1950.12.13

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 25η

Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 1950

Προεδρία κ. Δ. Β. ΓΟΝΤΙΚΑ

(Ὥρα 6.30′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλῶ τὸν κ. Γραμματέα ν’ ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως.

§2Ι. ΜΠΟΥΤΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως. Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς: Ὁ Πρόεδρος Πολυτέκνων Κρεσταίνων διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ αὔξησιν τοῦ ἀριθμοῦ εἰσακτέων εἰς τὴν Παιδαγωγικὴν Ἀκαδημίαν Πατρῶν. Ἡ Παμφοιτητικὴ Ἐπιτροπὴ Θεσ]νίκης διαμαρτύρεται διὰ κλείσιμον Πανεπιστημίου καὶ ζητεῖ ἐπίλυσιν φοιτητικῶν αἰτημάτων. Ὁ Ἀναγκαστικὸς Ἀμπελουργικὸς Συν]σμὸς Καλυβίων Θορικοῦ, διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην ἵδρυσιν νέων βιομηχανιῶν ζύθου. Ὁ Πρόεδρος μικροαγοραστῶν Θεσ)νίκης διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ κύρωσιν παρὰ τῆς Βουλῆς τοῦ νόμου 1323]49. Ἀκτήμονες γεωργοὶ Νέας Νικοπόλεως Σκαφιδίου Κοζάνης ζητοῦν παραχώρησιν τῶν ἐγκαταλελειμμένων κλήρων τοῦ χωρίου των κλπ. Ἡ Κοινοπραξία Ἑταιρειῶν Πετρελαίου ὑποβάλλει ὑπόμνημα δι’ οὗ ἐκθέτει τὰς ἀπόψεις της ὡς πρὸς τὴν διάθεσιν τῶν πετρελαιοειδῶν κλπ. Τὸ φυλακτικὸν προσωπικὸν τῶν φυλακῶν Θεσ)νίκης ζητεῖ ὅπως, κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ νόμου περὶ πολιτικῶν συντάξεων καθορισθῇ ὡς κατώτατον ὅριον συνταξίμου ὑπηρεσίας διὰ τὸ φυλακτικὸν προσωπικὸν τῶν φυλακῶν, ἡ 20ετὴς τοιαύτη. Οἱ Α. Καραθανάσης, Β. Χατζάκος καὶ Α. Καφόπουλος, μόνιμοι ὑπάλληλοι τοῦ Δήμου Πηγασῶν ζητοῦν ἢ τὴν ὑπαγωγὴν των εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 610]1945 ἢ τὴν ἀπὸ τοῦδε ἔνταξίν των εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Εἰσηγητοῦ λογιζομένου ὅτι κατεῖχον τοὺς βαθμοὺς Γραμματέως βʹ καὶ αʹ τάξεως ἀπὸ τοῦ ἔτους 1937. Οἱ Σύλλογοι Δικηγορικός, Ἰατρικός, Φαρμακευτικὸς καὶ διάφορα ἄλλα Σωματεῖα Κομοτινῆς, διαμαρτύρονται διὰ μελετωμένην κατάργησιν Γενικῆς Διοικήσεως Θράκης. Ἡ Γενικὴ Συνέλευσις τῆς Βιομηχανικῆς Ἑνώσεως Ἐργατῶν Οἰκοδόμων Θεσσαλονίκης ζητεῖ ὅπως διὰ τροποποιήσεως τοῦ ἄρθρου 34 τοῦ νόμου 6298]34 μειωθῇ τὸ ὅριον τῆς ἡλικίας διὰ τοὺς οἰκοδόμους εἰς τὸ 55ον ἔτος, ἄρσιν τῆς ἀπαγορευτικῆς διατάξεως τοῦ Ι.Κ.Α., «περὶ μὴ χορηγήσεως ὡρισμένων φαρμάκων, χορήγησιν νοσοκομειακῆς περιθάλψεως κλπ.». Τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον Πειραιῶς διαμαρτύρεται δι’ ἀνατιμήσεις τῶν βασικῶν εἰδῶν διατροφῆς. Ὁ Ἰατρικὸς Σύλλογος Ρόδου, ζητεῖ ἄμεσον ψήφισιν Ἰατρικοῦ Κώδικος. Ὁ Ἰατρικὸς Σύλλογος Ἰωαννίνων ζητεῖ ἄμεσον ψήφισιν Ἰατρικοῦ Κώδικος. Ὑπάλληλοι Ι.Κ.Α. Ἀθηνῶν διαμαρτύρονται διὰ μείωσιν ἀποδοχῶν των κλπ. Τὸ Προσωπικὸν Υ.Ε.Κ.Α. Θεσσαλονίκης διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην διάλυσιν τῆς ὡς ἄνω ὑπηρεσίας. Ὁ Πανελλήνιος Σύνδεσμος Χηρῶν, Ὀρφανῶν, Μητέρων καὶ Ἀδελφῶν τῶν ἐν πολέμοις πεσόντων Ἀξιωματικῶν, Ὑπαξιωματικῶν καὶ Ὁπλιτῶν ὅλων τῶν ὅπλων Ἀθηνῶν διαμαρτύρεται διὰ μείωσιν συντάξεώς των κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἀχαΐας κ. Α. Ἀντωνόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Βομβοπλήκτων καὶ πληγέντων Καταστηματαρχῶν Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Πατρῶν ζητοῦντος δάνειον ἀνασυγκροτήσεως 15–20 δισεκατομμυρίων δραχμῶν ὑπὲρ τῶν ἐκ τοῦ πολέμου πληγέντων καταστηματαρχῶν Πατρῶν. Πορτοκαλλοπαραγωγοὶ Σπάρτης ζητοῦν ἄμεσον λῆψιν μέτρων προστασίας παραγωγῆς των κλπ. Ὁ Πρόεδρος Πολυτέκνων Νέας Ἰωνίας διαμαρτύρεται κατὰ τοῦ Α.Ν. 1556]50 καὶ ζητεῖ ὅπως διατηρηθοῦν αἱ ἄχρι τοῦδε ὑφιστάμεναι διὰ τοὺς πολυτέκνους εὐεργετικαὶ διατάξεις. Ὁ Σύλλογος Παντοπωλῶν Ἄργους διαμαρτύρεται κατὰ τῆς Οἰκονομικῆς Ἐφορίας Ἄργους διὰ βεβαίωσιν φόρου ἐπιτηδεύματος ἐτῶν 1949–50 καὶ 1950–51 πρὸ ἐκδόσεως ἀποφάσεως ἐπὶ ἐνστάσεώς των καὶ ζητεῖ ἀναστολὴν διώξεώς των. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Χ. Γοργίας καταθέτει ἔκθεσιν τοῦ Μηχανικοῦ Σερρῶν καὶ τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Μανδηλίου ἐξ ἧς προκύπτει ὅτι λόγῳ καταστροφῆς τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως Μανδηλίου παρουσιάσθησαν κρούσματα τυφοειδοῦς πυρετοῦ καὶ ζητεῖ λῆψιν μέτρων ἐξυγιάνσεως ὑδραγωγείου. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Χ. Γοργίας καταθέτει ἀναφορὰν γονέων καὶ κηδεμόνων μαθητῶν καὶ μαθητριῶν τῆς Ἐμπορικῆς Σχολῆς Σερρῶν ζητούντων τὴν συμπλήρωσιν τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ τῆς ὡς ἄνω Σχολῆς διὰ καθηγητῶν Φυσικῶν, Ἐμποριολογίας καὶ ξένων γλωσσῶν. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Χ. Γοργίας καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος Παλιοκώμης ζητοῦντος ἄμεσον ἀποστολὴν ξυλείας πρὸς ἐπιστέγασιν τῶν πυρποληθεισῶν οἰκιῶν τῆς Κοινότητός του. Ὁ βουλευτὴς Δωδεκανήσου κ. Ι. Ζίγδης καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Ἐμπορικοῦ καὶ Βιομηχανικοῦ Ἐπιμελητηρίου, τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου, τοῦ Συλλόγου Μηχανουργῶν, Κρεοπωλῶν, Ραπτῶν, Ἀρτοποιῶν, Λαχανοπωλῶν, Ναυτεργατῶν, Καπνεργατῶν, Ἰχθυοπωλῶν καὶ διαφόρων ἄλλων Σωματείων Ρόδου διαμαρτυρομένων διὰ μελετωμένην κατάργησιν τοῦ θεσμοῦ τῆς Γενικῆς Διοικήσεως Δωδεκανήσου. Ἡ Μορφωτικὴ Ἕνωσις Ἐθνικοφρόνων Φοιτητῶν Θεσσαλονίκης διαμαρτύρεται διὰ κλείσιμον Πανεπιστημίου Θεσ)νίκης καὶ ζητεῖ ρύθμισιν ζητήματος διδάκτρων. Οἱ Αὐτοκινητισταὶ Νομοῦ Ἠλείας Συνεταιρισμένοι εἰς τὸ 23ον Κ.Τ.Ε.Φ.Α. Πύργου ζητοῦν τὴν ἄμεσον κατάργησιν θεσμοῦ, κοινῶν Ταμείων. Τὸ Ἐμπορικὸν καὶ Βιομηχανικὸν Ἐπιμελητήριον Σύρου ὑποβάλλει ὑπόμνημα δι’ οὗ ἐκθέτει τὰς ἀπόψεις του ὡς πρὸς τὴν θέσιν τῆς ἐπαρχιακῆς βιομηχανίας. Οἱ ὑπάλληλοι τῆς Οἰκονομικῆς Ἀστυνομίας κατὰ θάλασσαν ζητοῦν παράτασιν τῆς ἰσχύος τῆς παραγρ. 3 τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ Α.Ν. 389)1936 «περὶ ὀργανώσεως οἰκονομικῆς ἀστυνομίας κατὰ θάλλασσαν κλπ.». Οἱ Σύλλογοι Πολυτέκνων Βεροίας καὶ Πτολεμαΐδος διαμαρτύρονται διὰ τὴν κατάργησιν τῶν Ἐπιτροπῶν κρίσεως ἀπορίας πολυτέκνων. Ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Παλαιοημερολογιτῶν Νομοῦ Καβάλας διαμαρτύρεται διὰ γενομένην σύλληψιν τοῦ παλαιοημερολογίτου ἱερέως Καβάλας καὶ ζητεῖ ἀπόλυσίν του. Τὸ Ἐπαγγελματικὸν καὶ Βιοτεχνικὸν Ἐπιμελητήριον Πειραιῶς διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ συμμετοχὴν ἐκπροσώπου των εἰς τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον Ο.Λ Π. Ὁ Ὀργανισμὸς Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀτ)τίας διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην ἵδρυσιν νέου ἐργοστασίου παρασκευῆς ζύθου. Ἐπίσης ἀνακοινῶ τὰ ἀκόλουθα: Οἱ κ.κ. Η. Λαγάκος (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης) καὶ Σ. Κωστόπουλος (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1502)50 Α.Ν. «περὶ ρυθμίσεως τῶν ἀποδοχῶν τῶν τακτικῶν δημοσίων ὑπαλλήλων πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν». Ὁ κ. Α. Θεολογίτης (Ὑπουργ. Δημ. Τάξεως), καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ παροχῆς μηνιαίου ἐπιδόματος εἰς ἀστυνομικοὺς ὑπαλλήλους στερηθέντας, παντελῶς τῆς ὁράσεως ἀμφοτέρων τῶν ὀφθαλμῶν». Ὁ κ. Η. Λαγάκος (Ὑπουργὸς Ἐργασίας) καταθέτει σχέδια νόμων 1) «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1535) 1950 «περὶ συστάσεως παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Ἐργασίας Διευθύνσεως Στατιστικῆς καὶ πληροφοριῶν» καὶ 2) περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1542)1950 «περὶ συστάσεως παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Ἐργασίας Τεχνικοῦ Τμήματος ἐκπαιδεύσεως μαθητευομένων καὶ Συμβουλίου Τεχνικῆς Ἐκπαιδεύσεως μαθητευομένων». Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης) καταθέτει σχέδια νόμων: 1) «Περὶ προσκλήσεως ἰδιωτῶν δι’ ἐκτέλεσιν εἰδικῆς ὑπηρεσίας». 2) «Περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν σειρὰν ἀρχαιότητος ἀξιωματικῶν τινῶν τοῦ στρατοῦ Ξηρᾶς» καὶ 3) «Περὶ συμπληρώσεως τῶν κενῶν θέσεων Ἀξιωματικῶν Φροντιστῶν Μονάδων». Ἡ ἐπὶ τῆς Δημοσίας Τάξεως Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Πυροσβεστικῆς Ὑπηρεσίας διατάξεων». Ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1318) 1949 Α. Ν. «περὶ ἀναστολῆς ἐξυπηρετήσεως δανειακῶν ὑποχρεώσεων εἰς ξένα νομίσματα κλπ.». Ἡ ἐπὶ τοῦ Ἐφοδιασμοῦ καὶ Διανομῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1543)1950 Α.Ν. προστασίας τῆς καταναλώσεως τῶν ἐγχωρίων λιγνιτῶν». Ἡ ἐπὶ τῶν Δημοσίων Ἔργων Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1559)1950 Α. Ν. «περὶ Ὀργανισμοῦ Λιμένος Πειραιῶς». Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Σερπᾶνος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α. Ν. 1557) 1950 «περὶ ἀπονομῆς πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συντάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Καλπακτσόγλου, Ι. Μιχαὴλ, Ι. Κώνστας, Χ. Ἀνδρικόπουλος, Δ. Ντάγκας κ. ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Α.Ν. 1540]1950 «περὶ διατάξεων ἀφορωσῶν τοὺς δυνάμει τοῦ Θʹ Ψηφίσματος ἀπολυθέντας ὑπαλλήλους κλπ». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Λύρας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παροχῆς εὐεργετημάτων εἰς αὐθορμήτως προσερχομένους συμμορίτας». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Καλαμαρᾶς καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ προστασίας στρατευθέντων φαρμακοποιῶν». Ἐπίσις ἀνακοινῶ ἀπάντησιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδη. Ἐπὶ τῆς ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ Εὐβοίας κ. Μ. Στεφανίδη ἀπὸ 10–11–50 ἐρωτήσεως καὶ εἰδικῶς ἐπὶ τῶν μέτρων ἅτινα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τὴν ἀπαλλαγὴν ἢ ἀναστολὴν ἐκ τῆς φορολογίας οἴνου τῶν Ἀμπελοκτημόνων Εὐβοίας λόγω τῶν τεραστίων ζημιῶν τῶν ἀμπέλων των ἐκ τῆς φυλλοξήρας δι’ ἣν ὑπέβαλεν καὶ ἐντόνους διαμαρτυρίας ὁ Ἀναγκαστικὸς Συνεταιρισμὸς Ἀμπελοκτημόνων Χαλκίδος, ἔχομεν τὴν τιμὴν ν’ ἀνακοινώσωμεν, ὅτι εἰς ὑποβληθὲν ἀπ’ εὐθείας ἡμῖν ὑπόμνημα ὑπὸ τοῦ Ἀναγκαστικοῦ Συνεταιρισμοῦ Ἀμπελοκτημόνων Χαλκίδος ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου ἐδόθη ἡ ἀπάντησις ὅτι βάσει τῶν κειμένων διατάξεων δὲν παρέχεται εὐχέρεια πρὸς ἔγκρισιν ἀπαλλαγῆς ἢ ἀναστολῆς τοῦ φόρου οἴνου. Πρὸς τούτοις γνωρίζομεν ὅτι ὁ φόρος ἐπὶ τοῦ οἴνου ὡς τοιοῦτος καταναλώσεως βαρύνει τελικῶς τοὺς καταναλωτὰς καταβάλλεται δὲ κατὰ χρόνον τῆς ὑπὸ τῶν οἰνοπαραγωγῶν διαθέσεως τοῦ οἴνου εἰς τὴν κατανάλωσιν. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ἐπικαλουμένη ὑπὸ τῶν εἰρημένων ἀμπελοκτημόνων καταστροφὴ τῶν ἀμπέλων των ἐκ τῆς φυλλοξήρας, οὐδεμίαν ἐπίδρασιν ἀσκεῖ ἐπὶ τῆς δυνατότητος πληρωμῆς τοῦ φόρου ὑπὸ τούτων καθ’ ὅσον, ὡς προελέχθη ὁ φόρος οὗτος βαρύνει τελικῶς τοὺς καταναλωτὰς.

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

§4Μ. ΓΑΛΗΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ τὸ λόγον πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι κύριε συνάδελφε, ἔπρεπε νὰ προηγηθῇ συνεννόησις μὲ τὸ Προεδρεῖον.

§6Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, χθὲς ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου περὶ γεωργικῶν ὑπηρεσιῶν εἰς τὴν Δωδεκάνησον, ἡ Βουλὴ ἐδέχθη μίαν ἀσήμαντην τροπολογίαν, ἡ ὁποία βλέπω ὅτι δὲν συμπεριλαμβάνεται εἰς τὸ κείμενον τοῦ νομοσχεδίου, ὡς τοῦτο ἀναγράφεται εἰς τὰ πρακτικά.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι ἐδῶ ὁ κ. ὑπουργός. Ἀφήσατε δι’ ἄλλην ὥραν τὴν παρατήρησιν αὐτήν.

§8Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Τὸ πρᾶγμα ἔχει σημασίαν καὶ ἐπιθυμῶμεν νὰ γνωρίζωμεν, ἐὰν νομοθετῇ ἡ Βουλὴ, τὸ Σῶμα, ἢ ὁ ὑπουργὸς, ἐγὼ νομίζω ὅτι νομοθετεῖ τὸ Σῶμα. Εἶναι τοῦτο ζήτημα ἀρχῆς.

§9Ι. ΖΙΓΔΗΣ. Πράγματι, χθὲς, ἡ Βουλὴ ἀπεφάνθη ὑπὲρ τῆς τροπολογίας αὐτῆς. Δὲν ἔχει σημασίαν ἂν ὑπάρχῃ σημείωμα ἢ ὄχι τοῦ ὑπουργοῦ, διότι τότε πλέον νομοθέτης γίνεται ὁ ὑπουργός.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ἔλθῃ ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ θὰ τὸ συζητήσωμεν. Ἄλλωστε, νομίζω, ὅτι οὔτε καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς ἦτο χθὲς ἐδῶ.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Ὁ κ. Ἀνδρουλακάκης ἔχει τὸν λόγον, ἐπὶ ἐρωτήσεώς του ἀπευθυνομένης πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Μεταφορῶν, σχετικῶς μὲ τὴν κατάργησιν τοῦ νόμου 911.

§11Γ. ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΑΚΗΣ. Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Μεταφορῶν νὰ ἀποδώσῃ προσοχὴν ἐπὶ μιᾶς ἀναφορᾶς τοῦ Συνδέσμου ἰδιοκτητῶν φορτηγῶν αὐτοκινήτων τοῦ Νομοῦ Ἡρακλείου, οἱ ὁποῖοι διαμαρτύρονται διὰ τὴν παρατεινομένην λειτουργείαν τῶν κοινῶν ταμείων, διὰ τῶν ὁποίων ὄχι μόνον δὲν ἐξυπηρετοῦνται οἱ ἰδιοκτῆται φορτηγῶν αὐτοκινήτων, ἀλλὰ ζημιοῦνται καὶ ἐξυπηρετοῦνται ὡρισμένα ἄτομα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τοὺς αὐτοκινητιστὰς καὶ ἔχουν ἀναλάβει ὡς διαχειρισταὶ αὐτῶν.

§12Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ (Ὑπουργὸς Μεταφορῶν). Τὸ ζήτημα τῆς καταργήσεως τῶν Κοινῶν Ταμείων μελετᾶται παρὰ τῆς Κυβερνήσεως.

§13Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, κυρίως νὰ δοθῇ ἓν τέρμα εἰς τὸ χρονίζον αὐτὸ ζήτημα τῆς καταργήσεως τῶν Κοινῶν Ταμείων.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Φ. Χατζήμπεης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεώς του ἀπευθυνομένης πρὸς τὰ Ὑπουργεῖα Οἰκονομικῶν καὶ Παιδείας, σχετικῶς μὲ ἀναφορὰν τῆς Διδασκαλικῆς Ὁμοσπονδίας Ἀθηνῶν, αἰτουμένης τὴν παροχὴν διευκολύνσεως.

§15Φ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Συνηγορῶ ὑπὲρ τοῦ αἰτήματος, κύριε Πρόεδρε καὶ πρὸ παντὸς δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν συμπληρώσει 10 ἐτῶν πραγματικὴν ὑπηρεσίαν.

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Μπουρνιᾶς ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Προέδρου τοῦ Σωματείου Κτηνοτρόφων Ἐδέσσης «ὁ Κριός», ζητοῦντος ἐνίσχυσιν διὰ τὴν προμήθειαν προβάτων κλπ.

§17Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, συνιστῶ τὴν ἀναφορὰν καὶ παρακαλῶ νὰ ἐπεκταθῇ ἡ προστασία εἰς ὅλας τὰς κατηγορίας τῶν παθόντων, ὄχι μόνον ὑπὸ τῶν συμμοριτῶν, ἀλλὰ καὶ πυροπαθῶν, σεισμοπαθῶν κλπ.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Σ. Χατζήμπεης ἐπὶ ἀναφορᾶς τῆς προσφυγικῆς Ὀργανώσεως Ἀμύνης δικαιούχων ἀνταλλαξίμων, παραπηγματούχων Ἀθηνῶν–Πειραιῶς, Περιχώρων καὶ Ἐπαρχιῶν, ζητούντων ἄμεσον διάθεσιν παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Προνοίας οἰκοπέδων κλπ.

§19Σ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Κύριοι Συνάδελφοι, ἐλησμονήθησαν καὶ ἄλλοι πολεμόπληκτοι ἀπὸ 30 ἐτῶν, οἱ παλαιοὶ πρόσφυγες, οἱ πρόσφυγες τοῦ Μικρασιατικοῦ πολέμου καὶ τῆς συμφορᾶς. Ὑπάρχουν δηλαδὴ ἀκόμη εἰς τὴν Ἑλλάδα 30.000 περίπου παραγκοῦχοι ἐκ τῶν ὁποίων 16.000 μόνον εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὸν Πειραιᾶ. Δὲν πρέπει ἡ Κυβέρνησις νὰ λησμονήσῃ αὐτὸ τὸ αἶσχος ποὺ παρουσιάζουν αἱ μεγάλαι πόλεις, αἱ Ἀθῆναι, ὁ Πειραιεὺς καὶ ἡ Θεσσαλονίκη. Εἶναι πλέον ἐντροπὴ διὰ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος νὰ ἀνέχεται μετὰ πάροδον τριάντα ὁλοκλήρων ἐτῶν νὰ ὑπάρχουν παράγκες εἰς τὶς βιτρίνες τῶν πόλεων ὅπως εἶναι ἡ Δραπετσώνα. Ἐὰν εἴχατε τὴν περιέργειαν, κύριοι Συνάδελφοι, νὰ κατέλθητε εἰς τὸν Πειραιᾶ, νὰ ἴδητε τὴν κατάστασιν τῶν προσφύγων μετὰ ἀπὸ τριάντα χρόνια εἰς τὴν Παλαιὰν Κοκκινιάν, ὁμολογουμένως θὰ αἰσθανθῆτε ὅτι ἔχει πλέον ὑποχρέωσιν τὸ Κράτος νὰ ἐπιληφθῇ τῆς μερίμνης τῆς στεγάσεως τῶν παλαιῶν προσφύγων. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑφίσταται ἀκόμη τὸ αἶσχος αὐτὸ εἰς βάρος τῆς ἐννοίας τῆς κοινωνικῆς ἀλληλεγγύης.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Φ. Χατζήμπεης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἰδίας ἀναφορᾶς.

§21Φ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Κύριοι Συνάδελφοι, ἐπέρασαν τριάντα χρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ ἀκόμη 30 χιλιάδες οἰκογένειαι προσφύγων μένουν ἐγκαταλελειμμένες. Δυὸ βήματα ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια εἶναι τὸ Πολύγωνο, ἡ Καισαριανή, τὰ Παλαιὰ Σφαγεῖα, ὅπως καὶ ἀπὸ ἔξω ἀπὸ τὸν Πειραιᾶ ἡ Παλαιὰ Κοκκινιὰ καὶ ἡ Δραπετσώνα. Ἀπὸ τὸ 1923 μέχρι σήμερα ἐπέρασαν τόσοι ὑπουργοὶ ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Κρατικῆς Προνοίας καὶ δυστυχῶς δὲν κατώρθωσαν νὰ λύσουν τὸ ζήτημα τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων. Νομίζω ὅτι ἐπὶ τέλους ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ λάβῃ πρόνοιαν δι’ αὐτὴν καὶ νὰ τοὺς χορηγήσῃ στέγην.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τσούμπας ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἰδίας ἀναφορᾶς.

§23Δ. ΤΣΟΥΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε τὸ ζήτημα τῆς στεγάσεως τῶν προσφύγων, καθὼς καὶ ἄλλων ἀκόμη οἰκογενειῶν, οἵτινες κατοικοῦν εἰς παραπήγματα καὶ τρώγλας, ἡ θέα τῶν ὁποίων καὶ ἡ διαπίστωσις τῆς ἀνθρωπίνης ἐκεῖ διαβιώσεως προκαλεῖ τὸν πόνον καὶ τὴν ἠθικὴν ἀγανάκτησιν, κρατεῖ καὶ ἡμᾶς καθημερινῶς εἰς ἀγωνίαν καὶ σκέψιν. Συνηγοροῦμεν καὶ ἡμεῖς διὰ τὴν μέριμνα καὶ τὴν λῆψιν μέτρων ἐκ μέρους τοῦ Κράτους, ἵνα προσφερθῇ συντόμως στέγασις εἰς τοὺς ἐν λόγῳ πληθυσμούς, οἵτινες κατοικοῦν εἰς παραπήγματα καὶ τρώγλας καὶ συνεπῶς εἰς κατάστασιν, ἥτις δὲν ἁρμόζει καὶ δὲν εἶναι ἀνεκτὴ εἰς ἀνθρωπίνους ὑπάρξεις.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γρηγοριάδης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἰδίας ἀναφορᾶς.

§25Ν. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ. Εἶναι πράγματι τραγικὴ ἡ κατάστασις τῶν παραπηγμάτων Ἀθηνῶν–Πειραιῶς–Περιχώρων καὶ Ἐπαρχιῶν, διότι μένουν μέσα σὲ παραπήγματα τὰ ὁποῖα εἶναι τελείως ἀκατάλληλα, παρακαλῶ δὲ ὅπως λάβῃ ὑπ’ ὄψει του ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Προνοίας τὸ δίκαιον αὐτὸ αἴτημα τῆς Πανπροσφυγικῆς Ὀργανώσεως.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Στεφανίδης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἰδίας ἀναφορᾶς.

§27Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Παρακαλῶ θερμῶς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τοὺς ἁρμοδίους ὑπουργοὺς νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ δικαιώτατον αὐτὸ αἴτημα τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ἡ ἀνακοινωθεῖσα εἰς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰ τῆς Πανπροσφυγικῆς Ὀργανώσεως Παραπηγματούχων Ἀθηνῶν–Πειραιῶς–Περιχώρων καὶ Ἐπαρχιῶν. Ὅπως καὶ ἄλλοτε ἐτόνισα εἰς τὴν Βουλὴν ἐξ ἀφορμῆς τῆς οἰκτρᾶς καταστάσεως τῶν Προσφυγικῶν Συνοικισμῶν τῆς Εὐβοίας καὶ εἰδικώτερον τῆς Χαλκίδος, ὁ ἐξ ἐργαζομένων ἐν συνόλῳ συγκείμενος προσφυγικὸς αὐτὸς Κόσμος, κατοικεῖ ἀκόμη μέσα εἰς τρώγλας κατὰ τρόπον στιγματίζοντα κάθε εὔνοιαν πολιτισμοῦ καὶ Ἀνθρωπισμοῦ. Ἐπιβάλλεται συνεπῶς ἡ λῆψις ἐπειγόντων μέτρων τμηματικῶς τοὐλάχιστον ἀνοικοδομήσεως τῶν Προσφυγικῶν αὐτῶν Συνοικισμῶν ἔστω καὶ παροχῆς δανείων ἢ ἑτέρων διευκολύνσεων πρὸς πραγματοποίησιν τῆς αὐτοστεγάσεώς των. Πιστεύω ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις ποὺ δὲν εὐθύνεται διὰ τὴν ἀπὸ τριακονταετίας περίπου ὑφισταμένην ἀθλίαν αὐτὴν κατάστασιν, θὰ καταβάλλῃ κάθε δυνατὴν προσπάθειαν διὰ τὴν κατεδάφισιν τῶν παραγκῶν ἐκ τενεκέδων καὶ τὴν ἀνέγερσιν Λαϊκῶν κατοικιῶν εἰς τὰς ὁποίας θὰ στεγασθοῦν ἐργατικαὶ καὶ ἀγροτικαὶ οἰκογένειαι ἄξιαι πάσης κρατικῆς στοργῆς καὶ προστασίας.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ζορμπᾶς ἐπὶ ἐρωτήσεώς του ἀπευθυνομένης πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας σχετικῶς μὲ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς συγκοινωνίας τῆς νήσου Ψαρρῶν.

