1947.06.20

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 138η

Παρασκευὴ 20 Ἰουνίου 1947

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 7.5′ μ. μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Μ. Καροῦσος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Μ. ΚΑΡΟΥΣΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Σγουρόγλου ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§4Σ. ΣΓΟΥΡΟΓΛΟΥ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ἰωάννου καὶ Παπαδόπουλος διαμαρτύρονται διότι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν του τὰς γενομένας συστάσεις περὶ ἐνισχύσεως τῶν πασχουσῶν οἰκογενειῶν ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἀνταρσίας. Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Καραΐσκος καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τῶν Προέδρων τοῦ Ἐμπορικοῦ Ἐπιμελητηρίου, τοῦ Συν)σμοῦ γενικῆς βιομηχανίας καὶ ἀλευροποιΐας τῆς ἑνώσεως ἐμπόρων ὑφασμάτων καὶ τοῦ Σωματείου ἐπαγγελματιῶν Δράμας αἰτουμένων τὴν ἀπαλλαγήν των ἐκ τοῦ φόρου ἐπιτηδεύματος τοὐλάχιστον παρελθούσης χρήσεως, λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς δυσπραγίας τῶν μελῶν αὐτοῦ ἐπελθούσης συνεπείᾳ τῆς Βουλγαρικῆς κατοχῆς. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Μ. Καρζῆς καὶ Δ. Μαντούβαλος καταθέτουν ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου συγγραφέων διδακτικῶν βιβλίων ζητοῦντος τὴν κατάργησιν τοῦ Α. Ν. 952) 1937 «περὶ ἱδρύσεως ὀργανισμοῦ ἐκδόσεως σχολικῶν βιβλίων κλπ». Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ι. Τσεριώνης καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τῶν κατοίκων ὀρεινῶν χωρίων Ἠλείας ζητούντων λῆψιν προστατευτικῶν μέτρων καθ’ ὅσον ἡ παραγωγή των κατεστράφη λόγῳ τῆς ἀνομβρίας. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Γόντικας καταθέτει αἴτησιν τῶν πυροπαθῶν κατοίκων Πύργου Ἠλείας διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μελετωμένην ἀπαγόρευσιν νὰ οἰκοδομήσουν ἐκ νέου τὰ καταστραφέντα ἀκίνητά των, καὶ ζητούντων ματαίωσιν τῶν σχεδίων ἀναμορφώσεως τῆς πόλεως καθόσον εἶναι ἀπραγματοποίητα καὶ ἀσύμφορα. Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Τουρκοβασίλης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων τῶν κοινοτήτων Δάρας, Κύμης καὶ Ἀρκαδίου, ζητούντων ἄμεσον λῆψιν μέτρων πρὸς προστασίαν τῶν παραγωγῶν οἵτινες λόγῳ τῆς καταστροφῆς τῶν σιτηρῶν ἐκ τῆς ἀνομβρίας εὑρίσκονται εἰς ἀθλίαν κατάστασιν. Ὁ Θ. Νέζερ κάτοικος Ἀθηνῶν ζητεῖ ὅπως ὀνομασθῇ Ἀξιωματικὸς ἐθνικὸς ποιητὴς τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ διὰ ν’ ἀποτελειώσῃ τὸ ἔργον του πρὸς διαφώτισιν τοῦ στρατοῦ καὶ τῆς νεολαίας. Οἱ κάτοικοι Ξυλοκάστρου διαμαρτύρονται διὰ τὸ καταρτιζόμενον νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου παρεμποδίζεται ἡ προσφυγὴ τῶν πολιτῶν εἰς τὴν δικαιοσύνην διὰ τὰς παρεκτροπὰς τῆς ἑταιρίας ἠλεκτροφωτισμοῦ τῆς πόλεώς των. Τὰ σωματεῖα ἐργολάβων ἱστιοφόρων, μυλεργατῶν, φορτοεκφορτωτῶν καὶ ἡ ἕνωσις καρραγωγέων καὶ ἰδιοκτητῶν φορτηγίδων Καλαμῶν διαμαρτύρονται διὰ τὴν μελετωμένην τροφοδότησιν δι’ ἀλεύρων καὶ σιτηρῶν τῆς περιφερείας Πύλου ἐκ Πειραιῶς, ἥτις καταδικάζει εἰς ἀνεργίαν τὰς ἐν λόγῳ ὀργανώσεις καὶ ζητοῦν τὸν ἐφοδιασμόν των διὰ τοῦ λιμένος Καλαμῶν. Οἱ Πρόεδροι τῶν Κοινοτήτων Νεαπόλεως, Περιστέρας, Ἀσπρούλας, Πυλωροῦ καὶ ἄλλων κοινοτήτων περιφερείας Κοζάνης ζητοῦν ὅπως ἀποσταλῶσιν στρατιωτικαὶ δυνάμεις πρὸς προστασίαν τούτων κατὰ τὴν ἐπικειμένην συγκομιδὴν σιτηρῶν. Οἱ ἐργοστασιάρχαι κατασκευῆς μανδαλακίων στεγνώματος ρούχων, Ἀθηνῶν, Πειραιῶς, Πατρῶν καὶ Θεσσαλονίκης διαμαρτύρονται διὰ τὰς γενομένας εἰσαγωγὰς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἑτοίμων τοιούτων πρὸς ζημίαν ἐργατῶν καὶ Ἐθνικῆς οἰκονομίας. Ἡ ἕνωσις γεωργικῶν συνεταιρισμῶν Μεσσήνης– Ζευγολατιοῦ διαμαρτύρονται διὰ τὰς παρανόμους ἐνεργείας τῶν αὐτοκινητιστῶν, οἵτινες παρεμποδίζουσι τοὺς ὁδηγοὺς τῶν αὐτοκινήτων τῆς ἑνώσεώς των νὰ ἐκτελῶσι τὰς μεταφοράς της καὶ ζητεῖ ἐξομοίωσιν τῶν ὁδηγῶν της μετὰ τῶν αὐτοκινητιστῶν. Οἱ ἰδιοκτῆται μισθωταὶ τοῦ δημοσίου ζητοῦν τὴν ἀναπροσαρμογὴν ἐπὶ τοῦ καθοριζομένου ὡς ἀφορολογήτου ποσοῦ ἐκ τοῦ φόρου οἰκοδομῶν. Ὁ Πανελλήνιος Ἰατρικὸς Σύλλογος λαβὼν γνῶσιν τῆς ἀπαντήσεως τῆς Ἑλληνικῆς Πολεμικῆς Περιθάλψεως Ἀμερικῆς, ἐπὶ τοῦ ψηφίσματος αὐτοῦ ἐν σχέσει πρὸς τὸ Ὑγειονομικὸν ἔργον τῆς ὀργανώσεως ταύτης, ὑποβάλλει ψήφισμα διὰ τοῦ ὁποίου ἀποδεικνύεται τὸ ἀβάσιμον τοῦ προβαλλομένου ἰσχυρισμοῦ ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς Πολεμικῆς Περιθάλψεως καὶ ἐπιβεβαιοῦται ἡ ἀνάγκη τῆς ἐξυγιάνσεως καὶ ἀναδιοργανώσεως τῆς ὀργανώσεως ταύτης. Ἐπιτροπὴ ἐκ τῶν πρώην ἐργατοϋπαλλήλων τῆς ἑταιρείας «ΓΚΡΕΚ ΡΕΛΓΟΕΪ ΕΞΠΡΕΣ» (Μποῦρα) διαμαρτύρεται κατὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4028)8.2.47 ἀποφάσεως Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, ἥτις χαρακτηρίζει τὴν Ἑταιρείαν ταύτην ὡς καπνεμπορικὴν ἐπιχείρησιν μὴ ὑπαγομένην εἰς τὸν νόμον 118 τοῦ ταμείου ἀνεργίας, καὶ κατὰ τοῦ Τ.Α.Ε., τὸ ὁποῖον δὲν εἰσέπραξεν ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ ἑταιρείαν τὸ ὑπ’ αὐτῆς ὀφειλόμενον χρηματικὸν ποσὸν τῶν 125.000.000 δραχμῶν κλπ. Ὁ συνεταιρισμὸς δημοσίων ὑπαλλήλων Πύργου Ἠλείας παρακαλεῖ ὅπως εἰς τὰ μελετώμενα μέτρα διὰ τὴν βελτίωσιν καὶ συγχρονισμὸν τῶν συντάξεων ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν αἱ ἀπόψεις των. Ὁ βουλευτὴς κ. Ἀθανάσιος Βαχλιώτης καταθέτει τηλεγραφικὴν ἀναφορὰν τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων Τριπόλεως διαμαρτυρομένων διότι δὲν ἔτυχον διαβαθμίσεως καὶ προαγωγῆς ἀπὸ δεκαετίας καὶ ζητούντων τὴν ψήφισιν τοῦ σχετικοῦ νομοσχεδίου. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Β. Στεφανόπουλος καταθέτει τηλεγράφημα τοῦ γεωργικοῦ συνεταιρισμοῦ Σταφιδοκάμπου Ἠλείας ἐν τῷ ὁποίῳ ἀναφέρεται ὅτι ἡ ἐμφανισθεῖσα ἀκρὶς εἰς τὴν περιφέρειάν του καταστρέφει τὴν παραγωγὴν καὶ ζητεῖ τὴν λῆψιν μέτρων καταπολεμήσεως αὐτῆς. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ι. Φωτόπουλος, Ε. Καζαντζῆς, Χ. Βαλῖνος καὶ Ν. Ἀθανασίου καταθέτουν τηλεγράφημα τῆς κοινότητος Φαναρίου Πρεβέζης διαμαρτυρομένης διὰ τὴν ἐπιδειχθεῖσαν μέχρι τοῦδε τελείαν ἀδιαφορίαν καὶ ἐγκατάλειψίν των καὶ ζητούσης ἄμεσον χορήγησιν ἱκανῆς πιστώσεως δι’ ἀποπεράτωσιν τῆς ὁδοῦ Καλαμακίου, Μαργαριτίου, διάνοιξιν τοῦ ποταμοῦ Ἀχέρωνος κλπ. Ὁ βουλευτὴς Φθιώτιδος κ. Ν. Πετρίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων τῶν κοινοτήτων Πελασγίας, Μύλων, Βαθυκοίλου καὶ Γλύφας ζητούντων ἄμεσον ἐγκατάστασιν στρατιωτικῆς δυνάμεως ἐν τῇ περιφερείᾳ πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς τάξεως. Ὁ κ. Κ. Τσαλδάρης (Ὑπ. Ἐξωτερικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ ἀντικαταστάσεως διατάξεών τινων τοῦ Κ. Ν. 4952)31 ὡς οὗτος ἐτροποποιήθη μεταγενεστέρως». Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπ. Ἐθν. Οἰκονομίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 26 Ν. Δ. τῆς 30 Ἰουλίου 1925». Ὁ κ. Στ. Γονατᾶς (Ὑπ. Μεταφορῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ἑρμηνείας τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ νόμου 3752)1929 περὶ κυρώσεως διὰ Δ)των κανονισμῶν τοῦ προσωπικοῦ Ν. Π. Δ. Δικαίου ἢ φυσικῶν ἢ Νομικῶν προσώπων συνδεομένων διὰ συμβάσεων μετὰ τοῦ Κράτους». Ἡ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ φορολογικῶν ἀπαλλαγῶν τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων». Ἡ ἐπὶ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀνωτέρων σχολῶν βιομηχανικῶν Σπουδῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Σοφούλης καὶ Π. Ροζάκης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀναστολῆς διώξεως ἀδικημάτων τινῶν διαπραχθέντων ἐν Κρήτῃ». Ὁ βουλευτὴς κ. Ν. Μαλλιάκας καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου ψηφίσματος «περὶ παροχῆς διευκολύνσεων διὰ τὴν ὑπὸ ἰδιωτῶν ἀνοικοδόμησιν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Κοθρῆς, Κ. Παπαδάκης, καὶ Κ. Μητσοτάκης καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ ἀπὸ 19)23 Ἰουλίου 1941 Κ. Δ. «περὶ κωδικοποιήσεως εἰς ἑνιαῖον κείμενον τῶν διατάξεων τῶν Α. Ν. 434)1937, 1933)1939, 2182)1940 καὶ 2532)1940 «περὶ ὀργανισμοῦ τῶν ὑποθηκοφυλακείων τοῦ Κράτους». Ὁ Ὑπουργὸς τῶν Μεταφορῶν κ. Γονατᾶς ἀνεκοίνωσεν ὅτι χθὲς ἐκοινοποιήθη ἡ ἀπόφασις τοῦ διαιτητοῦ ἀναπληρωτοῦ τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Βρεταννικῆς Ἀποστολῆς κ. Ράπ, ἐπὶ τῆς διαφορᾶς μεταξὺ τοῦ Ὑπουργείου Μεταφορῶν ἀρνουμένου τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος καὶ τῆς ἠλεκτρικῆς ἑταιρείας, σχετικῶς μὲ τὴν τιμὴν αὐτοῦ. Διὰ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς ρυθμίζεται ἡ τιμὴ τοῦ ρεύματος ὡς ἑξῆς: Φωτισμοῦ ἀπὸ δραχμ. 350 εἰς 486, Τ3 ἀπὸ δραχμὰς 150 εἰς 181, κινήσεως βιοτεχνίας ἀπὸ 208 εἰς 174 καὶ κινήσεως γεωργίας ἀπὸ 276 εἰς δραχμὰς 228, τὸ δὲ ρεῦμα ὑψηλῆς τάσεως παραμένει εἰς τὴν αὐτὴν τιμήν. Τὸ νέον τιμολόγιον θὰ ἰσχύσῃ ἀπὸ 1ης Ἰουλίου, ἐν τούτοις διὰ τὸν Ἰούλιον τὸ διὰ τὸν φωτισμὸν καὶ Τ3 θὰ μείνωσιν εἰς τὴν αὐτὴν τιμήν. Τὸν Αὔγουστον καὶ τὸν Σεπτέμβριον θέλει καταβληθῆ τὸ ἥμισυ τῆς αὐξήσεως καὶ ἀπὸ 1ης Ὀκτωβρίου ὁλόκληρος ἡ αὔξησις. Δι’ ὅλας τὰς ἄλλας κατηγορίας τὰ νέα τιμολόγια θὰ ἰσχύσουν ἀπὸ 1ης Ἰουλίου.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν κ. Κ. Τσαλδάρης ἔχει τὸν λόγον.

