1949.07.06

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 71η

Τετάρτη 6 Ἰουλίου 1949

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 7.30′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ε. Ἐμμανουηλίδης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ε. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Δ. ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ. Οἱ πρακτικογράφοι πρέπει νὰ προσέχουν, βεβαίως, τὰς λέξεις τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν Ὑπουργῶν, ἀλλὰ δὲν πρέπει καὶ νὰ παρουσιαζώμεθα ὅτι δεχόμεθα μαθήματα, χωρὶς νὰ ἀπαντῶμεν.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ὡς διωρθώθησαν κατόπιν παρατηρήσεων τῶν κ.κ. Ν. Καράμπελλα, Δ. Λεονάρδου καὶ Ν. Βλιάμου. Ἀντικείμενον τῆς σημερινῆς ἡμερησίας διατάξεως εἶναι ψηφοφορία διὰ τὴν παροχὴν ἢ μὴ ψήφου ἐμπιστοσύνης πρὸς τὴν Κυβέρνησιν. Τὸ ἐρώτημα τίθεται οὕτω: Οἱ ἐκφράζοντες πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τὴν ἐμπιστοσύνην των λέγουσι «ναί», οἱ μὴ περιβάλλοντες ταύτην διὰ τῆς ἐμπιστοσύνης των λέγουσιν «ὄχι».

§5Ν. ΚΑΡΑΜΠΕΛΛΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, δύο λέξεις διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ψῆφον μου. Ἐπειδὴ δὲν θέλω νὰ δημιουργηθῇ κυβερνητικὴ κρίσις ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας, δηλῶ ὅτι θὰ παράσχω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ψῆφον ἀνοχῆς καὶ οὐχὶ ἐμπιστοσύνης καὶ τοῦτο διότι δὲν δύναμαι νὰ ἔχω ἐμπιστοσύνην πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, ὅστις προσῆλθεν ὡς μάρτυς εἰς τὴν δίκην, ἡ ὁποία συνταράσσει τὸ πανελλήνιον καὶ φοβοῦμαι τὰ φιλάνθρωπα αἰσθήματά του πρὸς τοὺς κουκουέδες.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ ὅπως προσέλθουν ὡς ψηφολέκται καὶ ἐπὶ τῆς ἐκφωνήσεως τοῦ καταλόγου οἱ κ.κ. Γ. Τζωρτζόπουλος, Α. Γιαννόπουλος καὶ Ν. Ἔξαρχος. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Κ. Γκίνης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς κατατεθείσας δηλώσεις βουλευτῶν.

§7Γ. ΓΚΙΝΗΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). «Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Ἰουλίου 1949 Κύριον Πρόεδρον τῆς Δʹ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς Κύριε Πρόεδρε, Μὴ δυνηθείς, λόγῳ ἀσθενείας, νὰ παραστῶ εἰς τὴν χθεσινὴν συνεδρίασιν, ὅπως λάβω, ὡς εἶχον ζητήσει, τὸν λόγον καὶ μὴ δυνάμενος, διὰ τὸν αὐτὸν λόγον, νὰ μετάσχω τῆς σημερινῆς ψηφοφορίας, ἔχω τὴν τιμὴν νὰ Σᾶς παρακαλέσω ὅπως ἀνακοινώσητε εἰς τὸ Σῶμα, ὅτι ἅπαξ ἔτι καταψηφίζω τὴν Κυβέρνησιν, διότι εἰς τὰς προγραμματικάς της δηλώσεις ἐδήλωσεν ὅτι συνεχίζει τὸ ἔργον τῆς προηγουμένης, χωρὶς νὰ ὑπόσχεται τὴν ἄμεσον εἰσαγωγὴν τῶν ἀναγκαίων ἐκείνων μεταρρυθμίσεων, αἵτινες θὰ κατοχυρώσουν τὸ κοινοβουλευτικὸν πολίτευμα κατὰ τῶν ὑπονομευόντων αὐτό, ἰδίᾳ ἐν ὀνόματι τοῦ ἀκράτου κοινοβουλευτισμοῦ καί, πρὸ παντός, χωρὶς νὰ διαβεβαιοῖ τὴν Βουλὴν περὶ τοῦ ὅτι θὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ταχίστην ἐκκαθάρισιν τῆς καταστάσεως, ὥστε νὰ τεθῇ τέρμα εἰς τὰς θυσίας αἵματος καὶ οἰκονομίας τῆς ἐξησθενημένης χώρας μας.