§29Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἀπουσιάζει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, ἐπειδὴ ὅμως τὸ θέμα ἐπείγει, τὸ φέρω ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ἐφιστῶ τὴν προσοχὴν της ἐπὶ τούτου, παρακαλῶ δὲ ὅπως τὰ Πρακτικὰ διαβιβασθῶσιν εἰς τὸν ἁρμόδιον ὑπουργὸν διὰ νὰ λάβῃ τὰ δέοντα μέτρα. Ἀπὸ πολλῶν μηνῶν τὰ ἔνδοξα Ψαρρὰ παραμένουν ἐν ἀπομονώσει διότι διεκόπη ἡ ἀκτοπλοϊκὴ μετ’ αὐτῶν ἐπικοινωνία καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀποθνήσκουν ἐκεῖ ἄνευ ἰατροῦ, ἄνευ περιθάλψεως. Τὸ Υ.Ε.Ν. κατέστη ἀνίκανον μέχρι τοῦδε νὰ λύσῃ τὸ ζήτημα τοῦτο παρὰ τὰς ἐπανειλημμένας ὀχλήσεις μου. Εἶναι ἀνάγκη τὸ Ὑπουργεῖον νὰ μισθώσῃ ἀμέσως τὴν ἄγονον αὐτὴν γραμμὴν διὰ νὰ ἐπανασυνδέσῃ τήν νῆσον Ψαρρῶν μὲ τὸν Πειραιᾶ καὶ τὴν Χίον καὶ νὰ παράσχῃ στοιχειώδη ἀνακούφισιν εἰς τοὺς κατοίκους. Καὶ ἐνῷ ἡ ἄγονος γραμμὴ Ψαρρῶν μένει ἀνεκτέλεστος εἰς τὸν Πειραιᾶ διεξάγεται ἀμείλικτος καὶ θανάσιμος ἀνταγωνισμὸς μεταξὺ τῶν ἀκτοπλοϊκῶν Ἑταιρειῶν. Συνεστήθησαν δύο συγκροτήματα τῶν μεγάλων ἑταιρειῶν καὶ ἀνταγωνίζονται τὸ ἕνα τὸ ἄλλο καὶ οἱ μικροὶ ἐφοπλισταὶ παραμένουν ἐκτὸς καὶ χαροπαλεύουν. Ὀφείλει τὸ Ὑπουργεῖον ν’ ἀσκήσῃ μίαν πολιτικὴν διασώσεως τῆς ἀκτοπλοΐας ἐφαρμόζον τὰς κειμένας διατάξεις καὶ τὰς εἰσηγήσεις τῆς Διακομματικῆς Ἐπιτροπῆς. Διότι λόγῳ τοῦ ἀναπτυσσομένου ἀνταγωνισμοῦ καὶ αἱ συγκοινωνίαι δὲν γίνονται ὁμαλῶς καὶ ἡ ἀκτοπλοΐα κινδυνεύει. Ἐφιστῶ ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου σοβαρῶς τὴν προσοχὴν τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας.

§30Λ. ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ. Τὸ αἴτημα τῶν κατοίκων Ψαρρῶν εἶναι δικαιότατον. Καὶ διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ συγκοινωνία τῆς νήσου, συνιστῶ νὰ διευκολυνθῇ ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Ναυτιλίας δι’ ἐπιχορηγήσεως ἡ συγκοινωνία Χίου–Ψαρρῶν διὰ βενζινοπλοίου ὅπως ἐγένετο καὶ κατὰ τὸ παρελθόν.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Α. Γεροκωστόπουλος ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ ἐρωτήσεως του ἀπευθυνομένης πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Μεταφορῶν σχετικῶς μὲν τὴν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων τοῦ Συνοικισμοῦ Ἀρρόης Πατρῶν διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μετατροπὴν τῆς δι’ αὐτοκινήτων διαδρομῆς Ἀρρόης Πατρῶν κ.λ.π.

§32Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἀπευθύνω θερμὴν παράκλησιν πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. ὑπουργὸν τῶν Μεταφορῶν, ὅπως ρυθμίσῃ ἓν ζήτημα τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ ζωτικὴν ὑπόθεσιν τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν καὶ συνοικισμοῦ της, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς ἀπόστασιν 15 λεπτῶν τῆς ὥρας ἀπὸ τὸ κέντρον τῆς πόλεως. Τὸ ζήτημα συγκεκριμένως ἀναφέρεται εἰς λεωφορειακὴν γραμμήν, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὸν συνοικισμὸν Ἀρρόης, ὁ ὁποῖος ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ἀποτελεῖ θέρετρον τῆς πόλεως, ἀλλὰ καὶ τόπον εἰς τὸν ὁποῖον καταφεύγουν πολλοὶ φυματικοί, μὴ δυνάμενοι νὰ μεταβοῦν εἰς ὡρισμένας ἐξοχάς. Ὁ συνοικισμὸς αὐτὸς ὑφιστάμενος ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν στερεῖται μέχρι σήμερον παντελῶς συγκοινωνίας. Κατόπιν ἐνεργειῶν τόσον τῶν δημοτικῶν ἀρχῶν, ὅσον καὶ τῶν κατοίκων, κατωρθώθη τελικῶς νὰ εἰσαχθῇ ἡ σχετικὴ περὶ ἱδρύσεως λεωφορειακῆς γραμμῆς αἴτησις εἰς τὸ τοπικὸν Νομαρχιακὸν Συμβούλιον αὐτοκινήτων, ὅπως ἐξετασθῇ τὸ ζήτημα τῆς καθιερώσεως τῆς διὰ λεωφορείων συγκοινωνίας. Τὸ Συμβούλιον, παρισταμένου καὶ τοῦ ἁρμοδίου Διευθυντοῦ τοῦ Ὑπουργείου Μεταφορῶν καὶ τοῦ ἀξιοτίμου συμπολίτου καὶ ὑπουργοῦ τῆς Ἀεροπορίας κ. Βγενοπούλου, ὁ ὁποῖος πράγματι ἐνδιεφέρθη νὰ δοθῇ λύσις εἰς τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν, ἀπεφάσισεν νὰ καθιερωθῇ κατ’ ἀρχὴν ἡ λεωφορειακὴ γραμμὴ καὶ καθώρισεν ἐπίσης κατὰ τρόπον μὴ ἱκανοποιοῦντα ὅμως ἀπολύτως τὸ αἴτημα καὶ τὴν ἐπιθυμίαν τῶν κατοίκων, τὴν διαδρομήν, τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ἀκολουθήσῃ ἡ γραμμὴ αὐτή. Παραδόξως ὅμως ἐνῷ θὰ ἔπρεπε ἡ ἀπόφασις τοῦ Νομαρχιακοῦ Συμβουλίου νὰ ἐπικυρωθῇ ἀπὸ τὸ 12μελὲς Συμβούλιον αὐτοκινήτων, τοῦ ὑμετέρου Ὑπουργείου, κύριε ὑπουργέ, καὶ νὰ ἐπικυρωθῇ ὡς εἶχε, διότι δι’ αὐτοψίας καὶ διὰ δοκιμαστικῆς μεταβάσεως ἀνόδου καὶ καθόδου τῶν αὐτοκινήτων, διεπιστώθη, ὅτι ἠδύνατο νὰ λειτουργήσῃ ἡ λεωφορειακὴ αὐτὴ γραμμὴ ὡς εἶχε διαγραφῆ ἀπὸ τὸ τοπικὸν Νομαρχιακὸν Συμβούλιον, ὁ ἁρμόδιος Διευθυντὴς τοῦ Ὑπουργείου σας, ἀφοῦ καθυστέρησεν ἐπὶ μακρὸν χρόνον νὰ ὑποβάλλῃ ταύτην εἰς τὸ 12μελὲς Συμβούλιον αὐτοκινήτων εἰσηγήθη τὴν μετατροπὴν τῆς διαδρομῆς κατὰ τρόπον δυσμενῆ, κατὰ τρόπον, λέγω, ἀποκλείοντα κάθε ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς ἐκείνης καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ συνοικισμοῦ Ἀρρόης. Ὡς ἦτο φυσικὸν τὸ 12μελὲς ἐδέχθη τὴν εἰσήγησιν τοῦ κ. Διευθυντοῦ καὶ οὕτω ἡ ὅλη ὑπόθεσις ἐξελίχθη δυσμενῶς. Ἤδη αἴτημα τῶν κατοίκων καὶ τοῦ συνοικισμοῦ Ἀρρόης καὶ τῶν συνοικισμῶν Γηροκομείου κλπ. εἶναι νὰ καθιερωθῇ μία γραμμή, ἡ ὁποία θὰ ἐκκινῇ ἀπὸ τὴν πλατεῖαν Ὄλγας καὶ θὰ διέρχηται ἀπὸ τὰς ὁδοὺς Ἁγ. Νικολάου κλπ. Ὑπάρχουν ὡρισμέναι ἀντιρρήσεις διὰ τὴν διαδρομὴν ἀπὸ μέρους τῆς ὑπηρεσίας καὶ εἰδικώτερον ὑπάρχουν ἀντιρρήσεις ἀπὸ μέρους τῶν αὐτοκινητιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς γραμμῆς Παραλίας– Σκόρεν, διότι νομίζουν ὅτι παραβλάπτονται τὰ συμφέροντά των. Νομίζω, ὅμως κύριε ὑπουργέ, ὅτι ὑμεῖς ἐν τῇ διακρινούσῃ ὑμᾶς προσπαθείᾳ καὶ ἐπιθυμίᾳ νὰ ἐξυπηρετήσητε τὸ κοινὸν καὶ διὰ τὸ καλὸν τοῦ συνόλου, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ δεχθῆτε τὰς ἀντιρρήσεις ὡρισμένης κατηγορίας ἐπαγγελματιῶν, τῶν ὁποίων τὰ συμφέροντα εἶναι σεβαστά, μόνον ἐφ’ ὅσον δὲν ἔρχονται εἰς σύγκρουσιν μὲ τὰ συμφέροντα τοῦ συνόλου. Διότι ἡ γραμμή, περὶ τῆς ὁποίας ὁμιλῶ, πρόκειται νὰ ἐξυπηρετήσῃ τελείως διαφορετικὴν περιοχὴν ἀπὸ τὴν γραμμὴν ἐκείνην, ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖται ἀπὸ τὰ λεωφορεῖα τῆς παραλίας. Προβάλλεται ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι ἑνὸς ὡρισμένου σημείου τῆς ὁδοῦ ἡ κλίσις εἶναι τόσον μεγάλη, ὥστε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἀσφαλῆ ἄνοδον καὶ κάθοδον τῶν αὐτοκινήτων. Εἰς τοῦτο ἔχω νὰ εἴπω ὅτι εἰς τὴν Ἀρόην λειτουργεῖ ἀπὸ 3ετίας ἤδη τὸ Σχολεῖον Χωροφυλακῆς Πατρῶν, τὸ ὁποῖον ἐξυπηρετεῖται καθημερινῶς ἀπὸ φορτηγὰ αὐτοκίνητα 3 τόννων, 1½ καὶ ½ τόννου, ἐκτὸς τῶν τζίπ. Ἐπίσης ὑπάρχει καὶ ἔγγραφον, τὸ ὁποῖον καταθέτω εἰς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς, τοῦ προϊσταμένου τῶν τεχνικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Δήμου Πατρῶν ὁ ὁποῖος ὁμιλεῖ περὶ τῆς κλίσεως τῆς ὁδοῦ καὶ ἀποφαίνεται ὅτι ἡ μεγίστη κλίσις ἐπὶ μήκους 19 μέτρων εἶναι μόνον 14% κατὰ μέσον δὲ ὅρον ἐπὶ μήκους 280 μέτρων εἶναι 10% μόνον. Θὰ παρακαλέσω, λοιπόν, καὶ τὸν ἀξιότιμον ὑπουργὸν νὰ δώσῃ μίαν λύσιν, ἡ ὁποία θὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ αἴτημα τοῦ συνόλου καὶ ὄχι συμφέροντα ἀτόμων.

§33Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ. (Ὑπουργὸς Μεταφορῶν). Ἡ μετάβασις εἰς τὴν Ἀρόην διὰ τῆς ὁδοῦ αὐτῆς, εἶναι ἐπικίνδυνος, λόγῳ τοῦ ὅτι ἡ ὁδὸς εἶναι ἐπικλινὴς καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ἐπροτάθη ὅπως ἡ συγκοινωνία μέχρι τῆς Ἀρόης γίνῃ διὰ τοῦ Γηροκομείου, αὐτὴν δὲ τὴν ὁδὸν ἀνέλαβεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Δημοσίων Ἔργων νὰ ἐπισκευάσῃ εἰς τρόπον ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἐπικοινωνία τῆς Ἀρόης μὲ τὸ Γηροκομεῖον. Ἐὰν ἀναλαμβάνητε τὴν ἀσφάλειαν τῆς ὁδοῦ τῆς ἄλλης, ἡ ὁποία εἶναι ἀνηφορική, δὲν ἔχω οὐδεμίαν ἀντίρρησιν.

§34Α. ΓΕΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Νὰ ἀναθεωρηθῇ ἡ ἀπόφασις τοῦ 12μελοῦς Συμβουλίου καὶ νὰ εἰσαχθῇ ἐκ νέου ἡ ὑπόθεσις εἰς αὐτό.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Κωτούζας ἐπὶ ἐρωτήσεών του πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Μεταφορῶν σχετικῶς μὲ τὴν συνάντησιν τῶν Θεσσαλικῶν Σιδηροδρόμων καὶ τῶν ΣΕΚ.

§36Φ. ΚΩΤΟΥΖΑΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διαδηλώσω τὴν ἀγανάκτησιν ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου τῆς περιοχῆς Θεσσαλίας διὰ τὴν μὴ συνάντησιν τῶν Θεσσαλικῶν σιδηροδρόμων καὶ τῶν ΣΕΚ. Αἱ διαμαρτυρίαι θὰ ἔχουν φθάσει ἤδη καὶ μέχρι τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Μεταφορῶν. Προπολεμικῶς ὁ πληθυσμὸς τῆς Δυτικῆς Θεσσαλίας ἐξυπηρετεῖτο διὰ τῆς συναντήσεως τῶν σιδηροδρόμων Θεσσαλίας καὶ ΣΕΚ εἰς τὴν γέφυραν Δεμερλῆ μὲ δρομολόγια δὶς τῆς ἡμέρας. Ἤδη τοιαύτη συνάντησις δὲν γίνεται καὶ εἶναι δικαία ἡ ἀγανάκτησις τοῦ κόσμου ἐκείνου. Ἀρκεῖ νὰ εἴπω τὸ ἑξῆς ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς κωμοπόλεως Σοφάδων ἀναγκάζονται νὰ ὁδοιπορῶσιν καὶ νὰ βαδίζωσιν ἐπὶ τῶν γραμμῶν τῶν Θεσσαλικῶν σιδηροδρόμων ἐπὶ ὥρας ὁλοκλήρους διὰ νὰ ἔλθουν εἰς Δεμερλῆ καὶ νὰ ἐπιβιβασθοῦν τοῦ τραίνου δι’ Ἀθήνας. Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ δι’ ἄλλας περιφερείας τῆς περιοχῆς ἐκείνης. Πέρυσι ἠσχολήθημεν μὲ τὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ εὑρέθημεν πρὸ τοῦ ἰσχυρισμοῦ τῶν Θεσσαλικῶν σιδηροδρόμων ὅτι λόγῳ ἀσφαλείας ἀναγκάζονται νὰ μὴ θέτουν εἰς κυκλοφορίαν τραῖνα ἐν καιρῷ νυκτός, ἤδη ὅμως τοιαύτη δικαιολογία δὲν ὑπάρχει. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Μεταφορῶν, ὡς προερχόμενος ἐκεῖθεν καὶ εἰς τὴν ἀκοὴν τοῦ ὁποίου θὰ ἔχουν περιέλθει αἱ διαμαρτυρίαι, νομίζω ὅτι θὰ πρέπῃ νὰ ἐπιληφθῇ τοῦ ζητήματος, ὥστε συντόμως νὰ τεθοῦν εἰς ἰσχὺν τὰ δρομολόγια Θεσσαλικῶν σιδηροδρόμων καὶ ΣΕΚ διὰ νὰ γίνεται ἡ συνάντησις εἰς τὰ Δεμερλῆ ὡς ἐγένετο καὶ προπολεμικῶς. Διότι ἄλλως νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι θὰ ἐξακολουθήσουν αἱ διαμαρτυρίαι.

§37Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ (Ὑπουργὸς Μεταφορῶν). Ἀτυχῶς δὲν ὑπάρχουν ἀτμάμαξαι εἰς τοὺς Θεσσαλικοὺς σιδηροδρόμους διὰ νὰ κάμουν τὴν ἀνταπόκρισιν. Μία τῶν ἁμαξῶν θὰ εἶναι ἐντὸς τῶν ἡμερῶν ἑτοίμη ὥστε νὰ γίνεται ἡ ἀνταπόκρισις αὐτή.

§38Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, καὶ ἐγὼ ὁ ἴδιος ἐπερίμενα ὁλόκληρες ὧρες νὰ ἐπιβιβασθῶ.

§39Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ (Ὑπουργὸς Μεταφορῶν). Χρειάζεται εἰδικὸς συρμὸς διὰ τὴν ἀποκατάστασιν. Δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς προσπαθοῦμεν νὰ ἐπιτύχωμε τὴν συνάντησιν.

§40Φ. ΚΩΤΟΥΖΑΣ. Ἐὰν ἡ ἁμαξοστοιχία, ἡ ὁποία ἔχει ἀφετηρίαν τὴν Καλαμπάκαν, ἀναχωρήσῃ μίαν ὥραν ἐνωρίτερον, ἡ δὲ τῆς Λαρίσης μίαν ὥραν ἀργότερον θὰ γίνῃ ἡ συνάντησις.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δερδεμέζης ἐπὶ ἀναφορᾶς Διαχειριστῶν ἐκπροσώπων Κοινῶν Ταμείων Ὑπεραστικῶν Λεωφορειακῶν γραμμῶν Ἠπείρου.

§42Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, τὸ Κοινὸν Ταμεῖον Ὑπεραστικῶν Λεωφορείων Αὐτοκινήτων Ἠπείρου διαμαρτύρεται, διότι εἰς τὴν ὑπεραστικὴν γραμμὴν Ἀθηνῶν —Ἠπείρου ἔχουν τοποθετηθῆ 32 λεωφορεῖα, ἐκ τῶν ὁποίων μόνον 6 ἀνήκουν εἰς Ἠπειρώτας, τὰ δὲ ἄλλα 26 εἰς κατοίκους ξένων περιφερειῶν. Εἶναι γνωστὸν ὅτι οἱ Ἠπειρῶται ἐπλήγησαν περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους αὐτοκινητιστάς, ἐπειδὴ ἡ Ἤπειρος εἶναι παραμεθόριος. Θὰ παρακαλέσω τὸ μέτρον, τὸ ὁποῖον ἐλάβατε, κύριε ὑπουργέ, διὰ τὴν ἰδιαιτέραν σας πατρίδα τὴν Ἄρταν, λάβετε καὶ διὰ τοὺς αὐτοκινητιστὰς τῆς Ἠπείρου, διότι εἶναι ἀπαράδεκτον ἡ γραμμὴ αὐτὴ νὰ ἐξυπηρετῆται ἀπὸ ξένους αὐτοκινητιστάς.

§43Ν. ΕΞΑΡΧΟΣ (Ὑπουργὸς Μεταφορῶν). Δὲν ἔλαβον κανὲν μέτρον. Δὲν ὑπάρχει δὲ κανεὶς νόμος προστατεύων τοὺς ἐντοπίους.

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Δερδεμέζης ἐπὶ τῆς ἀναφορᾶς Ἐπαγγελματικῆς Ἑνώσεως Ἀέρος Ἑλλάδος, ἀπευθυνομένης πρὸς τοὺς ὑπουργοὺς Ἐργασίας καὶ Ἀεροπορίας, διὰ τὴν ἀπόλυσιν 100 ἐργατοϋπαλλήλων.

§45Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρουσιάζεται τελευταίως μία τάσις ἀθρόας ἀπολύσεως ὑπαλλήλων ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν ἑταιρείαν ΕΛΛ.Α.Σ., ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλας ἑταιρείας. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἔχει δημιουργήσει μίαν δικαίαν ἀγανάκτησιν καὶ μίαν ἀπογοήτευσιν εἰς τὸν ἐργατικὸν κόσμον. Ἐὰν ὑπῆρξε παράπτωμά τι τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν δικαιολογοῦν τὴν ἀπόλυσίν των, ἀσφαλῶς πρέπει νὰ ἀπολυθοῦν. Ἐὰν ὅμως αὐτὸ γίνεται διὰ νὰ ἀποφύγουν οἱ ἐργοδόται ὡρισμένα τυχὸν δικαιώματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν οἱ ἐργάται καὶ νὰ τοὺς ἀποκλείσουν τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν, νομίζω ὅτι τοῦτο εἰς τὴν σημερινὴν ἐποχὴν τοὐλάχιστον εἶναι ἀπολύτως καταδικαστέον. Ἐλπίζω ὅτι οἱ κύριοι ὑπουργοὶ Ἐργασίας καὶ Ἀεροπορίας θὰ λάβουν τὰ κατάλληλα μέτρα, διὰ νὰ σταματήσῃ αὐτὸ τὸ κακό. Θὰ πρέπῃ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ μένουν μὲ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ ἐργασία των θὰ εἶναι διαρκής, ἐφ’ ὅσον δὲν περιπίπτουν εἰς παραπτώματα, τὰ ὁποῖα δικαιολογοῦν τὴν ἀπόλυσίν των. Ἐλπίζω ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ δώσῃ μίαν ἱκανοποιητικὴν ἀπάντησιν εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς ἀπόγνωσιν.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χατζήμπεης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἰδίας ἀναφορᾶς.

§47Φ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, οἱ ἐργοδόται τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουν ἐξαπολύσει ἕνα τρομακτικὸ διωγμὸ ἐναντίον τῶν ἐργατῶν. Κατὰ ἑκατοντάδας ἀπολύονται οἱ ἐργάται εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ τὸν Πειραιᾶ. Μία ἀπὸ τὶς περιπτώσεις αὐτὰς εἶναι καὶ τῆς ἀεροπορικῆς ἑταιρείας ΕΛΛ.Α.Σ., ἡ ὁποία, μέσα στὸν χειμῶνα καὶ τὶς παραμονὲς τῶν ἑορτῶν, ἀπέλυσε περὶ τοὺς 100 ἐργάτας, σὰν Χριστουγεννιάτικο δῶρο. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ὑποχρεωθοῦν οἱ ἐργοδόται εἰς τὴν ἐπαναπρόσληψιν τῶν ἀπολυθέντων.

§48Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Δὲν εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἀπελύθησαν οἱ 100 αὐτοὶ ἐργάται καὶ ὑπάλληλοι. Τοὺς ἔθεσαν εἰς διαθεσιμότητα, ἡ θέσις δὲ εἰς διαθεσιμότητα ἐπιφέρει βέβαια μίαν μείωσιν τῶν ἀπολαυῶν εἰς τὸ ἥμισυ, ἀλλ’ ἀντιστοίχως δὲν ἐργάζονται καθόλου καὶ ἔχουν τὴν εὐχέρειαν κατὰ τὸν χρόνον τῆς διαθεσιμότητος νὰ ἀπασχολοῦνται ἀλλαχοῦ, λαμβάνοντες τοιουτοτρόπως τὸ τακτικὸν ἡμερομίσθιον τῆς ὑπηρεσίας των καὶ τὴν ἀμοιβὴν τῆς ἑτέρας ἐργασίας. Ἐν προκειμένῳ ἡ θέσις των εἰς διαθεσιμότητα ὀφείλεται εἰς τὴν προσπάθειαν ἐξυγιάνσεως τῶν Ἀεροπορικῶν Ἑταιρειῶν. Εἶναι γνωστὸν τὸ ζήτημα. Μία ἀπόφασις τῆς Κυβερνήσεως κατένειμε τὰς γραμμὰς καὶ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς κατανομῆς εἶναι ὅτι ἐμειώθησαν αἱ ἐργασίαι τῶν ἑταιρειῶν. Ἐκ τοῦ λόγου τούτου καὶ μέχρις ὁριστικῆς ἀπορροφήσεώς των κατ’ ἄλλον τρόπον ἐτέθησαν προσωρινῶς εἰς διαθεσιμότητα οἱ 100 αὐταὶ ὑπάλληλοι. Ἐζήτησα μέχρις ὅτου ρυθμισθῇ ἡ ὑπόθεσις νὰ μπορέσουν νὰ τακτοποιηθοῦν εἰς ἄλλην ἐργασίαν, εἴτε, τοὐλάχιστον, ὅταν θὰ παρέλθῃ ὁ χρόνος τῆς διαθεσιμότητος, νὰ μὴ ἀπολυθοῦν, ἀλλὰ νὰ εὑρεθῇ τρόπος νὰ τακτοποιηθοῦν. Ἐλπίζω νὰ κατορθωθῇ τοῦτο.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρελθούσης τῆς ὥρας διὰ τὰς ἀναφορὰς

καὶ ἐρωτήσεις εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ

ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ψήφισις τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1514]50 Α.Ν. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ τελωνειακῶν παραβάσεων καὶ λαθρεμπορίας διατάξεων τοῦ τελωνειακοῦ κώδικος».

§50ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1514]50 Α.Ν. «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ τελωνειακῶν παραβάσεων καὶ λαθρεμπορίας διατάξεων τοῦ τελωνειακοῦ κώδικος». Ψήφισις τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ ἀντικαταστάσεως ἰσχυουσῶν διατάξεων «περὶ Ταμείων Ἀρωγῆς ἀξ)τικῶν καὶ ἀλληλοβοηθείας ὁπλιτῶν Χωρ)κῆς».

§52ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ ἀντικαταστάσεως ἰσχυουσῶν διατάξεων «περὶ Ταμείων Ἀρωγῆς ἀξιωματικῶν καὶ ἀλληλοβοηθείας ὁπλιτῶν Χωρ)κῆς».

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τρόπου καταβολῆς καθυστερουμένων εἰσφορῶν εἰς τὸ Ταμεῖον Ἐπικουρικῆς Ἀσφαλίσεως ὑπαλλήλων καπνεμπορικῶν ἐπιχειρήσεων». Ὁ κ. Πρωτοπαπαδάκης ἔχει τὸν λόγον.

§55Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Μίαν πληροφορίαν ἤθελα νὰ ζητήσω, κ. Πρόεδρε. Ἐὰν γνωρίζῃ ὁ κ. ὑπουργὸς ἐὰν ὑπάρχουν ἐκκρεμεῖς δίκαι τοῦ ταμείου ἐναντίον ὀφειλετῶν.

§56Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ὑπάρχουν ὡρισμέναι ἀμφισβητούμεναι σχέσεις, ὑπάρχουν καὶ ἐκκρεμεῖς δίκαι.

§57Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατόν, νομίζω, κ. Πρόεδρε, νὰ παρεμβαίνῃ ἡ Βουλὴ εἰς ἐκκρεμεῖς δίκας καὶ δι’ αὐτὸ προτείνω νὰ τεθῇ μία παράγραφος, ὅτι «αἱ ἐκκρεμεῖς δίκαι δὲν ἐπηρεάζονται ἐκ τοῦ παρόντος νόμου».

§58Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Ἐργασίας). Ἀπὸ τοῦ 1948 καὶ ἐντεῦθεν δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφισβήτησις. Ὑπῆρχε μία ἀνειλημμένη ὑποχρέωσις τοῦ Κράτους νὰ μὴ ἐπιβληθῇ ἡ εἰσφορὰ αὐτὴ καὶ νὰ ὑποχρεωθοῦν αἱ ἑταιρεῖαι νὰ καταβάλουν τὰ ποσά, τὰ ὁποῖα ἀναδρομικῶς ζητοῦνται. Τότε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ καπνεμπόριον. Φαίνεται δὲ ὅτι παρενέβησαν καὶ ἄλλοι παράγοντες, οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τὴν ὁριστικὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ.

§59Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ὅτι εἶχε τεθῆ εἰς τὴν προηγουμένην Βουλήν, εἰς τὴν ὁποίαν μετεῖχε καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ἡ ἀρχή, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ παρεμβαίνῃ ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία εἰς ἐκκρεμεῖς δίκας. Ἐν προκειμένῳ ὑπάρχουν ἐκκρεμεῖς δίκαι μεταξὺ τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως καὶ τῶν ἐπιχειρηματιῶν. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι εἶναι ὀρθὸν νὰ ἐξαιρεθοῦν αἱ ἐκκρεμεῖς δίκαι, δηλαδὴ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ νὰ μὴ ἐπηρεάζῃ τὰς ἐκκρεμεῖς δίκας.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ νομοσχέδιον ὡς ἔχει;

§61ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§62Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Ἡ τροπολογία μου τί ἔγινε, κ. Πρόεδρε.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἠρωτήθη ἡ Βουλὴ καὶ ἐδέχθη τὸ νομοσχέδιον ὡς ἔχει.