§6Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Κύριοι βουλευταί, μὲ ἐξαιρετικὴν εὐχαρίστησιν, ἔχω νὰ προβῶ εἰς τὴν κάτωθι πρὸς τὴν Βουλὴν δήλωσιν. Σήμερον τὸ ἀπόγευμα, ὑπεγράφη ἡ συμφωνία μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἀμερικῆς, ἡ καθορίζουσα τὸν τρόπον τῆς παροχῆς τῆς βοηθείας. (Χειροκροτήματα). Ἐπιθυμῶ νὰ φέρω εἰς γνῶσιν τῆς Βουλῆς, τὸ κείμενον τῆς συμφωνίας, τὸ ὁποῖον καὶ θὰ ἀναγνώσω, δοθέντος, ὅτι αἱ συμφωνίαι αὐταὶ θὰ δίδωνται πάντοτε εἰς τὴν δημοσιότητα, ἵνα τυγχάνουν τῆς πλήρους ἐγκρίσεως τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους. Νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ἡ Βουλή, καθ’ ἣν ὥραν ὑπογράφεται ἡ συμφωνία αὕτη, ἀποτελοῦσα οἱονεὶ προοίμιον περαιτέρω συμφωνιῶν, τῶν ὁποίων ἡ προεργασία γίνεται κατὰ τὴν παροῦσαν στιγμὴν εἰς ὁλόκληρον τὴν Εὐρώπην, νὰ χαρακτηρίσω τὴν συμφωνίαν αὐτὴν ὡς ἕνα αἴσιον γεγονός, ὡς ἕνα καλὸν οἰωνὸν διὰ τὴν ἐπιτυχίαν καὶ τῶν περαιτέρω προσπαθειῶν τὰς ὁποίας καταβάλλει ἡ Μεγάλη ἡμῶν Σύμμαχος, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, πρὸς ἀποκατάστασιν τοῦ οἰκονομικοῦ βίου τῆς Εὐρώπης, ἐκ τῆς ὁποίας ἀποκαταστάσεως, ὡς εἰκός, ἀναμένεται καὶ ἡ περαιτέρω ἀνοικοδόμησις ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ ὕπαρξις τοῦ κόσμου. Ἡ συμφωνία αὐτὴ ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Συμφωνία περὶ βοηθείας...... (ἀναγινώσκει) .......». Αὐτή, κύριοι, εἶναι ἡ ὑπογραφεῖσα συμφωνία, ἐκ τῆς ὁποίας ἐλπίζω, ὅτι ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος ἀναμένει νὰ ἴδῃ καλυτέρας ἡμέρας, ὄχι τόσον ἐκ τοῦ κειμένου τῆς συμφωνίας ἢ ἐκ τοῦ ποσοῦ τῆς βοηθείας, ὅσον ἐκ τοῦ μεγάλου ἠθικοῦ παράγοντος καὶ τῆς σχέσεως, ἡ ὁποία δημιουργεῖται καὶ ἡ ὁποία ἀναμφιβόλως, θέλει δώσει εἰς τὴν γωνίαν αὐτὴν τῆς Εὐρώπης καὶ περαιτέρω διὰ τῶν νεωτέρων ἐνεργειῶν, εἰς ὁλόκληρον τὴν Εὐρώπην, τὴν ἀποκατάστασιν γενικῶς τῆς ἠρεμίας καὶ τοῦ ἐπιθυμητοῦ ἐπιπέδου μιᾶς ζωῆς ἀνεκτῆς. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§7Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Θέλομεν νὰ ἐρωτήσωμεν τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως ἐὰν ἡ ἀνακοίνωσις ἀποτελῇ ἁπλῆν ἀναγγελίαν εὐχαρίστου γεγονότος πρὸς τὴν Βουλήν, ἢ κατάθεσιν τῆς συμφωνίας πρὸς κύρωσιν. Ἐὰν συμβαίνῃ τὸ δεύτερον καὶ συνοδεύεται ἡ ἀνακοίνωσις ὑπὸ σχετικοῦ σχεδίου κυρωτικοῦ νόμου παρακαλοῦμεν νὰ κατατεθῇ καὶ ὁ σχετικὸς νόμος τοῦ Κογκρέσσου καὶ τὰ ἄλλα ἀπαραίτητα ἔγγραφα ὅπως ἀποφασίσῃ ἐπὶ τοῦ περιεχομένου τῆς συμφωνίας ἡ Βουλή.

§8Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Κύριε συνάδελφε, τὰ ὅσα εἶπον ἀποτελοῦν ἁπλῆν ἀνακοίνωσιν, τὴν ὁποίαν ἐθεώρησεν ἡ Κυβέρνησις ὅτι ὤφειλε πρὸς τὸ Σῶμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Εἶναι προφανὲς ὅτι θὰ ἐπακολουθήσῃ κατάθεσις τῆς συμφωνίας καὶ νόμος κυρωτικὸς αὐτῆς.

§9Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Προτοῦ λήξουν αἱ ἐργασίαι τῆς Βουλῆς;

§10Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ἐλπίζω.

§11Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Ἐπειδὴ ἡ ἀνακοίνωσις ἐγένετο κάπως αἰφνιδιαστικῶς, θέλομεν νὰ γνωρίζωμεν πότε θὰ κατατεθῇ τὸ κυρωτικὸν σχέδιον νόμου.

§12Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Διὰ τῶν ἐφημερίδων εἶχε καταστῆ γνωστόν, ὅτι ἐπέκειτο ἡ ὑπογραφὴ τῆς συμφωνίας αὐτῆς. Τὴν στιγμὴν καθ’ ἣν ὁμιλοῦμεν, ἡ συμφωνία αὐτὴ ἔχει ἀναγγελθῆ ἤδη ὡς τερματισθεῖσα ἐν Ἀμερικῇ. Ἀνακοινοῦται καὶ ἐδῶ ἀπόψε εἰς τὸν τύπον, ἐθεώρησε δὲ ἡ Κυβέρνησις ὅτι ἦτο ἀπαραίτητον, ἐν τῷ ὀφειλομένῳ σεβασμῷ πρὸς τὸ Σῶμα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, νὰ προβῇ εἰς τὴν ἀνακοίνωσιν τοῦ περιεχομένου τῆς συμφωνίας αὐτῆς. (Χειροκροτήματα παρατεταμένα).

§13Π. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ζήτω εἰς τὸν πρωτεργάτην τῆς συμφωνίας, Ἀρχηγὸν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος. Τὸ Ἔθνος θὰ σᾶς εὐγνωμονῇ. (Χειροκροτήματα).

§14Γ. ΒΑΡΒΟΥΤΗΣ. Ὀρθῶς, ἀλλ’ ἡ διασαφήνισις ἦτο ἀναγκαία.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΩΝ ΑΝΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

§16Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ ὅπως θεωρηθοῦν ὡς κατεπείγουσαι καὶ προτιμηθοῦν αἱ ὑπ’ ἀριθ. 235 καὶ 415 ἀναφοραί.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ὁ κ. Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ ἐζήτησε τὴν πρόταξιν τῶν ὑπ’ ἀριθ. 235 καὶ 415 ἀναφορῶν, καθ’ ὃ ἔχει δικαίωμα ἐκ τοῦ Κανονισμοῦ. Ὁ κ. Α. Βαμβέτσος ἔχει τὸν λόγον.