Διατελῶ μετὰ πάσης τιμῆς

Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ».

«ΔΗΛΩΣΙΣ

Δημ. Κ. Σφαέλλου (Βουλευτοῦ Πειραιῶς καὶ Νήσων) Ι. Καίτοι ἐμμένομεν ἐπὶ τῶν ἐπὶ τοῦ κυβερνητικοῦ ζητήματος ἀντιλήψεων ἡμῶν, ἃς κατ’ ἐπανάληψιν πρὸ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ἰδίᾳ διὰ τῶν δηλώσεων ἡμῶν τῆς 4ης Φεβρουαρίου καὶ 3ης Μαΐου ἐ.ἔ. ἐξεθέσαμεν, περὶ τῶν ἱκανοτήτων τῶν τότε ὑπὸ τὴν ψῆφον τῆς Βουλῆς εὑρεθεισῶν Κυβερνήσεων, ὧν ἡ σημερινὴ ἀποτελεῖ ἁπλῆν συνέχειαν ἐλάχιστα ἐπὶ τὰ βελτίω διαφέρουσαν. ΙΙ. Καὶ παρὰ τὴν ἀποδειχθεῖσαν θλιβερωτάτην καὶ ἐν ἀντιδιαστολῇ πρὸς τὸν ὑπερόχως ἀγωνιζόμενον πολιτικῶς καὶ στρατιωτικῶς Λαόν μας ἀνεπάρκειαν αὐτῆς εἰς οὐσιωδεστάτους τομεῖς τοῦ ἔργου της, ὡς ὁ τῆς κατευθύνσεως τῶν ἔργων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ ἀντιμετωπίσεως τῶν ἐπειγόντων ἐθνικῶν, συνταγματικῶν, διοικητικῶν, οἰκονομικῶν, κοινωνικῶν καὶ ἠθικῆς τάξεως μεταπολεμικῶν ζητημάτων τῆς χώρας. ΙΙΙ. Ἐν τούτοις, τὰ ἀτυχῆ τῆς ἀναλογικῆς πολιτικὰ δεδομένα καὶ ἁρμόδιοι καὶ ἀναρμόδιοι ἑλληνικοὶ καὶ μὴ συντελεσταί, οἵτινες ὡδήγησαν κατὰ τὴν τελευταίαν κυβερνητικὴν κρίσιν εἰς τὸν σχηματισμὸν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ξένης πρὸς τὴν ἐλευθέρως γνησίαν κοινοβουλευτικὴν τάξιν. Ἐξαναγκάζουν ὡς προσωρινὴν λύσιν τοῦ ἀπὸ μακροῦ νοθευομένου κυβερνητικοῦ ζητήματος νὰ ἀνεχθῶμεν ἐν πνεύματι πραγματισμοῦ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν καὶ νὰ παράσχωμεν εἰς αὐτὴν ψῆφον ἀνοχῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 5 Ἰουλίου 1949

Ὁ Δηλῶν Βουλευτὴς

ΔΗΜ. Κ. ΣΦΑΕΛΛΟΣ

Βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων».

