1950.12.14

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 26η

Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 1950

Προεδρία κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 6.30′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλῶ τὸν κ. Γραμματέα ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως.

§2Ι. ΜΠΟΥΤΟΣ. (Γραμματεύς) (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Παρακαλῶ ὅπως τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1520] 1950 ἀν. νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν νόμων περὶ φορολογίας τῶν καθαρῶν προσόδων καὶ ἄλλων φορολογικῶν διατάξεων κλπ.», εἰς τὸ ἄρθρον τέταρτον, στίχον πέμπτον καὶ μετὰ τὴν λέξιν «ὑποθέσεως» διαγραφοῦν αἱ λέξεις «οἰκον. ἔτους 1949–50», εἰς δὲ τὸν ἕκτον στίχον καὶ μετὰ τὰς λέξεις «ἀπορριφθεῖσαι τύποις», προστεθοῦν αἱ λέξεις «ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1949, μέχρι τῆς δημοσιεύσεως τοῦ παρόντος».

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν προτεινομένην διόρθωσιν;

§5ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως ὡς διωρθώθησαν κατόπιν τῆς παρατηρήσεως τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν.

§7Α. ΔΗΜΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, διαμαρτύρομαι διὰ τὴν κατὰ τῶν φοιτητῶν συμπεριφορὰν τῶν ὀργάνων τῆς Τάξεως καὶ ζητῶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως λύσῃ τὸ ζήτημα τῶν φοιτητῶν καὶ νὰ μὴ δεικνύῃ ἔναντι τούτου τοιαύτην ἀστοργίαν. Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν τὰ ἀκόλουθα: Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλοακαρνανίας κ. Α. Στράτος καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων περιφερείας τέως Δήμων Παραχελωΐτιδος καὶ Οἰνιαδῶν ζητούντων ἀποζημίωσιν διὰ τὰς καταστροφὰς ἃς ὑπέστησαν οἱ ἀγροὶ των ἕνεκα τῆς κατασκευῆς τῶν ἀναχωμάτων Ἀχελώου κ.λ.π. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Α. Νικολαΐδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Συνταξιούχων Σιδηροδρομικῶν Θεσσαλίας διαμαρτυρομένου διὰ κατάργησιν τῆς κατὰ 3% εἰσφορᾶς ἐπὶ τῶν εἰσιτηρίων ὑπὲρ Ταμείων Συντάξεων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Αἰτω)νίας κ. Γ. Σερπᾶνος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων περιφερείας Μεσολογγίου διαμαρτυρομένου διὰ τὴν γενομένην τροποποίησιν τοῦ Α.Ν. 1490 δι’ ἧς ἐξομοιοῦνται μὲ τοὺς Δημοσίους ὑπαλλήλους Κοινοτικοὶ ὑπάλληλοι μόνον τῶν Κοινοτήτων τῶν ἐχόντων ἄνω τῶν 2.000 κατοίκων καὶ ζητοῦντος ὅπως συμπεριληφθῶσι καὶ οἱ ὑπάλληλοι τῶν Κοινοτήτων πληθυσμοῦ ἄνω τῶν 500 κατοίκων. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Α. Νικολαΐδης καταθέτει ἀναφορὰν Ἐπιτροπῆς Συνταξιούχων Δημοδιδασκάλων Λαρίσης ζητούσης τὴν ἄρσιν τῆς προσγενομένης εἰς αὐτοὺς ἀδικίας ὑπὸ τοῦ περὶ συντάξεων νόμου βάσει τοῦ ὁποίου ἡ σύνταξις κανονίζεται ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν τῆς παρὰ τοῦ ὑπαλλήλου κατεχομένης ὀργανικῆς θέσεως καὶ τὸν χαρακτηρισμὸν τῶν ἐτῶν πολεμικῆς ὑπηρεσίας ὡς ἐτῶν πραγματικῆς Δημοσίας ὑπηρεσίας. Ὁ Σύλλογος Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων περιφερείας Μεσολογγίου διαμαρτύρεται διὰ τὴν γενομένην τροποποίησιν τοῦ Α.Ν. 1490 δι’ ἧς ἐξομοιοῦνται μὲ τοὺς Δημοσίους Ὑπαλλήλους Κοινοτικοὶ Ὑπάλληλοι μόνον τῶν Κοινοτήτων τῶν ἐχόντων ἄνω τῶν 2.000 κατοίκων καὶ ζητοῦν ὅπως συμπεριληφθῶσι καὶ οἱ ὑπάλληλοι τῶν Κοινοτήτων πληθυσμοῦ ἄνω τῶν 500 κατοίκων. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συν)σμοῦ Ἀμπελοκτημόνων Χαλκίδος διαμαρτυρομένου διὰ μελετωμένην ἵδρυσιν νέων Ἐργοστασίων ζύθου. Οἱ Πρόεδροι τῶν Γεωργικῶν Συν)σμῶν Φλωρίνης, ζητοῦν ἄμεσον χορήγησιν συμπληρωματικῶν δανείων πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν καλλιεργητῶν. Ὁ Δήμαρχος καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Συν)σμοῦ Σωχοῦ διαμαρτύρονται κατὰ ἐκτιμητοῦ ΣΕΚΕ χαρακτηρίσαντος κακῶς τὰ καπνά των ὡς μὴ ἐμπορεύσιμα κλπ. Τὰ Ἐργατικὰ Σωματεῖα Ἀγριᾶς, ὁ Σύνδεσμος Ἐργατῶν φορτοεκφορτωτῶν ξηρᾶς καὶ διάφορα ἄλλα Σωματεῖα καὶ ὀργανώσεις Βόλου, διαμαρτύρονται διὰ συνεχιζομένην ἀπεργίαν ὑπαλλήλων Ι.Κ.Α. ἐπὶ ζημίᾳ ἐργατικοῦ κόσμου καὶ ζητοῦν ταχεῖαν λύσιν ταύτης. Ὁ βουλευτὴς Φλωρίνης κ. Γ. Μόδης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Γ. Σεκέρη καὶ Α. Νάτση Ἐφέδρων Πολεμιστῶν Νόμου 751 κατοίκων Φλωρίνης ζητούντων διορισμὸν των εἴς τινα κενὴν Δημοσίαν θέσιν. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Α. Ἀντωνόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου, τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου, τοῦ Συλλόγου Λιγνιτορυχῶν, τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου, τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου τοῦ Ἰατρικοῦ καὶ διαφόρων ἄλλων Σωματείων Σερρῶν ζητούντων τὴν ταχεῖαν ἐφαρμογὴν καὶ ἐπέκτασιν τοῦ Α.Ν. 1543 «περὶ ὑποχρεωτικῆς καταναλώσεως λιγνιτῶν κλπ.» Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Φ. Χατζήμπεης καταθέτει ἀναφορὰν μητέρων, γυναικῶν καὶ ἀδελφῶν φυματικῶν πολιτικῶν κρατουμένων εἰς Σανατόριον Σωτηρίας, ζητούντων τὴν ἀποφυλάκισίν των κλπ. Ὁ βουλευτὴς Αἰτωλ)νίας κ. Α. Στράτος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου Αἰτωλ)νίας ζητοῦντος ἄμεσον ἐκτέλεσιν τῶν ὑδροηλεκτρικῶν ἔργων Ἀχελώου. Σπουδασταὶ Ἀνωτάτων Σχολῶν ζητοῦν ἀναβολὴν κατατάξεως εἰς τὸ στράτευμα, λόγῳ σπουδῶν. Ὁ Ἰατρικὸς Σύλλογος Χανίων ζητεῖ ἄμεσον ψήφισιν Ἰατρικοῦ Κώδικος. Τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον Θεσ)νίκης διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ εἰσέτι ἐπίλυσιν αἰτημάτων μισθοδοσίας κλπ. ὑπαλλήλων Ι.Κ.Α. Ὁ Ἀναγκαστικὸς Ἀμπελουργικὸς Συν)σμὸς Μεγάρων διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην ἵδρυσιν νέων ἐργοστασίων παρασκευῆς ζύθου. Τὸ Ἐργατοϋπαλληλικὸν Κέντρον Ρόδου ζητεῖ λῆψιν μέτρων προστασίας τῶν ἐργατοϋπαλλήλων Δωδεκανήσου διὰ τροποποιήσεως τῆς ὑφισταμένης ἐν Δωδεκανήσῳ ἐργατικῆς νομοθεσίας, συμφώνως πρὸς τὰς ἐν τῷ ὑπομνήματί των ὑποδείξεις. Ἡ Ἐπαγγελματικὴ Ἕνωσις ἐργαζομένων ἀποζημιωθέντων καὶ μὴ λεμβούχων Πειραιῶς «ὁ Προφήτης Ἠλίας» ζητεῖ τροποποίησιν τῶν παραγράφων 7 καὶ 17 τοῦ Α. Ν. 1559]1950 περὶ ὀργανισμοῦ λιμένος Πειραιῶς. κ.λ.π. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Α. Σβῶλος, Κ. Βασαρδάνης Η. Τσιριμῶκος, Γ. Ταρμπάζης, Δ. Χριστάκος, Ι. Κώνστας, Γ. Γεωργιάδης καὶ Φ. Χατζήμπεης καταθέτουν ἀναφορὰν Φοιτητῶν τῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν καὶ Θεσ)νίκης καὶ τῶν ἐγγεγραμμένων εἰς τὰς Νομικὰς Σχολὰς τῶν ὡς ἄνω Πανεπιστημίων ἐκ Πτυχιούχων τῆς Ἀνωτάτης Σχολῆς Οἰκονομικῶν καὶ Ἐμπορικῶν Ἐπιστημῶν καὶ Παντείου Σχολῆς ζητούντων τὴν τριετῆ παράτασιν τοῦ Ν. Δ. 132]1946, καὶ τὴν εἰς τὸ αὐτὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα ὑπαγωγὴν τῶν πτυχιούχων τῆς Ἀνωτάτης Σχολῆς Οἰκονομικῶν καὶ Ἐμπορικῶν Ἐπιστημῶν καὶ Παντείου Σχολῆς τῶν ἐγγεγραμμένων εἰς τὸ Β. ἤ Γʹ. ἔτος τῆς Νομικῆς Σχολῆς. ἐφ’ ὅσον μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς χώρας ἐστρατεύθησαν. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Ε. Μάντακας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Βομβοπλήκτων καὶ Πολεμοπαθῶν Χατζηκυριακείου Πειραιῶς ζητοῦντος ἀνοικοδόμησιν τοῦ καταστραφέντος ἐκ τοῦ βομβαρδισμοῦ κατὰ τὴν κατοχὴν συνοικισμοῦ των καὶ τὴν χορήγησιν πρὸς τοῦτο μακροπροθέσμων δανείων, ἀδειῶν, οἰκοδομῆς κ.λ.π. Ἐπίσης ἀνακοινῶ καὶ τὰ ἑξῆς. Ὁ κ. Σ. Κωστόπουλος (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). καταθέτει σχέδια νόμον: 1) «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τὸ προσωπικὸν τῆς παρὰ τῇ Γενικῇ Διευθύνσει Δημοσίου Λογιστικοῦ ὑπηρεσίας Διαχειρίσεως Ἀνταλλαξίμων Μουσουλμανικῶν Κτημάτων». 2) «περὶ κυρώσεως α) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1138]49 Ν.Δ. περὶ ἐχθρικῶν περιουσιῶν καὶ β) τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1530]50 Α.Ν. περὶ συμπληρώσεως τροποποιήσεως καὶ καταργήσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν.Δ. 1138] 49 περὶ ἐχθρικῶν περιουσιῶν», καὶ 3) «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1511]50 Α.Ν. περὶ ἀκυρώσεως συμβάσεως μισθώσεως μεταλλείων πρὸς τὴν Ἀνώνυμον Ἑταιρείαν Μεταλλείων «Βωξῖται Παρνασσοῦ». Ὁ κ. Ε. Ἀβέρωφ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ Α.Ν. 1551]50 «περὶ προσωρινῆς τακτοποιήσεως ἐκτάκτων ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας». Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ καταργήσεως διατάξεων τοῦ Νόμου 996]49 περὶ διδάκτρων καὶ ἐξετάστρων ἐν τῷ Β. Ναυτικῷ». Ἡ ἐπὶ τῶν Θρησκευμάτων καὶ Ἐθνικῆς Παιδείας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπή, καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐγκρίσεως τῶν κατὰ τὰ πρὸ τοῦ 1950–51 οἰκονομικὰ ἔτη (1944–45, 1945 –46, 1946–47, 1947–48, 1948–49 καὶ 1949–50) πραγματοποιηθεισῶν δαπανῶν ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Θρησκευμάτων καὶ Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ τῆς ἐγγραφῆς τῶν διὰ τὴν πληρωμὴν αὐτῶν ἀπαιτουμένων πιστώσεων εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐξόδων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1950–51». Ἡ ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως πράξεων Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἀφορωσῶν τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου μόνου τοῦ ἀπὸ 9)5) 1948 ΜΔʹ Ψηφίσματος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Καλκάνης, Ν. Ζορμπᾶς, Μ. Χλουβεράκης, Ε. Ἀρβανιτάκης, Γ. Ταρμπάζης, Ε. Μπακλατζῆς, Σ. Μερκούρης, Γ. Γεωργιάδης, Δ. Ντάγγας κ.ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ αὐξήσεως τῶν ποινῶν τῶν προβλεπομένων διὰ τοὺς καταχραστὰς τοῦ Δημοσίου». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Ζάκκας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1540)50 Α.Ν. «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς δυνάμει τοῦ Θʹ Ψηφίσματος ἀπολυθέντας ὑπαλλήλους κ.λ.π.». Ὁ βουλευτὴς κ. Λ. Λαμπριανίδης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1538)50 «περὶ ρυθμίσεως τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Σ. Πολυζωγόπουλος καὶ Ν. Μπουραντᾶς καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 330)1947 «περὶ καταστάσεως μονίμου διαθεσιμότητος τῶν Ἀστυνομικῶν Ὑπαλλήλων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Λ. Βρεττάκος, Κ. Μαρῆς, Ι. Λύρας, Κ. Καλκάνης, Μ. Αἰλιανός, Σ. Πολυζωγόπουλος, Π. Εὐριπαῖος, Κ. Σπηλιόπουλος κ.ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1524)1950 Α.Ν. «περὶ καταργήσεως φορολογιῶν καὶ περὶ διατάξεών τινων τῶν φόρων εἰδῶν πολυτελείας, καταναλώσεως, κύκλου ἐργασιῶν καὶ τελῶν ψυχαγωγίας».

§8Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τοῦ Α. Ν. 1731] 39 «περὶ ἀναγκαστικῶν ἀπαλλοτριώσεων κλπ.». Διὰ τοῦ νόμου τούτου διορθοῦται μία ἀνωμαλία, ἡ ὁποία ἔχει δημιουργηθῆ. Ὡς εἶναι γνωστόν, διὰ τοῦ ἄρθρου 17 τοῦ Συντάγματος ἐπιτρέπεται ἡ ἀπαλλοτρίωσις διὰ τὴν δημοσίαν ἀνάγκην. Ὑπὸ τὴν αἰτιολογίαν αὐτὴν ἔγιναν μερικαὶ ἀπαλλοτριώσεις, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχῃ ἐκπληρωθῆ καὶ ὁ σκοπὸς διὰ τὸν ὁποῖον ἐγένοντο. Ἐθεώρησα σκόπιμον ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἰσηγηθῶ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιτρέπεται ἡ ἄρσις τῆς ἀπαλλοτριώσεως καὶ ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἀπαλλοτριωμένου κτήματος εἰς τὸν πρώην ἰδιοκτήτην, ἐφ’ ὅσον παρῆλθεν ἕνα ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα καὶ ὁ σκοπὸς διὰ τὸν ὁποῖον ἐγένετο ἡ ἀπαλλοτρίωσις δὲν ἐπετεύχθη. Σύμφωνα μὲ τὰς ὑποσχέσεις τῆς Κυβερνήσεως ἔχω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω κυρωτικὸν νόμον τοῦ ἀναγκαστικοῦ νόμου 1512]50 διὰ τοῦ ὁποίου ἐτροποποιήθη ὁ νόμος 812 περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ παθόντος κατὰ τὰ πολεμικὰ γεγονότα.

§9Ν. ΖΕΡΒΑΣ (Ὑπουργὸς Δημ. Ἔργων). Κύριε Πρόεδρε, κατὰ τὴν ἐκτύπωσιν τοῦ ψηφισθέντος σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 10 Ἀπριλίου 1926 Διεθνοῦς Συμβάσεως «περὶ ἑνοποιήσεως κανόνων τινῶν ἀφορώντων τὰς ἀσυδοσίας τῶν κρατικῶν πλοίων» καὶ τοῦ ἀπὸ 24 Μαΐου 1934 πρωτοκόλλου» εἰς τὸ ἄρθρον 3 τῆς κυρουμένης συμβάσεως ἐδάφ. 1 ἀναγράφεται «ἐπὶ προσαράξει» πρόκειται προφανῶς περὶ λάθους κατὰ τὴν μετάφρασιν, καὶ παρακαλῶ νὰ ἀντικατασταθοῦν αἱ λέξεις αὐταὶ διὰ τῶν λέξεων «ἐκ συγκρούσεως». Ἡ αὐτὴ διόρθωσις παρακαλῶ νὰ γίνῃ καὶ κατωτέρω εἰς τὸ ἴδιον ἄρθρον παράγρ. 3 ἐδάφ. 2 ὅπου ἐπίσης ἀναγράφεται «ἐκ προσαράξεως» νὰ τεθῇ «ἐκ συγκρούσεως».

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν προτεινομένην διόρθωσιν;

§11ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως τὸ περὶ οὗ πρόκειται νομοσχέδιον διορθοῦται ὡς ἀνωτέρω. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν:

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1318]49 Α. Ν. «περὶ ἀναστολῆς ἐξυπηρετήσεως δανειακῶν ὑποχρεώσεων εἰς ξένα νομίσματα».

§13ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ἄρθρου καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1318]49 Α.Ν. «περὶ ἀναστολῆς ἐξυπηρετήσεως δανειακῶν ὑποχρεώσεων εἰς ξένα νομίσματα», ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Μόνη συζήτησις κατ’ ἀρχὴν ἄρθρον καὶ σύνολον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ πυροσβεστικῆς ὑπηρεσίας διατάξεων».

§15ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ πυροσβεστικῆς ὑπηρεσίας διατάξεων», ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1523]50 Α.Ν. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν διαχείρισιν τῶν μονοπωλιακῶν εἰδῶν καὶ λοιπῶν ὑπεγγύων προσόδων». Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§17Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἐπικειμένης τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου τούτου ἐπιθυμῶ νὰ δώσω ὡρισμένας διευκρινήσεις καὶ νὰ προβῶ εἰς μίαν δήλωσιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς. Κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐτέθη τὸ ζήτημα τῆς συσχετίσεως τοῦ νομοσχεδίου τούτου μὲ τὴν γενικωτέραν ὑπόθεσιν τοῦ διεθνοῦς ἐλέγχου. Μοῦ ἐδόθη ἀφορμὴ νὰ δηλώσω τότε εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ὅτι ὁ ἀναγκαστικὸς οὗτος νόμος ἀποβλέπει ἀποκλειστικῶς εἰς τὴν διαρρύθμισιν τοῦ ὑφισταμένου ὀργάνου, μέσῳ τοῦ ὁποίου, τὸ δημόσιον ἐνεργεῖ τὴν διανομὴν τῶν μονοπωλιακῶν εἰδῶν καὶ εἰσπράττει τοὺς φόρους καὶ δὲν ἔχει οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὸ ζήτημα τῆς ὑπάρξεως τοῦ διεθνοῦς ἐλέγχου. Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ αὐτῇ ἐπιθυμῶ νὰ δηλώσω πρῶτον μέν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις συμμερίζεται τὰς ἐπιφυλάξεις τὰς ὁποίας ἄλλως τε ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ εἰς τὴν διανεμηθεῖσαν ἔκθεσίν της περιέλαβεν ὅσον ἀφορᾷ τὸν διεθνῆ ἔλεγχον. Πέραν ὅμως αὐτοῦ ἐπιθυμῶ νὰ κάμω ὑπευθύνως ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως τὴν ἑξῆς δήλωσιν, ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τοῦτο καὶ ἡ ὁποία θὰ παρακαλέσω νὰ καταχωρηθῇ εἰς τὰ πρακτικά. Δηλῶ, ὅτι ἡ Κυβέρνησις συμμερίζεται τὰς ἐπιφυλάξεις τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ὅσον ἀφορᾷ τὸν διεθνῆ ἔλεγχον. Πέραν αὐτοῦ κάμνω ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως τὴν ἑξῆς δήλωσιν. Ἐξ ἀφορμῆς τῆς συζητήσεως τοῦ σχεδίου νόμου, «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1523]50 «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν διαχείρισιν τῶν μονοπωλιακῶν εἰδῶν καὶ λοιπῶν ὑπεγγύων προσόδων», θεωροῦμεν σκόπιμον νὰ κάμωμεν τὴν δήλωσιν ὅτι, διὰ τοῦ νόμου τούτου πρόκειται νὰ ρυθμισθοῦν ὡρισμένα ζητήματα μετὰ τῆς ἑταιρείας διαχειρίσεως ὑπεγγύων προσόδων, διαχειριζομένης ὡς γνωστὸν ἀπὸ 10ετηρίδων τὰ μονοπωλιακὰ εἴδη καὶ τὰς ὑπεγγύους προσόδους, οὐδόλως δὲ ἔχει τὴν ἔννοιαν ὅτι διὰ τούτου πρόκειται νὰ διαταραχθῇ τὸ ὑφιστάμενον σήμερον καθεστὼς τῶν σχέσεων τοῦ Δημοσίου, τῆς Διεθνοῦς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ ἑταιρείας, ὡς ὀργάνου αὐτῆς, οὐδὲ πρόκειται νὰ προδικάσῃ ἢ καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἀποτελέσῃ προηγούμενον ἐκ τοῦ ὁποίου νὰ δυσχερανθῇ ἡ προσπάθεια τῆς ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως πρὸς ἐπίτευξιν τῆς καταργήσεως τῆς Διεθνοῦς οἰκονομικῆς ἐπιτροπῆς, περὶ ἧς προβλέπει ἡ ἀπὸ 24 Ἰανουρίου 1946 συμφωνία μεταξὺ τῆς Βρεττανικῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς ἑλληνικῆς τοιαύτης, καθ’ ἣν «ἡ Βρεττανικὴ Κυβέρνησις εἶναι ἑτοίμη, ἐν συνεννοήσει μετὰ τῆς Γαλλικῆς Κυβερνήσεως, νὰ διαπραγματευθῇ μετὰ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως πρὸς κατάργησιν τῆς ἐπιτροπῆς Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου τοῦ 1898».

§18Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Θέλω νὰ σᾶς γνωρίσω ὅτι ἡ ἑταιρεία αὐτὴ προϋφίστατο τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου.

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαθανάσης ἔχει τὸν λόγον.

§20Α. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὅπως εἶναι διατυπωμένον τὸ νομοσχέδιον προβλέπει τὴν ὕπαρξιν τῆς Ἐπιτροπῆς αὐτῆς, τὸ κῦρος τῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία συνεκροτήθη καὶ ἀπὸ τὸ καταστατικόν της, ὡς ὄργανον τοῦ διεθνοῦς οἰκονομικοῦ ἐλέγχου. Ἑπομένως αὐτὴν τὴν στιγμὴν διαπραγματευόμεθα μὲ ὄργανον τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ ἐλέγχου, ὄχι μὲ ὄργανον ἰδικόν μας καὶ ἑπομένως αὐτὸ θὰ ἀποτελέσῃ μίαν ἀναγνώρισιν. Παρὰ τὰς ἐπιφυλάξεις τὰς ὁποίας ἔχετε, προσέξατε τὸ πρᾶγμα διότι θὰ εὑρεθῆτε ἐκτεθημένοι. Καθ’ ἣν στιγμὴν ἐμπράκτως ἄλλα Κράτη γειτονικὰ ἔσπευσαν νὰ καταργήσουν τοὺς ἐλέγχους, ἐρχόμεθα δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ δώσωμεν νομικὸν ἔρεισμα πρὸς ἐξακολούθησιν τοῦ ζητήματος. Ὑπογραμμίζω αὐτά, κ. ὑπουργέ, πρὸς καθορισμὸν τῶν εὐθυνῶν, τὰς ὁποίας ὑπέχει καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ὑμεῖς, ἐὰν ἀφίσητε τὴν τοιαύτην διατύπωσιν τῶν πραγμάτων.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σβῶλος ἔχει τὸν λόγον.

§22Α. ΣΒΩΛΟΣ. Θὰ προτιμοῦσα ἡ δήλωσίς σας, ἡ ὁποία ὁπωσδήποτε εἶναι καθησυχαστική, νὰ ἔπερνε τὴν εὐρυτέραν μορφὴν τῆς σχετικῆς παραγράφου τῆς ἐκθέσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία ὅπως ἠξεύρετε διετυπώθη τελικῶς, κατόπιν τῆς ὁμοφώνου ἀποφάσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν σεῖς ἄλλωστε, ἄνευ δυσκολίας προσεχωρήσατε. Ἡ ἔκθεσις, ἐὰν προσέξατε, εἰς τὴν νέαν της διατύπωσιν, λέγει ὅτι «πρὸ πάσης συζητήσεως..... (Ἀναγινώσκει)....». Τονίζει δηλ. τὴν χρησιμοποιουμένην φράσιν «ὑπεγγύων προσόδων». Διότι μόνον ἡ φράσις αὐτὴ δύναται νὰ δικαιολογήσῃ τοὺς φόβους τοῦ κ. Παπαθανάση. Λέγει, λοιπόν, ἡ ἔκθεσις τῆς Ἐπιτροπῆς «... ....... (Ἀναγινώσκει).....». Τοῦτο τὸ λέγω διὰ νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν φόβον τοῦ κ. συναδέλφου, διότι ἡ ἀποδοχὴ ἐνδεχομένως τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου ἀπὸ τὴν Βουλὴν μὲ αὐτὴν τὴν ἐπιφύλαξιν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, ἀποσαφηνίζει τὸ γενικὸν αἴσθημα καὶ τὴν ἀντίληψιν τῆς Βουλῆς, ὅτι, ἐὰν λέγωμεν ὑπέγγυοι πρόσοδοι, τὸ λέγομεν διὰ νὰ μὴ εἴπωμεν «πρόσοδοι ἐκ τοῦ μονοπωλίου τοῦ ἅλατος κλπ.». Εἶναι ἕνας ὅρος μὴ συνδεόμενος πλέον πρὸς τὸν Δ.Ο.Ε. Ἴσως ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὀξυτέρα ἡ δήλωσίς σας, κ. ὑπουργέ, πρὸς ἀποφυγὴν περαιτέρω παρεξηγήσεων.

§23Α. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ. Δὲν πρόκειται νὰ ἀντιταχθῶ εἰς τὰς προσπαθείας σας, κ. ὑπουργέ. Ἡ Ἑταιρεία αὐτὴ εἶναι Ἑταιρεία, τρόπον τινά, μιᾶς συμβατικῆς σχέσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου μὲ τοὺς ξένους καὶ ὑπὸ τοιούτους ὅρους ἀνεγνωρίσθη αὕτη ὡς ὄργανον τοῦ Δ.Ο.Ε. Διὰ τῆς μονομεροῦς πράξεως τῆς ἰδικῆς μας δὲν μεταβάλλεται ἡ νομικὴ θέσις τῆς Ἑταιρείας ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου.