§18Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Κύριοι βουλευταί, εἶναι εὐχάριστος σύμπτωσις ὅτι ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν δύο αὐτῶν ἐρωτήσεων, τὰς ὁποίας εἶχον τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν, πρὸ μηνὸς περίπου, ἔρχεται συγχρόνως μὲ τὴν εὐφρόσυνον ἀνακοίνωσιν, τὴν ὁποίαν πρὸ ὀλίγου ἔκαμεν ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑπουργός. Ἐπειδὴ πρόκειται περὶ ζητήματος σοβαροῦ, ἀφορῶντος, ὄχι ἁπλῶς τὰ οἰκονομικά, ἀλλὰ καὶ τὴν τιμήν, ἔν τινι δὲ μέτρῳ καὶ τὴν αὐτοτέλειαν τῆς Χώρας, θὰ παρακαλέσω τόσον τὸ Προεδρεῖον, ὅσον καὶ τὸ Σῶμα, νὰ ἐξαντλήσουν ὅλην αὐτῶν τὴν ἐπιείκειαν ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως παρεκκλίνωμεν κάπως ἀπὸ τῶν χρονικῶν ὁρίων τῶν προβλεπομένων ὑπὸ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον δὲν πρόκειται, κυρίως εἰπεῖν, περὶ ἐρωτήσεων, ἀλλὰ περὶ μιᾶς ἰδιορρύθμου περιπτώσεως, τὴν ὁποίαν δὲν ἔχει ὑπ’ ὄψιν ὁ Κανονισμός, ἀναμίκτου ἐρωτήσεως, παροχῆς πληροφοριῶν καὶ ἐλέγχου. Πρὶν εἰσέλθω εἰς τὸ κύριον σημεῖον τῆς ἐρωτήσεως, θὰ ἐπεθύμουν νὰ ὑπομνήσω εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι κατὰ τὸ ἔτος 1945 καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς τρίτης μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἀφίκετο εἰς τὰς Ἀθήνας ἐκ ξένης πρωτευούσης, μὲ ἐνσφραγίστους διαταγάς, πρόσωπον ἑλληνικόν, τὸ ὁποῖον κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη εἶχε καταλάβει ἀνώτατα ἀξιώματα. Ἦτο Ὑποδιοικητὴς καὶ μετέπειτα Διοικητὴς τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, ἐγένετο δὲ Ὑπουργὸς καὶ ὑπὸ τὸν Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων ἀείμνηστον Ἐλευθέριον Βενιζέλον καί, διαρκούσης τῆς κατοχῆς, τῶν ἐν τῷ ἐξωτερικῷ Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων. Ἡ ἄφιξις αὐτοῦ εἰς Ἑλλάδα μὲ τὸν προορισμὸν ὅπως καταλάβῃ θέσιν οἰκονομικοῦ δικτάτορος, ἐχαιρετίσθη κατὰ τὰς πρώτας ἡμέρας μὲ ἐνθουσιασμόν, διότι τὸ πρόσωπον, περὶ τοῦ ὁποίου πρόκειται, ἐθεωρεῖτο ὡς ἕνας σοφὸς ἐπιστήμων, διακεκριμένος οἰκονομολόγος καὶ ἑπομένως ἀνεμένετο ἀπὸ αὐτὸν ἡ σωτηρία τῆς πασχούσης Ἑλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τῶν Ἑλληνικῶν δημοσίων οἰκονομικῶν. Ἀτυχῶς αἱ ἐλπίδες αὐταὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ταχέως διεψεύσθησαν. Καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετάσωμεν ἐν γενικωτάταις γραμμαῖς, τὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία τότε ἐτηρήθη, καὶ τὸν λόγον τῆς διαψεύσεως τῶν ἐλπίδων, αἱ ὁποῖαι ἐστηρίζοντο εἰς αὐτήν. Θὰ ἐπιτραπῇ εἰς ἐμέ, ὁ ὁποῖος, ὡς γνωρίζουν οἱ σύγχρονοί μου, ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ὑπῆρξα, ἀπὸ τῶν φοιτητικῶν ἑδωλίων, ἀχώριστος φίλος τοῦ προσώπου τούτου, τόσον ἐν Ἑλλάδι, ὅσον καὶ ἐν τῇ ἀλλοδαπῇ καὶ ἐν τῷ μετέπειτα κοινωνικῷ καὶ δημοσίῳ βίῳ πολλαπλῶς φίλος καὶ συνεργάτης, νὰ κάμω μίαν σκιαγραφίαν τοῦ ἀνθρώπου, ὅσον τὸ δυνατὸν ἀμερόληπτον, ἡ ὁποία θὰ χρησιμεύσῃ διὰ νὰ δώσῃ καὶ τὰ αἴτια τῆς πορείας του τῆς τελευταίας. Ἦτο μορφωμένος νομικὸς καὶ θεωρητικὸς οἰκονομολόγος, εἶχε νοῦν κριτικόν, ὑπῆρξε δὲ κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη τῆς ζωῆς του ἄνθρωπος ἐξαιρετικὰ σεμνός. Τὰς ἰδέας του ἀνέπτυσσε μετὰ πάσης δυνατῆς λεπτότητος καὶ οὐδέποτε ἐτόνιζεν ὑπὲρ τὸ δέον τὴν προσωπικὴν αὐτοῦ γνώμην. Ἐστερεῖτο καὶ πεισμάτων καὶ ἐμμονῶν εἰς ἰδέας. Ἀτυχῶς, βραδύτερον ὁ χαρακτήρ του μετεβλήθη, ἰδίως ἡ ἀνάρρησίς του εἰς τὸ Ὑπουργικὸν ἀξίωμα, κατὰ τὴν πρώτην νομισματικὴν κρίσιν, ὑπῆρξεν ἀφορμὴ μιᾶς ἐξαιρετικῆς μεταβολῆς ἐν τῷ χαρακτῆρι τοῦ προσώπου. Ἐνῷ ἦτο πάντοτε ἄβουλος, ἀναποφάσιστος, ἐγένετο πείσμων καὶ ἐγωπαθὴς καὶ προσεπάθησε τὴν ἀβουλίαν του αὐτὴν καὶ τὴν ἀναποφασιστικότητα νὰ τὴν καλύψῃ διὰ τῶν πεισμόνων ἐμμονῶν εἰς τὰς ἀρχικῶς διατυπουμένας γνώμας. Ἐπίσης ἐστερήθη καὶ τῆς ἐλευθερίας ἐκείνης τῆς γνώμης, τὴν ὁποίαν ἔχουν οἱ ἀνεξάρτητοι ἄνδρες, προσκείμενος πότε πρὸς τὴν μίαν καὶ πότε πρὸς τὴν ἄλλην ξένην πλευράν, ἐκ τῆς ὁποίας ἠρύετο γνώμας. Αὐτά, κατ’ ἐμέ, τὰ ψυχολογικὰ αἴτια, ὑπῆρξαν ἡ ἀφορμὴ καὶ τῆς ἀποτυχίας καὶ τῆς μεταγενεστέρας στάσεώς του. Εἰδικώτερον, θέλω νὰ τονίσω ὅτι, θεωρητικὸς ἐπιστήμων, δὲν εἶχε καμμίαν ἐπαφὴν μὲ τὰς λαϊκὰς μάζας, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ αἰσθανθῇ τὸν πόνον τῶν λαϊκῶν μαζῶν, μολονότι ἀπὸ καταγωγῆς προήρχετο ἐκ τῶν σπλάχνων τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ κατάστασις ἐν Ἑλλάδι κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἅμα τῇ ἀπελευθερώσει σχεδόν, ἦτο αὐτόχρημα τραγική. Ἡ Χώρα εἶχεν ὑποστῆ καταστροφὰς ἀφαντάστους ἐν τῇ ἰδιωτικῇ οἰκονομίᾳ. Νόμισμα Ἑλληνικόν, πράγματι, δὲν ὑπῆρχε, διότι ὑπῆρχε μόνον μία θεωρητικὴ ἀξία τῆς σταθεροποιήσεως τῆς δραχμῆς, ἀλλά, πάντες, ἐγνώριζον τὴν τεχνητὴν αὐτὴν ἀξίαν καὶ πρὸ παντὸς δὲν ὑπῆρχεν ἡ πίστις εἰς τὸ Ἑλληνικὸν νόμισμα, ἡ ὁποία εἶχε καταρρακωθῆ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι διαρκούσης τῆς κατοχῆς, ἡ ἀθρόα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐκ τῶν ἐπιγείων μέσων εἰσροὴ χρυσοῦ, εἶχε μεταβάλει τὸν χρυσὸν εἰς τὸ κύριον τῆς Χώρας νόμισμα, ὁ δὲ ἀφάνταστος πληθωρισμός, εἶχε καταστρέψει πᾶσαν ἰδέαν περὶ Ἑλληνικοῦ νομίσματος. Μέσα συγκοινωνίας δὲν ὑπῆρχον. Αἱ μεταφοραὶ ἐσπάνιζον, ἰδιωτικαὶ περιουσίαι εἶχον ἐξαντληθῆ, εἶχον καταστραφῆ, τόσον διαρκούσης τῆς κατοχῆς, ὅσον καὶ συνεπεία τοῦ στασιαστικοῦ κινήματος. Ἦτο ἔκδηλον διὰ πάντα ἔχοντα στοιχειώδη νοῦν καὶ ἐπίγνωσιν τῆς καταστάσεως, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐκ τῶν ἰδίων αὐτῆς δυνάμεων, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀνορθωθῇ. Ἔπρεπε κατ’ ἀνάγκην, ἡ ἀνόρθωσις ἡ Ἑλληνικὴ νὰ προέρχεται ἀπὸ ἐξωτερικὴν βοήθειαν. Δὲν ἀνεμένετο τοῦτο ὡς ἐπαιτεία, οὔτε ἀνεμένετο ὡς ἀντάλλαγμα παρασχεθείσης ὑπηρεσίας, ὡς προσεπάθησεν ὁ ἀποτυχὼν οὗτος οἰκονομολόγος νὰ παραστήσῃ. Ἦτο ἀποτέλεσμα, πρῶτον, τῆς εὐλόγου ἀντιλήψεως, ὅτι, ὅταν χώρα τις νικᾷ, ὁ ἡττηθεὶς ἐχθρὸς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπανορθώσῃ τὰς ζημίας τοῦ νικητοῦ. Ἀλλὰ ἦτο καὶ ἀποτέλεσμα τῆς πεποιθήσεως, ὅτι οἱ σύμμαχοι, οἱ ὁποῖοι διαρκούσης τῆς κατοχῆς, ἐβεβαίουν τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι, ὅταν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τῆς νίκης, αἱ καταστροφαί, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἐπέλθει διὰ συμμαχικὰς πράξεις ἢ διὰ τῆς δράσεως Ἑλλήνων ἀνταρτῶν κατὰ συμμαχικὴν ὑπόδειξιν, θὰ ἐπανωρθοῦντο διὰ συμμαχικῆς βοηθείας, ὁ δὲ Ἑλληνικὸς λαὸς εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ πιστεύῃ ἐπὶ τὴν εἰλικρίνειαν αὐτῶν τῶν δηλώσεων. Παρὰ ταῦτα, ὁ ἄνθρωπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνετέθη, κυρίως εἰπεῖν, τὸ πρῶτον, διότι ἐλάχιστοι μῆνες παρενέπεσαν μεταξὺ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ τῆς ἀναρρήσεως αὐτοῦ εἰς τὸ ἀξίωμα, ἡ δικτατορικὴ διοίκησις τῶν Ἑλληνικῶν οἰκονομικῶν καὶ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, δὲν ἐπίστευεν εἰς τίποτε ἐξ αὐτῶν, τοὐλάχιστον διεδήλου ἀδιστάκτως, οὐχὶ βεβαίως πρὸς τιμὴν ἑαυτοῦ, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ δίδεται προσοχὴ εἰς τὰς γενομένας τότε, ἐπὶ ἐχθρικῆς κατοχῆς, ὡς ἔλεγεν, ἀνευθύνους ὑποσχέσεις τῶν ὀργάνων τῆς προπαγάνδας, τὰς ὁποίας οὐδεὶς εἶχε ποτὲ πρόθεσιν νὰ τηρήσῃ καὶ κατηγόρει τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, διότι παραδόξως ἐθεώρει τὰς ὑποσχέσεις αὐτὰς ὡς γνησίας καὶ σοβαρὰς καὶ διότι ἤλπιζεν ἐξ αὐτῶν τὴν σωτηρίαν, μὴ ἀντιλαμβανόμενος ὅτι οὕτως ὕβριζε βαρέως τοὺς δώσαντας τὰς ὑποσχέσεις συμμάχους μας. Ὅταν ὑπὸ τοιούτου πνεύματος κατείχετο καὶ ὅταν ρητῶς ἐτόνιζεν, ὅτι δὲν ἔπρεπεν ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ νὰ πιστεύωμεν εἰς τὴν ἰδέαν τῶν ἐπανορθώσεων, ἀλλὰ οὔτε καὶ εἰς τὴν ἰδέαν, τὴν ριφθεῖσαν τότε, τῆς προκαταβολῆς ἔναντι τῶν ἐπανορθώσεων, ἀντιλαμβάνεσθε πῶς εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ἠκολούθει ἐσφαλμένην οἰκονομικὴν πολιτικήν, ἀλλὰ καὶ ἐσφαλμένην πολιτικὴν ἐν ταῖς σχέσεσιν μεταξὺ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν συμμάχων αὐτῆς Χωρῶν.

§19Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Μήπως γνωρίζετε, ἂν συνέστησεν εἰς τὰς ὑπηρεσίας, ὅπως ἀναφέρῃ εἰς ἄρθρον, τὸ ὁποῖον ἐδημοσίευσεν ὁ Οὐάλλας, κρίνων τὴν ἀπόφασιν τοῦ Προέδρου Τρούμαν νὰ βοηθήσῃ τὴν Ἑλλάδα, ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ δοθῇ ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια εἰς τὴν Ἑλλάδα, πρὶν ἢ ἐξασφαλισθῇ ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις δι’ ὅρων, τοὺς ὁποίους θὰ ἔθετε καὶ τοὺς ὁποίους θὰ ἐπραγματοποίει ἡ Ἑλλάς;

§20Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Θὰ ἔλθω ἐπ’ αὐτοῦ, κύριε συνάδελφε.

§21Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ὁ λόγος, κατ’ ἐμέ, διὰ τὸν ὁποῖον ἠκολούθησεν αὐτὴν τὴν ἐξωτερικήν, οὕτως εἰπεῖν, οἰκονομικὴν πολιτικήν, ἦτο ὅτι ἐπεθύμει κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην νὰ διατηρηθῇ ἡ ὑπάρχουσα ἐξάρτησις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ ὡρισμένην ξένην ἐπικράτησιν, ὡς σφαίρας ἐπιρροῆς ἐκείνης, ἐνῷ ἐγνώριζε καὶ ὤφειλε νὰ γνωρίζῃ ὅτι ἡ Χώρα ἐκείνη εὑρίσκετο εἰς οἰκονομικὴν ἀδυναμίαν νὰ παράσχῃ οἱανδήποτε συνδρομὴν πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν. Ὅτι τοῦτο τὸ ἐγνώριζε, προκύπτει καὶ ἐκ τῶν ἰδίων αὐτοῦ λόγων, διότι ὁμολογεῖ τὰ ἑξῆς: «Ἐπεμέναμε νὰ λάβωμεν ἐνίσχυσιν ἀπὸ Χώραν, ἡ ὁποία ἦτο ἡ ἰδία οἰκονομικῶς κατεστραμμένη, δηλαδή, τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν. Καὶ ὁμιλοῦμεν περὶ λιρῶν στερλινῶν, ὡς νὰ μὴ εἶχε μεσολαβήσει ὁ πόλεμος καὶ νὰ μὴ εἶχεν ἀνατρέψει οὗτος ἄρδην τὰς βάσεις τὰς παλαιὰς ἀγγλικὰς οἰκονομικὰς δυνάμεις» (περιοδικὸν «Νέα Οἰκονομία», τεῦχος 7, σελ. 346). Γνωρίζει, λοιπόν, πλήρως, ὅτι ἐκεῖθεν οὐδεμίαν οὐσιαστικήν, ἦτο δυνατὸν ἡ Ἑλλὰς νὰ ἀναμένῃ βοήθειαν καί, παρὰ ταῦτα, ἐξηκολούθει τὴν αὐτὴν πολιτικήν, ἀντὶ ἀπὸ τῆς στιγμῆς ἐκείνης νὰ στραφῇ καὶ νὰ ἀναζητήσῃ ἀλλαχοῦ τὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν σήμερον εὑρίσκομεν ἐκεῖ, ὅπου καὶ μόνον ἦτο αὕτη ἔκτοτε καὶ μέχρι σήμερον δυνατή. Ἐν τῇ δουλικότητι αὐτῇ, μὲ τὴν ὁποίαν ἐξετέλει τὰς δοθείσας εἰς αὐτὸν ὁδηγίας, καὶ μὲ τὴν ὁποίαν ἐπέμεινεν εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς διὰ τῶν ἰδίων αὐτῆς μέσων ἀνόρθωσιν τῆς Ἑλλάδος, ἔφθασε μέχρι καὶ τοῦ σημείου, ὥστε τὴν τιμὴν τῆς χρυσῆς λίρας, νὰ τὴν ὁρίσῃ εἰς τὸ διπλάσιον τῆς χαρτίνης, καθ’ ἣν στιγμὴν εἰς Χώρας Ἀγγλικῆς ἐπιρροῆς, εἰς τὴν Ἀγγλικὴν περιοχὴν τῶν Ἰνδιῶν, ὅπου εὑρισκόμην τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἡ χρυσῆ λίρα ἐτιμᾶτο πρὸς 4 περίπου χαρτίνας, ἀνάλογος δὲ καὶ μάλιστα ἔτι ἀνωτέρα ἦτο τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἡ τιμὴ τῆς χρυσῆς λίρας εἰς τὴν Αἴγυπτον. Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι οὔτε κἂν αὐτὴν τὴν πραγματικότητα, Χωρῶν τελουσῶν, τύποις τουλάχιστον, ὑπὸ μείζονα ἐξ Ἀγγλίας ἐπιρροήν, δὲν ἠθέλησε νὰ ἀκολουθήσῃ καὶ ἐστράφη πρὸς τὴν λύσιν τῆς ἐκ τῶν ἰδίων δυνάμεων ἀντιμετωπίσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ προβλήματος, τόσον τῆς ἀνασυγκροτήσεως, ὅσον καὶ τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ ὡς καὶ τῆς ἀνορθώσεως τῆς Ἑλληνικῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας. Τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἠθέλησε νὰ λάβῃ, ἦσαν ἀπὸ μιᾶς πλευρᾶς φορολογικά, ἀπὸ τῆς ἄλλης πλευρᾶς ἀγορανομικά. Αἱ φορολογίαι, αἱ ὁποῖαι κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιβληθοῦν καὶ ἐπεβλήθησαν, ἦσαν ἡ φορολογία τῶν πλουτισάντων, περὶ τῆς ὁποίας τόσος ἔγινε λόγος προχθὲς ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ἡ φορολογία τῶν εἰσαγωγῶν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἡ ὑπ’ αὐτοῦ ἐπινοηθεῖσα SUI GENE-RIS φορολογία τῆς ἐκτάκτου εἰσφορᾶς. Ἐκ τῆς φορολογίας ταύτης, τῆς τελευταίας, ἀνέμενε μεγάλα ἀποτελέσματα καὶ ἐπὶ ταύτης κυρίως ἐστήριξε τὴν ἰσοζύγισιν τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ. Ἀλλὰ ἡ φορολογία αὐτή, ἦτο ἀπὸ πάσης ἀπόψεως ἀτυχής. Ἐστερεῖτο καὶ τῶν ἐπιστημονικῶν καὶ τῶν πρακτικῶν ἐκείνων προϋποθέσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπέτρεπον νὰ βασισθοῦν ἐπ’ αὐτῆς τόσον μεγάλαι ἐλπίδες. Ἦτο δὲ μέτρα τοσοῦτον ἀμελέτητα, ὥστε ὁ ἴδιος ὁ Ὑπουργὸς ἠναγκάζετο ἐντὸς ὀλίγων ἑβδομάδων, ἐπιχειρήσεις, τὰς ὁποίας εἶχε κατατάξει εἰς τὴν πρώτην τάξιν, δημιουργήσας μίαν κλίνην Προκρούστου φορολογικήν, νὰ τὰς κατατάξῃ ὁ ἴδιος βραδύτερον εἰς τὴν τελευταίαν τάξιν, τὴν ὁποίαν ἠναγκάσθη ἐκ τῶν ὑστέρων νὰ προσθέσῃ. Ἦτο ἀτυχὴς ἡ φορολογικὴ αὐτὴ πολιτικὴ καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν ἐκ ταύτης νὰ προσδοκῶνται τὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα ἀνέμενεν ὁ οἰκονομικὸς δικτάτωρ. Βεβαίως ὑπῆρξε μία προσπάθεια δημιουργίας πόρων, ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης ἀξιέπαινος. Ἀλλά, βεβαίως, τὰ ἀποτελέσματα δὲν ἔπρεπεν ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ νὰ ὑπερτιμῶνται. Ἐξ ἴσου, ἂν μὴ πλέον ἀτυχής, ὑπῆρξεν ἡ ἀγορανομικὴ πολιτική. Ἀλλ’ ἀγορανομικὴ πολιτική, καθαρῶς ἀστυνομική, ὅπως ἐκείνη τὴν ὁποίαν ἠθέλησε νὰ ἐφαρμόσῃ, προϋπέθετε πρωτίστως τελείως ὠργανωμένας κρατικὰς ὑπηρεσίας, καὶ ἀρτίως λειτουργοῦντα διοικητικὸν μηχανισμόν. Ἀλλ’ εἰς μίαν Χώραν, ἡ ὁποία μόλις ἐξήρχετο μιᾶς μακρᾶς ξενικῆς κατοχῆς, καὶ ἡ ὁποία, πρὸ παντός, εἶχε πρόσφατον τὸ πλῆγμα τοῦ ἀνατρεπτικοῦ κινήματος, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἐξαρθρώσει τὰ πάντα, πῶς ἦτο δυνατὸν νὰ φαντασθῇ καὶ ὁ ἁπλούστερος τῶν ἀνθρώπων, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ λειτουργήσουν ἀρτίως ἅπασαι αἱ κρατικαὶ ὑπηρεσίαι; Πλὴν τούτου, ἐνόμιζεν, ὅτι αἱ διατιμήσεις λύουν πάντα τὰ προβλήματα, ἐνῶ αἱ διατιμήσεις ἄγουν πολλάκις εἰς τὴν ἀπόκρυψιν τῶν ἐμπορευμάτων καί, ἑπομένως, θὰ ἔπρεπε πρὸ πάσης διατιμήσεως νὰ φροντίσῃ νὰ συγκεντρώσῃ τοιοῦτον ἀριθμὸν προϊόντων, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὴ ἡ ἀντιμετώπισις τῆς ἀποκρύψεως. Τὰ φαινόμενα, κύριοι, τῶν μαύρων ἀγορῶν, τῶν ἀποκρύψεων, τῶν αἰσχροκερδειῶν, δὲν εἶναι ἑλληνικά. Ὑφίστανται τὰ φαινόμενα αὐτὰ εἰς ὅλας τὰς χώρας καὶ τὰς μᾶλλον εὐνομουμένας τοῦ κόσμου. Δὲν εἶναι δυνατόν, λοιπόν, ὁ πολιτικὸς νὰ αἰτιᾶται τὰς συνηθείας τοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον κυβερνᾶ, διότι αὐταὶ αἱ συνήθειαι εἶναι πάγιαι, μόνιμοι, ἐπικρατοῦσαι πάντοτε ὅπου ὑπάρχει ἀνθρωπίνη κερδοσκοπία καὶ τάσις πρὸς κερδοσκοπίαν ἀπὸ αἰώνων. Ἑπομένως, ἔπρεπε νὰ γνωρίζῃ τοῦτο καὶ νὰ λάβῃ συγχρόνως τὰ ἀναγκαῖα μέτρα, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ τῇ βάσει τῶν παλαιῶν αὐτῶν συνηθειῶν θὰ ἐξηκολούθουν νὰ καθιστοῦν δυσχερὲς τὸν οἰκονομικὸν βίον τῆς Χώρας. Ἀλλά, βασισθεὶς εἰς τὴν ἀγορανομικήν του πολιτικήν, χωρὶς νὰ λάβῃ ὅλα τὰ ἄλλα ἀπαραίτητα οἰκονομικὰ μέτρα, δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ νὰ ἀποτύχῃ.