«ΔΗΛΩΣΙΣ

τοῦ βουλευτοῦ Ἔβρου Δημητρίου Παπανικολάου. Ἐπειδὴ τὰ προηγηθέντα τοῦ σχηματισμοῦ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως ἔπεισαν καὶ τὸ Σῶμα καὶ τὴν κοινὴν γνώμην ὅτι ἡ βούλησις τοῦ Ἀρχηγοῦ ἑνὸς τῶν συμμετεχόντων ἐν τῇ Κυβερνήσει Κομμάτων ὑπῆρξεν ἀρχικῶς πατριωτικὴ καὶ τιμία, ἐκδηλωθεῖσα διὰ πράξεων καὶ δηλώσεων δημοσιευθεισῶν εἰς τὸν Τύπον, αἵτινες πράγματι τιμῶσιν αὐτόν, δὲν παρέμεινεν ὅμως αὕτη μέχρι τέλους ἀκλόνητος διότι προσέκρουσεν εἰς πείσμονα ἀντίδρασιν τῶν ὀπαδῶν αὐτοῦ, εἰς οὕς, ὡς διεπιστώθη ἐκ τῶν πραγμάτων, κυριαρχεῖ τὸ ἀτομικὸν καὶ κομματικὸν συμφέρον. Ἐπειδὴ ὑπὸ τοιούτους ὅρους ἡ συνεργασία τῶν ἐν τῇ Κυβερνήσει Κομμάτων, παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν τῶν ἀρχηγῶν αὐτῶν, δὲν δύναται νὰ εἶναι οὔτε εἰλικρινὴς οὔτε τιμία, ἡ δὲ ὑπ’ αὐτῶν σχηματισθεῖσα Κυβέρνησις ἀνάλογος τῶν ἐξαιρετικῶς κρισίμων περιστάσεων ἃς διέρχεται τὸ Ἔθνος, ὥστε νὰ ἐμπνέῃ αὕτη τὴν ἀπαραίτητον ἐμπιστοσύνην καὶ εἰς τὸν Λαὸν καὶ εἰς τὸν μαχόμενον Στρατὸν ὅτι θὰ ἀντιμετωπίσῃ προσηκόντως καὶ ἀποτελεσματικῶς τὰ ἐπείγοντα ἐθνικὰ προβλήματα. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Βουλὴ δὲν εἶναι εἰς θέσιν, ἐπὶ τοῦ παρόντος, νὰ δώσῃ τὴν προσήκουσαν λύσιν εἰς τὸ κυβερνητικὸν ζήτημα. Δηλῶ ὅτι θὰ παράσχω ψῆφον ἀνοχῆς εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6ῃ Ἰουλίου 1949.

ΔΗΜ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ».

«ΔΗΛΩΣΙΣ

Δημ. Παπαδημητρίου Βουλευτοῦ Ἀργολιδο–Κορινθίας Ἡ ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἀνάγνωσις τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων, διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν καὶ λύσιν τῶν προβλημάτων τοῦ Ἔθνους, ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὴν σύνθεσιν τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὴν ὁποίαν δημοσιογραφικῶς ἐγνώσθη, ὅτι εἶχε διαφωνίαν πρὸς τοὺς ἐν τῇ Κυβερνήσει ἀρχηγούς, ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, δὲν μὲ πείθει ἀπολύτως ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ πραγματώσῃ τὰ ἐξαγγελθέντα. Ἄλλως, τὸ ἐθνικὸν ζήτημα, χειριζόμενον ὑπὸ τοῦ γενναίου Στρατοῦ, μὲ τὴν ἐξέχουσαν ἡγεσίαν βαίνει σταθερῶς καὶ συντόμως πρὸς βεβαίαν νίκην. Ἡ νίκη δὲ ἀνήκει ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὸν Στρατόν. Ἄλλως τὸ θέμα τοῦτο κυρίως ἀπασχολεῖ τὸν ἑλληνικὸν Λαόν. Λόγῳ τοῦ ὅτι κατὰ τὴν προσεχῆ Συνέλευσιν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν θὰ συζητηθῇ ἐπικαίρως ἡ ἐθνική μας ὑπόθεσις, πρὸς λῆψιν τῆς πρεπούσης διεθνοῦς ἀποφάσεως καὶ διότι ἔχομεν ἀνάγκην Κυβερνήσεως κοινοβουλευτικῶς σταθερᾶς τὴν ὁποίαν οὐδὲν τῶν ἐν τῇ Ἀντιπολιτεύσει Κομμάτων δύναται νὰ δώσῃ μετὰ λόγου γνώσεως καὶ ἀπὸ βαθεῖαν συνείδησιν τῶν περιστάσεων ἃς διέρχεται ἡ χειμαζομένη Πατρὶς πειθαρχῶν μόνον πρὸς ἐκείνην, ἀπολήγω εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ δώσω ψῆφον ἐμπιστοσύνης εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Κατὰ καθῆκον καθορίζω ὅτι ἡ ψῆφος μου ἔχει τὴν ἔννοιαν ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ προσέξῃ ἰδιαίτατα καὶ μακρὰν αἰσθηματολογιῶν τὴν σύνθεσιν τῆς ἀντιπροσωπείας μας εἰς τὸ ἐξωτερικὸν διότι κατέστη γνωστὸν καὶ παρ’ ὅλων συνομολογεῖται ὅτι ἄχρις τοῦδε ὑπῆρξεν ἀνεπαρκής. Τὸ Ἔθνος δὲν θὰ συγχωρήσῃ ποτὲ ὅλους μας ἐὰν κατὰ τὰς στιγμὰς ταύτας δὲν ἀξιοποιήσωμεν τὰς τεραστίας εἰς αἷμα καὶ ὑλικὰς θυσίας τοῦ Λαοῦ μας. Τὴν παράλειψιν ταύτην τὴν τόσον σοβαρᾶς σημασίας συναντᾷ πᾶς τις εἰς τὰς ἀγορεύσεις τῶν ἀρχηγῶν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως. Ὁ Μέγας Βενιζέλος, ὁ δεινὸς ἐκεῖνος διπλωμάτης, ὁ σπουδαῖος ἐκεῖνος ρήτωρ καὶ βαθὺς ἐπιστήμων, δὲν ἀπεχωρίζετο ποτὲ ἑνὸς Νικολάου Πολίτη καὶ Ἀνδρέου Μιχαλακοπούλου.

Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Βουλευτὴς Ἀργολιδοκορινθίας».

«ΔΗΛΩΣΙΣ

Πρὸς τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς. Ἔχω τὴν τιμὴν νὰ φέρω εἰς γνῶσιν ὑμῶν ὅτι εἶμαι κλινήρης καὶ τῷ λόγῳ τούτῳ ἀδυνατῶ νὰ προσέλθω καὶ νὰ ψηφίσω. Πάντως, δηλῶ ὅτι ψηφίζω τὴν Κυβέρνησιν, εἰς ἣν παρέχω τὴν ἐμπιστοσύνην μου.

Μετ’ ἐξαιρέτου τιμῆς

ΕΥΣΤΡ. ΓΕΩΡΓΙΛΑΔΑΚΗΣ».

«ΔΗΛΩΣΙΣ

Ἰωάννου Μελᾶ, Βουλευτοῦ Πειραιῶς καὶ Γ. Τσουδεροῦ, Βουλευτοῦ Ρεθύμνης. Ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῶν προγραμματικῶν της δηλώσεων, ἰσχυρίσθη ὅτι δὲν εἶναι Κυβέρνησις νέα καὶ ὅτι ἀποτελεῖ ἁπλῆν συνέχειαν τῆς προηγουμένης. Ὁ ἰσχυρισμὸς δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀκριβής. Ἐπειδὴ χαρακτηριστικὸν τῶν Κυβερνήσεων δὲν ἀποτελεῖ μόνον ἡ προσωπική των σύνθεσις καὶ ἐπειδή, μεταξὺ τῆς προηγηθείσης Κυβερνήσεως καὶ τῆς προκειμένης, ἐμεσολάβησαν περιστατικὰ τὰ ὁποῖα ἤσκησαν οὐσιώδη ἐπιρροὴν ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως. Πρῶτον: Ὁ ἐπισυμβὰς θάνατος τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς προηγηθείσης καὶ ἀρχηγοῦ τῶν Φιλελευθέρων Θ. Σοφούλη, φυσιογνωμίας ἐθνικῶς καὶ διεθνῶς ἐπιβληθείσης καὶ ἡ ὁποία, παρὰ τὴν σκληρότητα τῶν περιστάσεων τὰς ὁποίας ἐκλήθη ν’ ἀντιμετωπίσῃ, διετήρει πάντοτε τὴν διάθεσιν πρὸς ἰδεολογικὴν ἐμμονὴν καὶ ἐν καιρῷ ἐπάνοδον εἰς τὰς ἀρχικὰς ἀφετηρίας. Δεύτερον: Τὸ ματαιωθὲν ἀπευκταῖον τῆς ἀμιγοῦς Κυβερνήσεως τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος. Τρίτον: Ἡ ἐν τούτῳ τῷ μεταξύ, κατὰ ὁριστικώτερον τρόπον διαπλασθεῖσα ἑνότης ὧν βασικῶν δυνάμεων τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Τέταρτον: Ἡ ἄνοδος εἰς τὴν ὑπεύθυνον ἡγεσίαν τῆς Κυβερνήσεως, τοῦ Ἀλεξάνδρου Διομήδους, ἀνδρὸς διακρινομένου ἐπὶ συνέσει καὶ βιοτικῇ πείρᾳ, ὑποσχομένου διὰ τὰ κατ’ αὐτὸν τὴν ἄμβλυνσιν τῆς Κομματικῆς ἀδιαλλαξίας. Ὁ ἐκλιπὼν ἀκριβολόγος ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων εἶχε χαρακτηρίσει ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου πάσας ἐν γένει τὰς μετεκλογικὰς Κυβερνήσεις, ὡς Κυβερνήσεις «πνεύματι καὶ δυνάμει», τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος. Ἡ Κυβέρνησις, ὅμως, Διομήδους, ἔχει τοῦτο τὸ χαρακτηριστικόν. Ἐκ τῶν περιστάσεων καὶ κατὰ τὰς ὑπαρχούσας ἐνδείξεις, παύει νὰ ἀποτελῇ, ὡς αἱ προηγηθεῖσαι, Κυβέρνησιν διαχειριζομένην τὴν πορείαν πρὸς ἀσύλληπτον καὶ ἀκαθόριστον τέρμα. Κατὰ πᾶσαν ἐκδοχὴν ἀποτελεῖ τὴν μεταβατικὴν Κυβέρνησιν, τὴν καλουμένην ν’ ἀντιμετωπίσῃ τὸ διαγραφόμενον τέρμα τῆς παγκοσμίου ἀντιθέσεως καὶ τῆς ἐντὸς ταύτης ἐθνικῆς ἐμπλοκῆς. Ἡ παρουσία τοῦ Α. Διομήδους, ἐπὶ κεφαλῆς τῆς μεταβατικῆς ταύτης Κυβερνήσεως καὶ ἡ ἐπιτευχθεῖσα κοινοβουλευτικὴ ἑνότης τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἀποτελοῦν κατὰ τὴν κρίσιμον αὐτὴν ἀρχομένην περίοδον, ἐλπίδα περὶ τῆς συνετωτέρας διαχειρίσεως τοῦ ἐθνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ θέματος. Αἱ εὐρύτεραι πολιτικαὶ καὶ κοινωνικαὶ ἡμῶν κατευθύνσεις, κυρίως ἐπὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ θέματος, μᾶς ὡδήγησαν μέχρι τοῦδε πλειστάκις εἰς προηγηθείσας περιπτώσεις, εἰς σαφῆ διαχωρισμὸν εὐθυνῶν καὶ συνεπῶς εἰς ἄρνησιν ψήφου, ἡ ὁποία, πλὴν μιᾶς περιπτώσεως κατὰ τὴν ὁποίαν συνέβη νὰ καταστῇ συμπτωματικῶς κρίσιμος διὰ τὴν τύχην τῆς Κυβερνήσεως, εἰς ὅλας τὰς ἄλλας περιπτώσεις δὲν ἐσήμαινε παρὰ τὴν συμβολικὴν ἀντίθεσιν ἡμῶν πρὸς τὴν ἀσκουμένην πολιτικήν. Ὁ δρόμος τῆς κομματικῆς κραιπάλης, ἐν ὀνόματι τῆς πλειοψηφίας, ἔχει τώρα κατὰ τὸ μέγα μέρος καὶ ἀνεπανορθώτως διανυθῇ. Ἡ ἐκ μέρους τοῦ πλειοψηφοῦντος Κόμματος κομματικὴ κάρπωσις τοῦ πατριωτισμοῦ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ἔχει συντελεσθῇ. Ἡ τροχοπέδη πρὸς παρεμπόδισιν πάσης προσπαθείας στοργῆς, κατανοήσεως καὶ μερίμνης διὰ τὰς ἀγωνιώσας τάξεις τοῦ ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἔχει σχεδὸν ὁλοκληρωθῆ, συμφώνως πάντοτε πρὸς τὴν παντοδύναμον διάθεσιν τοῦ κυριάρχου Κόμματος. Ὁ Λαός μας, ἀποκαμωμένος εἰς τὸν φοβερὸν κύκλον τῆς ἐθνικῆς τραγῳδίας, ἀναμένει τὴν λύσιν τοῦ δράματος, ἡ ὁποία φαίνεται τώρα νὰ ἐγγίζῃ, ματαιωθείσης πάσης ἐλπίδος ἐπιτυχίας τῆς ἐνόπλου κατὰ τῆς χώρας ἐπιβουλῆς. Ἀνεξαρτήτως πρὸς τὰς ἰδίας ἡμῶν πολιτικὰς καὶ κοινωνικὰς κατευθύνσεις, αἵτινες θὰ ἐπέβαλον καὶ αὖθις τὴν στάσιν τῆς ἀρνήσεως, ἐν τούτοις ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν ἡμῶν τὴν ἐπικειμένην μετάβασιν εἰς νέαν κατάστασιν πραγμάτων, ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν ὅτι πολιτικὸν χρέος ἀποτελεῖ ὄχι ἡ ἐπιδίωξις, ἐν