§64Α. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ. Νὰ ἐρωτηθῇ δι’ ἀνατάσεως, κ. Πρόεδρε.

§65ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ νομοσχέδιον ὡς ἔχει παρακαλοῦνται νὰ ἐγερθῶσι. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι).

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συνεπῶς ἐγένετο δεκτὸν ὡς ἔχει εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τρόπου καταβολῆς καθυστερουμένων εἰσφορῶν εἰς τὸ ταμεῖον ἐπικουρικῆς ἀσφαλίσεως ὑπαλλήλων καπνεμπορικῶν ἐπιχειρήσεων».

§67Ι. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑφυπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἐκ παραδρομῆς εἰς τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως κλπ. τοῦ Α. Ν. 1520]50» δὲν περιελήφθη εἰς τὰ πρακτικὰ ἡ προταθεῖσα παρὰ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς προσθήκη 4ης παραγράφου εἰς τὸ ἄρθρον 12 τοῦ εἰρημένου Α.Ν. Ἡ 4η αὐτὴ παράγραφος ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ὡς ἀποκρυβέντα ἀκαθάριστα ἔξοδα.... ....... (ἀναγινώσκει).....». Παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ διορθώσῃ ὡς πρὸς τὸ σημεῖον τοῦτο τὰ πρακτικά.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν αἰτουμένην διόρθωσιν;

§69ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1520]1950 Α. Ν. «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν Νόμων περὶ φορολογίας τῶν καθαρῶν προσόδων καὶ ἄλλων φορολογικῶν διατάξεων κλπ.», συμπληροῦται διὰ τῆς προσθήκης 4ης παραγράφου εἰς τὸ ἄρθρον 12. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἀπὸ 25–11–46–10–1–47 Β. Δ. «περὶ κωδικοποιήσεως διατάξεων περὶ Σχολιατρικῆς Ὑπηρεσίας».

§71ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτὸν ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§72Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. (Ὑπουργὸς Παιδείας). Μάλιστα.

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἀπὸ 25–11–46)10–1–47 Β.Δ. «περὶ κωδικοποιήσεως διατάξεων περὶ Σχολιατρικῆς Ὑπηρεσίας» ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἱδρύσεως Ἐθνικοῦ Ἐκπαιδευτηρίου Ἀναβρύτων».

§74Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ νὰ ἀπαλειφθῇ ἡ λέξις «Ἀναβρύτων» καὶ νὰ τεθῇ ὡς τίτλος «περὶ ἱδρύσεως ἐκπαιδευτηρίου Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος», διότι τὸ ἐκπαιδευτήριον αὐτὸ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ μεταφερθῇ εἰς ἕτερον τόπον, ἀφοῦ ἡ ἕδρα του εἰς Ἀνάβρυτα εἶναι προσωρινή.

§75Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Παιδείας). Δὲν τὸ δέχομαι.

§76Α. ΙΩΣΗΦ. Κύριε ὑπουργέ, θέλω καὶ πρὸς ὑμᾶς νὰ ἐξηγήσω διατί ἐμειοψήφισα εἰς μίαν διάταξιν. Λέγει μία παράγραφος, ὅτι διορίζεται καὶ παύεται ὁ διευθυντὴς τοῦ σχολείου αὐτοῦ τῶν Ἀναβρύτων ἀπὸ τὸ ἐθνικὸν ἵδρυμα. Καταλαβαίνετε πόσον ἀπαράδεκτον πρέπει νὰ εἶναι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, διότι ἐφ’ ὅσον ὑπάρχουν ὑπουργοὶ τῆς Παιδείας δὲν εἶναι σωστὸν νὰ παρεμβαίνουν ἱδρύματα καὶ νὰ διορίζουν καὶ νὰ παύουν διευθυντάς.

§77ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτῶ τὴν Βουλήν, δέχεται τὸ νομοσχέδιον ὡς ἔχει;

§78ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἱδρύσεως Ἐθνικοῦ Ἐκπαιδευτηρίου Ἀναβρύτων». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐξετάσεων στρατευθέντων κλπ. σπουδαστῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἀκαδημίας Σωματικῆς Ἀγωγῆς (Ε.Α.Σ.Α.)».

§80ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἐξετάσεως στρατευθέντων κλπ. σπουδαστῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἀκαδημίας Σωματικῆς Ἀγωγῆς (ΕΑΣΑ)». Αʹ συζήτησις κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ἰσραηλιτικῶν Κοινοτήτων διατάξεων».

§82ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησι κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ἰσραηλιτικῶν Κοινοτήτων διατάξεων». Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1549)1950 Α. Ν. «περὶ συστάσεως γραφείου ἐρεύνης ζητημάτων διατροφῆς».

§84ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§85Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Εἰς τὸ τυπογραφεῖον παρελείφθησαν μερικαὶ διορθώσεις εἰς τὸ κείμενον τοῦ ἄρθρου 2, τὸ ὁποῖον εἶχα μεταβάλει ἀπὸ συμφώνου μὲ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον διὰ λόγους φραστικούς. Εἶναι δηλαδὴ ἐντελῶς τυπικὴ ἡ μεταβολὴ τοῦ κειμένου καὶ διὰ τοῦτο παρακαλῶ νὰ ἐγκριθῇ ὡς διορθοῦται.

§86Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ προβλέπει δαπάνας;

§87Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Δὲν πρόκειται περὶ δαπανῶν. Τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ εἶναι ἐν τάξει, ἀλλὰ ἔκαμα μερικὰς φραστικὰς μεταβολὰς εἰς τὸ Γεν. Λογιστήριον διὰ νὰ προσαρμόσω τὴν διατύπωσιν τοῦ ἄρθρου 2 μὲ τὸν κώδικα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ τυπογραφεῖον παρέλειψε τοῦτο, ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ τὸ δηλώσω εἰς τὴν Βουλήν.

§88Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν διὰ λόγους ἐλλείψεως πιστώσεων δὲν ἔχετε συμπληρωμένον παρὰ μόνον τὸ ¼ τῶν ὀργανικῶν θέσεων τῶν γεωπόνων, τῶν νομιάτρων καὶ νομοκτηνιάτρων, οἱ δὲ ἀπομένοντες δὲν εἶναι παρὰ ἁπλοὶ διαβιβασταὶ ἐγγράφων, νομίζω ὅτι θὰ ἦτο ἐπιβεβλημένη μία καθυστέρησις ἑνὸς τόσον σοβαρωτάτου καὶ ἐπιστημονικωτάτου γραφείου, τὸ ὁποῖον δὲν γνωρίζω πόσα ἄλυτα προβλήματα θέλει νὰ λύσῃ.

§89Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Ὑποθέτω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι οἱ σκοποὶ τῶν δύο αὐτῶν νομοσχεδίων, τῶν γεωργικῶν ἐφαρμογῶν καὶ τῆς διατροφῆς εἶναι γνωστοὶ ὄχι μόνον εἰς τὴν Βουλήν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἑλληνικὴν κοινὴν γνώμην. Δὲν θέλω νὰ εἴπω μόνον ὅτι εἶναι μεταξὺ τῶν νομοσχεδίων τῆς ἀνασυγκροτήσεως, ἀλλὰ ἀποτελοῦν πρωταρχικὴν καὶ πραγματικὴν ἀνάγκην καὶ ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν διὰ τὴν γεωργικήν μας ἀνασυγκρότησιν, ἡ ὁποία ἐὰν δὲν ἀντιμετωπισθῇ μὲ τὸ ἀναγκαῖον εἰδικὸν προσωπικόν, λόγῳ τῆς ἐλλείψεως τῶν ὑπαλλήλων, πάντως θὰ μπῇ στὴ σειρά της καὶ θὰ προχωρήσῃ ἀνάλογα μὲ τὰς σημερινὰς δυνατότητας. Ἐπιτρέψατέ μου νὰ εἴπω, ὅτι παρὰ τὴν ἀκρίβειαν τῶν ὅσων εἴπατε, ὡς πρὸς τὰ κενὰ τοῦ προσωπικοῦ, ἡ ἐργασία τῶν γεωργικῶν ἐφαρμογῶν καὶ τῆς ἐκπαιδεύσεως ὡς ἐπίσης καὶ τῶν γεωργικῶν ἐρευνῶν καὶ τῆς στατιστικῆς τῆς διατροφῆς ἔχει ἤδη ἀρχίσει ἐφαρμοζομένη, τὰ δὲ ἀποτελέσματά της θὰ ἀποβοῦν ἱκανοποιητικά.

§90Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Διότι ὅλο ὑπηρεσίας μελετοῦν καὶ συντονισμὸν κάμνουν καὶ ἠξεύρομεν ὅλοι τί σκοποὺς ἔχουν.

§91Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Νομίζω, ὅτι δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ νομοθετοῦμεν θέσεις ὑπαλλήλων καὶ νὰ αὐξάνωμεν τὸν ἀριθμὸν τῶν ὑπαλλήλων, καθ’ ἣν στιγμὴν δὲν δυνάμεθα νὰ μισθοδοτήσωμεν τοὺς ὑπάρχοντας ὑπαλλήλους. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διορίζωμεν διευθυντὰς καὶ τμηματάρχας καθ’ ἣν στιγμὴν δὲν δυνάμεθα νὰ στείλωμεν δημοδιδασκάλους εἰς τὰ χωριὰ διὰ νὰ μάθουν γράμματα τὰ παιδιά. Τί ἀνασυγκρότησις θὰ εἶναι αὐτή; Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι ἡ Βουλὴ ὀφείλει νὰ ἀπαιτήσῃ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ περιορίσῃ τὰς θέσεις καὶ ὄχι νὰ τὰς αὐξάνῃ, διὰ νὰ δυνηθῇ νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς ἀπαραιτήτους ἀνάγκας τῆς χώρας.

§92Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Δὲν πρόκειται, κύριοι συνάδελφοι, περὶ θέσεων, αἱ ὁποῖαι ἀφ’ ἑνὸς θὰ καταληφθοῦν ἀπὸ εἰδικοὺς Ἐπιστήμονας καὶ ἀφ’ ἑτέρου θὰ συμπληρωθοῦν εἰς μακρὰν περίοδον καὶ κατὰ τρόπον συστηματικόν, ἀλλὰ πρόκειται περὶ τῶν ἀναγκῶν τῆς ἀνασυγκροτήσεως. Καὶ τὸ ὅτι πρόκειται ἀποκλειστικῶς περὶ ἀνασυγκροτήσεως, θὰ τὸ ἀποδείξῃ τὸ Ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας ὕστερα ἀπὸ δύο μῆνας.

§93Γ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑΣ. Αὐτὸ ποὺ εἶπα δὲν ἀφορᾷ σᾶς.

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1549)1950 Α. Ν. «περὶ συστάσεως γραφείων ἐρεύνης ζητημάτων διατροφῆς» ὡς τοῦτο διωρθώθη φραστικῶς. Μόνη συζήτησις κατ’ ἀρχὴν ἄρθρον καὶ σύνολον τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως, τοῦ ὑπ’ ἀριθ.1547)50 Α.Ν. «περὶ συστάσεως Διευθύνσεως γεωργικῶν ἐφαρμογῶν καὶ ἐκπαιδεύσεως παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Γεωργίας».

§95Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Νὰ κρατηθῇ, κύριε Πρόεδρε, διότι ὑπεβλήθη μία προσθήκη.

§96Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Ἡ προσθήκη αὐτὴ εἶναι ἡ ἑξῆς: ἀπόφοιτοι οἰκοτροφείων καὶ ὀρφανοτροφείων ἐξομοιοῦνται μὲ τοὺς ἀποφοίτους μέσης γεωργικῆς σχολῆς. Ἡ τεχνικὴ ἄποψις τοῦ ζητήματος εἶναι, ὅτι οἱ ἀπόφοιτοι αὐτοὶ δύνανται νὰ χρησιμοποιηθοῦν μόνον ὡς τεχνῖται. Ἐφ’ ὅσον τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπὸ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπιδεκτικὰ τροποποιήσεων διὰ προσωπικὰ ζητήματα, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὴ ἐπιμείνητε.

§97Α. ΔΕΡΔΕΜΕΖΗΣ. Ἀδικεῖται ἐπὶ 15 ἔτη μία τάξις ἀποφοίτων, ἀτυχῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι σήμερον εἶναι εἰς ὅλην τὴν ἐπαρχίαν καὶ δυστυχῶς τὸ ὑπουργεῖον Γεωργίας δὲν λαμβάνει μέριμναν καὶ λυποῦμαι πολὺ διότι σεῖς δὲν εἶσθε ἐνήμερος τοῦ πράγματος. Σεῖς τοὺς ὀνομάζετε γεωργοτεχνίτας, ἐνῷ εἶναι ἀπόφοιτοι τῶν μέσων γεωργικῶν σχολῶν.

§98Α. ΣΒΩΛΟΣ. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν νὰ δεχθῇ τὴν τροπολογίαν αὐτὴν τὴν ἀφορῶσαν τοὺς ἀποφοίτους τῶν ἐθνικῶν ἀγροτικῶν οἰκοτροφείων διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ πρόκειται οἱ ἀπόφοιτοι αὐτοὶ τῶν ἀγροτικῶν Οἰκοτροφείων νὰ ἐπιτραπῇ νὰ ἀνέλθουν εἰς ἀνωτέρας βαθμίδας ἐξομοιούμενοι μὲ τοὺς διπλωματούχους μέσων Σχολῶν. Δὲν ἠμπορεῖ ὁ κ. ὑπουργὸς νὰ ἀγνοῇ ὅτι πρόκειται περὶ παιδιῶν ἀξίων πάσης προστασίας καὶ ὅτι ὁ σκοπὸς αὐτῶν τῶν Οἰκοτροφείων ἦτο ἀκριβῶς αὐτός: νὰ παίρνῃ παιδιὰ καὶ μάλιστα ὀρφανὰ ἀπὸ γεωργικὰς περιφερείας καὶ νὰ τὰ σπουδάζῃ δαπάναις τοῦ Κράτους πρὸς ἐξυπηρέτησιν τῶν γεωργικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Κράτους. Δὲν νομίζω, ὅτι θὰ πάθῃ κανένα κακὸν ἡ γεωργικὴ ὑπηρεσία ἐν τῷ συνόλῳ της ἐὰν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἐξομοιωθοῦν μὲ τοὺς ἔχοντας πτυχίον Μέσης Σχολῆς.

§99Α. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ. Οἱ ἀπόφοιτοι τῶν Σχολῶν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπέστησαν μίαν πενταετῆ δοκιμασίαν, ἐξῆλθον ἐκ τῶν Σχολῶν αὐτῶν καὶ ἐχρησιμοποιήθησαν καὶ ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν.

§100Α. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπουργὸς Γεωργίας). Ὁμολογῶ εἰλικρινῶς, ὅτι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἔλαβον γνῶσιν τῆς τροπολογίας καὶ πρώτην φορὰν βλέπω, ὅτι πρόκειται περὶ παλαιῶν σπουδαστῶν τῶν λαβόντων δηλαδὴ πτυχίον μέχρι τοῦ 1932, ἐνῷ ἐγὼ ἐνόμιζα, ὅτι πρόκειται γενικῶς περὶ ἀποφοίτων ἐκ τῶν ὀρφανοτροφείων. Συνεπῶς ἐφ’ ὅσον καὶ ἡ γνώμη τῆς Βουλῆς εἶναι, ὅτι θὰ πρέπῃ οἱ μέχρι τοῦ 1932 πτυχιοῦχοι νὰ ἐξομοιωθοῦν μὲ τοὺς ἀποφοίτους Μέσων Σχολῶν, δέχομαι τὴν τροπολογίαν.

§101Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Γεωπόνοι νὰ γίνουν αὐτοί; Διότι σὲ τρία χρόνια θὰ γίνουν γεωπόνοι καὶ δὲν θὰ ξέρουν νὰ κεντρώσουν ἕνα δένδρον.

§102ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὸ σχέδιον νόμου ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ;

§103ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§104ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως, τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1547)50 Α.Ν. «περὶ συστάσεως Διευθύνσεως Γεωργικῶν Ἐφαρμογῶν καὶ ἐκπαιδεύσεως παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ Γεωργίας» ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ. Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ αὐξήσεως τῶν ποινῶν τῶν προβλεπομένων διὰ τοὺς καταχραστὰς τοῦ Δημοσίου». Ὁ κ. Κοΐνης ἔχει τὸν λόγον.

§105Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον σκοπὸν ἔχει νὰ περιορίσῃ κατὰ τὸ δυνατὸν τὸ κῦμα τῶν καταχρήσεων εἰς βάρος τοῦ δημοσίου καὶ τῶν νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου. Τὸ νομοσχέδιον τοῦτο κατετέθη περὶ τὸ τέλος Ὀκτωβρίου ἐν ὄψει τῶν ἀπομειόντων δύο μηνῶν μέχρι τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1951 ἡμέρας ἐνάρξεως τῆς ἰσχύος τῶν νέων ποινικῶν κωδίκων. Ὁμοφώνως ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἀπεδέχθη τὸ νομοσχέδιον. Ὑπῆρξαν μόνον ἀντιρρήσεις τινές ἐὰν ἔδει νὰ ἐπιβληθῇ καὶ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Καθολικὴ ὑπάρχει ἡ ἀντίληψις εἰς τὴν θεωρείαν καὶ τὴν ἐπιστήμην, ὅτι διὰ περιουσιακὰ ἀδικήματα δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ ἐπιβληθῇ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Τὴν ἀντίληψιν ταύτην εἶχε καὶ ἔχει καὶ ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ πρὸς ὑμᾶς.

§106Δ. ΜΠΕΡΔΕΛΗΣ. Τὸ πρῶτον ἄρθρον τοῦ νόμου τοῦ 1948 λέγει ὅτι ὅποιος καταχρᾶται τὸ δημόσιον χρῆμα τιμωρεῖται μὲ θάνατον.

§107Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει πλειοδοτεῖ ὁ κ. συνάδελφος εἰς τὸ ὅτι ὑφίσταται ἡ διάταξις αὐτὴ καὶ εἶναι πλεονασμός. Καὶ ἐὰν ὅμως συμβαίνῃ τοῦτο πάλιν δὲν βλέπω κατὰ τὶ βλάπτει νὰ ἐπαναληφθῇ ἡ ἀπειλὴ ἐπιβολῆς τῆς ἐσχάτης τῶν ποινῶν. Εἶναι σήμερον ἐπαναλαμβάνω σκόπιμον τοῦτο διὰ νὰ ἀποτραπῇ ἡ τάσις τῆς τελέσεως ἐγκλημάτων κατὰ τοῦ Δημοσίου χρήματος. Ἐγένετο τροποποίησις ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, ὡς πρὸς τὴν διατύπωσιν καὶ τὴν προσαρμογὴν τοῦ οἰκείου ἄρθρου εἰς τὸν νέον ποινικὸν Κώδικα, διὰ νὰ μὴ καταλείπῃ ἀμφισβητήσεις καὶ ἀμφιβολίας εἰς τοὺς νομικούς. Καὶ ὡς πρὸς τὰς τροποποιήσεις αὐτάς, διὰ νὰ μὴ κουράζω τὴν Βουλὴν θὰ ἀναφέρω μόνον τὰ ἄρθρα, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν εἰς τὰ ἀδικήματα τὰ ὁποῖα χρῄζουν τῆς ποινῆς ταύτης, διὰ νὰ προστατευθῇ κατὰ τὸ δυνατὸν τὸ Δημόσιον χρῆμα. Τὰ ἄρθρα αὐτὰ εἶναι: Τὰ ἄρθρα 216 καὶ 218 ἀφορῶντα τὴν πλαστογραφίαν καὶ κατάχρησιν εἰς τὰ ἔνσημα. Τὸ 242 ψευδῆ βεβαίωσιν καὶ νόθευσιν, τὸ 256 τὴν ἀπιστίαν περὶ τὴν ὑπηρεσίαν, τὸ 258 τὴν ὑπεξαίρεσιν ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ τὴν ἰδιοποίησιν ἐν τῷ ἰσχύοντι Ποινικῷ Νόμῳ. Τὸ 272 τὴν κλοπήν, τὸ 375 τὴν ὑπεξαίρεσιν καὶ τὸ 386 τὴν ἀπάτην. Τὸ ἐν τῇ παραγράφῳ 2ᾳ τοῦ ἄρθρου 1 ἀφοροῦν τὸ 231 τὴν ὑπόθαλψιν ἐγκληματίου, τὸ 232 τὴν παρασιώπησιν ἐγκλημάτων τὴν κοινῶς ἀποκαλουμένην ἀρνητικὴν συνεργίαν καὶ τὸ 394 τὴν ἀποδοχὴν καὶ διάθεσιν προϊόντων ἐγκλήματος. Τὸ ἄρθρον 2 ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν διόρθωσιν παραδρομῆς γενομένης κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ Κώδικος Ποινικῆς Δικονομίας διότι δὲν προεβλέφθη ὅτι ἅπαντα τὰ ὑπὸ στρατιωτικῶν προβλεπόμενα ἀδικήματα τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὸ ἄρθρον 111 τῆς μελλούσης νὰ ἰσχύσῃ Ποινικῆς Δικονομίας ὑπάγονται εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τῶν πενταμελῶν Ἐφετείων. Τὸ ἄρθρον 3 ὁρίζει χρόνον ἐνάρξεως ἰσχύος τοῦ παρόντος Νομοσχεδίου ὡς Νόμου διὰ νὰ μὴ καταληφθῇ ἡ ἀμφιβολία ἂν οἱ μέλλοντες νὰ ἰσχύσωσι Ποινικοὶ Κώδικες θὰ κατισχύσουν τοῦ παρόντος εἰς περίπτωσιν δημοσιεύσεώς του πρὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου. Περιελήφθησαν ἐν τῷ νομοσχεδίῳ μὲ τὴν δυνατότητα τοῦ μετριασμοῦ τῆς ποινῆς κατὰ τὸ ἄρθρον 83 τοῦ ποινικοῦ κώδικος κατὰ τὸ ὁποῖον δύναται ὁ δικαστὴς καὶ εἰς τοὺς συνεργοὺς νὰ ἐπιβάλῃ ὁλόκληρον τὴν ποινήν, ἀλλά, δύναται καὶ νὰ μετριάσῃ αὐτήν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει κατὰ τὴν ἠλαττωμένην ποινὴν τοῦ ἄρθρου 83 τοῦ ποινικοῦ κώδικος περιελήφθησαν καὶ τὰ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα ὑπῆρχε πιθανότης νὰ ἐξέφευγον τοῦ παρόντος νομοθετήματος, διότι ἐχαρακτηρίζοντο ὡς πλημμελήματα. Ταῦτα εἶναι τὸ τοῦ ἄρθρου 231 τὸ ἄρθρον 232 δηλαδὴ ἡ ἀρνητικὴ συνεργία κατὰ τὴν κοινὴν νομικὴν ἔκφρασιν καὶ τὸ 324 ἡ κλεπταποδοχή. Τέλος ἡ 3η παράγραφος τοῦ ἄρθρου 1 ἀναφέρει, ὅτι τὰ ἀδικήματα ταῦτα θὰ ὑπάγωνται καὶ θὰ ἐκδικάζωνται ὑπὸ τῶν πενταμελῶν ἐφετείων. Τὸ ἄρθρον 2 ἀφορᾷ τὴν διάρθρωσιν τοῦ διὰ τοῦ νόμου 1493 κυρωθέντος κώδικος ποινικῆς δικονομίας περὶ τῶν νέων ἀδικημάτων τῶν εἰς βαθμὸν κακουργήματος. «............ (Ἀναγνώσκει)........ ........» Ἂν αὐτὰ θὰ ὑπάγωνται εἰς τὰ ὁρκωτὰ δικαστήρια εἰς τὰ ἐφετεῖα. Τὴν παράλειψιν ταύτην τὴν λύει τὸ νομοθέτημα μὲ τὴν προσθήκην τῆς τροπολογίας τὴν ὁποίαν καταθέτει ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης. Δηλαδὴ εἰς τὸ ἄρθρον 111 τοῦ κώδικος Ποινικῆς Δικονομίας ἀναφέρεται ποῖα ἀδικήματα ὑπάγονται εἰς τὰ ἐφετεῖα καὶ ποῖα εἰς τὰ κακουργιοδικεῖα. Προσθέτει λοιπὸν ἡ τροπολογία, ὅτι ἐκεῖνα τὰ ἀδικήματα θὰ εἶναι κακουργήματα, διὰ νὰ ὁμιλήσω εἰς τοὺς μὴ νομικούς, ὅσα θὰ ἔχουν ἐπιφέρει ζημίαν τοῦ Δημοσίου, ἡ ὁποία θὰ ὑπερβαίνῃ τὰς 100.000 μεταλλικὰς δραχμάς. Τοῦτο ἦτο ἀναγκαῖον, διότι ὁ ὑπολογισμὸς τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς εἶναι διάφορος εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν διὰ τὰς δασμολογικὰς κλάσεις καὶ διάφορος εἰς τὸ ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης, ὡς πρὸς τὴν ἐπιβολὴν τῶν ποινῶν καὶ θὰ κατήντα ἕνα ποσὸν κάτω τοῦ 1.000.000 δρχ. σημερινῶν, κατάχρησις εἰς βάρος τοῦ Δημοσίου νὰ τιμωρῆται μὲ τὴν ποινὴν τῶν προσκαίρων δεσμῶν ἢ τοῦ θανάτου. Γίνεται δηλαδὴ τὸ ἀδίκημα τοῦτο αὐτομάτως κακούργημα. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τὸ δεχθῇ οὐδεὶς αὐτὸ καὶ κατὰ τοῦτο τροποποιεῖται τὸ ὑπὸ συζήτησιν σχέδιον νόμου. Κατὰ τὰ λοιπὰ τὸ νομοσχέδιον ἔχει ἀρτίως, πλὴν τῆς διατυπώσεως περὶ τῆς ὁποίας σᾶς ἀνέφερον νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει τὶ ἄλλον πρὸς παρατήρησιν καὶ προτείνω, ὅπως γίνῃ τοῦτο δεκτόν. (Χειροκροτήματα).