§22Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Νὰ σᾶς προσθέσω, ἐὰν ἐπιτρέπετε, καὶ κάτι τὸ σοβαρώτερον ἀκόμη. Ἡ ζημία ἦτο μεγαλυτέρα εἰς τὸν τρόπον τῆς διαθέσεως καὶ τῆς ἐπεξεργασίας τῶν πρώτων ὑλῶν, αἱ ὁποῖαι εἰσήχθησαν ἀπὸ τὴν ΟΥΝΡΡΑ διὰ τὴν βιομηχανοποίησιν καὶ τὴν κίνησιν τῆς παραγωγικῆς μηχανῆς τῆς χώρας.

§23Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Θὰ τὸ ἔλεγον ἀμέσως. Ἐπρόκειτο, δηλαδή, νὰ προσθέσω, ὅτι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὑπῆρχον ἐδῶ ἐν ἀφθονίᾳ πρῶται ὗλαι, αἱ ὁποῖαι ἔπρεπεν ἀμέσως νὰ χρησιμοποιηθοῦν διὰ νὰ κινηθῇ ἡ Ἑλληνικὴ παραγωγικὴ μηχανή. Ἀλλὰ καχύποπτος ὅπως πάντοτε, ἄβουλος καὶ ἀναποφάσιστος, δὲν ἐτόλμα νὰ λάβῃ ἀποφάσεις περὶ τῆς ταχείας ἐπεξεργασίας τῶν προϊόντων, ἐπὶ μῆνας ὁλοκλήρους συνεχίζοντο οἱ διαπραγματεύσεις καὶ αἱ πρῶται ὗλαι παρέμενον ἀνεκμετάλλευτοι. Ἦτο, ἑπομένως, φυσικὸν ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀναμένῃ τις ἄλλην λύσιν. Ἦτο τόσον ἔκδηλος ἡ ἀποτυχία αὐτή, ὥστε δὲν ὑπάρχει κανεὶς ἐν τῇ Χώρᾳ, ὁ ὁποῖος νὰ μὴ ἐδοκίμασεν ἀπογοήτευσιν καὶ ἡμεῖς ἔκτοτε, κατ’ Αὔγουστον τοῦ 1945, δι’ ἄρθρου μας, δημοσιευθέντος εἰς περιοδικόν, μὲ τὸν τίτλον «Τὸ οἰκονομικὸν ἀνουσιούργημα», ἠσκήσαμεν δριμυτάτην δημοσίαν κριτικὴν τῆς πολιτικῆς τοῦ οἰκονομικοῦ δικτάτορος, ὁ ὁποῖος μετ’ ὀλίγον χρόνον ἠναγκάζετο νὰ παραιτηθῇ καὶ νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν Ἑλλάδα.

§24Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐδῶ ὑπάρχει κίνδυνος νὰ δημιουργηθῇ μία παρανόησις, ὡσὰν ἡ Ἀντιπολίτευσις νὰ εἶχεν ἀναλάβει τὴν ὑποστήριξιν τῆς πολιτικῆς τοῦ κ. Βαρβαρέσσου καὶ διεξάγεται μία ἐπίθεσις ἐναντίον τῆς πολιτικῆς αὐτῆς. Ποῖοι ὑποστηρίζουν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν, τὴν πολιτικὴν αὐτήν, καὶ ἐναντίον τίνος στρέφεται ἡ ἐρώτησις; Αὐτὸ εἶναι ἐντελῶς ἐκτὸς τοῦ Κανονισμοῦ.

