεως; Ἐπὶ τῶν δύο αὐτῶν ἐρωτημάτων θὰ ἐπεθύμουν μίαν ἀπάντησιν. Ἐὰν θὰ ἔλθῃ ὁ σῖτος καὶ ἐὰν ὑπάρχουν ἀποθέματα. Ὤφειλεν ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐξαγγείλῃ τὸ μέτρον τῆς συγκεντρώσεως, ἡ ὁποία θὰ ἀρχίσῃ μετὰ 20ήμερον καὶ νὰ ἀφήσῃ νὰ κυκλοφορῇ ὁ ἄρτος βάσει τῆς παλαιᾶς τιμῆς καὶ μὲ τὰ παλαιὰ ἀποθέματα, δεδομένου, ὅτι ὑπῆρχον καὶ ἐπήρκουν ταῦτα διὰ 2–3 μῆνας. Δὲν θὰ ἐπήρχετο οὕτω οὐδεμία ἀναταραχὴ καὶ οὔτε οἱ ἄνεργοι θὰ δυσανεσχέτουν. Σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ἦλθον ἄνεργοι τὴν ἑπομένην εἰς τὸ γραφεῖον μου καὶ μοῦ εἶπον: Ἠκούσαμεν τὰς βεβαιώσεις τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὸ χιλιόδραχμον. Δι’ ἡμᾶς δὲν εὑρέθηκεν ἕνας ἀντιπρόσωπος τοῦ λαοῦ νὰ εἴπῃ μίαν λέξιν διαμαρτυρίας. Τί θὰ γίνωμεν λοιπὸν ἡμεῖς οἱ ἄνεργοι ποὺ οὔτε ἐπίδομα θὰ λάβωμεν, οὔτε ἐργασίαν εὑρίσκομεν; Ἡ φωνὴ τῆς διαμαρτυρίας τῶν 200.000 ἀνθρώπων ἐκ τῆς περιοχῆς τῆς Πρωτευούσης δὲν θὰ ἀκουσθῇ; Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς παραγωγούς, θὰ εἶχεν ἀπόλυτον εὐχέρειαν ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ διακόψῃ τὴν παράδοσιν τῶν 25 ἐτῶν, τῆς προστασίας τοῦ σίτου. Ὤφειλεν ἡ Κυβέρνησις νὰ συνεχίσῃ τὴν προστατευτικὴν πολιτικήν, διότι εἶναι ἀνάγκη νὰ βαδίσωμεν πρὸς τὸ τέρμα. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἰς τὸ 1927 καὶ μετέπειτα μεγάλοι Κυβερνῆται καὶ μεγάλοι Πολιτικοὶ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἐπέρασαν ἀπὸ τὰ Πρωθυπουργικὰ καὶ τὰ Ὑπουργικὰ ἑδώλια καὶ ἠκολούθησαν αὐτὴν τὴν πολιτικὴν τῆς σιταρκείας καὶ τὴν ἐσεβάσθησαν, φαίνεται, ὅτι δὲν εἶχον ἄδικον. Ἔπρεπε νὰ μὴ διακόψῃ τὴν παράδοσιν αὐτὴν ἡ Κυβέρνησις καὶ εἶχεν ὅλην τὴν ἄνεσιν, ἀφοῦ ἐξησφάλιζε τὰς ἀνάγκας τῶν καταναλωτῶν ἐπὶ 2–3 μῆνας, τότε νὰ ἐλάμβανε τὰ μέτρα ποὺ ἐνόμιζεν. Ἔτσι θὰ καθώριζε μίαν τιμὴν λογικὴν διὰ τοὺς σιτοπαραγωγοὺς γύρω στὶς 4.000 δρχ., χωρὶς νὰ διαταραχθῇ ὁ τιμάριθμος. Πρὸς λύσιν τοῦ προβλήματος τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ λάβῃ ἕνα μέσον ὅρον, τιμῆς συγκεντρώσεως τὸ ποσὸν τῶν δρ. 4.000. Θὰ ἠγόραζε καὶ ἀπὸ τὴν κατανομὴν τῆς διεθνοῦς συμβάσεως καὶ ἀπὸ τὴν Διεθνῆ ἐλευθέραν ἀγοράν. Θὰ εἶχε τρεῖς πηγὰς προμηθείας τοῦ σίτου.

