1951.04.05

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 73η

Πέμπτη 5 Ἀπριλίου 1951

Προεδρία κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 7.00′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Γεροκωστόπουλος, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3Δ. ΜΠΕΡΔΕΛΗΣ. Κατὰ τὴν ψήφισιν χθὲς τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ὀργανικῆς τακτοποιήσεως τοῦ ἐκτάκτου προσωπικοῦ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας», εἶχε γίνει δεκτὴ τροπολογία τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία δὲν περιλαμβάνεται εἰς τὸ κείμενον τοῦ νομοθετήματος, ὡς τοῦτο ἀναγράφεται εἰς τὸ σῶμα τῶν πρακτικῶν. Παρακαλῶ, ὅπως διορθωθῶσι τὰ πρακτικὰ ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο.

§4Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Πράγματι, κ. Πρόεδρε, εἶχον ἀποδεχθῆ τὴν τροπολογίαν αὐτὴν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§5Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Ψηφισθέντος νομοσχεδίου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῶμεν τροπολογίαν ἐπ’ αὐτοῦ. Νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή.

§6Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ἐφ’ ὅσον, κ. Πρόεδρε, ἐψηφίσθη τὸ νομοσχέδιον, οἱαδήποτε τροπολογία ἐπ’ αὐτοῦ εἶναι ἀπαράδεκτος.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ περιληφθῇ ἡ τροπολογία περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησεν ὁ κ. Μπερδελῆς, εἰς τὸ κείμενον τοῦ ψηφισθέντος νομοσχεδίου, διορθουμένων τῶν πρακτικῶν;

§8ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἀπέρριψε τὴν αἰτουμένην ὑπὸ τοῦ κ. Δ. Μπερδελῆ διόρθωσιν τῶν πρακτικῶν τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§10Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Κατεθέσαμεν χθὲς μὲ τὸν κ. Παπασπύρου μίαν δήλωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν συμφώνως πρὸς τὸ ἄρθρον τοῦ Συντάγματος ἀντιτιθέμεθα εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς εἰς μόνην συζήτησιν. Δὲν ἀναφέρεται εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι κατετέθη ἡ δήλωσις αὕτη.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ δήλωσις αὕτη δὲν ἀνεκοινώθη, διότι ἔχει ἤδη ἀναβληθῆ ἡ ψήφισις τῆς περὶ ἧς πρόκειται προτάσεως. Ἤδη ἀνακοινῶ εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι κατόπιν τῆς κατὰ τὸ Σύνταγμα ὑποβληθείσης προτάσεως ἐκ μέρους τῶν κ.κ. συναδέλφων, ἡ περὶ ἧς ὁ λόγος πρότασις περὶ τροποποιήσεως τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς θέλει ἀκολουθήσει τὴν τακτικὴν διαδικασίαν.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Δερδεμέζης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κ.λ.π.

§13Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Β. Βασιλικὸς καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Δημοσίων Κλητήρων Μακεδονίας, ζητούντων οἰκονομικήν των ἐξέλιξιν κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Φλωρίνης κ. Γ. Ἀριστείδου καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συν]σμῶν Ἀμυνταίου, ζητούσης ἀποστολὴν 200 τόννων πατατοσπόρου. Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Α. Πανσέληνος καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων τῶν Κοινοτήτων Βρυσᾶς, Βασιλικῶν, Βούρκου, Λισβορίου καὶ Πολυχνίτου, ζητούντων πλήρη ὀργάνωσιν τοῦ Σώματος τῆς Ἀγροφυλακῆς. Οἱ βουλευταὶ Σερρῶν κ. κ. Α. Μαυρίδης καὶ Κ. Ἀλεξανδρίδης καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Βασαλτίας, διαμαρτυρομένου διὰ μελετωμένην τροποποίησιν τοῦ Α. Ν. 1487)50 «περὶ πωλήσεως σιγαρέττων». Οἱ βουλευταὶ Σερρῶν κ. κ. Α. Μαυρίδης καὶ Κ. Ἀλεξανδρίδης καταθέτουν ἀναφορὰν τῶν ἀστῶν προσφύγων τῆς πόλεως Σερρῶν, ζητούντων χορήγησιν ὁριστικῶν τίτλων ἰδιοκτησίας τῶν ὧν κατέχουσιν οἰκημάτων. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Α. Μαυρίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἀναπήρων πολέμου Νομοῦ Σερρῶν, ζητούσης ἄμεσον οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ταμείου ἀρωγῆς ἀναπήρων καὶ θυμάτων πολέμου Ἑλλάδος. Οἱ βουλευταὶ Χίου κ.κ. Ν. Ζορμπᾶς καὶ Λ. Μπουρνιᾶς καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Οἰνούσων ζητοῦντος ἄμεσον ἀναδιοργάνωσιν τοῦ Σώματος Ἀγροφυλακῆς, παροχὴν τροφίμων καὶ ἐνδυμασίας, κατάργησιν τῶν ὑπὲρ Μ.Τ.Π.Υ. κρατήσεων ἐπὶ τοῦ μισθοῦ τῶν ὀργάνων Ἀγροφυλακῆς κ.λ.π. Τὸ Σωματεῖον Τυπογράφων Ἀθηνῶν ζητεῖ ταχεῖαν ψήφισιν τοῦ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας καταρτισθέντος σχεδίου νόμου δι’ οὗ ἀναγνωρίζεται ἡ ὑπαλληλικὴ ἰδιότης τοῦ τυπογραφικοῦ κλάδου κ.λ.π. Ὁ Σύλλογος πωλησάντων ἀκίνητα ἐπὶ κατοχῆς Φθιώτιδος ζητεῖ δεκαήμερον παράτασιν ὑποβολῆς ἀγωγῶν. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἀγῶνος πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συνταξιούχων Β. Ἑλλάδος ζητεῖ ἄμεσον ἐπιψήφισιν τοῦ συνταξιοδοτικοῦ Κώδικος, καταβολὴν ὑπὸ τύπον οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως συντάξεως ἑνὸς μηνὸς ἀσχέτως πρὸς τὸ δῶρον ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς τοῦ Πάσχα κ.λ.π. Ὁ Πρόεδρος Ἐθνικῆς Ὀργανώσεως πολυτέκνων Καλύμνου ζητεῖ, ὅπως ἡ ἰσχύουσα νομοθεσία περὶ προστασίας πολυτέκνων ἐπεκταθῇ καὶ εἰς Δωδεκάνησον. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Λαδικοῦ ζητεῖ πλήρη ὀργάνωσιν Σώματος Ἀγροτικῆς Ἀσφαλείας καὶ ἐξίσωσιν τούτου πρὸς τὰ λοιπὰ Σώματα Ἀσφαλείας. Παλαιοημερολογῖται Νομοῦ Καβάλας διαμαρτύρονται διὰ συνεχιζομένην δίωξίν των. Ἡ Ἕνωσις Γεωργικῶν Συν)σμῶν Ροδόπης ζητεῖ τὴν καταβολὴν ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς παραγωγοὺς τῆς περιφερείας Ροδόπης διὰ τὴν ἐπίταξιν τῶν ζώων καὶ τροχοφόρων των κατὰ τὴν ἐπιστράτευσιν τοῦ 1940. Ὁ Δικηγορικὸς Σύλλογος, ὁ Ἐμπορικὸς Σύλλογος καὶ αἱ Ὁμοσπονδίαι Παντοπωλῶν, Κρεοπωλῶν, Οἰνοπωλῶν, Ὀπωροπωλῶν, Ραπτῶν, Καφεπωλῶν, Ζαχαροπλαστῶν, Καπνοπωλῶν καὶ διαφόρων ἄλλων Σωματείων Ναυπλίου διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην μεταφορὰν τοῦ Ἐφετείου Ναυπλίου εἰς Τρίπολιν. Ἡ Ὁμοσπονδία Ἐφέδρων πολεμιστῶν Β. Ἑλλάδος 1912–49 ζητεῖ ἵδρυσιν Ὑπουργείου ἢ Ὑφυπουργείου Ἐφέδρων Πολεμιστῶν κ.λ.π. Αἱ Ἑνώσεις Γεωργικῶν Συν)σμῶν Ἀμυνταίου, Βερροίας, Ἀλεξανδρουπόλεως, Δράμας, Χαλκιδικῆς, Λαγκαδᾶ, Ἐδέσσης, Κακοβάτου, Σερρῶν, Πατρῶν, Ἀθηνῶν, Λεχαινῶν κ.λ.π. διαμαρτύρονται διὰ τὴν ἀποβολὴν τῶν ὑπηρεσιῶν των ἐκ τοῦ οἰκήματος εἰς ὃ εἶχον ἐγκατασταθῆ. Ὁ Τοποτηρητὴς Θεσ)νίκης Μυρέων Τιμόθεος ὑποβάλλει θερμὰς εὐχαριστίας πρὸς τὴν Βουλὴν διὰ συμμετοχήν της εἰς τὴν κηδείαν Μακαρίστης μνήμης Σεπτοῦ ἡμῶν Ποιμενάρχου Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσ)νίκης Κυροῦ Γεναδίου. Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ. κ. βουλευτῶν. Ι. Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Αʹ. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 233 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Μεσσηνίας κ. Γ. Ζάρα, σχετικῶς μὲ ἐπιβάρυνσιν τιμῆς διανεμομένων ἀλεύρων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι εἰς ἐφαρμογὴν τοῦ Ν.Δ. 1291)42 ἐξεδόθη παρ’ ἡμῶν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 12867)22–1–51 Ὑπουργικὴ ἀπόφασις περὶ ἐπιβαρύνσεως τῆς τιμῆς τῶν ἀλεύρων πάσης φύσεως διὰ δραχμὰς 85,24, ἤτοι ὅση ἀναλογία τοῦ 22.5% ἐπὶ τοῦ ἀρτεργατικοῦ δικαιώματος, ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Ἀρτεργατῶν. Τὸ ἄτοπον τῆς τοιαύτης ἐπιβαρύνσεως παρετηρήθη καὶ ὑφ’ ἡμῶν, διότι διὰ τοῦ ποσοῦ τούτου ἐπιβαρύνονται ἄλευρα ἅτινα οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουν μὲ τὸ Ταμεῖον Ἀσφαλίσεως Ἀρτεργατῶν, ὡς τὰ τῆς μακαρονοποιίας, ζαχαροπλαστικῆς, τὰ εἰς φυματικοὺς καὶ συμμοριοπλήκτους χορηγούμενα ὡς καὶ τὰ διανεμόμενα εἰς μικρὰ χωρία. Κατόπιν τούτου ἐζητήθη ἐπειγόντως διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 20945)31–1–51 ἐγγράφου ἡμῶν πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, ἐφ’ οὗ τὴν ἁρμοδιότητα ὑπάγεται τὸ θέμα, ἡ τροποποίησις τοῦ Ν.Δ. 1291)42, ὥστε νὰ ἐπιβαρύνωνται διὰ τῆς ὑπὲρ τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Ἀρτεργατῶν εἰσφορᾶς μόνον τὰ ἀπαιτούμενα ἄλευρα.

Ὁ Ὑπουργὸς

Ι. ΓΚΛΑΒΑΝΗΣ

Β) Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 214 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Βασιλικοῦ. Διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ἁλιευτικοῦ κλάδου καὶ τὴν προστασίαν τοῦ ἁλιευτικοῦ πλούτου τῆς Χώρας, κατηρτίσθησαν σχέδια διαταγμάτων, ἅτινα ἐξετάζονται ὑπὸ τοῦ Γνωμοδοτικοῦ Συμβουλίου τῆς Ἁλιείας καὶ τὰ ὁποῖα ἐγκρινόμενα θὰ τεθοῦν εἰς ἐφαρμογὴν συντόμως. Ἐξ ἄλλου διὰ σχετικοῦ διατάγματος δημοσιευομένου συντόμως ἀναπροσαρμόζονται τὰ πρόστιμα διὰ λαθραλιεύοντας. Ἡ ἀναπροσαρμογὴ αὕτη πλὴν τῆς κατασταλτικῆς της ἐπιδράσεως θὰ ἔχῃ καὶ ἀνασταλτικὴν τοιαύτην ἐπὶ τῆς παρανόμου ἁλιείας. Ἡ δίωξις τῆς παρανόμου ἁλιείας ἐνεργεῖται ὑπὸ τῆς κατὰ θάλασσαν Ἀστυνομίας διώξεως λαθρεμπορίου καὶ τῶν λιμενικῶν ἀρχῶν. Ἡ ἱκανοποίησις τῶν ἀναγκῶν τῶν λιμενικῶν ἀρχῶν διὰ πλωτῶν καταδιωκτικῶν μέσων ἀνάγεται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ προϊσταμένου των Ὑπουργείου.

Ὁ Ὑπουργὸς

Ι. ΓΚΛΑΒΑΝΗΣ

ΙΙ. Ὑπουργείου Δημ. Ἔργων. Αʹ) Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 226 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Σερρῶν κ. Α. Μπουκουβάλα ἐρωτῶντος ποῖα μέτρα ἔλαβον οἱ κ. κ. Ὑπουργοὶ Συντονισμοῦ καὶ Δημοσίων Ἔργων κατόπιν τῶν πλημμυρῶν εἰς τὴν πεδιάδα Σερρῶν, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἀπαραιτήτων συμπληρωματικῶν ἔργων Στρυμῶνος ὡς καὶ διὰ τὴν συντήρησιν τῶν λοιπῶν ἔργων πρὸς ἀποτροπὴν νέων πλημμυρῶν κλπ. ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ἡ μελέτη τῆς διευθετήσεως τοῦ Στρυμῶνος ἀπὸ τῆς ἐπ’ αὐτοῦ παρὰ τὸ Σιδηρόκαστρον γεφύρας μέχρι τῶν εἰς τὴν θάλασσαν ἐκβολῶν του λόγῳ τῆς μεγάλης σοβαρότητος αὐτῆς ἀνετέθη, δυνάμει συμβάσεως μεταξὺ Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς, εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Ἑταιρείαν ΚΝΑΡΡΕΝ, ἥτις καὶ ἐπελήφθη ταύτης ἐσχάτως. Πρὸ τῆς συντάξεως καὶ ἐγκρίσεως τῆς ἐν λόγῳ ὁριστικῆς μελέτης δὲν εἶναι δυνατὴ ἐκτέλεσις ἔργων σοβαρῶν. Πάντως ἡ καθ’ ἡμᾶς ὑπηρεσία συντηρήσεως καὶ συμπληρώσεως ὑδραυλικῶν ἔργων Μακεδονίας (ΥΣΣΥΕΜ) προβαίνει συνεχῶς εἰς τὴν ἐπισκευὴν προξενηθεισῶν ζημιῶν ὅπου αἱ τοπικαὶ συνθῆκαι τὸ ἐπιτρέπουσιν.

Ὁ Προϊστάμενος Υ.Υ.Ε

Δ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Ἀθ. Παπαθανάση καὶ Χ. Καραπιπέρη σχετικῶς μὲ τὴν ὁδὸν Ἀγρινίου–Ἁγίου Βλασίου–Καρπενησίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἐκ τῶν κονδυλίων τοῦ Προγράμματος Ἀνασυγκροτήσεως Ὁδοποιίας ἔχουν διατεθῆ μέχρι τοῦδε διὰ τὴν ἐπισκευὴν καὶ συμπλήρωσιν τῆς ὡς ἄνω ἀναφερομένης ὁδοῦ 980.000.000 δραχμῶν. Περαιτέρω χρηματοδότησις τοῦ ἐν προκειμένῳ ἔργου θέλει ἐξαρτηθῆ ἀπὸ τὴν ὕπαρξιν διαθεσίμων πιστώσεων, αἵτινες ὅμως κατόπιν τῆς σοβαρωτάτης περικοπῆς τοῦ ὅλου Προγράμματος Ἀνασυγκροτήσεως εἶναι εἰς τὸ ἔπακρον περιωρισμέναι.

Ὁ Ὑπουργὸς

Ν. ΖΕΡΒΑΣ

ΙΙΙ. Ὑπουργείου Γεωργίας. Αʹ) Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 212 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Χαλκιδικῆς κ. Βασιλικοῦ, ἔχομιν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κατωτέρω: Κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν. 6320 τοῦ 1934 «περὶ παραχωρήσεως τῆς χρήσεως δημοσίων δασῶν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης διὰ σκοποὺς ἐκπαιδευτικούς, ἐρευνῶν κλπ.», παρεχωρήθη εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, δυνάμει τοῦ ἀπὸ 1–4–1935 πρωτοκόλλου παραδόσεως καὶ παραλαβῆς, ἡ χρῆσις τμήματος τῶν δασῶν τῆς περιφερείας τῶν Κοινοτήτων Βραστῶν καὶ Ταξιαρχῶν Χαλκιδικῆς, ἐκτάσεως καθαρῶς δασικῆς 30.000 περίπου στρεμμάτων. Τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ἡ ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ Χαλκιδικῆς κ. Βασιλικοῦ, ἐξητάσθη ὑπὸ τῆς ὑπηρεσίας κατόπιν τοῦ ἀπὸ 8)11.1.51 ὑπομνήματος τῆς Κοινότητος Ταξιάρχου πρὸς τὴν Α. Μ. τὸν Βασιλέα, ἡ ὁποία διὰ τοὺς ἐν τῷ ὑπομνήματι τούτῳ ἀναφερομένους λόγους ἐζήτησε: 1) Τὴν ἀνάκλησιν τῆς παραχωρήσεως τῆς χρήσεως τοῦ δάσους τούτου εἰς τὸ Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης. 2) Τὴν ἀπόδοσιν τῶν καταληφθέντων ἰδιωτικῶν ἐντὸς τοῦ δάσους κτημάτων. 3) Τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ δάσους ὡς κοινοτικοῦ καὶ 4) τὴν παροχὴν ἐργασίας διὰ τῆς ἐκμεταλλεύσεως τοῦ δάσους. Ἡ Γενικὴ Διοίκησις Β. Ἑλλάδος ἐξετάσασα τοὺς ἐν τῷ ὡς ἄνω ὑπομνήματι ἀναφερομένους λόγους καὶ τὰ αἰτήματα τῆς Κοινότητος διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11308)5.3.51 ἐγγράφου της μᾶς ἐγνώρισεν ὅτι τὰ ὑπὸ τῆς Κοινότητος ἀναφερόμενα δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν ἀλήθειαν καὶ δὲν δύνανται νὰ ἀποτελέσουν λόγους ἀνακλήσεως τῆς παραχωρήσεως. Ὡς ἐκ τούτου δὲ ἐσχημάτισε τὴν γνώμην ὅτι ἡ ἐν λόγῳ αἴτησις τῆς Κοινότητος ταύτης τυγχάνει ἀπορριπτέα. Ἐν πάσῃ περιπτώσει διὰ ταὐταρίθμου καὶ ταὐτοχρόνου τῇ παρούσῃ διαταγῆς μας συνεστήσαμεν ἐπιτροπὴν ἐξ ἀνωτέρων ὑπαλλήλων, ἥτις διετάχθη ὅπως κατόπιν ἐπιτοπίου μεταβάσεώς της καὶ λεπτομεροῦς ἐρεύνης τοῦ ζητήματος ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, ὑποβάλῃ ἡμῖν σχετικὴν ἔκθεσιν.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Βʹ) Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 215 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Ἀντωνοπούλου. 1) Ἡ συγκεντρωθεῖσα εἰς τὰς ἀποθήκας τοῦ Α.Σ.Ο. ποσότης σταφίδος τῆς ἐσοδείας 1950 μέχρι τῆς 20.3.51 ἀνέρχεται εἰς 71.486.498 χιλ)μα ξηρᾶς καὶ 703.358 χλωρᾶς τοιαύτης. 2) Ἡ πωληθεῖσα ποσότης ξηρᾶς σταφίδος πρὸς ἐξαγωγὴν εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν μέχρι τῆς 20.3.51 ἀνέρχεται εἰς χιλ)μα 51.073.671. 3) Ἡ ἀκριβὴς τιμὴ πωλήσεως σταφίδος εἰς τὸ ἐξωτερικὸν δὲν εἶναι γνωστὴ καθ’ ὅσον δὲν συνεκεντρώθησαν εἰσέτι τὰ σχετικὰ στοιχεῖα. Πάντως ἡ σταφὶς εἰς μὲν τὴν Ἀγγλίαν ἐπωλήθη πρὸς 80 Λ. Α. κατὰ τόννον, εἰς δὲ τὰς λοιπὰς χώρας ἀπὸ 74–108 Λ. Α., πλὴν τῶν ἐξαιρετικῶν ποιοτήτων, αἵτινες ἐπωλήθησαν εἰς τὰς χώρας ταύτας ἀπὸ 86–120 Λίρας Ἀγγλίας. 4) Ἡ ἄμεσος καταβολὴ εἰς τοὺς δικαιούχους τοῦ μέλλοντος νὰ προκύψῃ πλεονάσματος δὲν εἶναι δυνατὴ πρὸ τῆς ἐξοφλήσεως τοῦ δανείου χρηματοδοτήσεως τοῦ Α.Σ.Ο., ὡς ἀντικειμένη εἰς τὰς ρητὰς διατάξεις τῆς σχετικῆς συμβάσεως, θὰ καταβληθοῦν ὅμως προσπάθειαι διὰ τὴν ταχυτέραν καταβολὴν τούτων.

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

IV. Ὑπουργείου Παιδείας. Αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Ἀθηνῶν κ. Θ. Τσάτσου ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι, ἡ αἴτησις τῶν Εὐαγγελικῶν κατοίκων τοῦ χωρίου Νέος Μυλοπόταμος τῆς περιφερείας Γιαννιτσῶν περὶ ἀνεγέρσεως Ναοῦ τῶν εἰς τὸ δόγμα αὐτῶν ἀνηκόντων, ἀπερρίφθη ληφθέντος ὑπ’ ὄψιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 44)13)1β)24.7.1950 ἀπορρήτου ἐγγράφου τῆς Διοικήσεως Χωροφυλακῆς Ἐδέσσης πρὸς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Ἐδέσσης καὶ Πέλλης, καθ’ ὅσον ἡ ἀνέγερσις τοιούτου Ναοῦ ἤθελον ἐπιφέρει περισσοτέραν διαίρεσιν μεταξὺ τῶν κατοίκων τοῦ χωρίου τούτου, δεδομένου ὅτι αἱ λοιπαὶ οἰκογένειαι ἀνέρχονται εἰς 160 περίπου ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἀνέχονται τὴν ἀνέγερσιν Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν ἤθελεν ἐπιχειρηθῆ ἀνέγερσις Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησίας θὰ προβοῦν εἰς τὴν κατεδάφισιν ταύτης, ὡς καὶ τῆς τελικῆς ἐν τῷ ἀνωτέρω ἐγγράφῳ προτάσεως αὐτῆς, καθ’ ἣν δὲν ἐνδείκνυται ἡ χορήγησις τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Σαφὲς δὲ ἐν προκειμένῳ εἶναι τὸ ἐδάφιον γʹ τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Β. Διατάγματος «περὶ ἐκτελέσεως διατάξεων τοῦ Α. Ν. 1672)1939 κλπ». τοῦ δημοσιευθέντος εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 220 Φ.Ε.Κ. τῆς 2ας Ἰουνίου 1939, καθ’ ὃ ἡ οἰκεία Ἀστυνομικὴ Ἀρχὴ ἀποφαίνεται ἠτιολογημένως ἐπὶ αἰτήσεων ἑτεροδόξων, μεθ’ ὃ διαβιβάζει αὐτὴν μετά τῆς γνώμης αὐτῆς πρὸς τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον, δυνάμενον νὰ ἀποδεχθῇ τὴν αἴτησιν ἢ καὶ νὰ ἀπορρίψῃ αὐτήν, ἐὰν κρίνῃ ὅτι δὲν συντρέχουσιν οἱ τὴν ἀνέγερσιν ἢ λειτουργίαν νέου ναοῦ ἐπιβάλλοντες πραγματικοὶ λόγοι ἢ δὲν ἐτηρήθησαν αἱ νόμιμοι διατυπώσεις. Τούτου ἕνεκεν, ἡ ὑπηρεσία ἡμῶν ἔκρινεν ὅτι ἡ πρότασις τῆς Διοικήσεως Χωροφυλακῆς Ἐδέσσης ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν ὑφισταμένην πραγματικότητα καὶ ἀποδεχθεῖσα ταύτην, ἀπέρριψε τὴν αἴτησιν τῶν Εὐαγγελικῶν Μυλοποτάμου, συμφώνως καὶ πρὸς τὴν κειμένην νομοθεσίαν. Συνημμένως ἀποστέλλομεν ὑμῖν ἐν ἀντιγράφῳ, ἅπασαν τὴν σχετικὴν ἀλληλογραφίαν ἤτοι 1) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. ἐμπ. πρωτ. 185) 24.1.1951 ἐγγράφου ἡμῶν πρὸς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Ἐδέσσης καὶ Πέλλης, 2) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 327) 2.3. 1951 ἐγγράφου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον, 3) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 407) 7.8.1950 ἐγγράφου τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἐδέσσης καὶ Πέλλης, 4) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 421) 19.1.1951 ἐγγράφου τοῦ Νομικοῦ Συμβούλου τοῦ Ὑπουργείου πρὸς τὴν καθ’ ἡμᾶς Γενικὴν Δ)νσιν Θρησκευμάτων, 5) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 44)13)1β ἀπορ. ἐγγράφου τῆς Διοικήσεως Χωροφυλακῆς Ἐδέσσης πρὸς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Ἐδέσσης καὶ Πέλλης, 6) τοῦ ἀπὸ 3ης Μαΐου 1950 ἐγγράφου τῆς Γενικῆς Συνόδου τῶν Ἑλλήνων Εὐαγγελικῶν πρὸς τὴν Α. Σεβασμιότητα τὸν Μητροπολίτην Ἐδέσσης, 7) τὴν αἴτησιν ἀρχηγῶν οἰκογενειῶν τῶν Εὐαγγελικῶν Μυλοποτάμου πρὸς τὴν Α. Σεβασμιότητα τὸν Μητροπολίτην Ἐδέσσης καὶ Πέλλης καὶ 8) δήλωσιν τῶν αἰτούντων ἐνώπιον τοῦ συμβολαιογράφου Γιαννιτσῶν. Ἐπὶ τοῦ ἀντικειμένου τούτου ἐζητήσαμεν συμπληρωματικὰς πληροφορίας καὶ παρὰ τοῦ κ. Νομάρχου Ἐδέσσης.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Γ. ΜΟΔΗΣ

Βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χατζηγιάννη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι κατετέθη ἤδη εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου «περὶ παραχωρήσεως δικαιώματος χειροτονίας εἰς ὑποψηφίους ἐφημερίους καὶ περί τινων ἄλλων ζητημάτων ἀφορώντων τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἐκπαίδευσιν», δι’ οὗ ἀντιμετωπίζεται τὸ περὶ οὗ ὁ λόγος ζήτημα.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Γ. ΜΟΔΗΣ