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Β. Παπαρρηγόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§109Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον δὲν χρῄζει μακρᾶς συζητήσεως. Ἡ Κοινοβουλευτικὴ ἐπιτροπὴ σχεδὸν ὁμοφώνως μὲ μειοψηφίαν 2 ἢ 3 συναδέλφων, ἀπεδέχθη τὴν ἀρχὴν τοῦ νομοσχεδίου, τὴν ἀρχὴν τῆς ἁπλῆς ἀπειλῆς αὐστηροτέρων ποινῶν καὶ δὴ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου εἰς τοὺς καταχραστὰς τοῦ Δημοσίου χρήματος. Βεβαίως δὲν πιστεύω καὶ ἐγώ, ὅτι εἶναι δυνατὸν τὰ πενταμελῆ ἐφετεῖα νὰ ἐπιβάλουν ποτὲ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου. Ἡ πεῖρα ἄλλως τε ἀπέδειξεν, ὅτι τὰ ποινικὰ δικαστήρια εἶναι φειδωλὰ εἰς τὴν ἐπιβολὴν τοιούτων αὐστηρῶν ποινῶν. Πάντως ὅμως δὲν ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἀρνηθῇ, ὅτι εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ κῦμα τῆς ἐγκληματικότητος καὶ τῆς καταληστεύσεως τοῦ δημοσίου πλούτου κυριαρχεῖ τῆς δημοσίας ζωῆς καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ ἁπλῆ ἀπειλὴ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου θὰ εἶναι σκόπιμος ὡς μία σοβαρὰ προειδοποίησις διὰ τοὺς καταχραστάς. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως αὐτῆς τὸ νομοσχέδιον ἐκρίθη, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὸν κατ’ ἀρχήν, διότι δὲν δύναται νὰ ἐπιφέρῃ ἐπὶ τέλους βλάβην, ἐὰν δὲν ἐπιφέρῃ ὠφέλειαν. Καὶ διὰ τοῦτο ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἐδέχθη κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον τώρα τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ὅταν εἰσήχθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, εἰσήχθη κάπως διάφορον ἀπ’ ὅτι εἰσάγεται τώρα, ὅπως εἶναι ἡ σημερινή του μορφή. Διότι τὸ νομοσχέδιον τὸ συζητούμενον δὲν εἶναι τὸ ἀρχικῶς κατατεθέν. Τὸ ἀρχικὸν νομοσχέδιον ἀπεσύρθη καὶ εἰσήχθη νέον κατόπιν ὑποδείξεως τῆς ἐπιτροπῆς καὶ τοῦ ὑποφαινομένου. Διότι τὸ πρῶτον νομοσχέδιον εἶχε βασικήν τινὰ ἔλλειψιν. Δὲν εἶχεν ὑπ’ ὄψει του τὸν νέον ποινικὸν κώδικα, ὅστις πρόκειται νὰ ἰσχύσῃ ἀπὸ τῆς 1–1–51, οὔτε τὴν νέαν ποινικὴν δικονομίαν. Τὸ πρᾶγμα δὲν ἦτο τυπικόν, ἦτο καὶ οὐσιαστικόν, ὅπως εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἐκθέσω εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν καὶ εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης ὁ ὁποῖος μοῦ παρετήρησεν, ὅτι ἡ διαφορὰ δὲν ἦτο οὐσιαστική, ἀλλά, ἐντελῶς τυπική, ἀντιθέτως, ἡ διαφορὰ ἐπαναλαμβάνω ἦτο οὐσιαστική. Διότι ὑπὸ τὸ προϊσχῦον δίκαιον τόσον τοῦ ψηφίσματος τοῦ 1924, τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ εἰς τὴν διαδικασίαν ἐνώπιον τῶν πενταμελῶν ἐφετείων, ὡς πρὸς τὴν ἐπιβολὴν τῆς ποινῆς, ὅσον καὶ τοῦ προϊσχύοντος Ποινικοῦ Κώδικος, ἐπαναλαμβάνω, ὡς εἶχε διατυπωθῆ τὸ νομοσχέδιον μόνον εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς διαπράξεως τῶν ἀδικημάτων αὐτῶν εἰς βαθμὸν κακουργήματος ἐπεβάλλοντο αἱ ποιναὶ αὗται. Δεδομένου ὅμως, ὅτι κατὰ τὸν νέον ποινικὸν κώδικα, εἰς ἐλαχίστας περιπτώσεις ἀπάτης, ὑπεξαιρέσεως, ἐπεβάλλοντο ποιναὶ κακουργήματος παρέχεται, ὅτι ὡς εἶχεν ἀρχικῶς διατυπωθῆ τὸ νομοσχέδιον, ἔμεινε σχεδὸν ἄνευ πρακτικῆς ἐφαρμογῆς. Ἐκ τῶν περιπτώσεων πλαστογραφίας, ὁ μεγαλύτερος ἀριθμὸς τῶν ἀδικημάτων τῆς ὑπεξαιρέσεως ἐκ κλοπῆς καὶ τῆς ἀπάτης ἔμειναν ἄνευ τῆς ὑπὸ τοῦ νομοσχεδίου προβλεπομένης ποινικῆς κυρώσεως, ὡς εἶχε διατυπωθῆ μὲ τὴν φράσιν, ὅτι ἐπὶ κακουργημάτων ἐπιβάλλεται ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου, δὲν θὰ εἶχε τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ οὐδεμίαν πρακτικὴν ἐφαρμογήν. Κατόπιν τῶν παρατηρήσεών μου τούτων, τὸ νομοσχέδιον ἀπεσύρθη καὶ ἦλθε νέον, τὸ ὁποῖον πραγματικῶς δύναταί τις νὰ εἴπῃ, ὅτι εἶναι πλῆρες. Δὲν θὰ εἶχον νὰ κάμω ἄλλην τινα παρατήρησιν παρὰ μόνον μίαν, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ποσὸν τῆς ζημίας. Διότι ἡ παράγραφος 1 λέγει, ὅτι «..... (Ἀναγινώσκει).....». Ἡ Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ἔκρινεν, ὅτι ἡ ἐπιβολὴ τῶν βαρυτάτων αὐτῶν κυρώσεων δι’ ἀδικήματα ποσοῦ 5.000 μεταλλικῶν δραχμῶν, δηλαδὴ περίπου ἑνὸς ἑκατομμυρίου σημερινῶν δραχμῶν, θὰ ἦτο ἐξόχως αὐστηρὰ καὶ θὰ ἦτο καὶ ἄνευ πρακτικοῦ ἀποτελέσματος. Ἐκρίθη, λοιπόν, ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι πρέπει νὰ αὐξηθῇ τὸ ποσὸν εἰς 50.000 μεταλλικὰς δραχμὰς καὶ ὁ κ. ὑπουργὸς εἶναι σύμφωνος νὰ αὐξηθῇ περαιτέρω τὸ ποσὸν αὐτό. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ μείνωμεν εἰς τὸ ποσὸν τῶν 50.000 μεταλλικῶν δραχμῶν.

§110Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Οὔτε αἱ 5, οὔτε αἱ 50, οὔτε αἱ 100 χιλιάδες θὰ ἔχουν σημασίαν ἐὰν δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψει ἡ πραγματικὴ ἀποτίμησις τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς. Τὸ ποσὸν τῶν 5.000 δρχ. ἦτο εἰς τὸν νόμον 448)47. Ὑπελογίσαμεν, ὅτι διὰ νὰ ἔχῃ κάποιαν βαρύτητα τὸ ἀδίκημα, πρέπει νὰ ὑπερβαίνῃ τὰς 5–10 χιλ. μεταλλικῶν δραχμῶν ἡ ζημία τοῦ δημοσίου. Δεδομένου δέ, ὅτι κατὰ τοὺς ὑπολογισμούς μας, ἡ μεταλλικὴ δραχμὴ ἀποτιμᾶται εἰς 225 δρχ. ἐβάλαμε 50.000 μεταλλικὲς δραχμὲς διὰ νὰ ἔχωμεν 5 ἑκατομμύρια. Θὰ βάλλωμεν 100.000 μεταλλικὲς δραχμές, δηλαδὴ 10 ἑκατομμύρια, διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς ἐπιβολῆς τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου.

§111Ι. ΜΕΛΑΣ. Ὀφείλω νὰ ἐπαινέσω καὶ τὴν πρόθεσιν καὶ τὴν πρᾶξιν τοῦ ἀξιοτίμου κ. ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, νὰ προσκομίσῃ τὸ παρὸν νομοθέτημα. Ἀλλὰ φοβοῦμαι, ὅτι τὸ νομοθέτημα τοῦτο θὰ ἀφήσῃ ἁπλῶς μίαν ἐντύπωσιν διότι δὲν ἀφορᾷ τοὺς συγχρόνους μεθόδους καταχρήσεων τοῦ δημοσίου πλούτου, αἱ ὁποῖαι δὲν γίνονται σήμερον μὲ τὰς ἀπηγορευμένας μεθόδους τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος. Σήμερον αἱ καταχρήσεις γίνονται διὰ παραβιάσεως τῶν νόμων, δι’ ὑπερβάσεως καθηκόντων, δι’ οἰκονομικοῦ σαμποτάζ, διὰ διασπορᾶς πληροφοριῶν εἰς βάρος τῆς χώρας. Εἶναι δὲ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα δὲν προβλέπονται ὑπὸ τοῦ Ποινικοῦ νόμου καὶ δὲν ὑπάγονται εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νομοθετήματος τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης. Ἐὰν θέλωμεν νὰ προσφέρωμεν μίαν ὑπηρεσίαν πρὸς τὴν χώραν εἰς τὰς κρισίμους αὐτὰς στιγμὰς ὀφείλομεν νὰ προσκομίσωμεν νομοθέτημα τὸ ὁποῖον νὰ τιμωρῇ παραδειγματικῶς καὶ τοὺς ἐγκληματοῦντας καὶ κακουργοῦντας κατὰ τῆς χώρας διὰ τῶν συγχρόνων αὐτῶν μεθόδων.

§112Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ὅσον ὡραία καὶ ἂν ἦτο ἡ ἀποστροφή σας, νομίζω, ὅτι εἶναι ἐντελῶς ἀφῃρημένη καὶ γενικὴ καὶ δὲν δύναται νὰ καταστῇ ἐφαρμόσιμος διὰ τὴν ἐπιβολὴν μιᾶς αὐστηρᾶς κυρώσεως καὶ μάλιστα τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου. Τὸ νομοθέτημα νομίζω, ὅτι εἶναι εὐρύτατον ἀπὸ τῆς ἑξῆς ἀπόψεως: Ὅτι περιλαμβάνει πᾶσαν περίπτωσιν εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχει ὁ δόλος καὶ ἡ ζημία τοῦ Δημοσίου ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν κλασσικῶν ἀδικημάτων, τῆς πλαστογραφίας, τῆς ἀπάτης κλπ. Βεβαίως διὰ νὰ ἔλθῃ κανεὶς εἰς τὸν σκοπόν του τῆς καταχρήσεως....

§113Ι. ΜΕΛΑΣ. Οὔτε κλέπτουν, οὔτε ὑπεξαιροῦν σήμερον. Ἔχουν ἄλλας μεθόδους.

§114Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐὰν ὑπάρχῃ τρόπος νὰ ἔλθουν αὐτὰ συγκεκριμένως διὰ νομοσχεδίου ἔχει καλῶς. Σήμερον ὅμως τὸ νομοσχέδιον αὐτό.....

§115Ι. ΜΕΛΑΣ. Ἐὰν προσκομίσω νομοθέτημα συγχρόνων ἀδικημάτων δέχεται νὰ τὸ εἰσηγηθῇ ὁ κ. ὑπουργός;

§116Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας τῶν πλήρων ἐξαρθρώσεων καὶ τῆς ἐλλείψεως συνειδήσεων περὶ τὴν διαχείρισιν τοῦ δημοσίου πλούτου, τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ἐκπληροῖ μίαν ἀνάγκην. Νομίζω δέ, ὅτι εἶναι νομοθέτημα καιρικόν, διότι δὲν πρέπει νὰ ξεχνῶμεν τὰς συνθήκας, ὑπὸ τὰς ὁποίας ἐπεβλήθη ἡ λῆψις τοῦ μέτρου. Μία τροπολογία ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ γίνῃ δεκτὴ εἶναι «..... (ἀναγινώσκει).....». Θὰ πρέπῃ νὰ τεθῇ ὡς ἰδιαιτέρα ἐπιβαρυντικὴ περίπτωσις ἡ ἰδιότης τοῦ ἐνόχου ὡς δημοσίου ὑπαλλήλου ἢ ὑπαλλήλου τοῦ Νομικοῦ Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, τὸ ὁποῖον ἐζημιώθη ἐκ τῆς πράξεως τοῦ ὑπαιτίου. Ἐὰν ὁ δημόσιος ὑπάλληλος εἶναι ἔνοχος κλοπῆς, ἀπάτης, ὑπεξαιρέσεως, πλαστογραφίας ἐν τῇ ἐκτελέσει τῆς ὑπηρεσίας του, αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελῇ ἰδιαιτέρως ἐπιβαρυντικὴν περίπτωσιν.

§117Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Νομίζω, ὅτι τοῦτο στερεῖται ἰδιαιτέρας σημασίας, δεδομένου, ὅτι κατὰ τὰ 90% οἱ παραβάται τῶν διατάξεων αὐτῶν, οἱ αὐτουργοὶ τῆς πράξεως, εἶναι δημόσιοι ὑπάλληλοι.

§118Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν δὲν εὑρεθοῦν συνεργοὶ ἐκτὸς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, τὸ ἀδίκημα εἶναι δύσκολον νὰ διαπραχθῇ. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τιμωρήσωμεν μὲ τὴν αὐτὴν ποινὴν καὶ τὸν ἰδιώτην καὶ τὸν δημόσιον ὑπάλληλον.

§119Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Ὑπάρχει εἰδικὴ διάταξις ποὺ τὸ λέγει αὐτό.

§120Β. ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐκτὸς τῆς ἀπιστίας πρόκειται διὰ τὴν ὑπεξαίρεσιν, διὰ τὴν ἀπάτην καὶ τὰ τοιαῦτα. Ἐὰν εἶναι ὁ Ταμίας ἐπὶ παραδείγματι, τοῦτο πρέπει νὰ ἀποτελῇ ἐπιβαρυντικὴν περίπτωσιν. Ἐπαναλαμβάνω, κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ καταλήξω: Βεβαίως τὸ νομοθέτημα ἐπεβλήθη ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ κύματος ἐγκληματικότητος τὸ ὁποῖον ἐνέσκηψεν ἐπ’ ἐσχάτων μεταπολεμικῶς καὶ τὸ ὁποῖον προεκάλεσε τὴν ἐξέγερσιν τῆς κοινῆς γνώμης. Ἀποτελεῖ τὴν ἐλαχίστην ἱκανοποίησιν πρὸς τὴν ἐξωργισμένην κοινὴν γνώμην, εἶναι δὲ ἓν ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα μέτρα, τὰ ὁποῖα δύναται νὰ λάβῃ ἡ Πολιτεία καὶ διὰ τοῦτο συνιστῶ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου.

§121Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Κύριε ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, ὁ συνάδελφος κ. Μελάς, σᾶς ἠρώτησεν ἐὰν εἶσθε διατεθειμένος νὰ δεχθῆτε νὰ συζητήσητε πρότασιν εὐρυτέρας ἀντιμετωπίσεως τοῦ ζητήματος.

§122Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργός Δικαιοσύνης). Γνωρίζω, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι μέθοδοι ληστεύσεως τοῦ δημοσίου πλούτου καὶ εἶμαι διατεθειμένος ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν Βουλὴν νὰ λάβωμεν ὅλα τὰ μέτρα προστασίας τοῦ δημοσίου πλούτου.

§123Θ. ΔΕΣΥΛΛΑΣ. Νομίζω, ὅτι δὲν ἔπρεπεν ὁ κ. ὑπουργός τῆς Δικαιοσύνης εἰς στιγμὴν νευρικότητος τῆς κοινῆς γνώμης νὰ σκεφθῇ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου διὰ τοὺς καταχραστάς, οἱονδήποτε καὶ ἂν εἶναι τὸ ποσὸν τῆς καταχρήσεως. Ὁ ποινικὸς νόμος, προβλέπει ποινάς, τὰς ὁποίας ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ ἠδύνατο νὰ ἐπαυξήσῃ. Τὸ συζητούμενον μέτρον, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀποτέλεσμα ἐπηρεασμοῦ ἐκ τοῦ δημοσιογραφικοῦ θορύβου καὶ τῆς νευρικότητος τῆς κοινῆς γνώμης. Δὲν εἶναι νοητὸν νὰ ἀκουσθῇ εἰς τὴν διεθνῆ κοινὴν γνώμην, ὅτι σήμερον ἡ Ἑλλάς, θεσπίζει τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου διὰ παρόμοια ἀδικήματα. Νομίζω, ὅτι ἡ ἐπιστημονικὴ συνείδησις τοῦ κ. ὑπουργοῦ, πρέπει νὰ ἐπικρατήσῃ τῶν αἰσθημάτων τῆς νευρικότητος. Πέραν ὅμως τούτων, δὲν πρόκειται ὁ νόμος αὐτὸς νὰ ἐφαρμοσθῇ, διότι δὲν θὰ εὑρεθῇ Ἕλλην δικαστὴς νὰ τιμωρήσῃ καταχραστὴν μὲ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου. Καταλήγων λέγω ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι λαὸς προόδου, καὶ ποιεῖται ἔκκλησιν πρὸς τὴν Βουλὴν ὅπως καταψηφίσῃ τὸ νομοσχέδιον.

§124Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Ὁ ποινικὸς νόμος προβλέπει τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου καὶ δι’ ἄλλα ζητήματα.

§125Θ. ΔΕΣΥΛΛΑΣ. Μόνον διὰ τὴν περίπτωσιν ἀφαιρέσεως τῆς ζωῆς ἄλλου.

§126Ι. ΜΕΛΑΣ. Ἡ προδοσία τῶν λαϊκῶν συμφερόντων ἀποτελεῖ ἐσχάτην προδοσίαν.

§127Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. Προτοῦ ὁμιλήσει κανεὶς ἄλλος, ὑποβάλλομεν μαζὶ μὲ 15 ἄλλους συναδέλφους ν’ ἀναγνωσθῇ κἄτι τι διὰ τοὺς φοιτητάς.

§128ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διακοπῇ ἡ συζήτησις.

§129Σ. ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ. 2–3000 φοιτηταὶ ἔχουν καταλάβει τὴν Λέσχην τὴν φοιτητικὴν καὶ ἂν εἰς τὰς 9 δὲν ἐκκενωθῇ πρόκειται νὰ δημιουργηθοῦν ταραχαί.

§130ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Μετὰ τὴν συζήτησιν.

§131ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διακοπῇ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου. Ὁ κ. Καλλίας ἔχει τὸν λόγον.

§132Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Τὸ θέμα τοῦ σημερινοῦ νομοθετήματος εἶναι ὄντως θέμα μεγάλης σημασίας, ἐννοῶ τὸ θέμα τῶν πολὺ βαρειῶν ποινῶν καὶ ἰδιαιτέρως τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου, ἡ ὁποία κατὰ τρόπον κάπως μὴ ἐναρμονιζόμενον πρὸς τὸν ὑπόλοιπον ποινικὸν νόμον, ἐπιβάλλεται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος. Ἐκ πρώτης ὄψεως, πρέπει νὰ λεχθῇ, ὅτι μέγας δισταγμὸς δημιουργεῖται εἰδικῶς διὰ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἀλλὰ καὶ γενικῶς διὰ τὸ σύστημα τῶν βαρειῶν ποινῶν, τὰς ὁποίας μετὰ δισταγμοῦ καὶ δυσκολίας ἐπιβάλλουν τὰ δικαστήρια. Πολλάκις αἱ μικρότεραι ποιναὶ ἔχουν μεγαλυτέρας συνεπείας, διότι ἐπιβάλλονται εὐκολώτερα καὶ ἐκτίονται. Ἀλλὰ αἱ γενικαὶ αὐταὶ σκέψεις εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν ἀποφασιστικὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς συνειδήσεώς μας προκειμένου νὰ κρίνωμεν τὸ σημερινὸν νομοθέτημα, τῆς ἐπιβολῆς τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου ἐναντίον ὡρισμένων κατηγοριῶν καταχραστῶν τοῦ Δημοσίου χρήματος; Ὁσονδήποτε καὶ ἂν εὑρισκώμεθα εἰς θέσιν ἀποστάσεως ἀπὸ τὰς βαρείας ποινάς, ὀφείλομεν νὰ ἐξετάσωμεν τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα ὡς νομοθέτημα περιστατικόν. Δεκαετεῖς περιπέτειαι, προεκάλεσαν τὴν χαλάρωσιν ὡρισμένων συνειδήσεων καὶ ἐναντίον αὐτῆς τῆς χαλαρώσεως χρειάζεται μία ἀντίδρασις. Αἱ ποιναὶ βεβαίως δὲν εἶναι ὁ μόνος τρόπος ἀντιδράσεως, ἀλλὰ ὅπως καὶ πρὸ τεσσαρακονταετίας ὁ ἀείμνηστος Ν. Δημητρακόπουλος, ἐπειδὴ τότε ἦτο τὸ ἐπιπολάζον ἀδίκημα εἰς τὴν χώραν ἡ ζωοκλοπή, ἐπέβαλε βαρυτάτας ποινὰς εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔκλεπτον ἔστω καὶ μίαν γίδα, ἔτσι σήμερον ποὺ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἠθικὴ κρίσις, εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον ὡς νομοσχέδιον περιστασιακὸν ἐνδεχομένως συμπληρούμενον ἐπὶ τῇ βάσει τῶν σκέψεων, τὰς ὁποίας ἐξέθεσεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Μελᾶς, πάντως ὅμως μετὰ μελέτην αὐτῶν.

§133ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἐκυβέρνα ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος καὶ τὸ πρόγραμμα τῆς ἀνορθώσεως δὲν ἦτο τὸ χάλι τὸ ὁποῖον ὑπάρχει ἀπὸ τῆς κατοχῆς καὶ τῆς δικτατορίας.

§134Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ὁ κύριος ὁ ὁποῖος φυγομαχεῖ νὰ μᾶς ἀπαντήσῃ ἐὰν εἶναι ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου.

§135Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεσπισθῇ ἡ ἀρχὴ ὅτι διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν ποινῶν ἐπιτυγχάνεται ἡ λύσις μεγάλων προβλημάτων, εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον, ἡ δὲ παραδοχή του σημαίνει τὴν ἔμμονον ἀπόφασιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας νὰ διακηρύξῃ, ὅτι ἐννοεῖ ἀντὶ πάσης θυσίας νὰ περιστείλῃ τὰς πράξεις αὐτάς, αἱ ὁποῖαι ὑπονομεύουν τὴν Ἐθνικήν μας ὑπόθεσιν. (Χειροκροτήματα).

§136ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μπακλατζῆς ἔχει τὸν λόγον.

§137Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, ὀφείλω νὰ συγχαρῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης διότι ἀνταποκρινόμενος πρὸς τὸ κοινὸν αἴσθημα, ἔφερε τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον σήμερον. Δὲν πρέπει νὰ λησμονήσωμεν, κύριοι, τὴν κοινὴν γνώμην, τὴν γνώμην τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος πρὸ τῶν τρομερῶν ἀτασθαλιῶν καὶ τῶν διαφόρων καταχρήσεων αἱ ὁποῖαι διαπράττονται εἰς βάρος του, ἀγωνιᾶ καὶ ζητεῖ πραγματικὴν τιμωρίαν τῶν πραγματικῶν ἐνόχων. Ὁ ἀξιότιμος κ. Δεσύλλας, εἶπεν, ὅτι ἐὰν ἐπιβάλωμεν τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου εἰς τοὺς καταχραστάς, θὰ ἐκτεθῶμεν εἰς τὸν ξένον κόσμον. Καὶ ἐρωτῶ, δὲν ἐκτιθέμεθα καὶ τώρα καὶ πάντοτε μὲ τὰς ἐπανειλημμένας καταχρήσεις, αἱ ὁποῖαι ἔρχονται εἰς φῶς; Διότι ὁλόκληρος ὁ Εὐρωπαϊκὸς τύπος καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ κοινὴ γνώμη, καταφέρονται ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, διότι ἡ Ἑλλὰς ἔχει μεταβληθῆ εἰς τόπον καταχρήσεων καὶ κλοπῶν.

§138Θ. ΔΕΣΥΛΛΑΣ. Διαβάσατε διὰ τὰς καταχρήσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται εἰς τὰς ξένας χώρας;

§139Ε. ΜΠΑΚΛΑΤΖΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ὑποστηρίζω, ὅτι ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς πατρίδος πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἄτεγκτος ἡ ἐφαρμογὴ τῶν νόμων, τῶν πλέον σκληρῶν νόμων. Μεταξὺ τῶν ἐχθρῶν τοῦ λαοῦ εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι καταχρῶνται τὸν ἱδρῶτα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Δι’ αὐτὸ εἶμαι ὑπὲρ τῆς ψηφίσεως τοῦ νομοσχεδίου μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι πρὸς τοὺς κατ’ ἐξακολούθησιν καταχραστάς, πρὸς τοὺς ἐγκληματίας αὐτοὺς τοῦ λαοῦ, δὲν πρέπει νὰ ὑπάρξῃ ἐπιείκεια καὶ πρέπει νὰ ἐπιβληθῇ ἡ τάξις καὶ νὰ φθάσῃ μέχρι τοῦ σημείου ἀκόμη νὰ ἀποκλεισθῇ καὶ ἀπὸ τὸν τακτικὸν δικαστὴν ἡ ἐφαρμογή, δυνάμει τοῦ ἄρθρου τοῦ ποινικοῦ νόμου τῆς διατάξεως περὶ «μετρίας συγχύσεως». Ἐάν, κύριοι βουλευταί, θέλωμεν νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὸν πραγματικὸν καλὸν βίον, πρέπει νὰ φανῶμεν ἀμείλικτοι ἐναντίον τῶν καταχραστῶν τοῦ ἱδρῶτος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ λαοῦ. Διότι τί θὰ εἰπῇ κομμουνισμὸς εἰς τὴν Ἑλλάδα; Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι τροφοδοτοῦν τὸν κομμουνισμὸ προκαλοῦντες τὴν ἀγανάκτησιν τοῦ λαοῦ, εἶναι οἱ καταχρασταὶ καὶ οἱ κλέπται τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου.

§140ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Βουδούρης ἔχει τὸν λόγον.

§141Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐχάρην καὶ ἐγὼ ἰδιαιτέρως, διότι ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἔσπευσε νὰ ὑποβάλῃ ἕνα τόσον σοβαρὸν νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον εἰς εὐρεῖαν κλίμακα θὰ ἱκανοποιήσῃ τὴν κοινὴν γνώμην. Θὰ εἶναι ὅμως ἐπίσης εὐρεῖα ἡ ἱκανοποίησις τῶν ἐπιδιωκομένων σκοπῶν, ἐὰν μαζὶ μὲ τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, ληφθοῦν παραλλήλως καὶ τὰ ἐπιβαλλόμενα μέτρα. Διότι ἂς μὴ αὐτοαπατώμεθα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προλάβωμεν μὲ οἱασδήποτε ποινὰς τὰ εἰς εὐρεῖαν κλίμακα μεγάλα ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα διαπράττονται. Αἱ ἀπὸ πολλοῦ ἀρχίσασαι καταχρήσεις εἶναι γνωστὸν ὅτι ὀφείλονται εἰς τὴν ἔλλειψιν ἐλέγχου καὶ εἰς τὴν σῆψιν καὶ ἀποσύνθεσιν τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Διατί ἔγιναν αἱ καταχρήσεις; Διότι ὑπάρχει ἀσυδοσία, διότι δὲν ὑπάρχει ἔλεγχος, διότι δὲν ὑπάρχει Κράτος, Κράτος σεβόμενον τὸν ἑαυτόν του καὶ ἔχον ἀντίληψιν τῆς ἀποστολῆς του καὶ τοῦ κρατικοῦ πραγματικοῦ δικαίου. Ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος, ἀνέφερε τὸ ὄνομα τοῦ ἀειμνήστου Δημητρακοπούλου. Ναί, πρέπει νὰ μείνῃ καὶ θὰ μείνῃ τὸ παράδειγμα τοῦ ἀειμνήστου Δημητρακοπούλου. Ἀλλὰ ὁ ἀείμνηστος Δημητρακόπουλος ἦτο ὁ μόνος ὑπουργός, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπέφερε παρὰ ἐλαχίστας τροποποιήσεις εἰς τὴν ὑπάρχουσαν ποινικὴν νομοθεσίαν. Ἔκαμεν ὅμως καὶ κάτι ἄλλο, ἐφήρμοσε τοὺς νόμους, τοὺς παρηκολούθησεν ἀγρύπνως καὶ δὲν ἐπηρεάσθη ἀπὸ οἱαδήποτε ἔξωθεν ἐπιρροήν. Ἀλλὰ δὲν ἦτο μόνον ἔργον τοῦ ἀειμνήστου Δημητρακοπούλου, ἦτο ἔργον ὁλοκλήρου τῆς κυβερνήσεως, ἦτο μία φωνή....

§142Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ὁμιλεῖτε περὶ ἔξωθεν ἐπηρεασμοῦ καὶ κάμνετε ἀντιδιαστολήν, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξηγηθῇ. Ἐννοεῖτε, ὅτι σήμερον γίνονται ἐπηρεασμοί;

§143Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Σᾶς εἶπα, κύριε ὑπουργέ, τὸ πλεῖστον τῶν καταχρήσεων ὀφείλεται εἰς τὴν ἀνυπαρξίαν τοῦ Κράτους.

§144Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἕτερον, ἑκάτερον. Ἐὰν ὁμιλῆτε περὶ ἐπηρεασμοῦ τῆς Δικαιοσύνης καὶ τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, ὀφείλω νὰ διαμαρτυρηθῶ καὶ νὰ σᾶς διαψεύσω. Ὁ ὑπαινιγμὸς εἶναι σαφής.

§145Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Ὄχι. Σᾶς εἶπον, ὅτι ὀφείλεται εἰς τὴν ἀποσύνθεσιν τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Συνεπῶς εἶναι ἀνάγκη νὰ λάβωμεν ὅλα τὰ μέτρα τὰ προληπτικὰ μαζὶ μὲ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου καὶ πρὸ παντὸς τονίζω, τὴν ἀνάγκην νὰ ἐπιβληθῇ ἡ προβλεπομένη ἀπὸ τὸ νομοσχέδιόν σας ποινὴ τοῦ θανάτου, ὄχι μόνον εἰς τοὺς καταχραστάς, ἀλλὰ εἰς τὸ ἀποσυντεθειμένον Κράτος, εἰς τὸ ἀσύδοτον Κράτος καὶ εἰς τὸ ἀναρχούμενον Κράτος καὶ νὰ προσπαθήσωμεν νὰ κάμωμεν ἕνα Κράτος πραγματικὰ δίκαιον, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ περιορισθῇ μόνον εἰς τὴν τιμωρίαν τῶν διαχειριζομένων τὰ χρήματα τοῦ δημοσίου, τὰ ὁποῖα καταχρῶνται, ἀλλὰ νὰ ἐφαρμοσθοῦν ἐξ ἴσου αὐστηραὶ ποιναὶ εἰς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διὰ πολλῶν μεθόδων, μὴ ποινικῶς κολασίμων, εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐμπρησταὶ καὶ τῆς ἠθικῆς τάξεως καὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ.

§146ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀγγελούσης ἔχει τὸν λόγον.