§160ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ποῦ θὰ τὸ βάλῃ αὐτὸ τὸ σιτάρι;

§161Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὅταν μία Κυβέρνησις θέλῃ νὰ λύσῃ τὸ σιτικὸν πρόβλημα, τὸ λύει, τὸ ἀντιμετωπίζει ἐν τῇ ὁλότητί του. Θὰ ἔπαιρνε λοιπὸν τὸ σιτάρι τῆς συγκεντρώσεως γύρω εἰς τὰς 4.000 δρχ. κατ’ ὀκᾶν, θὰ ἔπαιρνε τὸ σιτάρι τῆς διεθνοῦς κατανομῆς, τὸ ὁποῖον κοστίζει, ὅπως, τοὐλάχιστον, μοῦ εἶπον καὶ ὅπως εἶναι γνωστόν, 72 δολλάρια κατὰ τόννον καὶ τὸ σιτάρι τῆς διεθνοῦς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, ποὺ κοστίζει 90 δολλάρια κατὰ τόννον καὶ θὰ ἐπετύγχανε μίαν μέσην τιμὴν γύρω εἰς τὰς 3.840 δρχ. κατ’ ὀκᾶν. Ποῦ θὰ ἐναποθήκευε τὸν σῖτον ὡς ἠρώτησεν ὁ κ. συνάδελφος; Ὅταν ἡ Κυβέρνησις θέλῃ νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἐν τῷ συνόλῳ του τὸ πρόβλημα, εὑρίσκει τρόπους καὶ προμηθείας καὶ ἐναποθηκεύσεως. Διότι θὰ κανονίσῃ εἰς τὴν διαδρομὴν τοῦ χρόνου μέσην τιμήν, συνυπολογίζουσα ὁλόκληρον τὴν ἀπαιτουμένην ποσότητα σίτου καὶ τὰς ἐπιτυγχανομένας τιμάς, ἐκ τῶν ὁποίων ἐξάγεται ἡ μέση τιμή. Θὰ ἀγοράσῃ ἀπὸ τὴν ἐγχώριον συγκέντρωσιν ἀπὸ τὴν διεθνῆ κατανομὴν καὶ ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἐλευθέραν ἀγοράν. Θὰ κανονίσῃ πόσον θὰ πάρῃ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, πόσον ἀπὸ τὸ ἄλλο καὶ θὰ πιστώσῃ τὸν ὅλον λογαριασμὸν τοῦ σίτου διὰ τῶν χρημάτων, τὰ ὁποῖα γενικῶς θὰ δώσῃ καὶ εἰς τὸ τέλος τοῦ ἔτους, κάμνοντας τὴν ἀνάλυσιν αὐτοῦ τοῦ λογαριασμοῦ τοῦ σίτου, γενικῶς, καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ, μὲ μίαν μέσην τιμήν, θὰ φθάσῃ νὰ βγάλῃ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, προκαταβολικῶς, ἡ ὁποία τιμὴ τοῦ ἄρτου, μὲ τιμὴν συγκεντρώσεως 4.000, μὲ μέσην τιμὴν ξενικοῦ σίτου 81 δολλάρια κατὰ τόννον, θὰ προσεγγίσῃ τὰς 4.000 δρχ. διὰ τὸν μέλανα ἄρτον κατ’ ὀκᾶν καὶ 5.000 δρχ. τὸν λευκόν. Αὐτὴ ἡ τιμὴ θὰ ἤρχετο μετὰ τὴν ἐξάντλησιν τῶν παλαιῶν ἀποθεμάτων. Εἶχε λοιπὸν ἡ Κυβέρνησις τὴν ἄνεσιν, προτοῦ ἐπιβάλῃ τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου, ποὺ διετάραξε τὴν ἡσυχίαν τοῦ καταναλωτικοῦ κοινοῦ, νὰ κάμῃ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λογαριασμούς, νὰ συντάξῃ ἕνα ἐτήσιον πρόγραμμα, νὰ ἀνεύρῃ μίαν μέσην τιμὴν ὅλων τῶν προελεύσεων τοῦ σίτου καὶ νὰ καθορίσῃ προκαταβολικῶς τὴν τιμὴν τοῦ ἄρτου. Ὅταν γνωρίζωμεν λοιπὸν τὴν μέσην τιμὴν τοῦ σίτου ὅλων τῶν προελεύσεων καὶ ἐκ τῆς προεργασίας τῆς καταλλήλου θὰ φθάσωμεν εἰς μίαν τιμὴν ἄρτου 4.000 διὰ τὸ μαῦρο καὶ 5.000 διὰ τὸ ἄσπρο, τότε ἔχει τὴν εὐχέρειαν ἡ Κυβέρνησις νὰ μελετήσῃ τὸ ζήτημα καὶ νὰ κάμῃ τὸ ἑξῆς: Νὰ ἐπιδοτήσῃ τὸ μαῦρο ψωμί, διότι σήμερον μὲ τὸ σύστημα ποὺ ἐφαρμόζει, θὰ καταναλίσκῃ μηνιαίως 16–20 δισεκατομμύρια δραχμῶν διὰ τὴν ἐπιδότησιν, χωρὶς νὰ ἱκανοποιῇ ὅλας τὰς μάζας τοῦ λαοῦ. Ἡ ἐπιδότησις τοῦ μέλανος ἄρτου διὰ νὰ κρατήσῃ τὴν τιμήν του εἰς τὸ ἐπίπεδον τῶν 3.000 δρχ. νὰ ἀφήσῃ τὴν τιμὴν τοῦ λευκοῦ ἄρτου εἰς τὸ ποσὸν τῶν 5.000 δρχ. καὶ νὰ καθιερώσῃ ἄρτον πολυτελείας μὲ μεγαλυτέραν τιμὴν τὴν ἐκ ταύτης δὲ διαφορὰν νὰ τὴν διαθέσῃ διὰ τὴν ἀπόσβεσιν τοῦ χρέους ἐκ τῆς ἐπιδοτήσεως τοῦ μέλανος ἄρτου. Οὕτω πράττουσα ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἐπεβάρυνε τὴν μᾶζαν τοῦ πτωχοῦ κόσμου καὶ θὰ μετετόπιζε τὰ βάρη ἐκ τῶν ἀσθενῶν πρὸς τοὺς ἰσχυροτέρους. Αὐτὸ θὰ ἔπραττε μία φιλολαϊκὴ Κυβέρνησις. Ἐφαρμόζουσα αὐτὴν τὴν πολιτικὴν ἡ Κυβέρνησις, θὰ ἠμποροῦσε νὰ φθάσῃ εἰς κατώτερα ἐπίπεδα ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα αὐθαιρέτως καὶ βεβιασμένως ἐξήγγειλε, καθορίζουσα τὴν τιμὴν τοῦ λευκοῦ πρὸς 5.600 καὶ τοῦ μαύρου πρὸς 4.000 δραχμάς. Νομίζω λοιπὸν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐβιάσθη εἰς τὴν λῆψιν τοῦ μέτρου αὐτοῦ, διετάραξε τὴν ἰσορροπίαν τῶν τιμῶν, ἔδωσε τὸ σύνθημα μόνη της ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀνέλθῃ ὁ τιμάριθμος, δὲν ἀνταπεκρίθη εἰς τὸ αἴτημα τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου, νὰ συνεχίσῃ τὴν πολιτικὴν τῆς σιταρκείας καὶ δὲν ἱκανοποίησε καὶ τὴν ἐργατικὴν τάξιν καὶ τὴν τάξιν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ τὸ φθηνὸ μαῦρο ψωμί. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις, διότι ἠκολούθησε τὴν προσφιλῆ εἰς αὐτὴν μέθοδον τῶν αἰφνιδιασμῶν. Τελειώνων καὶ σήμερον ἐπαναλαμβάνω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, τὴν ἔκκλησιν, νὰ παύσῃ νὰ αἰφνιδιάζῃ τὸν λαὸν μὲ τὰ μέτρα της. Ἄς κατέλθῃ ἡ Κυβέρνησις πρὸς τὰ κάτω νὰ ἀκούσῃ τὴν φωνὴν τοῦ λαοῦ, νὰ ἀντιληφθῇ τὴν ἀντίδρασιν τοῦ κόσμου, νὰ ἀντιληφθῇ πῶς ὁ λαὸς βλέπει τὴν λῆψιν αὐτῶν τῶν μέτρων καὶ ἂς συνηθίσῃ ἡ Κυβέρνησις, σἄν Δημοκρατικὴ Κυβέρνησις, νὰ μελετᾷ τὰ προβλήματα, νὰ τὰ παρουσιάζῃ μελετημένα φρόνιμα καὶ σιγὰ–σιγά, ἔχει δὲ τὸν καιρὸν—ὁ λαὸς τῆς ἔδωσε μεγάλην πλειοψηφίαν— ὥστε ἀνέτως νὰ ἀναπτύξῃ τὸ πρόγραμμά της. Τὰ μεγάλα προβλήματα τοῦ λαοῦ, ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θίγουν τὴν ἐθνικήν μας ὑπόστασιν, θίγουν αὐτὴν τὴν ψυχὴν τοῦ λαοῦ, πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ τὰ προσέχῃ καὶ νὰ τὰ ἐπεξεργάζεται μὲ φρόνησιν. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ δεικνύῃ δυναμισμὸν εἰς αὐτὰς τὰς περιστάσεις. Εἶναι ἀνάγκη νὰ δεικνύῃ φρόνησιν, διότι ἡ φρόνησις εἰς τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως θὰ εἶναι καὶ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ καὶ ὑπὲρ αὐτῆς. (Χειροκροτήματα.

§162ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν.

§163ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§164ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6 30′ μ. μ. μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως, συνέχειαν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἐπερωτήσεων περὶ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 0.30′ π. μ.).