V. Ὑπουργείου Βιομηχανίας. Ἐπὶ ὑπ’ ἀριθ. 202 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Κερκύρας κ. Σ. Βελλιανίτου. Ἐπὶ τῆς πρώτης παραγράφου τῆς ὡς ἄνω ἐρωτήσεως. Ἀπὸ τῆς ἀρχῆς σχεδὸν τοῦ τελευταίου πολέμου καὶ ἐντεῦθεν ἡ θέσις τοῦ Διευθυντοῦ Ἠλεκτρ)κῶν Ἐγκαταστάσεων Κερκύρας παραμένει κενή, παρὰ τοὺς κατὰ καιροὺς προκηρυχθέντας διαγωνισμοὺς καὶ τὰς ἐπανειλημμένας προσπαθείας τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐκμεταλλεύσεως καὶ τοῦτο διότι ἡ μισθοδοσία τὴν ὁποίαν δύναται κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις νὰ καταβάλῃ ἡ ὡς ἄνω Ἐπιτροπὴ εἰς τὸν Διευθυντὴν αὐτῆς, ὅστις δέον νὰ εἶναι πεπειραμένος διπλ. μηχανικός, εἶναι μηδαμινὴ καὶ δὲν προκαλεῖ τὸ ἐνδιαφέρον τῶν διπλ. μηχανικῶν. Σημειωτέον ἐπὶ πλέον ὅτι καὶ ἡ ἑτέρα ὑπὸ τοῦ ἀπὸ 8.3. 1936 Β. Διατάγματος «περὶ ἐσωτερικοῦ κανονισμοῦ προσωπικοῦ τῆς Ἐκμεταλλεύσεως», προβλεπομένη θέσις διπλ. μηχανικοῦ–προϊσταμένου, παρέμεινεν ἐπὶ μακρὸν κενὴ διὰ τοὺς αὐτοὺς λόγους, συμπληρωθεῖσα πρὸ τριετίας περίπου. Πρὸ τῆς καταστάσεως ταύτης, ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐκμεταλλεύσεως βασιζομένη εἰς τὴν παραγρ. 16 τον ἄρθρου 2 τοῦ ὡς ἄνω κανονισμοῦ, καθ’ ὃ «τὸν Διευθυντὴν ἀπόντα ἢ κωλυόμενον ἀναπληροῖ ὁ ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς ὁριζόμενος», ἀνέθεσε τὰ καθήκοντα τοῦ Διευθυντοῦ εἰς τὸν παρ’ αὐτῇ ἀντιπρόσωπον τοῦ Ὑπουργείου τούτου, ἵνα μὴ μείνῃ ἀκέφαλος ἡ ἐκμετάλλευσις. Ἡ φύσις βεβαίως αὕτη δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὰς ἀνάγκας τῆς ἐκμεταλλεύσεως καὶ δὴ παρατεινομένη ἐπὶ μακρόν. Ἐπιβάλλεται ἐν τούτοις ἡ συνέχισις αὐτῆς ἐκ τῶν πραγμάτων καθ’ ὅτι, διά τῆς προσφάτως γενομένης πρὸς τὴν Ἐπιτροπὴν προτάσεως καταλήψεως τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ ὑπὸ πεπειραμένου διπλ. μηχανικοῦ ζητεῖται μισθοδοσία 6.500.000 περίπου δραχμῶν μηνιαίως, ἡ δὲ ἀπόφασις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐκμεταλλεύσεως περὶ ἀποδοχῆς τῆς προτάσεως ταύτης προὐκάλεσε τὰς διαμαρτυρίας τοῦ Ἐπαγγελματικοῦ καὶ Βιοτεχνικοῦ Ἐπιμελητηρίου Κερκύρας. Ἐν ὄψει τῶν διαμαρτυριῶν τούτων καὶ ἐπειδὴ κυρίως ἡ ἔγκρισις τῆς ἀπαιτουμένης μισθοδοσίας δὲν θὰ ἦτο δυνατὴ ὡς ἀντικειμένη εἰς τὰς κειμένας διατάξεις, ἐζητήσαμεν παρὰ τῆς Ἐπιτροπῆς ὅπως προκηρύξῃ ἐκ νέου διαγωνισμὸν διὰ τὴν κατάληψιν τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ ὑπὸ συμφερωτέρους, ἴσως ὅρους, ἐν ἀναμονῇ καὶ τῆς μελετωμένης ἀναπροσαρμογῆς τῶν συλλογικῶν συμβάσεων διπλωμ. μηχανικῶν. Θέλομεν ἐπὶ πλέον συστήσει εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐκμεταλλεύσεως ὅπως τὴν τεχνικὴν Διεύθυνσιν τῶν ἐγκαταστάσεων ἀναλάβῃ, ἐὰν τοῦτο δὲν γίνεται ἤδη, ὁ παρ’ αὐτῇ ὑπηρετῶν προϊστάμενος μηχανικός, μέχρι τῆς πληρώσεως τῆς θέσεως τοῦ Διευθυντοῦ. Ἐπὶ τῆς δευτέρας παραγράφου. Ἡ ὑπὸ τοῦ Α. Ν. 1180)38 ὁριζομένη σύνθεσις τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐκμεταλλεύσεως, ἥτις εἶναι 7μελὴς καὶ ἐνδεχομένως 8μελής, ἀνταπεκρίνετο εἰς τὴν ἐξέλιξιν ἣν ἔλαβε τὸ ζήτημα τῆς χορηγήσεως τοῦ προνομίου ἠλεκτροφωτισμοῦ Κερκύρας. Ὡς γνωστόν, τοῦτο ἐχορηγήθη ἀρχικῶς εἰς τὴν Λιμενικὴν Ἐπιτροπὴν Κερκύρας, μετεβιβάσθη εἰς τὸν Δῆμον καὶ τελικῶς συνεστήθη ἴδιον Ν.Π.Δ.Δ. Ἦτο συνεπῶς ἐπιβεβλημένη ἡ συμμετοχὴ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ἀντιπροσώπων τῆς Λιμενικῆς Ἐπιτροπῆς, λόγῳ τῆς ἀναγνωρισθείσης εἰς αὐτὴν ὀφειλῆς τοῦ συσταθέντος Ν.Π.Δ.Δ. καὶ τοῦ Δήμου, ὅστις ἄλλως τε καὶ περιφρουρεῖ τὰ συμφέροντα τῶν καταναλωτῶν ἐν γένει. Διὰ τὸν λόγον δὲ τοῦτον καὶ δὲν προεβλέφθη ἀρχικῶς ἡ συμμετοχὴ ἀντιπροσώπων τῶν καταναλωτῶν. Ἡ συμμετοχὴ ἀντιπροσώπου Τραπέζης ἐπεβάλλετο λόγῳ συνάψεως δανείου. Ἡ συμμετοχὴ ἀφ’ ἑτέρου ἑνὸς ἀντιπροσώπου τοῦ Κράτους, ἑνὸς ἀνωτέρου δικαστικοῦ τοῦ Νομομηχανικοῦ ἦτο καὶ εἶναι πολύτιμος δι’ εὐνοήτους λόγους. Σήμερον μετὰ τὴν ἀπόσβεσιν τῆς ὀφειλῆς πρὸς τὸ λιμενικὸν Ταμεῖον καὶ τοῦ δανείου ἐκ τῆς Τραπέζης, εἶναι δυνατὴ ἡ ἀναπροσαρμογὴ τῆς συνθέσεως τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τὸ ζήτημα θέλει μελετηθῆ. Ἀπαιτεῖται πάντως πρὸς τοῦτο νομοθετικὴ ρύθμισις τοῦ ζητήματος. Ἡ συμμετοχὴ ὅμως τοῦ προσωπικοῦ εἰς τὴν νέαν Ἐπιτροπὴν κατὰ τὴν γνώμην ἡμῶν εἰς οὐδὲν θέλει συμβάλῃ, οὐδὲ σκόπιμος εἶναι εἰς οὐδεμίαν δὲ ἐκ τῶν ὑπὸ τὸν ἔλεγχον ἡμῶν παρομίας φύσεως ἐκμετάλλευσιν ἔχει ἐφαρμοσθῆ τὸ μέτρον τοῦτο.

Ὁ Ὑπουργὸς

Λ. ΜΑΚΚΑΣ

VI. Ὑπουργείου Ἐθν. Ἀμύνης. Αʹ) Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 194 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Σπαῆ. Ἡ μείωσις τοῦ ἰδιωτικοῦ προσωπικοῦ τῆς 660 Π. Α. Υ. Π. Πρεβέζης καθὼς καὶ ὁ περιορισμὸς τῶν ἐργασιῶν της ὀφείλεται εἰς στρατιωτικοὺς λόγους μὴ δυναμένους ν’ ἀνακοινωθῶσι. Ἀθῆναι τῇ 26–3 51

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Βʹ) Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 184 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Μπαρμπαλιᾶ. 1) Ὡς εἶναι γνωστὸν τὸ ζήτημα τῆς στεγάσεως τῶν ἀξιωματικῶν ἐθεραπεύετο κατὰ τὸ παρελθὸν διὰ ἐπιτάξεων. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ ὑπηρεσία ἐθεώρησεν ὅτι ὁ τρόπος οὗτος τῆς στεγάσεώς των δὲν ἦτο ἐπιβεβλημένος καθ’ ὅσον καὶ ἀδικίαι ἐδημιουργοῦντο εἰς βάρος τῶν ἰδιοκτητῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ στέγασις τῶν Ἀξ)κῶν ἦτο ἐλλιπὴς δεδομένου, ὅτι ἐλλείψει ἐπαρκῶν χώρων ἠναγκάζοντο νὰ συστεγάζωνται μετ’ ἄλλων οἰκογενειῶν καὶ ἡ συμβίωσις τούτων καθίστατο προβληματική, διὰ τοῦτο ἡ ἡμετέρα ὑπηρεσία ἐζήτησε τὴν χορήγησιν ὡρισμένου ποσοῦ διὰ τὴν προσωρινὴν στέγασίν των δι’ ἐλευθέρας μισθώσεως. Πράγματι ἐχορηγήθη τὸ ποσὸν τῶν 5.000.000.000 δραχ. διὰ τοῦ ὁποίου προέβημεν εἰς τὴν στέγασιν ὡρισμένου ἀριθμοῦ Ἀξ)κῶν μετὰ τῶν οἰκογενειῶν των τόσον ἐκείνων οἵτινες ἦσαν ἐντελῶς ἄστεγοι ὅσον καὶ ἐκείνων κατὰ τῶν ὁποίων ὑπῆρχον τελεσίδικαι δικαστικαὶ ἀποφάσεις διατάσσουσαι τὴν ἔξωσίν των ἐκ τῶν οἰκιῶν εἰς τὰς ὁποίας διέμενον. Πλὴν ὅμως τὸ ποσὸν τοῦτο ὄχι μόνον δὲν ἦτο ἀρκετὸν νὰ καλύψῃ ὅλας τὰς στεγαστικὰς ἀνάγκας, ἀλλὰ οὐδὲ κἂν τὰς ἀπολύτως ἀναγκαίας καὶ ἀπαραιτήτους καὶ παραμένει ἀκόμη σημαντικὸς ἀριθμὸς ἐντελῶς ἀστέγων Ἀξ)κῶν ὡς καὶ ἀνεκτέλεστοι δικαστικαὶ ἀποφάσεις διατάσσουσαι ἔξωσιν Ἀξιωματικῶν. 2) Ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία ἔχουσα ὑπ’ ὄψει της τὰς περιπτώσεις ταύτας καὶ εὑρεθεῖσα πρὸ ἀδιεξόδου καὶ τελείας ἀδυναμίας νὰ τακτοποιήσῃ στεγαστικῶς καὶ τοὺς ὑπολοίπους ἔχοντας ἀπόλυτον ἀνάγκην στεγάσεως Ἀξιωματικούς, ἐζήτησε συμπληρωματικὴν πίστωσιν 7.000.000.000 δραχ. ἡ ὁποία ὅμως δυστυχῶς μέχρι σήμερον δὲν ἔχει χορηγηθῆ. 3) Παραλλήλως πρὸς τὰ μέτρα ταῦτα, τὰ ὁποῖα λαμβάνει ἡ ὑπηρεσία ἡμῶν καὶ τὰ ὁποῖα ἀποβλέπουν ὄχι εἰς τὴν ριζικήν, ἀλλὰ τὴν προσωρινὴν (διὰ 1 ἢ 2 ἔτη) στέγασιν τῶν Ἀξιωματικῶν, ἔχει ζητηθῆ καὶ παρὰ τοῦ ἱδρυθέντος διὰ τοῦ Α.Ν. 1563)50 Αὐτονόμου Οἰκοδομικοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀξιωματικῶν τὸ ποσὸν τῶν 400.000.000.000 δραχ. ἀπὸ τὴν Νομισματικὴν Ἐπιτροπὴν δι’ ἀνέγερσιν κατοικιῶν καὶ ὁριστικὴν οὕτω τακτοποίησιν τῆς στεγάσεώς των. Ἀθῆναι τῇ 26 Μαρτίου 1951.

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

VII. Ὑπουργείου Κοινων. Προνοίας. Αʹ) Ἐπὶ τῆς κατατεθείσης ἀπὸ 14 Φεβρουαρίου ἐ. ἔ. ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ. κ. Δ. Μπερδελῆ, Δ. Μπαρμπαλιᾶ, Π. Μουτζουρίδη, Κ. Σπηλιοπούλου, Π. Μπερτσεκᾶ, Γ. Κασιμάτη, Γ. Γεώργα, Μ. Στεφανίδη, Μ. Μαντᾶ καὶ Κ. Κοκκίνου, πληροφοροῦμεν, ὅτι ἡ ὑπηρεσία Ἀνοικοδομήσεως δὲν δύναται νὰ παράσχῃ τὴν συνδρομήν της δι’ ἐπαγγελματικὴν στέγασιν κωλυομένη πρὸς τοῦτο ἐκ τῶν συμβάσεων μετὰ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς. Ἀνεξαρτήτως ὅμως τούτου τὰ οἰκονομικὰ μέσα ἅτινα ἔχουν διατεθῆ εἰς τὴν ἁρμοδίαν ὑπηρεσίαν, εἶναι γνωστόν, ὅτι ἐπὶ τοῦ παρόντος τοὐλάχιστον, εἶναι ὅλως ἀνεπαρκῆ διὰ νὰ καλύψουν τὰς ἀνάγκας τῶν σημερινῶν δικαιούχων, τῶν ὁποίων ἕνεκα τοῦ λόγου τούτου ἀποκλείεται ἡ αὔξησις.

Ὁ Ὑπουργὸς

Φ. ΖΑΪΜΗΣ

Βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀθ. Ταλιαδούρου. Διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ Νοσοκομείου Καρδίτσης εἶχεν ἀναγραφῆ πίστωσις 1.000.000.000 δραχ. εἰς τὴν σχετικὴν σύμβασιν μετὰ τῆς Εἰδικῆς Ἀποστολῆς Οἰκονομικῆς Συνεργασίας, ἥτις ὅμως δὲν ἐχορηγήθη μετέπειτα ὑπὸ τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀποστολῆς καὶ κατ’ ἀκολουθίαν τὸ κτίριον παραμένει ἡμιτελές. Ὁ Διευθυντὴς

Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν Ὑγιεινῆς

Π. ΒΕΛΙΣΑΡΙΟΣ

Οἱ κ. κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν) καὶ Φ. Ζαΐμης (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ἐν Οὐασιγκτῶνι τὴν 30ὴν Ἀπριλίου 1946 ὑπογραφέντων δύο πρωτοκόλλων παρατάσεως τῆς ἰσχύος τῶν Διεθνῶν Ὑγειονομικῶν Συμβάσεων». Ὁ κ. Ν. Ζέρβας (Ὑπουργὸς Δημοσίων Ἔργων) καταθέτει σχέδια νόμων 1) «περὶ Ὑδρεύσεως τῶν Ἀθηνῶν —Πειραιῶς καὶ Περιχώρων καὶ ἀρδεύσεων» καὶ 2) «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ οἰκονομικὰ ἔτη 1945– 46, 1946–47, 1947–48, 1948–49 καὶ 1949 –50 πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων καὶ τῆς ἐγγραφῆς των διὰ τὴν πληρωμὴν τούτων ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ Ὑπουργείου τούτου». Ὁ κ. Ε. Μαλαμίδας (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ διπλωμάτων, πτυχίων καὶ ἀδειῶν ναυτικῆς ἱκανότητος ἐν τῷ Ἐμπορικῷ Ναυτικῷ». Ὁ κ. Φ. Ζαΐμης (Ὑπουργὸς Κοινωνικῆς Προνοίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς εἰσπραχθείσης ὑπὲρ τῶν καταστραφέντων φαρμακείων εἰσφορᾶς». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Κ. Μπέλλας, Δ. Ἀλιπράντης καὶ Η. Παπαθανασιάδης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. ὑπ’ ἀριθ. 1557 τοῦ 1950 «περὶ ἀπονομῆς πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Μπικάκης, Χ. Ρῖζος, Δ. Τσούμπας, Ν. Δεληβοριᾶς, Κ. Ἀποσκίτης καὶ Ι. Μιχαὴλ καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ κωδικοποιήσεως τῆς νομοθεσίας προστασίας ἀπολυομένων ἐκ τῶν τάξεων τοῦ στρατοῦ κλπ». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Α. Πρωτοπαπαδάκης καὶ Τ. Πάρρης καταθέτουν δήλωσιν ὑπογεγραμμένην ὑπὸ 50 βουλευτῶν διὰ τῆς ὁποίας δηλοῦται συμφώνως τῷ Συντάγματι ὅτι ἀντιτίθενται εἰς τὴν ψήφισιν εἰς μίαν καὶ μόνην συζήτησιν ὡς δῆθεν κατεπείγοντος, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συστάσεως Ἐφετείου Ἀρχιπελάγους» καὶ ζητοῦσι τὴν ὑπαγωγὴν αὐτοῦ εἰς τὴν τακτικὴν διαδικασίαν τῆς ψηφίσεως νομοσχεδίων ὡς οὐδόλως κατεπείγοντος. Οἱ κ.κ. Κ. Καλκάνης καὶ Ε. Παπαδόγιαννης διαμαρτύρονται διότι τὸ σύνολον σχεδὸν τῶν νομοσχεδίων, τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἐγγεγραμμένων, κατὰ παράβασιν τοῦ Συντάγματος, ἀναγράφονται ὅπως ψηφισθοῦν εἰς μόνην συζήτησιν.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

§15Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας, ἔχομεν νὰ ὑποβάλωμεν μίαν πρότασιν προτάξεως νομοσχεδίου.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν τὴν ὑποβάλατε πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας, διότι ἤδη ἔχομεν εἰσέλθει εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν.

§17Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Ἡμεῖς ὑποβάλλομεν πρότασιν περὶ προτάξεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 19 νομοσχεδίου περὶ φοιτητῶν.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν τὴν δέχεται ἡ Κυβέρνησις.

§19Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Εἶναι θέμα τῆς Βουλῆς καὶ ὄχι τῆς Κυβερνήσεως. Ἡμεῖς ὑποβάλλομεν τὴν πρότασιν ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἀναγνωσθῇ.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρότασις προτάξεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 19 νομοσχεδίου «περὶ παρατάσεως προθεσμίας τῶν ἐξετάσεων τῶν ὑπαγομένων εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 132)46 φοιτητῶν κλπ.».

§21Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ἐφ’ ὅσον ἀπουσιάζει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας παρακαλῶ νὰ ἀναβληθῇ ἡ ἀνάγνωσις καὶ ἡ ἀπόφασις τῆς Βουλῆς.

§22Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναβληθῇ ἡ ἀνάγνωσις. Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 54 τοῦ Κανονισμοῦ δικαιοῦνται 10 βουλευταὶ νὰ ζητήσουν τὴν πρόταξιν νομοσχεδίου. Ἡμεῖς ἐζητήσαμεν τὴν πρόταξιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου καὶ πρέπει ἡ πρότασίς μας νὰ ἀναγνωσθῇ καὶ ἐπ’ αὐτῆς θὰ ἀποφανθῇ ἡ Βουλή.

§23Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Θὰ εἶναι ἀπώλεια χρόνου ἐὰν γίνῃ ὅλη αὐτὴ ἡ διαδικασία. Ὁ χρόνος εἶναι πολύτιμος καὶ δὲν πρέπει νὰ δίδωμεν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι μὲ τοιαύτας ἀποφάσεις τῆς Βουλῆς κωλυσιεργοῦμεν. Πρέπει νὰ ἔλθῃ ὁ Ὑπουργὸς καὶ τότε θὰ ἴδωμεν ἂν δύναται νὰ γίνῃ συζήτησις.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. (Ἀναγινώσκει τὸν κατάλογον τῶν ὑποβαλλόντων τὴν πρότασιν βουλευτῶν). Οἱ παραδεχόμενοι τὴν πρότασιν, περὶ προτάξεως τῆς συζητήσεως τοῦ περὶ οὗ πρόκειται νομοσχεδίου, παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. Ἐγείρονται οἱ ὀλιγώτεροι.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς ἡ ὑποβληθεῖσα πρότασις ἀπορρίπτεται. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως συνταξιοδοτικῶν ζητημάτων ἐκπαιδευτικῶν Δωδεκανήσου».

§26ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ρυθμίσεως συνταξιοδοτικῶν ζητημάτων ἐκπαιδευτικῶν Δωδεκανήσου». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ναυτικῆς ἐργασίας». Ὁ κ. Λ. Μπουρνιᾶς, εἰσηγητὴς ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, ἔχει τὸν λόγον.

§28Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ σχέδιον νόμου περὶ ναυτικῆς ἐργασίας, τοῦ ὁποίου εἰσηγοῦμαι τὴν ψήφισιν, εἶναι μία ἀπὸ τὰς τέσσαρας συμφωνίας, αἱ ὁποῖαι ὑπεγράφησαν ἐσχάτως μεταξὺ τῶν ἐφοπλιστῶν καὶ τῶν ναυτεργατῶν. Αἱ συμφωνίαι αὗται ἐχαιρετίσθησαν ὡς ἱστορικὸν γεγονὸς διὰ τὴν ναυτιλίαν, διότι τερματίζουν μίαν ἀνωμαλίαν καὶ ἀντιδικίαν, ἡ ὁποία ὑφίστατο μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν κυρίων παραγόντων τοῦ Ἐμπορικοῦ μας Ναυτικοῦ. Αἱ λοιπαὶ συμφωνίαι ἀναφέρονται εἰς τὴν συλλογικὴν σύμβασιν, ἡ ὁποία ἀπὸ ἐτῶν ἀνεμένετο ἀπὸ τοὺς ναυτιλιακοὺς κύκλους καὶ εἰς τοὺς πίνακας συνθέσεως τῶν πληρωμάτων τῶν φορτηγῶν πλοίων ἄνω τῶν 4.500 τόννων, ὅπως ἐπίσης καὶ εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν ραδιοτηλεγραφητῶν. Ἡ Βουλὴ καὶ ἡ παροῦσα καὶ ἡ προηγουμένη, ὅπως εἶναι γνωστόν, κύριοι βουλευταί, ἔχει μεγάλως συμβάλλει εἰς τὴν ἐπίτευξιν τοῦ ἱστορικοῦ πράγματι ἔργου τῆς συμφωνίας τῶν διαμαχομένων μερῶν εἰς τὴν ναυτιλίαν, διότι συνέστησε διακομματικὴν ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία καὶ εἰς τὴν προγουμένην Βουλὴν καὶ εἰς τὴν παροῦσαν, κατέληξεν εἰς λύσεις συμφώνους πρὸς τὰς ἐπιτευχθείσας. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ ἐπιτροπὴ κωδικοποιήσεως τοῦ Ἰδιωτικοῦ Ναυτικοῦ Δικαίου εἶχεν ὑποβάλει εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας σχέδιον διάφορον εἴς τινα σημεῖα ἀπὸ τὸ σχέδιον τὸ ὁποῖον υἱοθετήθη καὶ ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον καὶ ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τῆς Ναυτιλίας. Ἐν τούτοις ἀπεδέχθημεν τὸ σχέδιον τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ ὡς προϊόν τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ διότι αἱ ὑπάρχουσαι μεταξὺ τῶν δύο σχεδίων διαφοραὶ δὲν εἶναι μέχρι τοιούτου σημείου σοβαραὶ ὥστε νὰ θεωρηθοῦν ἱκαναὶ νὰ ἐμποδίσουν μίαν συμφωνίαν, ἡ ὁποία θὰ προήγαγε τὰ συμφέροντα τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Διὰ τοῦτο ἀπεδέχθημεν τὸ νομοσχέδιον ὡς εἶχεν καὶ δι’ ἕνα ἀκόμη λόγον διότι, κύριοι βουλευταί, εἶναι ἀλληλένδετον μὲ τὰς τρεῖς ἄλλας συμφωνίας, ἡ δὲ ἰσχὺς τῆς συλλογικῆς συμβάσεως, ἡ ἔναρξις τῆς ἰσχύος της, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀποδοχὴν τοῦ νομοσχεδίου τοῦ κρινομένου. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω δύο λέξεις ἀπὸ τὸ ἔγγραφον, τὸ ὁποῖον ὑπεβλήθη εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἀπὸ τὰς ὀργανώσεις τῶν ἐφοπλιστῶν καὶ τῶν ναυτεργατικῶν σωματείων, αἱ ὁποῖαι τονίζουν ὅτι: «θεωροῦν ἐπάναγκες..... (ἀναγινώσκει)......». Εἶναι προφανές, κύριοι βουλευταί, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον ὡς ἔχει, διότι πρέπει νὰ σᾶς καταστήσω γνωστὸν ὅτι κατὰ τῶν συμφωνιῶν ἤρχισαν ἤδη νὰ βάλλουν οἱ ἐν τῷ ἐξωτερικῷ ἐχθροὶ τῆς ναυτιλίας μας, οἱ κύκλοι δηλ. τῆς γνωστῆς παρανόμου ναυτεργατικῆς ὀργανώσεως τῆς Ο.Ε.Ν.Ο., ἡ ὁποία, ὡς γνωρίζετε, ἔχει δημιουργήσει ἕνα χάσμα μεταξὺ τοῦ κεφαλαίου καὶ τῆς ἐργασίας εἰς τὸν τομέα τῆς ναυτιλίας, τὸ ὁποῖον πρὸς στιγμὴν εἶχε θεωρηθῆ ἀγεφύρωτον. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους συνιστῶ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου ὡς ἔχει.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζάκκας ἔχει τὸν λόγον.

§30Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἔρχεται ὑπὸ συζήτησιν εἶναι ἐξαιρετικῆς σοβαρότητος καὶ δυστύχημα εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν σοβαρότητά του, ὅπως μαρτυρεῖ τὸ ὅτι μᾶς ζητεῖ νὰ τὸ ψηφίσωμεν εἰς μίαν μόνην ἀνάγνωσιν, ἐν τῷ συνόλῳ του καὶ κατὰ τὰς διατάξεις του. Εἶναι νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ τύχῃ εὐρυτέρας συζητήσεως, διότι ἀφορᾶ τὸ τμῆμα ἐκεῖνο τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸ ὁποῖον μοχθεῖ ἀνέκαθεν εἰς τοὺς ὠκεανοὺς καὶ εἰς τὰς θαλάσσας καὶ δημιουργεῖ πλοῦτον διὰ τὸν τόπον μας. Οἱ ναυτικοί, ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸ ναυτιλιακὸν ἐπάγγελμα, ἦσαν μία τάξις ἐπαγγελματιῶν, ἡ ὁποία πρώτη ἐφείλκυσε τὸ ἐνδιαφέρον τῆς πολιτείας. Καὶ μάλιστα ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ κανείς, ὅτι οἱ ναυτιλόμενοι, λόγῳ τῆς ἰδιορρυθμίας τῆς ἀπασχολήσεώς των, τῆς σπουδαιότητος καὶ τῶν κινδύνων ποὺ παρουσιάζει αὕτη, λόγῳ τῆς ἀπομακρύνσεώς των ἀπὸ τὴν γεννέτειράν των καὶ ἀπὸ τὰς οἰκογενείας των, ἐπέτυχον ἀπὸ μακροῦ τὴν θέσπισιν ὑπὲρ αὐτῶν σειρᾶς προστατευτικῶν διατάξεων, διεθνοῦς ἐν πολλοῖς ἀναγνωρίσεως καὶ ἐφαρμογῆς. Ἡ Κυβέρνησις ἔρχεται διὰ τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ νὰ ρυθμίσῃ τὰ τῆς ναυτιλιακῆς ἐργασίας, δηλαδή, κατ’ οὐσίαν τὸ συμβόλαιον προσλήψεως τῶν ἐπὶ τῶν πλοίων ἐργαζομένων, ἤτοι τὰς ὑποχρεώσεις τούτων ἔναντι τῶν ἐφοπλιστῶν καὶ τὰς ὑποχρεώσεις τῶν ἐφοπλιστῶν πρὸς τοὺς ναυτικούς. Ὁ κ. Εἰσηγητής, ὁ ὁποῖος πρὸ ὀλίγου κατῆλθεν τοῦ βήματος, μᾶς εἶπεν, ὅτι πρέπει τὸ νομοσχέδιον νὰ γίνῃ δεκτὸν ὡς ἔχει, διότι ἐξ αὐτοῦ ἐξαρτᾶται ἡ θέσις εἰς ἰσχὺν ὡρισμένων ἄλλων πράξεων, αἱ ὁποῖαι διακανονίζουν ὡρισμένα θέματα εἰδικώτερα. Καὶ ἐπὶ πλέον προσέθεσεν, ὅτι ἡ ταχεῖα θέσπισις τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου θὰ ἀποστερήσῃ ἐπιχειρημάτων τοὺς ἐν τῷ ἐξωτερικῷ βάλλοντας κατὰ τῆς ἐμπορικῆς μας ναυτιλίας καὶ δηλητηριάζοντες τὰς σχέσεις μεταξὺ κεφαλαίου καὶ ἐργασίας εἰς τὴν ναυτικὴν ἐπιχείρησιν. Νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ὁ κ. Εἰσηγητὴς νὰ διαφωνήσω πρὸς τοὺς ἰσχυρισμούς του αὐτούς. Ἐὰν γίνῃ δεκτὸν τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον, ὅπως ἔχει, τότε ἀσφαλῶς ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους θέλει νὰ ἀποστομώσῃ θὰ ἠμποροῦν, μετὰ λόγου μάλιστα, νὰ ἐξακολουθήσουν νὰ βάλλουν ἐναντίον τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον ἀντιλαμβάνεται τὴν ρύθμισιν τῶν ὑφισταμένων μεταξὺ ἐφοπλιστῶν καὶ ναυτικῶν ζητημάτων.

§31Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ἀφοῦ ἔγινεν συμφωνία;

§32Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν εἶναι γενικῆς ἀναγνωρίσεως συμφωνία. Πρόκειται περὶ συμφωνίας, κατὰ τὴν σύναψιν τῆς ὁποίας δὲν ἐξεπροσωπήθη τὸ σύνολον τοῦ ναυτεργατικοῦ κόσμου. Ἀλλὰ καὶ γενικῆς ἀναγνωρίσεως συμφωνία ἐὰν ἦτο, μία φωτισμένη Κυβέρνησις, εἶχεν καθῆκον νὰ τεθῇ ὑπεράνω αὐτῶν τῶν συμφωνιῶν, αἱ ὁποῖαι εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα καὶ κάποιας πιέσεως ἢ καὶ κάποιας δελεαστικότητος καὶ νὰ ρυθμίσῃ τὰ θέματα μὲ περισσότερον συγχρονισμένον πνεῦμα καὶ κατὰ δικαιώτερον τρόπον. Καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν θὰ ἐπεβάλλετο ἡ προσεκτικὴ συζήτησις ἐν τῇ Βουλῇ, διὰ νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ δοθοῦν αἱ πρέπουσαι λύσεις, αἱ σύμφωνοι καὶ πρὸς τὰ ἀλλαχοῦ σχετικῶς κρατοῦντα καὶ τὰ διεθνῶς ἀποφασισμένα ἐπὶ πολλῶν ἐκ τῶν ὑπὸ ρύθμισιν θεμάτων. Τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοθέτημα, κύριοι βουλευταί, παραγνωρίζει, εἰς πολλὰ σημεῖα, τὰ ὅσα ἔχουν ἐπὶ τῆς ναυτικῆς ἐργασίας θεσπισθῆ διὰ διεθνῶν συμβάσεων, εἶναι δὲ γνωστόν, ὅτι αἱ διεθνεῖς συμβάσεις ἐργασίας καταρτίζονται μὲ συμμετοχὴν τῶν ἐκπροσώπων, ὅλων τῶν συνδικαλιστικῶν ὀργανώσεων τοῦ κόσμου. Κατὰ συνέπειαν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι τὸ νὰ παραγνωρίζῃ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον, πολλὰ ἀπὸ τὰ διεθνῶς παραδεδεγμένα εἶναι μία πρᾶξις συγκεχωρημένη, διότι ἀφίσταται διεθνῶν συμφωνιῶν, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀποφασισθῆ μὲ τὴν σύμπραξιν ἀνατρεπτικῶν στοιχείων κλπ.

§33Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Αἱ διεθνεῖς συμβάσεις τῆς Γενεύης, αἱ ὁποῖαι ἐψηφίσθησαν ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν δὲν υἱοθετήθησαν καὶ δὲν εἰσήχθησαν ὡς ἐσωτερικὸν δίκαιον εἰς ὅλας τὰς χώρας.

§34Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὀφείλουν ὅμως νὰ προσανατολίζουν τὴν πολιτικὴν τῶν χωρῶν.