§147Α. ΑΓΓΕΛΟΥΣΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία, εὐθὺς ὡς περιῆλθεν εἰς γνῶσιν της, ὅτι πρέπει νὰ κατατεθῇ σχέδιον νόμου, διὰ τοῦ ὁποίου νὰ ἐπιβάλλεται ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου εἰς τοὺς καταχραστὰς τοῦ ἱδρῶτος τοῦ λαοῦ, ἀνεκουφίσθη καὶ μετὰ τῆς μεγαλυτέρας ἀνακουφίσεως ἐδέχθη τὸ νομοθέτημα αὐτό. Οἱ νόμοι, κύριοι βουλευταί, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ ἐκδήλωσις τῆς κοινῆς περὶ δικαίου συνειδήσεως τοῦ λαοῦ μας. Ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηρίζηται ἐκ μέρους ὡρισμένων κ. συναδέλφων, ὅτι τὸ νομοθέτημα αὐτὸ ἀκαίρως ὑποβάλλεται πρὸς ψήφισιν εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ἀντιθέτως λίαν ἐπικαίρως ἔρχεται πρὸς ψήφισιν, διότι αὐτὸ ἀξιοῖ ὁ λαός, διότι τώρα ἀξιοῖ ὁ λαὸς νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον καὶ νὰ γίνῃ νόμος τοῦ Κράτους. Ἀλλὰ θὰ ἠθέλαμε νὰ ἐρωτήσωμεν τὸν ἀξιότιμον ἐκ Κερκύρας κ. συνάδελφον, θὰ ὠφελεῖτο περισσότερον ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, ἐὰν δὲν ἐφέρετο τὸ νομοσχέδιον πρὸς ψήφισιν, ἢ ζημιοῦται διότι ἔρχεται τὸ νομοσχέδιον πρὸς ψήφισιν; Διότι, ἐὰν μὲν ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία πρόκειται νὰ ζημιωθῇ ἀπὸ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου, τότε θὰ εἶχον θέσιν αἱ κρίσεις τοῦ ἀξιοτίμου κ. Δεσύλλα. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία ἀξιοῖ ἐπιτακτικῶς τὴν ὅσο τὸ δυνατὸν ταχυτέραν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου, προτείνομεν τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ συμφωνοῦμεν μὲ τὸν ἀξιότιμον κ. Μπακλατζῆν, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται ν’ ἀφήνεται καμμία πόρτα ἀνοικτή, τοὐλάχιστον διὰ τοῦ νομοσχεδίου, ὥστε νὰ ἐπιτυγχάνεται ἡ μὴ ἐπιβολὴ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου εἰς τοὺς καταχραστὰς τοῦ δημοσίου πλούτου. Ἐν ἑκάστῃ ὅμως συγκεκριμένῃ περιπτώσει ὁ ποινικὸς δικαστὴς τῆς οὐσίας ἐφ’ ὅσον εὕρῃ ἐλαφρυντικὰς περιπτώσεις, τότε εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπιμετρήσῃ τὴν ποινὴν καὶ νὰ δώσῃ τὴν μετρίαν σύγχυσιν τὴν ὁποίαν νομοθετικῶς δὲν ἠμποροῦμεν ν’ ἀποκλείσωμεν. Λοιπὸν θὰ ἤθελον ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον ν’ ἀπαλειφθῇ ἡ φράσις ἰσοβίου καθείρξεως καὶ νὰ παραμείνῃ μόνον ἡ τοιαύτη «τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου». Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς ἐποχὰς κατὰ τὰς ὁποίας τὸ Ἔθνος μάχεται διὰ νὰ σώσῃ τὴν ὕπαρξίν του, νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι νὰ νομίζουν, ὅτι εἶναι ἐποχὴ τοῦ εὐκόλου πλουτισμοῦ, ἀντιθέτως πρέπει νὰ ἐννοηθῇ, ὅτι ὁ ἀγὼν τοῦ Ἔθνους πρέπει νὰ εἶναι καθολικὸς καὶ ὁ καθένας θὰ πρέπῃ νὰ εἰσφέρῃ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος. Τὶ δικαιολογίαν θὰ δώσωμεν εἰς τὸν μαχητὴν τοῦ χαρακώματος ὅταν μάθῃ, ὅτι εἰς τὸν Πειραιᾶ γίνονται καταχρήσεις; Τὶ θ’ ἀπαντήσωμεν εἰς τοὺς ἀκρίτας ὅταν γνωρίσουν, ὅτι ὑπάρχουν Μπακόπουλοι οἱ ὁποῖοι δισεκατομμύρια κατεχράσθησαν καὶ ἐν τούτοις καλοπερνοῦν εἰς τὰς φυλακάς; Νομίζομεν, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὁλόκληρος ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀξία συγχαρητηρίων διὰ τὴν πρᾶξιν της αὐτήν. Ἡ εἰσαγωγὴ πρὸς ψήφισιν τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ εἶναι ἐπίκαιρος, διότι θὰ δώσωμεν νὰ ἐννοήσῃ ὁ λαός, ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀντιπροσωπεία του ἡ ὁποία ἤρχισεν πλέον νὰ φροντίζῃ δι’ αὐτὸν καὶ ὄχι νὰ κωφεύῃ εἰς τὰς ἐπικλήσεις τοῦ ἀγωνιῶντος λαοῦ μας, διότι εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι δὲν ὑπάρχει οὐδεὶς ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἐπικροτῇ τὸ νομοσχέδιον, πλὴν τῶν καταχραστῶν, οἱ ὁποῖοι τρέμουν τὰς συνεπείας τῶν πράξεών των καὶ οἱ ὁποῖοι φοβοῦνται μήπως τοὺς ἐπιβληθῇ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Θὰ εἴμεθα εὐτυχεῖς ἐὰν ἐβλέπαμεν ὄχι μόνον τὴν ἐπιψήφισίν του, ἀλλὰ τὴν πιστήν του ἐφαρμογὴν καὶ ἐὰν ἀκόμη διεπιστώναμεν, ὅτι ὅλοι οἱ καταχρασταὶ εὑρίσκονται πρὸ τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος, διότι ὅσα κακὰ ἐπεσώρευσαν οἱ συμμορῖται εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἄλλα τόσα ἐπεσώρευσαν αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι εἶχον μεταβληθῆ εἰς συμμορίτας τῶν πόλεων. Ὑπάρχουν οἱ Πρόεδροι τῶν Κοινοτήτων, ὑπάρχουν αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι διεχειρίσθησαν τὰ κεφάλαια ὡρισμένων ὀργανισμῶν, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦνται καὶ ἔρχονται εἰς τὰ δικαστήρια καὶ δικάζονται 15 ἡμέρες φυλάκισιν καὶ κάμνουν τὴν ἑξῆς ἐμπορικὴν σκέψιν: 15 ἡμέρες θὰ δικασθῶ ἀπὸ 10.000 μετατροπὴν καθ’ ἡμέραν φυλακίσεως καὶ μὲ τὰ ἔξοδα θὰ καταβάλλω 300.000 δρχ., καταχρῶμαι ἀγαθὰ 5 ἢ 10 ἑκατομ., καὶ οὕτως ἔχω ἐμπορικὸν κέρδος πολλῶν ἑκατομ. καὶ οὕτω κατ’ οὐσίαν μένει ἀτιμώρητος καὶ τοῦ μένουν καὶ τὰ κέρδη. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης καὶ κατορθώνουν μὲ τὰ πλάγια μέσα νὰ μὴ δύναται τὸ δημόσιον νὰ εἰσπράξῃ αὐτὰ τὰ ὁποῖα βεβαιοῦνται εἰς τὸ δημόσιον ταμεῖον. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ λεχθέντα ἀπὸ τὸν κ. Βουδούρη, ἔχομεν ν’ ἀπαντήσωμεν τοῦτο: ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία ἦτο ἑπόμενον νὰ ὑποστῇ ὡρισμένα δεινὰ καὶ νὰ πληγῇ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς, ἀλλὰ σήμερον εὐτυχῶς εἰσερχόμεθα εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ἀνορθώσεως καὶ ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐφαρμόζωμεν τὰς ἀρχὰς εἰς τὰς ὁποίας στηρίζεται ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος, τὸ ὁποῖον ἐμεγαλούργησε. Καὶ μὲ αὐτὰς τὰς ἀπόψεις πιστεύω, ὅτι ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία θὰ πράξῃ τὸ καθῆκον της, ἡ δὲ Κυβέρνησις θὰ προχωρήσῃ γοργότερον πρὸς τὸ στάδιον τῆς ἀνασυγκροτήσεως καὶ τοῦ ἐθνικοῦ καθαρμοῦ, τὸν ὁποῖον ἤδη ἤρχισε νὰ ἐπιβάλλῃ διὰ τοῦ νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον φέρει πρὸς ψήφισιν.

§148ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καλκάνης ἔχει τὸν λόγον.

§149Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ ὡς μέλος τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης, ὅταν συνεζητεῖτο τὸ παρὸν νομοσχέδιον, εἶπον, ὅτι ὀρθῶς εἰσάγεται τὸ νομοσχέδιον, ἀλλ’ ἐκ τῆς πείρας εἶναι ἀποδεδειγμένον, ὅτι οἱ καταχρασταὶ διευκολύνονται καὶ παρασύρονται εἰς τὰς καταχρήσεις των, διότι ὁ ἀσκούμενος ἔλεγχος δὲν εἶναι ἐπαρκής. Καὶ ἔρχεται εἰς τὴν μνήμην μου ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ὁ καταχραστὴς Μπακόπουλος εἶπεν ὅταν ἐξητάζετο ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς. Εἶπεν τὸ ἑξῆς: «τί ἠθέλατε νὰ κάμω ἐγὼ ὅταν μοῦ ἄφηναν εἰς τὰ χέρια μου δεκάδες δισεκατομμυρίων δραχμῶν καὶ ὅταν ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ ἔλεγχος προειδοποιούμην ὅτι θὰ ἐνεργηθῇ ἔλεγχος; Ὅταν δὲ ἀπροόπτως ἤρχετο ὁ ἐλεγκτὴς δὲν ἔκαμε κανένα πραγματικὸν ἔλεγχον, παρὰ ὑπέγραψεν ἕνα χαρτί, ὅτι τὰ πάντα εὑρέθησαν ἐν τάξει». Εἶπεν ἔπειτα καὶ τοῦτο: «ὅταν μὲ ἠρώτησαν ποῦ εἶναι τὰ ἑκατομμύρια τοὺς εἶπον ὅτι τὰ ἔχω καταθέσει εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν εἶχαν τὴν στοιχειώδη πρόνοιαν νὰ ἐρωτήσουν τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος ἐὰν πράγματι ὑπῆρχον κατατεθειμένα τὰ χρήματα». Νομίζω, λοιπόν, ὅτι καὶ οἱ ἐνεργοῦντες τὸν ἔλεγχον κατὰ τοιοῦτον τρόπον φέρουν βαρυτάτας εὐθύνας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀξιώσωμεν ἀπὸ πάντας νὰ εἶναι ἥρωες, διότι ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι παρασύρονται καὶ θαμβώνονται ἀπὸ τὰ ἑκατομμύρια. Πρέπει, λοιπόν, ὅταν ἡ πολιτεία ἀσκῇ ἔλεγχον, ὁ ἔλεγχος νὰ εἶναι πραγματικός. Καὶ ὅταν τὰ ὄργανα, εἰς τὰ ὁποῖα ἐμπιστεύεται ἡ πολιτεία τὸ ἔργον τοῦτο παραβαίνουν τὸ καθῆκον τους, θὰ πρέπῃ νὰ προβλεφθῇ νὰ ὑφίστανται μίαν βαρυτάτην ποινήν.

§150Λ. ΚΟΥΤΣΟΠΕΤΑΛΟΣ. Αὐτοὶ εἶναι συνεργοί, κύριε συνάδελφε, καὶ ὡς τοιοῦτοι τιμωροῦνται.

§151Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ὄχι, κ. συνάδελφε, εἶναι συνεργοί, ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον δολίως ἔπραξαν τοῦτο. Ἐὰν τὸ ἔπραξαν ἐξ ἀμελείας, δὲν εἶναι συνεργοὶ ἀλλὰ παραβάται καθήκοντος, τιμωρούμενοι μὲ τὴν ἐλαφροτέραν τῶν ποινῶν. Πρέπει, λοιπόν, νὰ τιμωρῆται αὐστηρῶς καὶ διὰ τὴν ἀμέλειαν ὁ ἐντεταλμένος διὰ τὸν ἔλεγχον. Ἐὰν καὶ διὰ τὸν Δενδρινέλλην ὑπῆρχεν ὁ πραγματικὸς ἔλεγχος, θὰ προελαμβάνοντο αἱ καταχρήσεις, ὅπως καὶ πᾶσα ἄλλη κατάχρησις, δὲν θὰ ἐλάμβανε χῶραν, ἐὰν ἠσκεῖτο πραγματικὸς καὶ εὐσυνείδητος ἔλεγχος. Πρέπει, λοιπόν, νὰ τιμωροῦνται καὶ οἱ ἐξ ἀμελείας συνεργοὶ μὲ βαρυτάτας ποινάς.

§152ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γεωργιάδης ἔχει τὸν λόγον.

§153Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Μετὰ τὴν καταιγίδα ἡ ὁποία ἔπληξε τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ μιᾶς δεκαετίας καὶ πλέον, εἶναι φυσικὸν νὰ ἀνέλθουν εἰς τὴν ἐπιφάνειαν στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἀπώλεσαν πᾶν ἴχνος συνειδήσεως ἀλλὰ καὶ τὴν στοιχειώδη συναίσθησιν τοῦ δικαίου καὶ τοῦ καθήκοντος. Διὰ τοῦτο διαπράττουν ὄχι μόνον ἀδικήματα ἠθικῆς τάξεως, ἐναντίον τῶν ἀρχῶν, ἀλλὰ καὶ ἀδικήματα τὰ ὁποῖα καθάπτονται στερεῶς τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ νόμου, οὕτω δὲ ἐμφανίζεται ἡ ἑλληνικὴ πολιτεία σαλευομένη εἰς τὰ βάθρα αὐτῆς. Μία πολιτεία εὐημερεῖ ὄχι μόνον ὅταν ἔχῃ καλοὺς νόμους καὶ ἐφαρμόζωνται, διότι οἱ νόμοι ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τὸ ἐλάχιστον, ἀλλὰ ὅταν οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι τὴν ἀπαρτίζουν σέβωνται τὴν ἔννομον τάξιν καὶ κυρίως τὸν ἠθικὸν νόμον. Ὁ ἠθικὸς νόμος κεῖται βαθύτερον καὶ στερεώτερον εἰς τὴν συνείδησιν τῶν ἀνθρώπων καὶ εἶναι ὁ γενεσιουργὸς τοῦ θετικοῦ δικαίου. Μία πολιτεία ἔχει ἀνάγκην, πρῶτον, διοικητικῆς ἀρθρώσεως καλῆς, καὶ δεύτερον, ἔχει ἀνάγκην καλῆς διοικήσεως καὶ ἐλέγχου τῶν ἀρχῶν καὶ ὑπηρεσιῶν. Ἡ ἐποπτεία καὶ ὁ ἔλεγχος εἶναι φυσικόν, ὅταν μία πολιτεία κλυδωνίζηται ἀπὸ διαφόρους πολέμους, ἀπὸ κινήματα καὶ ἐπαναστάσεις, νὰ μὴ εἶναι δυνατὸς ἢ νὰ μὴν ἀσκῆται προσηκόντως. Εἰς τὸν ποινικὸν νόμον ὑπάρχει διάταξις καθ’ ἣν, ἰδίᾳ ἐπὶ τῶν δημοσίων ὑπολόγων, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀσκοῦν ἔλεγχον καὶ δὲν ἀποφαίνονται ἐν τῇ ἐκθέσει των περὶ τῶν ἀδίκων πράξεων τοῦ ἐπιθεωρουμένου, χαρακτηρίζονται ὡς συνεργοὶ τοῦ ὑπὸ τοῦ δράστου τελεσθέντος ποινικοῦ ἀδικήματος, ἀδιαφόρως ἐὰν ἡ παράλειψις τῆς ἀναγραφῆς τῆς πράξεως ὀφείλεται εἰς δόλον ἢ ἀμέλειαν. Εἰς τὴν περίπτωσιν τοῦ δόλου εἶναι βαρύτεραι αἱ κυρώσεις. Μὲ τὴν σημειωθεῖσαν μακροχρόνιον διοικητικὴν ἐξάρθρωσιν, ἀνῆλθον εἰς τὴν ἐπιφάνειαν καὶ στοιχεῖα ἐγκληματικά, τὰ ὁποῖα ἀσεβοῦντα πρὸς γραπτοὺς καὶ ἀγράφους νόμους, ἐπωφελήθησαν ἀπὸ τὴν ἔλλειψιν τοῦ προσήκοντος ἐλέγχου ἢ τῆς προσηκούσης διώξεως ἐκ μέρους τῶν προϊσταμένων διοικητικῶν ἀρχῶν. Τὰ Δικαστήρια, ἡ τρίτη, δηλαδή, ἐξουσία ἐν τῇ πολιτείᾳ, εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ δικάσουν βάσει τῶν κειμένων νόμων. Ὅταν ὅμως οἱ νόμοι δὲν χαρακτηρίζουν ἀδίκημα μίαν πρᾶξιν, ἡ ὁποία κατὰ τὸ λαϊκὸν αἴσθημα θεωρεῖται ἀξιόποινος, εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ μὴ ἐπιβάλλουν ποινήν. Νομίζει ὁ λαὸς ὅτι τὸ δικαστήριον εἶναι παντοδύναμον καὶ καταφέρεται ἐναντίον τῶν δικαστηρίων ὅταν δὲν ἐπιβάλουν ποινάς, ἐνῷ ἐν τῇ πράξει εὑρίσκεται τὸ δικαστήριον πρὸ ἀνάγκης νὰ ἀγνοήσῃ ὡρισμένα γεγονότα, διότι ἁπλούστατα τὰ ἀγνοεῖ ὁ νόμος. Ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου δι’ ἀδικήματα κατὰ τοῦ δημοσίου καὶ νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου εἶναι ἴσως ἀπὸ τὰς λεγομένας σκληρὰς καὶ αὐστηρὰς ποινάς, αἱ ὁποῖαι ἐπιβάλλονται διὰ περιουσιακὰ ἀδικήματα. Ἐὰν ἐπρόκειτο ἁπλῶς καὶ μονομερῶς νὰ λεχθῇ ὅτι εἰς πάντα καταχραστὴν καὶ εἰς πάντα διαπράξαντα τὰ ἐν τῷ ἄρθρῳ 1 προβλεπόμενα ἀδικήματα ἐπιβάλλεται ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου, θὰ ἔλεγον ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀναγραφῇ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου ὡς ἐπιβλητέα ἀπολύτως, διότι γνωρίζω ἐκ πείρας ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἕνα δικαστήριον νὰ ἐπιβάλλῃ διὰ μίαν οἱανδήποτε τοιαύτην παράβασιν τὴν ἐσχάτην τῶν ποινῶν. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν θὰ καταλήγαμεν εἰς τὸ ἄτοπον, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι διαπράττουν σοβαρὰ ἀδικήματα εἰς βάρος τοῦ δημοσίου πλούτου καὶ τῆς ἠθικῆς ὑποστάσεως τοῦ Κράτους, νὰ ἀφήνωνται ἐλεύθεροι ὑπὸ τῶν δικαστηρίων, διότι τὸ μέγεθος καὶ ἡ ὀξύτης τῶν ποινῶν ἀντιτίθενται εἰς τὸ ἐπιεικὲς συναίσθημα τῶν δικαστηρίων. Ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου ἐπιβάλλεται ἐν τῇ προκειμένῃ περιπτώσει διαζευτικῶς μετὰ καθείρξεως, νομίζω, ὅτι πλανῶνται ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὅτι πρέπει νὰ διαγραφῇ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου, ὁδηγούμενοι ἀπὸ τὴν γενικωτέραν ἀντίληψιν τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς θανατικῆς ποινῆς. Ἡ νεωτέρα θεωρία τοῦ ποινικοῦ δικαίου εἶναι ἡ θεωρία τῆς βελτιώσεως τοῦ ἐγκληματίου, ἀλλ’ αὐτὴ ἡ θεωρία δὲν εἶναι ἀσπαστὴ οὔτε ἀπὸ ὅλους τοὺς ποινικοὺς κώδικας, οὔτε ἀπὸ τὸν ἡμέτερον ποινικὸν νόμον καὶ τοὺς νεωτέρους ποινικοὺς νόμους ἔνθα κρατᾷ ἡ θεωρία τῆς βελτιώσεως μετὰ τῆς γενικῆς προλήψεως τοῦ ἐγκλήματος. Ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου ἐπιβάλλεται εἰς ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις, εἰς τὴν προκειμένην δὲ περίπτωσιν τὸ νομοσχέδιον εἰς τὸ ἄρθρον 1 προβλέπει καὶ ἐξαιρετικὰς περιπτώσεις καὶ λέγει, ὅταν τὸ ἀδίκημα ἐτελέσθη κατ’ ἐξακολούθησιν ἢ ἡ ἐπελθοῦσα ζημία εἶναι ὑπερμέτρως μεγάλη, τότε δύναται νὰ ἐπιβληθῇ ἡ ποινὴ τῆς ἰσοβίου καθείρξεως ἢ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Ἐκ τῆς συζητήσεως ἀντελήφθην ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπέλθῃ κάποια σύγχυσις εἰς τὴν ἑρμηνείαν τῆς τελευταίας παραγράφου τοῦ ἄρθρου 1, καθ’ ἣν ὁ ἔνοχος ἐξακολουθεῖ ἐπὶ μακρὸν χρόνον τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος. Εἶναι δυνατὸν δηλαδὴ νὰ δημιουργηθῇ σύγχυσις ὅτι ἡ φράσις αὐτὴ ἐμπεριέχει τὴν ἔννοιαν τοῦ κατ’ ἐξακολούθησιν ἐγκλήματος, καὶ τονίζω, ὅτι ὡς γνωστόν, κατ’ ἐξακολούθησιν ἔγκλημα ὑπάρχει ὅταν μία πρᾶξις, ἡ αὐτή, τελῆται κατ’ ἐπανάληψιν, εἰς ἑκάστην δὲ ἐπαναλαμβανομένην πρᾶξιν ὑφίστανται ὅλα τὰ στοιχεῖα τὰ προβλεπόμενα ὑπὸ τῆς σχετικῆς ποινικῆς διατάξεως. Εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν τὸ «ἐπὶ μακρὸν χρόνον» δὲν ἔχει τὴν ἔννοιαν τῆς ἐπαναλήψεως διὰ τὴν σύνθεσιν τοῦ κατ’ ἐξακολούθησιν ἀδικήματος, ἀλλ’ ἐνέχει τὴν ἔννοιαν ὅτι ὁ μακρὸς χρόνος ἀποτελεῖ τὸ δεύτερον στοιχεῖον τοῦ ἐγκλήματος διὰ τὴν ἐπιβολὴν ἐνδεχομένως τῆς θανατικῆς ποινῆς ἢ τῆς καθείρξεως, ἐπαφίεται δὲ εἰς τὸ δικαστήριον νὰ ἐκτιμήσῃ αὐτόν. Ἡ ἐλευθέρα ἐκτίμησις τοῦ χρόνου ὡς μακροῦ ὑπὸ τῶν δικαστηρίων εἶναι σκόπιμος, διότι παρέχεται ἡ εὐχέρεια εἰς τὰ δικαστήρια νὰ κρίνουν ὅτι μακρὸς χρόνος ὑφίσταται ὅταν ἓν ἀδίκημα κατ’ ἐξακολούθησιν ἐτελέσθη ἐπὶ τρίμηνον ἢ ἑξάμηνον ἢ ἓν ἔτος, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψει τὸ ζημιογόνον γεγονὸς ἢ τὴν ἐπελθοῦσαν ζημίαν κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ἀδικήματος. Ἐπηνέχθη μία τροπολογία ὡς πρὸς τὸ ποσὸν τῶν μεταλλικῶν δραχμῶν καὶ ὡς ἤκουσα διὰ τῆς τροπολογίας αὐτῆς τὸ ποσὸν αὐτὸ καθ’ ὃ ζημιοῦται ἐκ τοῦ ἀδικήματος τὸ Δημόσιον αὐξάνεται ἀπὸ 5.000 εἰς 100.000 μεταλλικὰς δραχμὰς, διότι ἔχει ὑπ’ ὄψει του ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης νὰ καθορίσῃ εἰς τιμὴν τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς τὸ ποσὸν τῶν 100 δραχμῶν, ὁπότε θὰ ἔχωμεν, μὲ τὰ σύγχρονα δεδομένα 100.000 μεταλλικὰς δραχμὰς πρὸς 100=10 ἑκατ., τὴν περίπτωσιν χαρακτηρισμοῦ τῆς πράξεως εἰς βαθμὸν κακουργήματος, ὅταν ἡ ζημία εἶναι ἀνωτέρα τῶν 10 ἑκατ. δραχμῶν. Ἀλλ’ ἐν τῇ προκειμένῃ περιπτώσει εἶναι φανερὸν ὅτι τὰ 10.000.000 δραχμῶν δὲν θὰ εἶναι ἐκεῖνα, διὰ τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιβληθῇ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου, διότι ὅταν λέγῃ ὁ νόμος ὅτι ἡ πρᾶξις κατ’ ἐξακολούθησιν ἐτελέσθη, σημαίνει ὅτι πολλάκις ἐπανελήφθη ἡ κατάχρησις τῶν 10 ἑκατομ. Ἐὰν ἐπαναληφθῇ πολλάκις ἡ πρᾶξις καὶ τὸ ὁπωσδήποτε καταχρασθὲν ποσὸν δὲν φθάσῃ τὰ 10.000.000, τότε ἡ πρᾶξις διατηρεῖ τὸν χαρακτῆρα τοῦ πλημμελήματος. Αὐτά κύριοι συνάδελφοι, εἶχον νὰ εἴπω, διὰ νὰ δώσω μίαν διευκρίνησιν ἑρμηνευτικήν, ὡς πρὸς τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 1, προκειμένου νὰ ἐφαρμοσθῇ αὕτη ὑπὸ τῶν δικαστηρίων. Ὡς πρὸς τὴν γενικὴν ἀρχὴν τοῦ νόμου, εἶπον καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι τὸ νομοσχέδιον τοῦτο εἶναι ὀρθόν, ἡ δὲ ποινὴ τοῦ θανάτου, ἡ ὁποία ἐπιβάλεται διαζευκτικῶς εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν θὰ ἀποτελέσῃ διὰ τῆς ἀπειλουμένης ποινῆς κατ’ ἀνοσίων ἀνθρώπων, ἐνισχυτικὸν φραγμὸν εἰς τὸ κῦμα τῆς διαφθορᾶς, τὸ ὁποῖον κλονίζει τὴν εὐημερίαν καὶ τὰ θεμέλια τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας.

§154ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Χατζηγιάννης.

§155Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι Βουλευταί, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ἔχω γνώμην ἐπὶ τῆς ποινῆς, εἴτε ὡς ἄνθρωπος εἴτε ὡς ἐπιστήμων, ποία πρέπει νὰ εἶναι ἡ ποινὴ ἡ ἀπόλυτος, θὰ ἐψήφιζον ἐναντίον τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου, διὰ νὰ καθησυχάσω τὸν ἀξιότιμον φίλον μου καὶ βουλευτὴν Κερκύρας κ. Δεσύλλαν. Ἀλλ’ εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν, κύριοι, δὲν εἴμεθα ἀκαδημαϊκοὶ πολῖται, εἴμεθα ἐκπρόσωποι τοῦ Ἔθνους καὶ ἔχομεν καθῆκον καὶ ὑποχρέωσιν νὰ ψηφίζωμεν καὶ νὰ δώσωμεν τὰ μέσα τῆς ἀμύνης τῆς Πολιτείας. Ἡ ζημία, τὴν ὁποίαν διαπράττουν οἱ καταχρασταὶ τοῦ δημοσίου πλούτου, δὲν εἶναι ἡ ζημία τῶν δραχμῶν ἢ τῶν λιρῶν ἢ τῶν δολλαρίων, τὰ ὁποῖα κλέπτουν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον. Πέραν τῆς ζημίας αὐτῆς, τῆς ὑλικῆς, ὑπάρχει μία τεραστία ζημία, ἡ ἠθικὴ ζημία, ὅτι δηλητηριάζουν τὸ φρόνημα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀφοπλίζουν ἠθικῶς τὸν ἑλληνικὸν λαόν, τοῦ ἐλαττώνουν τὰ μέσα τῆς ἠθικῆς ἀμύνης διὰ τὴν Πολιτείαν. Ζῶμεν εἰς μίαν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν οἱ πολῖται ἀνέχονται νὰ ἔχουν κυβερνήτας, νὰ ἔχουν δημοσίους ἄνδρας, ἐκπροσωποῦντας τὸ δημόσιον συμφέρον, οἱ ὁποῖοι νὰ μὴ εἶναι μεγαλοφυεῖς, νὰ μὴ εἶναι ἄριστοι, ἀλλ’ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν ἀνέχεται ἡ κοινὴ γνώμη εἶναι οἱ δημόσιοι ἄνδρες, ὅσοι ἐνασκοῦν δημόσιον λειτούργημα, νὰ μὴ εἶναι ἀπόλυτα ἠθικῶς ἀδιάβλητοι. Ἐὰν ὑπὸ τὴν ἰαχὴν ὡρισμένων καταχρήσεων ἔχουν πέσει πολιτικοὶ ἄνδρες ἢ ἔχουν πέσει πολιτικὰ κόμματα εἶναι κάποια ζημία, ἀλλὰ ἡ ζημία δὲν εἶναι ἀνεπανόρθωτος. Ἐὰν ὅμως ὁλόκληρος ὁ πολιτικὸς κόσμος διαβληθῇ ὅτι δὲν ἀντιμετωπίζει τὸ κῦμα τῶν καταχρήσεων, εἶναι μία περιφρόνησις, εἶναι μία καταδίκη, φθάνουσα μέχρι τοῦ θανάτου. Ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ δηλητηριάσωμεν τὴν κοινὴν γνώμην καὶ μαζὶ μὲ ἡμᾶς θὰ πέσῃ ὁλόκληρον τὸ συγκρότημα τῆς χώρας καὶ τότε ἐὰν πέσῃ ἡ Πολιτεία, ὡς ἐλευθέρα Δημοκρατία, ἐπιθυμῶ νὰ μάθω ἀπὸ τὸν κ. Δεσύλλαν, ποῖοι θὰ ἔλθουν, καὶ ἂν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔλθουν θὰ νίπτουν τὰς χεῖρας των πρὸ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου καὶ θὰ τὰ κάμουν ὅλα γῆς μαδιάμ. Ἰδού, κύριοι, διατί, ἐνῷ ὡς ἄνθρωπος, ὡς ἐπιστήμων, εἶμαι ἐναντίον τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου, ὡς βουλευτῆς, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἔθνους, εὑρίσκω ἐπιεικὲς τὸ νομοθέτημα. Ἠξεύρω ὅτι καὶ ὁ φίλος μου ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἔχει καὶ αὐτὸς τὰς ἰδικάς του ἀντιλήψεις ἔναντι τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου, ἀλλὰ θὰ ἠμποροῦσε νὰ δώσῃ εἰς τὸ νομοθέτημα αὐτὸ περιεχόμενον εὐρύτερον καὶ ὡς πρὸς τὴν ἔκτασιν τῶν προβλεπομένων ἀδικημάτων καὶ ὡς πρὸς τὴν ποινήν, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται εἰς αὐτὰ καὶ συμφωνῶ μὲ τὸν ἐκ Πειραιῶς βουλευτήν, ὅτι σήμερον, ποὺ ἔχομεν αὐτὴν τὴν ἐκδήλωσιν τῶν καταχρήσεων ὑπὸ πολλὰς μορφάς...