§25Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ἐὰν ἔχετε μικρὰν ὑπομονήν, θὰ ἀντιληφθῆτε. Διατὶ ἐνοχλεῖσθε ἀπὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον εἶναι γενικὸν καὶ ἀφορᾷ τὴν Χώραν ὁλόκληρον; Φρονῶ, ὅτι καὶ ἀπὸ τῆς πτέρυγος αὐτῆς, δὲν ὑπάρχει πλήρης κατανόησις. Θὰ ἀκολουθήσῃ ἀνάπτυξις πραγμάτων, τὰ ὁποῖα ἐνδιαφέρουν καὶ σᾶς. Ἀλλ’ εἶναι ἀδύνατον νὰ κατανοηθῇ τὸ ζήτημα, ἐὰν δὲν γίνῃ αὐτὴ ἡ εἰσαγωγή, ὥστε νὰ ἀντιληφθῇ ἡ Βουλὴ τὴν συνέχειαν καὶ τὸν εἱρμόν, ὁ ὁποῖος ὡδήγησεν εἰς τὴν ἐπίθεσιν τὴν τελευταίαν, τὴν στρεφομένην ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. Τερματισθείσης, κύριοι, ἀδόξως τῆς ἀποστολῆς του, ἀνεχώρησεν ἐξ Ἑλλάδος, ἀφοῦ προηγουμένως ἔβαλεν ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἰπὼν ὅτι, ἡ ἀποτυχία του ὀφείλεται εἰς δημιουργηθέντα ἐνταῦθα ἐμπόδια, δῆθεν, ὑπό τινος ὀλιγαρχίας. Ἔκτοτε παρέμεινεν ἐν τῇ ξένῃ, ἐσχάτως δέ, λαβὼν ἀφορμὴν ἐκ μιᾶς ἀθώας παρατηρήσεως τοῦ Ἀκαμαϊκοῦ κ. Διομήδους, δημοσιευθείσης ἔν τινι περιοδικῷ, ἐδημοσίευσεν εἰς τὸ αὐτὸ περιοδικὸν ἕνα μακρὸν ἄρθρον, περιέχον βαρυτάτας ἐναντίον τῆς Χώρας κατηγορίας, συγχρόνως δὲ καὶ ἀπολογίαν τῆς ἀσκηθείσης πολιτικῆς του. Ὁ ὑπαινιγμός, ὁ ὁποῖος εἶχε γίνει ἀπὸ τὸν κ. Διομήδην, ἦτο ἐντελῶς ἀσήμαντος. Εἶπε, δηλαδή, εἰς μίαν παράγραφον, ἑνὸς γενικωτέρου ἄρθρου, περὶ τῆς τηρητέας ἑλληνικῆς πολιτικῆς (ἀναγινώσκει): «Εἶναι πολὺ εὔκολον εἰς τοὺς μὴ ζήσαντας ἐν τῷ τόπῳ, κατὰ τὰ ἔτη τῆς κατοχῆς, νὰ κρίνουν, ἀπὸ μακρυνῆς σκοπιᾶς, χωρὶς νὰ αἰσθάνωνται τὸν καθημερινὸν κίνδυνον ἐπικρεμάμενον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς των, τὰ λάθη καὶ τὰς πλάνας τῶν χρόνων ἐκείνων. Οἱ ἄτεγκτοι αὐτοὶ Κήνσορες, τοὺς ὁποίους ἐχώριζεν ὁ ἀπέραντος ὠκεανός, νομίζω ὅτι θὰ ἦτο σοφώτερον, πάντως δικαιότερον, νὰ ἐκράτουν τὴν αὐστηρότητα δι’ ἑαυτούς». Αὐτὴ ἡ μικρὰ φράσις, ὑπῆρξεν ἡ ἀφορμὴ νὰ ἐκτοξευθοῦν αἱ βαρύταται κατηγορίαι, περὶ τῶν ὁποίων θὰ ὁμιλήσω εὐθὺς ἀμέσως, καὶ αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν τὸ ἄμεσον ἀντικείμενον τῆς ἐρωτήσεως. Ἐλέχθησαν, δηλαδή, τὰ ἑξῆς: Πρῶτον, ἐλέχθη ὅτι ὑπῆρξε κακὴ διαχείρισις τῶν ὑπὸ τῆς ΟΥΝΡΡΑ παρασχεθέντων ἐφοδίων, συνεπείᾳ τῆς ὁποίας αἱ παραχωρήσεις, αἱ ἐνισχύσεις τοῦ Ὀργανισμοῦ τούτου, ἀπὸ τὰ 30% τῶν κεφαλαίων της, τὰ ὁποῖα εἶχον ἀρχικῶς ὁρισθῆ, περιωρίσθησαν ἔπειτα εἰς τὸ 5%. Εἶπε περαιτέρω ὅτι, ἐνῷ ἐπρόκειτο ἡ Ἑλλὰς νὰ λάβῃ δάνειον 260 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, λόγῳ σφαλμάτων ἐκ τῆς πλευρᾶς τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων, δὲν κατέστη τοῦτο δυνατόν. Εἶπε περαιτέρω ὅτι, ὅσον ἀφορᾷ τὸ στρατιωτικὸν ὑλικόν, τὸ ὁποῖον ἐξεποιεῖτο ὑπὸ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, λόγῳ κακῆς Ἑλληνικῆς διοικήσεως, δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ λάβῃ τὰ ποσὰ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἦτο δυνατὸν νὰ λάβῃ ἡ Ἑλλάς. Τέλος ἐτόνιζεν ὅτι, δὲν ἐπωφελήθημεν τῶν Καναδικῶν πιστώσεων, ὅτι δηλαδὴ ἡ Καναδικὴ Κυβέρνησις ἐχορήγησε δάνεια ἀξίας 750 ἑκατομμυρίων δολλαρίων καὶ προσεκάλεσε καὶ ἡμᾶς νὰ μετάσχωμεν, ἡμεῖς ὅμως ἠμελήσαμεν νὰ ἐπωφεληθῶμεν. Περὶ πάντων τούτων, θὰ μᾶς διαφωτίσῃ, ἐλπίζω, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Καὶ ἔρχεται εἰς τὸ σημεῖον, τὸ ὁποῖον θεωρῶ ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνον καὶ διὰ τὸ ὁποῖον ἐνόμισα ὅτι ἔπρεπε νὰ συσχετίσω, ὅπως ἔπραξα ἐν ἀρχῇ τὰ δύο γεγονότα, τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας καὶ τοῦ περὶ οὗ ὁ λόγος δημοσιεύματος, ὅτι ἀναφέρεται εἰς τὴν, κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἀρχομένην νὰ διαφαίνεται Ἀμερικανικὴν ἐνίσχυσιν, καὶ λέγει ὅτι (ἀναγινώσκει): «Αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι σπεύδουν σήμερον πρὸς ἐνίσχυσίν μας, ὄχι διότι αἰφνιδίως ἀπέκτησαν ἐνδιαφέρον διὰ τὴν Ἑλλάδα, τὸ ὁποῖον, δῆθεν, δὲν εἶχον πρότερον, ἀλλὰ διότι βλέπουν ὅτι ἐπίκειται πλήρης κατάρρευσις ἀπὸ τοιαύτας ἐνισχύσεις». Καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ φράσις νομίζω, ὅτι εἶναι κακόβουλος, διότι ἡ βοήθεια πρὸς τὴν Ἑλλάδα, δὲν ἐδίδετο μόνον ἐκ φιλανθρωπίας, διὰ νὰ μὴ καταρρεύσῃ ἡ Ἑλλάς, ὅπως ρητῶς ἐτονίσθη καὶ ὑπὸ τοῦ κ. Προέδρου τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, καὶ ὑπὸ τοῦ Γερουσιαστοῦ Βάντερμπεργκ, τοῦ Προέδρου τῆς ἁρμοδίας Ἐπιτροπῆς τῆς Ἀμερικανικῆς Γερουσίας, ὁ λόγος τῆς βοηθείας εἶναι καὶ κάπως ἐγωϊστικός, ὅτι δηλαδή, ὑπερασπίζουσαι τὴν Ἑλλάδα αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, ὑπερασπίζουν ἑαυτὰς ἔναντι ἐξωτερικῶν κινδύνων. Ὁ Πρόεδρος Τρούμαν, εἰς τὸ διάγγελμά του τῆς 12 Μαρτίου 1947, εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Ἐν τούτοις δὲν θὰ ἔχωμεν ἀντιληφθῆ τοὺς ἀντικειμενικούς μας σκοπούς, ἐὰν δὲν θελήσωμεν νὰ βοηθήσωμεν τοὺς ἐλευθέρους λαούς, ὅπως διατηρήσουν τοὺς ἐλευθέρους θεσμούς των καὶ τὴν ἐθνικήν των ἀκεραιότητα, ἐναντίον τῶν ἐπιθετικῶν κινημάτων, τὰ ὁποῖα ζητοῦν νὰ ἐπιβάλουν ἐπ’ αὐτῶν ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα. Τοῦτο δὲν εἶναι πλέον ἀπὸ μίαν εἰλικρινῆ ἀναγνώρισιν τοῦ ὅτι ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα ἐπιβαλλόμενα ἐπὶ ἐλευθέρων λαῶν δι’ ἀμέσου ἢ ἐμμέσου ἐπιθέσεως, ὑπονομεύουν τὰς βάσεις τῆς διεθνοῦς εἰρήνης, ἄρα καὶ τῆς ἀσφαλείας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν...». Ἔτι δὲ σαφέστερον, ὁ γερουσιαστὴς Βάντερμπεργκ, ὁμιλῶν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν τὴν 13 Μαΐου 1947, εἶπε: «Θέλω νὰ εἶμαι εἰλικρινὴς εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο. Τὸ πρόγραμμα νὰ ὑποστηρίξωμεν τὴν Ἑλλάδα, δὲν εἶναι ἔργον φιλανθρωπίας πρὸς ἕνα φίλον λαόν. Εἶναι ἓν πρόγραμμα πρὸς τὸ συμφέρον τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, θὰ ἠμποροῦσα νὰ εἴπω, ὅτι εἶναι ἐγωϊστικὸν πρόγραμμα. Ἐὰν ἡ ἐλευθερία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ... αἰφνιδίως τοῦ ἀφαιρεθῇ, τότε ἡμεῖς οἱ Ἀμερικανοὶ θὰ αἰσθανθῶμεν ὅτι καὶ ἡ ἰδική μας ἐλευθερία ἀπειλεῖται. Αὐτὸ εἶναι ἓν μέτρον τοῦ πόσον στενῶς εἶναι συνυφασμένη ἡ ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ἀσφάλειαν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν». Ἑπομένως, δὲν ἐπετρέπετο, ἐν ὄψει τοῦ γεγονότος τούτου, νὰ γράφωνται, ἀπὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἰσχυρίζεται ὅτι ἀπολαμβάνει ἰδιαιτέρου κύρους καὶ ἰδιαιτέρας ἐκτιμήσεως εἰς τοὺς διεθνεῖς κύκλους, πράγματα, τὰ ὁποῖα, τυχόν, δὲν εἶναι ἀληθῆ, καὶ τῶν ὁποίων, ἡ ἐκ μέρους αὐτοῦ ἐπίσημος διαβεβαίωσις, θὰ ἦτο ἀφορμὴ σοβαρῶν διὰ τὴν χώραν ἡμῶν κινδύνων, κινδύνων ἐπεμβάσεως εἰς τὰ ἐσωτερικά μας, κινδύνων τῆς ἐθνικῆς μας αὐτοτελείας. Δὲν ἀρκεῖται, ὅμως, μόνον εἰς αὐτὰς τὰς γενικὰς κατηγορίας κακῆς διοικήσεως καὶ κακῆς διαχειρίσεως. Ἀναφέρει καὶ συγκεκριμένα τινὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα, ἀληθεύοντα, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προκαλέσουν σοβαρωτάτην ζημίαν διὰ τὴν Χώραν. Συγκεκριμένως καταγγέλλει ὅτι ἐδημοσιεύθη, ὡς λέγει, εἰς τὰς σοβαρωτέρας Ἀμερικανικὰς ἐφημερίδας ὅτι «πέντε μισθωμένα ἀεροπλάνα μεταφέρουν χρυσὸν ἐξ Ἑλλάδος εἰς ἕνα ἀερολιμένα πλησίον τῆς Ζυρίχης». Καὶ ἐρωτᾷ: «Ἔλαβε κανεὶς τὸν κόπον νὰ ἐξετάσῃ τίνες ἐμίσθωσαν τὰ ἀεροπλάνα αὐτὰ καὶ ποίους βοηθοὺς εἶχον οὗτοι μεταξὺ τῶν ἐν Ἑλλάδι ἁρμοδίων, οὕτως ὥστε ὄχι μόνον νὰ δυνηθοῦν νὰ ἐξαγάγουν λαθραίως καὶ δὴ κατ’ αὐτὸν τὸν ἀναισχύντως πανηγυρικὸν τρόπον τὸν χρυσόν, ἀλλὰ καὶ νὰ διασύρουν τὴν ὑπόληψιν τῆς χώρας, καθ’ ἣν στιγμὴν ζητοῦμεν τὴν ἔξωθεν βοήθειαν;» (Νέα Οἰκονομία, σελ. 355). Θὰ ἦτο δὲ δεδικαιολογημένη ἡ ἀγανάκτησις τοῦ γράφοντος, ἐὰν πράγματι εἶχε δημοσιευθῆ τοιαύτη εἴδησις εἰς τὰς ξένας ἐφημερίδας. Ἀλλὰ ἐδῶ πρόκειται περὶ σαφοῦς διαστρεβλώσεως τῶν πραγμάτων. Δηλαδή, οὐδέποτε εἰς τὰς Ἀμερικανικὰς ἐφημερίδας ἐδημοσιεύθη τοιαύτη τις εἴδησις περὶ λαθραίας ἐξαγωγῆς ἰδιωτικοῦ χρυσοῦ ἐξ Ἑλλάδος, εἴδησις, ἡ ὁποία, καὶ ἂν ἐδημοσιεύετο, θὰ ἦτο ἐκ πρώτης ὄψεως βλακώδης, διότι ἡ τιμὴ τοῦ χρυσοῦ ἐν τῇ Χώρᾳ ἡμῶν, εἶναι πολὺ ἀνωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ χρυσοῦ ἐν Ἑλβετία, καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχε κανεὶς παράφρων, ὁ ὁποῖος θὰ μετέφερε χρυσὸν ἐξ Ἑλλάδος ἀκριβὰ ἀγορασθέντα, διὰ νὰ τὸν μεταφέρῃ εἰς Χώραν ὅπου ἦτο εὐθηνότερος. Ἄλλως πως, ἔχει ἡ δημοσιευθεῖσα εἴδησις. Ἡ δημοσιευθεῖσα εἴδησις λέγει τὰ ἑξῆς: Ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν «HERALD TRIBUNE» καὶ ἦτο τηλεγράφημα ἐκ Φρανκφούρτης, ἀπὸ 8 Ἀπριλίου 1947, τὸ ὁποῖον λέγει ταῦτα: «Ἐγνώσθη σήμερον, ὅτι πέντε μεταφορικὰ ἀεροπλάνα DC3 μεταφέροντα χρυσὸν ἐξ Ἑλλάδος, ἔφθασαν τὴν Κυριακὴν καὶ χθὲς εἰς DUBENDORG, ἀερολιμένα ἔξω τῆς Ζυρίχης Ἑλβετίας. Πρόσωπον εἰς τὸν ἀερολιμένα ἀνέφερε τηλεφωνικῶς τὴν νύκτα, ὅτι ἡ ἐπιχείρησις «ἐκαλύπτετο ὑπὸ τῆς μεγίστης μυστικότητος»... Ἐπιστεύετο ἐνταῦθα, ὅτι τὸ βασικὸν ἀπόθεμα χρυσοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως μετεφέρθη ἐξ Ἀθηνῶν εἰς Ἑλβετικὰς κρύπτας δι’ ἀσφαλῆ φύλαξιν, λόγῳ τῆς κρατούσης ἐν Ἑλλάδι κρίσεως, ἀλλὰ τοῦτο δὲν ἐπεβεβαιώθη. Ὡς παρετήρησαν ὑπάλληλοι εἰς τὸν ἀερολιμένα τοῦ DUBENDORG, μετακινοῦν τὸν χρυσὸν μόνον ὅταν ὑπάρχῃ. Δηλαδὴ ἡ Ἀμερικανικὴ ἐφημερὶς δὲν ὡμίλησε ποτὲ ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐξήγαγε λαθρεμπορικῶς πέντε ἀεροπλάνα χρυσοῦ ἐξ Ἑλλάδος εἰς Ἑλβετίαν, ἀλλ’ ὅτι διὰ λόγους ἀσφαλείας ἡ Ἑλληνικὴ Τράπεζα τὸν χρυσὸν τὸν ἰδικόν της, δὲν τὸν ἐκράτησεν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ τὸν μετέφερεν εἰς Ἑλβετίαν. Δηλαδὴ καὶ ἐὰν ἀληθεύῃ ἡ εἴδησις, τὸ πολὺ–πολύ, θὰ ἐσήμαινεν ὅτι αἰσθανόμεθα ἐν Ἀθήναις ἐπισφαλῆ τὴν κατάστασιν καὶ ἐκ τοῦ λόγου τούτου θὰ μεταφέρωμεν τὸν χρυσὸν εἰς ἀσφαλέστερον μέρος. Ἀλλὰ οὐδεὶς τίμιος ἄνθρωπος, θὰ ἠδύνατο ἐξ αὐτῆς τῆς εἰδήσεως νὰ ἐξαγάγῃ τὸ συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον ἐξήγαγεν ὁ γράψας, ἄνθρωπος ἀπολαύων τόσον μεγάλου κύρους ἐν τῷ ἐξωτερικῷ. Καὶ τώρα ἀκολουθεῖ μία ἄλλη κατηγορία μαρτυροῦσα ἐπίσης, ἐὰν ὄχι δόλον, βαρυτάτην τοῦ γράφοντος ἀμέλειαν. Διότι, ἐὰν ὁ γράψας