§35Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Δι’ αὐτὸ ἡ Ἐπιτροπὴ τῆς συντάξεως τοῦ ἰδιωτικοῦ ναυτικοῦ κώδικος, ἐπῆρεν ἐκ τῶν συμβάσεων ἐκείνων ἐλάχιστα μόνον. Δηλαδὴ ἐπήραμεν, ὅτι ἰσχύει καὶ εἰς τὰς λοιπὰς χώρας, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ εἰσαχθῶσι ὅλαι αὐταὶ αἱ συμβάσεις ὡς ἐσωτερικὸν δίκαιον.

§36Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἀρκεταὶ ὅμως ἀπὸ τὰς διεθνεῖς αὐτὰς συμβάσεις ἔχουν ἀπὸ πολλὰς χώρας ἐπικυρωθῆ.

§37Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Τὰς ἔχομεν καὶ ἡμεῖς ἐπικυρώσει, ἀλλὰ δὲν τὰς εἰσηγάγομεν ὡς ἐσωτερικὸν δίκαιον.

§38Α. ΖΑΚΚΑΣ. Τότε κάμνομεν ἐμπαιγμόν; Ἐπικυρώνομεν δηλαδὴ τὰς συμβάσεις καὶ δὲν τὰς ἐφαρμόζομεν εἰς τὸ ἐσωτερικὸν δίκαιον;

§39Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Εἶναι διάφορον τὸ πεδίον τῶν διεθνῶν συμβάσεων............... (ὁμιλεῖ ἀπὸ τῆς θέσεώς του μὴ ἀκουόμενος).

§40Α. ΖΑΚΚΑΣ. Μοῦ ἀπαντᾶτε λόγῳ εἰδικότητος, ἀλλὰ λόγῳ εἰδικότητος θὰ σᾶς ἀπαντήσω καὶ ἐγώ. Ὅταν μία χώρα κυρώνῃ μίαν διεθνῆ σύμβασιν ἐργασίας, ὀφείλει νὰ προσαρμόσῃ τὸ ἐσωτερικόν της δίκαιον πρὸς τὰς διατάξεις, τῆς κυρωθείσης συμβάσεως, ἄλλως, ἢ σοβαρότητα δὲν ἔχει ἢ ἐμπαίζει τὸν κόσμον.

§41Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Ἐξαιρέσει τῆς Γαλλίας, καμμία ἄλλη χώρα δὲν τὰς ἔχει εἰσαγάγει ὡς ἐσωτερικὸν δίκαιον. Ἐὰν πάρητε τὸν Γαλλικὸν κώδικα ἐργασίας, θὰ ἴδητε, ὅτι ἔχει πάρει μόνον τρεῖς ἐξ αὐτῶν.

§42Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐὰν εἶσθε Ὑπουργὸς κατὰ τὴν εἰδικότητά σας, θὰ εἴχατε, πλέον νεωτέρας πληροφορίας καὶ δὲν θὰ σᾶς διέφευγεν τὸ ὅτι καὶ ἄλλαι χῶραι ἔχουν κυρώσει ἀρκετὰς διεθνεῖς συμβάσεις ἐπὶ τῆς ἐργασίας τῶν ναυτικῶν. Καὶ τώρα, ἂς ἔλθωμεν νὰ ἐξετάσωμεν τὰς διατάξεις, τὰς ὁποίας περιλαμβάνει τὸ συζητούμενον νομοθέτημα. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ θέλει νὰ καθορίσῃ τὸν τρόπον τῆς συνάψεως τῆς συμβάσεως μεταξὺ τοῦ ναυτικοῦ καὶ τοῦ πλοιοκτήτου, ἐκπροσωπουμένου συνήθως ἀπὸ τὸν πλοίαρχον, κατὰ τὴν ναυτολόγησιν καὶ ζητεῖ τὴν ἔγγραφον κατάρτισιν τῆς συμβάσεως. Αὐτὸ εἶναι ὀρθὸν καὶ ἔτσι πρέπει νὰ γίνεται. Ἐπὶ τούτου λαμβάνει καὶ μέριμναν, ὥστε, ὁσάκις πρόκειται περὶ ναυτικοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἐγγράμματος, νὰ διασφαλίζεται τὸ πῶς αὐτὸς θὰ λάβῃ γνῶσιν τοῦ περιεχομένου τῆς συμβάσεως. Δὲν συζητοῦμεν περὶ αὐτοῦ. Ὀρθὸν εἶναι. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔχει σημασίαν, εἶναι ὅτι μεταξὺ τῶν ὑποχρεώσεων τοῦ πλοιάρχου δὲν ὑπάρχει καμμία ὑποχρέωσις νὰ καθορίζωνται, κατὰ τρόπον δυνάμενον νὰ πληροφορήσῃ τὸν προσλαμβανόμενον ναυτικὸν καὶ τὰ κύρια καθήκοντα τοῦ ναυτικοῦ κάθε εἰδικότητος. Δὲν προβλέπει π.χ. ὅτι διὰ τοιχοκολλήσεως σχετικῶν ὁδηγιῶν, θὰ καθοδηγοῦνται οἱ προσλαμβανόμενοι, ὥστε ἕκαστος τούτων νὰ γνωρίσῃ τὶ πρόκειται νὰ κάμῃ. Δὲν ὑπάρχει καμμία διαφώτισις μεταξὺ τοῦ κυρίου τῆς ἐπιχειρήσεως, ἢ τοῦ ἐκπροσώπου του, ποὺ εἶναι ὁ πλοίαρχος, πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ ἐκτελέσουν κάθε εἶδος ναυτικῆς ἐργασίας. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου ὁρίζεται ἐπίσης, ὅτι ὁ πλοίαρχος ὀφείλει νὰ παρέχῃ εἰς τὸν προσλαμβανόμενον ναυτικόν, μισθὸν καὶ κλίνην, ἁπλῶς. Τὸ νομοθέτημα αὐτὸ θεωρεῖται ἐπεῖγον καὶ πρέπει νὰ ψηφισθῇ καθὼς μᾶς εἶπεν ὁ κ. εἰσηγητὴς καὶ καθὼς θέλει καὶ ἡ Κυβέρνησις, διότι ἐκ τῆς ψηφίσεώς του ἐξαρτᾶται ἡ ἔναρξις τῆς ἰσχύος τῆς συλλογικῆς συμβάσεως, ἡ ὁποία κατηρτίσθη ἐδῶ. Παρὰ τὴν τόσην Κυβερνητικὴν στοργὴν πρὸς τὴν συλλογικὴν αὐτὴν σύμβασιν, οὐδεμία διάταξις τοῦ νομοσχεδίου καθορίζει, ὅπως θὰ ἔπρεπεν, ὅτι ὁ μισθὸς δὲν πρέπει νὰ εἶναι κατώτερος τοῦ ἑκάστοτε συμφωνουμένου διὰ συλλογικῆς συμβάσεως. Ὁ καθορισμὸς τοῦ μισθοῦ ἀφήνεται, διὰ τοῦ νομοσχεδίου, εἰς τὴν διαπραγμάτευσιν, τὴν ἀτομικήν, μεταξὺ τοῦ πλοιάρχου καὶ τοῦ ναυτικοῦ, ὁ ὁποῖος, προσλαμβάνεται, παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι πολλαὶ προσλήψεις ναυτικῶν γίνονται μακρὰν τῆς χώρας μας καὶ ὅτι ἐκ τῶν προσλαμβανομένων, ὄχι ὀλίγοι εἶναι ἀγράμματοι ἢ εὑρίσκονται κατὰ τὸν χρόνον τῆς προσλήψεως ὑπὸ τὸ κράτος δυσμενῶν δι’ αὐτοὺς οἰκονομικῶν συνθηκῶν, πρᾶγμα ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ προκαλῇ εἰς τοὺς προσλαμβάνοντας ναυτικοὺς τὸν πόθον δι’ ἀθέμιτα ὀφέλη. Ἐπίσης τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἐλλιπὲς ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τῆς παλιννοστήσεως τῶν ναυτικῶν, δηλαδὴ ἐπὶ τοῦ πότε εἶναι ὑποχρεωμένος καὶ πῶς ὀφείλει ὁ ἐργοδότης νὰ παλιννοστήσῃ τὸν ναυτικόν. Νομίζω, ὅτι ἡ φροντὶς ἡ ὁποία λαμβάνεται εἰς τὸ νομοσχέδιον, δὲν εἶναι ἐπαρκής. Ὅταν ἔλθωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ ἀναπτύξω λεπτομερῶς ποῦ ἀκριβῶς χωλαίνει καὶ πῶς πρέπει νὰ συμπληρωθῇ ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον. Εἰς τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον, κύριοι βουλευταί, ὑπάρχει ἐπίσης πρόνοια, ὅπως ὁ πλοίαρχος εἶναι ἀπόλυτος κυρίαρχος ἐν τῷ πλοίῳ μὴ ἔχων οὐδένα περιορισμὸν εἰς τὴν χρῆσιν τοῦ δικαιώματός του νὰ ἀπολύῃ τοὺς ναυτικούς. Ὁ μὲν ναυτικὸς λύει τὴν σύμβασιν ὑπὸ ὡρισμένας προϋποθέσεις καὶ πάντοτε μετὰ μία προειδοποίησιν, ὁ πλοίαρχος ὅμως ἠμπορεῖ νὰ τὸν ἀπολύσῃ, χωρὶς καμμίαν προειδοποίησιν, διότι ἐπεκράτησε, φαίνεται, ἡ ἀντίληψις, ὅτι ὁ μισθωτὸς πρέπει νὰ ὀφείλῃ καὶ χάριν ἴσως, διότι προσελήφθη νὰ ἐργασθῇ εἰς ἕνα πλοῖον. Καὶ τὸ χειρότερον εἶναι, ὅτι εἰς τὰς αὐθαιρέτους ἀπολύσεις τῶν ναυτικῶν θὰ ἐνθαρρύνεται ὁ πλοίαρχος καὶ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι τὸ νομοσχέδιον δι’ ἀσημάντους ἀποζημιώσεις προβλέπει ὑπὲρ τῶν ἀπολυομένων, ἴσας πρὸς τὸν μισθὸν 15 ἡμερῶν, ἐὰν ἡ ἀπόλυσις γίνῃ εἰς λιμένα τῆς Μεσογείου, 30 ἡμερῶν, ἐὰν εἰς λιμένα τῆς Μαύρης θαλάσσης καὶ 45 ἡμερῶν ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, ἀσχέτως τοῦ χρόνου ὑπηρεσίας τοῦ ναυτικοῦ. Εἰς τὸ ζήτημα τῆς παλιννοστήσεως, εἰδικώτερον, δὲν λαμβάνεται ἡ μέριμνα, ποὺ πρέπει, ὅταν μάλιστα γίνεται ἡ ἀπόλυσις ἢ ὅταν ἀσθενήσῃ ὁ ναυτικὸς εἰς μίαν ξένην χώραν. Ἔχει, βέβαια ὡρισμένας ὑποχρεώσεις ὁ πλοιοκτήτης, ἀλλά, νομίζω, ὄχι ἐκείνας, ποὺ θὰ ἔπρεπε. Ἐπίσης παραμένει ἡ ὑποχρέωσις τοῦ ἐργοδότου νὰ καταβάλῃ τοὺς μισθοὺς εἰς τὸν ἀσθενήσαντα ναυτικόν, μόνον ὅμως ἐπὶ τετράμηνον—ὄχι καὶ πέραν τούτου. Δὲν ἠξεύρω ποῖαι ἀντιλήψεις ἐπεκράτησαν κατὰ τὴν στάθμισιν τῶν κοινωνικῶν αὐτῶν βαρῶν τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας. Νομίζω ὅμως, ὅτι, διὰ τὰς περιπτώσεις ἀσθενείας καὶ παλιννοστήσεως, αἱ ὑποχρεώσεις τοῦ πλοιοκτήτου θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι μεγαλύτεραι τῶν ἐν τῷ νομοσχεδίῳ ὁριζομένων. Ἰδίως μάλιστα ὅταν ἡ ἀπόλυσις τοῦ ναυτικοῦ γίνεται λόγῳ ἀσθενείας του καὶ ἡ προσπάθεια θεραπείας του πρέπει νὰ λάβῃ χώραν εἰς τόπον ὅπου δὲν ὑπάρχει Προξενεῖον μὲ Ἕλληνα Προξενικόν, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ 4μήνου ποὺ εἶναι τὸ μέγιστον ὅριον χορηγήσεως ἀποδοχῶν εἰς τὸν πάσχοντα, νὰ εἶναι εἰς θέσιν καὶ στοργικὰ νὰ θέλῃ νὰ ἐπιμεληθῇ τῆς θεραπείας του καὶ νὰ φροντίσῃ διὰ τὴν ἐπαναφοράν του εἰς τὴν Πατρίδα.

§43Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Ὁ κ. εἰσηγητὴς ἀνέπτυξε δι’ ὀλίγον τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Πράγματι ὑπῆρχε μία ἀνάγκη τοῦ νὰ συναφθῇ ἡ σύμβασις αὐτὴ ἡ συλλογικὴ μεταξὺ τοῦ ἐφοπλιστικοῦ κόσμου καὶ τοῦ ναυτεργατικοῦ. Ἀπὸ ἐτῶν ἐδίδετο μάχη καὶ συνετελέσθη ἡ νίκη κατὰ τὸν τελευταῖον καιρόν. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον ὡς μεταβατικὸς νόμος, διότι ὅλαι αὐταὶ αἱ διατάξεις τὰς ὁποίας σεῖς θεωρεῖτε, ὅτι εἶναι ἀνεπαρκεῖς, ἢ ὅτι δὲν ἀποδίδουν εἰς τὸ ἀκέραιον τὰς ἀξιώσεις τοῦ ναυτεργατικοῦ κόσμου, ὅλαι αὐταὶ ἔχουν τεθῆ ὑπ’ ὄψει δύο Ἐπιτροπῶν περὶ συστάσεως κωδίκων τοῦ Ἰδιωτικοῦ Ναυτικοῦ Δικαίου καὶ τοῦ Δημοσίου Ναυτικοῦ Δικαίου. Ὑπῆρξα Ὑπουργός, ὁ ὁποῖος εἰσηγήθην εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἐπέτυχον τὴν ψήφισιν τοῦ σχετικοῦ νόμου. Αἱ Ἐπιτροπαὶ αὐταὶ ἀπετελέσθησαν ἀπὸ ὅτι ἐκλεκτὸν ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπιστήμη, ἔχω δὲ τὴν πληροφορίαν, ὅτι ἡ Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία συνέταξε τὸν κώδικα τοῦ Ἰδιωτικοῦ Ναυτικοῦ Δικαίου εὑρίσκεται εἰς τὸ τέρμα τῆς ἐργασίας της. Κατὰ συνέπειαν τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἐὰν γίνῃ δεκτὸν ἀπὸ τὴν Βουλὴν—καὶ πρέπει νὰ γίνῃ—, θὰ εἶναι ἕνα μεταβατικὸν νομοσχέδιον μέχρις ὅτου ὑποβληθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ὁ Κῶδιξ τοῦ Ἰδιωτικοῦ Ναυτικοῦ Δικαίου, ὁ ὁποῖος ἔχω τὴν πεποίθησιν, ὅτι θὰ σᾶς ἱκανοποιήσῃ ἀπολύτως.

§44Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐγὼ βεβαίως ἤκουσα μετὰ πολλῆς προσοχῆς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἴπατε, ἀλλὰ συγχρόνως πιστεύω, ὅτι συνήθως τίποτε δὲν διαρκεῖ περισσότερον ἀπὸ τὸ προσωρινόν. Τὸ προσωρινὸν εἶναι ποὺ παραμένει καὶ ἡ ἐπιδίωξις τοῦ καλυτέρου συνήθως ἀναβάλλεται καὶ μάλιστα ἐπ’ ἄπειρον. Δοθέντος, ὅτι συζητοῦμεν τώρα περὶ ναυτικῆς ἐργασίας ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι πρέπει ἡ Βουλὴ νὰ προσέξῃ πολὺ εἰς τὸ πῶς θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διασφαλισθοῦν οὐσιώδη—δὲν ὁμιλῶ περὶ ἐπιδιώξεων θεωρητικῶν ἴσως, ἀλλὰ περὶ οὐσιωδῶν τοιούτων— πῶς θὰ ἱκανοποιηθοῦν, λέγω, οὐσιώδεις ἐπιδιώξεις καὶ οὐσιώδη δικαιώματα τῶν ναυτικῶν. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ἐπειδὴ συνήφθη ἡ συλλογικὴ σύμβασις πρέπει, συντόμως ἢ μᾶλλον ἐν βίᾳ, νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ—πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον βέβαια μαρτυρεῖ ἐκτίμησιν πρὸς τὸν θεσμὸν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων—καὶ εἰς τὸ ψηφιστέον νομοσχέδιον νὰ μὴ διαλαμβάνεται διάταξις ἀσφαλίζουσα, ὅτι ὁ μισθὸς ὁ συμφωνούμενος μεταξὺ τοῦ ναυτικοῦ καὶ τοῦ πλοιάρχου, ποὺ τὸν προσλαμβάνει, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ εἶναι κατώτερος τοῦ καθορισθέντος διὰ τῆς συλλογικῆς συμβάσεως. Ἔτσι δὲν ἀποκτᾷ ἡ συλλογικὴ σύμβασις ἀξίαν ἐν τῇ πράξει. Δὲν ὠφελεῖ καθόλου νὰ λέγεται, ὅτι ἐκάμομεν εἰς τὰς Ἀθήνας μίαν συλλογικὴν σύμβασιν ἀναγνωρίζουσαν εἰς τὸν θερμαστὴν τὸν Α μισθὸν καὶ ὁ πλοιοκτήτης εὑρίσκων μακρὰν τῆς χώρας πλῆθος θερμαστῶν, νὰ εἶναι ἐλεύθερος νὰ διαλέγῃ ὅποιον θέλῃ καὶ μὲ τὸν μισθὸν ποὺ θὰ ὁρίσῃ αὐτός, κάτω τοῦ ὁρίου τῆς συλλογικῆς συμβάσεως. Ἐὰν εἶναι εἰλικρινὴς ἡ πρόθεσις τῆς Κυβερνήσεως νὰ δώσῃ ἰσχὺν εἰς τὸν θεσμὸν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, ἐπιβάλλεται νὰ τεθῇ εἰς τὸ νομοσχέδιον, εἰς τὸ ἄρθρον 6, διάταξις ὑποχρεοῦσα τὸν πλοιοκτήτην νὰ χορηγῇ ὡς ἐλάχιστον μισθόν, τὸν μισθὸν τῆς συλλογικῆς συμβάσεως.

§45Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Εἶναι πλεονασμός, κ. συνάδελφε, ἄνευ ἀξίας πρακτικῆς.

§46Α. ΖΑΚΚΑΣ. Μὲ συγχωρῆτε κ. Μπουρνιᾶ καὶ ἐπιτρέψατέ μου νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐὰν εἴχατε τὴν πεῖραν τοῦ ὁμιλοῦντος, ὁποῖος ἐπὶ ¼ αἰῶνος διεχειρίσθη ὑπευθύνως τὰ ζητήματα αὐτά, δὲν θὰ ἐλέγατε τὰ ὅσα εἴπατε.

§47Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἐλαττωθῇ ἡ συλλογικὴ σύμβασις. Μὲ αὐτά, ποὺ προτείνετε, ἐλαττοῦται.

§48Α. ΖΑΚΚΑΣ. Μὲ συγχωρῆτε. Τὸ ἀντίθετον εἶναι ἀκριβές. Αὐτὰ ποὺ προτείνω, γενόμενα δεκτά, θὰ δώσουν ἰσχὺν εἰς τὴν συλλογικὴν σύμβασιν. Τὸ νὰ ὑποχρεώσητε τὸν πλοιοκτήτην νὰ σεβασθῇ τὴν συλλογικὴν σύμβασιν, σημαίνει οὐσιαστικὴν κύρωσιν αὐτῆς. Ἡ πρώτη καὶ πλέον οὐσιώδης παρατήρησίς μου ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου εἶναι αὐτή. Κατόπιν ἔχω νὰ παρατηρήσω, ὅτι εἰς τὴν καταγγελίαν τῆς συμβάσεως, πρέπει νὰ ὑπέχουν ἀμφότερα τὰ συμβληθέντα μέρη, ἴσας ὑποχρεώσεις διὰ τὴν τήρησιν μιᾶς προθεσμίας προειδοποιήσεως. Δὲν συγχωρεῖται ὁ μὲν πλοίαρχος νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀπολύῃ ὁπόταν θέλει τὸν ναυτικὸν ἀπὸ τὸ πλοῖον του, χωρὶς νὰ τὸν προειδοποιήσῃ καθόλου, τοὐλάχιστον διὰ νὰ διευκολυνθῇ καὶ αὐτὸς εἰς τὸ νὰ εὕρῃ ἄλλην ἐργασίαν, ὅταν θὰ φθάσῃ εἰς ἕνα λιμάνι, ὁ δὲ ναυτικὸς νὰ εἶναι ὑποχρεωμένος 10 ἡμέρας πρὶν νὰ προειδοποιήσῃ τὸν πλοίαρχον, ὅτι θὰ φύγῃ. Ὁ πλοίαρχος μπορεῖ νὰ κανονίσῃ τὰ τῆς διεξαγωγῆς τοῦ πλοῦ, διότι διαθέτει τὰ μέσα, ἐνῷ ὁ μισθωτός, ἐὰν ἀπὸ τῆς μιᾶς στιγμῆς εἰς τὴν ἄλλην χάσῃ τὴν ἀπασχόλησίν του, θὰ εἶναι εἰς σκληρὰν θέσιν, ἐὰν μάλιστα εὑρεθῇ εἰς τὴν ξένην.

§49Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Θέλετε νὰ ἐφαρμοσθοῦν αἱ κοιναὶ συμβάσεις εἰς τὴν ἰδιότυπον ναυτιλιακὴν ἐπιχείρησιν, τῆς ὁποίας ὁ χαρακτὴρ εἶναι καὶ δημόσιος;

§50Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἰσότης μεταχειρίσεως καὶ διὰ τὰ δύο μέρη.

§51Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμβῇ εἰς τὸ πλοῖον αὐτό, κ. συνάδελφε. Ἐδῶ δὲν πρόκειται περὶ μιᾶς συμβάσεως, ἡ ὁποία θὰ ρυθμίσῃ τὰς σχέσεις ἐργοδότου καὶ ἐργαζομένων ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας. Πρόκειται νὰ ρυθμίσῃ σχέσεις πλοιάρχου καὶ ναυτικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται εἰς τὸ διεθνὲς πεδίον συναγωνισμοῦ. Θὰ πρέπει, λοιπόν, νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψει σας τὰς συνθήκας, τὰς κρατούσας εἰς τὴν ναυτιλίαν ὑπὸ ἄλλην σημαίαν, ἐὰν θέλωμεν νὰ προκόψῃ τὸ Ἑλληνικὸν ναυτικόν, ἐὰν θέλωμεν νὰ διατηρήσῃ τὴν ἀκμὴν τοῦ παρελθόντος. Γύρω ἀπὸ αὐτὸ τὸ πνεῦμα κατηρτίσθη ἡ συλλογικὴ σύμβασις. Δὲν θὰ πρέπει, λοιπόν, νὰ τὴν κρίνητε μὲ τὸ πνεῦμα, μὲ τὸ ὁποῖον κρίνομεν ἐπιχειρήσεις καὶ ἐργάτας ἐργαζομένους εἰς τὸ ἐσωτερικόν, ἀλλ’ ὑπὸ τὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἐπιτρέπει ὁ διεθνὴς κανονισμὸς καὶ ὁ διεθνὴς συναγωνισμός.

§52Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Θὰ παρακαλέσω νὰ ἀκούσωμεν τὸν ἐπὶ τοῦ βήματος κ. συνάδελφον καὶ ἐν τέλει θὰ ἀπαντήσω ἐγώ.

§53Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Κάντζια, μὴ φύγετε νὰ σᾶς ἀπαντήσω. Φαντάζεσθε, ὅτι, ὅταν ρυθμίζωνται τὰ θέματα αὐτὰ ἀπὸ διεθνεῖς ναυτιλιακὰς συμβάσεις, καταρτισθείσας μὲ συμμετοχὴν ἀντιπροσώπων τοῦ διεθνοῦς ἐφοπλισμοῦ καὶ τῶν διεθνῶν ναυτεργατικῶν ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων, δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ἡ ἰδιορρυθμία αὐτή, τὴν ὁποίαν σεῖς ἀναφέρετε; Ἀσφαλῶς τὴν ἔχουν ὑπ’ ὄψει καὶ καλύτερον ἀπὸ ἡμᾶς.

§54Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Ἐδῶ ἐλήφθη.

§55Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὄχι. Ἐὰν ἀνατρέξητε εἰς τὴν σύμβασιν τῆς Γενεύης τοῦ 1926, τὴν ὁποίαν ἀναφέρει καὶ ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου, θὰ ἴδητε ἐκεῖ, ὅτι πρέπει νὰ εἶναι ἴσαι καὶ διὰ τὰ δύο μέρη αἱ ὑποχρεώσεις καταγγελίας τῆς συμβάσεως.

§56Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Ἀλλ’ εἶναι μόνον εἰς τὰ χαρτιά. Αἱ συμβάσεις τῆς Γενεύης δὲν ἰσχύουν σχεδὸν εἰς κανὲν Κράτος.

§57Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὅπως ἐγὼ σᾶς ἀναγνωρίζω, κ. συνάδελφε, ἱκανότητα εἰς τὴν πρακτικὴν ἀντίληψιν τῆς διεξαγωγῆς τῶν ἐπιχειρήσεων, ἀναγνωρίσατε καὶ ἡμεῖς, ὅτι μὲ ἐνδιαφέρον παρακολουθοῦμεν τὴν διεθνῆ ρύθμισιν τῶν θεμάτων αὐτῶν. Λοιπὸν βεβαιωθῆτε, ὅτι ἀρκετὰ Κράτη ἔχουν δεχθῆ αὐτὰς τὰς ρυθμίσεις καὶ ὅτι αὐταὶ δὲν εἶναι ἐφευρέσεις ὡρισμένων θεωρητικῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐξέλιξιν τῶν πραγμάτων.

§58Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Εἰς τὰ ὑπὸ Παναμαϊκὴν σημαίαν πλοῖα ἰσχύουν αὐτὰ τὰ πράγματα. Εἰς τὰ ὑπὸ τὴν σημαίαν τῆς Χονδούρας καὶ τῆς Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας δὲν ἰσχύουν.

§59Α. ΖΑΚΚΑΣ. Αὐτὸς ὁ νόμος θὰ ἰσχύσῃ εἰς αὐτούς;

§60Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Ὄχι, θὰ ἰσχύσῃ εἰς τὰ ἰδικά μας πλοῖα. Ἡμεῖς θέλομεν νὰ τὰ διαμορφώσωμεν ὑπὸ ἕνα ἰδιότυπον καθεστώς.

§61Α. ΖΑΚΚΑΣ. Διὰ τὰ ἰδικά μας ὁμιλῶ καὶ ἐγώ. Ὅσα εἶναι ὑπὸ ἄλλην σημαίαν εἶναι ἄλλο ζήτημα. Ἔπειτα, οἱ ὅροι μὲ τοὺς ὁποίους λύεται ἡ σύμβασις ἔχει σημασίαν πολλὲς φορὲς καὶ δι’ οὐσιώδη δικαιώματα τοῦ ναυτικοῦ. Ἡ μὲν κατάρτισις τῆς συμβάσεως γίνεται ἐγγράφως. Ἐὰν εἶναι ἀγράμματος ὁ ναυτικὸς ὑπογράφουν δύο ἐγγράμματοι ἀντ’ αὐτοῦ, ἀφοῦ προηγουμένως τοῦ καταστῇ γνωστὸν τὸ περιεχόμενον τῆς συμβάσεως. Ὅταν γίνεται ἡ διάλυσις τῆς συμβάσεως, δὲν ὁρίζεται εἰς τὸ νομοσχέδιον, ὅτι πρέπει νὰ γίνεται ἐγγράφως. Ἁπλῶς ὁρίζεται ἐν αὐτῷ, ὅτι ὁ πλοίαρχος ἀναγράφει εἰς τὸ ἡμερολόγιον τοῦ πλοίου τὴν λύσιν τῆς συμβάσεως καὶ κατόπιν τὴν σημειώνει καὶ εἰς τὸ ναυτολόγιον. Ἔτσι, ὅμως, ἠμπορεῖ νὰ γράψῃ ὅ,τι θέλει καὶ ἐνδέχεται νὰ καταστήσῃ δυσχερέστερον τὸν δικαστικὸν ἀγῶνα, τὸν ὁποῖον, πιθανῶς, θὰ θελήσῃ νὰ κινήσῃ ὁ ναυτικός, διὰ τὴν προστασίαν οὐσιώδους δικαιώματός του. Λοιπόν, πρέπει καὶ ἐπὶ λύσεως τῆς συμβάσεως καὶ οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ὑπαγορεύουν αὐτήν, νὰ εἶναι ρητῶς διατυπωμένοι καὶ νὰ ἔχῃ εἰς χεῖρας του ὁ ναυτικὸς ἔγγραφον, μὲ τὴν βεβαίωσιν δύο μαρτύρων, ὥστε ἐπ’ αὐτοῦ νὰ ρυθμίζῃ τὰς περαιτέρω ἀποφάσεις του, διὰ τὴν προστασίαν τῶν δικαιωμάτων του.

§62Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Θὰ ἐξοφλήσῃ, κύριε συνάδελφε.