§24Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἐζήτησα τὸν λόγον πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου διὰ νὰ διευκολύνω τὴν συζήτησιν καὶ ἀποφύγωμεν ἴσως ματαίας συζητήσεις. Φοβοῦμαι ὅμως, ὅτι αἱ συζητήσεις ὁπωσδήποτε θὰ γίνουν παρὰ τὰς ἐξηγήσεις, τὰς ὁποίας ἔδωσα. Ἐδήλωσα ἐξ ἀρχῆς, ὅτι ἐπεθύμουν νὰ κάμω μίαν δήλωσιν, τὴν ὁποίαν καὶ ἀνέγνωσα. Δεύτερον, ἐπιθυμῶ νὰ κάμω μίαν δήλωσιν, ὅσον ἀφορᾶ τὸ 1ον ἄρθρον τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου. Διὰ τοῦ ἄρθρου τούτου προβλέπονται δύο τινά: Πρῶτον ὅτι ἐπιτρέπεται ἡ διαρρύθμισις τῆς ὑπαρχούσης συμβάσεως καὶ δεύτερον, ὅτι δίδεται ἐξουσιοδότησις ὅπως ἀνανεωθῇ ἐπὶ 20ετίαν ἡ σύμβασις μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ὑπαρχούσης. Ἡ δευτέρα διάταξις ἐτέθη ἀπὸ καθαρῶς οἰκονομικοὺς λόγους, διότι ἡ Ἑταιρία αὐτή, ἡ ὁποία σήμερον δι’ ἡμᾶς δὲν εἶναι Ἑταιρία ὡς ὄργανον τοῦ Ἐλέγχου, ἀλλ’ Ἑταιρία ὡς ὄργανον τοῦ Κράτους, ἔχει ἓν πρόγραμμα, νὰ κάμῃ ὡρισμένας ἀποθήκας καὶ ἄλλα ἔργα βελτιώσεως ἁλυκῶν κ.λ.π. Τὰ ἔξοδα αὐτά, τὰ ὁποῖα θὰ ἀπαιτηθοῦν διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων αὐτῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποσβεσθοῦν ἐντὸς τῶν 7 ἐτῶν, ποὺ ἀπομένουν μέχρι τῆς λήξεως τῆς ὑπαρχούσης συμβάσεως. Ἐσκέφθημεν λοιπόν, ὅτι θὰ ἦτο προτιμότερον νὰ προβλέψωμεν παράτασιν τῆς συμβάσεως μὲ παράλληλον ὑποχρέωσιν τῆς Ἑταιρίας νὰ κάμῃ τὰ ἔργα αὐτά, ἀλλὰ καὶ μὲ παράλληλον ἐπίσης παρένθεσιν διατάξεως βάσει τῆς ὁποίας, καταργουμένου τοῦ Δ.Ο.Ε., «τὸ Δημόσιον θὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα.... (Ἀναγινώσκει).........». Αὐτὴ ἦτο ἡ ἔννοια τῆς δευτέρας διατάξεως. Κατὰ τὴν συζήτησιν ἐνώπιον τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐξεδηλώθη ἀντίδρασις κατὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς, ἀλλὰ κατὰ τὴν ψηφοφορίαν ἡ πλειοψηφία τῆς Ἐπιτροπῆς ἐτάχθη ὑπὲρ τῆς παραμονῆς τῆς διατάξεως. Δηλῶ σήμερον ὡς ὑπεύθυνος ὑπουργός, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπιμείνῃ ἐπὶ τῆς διατάξεως καὶ ἂν τὸ πνεῦμα τῆς Βουλῆς εἶναι νὰ διαγραφῇ ἡ 2α παράγραφος τοῦ 1ου ἄρθρου. Παρακαλῶ δὲ ἡ συζήτησις νὰ διεξαχθῇ ἐντὸς τοῦ πλαισίου τῶν δηλώσεων αὐτῶν.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μαρῆς ἔχει τὸν λόγον.

§26Κ. ΜΑΡΗΣ. Κύριοι βουλευταί, πρὸ πάσης συζητήσεως ἐπὶ τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχεδίου «περὶ κυρώσεως τοῦ 1523 Α.Ν.», θὰ ἀναγνώσω καὶ ἐγὼ εἰς τὴν Βουλὴν τὴν ὁμόφωνον ἀπόφασιν τῆς Κοινοβουλευτικῆς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Ἐπιτροπῆς σχετικῶς μὲ τὸν Δ.Ο.Ε. «Ἡ Ἐπιτροπὴ πρὸ πάσης συζητήσεως ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου... .......... (Ἀναγινώσκει)..........». Ἐπίσης θέλω νὰ τονίσω εἰς τὴν παρατήρησιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. Παπαθανάση, ὅτι ἡ Ἑταιρία προϋπῆρχε τοῦ Δ.Ο.Ε. Ἑπομένως ἡ ψήφισις τοῦ σημερινοῦ νομοσχεδίου δὲν προϋποθέτει καὶ ἐπικύρωσιν τοῦ Δ.Ο.Ε., ὁ ὁποῖος εἶναι ἀνύπαρκτος δι’ ἡμᾶς. Διὰ τῆς παραγράφου 1 τοῦ 1ου ἄρθρου ἐξουσιοδοτεῖται ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ προτείνῃ καὶ νὰ ἀποφασίσῃ τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον τὴν ἀνανέωσιν καὶ τροποποίησιν τῆς ἤδη ἀπὸ τοῦ 1936 τροποποιηθείσης συμβάσεως μετὰ τῆς Ἑταιρίας. Καὶ τοῦτο, διότι τὸ Κράτος ἀπὸ τοῦ 1940 μέχρι σήμερον καταβάλλει εἰς τὴν Ἑταιρίαν ὡς ἀμοιβὴν 3½ ἑκατομμύρια δραχμῶν. Ἐβάλαμεν ἕνα περιορισμὸν ἐκεῖ εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι θὰ γίνῃ ἡ ἀναπροσαρμογὴ ὑπολογιζομένη ἐπὶ ἀποζημιώσεως 4½ ἑκατομμυρίων ἐτησίως καὶ βάσει τῆς τιμῆς τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς, ὥστε τὸ ὅλον ποσὸν νὰ κυμαίνεται γύρω τῶν χιλίων ἑκατομμυρίων, ὡς ἐτησία ἀμοιβὴ τῆς Ἑταιρίας. Διὰ τῆς παραγράφου 2 τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου ἐξουσιοδοτεῖται ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ὑπογράψῃ σύμβασιν 20ετῆ. Τοῦτο γίνεται διότι ἡ Ἑταιρία, διὰ νὰ δεχθῇ νὰ κάμῃ ἔργα ἀπαραίτητα διὰ τὴν πρόοδον τῶν ἐργασιῶν της, ὡς ἡ ἀνέγερσις ἀποθηκῶν, ἡ ἐπισκευὴ ἁλυκῶν κλπ., θὰ δαπανήσῃ ποσά, διὰ τὰ ὁποῖα εἶναι φυσικὸν νὰ ἔχῃ μίαν προοπτικὴν ἀποσβέσεως.

§27Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Πότε λήγει ἡ σύμβασις;

§28Κ. ΜΑΡΗΣ. Ἢ τὸ 1955 ἢ τὸ 1957—ἀμφισβητεῖται. Ἐδέχθημεν, ὅτι εἶναι τὸ 1957 καὶ ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἀπεφάνθη, ὅτι ἔστω καὶ ἀπὸ σήμερον ἀκόμη νὰ ἀνανεωθῇ ἡ σύμβασις διὰ μίαν 20ετίαν διὰ τοὺς λόγους ποὺ σᾶς εἶπα. Διὰ τοῦ 2ου ἄρθρου καταργοῦνται διάφοροι περιορισμοὶ ἐπιβληθέντες εἰς τὴν Ἑταιρίαν κατὰ καιρούς, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τῆς δικτατορίας, ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρόσληψιν, διορισμόν, παῦσιν κλπ. τῶν ὑπαλλήλων της. Μία Ἑταιρία, ἡ ὁποία διαχειρίζεται κολοσσιαῖα ποσὰ τοῦ Δημοσίου—ποσά, τὰ ὁποῖα πολλάκις ὑπερβαίνουν τὸ ⅓ τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ—εἶναι φυσικόν, ἐφ’ ὅσον ὑπέχει καὶ τὴν εὐθύνην τῶν ὑπαλλήλων της, νὰ θέλῃ νὰ ἔχῃ καὶ τὸν ἔλεγχον τῶν εἰσερχομένων εἰς τὴν Ἑταιρίαν ὑπαλλήλων. Διότι παρετηρήθη τὸ φαινόμενον, κατὰ τὴν κατοχήν, ἑνὸς ὑπαλλήλου διορισθέντος ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν καὶ διαπράξαντος μίαν κατάχρησιν, τὴν εὐθύνην νὰ τὴν ἔχῃ ἡ Ἑταιρεία, ἡ ὁποία καὶ κατέβαλεν εἰς τὸ Δημόσιον τὴν ζημίαν ἐκ τῆς καταχρήσεως. Κατὰ τὸ ἄρθρον 3 ἐπαναφέρεται ἡ αὐτοτέλεια τῆς Ἑταιρείας, ὡς πρὸς τὸν καθορισμὸν ὁρίου ἡλικίας τῶν ὑπαλλήλων της κλπ. καὶ αἴρεται ἡ ὑποχρέωσις νὰ δημοσιεύῃ εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως πᾶσαν μεταβολὴν τοῦ προσωπικοῦ της Εἶναι ἀνώνυμος ἑταιρία καὶ δὲν ἔχει καμμίαν ὑποχρέωσιν νὰ δημοσιεύῃ πᾶσαν τοιαύτην μεταβολὴν εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως. Τὸ ἄρθρον 4 δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὴν Ἑταιρείαν Ὑπεγγύων Προσόδων, ἀλλὰ μὲ τὸ ἅλας καὶ ὁρίζει, ὅτι ἐπιτρέπεται εἰς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅπως μεταβάλῃ τὴν ἀναλογίαν ἅλατος κλπ. δι’ ὡρισμένα ἐξαγώγιμα προϊόντα. Σωστόν. Ἐπίσης εἰς τὸ ἄρθρον 5 δίδεται τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὅπως δι’ ἀποφάσεώς του παρατείνῃ τὴν προθεσμίαν (ἀναγινώσκει)........ Καὶ αὐτὴ εἶναι μία διαφορὰ λογιστικὴ ἀπὸ τῆς κατοχῆς, μεταξὺ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τῶν Ἐφοριῶν του, τὴν ὁποίαν προσπαθεῖ νὰ τακτοποιήσῃ τὸ παρὸν Νομοσχέδιον. Τὰ δύο ἄρθρα εἶναι ἀπολύτως ὑπηρεσιακῆς φύσεως καὶ δι’ αὐτὸ προτείνω τὴν ψήφισίν των.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κωτιάδης ἔχει τὸν λόγον.

§30Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὸν προλαλήσαντα καὶ δὲν ἔχω νὰ προσθέσω τίποτε.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τσουδερὸς ἔχει τὸν λόγον.

§32Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, κατόπιν τῆς δηλώσεως τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, περὶ τῆς σημασίας τοῦ νόμου αὐτοῦ, ὅτι δηλαδὴ οὐδένα σύνδεσμον ἔχει τὸ νομοθέτημα πρὸς τὴν Διεθνῆ Οἰκονομικὴν Ἐπιτροπήν, βεβαίως καὶ ἡμεῖς εἴμεθα σύμφωνοι πρὸς τὸ νομοθέτημα αὐτό. Ἔχω ὅμως τοῦτο νὰ προσθέσω διὰ νὰ ἐπικυρώσω τὴν γνώμην μου, ὅτι τὸ ζήτημα τῆς καταργήσεως τοῦ Δ.Ο.Ε. συνεζητήθη ἐπὶ μακρόν, μεταξὺ τῆς ἡμετέρας Κυβερνήσεως καὶ τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως, μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1941–1943. Ἡ συζήτησις ἐκείνη κατέληξεν εἰς ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν ἀπηύθυνε πρὸς ἐμὲ ὁ κ. Ἤντεν καὶ κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπιστολὴν ἐκ μέρους τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀντίρρησις, ὡς πρὸς τὴν κατάργησίν του, ἐζήτει μόνον νὰ συνεχισθοῦν αἱ συζητήσεις μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως, ἰδίως μεταξὺ ὀργάνων ὑπηρεσιακῶν ἀμφοτέρων τῶν Κυβερνήσεων διὰ νὰ καθορισθῇ ὁ τρόπος, καθ’ ὃν περαιτέρω θὰ ἐγένετο ἡ ἐξυπηρέτησις τῶν δανείων εἰς τὴν Ἑλλάδα. Συνεζητήθη ἡ ἄποψις, ὅπως ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος ἀναλάβῃ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτήν, ὅπως δὲ γνωρίζητε ἡ Τράπεζα Ἑλλάδος ἔχει καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἐσωτερικῶν δανείων. Εἰς αὐτὸ τὸ σημεῖον εἶχον σταματήσει αἱ συνεννοήσεις, ὁπότε ἡ ἐξέλιξις περαιτέρω τῶν πολεμικῶν γεγονότων δὲν ἐτερμάτισε πλήρως τὴν συμφωνίαν καὶ ὡς πρὸς τὰς λεπτομερείας. Κατὰ τὸ 1946, ὅταν μετέβην εἰς Ἀγγλίαν διὰ νὰ διαπραγματευθῶ τὴν γνωστὴν συμφωνίαν περὶ τῶν οἰκονομικῶν ζητημάτων ὁμοῦ μὲ τὸν τότε ὑπουργὸν κ. Καρτάλην, εἰς τὴν σύμβασιν τὴν ὑπογραφεῖσαν μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ κ. Μπέβιν ἀναφέρεται ρητῶς ἐπίσης, ὅτι ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνησις συγκατατίθεται εἰς τὴν κατάργησιν καὶ ἀναλαμβάνει νὰ μεσολαβήσῃ παρὰ τῇ Γαλλικῇ Κυβερνήσει διὰ νὰ δώσῃ καὶ αὐτὴ τὴν συγκατάθεσίν της. Κατόπιν αὐτοῦ νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει θέμα, ὄχι μόνον ἐσωτερικόν, ἀλλὰ οὔτε διεθνές. Βεβαίως ὑπάρχει τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις δὲν ἔδωσε τὴν συγκατάθεσίν της, δὲν δύναται ὅμως νὰ ὑπάρξῃ ἔλεγχος ἐκ μέρους μιᾶς καὶ μόνον Κυβερνήσεως. Καὶ μάλιστα νομίζω, ὅτι εἶναι πασίγνωστον, ὅτι δὲν ὑπάρχουν εἰς τόσον μεγάλην ἔκτασιν Γάλλοι ὁμολογιοῦχοι. Ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν ὁμολογιούχων τῶν ξένων δανείων μας εἶναι Ἄγγλοι ὑπήκοοι.

§33ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ Ἕλληνες.

§34Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Ὑπάρχουν καὶ Ἕλληνες καὶ μάλιστα μερικοὶ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μεταμφιεσθῆ εἰς ξένους ὑπηκόους.

§35Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Οἱ Ἕλληνες ὑπήκοοι, οἱ ἐμφανιζόμενοι ἐν Ἑλλάδι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ δημοσίου χρέους, ἀνέρχονται εἰς 50%. Ἡ Βουλὴ πρέπει νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της τοῦτο, ὅτι ἀσφαλῶς ἡ πλειοψηφία τῶν ὁμολογιούχων ἀποτελεῖται ἀπὸ Ἕλληνας ὑπηκόους.

§36Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Αὐτὸ εἶναι ἓν ἐπὶ πλέον ἐπιχείρημα διὰ τὴν κατάργησιν τοῦ ἐλέγχου. Ἀλλὰ σᾶς λέγω, ὅτι κατ’ ἐμὲ ὁ ἔλεγχος οὐσιαστικῶς ἔχει καταργηθῆ κατόπιν τῶν συμφωνιῶν καὶ τῶν συνεννοήσεων, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο καὶ τὸ 1941–1943 μὲ τὴν Ἀγγλικὴν κατάργησιν καὶ μεταγενεστέρως εἰς τὸ 1946. Εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι ἡ Γαλλικὴ Κυβέρνησις δὲν ἠμπορεῖ νὰ θεωρήσῃ, ὅτι δύναται μόνη της νὰ ἀποτελέσῃ τὸν Οἰκονομικὸν Ἔλεγχον καὶ ὅτι εἰς πρώτην εὐκαιρίαν θὰ προσχωρήσῃ καὶ αὐτὴ εἰς τὴν κατάργησιν. Μετὰ τὴν ἐξήγησιν αὐτὴν καὶ ἴσια ἴσια διὰ νὰ ἀποφευχθῇ κάθε παρεξήγησις, ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἔχει οἱανδήποτε σχέσιν μὲ τὸν Δ.Ο.Ε. λόγῳ τοῦ τίτλου, τὸν ὁποῖον φέρει ἡ Ἑταιρεία, συνιστῶ εἰς τὴν Βουλὴν τὴν κατάργησιν τοῦ ἐδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 1. Ἄλλωστε τὴν κατάργησιν τοῦ ἐδαφίου αὐτοῦ ἐδέχθη καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Ἑπομένως δὲν ὑπάρχει οὔτε κατὰ τὸ σημεῖον αὐτὸ διαφωνία.

§37Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἐδήλωσα καὶ προηγουμένως ὅτι, ἐὰν ἡ Βουλὴ θέλῃ νὰ καταργήσῃ τὸ ἐδάφιον, ἐγὼ δὲν ἔχω καμμίαν ἀντίρρησιν.

§38Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι δὲν ὑπάρχει καὶ πρακτικὸς λόγος, διότι ὑπάρχει ἀκόμη μία ἑπταετία, ἐντὸς τῆς ὁποίας δύναται νὰ ὑπάρξῃ μία συνεννόησις μεταξὺ τῆς ἑταιρείας καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ διακανονισθῶσι τὰ ζητήματα αὐτά, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Ἑπομένως δὲν βιάζει τὸ πρᾶγμα ἀπὸ τοῦδε νὰ παρατείνωμεν τὴν προθεσμίαν τῆς συμβάσεως ἐπὶ 20ετίαν. Δι’ αὐτὸ συνιστῶ εἰς τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ τὴν διαγραφὴν τῆς παραγράφου αὐτῆς.

§39Θ. ΔΕΣΥΛΛΑΣ. Ὁ κ. Καρτάλης ὑπέγραψεν ἀνάλογον ἀναγκαστικὸν νόμον. Ἐγὼ συμφωνῶ μαζί σας, ἀλλὰ ὑπάρχει τὸ προηγούμενον ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἰδικήν σας.

§40Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι καὶ τότε ὁ κ. Καρτάλης ἐπρόκειτο νὰ κάμῃ ἴσως τὴν αὐτὴν δήλωσιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμε καὶ σήμερον ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν.

§41Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἐπειδὴ ἀπὸ ὡρισμένην ἐφημερίδα γίνεται ἐκμετάλλευσις τοῦ θέματος ἐπιθυμῶ νὰ δηλώσω τοῦτο, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἶχε καταρτισθῆ ἀρχικῶς ἐπὶ Κυβερνήσεως Διομήδη καὶ κατετέθη εἰς τὴν Βουλὴν ἀπὸ τὸν τότε ὑπουργὸν κ. Β. Στεφανόπουλον. Μετέπειτα τὸ κατέθεσεν ὁ κ. Καρτάλης καὶ τελευταῖος τὸ κατέθεσα καὶ ἐγώ. Ἑπομένως πρόκειται περὶ ἑνὸς νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον ἔκτοτε, ὅλαι αἱ Κυβερνήσεις κατέθεσαν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς καὶ δὲν ὑπάρχει κανένα ἐνδιαφέρον ἐκ μέρους ὡρισμένης μερίδος.

§42Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Πρόκειται περὶ ἑταιρείας, ἡ ὁποία ἀπὸ 40ετίας ἐξυπηρετεῖ τὰ Κρατικὰ συμφέροντα.

§43Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Ἔχω μίαν ἄλλην πρότασιν νὰ κάμω σχετικῶς πρὸς τὸ ἄρθρον 2. Εἰς τὸ ἄρθρον 2 ὑπάρχει μία σωρεία διαφόρων νόμων κατοχικῶν. Π.χ. ὁ νόμος 91 τοῦ 1941 «περὶ ἐξουσιοδοτήσεως τῆς Κυβερνήσεως πρὸς ἀπόλυσιν μετάθεσιν, ἀπόσπασιν, ὑποβιβασμὸν κλπ. ὑπαλλήλων» καὶ γενικῶς εἶναι διάφοροι νόμοι, οἱ ὁποῖοι περιέχουν πολλὰς περιέργους διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἐν πολλοῖς ἔχουν δημιουργήσει μίαν μεγάλην ἀνωμαλίαν καὶ ὀρθῶς διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς ὅλοι αὐτοὶ οἱ νόμοι καταργοῦνται, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἑταιρείαν ὑπεγγύων προσόδων. Θὰ ἐπρότεινα νὰ προστεθῇ ἐν τέλει ἰδιαίτερον ἐδάφιον, διὰ τοῦ ὁποίου νὰ δίδεται τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, τοὺς νόμους αὐτοὺς νὰ τοὺς καταργῇ καὶ δι’ ἄλλα νομικὰ πρόσωπα ἢ Τραπέζας.

§44Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ὑπάρχει τὸ δικαίωμα αὐτό.

§45Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Ὄχι δὲν ὑπάρχει.

§46Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Οἱ νόμοι αὐτοὶ δὲν ἐφαρμόζονται σήμερον.

§47Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Δυστυχῶς ἐφαρμόζονται καὶ δι’ αὐτὸ ἐδημιούργησαν μίαν κατάστασιν ἀφόρητον. Ἐγὼ θὰ ἔλεγον νὰ καταργηθοῦν ἀπὸ τώρα, ἀλλὰ ὡς πρὸς ὅλα. Καὶ ὡς συμβατικὴν λύσιν προτείνω εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ τεθῇ διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν νὰ δύναται διὰ διατάγματος νὰ καταργῆται διὰ τὰ λοιπὰ νομοθετικὰ πρόσωπα, νομίζω ὅτι ἔχει λήξει ἡ προθεσμία αὐτή.

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καρτάλης ἔχει τὸν λόγον.

§49Γ. ΚΑΡΤΑΛΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, ὁ κ. Δεσύλλας ἔθιξε, δὲν ἠξεύρω διὰ ποῖον λόγον, τὸ γεγονὸς ὅτι εἶμαι ἐκ τῶν ὑπογραψάντων τὸν νόμον. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως εἶναι ὅτι ἡμεῖς ὑπεβάλαμε πρὸς συζήτησιν τὸ νομοσχέδιον αὐτό, εἰς τὴν Βουλήν, ἐνῷ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ἐθεώρησε σκόπιμον νὰ τὰ κάμῃ ἀναγκαστικὸν νόμον. Ἀντιθέτως ἐκ τῆς συζητήσεως, ὑποθέτω ὅτι μία διάταξις ἡ ὁποία εἶναι θλιβερὰ ἢ ὑποβάλλει δυσχερείας εἰς τὴν διοίκησιν, εἶναι δεῖγμα καλῆς διοικήσεως τῶν ὑπουργείων, νὰ δέχωνται τὴν διαγραφὴν της καὶ ὡς ἐκ τούτου νομίζω, ὅτι ὑπάρχει μία ἄποψις τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξαν ὁ κ. Στεφανόπουλος καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἡ σύμβασις αὕτη ἀπὸ τοῦδε νὰ δοθῇ δυνατότης εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ παραταθῇ ἐπὶ ἓν διάστημα. Νομίζω ὅτι αὕτη θὰ ἐξαρτηθῇ ἀπὸ τὸ κόστος τῶν εἰσπράξεων τῶν μονοπωλίων ἐν συγκρίσει μὲ τὸ κόστος τῆς εἰσπράξεως τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ τὸ Δημόσιον ἐὰν κάμῃ αὐτὴν τὴν ἐργασίαν. Μερικὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς ὑπεστήριξαν, ὅτι ἡ εἴσπραξις διὰ τῶν Κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, θὰ ἦτο καλυτέρα, ταχυτέρα καὶ περισσότερον ἀποτελεσματική. Δὲν ἔχω αὐτὰ τὰ στοιχεῖα· τὸ ζήτημα εἶναι, κύριοι, ὅτι αὐτὸ τὸ ζήτημα τῆς παρατάσεως τῆς προθεσμίας θὰ κριθῇ βάσει τῆς λογικῆς τῶν ἀριθμῶν. Δὲν νομίζω, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ διεξαχθῇ μιὰ δογματικὴ συζήτησις ἐπ’ αὐτῶν, μὲ τὸ πνεῦμα αὐτὸ ἤθελα νὰ ἀπαντήσω εἰς τὸν συνάδελφον κ. Δεσύλλα.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαρρηγόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§51Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι Συνάδελφοι, ἡ πρώτη παρατήρησις, τὴν ὁποίαν θὰ ἔχω νὰ κάμω σχετικῶς μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, εἶναι ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἐπρόλαβεν ὁ κ. Καρτάλης. Ἡ ἀπορία μου δηλαδὴ εἶναι, διατὶ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐδημοσιεύθη ὡς ἀναγκαστικὸς νόμος. Δὲν νομίζω ὅτι ὑπῆρξεν καμμία ἐπείγουσα ἀνάγκη, ἡ ὁποία νὰ ἐπιβάλῃ τὴν τόσον ἐσπευσμένην δημοσίευσιν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ὡς ἀναγκαστικοῦ νόμου. Δὲν νομίζω, ὅτι δύναται νὰ ὑποστηριχθῇ σοβαρῶς, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἀνάγεται εἰς τὸν κύκλον τῆς ἀνασυγκροτήσεως, ἂν δὲ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἐκκρεμεῖ ἀπὸ δύο ἐτῶν κατὰ μείζονα λόγον ἡ δημοσίευσίς του ὡς ἀναγκαστικοῦ νόμου, τὸν καθιστᾷ ὕποπτον. Εὐλόγως δὲ ἔπρεπε νὰ εἶναι περισσότερον προσεκτικὴ ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία καὶ τὸν ἐδημοσίευσεν ὡς ἀναγκαστικὸν νόμον, διότι ἦτο δυνατὸν νὰ προκαλέσῃ ὑποψίας, ὅπως πράγματι τὰς προεκάλεσε. Δὲν ἔπρεπε νὰ ἀγνοήσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἰς χεῖρας τίνος εὑρίσκεται ἡ διοίκησις τῆς Ἑταιρείας αὐτῆς καὶ εἰς χεῖρας τίνων εὑρίσκεται ἡ πλειοψηφία τῶν μετοχῶν αὐτῆς, ἐν τούτοις ἔχει ὑπ’ ὄψει της ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀποφύγῃ μίαν ἐνέργειαν, ἡ ὁποία εἰς ὡρισμένην μερίδα τοῦ τύπου καὶ εἰς τὴν κοινὴν γνώμην, προεκάλεσε παρεξηγήσεις.

§52Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Εἶναι ζήτημα τὸ ὁποῖον δὲν ἐδημιούργησε καμμίαν παρεξήγησιν. Δὲν πρέπει νὰ δημιουργῆτε σεῖς ἐντυπώσεις.

§53Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ τὴν ἠθικὴν τῆς ἑταιρείας, ἀλλὰ καὶ οὐδεὶς πρέπει νὰ ἀγνοῇ ὡρισμένα γεγονότα καὶ ὅταν σήμερον γίνεται τόσος λόγος περὶ πολιτικῆς εὐθιξίας, νομίζω ὅτι ἔπρεπε νὰ προσέξητε κάπως περισσότερον εἰς τὸ ζήτημα αὐτό.

§54Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Ἄλλο πολιτικὴ εὐθιξία καὶ ἄλλο ὑποψίες, διότι ὑποψίας δι’ ἑταιρείαν, ἡ ὁποία ἐπὶ ἑξήκοντα ἔτη διαχειριζομένη τὰ μονοπωλιακὰ εἴδη, δὲν ἔδωσεν ἀφορμὴν νὰ ἀσχοληθῇ ποτέ, οὔτε τὸ Κράτος, οὔτε κανεὶς δι’ αὐτήν.