ἦτο ἀφελής τις, ἀγνοῶν τὰς οἰκονομικὰς συνθήκας, τὸ πρᾶγμα θὰ ἦτο εὔλογον. Ἀλλὰ ὅταν ἄνθρωπος τοιαύτης περιωπῆς δημοσιεύῃ μὲ τίτλους κτυπητοὺς τὰς καταχρήσεις, τὰς γενομένας εἰς τὰς ἐξαγωγάς, τότε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν λέγει τὴν ἀλήθειαν, δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ὅτι εὑρίσκεται ἐν καλῇ πίστει. Κύριοι, ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ 1946, ἤτοι καὶ κατὰ τοὺς πρώτους μῆνας τοῦ ἔτους, τοὺς μῆνας τῆς διακυβερνήσεως τῆς Χώρας ὑπὸ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, κατὰ τοὺς ἑπομένους μῆνας τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἐθεωρήθη ἀναγκαῖον νὰ ἐπιτραποῦν εἰσαγωγαὶ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Κατὰ τὸν γράφοντα; αἱ εἰσαγωγαὶ αὗται εἶχον ἀνέλθει εἰς 150.000.000 περίπου δολλαρίων, ἔναντι δὲ τῶν ἐξαχθέντων δολλαρίων 150.000.000, εἰσήχθησαν ἐμπορεύματα ἀξίας μόνον 58.000.000. Τὸ πρᾶγμα χαρακτηρίζεται ὡς καταπληκτικὸν σκάνδαλον καὶ λέγεται ὅτι ἕνας ὅμιλος ἐξύπνων ἔλαβε τὸ συνάλλαγμα αὐτὸ ἐν Ἑλλάδι, τὸ ἐξήγαγεν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, δῆθεν πρὸς ἀγορὰν ἐμπορευμάτων, εἰσήγαγε μόνον 58 ἑκατομμύρια καὶ τὰ ὑπόλοιπα 100.000.000 περίπου ἐξήχθησαν αἰσχροκερδῶς εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Ἐὰν τὸ πρᾶγμα ἦτο ἀληθὲς καὶ ἐὰν ὑπῆρχεν οἱαδήποτε κατάχρησις ἢ οἱαδήποτε κακὴ διαχείρισις, δὲν νομίζω βεβαίως ὅτι πρέπει τὰ πράγματα αὐτὰ νὰ τὰ ἀποκρύπτωμεν, διότι τοῦτο εἰς οὐδὲν θὰ ὠφέλει. Διότι οἱ λίγοι φίλοι μας γνωρίζουν καλύτερον ἡμῶν τὴν ἐν Ἑλλάδι κατάστασιν, γνωρίζουν μέχρι τῆς τελευταίας λεπτομερείας τὶ ποσὸν χρυσοῦ καὶ τὶ ποσὸν συναλλάγματος κατέχει ἡ Ἑλλὰς καὶ μέχρι τοῦ τελευταίου σὲντς τοῦ δολλαρίου τὶ ἐμπορεύματα εἰσάγονται ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς, ὥστε θὰ ἦτο μωρία ἐὰν δὲν κατηγγέλλοντο πραγματικῶς αἱ καταχρήσεις καὶ θὰ ἀπετέλει σφάλμα τακτικῆς ἡ ἐπίκρισις ἐκείνου, ὁ ὁποῖος θὰ τὰ ἀνεκοίνου δημοσίᾳ, διότι πιστεύω ὅτι ἡ ἐξ ἡμῶν τῶν ἰδίων προερχομένη ἐξυγίανσις εἶναι προτιμοτέρα ἀπὸ τὴν ἔξωθεν τυχὸν ἐπιβαλλομένην ἢ ἐπιβληθησομένην. Ἀλλ’ ὅταν λέγωνται ἔκδηλοι συκοφαντικαὶ ἀνακρίβειαι τότε τὸ πρᾶγμα ἔχει σοβαρωτάτην σημασίαν. Τὶ ἔκαμεν ὁ διαπρεπὴς αὐτὸς οἰκονομολόγος; Ἀφ’ ἑνὸς ηὔξησε τὸν πραγματικὸν ἀριθμὸν τοῦ συναλλάγματος εἰς 150 ἑκατομμύρια ἐνῷ πράγματι ἐπρόκειτο, κατὰ τὸ 1946, περὶ 112 ἑκατομμυρίων μόνον καὶ ὑπελόγισε μόνον τὸ συνάλλαγμα τὸ ἐξαχθὲν εἰς Ἀμερικὴν καὶ εἰς Ἀγγλίαν, ὡς νὰ μὴ ὑπῆρχον ἄλλαι χῶραι. Ἀφῄρεσε δηλαδὴ ἐκ τοῦ συνολικοῦ ποσοῦ τοῦ διατεθέντος συναλλάγματος τὸ εἰς Ἀμερικὴν καὶ Μ. Βρεταννίαν ἐξαχθὲν συνάλλαγμα καὶ τὸ ὑπόλοιπον τὸ ἐθεώρησεν ὡς τὸ λαθρεμπορικῶς «ὑπὸ τὸ πρόσχημα εἰσαγωγῶν εἰδῶν» ἐξαχθὲν Ἑλληνικὸν συνάλλαγμα. Πράγματι ὅμως δὲν συνέβαινε τοιοῦτόν τι διότι τὸ ποσὸν τοῦ συναλλάγματος τῶν 112 ἑκατομμυρίων διετέθη εἰς πλείονας τῆς μιᾶς χώρας, ἀρκεῖ δὲ νὰ ἀναφέρω ὅτι μεταξὺ τῶν χωρῶν εἰς τὰς ὁποίας ἐξήχθη συνάλλαγμα ἡ μὲν Ἀμερικὴ καὶ ἡ Ἀγγλία ἐκπροσωποῦν τὸ 34% περίπου, τὸ δὲ 66% ἐξαχθέντος συναλλάγματος ἀναφέρεται εἰς ὅλας τὰς ἄλλας χώρας. Μόνον εἰς τὴν Τουρκίαν ἐξήχθησαν 20 ἑκατομμύρια δολλάρια περίπου, εἰς Αἴγυπτον 10 ἑκατομμύρια, εἰς ἄλλας χώρας τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἄλλα 12 ἑκατομμύρια περίπου, εἰς τὰς χώρας τῆς Νοτίου καὶ Κεντρικῆς Ἀμερικῆς ἐπίσης μεγάλον ποσὸν συναλλάγματος περίπου 13 ἑκατομμύρια, εἰς τὰς Σκανδιναυϊκὰς χώρας καὶ Ἰσλανδίαν 8 ἑκατομμύρια περίπου καὶ τὸ συνολικὸν ποσὸν ἀνέρχεται εἰς 112 ἑκατομμύρια, ἐκ τῶν ὁποίων μόνον τὰ 38½ ἑκατομμύρια διετέθησαν εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας καὶ τὴν Μ. Βρεταννίαν. Ἑπομένως, τὸ ὑπόλοιπον δὲν ἐξήχθη λαθρεμπορικῶς, δὲν ἀπετέλεσεν ἀντικείμενον κερδοσκοπίας τοῦ ὁμίλου τῶν ἐξύπνων, ἀλλὰ εἶναι συνάλλαγμα διατεθὲν πρὸς εἰσαγωγὴν ἐμπορευμάτων ἐξ ἄλλων χωρῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Πέραν τούτου, ἐθεώρησεν ἀναγκαῖον νὰ ἐλέγξῃ καὶ τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον ἐχορηγήθησαν αἱ ἄδειαι τῶν εἰσαγωγῶν, εἰπὼν ὅτι ἡ Ἑλλὰς καὶ δὴ ἀμφότεραι αἱ Κυβερνήσεις τῶν Φιλελευθέρων ὅσον καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία τὴν διεδέχθη, ἠκολούθησαν βαρέως ἀμελῆ πολιτικήν, διότι, ἐνῷ ὑπῆρχεν ἡ UNRRA ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ εἰσαγάγῃ ὡρισμένα ἐμπορεύματα ἄνευ οὐδεμιᾶς συνεννοήσεως, ἡ Ἑλλὰς ἐχορήγησεν ἀθρόας ἀδείας εἰσαγωγῶν καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔλαβεν ἐπὶ χρήμασι καὶ δὴ διαθέτουσα τὸ γλίσχρον της ἀπόθεμα συναλλάγματος ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπρόκειτο νὰ λάβῃ δωρεάν. Τὴν ἀπάντησιν εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν ἔδωσεν εἰς τὸ τελευταῖον τεῦχος τοῦ αὐτοῦ περιοδικοῦ ὁ τότε Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὁ ὁποῖος κατηγορηματικῶς ἀνεκοίνωσεν ὅτι πᾶν, ὅ,τι ἐγένετο, ἐγένετο ἐν πλήρει μετὰ τῆς UNRRA συμφωνίᾳ καί, ἑπομένως, οὐδεμία ὑπῆρξε παράβασις τῶν ὅρων τῆς συμφωνίας μεταξὺ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Ὀργανισμοῦ ἐκείνου. Τέλος, ἐπιτίθεται κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν πολιτικὴν τῆς πωλήσεως χρυσοῦ. Ἀλλ’ ἐπίσης ὁ τοιαῦτα λέγων θὰ πρέπει νὰ ἠγνόει τελείως τὰς Ἑλληνικὰς συνθήκας, αἱ ὁποῖαι καθίστων ἐπιβεβλημένην τὴν πώλησιν χρυσοῦ, διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ διατηρηθῇ κἄπως ἡ πίστις ἐπὶ τὸ Ἐθνικὸν νόμισμα. Τὴν ἰδέαν αὐτὴν τὴν ἀνέπτυξα ἐπίσης εἰς τὸ ἄρθρον μου ἐκεῖνο, τοῦ Αὐγούστου 1945. Διότι, εὑρισκόμενος ἐν Ἰνδίαις καὶ παρακολουθήσας ἐκεῖ μίαν πληθωρικὴν τάσιν ἤ, μᾶλλον, μίαν τάσιν ὑποτιμήσεως τοῦ Ἰνδικοῦ νομίσματος, διεπίστωσα ὅτι, ἐπὶ τῇ ἐμφανίσει φορτίων χρυσοῦ, κατωρθώθη νὰ ἐπιτευχθῇ ἡ ἐπαναφορὰ τῆς πίστεως πρὸς τὸ ἐγχώριον νόμισμα. Βεβαίως ἡ πώλησις χρυσοῦ, δὲν εἶναι τὸ μόνον μέτρον, τὸ ὁποῖον μία Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ λαμβάνῃ. Ἀλλ’ ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν τὴν Ἑλληνικὴν ψυχολογίαν, τὴν μεταπολεμικήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ χρυσὸς εἶχε καταστῆ ἕνας Θεὸς πρὸς τὸν ὁποῖον καὶ μόνον ἐπίστευεν ὄχι μόνον ἡ ὀλιγαρχία, ἀλλὰ καὶ ὁ ἔσχατος τῶν Ἑλλήνων, ὁ μικρὸς πωλητὴς σιγαρέττων εἰς τὰς ὁδούς, ὁ ὁποῖος τὸ βράδυ τὸ προϊὸν τοῦ κέρδους του ἔσπευδε νὰ τὸ μετατρέψῃ εἰς χρυσᾶς λίρας ἢ ὁ ἐπιχειρηματίας, ὁ ὁποῖος ἂν δὲν μετέτρεπε τὰ κέρδη του εἰς ἐμπόρευμα, τὰ μετέτρεπεν εἰς χρυσὸν — διότι τοῦτο εἶναι φυσικὸν ἀποτέλεσμα τῆς ἐλλείψεως πίστεως πρὸς τὸ ἐγχώριον νόμισμα — κατὰ ποῖον τρόπον δύνασθε, κύριοι, τὴν πίστιν αὐτὴν νὰ τὴν ἑδραιώσητε παρὰ διὰ τῆς ὑπὸ τοῦ γράφοντος τὸ ἄρθρον ἐλεγχομένης CONVERTI-BILITY, τῆς, ὡς θὰ τὴν μετέφραζον, μετατρεψιμότητος, οὕτως, εἰπεῖν, τῆς δραχμῆς εἰς ξένον νόμισμα ἢ χρυσόν; Εἶναι τοῦτο μία ἀπαραίτητος πολιτικὴ καὶ καλῶς κατ’ ἀρχὴν ἐφηρμόσθη ὑπ’ ἀμφοτέρων τῶν Κυβερνήσεων τοῦ ἔτους 1946. Ἄνευ τῆς πολιτικῆς αὐτῆς, ἐν ὄψει τῆς ὑφισταμένης ἐν τῇ Χώρᾳ ἀπὸ μηνῶν ἐκρύθμου καταστάσεως τῆς δημοσίας τάξεως φαντάζεσθε ποῖαι θὰ ἦσαν αἱ οἰκονομικαὶ συνέπειαι, ἐὰν ἐξηκολούθει ἡ χρυσῆ λίρα νὰ εἶναι ἕρμαιον τῶν ἐλευθέρων χρηματιστηριακῶν συναλλαγῶν. Αὐτὸς οὗτος ὁ γράψας οὐδὲν ἔπραξε διὰ νὰ ἀναστηλώσῃ τὸ κῦρος τῆς δραχμῆς. Ἦλθεν ἐδῶ καὶ προσεπάθησε, μὲ τὰς μεθόδους, τὰς ὁποίας πρὸ ὀλίγου σᾶς ἀνέφερα, νὰ διατηρήσῃ τὸ ἐπίπεδον τῆς δραχμῆς, ἀλλ’ ἡ δραχμὴ ἐξέφευγε καθημερινῶς τῶν χειρῶν του. Καὶ παρὰ τὸν νόμον 362, τὸν ὁποῖον ἐδημοσίευσε καὶ διὰ τοῦ ὁποίου καθιέρου τὴν ἀπαγόρευσιν τῆς δημοσιεύσεως εἰδήσεων περὶ χρυσῆς λίρας, οὐδὲ ὁ ἴδιος κατώρθωσεν ἐφαρμόζων τὸν νόμον, νὰ ἐμποδίσῃ τὴν ἐλευθέραν διαπραγμάτευσιν τῆς λίρας εἰς τὸ ἐλεύθερον Χρηματιστήριον. Ἑπομένως, ὅταν οἰκονομολόγος τοιαύτης ὁλκῆς γράφῃ τοιαῦτά τινα, δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς εὑρισκόμενος ἐν ἀμελείᾳ, ἀλλ’ ὅτι πράττει τοῦτο ἐν γνώσει καὶ ἐκ προθέσεως διὰ νὰ διαβάλῃ τὴν πατρίδα του εἰς ἐξωτερικὸν πρὸς τὸν σκοπὸν ἢ νὰ δυσχεράνῃ τὴν τότε διαφαινομένην βοήθειαν ἢ νὰ συνδυάσῃ ταύτην μὲ τοιούτους ὅρους ἐλέγχου, ὥστε νὰ τεθῇ εἰς κίνδυνον ἡ αὐτοτελὴς κίνησις τῶν Ἑλληνικῶν ὑποθέσεων. Καὶ δὲν ἀποκλείεται, κύριοι, μερικοὶ βαρεῖς ὅροι, τοὺς ὁποίους ἀνεγνώσαμεν εἰς τὴν χθεσινὴν ἀνακοίνωσιν ὡς προερχομένους δῆθεν ἐξ ἀδεσμεύτου (;) βουλήσεως τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν ψευδῶν διαδόσεων τῆς ἐν Ἀμερικῇ λειτουργούσης ἀνθελληνικῆς, ὑπὸ Ἑλληνοφώνων ἀσκουμένης προπαγάνδας. Εἶπον καὶ πρὸ ὀλίγου, ὅτι δὲν ἀποτελεῖ βεβαίως ἁμάρτημα τὸ νὰ λέγῃ κανεὶς μίαν πικρὰν ἀλήθειαν. Τοὐναντίον, τοῦτο σώζει καὶ ἐξυγιαίνει. Καὶ ἡμεῖς πολλάκις καὶ ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ καὶ ἐκτὸς αὐτῆς προβαίνομεν εἰς κριτικὴν τῶν ἔργων τῆς Κυβερνήσεως ὅταν αὐτὰ δὲν εἶναι σύμφωνα πρὸς τὰ καλῶς ἐννοούμενα Ἑλληνικὰ συμφέροντα. Ἀλλ’ ἡ κριτικὴ αὐτὴ προέρχεται πρῶτον, ἀπὸ ἀπόλυτον καλὴν πίστιν· δεύτερον, δὲν στρέφεται πρὸς ξένους, ἀλλὰ πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς καὶ τείνει εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς καταστάσεως. Καὶ ἡ πολιτικὴ αὐτὴ τοῦ ἐλέγχου, ὅταν εἶναι καλόπιστος, εἶναι ἐκείνη ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐλπίζω, ὅτι θὰ ἐπέλθῃ ἡ χαλάρωσις τῶν τυχὸν ἐπιβληθησομένων δεσμῶν. Διότι, βεβαίως, θὰ πρέπει νὰ ἀντιληφθῶμεν, ὅτι πρέπει ἡμεῖς νὰ προηγηθῶμεν εἰς τὴν λῆψιν μέτρων αὐστηρῶν, ἐξυγιαντικῶν, ἀνορθωτικῶν, εἰς τὸν τερματισμὸν πάσης τυχὸν ὑπαρχούσης φαύλης διαθέσεως, ἀντὶ νὰ ἀναμένωμεν τὴν ὑπόδειξιν ἔξωθεν. Ἀλλὰ τὸ νὰ λέγωνται τὰ γεγονότα αὐτὰ πρὸς ξένους καί, ἀκόμη, νὰ λέγωνται ψευδῆ καὶ συκοφαντικὰ γεγονότα εἰς βάρος τῆς Χώρας, ἡ ὁποία ἐξέθρεψε τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐτίμησε μὲ τὰ ὕψιστα ἀξιώματα, αὐτὸ ἀποτελεῖ ἔγκλημα, τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν νὰ στηλιτεύσωμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου καὶ τοῦ ὁποίου τὴν περιγραφὴν ἐλπίζω ὅτι θὰ συμπληρώσῃ ἡ ἐπὶ τῶν ὑπολοίπων σημείων πληρεστέρα ἀνακοίνωσις τοῦ κυρίου ἐπὶ τοῦ Συντονισμοῦ Ὑπουργοῦ. (Χειροκροτήματα).