§63Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὅ,τι θέλει ἠμπορεῖ νὰ γράψῃ ὁ πλοίαρχος. Ἔπειτα ὑπάρχει τὸ ἑξῆς ἀπαράδεκτον πρᾶγμα. Λέγεται εἰς τὸ νομοσχέδιον, ὅτι ὁ ναυτικὸς ἐπιβαίνων τοῦ πλοίου ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ φέρῃ μεθ’ ἑαυτοῦ τὰ ἀπαραίτητα πράγματα διὰ τὴν ἐν τῷ πλοίῳ διαβίωσιν. Ἐὰν ἔχῃ πέραν τούτων, ὁ πλοίαρχος ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τοῦ τὰ πετάξῃ καὶ εἰς τὴν θάλασσαν. Αὐτὸ εἶναι ἀπάνθρωπον. Αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ συμβῇ μόνον ὅταν τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα ἔφερεν αὐτὸς μέσα εἰς τὸ πλοῖον, ἠμπορεῖ νὰ θέσουν εἰς κίνδυνον τὴν ἀσφάλειαν τοῦ πλοίου, ἢ ἐὰν αὐτὸς ἀρνῆται νὰ πληρώσῃ τὸν ναῦλον, ἐν ᾗ περιπτώσει ἔχει μετ’ αὐτοῦ μὴ ἀπηγορευμένα πράγματα. Παρόμοιαι διατάξεις δὲν τιμοῦν μίαν σύγχρονον νομοθεσίαν, ἀλλὰ ἐνθυμίζουν παλαιὰς αὐταρχικὰς ἀντιλήψεις. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ εἴπητε, ὅτι τὴν μικρὰν οἰκονομίαν ποὺ ἔκαμεν ὁ ναυτικὸς καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἐπρομηθεύθη ὡρισμένα εἴδη διὰ τὴν οἰκογένειαν αὐτοῦ, ἀπὸ τὴν διάθεσιν τοῦ πλοιάρχου ἐξαρτᾶται νὰ τὰ χάσῃ. Αὐτὸ μαρτυρεῖ, ὅτι τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον δὲν κατηρτίσθη μὲ στοργικὴν διάθεσιν πρὸς τοὺς ναυτικούς. Ἐπίσης, παρατηρήσεις ἔχω νὰ διατυπώσω ἐπὶ τῶν διατάξεων τοῦ νομοσχεδίου ποὺ ἀφοροῦν τὸν ἐπαναπατρισμόν. Λέγεται ἐκεῖ, ὅτι ὁ πλοιοκτήτης ὀφείλει νὰ καταβάλῃ εἰς τὸν ναυτικὸν τοὺς μισθοὺς καὶ νὰ τοῦ δώσῃ καὶ τὸ εἰσιτήριον. Ἀλλὰ εἶναι βέβαιον, ὅτι ὁ ναυτικὸς μόλις πάρει τὸ εἰσιτήριον θὰ ἀναχωρήσῃ ἀμέσως; Ἂν δὲν ἀναχωρήσῃ ἀμέσως, θὰ εἶναι ἀναγκασμένος νὰ πληρώνῃ ἐξ ἰδίων πρὸς διατροφήν του μέχρις ὅτου ἀναχωρήσῃ, μέχρις ὅτου εὕρῃ μεταφορικὸν μέσον. Καὶ δὲν ἀποκλείεται, λόγῳ βραδύτητος περὶ τὴν ἐξεύρεσιν τοῦ μεταφορικοῦ μέσου, νὰ φθάσῃ εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ πωλήσῃ τὸ εἰσιτήριον εἰς κἄποιον καὶ νὰ ἀλητεύῃ μετέπειτα εἰς τὸ λιμάνι, εἰς τὸ ὁποῖον τὸν ἄφησεν ὁ πλοίαρχος.

§64Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἡ ἑρμηνεία θὰ εἶναι ὑπὲρ αὐτοῦ.

§65Α. ΖΑΚΚΑΣ. Θὰ πρέπει νὰ καταβάλλεται καὶ ὁ μισθὸς μέχρις ὅτου ἀναχωρήσῃ ὁ ναυτικὸς διὰ τοῦ μεταφορικοῦ μέσου, εἰς ὃ ἀναφέρεται τὸ δοθὲν εἰς αὐτὸν εἰσιτήριον. Ὅλα αὐτὰ σᾶς τὰ ἐξέθεσα, κύριοι βουλευταί, διὰ ν’ ἀντιληφθῆτε, ὅτι τὸ νομοσχέδιον, τοῦ ὁποίου τόσον ἐπειγόντως ζητεῖται ἡ ψήφισις, πάσχει ἀπὸ ἔλλειψιν στοργῆς διὰ τὸν ναυτικόν. Καὶ ἀπὸ τὰς ἀναλυθείσας διατάξεις του ἠμπορεῖτε νὰ καταλάβητε ποῖον πνεῦμα ἐπεκράτησε κατὰ τὴν κατάρτισιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ τί περιέχεται εἰς τὴν συλλογικὴν σύμβασιν, ἡ ὁποία μετὰ τόσης ἀδημονίας ἀναμένεται νὰ τεθῇ εἰς ἰσχύν.

§66Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Καταβάλλονται τὰ ἔξοδα μέχρι τῆς ἐπανόδου τοῦ ναυτικοῦ.

§67Α. ΖΑΚΚΑΣ. Καταβάλλονται μέχρι τῆς ἐγχειρίσεως τοῦ εἰσιτηρίου καὶ ὄχι μέχρι τῆς ἀναχωρήσεως. Δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπασχολήσῃ περισσότερον. Ἄλλωστε, κατ’ ἀρχὴν γίνεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου. Αὐταὶ αἱ παρατηρήσεις μου νομίζω, ὅτι εἶναι ἀρκεταὶ διὰ νὰ πείσουν ὑμᾶς, ὅτι χρειάζεται ἀρκετὴ μελέτη τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ. Σκεφθῆτε, ὅτι ἀφορᾷ τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν καὶ περισσότερον παντὸς ἄλλου σκεφθῆτε, ὅτι ἡ ἐμπορικὴ ναυτιλία δὲν εἶναι μόνον τὰ πλοῖα, εἶναι καὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται ἐπ’ αὐτῶν καὶ οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦν τὸν ἐκ τῆς ναυτιλίας πλοῦτον. Αὐτοὶ θαλασσοπνίγονται, αὐτοὶ ὑποφέρουν καὶ αἱ οἰκογένειαί των ἀγωνιοῦν διὰ τὴν τύχην των καὶ ὑφίστανται τοὺς ἀντικτύπους, ὄχι μόνον τῶν ἀτυχημάτων καὶ τῶν ἀσθενειῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν εἰς τὴν ξένην ἐργοδοτικῶν αὐθαιρεσιῶν. Κάμνω ἔκκλησιν εἰς τὴν Βουλήν, ὅπως ζητήσῃ τὴν κανονικὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησίν του θὰ προσπαθήσω νὰ διαφωτίσω ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Ντάγγας ἔχει τὸν λόγον.

§69Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, ὁμολογῶ, ὅτι δὲν μὲ ξενίζει ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἔρχονται ἐπιτροχάδην πρὸς ψήφισιν τοιαύτης σπουδαιότητος καὶ σημασίας νομοθετήματα. Ὅταν ἀναγράφεται εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου οἱουδήποτε νομοσχεδίου, εὔλογον εἶναι νὰ νομισθῇ, ὅτι πρόκειται περὶ νομοσχεδίου κατεπείγοντος καὶ ἄνευ γενικωτέρας σημασίας καὶ ἡ κατεσπευσμένη ἐπιψήφισις δικαιολογεῖται ὅταν ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι τὰ πάντα μὲ γοργότητα ἐξελίσσονται εἰς τὸν κόσμον ὁπότε θὰ ἔπρεπε καὶ ὁ τρόπος τῆς νομοθετικῆς μας ἐργασίας ἀναλόγως νὰ προσαρμοσθῇ πρὸς τὴν ταχύτητα ποὺ ἐπιβάλλουν αἱ ἀνάγκαι τῶν περιστάσεων. Ἀπὸ τοῦ σημείου τούτου, μέχρι τοῦ σημείου νὰ φθάνουν νομοσχέδια εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ψήφισιν ἐξαιρετικῆς σημασίας καὶ σοβαρότητος κατεπειγόντως χωρὶς νὰ προηγηθῇ καὶ ὁ ἀπαραίτητος ἔλεγχος καὶ ἡ ἀπαιτουμένη μελέτη ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ τὰ ἐπεξεργασθῇ καὶ χωρὶς κἂν νὰ διανέμωνται εἰς τοὺς κ. κ. βουλευτὰς πρὸ ὡρισμένου χρονικοῦ διαστήματος διὰ νὰ γίνεται καὶ ἡ ἀνάλογος ὑπ’ αὐτῶν ἐπεξεργασία, ὑπάρχει μεγάλη ἀπόστασις. Καὶ τὸ σημεῖον τοῦτο ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ τονίσω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ νὰ κατακρίνω τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον γενικῶς διεξάγεται ἡ ὅλη αὐτὴ ἐνέργεια ἐκ μέρους τῶν Κοινοβουλευτικῶν Ἐπιτροπῶν καὶ γενικῶς τοῦ Προεδρείου διὰ τὴν ἀναγραφὴν νομοσχεδίων τοιαύτης σημασίας καὶ σοβαρότητος εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν μὲ τὴν ἀρχὴν τῆς ψηφίσεως αὐτῶν εἰς μόνην συζήτησιν, χωρὶς νὰ ἔχῃ ἐξακριβωθῇ, ὅτι ἐγένετο ἡ κατὰ τὸ Σύνταγμα προβλεπομένη ἐπεξεργασία τὴν ὁποίαν ἐπιβάλλει καὶ αὐτὸ τὸ καλῶς ἐννοούμενον δημόσιον συμφέρον.

§70Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Κύριε συνάδελφε, τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἔχει κατατεθῇ εἰς τὴν Βουλὴν πρὸ 20 καὶ πλέον ἡμερῶν, παρεπέμφθη εἰς τὴν ἁρμοδίαν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία τὸ συνεζήτησε, τὸ ἐνέκρινε, κατήρτισε τὴν ἔκθεσίν της καὶ τὸ παρέπεμψεν εἰς τὴν Βουλὴν.

§71Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Τονίζω τοῦτο, ὅτι κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ὁ κ. Πρόεδρος καὶ εἰσηγητὴς παρέργως εἶχεν ἀσχοληθῇ καὶ δὲν εἶχε κἂν ἕτοιμον σχέδιον εἰσηγήσεως, ὅταν συνεζητεῖτο καὶ ἐγὼ ἐσημείωσα τὰς ἐπιφυλάξεις μου, διότι ἤθελα νὰ κατατοπισθῶ μὲ τὸ περιεχόμενον τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον τροποποιεῖ βασικὰς διατάξεις τοῦ ἐμπορικοῦ κώδικος, δηλαδὴ τὰ ἄρθρα 337–367 τοῦ ἐμπορικοῦ νόμου.

§72Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Εἶναι ἀληθές, ὅτι πλὴν ὑμῶν, ὁλόκληρος ἡ Ἐπιτροπὴ ἀπεδέχθη, ὡς εἶχε τὸ νομοσχέδιον. Πράγματι, σεῖς ἐκρατήσατε μίαν ἐπιφύλαξιν νὰ τὸ δῆτε καλύτερον. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης.

§73Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἴπατε δὲν λέγεται ἀπόστασις, ἀλλὰ λέγεται ἀδιάντροπος κατάργησις τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ. Τὴν εὐθύνην τὴν φέρουν τὰ μέλη τῶν Ἐπιτροπῶν ποὺ κηρύσσουν ὅλα τὰ νομοσχέδια κατεπείγοντα.

§74Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Οὐδεὶς δύναται νὰ ἔχῃ ἀντιρρήσεις διὰ τὴν ἀποδοχὴν τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἔρχεται νὰ ρυθμίσῃ σχέσεις μεταξὺ ἐφοπλιστῶν καὶ ναυτεργατῶν, δὲν εἶναι ὀρθὸν ὅμως νὰ ὑποστηρίζεται, ὅτι ἐφ’ ὅσον αἱ δύο κατηγορίαι τῶν ἐνδιαφερομένων ἐφοπλιστῶν καὶ ναυτεργατῶν συνεφώνησαν εἰς ὡρισμένας διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου, ὁ ἔλεγχος τῆς Βουλῆς καὶ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ περιεχομένου παρέλκει. Ἐὰν τοιαύτη ἀντίληψις ἐπεκράτει, δὲν θὰ ἐχρειάζετο καὶ ἡ Βουλή. Τὸ νομοσχέδιον ἔχει ὡρισμένας ἀντιφάσεις ἐπὶ τῶν ὁποίων ὀφείλω νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ σημεῖον τῆς διαρκείας τῆς συμβάσεως τῶν ναυτεργατῶν γίνεται σαφῶς μνεία, ὅτι ἡ σύμβασις εἶναι εἴτε ὡρισμένου χρόνου, εἴτε ἀορίστου, εἴτε δι’ ἕνα πλοῦν. Ὅταν τοῦτο τίθεται ὡς ἀφετηρία, ἐν συνεχείᾳ προβάλλει τὸ ἐρώτημα πότε ἡ σύμβασις λέγεται ὡρισμένου χρόνου καὶ πότε ἀορίστου. Περαιτέρω ὅμως ὑπάρχει σαφὴς ἀντίφασις ὅταν εἰς τὸ ἄρθρον 15 τοῦ νομοσχεδίου προβλέπεται, ὅτι ἡ σύμβασις ναυτικῆς ἐργασίας καὶ ὅταν ἀκόμη ἔχῃ συμπεφωνημένην διάρκειαν λύεται κατὰ πάντα χρόνον πρὸ τῆς συμφωνηθείσης λήξεως διὰ καταγγελίας τοῦ πλοιάρχου, μὴ ὑποχρεουμένου νὰ τηρήσῃ προθεσμίαν τινά. Μὲ τὴν διατύπωσιν αὐτὴν δὲν βλέπω τὶ διαφέρει ἡ σύμβασις ὡρισμένου χρόνου ἀπὸ τὴν σύμβασιν ἀορίστου χρόνου ὅταν ὁ πλοίαρχος καταγγέλλῃ τὴν σύμβασιν ὡρισμένου χρόνου εἴτε δικαιολογημένως εἴτε ἀδικαιολογήτως χωρὶς ὁ ναύτης νὰ ἔχῃ δικαίωμα ἀποζημιώσεως. Ἀναμφισβητήτως ὑπάρχει ἑτεροβαρὴς διατύπωσις τῶν ὅρων τῆς συμβάσεως, διότι ὁ πλοίαρχος καταγγέλλει αὐθαιρέτως καὶ ὁποτεδήποτε θέλει τὴν σύμβασιν, ἐνῷ ὁ ναυτεργάτης θὰ πρέπει νὰ διαπιστώσῃ προηγουμένως βαρεῖαν ἀμέλειαν τοῦ πλοιάρχου. Ἡ διατύπωσις αὕτη δὲν εἶναι σύμφωνος μὲ τὴν ἀρχὴν τῆς ἴσης μεταχειρίσεως καὶ ἀντίκειται εἰς τὸ Σύνταγμα. Ἐν συνεχείᾳ παρατηροῦμεν, ὅτι ὁ πλοίαρχος ὑποχρεοῦται νὰ καταβάλῃ ἀποζημίωσιν μόνον ὅταν δὲν ὑπάρχῃ πταῖσμα τοῦ ναύτου. Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὑπάρχει ἀντίθεσις πρὸς τὰ μέχρι τοῦδε κρατοῦντα προκειμένου περὶ καταγγελίας τῆς συμβάσεως τῶν ἐργατῶν ξηρᾶς, δεδομένου, ὅτι εἰς τὴν καταγγελίαν συμβάσεως ἐργασίας τούτων ἀπὸ τὸν ἐργοδότην, οὗτος καταβάλλει κατὰ τὸν Ν. 2112 ἀποζημίωσιν ἔστω καὶ ἐὰν ἡ καταγγελία ὀφείλεται εἰς πταῖσμα τοῦ μισθωτοῦ μὴ ἀποτελοῦν ποινικὸν ἀδίκημα. Ὅταν τοῦτο κρατῇ διὰ τοὺς ἐργάτας ξηρᾶς, δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ νομοθετηθῇ ἄλλως διὰ τοὺς ἐργάτας θαλάσσης. Ἐν συνεχείᾳ παρατηροῦμεν ὅτι διὰ τῆς καταργουμένης παλαιᾶς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 362 τοῦ Ε. Ν. προεβλέπετο ἀποζημίωσις 30 ἡμερῶν ἐνῷ διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου περιορίζεται αὕτη εἰς 15 ἡμέρας. Τοῦτο δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ὀρθόν. Φαίνεται ὅτι οἱ ἐκπροσωποῦντες τὴν ἐργατικὴν τάξιν ἠδιαφόρησαν διὰ τὰ πραγματικὰ συμφέροντα τῶν ναυτεργατῶν τοὺς ὁποίους ἐκπροσωποῦν. Αὐτὰ προκύπτουν ἐκ τῆς ἁπλῆς ἀναγνώσεως τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας νὰ ψηφισθῇ ὡς ἔχει. Ἀποτελεῖ ὑποχρέωσιν τῆς Βουλῆς νὰ δείξῃ ἐνδιαφέρον ὑπὲρ ἐκείνων, οἵτινες ἐθυσιάσθησαν εἰς τὰς θαλάσσας, ὅταν οἱ ἐφοπλισταὶ ἐθησαύριζον. Ἐὰν οἱ ἐφοπλισταὶ ἔχασαν πολλὰ πλοῖα, ἐκ τῶν ναυτεργατῶν ἄλλοι ἔχυσαν πάρα πολὺ αἷμα καὶ ἄλλοι ἔχασαν καὶ τὴν ζωήν των ἀκόμη. Ἐπιβάλλεται ἡ τήρησις τῆς ἀρχῆς τῆς ἴσης μεταχειρίσεως καὶ ἡ διατήρησις τοὐλάχιστον τῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα παρεῖχεν ὁ Ε.Ν. εἰς τοὺς ναυτεργάτας. Δὲν νομίζω, ὅτι τὸ 1951 πρέπει νὰ νομοθετοῦμεν διατάξεις αἵτινες ἀποδεικνύουν ὄχι μόνον ἀδιαφορίαν, ἀλλὰ καὶ ἀδικίαν ἀπέναντι τῶν ἐργαζομένων, διὰ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς τοὐλάχιστον δὲν εἴμεθα διατεθειμένοι νὰ σιωπήσωμεν, ἀλλὰ τοὐναντίον εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ν’ ἀγωνισθῶμεν διὰ τὴν προστασίαν τῶν συμφερόντων τῶν ἀδικουμένων ναυτεργατῶν. (Χειροκροτήματα).

§75ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Βασιλειάδης ἔχει τὸν λόγον.

§76Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἐὰν ἀγαπῶμεν τὸν τόπον μας καὶ ἔχομεν κάποιον ἐνδιαφέρον διὰ τὴν Ἐμπορικὴν Ναυτιλίαν νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ χαιρετίζωμεν μετὰ χαρᾶς ὅταν ἐπέρχεται μία συνεννόησις μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ ἐργατῶν θαλάσσης. Πρέπει νὰ λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ ὑπὸ κύρωσιν σύμβασις εἶναι ἀποτέλεσμα μακρᾶς ἐργασίας καὶ συνεννοήσεως, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ πολλοῦ εἶχον ἀρχίσει καὶ κατέληξαν εἰς μίαν συμφωνίαν ἡ ὁποία περιέχει πολλὰς διατάξεις προστατευτικὰς τῶν ἐργαζομένων. Λυποῦμαι διότι εὑρέθησαν συνάδελφοι νὰ ἀσκήσωσιν πολιτικὴν ἐπὶ τοῦ νόμου αὐτοῦ. Καὶ ἡ Ἐμπορικὴ Ναυτιλία δὲν ἔχει ἀνάγκην πολιτικῆς, ἀλλὰ προστασίας ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι συναγωνίζεται εἰς τὸ διεθνὲς πεδίον καὶ ἔχει ἀνάγκην ὅρων ἐργασίας, ἀνταποκρινομένων εἰς τὰ ἐφαρμοζόμενα εἰς τὴν διεθνῆ ναυτιλίαν. Ὁ νόμος αὐτός, βεβαίως, περιέχει πολλὰς διατάξεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἠδύναντο νὰ βελτιώσωσι περαιτέρω τὴν θέσιν τοῦ ναυτεργάτου. Ἐν πάση ὅμως περιπτώσει εἶναι πολὺ πλέον εὐνοϊκώτεραι ἀπὸ ἐκείνας αἱ ὁποῖαι ὑφίστανται εἰς ἄλλας χώρας. Ἰδιαιτέρως δύναμαι νὰ τονίσω, ὅτι οἱ ὅροι ἐργασίας ἐπὶ τῶν πλοίων τῶν ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν, εἶναι κατὰ πολὺ εὐνοϊκώτεροι ἀπὸ τοὺς ὅρους τοὺς ὑφισταμένους ἐπὶ τῶν ὑπὸ Ἀγγλικὴν σημαίαν πλοίων. Βεβαίως, καθὼς εἶπεν ὁ κ. Ζάκκας, αὐτὸ δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς μία μεταβατικὴ κατάστασις πρὸς μίαν ἔτι περαιτέρω βελτίωσιν. Ἡ βελτίωσις ὅμως θὰ ἐπέλθῃ μόνον ὅταν ἡ Ἐμπορικὴ Ναυτιλία καταστῇ πλέον ἀνθηρά. Εὐτυχῶς ἡ παροῦσα περίστασις δίδει τὴν εὐκαιρίαν εἰς τὴν Ἐμπορικὴν Ναυτιλίαν νὰ ἐπαναποιήσῃ πέραν τῶν ἐν τῇ συμβάσει διαλαμβανομένων, τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ ναυτιλιακοῦ κόσμου. Δὲν νομίζω, ὅτι ἡ μὴ ψήφισις τῆς συμβάσεως ὡς ἔχει, πρόκειται νὰ ὠφελήσῃ τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν, διότι εἶναι σύμβασις, ἡ ὁποία συνήφθη μεταξὺ ἐργατῶν καὶ ἐργοδοτῶν ἐλευθέρᾳ βουλήσει καὶ ἄνευ οὐδεμιᾶς κρατικῆς πιέσεως. Τροποποιεῖ δὲ σύμβασιν ὑφισταμένην ἀπὸ τοῦ 1944, ἐν καιρῷ πολέμου, καὶ βελτιώνει τὴν θέσιν καὶ τῆς μιᾶς καὶ τῆς ἄλλης πλευρᾶς. Δὲν πρέπει νὰ κάμωμεν πολιτικὴν ἐνισχύσεως ὡρισμένων ταραξιῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν συμφέρον νὰ σπείρουν ζιζάνια μεταξὺ τοῦ ναυτιλομένου κόσμου, διότι ἡ στιγμὴ εἶναι λίαν ἀκατάλληλος καὶ τὸ Ἔθνος εὑρίσκεται εἰς μίαν κρίσιμον περίοδον, καθ’ ἣν πρέπει ὅλοι ἡνωμένοι νὰ βοηθήσωμεν τὴν Ἐμπορικήν μας Ναυτιλίαν νὰ ἴδῃ καλυτέρας ἡμέρας. Συνιστῶ, λοιπόν, εἰς τὴν Βουλὴν τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νόμου, ἐν πλήρει ἐπιγνώσει τῶν διατάξεων τῶν περιεχομένων εἰς τὴν σύμβασιν καὶ ἀπορῶ πῶς ὁ κ. Ντάγγας εἶπεν, ὅτι δὲν ἐμελετήθη καὶ δὲν συνεζητήθη ὡς ἔπρεπε εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, καθ’ ἣν στιγμὴν ὅλοι ἐλάβομεν γνῶσιν τῆς συμβάσεως καὶ ὁμοφώνως σχεδὸν ἀπεφασίσαμεν νὰ κυρωθῇ ὡς ἔχει.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§78Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, σοβαρὸν τμῆμα τοῦ ἐμπορικοῦ στόλου ἀνήκει εἰς χιλιάδας πλοιοκτήτας καὶ σοβαρὸν τμῆμα τοῦ λαοῦ ἀποζῇ ἐκ τῆς ναυτιλίας καὶ ἀσχολεῖται εἰς τὸ ναυτικὸν ἐπάγγελμα. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν εἶναι φυσικὸν νὰ μᾶς ἀπασχολοῦν συνεχῶς καὶ νὰ τὰ ζῶμεν ἐντόνως καὶ κατὰ συνέπειαν νὰ μποροῦμε νὰ ἔχωμεν μίαν γνώμην κἄπως ἔγκυρον ἐπὶ τῶν ζητημάτων αὐτῶν. Δυστυχῶς, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἀπουσίαζα εἰς τὴν ἐπαρχίαν μου καὶ δὲν ἀνέπτυξα τὰς ἀπόψεις μου καὶ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ διὰ τοῦτο νὰ ἀπασχολήσω δι’ ὀλίγων τὴν Βουλήν. Πρὸ πολλῶν ἐτῶν, ὅταν ἡ Ἐμπορικὴ Ναυτιλία εὑρίσκετο εἰς τὰ σπάργανα, αἱ σχέσεις ἐργατῶν καὶ ἐργοδοτῶν ἦσαν ἀγαθαὶ καὶ ὅλοι μαζὶ κατώρθωσαν νὰ δημιουργήσουν τὸν κλάδον αὐτὸν τὸν πλουτοπαραγωγικὸν τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος ἀπὸ 50 χρόνια προσφέρει μεγάλας ὑπηρεσίας εἰς τὴν Πατρίδα. Προϊόντος ὅμως τοῦ χρόνου, ἀνεπτύχθησαν ἀντιθέσεις συμφερόντων μεταξὺ ἐφοπλιστῶν καὶ ἐργατῶν καὶ ἐδημιουργήθη οὕτω τὸ ναυτιλιακὸν πρόβλημα. Αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις παρενέβαινον μεταξὺ τῶν δύο πλευρῶν καὶ ἤμβλυνον τὰς ἀντιθέσεις αὐτὰς καὶ διηυκόλυνον τὴν περαιτέρω ἐξέλιξιν τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας. Κατὰ τὰ τελευταῖα ὅμως ἔτη, ἀνεύθυνοι παράγοντες, ὄχι πολιτικοί, ἀλλ’ ἄλλοι παράγοντες ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἔχοντες πρὸς τοῦτο συμφέρον, ὤξυναν τὰς ἀντιθέσεις αὐτὰς καὶ ἐδημιούργησαν ἕνα τεράστιον ἐσωτερικὸν πρόβλημα εἰς τὴν ναυτιλίαν, τὸ ὁποῖον τὸ Κράτος ἔπρεπε νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ καὶ νὰ τὸ ἐπιλύσῃ. Ἀπὸ τὴν ἄποψιν αὐτήν, νομίζω, ὅτι τὸ προσκομιζόμενον πρὸς κύρωσιν νομοσχέδιον, πληροῖ ἕνα κενὸν καὶ ἔρχεται ἐπικαίρως εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροωπεῖαν, διὰ νὰ τὸ ψηφίσῃ. Ὅταν μάλιστα τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ἔχῃ τύχει τῆς ἐγκρίσεως καὶ τῶν δύο παραγόντων τῆς ναυτιλίας, νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ ἐπὶ πολὺ ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς του, ἀλλὰ νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὰς λεπτομερείας, διὰ νὰ ἠμπορέσωμεν, ἕκαστος κατὰ δύναμιν, νὰ βελτιώσωμεν τὸ νομοσχέδιον. Διότι πράγματι τὸ νομοσχέδιον, ἐὰν ἐξετασθῇ ἐν τῷ συνόλῳ του καὶ ἀμερολήπτως παρουσιάζεται, ὅτι δὲν ἰσοσκελίζει τὰ δικαιώματα καὶ τὰς ὑποχρεώσεις ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Τὸ ἄρθρον π. χ. 15 λέγει: «... (ἀναγινώσκει)...». Ἡ διάταξις αὐτὴ εἶναι σοβαρά. Πέντε καὶ δέκα ταραχοποιοὶ εἰς τὴν Ν. Ὑόρκην εἰσάγουν ἀναρχικοὺς ναυτεργάτας εἰς τὰ πλοῖα καὶ ἀναστατώνουν καὶ δημιουργοῦν κρίσιν εἰς τὴν ναυτιλίαν. Ἐὰν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ἠμπορούσαμε νὰ τοὺς ἀπομακρύνωμε, θὰ προσφέραμε ἐξαιρετικὰς ὑπηρεσίας. Ἀναφέρεται ἐδῶ, ὅτι διὰ καταγγελίας τοῦ πλοιάρχου ἠμπορεῖ νὰ λυθῇ ἡ σύμβασις. Γνωρίζομεν ὅμως, ὅτι πολλὰς φορὰς οἱ πλοίαρχοι δὲν ὀρθοφρονοῦν, διέπονται ἀπὸ ἰδιοτέλειαν, διότι θέλουν πράγματι νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν ἐργασίαν τῶν ναυτεργατῶν καὶ δημιουργοῦν μίαν ἀταξίαν μέσα εἰς τὰ πλοῖα. Δίδομεν, λοιπόν, ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν ἕνα ὅπλον πρὸς ἀποξένωσιν τῶν ταραχοποιῶν αὐτῶν, ἀλλὰ δίδομεν ταὐτοχρόνως καὶ εἰς ἰδιοτελεῖς πλοιάρχους μίαν εὐχέρειαν νὰ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὰ πλοῖα νομιμόφρονας ἐργάτας. Θὰ ἔπρεπε κατόπιν τούτου νὰ ἐλέγομεν «δι’ ἠτιολογημένης καταγγελίας». Ἐν πάσῃ περιπτώσει θὰ ἐπανέλθωμεν ἐπ’ αὐτοῦ εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν, εἰς τὴν ὁποίαν συνιστῶ, τόσον εἰς τὸν κ. Ὑπουργόν, ὅσον καὶ εἰς τὴν Βουλήν, νὰ εἰσέλθωμεν διὰ νὰ ἐπενεχθοῦν βελτιώσεις εἰς τὸ νομοθέτημα, τὸ ὁποῖον θὰ ἐξυπηρετήσῃ τὸν κλάδον τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Κάντζιας ἔχει τὸν λόγον.