§55Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Αὐτό, κ. συνάδελφοι, θὰ ἦτο ἕνας λόγος ἐπὶ πλέον τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ νὰ ἔλθῃ ὑπὸ τὸ φῶς τῆς πλήρους δημοσιότητος καὶ ὄχι νὰ ἔλθῃ ὡς ἀναγκαστικὸς νόμος. Αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα στρέφεται ἐναντίον σας καὶ αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δημιουργεῖ ὡρισμένας ὑποψίας, διότι, κύριοι, δὲν βλέπω τὸν λόγον διὰ τὸν ὁποῖον ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις δι’ ἑνὸς Α.Ν., ὅταν μία σύμβασις λήγει μετὰ μίαν 7ετίαν, νὰ τὴν παρατείνῃ ἐπὶ μίαν 20ετίαν. Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι ἡ ἑταιρεία πρόκειται νὰ ὑποβληθῇ εἰς ὡρισμένας δαπάνας καὶ εἰδικῶς διὰ τὴν ἀνέγερσιν ἀποθηκῶν, δὲν εἶναι κἂν συζητήσιμον. Ἡ ἑταιρεία ἔχει διανύσει μίαν μακρὰν περίοδον εἰς τὴν ζωήν της καὶ νομίζω ὅτι δὲν δύναται νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι ἐπερίμενε τὴν παράτασιν, διὰ νὰ κάμῃ τὰς ἀποθήκας. Δὲν ἔπρεπε νὰ ἀκουσθῇ ὅτι θὰ κάμῃ τώρα ἀποθήκας.

§56Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἔχει ἀποθήκας, θὰ κάμῃ συμπληρωματικάς.

§57Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγεται ὅτι ἡ ἑταιρεία ἔχει ἀνάγκην νὰ προβῇ τώρα εἰς κατασκευὴν νέων ἀποθηκῶν καὶ δι’ αὐτὸ θὰ πάρῃ παράτασιν ἐπὶ μίαν 20ετίαν ἡ ὁποία ἔρχεται νὰ δημιουργήσῃ καὶ μίαν ἄλλην παρεξήγησιν, ὅσον ἀφορᾷ τὰς σχέσεις μας μὲ τὸν οἰκονομικὸν ἔλεγχον. Σᾶς λέγω ὅτι ἦτο ἐντελῶς ἀδικαιολόγητος ἡ σπουδὴ αὐτὴ τῆς ἑταιρείας. Βεβαίως ὁ κ. ὑπουργὸς ἐγνώριζε τὴν ἀντίδρασιν τὴν ὁποίαν θὰ ἔβλεπεν εἰς τὴν διάταξιν αὐτὴν καὶ εἶπεν ὅτι ἐπαφίεται εἰς τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς. Δὲν ἔπρεπε νὰ ἀφεθῇ ὁ κ. ὑπουργὸς εἰς τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς, διότι πιστεύετε, κ. ὑπουργέ, ὅτι ἡ διάταξις αὐτή, περὶ παρατάσεως ἔπρεπε νὰ γίνῃ. Ἀλλὰ ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ νομοσχεδίου.

§58Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Κύριε συνάδελφε, μίαν διακοπήν.

§59Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἐπιτρέπω διακοπάς.

§60Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἔχητε τοιαύτην εὐθιξίαν.

§61Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ μὲ ἀναγκάσητε νὰ ὁμιλήσω κατὰ τίνα τρόπον ἡ ἑταιρεία αὐτὴ ἤσκησε τὸ προνόμιον αὐτό. Ὁ τρόπος κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ ἑταιρεία αὐτὴ διῳκήθη, ἠνάγκασε τὴν Κυβέρνησιν ἀπὸ τὸ 1936 νὰ θεσπίσῃ τὰς περὶ ἐλέγχου διατάξεις. Ἐπὶ μίαν 15ετίαν ἐλειτούργησε τὸ σύστημα αὐτὸ τοῦ ἐλέγχου εἰς τὴν ἑταιρείαν διότι ἐκρίθη τότε ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ὑπάρχουν ὡρισμένοι λόγοι καὶ ὡρισμένη σκοπιμότης, ἡ ἑταιρεία αὐτὴ ἡ ὁποία διαχειρίζεται αὐτόχρημα δημοσίαν περιουσίαν, ἀποτελεῖ δημοσίαν λειτουργίαν....

§62Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Εἰς τὴν ἠλεκτρικὴν ἑταιρείαν γίνεται; Εἰς τὴν ἑταιρείαν ὑδάτων γίνεται;

§63Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁμολογῶ, κ. συνάδελφοι, ὅτι ἐξεπλάγην ὅταν ἤκουσα λεγόμενον πῶς εἰς τὰς ἄλλας ἑταιρείας δὲν ἔχομεν ἔλεγχον. Λησμονήσατε, κύριοι, ὅτι ἡ ἑταιρεία αὐτὴ εἶναι δημοσία καθαρῶς, διαχειρίζεται ὑπεγγύους προσόδους; Τί σχέσιν ἔχει ἡ ἑταιρεία αὐτὴ μὲ τὴν Ἠλεκτρικὴν ἑταιρείαν ἢ μίαν ἄλλην ἰδιωτικοῦ συμφέροντος; Ἡ ἑταιρεία αὐτή, κύριοι, διαχειρίζεται ὁλόκληρον τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν διαχειρίζηται ἀνεξελέγκτως. Λυποῦμαι, κύριοι, διότι ἀκούονται τοιαῦται λέξεις ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, ὅτι πρέπει νὰ μείνῃ ἀνεξέλεγκτος ἡ ἑταιρεία αὐτὴ καὶ πρέπει καὶ τὸν σκιώδη αὐτὸν ἔλεγχον νὰ τὸν καταργήσωμεν, διὰ νὰ μείνῃ ἡ ἑταιρεία ἀσύδοτος εἰς τὸν τρόπον τῆς διαχειρίσεως. Λέγω λοιπόν, κύριοι, ἕνα καθεστὼς τὸ ὁποῖον ἰσχύει ἀπὸ 15 ἐτῶν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρχεται καὶ νὰ τὸ καταργῇ ἡ Κυβέρνησις μὲ μία μονοκονδυλιὰ καὶ μία τόσον ἀτυχῆ δικαιολογίαν. Τὸ σύστημα τοῦ ἐλέγχου καὶ τῆς παρακολουθήσεως τὸ ὁποῖον εἶναι τόσον σκόπιμον, διότι ἐπαναλαμβάνω τὸ Κράτος ἔχει δικαίωμα καὶ ὑποχρέωσιν νὰ ἔχῃ ἄμεσον ἔλεγχον, ὅσον ἀφορᾷ τὸν τρόπον τῆς διαχειρίσεως αὐτῶν τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους, ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἐπεμβαίνῃ καὶ ὄχι νὰ λέγῃ αὐτὸν τὸν ἔλεγχον θέλω καὶ τὸν καταργῶ καὶ ἀφήνω τὴν ἑταιρείαν αὐτὴν ἀνεξέλεγκτον. Ποῖος λόγος δικαιολογεῖ τὴν τοιαύτην κατάργησιν; Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ μὲ διαφωτίσῃ εἰς τὶ προσέκρουσεν ἡ ὁμαλὴ συνεργασία μεταξὺ τοῦ δημοσίου καὶ τῆς ἑταιρείας ἐπὶ μίαν 15ετίαν, ὥστε νὰ ἀφίνωμεν σήμερον ἀσύδοτον τὴν ἑταιρείαν;

§64Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριε Πρόεδρε, δὲν πρόκειται περὶ καταργήσεως τοῦ ἐλέγχου, πρόκειται περὶ καταργήσεως τοῦ δικαιώματος τοῦ Κράτους νὰ παύῃ καὶ νὰ διορίζῃ τοὺς συμβούλους τῆς ἑταιρείας καὶ τοὺς ὑπαλλήλους αὐτῆς.

§65Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἡ ἑταιρεία πληρώνει τοὺς ὑπαλλήλους ἢ τὸ Κράτος;

§66Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Τὸ Κράτος, κ. συνάδελφε, ἀλλὰ ἡ ἑταιρεία φέρει τὴν εὐθύνην διὰ τὴν διαχείρισιν τῶν ὑπαλλήλων αὐτῶν. Πῶς εἶναι δυνατὸν λοιπὸν νὰ ἔχῃ τὴν εὐθύνην ἡ ἑταιρεία δι’ ὑπαλλήλους τοὺς ὁποίους διορίζει τὸ Κράτος; Ἢ πρέπει νὰ παύῃ ἡ εὐθύνη τῆς ἑταιρείας διὰ τοὺς ὑπαλλήλους ἢ πρέπει νὰ παύῃ ἡ ἀνάμιξις τοῦ Κράτους.

§67Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχετε τὴν ἀντίληψιν, κ. ὑπουργέ, ὅτι οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ τῆς ἑταιρείας εἶναι ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι καὶ ὄχι ὑπάλληλοι τοῦ δημοσίου; Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν οἱ ὑπάλληλοι αὐτοὶ ἐντελῶς ἀσχέτως μὲ τοὺς ἄλλους δημοσίους ὑπαλλήλους; Τὸ πρᾶγμα εἶναι αὐτονόητον. Πῶς εἶναι δυνατόν, κύριοι, νὰ ἀφαιρέσωμεν ἀπὸ τὸ Κράτος τὸ δικαίωμα νὰ εὑρίσκεται συμπαραστάτης τοὐλάχιστον εἰς τὴν ἑταιρείαν; Κύριοι συνάδελφοι, ἔχω τὴν ἐλπίδα, ὅτι τὸ νομοθέτημα αὐτό, θὰ πεισθῇ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι εἶναι νομοθέτημα τὸ ὁποῖον ἐπαναλαμβάνω, εὐλόγους ἐξήγειρε παρεξηγήσεις καὶ ὑποψίας καὶ ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ τὸ ἀποσύρῃ καὶ νὰ μᾶς τὸ φέρῃ ἀρτιώτερον. Δὲν εἶναι δυνατὸν τοιαῦτα νομοσχέδια νὰ ἐμφανίζωνται ἐνώπιον τῆς Βουλῆς.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σβῶλος ἔχει τὸν λόγον.

§69Α. ΣΒΩΛΟΣ. Τρεῖς ὑπῆρξαν, κύριοι συνάδελφοι, αἱ ἀντιρρήσεις, τὰς ὁποίας ἔχω ἤδη διατυπώσει εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐπὶ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου. Καὶ νομίζω, ὅτι ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ τὰς φέρω ὑπ’ ὄψιν τοῦ Σώματος. Ἡ πρώτη μου ἀντίρρησις ἦτο καὶ εἶναι ὅτι πρόκειται περὶ κυρώσεως ἀναγκαστικοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει οὐδὲ κἂν τὰς συνήθεις δικαιολογίας τῆς συνταγματικῆς αὐτῆς παρεκτροπῆς. Εἶναι θέμα ἐπὶ τοῦ ὁποίου καὶ ἄλλοτε ἔχει ἀπασχοληθῆ ἡ Βουλὴ καὶ πολλὲς φορὲς θὰ λάβῃ ἀφορμὴ νὰ ἀπασχοληθῇ. Καὶ τιμᾷ μὲν τὴν Κυβέρνησιν τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκ τῶν πρώτων ἔφερε πρὸς κύρωσιν τὸν ἀναγκαστικὸν αὐτὸν νόμον, ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι ὑπῆρξεν ἀνάγκη ἐπαρκής, δικαιολογοῦσα τὴν ἔκδοσιν ἀναγκαστικῶν νόμων ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Οὔτε ἐπεῖγον ἦτο τὸ θέμα, οὔτε ἀνεπίδεκτον ἀναβολῆς, οὔτε εἰς καμμίαν ἀνάγκην τόσον σπουδαίαν διὰ τὴν χώραν ἀνταπεκρίνετο. Καὶ ἐπὶ πλέον δὲν νομίζω κἂν ὅτι συνάπτεται πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἀνασυγκροτήσεως, διὰ τὴν ὁποίαν ἀνεγνωρίσθη εἴτε καλῶς εἴτε κακῶς ἀπὸ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, ἡ εὐχέρεια εἰς τὴν Κυβέρνησιν, νὰ νομοθετῇ δι’ ἀναγκαστικῶν νόμων. Ἐὰν ὑπῆρχε κάποια περίπτωσις ἀνάγκης ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ποὺ δέχονται τὰ δικαστήρια, κάποιας ὑποχρεώσεως τῆς Κυβερνήσεως νὰ ρυθμίσῃ τὸ ζήτημα, θὰ ἦτο τὸ πολὺ ἡ ἱκανοποίησις ἑνὸς δικαίου αἰτήματος, τῆς ἑταιρείας τῆς ὁποίας ἡ συμπεφωνημένη ἀμοιβὴ ἦτο ἀναπροσάρμοστος εἰς τὸ σημερινὸν νόμισμα. Διότι φυσικὰ δικαιολογεῖται ἡ ἐκπλήρωσις τῆς τοιαύτης ὑποχρεώσεως τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἐκεῖ ποὺ ἡ ἔλλειψις αὐτὴ διήρκεσε τόσα χρόνια, θὰ ἠμποροῦσε νὰ διαρκέσῃ ἀκόμη ὀλίγα, μέχρις ὅτου ἡ Βουλὴ ρυθμίσῃ τὸ ζήτημα διὰ νόμου. Καὶ ταῦτα χωρὶς νὰ σκεφθῶμεν, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἐνῷ ἐδῶ σπεύδομεν νὰ ἱκανοποιήσωμεν ἕνα δίκαιον αἴτημα μιᾶς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως, ὑπάρχουν μυριάδες ἐξ ἴσου δικαίων καὶ δικαιοτέρων ἀπαιτήσεων καὶ συμφερόντων πτωχῶν ἰδιωτῶν, διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ὁποίων κάθε ἄλλο παρὰ ἐπιδεικνύεται ὄχι ἴση, ἀλλ’ οὔτε ἡ ἐλαχίστη σπουδή. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη ἀντίρρησις ἀρχῆς, ἡ ὁποία ἔχει σημασίαν, διότι συνάπτεται πρὸς τὸ γενικὸν ζήτημα πότε ἐπὶ τέλους θὰ τεθοῦν ὅρια εἰς τὴν χρῆσιν τῶν ἀναγκαστικῶν νόμων. Τὸ δεύτερον θέμα ἀρχῆς ἐπὶ τοῦ ὁποίου διηυκόλυνε τὴν θέσιν μου ἡ σημερινὴ δήλωσις τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἡ προθυμία του εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, νὰ δεχθῇ τὰς παρατηρήσεις μας ἦτο τὸ ζήτημα τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου, εἰς τὸν ὁποῖον ἦσαν ὑπέγγυοι αἱ πρόσοδοι τὰς ὁποίας διαχειρίζεται ἡ περὶ ἧς ὁ λόγος ἑταιρεία. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Ε.Π.Ε.Κ., σᾶς ἀνέπτυξεν ἐν συντομίᾳ τὴν σημερινὴν νομικὴν θέσιν τοῦ ζητήματος ἡ ὁποία πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ πολιτικῶς καὶ ἀπὸ πάσης ἄλλης ἀπόψεως, ἀλλὰ προσθέτως καὶ ἀπὸ μίαν ἄλλην ἀκόμη, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως, ὅτι καθ’ ἣν στιγμὴν παραμένει εἰς ἣν κατάστασιν εὑρίσκεται τὸ παλαιὸν ἐσωτερικὸν δημόσιον χρέος τῆς χώρας, δὲν θὰ ἦτο συνεπὲς νὰ φανῇ ὅτι ἡμεῖς θέτομεν ἤδη τὴν βάσιν ὄχι μόνον τῆς ρυθμίσεως τοῦ ἐξωτερικοῦ δημοσίου χρέους, ἀλλὰ καὶ τῆς κατασφαλίσεως τῆς ὑπηρεσίας του διὰ τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου. Κύριοι βουλευταί, ἡ θλιβερὰ ἱστορία τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου εἶναι γνωστή. Εἶναι κάτι ποὺ ἀνήκει εἰς μίαν ἀπὸ τὰς περιόδους πτώσεως τῆς χώρας. Ἀπὸ τὴν πτῶσιν αὐτὴν εὐτυχῶς ἡ χώρα, μὲ τὴν δύναμιν τοῦ λαοῦ της ἠμπόρεσεν ὄχι μόνον πολιτικῶς καὶ ἐθνικῶς, ἀλλὰ καὶ οἰκονομικῶς νὰ ἐξέλθῃ καὶ νὰ ἀνέλθῃ. Ἀλλ’ ἡ ἐπιβίωσις τοῦ συστήματος τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου ὑφ’ ἣν μορφὴν εἶχεν ἱδρυθῆ διὰ τὴν Ἑλλάδα, πέραν πάσης ἄλλης νομικῆς σκέψεως θὰ ἦτο καὶ ἠθικῶς καὶ ἐθνικῶς ἀπαράδεκτος διὰ τὴν Ἑλλάδα τοῦ 1940 καὶ τὴν σημερινήν. Ὑποστηρίζω ὅμως, ὅτι πρῶτα–πρῶτα νομικῶς δὲν ὑφίσταται πλέον ἡ βάσις διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου ὑφ’ ἣν μορφὴν ἱδρύθη. Διότι ὁ Διεθνὴς Οἰκονομικὸς Ἔλεγχος ἱδρύθη δυνάμει Διεθνοῦς συμβάσεως, τὴν ὁποίαν οἱ ἰσχυροὶ ὁμολογιοῦχοι τῶν παλαιῶν δανείων της, εὑρῆκαν εἰς μίαν δυστυχῆ στιγμὴν ἀσθενείας καὶ ἓξ ὁλόκληροι μεγάλαι δυνάμεις συνομολογήσασαι πρὸς ἀλλήλας ἀμοιβαίαν συνδρομὴν ἐπέπεσαν ἐναντίον της καὶ ἐπέβαλον τὴν λειτουργίαν τοιούτου ἐλέγχου. Κατόπιν ὅμως τὰ πράγματα ἐξηλίχθησαν ὅπως ξεύρετε. Ἦλθον μεταγενέστεροι πόλεμοι. Ἐκ τῶν ἓξ δυνάμεων ὡρισμέναι κατέρρευσαν, ἄλλαι ἔφυγαν ἀπὸ τὴν μέσην, ἤλλαξαν μορφήν, καὶ διαρκῶς περιωρίζετο ὁ ἀριθμὸς τῶν συμβεβλημένων, διὰ τὸν ἔλεγχον δυνάμεων, μέχρις ὅτου ἔφθασε νὰ εὑρεθῶμεν καὶ εἰς πόλεμον μὲ μερικὰς ἐκ τῶν ὑπολειπομένων δυνάμεων καὶ εἰς συμμαχίαν μὲ τὰς ἄλλας. Ἤδη εἰς τὰ 1942, διαρκούσης τῆς κατοχῆς, μία ἀπὸ τὰς τότε Κυβερνήσεις, ἀδιάφορον διὰ ποίους λόγους, ἠθέλησε νὰ ἐκκαθαρίσῃ νομικῶς τὸ θέμα, ἐὰν ἴσχυεν ἡ Διεθνὴς αὐτὴ σύμβασις, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἡδράζετο ὁ Δ.Ο.Ε. Διότι κατ’ ἀντιδιαστολὴν πρὸς ἄλλας χώρας ποὺ ὑπέστησαν κάτι παρόμοιον εἰς ἐποχὴν οἰκονομικῆς πτώσεως, ὁ ἰδικός μας ἔλεγχος ἦτο χειρότερος, διότι ἡδράζετο εἰς μίαν διεθνῆ σύμβασιν ἡ τροποποίησις τῆς ὁποίας θὰ ἀπῄτει τὴν σύμπτωσιν τῆς θελήσεως ἓξ ὁλοκλήρων μεγάλων δυνάμεων. Ἐζητήθη τότε ἡ γνωμοδότησις ἀπὸ τρεῖς καθηγητὰς τοῦ Ἀθήνησιν Πανεπιστημίου μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦτο καὶ ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ὁμιλῇ. Τὴν γνωμοδότησιν τὴν ἔχει ὑπ’ ὄψει του ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καὶ τὸ συμπέρασμά της ἦτο ὅτι πράγματι δὲν διεσώζετο πλέον διεθνὴς νομικὴ βάσις διὰ νὰ ὁμιλῶμεν περὶ ὑπάρξεως οἰκονομικοῦ ἐλέγχου εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἄλλο θέμα ἦτο τὸ δημόσιον χρέος τῆς χώρας. Τοῦτο εἶναι ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ χειρισθῇ ἡ Κυβέρνησις μέσα εἰς τὸ πλαίσιον τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τῶν τεραστίων του ὑπηρεσιῶν πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἐλευθερίας διὰ τὴν ὁποίαν ἠγωνίσθησαν οἱ σύμμαχοι, τῶν τεραστίων καταστροφῶν, ἕνεκα τῶν ὁποίων ζῇ ἀπὸ τὴν βοήθειαν τῶν ξένων καὶ πλείστων ὅσων ἄλλων περιστάσεων. Δὲν εἶναι τὸ θέμα τῆς στιγμῆς αὐτῆς.

§70Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σημείου ὑπάρχει συνεννόησις μεταξὺ τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εὑρίσκετο εἰς τὸ Λονδῖνον καὶ τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως. Εἶχε ρητῶς συμφωνηθῆ, ὅτι τὸ Δημόσιον χρέος θὰ ρυθμισθῇ μετὰ τὸν πόλεμον, ὅταν θὰ ὑπάρχουν ὅροι καὶ συνθῆκαι τοιαῦται, ὥστε νὰ δικαιολογοῦν τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ.

§71Α. ΣΒΩΛΟΣ. Ἐν πάσει περιπτώσει, δὲν εἶναι τὸ θέμα τῆς ἀποψινῆς συζητήσεως. Διὰ νὰ ἐπανέλθω εἰς τὸν Δ.Ο.Ε. καὶ εἰς τὸ νομοσχέδιον ἀρκεταὶ ὑπῆρξαν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ εἶναι αἱ ἐπιφυλάξεις. Ἡ ἐπιφύλαξις διὰ τὸν Ο.Η.Ε., τὴν ὁποίαν διατυπώνει ἡ ἔκθεσις τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, μοῦ φαίνεται ὅτι εἶναι ἐπαρκής. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἐνισχύεται πάντως διὰ τῆς ὑπευθύνου δηλώσεως τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, τὴν ὁποίαν ἠκούσαμε πρὸ ὀλίγου. Ὁπωσδήποτε ἡ ἐπιφύλαξίς μου ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης ὑποχωρεῖ κατόπιν τῶν διασαφηνίσεων, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο. Δευτέρα ἀντίρρησίς μου ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου ἀναφέρεται εἰς τὸν ἑξῆς λόγον. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἔχει ὑπ’ ὄψει του μίαν ἰδιωτικὴν κεφαλαιοκρατικὴν ἐπιχείρησιν ὑπὸ μορφὴν ἀνωνύμου ἑταιρείας, ἡ ὁποία ἀναλαμβάνει νὰ εἰσπράττῃ ἔσοδα ἀπὸ τὸν λαόν, ἀνήκοντα εἰς τὸ Κράτος, νὰ τὰ διαχειρίζηται ἐπὶ ὡρισμένῳ ποσοστῷ καὶ νὰ τὰ ἀποδίδῃ εἰς τὸ Δημόσιον. Ἡ βασικὴ ἐπιφύλαξίς μου δὲν εἶναι κατ’ ἀρχὴν σχετικὴ μὲ τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ περὶ ἧς πρόκειται ἑταιρεία ἤσκησεν ἢ θὰ ἀσκήσῃ τὸ λειτούργημα αὐτό, οὔτε σκοπός μου εἶναι νὰ κατηγορήσω τὴν ἑταιρείαν διὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ὑποπέσει εἰς τὴν ἰδικήν μου ἀντίληψιν. Τοῦτο εἶναι ἄλλο θέμα. Δέχομαι ἐπίσης καὶ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖον ἀνεπτύχθη ἀντιθέτως πρὸς τὴν ἰδικήν μου ἄποψιν. Ὅτι τὸ κόστος τῆς εἰσπράξεως ὑπὸ τῆς ἑταιρείας εἶναι μικρὸν καὶ ὅτι ἀντιθέτως, ἐὰν τὸ Κράτος εἰσέπραττεν δι’ ἰδίων του ὀργάνων τὰ ἴδια ἔσοδα τὸ κόστος θὰ ἦτο μεγαλύτερον. Κύριοι Βουλευταί, νομίζω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ ἕνα Κράτος ἐπ’ ἄπειρον ν’ ἀρνῆται τὰς ἁρμοδιότητας αἱ ὁποῖαι φυσικὰ τοῦ ἀνήκουν. Τὸ Κράτος ποὺ φορολογεῖ, κατ’ ἀρχὴν εἰσπράττει καὶ τὰ ἐκ τῆς φορολογίας ἔσοδά του διὰ τῶν ὀργάνων του. Τοῦτο δὲν εἶναι μόνον στοιχεῖον τῆς ἐξουσιαστικῆς ἐννοίας τοῦ Κράτους, δὲν εἶναι μόνον στοιχεῖον αὐτοῦ ποὺ ὀνομάζομεν κυριαρχίαν τοῦ Κράτους, εἶναι ταὐτοχρόνως καὶ ἕνα στοιχεῖον τῆς Δημοκρατίας, διότι ἔτσι ἔχοντες ἐνώπιόν μας τὸ Κράτος ὡς ἐκτελεστὴν διευκολύνομεν τὸν ἔλεγχον ἐπὶ τῶν λειτουργιῶν του. Διότι μὴ πλανᾶσθε, ὄχι μόνον οὐσιαστικὰ ἀλλὰ καὶ τυπικά, εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ φορολογημένου πολίτου, ὁ ὑπάλληλος τῆς Ἑταιρείας Μονοπωλείων εἶναι δημόσιος ὑπάλληλος, διότι εἰσπράττει χρήματα διὰ τὸ Κράτος. Εἰς τὴν συνείδησιν, λέγω, τοῦ λαοῦ εἶναι δύσκολον νὰ διαφοροποιηθῇ ἡ ἐργασία τὴν ὁποίαν κάμνει ὁ ὑπάλληλος τῆς Ἑταιρείας Μονοπωλίων ἀπὸ τὴν ἰδίαν ἐργασίαν τοῦ δημοσίου εἰσπράκτορος. Δι’ αὐτὸ λέγω ὅτι οὐσιαστικὰ καὶ τυπικὰ ἡ ἐκχώρησις ἡ συμβατική, τοιούτου εἴδους κρατικῆς ἐξουσίας εἰς ἰδιωτικὴν ἐπιχείρησιν, εἶναι δι’ ἐμὲ κατὰ βάσιν ἀπαράδεκτος, καὶ ἐὰν ἀκόμη ἦτο ὠφέλιμος, διότι μαρτυρεῖ μίαν ἀναγνώρισιν τῆς ἀνικανότητος τοῦ Κράτους νὰ ἐκτελῇ τὴν λειτουργίαν αὐτήν. Κύριοι Βουλευταί, ὑπῆρξεν ἐποχὴ ποὺ πλεῖσται ὅσαι ἀπὸ τὰς σημερινὰς ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους, ὡς π.χ. Ταχυδρομεῖα, Δημοσία Ἀντίληψις, Πρόνοια, Ἐκπαίδευσις καὶ ἄλλαι πλεῖσται ὅσαι ἦσαν ὑποθέσεις ἰδιωτικῶν πρωτοβουλιῶν ἢ ἐπιχειρήσεων. Ἡ τάσις ὅμως αὐτή, εἶναι πλέον ἀντίθετος πρὸς τὴν συγκέντρωσιν ὅλων τῶν ἐξουσιῶν εἰς τὸ Κράτος, εἶναι ἀντίθετος πρὸς αὐτὸ τοῦτο τὸ φαινόμενον τῆς ἐξουσίας ποὺ ὀνομάζομεν Κράτος. Ἐάν, λοιπόν, ἡμεῖς μόνοι μας ἀναγνωρίζωμεν, ὅτι διὰ τὸ ⅓ τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους αὐτὸ τοῦτο τὸ Κράτος, δὲν εἶναι ἱκανὸν διὰ τῶν ὑπηρεσιῶν του νὰ ἐκτελέσῃ τὸ φορολογικόν του ἔργον, ὁμολογῶ ὅτι θίγομαι καὶ ὡς πολίτης καὶ ὡς πολιτικὸς ἀπὸ τὴν ἐκδοχὴν αὐτήν. Κατανοῶ τὰς ἀντιρρήσεις ὅτι αἱ ὑπηρεσίαι εἶναι ἀτελεῖς, ὅτι δὲν ἀμείβονται καλὰ κλπ. δὲν δέχομαι ὅμως αὐτὰ ὡς ἀξιώματα ἀπεριορίστου ἰσχύος. Κάθε Κράτος, ἔχει ὑψωμοὺς καὶ πτώσεις. Περάσαμε καὶ ἀπὸ ὑψωμοὺς καὶ ἀπὸ πτώσεις ἀλλὰ πιστεύω, ὅτι μὲ τὴν δύναμιν τοῦ λαοῦ θὰ φέρωμεν ξανὰ τοὺς ὑψωμούς, ὅτι ξανὰ θὰ ἀνέβουμε. Δὲν δέχομαι τὴν συμβατικὴν ἐκχώρησιν Κρατικῶν ἐξουσιῶν, αἱ ὁποῖαι φύσει ἀνήκουν εἰς Κρατικὰ ὄργανα καὶ αἱ ὁποῖαι ἀπορρέουν ἀπὸ ἀποφάσεις τοῦ λαοῦ καὶ εἶναι τῆς αὐτῆς φύσεως μὲ τὰς ἄλλας φορολογικὰς ἁρμοδιότητας τοῦ Κράτους. Θὰ ἔλεγον ἴσως: ἔχει καλῶς διὰ τὸ παρελθόν. Συνεβλήθη τὸ Κράτος μὲ μίαν Ἑταιρείαν καὶ τῆς ἐξεχώρησεν τὸ ἔργον αὐτό, καίτοι, κύριοι βουλευταί, ἂν δὲν ὑπῆρχεν ἡ πτώχευσις καὶ ὁ Διεθνὴς Οἰκονομικὸς Ἔλεγχος καί, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε τὸ στραγγάλισμα τῆς ξεπεσμένης τότε Ἑλλάδος, ἀμφιβάλλω ἐὰν θὰ ἱδρύετο ἢ ἂν θὰ συνέχιζε μία τέτοια Ἑταιρεία. Διότι ἱδρύθηκε καὶ συνέχισεν ὄχι τυχαῖα, ἀλλ’ ὡς ἐγγυητὴς τῆς ἐντιμότητος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἀπέναντι τῶν δανειστῶν, διότι ἡ πίστις τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους εὑρίσκετο εἰς τοιοῦτον σημεῖον, ὥστε ὁ ξένος ὁμολογιοῦχος δὲν ἐνεπιστεύετο τὴν εἴσπραξιν τῶν ὑπεγγύων πόρων του εἰς τὸν Ἕλληνα δημόσιον ὑπάλληλον, εἰς τὸν Ἕλληνα ταμίαν, ἀλλὰ ἤθελεν ὡς ἐγγύησιν διὰ τὸν ἑαυτόν του νὰ ἔχῃ εἰς τὸ ἔργον αὐτὸ μίαν ἰδιωτικὴν ἐπιχείρησιν ἡ ὁποία (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι). Δι’ αὐτὸ καὶ ἡ παρατήρησίς μου ὅτι ἡ μνεία τοῦ ὅρου «Ὑπεγγύων Προσόδων» εἶναι κακὴ καὶ ἐπικίνδυνος ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐφεξῆς δηλαδὴ ἂν τὸ Κράτος ἐκχωρῇ τὴν εἴσπραξιν τῶν ἐσόδων του εἰς ἰδιωτικὴν ἑταιρείαν δὲν τὸ κάνει πλέον ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι τοῦτο συνδέεται πρὸς τὸν Δ.Ο.Ε., ἀλλ’ ἐλευθέρως, διότι τὸ θεωρεῖ σκόπιμον διὰ τὸν ἑαυτόν του. Ἀλλὰ θὰ ἔλεγα ὅτι ἡ τοιαύτη πολιτικὴ τοῦ Κράτους εἶναι ἀπαράδεκτος πλέον διὰ τὸ ἠθικὸν κῦρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ κῦρος τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Διότι προσβάλλει ἐν τῷ συνόλῳ τὴν ἐντιμότητα καὶ ἱκανότητα αὐτῶν τῶν πτωχῶν καὶ καταφρονημένων Ἑλληνικῶν Ὑπηρεσιῶν, ἐναντίον τῶν ὁποίων πολὺ συχνὰ βάλλομεν, σπανίως τοὺς ἐπαινοῦμε καὶ σπανιώτατα τοὺς ἀμείβομεν ὅπως πρέπει.