§156Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Αὐτὸ ἐσκεπτόμην καὶ ἐγὼ καὶ ἤθελον ἐπ’ αὐτῶν τὴν γνώμην σας. Τί ἐννοεῖτε καταχραστάς, ὑποστηρίζοντες τὴν ἄποψιν αὐτήν; Διότι, ἐὰν ἐννοῆτε καταχραστὰς τοὺς ἀφαιροῦντας ἀπὸ τὰ Δημόσια Ταμεῖα αὐτούσια χρήματα ἢ ἀπὸ τὰς δημοσίας ἀποθήκας αὐτούσια ἐμπορεύματα, τότε τὸ νομοσχέδιον δὲν ἔχει σπουδαῖον περιεχόμενον. Διότι αἱ μεγάλαι καταχρήσεις γίνονται μὲ κάποιον ἄλλον τρόπον, μὲ διαφόρους ὑπόπτους ἐνεργείας, μὲ τὴν συμμετοχὴν ἴσως δημοσίων προσώπων, εἰς τρόπον ὥστε νὰ γίνεται πραγματικῶς ἡ κατάχρησις τοῦ δημοσίου πλούτου, χωρὶς νὰ ἀφαιρῆται αὐτούσιον δημόσιον χρῆμα ἐκ δημοσίου ταμείου ἢ αὐτούσια ἐμπορεύματα ἐκ τῶν δημοσίων ἀποθηκῶν. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ, αὐτὴν τὴν περίπτωσιν τὴν προβλέπει τὸ νομοσχέδιον; Ἐὰν δὲν τὴν προβλέπῃ δὲν εἶναι σπουδαῖον καὶ ψηφίζοντας τοῦτο, ἁπλῶς ἐξαπατῶμεν τὸν Ἑλληνικὸν λαόν.

§157Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Ἐπιφυλάσσομαι εἰς τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν νὰ φέρω τὰς ἀπαιτουμένας τροπολογίας εὐρυτέρας ἐκτάσεως. Δηλαδή, ὅσοι ἀσκοῦν δημόσιον λειτούργημα καὶ τὸ καπηλεύονται καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἐπὶ βλάβῃ, εἴτε τοῦ Κράτους, εἴτε τῆς κοινωνίας νὰ ἐμπίπτουν εἰς τὸ ἀξιόποινον τοῦ νόμου.

§158Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ἐπὶ ἰδίᾳ ὠφελείᾳ ἢ ὠφελείᾳ τρίτων.

§159Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Δὲν τὸ προβλέπετε αὐτὸ διὰ τοῦ νομοσχεδίου.

§160Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Θέλω νὰ εἴπω τοῦτο, ὅτι αἱ περιπτώσεις, τὰς ὁποίας ὑπαινίσσεσθε, βεβαίως τινὲς ἐξ αὐτῶν ἴσως νὰ διαφεύγουν, αἱ περισσότεραι ὅμως ἐμπίπτουν, διότι ἡ ἔννοια τῆς συμμετοχῆς εἶναι πολὺ εὐρεῖα, εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ ἠθικοῦ αὐτουργοῦ, τοῦ συνεργοῦ κ.ο.κ. Ὄχι ὅτι δὲν ὑπάρχουν περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι διαφεύγουν καὶ εἶμαι σύμφωνος νὰ δώσωμεν τὴν μεγαλυτέραν δυνατὴν εὐρύτητα. Δὲν ἔχω οὐδεμίαν ἀντίρρησιν ὡς πρὸς αὐτό, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἤκουσα τὸν ὑπαινιγμόν, ὅτι εἶναι μικρᾶς ἐκτάσεως τὸ νομοσχέδιον ἔχω νὰ εἴπω, ὅτι καταλαμβάνει τὰς περισσοτέρας τῶν περιπτώσεων, δὲν καταλαμβάνει πάσας καὶ δι’ αὐτὸ εἶμαι πρόθυμος νὰ συζητήσω οἱανδήποτε τροπολογίαν.

§161Δ. ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ. Ἑπομένως, ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, πρῶτον, διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ψῆφον μου, ὅτι ὡς ἐπιστήμων δὲν εἶμαι ὑπὲρ τῶν μεγάλων ποινῶν, ὡς νομοθέτης εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ψηφίσω τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Ἠμπορεῖ εἰς ὁμαλοὺς καιρούς, ἠμπορεῖ αἱ ποιναὶ νὰ εἶναι ἐπιεικεῖς, εἰς ἐκτάκτους ὅμως καιροὺς ὅπως τώρα, ἔκτακτα εἶναι καὶ τὰ μέτρα, ἔκτακτοι πρέπει νὰ εἶναι καὶ αἱ ποιναί. Ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ ἐνισχύσω τὸν φίλον μου ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης νὰ ἐπεκτείνῃ ἐπαναλαμβάνω τὴν διάταξιν τοῦ νόμου, ὥστε ὅσον τὸ δυνατὸν νὰ περιχαράξωμεν ἐντὸς αὐτοῦ πάντας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὁπωσδήποτε καπηλεύονται τὸ δημόσιον λειτούργημα, ἐπὶ ἰδίᾳ ἢ τρίτων ὠφελείᾳ καὶ ἐπὶ βλάβῃ τῆς κοινωνίας ἢ τῆς Πολιτείας. Πάντως, ὡς νομοθέτημα ἀποτελεῖ μίαν ἐκδήλωσιν τοῦ πολιτικοῦ κόσμου μίαν ἐκδήλωσιν τῆς Κυβερνήσεως, ἐκδήλωσιν τοῦ Κράτους, ἐκδήλωσιν καταπνίξεως ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ δυνατοῦ, αὐτῶν τῶν τάσεων τῶν καταχρήσεων τοῦ δημοσίου πλούτου. Ὡς τοιαύτη ἐκδήλωσις ἀνταπεκρίθη εἰς τὴν κοινὴν γνώμην. Εἰς ἡμᾶς ἀπόκειται, ἐὰν τὸ συμπληρώσωμεν, καὶ εἰς τὴν Δικαιοσύνην ἀπόκειται, ἐὰν τὸ ἐφαρμόσῃ, νὰ ἀνταποκριθῇ πληρέστερον καὶ εἰς τὸ αἴτημα τοῦ κόσμου καὶ εἰς τὸ δημόσιον συμφέρον. (Χειροκροτήματα).

§162ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πατρίκιος ἔχει τὸν λόγον.

§163Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον εἰσάγεται ἐνώπιον τῆς Βουλῆς πρὸς ἐπιψήφισιν εἶναι μία πιστοποίησις, ὅτι ἡ κοινωνία πάσχει. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ νομίζω, ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης πρωτίστως ἦτο ὑποχρεωμένος νὰ διαπιστώσῃ τὴν ἀσθένειαν, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τὴν κοινωνίαν εἰς τὴν ἐποχήν, τὴν ὁποίαν διερχόμεθα καὶ σὰν φάρμακον θὰ ἔπρεπε νὰ ἔλθῃ κατόπιν τὸ νομοσχέδιον. Τὸ νομοσχέδιον κατὰ τὴν ἀντίληψιν τὴν ἰδικήν μου εἶναι πολὺ στενόν. Δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ ποινὰς νὰ ἠμποροῦμεν νὰ περιστείλωμεν ὡρισμένας καταστάσεις, αἱ ὁποῖαι γεννῶνται μέσα εἰς αὐτὴν τὴν κοινωνίαν. Τὸ νομοσχέδιον ὅπως εἰσήχθη ἀρχικῶς ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ ἔχω τὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἦταν ἐπιπόλαιον, πολὺ ἀμελέτητον. Αὐτὸ ἀνεγνωρίσθη φαίνεται καὶ δι’ αὐτὸ ἀπεσύρθη ἀπὸ τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν.

§164Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Οἱ χαρακτηρισμοί σας εἶναι βαρεῖς καὶ δὲν ἠμπορῶ νὰ τοὺς ἀποδεχθῶ. Τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον εἰσάγεται αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἶναι ταυτόσημον μὲ τὸ νομοσχέδιον, τὰ ὁποῖον εἰσήχθη ἀρχικῶς.

§165Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον εἰσάγεται αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲν εἶναι τὸ ἀρχικὸν νομοσχέδιον, δὲν εἶναι ταυτόσημον μὲ τὸ ἀρχικὸν νομοσχέδιον ...

§166Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐπιτρέπετε διακοπήν;

§167Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Ὄχι.

§168Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Τότε, μὴ χαρακτηρίζετε.

§169Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Τὸ νομοσχέδιον ποὺ εἰσάγεται αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲν εἶναι τὸ ἀρχικὸν νομοσχέδιον, εἶναι νομοσχέδιον περισσότερον ἐκτεταμένον.

§170Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Δὲν ἐμελετήσατε τὸ κείμενον.

§171Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Τὸ ἐμελέτησα καὶ πολὺ καλῶς καὶ θὰ ἤθελα ὄχι μόνον νὰ προτείνατε ποινάς, ἀλλὰ νὰ εἰσηγῆσθε καὶ μέτρα ἀσφαλείας, διότι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον οὐσιαστικῶς θὰ ἀντεπεξέλθῃ εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν τῆς κοινωνίας δὲν εἶναι ἡ ποινή, ἀλλὰ τὰ μέτρα ἀσφαλείας περὶ τῶν ὁποίων οὔτε κἂν νύξιν κάμνετε μέσα εἰς τὸ νομοσχέδιόν σας. Ἐγὼ φρονῶ, ὅτι ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς δὲν γίνεται τίποτε ἄλλο, παρὰ ἐπαναλαμβάνεται ἀκόμη μίαν φοράν, ὅτι ἔγινεν εἰς παρομοίας περιστάσεις. Εἶναι γεγονός, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὅταν ἡ κοινωνία, ὅταν τὸ Κράτος διέρχεται ἀνωμάλους περιστάσεις, περιστάσεις ἐμπολέμου, περιστάσεις ἐμφυλίου σπαραγμοῦ, περιστάσεις ἐσωτερικῶν ἀναταραχῶν εἶναι φυσικῶς ἑπόμενον, ὅτι ἀνέρχονται εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ὅλα τὰ ἐγκληματικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δροῦν κατὰ τὸν τρόπον ποὺ παρουσιάζεται. Δὲν δύναται οὐδεὶς νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ αὐτὸ καὶ χωρὶς νὰ ἀναδράμωμεν εἰς τὸ παρελθόν, χωρὶς νὰ θέλωμεν ἱστορικῶς νὰ ἐξετάσωμεν τὸ ζήτημα, δυνάμεθα νὰ περιορισθῶμεν, ἁπλῶς καὶ μόνον εἰς τὸ ψήφισμα τοῦ 1924 τὸ ὁποῖον εἶχε ψηφίσει ὁ Πάγκαλος καὶ εἰς τὸν νόμον περὶ δοσιλόγων, καὶ δὲν ὁμιλῶ ἐναντίον τῶν δοσιλόγων, ἀλλὰ ὁμιλῶ περὶ τοῦ νόμου, ἐὰν καὶ κατὰ πόσον τὸ ψήφισμα ἐκεῖνο καὶ ὁ νόμος περὶ δοσιλόγων εἶναι ἐκ τῶν ψηφισμάτων ἐκείνων τὰ ὁποῖα ἐθεράπευσαν τὴν κοινωνίαν. Ἴσα, ἴσα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον διαπιστώνεται εἶναι ὅτι ὄχι μόνον δὲν ἐθεράπευσε τὴν κοινωνίαν, ἀλλὰ ἡ κοινωνία ἐξακολουθεῖ τὸν δρόμον της. Γνωρίζετε, κύριε ὑπουργὲ τῆς Δικαιοσύνης, ὅτι ἡ ποινὴ δὲν εἶναι ἡ πανάκεια κατὰ τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ ἔγκλημα δὲν εἶναι πρᾶξις καὶ παράλειψις τοῦ Ποινικοῦ νόμου, εἶναι ἕνα φαινόμενον κατ’ ἐξοχὴν κοινωνικόν. Ἀπ’ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς θὰ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ ἐξετάσωμεν, νὰ τὸ ἀντιμετωπίσωμεν ὡς συνέπειαν, νὰ ἰδῶμεν ποῖα θὰ εἶναι τὰ μέτρα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ ἠμπορέσουν ὁπωσδήποτε νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν κοινωνίαν. Δι’ αὐτὸ φρονῶ, ὅτι ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς δὲν ἐθίγη τὸ ζήτημα. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης εἰς τὴν Εἰσηγητικήν του ἔκθεσιν λέγει ὅτι: «Ἕνεκα τούτου ...... (ἀναγινώσκει)....... θέσεων». Δηλαδὴ σὰν νὰ μᾶς λέγῃ, ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὅτι οἱ ἐγκληματίαι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἐξετάσουν τὴν κατάστασιν, τὴν ὁποίαν διέρχεται τὸ Κράτος. Ἴσα, ἴσα οἱ ἐγκληματίαι περιμένουν τέτοιες ἐκδηλώσεις, τέτοιες «ἀναταραχές», τέτοιες ἀνωμαλίες ἐσωτερικές, διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν κατάστασιν καὶ νὰ ἠμπορέσουν νὰ διαπράξουν τὰ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα καὶ διαπράττουν. Δι’ αὐτὸ φρονῶ ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ μόνον νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ ζήτημα. Ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου, τὴν ὁποίαν εἰσάγει τὸ νομοσχέδιον θὰ θεωρηθῇ ὅτι εἶναι αὐστηρά. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ καθοδηγούμεθα εἰς τὰς ἐπιστημονικάς μας ἀντιλήψεις ἀπὸ τὸ πῶς σκέπτεται ἡ κοινωνία. Ἴσα, ἴσα εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ διαφωτίσωμεν τὴν κοινωνίαν. Δὲν ἐπιτρέπεται, νομίζω, εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ ἀφήσῃ τὸν νόμον νὰ ἕλκεται ἀπὸ μίαν ἀντίληψιν, τὴν ὁποίαν σχηματίζει ἡ δημοσία γνώμη. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ διαφωτίσῃ εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν τὴν δημοσίαν γνώμην, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ καὶ ἡ δημοσία γνώμη ὀρθῶς νὰ σκεφθῇ καὶ ὀρθῶς νὰ ἀντιληφθῇ τὰ ἀδικήματα, τὰ ὁποῖα δικάζονται. Τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον εἰσάγεται ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ἀφορᾷ τὸ μέλλον, ἐν ὅσῳ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ ἀναδρομικὴν ἰσχύν, καὶ ὄχι τὸ παρελθόν. Συνεπῶς, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς δὲν βλέπω κατὰ τὶ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετηθῇ ἡ κοινωνία ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, ὡς παρουσιάζεται ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Εἶπον, κ. Βουλευταί, ὅτι δὲν εἶμαι ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι ἡ ποινὴ εἶναι πανάκεια κατὰ τοῦ ἐγκλήματος. Πιστεύω, ἀντιθέτως, ὅτι, παράλληλα πρὸς τὴν ποινήν, ὡς σήμερον τὸ ἀντιλαμβάνεται ἡ Ἐπιστήμη, ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πρὸ παντὸς πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ, εἶναι τὰ ἀσφαλιστικὰ μέτρα. Τί ἔννοιαν ἔχει ἐὰν ἐξακολουθήσουν οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι διέπραξαν τὰ ἀδικήματα αὐτά, ἐὰν ἐξακολουθήσουν νὰ τὰ διαπράττουν καθ’ ὃν τρόπον τὰ διαπράττουν, χωρὶς νὰ ὑπάρξῃ οὔτε καμμία ἐπίβλεψις, οὔτε κανεὶς αὐστηρὸς ἔλεγχος, οὔτε καὶ παρακολούθησις; Φρονῶ, ὅτι, διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ σταματίσουν τὰ ἀδικήματα αὐτά, τὸ πρώτιστον, τὸ ὁποῖον θὰ πρέπῃ νὰ εἰσηγηθῇ ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, εἶναι ἡ ὕπαρξις αὐστηροῦ ἐλέγχου ἐπὶ τῆς διαχειρίσεως τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται τὸν δημόσιον πλοῦτον. Τοιουτοτρόπως θὰ προσέφερε πολὺ μεγαλυτέραν ἐξυπηρέτησιν καὶ εἰς τὸ Δημόσιον καὶ γενικώτερον, εἰς τὸν ἐθνικὸν πλοῦτον, παρὰ μὲ τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Φρονῶ, ἐπίσης, ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ γίνῃ κάποια ἀποσυγκέντρωσις, διότι αὐτὴ ἡ συγκέντρωσις ὅλων τῶν ἐξουσιῶν καὶ ὅλων τῶν ἁρμοδιοτήτων μέσα εἰς τὴν πρωτεύουσαν ἀπὸ ὡρισμένα Ὑπουργεῖα εἶναι εἷς ἐκ τῶν λόγων, οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦν τὰ ἀδικήματα αὐτά. Ἐὰν ἐπήρχετο μία πραγματικὴ ἀποσυγκέντρωσις, ἀφηνομένων ὡρισμένων ζητημάτων νὰ ἐπιλύωνται εἰς τὰς ἐπαρχίας, καί, ἀφ’ ἑτέρου, ἐὰν εἰσήγετο ἕνας αὐστηρὸς ἔλεγχος, μία παρακολούθησις τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται τὰ οἰκονομικὰ τοῦ Κράτους, φρονῶ ὅτι τὸ ἀδίκημα θὰ εἶχε περισταλῆ εἰς μεγάλον βαθμὸν καὶ δὲν θὰ παρίστατο ἀνάγκη σήμερον νὰ συζητοῦμεν διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου. Ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου εἶναι ἡ μεγαλυτέρα τῶν ποινῶν, τὴν ὁποίαν ὁ τακτικὸς δικαστὴς ποτὲ δὲν θὰ θελήσῃ νὰ ἐφαρμόσῃ. Καὶ οἱ προλαλήσαντες, ἰδίως οἱ δύο κ. συνάδελφοι εἰσηγηταί, ὁμιλοῦντες ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, παρετήρησαν ὅτι ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου μόνον κατὰ τρόπον ἐμφαντικὸν παρουσιάζεται. Δὲν πιστεύουν ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ. Ἀλλ’ ἐὰν δὲν πιστεύωμεν ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ μία ποινή, δὲν νομίζω ὅτι εἴμεθα καὶ ὑποχρεωμένοι νὰ τὴν ὑποστηρίξωμεν. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν θὰ παρουσιασθῇ περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν, ἐὰν δημιουργηθοῦν ἀδικήματα καὶ ἂν ὑποτεθῇ ὅτι ψηφίζεται ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου, νὰ ἔλθουν οἱ τακτικοὶ δικασταί, οἱ ὁποῖοι νὰ θελήσουν νὰ τὴν ἐφαρμόσουν. Σᾶς ἀνέφερα προηγουμένως τὸν νόμον «περὶ δοσιλόγων». Ἀπὸ ἀπόψεως ἐντυπώσεως, ἐὰν ἐξετάσωμεν τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τῆς Συντακτικῆς Πράξεως 6 τοῦ 1945, καθὼς καὶ τὸν Νόμον 533, θὰ ἴδωμεν ὅτι ὁ νομοθέτης ἦτο πολὺ αὐστηρὸς ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι συνέπραξαν μὲ τὸν κατακτητήν. Παρ’ ὅλην ὅμως τὴν αὐστηρότητα τοῦ νόμου ἐκείνου, δὲν εἶδον νὰ ἐφαρμόζεται ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου, εἰμὴ εἰς ἐλαχίστας περιπτώσεις, ἡ δὲ ἐκτέλεσις εἰς ἀκόμη ὀλιγωτέρας περιπτώσεις. Καὶ δι’ αὐτὸ φρονῶ, ὅτι, ἀντὶ νὰ εἰσηγούμεθα τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἡ ὁποία ποτὲ δὲν θὰ ἐφαρμοσθῇ, καλλίτερον θὰ ἦτο νὰ εἰσηγηθῶμεν ὡρισμένα μέτρα ἀσφαλείας, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ προστατεύσωμεν καὶ τὸν δημόσιον πλοῦτον καὶ γενικώτερον, τὴν κοινωνίαν ἀπὸ τὰ ἀδικήματα αὐτά. Μὲ τὴν ἁπλῆν ἀποδοχὴν τοῦ νόμου αὐτοῦ, χωρὶς τὴν λῆψιν καὶ ἀναλόγων μέτρων ἀσφαλείας, νὰ εἶσθε ἀπολύτως βέβαιοι, κύριοι, ὅτι δὲν θὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκει τὸ νομοσχέδιον. Θὰ ἦτο προτιμωτέρα ἡ ἐπιψήφισις ἀσφαλιστικῶν μέτρων, παρὰ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου. Θὰ ἦτο προτιμότερον ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης νὰ ἀποσύρῃ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, νὰ τὸ ὁλοκληρώσῃ καὶ διὰ τῆς λήψεως μέτρων ἀσφαλείας, καὶ ὡς τοιοῦτον νὰ τὸ ἔφερε πλέον ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὥστε, διὰ τῆς κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐπιψηφίσεώς του νὰ ἐπροστατεύετο ἀπολύτως τὸ Δημόσιον καὶ ἡ περιουσία του. Ἐὰν ψηφισθῇ ὡς ἔχει, νὰ εἶσθε βέβαιος, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ προσφέρῃ καμμίαν ἐξυπηρέτησιν. Εἶμαι ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι κατεψήφισαν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου. Διότι πιστεύω, κύριοι, ὅτι τὸ ἔγκλημα δὲν εἶναι ἀπόρροια τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως. Ὁ ἐγκληματίας δὲν διέπεται ἀπὸ τὸν νόμον τῆς ἐλευθερίας τῆς βουλήσεως. Ἐλευθερία τῆς βουλήσεως, οὐσιαστικὰ ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ εἴπῃ, ὅτι δὲν ὑφίσταται. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἡ συνισταμένη τόσον τῆς βιολογικῆς του ὑπάρξεως, ὅσον καὶ τῆς κοινωνίας μέσα εἰς τὴν ὁποίαν δρᾷ. Δι’ αὐτὸ παρατηροῦμεν, ὅτι ὑπάρχουν ἐγκληματίαι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐκ φύσεως, ἐκ γενετῆς τοιοῦτοι. Τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ὅ,τιδήποτε καὶ ἂν τοῦ κάμητε, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν βελτιώσητε. Τί θὰ εἴπωμεν διὰ τὸν......... τῆς Γερμανίας, ὁ ὁποῖος ἠρέσκετο νὰ διαπράττῃ τὰ ἐγκλήματα κατὰ τὸν τρόπον ποὺ τὰ διέπραττε; Κατὰ τί θὰ ὠφεληθῶμεν ἐὰν ἐπιβάλωμεν τὴν θανατικὴν ποινὴν εἰς ὡρισμένους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι εἶναι φύσει ἐγκληματίαι; Οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι κλέπτουν τὸν δημόσιον θησαυρόν, ἀσφαλῶς εἶναι ἐκ τῶν μεγαλυτέρων ἐγκληματιῶν. Εἶναι ἀπὸ τοὺς πεπωρωμένους ἐκείνους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐνδιαφέρονται οὔτε διὰ τὴν ἐθνικὴν ὑπόστασιν, οὔτε διὰ τὸ Κράτος, οὔτε διὰ τὴν ἀξιοπρέπειαν αὐτοῦ. Ἀλλὰ δὲν κάμνουν τίποτε ἄλλο, παρὰ ὁδηγοῦνται ἀπὸ ἓν ἔνστικτον, τὸ ὁποῖον τοὺς ὁδηγεῖ εἰς τὴν διάπραξιν τῶν ἐγκλημάτων. Θέλετε νὰ προστατεύσητε τὴν κοινωνίαν ἀπὸ τοὺς ἐγκληματίας αὐτούς; Ψηφίσατε νόμους οἱ ὁποῖοι νὰ ἐφαρμόζωνται καὶ βάσει τῶν ὁποίων νὰ τεθοῦν οὗτοι εἰς ἀπομόνωσιν εἰς τρόπον, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ βλάψουν τὴν κοινωνίαν. Δι’ αὐτὸ φρονῶ καὶ ἐπιμένω, ὅτι, παράλληλα πρὸς τὸν νόμον αὐτόν, θὰ ἔπρεπε νὰ ψηφισθοῦν καὶ τὰ μέτρα ἀσφαλείας.

§172Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Οἱ τύποι αὐτοὶ εἶναι καλῶς ἰσορροπημένοι. Γνωρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει ποινὴ καὶ δι’ αὐτὸ κάμνουν αὐτὰ τὰ πράγματα.

§173Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Πρέπει νὰ ξεύρετε ὅτι αὐτοὶ ἀνάγονται εἰς τὴν ἐξαιρετικὴν ἐγκληματικότητα, εἰς τὴν ἐγκληματικότητα, ἡ ὁποία παρουσιάζεται μέσα εἰς τὶς σημερινὲς κοινωνίες.

§174Μ. ΧΛΟΥΒΕΡΑΚΗΣ. Καὶ ὡς τοιοῦτοι περιττεύουν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν.

§175Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Ἀλλὰ καὶ σὰν τέτοιοι, νομίζετε ὅτι μὲ τὴν ἐπιβολὴν τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ θεραπευθῇ ἡ κοινωνία; Ἐὰν πάρετε ὁπωσδήποτε νὰ ἐξετάσητε τὰ πράγματα, θὰ ἴδητε ὅτι ἡ ποινὴ δὲν ἐξήσκησε ποτὲ τὴν ἐπίδρασιν, τὴν ὁποίαν φανταζόμεθα ὅτι ἔχει ἀσκήσει. Διότι, ἐὰν ἔτσι ἦτο τὸ πρᾶγμα, σήμερον θὰ ἔπρεπε νὰ ζῶμεν εἰς μίαν κοινωνίαν, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ μὴ ὑπάρχουν ἐγκληματίαι, εἰς κοινωνίαν ἀπὸ τὴν ὁποίαν οἱ ἄνθρωποι, τοὺς ὁποίους θέλομεν ἡμεῖς νὰ τιμωροῦμεν, ἔπρεπε νὰ λείπουν. Καὶ ὅμως ὑπάρχουν καὶ θὰ ἐξακολουθοῦν νὰ δροῦν. Ὅ,τι ἐπιβάλλεται εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν, εἶναι πῶς θὰ μπορέσωμεν νὰ τοὺς θέσωμεν ἐκτὸς τῆς κοινωνίας. Καὶ ἂν νομίζητε ὅτι μὲ τὴν ἐπιβολὴν τῆς θανατικῆς ποινῆς θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθῶμεν, ἐγὼ φρονῶ ὅτι ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου δὲν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ ἐξυπηρετήσῃ τὴν ὑπόθεσιν διὰ τὴν ὁποίαν καλούμεθα. Ἐπιβάλλατε τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου. Ὁ Πάγκαλος ἐκρέμασεν ἀνθρώπους, τί ἀποτελέσματα εἴχαμεν;

§176ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἄριστα ἀποτελέσματα.