§80Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, θὰ ἤθελα νὰ ἐξετάσωμεν τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς ψηφίσεως τοῦ ἐν λόγῳ νομοσχεδίου, μὲ ἕνα πνεῦμα εὐρύτερον ὅπως πράγματι ἁρμόζει εἰς θέμα ἀναγόμενον εἰς τὴν ὕπαρξιν καὶ ἀνάπτυξιν τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας. Ἡ ἐμπορικὴ ναυτιλία δὲν εἶναι θέμα οἰκονομικόν, ἀλλ’ ἐξέρχεται τῶν στενῶν ὁρίων τοῦ οἰκονομικοῦ τομέως καὶ διευρύνεται εἰς ὅρια ἐθνικά. Ἡ Ἑλλὰς χωρὶς ἐμπορικὴν ναυτιλίαν δὲν εἶναι νοητὴ καὶ εἶναι ἱστορικῶς διαπιστωμένον, ὅτι ὁσάκις ναυτικῶς παρήκμασεν ἡ Ἑλλάς, παρήκμασε γενικώτερον. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ πρέπει νὰ προλάβωμεν, νὰ μὴ περιέλθῃ καὶ πάλιν εἰς παρακμήν. Τὸ Ἑλληνικὸν ἐμπορικὸν ναυτικὸν σήμερον, ὡς κεφάλαιον ἢ μᾶλλον ὡς δρᾶσις, ἔρχεται τρίτον εἰς τὸν κόσμον καὶ ἡ χωρητικότης του ἀναβιβάζεται εἰς 6.500–7.000 χιλ. τόννους. Οὐδέποτε εἰς καμμίαν ἄλλην περίοδον δὲν κατωρθώθη νὰ προσεγγίσῃ τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν ἡ χωρητικότης τῶν Ἑλληνικῶν πλοίων. Καὶ δὲν ἐννοῶ τὰ πλοῖα τὰ ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν μόνον, ἀλλὰ τὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα διαχειρίζονται Ἕλληνες μὲ Ἑλληνικὰ κεφάλαια καὶ κατὰ ἕνα μέγα ποσοστὸν μὲ Ἑλληνικὰ πληρώματα. Ἐν τούτοις, παρὰ τὴν ἐμφανιζομένην αὐτὴν ἀκμὴν τῆς ναυτιλίας μας, ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν δὲν εἶναι παρὰ πλοῖα χωρητικότητος 1.70.0000 τόννων καὶ μέσα εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν περιλαμβάνονται καὶ τὰ ἀκτοπλοϊκὰ σκάφη καὶ τὰ πλοῖα τὰ ἐκτελοῦντα πλόας μεταξὺ λιμένων τῆς Μεσογείου, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ὑπὸ ἄλλην σημαίαν, διότι οἱ πλόες των περιωρίζονται μεταξὺ Ἑλληνικῶν λιμένων καὶ λιμένων τῆς Μεσογείου, καθὼς καὶ τὰ 100 Liberty, τὰ ὁποῖα ὑπὸ εἰδικοὺς ὅρους διετέθησαν εἰς τοὺς Ἕλληνας ἐφοπλιστὰς κατὰ τὸ 1946–1947. Δηλαδή, κύριοι συνάδελφοι, Ἑλληνικὰ πλοῖα ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν, δὲν εὑρίσκονται παρὰ μόνον ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὑπὸ μίαν κατάστασιν ἀνάγκης παραμένουν ὑπ’ αὐτήν. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἐμβάλῃ εἰς σκέψεις μελαγχολικάς, διότι καὶ πέραν, αὐτοῦ ἡ χωρητικότης τῶν πλοίων αὐτῶν μειοῦται ἀπὸ μηνὸς εἰς μῆνα. Ὅπως γνωρίζετε, ὑπάρχει ἀπαγόρευσις πωλήσεως Ἑλληνικῶν πλοίων, ἀλλαγῆς δηλαδὴ σημαίας ἐπὶ Ἑλληνικῶν πλοίων καὶ ἀπαιτεῖται μία ὁλόκληρος διαδικασία διὰ νὰ τεθῇ ὑπὸ ξένην σημαίαν Ἑλληνικὸν πλοῖον. Εὐθὺς μόλις γίνεται κατορθωτὸν νὰ ἐπιτύχῃ τις τοῦτο, σπεύδει νὰ μεταπωλήσῃ τὸ πλοῖον ἢ νὰ τὸ μεταφέρῃ ὑπὸ ἄλλην σημαίαν ἐμφανίζων μίαν εἰκονικὴν πώλησιν. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν ἐμπορικὸν ναυτικόν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν ἀνάπτυξίν του, εὑρίσκεται εἰς κατάστασιν πολὺ θλιβεράν. Ἐὰν ἐξακολουθήσῃ ἡ κατάστασις αὐτὴ καὶ τὸ Κράτος δὲν λάβῃ τὰ ἐνδεδειγμένα μέτρα, εἶμαι βέβαιος, ὅτι πολὺ συντόμως, σὲ ἕνα διάστημα 3, 4, 5 ἐτῶν δὲν θὰ ὑπάρχῃ Ἑλληνικὸν ἐμπορικὸν ναυτικόν, τοὐλάχιστον ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τὴν εὐρυτέραν ὅπως τὴν ἐννοοῦμεν καὶ ἰδίως ἀπὸ πλευρᾶς ποντοπόρων πλοίων, τὰ ὁποῖα ἔχουν καὶ σημασίαν ἀπὸ ἀπόψεως ἐθνικῆς οἰκονομίας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἀναπτύξεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας. Ὅπως θὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ἠνάγκασαν τοὺς Ἕλληνας ἐφοπλιστὰς καὶ ἐν γένει τὸ ἐμπορικὸν Ἑλληνικὸν ναυτικὸν ν’ ἀναπτυχθῇ ὑπὸ τὸ καθεστὼς ξένων σημαιῶν, εἶναι πολλοὶ καὶ διάφοροι. Ἕνας λόγος εἶναι, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν πλοῖον, χωρὶς καμμίαν προστασίαν ταξιδεύει εἰς τοὺς ὠκεανοὺς καὶ συναγωνίζεται τὰς ξένας σημαίας, αἱ ὁποῖαι τυγχάνουν εἰδικῆς προστασίας καὶ τοῦτο, διότι ὅλα ἤδη τὰ μεγάλα Κράτη, τὰ ὁποῖα ἔχουν μεγάλας μεταφοράς, προστατεύουν τὰ πλοῖα των καὶ τὰ προτιμοῦν, παραμερίζοντα κατὰ ἕνα τρόπον τὰ ὑπὸ ξένην σημαίαν πλοῖα. Εἰδικώτερον δὲ τὰ πλοῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα δὲν ἀνήκουν εἰς μεγάλας χώρας, αἱ ὁποῖαι νὰ ἐπιβάλλουν εἰς τὰς μεταφορὰς καὶ ἰδίως τὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται ὑπὸ σημαίαν μικροτέρων κρατῶν, ὅπως ἡ Ἑλλάς, ἀντιμετωπίζουν τὰ Ἑλληνικὰ πλοῖα σκληρότατον ἀνταγωνισμόν, τοιοῦτον, ὥστε νὰ ὑποχρεωθοῦν οἱ πλοιοκτῆται των ἢ νὰ τεθοῦν ταῦτα ὑπὸ τὴν σημαίαν ἄλλων Κρατῶν, ἢ νὰ ζητήσουν ὅπως τεθοῦν ὑπὸ ἕνα καθεστὼς περισσοτέρας εὐκολίας, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ναυτολόγησιν, τὴν σύνθεσιν τῶν πληρωμάτων, τὴν μισθοδοσίαν καὶ ἐν γένει τὰς ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ἐπιβάλλει ἡ Ἑλληνικὴ νομοθεσία. Ἕν εἶναι αὐτὸ τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ὑπεχρέωσε τοὺς Ἕλληνας ἐφοπλιστὰς νὰ θέσουν ὑπὸ ξένην σημαίαν τὰ πλοῖα των ἢ νὰ τὰ δέσουν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἀπὸ τῆς ἀγορᾶς των. Ἄλλο εἶναι τὸ φορολογικὸν ζήτημα καὶ ἕτερον εἶναι τὸ ζήτημα τῶν συναλλαγματικῶν διατυπώσεων. Ὑπῆρξαν τόσον στενόκαρδοι αἱ συναλλαγματικαὶ διατυπώσεις, ὅσον ἀφορᾷ τὴν κίνησιν τῶν ναυτικῶν κεφαλαίων, ὥστε πλεῖστα ναυτικὰ γραφεῖα διελύθησαν εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ συνεκροτήθησαν εἰς πρωτευούσας ξένων χωρῶν, ὡς εἰς τὴν νέαν Ὑόρκην, εἰς τὸ Λονδῖνον καὶ ἀκόμη εἰς τὴν Νορβηγίαν καὶ τὸν Καναδᾶν πρὸ παντός, διότι ἀκριβῶς αἱ διατυπώσεις, αἱ ὁποῖαι ἀπαιτοῦνται διὰ τὴν κίνησιν τῶν ναυτικῶν κεφαλαίων δὲν τοὺς ἐπέτρεπον νὰ ἀσκήσουν κατ’ ἕνα τρόπον λογικὸν τὸ λειτούργημα αὐτὸ τοῦ ἐφοπλιστοῦ καὶ νὰ καλύψουν τὰς ὑποχρεώσεις αἱ ὁποῖαι ἐδημιουργοῦντο εἰς ξένον συνάλλαγμα. Ὅταν ἀνέλαβον Ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, ἔχων ὑπ’ ὄψει μου τὸ φοβερὸν αὐτὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον ἀντιμετωπίζει ἡ Ἑλληνικὴ Ἐμπορικὴ Ναυτιλία καὶ ἑπομένως ἡ Ἑλλὰς γενικώτερον, ἠθέλησα νὰ θέσω τὰς βάσεις μιᾶς νέας ἐμπορικῆς ναυτικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέψῃ ὄχι μόνον τὴν διατήρησιν τῶν ἐλαχίστων Ἑλληνικῶν πλοίων ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπάνοδον εἰ δυνατόν, ἑνὸς μέρους, διότι τοῦ ὅλου εἶναι ἀδύνατον, τῶν ὑπὸ ξένην σημαίαν πλοίων ὑπὸ τὴν Ἑλληνικὴν σημαίαν. Τὸ κέρδος δέ, τὸ ὁποῖον θὰ προσεπορίζετο καὶ ἡ ἐθνικὴ οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ γενικώτερον ἡ Ἑλλὰς ὡς Ἔθνος, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ ἐξάρω, κύριοι βουλευταί. Ἔθεσα, λοιπόν, ὡς βάσιν καὶ σκοπόν μου τὸν παραμερισμὸν αὐτῶν τῶν ἐμποδίων, τὰ ὁποῖα μέχρι σήμερον συνετέλεσαν εἰς τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ Ἕλληνος ἐφοπλιστοῦ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴν σημαίαν. Διότι ἐὰν ἐξακολουθήσῃ τὸ καθεστὼς αὐτό, θὰ καταντήσῃ ὄχι μόνον νὰ ἀποξενωθῶμεν τελείως ἀπὸ τοὺς ἐφοπλιστάς, ἀλλὰ θὰ στερηθοῦν τὰ Ἑλληνικὰ πληρώματα τῆς δυνατότητος τῆς ναυτολογήσεώς των εἰς τὰ ὑπὸ ξένην σημαίαν Ἑλληνικὰ πλοῖα. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου μίαν στατιστικήν, ἡ ὁποία ἀνάγλυφα ἀποδεικνύει, ὅτι ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος οἱ Ἕλληνες ναυτικοί, οἱ ναυτεργάται, οἱ ὁποῖοι μετέχουν εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν Ἑλληνικῶν πλοίων ὑπὸ ξένην σημαίαν, ἐλαττώνονται κατὰ τρόπον ἀρκετὰ ἐπικίνδυνον, ὥστε νὰ φοβοῦμαι, ὅτι μετ’ ὀλίγον εἰς τὰ ὑπὸ ξένην σημαίαν πλοῖα Ἑλλήνων ἐφοπλιστῶν νὰ μὴ ὑπάρχῃ Ἕλλην ναύτης. Ὑποχρέωσις λοιπόν, παντὸς ὑπευθύνου, ἀλλὰ καὶ τῆς Βουλῆς σήμερον βαρυτάτη εἶναι νὰ φροντίσῃ νὰ ρυθμίσῃ τὸ θέμα τοῦτο τὸ συντομώτερον. Ὡς ἀρχὴ ἔπρεπε νὰ τεθῇ τὸ ζήτημα τῆς συμβάσεως. Ἐπεζήτησα νὰ τακτοποιήσω τὰς σχέσεις μεταξὺ ἐφοπλιστῶν καὶ ναυτεργατῶν καὶ νὰ θέσω τὰς βάσεις μιᾶς συνεννοήσεως. Ἐπρόκειτο νὰ τακτοποιήσω τὸ ζήτημα τὸ φορολογικὸν καὶ κατόπιν τὸ ζήτημα τῆς κινήσεως τῶν κεφαλαίων. Πέραν τούτου ἐπεδίωξα μίαν ἀνάληψιν ὑποχρεώσεως ἐκ μέρους τῶν ἀρχηγῶν ὅλων τῶν κομμάτων, ὅτι τὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖον θὰ προέκυπτεν ἀπὸ τὴν τοιαύτην ἐργασίαν, θὰ διατηρηθῇ ὑποχρεωτικῶς διὰ 10 ἔτη τοὐλάχιστον, διὰ τὸν πολιτικὸν κόσμον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος διὰ τῶν ἀρχηγῶν του θὰ ἀνελάμβανε τὴν ὑποχρέωσιν αὐτήν. Ἔθεσα λοιπόν, ὡς βάσιν πρῶτον τὴν σύστασιν δύο ἐπιτροπῶν, διὰ τὴν μελέτην μιᾶς συμβάσεως ναυτικῆς ἐργασίας καὶ μιᾶς συμβάσεως σχετικῆς μὲ τὴν ναυτολόγησιν τῶν Ἑλληνικῶν πληρωμάτων. Τὸ ἔργον δὲν ἦτο εὔκολον ὅταν ἀπεπειράθην ν’ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ ζήτημα αὐτό. Μὲ εἰδοποίησαν ὅτι δὲν θὰ προχωρήσῃ ἡ ὑπόθεσις, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ καταλήξουν τὰ πληρώματα καὶ οἱ ἐφοπλισταὶ εἰς συμφωνίαν. Ὑπῆρξε μία ἀδιαλλαξία ἑκατέρωθεν. Ὁμολογῶ, ὅτι ἐκουράσθηκα ἐπ’ ἀρκετὸν χρόνον. Ἐκάλεσα ἰδιαιτέρως τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν ἐφοπλιστῶν καὶ ἰδιαιτέρως τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν ναυτεργατικῶν σωματείων καὶ τοὺς ἔθεσα τὸ ζήτημα ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ὡς ὑποχρέωσιν ἐθνικήν, πέραν ἀπὸ τὸ ἐπαγγελματικὸν συμφέρον, νὰ κατορθώσουν νὰ συμπέσουν αἱ ἀπόψεις των εἰς τὰ σημεῖα ἐκεῖνα ποὺ θὰ ἐπιτρέψουν τὴν δημιουργίαν μιᾶς συλλογικῆς συμβάσεως, ἡ ὁποία θὰ δώσῃ τὰς βάσεις τῆς περαιτέρω συσφίξεως, τῆς συνδέσεως τῶν σχέσεων τῶν δύο αὐτῶν παραγόντων, τῶν ἐφοπλιστῶν καὶ ναυτεργατῶν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θὰ ἀποτελέσῃ τὸ βάθρον τῆς ἀναπτύξεως τῆς Ἑλληνικῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας καὶ τῆς ἐπανόδου τῶν Ἑλληνικῶν πλοίων ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν. Ἡ προσπάθεια συνεχίσθη καὶ μετὰ τὴν Ὑπουργίαν μου. Πάντως κατώρθωσα ἐπὶ τῆς Ὑπουργίας μου νὰ τοὺς θέσω εἰς ἐπαφὴν νὰ συνεννοηθοῦν εἰς γενικὰς γραμμὰς καὶ βάσει ἑνὸς σχεδίου συνέχισαν τὰς λεπτομερειακὰς διαπραγματεύσεις ἐπὶ 1½ μῆνα εἰς κοινὰς συσκέψεις. Τὸ ἔργον δὲν ἦτο εὔκολον, ὑπῆρξε δυσχερέστατον καὶ αἱ ἀντιθέσεις ὑπῆρξαν ὀξύταται. Πάντως κατέληξαν νὰ ὑπογράψουν αὐτὴν τὴν συλλογικὴν σύμβασιν.

§81ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Μὲ τοῦ Λονδίνου καὶ τῆς Ν. Ὑόρκης τὴν συμβουλήν.

§82Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Αὐτὴ ἡ συλλογικὴ σύμβασις δὲν εἶναι σύμβασις μεταξὺ τῶν ἐδῶ ἐφοπλιστῶν καὶ ναυτεργατῶν· εἶναι σύμβασις ἐγκριθεῖσα ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐφοπλιστικοὺς παράγοντας. Τὴν ἐφαρμογὴν τῶν συλλογικῶν αὐτῶν συμβάσεων ἔρχεται νὰ ἐπιτρέψῃ ὁ ὑπὸ κρίσιν νόμος. Δὲν ἀμφισβητῶ, κ. βουλευταί, ὅτι ὁ ὑπὸ κρίσιν νόμος ἔχει νομοτεχνικὰς ἐλλείψεις καὶ εἰς ἄλλα σημεῖα παρουσιάζει ὡρισμένα κενά, ἀλλά, τὰ κενὰ αὐτὰ καὶ αἱ ἐλλείψεις εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ τακτοποιηθοῦν, ὅπως ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Κιζάνης μὲ τὴν δημοσίευσιν τοῦ ναυτικοῦ κώδικος, τὸν ὁποῖον ἐπεξεργάζεται ἡ ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ κ. Μαριδάκη Ἐπιτροπή. Πράγματι ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ περιέλαβεν, ὅ,τι ἐκλεκτὸν ἔχει ἀπὸ ἐπιστημονικῆς ἀπόψεως ἡ χώρα μας ὅσον ἀφορᾷ τὴν εἰδικότητα αὐτὴν καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι κατὰ τὸν Ἰούλιον πρόκειται νὰ δημοσιευθῇ, διότι περαιοῦται ἡ ἐργασία καὶ θὰ καλύψῃ, ὅ,τι κενὰ παρουσιάζει ὁ σήμερον ὑπὸ κρίσιν νόμος. Δι’ αὐτὸ θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν ἐφ’ ὅσον τὸ θέμα ἔχει τὴν εὐρύτητα τὴν ὁποίαν εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀναπτύξω, νὰ μὴ θελήσῃ νὰ περιορισθῇ εἰς τὴν ἐξάντλησιν τῶν λεπτομερειῶν. Αἱ συλλογικαὶ συμβάσεις εἶναι ἔργον τῶν 2 συντελεστῶν, τῶν 2 παραγόντων τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας τοῦ ναυτεργατικοῦ καὶ τοῦ πλοιοκτητικοῦ κόσμου. Ἐμελέτησαν τὰς τελευταίας λεπτομερείας, διεφώνησαν πολλὰς φορὰς ἐπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ κατώρθωσαν τέλος νὰ φέρουν τὴν συνισταμένην τῶν ἀπόψεων αὐτῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡμεῖς νὰ λέγωμεν ἐκ τῶν ὑστέρων, μὴ γνωρίζοντες ὅλας αὐτὰς τὰς λεπτομερείας, τὰς ὁποίας ἐπὶ πολλὰς συνεδριάσεις ἀνέλυσαν καὶ ἐπεξειργάσθησαν νὰ τροποποιήσωμεν συλλογικὰς συμβάσεις, διότι τροποποιοῦντες οἱονδήποτε ἄρθρον τοῦ νόμου αὐτοῦ, τροποποιοῦμεν τὴν βάσιν τῶν συλλογικῶν συμβάσεων, διὰ τὴν ὁποίαν, σᾶς ἐτόνισα, πόσος κόπος ἐχρειάσθη, διὰ νὰ καταλήξωμεν εἰς ἀποτέλεσμα. Θὰ παρακαλέσω λοιπὸν τὴν Βουλὴν παρὰ τὰς ἐλλείψεις, τὰς ὁποίας ἐμφανίζει τὸ νομοσχέδιον αὐτό, νὰ τὸ κυρώσῃ, νὰ τὸ ἐγκρίνῃ καὶ νὰ τὸ ψηφίσῃ μὲ τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἔτσι συμβάλλει καὶ ἡ Βουλὴ εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς τακτοποιήσεως ἑνὸς μεγάλου ἐθνικοῦ θέματος, ὅπως εἶναι ἡ τακτοποίησις τῆς ἐμπορικῆς μας ναυτιλίας.

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Γρηγοριάδης ἔχει τὸν λόγον.

§84Ν. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ. Εἶναι γνωστόν, κ. συνάδελφοι, ὅτι συνήθως, ἢ μᾶλλον ποτέ, δὲν σᾶς ἀπασχολῶ ἐπὶ πολὺ καὶ εἶναι βραχύταται αἱ ἀγορεύσεις μου. Θὰ παρακαλέσω μόνον τὸν κ. Πρόεδρον ἂν ἔχῃ τὴν καλωσύνην νὰ μὴ ἀπαλείψῃ ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τὴν ἀγόρευσίν μου, ὅπως συχνὰ συμβαίνει καὶ δὲν θὰ ἀνέβαινα εἰς τὸ βῆμα ἐὰν δὲν ἔβλεπα δύο κακὰ ὑπερασπιστῶν μιᾶς καλῆς ὑποθέσεως. Ἡ καλὴ ὑπόθεσις εἶναι τὸ ἐνδιαφέρον, ποὺ πρέπει νὰ ἔχωμεν ὅλοι διὰ τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν. Ἡ κακή της πλευρὰ διὰ τὴν ὁποίαν εἶμαι ἀντίθετος, εἶναι τὸ ὅτι πᾶν ὅ,τι γίνεται εἶναι εἰς βάρος τῶν ἐργαζομένων καὶ εἰς ὄφελος τῶν καρπουμένων τὴν ἐργασίαν τῶν ἐργαζομένων καὶ ἡ χειρίστη πλευρὰ εἶναι ἐκείνη, τὴν ὁποίαν εἶπεν ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Φθιωτιδοφωκίδος, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ταραξίαι ἐκεῖ καὶ ὅτι τὸ κάμνουν διὰ πολιτικὴν σκοπιμότητα οἱ ἄλλοι καὶ ἐπὶ τέλους ὑπάρχει ἐδῶ ἡ τάξις, ὅτι πᾶν ὅ,τι γίνεται πρὸς ὑπεράσπισιν τῶν ἐργαζομένων διὰ τὸ ψωμί τους γίνεται διὰ τὴν πρόκλησιν ταραχῶν, ὅτι αὐτοὶ οἱ χειριζόμενοι αὐτὰς τὰς ὑποθέσεις εἶναι ταραξίαι.

§85Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Δὲν γνωρίζετε, κ. συνάδελφοι, ὅτι ὑπάρχουν εἰς τὴν Ν. Ὑόρκην 5 δικηγόροι, οἱ ὁποῖοι ἐκμεταλλεύονται τοὺς ναυτεργάτας καὶ τοὺς παρωθοῦν εἰς ἀδικαιολογήτους στάσεις;

§86Ν. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ. Δὲν γνωρίζετε, κ. συνάδελφοι, ὅτι τὸ παγκόσμιον κεφάλαιον ἐκμεταλλεύεται τὴν ἐργασίαν; Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξακολουθήσῃ αὐτὴ ἡ κατάστασις καὶ ἀδιαμαρτυρήτως νὰ καθήμεθα ἐδῶ καὶ πάντα ἐργαζόμενον καὶ ζητοῦντα τὴν βελτίωσιν τῆς θέσεώς του νὰ τὸν θεωροῦμεν ταραξίαν.

§87Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Αἱ ὀργανώσεις τῶν ναυτεργατῶν ὑπέγραψαν τὸ σχέδιον νόμου. Τὰς γνωρίζετε ἢ ὄχι; Ἑπτὰ ὀργανώσεις ἦσαν.

§88Ν. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ. Ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ μιὰ ὀργάνωσις, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀντιπρόσωπον. Εἶναι 2.500 νεκροὶ οἱ ναῦται τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν δικαιώματα καὶ αὐτοὶ νὰ ἀφήσουν εἰς τοὺς δικαιούχους των τοὺς ἐργαζομένους κἄποιο πλεονέκτημα. Εἶμαι καὶ ἐγὼ ἐν τέλει ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου, ἀλλά, δὲν ἠμποροῦν ἀδιαμαρτυρήτως νὰ λέγωνται ἐδῶ, ὅτι πᾶς ἐνδιαφερόμενος διὰ τὸ ψωμί του εἶναι ταραξίας.

§89Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Κύριε Ὑπουργὲ δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω πολὺ παρὰ μισὸ λεπτό. Ἐπειδὴ κατηγορήθην, ὅτι ἐγὼ ἀπεκάλεσα ταραξίας ὡρισμένην ὁμάδα ναυτεργατῶν, δὲν θέλω παρὰ νὰ σᾶς εἴπω τὸ ἑξῆς: Ὅταν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔτρωγε χῶμα καὶ θὰ ἦτο εὐτυχὴς ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ εἶχεν ἕνα κομμάτι ψωμὶ ἀπὸ μπομπότα τοῦ αἰσχίστου εἴδους, εὑρισκόμενος εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν περὶ τὸ τέλος τῆς κατοχῆς ὡς Ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας πάντοτε εἰς τὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα προσήγγιζον εἰς τοὺς λιμένας τῆς Μ. Ἀνατολῆς ἔκαμνον ἐπιθεωρήσεις, ἐρωτοῦσα τὰ πληρώματα πῶς διάγουν, ἐὰν εἶναι εὐχαριστημένα ἀπὸ τὴν διαγωγὴν τῶν πλοιάρχων των, ἀπὸ τὴν τροφοδοσίαν καὶ ἐν γένει ἀπὸ τὴν ἐπὶ τῶν πλοίων ζωήν των. Καθ’ ἣν στιγμὴν ἡμεῖς ἐστερούμεθα τῶν πάντων παρουσιάσθησαν ναυτεργάται, οἱ ὁποῖοι μοῦ εἶπον: Κύριε Ὑπουργέ, παρουσιαζόμεθα νὰ σᾶς παραπονεθῶμεν ἐναντίον τοῦ μαγείρου, διότι δὲν ψήνει καλὰ τὰ κοτόπουλα. Καὶ σᾶς ἀφήνω εἰς τὴν κρίσιν σας νὰ μοῦ εἴπητε ἐὰν ἦτο παράπονον καὶ ἐὰν ἔπρεπε νὰ ἐκφέρουν τι ἐναντίον τῆς ὑπηρεσίας τῶν πλοίων.

§90Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐγώ, κ. συνάδελφοι, ὡμίλησα ὡς ὡμίλησα, ἔχων ὑπ’ ὄψει μου, ὅτι ὑπάρχουν πέντε δικηγόροι ἀλλοεθνεῖς ἀπὸ τὴν Νέαν Ὑόρκην, οἱ ὁποῖοι ἐκμεταλλεύονται τοὺς Ἕλληνας ναυτεργάτας, τοὺς παρακινοῦν νὰ κάμνουν μηνύσεις καὶ καταγγελίας συμβάσεων ἐναντίον τῶν πλοιοκτητῶν, τοὺς ἀπομυζοῦν τὰς τελευταίας οἰκονομίας των καὶ τοὺς ἀφήνουν νὰ ἀλητεύουν. Αὐτοὺς ἐθεώρησα ὡς ταραξίας, ὄχι, τοὺς ἰδικούς μας. Λοιπόν, ἐδῶ αὐτὰ εἶπον καὶ ἐπιμένω ἐὰν ἠμπορέσωμεν νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν καὶ ἀπαλείψωμεν μερικὰς φράσεις ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον, θὰ καταρρίψωμεν τὰς ἐπιχειρήματα αὐτῶν τῶν πέντε δικηγόρων καὶ δὲν θὰ δημιουργήσωμεν θύματα ναυτεργατῶν εἰς τὴν ξένην, διότι ἡμεῖς ἐνδιαφερόμεθα διὰ τοὺς ναυτεργάτας.

§91Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Αὐτοὶ εἶναι ἀντικείμενον τῆς νομοθεσίας, οἱ πέντε δικηγόροι τῆς Ἀμερικῆς;

§92Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Τὸ νομοσχέδιον αὐτό, εἶναι πρώην συμφωνία μεταξὺ κεφαλαίου καὶ ἐργασίας, μεταξὺ ἐργατῶν καὶ πλοιοκτητῶν. Κατὰ συνέπειαν, ἐφ’ ὅσον οἱ ἀμέσως ἐνδιαφερόμενοι κατήρτισαν τὴν σύμβασιν αὐτὴν ὡς τὴν κατήρτισαν, ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι δὲν δυνάμεθα οἱ τρίτοι νὰ παρέμβωμεν εἰς τρόπον ὥστε νὰ μεταβάλωμεν τὰ συμφωνηθέντα. Ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι ὑπάρχουν καὶ κενά, τὰ κενὰ αὐτὰ ὁ ἐμπορικὸς κῶδιξ, ὁ ὁποῖος μετ’ ὀλίγον θὰ ἔλθῃ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ καταρτίζεται ὑπὸ ἐπιτροπῆς ἐξαιρέτων ἐπιστημόνων ὑπὸ τὴν προεδρείαν τοῦ κ. Μαριδάκη θὰ ρυθμίσῃ καὶ τὰ κενὰ αὐτά. Θὰ παρακαλέσω λοιπὸν τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου ὡς ἔχει, δεδομένου ὅτι κατὰ τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον ἀποτελεῖ μίαν συμφωνίαν μεταξὺ ναυτεργατῶν καὶ ἐφοπλιστῶν.