§72Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Καὶ πάντοτε μᾶς τυρρανοῦν.

§73Α. ΣΒΩΛΟΣ. Ὑπάρχουν ἰδιωτικαὶ ἐπιχειρήσεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι τυραννικώτεραι τῶν δημοσίων ὀργάνων. Ἐὰν ζήσετε εἰς ὅσην ἔκτασιν ζοῦμε ἡμεῖς οἱ ἄλλοι ἀπὸ κοντὰ τὴν κοινωνικὴν ζωὴν τῆς χώρας, θὰ δῆτε ἄπειρες στιγμὲς πόσον ἡ λειτουργία τῆς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως εἶναι τυραννικώτερη ἀπὸ τὴν τῶν Δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Διότι ἐπὶ τέλους ἐδῶ γνωρίζετε ὅτι ὁπωσδήποτε ὑπάρχει μία σκιὰ ἐλέγχου, μία σκιὰ εὐθύνης καὶ κυρώσεων ἐκ μέρους τῶν ἀνωτέρων ὀργάνων τῆς Πολιτείας, ἐνῷ ἔναντι τοῦ ἰδιωτικοῦ ὑπαλλήλου τῆς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως εἶναι ἀνύπαρκτος ὁ ἔλεγχος τοῦ λαοῦ, εἶναι ἀνύπαρκτος καὶ ἡ εὐθύνη, ὅταν ὑπεράνω ὅλων ὑπάρχῃ μιά ἰσχυρὰ ὀργάνωσις, μία Ἀνώνυμος Ἑταιρεία, ἕνας ἰσχυρὸς καπιταλιστικὸς ὀργανισμός. Δὲν εἶχον τὴν εὐκολίαν τῆς φαντασίας ὅτι θὰ ἐγένοντο δεκταὶ τοιαῦται ἀντιρρήσεις μου ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου καὶ ὅτι θὰ ἀπεφάσιζε τὸ Κράτος, ἀφοῦ πληρώσει ὅ,τι ὀφείλει εἰς τὴν Ἑταιρίαν αὐτήν, νὰ ἀλλάξῃ σύστημα εἰς τὸ μέλλον. Καὶ πολὺ φοβοῦμαι ὅτι καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ σᾶς δὲν θὰ ἤθελον νὰ δεχθοῦν τὰς ἀπόψεις αὐτὰς ἐκ φόβου μήπως ἡ μεταβολὴ τῆς ἀρχῆς προσκρούσει εἰς τὸ καθεστὼς ποὺ ἰσχύει εἰς τὴν χώραν. Θὰ ἐξακολουθήσω ὅμως νὰ ἐπιμένω εἰς τὴν πεποίθησιν ὅτι κάποτε θὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα νὰ ἐπωμισθῇ τὸ Κράτος ὅλας του τὰς ἐξουσίας χάριν τοῦ λαοῦ του καὶ ὄχι χάριν τῶν ἰδιωτῶν. Ἀκριβῶς, κύριοι βουλευταί, ἡ ἀντίρρησίς μου ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου μὲ κάμνει νὰ εἶμαι ἀπολύτως ἀντίθετος ἀφ’ ἑνὸς πρὸς τὴν πέραν τοῦ ὁρίου τοῦ 1957 παράτασιν τῆς ἰσχύος τῆς συμβάσεως καὶ ἀφ’ ἑτέρου πρὸς τὰς διατάξεις αἱ ὁποῖαι τείνουσιν εἰς τὴν πλήρη χειραφέτησιν τῆς ἑταιρείας ἀπὸ τὸν ἔλεγχον τοῦ Κράτους ἐπὶ τοῦ προσωπικοῦ της. Μετὰ τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἡ ὁποία ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν θέλησιν τῆς μειοψηφίας τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ὅτι παραιτεῖται τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 1 διὰ τοῦ ὁποίου προεβλέπετο ἀπὸ τοῦδε ἄλλη εἰκοσαετὴς παράτασις δὲν εἶχεν ἀνάγκην περαιτέρω συζητήσεως. Πιστεύω ὅτι ἡ Βουλὴ θὰ δεχθῇ τὸ νομοσχέδιον ὡς διετυπώθη ὑπὸ τῆς μειοψηφίας τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἄνευ δηλαδὴ τῆς προσθέτου παρατάσεως τῶν 20 ἐτῶν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει καὶ ἡ παράτασις τῆς συμβάσεως μέχρι τοῦ 1957, ἔχει τὸ ἑξῆς τρωτόν, ὅτι, ὡς ἐξετέθη, ὑπάρχει ἀμφισβήτησις ἐὰν ἡ ἰσχύουσα ἤδη σύμβασις λήγῃ τὸ 1955 ἢ 1957. Δὲν θὰ ἤθελα διὰ νόμου νὰ λύσωμεν τὸ ζήτημα αὐτό. Διὰ τοιαῦτα θέματα ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, δόξα τῷ Θεῷ, δικαστήρια ὅπως συνέβη μὲ τὸν πτωχὸν ἐκεῖνον Γερμανὸν ὁ ὁποῖος εἶχεν ἀδικηθῆ ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Φρειδερίκον τῆς Παλαιᾶς Γερμανίας, ἔτσι καὶ τὸ ζήτημα αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ λυθῇ ἀπὸ τὰ δικαστήρια. Βέβαια, μέσα εἰς τὴν αἰωνιότητα, θὰ πῆτε, τί εἶναι δύο χρόνια; Ἀλλὰ πάντως εἶναι ἀπὸ τὰ σημεῖα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ ηὐχόμην καὶ ἡ Κυβέρνησις καὶ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν νὰ μὴ εἶχεν ἀποδεχθῆ μετὰ τόσης εὐκολίας τὸ αἴτημα τῆς ἑταιρείας. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀναπροσαρμογὴν τῆς ἀμοιβῆς τῆς Ἑταιρείας, αὐτὸ πράγματι ἀποτελεῖ ἀπόδοσιν δικαιοσύνης. Τὸ ὅριον τῆς ἀναπροσαρμογῆς συνεζητήθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ νομίζω, ὅτι, ὡς διετυπώθη εἰς τὸ νομοσχέδιον, δὲν εἶναι ἄδικον, οὔτε ὑπερβολικόν. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα συνεζητήθη τὸ θέμα τῶν ἐξουσιῶν τῆς Διοικήσεως, δηλαδὴ τοῦ Κράτους, ἐν σχέσει πρὸς τὴν λειτουργίαν καὶ τὸ προσωπικὸν τῆς Ἑταιρείας. Ἐδῶ, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ διαστείλωμεν δύο πράγματα. Εἰς πᾶσαν ἰδιωτικὴν ἐπιχείρησιν ποὺ ἔχει πολὺ προσωπικὸν καὶ πολλὴν ἐργασίαν, εἶναι φυσικόν, εἶναι μοιραῖον, μέχρις ἑνὸς ὁρίου, νὰ ὑπάρχουν πολιτικαὶ ἐπεμβάσεις. Ὁ βουλευτὴς ἐνδιαφέρεται διὰ τὸν Α ἢ Β καὶ ἐπεμβαίνει διὰ νὰ διορίσῃ ἕνα φίλο ἢ νὰ μεταθέσῃ ἕνα ἄλλον ἀπὸ μία περιφέρεια ποὺ δὲν τοῦ ἀρέσει, ἢ καὶ νὰ τὸν παύσῃ. Αὐτὰ εἶναι φαινόμενα ποὺ ἀποτελοῦν τὴν κηλῖδα εἰς τὸν Ἥλιον τῆς Δημοκρατίας. Δὲν θὰ γλυτώσῃ ἡ Δημοκρατία ἀπὸ τὰ φαινόμενα αὐτά. Ἀλλὰ δὲν κρίνεται ἡ Δημοκρατία ἀπὸ αὐτά, διότι ἐὰν τὰ σταθμίσωμεν θὰ ἴδωμεν ὅτι ἡ Δημοκρατία καὶ μὲ τὰ ἐλαττώματα αὐτὰ εἶναι κἄτι διὰ τὸ ὁποῖον ἀξίζει νὰ ὑπερηφανευώμεθα καὶ νὰ τὸ ὑπερασπίζωμε διότι εἶναι ἀνώτερον πολίτευμα ἀπὸ κάθε ἄλλο. Τὸ θέμα τῆς ἀποτροπῆς τοιούτων ἐπεμβάσεων καὶ τὸ θέμα τῆς ἐποπτείας, τοῦ ἐλέγχου καὶ τῶν ἁρμοδιοτήτων τῆς Διοικήσεως ἐπὶ τοιούτου εἴδους ἐπιχειρήσεων εἶναι τὸ οὐσιῶδες. Δι’ ἐμέ, εἶναι βέβαιον, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ ἡ Διοίκησις νὰ εἶναι ἀποξενωμένη, ὅσον εἶναι λογικῶς ὀρθόν, ἀπὸ τὰ τῆς λειτουργίας τῶν ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ τοῦ προσωπικοῦ αὐτῶν, διότι διαχειρίζονται δημόσια συμφέροντα. Διαφωνῶ ἀπολύτως πρὸς τὴν ἄποψιν ποὺ ἐξετέθη ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον Πρόεδρον τῆς Ε.Π.Ε.Κ., ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπεκταθῇ, ἂς τὸ δεχθοῦν ὑπὸ τὴν καλὴν ἔννοιαν τῆς λέξεως, ἡ ἀσυδοσία τῶν μεγάλων ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ εἰς ὅλας τὰς ὁμοίας ἑταιρείας. Οὔτε αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπιχειρήσεις αἱ ὁποῖαι διατηροῦνται ἀκόμη, διότι ἡ μορφὴ τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος εἶναι αὐτὴ ποὺ ὑπάρχει δυστυχῶς, πρέπει νὰ ἀποφεύγουν τὸν ὠργανωμένον Κρατικὸν ἔλεγχον. Ἀλλὰ κατὰ μείζονα λόγον ἐπιχειρήσεις εἰς τὰς ὁποίας ἀνατίθενται, εἴτε λειτουργήματα κοινωνικῆς φύσεως, εἴτε ἔργα δημοσίας χρησιμότητος, δὲν ἠμποροῦν κατ’ οὐδεμίαν ἔννοιαν νὰ εἶναι ἀσύδοτοι ἀπέναντι τοῦ κυριάρχου δημοκρατικοῦ Κράτους.

§74Ε. ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ. Συμφωνῶ μαζί σας ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ ἡ ἀσυδοσία περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλεῖτε, ἀλλὰ θὰ συμφωνήσητε μαζί μου ὅτι δὲν πρέπει ν’ ἀφήσωμεν καὶ τοὺς ὀργανισμοὺς αὐτοὺς εἰς τὴν κραιπάλην τῶν Νόμων τῆς κατοχῆς.

§75Α. ΣΒΩΛΟΣ. Ὀρθόν. Ἐγὼ ὅμως ὁμιλῶ ἐπὶ ζητήματος ἀρχῆς, διότι διαβλέπω εἰς τὸ νομοσχέδιον ἕνα κενὸν καὶ θὰ θελήσω νὰ ὑπενθυμίσω εἰς ὅλους τοὺς κ. συναδέλφους πῶς πρέπει νὰ ἀντιλαμβανώμεθα τὸ θέμα ἐνώπιον μιᾶς διεθνοῦς διαιτησίας, κάποτε εἰς τὰ 1930 καὶ 31, ἦλθε περίπου τὸ θέμα αὐτὸ ἐξ ἀφορμῆς τῆς περιφήμου συμβάσεως τῆς Ἑταιρείας Μεταφορῶν καὶ τῶν προγόνων, ἢ ἐπιγόνων αὐτῆς. Διότι εἰς τὴν σύμβασιν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐνθυμεῖσθε ποίας σκοτεινῆς ἐποχῆς τῆς Ἑλληνικῆς ἱστορίας, εἰς τὴν σύμβασιν ἐκείνην περιέχεται πλήρης κατάργησις σχεδὸν τῆς ἐννοίας τοῦ ἐλέγχου τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἀκόμη καὶ εἰς τὰ θέματα τῆς ἐργατικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ πλήρης σχεδὸν ἀσυδοσία τοῦ ξένου κεφαλαίου ποὺ ἐπενεδύθη εἰς τὰ χρήσιμα αὐτὰ ἔργα. Ὑπεστήριξα τότε ὡς δικηγόρος τοῦ δημοσίου τὴν ἄποψιν τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζω ἐνώπιόν σας καὶ τώρα καὶ ἤμην ἀρκετὰ εὐτυχὴς ν’ ἀναγνωρισθῇ ἡ ἄποψις αὐτὴ ὡς ὑποχρεωτικὴ διὰ τὸν ἀντισυμβληθέντα μὲ τὸ δημόσιον ὅμιλον, νὰ ἑρμηνευθῇ ἔτσι ἡ σύμβασις μὲ τὴν Ἑταιρείαν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποχωρήσουν αἱ ἐξουσίαι τοῦ Κράτους καὶ ἡ νομοθεσία του πρὸ οἱασδήποτε ἀντιθέτου ρήτρας τῆς συμβάσεως. Δὲν ἠξεύρω εἰς ποίαν ἔκτασιν καὶ πῶς ἐφηρμόσθη ἡ ἀπόφασις ἐκείνη τῆς διεθνοῦς διαιτησίας. Συνεπῶς ὅμως πρὸς αὐτὰ ὑποστηρίζω ὅτι προκειμένου περὶ ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως εἰς τὴν ὁποίαν ἀνατίθεται ἡ εἴσπραξις τοῦ ⅓ τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς χώρας, τὰ δικαιώματα τοῦ Κράτους τὰ ἀπορρέοντα ἀπὸ τὴν γενικήν του νομοθεσίαν πρέπει νὰ εἶναι πλήρη δικαιώματα. Ὄχι βέβαια κραιπάλη ὅπως λέγει ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Ε.Π.Ε.Κ. θὰ ἤμην ὁ τελευταῖος ὁ ὁποῖος θὰ ἐδεχόμην αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἢ μᾶλλον δὲν θὰ τὸ ἐδεχόμην καθόλου. Ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ σημείου αὐτοῦ, μέχρι τῆς καταργήσεως παντὸς περιορισμοῦ τῆς ἐπιχειρήσεως εἰς τὰ θέματα τοῦ προσωπικοῦ, ἡ ἀπόστασις εἶναι τεραστία. Ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ ἀσήμαντον γεγονὸς τῆς δημοσιεύσεως ὡρισμένων πράξεων τῆς Ἑταιρείας εἰς τὴν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία δὲν ἰσχύει διὰ πάσας ἐν γένει τὰς ἀνωνύμους ἑταιρείας, ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ γεγονὸς δὲν εἶναι τόσον ἁπλοῦν ὅπως φαίνεται. Θὰ πρέπῃ νὰ ὑπάρχῃ ἡ πληρεστάτη δυνατὴ δημοσιότης εἰς τοιαύτην ἰδιωτικὴν ἐπιχείρησιν, διότι εἰς τὰ ὄμματα τοῦ κοινοῦ ἡ Ἑταιρεία αὐτὴ εἶναι φορεὺς τῆς φορολογικῆς ἐξουσίας τοῦ Κράτους. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι θὰ ἔπρεπεν εἰς τὴν Ἑταιρείαν νὰ δοθῇ μία παράτασις, τὴν ὁποίαν, κατ’ ἀνάγκην θὰ δεχθῆτε, ἐὰν δεχθῆτε κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον, ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅτι ἡ Ἑταιρεία πρέπει νὰ ἔχῃ μίαν πίστωσιν, χρόνου διὰ νὰ ἀνανεώσῃ τὰς ἐγκαταστάσεις της, ἀκριβῶς αὐτὸ θὰ ἦτο λόγος, διὰ ν’ ἀντιτίθεται κανεὶς κατ’ ἀρχὴν εἰς πᾶσαν παράτασιν, διότι δὲν πρέπει ἡ Ἑταιρεία νὰ ἐπενδύσῃ νέα κεφάλαια διὰ νὰ ἔχῃ ἀξιώσεις αὔριον ἀπέναντι τῆς χώρας, εἴτε ἐὰν ἀνανεωθῇ ἡ σύμβασις, εἴτε ἐὰν πρόκειται ν’ ἀπαλλοτριωθῇ, διότι θὰ κατισχύσουν αἱ ἰδέαι τὰς ὁποίας εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀναπτύξω. Καὶ δι’ ἕνα πρόσθετον λόγον δὲν πρέπει νὰ εὐνοηθῇ πέραν τοῦ ἀπολύτως ἀναγκαίου μέτρου μία τοιαύτη ἐπιχείρησις, διότι νομίζω ὅτι κάποτε θὰ προχωρήσωμεν εἰς περαιτέρω μονοπώλησιν εἰδῶν, ὄχι πλέον ταμιευτικοῦ χαρακτῆρος. Ἀναφέρω ἕνα πρόχειρον παράδειγμα. Ἡ ἰδέα τῆς μονοπωλήσεως τοῦ καπνοῦ, ἑνὸς Ἐθνικοῦ προϊόντος, ἡ ὁποία δὲν θὰ εἶναι ταμιευτική, ἀλλὰ θὰ εἶναι παραγωγικὴ καὶ κοινωνικὴ μονοπώλησις, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εὑρίσκῃ τὸ Κράτος δεσμευμένον δι’ ὑποχρεώσεων, ἀλλ’ ἐλεύθερον ἀπέναντι μιᾶς νέας πολιτικῆς. Διὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς ἐμειοψήφισα ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἡ μειοψηφία μου ἔχει τὴν ἔννοιαν, ὅτι δίδει τὴν ἀφορμὴν εἰς τὴν Βουλὴν νὰ σκεφθῇ ἐπὶ μερικῶν θεμελιωδῶν προβλημάτων τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς τῆς χώρας.

§76ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χατζηγιάννης ἔχει τὸν λόγον.

§77Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τὸν κυρούμενον Α.Ν. προβάλλει ἕνα θεμελιῶδες ἐρώτημα, τὸ ἐρώτημα, ἐὰν σεῖς οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας θὰ μείνετε ζηλωταὶ τῶν νομοθετικῶν σας δικαιωμάτων, ἢ τ’ ἀπεμπολεῖτε εἰς τὰς ὑπηρεσίας τῶν Ὑπουργείων. Αὐτὸ εἶναι τὸ θεμελιῶδες ἐρώτημα, ἐάν, ἐπαναλαμβάνω, οἱ Ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ θὰ εἶναι ἐκπρόσωποι τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ἢ θὰ καλλιεργοῦν ἕνα κλῖμα ...... (δὲν ἠκούσθη).......... Κύριοι, κατ’ ἀρχὴν μοῦ εἶναι ἀσυμπαθεῖς οἱ Ἀναγκαστικοὶ Νόμοι, ἀναγνωρίζω ὅμως τὴν ἀνάγκην καὶ δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ψηφίζω καὶ ἐγὼ Ἀναγκαστικὸν Νόμον, ἀλλὰ πρέπει νὰ τεθῇ ἕνα ὅριον τέλος πάντων, ποία εἶναι αὐτὴ ἡ δημοσία ἀνάγκη καὶ πότε συγχωρεῖται ἡ Ἐκτελεστικὴ Ἐξουσία νὰ ἰδιοποιῆται τὸ δικαίωμα τοῦ νομοθετεῖν καὶ νὰ ἔρχεται καὶ νὰ ζητῇ μὲ μίαν ἀνάγνωσιν καὶ μὲ μίαν συζήτησιν νὰ ζητῇ τὴν κύρωσιν τῆς ὑφαρπαγῆς αὐτῆς.

§78ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἡμεῖς ἔχομεν τὸ δικαίωμα τοῦ τροποποιεῖν.

§79Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Τότε θὰ καταλήξωμεν νὰ κάμωμεν ἕνα ἀκυρωτικὸν σῶμα διὰ νὰ ἀκυρώνῃ τὰς δικαστικὰς ἀποφάσεις καὶ ἕνα ἀκυρωτικὸν σῶμα διὰ νὰ ἀκυρώνῃ τὰς ὑπηρεσιακὰς ἀποφάσεις. Δὲν εἶναι αὐτό, ἀγαπητοὶ συνάδελφοι, ἡ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία, οὔτε τὸ πνεῦμα της, οὔτε τὸ γράμμα της. Κύριοι, ἂς εἴμεθα εἰλικρινέστεροι. Ἐὰν τὸ Σύνταγμα τοῦ 1911 ἀποτελῇ πλέον ἀναχρονισμόν, ἀποτελεῖ ἴσως ἀρχαιολογίαν, εἶναι καιρὸς νὰ κηρύξωμεν τὴν ἀνάγκην νὰ δώσωμεν εἰς τὴν χώραν ἕνα Σύνταγμα, ὥστε νὰ ἔχωμεν ἕνα πολίτευμα ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου νὰ ἐργαζώμεθα, ἀλλὰ νὰ διατηρήσωμεν ἕνα Σύνταγμα, τὸ ὁποῖον δὲν ἠμπορεῖ πλέον νὰ προσαρμοσθῇ πρὸς τὰς συγχρόνους ἀνάγκας καὶ νὰ τὸ παραβιάζωμεν καθ’ ἡμέραν ἐθίζομεν καὶ τὸν λαὸν νὰ μὴ σέβεται τοὺς νόμους καὶ ἐθίζομεν ἀκόμη τοὺς δικτάτορας νὰ καλλιεργοῦν ἕνα κλῖμα, τὸ ὁποῖον συμφέρει εἰς αὐτούς. Προτιμῶ νὰ δώσωμεν τὸ δικαίωμα εἰς τὰς Κοινοβουλευτικὰς Ἐπιτροπάς, ὡς κλιμάκια τοῦ Σώματος αὐτοῦ, νὰ ἐξελέγχουν πρῶτα τοὺς λεγομένους Ἀναγκαστικοὺς Νόμους καὶ οὕτω θὰ ἔχωμεν τὴν ἐγγύησιν ὅτι ὑπάρχουν 40 ἐκπρόσωποι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, οἱ ὁποῖοι θὰ κυρώνουν τοὺς νόμους, παρὰ νὰ ἔρχωνται διὰ τῶν ὑπηρεσιῶν, διὰ τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ ἡ Βουλὴ νὰ κυρώνῃ τετελεσμένα γεγονότα.

§80Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Σᾶς ὑπενθυμίζω ἐπειδὴ εἴπατε νὰ κυρώνῃ τετελεσμένα γεγονότα, ὅτι μολονότι ἠμποροῦσεν ἡ Κυβέρνησις βάσει Ἀναγκαστικοῦ Νόμου νὰ σπεύσῃ εἰς ὑπογραφὴν τῆς συμβάσεως ἐξ εὐλαβείας πρὸς τὸ Κοινοβούλιον τὸ ἀπέφυγε διὰ νὰ μὴ δημιουργήσῃ τετελεσμένον γεγονός.

§81Η. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ. Ἕνα τεράστιον θέμα, ὅπως τὸ θέμα περὶ συντάξεων, τὸ ἐκάματε τετελεσμένον γεγονός. Μᾶς εἴπατε ποῦ εἶναι τὰ τετελεσμένα γεγονότα καὶ ἐγὼ σᾶς εἶπον ἕνα τετελεσμένον γεγονός.