παντί, τοῦ ἀκάμπτου ἰδεώδους, ἀλλὰ τοῦ ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἐφικτοῦ, ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν ὅτι τὸ παρὸν κυβερνητικὸν σχῆμα, ὡς σχῆμα μεταβάσεως εἶναι τὸ πλέον ὑποφερτὸν ἐξ ὅσων εἶναι δυνατὸν νὰ προκύψουν ἐκ τῶν ἀτέγκτων ἀριθμῶν τῆς Βουλῆς, καὶ κυρίως στηριζόμενοι τόσον εἰς τὴν συνετήν, ἀφατρίαστον καὶ ἰδίως ἀνυποχώρητον ἰδιοσυγκρασίαν τῆς ἡγεσίας τῆς Κυβερνήσεως ὅσον καὶ εἰς τὴν βαρύνουσαν ἤδη καὶ ἀριθμητικῶς καὶ συνεπῶς περισσότερον βαρυνομένην ἡνωμένην παράταξιν τῶν Φιλελευθέρων διὰ τῶν ἐκ παραδόσεως ὑποχρεώσεών της ἐκείνων ποὺ ἀνέκαθεν τὴν ἐχαρακτήρισαν ὡς Κόμμα ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς προόδου καὶ τῶν ὁποίων ὑποχρεώσεων ἐμνήσθη καὶ τὰς ὁποίας ἐπεβεβαίωσε διὰ τὸ μέλλον ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς Ἑνώσεως, ὁ νέος ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων Σοφοκλῆς Βενιζέλος, παρέχομεν ὑπὸ πᾶσαν ἐπιφύλαξιν τὴν ψῆφον ἡμῶν ὄχι ὡς ἀριθμὸν ἀλλὰ ὡς ἠθικὴν ἐπικουρίαν εἰς τὴν διάθεσιν τῶν προοδευτικῶν δυνάμεων τῆς Κυβερνήσεως πρὸς ἐπίμονον καὶ εὔψυχον ἀντιμετώπισιν τῶν ἐθνικῶν καὶ λαϊκῶν θεμάτων κατὰ τὴν κρίσιμον αὐτὴν μεταβατικὴν ὥραν τοῦ ἐθνικοῦ ἡμῶν βίου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Ἰουλίου 1949 Οἱ Βουλευταὶ Ἰωάννης Μελᾶς, Γεώργιος Τσουδερός». καὶ τέλος τὸ ἀκόλουθον τηλεγράφημα τοῦ βουλευτοῦ Λαρίσης κ. Νικ. Ἀντωνοπούλου. «κ. Ἰ. Θεοτόκην, Πρόεδρον Βουλῆς Ἀθήνας Μὴ δυνάμενος νὰ ταξιδεύσω, λόγῳ ἀσθενείας, ἐκφράζω διὰ παρόντος ἐμπιστοσύνην μου πρὸς Κυβέρνησιν. Νικ. Ἀντωνόπουλος Βουλευτὴς Βόλου».

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ ψηφοφορία. (Προσελθόντων τῶν ψηφολεκτῶν, ἄρχεται ἡ δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως ψηφοφορία).

(Περαιωθείσης τῆς ψηφοφορίας καὶ γενομένης διαλογῆς, προέκυψε τὸ κάτωθι ἀποτέλεσμα):

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐψήφισαν ἐν ὅλῳ 273. Ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως 199 κατ’ αὐτῆς 72 καὶ δύο ἠρνήθησαν ψῆφον. Συνεπῶς ἡ Κυβέρνησις ἔτυχε τῆς ἀπολύτου πλειοψηφίας τῆς ὁλομελείας τοῦ Σώματος. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§10ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως νομοθετικὴν ἐργασίαν. (Ὥρα 8.30′ μ.μ.)