§93Α. ΣΒΩΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, θέτει ἕνα ζήτημα ἀρχῆς, ἐναντίον τοῦ ὁποίου ὀφείλει ἡ Βουλὴ νὰ ἐξεγερθῇ. Εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν ἀναγράφεται ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Ἐὰν αὐτὸ σημαίνῃ ἁπλῶς μίαν συζήτησιν γενικὴν χωρὶς εἴσοδον εἰς κἄποιας λεπτομερείας, διερωτῶμαι πρὸς τί ἀναγράφεται συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς κλπ. Ὑπάρχει ἡ ἄποψις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ὅτι ἐδῶ ἔχομεν νὰ κάμωμεν μὲ μίαν σύμβασιν μεταξὺ δύο μερῶν. Πρόκειται περὶ συλλογικῆς συμβάσεως τοῦ τύπου ἐκείνου, τὴν ὁποίαν ρυθμίζει ἡ ὑπάρχουσα ἤδη ἀπὸ τοῦ 1935 Νομοθεσία. Ἐὰν πρόκειται περὶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τῆς συμφωνίας μεταξὺ τῶν δύο μερῶν, αὐτὰ δὲν κυροῦνται ἀπὸ κανένα νόμον. Ἰσχύει ἀφ’ ἑαυτῆς, δυνάμει ἐξουσιοδοτήσεως ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸν ὑπάρχοντα Νόμον. Συνεπῶς, δὲν πρόκειται περὶ αὐτῆς. Καὶ ἀφ’ ἧς στιγμῆς τὴν Σύμβασιν αὐτὴν τὴν φέρατε πρὸς κύρωσιν εἰς τὴν Βουλήν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπητε νὰ μὴ τὴν συζητήσωμεν ἄρθρον πρὸς ἄρθρον. Αὐτὸ γίνεται, κ. Ὑπουργέ, μόνον ἐπὶ κωδίκων, καὶ εἴδατε, ὅτι ὑπάρχει ἀντίδρασις τῆς Βουλῆς καὶ κατὰ τὴν ψήφισιν τῶν κωδίκων ἀκόμη.

§94Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Δὲν εἶπον αὐτό. Εἶπον, ὅτι ἡ Βουλὴ δύναται νὰ συζητῇ, ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις δὲν δύναται νὰ δεχθῇ ἑτέραν τροπολογίαν.

§95Α. ΣΒΩΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἀρχίζει καὶ αὐξάνει εἰς βαθμὸν μὴ ἐπιτετραμμένον ὁ ἐκβιασμὸς τῆς Βουλῆς ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Εἰσάγεται ἓν νομοσχέδιον εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ τὸ ψηφίζει καὶ τὸ φέρετε εἰς τὴν Ὁλομέλειαν τῆς Βουλῆς, εἰς τὴν ὁποίαν λέγετε: «Πρόσεξε· ἐὰν θελήσῃς νὰ συζητήσῃς, ἐγὼ τὸ παίρνω πίσω». Δικαίωμά σας εἶναι νὰ τὸ ἀποσύρετε, ἀλλὰ τοιαύτη συμπεριφορὰ εἶναι ἥκιστα Κοινοβουλευτικὴ καὶ νομίζω, ἀσχέτως τῆς οὐσίας τοῦ ζητήματος, ὅτι ἡ Βουλὴ δὲν πρέπει νὰ δεχθῇ τὴν τακτικὴν αὐτήν. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ λέγετε εἰς τὴν Βουλήν, δέξουτο ὡς ἔχει, διότι ἐγὼ νομίζω, ὅτι εἶναι καλόν. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καταργεῖτε τὴν Βουλήν.

§96Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω, ὅτι θὰ συμφωνήσῃ καὶ ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Ε.Λ.Δ, διότι, ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ προτείνουν νὰ γίνῃ δεκτὸν ὡς ἔχει, θὰ ἐρωτηθῇ πρῶτον ἡ Βουλή, ἐὰν δέχεται αὐτὴν τὴν εἰσήγησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§97ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου ἔληξε. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν. Ἄρθρον 1ον. Δεκτόν;

§98ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§99ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 1ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 2ον. Δεκτόν;

§100ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§101ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 2ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 3ον. Δεκτόν;

§102ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 3ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 4ον. Δεκτόν;

§104Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, εἰς τὸ ἄρθρον 4 ὑπάρχει παράγραφος 2, ἡ ὁποία λέγει: «..... Ἡ ὑποχρέωσις πρὸς παροχὴν τροφῆς... ....... (ἀναγινώσκει).......» Σᾶς ἔλεγον καὶ πρίν, ὅτι εἶναι δυνατόν, ἡ ἡμέρα, καθ’ ἣν ἐκδίδεται τὸ εἰσιτήριον πρὸς παλιννόστησιν, νὰ μὴ συμπίπτῃ μὲ τὴν ἡμέραν τῆς ἀναχωρήσεως τοῦ πλοίου, ἢ οἱουδήποτε ἄλλου μεταφορικοῦ μέσου, καὶ εἶναι ἐνδεχόμενον ὁ ναυτικὸς νὰ μείνῃ ἐστερημένος τροφῆς ἐπὶ ἕνα διάστημα ἀρκετόν. Ἐπειδὴ μὲ θερμαίνει ζωηρὸν ἐνδιαφέρον διὰ τὸ ἐμπορικὸν ναυτικὸν καὶ διὰ τὴν φήμην τῆς χώρας αὐτῆς, νομίζω, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ δεχθῶμεν διατύπωσιν, ἡ ὁποία, ἐνδεχομένως, θὰ ἀφήσῃ ναυτικοὺς νὰ σύρωνται εἰς λιμάνια, δι’ ἔλλειψιν μόνον διατροφῆς, μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς ἀναχωρήσεώς των.

§105Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἡ προκαταβολὴ εἶναι μέχρι 15 ἡμέρας τοὐλάχιστον.

§106Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Αὐτὸ πού εἰσηγεῖσθε δὲν τὸ ἱκανοποιεῖ τὸ 25 ἄρθρον;

§107Α. ΖΑΚΚΑΣ. Διὰ τοῦτο προτείνω, λοιπόν, τὴν ἑξῆς διατύπωσιν τῆς παραγράφου 2 καὶ παρακαλῶ τοὺς κ. συναδέλφους νὰ προσέξουν τὸ κείμενον τοῦ σχεδίου νόμου: «Ἡ ὑποχρέωσις.................. ........ (ἀναγινώσκει).......». Δηλ. ἡ ὑποχρέωσις τοῦ πλοιοκτήτου θὰ εἶναι, νὰ καταβάλλῃ τὸν μισθὸν διὰ τὸν παλιννοστοῦντα μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ θὰ ἀναχωρήσῃ τὸ πλοῖον ἢ τὸ οἱοδήποτε ὡρισμένον μεταφορικὸν μέσον.

§108Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Καὶ ἀεροπορικῶς ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει.

§109Α. ΖΑΚΚΑΣ. Νὰ διαλέξῃ ὁ πλοιοκτήτης. Ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ εὐθυνότερον μέσον, ἀλλὰ θὰ τοῦ δώσῃ τὸν μισθὸν μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ θὰ τεθῇ εἰς κίνησιν, διὰ νὰ ἀναχωρήσῃ μὲ τὸ μεταφορικὸν μέσον, τὸ ὁποῖον ἐξέλεξεν.

§110Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Νὰ βάλωμε καὶ τὴν διάταξιν ἀεροπορικῶς, διότι πιθανὸν νὰ φύγῃ μετὰ 2 μῆνας ἀπὸ ἐκεῖ.

§111Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ὁ ἐργοδότης ἐκλέγει τὸ μέσον καὶ συνεπῶς καλύπτεσθε μὲ τὴν τροπολογίαν αὐτήν.

§112Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 25 λέγει, ὅταν δὲν ἔχῃ πλοῖον θὰ πληρώνῃ ὁ πλοιοκτήτης τὰς δαπάνας διατροφῆς. Σεῖς λέγετε, νὰ τοῦ καταβάλλῃ καὶ μισθόν, ὅταν τοῦ δίδῃ τὴν τροφὴν καὶ εἰσιτήριον. Τί ἄλλο θέλετε; Δὲν ἔχει θέσιν, νομίζω, ἡ τροπολογία αὐτή.

§113Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἠμπορεῖ ὁ πλοίαρχος, εἰς ἓν μέρος ὅπου δὲν θὰ ὑπάρχῃ Προξενικὴ Ἀρχή, νὰ ἰσχυρισθῇ: Ἔτσι μοῦ λέγει τὸ ἄρθρον 4.

§114Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ἐάν, διὰ τῆς τροπολογίας αὐτῆς τὴν ὁποίαν προτείνετε, ἐπήρχετο μία βελτίωσις οὐσιώδης ὑπὲρ τοῦ ἐργάτου, τότε βεβαίως θὰ ἔπρεπε νὰ συζητηθῇ. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία περὶ αὐτοῦ. Ἀλλὰ προκειμένου νὰ χαλάσωμε μίαν συμφωνίαν, ἡ ὁποία, ὅπως εἶπεν ὁ κ. Κάντζιας κατωρθώθη νὰ ἐπιτευχθῇ μὲ πολλοὺς κόπους καὶ ἐφ’ ὅσον διὰ τοῦ ἄρθρου 25 ὑπάρχει ἡ ἐξασφάλισις τοῦ ἐργάτου, διὰ τὸ διάστημα ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἀπολύσεώς του μέχρι τῆς ἡμέρας τῆς ἀναχωρήσεώς του, δὲν πρέπει νὰ ἐπιμείνετε.

§115Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἡ μετὰ πολλοῦ κόπου ἐπιτευχθεῖσα συμφωνία, δὲν σᾶς γεννᾷ τὴν ὑποψίαν, ὅτι ἡ συμφωνία αὐτὴ ἠμπορεῖ νὰ ὑπερισχύσῃ, ὅταν ὁ πλοίαρχος εἶναι κύριος τῆς καταστάσεως;

§116Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι τὸ θέμα τῆς παλιννοστήσεως εἶναι σοβαρὸν διὰ τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν, τοῦτο δὲ ὀφείλεται, προφανῶς, εἰς τὴν γεωγραφικὴν θέσιν τῆς Ἑλλάδος καὶ ἂν πρόκειται, τὰς ὀλίγας ἡμέρας ποὺ μεσολαβοῦν, νὰ μὴ ἔχῃ ἐκτὸς τῆς διατροφῆς ἄλλο εἰσόδημα ὁ ἐργάτης, πρέπει νὰ τὸ δεχθῶμεν, λόγῳ τῆς δυσχερείας αὐτῆς τὴν ὁποίαν δὲν πρέπει νὰ φέρῃ ἡ μία πλευρά.

§117Α. ΖΑΚΚΑΣ. Εἶναι σπουδαία ἐπιβάρυνσις αὐτή;

§118Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Ἐπιμένοντες εἰς τὴν αὐστηροτέραν διατύπωσιν τῶν ὅρων δὲν κάμνετε τίποτε, ἀφοῦ ἐνδιαφέρεσθε διὰ τοὺς ἐργάτας, ἀφοῦ ἐνδιαφερόμεθα ἐξ ἴσου καὶ ἡμεῖς δι’ αὐτούς· ἐπειδὴ ἐνδιαφέρεσθε δὲν πρέπει νὰ ἐπιμείνετε εἰς τὴν αὐστηροτέραν διατύπωσιν τῶν διατάξεων, διότι ἐκθέτετε τοὺς ναυτεργάτας εἰς ἕνα καθεστὼς τελείως αὐθαίρετον, ἀπὸ ἀπόψεως ὑποχρεώσεων καὶ τοῦ πλοιοκτήτου καὶ τοῦ πλοιάρχου, διότι ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν ὑπὸ ξένην σημαίαν. Διατὶ θέλετε νὰ τοὺς ἀφήσετε ἐκτεθειμένους εἰς αὐτὴν τὴν αὐθαιρεσίαν, τὴν ὁποίαν ἐπιτρέπουν αἱ ξέναι νομοθεσίαι;

§119Α. ΖΑΚΚΑΣ. Αὐτὰ εἶναι ἐκβιασμοὶ ἐκ μέρους τῶν κυρίων αὐτῶν.

§120Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Μὴ ἐπιμένετε εἰς κάτι, ποὺ προσπαθοῦμε νὰ δημιουργήσωμεν.

§121Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν μὲ πείθετε, καὶ παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ ἀποφανθῇ ἐπὶ τῆς τροπολογίας.

§122Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Αἱ τροπολογίαι πρέπει νὰ ὑποβάλλωνται 24 ὥρας πρὶν καὶ νὰ διανέμωνται, καὶ δὲν συζητοῦνται, ἐκτὸς ἂν ἄλλως ἀποφασίσῃ ἡ Βουλή. Παρακαλῶ νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή, ἂν ἀποδέχεται νὰ συζητήσῃ τὴν τροπολογίαν. Ὁ Κανονισμὸς εἶναι σαφὴς εἰς τὸ σημεῖον αὐτό.

§123Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Ἡ Κυβέρνησις δὲν τὴν δέχεται.

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀπορρίπτεται. Τὸ 4ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. 5ον, Δεκτόν;

§125ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 5ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 6ον. Δεκτόν;

§127Α. ΖΑΚΚΑΣ. Μίαν τροπολογίαν εἰς τὸ 6ον ἄρθρον, παρ. 2. Νὰ προστεθοῦν τὰ ἀκόλουθα: «ἢ τὰς εἰς τὴν θέσιν δι’ ἣν προσελήφθη ἀνταποκρινομένας ἱκανότητας ἢ ἀδεξιότητάς του».

§128Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας). Δὲν δύναμαι νὰ ἀποδεχθῶ τὴν τροπολογίαν, δι’ οὓς λόγους ἀρχικῶς ἐξέθεσα.

§129Α. ΖΑΚΚΑΣ. Νομίζω, ὅτι εἶναι ἐνδεδειγμένη ἡ τροπολογία αὐτή, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφήσωμεν εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ πλοιάρχου νὰ ἐκτιμᾷ κατὰ τίνα τρόπον δύναται νὰ χρησιμοποιῇ τὸν Α ἢ τὸν Β, χωρὶς νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψει του διὰ ποίους λόγους τὸν προσέλαβεν ἀρχικῶς. Ἐφ’ ὅσον γίνεται διάκρισις τοῦ βαθμοῦ, πρέπει νὰ γίνεται διάκρισις καὶ τῶν σωματικῶν δεξιοτήτων.

§130Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Ἠμπορεῖ ἕνας νὰ εἶναι ἀξιωματικὸς τῆς πορείας. Ἐὰν Πλοίαρχος τοῦ εἴπῃ νὰ κρατήσῃ τὸ ἡμερολόγιον;

§131Α. ΖΑΚΚΑΣ. Διατί μοῦ κάμνετε διακοπάς; Βεβαίως, αὐτό, ποὺ λέγετε εἶναι πολὺ φυσικόν. Ἀλλ’ ἐγὼ θέλω νὰ προφυλάξω τὴν χρησιμοποίησιν ἀνθρώπων εἰς ἔργα διὰ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀκατάλληλοι τελείως.

§132Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Θὰ τοῦ τὸ πῇ, ὅτι εἶναι ἀκατάλληλος.

§133Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν δύναται νὰ τὸ πῇ.

§134Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναθέσῃ ἐργασίαν εἰς ἕνα ὁ ὁποῖος εἶναι ἀκατάλληλος;

§135Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐὰν ἔχῃ κακὴν πρόθεσιν, δύναται νὰ τὸ κάμῃ.

§136ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν τροπολογίαν;

§137ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§138ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 6ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 7ον. Δεκτόν;

§139Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἡ φράσις ποὺ λέγει «ταῦτα εἰς τὴν θάλασσαν», νὰ γίνῃ: «Ἢ ἂν πρόκειται........ .... (ἀναγινώσκει) .......».

§140Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Δὲν ἰσχύουν αὐτὰ πουθενά, εἰς κανένα ναυτικόν.

§141Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Αὐτὴ ἡ φράσις ποὺ ὑπάρχει, δύναται νὰ δημιουργήσῃ διενέξεις.

§142Α. ΖΑΚΚΑΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 7, εἰς τὴν παράγραφον 2, νὰ προστεθοῦν εἰς τὸ τέλος τὰ ἀκόλουθα: «Ἐφ’ ὅσον ταῦτα δὲν θέτουν εἰς κίνδυνον τὴν ἀσφάλειαν τοῦ πλοίου ἢ ὁ ναυτικὸς δὲν στέργει νὰ καταβάλῃ τὸν κεκανονισμένον δι’ αὐτὸν ναῦλον». Ἐὰν θέλετε, νὰ βάλετε καὶ μίαν ἐπαύξησιν τοῦ ναύλου.

§143Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Ἂν πρόκειται περὶ ναρκωτικῶν, θὰ τοῦ πάρετε ναῦλον διὰ τὰ ναρκωτικά; Λαθρεμπόριον θὰ βάλῃ μέσα καὶ τὸ πετάει στὶς θάλασσες.

§144Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Εἶναι ὁμοία πρὸς τὴν διάταξιν τῆς Ἐπιτροπῆς. Θέλετε νὰ σᾶς τὴν διαβάσω; «Ἀπαγορεύεται εἰς τὸν ναυτικὸν............... ..... (ἀναγινώσκει).........» Ὥστε, καὶ τὰ δύο σχέδια τὴν περιέχουν αὐτὴν τὴν διάταξιν.

§145Α. ΖΑΚΚΑΣ. Εἶναι βαρυτάτη ἡ ποινή. Ἐὰν πρόκειται περὶ ναρκωτικῶν, παραβαίνει διάταξιν τοῦ νόμου.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν τροποποίησιν τοῦ κ. Ζάκκα;

§147ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§148ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἀπέρριψε τὴν τροποποίησιν τοῦ κ. Ζάκκα. Τὸ 7ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 8ον, δεκτόν.

§149Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἐπειδὴ κατὰ κόρον ἐλέχθη, ὅτι ἔγινε μία συλλογικὴ σύμβασις, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ ἰσχύσῃ καὶ διὰ νὰ ἰσχύσῃ πρέπει νὰ ψηφισθῇ ὁ νόμος αὐτὸς ἐπειγόντως, ἐγὼ θέλω νὰ δώσω ἰσχὺν εἰς τὴν σύμβασιν αὐτὴν καὶ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς προτείνω εἰς τὸ ἄρθρον 8, εἰς τὸ τέλος, νὰ προστεθῇ ἕνα ἐδάφιον, ποῦ νὰ λέγῃ τὰ ἑξῆς: «Ὁ συμφωνούμενος μισθὸς δὲν δύναται νὰ εἶναι κατώτερος τοῦ διὰ τῆς συλλογικῆς συμβάσεως καθωρισμένου». Ἔτσι θὰ ἀποκτήσῃ ἰσχὺν πραγματικὴν ἡ συλλογικὴ σύμβασις, τὴν ὁποίαν τόσον ἐκτιμᾷ ὁ κ. Ὑπουργός, ἡ Κυβέρνησις καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν κ.κ. συναδέλφων. Ἐὰν δὲν περιλάβητε αὐτὴν τὴν διάταξιν εἰς τὸν νόμον, νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι κάμνετε μίαν συλλογικὴν σύμβασιν, τὴν ὁποίαν θὰ δημοσιεύσητε διὰ κάποιαν ἐντύπωσιν, ἀλλ’ ἡ ὁποία εἰς τὴν πρᾶξιν δὲν θὰ παράσχῃ τὴν προστασίαν, τὴν ὁποίαν ἐξαγγέλλετε, ὅτι περιμένετε ἀπὸ τὴν σύμβασιν αὐτήν. Παρακαλῶ τὸν κ. Πρωθυπουργὸν καὶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Ἐμπορ. Ναυτιλίας αὐτὴν τὴν τροπολογίαν νὰ τὴν θεωρήσουν ὡς οὐσιωδεστάτην διὰ πολλοὺς λόγους καὶ νὰ τὴν δεχθοῦν.

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Ζάκκα;

§151ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§152ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ τροπολογία τοῦ κ. Ζάκκα ἀπερρίφθη. Τὸ 8ον ἄρθρον δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 9ον. Δεκτὸν;

§153ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§154ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 9ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 10ον. Δεκτόν;

§155ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§156ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 10ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 11ον. Δεκτόν;

§157ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§158ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 11ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 12ον. Δεκτόν;

§159ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§160ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 12ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 13ον. Δεκτόν;

§161Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἔχω τροπολογίαν, κ. Πρόεδρε. Εἰς τὴν παράγραφον 3 τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ὁρίζεται, ὅτι «ἡ σύμβασις ἀορίστου χρόνου λύεται δι’ ἑκατέρωθεν καταγγελίας οὐχὶ ὅμως εἰς οἱονδήποτε λιμένα............ ........ (ἀναγινώσκει)........». Ἐδῶ ὅπως βλέπετε—καὶ ὅπως θὰ δῆτε καὶ παρακάτω ἀπὸ μίαν ἄλλην ρητὴν διάταξιν, ἡ ὁποία ἀπαλλάσσει τὸν πλοίαρχον ἀπὸ πᾶσαν ὑποχρέωσιν νὰ τηρήσῃ προθεσμίαν προειδοποιήσεως—ὁ μὲν ναυτικὸς διὰ νὰ λύσῃ τὴν σύμβασιν τοῦ ἀορίστου χρόνου δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ κάμῃ παρὰ μόνον ἐὰν περάσῃ ἕνας χρόνος καὶ ἀφοῦ προειδοποιήσῃ 10 ἡμέρες πρὶν τὸν πλοιοκτήτην—καὶ αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ εἶναι σωστὸ—ἀλλ’ ὁ πλοίαρχος ἔχει δικαίωμα ὁποτεδήποτε θελήσῃ νὰ λύσῃ τὴν σύμβασιν καὶ νὰ διώξῃ τὸν ναυτικόν. Αὐτὴ ἡ διατύπωσις, αὐτὴ ἡ μεταχείρισις τοῦ ναυτικοῦ θέτει τοὺς ναυτικοὺς ὑπὸ ἕνα τύπον δουλείας. Διότι τοὺς λέμε «θὰ καθήσετε ὑποχρεωτικῶς ἕνα χρόνο καὶ ἂν θελήσητε τὴν σύμβασιν αὐτήν, διότι κάτι τὶ σᾶς συμβαίνει κλπ., αὐτὸ δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ κάμητε διότι θὰ διωχθῆτε ἐπὶ λιποταξίᾳ».

§162ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶναι ἀνελεύθερον.

§163Α. ΖΑΚΚΑΣ. Καὶ θὰ ἔχητε καὶ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ προειδοποιήσητε 10 ἡμέρες πρίν. Αὐτὸ εἶναι σωστό. Ἡ προθεσμία τῆς προειδοποιήσεως εἶναι ἀπολύτως ἐνδεδειγμένη καὶ δικαιολογημένη, ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ παραδεκτὸν νὰ ἰσχύῃ μόνον διὰ τὸν πτωχὸν ναυτικόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς ἣν θέσιν σᾶς περιέγραψα πρίν, μὲ τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἐνιαυσίου ὑπηρεσίας καὶ τὴν πρόσθετον ὑποχρέωσιν τῆς δεκαημέρου προειδοποιήσεως. Νὰ μὴ ἔχῃ ὅμως καὶ ὁ πλοίαρχος τὴν ὑποχρέωσιν μιᾶς προειδοποιήσεως, αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον, εἶναι βαθυτάτη περιφρόνησις πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δουλεύουν εἰς τὰ καράβια. Δι’ αὐτὸ προτείνω τὴν ἑξῆς διατύπωσιν: «σύμβασις ἀορίστου χρόνου λύεται δι’ ἑκατέρωθεν καταγγελίας οὐχὶ ὅμως εἰς οἱονδήποτε λιμένα, ἀλλὰ μόνον εἰς λιμένα προορισμοῦ τοῦ πλοίου, ὑπὸ προθεσμίαν τοὐλάχιστον 8 ἡμερῶν. Ἡ ἐκ μέρους τοῦ ναυτικοῦ καταγγελία δύναται νὰ χωρήσῃ μόνον μετὰ παρέλευσιν 6 μηνῶν ἀπὸ τῆς προσλήψεώς του. Ἐὰν τὸ πλοῖον πλέῃ, ἡ σύμβασις παρατείνεται μέχρι τοῦ κατάπλου καὶ τῆς ἐξασφαλίσεως αὐτοῦ εἰς λιμένα». Δηλαδὴ ἡ ἐνιαύσιος ὑποχρεωτικὴ ὑπηρεσία νὰ γίνῃ 6 μῆνες.

§164Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ποία ἡ διαφορά;

§165Α. ΖΑΚΚΑΣ. Ἀνελογίσθητε ποτέ, ὅτι εἶναι δυατὸν νὰ ὑπηρετήσητε κάπου καὶ νὰ εἶσθε ὑποχρεωμένος νὰ μείνετε ἕνα χρόνο ἐκεῖ μέσα, ἀνεξαρτήτως τῶν εὐκαιριῶν ποὺ σᾶς παρουσιάζονται;

§166ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ ἐὰν δέχεται τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Ζάκκα εἰς τὴν § 3 τοῦ ἄρθρου 13. Οἱ παραδεχόμενοι παρακαλῶ νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ ὀλιγώτεροι).

§167ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως ἀπερρίφθη. Τὸ 13ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 14ον. Δεκτόν;

§168ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. Τὸ 14ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει.

§169ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρθρον 15ον, Δεκτόν;

§170Α. ΖΑΚΚΑΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 15, ἐδ. αʹ, λέγεται ὅτι «διὰ καταγγελίας τοῦ πλοιάρχου, ἕνεκα σοβαροῦ ἀντιπειθαρχικοῦ παραπτώματος, μὴ ὑποχρεωμένου νὰ τηρήσῃ προθεσμίαν τινά». Παρακαλῶ νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ φράσις «μὴ ὑποχρεωμένου νὰ τηρήσῃ προθεσμίαν τινά».

§171Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Προβλέπει τὸ ἑπόμενον ἄρθρον δι’ ἀποζημίωσιν ἐὰν λυθῇ ἡ σύμβασις ἄνευ πταίσματος τοῦ ναυτικοῦ.

§172Α. ΖΑΚΚΑΣ. Μὲ συγχωρεῖτε κ. Μπουρνιᾶ. Ἐὰν εἴχατε διαβάσει τὸν νόμον 2112......

§173Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Τὸν ἐφήρμοσα πολλὰ χρόνια.

§174Α. ΖΑΚΚΑΣ. Θὰ ἔχετε ἴδῃ, λοιπόν, τί προθεσμίες ἔχει διὰ τὴν ξηράν. Εἰς τὴν θάλασσαν, ὅπου ὁ κίνδυνος εἶναι μεγαλύτερος, ἐκεῖ θέλετε ὁ πλοίαρχος νὰ μπορῇ νὰ τὸν πετάῃ εἰς τὸν δρόμον μετὰ 15 ἡμερῶν ἀποζημίωσιν; Πολὺ λαμπρά.

§175Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, περίπτωσις καταγγελίας συμβάσεως ὡρισμένου χρόνου αὐτοβούλως παρὰ τοῦ ἑνὸς τῶν συμβαλλομένων ἤτοι τοῦ πλοιάρχου δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ νοηθῇ ὅτι θὰ ὑπῆρχεν εἰς σχέδιον νόμου. Εἶναι πρωτοφανὴς ἡ διάταξις καὶ ἡ διατύπωσις. Ὅταν μία σύμβασις εἶναι ὡρισμένου χρόνου σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει νὰ διαρκέσῃ διὰ τὸν χρόνον καθ’ ὃν ἔχει συμφωνηθῆ. Ἀλλὰ νὰ διατυπώνεται ὅτι ἡ σύμβασις αὐτὴ ἠμπορεῖ νὰ λυθῇ μονομερῶς καὶ ἀπροθέσμως παρὰ τοῦ ἑνὸς χωρὶς νὰ ληφθῇ μία πρόνοια διὰ τὸν ἀντισυμβαλλόμενον ὁτιδήποτε καὶ ἂν ὑποστηριχθῇ εἴτε δεχθῆτε τὴν τροπολογίαν τοῦ Ε. Ζάκκα εἴτε ὄχι. Πάντως δὲν εἶναι δυνατὸν ἄλλοτε διὰ τῆς διατάξεως ταύτης νὰ νοηθῇ παρ’ ὅτι διὰ τοῦ νόμου καθιστῶμεν τὴν αὐθαιρεσίαν τοῦ πλοιάρχου κανόνα δικαίου, περίπτωσιν τὴν ὁποίαν ἀποκρούομεν μὲ ἀγανάκτησιν.

§176Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Τὸ σχέδιον τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Κώδικος.........

§177Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ἀφήσατε τὴν Ἐπιτροπὴν κ. συνάδελφε. Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς βουλευταὶ καὶ ἔχομεν εὐθύνας· τί νὰ τὴν κάμω τὴν ἐπιτροπήν; Κύριοι συνάδελφοι, ἢ ἔχομεν λόγον ὑπάρξεως ὡς βουλευταὶ καὶ ἔχομεν γνώμην καὶ δικαίωμα νὰ τὴν διατυπώσωμεν ἢ καταργούμεθα κυρώνοντες τὰ σχέδια τῶν ἀνευθύνων ὡς νόμους τοῦ Κράτους. Ἐγὼ ὅμως δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ ψηφίσω τοιαῦτα νομοσχέδια.

§178Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Μὴ μεταφέρετε τὸ θέμα.