§82Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι, ἂν ἔλαβα ἀφορμὴν ἀπὸ τὸν συζητούμενον Ἀναγκαστικὸν Νόμον νὰ διατυπώσω πρὸς τὸ Σῶμα τὰς ἀντιλήψεις μου, αὐτὸ δὲν τὸ ἔπραξα διὰ νὰ ἀντιπολιτευθῶ τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ θέμα αὐτό. Αἱ ἀντιρρήσεις μου εἶναι γενικώτεραι καὶ δὲν ἀφοροῦν εἰδικῶς τὸ νομοσχέδιον τοῦτο. Λέγω, λοιπόν, ὅτι τὸ νὰ ἐκδίδεται Ἀν. Νόμος, ὁ ὁποῖος νὰ λέγῃ ὅτι μετὰ 7 ἔτη ποὺ θὰ λήξῃ μία σύμβασις, μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ τὴν παρατείνω ἐπὶ μίαν 20ετίαν καὶ τὴν σύμβασιν αὐτὴν νὰ μὴ τὴν φέρω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ διὰ Β.Δ. προτάσει τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, σημαίνει κατάργησιν τῆς Νομοθετικῆς Ἐξουσίας. Ἄλλοτε, ὅταν ὁ ἀείμνηστος Βενιζέλος ἠναγκάσθη νὰ ἐκδώσῃ Α.Ν. κατὰ τὸ 1913, ἦλθεν εἰς τὸ Σῶμα αὐτὸ καὶ ἐζήτησε συγγνώμην, ἀλλὰ ἐνομοθέτησε τότε διὰ τὸν στρατόν. Ἤδη ἀναμένουν αἱ ὑπηρεσίαι, ὅταν κλείσῃ ἡ Βουλὴ νὰ νομοθετοῦν καὶ ὅταν ἀνοίγῃ ἡ Βουλὴ εἰσάγονται νομοσχέδια δευτερευούσης σημασίας πρὸς κύρωσιν. Ἑπομένως αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Πέραν τῶν λόγων τοὺς ὁποίους διετύπωσαν οἱ συνάδελφοι, ἐγὼ θὰ συστήσω εἰς τὸ Σῶμα, ὅπως ἀπαλείψῃ τὴν παρ. 2 τοῦ ἄρθρου 1, τὴν ὁποίαν ἀφῆκεν ἔκθετον ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ τὴν ἀπαλείψῃ, ὄχι ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ἂν πρέπῃ νὰ γίνῃ ἢ ὄχι ἡ παράτασις, ἀλλὰ ὡς ζήτημα ἀρχῆς, ὅτι θὰ ἀποτελέσῃ ἕνα κακὸν προηγούμενον, νὰ ἀπεμπολήσῃ ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία ὅλα αὐτὰ τὰ δικαιώματα καὶ ὅλας αὐτὰς τὰς ἐξουσίας. Μόνον, ἐπαναλαμβάνω, ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτό, καλῶ τὸ Σῶμα νὰ ἀπαλείψῃ τὴν διάταξιν, ἡ ὁποία θὰ ἐπιτρέπῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ συνάψῃ μίαν σύμβασιν ποὺ νὰ παρατείνῃ ἀπὸ τὸ 1967 δι’ ἄλλα 20 ἔτη μίαν σύμβασιν διὰ τὴν ὁποίαν, ἐπαναλαμβάνω, ὑπάρχει ὅλον τὸ ἔδαφος καὶ ὅλος ὁ χρόνος νὰ ἀσχοληθῇ ἡ Βουλὴ ὄχι δι’ Α.Ν., ἀλλὰ δι’ εἰδικοῦ νόμου καὶ νὰ ρυθμίσῃ τὸ ζήτημα.

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μπουρνιᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§84Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἀπεσαφηνίσθη, κύριοι βουλευταί, ἀπὸ τὴν ἀποψινὴν συζήτησιν, ὅτι οἱ ἐναντιούμενοι κατὰ τοῦ ὑπὸ κύρωσιν Ἀν. Νόμου κινοῦνται κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον ἀπὸ ἀντίθεσιν πρὸς τὴν ἑταιρείαν τὴν διαχειριζομένην τὰς ποτὲ ὑπεγγύους προσόδους, καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν φόβον ἀναβιώσεως τοῦ Διεθνοῦς Οἰκονομικοῦ Ἐλέγχου, ὁ ὁποῖος ντὲ γιοῦρε καὶ ντὲ φάκτο δὲν ὑφίσταται πλέον ἐν Ἑλλάδι. Δὲν εἶναι σοβαρὸν νὰ ὁμιλοῦμεν περὶ τοῦ Διεθνοῦς Ἐλέγχου, ὅταν ἀπὸ τοῦ 1932 ἔχομεν ἀναστείλη τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δημοσίου μας χρέους, ἥτις ἀναστολὴ παρετάθη κατὰ σύμπτωσιν διὰ νόμου ψηφισθέντος ἀπόψε, τοῦ ὁποίου εἶχα τὴν τιμὴν νὰ εἶμαι εἰσηγητής, καὶ ὅταν εἰς τὴν πραγματικότητα ὁλόκληρος ἡ Οἰκονομία τῆς Χώρας στηρίζεται ἐπὶ τῆς Ἀμερικανικῆς Βοηθείας. Ταῦτα ὡς πρὸς τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου. Ἐπὶ τῶν καθ’ ἕκαστον ἄρθρων ἔχω δύο παρατηρήσεις: πρῶτον δὲν ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν ἀλήθειαν τὸ λεχθέν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον καθιστᾷ ἀσύδοτον τὴν ἑταιρείαν. Καθιεροῦται μόνον δι’ αὐτοῦ ἡ μὴ ἀνάμιξις τοῦ Κράτους εἰς τὰ ἰντέρνα κόρπορις τῆς ἑταιρείας, εἰς τὰ ἐσωτερικὰ καθαρῶς θέματα, καὶ διατηρεῖται ἡ ἐποπτεία καὶ ὁ ἔλεγχος τοῦ Κράτους. Δεύτερον ἔχω νὰ παρατηρήσω, ὅτι ἡ παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 1 δὲν στερεῖται πρακτικότητος. Καὶ ὡς παράδειγμα φέρω τὴν ἑταιρείαν Λιμένος καὶ Προκυμαιῶν Χίου, ἡ ὁποία ἐπροικοδότησε τὴν νῆσον πρὸ πεντηκονταετίας μὲ θαυμάσια ἔργα λιμένος καὶ προκυμαιῶν, τὰ ὁποῖα κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη λήξεως τῆς συμβάσεως καὶ ἐν ὄψει τῆς μὴ ἀνανεώσεώς της ἐγκατέλειψε. Ὀρθῶς λοιπὸν ἡ Κυβέρνησις προέβλεψεν ἀπὸ τοῦδε καὶ τὴν περίπτωσιν περαιτέρω παρατάσεως τῆς συμβάσεως. Ἐγώ, ὁ ὁποῖος εἶμαι παντάπασι ξένος πρὸς τὴν ἑταιρείαν, θέτω τοῦτο ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς καὶ προσθέτω, ὅτι θεωρητικῶς εἶναι ὀρθὸν νὰ διαχειρίζωνται τοὺς νόμους τοῦ Κράτους τὰ ὄργανα αὐτοῦ καὶ ὄχι ἰδιωτικαὶ ἐπιχειρήσεις, ἀλλὰ πρέπει πρῶτον νὰ δημιουργήσωμεν τὰ κατάλληλα ὄργανα ἀπὸ ἀπόψεως εἰδικότητος καὶ πείρας. Ἀλλὰ ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου τάσσομαι καὶ ἀπὸ ἄλλης ἀπόψεως. Διότι φοβοῦμαι, ὅτι ἡ Κρατικὴ διαχείρησις δὲν θὰ ἀποφύγῃ τὰς καταστρεπτικὰς ἐπεμβάσεις τῆς πολιτικῆς. Κύριοι βουλευταί, ἡ Ἑταιρεία ἔχει μακρὰν πεῖραν. Ἄς μὴ τὴν στερηθῶμεν ἐφ’ ὅσον θὰ ὑφίστανται ἐποπτεία καὶ ἔλεγχος τοῦ Κράτους.

§85Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, κ. βουλευταί, διετύπωσα ἀντιρρήσεις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου. Δὲν μὲ ἔπεισεν ὁ κ. ὑπουργὸς ὅτι ἡ ἀσθένεια τὴν ὁποίαν παρουσιάζουν αἱ κρατικαὶ ὑπηρεσίαι, ἐπιβάλλουν τὴν ἀρχὴν ιῆς παραχωρήσεως τοῦ προνομίου εἰς ἰδιωτικὴν ἐπιχείρησιν. Νομίζω, ὅτι εἶναι κεκτημένη ταχύτης νὰ μὴ ἀποδίδωμεν δικαιοσύνην εἰς τὰ κρατικὰ ὄργανα τὰ ὁποῖα φέρουν τόσα βάρη. Ἔθεσα καὶ ἄλλοτε ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς, ὅτι εἰς αὐτονόμους ὀργανισμοὺς καὶ εἰς ἰδιωτικὰς ἐπιχειρήσεις, ἡ στατιστικὴ λέγει, ὅτι ἔγιναν μεγαλύτερα ἀδικήματα παρὰ εἰς τὰς δημοσίας ὑπηρεσίας. Οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι ἔφεραν τὸ βάρος τῆς συμφορᾶς τῆς κατοχῆς, χωρὶς νὰ παρουσιάσουν κάμψιν ἠθικήν, κατὰ τὸ ποσοστὸν τὸ ὁποῖον παρουσίασαν ἄλλοι. Εἶναι ἑπομένως ὕβρις καὶ ἀσέβεια πρὸς τὰς ὑπηρεσίας τῶν δημοσίων ἔργων, ὅταν λέγωμεν αὐτά. Θὰ εἴμεθα εἰλικρινέστεροι, ἂν ἀπεδίδαμεν τὴν εὐθύνην ἐκεῖ ὅπου ἀνήκει, εἰς τὴν ἡγεσίαν, ἡ ὁποία ἔφερε αὐτὴν τὴν κατάστασιν. Ἄν ὑφίσταται ἀδυναμία τοῦ Κράτους νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὰς ὑποθέσεις του, εἶπα εἰς τὴν ἐπιτροπήν, ἠδύνατο τὸ Κράτος νὰ ἀναμείνῃ τὴν ἑπταετίαν, νὰ ἴδῃ ἂν θὰ ἀναρρώσῃ ὁ Ὀργανισμὸς καὶ ἂν ἴδῃ, ὅτι δὲν ὑπάρχουν περιθώρια ἐξυγιάνσεως, τότε νὰ προβῇ εἰς τὴν πρότασιν. Πέραν ὅμως αὐτοῦ ἐλέχθησαν ἄδικοι ἐπικρίσεις ἐναντίον τῆς Ἑταιρείας, καὶ ὅπως εἶμαι ἀντικειμενικὸς εἰς τὰς παρατηρήσεις μου ὀφείλω νὰ εἶμαι καὶ ἐδῶ. Ὀφείλομεν νὰ μὴ ἀδικοῦμεν ἢ νὰ λέγωμεν πράγματα τὰ ὁποῖα δὲν ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν ἀλήθειαν. Ἐλέχθη φερ’ εἰπεῖν ὅτι ἡ Ἑταιρεία, κατὰ ἕνα τρόπον, ἔχει σχέσιν μὲ τὸν Δ.Ο.Ε. Δὲν εἶναι ἀληθὲς τοῦτο. Προϋπῆρξε τούτου ἐπὶ μακρὸν καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ προβλέψῃ τὴν ἀβελτηρίαν, ἀνικανότητα, οἱανδήποτε θέλετε, τοῦ κινήσαντος ἐκεῖνον τὸν ἀτυχῆ πόλεμον, διὰ νὰ ἐπέλθῃ ἡ ἧττα τῆς Ἑλλάδος καὶ νὰ ὑπάρξῃ ὁ Διεθνὴς Οἰκονομικὸς Ἔλεγχος τοῦ 1897. Ποίαν σχέσιν δύναται νὰ ἔχῃ τοῦτο μὲ τὴν ἵδρυσιν τῆς Ἑταιρείας; Οὔτε προδικάζει ἡ ἵδρυσις τῆς Ἑταιρείας τὴν οἱονεὶ ἀναγνώρισιν τοῦ ἀποθανόντος καὶ αἰωνίᾳ τῇ λήξει Δ.Ο.Ε., ὁ ὁποῖος προσέβαλε κατάβαθα τὴν ὑπόστασιν καὶ τὴν ἀξιοπρέπειαν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἐλέχθη ἐπὶ πλέον ὅτι ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου σκοπεῖται ἡ κατάργησις τοῦ κρατικοῦ ἐλέγχου. Εἶναι ἀναληθὲς τοῦτο, κύριοι, καὶ ἀπορῶ πῶς διέφυγεν ὅλων τῶν ὁμιλητῶν. Δὲν καταργεῖται ὁ ἔλεγχος τοῦ Κράτους. Οἷος ἦτο, εἶναι... Καταργεῖται ὁ κατοχικὸς ἀναγκαστικὸς νόμος, διὰ τοῦ ὁποίου εἶχε δικαίωμα τὸ Κράτος νὰ διορίζῃ τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως. Εἶναι πρὸς τιμὴν τῆς Κυβερνήσεως, τὸ ὅτι κατήργησε τὸν κατοχικὸν αὐτὸν νόμον, διότι δὲν ἐφθάσαμεν εἰς τὸ σημεῖον τῆς δημεύσεως τῆς ἰδιωτικῆς περιουσίας. Ὅταν θὰ φθάσωμεν πλειοδοτῶ, τὸ δικαίωμα αὐτὸ νὰ τὸ ἔχῃ τὸ Κράτος. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑφίσταται ἰδιωτικὴ ἐπιχείρησις, ἀνεγνωρισμένη ἀνώνυμος ἑταιρεία καὶ νὰ ἔχῃ τὸ Κράτος τὸ δικαίωμα νὰ διορίζῃ τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον. Τῆς ὀφείλομεν ὅμως καὶ μίαν ἀναγνώρισιν τῆς Ἑταιρείας. Προσωπικῶς ἔχω ἀντίθεσιν, ἐὰν τὸ πάρω ἀπὸ ὑποκειμενικῆς ἀπόψεως, ἔχω σοβαρωτάτην ἀντίθεσιν, ἀλλ’ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω τὴν ἀλήθειαν ὅτι ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Ἑταιρείας ἦτο ἓν τίμιον ὄνομα τῆς Ἑλλάδος, τοῦ ὁποίου ἡ τιμιότης δὲν ἠμφισβητήθη ποτέ. Δὲν ξεύρω ποία εἶναι ἡ ὑποκειμενικὴ ἄποψις τῶν προσφερθεισῶν ὑπηρεσιῶν τῆς οἰκογενείας του—ἀντιλαμβάνεσθε ποίαν ὑπαινίσσομαι, τὴν οἰκογένειαν Ζαΐμη—ἀλλ’ οὐδεὶς ἐτόλμησε νὰ εἴπῃ ὅτι δὲν ὑπῆρξε τιμία οἰκογένεια εἰς τὴν διαχείρισιν τῶν ἀφθόνων καὶ ποικίλων ἀξιωμάτων, τὰ ὁποῖα εἶχεν. Ἐγγυᾶται τὸ παρελθὸν τῆς οἰκογενείας αὐτῆς καὶ τὸ παρελθὸν τῆς Ἑταιρείας τὴν τιμίαν διαχείρισιν. Οὐδεὶς δύναται νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ. Διότι ἱδρύθη ἡ Ἑταιρεία μὲ 50.000.000, τὰ ὁποῖα δὲν ηὔξησε καθ’ ὅλην τὴν πρὸ τῆς κατοχῆς περίοδον καὶ δὲν παρουσίασε ἴχνος καταχρήσεως, ἴχνος ἀνωμαλίας. Τῆς τὸ ὀφείλομεν. Ὀφείλει ἐπὶ πλέον τὸ Κράτος νὰ ἀναγνωρίσῃ ὅτι καθ’ ὅλην τὴν δεκαετίαν τῆς κατοχῆς ἠμείβετο μὲ 5.500.000 μόνον τὸ Δ. Συμβούλιον. Δι’ αὐτό, ὅταν ἀπερρίφθη ἡ ἀντίρρησίς μου εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου καὶ ἐτέθη τὸ θέμα τῆς ἀμοιβῆς τῆς Ἑταιρείας, ἐπλειοδότησα καὶ εἶπον ὅτι πρέπει νὰ ἀμείβεται ἡ Ἑταιρεία, διότι πέραν τῆς ἐντιμότητος τοῦ Προέδρου, ὅταν δὲν ἀμείβωμεν ἐκεῖνον, εἰς τὸν ὁποῖον ἐμπιστευόμεθα τὴν διαχείρισιν ἢ τὸν ἐκμεταλλευόμεθα, ἢ τὸν ὠθοῦμεν εἰς κακὴν διαχείρισιν ἢ κλοπὴν καὶ δὲν εἶναι νοητὸν τοῦτο. Ὀφείλομεν νὰ τὸν ἀποζημιώσωμεν. Χαίρω, διότι μὲ ἀπήλλαξεν ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν τοῦ δευτέρου μέρους τῶν ἀντιρρήσεών μου, ὡς πρὸς τὴν εἰκοσαετίαν. Νομίζω, ὅτι καὶ ἡ Ἑταιρεία δὲν τὸ θέλει. Τέλος θὰ πρέπῃ νὰ ἀναγνωρίσωμεν καὶ μίαν ἄλλην ἀλήθειαν ὑπὲρ τῆς Ἑταιρείας. Καθ’ ἣν εἶχεν ὑποχρέωσιν ἐκ τῶν νόμων τοῦ Κράτους, ἔκαμεν ἐπενδύσεις τῶν κεφαλαίων της εἰς χρεώγραφα καὶ ἐξεμηδενίσθησαν. Ἑπομένως, ὅταν εἰς τὴν κρίσιμον ἐκείνην περίοδον, πλεῖσται ἄλλαι ἰδιωτικαὶ ἐπιχειρήσεις ἀνεζήτουν σταθερὰ καὶ στερεὰ νομίσματα ἢ ἄλλας ἐπενδύσεις, ἡ Ἑταιρεία αὐτὴ ἡ ἰδιωτικὴ ἔκαμεν ἐπενδύσεις εἰς χρεώγραφα τοῦ Κράτους ἰσούμενα τῷ μηδενί.

§86ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἶχεν ὑποχρέωσιν νομικήν.

§87Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Ἀσφαλῶς. Τὸ εἶπον αὐτό. Ταῦτα εἶναι τὰ ὑπέρ. Ἀνέφερα τὴν προσωπικήν μου ἀντίθεσιν εἰς τὴν ἀρχὴν ὅτι τὸ Κράτος δὲν δικαιοῦται εἰς ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν εἰς τὴν Εὐρώπην, τοὐλάχιστον τὴν ἀπομείνασαν ἐλευθέραν, ἡ καθολικὴ προσπάθεια εἶναι καὶ αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπιχειρήσεις νὰ περιέρχωνται εἰς τὸ Κράτος, τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος νὰ ἀνομολογῇ διὰ τῆς Κυβερνήσεως, τὴν ἀδυναμίαν καὶ τὴν ἀποσύνθεσιν, ἀντὶ νὰ δίδῃ τὸ σύνθημα τῆς ἀνατάσεως καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης εἰς τὸ Κράτος. Ἐνῷ εἰς τὴν Ἀγγλίαν, ἡ ὁποία ἐργάζεται διὰ νὰ ἐπανέλθῃ ὡς δύναμις μεγάλη νὰ κυβερνήσῃ τὸν κόσμον καὶ ἀναζητεῖ τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ περιέλθουν εἰς τὸ Κράτος καὶ αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπιχειρήσεις δὲν εἶναι νοητόν, ἐπαναλαμβάνω, τὸ Κράτος νὰ ἀνομολογῇ ἀδυναμίαν καὶ νὰ ἀπεμπολῇ τὰ δικαιώματά του.

§88Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ὅπως ἐδήλωσα προηγουμένως, ἡ Κυβέρνησις προτείνει τελικὴν διατύπωσιν τοῦ νομοσχεδίου μὲ τὴν διαγραφὴν τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 1. Ἀναλόγως θὰ τροποποιηθῇ καὶ ἡ παράγραφος τοῦ ἄρθρου 2. Ἐπιπροσθέτως δέχομαι τὴν τροπολογίαν τοῦ ἀξιοτίμου Προέδρου τῆς Ε.Π.Ε.Κ., δυνάμει τῆς ὁποίας «διὰ Β. Διατάγματος....... (ἀναγινώσκει)....».

§89Γ. ΜΟΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ εἶναι σωστὸν καὶ σκόπιμον νὰ διαδηλωθῇ ὅτι ὁμόθυμος καὶ ὁμόφωνος γνώμη τοῦ Σώματος εἶναι νὰ ἀπαλλαγῇ ἡ χώρα τὸ ταχύτερον καὶ ἀπὸ τὰ τελευταῖα ἴχνη τοῦ διεθνοῦς ἐλέγχου.

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι εὐχή, τὴν ὁποίαν ὅλη ἡ Βουλὴ ἐκφράζει πρὸς τὴν Κυβέρνησιν.

§91Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Δὲν ὑφίσταται ἔλεγχος. Ὁ ἔλεγχος, ἀφ’ ἧς ἐξερράγη ὁ πόλεμος κατ’ οὐσίαν ἔχει καταργηθῆ. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀναγνωρίζει κανένα ἔλεγχον καὶ συνεπῶς δὲν ὑπάρχει λόγος τοιαύτης εὐχῆς.

§92Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἔκαμα δήλωσιν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία καὶ κατετέθη εἰς τὰ πρακτικά.

§93ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀποδέχεται ἡ Βουλὴ τὸ νομοσχέδιον εἰς πρώτην συζήτησιν;

§94ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1523)1950 Α.Ν. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν διαχείρισιν τῶν μονοπωλιακῶν εἰδῶν καὶ λοιπῶν ὑπεγγύων προσόδων», ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. «περὶ συστάσεως Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ». Ὁ κ. Θανόπουλος ὡς εἰσηγητὴς ἔχει τὸν λόγον.

§96Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι περιττόν, κύριοι συνάδελφοι νὰ τονισθῇ ἡ ἐξαιρετικὴ σημασία, ποὺ ἔχει ὁ Τουρισμὸς εἰς τὴν χώραν μας. Λόγοι Ἐθνικοί, διότι θὰ εἶναι καλὸν διὰ τὴν χώραν μας νὰ τὴν γνωρίσουν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότεροι ξένοι, ἀλλὰ καὶ λόγοι, πρὸ παντός, πλουτοπαραγωγικοί, διότι εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ τουρισμὸς ἀποτελεῖ μίαν σπουδαίαν πηγὴν εἰσροῆς ξένου συναλλάγματος, ἐπιβάλλουν τὴν ἀνάπτυξιν εἰς τὸ δυνατὸν ὅριον τοῦ Τουρισμοῦ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν αὐτοὺς τοὺς σκοποὺς εἶναι ἀπαραίτητον νὰ δημιουργήσωμεν τὸ κατάλληλον ὄργανον εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἀνατεθῇ ἡ δημιουργία ὅλων ἐκείνων τῶν συνθηκῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ δώσουν τὴν δυνατότητα ἀξιοποιήσεως ὅλων τῶν τουριστικῶν τόπων τῆς χώρας μας. Μία ἀπόπειρα τοιαύτη ἐγένετο κατὰ τὸ παρελθὸν διὰ τοῦ νόμου 588)1945 δυνάμει τοῦ ὁποίου ἐδημιουργήθη ἡ λεγομένη Γενικὴ Γραμματεία παρὰ τῷ Πρωθυπουργῷ, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνετέθη ἡ ὀργάνωσις τοῦ Τουρισμοῦ. Δυστυχῶς ὅμως, ἡ Γραμματεία αὐτή, ὅπως ἐλειτούργησε, παρουσίασεν ἐν τῇ πράξει ὡρισμένα ἐλαττώματα. Τὰ ἐλαττώματα ἦσαν βασικὰ καὶ ὑπῆρξαν τὰ ἑξῆς: Πρῶτον δὲν ἐξησφαλίσθη διὰ τῆς Γραμματείας τοῦ Τουρισμοῦ παρὰ τῷ Πρωθυπουργῷ, ἡ σταθερότης εἰς τὴν Διοίκησιν, διότι ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὴν πολιτικήν. Ἐπαύετο καὶ διωρίζετο διὰ Β. Δ. ἐκδιδομένου τῇ προτάσει τοῦ Πρωθυπουργοῦ. Καὶ εἶναι γνωστὸν ὅτι κάθε φορὰ ποὺ εἴχαμε μίαν ἀλλαγὴν πολιτικὴν ἠσχολούμεθα καὶ μὲ τὴν Γενικὴν Γραμματείαν τοῦ Τουρισμοῦ. Ἐφ’ ὅσον, λοιπὸν δὲν ὑπῆρχε μία σταθερότης εἰς τὴν διοίκησιν τοῦ Τουρισμοῦ, ὑπῆρχε βασικὴ ἡ ἀδυναμία παρακολουθήσεως ἑνὸς ὑγιοῦς πράγματι τουριστικοῦ προγράμματος. Διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου ἔχομεν τὴν γνώμην ὅτι θεραπεύεται τὸ ἐλάττωμα τοῦτο, διότι ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς διορίζεται ἐπὶ θητείᾳ 3ετῆ Ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρον 6 τὸ ὁποῖον λέγει: «................. ..... (Ἀναγινώσκει).........» Συνεπῶς, ὑπάρχει ἕνας περιωρισμὸς ὅσον ἀφορᾷ τὰ πρόσωπα μεταξὺ τῶν ὁποίων πρέπει νὰ εὑρεθοῦν οἱ κατάλληλοι ἄνθρωποι διὰ τὴν διοίκησιν τοῦ Τουρισμοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν παῦσιν διὰ τοῦ ἄρθρου 9 προβλέπεται «... ........ (Ἀναγινώσκει)........».

§97Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ προσόντα δὲν νομίζετε ὅτι δὲν καθορίζονται ἐπακριβῶς;

§98Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Μοῦ φαίνεται ὅτι καθορίζονται ἀρκετὰ σαφῶς. Διότι θὰ ὑπάρχῃ ἡ συναίσθησις εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι δὲν θὰ πρέπῃ νὰ τοποθετήσῃ τὸν τυχόντα, ἀλλὰ θὰ πρέπῃ οὗτος νὰ ἔχῃ καὶ τὰ τυπικὰ προσόντα.

§99ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Πρέπει νὰ καθορισθῇ σαφῶς, ὅτι πρέπει νὰ ἔχουν τὸν αʹ ἢ βʹ βαθμὸν ἢ νὰ εἶναι πτυχιούχοι ἀνωτάτων Σχολῶν.

§100Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Εἰς ὅλους τοὺς νόμους τὰ ἴδια πράγματα γράφονται, ἀναγνώρισις, κῦρος κλπ....