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ ἔχει τὸν λόγον.

§27Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Κύριοι, δὲν θὰ εἴχομεν καμμίαν διάθεσιν νὰ ἀναμιχθῶμεν εἰς τὴν ἔριδα τοῦ κ. Διομήδη καὶ τοῦ κ. Βαρβαρέσσου. Ἄλλως τε ἡ θέσις τὴν ὁποίαν ἀνέπτυξεν μετὰ πληρότητος ὁ κ. Διομήδης ὑπῆρξε, τῷ ὄντι συντριπτικὴ διὰ τὸν ἀντίπαλόν του. Ἀλλ’ ἐὰν δικαίως προεκλήθη συγκίνησις εἰς τὴν δημοσίαν γνώμην καὶ ἂν τὸ ζήτημα ὀρθῶς ἔφθασε μέχρι τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονός, ὅτι ὡρισμένοι ἰσχυρισμοὶ τοῦ κυρίου Βαρβαρέσσου ἐδημιούργησαν ψευδεῖς καὶ παραπλανητικὰς ἐντυπώσεις ὄχι μόνον εἰς τὴν ἐσωτερικήν, ἀλλά, προπαντὸς εἰς τὴν ἐξωτερικὴν κοινὴν γνώμην. Δὲν πρόκειται νὰ ἀπαντήσω εἰς τὰς θεωρητικὰς ἀντιλήψεις τοῦ κ. Βαρβαρέσσου, οὔτε πρόκειται νὰ κρίνω τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ. Δὲν εἶναι τοῦτο ἔργον ἰδικόν μου, ὅπως νομίζω ὅτι δὲν εἶναι καὶ ἔργον τῆς Συνελεύσεως, ἐφ’ ὅσον ὁ κ. Βαρβαρέσσος εἶναι ἀπών. Ἔρχομαι μόνον, ἐπὶ τῇ βάσει στατιστικῶν καὶ ἐπισήμων κειμένων, νὰ ἀποκαταστήσω τὴν ἀλήθειαν ἐπὶ γεγονότων τὰ ὁποῖα παρεποιήθησαν καὶ διεστράφησαν μέχρι τοιούτου σημείου, ὥστε ἡ παραποίησις καὶ ἡ διαστροφὴ αὐτὴ νὰ ἀποτελοῦν πραγματικὸν κίνδυνον διὰ τὰ Ἐθνικὰ συμφέροντα κατὰ τὴν εὔθικτον αὐτὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν κρίνεται ἡ οἰκονομικὴ ὕπαρξις τῆς χώρας. Πέντε εἶναι κυρίως τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα προέβαλεν ὁ κ. Βαρβαρέσσος διὰ νὰ κατηγορήσῃ ὅλας τὰς μεταπελευθερωτικὰς Κυβερνήσεις. Εἶναι, κατὰ πρῶτον λόγον, ἡ ἀπώλεια τῶν Καναδικῶν πιστώσεων. Εἶναι, κατόπιν ἡ ἀπώλεια τῆς πιστώσεως τῶν 250 ἑκατομμυρίων δολλαρίων τὰ ὁποῖα δῆθεν ἐξησφάλισεν ἀπὸ τὴν Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν καὶ τὰ ὁποῖα ἀπώλεσεν ἡ κακὴ διαχείρισις τῶν μετέπειτα Κυβερνήσεων. Εἶναι, τρίτον, ἡ συνεχὴς περικοπή, ὡς λέγει, τῶν Ἑλληνικῶν προγραμμάτων τῆς UNRRA, ἡ ὁποία ὀφείλεται ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τὴν ὑπαιτιότητα τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων. Εἶναι, τέταρτον, τὸ μέγα, τὸ καταπληκτικόν, ὡς λέγει, σκάνδαλον τῆς διαθέσεως τοῦ συναλλαγματικοῦ μας ἀποθέματος δι’ εἰσαγωγὰς πολυτελεῖς, ἀχρήστους ἢ καὶ ἀνυπάρκτους. Εἶναι, τέλος, κύριοι, τὸ περίφημον ζήτημα τῆς μεταφορᾶς, δὲν ἠξεύρω πόσων τόννων, Ἑλληνικοῦ χρυσοῦ ἀπὸ τὰς Ἀθήνας εἰς τὴν Ζυρίχην τῆς Ἑλβετίας δι’ ἀεροπλάνων. Ἐπιθυμῶ εἰς τὰ σημεῖα αὐτά, ἐπικαλούμενος τὰ ἐπίσημα κείμενα καὶ τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, νὰ δώσω μίαν σαφῆ ἀπάντησιν καὶ νὰ διαφωτίσω πλήρως τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ τὴν κοινὴν γνώμην, ἡ ὁποία δεδικαιολογημένως ἀνησύχησεν ἀπὸ τὰς βεβαιώσεις καὶ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ κ. Βαρβαρέσσου. Καὶ ἔρχομαι, κύριοι, κατὰ πρῶτον λόγον, εἰς τὸ ζήτημα τῶν περιφήμων Καναδικῶν πιστώσεων. Λέγει ὁ κύριος Βαρβαρέσσος ὅτι αἱ Ἑλληνικαὶ Κυβερνήσεις καταληφθεῖσαι ἀπὸ ἓν εἶδος ψυχώσεως ὑπὲρ πιστώσεων εἰς «ρευστὸν» ἢ εἰς «χρῆμα» καὶ μίαν ἀνάλογον περιφρόνησιν πρὸς τὰς πιστώσεις εἰς ἀγαθὰ καὶ ἐμπορεύματα ὡς μέσων ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας, ἠμέλησαν νὰ χειρισθοῦν προσηκόντως τὸ ζήτημα τῶν Καναδικῶν πιστώσεων καὶ δι’ αὐτὸ ἀπωλέσαμεν τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἐπωφεληθῶμεν δανείου ἀξίας 750 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, εἰς τὰ ὁποῖα μᾶς προσεκάλεσε νὰ συμμετάσχωμεν ἡ Καναδικὴ Κυβέρνησις. Κύριοι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς εἴπω ὅτι, τὰ κείμενα καὶ τὰ τηλεγραφήματα τοῦ Ὑπουργείου τῶν Ἐξωτερικῶν, διαψεύδουν τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ κυρίου Βαρβαρέσσου. Τὸ πρῶτον τηλεγράφημα, τὸ ὁποῖον ἀπεστάλη πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν ἐκ μέρους τοῦ ἐν Ὀττάβᾳ Πρεσβευτοῦ μας, διὰ τοῦ ὁποίου ἀνηγγέλλετο ἡ παροχὴ πιστώσεων, λόγῳ τῆς ψηφίσεως κατὰ τὸν Αὔγουστον τοῦ 1944 ἑνὸς νόμου «περὶ δημιουργίας Ὀργανισμοῦ πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν ἐξαγωγῶν τοῦ Καναδᾶ», καὶ διὰ τοῦ ὁποίου νόμου ἐξουσιοδοτεῖτο ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις ὅπως χορηγῇ πιστώσεις μέχρις 100 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ἐν τῷ συνόλῳ πρὸς ξένας χώρας, πιστώσεις αἱ ὁποῖαι θὰ χρησιμοποιηθοῦν — τὸ λέγει ὁ Καναδικὸς νόμος — «διὰ τὴν ἀγορὰν προϊόντων ἐκ τῆς Καναδικῆς ἀγορᾶς» φέρει ἡμερομηνίαν τῆς 30ῆς Μαΐου 1945 καὶ ἀριθμὸν 846. Ἐν τούτοις τὸ τηλεγράφημα αὐτό, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Πρεσβευτής μας ἐζήτει, ὅπως «τὸ ταχύτερον ἀποσταλοῦν πίνακες, τῶν ἀναγκῶν ἡμῶν» καὶ ὅπως δοθοῦν αἱ δέουσαι κατευθύνσεις διὰ τὴν τηρητέαν τακτικὴν εἰς τὰς διαπραγματεύσεις ἔμειναν ἄνευ ἀπαντήσεως ἐκ μέρους τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ, ὁ ὁποῖος μαντεύετε ποῖος ἦτο, κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην τοῦ Ἰουνίου 1945.

§28ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὁ ἴδιος ἦτο.