§179Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριε Ὑπουργὲ διατυπώνω μὲ πεῖσμα τὴν ἄποψίν μου διότι αἱ ἀντιλήψεις μου καὶ ἡ δικηγορική μου ἐπίδοσις καὶ ἡ ἐπαφή μου μὲ ὅλον τὸν κόσμον εἰς τὰ δικαστήρια μοὶ ἐδημιούργησε μίαν ψύχωσιν κατὰ πάσης μορφῆς αὐθαιρεσίας διότι ἡ αὐθαιρεσία κυρίως εἶναι ἐκείνη ἐναντίον τῆς ὁποίας ὁ δικηγόρος ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος κατὰ τὴν ἄσκησιν τῶν καθηκόντων του ἐξεγείρεται. Ὅταν γίνεται μία σύμβασις ὡρισμένης διαρκείας πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἀντισυμβαλλόμενος νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ τὴν διαλύσῃ ὁποτεδήποτε ἀδικαιολογήτως, τοὐλάχιστον νὰ εἴπωμεν ὅτι καταγγέλλεται ἡ σύμβασις διὰ σπουδαῖον λόγον. Ἅμα ὑπάρχει σπουδαῖος λόγος δέχομαι τὴν διατύπωσιν διότι ὁ σπουδαῖος λόγος, κ. Ὑπουργέ, θὰ τίθεται πάντοτε ὑπὸ τὴν κρίσιν τοῦ δικαστοῦ καὶ ὁ ἀδικούμενος θὰ προστατευθῇ. Ἐὰν ἔχω σύμβασιν διαρκείας 3 μηνῶν καὶ καταγγελθῇ αὕτη ἕνα μῆνα πρὸ τῆς παρόδου τοῦ τριμήνου, διατὶ θὰ ἀγνοηθῇ ἡ σύμβασις ὡρισμένου χρόνου καὶ θὰ δοθοῦν μόνον δεκαπέντε ἡμερομίσθια δι’ ἀποζημίωσιν, ὡς ὑποστηρίζετε; Ἐὰν ὑπολείπωνται δύο μῆνες πρὸς συμπλήρωσιν τοῦ συμφωνηθέντος χρόνου διατὶ καὶ πάλιν νὰ δοθοῦν 15 ἡμερομίσθια μόνον δι’ ἀποζημίωσιν εἰς τὸν δυστυχῆ ναυτεργάτην;

§180Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Θὰ ἔχητε βεβαίως ταξιδεύσει πολλὲς φορὲς καὶ θὰ ἀντελήφθητε, ὅτι ὅταν τὸ πλήρωμα ὁλόκληρον ἐργάζεται συντονισμένα, τότε ὁ πλοῦς εὐοδοῦται. Ἐὰν γίνῃ τὸ ἀντίθετον ὁ πλοῦς δὲν εὐοδοῦται. Ὁ πλοίαρχος ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καταγγείλῃ οἱανδήποτε σύμβασιν ἀμέσως τὴν ἑπομένην ἡμέραν τῆς συνάψεώς της, μετὰ 10 ἡμέρας ἢ μετὰ 10 ὥρας ὅταν κατανοήσῃ, ὅτι ἐκεῖνος μετὰ τοῦ ὁποίου συνεβλήθη ὁ ναυτικὸς δὲν ἐργάζεται διὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ πλοῦ. Ἄλλο ζήτημα ἐὰν εἶναι ἐξ ὑπαιτιότητος τοῦ πλοιάρχου. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τίθενται διατάξεις, αἱ ὁποῖαι νὰ ἔχουν ἐφαρμογὴν εἰς τὴν ἐργατικὴν νομοθεσίαν τῆς ξηρᾶς καὶ νὰ θέλητε αὐτὰς νὰ τὰς προσαρμόσητε πρὸς τὴν ναυτιλιακὴν ἐπιχείρησιν, πρὸς τὴν εὐόδωσιν τοῦ πλοῦ.

§181Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ προκύψῃ τοιαύτη περίπτωσις καὶ δὲν εἶναι νοητὴ καὶ ἐπιτρεπτὴ μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα τῆς ζωῆς ἡ διάκρισις μεταξὺ ἐργατῶν ξηρᾶς καὶ θαλάσσης. Ἐπιμένω λοιπὸν νὰ τεθῇ ἡ φράσις «διὰ σπουδαῖον λόγον» τὸν σπουδαῖον δὲ λόγον θὰ τὸν ἐκτιμήσῃ ὁ δικαστής. Αὐτὴν τὴν τροπολογίαν ὑποβάλλω, κύριε Πρόεδρε, καὶ ἐπιμένω νὰ γίνῃ δεκτή.

§182ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Μπικάκης ἔχει τὸν λόγον.

§183Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, διὰ τῆς διατάξεως ἐπέρχεται ἀνατροπὴ τῶν κρατούντων κανόνων τοῦ ἰσχύοντος δικαίου, διότι ἐνῷ συνομολογεῖται σύμβασις ὡρισμένου χρόνου μεταξὺ τοῦ μισθωτοῦ καὶ τοῦ πλοιάρχου, κατόπιν δὲ νόμου τὸ δικαίωμα εἰς τὸν πλοίαρχον νὰ καταγγείλῃ τὴν σύμβασιν αὐθαιρέτως. Ἐλέχθη ἀπὸ τὸν κ. Κιζάνην, ὅτι ἐὰν ὁ πλοίαρχος διαπιστώσῃ ἀπείθειαν ἢ ὑπαιτιότητα τῶν ναυτῶν, ἠμπορεῖ νὰ τὴν καταγγείλῃ. Αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ τὸ κάμῃ χωρὶς νὰ τοῦ δώσωμεν αὐτὸ τὸ δικαίωμα.

§184Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Ὁ πλοίαρχος μετὰ τὸν Θεὸν εἶναι ὁ κύριος εἰς τὸ πλοῖον. Αὐτὰ εἶναι τὰ παραδεδεγμένα διεθνῶς.

§185Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν θὰ δώσωμεν εἰς τὸν πλοίαρχον τὸ δικαίωμα αὐτό, διότι αἱ γενικαὶ ἀρχαὶ τοῦ δικαίου τοῦ δίδουν τὸ δικαίωμα νὰ τὸν ἀπολύσῃ ἐὰν δὲν ἐκτελῇ τὴν ὑπηρεσίαν του. Ἐδῶ ὅμως κάμνομεν τὸν πλοίαρχον δικτάτορα καὶ νομίζετε, ὅτι ἀσφαλίζετε τὸν μισθωτὸν ἀπὸ τὰς αὐθαιρεσίας τοῦ πλοιάρχου ὅταν θὰ τοῦ δώσωμεν τὰ 15 ἡμερομίσθια. Ἀλλ’ ὁ πλοίαρχος, ὅταν πρὸ τοῦ ὡρισμένου χρόνου διὰ τὸν ὁποῖον συνεβλήθη ὁ μισθωτὸς τὸν ἀπολύσῃ καὶ τοῦ δώσῃ 15 ἡμερομίσθια, τὸν ἀφήνει ἀπροστάτευτον. Αὐτὸ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὸν ὅταν ἐπρόκειτο περὶ πλοιάρχων, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄγγελοι. Ἀλλὰ γνωρίζομεν ἐκ τῆς μέχρι σήμερον τακτικῆς, ὅτι πολλάκις οἱ πλοίαρχοι εἶναι καὶ πλοιοκτῆται, ἢ ὁπωσδήποτε ἐξυπηρετοῦν τὰ συμφέροντα τῶν πλοιοκτητῶν. Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θέλομεν νὰ ἐξασφαλίσωμεν καὶ τὸν ἐργαζόμενον εἰς τὸ πλοῖον, ἵνα μὴ εἶναι καταχρηστικὸν τὸ δικαίωμα τοῦ πλοιάρχου, διὰ νὰ μὴ κάμῃ κατάχρησιν. Νομίζω, ὅτι ἡ σύμβασις θὰ πρέπει νὰ καταγγέλλεται διὰ σπουδαῖον λόγον, ἀλλὰ καὶ μετὰ προειδοποίησιν, διότι τότε μόνον δυνάμεθα νὰ διασφαλίσωμεν ἀπὸ τὰς αὐθαιρεσίας τῶν πλοιάρχων καὶ τῶν πλοιοκτητῶν, τὰ πληρώματα. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ νομοθεσία, προκειμένου περὶ τῶν ἐργαζομένων, νὰ κάμῃ ὀπισθοδρόμησιν καὶ νὰ τοὺς ἀφήνῃ πλέον ἐκθέτους ἀπὸ ὅ,τι εἶναι μέχρι σήμερον.

§186Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Διὰ νὰ μὴ δημιουργῆται ἡ σύγχυσις, ὅτι ἡ διάταξις ἀνατρέπει τὰ κρατοῦντα, σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἀπὸ τὰς κρατούσας διατάξεις εἰς τὸ ναυτικὸν δίκαιον δὲν ὑπάρχει διαφορά. Σεῖς κάμνετε ἑρμηνείαν τῶν διατάξεων τοῦ ἐργατικοῦ δικαίου καὶ ὄχι τοῦ ναυτικοῦ δικαίου.

§187Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν δυνάμεθα νὰ περικόψωμεν τὰ δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων, εἴτε ναυτικοὶ εἶναι, εἴτε ἐργάται ξηρᾶς.

§188Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἐξακολουθοῦμεν νὰ ἐφαρμόζωμεν αὐτὰ ποῦ ἴσχυον, δὲν ἀνατρέπομεν τὰ κρατοῦντα.

§189Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Ἀνατρέπετε τὴν γενικὴν ἀρχὴν τοῦ δικαίου, ὅτι ὁ συνάπτων σύμβασιν δὲν δύναται νὰ ἀπολυθῇ πρὸ τῆς παρελεύσεως τοῦ ὡρισμένου χρόνου καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πρέπει νὰ τοῦ δώσῃ τὸν μισθὸν τοῦ ὑπολοίπου χρόνου, ἐνῷ σεῖς τοῦ δίδετε 15 ἡμέρας. Τὸν παίρνομεν ἀπ’ ἐδῶ, τὸν πᾶμε εἰς τὴν Ἰαπωνίαν καὶ ἐκεῖ τὸν ἀπολύομεν.

§190Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Ἐὰν ἔχωμεν μίαν στάσιν θὰ τὸν κρατήσωμεν;

§191Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὄχι μόνον στάσιν ἐὰν κάμῃ ὁ ναυτικός, ἀλλὰ καὶ ἁπλῆν μὴ προσήκουσαν παροχὴν τῶν ὑπηρεσιῶν του, τότε εὐλόγως τὸν ἀπολύει ὁ πλοίαρχος ἄνευ ἀποζημιώσεως.

§192Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Νὰ καταγγείλῃ τὴν σύμβασιν ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει.

§193Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Ὑποστηρίζω τὴν τροπολογίαν μου νὰ τεθῇ διὰ σπουδαῖον λόγον.

§194Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Δὲν τὴν ἀποδέχομαι. Διὰ τὴν Κυβέρνησιν εἶναι ἀποτέλεσμα συμφωνίας μεταξὺ τῶν δύο συμβαλλομένων μερῶν. Ἔχω τὴν γνώμην ὅτι δὲν δύναμαι ἐγὼ νὰ μεταβάλω τὴν συμφωνίαν, τὴν ὁποίαν οἱ ἐργάται καὶ οἱ ἐργοδόται ἐν ἀπολύτῳ καὶ ἐλευθέρᾳ συμφωνίᾳ συνυπέγραψαν.

§195Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔπρεπε νὰ μὴ τὴν φέρετε ἐδῶ τὴν σύμβασιν αὐτήν. Αὐτὸ εἶναι περιφρόνησις πρὸς τὴν Βουλήν.

§196Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ὅτι τὸ περιεχόμενον τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἐλευθέρας συμφωνίας ἐργοδοτῶν καὶ ἐργαζομένων, ἠθικῶς εἶναι ὀρθόν, δὲν εἶναι ὀρθὸν ὅμως οὐσιαστικῶς. Δὲν εἶναι ὀρθόν, διότι εἶναι γνωστὸν τοῖς πᾶσιν ὅτι τοὺς ἐργαζομένους δὲν ἐκπροσωποῦν σήμερον ἐκεῖνοι ποῦ ὑπέγραψαν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ ἐκεῖ σφάλλει ἡ Κυβέρνησις. Ὡς ἀσκοῦσα κανονικὴν πολιτικήν, ὤφειλε νὰ θέσῃ τὸν φραγμὸν αὐτὸν καὶ ἂν ἀκόμη δὲν τὸν ἤθελον οἱ ἐργάται.

§197Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Ἡ περὶ ἧς πρόκειται σύμβασις, κύριοι βουλευταί, εἶναι ἀποτέλεσμα ἐλευθέρας καὶ ἀβιάστου συμφωνίας μεταξὺ τῶν δύο μερῶν. Δὲν μπορῶ, λοιπόν, νὰ δεχθῶ τὴν τροπολογίαν αὐτὴν καὶ παρακαλῶ νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή.

§198Δ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης). Τὸ ἄρθρον τὸ ὁποῖον ἐπικαλεῖσθε εἶναι τὸ 20 τοῦ σχεδίου, τὸ ὁποῖον κατήρτισεν ἡ ἐπιτροπὴ τῆς ὁποίας εἶχα τὴν τιμὴν νὰ ἀποτελῶ μέλος. Ἔχει κάμει καὶ τὴν ἑρμηνείαν τῶν ἄρθρων. Ἀκοῦστε την «.......». (ἀναγινώσκει)

§199Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Ἁγνὸς ὁ σκοπός, ἀλλὰ θέλομεν νὰ προλάβωμεν τὴν κατάχρησιν τοῦ δικαιώματος τούτου. Νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλὴ ἐπὶ τῆς τροπολογίας.

§200Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δὲν διεκδικῶ εἰδικότητα εἰς τὸ θέμα. Ὁμολογῶ ὅμως, ὅτι ἡ διατύπωσις τῆς διατάξεως αὐτῆς τραυματίζει βαρύτατα τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου καὶ αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην νὰ διαμαρτυρηθῶ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου καὶ νὰ διαχωρίσω τὰς εὐθύνας μου εἰς ἣν περίπτωσιν ἡ Βουλὴ ψηφίσῃ τὴν διάταξιν αὐτήν. Εἶναι καταπληκτικὸν νὰ ἀσκῆται κοινωνικὴ πολιτικὴ ὑπὲρ τοῦ ἐργοδότου. Διότι αὐτὸ συμβαίνει ἐν προκειμένῳ. Ἡ διάταξις λέγει ὅτι ὁ ἐργοδότης καταγγέλλει σύμβασιν ὡρισμένου χρόνου, χωρὶς προθεσμίαν, χωρὶς δικαιολογίαν, ἐνῷ ὁ ἐργάτης καταγγέλλων σύμβασιν ὡρισμένου χρόνου, εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ τηρήσῃ προθεσμίαν καὶ νὰ ἀποδείξῃ πταῖσμα τοῦ ἐργοδότου. Πρὸ 35 ἐτῶν τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων ἤσκησε κοινωνικὴν πολιτικὴν ὑπὲρ τοῦ ἐργαζομένου κόσμου καὶ σήμερον ἔρχεται νὰ ἀσκήσῃ κοινωνικὴν πολιτικὴν ὑπὲρ τοῦ ἐργοδότου. Τὸ πρᾶγμα εἶναι, ἐπαναλαμβάνω, καταπληκτικὸν καὶ πρέπει νὰ ἐπισύρῃ τὴν προσοχὴν τῆς Βουλῆς.

§201Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Ὁ πλοίαρχος δὲν εἶναι ἐργοδότης. Ἔχετε λάθος. Καὶ ὁ πλοίαρχος πρέπει νὰ διατηρῇ τὴν πειθαρχίαν.

§202Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Τὸ ἐπιχείρημα εἶναι ἥκιστα βάσιμον. Διότι οὐδεὶς ἐμποδίζει τὸν πλοίαρχον, θέλοντα νὰ διατηρήσῃ τὴν τάξιν, νὰ ἀπολύσῃ αὐθαιρέτως καὶ ἄνευ προθεσμίας τὸν ναύτην. Ἀλλὰ θὰ ὑπόκηται εἰς τὴν κρίσιν τοῦ Δικαστηρίου ἐὰν τοῦτο ἔπραξεν ἄνευ λόγου. Καὶ σεῖς θέλετε νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα ὁ πλοίαρχος νὰ ἀπολύῃ τὸν ναύτην, ἀλλὰ νὰ δεσμεύεται καὶ τὸ Δικαστήριον νὰ μὴ ἠμπορῇ ποτέ.

§203Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Εἶναι ναυτεργάτης ὁ πλοίαρχος κατ’ οὐσίαν καὶ ἐδῶ πρόκειται νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν πειθαρχίαν ἐν τῷ πλοίῳ.

§204Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἐν ἔτει 1951 δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τεθῇ τοιαύτη διάταξις. Ἐγὼ προτείνω νὰ εἴπωμεν ὅτι γίνεται ἡ σύμβασις ὡρισμένου χρόνου διὰ καταγγελίας τοῦ πλοιάρχου καὶ τοῦ ναύτου ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν τῆς τηρήσεως προθεσμίας καὶ ὑπάρξεως πταίσματος. Νὰ θέσωμεν δηλαδή, ἐν ἴσῃ μοίρᾳ καὶ τὸν ναύτην καὶ τὸν πλοιοκτήτην.

§205Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Πρόκειται περὶ τοῦ πλοιάρχου καὶ ὄχι περὶ τοῦ πλοιοκτήτου.

§206Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἐγὼ θὰ προτείνω, ὅπως ἡ καταγγελία τῆς συμβάσεως ἀπὸ μέρους τοῦ πλοιάρχου γίνεται διὰ σοβαρὸν παράπτωμα ἀπειθαρχίας καὶ δὲν φαντάζομαι ἐπ’ αὐτοῦ νὰ ὑπάρχῃ ἀντίρρησις. Νομίζω δέ, ὅτι συζητοῦντες ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, χάνομεν τὸν καιρόν μας. Τὸ ἄρθρον 15 πρέπει νὰ ἐξετασθῇ ἐν συνδυασμῷ μὲ τὸ ἄρθρον 21 καὶ 25 καὶ οὐχὶ μεμονωμένως. Ὅ,τι παραλείπει τὸ ἕνα ἄρθρον, τὸ θεραπεύει τὸ ἄλλο. Τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων πάντοτε ἤσκησε φιλεργατικὴν πολιτικήν, τὸ αὐτὸ δὲ πράττει καὶ σήμερον, διότι ἡ σύμβασις αὐτὴ βελτιώνει τὴν θέσιν τῶν ναυτεργατῶν. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ λέγεται, ὅτι ὑπάρχει μονοπλεύρως ἐξυπηρέτησις τῆς ἐργατικῆς τάξεως, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων πάντοτε ἤσκησε πολιτικὴν φιλεργατικήν.

§207Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Αἱ διάφοροι ὀργανώσεις, ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὸν κομμουνισμόν, καταβάλλουν κάθε προσπάθειαν νὰ δυσφημήσουν τὴν σύμβασιν αὐτὴν καὶ προσπαθοῦν νὰ εὕρουν ἐπιχειρήματα διὰ νὰ κατηγορήσουν τὴν ἐθνικόφρονα ὁμοσπονδίαν τῶν ἐργατῶν. Ἡ σύμβασις αὐτὴ ἐγένετο μὲ τὴν συγκατάθεσιν τῶν ἐργατῶν καὶ δὲν νομίζω, ὅτι οἱ ἐκπροσωπήσαντες αὐτήν, κατεπρόδωσαν τὰ συμφέροντα αὐτῶν.

§208Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Εἰς τὴν παράγραφον α τοῦ ἄρθρου 15 λέγεται: «................. (ἀναγινώσκει).....». Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο ποῦ λέγει ὁ κ. Ἀλλαμανῆς καὶ παρακαλῶ νὰ τὸ ἀποδεχθῇ ὁ κ. Ὑπουργός. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπολυθῇ εἷς ναύτης ἄνευ δικαιολογίας. Εἷς καλὸς ναύτης εἶναι πολύτιμος καὶ δὲν ὑπάρχει περίπτωσις ν’ ἀπολυθῇ οὗτος ἀδικαιολογήτως.

§209Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἡ ἀποζημίωσις δὲν εἶναι 15 ἡμέρες ἀλλὰ καὶ 30 καὶ 15, ἑπομένως εἶναι ἄνευ πρακτικῆς σημασίας ἡ διάταξις.

§210Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Θέλομεν νὰ μείνῃ ἡ διάταξις τοῦ 1910 ποὺ εἶχε κάμει ὁ μακαρίτης ὁ Βενιζέλος.

§211Α. ΜΠΙΚΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, εἴμεθα εἰς τὸ 1951 καὶ συνήθως ὁ κόσμος πάει μπρὸς καὶ ὄχι πίσω.

§212Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Πρέπει νὰ τεθῇ ὑπὸ ψηφοφορίαν ἡ πρότασις τοῦ κ. Βασιλειάδη. Συμπλήρωσις τῆς φράσεως δὲν βλάπτει τὴν οὐσίαν. Κάλλιστα ἠμπορεῖ νὰ προστεθῇ, ὅτι ὁ πλοίαρχος ἠμπορεῖ νὰ καταγγείλῃ τὴν σύμβασιν ἀνὰ πᾶσαν στιγμήν, ἐφ’ ὅσον σοβαρὸν παράπτωμα ἔχει σημειωθῆ. (Χειροκροτήματα). Ὁ πλοίαρχος εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ σημειώσῃ τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁποίους προέβη εἰς τὴν πρᾶξιν αὐτήν, αὐτὴ εἶναι ἡ ἠθικὴ δέσμευσις, ἡ ὁποία ἔχει καὶ οὐσιαστικὴν καὶ θὰ κριθῇ. Ἔχει σημασίαν, ὅτι τὸ γεγονὸς αὐτὸ θὰ τὸ ἀναγράψῃ εἰς τὸ ἡμερολόγιόν του ὁ πλοίαρχος. Συμφώνως ἄλλωστε πρὸς τὴν ὀρθὴν ἄποψιν τοῦ κ. Βασιλειάδη, δὲν ἀπολύει ἕνας πλοίαρχος ἕνα καλὸν ναύτην, διότι ἔχει ἀνάγκην τῶν πολυτίμων ὑπηρεσιῶν του.

§213ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ δέχεται τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Βασιλειάδη; Οἱ παραδεχόμενοι τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Βασιλειάδη παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσι. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι τῶν κ. κ. βουλευτῶν).

§214ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως ἐγένετο ἀποδεκτὴ ἡ τροπολογία τοῦ κ. Βασιλειάδη.

§215Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἐγένετο ἀποδεκτή. Νὰ γίνῃ ὀνομαστικὴ ψηφοφορία, ἐπειδὴ ἀμφισβητοῦμεν τὸ ἀποτέλεσμα.

§216ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὴ ἡ τροπολογία τοῦ κ. Βασιλειάδη. Τὸ 15ον ἄρθρον δεκτὸν ὡς ἐτροποποιήθη. Ἄρθρον 16ον. Δεκτόν;

§217Α. ΖΑΚΚΑΣ. Τὸ ἄρθρον 16ον καθορίζει τὴν ἀποζημίωσιν, τὴν ὁποίαν ὀφείλει νὰ καταβάλῃ ὁ πλοιοκτήτης εἰς τὸν ἀπολυόμενον ναυτικόν. Δηλαδὴ τὸ μέγιστον ἐξ ἀποζημιώσεως τὴν ὁποίαν ὀφείλει νὰ καταβάλῃ ὁ πλοιοκτήτης εἰς τὸν ἀπολυόμενον ναυτικὸν εἶναι 45 ἡμέραι. Νομίζω, ὅτι αὕτη εἶναι ἀνεπαρκής, διὰ τοῦτο προτείνω διὰ τῆς τροπολογίας μου, ὅπως τριπλασιασθῇ.

§218Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Τορπιλλίζεται ὅμως, δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ἡ σύμβασις.

§219Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ πλανήσωμεν τὴν σύμβασιν εἰς ἓν ἐκ τῶν βασικῶν οἰκονομικῶν της ἄρθρων, ἐφ’ ὅσον, μάλιστα, προβλέπεται ἡ ὑποχρέωσις τοῦ πλοιοκτήτου, διὰ τὴν παλινόστησιν τῶν ἀπολυομένων ναυτῶν. Διότι, ἄλλως, θὰ παραμείνῃ ὁ ναύτης εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ θὰ ζῇ μοιραίως βίον τυχοδιωκτικόν.

§220Α. ΖΑΚΚΑΣ. Διαφωνῶ. Τοὐναντίον θὰ τοῦ δώσωμεν τὰ μέσα διὰ νὰ γυρίσῃ εἰς τὴν οἰκογένειάν του ἔστω καὶ μὲ μίαν μικρὰν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν καὶ οὕτω δὲν θὰ ἀλητεύῃ. Ἡ διατύπωσις τῆς τροπολογίας μου ἔχει ὡς ἑξῆς: Εἰς τὸ ἄρθρον 16 ἡ παράγραφος 2 νὰ διατυπωθῇ ὡς ἀκολούθως: «2. Ἡ ἀποζημίωσις συνίσταται εἰς ποσὸν τοὐλάχιστον ἴσον πρὸς τὸν μισθὸν 15 ἡμερῶν καὶ τὸ πολὺ πρὸς τὸν μισθὸν δύο μηνῶν ἀναλόγως τοῦ χρόνου ὑπηρεσίας τοῦ ναυτικοῦ». Θὰ φθάσωμεν εἰς τὸ νὰ ἐπιβαρυνθῇ ὁ πλοιοκτήτης, εἰς τὸ μέγιστον ὅριον, 6 μηνῶν μισθούς. Νομίζω, δὲν πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία αὐτή, διότι δὲν συγχωρεῖται νὰ ἀφήσωμεν τὴν κατηγορίαν τῶν ναυτικῶν, μὲ τὴν πικρίαν, ὅτι ὑστεροῦν τῆς προστασίας τῆς παρεχομένης εἰς τοὺς μισθωτοὺς τῆς ξηρᾶς. Παρακαλῶ νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Βουλή, κύριε Πρόεδρε.

§221Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριοι βουλευταί, προηγουμένως ἐγεννήθη ζήτημα, ἐὰν τὰ λαμβανόμενα μέτρα ὑπὲρ τῶν ναυτεργατῶν εἶναι πράγματι προστατευτικὰ ὑπὲρ αὐτῶν ἢ ὑπὲρ τῶν ἐφοπλιστῶν.

§222Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητῶνται τοιαύτης σοβαρότητος θέματα, καθ’ ἣν στιγμὴν δὲν ὑπάρχει ἀπαρτία. Κύριε Πρόεδρε, ἔχετε ὑποχρέωσιν νὰ διαπιστώσητε, ἐὰν ὑπάρχῃ ἀπαρτία.

§223Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 362 τοῦ Ἐμπορικοῦ Νόμου «..... (ἀναγινώσκει).....». (Θόρυβος–Κωδωνοκρουσίαι). Κύριοι βουλευταί, εἰς τὸ ἄρθρον τοῦτο περιέχονται τὰ ἀκόλουθα: «..... (ἀναγινώσκει).....». Ἐκ τῆς ἀντιπαραβολῆς του πρὸς τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 16 προκύπτει σαφῶς, ὅτι ὄχι μόνον εὔνοια δὲν ἐπεδείχθη ὑπὲρ τῶν ναυτεργατῶν ἀλλὰ τοὐναντίον τὰ συμφέροντά των παρωράθησαν τελείως. Καὶ εἶναι πραγματικὸν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐτόνισεν ὁ κ. Ἀλλαμανῆς, ὅτι ἡ Κυβέρνησις κάμνει πολιτικὴν προστασίας τῶν ἐργοδοτῶν καὶ ὄχι τῶν ναυτεργατῶν. Δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἐπιμένω εἰς τὴν τροπολογίαν μου καὶ φρονῶ, ὅτι θὰ πρέπει ἡ παρ. 2 τοῦ ἄρθρου 16 νὰ τροποποιηθῇ ὡς ἑξῆς: «........ ...... (ἀναγινώσκει)......». Ἐπὶ πλέον νομίζω, ὅτι μετὰ τὴν ἀποδοχὴν τῆς τροπολογίας τοῦ κ. Βασιλειάδου εἰς τὸ ἄρθρον 15, δημιουργεῖ ἀντινομίαν ἡ περίπτωσις τῆς παραγρ. 1 τοῦ ἄρθρου 16 καὶ πρέπει νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ φράσις «ἀλλ’ οὐχὶ λόγῳ πταίσματος τοῦ ναυτικοῦ».

§224ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶπεν, ὅτι πρόκειται περὶ συλλογικῆς συμβάσεως κατόπιν συμφωνίας τῶν συμβαλλομένων μερῶν. Ἐὰν λοιπὸν ἀλλάξωμεν ἢ προσθέσωμεν διατάξεις, θὰ χαλάσῃ ἡ σύμβασις.

§225Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Οὐδεὶς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ νομοθετῇ ἔξω τῆς αἰθούσης ταύτης, διότι ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, δὲν ἔχομεν λόγον ὑπάρξεως ὡς Βουλὴ καὶ ὡς Νομοθετικὸν Σῶμα.

§226Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ (Ὑπουργὸς Ἐμπορ. Ναυτιλίας). Δὲν δύναμαι νὰ δεχθῶ τὴν τροπολογίαν αὐτήν.

§227Ι. ΜΕΛΑΣ. Ἡ γενομένη δεκτὴ τροπολογία τοῦ κ. Βασιλειάδη, ἀνατρέπεται ἐφ’ ὅσον ἔμεινεν ἀτροπολόγητον τὸ ἄρθρον 16.

§228ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ ἄρθρον 16 ὡς ἔχει;

§229ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§230ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 16ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 17ον. Δεκτόν;

§231ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§232ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 17ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 18ον. Δεκτόν;

§233ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§234ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 18ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει; Ἄρθρον 19ον. Δεκτόν;

§235ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§236ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 19ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 20ον. Δεκτόν;

§237ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§238ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 20ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 21ον. Δεκτόν;

§239Α. ΖΑΚΚΑΣ. Τὸ ὑπὸ σύμβασιν ἄρθρον 21 προνοεῖ περὶ τῆς λύσεως τῆς συμβάσεως καὶ προβλέπει μίαν διαδικασίαν, ἡ ὁποία δὲν παρέχει σπουδαῖα ἐχέγγυα διὰ τὸν ναύτην. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ τροποποιηθῇ τὸ νομοσχέδιον εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ὥστε ἡ σύμβασις νὰ λύεται ἐγγράφως καὶ νὰ ὑπάρχουν οἱ δικαιολογητικοὶ λόγοι τῆς λύσεως τῆς συμβάσεως. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀρκεσθῶμεν εἰς τὸ ὅτι θ’ ἀναγραφῇ εἰς τὸ ἡμερολόγιον τοῦ πλοίου, διότι τί θὰ γίνῃ ὅταν ὁ πλοίαρχος ἀναγράψῃ εἰς τὸ ἡμερολόγιον καὶ κάμει τὴν βεβαίωσιν ὅπως θέλει;

§240Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γράψῃ ὁ πλοίαρχος, ὅ,τι θέλει εἰς τὸ ἡμερολόγιον τοῦ πλοίου.

§241Α. ΖΑΚΚΑΣ. Κύριε Κιζάνη, σεῖς ἔχετε ζήσει ζωὴν ὁλόκληρον μὲ τὰ θέματα αὐτά. Διατί θέλετε ἡ κατάρτισις τῆς συμβάσεως νὰ γίνεται ἐγγράφως καὶ ἡ λύσις τῆς συμβάσεως ὄχι. Ἐγὼ προτείνω εἰς τὴν παράγραφον 1 τοῦ ἄρθρου 21 καὶ μεταξὺ τῶν λέξεων «ἐπερχομένη» καὶ «βεβαιοῦται» νὰ προστεθῇ «γίνεται ἐγγράφως».

§242ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὁ ναύτης ἀπολύεται ἐνώπιον τοῦ Λιμενάρχου καὶ συντάσσεται σχετικὴ πρᾶξις εἰς τὴν ὁποίαν ἀναγράφεται ὁ λόγος τῆς ἀπολύσεως.