§101Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐκτὸς τοῦ γενικοῦ Γραμματέως, ὑπάρχει ἕνα Διοικητικὸν Συμβούλιον ἀποτελούμενον ἀπὸ 11 μέλη, μεταξὺ τῶν ὁποίων λαμβάνουν μέρος οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοί, ἀνώτεροι ὑπάλληλοι τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ὅλοι, δηλαδή, οἱ ὀργανισμοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν σχέσιν μὲ τὸν Τουρισμόν. Τὸ Διοικητικὸν αὐτὸ Συμβούλιον ἐκλέγεται ἀπὸ μίαν ἄλλην ἐπιτροπὴν ἐκλεκτόρων, εἰς τὴν ὁποίαν λαμβάνουν μέρος, οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν διαφόρων ὀργανώσεων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν σχέσιν ἐπίσης μὲ τὸν Τουρισμόν. Ὅταν θὰ συνέλθῃ ἡ ἐπιτροπὴ αὐτὴ τῶν ἐκλεκτόρων θὰ κάμῃ ἕνα κατάλογον εἰς διπλάσιον ἀριθμὸν τῶν προβλεπομένων διὰ τῆς παραγράφου 4, ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἡ εὐχέρεια καὶ ἡ δυνατότης ἐκλογῆς καὶ μεταξὺ αὐτῶν τῶν προσώπων, τὰ ὁποῖα θὰ ἀπαρτίσουν τὸν κατάλογον, θὰ ἐκλεγῇ τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον τοῦ Τουρισμοῦ εἰς τὸ ὁποῖον εἶναι ἀνατεθειμένα τὰ καθήκοντα τοῦ Τουρισμοῦ, κατάρτισιν προγράμματος κλπ. Ἕνα μειονέκτημα σοβαρὸν τὸ ὁποῖον παρουσίασεν ἐν τῇ λειτουργίᾳ του ὁ Ὀργανισμὸς Τουρισμοῦ κατὰ τὸ παρελθόν, ἦτο ὅτι δὲν εἶχε κατορθωθῆ νὰ ἐξευρεθῇ τὸ κατάλληλον προσωπικόν. Διότι πρέπει νὰ συνομολογήσωμεν ἅπαντες, ὅτι διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῶν σκοπῶν αὐτῶν πρέπει νὰ ἔχωμεν πρὸ παντὸς εἰδικευμένον προσωπικόν. Διότι δὲν δύναται κανεὶς νὰ ἀποκτήσῃ εὔκολα ὡρισμένα προσόντα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν τὴν προσωπικότητα ἑνὸς Τουρισμοῦ. Λοιπόν, δίδεται ἡ δυνατότης διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ νὰ ἐξευρεθῇ καὶ νὰ δημιουργηθῇ τὸ κατάλληλον αὐτὸ προσωπικόν, διότι διὰ τοῦ ἄρθρου 11 προβλέπεται, ὅτι τὸ προσωπικὸν «............... ....... (ἀναγινώσκει)...........». Καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἀκριβῶς ὑπάρχουν καὶ ὡρισμέναι παρεκκλίσεις ἀπὸ τὰς κειμένας διατάξεις, ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρόσληψιν τοῦ προσωπικοῦ, διότι ἀμέσως μετὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς συμβάσεως δύναται νὰ ἀναλάβῃ ὑπηρεσίαν τὸ διοριζόμενον πρόσωπον.

§102ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν νομίζετε, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ προστεθῇ διάταξις καὶ διὰ τοὺς πολεμιστὰς τοῦ νόμου 751, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦνται πάντοτε εἰς ὅλους τοὺς νόμους;

§103Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγένετο εἰδικὴ συζήτησις μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, κύριε συνάδελφε, καὶ ἐπεκράτησεν, ἡ ἄποψις καὶ ὀρθῶς, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ οὐδὲν ἐμπόδιον, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐπιλογὴν τῶν προσώπων. Ὑπάρχει ἡ δήλωσις καὶ τοῦ ὑπουργοῦ καὶ ἔχει ἀναγραφῆ καὶ εἰς τὰ πρακτικά, τὰ ὁποῖα ἐτηρήσαμεν, ὅτι ἐὰν ὑπάρχουν ἐπὶ ἴσοις ὅροις ὑποψήφιοι τοῦ νόμου 751, ἀναμφισβητήτως θὰ προτιμηθοῦν αὐτοί. Ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ τίποτε, ἐὰν δὲν ὑπάρχουν τὰ προσόντα αὐτὰ τὰ εἰδικά, τὰ ὁποῖα ἀπαιτεῖ ὁ ὀργανισμός. Ἐπίσης διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου θεραπεύεται μία ἄλλη παλαιὰ ἔλλειψις, ἡ ἔλλειψις πόρων. Δηλαδὴ διὰ τοῦ ἄρθρου 13 προβλέπονται πόροι, οἱ ὁποῖοι ἀναμφισβητήτως εἶναι πολὺ περισσότεροι ἐκείνων, τοὺς ὁποίους εἶχε εἰς τὴν διάθεσίν του ὁ ὀργανισμός, ὡς ἐλειτούργησε μέχρι σήμερον. Λαμβάνεται δὲ εἰδικῶς πρόνοια καὶ ὅσον ἀφορᾷ καὶ τοὺς περαιτέρω διαδόχους.

§104Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Εἰς τὸ ἐδάφιον 8 περὶ πόρων γίνεται λόγος περὶ τοῦ ποσοστοῦ ἐπὶ τοῦ σχετικοῦ δικαιώματος καὶ τὸ ὁποῖον μεταφέρεται τώρα εἰς τὸν ὀργανισμὸν Τουρισμοῦ. Αὐτὸ τὸ ποσοστὸν θὰ τὸ διαθέτῃ ὁ Τουρισμὸς πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν λουτροπόλεων. Πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον οἱ τοπικοὶ πόροι θὰ διοχετευθοῦν εἰς τὰ μεγάλα κέντρα. Πρέπει νὰ γίνῃ δεκτόν, ὅτι οἱ πόροι αὐτοὶ θὰ διατίθενται διὰ τὰς ἀντιστοίχους λουτροπόλεις.

§105Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Μοῦ φαίνεται, ὅτι προβλέπεται τοῦτο.

§106ΣΤ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἐπειδὴ προέρχεσθε ἀπὸ ἐπαρχίαν σᾶς τὸ λέγω αὐτό.

§107Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Κύριε συνάδελφε, νομίζω ὅτι αὐτὸ τὸ ὁποῖον ζητεῖτε, δὲν θὰ ἦτο ὀρθόν, διότι ἐνδέχεται νὰ ἔχωμεν μίαν λουτρόπολιν, ἡ ὁποία νὰ ἔχῃ μεγάλους πόρους, καὶ μὲ τοὺς πόρους αὐτοὺς νὰ ἠμποροῦμεν νὰ τονώσωμεν μίαν ἄλλην λουτρόπολιν, ἡ ὁποία δὲν ἔχει πόρους. Ἄλλωστε αὐτὸ ποὺ εἴπατε διασπᾷ καὶ τὴν ἑνότητα τῶν πόρων τοῦ Κράτους. Ἀλλὰ δὲν νομίζω, ὅτι αὐτὸ πρέπει νὰ ἰσχύσῃ ὡς κανὼν δεσμευτικός.

§108ΣΤ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Θὰ ἀπογυμνωθοῦν τελείως αἱ μικραὶ λουτροπόλεις.

§109Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Αὐτό, τὸ ὁποῖον κάμνομεν προβλέπει τὴν τόνωσιν τῶν μικρῶν λουτροπόλεων.

§110Σ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Ἡ ἱστορία λέγει, ὅτι θὰ γίνῃ τὸ ἀντίθετον.

§111Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ κανονισθῇ ἕνα ποσοστόν, δηλαδὴ τὰ 50% νὰ διατίθενται διὰ τὴν λουτρόπολιν καὶ τὰ ἄλλα 50% διὰ τὸ κέντρον;

§112Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Ὅλα αὐτά, ἐφ’ ὅσον θὰ εἶναι καλὴ ἡ διοίκησις, θὰ εἶναι περιττά. Ἐὰν εἶναι κακὴ ἡ διοίκησις οὐδεμία διασφάλισις ἀρκεῖ. Ὑποθέσατε, ὅτι ἕνα καλὸ συμβούλιον ἀποφασίζει μίαν λουτρόπολιν μεγάλην νὰ τὴν τονώσῃ καὶ νὰ τὴν δημιουργήσῃ. Ἐὰν κάμωμεν αὐτὰ ποὺ λέγετε, τῆς δένετε τὰ χέρια, διότι δὲν θὰ ἠμπορῇ τοὺς πόρους τοῦ Λουτρακίου φερ’ εἰπεῖν νὰ τοὺς πάρῃ.

§113ΣΤ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ. Δέχεσθε, κύριε ὑπουργέ, τὰ λεχθέντα παρ’ ἡμῶν νὰ ἀποτελέσουν ἑρμηνευτικὴν δήλωσιν;

§114Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Ἡ ἔννοια τοῦ νόμου εἶναι, ὅτι δὲν θὰ πάρωμεν ἀπὸ τὰς μικρὰς λουτροπόλεις τὰ ἔσοδα ὑπὲρ τῶν μεγάλων.

§115ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Σύμφωνοι, σύμφωνοι.

§116Α. ΖΑΚΚΑΣ. Νὰ τεθῇ διάταξις, ἡ ὁποία νὰ λέγῃ ὅτι θὰ προτιμῶνται τὰ ἔργα τῶν μεγάλων λουτροπόλεων καὶ κατόπιν τῶν μικρῶν.

§117Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, αὐτὰ ἦσαν τὰ βασικὰ ἐλαττώματα, τὰ ὁποῖα παρουσίασεν ἐν τῇ λειτουργίᾳ της ἡ Γραμματεία Τουρισμοῦ, παρὰ τῷ Πρωθυπουργῷ, εἰς τὸ παρελθόν. Δὲν ὑπεισέρχομαι εἰς τὴν ἔρευναν ὅλων τῶν ἄλλων ἄρθρων, διότι εἶναι τυπικά, ρυθμίζουν διάφορα ζητήματα τὰ ὁποῖα φυσικὸν ἦτο νὰ γεννηθοῦν κατόπιν τῆς καταργήσεως τῆς Γεν. Γραμματείας Τουρισμοῦ καὶ τῆς δημιουργίας τοῦ νέου αὐτοῦ ὀργανισμοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον μεταβιβάζονται αἱ ἁρμοδιότητες τῆς παλαιᾶς γραμματείας. Φρονοῦμεν ὅτι διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου, τοῦ ὁποίου εἰσηγούμεθα τὴν ἐπιψήφισιν ἀπὸ τὴν Βουλήν, ὁ τόπος ἔχει πολλὰ νὰ ὠφεληθῇ, ἐὰν ἐφαρμοσθῇ ἐπιτυχῶς τὸ νομοσχέδιον καὶ ἀναπτύξῃ πλήρως τὴν τουριστικὴν του κίνησιν.

§118ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Μελᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§119Ι. ΜΕΛΑΣ. Θὰ ἔπρεπε νὰ λάβω τὸν λόγον ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας καὶ τὸ νομοθέτημα εἶναι βασικόν. Ἔπρεπε τέλος πάντων νὰ ἀναδιοργανωθῇ ἐπὶ νέων βάσεων ὁ Τουρισμός, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀναμένομεν μεγίστην συμβολὴν διὰ τὴν προκοπὴν καὶ ἀναδιοργάνωσιν τῶν οἰκονομικῶν τῆς χώρας. Ἔχομεν μερικὰς ἀντιρρήσεις κατὰ τοῦ νομοθετήματος, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν ἔφθασεν ἀκόμη ἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου. Διὰ τοῦτο, σύμφωνα καὶ μὲ τὸ Σύνταγμα, δὲν πρέπει νὰ γίνῃ σήμερον ἡ συζήτησις, ἀλλὰ νὰ ἀναβληθῇ διὰ τὴν προσεχῆ Τρίτην.

§120Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Θὰ παρεκάλουν διὰ τὸν λόγον ποὺ εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. συνάδελφος, πράγματι νὰ ἀναβάλωμεν τὴν μόνην συζήτησιν, διότι ἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου θὰ καταρτισθῇ αὔριον. Ἐπειδὴ ὅμως ὀλίγαι ἡμέραι νομοθετικῆς ἐργασίας μᾶς ἀπομένουν καὶ ἐπειδὴ ἡ ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου θὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν Βουλὴν αὔριον τὸ πρωΐ, θὰ παρεκάλουν τὴν Βουλὴν ὅπως προχωρήσῃ ἡ συζήτησις, ἀλλὰ ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι δὲν θὰ τερματισθῇ σήμερον ἡ συζήτησις, ἀλλὰ τὴν προσεχῆ Τρίτην, ὁπότε θὰ ἔχῃ ἐκτυπωθῇ καὶ ἡ ἔκθεσις τοῦ Γ. Λογιστηρίου. Νομίζω ὅμως ὅτι τίποτε δὲν μᾶς ἐμποδίζει ἀπόψε νὰ ἀκούσωμεν τὰς τροποποιήσεις.

§121Ι. ΜΕΛΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, αἱ βασικαί μας ἀντιρρήσεις εἶναι εἰς τὸ προσωπικόν. Δὲν καθορίζετε ἀπὸ δύναμιν πόσων ταξιαρχῶν θὰ ἀποτελεῖται τὸ προσωπικὸν καὶ αἱ ἀπολαυαὶ καὶ αἱ ἄλλαι διατάξεις ἐπαφίενται εἰς τὸν κανονισμὸν τοῦ Ὀργανισμοῦ. Προτιμότερον θὰ ἦτο νὰ ἔλθῃ αὔριον ἡ ἔκθεσις τοῦ Γεν. Λογιστηρίου καὶ τὴν Τρίτην νὰ γίνῃ ἡ μόνη συζήτησις τοῦ νομοσχεδίου.

§122Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Θὰ παρεκάλουν τοῦτο. Ἐὰν νομίζητε ὅτι τὸ ἄρθρον τοῦ προσωπικοῦ εἶναι τόσον βασικῆς σημασίας καὶ ἔχει σχέσιν μὲ τὴν ἔκθεσιν, εὐχαρίστως νὰ τὸ ἀφήσωμεν διὰ τὴν προσεχῆ Τρίτην, ἀλλὰ νὰ γνωρίζωμεν τὶ τροποποιήσεις θέλει ἡ Βουλὴ καὶ νὰ μείνῃ διὰ τὴν Τρίτην μόνον τὸ θέμα τοῦ προσωπικοῦ.

§123Ι. ΜΕΛΑΣ. Ἐπιθυμοῦμεν, κ. ὑπουργέ, νὰ συμβάλωμεν εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως. Νομίζω ὅμως ὅτι κατόπιν τῆς ὑποβληθείσης ἐνστάσεως, λόγῳ τῆς ἐλλείψεως τῆς ἐκθέσεως τοῦ Γ. Λογιστηρίου, ὁπότε ἠμπορεῖ νὰ προβληθῇ ἐπὶ ἀκυρότητι τὸ ἐν λόγῳ νομοθέτημα, νομίζω ὅτι ἐπαφίεται εἰς τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Κυβερνήσεως νὰ κρίνῃ, ἐὰν ἠμπορῇ νὰ γίνῃ ἡ συζήτησις αὐτή, κατὰ τὸν τρόπον, τὸν ὁποῖον ὑποδεικνύετε.

§124Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Ἐὰν ὁρίσωμεν ὅτι ἡ μόνη συζήτησις θὰ γίνῃ τὴν Τρίτην, τότε τυπικῶς εἴμεθα ἐν τάξει, ἀλλ’ ἐν τῷ μεταξὺ ἀπόψε νὰ ἀκούσωμεν τὰς ἀπόψεις τῶν κυρίων συναδέλφων. Μοῦ φαίνεται, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἀντίρρησις ἐπ’ αὐτοῦ.

§125Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Νὰ προχωρήσῃ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, νὰ ἀκούσωμεν τὰς τροποποιήσεις ποὺ θὰ ὑποβάλῃ ἡ Βουλὴ καὶ τὰς ὁποίας ἐνδεχομένως θὰ δεχθῇ ἡ Κυβέρνησις καὶ τὴν προσεχῆ Τρίτην γίνεται ἡ τελικὴ ψήφισις τοῦ νομοσχεδίου.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ συζητήσῃ ἀπόψε ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου;

§127ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§128ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σβῶλος ἔχει τὸν λόγον.

§129Α. ΣΒΩΛΟΣ. Ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, κύριοι βουλευταί, δὲν πιστεύω νὰ ὑπάρχῃ σοβαρὰ ἀντίρρησις. Ὄντως ἦτο καιρὸς νὰ ληφθῇ μία μέριμνα πιὸ συστηματικὴ περὶ ὀργανώσεως αὐτοῦ τοῦ μεγάλου πλουτοπαραγωγικοῦ πόρου τῆς χώρας, εἰς τὸν ὁποῖον στηρίζονται τόσαι ἐλπίδες. Χαίρω δὲ ἰδιαιτέρως, διότι εἰς τὸ ἄρθρον 3 ὁρίζεται, ὅτι ἡ ἐποπτεία τοῦ Τουρισμοῦ ὑπάγεται εἰς ἓν Ὑπουργεῖον καὶ μάλιστα εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Οἰκονομίας. Καὶ χαίρω διὰ δύο λόγους, πρῶτον, διότι ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον ἐκεῖνο ἐξεκίνησε πρὸ 40ετίας ἡ ὑπηρεσία ξένων καὶ ἐκθέσεων, τὴν ὁποίαν ἐκεῖ ἔταξε τότε ὁ Πατὴρ τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ. Ἔκτοτε ἡ ὑπόθεσις τοῦ Τουρισμοῦ περιεπλανήθη ἀπὸ ὑπηρεσίας εἰς ὑπηρεσίαν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀποδεικνύει τὸ ὀλιγώτερον ἔλλειψιν σοβαρότητος. Καὶ δεύτερον ὀρθῶς ὁ Τουρισμὸς ὑπήχθη εἰς τὴν ἐποπτείαν τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, διότι τὸ Ὑπουργεῖον τοῦτο εἶναι τὸ πλέον κατάλληλον καὶ θέλω νὰ ἐλπίζω, ὅτι καὶ οἱ μέλλοντες ὑπουργοὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, θὰ αἰσθανθοῦν τὴν ἀνάγκην νὰ προαγάγουν τὴν ὑπηρεσίαν αὐτήν. Πέραν αὐτῶν, ἀντιλαμβάνομαι τὸν Ὀργανισμὸν αὐτὸν ὡς συντονιστικὸν ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, ὅτι δὲν θὰ καταπνίξῃ ἀλλὰ θὰ ἐνισχύσῃ ἄλλην πρωτοβουλίαν ἐκ τῶν κάτω προερχομένην καὶ μάλιστα ἐκ τῶν ὀργανισμῶν τῆς τοπικῆς αὐτοδιοικήσεως. Τὸ θέμα αὐτὸ ἔχει δύο ὄψεις. Διὰ μεγάλας πόλεις ὡς εἶναι αἱ Ἀθῆναι, ἡ πρωτοβουλία τοῦ Δήμου πρέπει νὰ εἶναι πολὺ ἰσχυροτέρα, διότι ὁ τουρισμὸς θὰ ἀναπτυχθῇ ἐξαιρετικὰ γύρω ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτήν. Ὅσον ἀφορᾷ τὰς ἄλλας πόλεις τὸ θέμα συμπίπτει μὲ τὸ ζήτημα τῶν ἰαματικῶν πηγῶν. Διότι, ὑπάρχει τὸ θέμα τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἰαματικῶν πηγῶν, αἱ ὁποῖαι κεῖνται εἰς τὸν χῶρον ὡρισμένου Δήμου καὶ ἔχω νὰ σᾶς φέρω ὡς παράδειγμα τὰς πηγὰς τοῦ Λαγκαδᾶ, οἱ κάτοικοι τοῦ ὁποίου ἓν καὶ μόνον αἴτημα διατυπώνουν εἰς ὅσους τοὺς ἐπισκέπτονται, νὰ περιέλθῃ ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν ἰαματικῶν πηγῶν εἰς τὸν ἴδιον τὸν Δῆμον. Τὸ αἴτημα αὐτό, δὲν πρέπει νὰ τὸ ἴδῃ κανεὶς οὔτε μὲ δυσπιστίαν, οὔτε μὲ ἀντιπάθειαν, διότι ὅσην προσπάθειαν καὶ ἐὰν ἐκάλυπτεν, ἐὰν δὲν ἐκάλυπτεν ἀποκέντρωσιν πραγματικὴν μᾶλλον θὰ ἀποτύχητε εἰς τὸ κεφάλαιον αὐτό, παρὰ θὰ ἐπιτύχητε. Ἠμπορεῖ ἕνας τόπος νὰ μὴ εἶναι κατάλληλος διὰ τουρισμόν, ἀλλὰ νὰ συχνάζεται ἀναγκαστικῶς ἀπὸ πάσχοντας ἀνθρώπους λόγῳ τῶν ἰαματικῶν πηγῶν δι’ αὐτὸ θὰ ἤθελα εἰς τὸ νομοσχέδιον νὰ διασαφηνισθῇ ὁ βαθμὸς τῆς πρωτοβουλίας, τῶν ὀργάνων τῆς αὐτοδιοικήσεως καὶ εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ Τουρισμοῦ καὶ εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν ἰαματικῶν πηγῶν, ὅπου ὑπάρχουν. Πέραν τούτων, ἔχω νὰ κάμω μίαν παρατήρησιν—διὰ νὰ μὴ λάβω πάλιν τὸν λόγον—ἐπὶ μιᾶς διατάξεως ποὺ ἀφορᾷ τὴν συγκρότησιν τοῦ Δ.Σ. τοῦ Τουρισμοῦ, εἰς τὴν ὁποίαν ἀφ’ οὗ καθορίζονται αἱ ἰδιότητες τῶν μελῶν, ὑπάρχει εἰς τὸ ἐδάφιον 7 τοῦ ἄρθρου 4 τὸ ἀσυμβίβαστον τῆς ἰδιότητος τοῦ βουλευτοῦ ἢ τοῦ ἐνεργῶς μετέχοντος τῆς διοικήσεως κόμματος πρὸς τὸ ἀξίωμα τοῦ μέλους τοῦ Δ.Σ. Ἀντιλαμβάνομαι τὴν ἀπωτέραν σκέψιν τοῦ συντάκτου τῆς διατάξεως αὐτῆς: Εἶναι ἡ δυσπιστία πρὸς τὸ πολιτικὸν πρόσωπον ποὺ θὰ εἶναι μέλος ἑνὸς ὀργανισμοῦ δημοσίου χαρακτῆρος. Ἐγὼ ἀντιθέτως πιστεύω, κατὰ τὸ παράδειγμα πλείστων ἄλλων νομοθεσιῶν, ὅτι ἡ συνεργασία τοῦ πολιτικοῦ προσώπου εἰς τοιαῦτα θέματα ὄχι μόνον δὲν εἶναι ἐπιβλαβής, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὠφέλιμος. Μὴ φαντάζεσθε, ὅτι τοιοῦτοι ὀργανισμοὶ ἠμποροῦν νὰ ἐπιτύχουν ἐὰν δὲν ἔχουν μίαν σταθερὰν συνάρτησιν πρὸς τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Λαοῦ, τοὐναντίον, θὰ σᾶς βοηθήσουν οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Λαοῦ καὶ εἰς τὴν λύσιν ὡρισμένων θεμάτων. Δὲν πρέπει ἐπ’ ἄπειρον νὰ συγχέωμεν τὴν κομματικὴν ἐπέμβασιν μὲ τὴν πολιτικὴν συνεισφορὰν τοῦ πολιτικοῦ προσώπου. Ἀλλ’ ἐπὶ πλέον, δὲν δέχομαι αὐτὴν τὴν μείωσιν, τοῦ ἀσυμβιβάστου, τοῦ βουλευτοῦ, διότι δὲν θεωρῶ, ὅτι ὁ βουλευτὴς εἶναι ἕνα πρόσωπον κακοποιὸν καὶ τόσον ὕποπτον, ὥστε πρέπει νὰ τὸν ἀποκλείσωμεν ἀπὸ κάθε συμμετοχὴν εἰς συμβούλιον ποὺ δὲν εἶναι καθαρὰ Διοίκησις, ἀλλ’ ἐπιτελεῖον μιᾶς προσπαθείας καθαρῶς Ἐθνικῆς φύσεως. Ἐὰν εὕρητε, κύριε ὑπουργέ, πολιτικὰ πρόσωπα ἱκανὰ νὰ βοηθήσουν εἰς τὸ ἔργον αὐτό, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ τὰ ἀποκλείσητε. Ἔχω ἐπιφύλαξιν, ἐπὶ πλέον ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀλλοδαποὺς συμβούλους, διότι ἂν ὑπῆρξαν εἰς τὸ παρελθὸν ἀλλοδαποί, οἱ ὁποῖοι προσέφερον ὑπηρεσίας εἰς μίαν ὀργάνωσιν ὑπηρεσίας, ὑπῆρξαν καὶ ἄλλοι οἱ ὁποῖοι ἐλάμβανον ἐπὶ ἀρκετὰ ἔτη ἕνα μεγάλον μισθὸν καὶ δὲν μᾶς ἀφῆκαν, οὔτε κἂν ἴχνος τῆς διαβάσεώς των. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν πρόσληψιν τοῦ προσωπικοῦ, τὸ ὁποῖον κατὰ γενικὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου θὰ προσληφθῇ ἐπὶ συμβάσει—ὅπερ ὁμολογῶ, ὅτι δὲν μὲ ἐνθουσιάζει—πρέπει νὰ ἔχητε ὑπ’ ὄψει σας, κύριε ὑπουργέ, ὅτι πρόκειται περὶ Δημοσίου Ὀργανισμοῦ καὶ ἑπομένως θὰ εἶσθε ὑποχρεωμένος νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψει σας τὸ γενικὸν πλαίσιον τῶν ἀμοιβῶν τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Αὐτὸ δὲν ὑπάγεται εἰς κανένα περιορισμόν, ἀλλὰ σᾶς τὸ θέτω ὑπ’ ὄψει σας διὰ νὰ ἰδῆτε πῶς θὰ τὸ διατυπώσητε. Πέραν τούτου ὁμιλῆτε περὶ τοῦ ὑπάρχοντος σήμερον μονίμου προσωπικοῦ τῆς Γενικῆς Γραμματείας Τουρισμοῦ, σᾶς τονίζω τὴν λέξιν μονίμου, διότι ὁ μόνιμος δὲν ἠμπορεῖ νὰ μετατίθεται ὡς οἱ ἄλλοι καὶ σᾶς ἐρωτῶ ἐπὶ πλέον, διατί θέλετε νὰ στερηθῆτε τῶν ὑπηρεσιῶν τῶν τυχὸν καταλλήλων μονίμων ὑπαλλήλων;

§130Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρόεδρος Κυβερνήσεως). Θὰ κριθοῦν ἀπὸ ἐπιτροπήν.

§131Α. ΣΒΩΛΟΣ. Ἡ διάταξις λέγει μετατάσσονται εἰς ἄλλα Ὑπουργεῖα. Αὐτὸ εἶναι ἀνώμαλον καὶ δεύτερον, ἐὰν οἱ ὑπάλληλοι εἶναι καλοί, διατί νὰ τοὺς στερηθῇ ὁ νέος Ὀργανισμὸς καὶ νὰ τοὺς ἀντικαταστήσῃ δι’ ἰσαρίθμων ἄλλων; Θέτω ὑπὸ τὴν σκέψιν καὶ τὴν προσοχήν σας τὸ ζήτημα αὐτὸ διότι δὲν ἀντιλαμβάνομαι, διατὶ ὅταν ἔχετε ἕνα ὑλικὸν μὲ τὸ ὁποῖον θέλετε νὰ ἐργασθῆτε, τὸ ὑλικὸν αὐτὸ θὰ τὸ σκορπίσητε εἰς ἄλλα Ὑπουργεῖα καὶ δὲν θὰ τὸ χρησιμοποιήσητε ἐσεῖς.

§132Ι. ΜΕΛΑΣ. Εἶμαι εἰσηγητής, κύριε Πρόεδρε.

§133Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Νὰ συζητηθῇ τὴν Τρίτην τὸ νομοσχέδιον διὰ νὰ εἴμεθα προετοιμασμένοι.

§134Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Νὰ συζητήσωμεν σήμερον καὶ ἔπειτα νὰ ἀναβληθῇ διὰ τὴν Τρίτην.