§177Π. ΜΠΕΡΤΣΕΚΑΣ. Ἐγὼ θὰ ἐπρότεινα νὰ εἶναι ἐκτεθειμένοι ἐπὶ τριήμερον μετὰ θάνατον εἰς κοινὴν θέαν.

§178Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Αὐτά, κύριε συνάδελφε, πιθανὸν νὰ μᾶς ἱκανοποίουν ἀπὸ συναισθηματικῆς ἀπόψεως, ἀλλὰ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τῆς ἐξυπηρετήσεως τῆς κοινωνίας, νομίζω ὅτι ἀπολύτως τίποτε δὲν πρόκειται νὰ προσφέρουν.

§179Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐν συμπεράσματι εἶσθε ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου, ἢ θὰ τὸ ψηφίσετε;

§180Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Ἐν συμπεράσματι εἶμαι πρῶτον ἐναντίον τῆς θανατικῆς ποινῆς.

§181Δ. ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀλλ’ ἐνδιαφερόμεθα καὶ διὰ τὴν κοινωνίαν.

§182Μ. ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ. Θὰ ψηφίσω ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου μὲ μόνην τὴν διαφορὰν ὅτι δὲν θὰ ψηφίσω τὴν θανατικὴν ποινήν, θὰ ἤθελα δέ, κύριε ὑπουργέ, ὅπως συμπληρωθῇ τὸ νομοσχέδιον μὲ μέτρα ἀσφαλείας.

§183ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Εὐριπαῖος ἔχει τὸν λόγον.

§184Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ ὡμίλησαν πολλοὶ ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, ἐγὼ δὲν ἔχω νὰ ἀπαπτύξω πολλὰ πράγματα. Προϊὸν βεβαίως μιᾶς δυσφορίας τῆς κοινῆς γνώμης καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἶναι τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι ἄξιος ἐπαίνου ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ὁ ὁποῖος τὸ εἰσήγαγεν εἰς τὴν Βουλὴν πρὸς ψήφισιν. Ἀλλὰ ἤθελα νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχὴν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης διὰ τὸ ἑξῆς ζήτημα. Δὲν εἶναι μόνον ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου, ἡ ὁποία θὰ ἀποτρέψῃ ἀπὸ τὰς καταχρήσεις τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, φρονῶ ἀδιστάκτως, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ συστηματικὴ ἐργασία ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν τροποποίησιν τοῦ νόμου ΣΙΒ τοῦ 1852, ὁ ὁποῖος νόμος τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἦτο ἄριστος νόμος καὶ προέβλεπε τὸν προληπτικὸν ἔλεγχον, ἐνῷ τώρα λόγῳ τῶν συνθηκῶν τῆς κατοχῆς καὶ τῶν διαφόρων πολέμων ἐνεφανίσθησαν διάφορα ἄτομα, τὰ ὁποῖα δὲν συλλογίζονται οὔτε τὸ Κράτος, οὔτε τὰς διαχειρίσεις. Ἑπομένως ἐὰν συμπληρωθῇ τὸ νομοσχέδιον, μὲ τὸν προληπτικὸν αὐτὸν ἔλεγχον, τὸν ὁποῖον προβλέπει ὁ νόμος ΣΙΒ τοῦ 1852, φρονῶ, ὅτι τὸ νομοσχέδιόν σας εἶναι ἄξιον καὶ ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀξία παντὸς ἐπαίνου.

§185ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§186Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι Βουλευταί, ὁ νόμος αὐτὸς ὡς ἔχει εἶναι καλὸς καὶ βάλλει ἐναντίον τῶν συνεργῶν καὶ τῶν αὐτουργῶν τῶν ἐκ δόλου δρώντων. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ψηφισθῇ. Ἀλλά, ὅπως πολὺ ὀρθῶς εἶπεν ὁ κ. Εὐριπαῖος, ὑπάρχει ὁ νόμος ΣΙΒ περὶ Δημοσίου Λογιστικοῦ. Αὐτὸς ἐπιβάλλει ὡρισμένας ὑποχρεώσεις εἰς τοὺς δημοσίους ὑπολόγους καὶ τὰ ὑπουργεῖα νὰ κάμουν ἐλέγχους εἰς τοὺς διαχειριστάς. Ὁ νόμος ὅμως αὐτὸς δὲν τηρεῖται. Τυπικῶς εἰς τὸ τέλος ἑκάστου οἰκονομικοῦ ἔτους πηγαίνει ὁ ἐπιθεωρητὴς εἰς τὰ διάφορα ταμεῖα, μετέχει ἐκεῖ σὲ κανένα συμπόσιον ποὺ τοῦ παραθέτει ὁ δημόσιος ταμίας, ὑπογράφει τὰ πρωτόκολλα καὶ φεύγει. Ὁ νόμος αὐτὸς ἐπέβαλλεν ὡρισμένας ἀσημάντους ποινὰς τότε ποὺ ἐδημοσιεύθη, διότι ἴσως τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἡ κοινωνία ἦτο καλυτέρα. Μετὰ ἔγινε τὸ ψήφισμα, τὸ ὁποῖον ἐπέβαλλε διὰ τοὺς μὴ ἐκτελοῦντας ἢ παραλείποντας ἢ ἀμελοῦντας τὴν ἐκτέλεσιν οὐσιαστικῶν ἐλέγχων ἐπὶ τῶν διαχειρίσεων, δηλαδὴ εἰς τοὺς ἐπιθεωρητὰς καὶ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους τῶν ὑπουργείων ποινήν φυλακίσεως μέχρις ἑνὸς ἔτους. Ἀλλὰ καὶ ἡ ποινὴ αὐτὴ δὲν ἤρκεσεν ὥστε νὰ ξυπνήσῃ τὸ ἐνδιαφέρον τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων εἰς τὸ νὰ ἐφαρμόζουν πιστὰ τὸν σοφὸν καὶ καλὸν ἐκεῖνον νόμον ΣΙΒ περὶ δημοσίου λογιστικοῦ. Ὁ νόμος αὐτὸς δὲν ἐξετελέσθη καὶ ἀποτέλεσμα εἶναι, ὅτι ἔγιναν καὶ γίνονται περιοδικῶς καταχρήσεις. Νομίζω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ θὰ συμπληρωθῇ ὀρθῶς ἐὰν εἰς τὸ ἄρθρον 1 προστεθῇ τετάρτη παράγραφος, τὴν ὁποίαν προτείνουν καὶ πολλοὶ συνάδελφοι, ἡ ὁποία νὰ λέγῃ τὰ ἑξῆς: «Δημόσιος λειτουργὸς παραλείπων ἢ ἀμελῶν........ ........ (Ἀναγινώσκει)...........». Νομίζω, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ὡς ἔχει, ἐπιβάλλονται αἱ ποιναὶ ποὺ πρέπει. Διὰ τῆς προσθήκης αὐτῆς βάλλομεν καὶ ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐκ παραλείψεως ἢ ἀμελείας διευκολύνουν τὰς καταχρήσεις.

§187Κ. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ. Κύριε συνάδελφε, μία τοιαύτη διάταξις δὲν γνωρίζω πόσους θὰ περιελάμβανε μέσα ἐκ παραλείψεως ἢ ἀμελείας. Δὲν γνωρίζω ἐὰν εὑρισκώμεθα πολλοὶ ἔξω ἀπὸ τὰς φυλακάς. Σκεφθῆτε, ὅτι ἡ μισὴ Ἑλλὰς πρέπει νὰ γίνῃ φυλακαί.

§188Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Θὰ σᾶς ἀπαντήσω ἀμέσως. Εἰς τὸ κάθε ὑπουργεῖον ἕνας τμηματάρχης, ἕνας διευθυντὴς καὶ ἕνας ὑπουργὸς εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὑπεύθυνοι νὰ ἐφαρμόσουν τὴν διάταξιν αὐτήν, νὰ διατάσσουν πρὸς ἔλεγχον τοὺς ἐπιθεωρητάς.

§189Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Ὄχι, κύριε συνάδελφε, ἁρμόδιον εἶναι τὸ ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν.

§190Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὰ πολεμικὰ ὑπουργεῖα, τὸ ὑπουργεῖον τῶν Ναυτικῶν, εἰς τὸ ὁποῖον ἁρμόδιος δι’ αὐτὰς τὰς ὑποθέσεις ἦτο ὁ διευθυντὴς τῶν οἰκονομικῶν ὑπηρεσιῶν, ὁ ὁποῖος ἔπρεπε νὰ εἰσηγηθῇ εἰς τὸν ἑκάστοτε ὑπουργὸν τὰς διαφόρους ἐπιθεωρήσεις, καὶ νὰ ἐποπτεύσῃ, ὥστε αἱ ἐπιθεωρήσεις, τῆς 31 Μαρτίου ἄλλοτε καὶ τώρα τῆς 30 Ἰουνίου, νὰ γίνωνται οὐσιαστικαὶ καὶ νὰ μὴ γίνεται αὐτὸ ποὺ γίνεται μέχρι σήμερον. Ἐπήγαινεν ἕνας ἐπιθεωρητὴς εἰς τὰ πλοῖα τοῦ Στόλου, ἐκάθητο ἔτρωγε καὶ ἕως ὅτου φάῃ ἐπήγαιναν τὰ χρήματα ἀπὸ τὸ ἕνα καράβι εἰς τὸ ἄλλο καὶ ἔτσι οἱ διαχειρισταὶ ἦσαν ἐν τάξει. Δὲν ἐγένοντο βέβαια καταχρήσεις, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐκαλύπτοντο προκαταβολαί. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰς παραλείψεις καὶ τὰς ἀμελείας τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν νομίζω, ὅτι ἠμποροῦμεν νὰ προλάβωμεν συμπληροῦντες αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον.

§191ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ρέντης ἔχει τὸν λόγον.

§192Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Τὸ νομοσχέδιον ἀποβλέπει εἰς τὸ νὰ μεταρρυθμίσῃ παγίας διατάξεις τοῦ ποινικοῦ νόμου διὰ τὸ μέλλον, ἐνῷ ἡ ἀφορμὴ πρὸς μεταβολὴν εἶναι αἱ ἐξαιρετικαὶ περιστάσεις, τὰς ὁποίας διῆλθεν ὁ τόπος καὶ αἱ ὁποῖαι ἔδωσαν λαβὴν εἰς καταχρήσεις πέραν ἐκείνων, τὰς ὁποίας ἠμπορεῖ νὰ προβλέψῃ ὁ ποινικὸς νόμος εἰς ὁμαλὰς περιστάσεις. Δηλαδὴ θέλομεν νὰ θεσπίσωμεν διατάξεις διὰ τὸ μέλλον, ὁπότε δὲν ὑπάρχει κίνδυνος καὶ ἴσως εἶναι ἱκαναὶ ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι εἶναι θεσπισμέναι διὰ τὰς ὁμαλὰς περιστάσεις. Θέλομεν νὰ τὰς θεσπίσωμεν ἐξ ἀφορμῆς ἐκείνων ποὺ ἔλαβον χώραν λόγῳ τῶν ἐξαιρετικῶν περιστάσεων τοῦ πολέμου, τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ συμμοριτικοῦ πολέμου. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν πρόκειται νὰ θεραπεύσωμεν τίποτε. Ἐὰν ἡ χώρα εἰσέλθῃ εἰς ὁμαλὴν κατάστασιν, πρέπει νὰ εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι καταχρήσεις εἰς πολὺ μικρὸν ρυθμὸν θὰ γίνωνται καὶ αἱ διατάξεις τοῦ ποινικοῦ νόμου εἶναι ἐπαρκεῖς διὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τοιαύτας παραβάσεις. Διότι ὁ ποινικὸς νόμος λειτουργεῖ εἰς ὁμαλὰς περιπτώσεις. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ θεραπεύσῃ ὁ σημερινὸς νόμος εἶναι νὰ τιμωρήσῃ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπωφελήθησαν μιᾶς τραγικῆς δυστυχίας τοῦ Ἔθνους διὰ νὰ ὠφεληθοῦν χρηματικῶς. Αὐτὸ τὸ ἀφήνει ἐκτός, δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ. Συνεπῶς δὲν πρόκειται νὰ κάμωμεν τίποτε διὰ τοῦ νόμου ποὺ ὑπέβαλεν ἡ Κυβέρνησις. Πρόκειται ἴσως νὰ συγκρατήσωμεν εἰς τὸ μέλλον τοὺς καταχραστὰς ἀπὸ τοῦ νὰ προβοῦν εἰς καταχρήσεις. Δὲν πρόκειται νὰ ἱκανοποιήσωμεν τὴν κοινὴν γνώμην μὲ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, διότι μέχρι σήμερον δὲν ἐλάβομεν κανὲν μέτρον. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὑπάρχουν πρόσωπα, τὰ ὁποῖα δὲν ρέπουν εἰς τὸ ἔγκλημα, ἀλλὰ παρασύρονται ἴσως καὶ γίνονται καταχρήσεις ἐπάνω σὲ τρόφιμα, γίνονται καταχρήσεις ἐπάνω σὲ ἀποκρύψεις εἰδῶν, ἐλαίου κ.λ.π. Εἰς αὐτὰς τὰς περιπτώσεις χρειάζονται οἱ αὐστηροὶ νόμοι διὰ τὰς περιόδους ἐκείνας, ὥστε μὲ τὴν αὐστηρότητα καὶ μὲ τὸν κίνδυνον, τὸν ὁποῖον διατρέχει κανείς, ὅταν θὰ κάμῃ αὐτὸ τὸ παράπτωμα, νὰ τὸν συγκρατήσωμεν. Τώρα τὶ θὰ κάμωμεν δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπωφελήθησαν τοῦ συμμοριακοῦ ἀγῶνος καὶ οἱ ὁποῖοι ἐσκέφθησαν ὡς ἑξῆς: ἐδῶ θὰ ἐπικρατήσουν οἱ κομμουνισταὶ δὲν θὰ δώσωμεν λογαριασμόν· ἐλᾶτε νὰ τὰ κλέψωμεν ὅλα. Ἐκεῖνο πῶς θὰ τὸ σταματήσωμεν. Ἀναδρομικῶς μᾶς ἐμποδίζει τὸ Σύνταγμα. Ἔχομεν ὅμως νόμον, ὑπάρχει νόμος ὁ ὁποῖος λέγει, ὅτι ὅποιος καταχρασθῆ εἴδη τοῦ στρατοῦ ἢ εἴδη, ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ μειωθῇ ἡ μαχητικὴ ἱκανότης μονάδων τοῦ στρατοῦ παραπέμπεται εἰς τὸ στρατοδικεῖον καὶ δικάζεται μὲ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου. Αὐτὴ εἶναι ἡ περίπτωσις, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ἐφαρμοσθῇ, διότι τὴν ὥραν ποὺ ἕνας χωρικὸς καταδικάζεται εἰς θάνατον, διότι πέρασε μία συμμορία καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐφοβήθη καὶ τοὺς ἔδωσεν ἕνα ψωμί, ἔτσι πρέπει νὰ καταδικάσωμεν καὶ τὸν ἄλλον, ὁ ὁποῖος εἶναι καταχραστής, διότι βεβαίως κλονίζεται ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ, διότι αὐτὸς ὁ καταχραστὴς κυττάζει νὰ δημιουργήσῃ μίαν περιουσίαν ἐδῶ πέρα ἐπάνω εἰς τὴν ἀναμπουμπούλα ποὺ γίνεται. Πρέπει λοιπὸν νὰ ἐφαρμοσθῇ ὁ νόμος αὐτὸς καὶ δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ δισταγμὸς νὰ τὸν ἐφαρμόσωμεν. Ὅπως δὲν ἔχομεν δισταγμὸν νὰ κτυπήσωμεν τὸν χωρικὸν πρέπει νὰ κτυπήσωμεν καὶ αὐτὸν καὶ νὰ ἐφαρμόσωμεν τὸν ἔκτακτον αὐτὸν νόμον. Αὐτὸ τὸ θάρρος ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν νόμον, διότι αἱ καταχρήσεις αὗται κλονίζουν τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ. Διότι καὶ ὁ λιμὴν τοῦ Πειραιῶς δὲν εἶναι ξένος πρὸς τὴν συγκρότησιν τῆς χώρας. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ μὴ ἔχῃ ἀντίκτυπον πρὸς τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ ὅταν ἐμάνθανεν, ὅτι ἐκλάπησαν δισεκατομμύρια ὁλόκληρα, τὰ ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μὲ τὴν δραστηριότητα καὶ τὴν μαχητικότητα τοῦ στρατοῦ. Διατὶ νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἐμπρὸς θὰ τιμωρήσωμεν; Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πίσω πρέπει νὰ δώσουν καὶ αὐτοὶ λόγον διότι ἔκλεψαν, διὰ νὰ ἱκανοποιήσωμεν τὸ δημόσιον αἴσθημα, διὰ νὰ δώσωμεν ἕνα παράδειγμα διὰ νὰ μὴ ἐπαναληφθῇ καὶ εἰς τὸ μέλλον. Καὶ οἱ ἰδιῶται ἀκόμη παραπέμπονται εἰς τὰ στρατοδικεῖα, ὄχι μόνον οἱ στρατιωτικοὶ καὶ καταδικάζονται εἰς θάνατον.

§193Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Εἶναι καινοφανὴς ἡ θεωρία αὐτή, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγεται. Δὲν φαντάζομαι ὁ ρήτωρ νὰ λέγῃ τοῦτο διὰ λόγους ἐντυπώσεως. Ἕνα ὠργανωμένον Κράτος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρίδῃ δύο βασικὰς ἀρχάς. Πιθανὸν νὰ διέφυγε τοῦτο τῆς δικαιοσύνης, ἡ ὁποία ἐπελήφθη τῆς ὑποθέσεως καὶ ἡ ὁποία εἶναι ἁρμοδία νὰ ἐφαρμόζῃ τοὺς νόμους. Δυνατὸν ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν ἔλεγχον δι’ ἄλλας περιπτώσεις, ἀλλὰ νὰ ἔλθῃ νὰ ἐφαρμόσῃ, νὰ ἑρμηνεύσῃ, νὰ ἐπιβάλῃ διὰ τοῦ ἰδικοῦ του τρόπου, εἴτε διότι τὸ θέλει ἡ κοινὴ γνώμη νὰ ὑπαγάγῃ ὡρισμένα ἀδικήματα εἰς μίαν ἑρμηνείαν, νομίζω ὅτι ἐκφεύγει τῶν ὁρίων τῆς ὠργανωμένης πολιτείας.

§194Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ὥστε ἡ γνώμη σας εἶναι ὅτι δὲν κλονίζεται τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ ἂν ἔκλεψαν τὰ δισεκατομμύρια τοῦ Ο.Λ.Π.; Ἐὰν ἔχετε αὐτὴν τὴν ἐντύπωσιν καὶ σεῖς καὶ ἡ Βουλή, πῶς νὰ τολμήσῃ ἡ δικαιοσύνη τότε νὰ δώσῃ μίαν ἄλλην ἑρμηνείαν;

§195Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Κύριε συνάδελφε, νομίζω ὅτι πλανᾶσθε. Ἐὰν ἀσκῆτε κριτικὴν κατὰ τῆς δικαιοσύνης διότι δὲν ἐφαρμόζει κείμενον νόμον, κακῶς τὸν ἀσκεῖτε.

§196Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ὄχι.

§197Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐὰν θέλετε νὰ ὑποχρεώσητε τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐκδώσῃ νόμον καὶ νὰ παραβῇ τὸ ἄρθρον τοῦ Συντάγματος καὶ πάλιν δὲν ἔχομεν αὐτὴν τὴν εὐχέρειαν ἐκ τοῦ Συντάγματος. Κύριε συνάδελφε, θὰ ηὐχόμην νὰ δοθῇ διὰ μίαν στιγμὴν εἰς τὴν Βουλὴν συντακτικὴ ἁρμοδιότης διὰ νὰ κάμωμεν αὐτὸ τὸ ὁποῖον λέγει ὁ κ. Ρέντης.

§198Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἐξητάσθη ἡ περίπτωσις τῆς ἁρμοδιότητος τῶν στρατοδικείων ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ τοῦ νόμου;

§199Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἡ δικαιοσύνη ἔχει δικαίωμα νὰ κρίνῃ καὶ νὰ σταθμίσῃ ὑφισταμένην νομοθεσίαν.

§200Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Δὲν γνωρίζω τὶ θὰ κάμῃ τελικῶς, ἀλλὰ σεῖς διὰ τῆς ὑποβολῆς τοῦ νομοσχεδίου τὴν σταματᾶτε νὰ τὸ κάμῃ, διότι λέγετε ὅτι ἔλαβα μέτρα διὰ τὸ μέλλον.

§201Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργός Δικαιοσύνης). Εἶναι πλάνη σας καὶ ἀπορῶ πῶς ἕνας ἄνθρωπος τοῦ κύρους καὶ τῆς ὀξυδέρκειάς σας λέγει τοιούτους ἰσχυρισμούς. Κατὰ ποῖον τρόπον σταματῶμεν τὴν Δικαιοσύνην; Ἐὰν τὸ ἀδίκημα ἐμπίπτῃ εἰς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου ποὺ λέγετε, ἡ δικαιοσύνη ἔχει πᾶσαν εὐχέρειαν νὰ τὸν ἐφαρμόσῃ.

§202Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἐὰν θεσπίζομεν ὅμως ἄλλας ποινὰς ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ μέλλον, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἰσχύει ὁ νόμος αὐτὸς διὰ τὰς περιπτώσεις αὐτάς. Ἐμμέσως ἀναγνωρίζομεν ὅτι ἡ διάταξις ἐκείνη δὲν ἔχει ἐφαρμογὴν ἐν προκειμένῳ.

§203Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργός Δικαιοσύνης). Εἶναι πλάνη σας τοῦτο.

§204Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Αὐτὸ ὑποστηρίζομεν. Ἂς περιμένωμεν πρῶτον νὰ ἀποφανθῇ ἡ Δικαιοσύνη ἐὰν ὑπάρχῃ ἁρμοδιότης, ἐὰν ἐμπίπτουν αἱ διατάξεις τοῦ εἰδικοῦ ἐκείνου νόμου εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν τῶν καταχρήσεων καὶ τότε ἴσως νὰ λάβωμεν ἄλλα μέτρα διὰ τὸ μέλλον, ὅταν ἴδωμεν ὅτι αὐτὸς ὁ νόμος δὲν ἔχει ἐφαρμογὴν ἐν προκειμένῳ. Ἐγὼ ἐνδιαφέρομαι νὰ εὕρωμεν ἕνα τρόπον ἀντιμετωπίσεως μιᾶς καταστάσεως, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη κατὰ τὴν διάρκειαν ἀνωμάλων περιστάσεων. Ποῖος εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος νὰ τὸν ἀντιμετωπίσωμεν πρὸς προστασίαν τοῦ Ἔθνους καὶ διὰ νὰ μὴ δίδωμεν ὅπλα εἰς τοὺς ἐχθρούς μας ἐναντίον μας; Διότι πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι αὐταὶ αἱ καταχρήσεις εἶναι ἐναντίον τοῦ ἀστικοῦ καθεστῶτος καὶ πρέπει νὰ εἴμεθα ἄτεγκτοι ἀπέναντι αὐτῶν.

§205Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Γνωρίζω ὅτι αἱ διατάξεις τοῦ νόμου αὐτοῦ δὲν ἔχουν ἐφαρμογὴν ἐν προκειμένῳ καὶ δι’ αὐτὸ θεσπίζομεν νέας ποινὰς καὶ ἀπαγορεύομεν εἰς τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν νὰ δώσῃ μίαν διάφορον ἑρμηνείαν τῶν κειμένων νόμων.

§206Κ. ΒΑΣΑΡΔΑΝΗΣ. Τὰ Στρατοδικεῖα, κ. συνάδελφε, κατεδίκασαν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου ἀκριβῶς διὰ καταχρήσεις στρατιωτικῶν εἰδῶν, ὥστε νὰ δύναται νὰ ἐφαρμοσθῇ ἡ κειμένη νομοθεσία, ὅπως λέγετε.

§207Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἡμεῖς διὰ τοῦ μέτρου αὐτοῦ σταματῶμεν τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν εἰς τὸ νὰ ἐφαρμόζῃ τοὺς κειμένους νόμους, αὐτὴ εἶναι ἡ γνώμη μου.

§208Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Κύριε συνάδελφε, εἶναι παλιὰ ἀντίληψις τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς νομολογίας, ὅτι ἐὰν ὁ παρὼν νόμος θεωρηθῇ ὡς ἐπιεικέστερος θὰ ἰσχύσῃ ὁ παρὼν νόμος ἀναδρομικῶς. Ἐὰν δηλαδὴ ὡς ἰσχυρίζεσθε, ὁ νόμος αὐτὸς μὲ τὰς φοβερὰς κυρώσεις ἰσχύῃ κατὰ μίαν ἐκδοχὴν—τὴν ἀποκρούω ἀπολύτως — καὶ διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου παρέχεται ὁ φραγμὸς εἰς τὴν ἐφαρμογὴν αὐτοῦ, τότε τὶ θὰ ἰσχύσῃ; Ὁ ἐπιεικέστερος νόμος.

§209Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Δὲν εἶναι ἐκεῖ τὸ θέμα.

§210Γ. ΚΟΪΝΗΣ. Λέτε ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ θέτει φραγμὸν εἰς τὴν σκέψιν τῶν δικαστικῶν ἀρχῶν. Θὰ ἦτο βαρύτατον σφάλμα, ἐὰν ὁ ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν εὐθύνην ἐπὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν νόμων, καθ’ ἃ ἔχει ὑποχρέωσιν, θὰ ἔπρεπε νὰ καλέσῃ τὴν εἰσαγγελικὴν ἀρχὴν καὶ τὸν ἐποπτεύοντα Ἀρειοπαγίτην, νὰ ἐξετάσουν διατὶ δὲν ἐφαρμόζονται οἱ ὑφιστάμενοι νόμοι νὰ εἰσαχθοῦν οἱ δικαστικοὶ αὐτοί, οἱ μὴ ἐφαρμόζοντες τοὺς κειμένους νόμους εἰς συμβούλια καὶ νὰ ἀποβληθοῦν τοῦ Σώματος. Διότι ὁ Εἰσαγγελεὺς ἔχει αὐτὴν τὴν ἀποστολὴν νὰ παραγγέλλῃ τοῦ ἀνακριτὴ νὰ ἐνεργήσῃ, βάσει τῶν κειμένων νόμων, ἀνάκρισιν. Ἐὰν τοῦτο ὁ εἰσαγγελεὺς δὲν τὸ ἔπραξε εἶναι ὑπόλογος ἐνώπιον τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης καὶ τοῦ πειθαρχικοῦ Συμβουλίου. Δὲν εἶναι δυνατὸν λοιπὸν νὰ καταγνώσωμεν εἰς ὅλην τὴν δικαστικὴν ἱεραρχίαν τόσην ἀπαιδευσίαν, ὡς πρὸς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν κειμένων νόμων.

§211Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Καταλαμβάνω, κ. συνάδελφε, ὅτι θέλετε νὰ ὑποστηρίξητε τὴν ἀντίθετον ἑρμηνείαν, ὅτι ὁ νόμος ἐκεῖνος δὲν ἔχει ἐφαρμογήν, αὐτὸ εἶναι τὸ ἐνδιαφέρον σας, τὸ ἰδικόν μου ἐνδιαφέρον εἶναι, πῶς ἡ πολιτεία θὰ προστατευθῇ εἰς τὰς ἐκτάκτους καὶ κρισίμους περιστάσεις ἀπέναντι παρεκτροπῶν, ὅπως αὐταί, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν ἐφ’ ὅσον ἔχουν θεσπισθῆ νόμοι εἰδικοὶ διὰ τοιαύτας περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι κλονίζουν τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθοῦν αὐτοὶ οἱ νόμοι, εἶναι θέμα ἑρμηνείας. Δὲν ὑπάρχει θέμα κατηγορίας, οὔτε ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, οὔτε ἐναντίον τοῦ Ὑπουργείου τῆς Δικαιοσύνης. Ἡ ἰδική σας ἑρμηνεία εἶναι νὰ μὴ ἐφαρμοσθῇ ὁ νόμος. Ἡ ἰδική μου εἶναι νὰ ἐφαρμοσθῇ, ὅτι ὁ νόμος, δηλαδή, ἔχει ἐφαρμογὴν καὶ ἐν προκειμένῳ. Ἀλλά, ἐὰν τοιαῦται γνῶμαι ἀκουσθοῦν εἰς τὸ Κοινοβούλιον θὰ ἐπηρεάσουν εἰς τὴν γνώμην των τὰς Δικαστικὰς Ἀρχὰς καὶ ἀλλοίμονον ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἐν προκειμένῳ δὲν ἔχει ἐφαρμογὴν ὁ εἰδικὸς αὐτὸς νόμος. Σεῖς θέλετε νὰ παρεμποδίσητε τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ καθήκοντος τῶν Δικαστικῶν Ἀρχῶν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν.

§212Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Τὸ θέμα εἶναι πῶς θὰ κατοχυρωθῇ ὁ προληπτικὸς ἔλεγχος διὰ τὴν πρόληψιν περαιτέρω καταχρήσεων.