§243Α. ΖΑΚΚΑΣ. Δὲν βλέπω διατὶ σᾶς ἐνοχλεῖ νὰ γίνεται ἐγγράφως ἡ ἀπόλυσις. Νομίζω, ὅτι τοῦτο ἐπιβάλλεται καὶ παρακαλῶ νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία μου.

§244ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Ζάκκα;

§245ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὄχι, ὄχι.

§246ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀποδέχεται ἡ Βουλὴ τὸ ἄρθρον 21 ὡς ἔχει;

§247ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§248ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 21ον ἄρθρον δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 22ον. Δεκτόν;

§249ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§250ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 22ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 23ον. Δεκτόν;

§251ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§252ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 23ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 24ον. Δεκτόν;

§253ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§254ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ ἄρθρον 24ον δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 25ον. Δεκτόν;

§255ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§256ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 25ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 26ον. Δεκτόν;

§257ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§258ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 26ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 27ον. Δεκτόν;

§259ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§260ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 27ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἄρθρον 28ον. Δεκτόν;

§261ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§262ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ 28ον ἄρθρον, δεκτὸν ὡς ἔχει. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων ἔληξε. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ σχέδιον νόμου καὶ εἰς τὸ σύνολον;

§263ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§264ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ναυτικῆς ἐργασίας». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου, τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως ζητημάτων τινῶν ἀφορώντων τὴν ἀποδέσμευσιν τοῦ παρακρατήματος τοῦ Α.Ν. 545)45 «περὶ ἐπιβολῆς παρακρατήματος πρὸς ἀντικατάστασιν τῶν ἀπωλειῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐμπορικοῦ Στόλου». Ὁ κ. Δ. Ντάγγας, εἰσηγητὴς ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, ἔχει τὸν λόγον.

§265Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἀνέρχομαι εἰς τὸ βῆμα, διότι ἤμην εἰσηγητὴς εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, ἀλλ’ ἡ εἰσήγησίς μου δὲν συνεζητήθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, διότι εὑρισκόμην εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐμπορίου, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπρόκειτο νὰ συζητηθοῦν δύο ἄλλα νομοσχέδια καὶ ἐνῷ παρακάλεσα τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Ἐπιτροπῆς νὰ ἀναβάλῃ τὴν συνεδρίασιν διὰ νὰ ἀκουσθοῦν αἱ ἀπόψεις μου, πρὶν ἔλθῃ τὸ νομοσχέδιον ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ἡ παράκλησίς μου δὲν ἐγένετο δεκτή. Τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον ἀφορᾷ τὴν τροποποίησιν, κατάργησιν ἢ ἀνατροπὴν διατάξεων τοῦ Ἀναγκαστικοῦ Νόμου 545]45 καὶ τοῦ Ν.Δ. 470]47. Διὰ τῶν διατάξεων τῶν ἄρθρων 3 καὶ 4 τοῦ νόμου 545, εἶχε γίνει πρόβλεψις ὅπως οἱ πλοιοκτῆται οἱ ὁποῖοι θὰ λάβουν ἀποζημίωσιν διὰ τὰ ἀπολεσθέντα πλοῖα των εἰς τὸ ἐξωτερικὸν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου, καταθέσουν ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἑλληνικοῦ δημοσίου, ἐν εἴδει παρακρατήματος, ποσοστὸν τῆς ἀποζημιώσεώς των μέχρι 30%, ἵνα τοῦτο διατεθῇ ὑπ’ αὐτῶν τῶν ἰδίων πρὸς ἀγορὰν νέων πλοίων ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν πρὸς ἀντικατάστασιν τῶν ἀπολεσθέντων. Ἡ ἔννοια τοῦ παρακρατήματος, μᾶλλον ἦτο ἔννοια φορολογίας ὑπὲρ τοῦ δημοσίου, τῆς ὑπεραξίας τῶν ἀπολεσθέντων πλοίων εἰς βάρος τῶν πλοιοκτητῶν. Τὸ δημόσιον ὅμως διὰ τοῦ νόμου ἐκείνου ἠθέλησε νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τοὺς πλοιοκτήτας τὴν χρησιμοποίησιν τοῦ ποσοῦ τοῦ παρακρατήματος διὰ τὴν ἀντικατάστασιν τῶν ἀπολεσθέντων πλοίων, ἀντὶ νὰ εἰσαγάγῃ τοῦτο εἰς τὸν δημόσιον προϋπολογισμόν. Διὰ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ νόμου 545 σαφῶς καθωρίσθη, ὅτι ἐὰν οἱ πλοιοκτῆται ἐντὸς 7 ἐτῶν δὲν ἤθελον ἀντικαταστήσει τὰ ἀπολεσθέντα πλοῖα καὶ τὸ ποσὸν τοῦ παρακρατήματος ἤθελε μείνει ἀχρησιμοποίητον, τοῦτο ἤθελε περιέλθει εἰς τὸ Ἑλληνικὸν δημόσιον, τὸ ὁποῖον ἐδικαιοῦτο νὰ τὸ ἀποδώσῃ εἰς τὸ Ν.Α.Τ. πρὸς προστασίαν τῶν ἐργατῶν θαλάσσης.

§266Τ. ΠΑΡΡΗΣ. Ὑποχρεωτικῶς, κ. συνάδελφε, τὸ ἐκ τοῦ παρακρατήματος ποσὸν χρησιμοποιεῖται διὰ δεξαμενὰς καὶ ναυπηγεῖα, δυνητικῶς δὲ διὰ τὴν ἄσκησιν κοινωνικῆς πολιτικῆς. Πάντως εἶναι ἀπολύτως ἐξηκριβωμένον, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ νόμου δὲν ἦτο ταμιευτικός.

§267Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Πάντως μετὰ τὴν ἐκπνοὴν τῆς προθεσμίας κ. συνάδελφε, θ’ ἀποτελέσῃ δημόσιον ἔσοδον ἢ ἔσοδον τοῦ Ν.Α.Τ. τὸ παρακράτημα;

§268Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Ἀπολύτως ὅμως ἐξηκριβωμένον εἶναι, ὅτι ὁ σκοπὸς τοῦ νόμου 545 δὲν ἦτο ἀποταμιευτικός.

§269Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ὁ σκοπὸς τοῦ νόμου εἶναι ἑρμηνευτέος παρ’ ἑκάστου ἐξ ἡμῶν διότι ὁ νομοθέτης ἐκλείπει ἀπὸ τῆς ψηφίσεως τοῦ νόμου καὶ ἡμεῖς εἴμεθα ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ τὸν ἑρμηνεύσωμεν. Ἡμεῖς τὸν ἑρμηνεύομεν οὕτω, ἄλλοι ἠμπορεῖ νὰ ἑρμηνεύουν ἄλλως. Πάντως ὁ νόμος ὑπάρχει καὶ τὴν ἑρμηνείαν θὰ τὴν δίδωμεν ἡμεῖς. Ἕνα ὅμως εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ νομοθέτης ἠθέλησεν ὁπωσδήποτε καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐὰν οἱ πλοιοκτῆται μέχρι τέλους τοῦ 1952 δὲν ἤθελον διαθέσει τὸ παρακράτημα διὰ τὴν ἀγορὰν νέων πλοίων, αὐτὸ τὸ ποσὸν νὰ περιέλθῃ εἰς τὸ δημόσιον.....

§270ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὄχι εἰς τὸ δημόσιον.

§271Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. ..... ἢ νὰ διατεθῇ δι’ οἱονδήποτε ἄλλον σκοπόν. Ὄχι πάντως νὰ μείνῃ εἰς τοὺς πλοιοκτήτας. Ἔρχεται λοιπόν, τὸ Ν.Δ. 470]47, τὸ ὁποῖον προβλέπει, διὰ τοῦ ἄρθρου 6 παρακράτημα ὑπὲρ τοῦ αὐτοῦ σκοποῦ εἰς βάρος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐλάμβανον ἀποζημίωσιν διὰ ἀπολεσθέντα πλοῖα ἐν τῷ ἐσωτερικῷ ἀπὸ τὸν αὐτόνομον Ὀργανισμὸν κινδύνων πολέμου καὶ εἰς τὸ ἄρθρον 6 καθορίζει τὰ ἑξῆς: «Τὸ παρακράτημα........ ...... (ἀναγινώσκει)........». Τὸ ἄρθρον 6 εἶναι σαφὲς καὶ λέγει, ὅτι μετὰ τὴν πάροδον τῆς τακτῆς προθεσμίας ἀπράκτου, τὸ παρακράτημα περιέρχεται εἰς τὸ δημόσιον ὡς ἔσοδον. Τὸ Ν. Δ. 470 ἔχει δημοσιευθῆ εἰς τὰς 31 Ὀκτωβρίου 1947, ἑπομένως, μέχρι τοῦ Μαρτίου 1950 ἔχουν παρέλθει ἤδη δύο καὶ ἥμισυ χρόνια καὶ ἤδη τὸ ποσὸν αὐτὸ ἀποτελεῖ ἔσοδον τοῦ δημοσίου, διότι παρῆλθεν ἡ προθεσμία ἄπρακτος. Ἐν ὄψει αὐτῶν τῶν πραγμάτων κάμνει τὴν ἐμφάνισίν του τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον λέγει εἰς τὸ ἄρθρον 1: «Τόσον κατὰ τὰς διατάξεις... (ἀναγινώσκει)....». Δημιουργεῖ ὅμως διὰ τοὺς τρίτους, τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἐκπληρώσουν τοὺς ὅρους αὐτοὺς καὶ δὲν βλέπω τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 1 θίγουσαν τὸ κῦρος τοῦ νόμου 545.

§272Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Ἡ προθεσμία εἶναι ἑπταετής.

§273Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Δὲν ἐξέπνευσεν ἀκόμη διὰ τὴν περίπτωσιν τοῦ ν. 545 καὶ ἔχομεν προθεσμίαν ἀκόμη. Εἶναι λανθάνον τὸ δικαίωμα τοῦ δημοσίου ὅπερ θὰ ἀνακύψῃ τὴν 1ην Ἰανουρίου 1953. Εἰς τὴν ἄλλην ὅμως περίπτωσιν τοῦ Ν. Δ. 470]47 εἶναι γεγεννημένον καὶ κατωχυρωμένον τὸ δικαίωμα τοῦ δημοσίου, διότι ἐξέπνευσεν ἡ προθεσμία καὶ διὰ κανένα λόγον δὲν πρέπει νὰ θιγῇ, διότι ἄλλως προκύπτει ἔκδηλος χαριστικὴ πρᾶξις τοῦ Κράτους ὑπὲρ τῶν πλοιοκτητῶν. Διὰ τὴν πρώτην περίπτωσιν τοῦ νόμου 545/45 ποὺ τὸ δικαίωμα τοῦ δημοσίου εἶναι λανθάνον, προβλέπεται ἡ ἐκχώρησις εἰς τρίτους καὶ ἡ ἐκ μέρους τῶν τρίτων ἀνάληψις τῆς πρὸς τὸ δημόσιον ὑποχρεώσεως. Ἀλλ’ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 2, ἀνατρέπει ἄρδην τὴν κατάστασιν αὐτὴν χωρὶς εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν νὰ γίνεται ἀνάπτυξις δικαιολογοῦσα τὴν λῆψιν τοῦ εἰσηγουμένου μέτρου ὑπὲρ τῶν πλοιοκτητῶν. Κατὰ τὴν ἄποψίν μου, ἀφίσταται τελείως τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον τῆς βάσεως, τὴν ὁποίαν ἔθεσεν ὁ νόμος 545 καὶ λέγει: «Θὰ πρέπει αὐτὰ τὰ χρήματα τοῦ παρακρατήματος νὰ τὰ ἐπιστρέψωμεν εἰς τοὺς δικαιούχους, ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ τὰ εἰσαγάγουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀντὶ μιᾶς μικρᾶς φορολογίας, τὴν ὁποίαν καθορίζει μέχρις 25%».

§274Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἡ Ἐπιτροπὴ εἶπε 35%.

§275Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ὁμιλῶ περὶ τοῦ ἀρχικοῦ σχεδίου. Τὸ σχέδιον τὸ μετέπειτα, ὁμιλεῖ περὶ φορολογίας προοδευτικῆς. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, ἡ ἄποψίς μου ἐκτίθεται εἰς τὴν εἰσηγητικήν μου ἔκθεσιν, τὴν ὁποίαν θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς ἀναγνώσω, διότι ἡ ὑπηρεσία τῆς Βουλῆς δὲν τὴν διένειμε: «Διὰ τοῦ ἄρθρου 2 «........... ..... (ἀναγινώσκει)........». Κατὰ ταῦτα προεβλήθη ἡ ἀπόδοσις τοῦ παρακρατήματος, ἐπὶ καταβολῇ ὡρισμένου ποσοστοῦ φόρου. Ἔχω ὅμως τὴν γνώμην, ὅτι ἡ φορολογία αὕτη ὅπως γίνεται δημιουργεῖ μίαν ἀνισότητα, διότι ὅσοι προπολεμικῶς εἶχον ἐξαγάγει ἐμπορεύματα εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ εἰσήγαγον συνάλλαγμα, ἐφορολογήθησαν μὲ ποσοστὸν 30%. Μὲ βάσιν τὴν ἀρχὴν αὐτὴν ἐὰν ἐπρόκειτο οἱ κ. πλοιοκτῆται νὰ φέρουν τὸ συνάλλαγμα, τὸ ὁποῖον ἔχουν, θὰ ἔπρεπε τοὐλάχιστον διὰ τοὺς μικρούς, ὅπως λέγονται, νὰ ἐπιβληθῇ ἡ ἰδία φορολογία τοῦ 30%, ἀνεξαρτήτως ποσοῦ εἰς δὲ τοὺς μεγάλους νά ἐφαρμοσθῇ ὁ νόμος 545. Ἡ γνώμη δὲ εἶναι ἡ ἑξῆς, μικροπλοιοκτῆται πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ποσοστὸν μέχρι 12% διότι πέραν τοῦ 12% εἶναι μεγαλοπλοιοκτῆται. Δὲν εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν ὅπως τὴν θέτει ὁ νόμος, διὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν ὑποχρέωσιν πρὸς ἀγορὰν νέων πλοίων καὶ τὸ πρᾶγμα εἶναι πολὺ φυσικόν, διότι ὅταν ἔχουν πάρα πάνω ἀπὸ 12% ἠμποροῦσαν νὰ ἀγοράσουν πλοῖα. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἦτο δυνατὸν καὶ δὲν ἐξεπλήρωσαν τὸν σκοπὸν αὐτόν, δὲν εἶναι σωστὸν νὰ τοὺς ἐπιτρέψωμεν σήμερον νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰς ὑποχρεώσεις των, διότι ἡ ὑποχρέωσις ἦτο σαφής. Ἐὰν ὁ νομοθέτης ἤθελε νὰ τοὺς τὰ δώσῃ τὰ λεπτὰ δὲν θὰ ἔβαζε τὸ παρακράτημα. Τὸ ἔβαλεν ὡς παρακράτημα τὸ ποσὸν αὐτὸ ἀκριβῶς διὰ νὰ μὴ τοὺς τὸ φορολογήσουν ἀπὸ τὸ 1945. Ἑπομένως, νομίζω ὅτι τὸ ποσὸν αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ μείνῃ ἐκεῖ, πρὸς ἐκπλήρωσιν τοῦ σκοποῦ, ἄλλως νὰ φορολογήσωμεν μὲ ποσοστὸν πέραν τοῦ 30% καὶ δὴ μέχρι 100%.

§276Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Ὁ νόμος 545 εἶναι ἐπανάληψις ἑνὸς νόμου ἄλλου, ὁ ὁποῖος ἐγένετο μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Ὁ νόμος τόσον ὁ μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ παγκοσμίου πολέμου, ὅσον καὶ ὁ 545, δὲν ἦσαν νόμοι ἀποταμιευτικοί, δὲν ἦσαν νόμοι οἱ ὁποῖοι ἤθελον νὰ προικίσουν τὸ δημόσιον Ταμεῖον. Ἤθελον ἁπλῶς νὰ στηρίξουν τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν καὶ νὰ ὑποβοηθήσουν αὐτήν. Ἀλλὰ καὶ ὁ νόμος αὐτός, ὁ μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ παγκοσμίου πολέμου, καὶ ὁ νόμος 545 ὑπῆρξαν νόμοι, τὸ ὀλιγώτερον ἀνόητοι, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν νόμοι, οἱ ὁποῖοι νὰ ὑποχρεώνουν τὸν πλοιοκτήτην νὰ ἀγοράσῃ ἐντὸς ὡρισμένης προθεσμίας πλοῖον καὶ ἐὰν δὲν θέλῃ νὰ ἀγοράσῃ τὸ πλοῖον, τότε τὸ παρακράτημα ἐκπίπτει ὑπὲρ τοῦ δημοσίου. Καὶ τὸ σφάλμα αὐτοῦ τοῦ νόμου ἐπανελήφθη καὶ πάλιν. Καὶ εἴδομεν τότε τοὺς πλοιοκτήτας σπεύδοντας διὰ νὰ μὴ ἀπολέσουν τὸ παρακρατηθὲν ποσόν, τὸ ὁποῖον ἦτο πάλιν τὸ 30%, νὰ ἀγοράσουν πλοῖα καὶ ἐπελθούσης τῆς κρίσεως τῆς ναυτιλίας μετὰ τὸ 1920, νὰ χαθῇ ὁλόκληρος ἡ Ἑλληνικὴ ναυτιλία. Ἡ γνώμη μου ἐπειδὴ διηύθυνα ὑπευθύνως ἓν Ὑπουργεῖον εἶναι, ὅτι τόσον ὁ νόμος αὐτός, ὅσον καὶ ὁ νόμος 545 ἦσαν ἀνόητοι, πλήξαντες καὶ πλήττοντες τὴν ἐμπορικὴν ναυτιλίαν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπητε εἰς τὸν πλοιοκτήτην, ὅτι ἐὰν παρέλθῃ τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς ἑπταετίας, ἐνῶ ὑπάρχει μία κρίσις τῆς ναυτιλίας, ἐκπίπτει τὸ παρακράτημα ὑπὲρ τοῦ δημοσίου. Ἡ πολιτικὴ τῶν Κυβερνήσεων εἶναι πολιτικὴ καὶ θὰ λάβω ἀμέσως μετὰ ἀπὸ σᾶς τὸν λόγον διὰ νὰ εἴπω ποία πρέπει νὰ εἶναι ἡ πολιτικὴ τῶν Κυβερνήσεων, εἰς τὰ θέματα τῆς ναυτιλίας, τὰ ὁποῖα ἀτυχῶς δὲν κατενοήθησαν οὔτε ἀπὸ τὴν κοινὴν γνώμην οὔτε ἀπὸ τὴν Βουλήν, οὔτε ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. (Χειροκροτήματα).

§277Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Κύριοι Συνάδελφοι, δὲν ὑπάρχουν νόμοι ἀνόητοι. Πιθανὸν νὰ ὑπῆρξαν ἀνόητοι νομοθέται. Διὰ τὴν σοβαρότητα ὅμως τοῦ Νομοθετικοῦ Σώματος δὲν δέχομαι τὴν διάκρισιν αὐτήν. Ὑπάρχουν νόμοι ἀποβλέποντες εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν μιᾶς ὡρισμένης καταστάσεως καὶ εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν, κατὰ τὸ 1945 οἱ πλοιοκτῆται ἔλαβον τεράστια ποσὰ διὰ τὰς ἀποζημιώσεις. Τὸ δημόσιον λοιπὸν ἐσκέφθη, ὅτι ἔπρεπε νὰ φορολογήσῃ τὴν ὑπεραξίαν αὐτὴν καὶ ἀντὶ αὐτὸ τὸ ποσὸν νὰ τὸ εἰσαγάγῃ εἰς τὸ δημόσιον Ταμεῖον ἀμέσως ἐφευρέθη ἡ φορμούλα τοῦ παρακρατήματος, νὰ τοὺς ἐπιβάλῃ νὰ ἀγοράσουν καινούργια πλοῖα μὲ Ἑλληνικὴν σημαίαν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑρμηνεία τὴν ὁποίαν δίδω ἐγὼ εἰς τὸν νόμον, ἀνεξαρτήτως ἐκείνων τὰ ὁποῖα λέγει ὁ κ. συνάδελφος. Ἐπανέρχομαι τώρα εἰς ἄλλα σημεῖα τοῦ νομοθετήματος. Ἡ παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 2 ἡ ὁποία ἀφορᾷ διατάξεις τοῦ Ν.Δ. 470)1947 παραδόξως δὲν μνημονεύεται εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ.

§278Ι. ΜΕΛΑΣ. Ἀναγράφεται ὅμως εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ Λογιστηρίου.

§279Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ἐκεῖ βεβαίως, ἀλλ’ ὁμιλῶ διὰ τὴν Ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργ. Ἐμπορ. Ναυτιλίας, ἡ ὁποία κατήρτισε τὸ νομοσχέδιον καὶ ἀπέφυγε νὰ μνημονεύσῃ τὰς ἐπιδιώξεις τοῦ νομοσχεδίου ἐν τῷ συνόλῳ. Ἐζήτησα κατάλογον τῶν ποσῶν—ἴσως ὁ κ. Μπουρνιᾶς θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ μᾶς εἴπῃ τί ποσὰ εἶναι.

§280Τ. ΠΑΡΡΗΣ. Δὲν ἔχει γίνει κατάθεσις ὁλοκλήρων τῶν παρακρατημάτων. Ἔχει γίνει μόνον διὰ 48 πλοῖα ἐπὶ 240. Καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἀριθμοὺς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἔχωμεν. Πρόκειται περὶ καθαρῶς ἰδιωτικῆς συναλλαγῆς Τραπέζης καὶ πλοιοκτητῶν.

§281Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Εἶναι ἀντικειμενικῶς ἀδύνατον.

§282Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ἐν συνεχείᾳ ζητεῖται ἡ ἐπικύρωσις πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, διὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ ἀντίρρησις. Διὰ τοῦ ἄρθρου 4 γίνεται ρύθμισις ὡρισμένων ζητημάτων συμπλοιοκτητῶν ἀφανῶν ἑταίρων (ἰδιοκτητῶν). Δὲν θὰ εἶχον καμμίαν ἀντίρρησιν διὰ τὴν ρύθμισιν αὐτήν, ὑπὸ μίαν ἔννοιαν νὰ μὴ γίνεται αὕτη ἀτελῶς καὶ εἰς βάρος τοῦ δημοσίου. Ὅταν ὁ οἱοσδήποτε πηγαίνων εἰς τὸν συμβολαιογράφον πληρώνῃ τέλη, δὲν εἶναι ὀρθὸν οἱ πλοιοκτῆται αὐτοί, τῶν ὁποίων ἀναγνωρίζονται δικαιώματα συμπλοιοκτησίας, νὰ προβαίνουν εἰς τὸν καταρτισμὸν συμβολαίων ἀτελῶς.

§283Θ. ΚΙΖΑΝΗΣ. Δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἐπιτρέπεται ἡ ἀπόκτησις τῆς συμπλοιοκτησίας διὰ μιᾶς ἐπιστολῆς;

§284Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Ἐγὼ γνωρίζω, ὅτι διὰ τὴν τοιαύτην καταχώρισιν θὰ καταβάλλωνται κατὰ τὸ νομοσχέδιον τέλη χαρτοσήμου μόνον δραχ. 50.000. Ἐνῷ ἂν ἐγένετο ἀτελῶς πρότερον, δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ τεθῇ ἡ διάταξις.

§285Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἦτον ἐξ ἀρχῆς.

§286Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Σήμερον ὅμως, κ. συνάδελφοι, δημιουργεῖται μία τάξις προνομιούχων εἰς βάρος τοῦ συνόλου.

§287Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Ἡ συμπλοιοκτησία ἐγένετο πάντοτε ὑπὸ εἰδικοὺς ὅρους εἰς τὸ παρελθόν. Δηλαδὴ ἕνας μηχανικὸς ἢ πλοίαρχος ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ συμπλοιοκτήτης καταθέτων τοὺς πόντους του. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐξεκίνησεν ἡ Ἐμπορική μας Ναυτιλία καὶ ἐξειλίχθη ὅπως ἐξειλίχθη. Ἀντὶ λοιπόν, νὰ διευκολύνωμεν αὐτὸν τὸν τρόπον τοῦ συνεργατικοῦ πνεύματος τῆς ἀναπτύξεως τῆς Ναυτιλίας μας κάτω ἀπὸ αὐτὸ τὸ καθεστὼς τοῦ συνεργατισμοῦ, θέλετε νὰ τὸ πλήξωμεν διὰ τῆς καθιερώσεως δυσχερειῶν καὶ βαρῶν τοιούτων; Ἀτελῶς πρέπει νὰ γίνουν.

§288Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Νὰ πληρώσουν τὸ ἥμισυ τῶν νομίμων τελῶν τοὐλάχιστον καὶ χαρτόσημον δρχ. 50.000 διὰ τὴν μεταβίβασιν πλοίων πολλῶν χιλιάδων λιρῶν Ἀγγλίας.

§289Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Ὑπ’ αὐτὸ τὸ καθεστὼς ἀνεπτύχθη ἡ Ναυτιλία μας καὶ πρέπει νὰ τὴν προωθήσωμεν.

§290Π. ΚΑΛΠΑΚΤΣΟΓΛΟΥ. Εἶναι πρόκλησις αὐτὸ ἀπέναντι τοῦ λαοῦ, κ. Κάντζια, καὶ εἶναι ἀπαράδεκτον. (Θόρυβος, Κωδωνοκρουσίαι).

§291Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ὁ κ. Κιζάνης εἶπε πρὸ ὀλίγου, ὅτι τὰ ζητήματα τῆς Ναυτιλίας δὲν κατανοοῦνται εἰς τὴν Ἑλλάδα, οὔτε ἀπὸ τὴν κοινὴν γνώμην, οὔτε ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις.

§292Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Ἐπειδὴ ἑκάστοτε τὰ ζητήματα τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας καὶ ἰδίᾳ, τῆς ποντοπόρου—ἡ ὁποία σημαίνει δημιουργίαν εἰσοδήματος καὶ κεφαλαίων εἰς τὸ ἐξωτερικὸν—κρίνονται μὲ κριτήρια καὶ μὲ χολὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ, δι’ αὐτὸ ἔχομεν καταστρέψει τὴν Ναυτιλίαν μας καὶ σήμερα κανένα βαπόρι δὲν ἔρχεται ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν. Θέλουν εἰδικὴν μεταχείρισιν, δὲν μπορεῖτε μὲ πνεῦμα ἐσωτερικὸν νὰ ρυθμίσητε ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀνεπτύχθησαν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, μακρὰν τῆς οἱασδήποτε ὑποστηρίξεως τοῦ Κράτους καὶ ἐνίοτε μὲ τὸ Κράτος ἐχθρικόν. Ἐὰν ζήσητε εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἴδητε εἰς τί κόπους ὑποβάλλονται οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ διὰ νὰ δημιουργήσουν ὅ,τι ἔχουν δημιουργήσει καὶ νὰ συναγωνίζωνται Κράτη τεράστια, τὰ ὁποῖα παρέχουν εἰδικὴν προικοδότησιν εἰς τὴν Ναυτιλίαν των, τότε θὰ μετανοήσητε κύριοι, διὰ πᾶσαν πικρὰν λέξιν ἔναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διασχίζουν τὰς θαλάσσας διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ δημιουργήσουν περιουσίαν. Ἑπομένως, ἐπαναλαμβάνω, δὲν ἠμποροῦμεν μὲ στενὰ περιθώρια καὶ μὲ κριτήρια τοῦ ἐσωτερικοῦ νὰ ὁμιλοῦμεν διὰ τοιαῦτα σοβαρὰ θέματα. Τὸ ζήτημα τοῦ παρακρατήματος κατέστρεψε τὴν Ἑλληνικὴν Ναυτιλίαν. (Χειροκροτήματα).

§293Δ. ΝΤΑΓΓΑΣ. Διὰ τῶν πρώτων παραγράφων 2 καὶ 3 τοῦ ἄρθρου 4 προβλέπεται ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν δέσμευσιν τοῦ παρακρατήματος ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἠγόρασαν Λίμπερτυ. Δημιουργεῖται ὅμως ἡ εὔλογος ἀπορία, ἀφοῦ ἠγόρασαν Λίμπερτυ καὶ δὲν ἐχρησιμοποίησαν τὸ παρακράτημα, κατὰ ποῖον τρόπον θὰ τοὺς τὸ ἀποδώσωμεν; Ἢ δὲν ἠγόρασαν αὐτοὶ Λίμπερτυ, ἢ ἠγόρασαν καὶ τὰ ἐχρησιμοποίησαν, ἢ κἄποια εἰκονικότης ὑπάρχει εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν. Ἐγώ, ὁμολογῶ, ὅτι, παρ’ ὅλην τὴν προσπάθειαν ποὺ κατέβαλα, δὲν ἠμπόρεσα νὰ ἀντιληφθῶ περὶ τίνος πρόκειται. Αὐταὶ εἶναι αἱ ἀντιρρήσεις μου ἐπὶ τοῦ συνόλου σχεδὸν τοῦ νομοσχεδίου. Ἐξαιρέσει ὡρισμένων διατάξεων εἶμαι κατ’ ἀρχὴν ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου καὶ εἰσηγοῦμαι τὴν ἀπόρριψίν του, διότι οὐσιαστικῶς θίγει δικαιώματα τοῦ δημοσίου κεκτημένα ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν τοῦ Ν. Δ. 470]47 καὶ ὑπὸ προθεσμίαν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τοῦ 545]1945. Δὲν εἶναι σωστὸν ὅταν ἕνας πτωχὸς ἐπαγγελματίας σύρεται εἰς τὰς φυλακὰς δι’ ἓν ἔνταλμα 100.000 δραχμῶν νὰ εἰσάγεται νομοσχέδιον καὶ νὰ χαρίζωνται τεράστια ποσὰ εἰς τοὺς πλοιοκτήτας.

§294ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπειδὴ ὑπεβλήθη πρότασις περὶ ὀνομαστικῆς ψηφοφορίας ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, διαπιστῶ δὲ ἔλλειψιν ἀπαρτίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λύσω τὴν συνεδρίασιν. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6ην μ.μ., μὲ θέμα ἡμερησίας διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.05′ μ. μ.).