§135ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μελᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§136Ι. ΜΕΛΑΣ. Μεταξὺ τῶν νομοθετημάτων ἅτινα θεωροῦνται ὅτι θὰ συμβάλλουν εἰς τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας εἶναι καὶ τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα. Διὰ τοῦ νομοθετήματος ὑπάρχει μία διάθεσις δημιουργίας νέων θέσεων μὲ ἁδροτάτας ἀμοιβὰς εἰς πολλὰς δὲ περιπτώσεις παρεκλίνουν τῆς πεπατημένης, ὅπως συμβαίνει μὲ τὸ ἐδάφιον 4 τοῦ ἄρθρου 11 τοῦ παρόντος νομοθετήματος, ὅπου τὸ ποσὸν τῆς ἀμοιβῆς ὁρίζεται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου καὶ θὰ εἶναι καθ’ ὑπέρβασιν τῶν ὁρίων τῶν ἀποδοχῶν τῶν ὑπαλλήλων. Ταῦτα πάντα ὑπὸ συνθήκας ὅπως αἱ σημεριναὶ ὅπως καὶ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Οἰκονομίας μεταξὺ τῶν ὑπαλλήλων. Ἀλλὰ ἀμφιβάλλω ἐὰν εὗρε ἡ Κυβέρνησις τὸ τοιοῦτον πρόσωπον, ὥστε νὰ ἀπονείμῃ τὰ δικαιώματα αὐτά. Ὑπάρχουν ἐπίσης, κύριοι βουλευταί, διατάξεις αἱ ὁποῖαι ὅπως τὸ ἄρθρον 15 εἰς τὸ κεφάλαιον «Ἔργα καὶ Προμήθειαι» λέγει: «Ἐν τῇ διεξαγωγῇ..... (ἀναγινώσκει) ....», ὅπως καὶ εἰς τὸ κεφάλαιον περὶ διαχειρίσεων. Λέγω, κύριοι βουλευταί, εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ὑπάρχει ὁ ἰσχυρισμὸς τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ὁ Τουρισμὸς εἶναι τομεὺς εἰς τόν ὁποῖον εἷς τῶν ἐγκριτωτέρων δημοσιογράφων ὑπεστήριξε μίαν περίεργον ἀντίληψιν εἰπὼν ἐσχάτως, ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψωμεν πᾶσαν προσπάθειαν οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως τῆς χώρας, νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὰ πάντα καὶ νὰ ἐπιδοθῶμεν εἰς τὸν Τουρισμόν. Αὐτὸ εἶναι ὑπερβολή, ἀλλ’ ἡ ὑπερβολὴ αὐτὴ ἐγκλείει μίαν ἀλήθειαν. Ὁ Τουρισμὸς ἀποτελεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἁρμοὺς ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ στηριχθῇ ἡ οἰκονομικὴ ἀναδιοργάνωσις τῆς χώρας καὶ διὰ τὴν προκοπὴν τοῦ τομέως τούτου ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν γνώμην, ὅτι πρέπει νὰ μὴν ὑπάρξουν αἱ τροχοπαῖδαι διὰ τὴν λειτουργίαν τῆς προσπαθείας, αἱ τροχοπαῖδαι τοῦ δημοσίου λογιστικοῦ ἢ τῶν ἄλλων ἐν γένει διατάξεων διὰ τὴν γοργὴν διαχείρισιν καὶ ἀντιμετώπισιν τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ Τουρισμοῦ. Ὑποστηρίζει ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐπαφίεται εἰς τὴν κρίσιν τῆς Ἀντιπροσωπείας νὰ τὰ ἀποδεχθῇ. Νὰ δώσῃ δηλαδὴ τὰς ἐλευθεριότητας αὐτὰς εἰς τὰς ὑπηρεσίας Τουρισμοῦ ἢ νὰ θέσῃ καὶ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτὴν ἐκτὸς τῆς τροχοπαίδης τὴν ὁποίαν ἀνεκάλυψεν ἡ πεῖρα τῶν αἰώνων, ὅσον ἀφορᾷ τὴν δημοσίαν διαχείρισιν.

§137Σ. ΚΩΤΙΑΔΗΣ. Νομίζω ὅτι, πολὺ ὀρθῶς ἐγένετο τὸ ἄρθρον 15, διότι γνωρίζω ἐξ ἰδίας πείρας ἀπὸ τὴν Ρόδον, ὅτι ὅταν ἔσπαγε κανένα τζάμι, ἔπρεπε νὰ κινηθῇ ὁλόκληρον τὸ Κράτος διὰ νὰ ἐπανορθωθῇ ἡ ζημία. Δι’ αὐτὸ νομίζω ὅτι πολὺ ὀρθῶς ἐτέθη αὐτὴ ἡ διάταξις.

§138Ι. ΜΕΛΑΣ. Ὁμιλεῖτε ἐκ τῆς ἐπιτοπείου πείρας τῆς καλυτέρας τουριστικῆς γωνιᾶς τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ ὀρθῶς ὑπεστήριξα, ὅτι ἐπαφίεμαι εἰς τὴν κρίσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας κατὰ πόσον πρέπει νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ διάταξις. Κύριοι βουλευταί, καταλήγων τάσσομαι κατ’ ἀρχὴν ὑπὲρ τῆς ἐπειγούσης ψηφίσεως τοῦ νομοθετήματος. Ἀνέπτυξα τὰς ἐπιφυλάξεις τὰς ὁποίας ἔχομεν ὡς μειοψηφία. Ἐφιστῶ ἰδιαιτέρως τὴν προσοχὴν ὑμῶν καὶ κυρίως παρακαλῶ καὶ καλῶ τὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ θέσῃ τέρμα κατὰ τὴν πρώτην αὐτὴν προβολὴν τῆς προσπαθείας εἰς τὴν ἀπόπειραν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ δημιουργήσῃ νέους ὑπαλλήλους εἰς μίαν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπηγγέλθη οἰκονομίας, κατηγόρησε δὲ ἄλλην Κυβέρνησιν, ὅτι δὲν ἐπραγματοποίησε τὰς οἰκονομίας αὐτάς. Ἐσχάτως προσφυῶς, προσφυέστατα εἷς ἐκ τῶν ἡγουμένων τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου ἐχαρακτήρισε τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ. Τὸ παραλλήλισε μὲ τὴν Μονὴν Κερατέας. Διὰ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς προσθέτουν, εἰς τὴν Μονὴν νέα κελλιὰ τὰ ὁποῖα ἀντίκεινται καὶ εἰς τὰς ἐπαγγελίας, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ συμφέρον των.

§139ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γρηγοριάδης ἔχει τὸν λόγον.

§140Ν. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ὁμιλήσω τὴν προσεχῆ Τρίτην;

§141ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μάλιστα.

§142Ε. ΑΒΕΡΩΦ. (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Κύριε Πρόεδρε, θὰ ἤθελα νὰ κάμω μίαν δήλωσιν, εἰς ἕνα οὐσιῶδες σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. συνάδελφος. Πράγματι ὑπάρχει ἀοριστία ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν προσώπων. Γενικὴ οἰκονομία τοῦ νόμου εἶναι ὅτι ἠθελήσαμεν νὰ δώσωμεν τὴν εὐχέρειαν τῆς κινήσεως τρόπον τινὰ μιᾶς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρήσεως, ὥστε νὰ ἠμπορέσωμεν νὰ ἔχωμεν τὴν ἐλευθερίαν τῆς δράσεως τῶν ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων εἰς τὰ ἔργα τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ἐκτελῇ ὁ Ὀργανισμὸς Τουρισμοῦ. Καὶ ὅπως εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ἐπιχείρησιν δὲν ὑπάρχει ὁ περιορισμὸς τοῦ ἀριθμοῦ, αὐτὸ ἠθελήσαμεν νὰ κάμωμεν καὶ ἐδῶ. Ἀλλὰ σπεύδω νὰ δηλώσω ὅτι, ἐπειδὴ συνάδελφοι, ὅπως ὁ κ. Μελᾶς, ἔφθασαν νὰ διατυπώσουν ἀνησυχίας, ὅτι διὰ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ἐπιδιώκεται ἴσως ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως νὰ δημιουργηθῇ ταξιαρχία ὑπαλλήλων, σπεύδω νὰ δηλώσω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀποδέχεται τὸν περιορισμὸν τοῦ ἀριθμοῦ, θέλω ὅμως νὰ ἐπικαλεσθῶ καὶ μίαν ἄλλην διάταξιν τὴν ὁποίαν δὲν παρετηρήσατε, ὅτι ἀντιθέτως ἀποβλέπομεν ὡς πρὸς τὸν σχηματισμὸν τοῦ προσωπικοῦ εἰς ἀπόσπασιν ἀπὸ ἄλλα Ὑπουργεῖα, ἀπὸ ἄλλους ὀργανισμοὺς καὶ ἀπὸ Τραπέζας ἀκόμη, διότι νοοῦμεν νὰ λειτουργήσωμεν μὲ ἐλάχιστα ἔξοδα. Ἀλλὰ δὲν θέλομεν νὰ βάλωμεν ἕνα περιορισμόν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει δέχομαι νὰ τεθῇ περιορισμὸς τοῦ ἀριθμοῦ καὶ ἀναμένω πρότασιν ἐκ μέρους σας περιοριστικήν.

§143Ι. ΜΕΛΑΣ. Ποῖον ἀριθμὸν θέλει ἡ Κυβέρνησις;

§144Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Θὰ ἤθελαν μίαν εὐρυχωρίαν, διότι δὲν γνωρίζω ποίαν ἐξέλιξιν θὰ πάρῃ. Ἐὰν π.χ. πᾶμε πρὸς μίαν Κρατικὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν ξενοδοχείων τῆς Ρόδου, ἐλλείψει ἄλλης λύσεως, φαντασθῆτε τὸν περιορισμὸν ποὺ θὰ ἔχωμεν.

§145Ι. ΜΕΛΑΣ. Δὲν θὰ εἶναι ἐπαρκής, κύριε ὑπουργέ, ὁ ἀριθμὸς τῶν μετατασσομένων ὑπαλλήλων ἀπὸ τὰ ἄλλα Ὑπουργεῖα;

§146Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Δὲν τὸ ξέρω.

§147Ι. ΜΕΛΑΣ. Νὰ δοθῇ τότε ἡ δυνατότης εἰς τὸν κ. ὑπουργόν, προτάσει δηλαδὴ τοῦ κ. ὑπουργοῦ, τὸ διοικητικὸν συμβούλιον τοῦ Τουρισμοῦ νὰ αὐξάνῃ τὸν ἀριθμὸν τὸν ὁποῖον θὰ θέσωμεν ἀπὸ τώρα.

§148Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Τὸ δέχομαι.

§149Ι. ΜΕΛΑΣ. Διότι θὰ δημιουργῆται καὶ θέμα εὐθύνης.

§150Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Ὡς τὸ διατυπώνετε, τώρα, κύριε συνάδελφε, ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπαλλήλων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπερβῇ τὸν ἀριθμὸν τῶν σήμερον ὑπηρετούντων.

§151Ι. ΜΕΛΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, διὰ νὰ κάμῃ ἔκθεσιν τὸ Γενικὸν Λογιστήριον θὰ χρειασθῇ μίαν κατάστασιν κατὰ βαθμὸν καὶ ἀριθμὸν ὑπαλλήλων, ἀλλέως ὄχι τὴν Τρίτην, ἀλλὰ οὔτε τὸ ἑπόμενον ἔτος τὸ Γενικὸν Λογιστήριον δὲν πρόκειται νὰ μᾶς στείλῃ ἔκθεσιν. Ἐπὶ τῇ βάσει τούτων ἢ θὰ καθορίσωμεν ἕναν ἀριθμόν, δηλαδὴ ἡ Κυβέρνησις θὰ καθορίσῃ ἕναν ἀριθμόν, διότι ἀλλέως διερωτῶμαι κατὰ ποῖον τρόπον ἀναμένεται ἔκθεσις τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ὅταν δὲν ὑπάρχει οὔτε ἀριθμὸς οὔτε διαβάθμησις οὔτε ἀμοιβαὶ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα τὰ ὁποῖα συμπαρομαρτοῦν καὶ ἐπὶ τῇ βάσει ποίων στοιχείων τὸ Γενικὸν Λογιστήριον θὰ στείλῃ τὴν ἔκθεσίν του; Τὸ Γενικὸν Λογιστήριον δύναται νὰ εἴπῃ ὅτι εἶναι τόσον ἀκαθόριστον τὸ πρᾶγμα. Διατί, κύριε ὑπουργέ, νὰ μὴ ἀνανεώσωμεν τὴν νομοθεσίαν περὶ εὐθύνης τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔχει ἐγκαταλειφθῆ καὶ ἀποτελεῖ ἔτι παράγοντα κακοδαιμονίας τοῦ τόπου;

§152ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§153Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Μοῦ κάμνει ἐντύπωσιν ὅτι ζητήματα ζωτικοτάτης σημασίας τοῦ τόπου λύονται ἀπούσης τῆς Βουλῆς μὲ ἀναγκαστικοὺς νόμους. Μὲ Α. Ν. συνεστήθη ὁ Ο.Τ.Ε. καὶ ὁ νόμος αὐτὸς δὲν ἦλθεν ἀκόμη εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ὅμως, ὅπως ἀνέπτυξεν ὁ κ. Καλαμαρᾶς, ὁ Ο.Τ.Ε. δὲν πηγαίνει καλά. Ἡ Κυβέρνησις ἔσπευσε δι’ ἀναγκαστικοῦ νόμου νὰ λύσῃ καὶ τὸ μέγα θέμα τοῦ Τουρισμοῦ. Ὁ Τουρισμὸς συντελεῖ εἰς τὴν εἰσαγωγὴν συναλλάγματος εἰς τὴν Χώραν, ὅπως καὶ εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ τόπου. Ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ μὴ λύσῃ τὸ θέμα αὐτὸ δι’ Α. Ν., διὰ νὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία εἰς τὴν Βουλὴν νὰ μελετήσῃ τὸ ὅλον ζήτημα. Ἐγὼ νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀπεξενώθη διὰ τοῦ Α. Ν. σοβαρῶν συμφερόντων τὰ ὁποῖα ἀνέθεσεν εἰς ἓν συμβούλιον, ἐφ’ οὗ ἀσκεῖ σκιώδη ἔλεγχον. Διὰ τοῦ ἄρθρου 3 λέγεται ὅτι ἡ ἐποπτεία ἐπὶ τοῦ Συμβουλίου ἀσκεῖται ὑπὸ τοῦ ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Οἰκονομίας αὐτοπροσώπως. Αὐτὸ θὰ πῇ ὅτι τὸ Συμβούλιον θὰ κάμῃ τὴ δουλειά του καὶ ὁ Πρόεδρος ἢ ὁ γραμματεὺς αὐτοῦ θὰ ἐπικοινωνῇ μὲ τὸν ὑπουργὸν Ἐθνικῆς Οἰκονομίας καὶ θὰ τὸν κατατοπίζῃ. Ἐφ’ ὅσον λέγει αὐτοπροσώπως, δὲν θὰ ἠμπορῇ ὁ ὑπουργὸς νὰ ἔχῃ μίαν διεύθυνσιν ἁρμοδίαν, νὰ ἐλέγχῃ τὸ συμβούλιον, δηλαδὴ δὲν θὰ ὑπάρχῃ τὸ βοηθητικὸν ὄργανον τοῦ ὑπουργοῦ. Κατ’ ἐμὲ πρέπει νὰ διαγραφῇ ἡ λέξις «ὑπουργὸς» καὶ νὰ τεθῇ «Ὑπουργεῖον», ὥστε νὰ δύναται νὰ ὁρισθῇ μία ὑπηρεσία νὰ ἐλέγχῃ τὸ Συμβούλιον. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ὁ ὑπουργὸς μόνος του δὲν δύναται νὰ ἐπαρκέσῃ.

§154Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δηλαδὴ ζητεῖτε νέαν διεύθυνσιν εἰς τὸ Ὑπουργεῖον;

§155Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Μάλιστα, διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἀσκῆται ἡ ἐποπτεία, διότι ὁ ὑπουργὸς εἶναι πολὺ ἐπιβαρυμένος μὲ πολλὰ ἔργα καὶ δὲν δύναται νὰ ἀσκήσῃ τὴν ἐποπτείαν.

§156Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τί ρόλο θὰ παίξῃ;

§157Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Αὐτοπροσώπως ὁ ὑπουργὸς δὲν εὐκαιρεῖ νὰ ἐποπτεύῃ.

§158Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Ἡ ἔννοια εἶναι ὅτι δὲν θέλομεν ἄλλην ὑπηρεσίαν διότι τὴν στιγμὴν ποὺ δίδομεν ἐξαιρετικὰς δικαιοδοσίας δὲν εἶναι σωστὸ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος νὰ δημιουργῶμεν ὑπηρεσίας τροχοπέδης. Ἀσχέτως αὐτοῦ τίποτε, κύριε συνάδελφε, δὲν ἐμποδίζει τὸν ὑπουργὸν νὰ ὁρίσῃ ἕναν ὑπάλληλον, ὅστις καὶ θὰ ἐνημερώνῃ τὸν ὑπουργὸν ἐπὶ ὅλων τῶν ζητημάτων. Κατὰ τὴν δικονομίαν τοῦ νόμου ἡ ἐποπτεία τοῦ ὑπουργοῦ δὲν εἶναι τόσον μεγάλη, διότι τὸ συμβούλιον ἔχει τόσας ἁρμοδιότητας, ὥστε ἡ ἐποπτεία τοῦ ὑπουργοῦ ἐπὶ ὡρισμένων θεμάτων νὰ μὴ ὑφίσταται.

§159Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐγὼ τὴν θέλω τὴν ἐποπτείαν οὐσιαστικὴν καὶ ἐνδελεχῆ, διότι τὸ θέμα εἶναι σοβαρόν. Ὀφείλει τὸ Κράτος νὰ ἀσκῇ πραγματικὴν ἐποπτείαν. Δευτέρα παρατήρησις εἶναι ἡ ἑξῆς: τὸ ἄρθρον 14 προβλέπει ὅτι ἡ ἐκλογὴ τοῦ Συμβουλίου τοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀφορᾷ καὶ ἐνδιαφέρει ὅλην τὴν χώραν, περιορίζεται μεταξὺ προσώπων κατοικούντων εἰς τὰς Ἀθήνας. Ἐγὼ θὰ ἤθελα τὸ Συμβούλιον αὐτὸ νὰ ἀπαρτισθῇ ἀπὸ 3–4 εἰδικὰ πρόσωπα, μεταξὺ τῶν ὁποίων νὰ εἶναι ἀντιπρόσωπος τῆς Ἀρχαιολογικῆς ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, διότι αὐτὸς θὰ παρέχῃ τὰ φῶτα του, ὅσον ἀφορᾷ τοὺς ἀρχαιολογικοὺς τόπους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποτελέσουν, βεβαίως, τὴν βάσιν εἰς τὸν Τουρισμόν. Εἰς τὰ εἰδικὰ αὐτὰ πρόσωπα νὰ προστεθοῦν καὶ οἱ εἰδικοὶ σύμβουλοι τοῦ ἄρθρου 10, οἱ ὁποῖοι, τυχόν, θὰ μετακληθοῦν ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς, εἰς τοὺς ὁποίους ὅμως νὰ μὴ ἀνατεθῇ διοικητικὴ ὑπηρεσία. Πέραν αὐτῶν τῶν εἰδικῶν, τὸ Συμβούλιον νὰ ἔχῃ μίαν μορφὴν τρόπον τινὰ ἐθνικήν, δηλαδὴ νὰ ἐκπροσωποῦνται εἰς τὸ Συμβούλιον ἢ τάξεις ὡρισμέναι ἢ περιοχαὶ ὡρισμέναι τῆς χώρας. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον 5–10 ἄνθρωποι θὰ εἶναι τὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιτηροῦν διὰ τῶν πληροφοριῶν καὶ τῶν γνωμῶν των τοὺς εἰδικούς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποτελοῦν τὸν πυρῆνα τοῦ Δ. Συμβουλίου, τὸ ὁποῖον θὰ πάρῃ μίαν μορφὴν ἐθνικὴν καὶ ἡ ὅλη προσπάθεια θὰ πάρῃ καὶ αὐτή, ὅπως καὶ πρέπει, μίαν μορφὴν ἐθνικήν, καθολικήν.

§160Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἔχῃ ἐνεργωτέραν συμμετοχὴν ἡ Ἀρχαιολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν. Ἐπίσης ἀξιωματικοὶ τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ καθὼς καὶ ἐκπρόσωποι τῆς διπλωματικῆς ὑπηρεσίας.

§161Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔχω ἐπίσης νὰ παρατηρήσω ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ καθορισθῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν ξένων συμβούλων οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ μετακληθοῦν καὶ οἱ ὁποῖοι θὰ πρέπῃ νὰ ἔχουν συμβουλευτικὰ μόνον καθήκοντα, χωρὶς νὰ ἀσκοῦν διοίκησιν. Διότι, ἐπὶ τέλους, κύριοι, πρέπει νὰ συνηθίσωμεν νὰ πηγαίνωμεν εἰς τὰ ἑλληνικὰ ὑπουργεῖα καὶ νὰ ὁμιλῶμεν μὲ ἕλληνας ὑπαλλήλους καὶ ὄχι νὰ ἀντικρύζωμεν προϊσταμένους ἀλλοδαπούς, τῶν ὁποίων οὔτε τὴν γλῶσσα δὲν γνωρίζωμεν.

§162Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Ποῖον ἀριθμὸν προτείνετε;

§163Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἶναι ἀρκετοὶ τρεῖς ἕως τέσσαρες. Ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ προσέξωμεν εἶναι ὅτι τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον πρέπει νὰ ἀποτελῆται ἀπὸ πρόσωπα ἐξ ὅλων τῶν περιφερειῶν τῆς Ἑλλάδος.

§164Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Αἱ ἐπαρχίαι τοῦ Κράτους εἶναι 174, κ. συνάδελφε, πῶς θὰ γίνῃ αὐτό;

§165Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὅταν ὑπάρχῃ ἕνας ἐκπρόσωπος τῶν Νήσων τοῦ Αἰγαίου π. χ. εἶναι ἀρκετὸς νὰ εἰσηγῆται τὰ τουριστικὰ προβλήματα τῶν Νήσων τοῦ Αἰγαίου.

§166ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἐδέχθη ὅπως ἡ συζήτησις κατ’ ἄρθρον γίνῃ τὴν προσεχῆ Τρίτην. Πρέπει λοιπὸν νὰ περιορισθῶμεν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου.

§167Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐγὼ κάμνω γενικὰς παρατηρήσεις κ. Πρόεδρε, εἰς τὸ ἄρθρον 13 προβλέπονται πολλοὶ πόροι διὰ τὸν Ὀργανισμόν. Οἱ πόροι αὐτοὶ θὰ ἠμποροῦν νὰ κατανέμωνται ὀρθολογιστικῶς, ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν καὶ δὲν θὰ ἐγείρωνται καὶ παράπονα. Πρέπει νὰ γίνῃ μία λογικὴ κατανομὴ τῶν ἐθνικῶν αὐτῶν πόρων διὰ τὸ καλὸν ὅλων τῶν τουριστικῶν τόπων τῆς χώρας. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ προσωπικόν, ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 22, ὁμολογῶ, ὅτι μοῦ ἔκαμε κατάπληξιν. Χωρὶς νὰ ὁρίζῃ ἀριθμὸν διοριζομένων, ἀχρηστεύει καὶ ὡρισμένους μονίμους ὑπαλλήλους τῆς Γενικῆς Διευθύνσεως Τουρισμοῦ οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ τὴν παλαιὰν ὑπηρεσίαν ξένων καθὼς καὶ ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Ἐθν. Οἰκονομίας. Τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πλέον τῆς 20ετίας πεῖραν καὶ ἐντιμότητα καὶ συμβολὴν εἰς τὸ ἔργον αὐτό, νομίζω ὅτι εἶναι ὀρθόν, νὰ τοὺς κρατήσῃ.

§168Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τὸ ἄρθρον 22 λέγει: «........... ........... (Ἀναγινώσκει)................»: Πιθανὸν νὰ εἶναι ἀκατάλληλον.

§169Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Τὴν τύχην τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν πρέπει νὰ κρίνῃ, νομίζω, μία Ἐπιτροπὴ καὶ ἐὰν τοὺς εὕρῃ ἀχρήστους νὰ πᾶνε εἰς τὸ Ὑπουργεῖον. Ἐὰν δὲ τοὺς εὕρῃ χρησίμους, διότι ἔζησαν τὸ πρόβλημα τοῦ Τουρισμοῦ, νὰ τοὺς κρατήσῃ. Ἡ προσπάθειά μου εἶναι νὰ συμβάλω διὰ τὴν βελτίωσιν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον θεωρῶ σοβαρὸν καὶ αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπον, ὅτι ἀπουσίᾳ τῆς Βουλῆς ἐξεδώσατε Ἀναγκαστικὸν Νόμον κλπ., θὰ ἀνακληθοῦν ἐὰν τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ μελετηθῇ καὶ ἀπὸ σᾶς καὶ ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ ἔλθῃ βελτιωμένον. Ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἐστηρίξαμεν βασικὰς ἐλπίδας διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ πλουτοπαραγωγικοῦ ἐθνικοῦ πόρου τῆς χώρας μας, διότι, ὄχι μόνον θὰ μᾶς φέρῃ χρυσάφι ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸν ἀλλὰ θὰ μεταφερθοῦν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν αἱ ἰδέαι περὶ Ἑλλάδος καὶ πολλὰ ἄλλα πράγματα αὐτῆς. Συνεπῶς τὸ ἔργον σας εἶναι μέγα καὶ πρέπει νὰ τὸ προσέξητε. Φαντάζομαι δὲ ὅτι θὰ σᾶς βοηθήσῃ εἰς τοῦτο ὁλόκληρος ἡ Βουλή, ὥστε νὰ γίνῃ κάτι τὸ καλύτερον.

§170ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χαβίνης ἔχει τὸν λόγον.