§213Η. ΛΑΓΑΚΟΣ. (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Ἐγώ, κ. Ρέντη, διαμαρτύρομαι δι’ ὅσα εἴπατε. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λεχθῇ ὅτι ἡ Κυβέρνησις διστάζει νὰ ἐφαρμόσῃ τοὺς κειμένους νόμους.

§214Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Δὲν κατηγορῶ τὴν Κυβέρνησιν δι’ αὐτὸ. Διστάζουν ἄλλοι, διστάζει ὁ τύπος, διστάζει ἡ δημοσία γνώμη. Τὸ ἄλλον θέμα τοῦ προληπτικοῦ ἐλέγχου, γνωρίζετε ὅτι εἰς Κράτη προηγμένα ὑπάρχει εἰδικὸν σῶμα ἐλεγκτικόν. Ἐδῶ μὲ τὰ διάφορα ταμεῖα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦνται ἀπὸ διαφόρους αὐτονόμους ὀργανισμοὺς κ.τ.λ. εἶναι ἀναγκαῖον νὰ ὑπάρχῃ ἕνας διαρκῶς ἔλεγχος. Χρειάζεται νὰ γίνῃ ἕνα σῶμα καὶ μία ἀστυνομία οἰκονομικῆς παρακολουθήσεως τῶν ὑπαλλήλων. Διότι ὑπάρχουν ὑπάλληλοι οἱ ὁποῖοι πηγαίνουν εἰς τὰ κέντρα καὶ ἐξοδεύουν ἑκατομμύρια καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ τοὺς παρακολουθήσῃ, πῶς καὶ ἀπὸ ποὺ ἔχουν αὐτὰ τὰ χρήματα. Χρειάζεται νὰ λάβῃ τὸ Κράτος μέτρα ἀστυνομικὰ καὶ ἐλέγχου οἰκονομικοῦ ἀπὸ ὑπαλλήλους κύρους, οἱ ὁποῖοι νὰ εἶναι μέλη τοῦ ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου ἢ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἀνωτέρους ὑπαλλήλους. Διότι ὁ μέχρι τοῦδε ἔλεγχος ἦτο σχεδὸν ἀνύπαρκτος. Τὴν μίαν φορὰν ἔχομεν τὸν Μπακόπουλον, τὴν ἄλλην ἔχομεν τὰ σκάνδαλα τοῦ Ο.Λ.Π., τὶ σημαίνει τοῦτο; Τοῦτο σημαίνει ὅτι τὸ Κράτος δὲν παρακολουθεῖ τοὺς ὀργανισμοὺς αὐτούς. Ἐὰν προσέξητε, εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ εὕρητε καὶ ἄλλα σκάνδαλα. Αὐτὰ εἶναι τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα πρέπει κατὰ τὴν ἡμετέραν γνώμην νὰ ληφθοῦν.

§215Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Σᾶς εἶπον καὶ προηγουμένως, κ. Ρέντη, ὅτι εἰς τὸν Ο.Λ.Π. καὶ εἰς τὴν ὑπόθεσιν Μπακοπούλου ἐγένοντο ἑπτὰ ἔλεγχοι καὶ οἱ ἑπτὰ ἦσαν τυπικοί, εἰς τὴν ὑπόθεσιν Μπακοπούλου, τοὺς ἐγέλασεν ὁ ἴδιος, ὅτι τὰ χρήματα ἦσαν κατατεθειμένα εἰς τὴν τράπεζαν.

§216Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Τὸ ζήτημα εἶναι νὰ ὀργανωθῇ ἡ οἰκονομικὴ ἀστυνομία παρακολουθήσεως καὶ νὰ ληφθοῦν μέτρα ὑπὸ εἰδικῶν ἐλεγκτῶν κύρους, νὰ γίνῃ σῶμα τοιοῦτον, τὸ ὁποῖον νὰ ἀσχολῆται μὲ ὅλας αὐτὰς τὰς περιπτώσεις.

§217ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Λαντζούνης ἔχει τὸν λόγον.

§218Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Ἐκ τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Ρέντη, θὰ ἐπιθύμουν καὶ ἐγὼ νὰ ἔχωμεν ἀναδρομικὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου, διὰ νὰ τιμωρηθοῦν, ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διέπραξαν τὰς τεραστίας αὐτὰς καταχρήσεις εἰς βάρος τοῦ πτωχοῦ ἑλληνικοῦ Λαοῦ, θὰ ἐπεθύμουν καὶ ἐγὼ νὰ ἐπιβληθῇ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου καὶ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς, οἱ ὁποῖοι ἐξισοῦνται πρὸς τοὺς προδότας. Ἀλλά, δυστυχῶς, κύριοι, δὲν πρέπει ὅσοι ἐξ ἡμῶν εἴμεθα νομικοὶ νὰ δημοκοποῦμεν καὶ νὰ προβάλωμεν τοιαῦτα ἐπιχειρήματα, ὅτι δῆθεν εἴμεθα ὑπὲρ ἐκείνης τῆς ἀπόψεως, τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ κοινὴ γνώμη. Ὑπάρχει μία βασικὴ ἀρχή, ἡ ὁποία περιλαμβάνεται εἰς τὰς θεμελειώδης διατάξεις τοῦ ποινικοῦ νόμου ἡ ὁποία λέγει, ὅτι οὐδεμία ποινὴ ἐπιβάλλεται ἄνευ νόμου καὶ ἡ ὁποία εἶναι κατωχυρωμένη Συνταγματικῶς. Κατὰ συνέπειαν δὲν ἰσχύει ἡ ἀναδρομικότης.....

§219Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ. Ἤθελα νὰ σᾶς ἐρωτήσω, κ. συνάδελφε: Ἐκλόνισαν τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ αἱ καταχρήσεις τοῦ Δενδρινέλλη ἢ ὄχι;

§220Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Συνεκλόνισαν τὸ Πανελλήνιον, κύριε συνάδελφε, καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ὁ λαὸς ζητεῖ τὴν αὐστηροτάτην τιμωρίαν τῶν ὑπευθύνων.

§221Ε. ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ. Ἐγὼ ἔχω τὴν γνώμην ὅτι χίλιοι ἀντάρται δὲν ἐζημίωσαν τὸν τόπον τόσον, ὅσον ὁ Δενδρινέλλης. Καὶ τὸ Σύνταγμα ἐπιτρέπει νὰ κοιμοῦνται ἄνθρωποι μέσα εἰς ἄθλιες καλύβες καὶ δὲν ἐπιτρέπει νὰ τιμωρηθῇ ὁ Δενδρινέλλης;

§222Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Τὸ Σύνταγμα λέγει ὅτι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐσήκωσε τὸ ὅπλον ἐναντίον τῆς Πατρίδος, θὰ τιμωρηθῇ διὰ τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου. Δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι κατεχράσθησαν τὴν περιουσίαν τοῦ Δημοσίου ὑπάρχει ὁ νόμος, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι θὰ ἐπιβληθῇ ἡ ἄλφα ποινή. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι, νὰ ἀγνοήσῃ τὸ δικαστήριον τοὺς νόμους. Ὁ δικαστὴς ἐφαρμόζει καὶ δὲν ἀγνοεῖ τὸν νόμον. Κατὰ συνέπειαν τὰ ὑπὸ τοῦ κ. Ρέντη λεχθέντα, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοηθῇ ὁ νόμος, εἴτε ἀπὸ τὸν δικαστήν, εἴτε ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, εἶναι λόγοι μόνον καὶ μόνον πολιτικολογίας καὶ δημοκοπίας.

§223Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Εἶναι βαρεῖα ἡ φράσις καὶ νὰ ἀνακληθῇ. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λέτε τοιαῦτα πράγματα.

§224ΤΙΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ὀφείλει ὁ κ. συνάδελφος νὰ ἀνακαλέσῃ.

§225Δ. ΛΑΝΤΖΟΥΝΗΣ. Δὲν εἶχα καμμίαν πρόθεσιν νὰ θίξω τὸν κ. Ρέντην. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ λέγεται, ὅτι ὁ δικαστὴς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοήσῃ τὸν νόμον καὶ νὰ ἐπιβάλῃ ποινὴν ἡ ὁποία προβλέπεται δι’ ἄλλην πρᾶξιν. Ἐγώ, κ. συνάδελφοι, εἶμαι ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου, τὸ ὁποῖον κατάθεσεν ἡ Κυβέρνησις καὶ νομίζω, ὅτι πρέπει ὅλοι νὰ τὸ ψηφίσωμεν. Παρ’ ὅτι ἐγὼ προσωπικῶς ἀντιτίθεμαι εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἐκ τούτου, λόγῳ τῶν περιστάσεων τὰς ὁποίας διερχόμεθα καὶ λόγῳ τῶν σημειωθεισῶν καταχρήσεων, αἱ ὁποῖαι ἔχουν συγκλονίσει τὸ Πανελλήνιον, ἀποδέχομαι καὶ θὰ ψηφίσω ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου.

§226ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ταμπαΐζης ἔχει τὸν λόγον.

§227Γ. ΤΑΡΜΠΑΖΗΣ. Ἐκ τῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία ἔγινεν ἐπὶ τῶν νομοσχεδίων αὐτῶν, προκύπτει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπιδιώκει, κατὰ ἕνα τρόπον πρόχειρον καὶ ἐντυπωσιακόν, νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν ἀγανάκτησιν, ἡ ὁποία προεκλήθη μεταξὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὸ κῦμα τῶν καταχρήσεων, αἱ ὁποῖαι τελευταίως ἀπεκαλύφθησαν. Ὅταν εἶναι γνωστὸν εἰς πάντας, ὅτι αἱ καταχρήσεις τοῦ τύπου τῶν τελευταίων καταχρήσεων, εἶναι πολλοστημόριον τῶν καταχρήσεων, αἱ ὁποῖαι ἀπομυζοῦν τὴν ἑλληνικὴν οἰκονομίαν καὶ αἱ ὁποῖαι μένουν κεκαλυμμέναι καὶ ὅταν καθημερινῶς βλέπομεν τὴν πρόκλησιν τοῦ ἀναιδοῦς πλούτου, ὅταν οἱ πεζοὶ δὲν καθίσταται δυνατὸν νὰ κυκλοφορήσουν εἰς τοὺς δρόμους ἀπὸ τὰς χιλιάδας τῶν πολυτελῶν αὐτοκινήτων, ὅταν ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλην ἀνεγείρονται αἱ πολυκατοικίαι, ὅταν γίνεται λόγος περὶ ἀμυθήτων κερδῶν εἰσαγωγῶν, ὅταν ὑπὸ τύπου διαφόρων παροχῶν νομίμων, χορηγουμένων εἰς διάφορα πρόσωπα γίνεται τοιαύτη διασπάθισις τοῦ δημοσίου πλούτου, θὰ ἦτο νομίζω ὑποκρισία, τοὐλάχιστον, νὰ νομίζωμεν, ὅτι ἀντιμετωπίζεται κατὰ τὸν δέοντα τρόπον τὸ ζήτημα τοῦτο διὰ τοῦ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχεδίου. Ἐὰν πράγματι ἡ Κυβέρνησις ἤθελε νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα εἰς τὴν ρίζαν του, θὰ ἦτο συνεπεστέρα πρὸς ἑαυτήν, ἐὰν ἀπέσυρε τὸ νομοσχέδιον αὐτό, τὸ παρέπεμπε πρὸς ἐπεξεργασίαν εἰς μίαν ἐπιτροπὴν εἰδικὴν καὶ τὸ ἐνεφάνιζεν εἰς τὴν Βουλὴν συμπληρωμένον καὶ ἄρτιον πρὸς ἀντιμετώπισιν ὅλων τῶν περιπτώσεων διασπαθίσεως τοῦ δημοσίου πλούτου.

§228Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, ἔπειτα ἀπὸ τὴν σχεδὸν ὁμόφωνον ἀποδοχὴν τῆς ἀρχῆς τοῦ νομοσχεδίου, δὲν θὰ ἤθελα νὰ κουράσω τὸ Σῶμα, παρὰ μόνον ἀπαντῶν εἰς τρεῖς κατὰ τὴν κρίσιν μου οὐσιώδεις αἰτιάσεις ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ὑποστηριχθεῖσα ἀπὸ τὸ ἀξιότιμον συνάδελφον ἐκ Κερκύρας, ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι διὰ γενικωτέρους λόγους, εἴτε ἠθικούς, εἴτε φιλανθρωπικούς, εἴτε ἄλλους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ θεσπίσωμεν σήμερον τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διὰ τὰ ἀδικήματα τὰ ὁποῖα περιλαμβάνει τὸ σχέδιον. Θὰ ἤθελα νὰ ἀπαντήσω, ὅτι ὁ νομοθέτης δὲν εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Ὁ μηχανισμὸς τῆς καταστολῆς εἶναι ἕνα μέσον ἀμύνης τῆς κοινωνίας ἐναντίον τῶν ἀδικοπραγούντων καὶ εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ νομοθέτης νὰ προσαρμόζηται ἑκάστοτε πρὸς τὰς κρατούσας κοινωνικὰς καὶ ἄλλας ἀνάγκας. Βεβαίως ἡ Κυβέρνησις δὲν θεσπίζει ἕνα τόσον σοβαρὸν νόμον ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ. Ἀλλ’ ἡ συνείδησις τῆς εὐθύνης τῆς ἀντιμετωπίσεως μιᾶς ἀπολύτως ἐκρύθμου καὶ ἀπαραδέκτου διὰ τὸ ὑγιὲς αἴσθημα καταστάσεως, εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπέβαλε τὴν λῆψιν τοῦ μέτρου. Δὲν πρέπει νὰ παρορᾶται, κύριοι, ὅτι ὁ ποινικὸς νόμος ἔχει καὶ ἕνα χαρακτῆρα μορφωτικόν, ἐπιτελεῖ τὴν λεγομένην γενικὴν πρόληψιν. Καὶ εἰς ἣν περίπτωσιν ἀκόμη δὲν θὰ ἦτο πιθανῶς δυνατὴ ἢ δὲν θὰ παρουσιάζετο ἐν τῇ πράξει, περίπτωσις ἐφαρμογῆς τοῦ νόμου—καὶ θὰ ἦτο εὐτυχὴς ἡ Κυβέρνησις ἐὰν δὲν παρουσιάζετο — ἡ ἐπαγγελία τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου διὰ τὴν ἀρχὴν τῆς γενικῆς προλήψεως εἶναι ἀπαραίτητος διὰ περιπτώσεις, ὅπως εἶναι ἡ προκειμένη. Ἔχομεν τὴν πεῖραν τοῦ παρελθόντος πολέμου. Δὲν ἠξεύρωμεν ποίας στιγμὰς καὶ ποῖα ἄλλα γεγονότα ἐπιφυλάσσει ἡ μοῖρα εἰς τὸν τόπον μας. Θέλετε νὰ τὸν ἀφήσωμεν ἄοπλον; Θέλετε νὰ εἴπωμεν «ἐπαναλάβετε, κύριοι καταχρασταί, τὸ θεάρεστον ἔργον σας;» Ὁ τόπος μας αὐτὴν τὴν στιγμὴν εὑρίσκεται ἄοπλος ἀπέναντι τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Καὶ εἶναι αὐτοὶ ψύχραιμοι ὑπολογισταί. Ὅσον ὁ κίνδυνος εἶναι ὀλιγώτερος τόσον ἡ παρώθησις πρὸς τὸ ἀδίκημα εἶναι πλέον μεγάλη. Οἱαδήποτε Κυβέρνησις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ λάβῃ μέτρα οἷον τὸ λαμβανόμενον ὑπὸ τοῦ παρόντος νόμου. Εἶναι κατάστασις ἀνάγκης. Τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου οὐδεὶς τὴν ἀποδέχεται εἰς μίαν ἤρεμον, ἰδανικὴν καὶ ἐξελιγμένην ἀτμόσφαιραν καὶ κοινωνίαν... Νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο ἀφέλεια, ἂν μὴ τὶ ἄλλο ἐὰν ἀποδεχώμεθα τὴν ἄποψιν τοῦ κ. συναδέλφου ἐκ Κερκύρας. Θὰ ἤθελα ὡς πρὸς τὸ δεύτερον σημεῖον, καὶ λυποῦμαι διότι ἔφυγεν ὁ κ. Μπακλατζῆς καὶ ἄλλοι οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίσθησαν, ὅτι θὰ ἔπρεπεν μεμονωμένως νὰ ἐπιβάλωμεν τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἀπαλειφομένης τῆς χαριστικῆς διατάξεως τῆς ἰσοβίου ἐγκαθείρξεως, νὰ εἴπω, ὅτι ἐὰν ἐγένετο αὐτὸ θὰ ἀφαιροῦμεν τὴν εὐχέρειαν ἀπὸ τὸν δικαστὴν νὰ ἐπιβάλῃ μίαν ἥσσονα ποινὴν καὶ θὰ τὸν ἐθέταμεν πρὸ τοῦ διλήμματος ἢ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ποινὴν τῆς ἁπλῆς ἐγκαθείρξεως, ἢ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου καὶ ἐπειδὴ ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου θὰ ἦτο αὐστηροτέρα, θὰ κατέληγε νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἥσσονα ποινὴν ὁ δικαστής. Δι’ αὐτὸ νομίζω, ὅτι ὅσον περισσοτέραν εὐχέρειαν διαβαθμίσεως τῆς ποινῆς παρέχωμεν εἰς τὸν δικαστήν, τόσον δικαιοτέραν δικαστικὴν ἀπόφασιν θὰ ἔχωμεν. Ἡ τρίτη αἰτίασις εἶναι ἡ ὑποστηριχθεῖσα ὑπὸ τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κ. Ρέντη. Σέβομαι ἀπολύτως τὸν κ. Ρέντην διὰ τὸ πολιτικὸν αἰσθητήριον καὶ τὸ κῦρος του, τὰ ὁποῖα εἰς ὅλους ἐπιβάλλουν τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν ἐκτίμησιν. Μ’ ὅλα ταῦτα ἐξήνεγκεν ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἐντελῶς ἔξω τῶν προθέσεων τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Σώματος, ἀλλὰ καὶ ἔξω τῆς στοιχειώδους ἐπιστημονικῆς πραγματικότητος. Διότι εἶπεν, ὅτι διὰ τῆς θεσπίσεως τοῦ νόμου τούτου, δημιουργεῖται ἕνα εἶδος ἀνασχετικοῦ φραγμοῦ τῶν δικαστηρίων νὰ ἐφαρμόσουν ἄλλους νόμους οἱ ὁποῖοι λυσιτελέστερον ἀντιμετωπίζουν τὴν κατάστασιν. Εἶναι πλάνη τοῦτο· οὐδεὶς φραγμὸς ἐτέθη εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας εἴτε στρατιωτικὴ εἶναι, εἴτε πολιτική. Ἐφ’ ὅσον τὰ ἀδικήματα ἐμπίπτουν εἰς τὰς διατάξεις τὰς ὁποίας ὑπαινίσσεται ὁ κ. συνάδελφος εἶναι ἐλευθέρα ἡ δικαστικὴ ἐξουσία νὰ τὸ πράξῃ. Ἡ δικαστικὴ ἐξουσία ἔχει ὅλα τὰ μέσα διὰ νὰ ἐκτιμήσῃ ὅτι αἱ καταστάσεις αἱ ὁποῖαι ἔχουν δημιουργηθῆ ἠμποροῦν νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν αʹ ἢ τὴν βʹ περίπτωσιν. Συνεπῶς εἶναι ἐσφαλμένη ἡ ἄποψις ἡ ὁποία ὑπεστηρίχθη. Ἐπειδὴ βλέπω καὶ τὸ αἴσθημα τῆς Βουλῆς νὰ εἶναι ὁμόθυμον ὅταν θὰ ὑπάρξῃ τρόπος νὰ περιβληθῶμεν μὲ ηὐξημένην Συντακτικὴν ἁρμοδιότητα, νὰ ἐπιβάλωμεν καὶ ἀναδρομικῶς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ὑπάρχουν περιπτώσεις πράγματι αἱ ὁποῖαι ἔπρεπε νὰ συνεπιφέρουν ἀσφαλῶς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου. Μὲ ὅλα ταῦτα δεδομένων τῶν σημερινῶν συνθηκῶν θέτομεν τὸ μάξιμουμ καὶ τὸ μάξιμουμ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δίδει τὸ νομοσχέδιον. Ἐξεφράσθησαν γνῶμαι διὰ μίαν γενικωτέραν ἐξυγίανσιν. Δὲν εἶμαι ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι θὰ ἠρνοῦντο νὰ δώσουν εἰς ἕνα νομοθέτην πρόσφορα μέσα πρὸς καταστολὴν τῶν ἀτόπων αὐτῶν. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ζήτημα νόμων, ἀλλὰ εἶναι ζήτημα ἐφαρμογῆς αὐτῶν. Ὑπάρχουν πολλοὶ δημόσιοι ὑπάλληλοι οἱ ὁποῖοι κάμνουν τὸ καθῆκον των, ἀλλὰ ἐὰν τὸ κάμνουν καλὰ ἢ πλημμελῶς, αὐτὸ εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις. Δὲν νομίζω ὅτι ἠμπορεῖ νὰ κατηγορηθῇ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου, δεδομένου ὅτι 4 μῆνας τώρα ἔχομεν κινήσει ὅλον τὸν Κρατικὸν μηχανισμὸν καὶ τὰ δικαστήρια καὶ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον, ἀκριβῶς διὰ νὰ πατάξωμεν αὐτὰς τὰς ἀτασθαλίας. Ἐὰν ὑπάρχῃ εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Ἑλλάδος μία περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις ἐκινήθη τόσον συντόμως διὰ νὰ πατάξῃ τὰ ἀδικήματα αὐτά, εἶναι ἡ σημερινή. Δὲν θέλω νὰ ὑπεραμυνθῶ τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ εἴπω ὅτι ἔχει τὸ μονοπώλιον τῆς ὑποθέσεως. Ἔχομεν κινήσει ὅλον τὸν Κρατικὸν μηχανισμὸν καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἔρχονται καθημερινῶς εἰς φῶς δὲν εἶναι ἄλλο, παρὰ ἀποτέλεσμα τῶν ἐνεργειῶν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἐπιδιώκει τὴν ἐξυγίανσιν τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν. Δὲν θέλω νὰ ἐπισύρω ἐπαίνους ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως. Τὸ Κράτος αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἐπιτελεῖ τὴν στοιχειώδη λειτουργίαν του καὶ ἀποστολήν του ἡ ὁποία εἶναι νὰ ἐφορεύῃ ὑπὲρ τοῦ κοινωνικοῦ καλοῦ.

§229Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Μὲ ἱκανοποιεῖ πλήρως ἡ δήλωσις τοῦ κ. συναδέλφου, ὅτι δὲν δύναται νὰ ἔχῃ καμμίαν ἐπίδρασιν ἐπὶ ἐνδεχομένης ἑρμηνείας τῆς ἁρμοδίας δικαστικῆς ἀρχῆς. Ἐπίσης μὲ ἱκανοποιεῖ καὶ σᾶς συγχαίρω καὶ θὰ εἶσθε εὐτυχεῖς, ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχωμεν ηὐξημένην δύναμιν συντακτικὴν διὰ νὰ ἐφαρμόσωμεν ἀναδρομικῶς τὸν νόμον διὰ τὰς ποινάς. Συνεπῶς δὲν ἀποδίδω καμμίαν πρόθεσιν καὶ εἰς ὑμᾶς καὶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐπιτραπῇ κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς ἐφαρμογῆς αὐστηροτέρων ποινῶν ἐναντίον τῶν καταχραστῶν.

§230Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Εὐχαριστῶ διὰ τοὺς λόγους σας καὶ θὰ ἤθελα καὶ ἐξ ἀντικειμένου νὰ διαπιστωθῇ ἀπόψε εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι δὲν ὑπάρχει τρόπος ὁ ὁποῖος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ παρεμποδίσῃ τὴν δικαστικὴν ἐξουσίαν εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ στοιχειώδους αὐτοῦ καθήκοντος. Συνεπῶς, θὰ ἤθελα νὰ γίνῃ κατ’ ἀρχὴν δεκτὸν τὸ νομοσχέδιον ὅπως ἔχει. Ὑπεβλήθη μία τροπολογία τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου ....... Θὰ ἤθελα νὰ δηλώσω ὅτι ἐὰν ὁ κ. συνάδελφος ἦτο νομικός, θὰ ἐγνώριζεν ὅτι τὸ ἰσχῦον ψήφισμα προβλέπει εἰδικὴν περίπτωσιν. Ἐὰν ἐπιθεωρηταὶ ἢ ἄλλοι τεταγμένοι πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν τοῦ ἐλέγχου, ἐξ ἀμελείας δὲν ἐξετέλεσαν τὸ καθῆκον των, ὑπάρχει λέγω εἰδικὴ περίπτωσις, καθ’ ἣν τιμωροῦνται διὰ βαρείας ποινῆς, διὰ φυλακίσεως ἑνὸς ἔτους. Διότι ὑπάρχει ἔστω καὶ ὑπόνοια δι’ ἀμέλειαν καθήκοντος, ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι διατάξεις εἰς τὰς ὁποίας ἐμπίπτει συνεργασία κλπ.

§231Γ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Νομίζω ὅτι ἡ τροπολογία ἀφορᾷ τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐξετελέσθη καλῶς ὁ ἔλεγχος Δηλαδὴ ἡ ἐπιθεώρησις ἡ ἐπιβαλλομένη ἀπὸ τὰς κειμένας διατάξεις.

§232Γ. ΣΕΡΠΑΝΟΣ. Ὁ ἔλεγχος, ὡς γνωστόν, σήμερον γίνεται πλημμελῶς καὶ τὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ οἱ διατάσσοντες αὐτόν. Διότι ὅταν δίδουν διαταγὴν εἰς ἕνα ἐπιθεωρητὴν νὰ κάμῃ ἔλεγχον εἰς 100 ἢ 150 πρόσωπα, εἶναι φύσει ἀδύνατον νὰ γίνῃ ὁ ἔλεγχος αὐτός. Ἄρα εἶναι τυπικὸς ἔλεγχος. Ἑπομένως χρειάζεται ἐνίσχυσις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν οἱ ὁποῖοι εἶναι ἄριστοι ἐξ ἰδίας πείρας.

§233Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Θὰ παρακαλέσω νὰ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον ὡς ἔχει καὶ κατὰ τὴν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν θὰ τὸ ἴδωμεν. Δὲν θὰ εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἠρνούμην οἱανδήποτε τροπολογίαν, ἡ ὁποία θὰ ἔβαινε πρὸς βελτίωσιν τοῦ νόμου.

§234Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἔχω εἰκοσαετῆ ὑπηρεσίαν καὶ βλέπω ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνῃ δεκτὴ αὐτὴ ἡ τροπολογία.

§235Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ἡ τροπολογία λέγει τοῦτο «ἐὰν παραλείπουν ἢ ἀμελοῦν νὰ ἐνεργήσουν οὐσιαστικὸν ἔλεγχον», διότι κάμνουν ἐλέγχους, ἀλλὰ τοὺς κάμνουν ἐντελῶς τυπικούς. Δὲν ἔχομεν τὴν φράσιν «ἐὰν παραλείπουν, ἢ ἀμελοῦν τὴν ἄσκησιν οὐσιαστικοῦ ἐλέγχου, τότε τιμωροῦνται μὲ φυλάκισιν ἑνὸς ἔτους».

§236Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Αὐτὴ ἡ περίπτωσις δεσμεύει τὸν δικαστήν.

§237Κ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. Ὅπως εἶναι ἡ κειμένη Νομοθεσία τὸν τιμωρεῖ, ἐὰν δὲν ἀσκήσῃ ἔλεγχον. Αὐτοὶ ἀσκοῦν ἔλεγχον, πᾶνε καὶ κάμνουν ἔλεγχον καὶ ὅπως σᾶς εἶπα εἰς τὸ ζήτημα τοῦ Μπακοπούλου ποὺ πῆγαν καὶ δὲν τοὺς πιάνει ἡ τσιμπίδα τοῦ νόμου, διότι σοῦ λέγουν «ὅτι ἔκαμε ἔλεγχον» ἀλλὰ δὲν ἔκαμον οὐσιαστικό. Ἐὰν ἐξ ἀμελείας παραλείπουν νὰ κάμουν οὐσιαστικὸν ἔλεγχον, τότε ἐπιβάλλεται ἡ ποινή.

§238Η. ΛΑΓΑΚΟΣ (Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης). Εἰς τὴν κειμένην νομοθεσίαν ὑπάρχει τοιαύτη διάταξις.

§239ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐρωτᾶται ἡ Βουλὴ δέχεται κατ’ ἀρχὴν τὸ νομοσχέδιον, μὲ τὴν τροπολογίαν τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς;

§240ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§241ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἑπομένως, ἐγένετο δεκτὸν εἰς αʹ συζήτησιν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τὸ σχέδιον νόμου «περὶ αὐξήσεως τῶν ποινῶν τῶν προβλεπομένων διὰ τοὺς καταχραστὰς τοῦ Δημοσίου» ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς.

§242ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§243ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§244ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6 μ.μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 10.45′ μ.μ.).