§171Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Διαφωνῶ ριζικῶς μὲ τὸν ἀξιότιμον κ. Ἀρχηγὸν τῆς Ε.Λ.Δ. Ἔχω τὴν γνώμην ὅτι οἱ βουλευταὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι εἰς κανὲν συμβούλιον, διότι δὲν δύνανται νὰ εἶναι ἐλέγχοντες καὶ ἐλεγχόμενοι. Ὁ βουλευτὴς ἔχει δικαίωμα νὰ ἐλέγχῃ ὅλας τὰς πράξεις τοῦ ὑπουργοῦ καὶ συνεπῶς δὲν δύναται νὰ εἶναι μέλος τοῦ Συμβουλίου διοριζόμενος ἀπὸ τὸν ὑπουργὸν τὸν ὁποῖον νὰ ἐλέγχῃ εἰς τὴν Βουλήν. Αὐτὸ εἶναι τερατῶδες. Τὸ σφάλμα τοῦ Ο.Λ.Π. ἔγινε διότι ἦτο βουλευτὴς ὁ Πρόεδρος αὐτοῦ. Δεύτερον: Εἰς τὸ ἄρθρον 2, κύριε Πρόεδρε, ἀναφέρεται μεταξὺ ἄλλων καὶ τὸ «διὰ τὴν τελειοποίησιν τῶν ξενοδοχείων». Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ φέρω ἐνώπιόν σας τὸ ἑξῆς ζήτημα: Θέλω νὰ πιστεύω ὅτι ὁ Ὀργανισμὸς αὐτὸς ὁ νέος, θὰ πολιτευθῇ διαφοροτρόπως ἀπὸ τὴν Γεν. Γραμματείαν. Τὸ ἄρθρον 2 λέγει «περὶ τελειοποιήσεως τῶν ξενοδοχείων». Τί ἐννοεῖ; Εἰς τὸ μηνιαῖον δελτίον τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, τῆς 15 Νοεμβρίου, ἀνέγνωσα τὰ δάνεια τὰ ὁποῖα ἐδόθησαν εἰς μερικὰ ξενοδοχεῖα τῶν Ἀθηνῶν. «Ἐδόθησαν εἰς τὸ Σπλέντιτ 201.000 δολλάρια, εἰς τὰ Μέγα Ἐθνικὸν 235.000 δολλ., εἰς Μεγάλην Βρεττανίαν 227.350 δολλ., εἰς Κάντια Παλλὰς (Ἡράκλειον) 16 700 δολλ., εἰς Ρὲξ (Καλαμάκι Ἀθηνῶν) 20.000 δολλ. καὶ εἰς Κέρκυραν Α.Ε. 266.000 δολλάρια. Κύριε Πρόεδρε, δὲν αὐξάνει ὁ Τουρισμὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐὰν βελτιωθῇ κατά τι τὸ Α ξενοδοχεῖον. Τὰ ξενοδοχεῖα διὰ τὴν ἐπισκευήν των δύνανται νὰ κάμουν δάνειον ἀπὸ τὴν ξενοδοχειακὴν πίστιν. Δὲν ἐπιτρέπεται τὸ Κράτος νὰ χορηγῇ τόσα δισεκατομμύρια εἰς ὡρισμένους ἀνθρώπους. Αὐτὸ ἀποτελεῖ σκάνδαλον καὶ πρέπει ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας νὰ διατάξῃ ἔλεγχον. Ἐὰν ηὐξήθη ὁ Τουρισμός, κύριε Πρόεδρε, τελευταίως εἰς τὴν Ἰταλίαν, ηὐξήθη διότι ηὐξήθησαν τὰ δωμάτια κατὰ 4000. Μὲ τὰ δισεκατομμύρια αὐτὰ δὲν πρόκειται νὰ αὐξηθοῦν τὰ δωμάτια οὔτε κατὰ ἕν. Παρακαλῶ δι’ ὅλα ταῦτα, λοιπόν, τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας νὰ ἐξετάσῃ τὸ ζήτημα καὶ εἰς τὸ 2ον ἄρθρον ἀντὶ νὰ λέγῃ «πρὸς βελτίωσιν» νὰ λέγῃ «διὰ τὴν ἀνέγερσιν νέων ξενοδοχείων». Σήμερον μὲ τὰ ξενοδοχεῖα τὰ ὁποῖα ἐπισκευάζονται, δὲν πρόκειται νὰ προστεθῇ οὔτε ἓν δωμάτιον. Αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις εἶχον νὰ κάμω, κύριε ὑπουργέ. Γενικῶς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, τὸ ὁποῖον γνωρίζετε τίνος ἔμπνευσις ἦτο, στηρίζεται εἰς τὴν προσωπικότητα τοῦ Γενικοῦ Διευθυντοῦ τὸν ὁποῖον κάμνει τρόπον τινὰ δικτάτορα. Ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες μὲ τὸ Δημοκρατικὸν ἀντιπροσωπευτικὸν πολίτευμα, τὸ ὁποῖον ἔχομεν, συνήθως τὰ Διοικητικὰ Συμβούλια τῶν Ὀργανισμῶν τὰ θέτομεν ὑπὸ συλλογικὴν ἐκπροσώπησιν, διότι δὲν δύναται ὁ ὑπουργός, ὁ ὁποῖος εἶναι ὑπεύθυνος ἀπέναντι τῆς Βουλῆς ἐλεγχόμενος καθ’ ἑκάστην νὰ δίδῃ λόγον δι’ ἕνα ὀργανισμὸν τὸν ὁποῖον διοικεῖ αὐθαιρέτως ἕνας Γενικὸς Διευθυντής. Ἔστω καὶ ἐὰν ἐξελέγη οὗτος ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν ὑπουργόν. Τοιοῦτοι εἶναι οἱ λόγοι τῆς διαφορᾶς ἀντιλήψεων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐνέπνευσαν τὸ νομοσχέδιον καὶ ἡμῶν οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ τὸ ἐφαρμόσωμεν. Αὐτὸ συνέβη καὶ εἰς τὸν Ο.Λ.Π. Καὶ ἐὰν ἐβράδυνε τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο νὰ ἔλθῃ μετὰ ἓν ἔτος εἰς τὴν Βουλὴν εἷς λόγος ἦτο καὶ αὐτός, διότι ὅλο τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ διέπεται ἀπὸ τὴν ἀπολυταρχικὴν ἰδέαν ἑνὸς ἀνθρώπου νὰ κάμνῃ ὅ,τι θέλει. Δὲν γνωρίζω ἐὰν εἶναι δυνατὸν ἡ Βουλὴ νὰ τροποποιήσῃ τὸ νομοσχέδιον ὅσον ἀφορᾷ τὴν βάσιν αὐτήν. Ἐγὼ νομίζω ὅτι ἠμπορεῖ νὰ τὸ περιορίσῃ διὰ μιᾶς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς ἡ ὁποία νὰ περιορίζῃ τὸν Γενικὸν Διευθυντὴν εἰς αὐθαιρεσίας τὰς ὁποίας ἠδύνατο νὰ διαπράξῃ. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας νὰ τὸ μελετήσῃ καὶ εἰς τὴν δευτέραν ἀνάγνωσιν νὰ ἐκφέρῃ τὴν γνώμην του, ἐν πλήρει συνειδήσει, ὅτι αὐτὰ ποὺ θὰ εἴπῃ εἶναι ἀπόρροια μελέτης. Αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις εἶχον νὰ κάμω, κύριε ὑπουργέ, καὶ ἐλπίζω ὅτι εἰς τὴν δευτέραν ἀνάγνωσιν θὰ βελτιωθῇ τὸ νομοσχέδιον εἰς τρόπον ὥστε νὰ προσαρμόζηται εἰς τὸ Πολίτευμα τῆς χώρας καὶ νὰ εἶναι καὶ ἀποδοτικώτερον. Ἐπίσης ἔχω νὰ κάμω μία παρατήρησιν, ὅτι ὁ Πρόεδρος διορίζεται ἀπὸ τὸν Πρωθυπουργὸν ἢ ὑπουργὸν ἐκ τῶν μελῶν τοῦ Συμβουλίου, φρονῶ ὅτι πρέπει ὁ Πρόεδρος νὰ ἐκλέγηται ἐκ τῶν μελῶν τοῦ Συμβουλίου, ἀλλὰ νὰ μὴ εἶναι δημόσιος ὑπάλληλος.

§172Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἤθελον νὰ ἐρωτήσω: ἡμεῖς οἱ ἀπροετοίμαστοι, οἱ ὁποῖοι θὰ συζητήσωμεν τὴν Τρίτην, τί θὰ ἔχωμεν ὡς ὁδηγόν, τὸ ἰδικόν σας ἢ τῆς Ἐπιτροπῆς; Ἔγιναν δεκταὶ αἱ τροποποιήσεις αἱ προταθεῖσαι ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς;

§173Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς.

§174Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ἔγιναν δεκταὶ αἱ τροποποιήσεις;

§175Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθν. Οἰκονομίας). Μάλιστα.

§176Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Ἔγινε μία σοβαρὰ καταγγελία ἀπὸ τὸν κ. Χαβίνην. Δὲν ἠκούσαμεν ἀπάντησιν, πρόκειται νὰ ἀπαντήσητε, κύριε ὑπουργέ; Ἐὰν ναὶ καὶ διατὶ δὲν ἐδόθη κανένα ποσὸν εἰς τὰ μικρὰ καὶ ἰδίως εἰς τὰ ἐπαρχιακὰ ξενοδοχεῖα;

§177Β. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ. Ἐπὶ τοῦ σημείου τὸ ὁποῖον ἔθιξεν ὁ κ. Χαβίνης, ζητοῦμεν νὰ λάβωμεν καὶ οἱ ἐκ τῶν ἐπαρχιῶν τὸν λόγον, διότι πρόκειται περὶ σκανδάλων. Πρόκειται περὶ σκανδάλων μεγάλης ὁλκῆς, διότι τὰ ποσά, τὰ ὁποῖα διετέθησαν διὰ τὰ ξενοδοχεῖα αὐτὰ ἦσαν ἀρκετὰ νὰ γίνουν οἱ δρόμοι ὁλοκλήρου τῆς χώρας. Εἶναι ἀποκαρδιωτικόν, κύριε ὑπουργέ, ν’ ἀκούωνται αὐτὰ καὶ νὰ πληροφορῆται ἡ Βουλὴ κατάπληκτος τοὺς ἀστρονομικοὺς αὐτοὺς ἀριθμούς. Καὶ ὑπάρχουν ἀσφαλῶς οἱ ὑπεύθυνοι καὶ πρέπει ν’ ἀνευρεθοῦν οἱ ὑπεύθυνοι αὐτοὶ καὶ νὰ ἐπιβληθοῦν κυρώσεις αὐστηρόταται. Προτείνω νὰ γίνῃ ἐξεταστικὴ τῶν πραγμάτων Ἐπιτροπή.

§178Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Πρὸς κατατοπισμὸν τῶν συναδέλφων καὶ τοῦ κ. ὑπουργοῦ, λέγω ὅτι 7½ ἑκατομ. δολλάρια ἐδόθησαν διὰ τὸν Τουρισμὸν ἐκ τῶν ὁποίων 7 ἑκατομ. εἰς τὴν Ἀθῆνα καὶ 500 χιλιάδες εἰς τὰς ἐπαρχίας.

§179Γ. ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἤθελον νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν ὅτι ἡ πόλις τοῦ Πειραιῶς, ἡ ὁποία ἔχει τὸν πρῶτον λιμένα ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος καὶ δέχεται ὅλους τοὺς τουρίστας, ὄχι μόνον τοὺς ξένους, στερεῖται ξενοδοχείων. Παρὰ τὴν καταβληθεῖσαν προσπάθειαν ἀπὸ τοὺς ἐνδιαφερομένους ἵνα τύχωσι δανείων ἀνοικοδομήσεως, διότι εἶχον καὶ τὸ ἀτύχημα νὰ βομβαρδισθοῦν, ἐν τούτοις μέχρι σήμερον δὲν ἔτυχον οὐδεμιᾶς βοηθείας οἰκονομικῆς. Εἶναι λυπηρόν, ὅταν ψηφίζωμεν τὸν οὐσιώδη αὐτὸν νόμον, περὶ τῆς ἀναπτύξεως τοῦ τουρισμοῦ, νὰ ἔχωμεν μίαν πόλιν, ὅπως εἶναι τοῦ Πειραιῶς, ἡ ὁποία νὰ στερῆται παντελῶς ξενοδοχείων. Θὰ ἤθελον, κύριε ὑπουργέ, νὰ καταβληθῇ μία εἰδικὴ μέριμνα, ὥστε νὰ ἀνοικοδομηθῶσι καὶ ὡρισμένα ξενοδοχεῖα εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ εἰ δυνατὸν νὰ λυθῶσι τῆς ἐπιτάξεως ἕνα ἢ δύο ποὺ ὑπάρχουν, διότι ἔτσι μόνον εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναπτυχθῇ ὁ ἀληθὴς καὶ πραγματικὸς τουρισμός.

§180ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μαλαμίδας ἔχει τὸν λόγον.

§181Ε. ΜΑΛΑΜΙΔΑΣ. Κύριοι βουλευταί, σέβομαι τὸν κάματον τῆς Βουλῆς, δι’ αὐτὸ θὰ εἶμαι σύντομος. Οὐδενὸς διαφεύγει βέβαια τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἐξυπηρετεῖ σοβαροὺς σκοποὺς ἀπὸ πάσης πλευρᾶς καὶ οἰκονομικοὺς καὶ Ἐθνικούς. Ἡ ψήφισίς του εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ πρέπει τὸ ταχύτερον νὰ γίνῃ νόμος τοῦ Κράτους καὶ νὰ ἐφαρμοσθῇ. Ναί, ἀλλὰ μὲ τὴν εὐκαιρίαν αὐτήν, μᾶς δίδεται ἡ ἀφορμὴ νὰ κάμωμεν ὡρισμένας παρατηρήσεις καὶ αἱ παρατηρήσεις μας συνοψίζονται ἐν τούτῳ. Εἰς τὸ ἄρθρον 13, ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ περὶ τῶν πόρων τοῦ συνιστωμένου Ὀργανισμοῦ, μεταξὺ τῶν πόρων ἀναφέρονται καὶ τὰ δικαιώματα τὰ ἐκ τῶν διαφόρων λουτροπόλεων εἰσπραττόμενα ἀπὸ τὰς κατὰ τόπους Κοινότητας καὶ διὰ τῶν ὁποίων ἱκανοποιοῦνται ὡρισμέναι τοπικαὶ ἀνάγκαι. Οἱ πόροι οὗτοι εἰσέρχονται ὅλοι εἰς τὸ κοινὸν ταμεῖον πρὸς ἐξυπηρέτησιν γενικῶς τῶν ἀναγκῶν τῶν λουτροπόλεων. Πλὴν ὅμως φοβοῦμαι πολὺ μήπως τὸ προϊὸν τῶν εἰσπράξεων τούτων εἰσερχόμενον εἰς τὸν κοινὸν κορβανᾶν στρέφεται πρὸς ἄλλας κατευθύνσεις, ἔστω καὶ ἐὰν ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας βεβαιώσῃ τὴν Βουλὴν περὶ τοῦ ἀντιθέτου, ὅτι δηλαδή, θὰ ἐξυπηρετηθοῦν αἱ πτωχότεραι λουτροπόλεις ἀπὸ τὰς περισσότερον πλουσίας. Προερχόμενος, κύριοι, ἀπὸ τὴν περιφέρειαν Φθιωτιδοφωκίδος, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλὴν, ὅτι ἐν τῇ περιοχῇ αὐτῆς, ἔχομεν ἀρκετὰς καὶ λίαν ἀξιολόγους ἰαματικὰς πηγάς. Ἐπὶ τούτοις εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ μεταφέρω εἰς τὴν Βουλὴν τὸν βαθὺ πόνον τῶν συμπολιτῶν μου, διότι παρ’ ὅλην τὴν σπουδαιότητα τῶν λουτρῶν τῆς Ὑπάτης, τὸ Κράτος, τὸ ὁποῖον διαχειρίζεται τὰ λουτρὰ αὐτά, οὐδὲν μέχρι τοῦδε ἔπραξε. Διάφοροι ἐπιτήδειοι ἐνοικιασταὶ καταλαμβάνουν ἐξ ἀπροόπτου κατὰ τρόπον κάπως ὕποπτον τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν λουτρῶν καὶ μόνος των σκοπὸς εἶναι πῶς νὰ ἀποκομίσουν προχείρως καὶ κατὰ τρόπον ἀνώμαλον, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ εἰσπράξουν καὶ νὰ εἶναι ἕτοιμοι εἰς τὴν πρώτην δοθεῖσαν στιγμὴν ν’ ἀποδράσουν τῆς ἐκμεταλλεύσεως αὐτῶν, εἴτε ἐξαντλήσαντες τὰ ὅρια, τὰ ὁποῖα ἐτάχθησαν ἐκ τῶν συμβάσεων, τῶν περιέργων, τὰ ὁποῖα ἔχουν, εἴτε καὶ πρὸ τῆς ἐξαντλήσεως τοῦ χρόνου ἀρκεῖ καὶ μόνον νὰ ἐπιτύχουν τὸν πραγματικόν των σκοπὸν καὶ ὁ πραγματικός των σκοπὸς δὲν εἶναι οὐδεὶς ἄλλος, παρὰ ἡ ἐκμετάλλευσις ἡ ἀθέμιτος καὶ οὐδὲν πέραν τούτου. Ἀλλὰ καὶ πέραν τούτων ἔχομεν, ἀτυχῶς, ὁμοίαν καὶ χειροτέραν κατάστασιν εἰς τὰ λουτρὰ τῶν Καμένων Βούρλων. Εἶναι γνωστὴ ἡ μοναδικὴ θεραπευτικὴ ἱκανότης τῶν λουτρῶν τούτων. Δυστυχῶς, ἡ Ἑταιρεία, ἡ ὁποία ἀνέλαβε τὴν ὀργάνωσιν τῶν λουτροπόλεων, οὐδὲν σχεδὸν μέχρι τοῦδε ἐκ τῶν ὑποσχομένων ἔπραξε, πέραν τοῦ νὰ προσπορίζηται ὡρισμένα ὀφέλη ἀπὸ τὸ Κράτος, νὰ ἁρπάζῃ τὰς περιουσίας τῶν ταλαιπωρουμένων χωρικῶν, ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς πληρώσεως τῆς Α ἢ τῆς Β ἀνάγκης, χωρὶς κἂν νὰ ἀντιπαρέχῃ καμμίαν ἀποζημίωσιν δι’ ὅσας ἀπαλλοτριώσεις ἐνεργεῖ. Ὅταν, λοιπόν, ἡ ἐπιχείρησις τῶν Καμμένων Βούρλων κατήντησε νὰ εἶναι δημόσιος κίνδυνος, μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἀπειλῆται καὶ ἡ ἔνοπλος σύρραξις μὲ τοὺς καταφόρως ἀδικουμένους χωρικοὺς τῶν τριῶν Κοινοτήτων Καμμένων Βούρλων, Καρυᾶς, Καινούργιου, τὰς ὁποίας λεηλατεῖ καὶ πωλεῖ κατὰ τὸν πλέον ἀναίσχυντον τρόπον. Νομίζω, κύριοι, ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ σκεφθῶμεν κατὰ ποῖον τρόπον θὰ κατοχυρώσωμεν τὰ δικαιώματα τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι παρὰ ἕνα θῦμα, ὑποκείμενον εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν οἱωνδήποτε κεφαλαιούχων, εἴτε εἶναι ἰδιῶται, εἴτε εἶναι Ὀργανισμοὶ ἢ Ἑταιρεῖαι. Κύριε ὑπουργέ, μοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία πρὸ τινος καιροῦ νὰ ἐπισκεφθῶ τὸ Ὑπουργεῖον σας καὶ νὰ σᾶς φέρω εἰς ἐπαφὴν μὲ πολυμελῆ Ἐπιτροπὴν τῆς περιοχῆς Καμμένων Βούρλων, τῆς Καρυᾶς καὶ Καινούργιου, τὰς ὁποίας ἐκμεταλλεύεται ἡ περιώνυμος Ἑταιρεία καὶ ἐδοκιμάσατε καὶ σεῖς τὸ αἴσθημα τῆς βαθείας συγκινήσεως, ἀλλὰ καὶ ὀργῆς διὰ τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐνεργῶσιν εἰς βάρος 500 καὶ πλέον ἀγροτικῶν οἰκογενειῶν. Κατέλαβον ἀγροκτήματα, κατέλαβον ἐκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων, κατέλαβον χώρους ὀφελίμους καὶ πηγὰς φυσικοῦ ὕδατος, οὐδεμίαν σχέσιν ἐχούσας μὲ ἰαματικὰς πηγὰς καὶ ἐπιχειροῦν καθ’ ὅμοιον τρόπον νὰ ἁρπάσουν καὶ ἄλλας. Καὶ ἡ λουτρόπολις εἶναι ἀκόμη εἰς κατάστασιν ὑποτυπώδη ἀπὸ ἀπόψεως ὀργανώσεως καὶ δὲν γίνεται τίποτε ἄλλο παρὰ στυγνὴ ἐκμετάλλευσις τῶν πάντων πρὸς μόνον κάρπωσιν, πρόχειρον, τῆς Ἑταιρείας. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι εἰς τὸ κέντρον τῆς λουτροπόλεως, ὅπου κατὰ τὴν ἀπὸ 15ετίας καὶ πλέον συναφθεῖσαν σύμβασιν θὰ ἔδει νὰ γίνουν ἀνθῶνες καὶ πάρκα, ἡ Ἑταιρεία καλλιεργεῖ βαμβάκι, τὸ ὁποῖον ἐκαλλιέργουν καὶ πρὶν οἱ χωρικοί, τῶν ὁποίων ἀπηλλοτριώθησαν τὰ χωράφια χωρὶς νὰ τοὺς καταβληθῇ καμμία ἀποζημίωσις, ἐνῷ τὰ χωράφια αὐτὰ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀνθῶνες καὶ πάρκα. Καὶ ἐρωτῶ, εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ ἀνέχεται τὸ Κράτος τοιαύτας κακοηθείας. Τὸ ἐρώτημα αὐτὸ θέτω εἰς ὑμᾶς, κ. ὑπουργέ, καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ κάμητε ὅ,τι ἐπιβάλλεται, διὰ νὰ ἀποδώσητε δικαιοσύνην εἰς τοὺς ἀδικημένους συμπολίτας μου, ἀλλὰ καὶ πραγματικὸν Ἐθνικὸν ὄφελος, διότι βελτιοῦντες τὰς ἰαματικὰς πηγὰς θὰ ἐπιτύχητε ἀσφαλῶς εἰς τὴν ἔντασιν τοῦ Τουρισμοῦ καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ αὔξησιν τῆς εἰσροῆς ξένου συναλλάγματος.

§182ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Εἰς τὸ ζήτημα τοῦ Τουρισμοῦ σπουδαιότατον ρόλον παίζουν αἱ ἰαματικαὶ πηγαί, αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν θέμα ἀναγόμενον εἰς τοὺς ἰατρούς, οἱ ὁποῖοι θὰ προσδώσουν τὴν σημασίαν των εἰς τὰς ἰαματικὰς πηγάς, αἱ ὁποῖαι εἶναι πραγματικῶς αἱ ἀνώτεραι ὅλης τῆς Εὐρώπης. Εἰς τὸ Συμβούλιον ὅμως βλέπω νὰ ἐκπροσωποῦνται οἱ δικηγόροι, οἱ ἔμποροι καὶ ἄλλοι καὶ δὲν βλέπω ἐκπρόσωπον ἰατρῶν, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε κατὰ τὸ ἥμισυ τὸ Συμβούλιον νὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἰατρούς, διότι αἱ ἰαματικαί μας πηγαὶ ἀπὸ ἀπόψεως Τουρισμοῦ εἶναι ἰσάξιαι μὲ τὰς ἀρχαιότητας τῆς Ἑλλάδος.

§183Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Αἰσθάνομαι τὴν ὑποχρέωσιν νὰ σᾶς εἴπω ὀλίγας λέξεις ἐπὶ μερικῶν σημείων ἐκ τῶν ὅσων ἤκουσα. Ἐν πρώτοις, τῶν ὅσων ἤκουσα ἀπὸ τὸν κ. Χαβίνην καὶ τὰ ὁποῖα προεκάλεσαν τὴν συγκίνησιν τοῦ Σώματος, ἐκράτησα σημείωσιν, θὰ ἐρευνήσω καὶ θὰ ἀναφέρω εἰς τὸ Σῶμα. Δὲν εἶμαι εἰς θέσιν νὰ σᾶς εἴπω αὐτὴν τὴν στιγμὴν τίποτε, διότι ἀγνοῶ τὸ ζήτημα. Ὡς πρὸς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κ. Ἀνδριανόπουλος διὰ τὰ ξενοδοχεῖα τοῦ Πειραιῶς, ἔκαμα σημείωμα πρὸς τὸν Γενικὸν Γραμματέα διὰ νὰ φροντίσῃ διὰ τὴν ἄρσιν τῆς ἐπιτάξεως, διότι ὡς πρὸς τὴν ἀνέγερσιν ξενοδοχείων ἐδῶ ἢ ἐκεῖ, αὐτὸ δὲν εἶναι ζήτημα τοῦ προγράμματος Τουρισμοῦ, ἀλλ’ ἀνάγεται εἰς γενικωτέραν πολιτικήν. Ἐπὶ τῶν ἄλλων σημείων, τὰ ὁποῖα ἐθίγησαν ἐπιφυλάσσομαι νὰ ἀπαντήσω τὴν Τρίτην. Ἀλλὰ θὰ ἤθελα ἀπὸ τοῦδε νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας τὸ ἑξῆς: Ἐὰν τὸ Συμβούλιον καὶ ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς δὲν εἶναι πρόσωπα, τὰ ὁποῖα θὰ δουλέψουν μὲ φιλοτιμίαν καὶ μὲ ἐντιμότητα, τίποτε δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ ὅ,τι δήποτε καὶ ἂν βάλωμεν εἰς τὸν νόμον. Ξεκινήσαμε μὲ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι θὰ κάμωμεν ἕνα Συμβούλιον ζωντανὸ καὶ καλό. Καὶ δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἠθελήσαμεν νὰ δώσωμεν μίαν εὐχέρειαν κινήσεων, διότι μία τοιαύτη ὑπηρεσία δὲν ἠμπορεῖ νὰ λειτουργήσῃ, ἐὰν τῆς βάλλωμεν περιορισμούς. Θὰ ἤθελα, λοιπόν, ὅλοι νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας τοῦτο καὶ ὅτι βάσις μας πρέπει νὰ εἶναι ἕνα γενικὸν πλαίσιον σχετικῶς αὐστηρόν, ἀλλὰ μὲ εὐχέρειαν καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν διοίκησιν.

§184Π. ΚΑΛΠΑΚΤΣΟΓΛΟΥ. Κύριε ὑπουργέ, εἰς τὸ σημείωμά σας νὰ προσθέσητε καὶ τὸ θέμα τοῦ ξενοδοχείου «Μάζεστικ» Θεσσαλονίκης τὸ ὁποῖον ἔχει ἐπιτάξει τὸ Δημόσιον καὶ πληρώνει 300 ἑκατομμύρια κατ’ ἔτος. Πρόκειται περὶ σκανδάλου ἄνευ προηγουμένου. Τὸ ξενοδοχεῖον δὲν στεγάζει παρὰ 50 ἀνθρώπους καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν σήμερον τὸ πτωχὸν Δημόσιον νὰ πληρώνῃ 300 ἑκατομμύρια κατ’ ἔτος. Ἐπ’ αὐτοῦ ἔχω κάμει καὶ σχετικὴν ἐπερώτησιν, ἡ ὁποία δὲν συνεζητήθη ἀκόμη.

§185Ε. ΑΒΕΡΩΦ (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Σᾶς πληροφορῶ ὅτι κατὰ σύμπτωσιν ἔχει ἐπιληφθῆ τοῦ ζητήματος ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐλπίζω εἰς τὴν λύσιν τῆς ἐπιτάξεως ἐντὸς ἡμερῶν.

§186ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον;

§187ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§188ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. «περὶ συστάσεως Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ», ἀναβαλλομένης τῆς ψηφίσεως τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1543]50 Α.Ν. «περὶ προστασίας τῆς καταναλώσεως τῶν ἐγχωρίων λιγνιτῶν». Ὁ κ. Μαντᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§189Μ. ΜΑΝΤΑΣ. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ συζητηθῇ, κ. Πρόεδρε, διότι δὲν ἔχει διανεμηθῆ ἡ ἔκθεσις τῆς Ἐπιτροπῆς.

§190Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Δὲν νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἐξακολουθήσῃ ἡ συζήτησις νομοσχεδίων ὡς τὸ συζητούμενον. Ἐκτιμῶμεν τὰς γενομένας συστάσεις ἐκ μέρους τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ λυπούμεθα ὅτι αἱ συστάσεις αὗται εἶναι ἄνευ ἀποτελέσματος. Εἶναι ἀνάγκη, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἐργασθῶμεν, νὰ παρευρισκώμεθα τόσον ἡμεῖς, ὅσον καὶ οἱ κ.κ. ὑπουργοί. Συζήτησις νομοσχεδίων εἰς μίαν μόνον ἀνάγνωσιν καὶ ὑπ’ αὐτὰς τὰς συνθήκας δὲν εἶναι ἐπιτρεπτή. Νὰ σταματήσωμεν, διότι διατρέχομεν κίνδυνον μειώσεως τοῦ ἀρκετὰ μειωθέντος γοήτρου μας.

§191Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ (Ὑπουργὸς Ἐφοδιασμοῦ). Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ συνεζητήθη διὰ μακρῶν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ ὑπῆρξαν ἀντιρρήσεις διὰ δύο μεμονωμένας περιπτώσεις. Ἐγὼ ἀποδέχομαι μίαν μικρὰν προθεσμίαν διὰ δύο ἐργοστάσια. Κατόπιν τούτου νομίζω ὅτι δὲν ὑπάρχει λόγος ἀναβολῆς τῆς συζητήσεως.

§192ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1543]50 Α. Ν. «περὶ προστασίας τῆς καταναλώσεως τῶν ἐγχωρίων λιγνιτῶν», ἀναβάλλεται. Ὑπεβλήθη ἔνστασις ἐλλείψεως ἀπαρτίας, ὑπογεγραμμένη ὑπὸ τοῦ κεκανονισμένου ἀριθμοῦ βουλευτῶν. Διαπιστῶν, ὅτι πράγματι ὑφίσταται ἔλλειψις ἀπαρτίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ λύσω τὴν συνεδρίασιν. Λύεται ἡ συνεδρίασις, ἐλλείψει ἀπαρτίας, δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6ην μ.μ., μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 10 45′ μ. μ.)