§29Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Καὶ ἐχρειάσθη ὁ Πρεσβευτής μας νὰ ἐπανέλθῃ καὶ πάλιν, διὰ δευτέρου τηλεγραφήματος ὑπ’ ἀριθ. 1059, διὰ τοῦ ὁποίου ἐζήτει «ὅπως ἐξουσιοδοτηθῶ ἵνα διατυπώσω ὡς οἷόν τε τάχιστα σχετικὴν αἴτησιν παρεχομένων μοι ἐπειγόντως ὅλων τῶν ἀναγκαίων στοιχείων». Καὶ πότε νομίζετε ὅτι ηὐδόκησε ν’ ἀπαντήσῃ ὁ τότε διαχειριζόμενος τὰς οἰκονομικὰς ὑποθέσεις τῆς χώρας μας; Μόνον τὴν 13ην Ἰουνίου, δηλαδὴ μετὰ 15 ὁλοκλήρους ἡμέρας κατεδέχθη ν’ ἀπαντήσῃ εἰς δύο τηλεγραφήματα διὰ τῶν ὁποίων παρεκαλεῖτο ἐπειγόντως νὰ δώσῃ κατευθύνσεις διὰ τὴν ἔναρξιν τῶν σχετικῶν διαπραγματεύσεων. Ἰδοὺ ποία ἦτο ἡ ἀπάντησις τοῦ κυρίου Βαρβαρέσσου Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως: Ὑπ’ ἀριθ. 8270)5. «Ἀναφερόμενος τηλ. ὑμῶν 846 σχετικῶς μὲ ἐξουσιοδότησιν Καναδικῆς Κυβερνήσεως ἥτις χορηγεῖ εἰς ξένας χώρας πιστώσεις μέχρις 100 ἑκατομμυρίων δολλαρίων καὶ πληροφορίαν ὅτι πίστωσις αὕτη εἶχεν ἐξαντληθῆ, γνωρίζομεν ὑμῖν ἀκόλουθα: Καναδᾶς πλὴν τῶν σιτηρῶν ἅτινα ἀντιπροσωπεύουν σοβαρὸν ποσὸν δολλαρίων καὶ ἅτινα χορηγεῖ ἡμῖν δωρεάν, συμμετέχει εἰς παροχὰς ΟΥΝΡΡΑ καὶ δι’ ἄλλων σημαντικῶν ποσῶν. Συνεπῶς φρονοῦμεν ὅτι προτιμότερον καὶ συμφερώτερον εἶναι ν’ ἀναμείνωμεν μέχρι φθινοπώρου, ὁπότε θὰ εἴμεθα καλύτερον εἰς θέσιν νὰ γνωρίζωμεν ποῖαι ἐκ τῶν ἀναγκῶν ἡμῶν δὲν θὰ ἔχουν καλυφθῆ καὶ θὰ δυνηθῶμεν, ἐπωφελούμενοι τῆς χορηγηθησομένης συμπληρωματικῆς πιστώσεως νὰ προβῶμεν εἰς διαπραγματεύσεις πρὸς ἐνδεχομένην σύναψιν δανείου. Δάνειον Τσεχοσλοβακίας κατ’ οὐσίαν βραχυπρόθεσμοι πιστώσεις... Διὰ τὴν Ἑλλάδα οἱ ὅροι τοῦ δανείου αὐτοῦ... εἶναι λίαν ἐπιβαρυντικοὶ δι’ οἰκονομίαν μας. Μόνον δάνειον μακροπρόθεσμον θὰ ἦτο πράγματι ἐξυπηρετικόν.....». Δηλαδὴ ὁ κ. Βαρβαρέσσος ἔλεγεν εἰς τὸν ἀντιπρόσωπόν μας εἰς τὴν Ὀττάβαν ὅταν εἰς ἐπανειλημμένα του τηλεγραφήματα τὸν παρεκάλεσε νὰ τοῦ δώσῃ κατεύθυνσιν διὰ τὴν ἔναρξιν τῶν διαπραγματεύσεων, ὅτι τὰ δάνεια τοῦ Καναδᾶ εἶναι πιστώσεις βραχυπρόθεσμοι καὶ ὅτι αἱ βραχυπρόθεσμοι πιστώσεις δὲν εἶναι συμφέρουσαι διὰ τὴν Ἑλλάδα. Πιθανῶς ὁ κ. Βαρβαρέσσος νὰ εἶχε δίκαιον εἰς τοῦτο. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει ποῖος δύναται νὰ εἶναι ὑπεύθυνος τῆς ἀποτυχίας ἐὰν δὲν εἶναι ὁ πρῶτος διαχειρισθεὶς τὰς πιστώσεις αὐτάς; Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπέφυγεν ἐπὶ τόσον χρόνον ν’ ἀπαντήσῃ, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπήντησε μετὰ ταῦτα, κατὰ τρόπον παρελκυστικόν, ὥστε νὰ παραπεμφθῇ εἰς τὸ φθινόπορον ἡ ἔναρξις τῶν διαπραγματεύσεων διὰ τὴν χορήγησιν τῆς πιστώσεως; Μετὰ ταῦτα ὅτε ἐψηφίσθησαν συμπληρωματικαὶ Καναδικαὶ πιστώσεις, ἡ Κυβέρνησις τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1945 ἔσπευσε νὰ ὑποβάλῃ αἴτησιν διὰ 50 ἑκατομμύρια δολλάρια καὶ τὴν αἴτησιν αὐτὴν (ἀριθ. 11825) ἀνεφέρθη ρητῶς ὅτι «πίστωσις θὰ ἐχρησιμοποιεῖτο κατὰ πλεῖστον μέρος πρὸς ἀγορὰν τροφίμων μας, μὴ ἀποκλειομένων βιομηχανικῶν εἰδῶν καὶ πρώτων ὑλῶν». Ὅπως βλέπετε, καμμία Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν προβάλλει τὴν μανίαν τῶν «εἰς ρευστὸν πιστώσεων» καὶ καμμία Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν ἀπέκρουσε πιστώσεις ἐπειδὴ αὗται θὰ συνίσταντο εἰς ἀγαθὰ προϊόντα. Ὅταν μετὰ τὴν 31 Μαρτίου ἀνελάβομεν τὴν Κυβέρνησιν, ἐσπεύσαμεν καὶ ἡμεῖς νὰ ἀνακινήσωμεν τὸ ζήτημα τῶν Καναδικῶν πιστώσεων. Καὶ ἐζητήσαμεν ἀπὸ τὸν Πρεσβευτήν μας ἐν Ὀττάβᾳ νὰ μᾶς ἀποστείλῃ μίαν πλήρη ἔκθεσιν ἐπὶ τῆς θέσεως εἰς ἣν εὑρίσκετο ἡ περίφημος αὐτὴ αἴτησις πρὸς τὴν Καναδικὴν Κυβέρνησιν. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω ἀποσπάσματά τινα ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Πρεσβευτοῦ μας ἐν Ὀττάβᾳ χρονολογουμένην ἀπὸ 6 Ἰουνίου 1946 (ἀριθ. 1790): «Πολλοὺς ἤδη μῆνας πρὶν ἢ ἀναλάβω τὴν διεύθυνσιν τῆς Πρεσβείας ταύτης, ἡ Κυβέρνησις εἶχεν εἰδοποιηθῆ διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 846 ἀπὸ 26 Μαΐου 1945 τηλεγραφήματος τοῦ τότε Ἐπιτετραμμένου κ. Φίλωνος περὶ τοῦ νόμου δι’ οὗ παρεσχέθη εἰς τὴν Καναδικὴν Κυβέρνησιν ἐξουσιοδότησις χορηγήσεως πιστώσεων εἰς συμμάχους χώρας πρὸς τὸν ἀποκλειστικὸν σκοπὸν τῆς ἀγορᾶς Καναδικῶν προϊόντων... Καὶ ἡ μὲν πρώτη ἐκείνη κροῦσις δὲν εἶχεν ἄμεσον συνέχειαν, διότι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἔκρινε τότε (τηλ. Ὑπ. Ἐξωτερικῶν 8270 τῆς 23 Ἰουνίου 1945) ὅτι βραχυπρόθεσμοι πιστώσεις δὲν θὰ ἦσαν ἐξυπηρετικαὶ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας... Λήγοντος τοῦ Ὀκτωβρίου καὶ ἐλαχίστας ἡμέρας μετὰ τὴν ὑπ’ ἐμοῦ ἀνάληψιν τῆς διευθύνσεως τῆς Πρεσβείας, ἐπληροφορήθην ὅτι, δυνάμει συμφωνίας τότε ἀκριβῶς ὑπογραφείσης, ἐχορηγεῖτο εἰς τὸ Βέλγιον πίστωσις 25 ἑκατομμυρίων Καναδικῶν δολλαρίων, δι’ ἧς καὶ ἐξηντλεῖτο τὸ ποσὸν δι’ ὃ εἶχε δοθῆ εἰς τὴν Καναδικὴν Κυβέρνησιν ἡ πρώτη νομοθετικὴ ἐξουσιοδότησις. Ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρον ἦτο ὅτι «τὴν περίπτωσιν αὐτὴν δὲν ἐπρόκειτο πλὴν περὶ βραχυπροθέσμων πιστώσεων ἐφ’ ὅσον ἡ ἐξόφλησις θὰ ἐγίνετο διὰ 30 ἐτησίων καταβολῶν ἀρχομένων ἀπὸ τοῦ 1947.........». Κύριοι, ὅπως βλέπετε ἐκ τῶν ἀναγνωσθέντων ἐπισήμων ἐγγράφων οὐδεμία Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐζήτησε πιστώσεις εἰς ρευστόν, οὐδεμία Κυβέρνησις ἀπέκρουσε πιστώσεις εἰς ἐμπορεύματα καὶ προϊόντα. Ἐὰν δὲ ἀπέτυχεν ἡ αἴτησις πιστώσεων πρὸς τὴν Καναδικὴν Κυβέρνησιν, δύναμαι νὰ σᾶς βεβαιώσω ὅτι τοῦτο ὀφείλεται εἰς λόγους γενικωτέρας ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἀφορῶντας ὄχι τὴν Πατρίδα ἡμῶν, ἀλλὰ τὴν πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ χώραν μετὰ τῆς ὁποίας μᾶς συνδέουν τόσοι δεσμοὶ φιλίας, ἀλλὰ καὶ εὐγνωμοσύνης. Δὲν δύναμαι συνεπῶς ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ νὰ δεχθῶ τὸν ἰσχυρισμὸν τοῦ κ. Βαρβαρέσσου, ὅτι ἐξ ὑπαιτιότητος καὶ ἐξ ἀμελείας τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων ἀπέτυχεν ἡ συμμετοχὴ ἡμῶν εἰς τὰς Καναδικὰς πιστώσεις. Ἐὰν ὑπάρχῃ μία εὐθύνη, μία εὐθύνη ἔστω ἐλαφρά, ἡ εὐθύνη αὐτὴ βαρύνει τὸν κ. Βαρβαρέσσον καὶ μόνον, τὸν πρῶτον δηλαδὴ διαχειρισθέντα τὰς Καναδικὰς πιστώσεις, διότι δὲν ἔσπευσε νὰ ἀπαντήσῃ ἀμέσως, διότι δὲν ἔσπευσε νὰ διαπραγματευθῇ τὸ ζήτημα τοῦτο κατεχόμενος ἀπὸ τὴν μανίαν, ὅτι αἱ Καναδικαὶ πιστώσεις εἶναι πιστώσεις βραχυπρόθεσμοι καὶ συνεπῶς ἀνωφελεῖς διὰ τὴν Ἑλλάδα. Τὸ Βέλγιον, τὸ ὁποῖον δὲν κατείχετο ἀπὸ τὴν ἰδίαν μανίαν, βλέπετε ὅτι ἐπέτυχεν ὥστε αἱ βραχυπρόθεσμοι αὐταὶ πιστώσεις νὰ μεταβληθοῦν εἰς μακροπρόθεσμον δάνειον τριακονταετοῦς ἐξοφλήσεως, τοῦ ὁποίου ἡ πρώτη καταβολὴ θὰ ἀρχίζῃ ἀπὸ τὸ 1947. Κύριοι αὐτὸ εἶναι τὸ περίφημον ζήτημα τῶν Καναδικῶν πιστώσεων. Δύνασθε ἐξ αὐτοῦ νὰ συναγάγετε σαφῆ συμπεράσματα σχετικῶς μὲ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ κ. Βαρβαρέσσου καὶ σχετικῶς μὲ τὴν ἀπώλειαν τῶν πιστώσεων αὐτῶν. Νομίζω ὅτι τὰ ὑπάρχοντα ἔγγραφα δὲν ἐπιτρέπουν οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν περὶ τῆς ἀνακριβείας τοῦ ἰσχυρισμοῦ τοῦ κ. Βαρβαρέσσου. Καὶ τώρα ἔρχομαι εἰς τὸ περίφημον ζήτημα τῶν πιστώσεων τῶν 250 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Λέγει ὁ κ. Βαρβαρέσσος: «Ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις εὐθὺς ἅμα τῇ λήξει τοῦ πολέμου ἔσπευσε νὰ προικοδοτήσῃ τὴν Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν – Εἰσαγωγῶν μὲ ποσὸν 2,7 δισεκατομμυρίων δολλαρίων μὲ τὸν ἀποκλειστικὸν σκοπὸν νὰ βοηθήσῃ τὰς ἀπελευθερωθείσας χώρας εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀνασυγκροτήσεως... Ἡ αὔξησις τῶν κεφαλαίων τῆς Τραπέζης Ἐξαγωγῶν —Εἰσαγωγῶν ἐψηφίσθη καθ’ ὃν χρόνον ἤμην Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως. Εἰδοποιηθεὶς παρὰ τοῦ μακαρίτου Διαμαντοπούλου ἔδωκα ἐντολὴν νὰ ὑποβληθῇ αἴτησις ἐκ μέρους τῆς Ἑλλάδος διὰ 250 ἑκατομμύρια δολλαρίων... Ταῦτα πάντα ἀνεκοίνωσα εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν διὰ ραδιοφωνικῆς ὁμιλίας μου. Ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ της ὅπως μᾶς ἐξυπηρετήσῃ καλύτερον ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις μοῦ συνέστησε νὰ ζητήσωμεν προκαταβολὴν 90 ἡμερῶν διὰ 25 ἑκατομμύρια δολλάρια πρὸς ἄμεσον προμήθειαν τῶν ἀναγκαιούντων εἰς ἡμᾶς εἰδῶν μέχρις ὅτου συμπληρωθοῦν αἱ διατυπώσεις τοῦ δανείου. Τὶ συνέβη ὅμως ἔκτοτε;» Τὰ 250 αὐτὰ ἑκατομμύρια τὰ ὁποῖα μᾶς ἐξησφάλισε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὁ κ. Βαρβαρέσσος, διὰ τὰ ὁποῖα ἔλαβε ὑπόσχεσιν τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως καὶ ταὐτοχρόνως μίαν μικρὰν προκαταβολὴν ἐξ 25 ἑκατομμυρίων δολλαρίων λόγῳ τῆς ἀποτυχίας τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν 25 αὐτῶν ἑκατομμυρίων, ἀλλὰ καὶ λόγῳ πρὸ παντὸς τῆς ψυχώσεως τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων νὰ ζητοῦν «ρευστόν» χρῆμα καὶ νὰ περιφρονοῦν τὰς πιστώσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ μετατραποῦν εἰς προϊόντα καὶ εἰς ἀγαθά, τὰ 250 αὐτὰ ἑκατομμύρια δολλαρίων ἀπωλέσθησαν διὰ τὴν Ἑλλάδα! (Συνεχίζει τὴν ἀνάγνωσιν). «Δὲν ἔχω τὴν παραμικρὰν ἀμφιβολίαν ὅτι μὲ τὴν συμπάθειαν καὶ τὸ ἐνδιαφέρον, μὲ τὰ ὁποῖα διεπνέοντο οἱ Ἀμερικανοὶ ἐπίσημοι ἀπέναντι τῆς Ἑλλάδος ἡ χορήγησις τῶν 250 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ἦτο ἀπολύτως ἐξησφαλισμένη ἂν ἡμεῖς ἐπεδιώκομεν νὰ ἐπωφεληθῶμεν καὶ ἀπεδεικνύομεν ὅτι θὰ ἐκάμναμεν καλὴν χρῆσιν αὐτῆς. Τὴν στάσιν μας εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο παρηκολούθησαν μὲ ἀληθινὴν θλῖψιν οἱ Ἀμερικανοὶ ἐπίσημοι. Ἐγὼ προσωπικῶς, εἶχα στηρίξει μεγάλας ἐλπίδας εἰς τὴν ἐνίσχυσιν αὐτήν, διότι θὰ ἠδυνάμεθα δι’ αὐτῆς νὰ καλύψωμεν τὰς πλέον ἐπειγούσας ἀνάγκας μας εἰς παραγωγικὰ ἀγαθὰ καὶ ἰδίως ν’ ἀποκαταστήσωμεν τὰς συγκοινωνίας μας.....».

§30Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Μεγάλην τιμὴν τοῦ κάμνετε τοῦ κ. Βαρβαρέσσου ὥστε νὰ ἀπασχολῆται ὁλόκληρον τὸ Κοινοβούλιον ἀπόψε μὲ τὸν κύριον αὐτόν.

§31Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Παρακαλῶ, ἀφίσατε νὰ διαφωτίσωμεν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, διότι θὰ εἴπωμεν πράγματα ἐνδιαφέροντα, τὰ ὁποῖα ὀφείλομεν νὰ γνωρίζωμεν. Κύριοι, ἡ μνήμη τῶν ἀνθρώπων εἶναι λίαν ἀσθενής. Εὐτυχῶς ὅμως ὑπάρχουν τὰ ἔγγραφα, ὑπάρχουν τὰ ἀρχεῖα, διὰ τῶν ὁποίων ἀποκαθίσταται ἡ διαστρεφομένη εἴτε ἐνσυνειδήτως, εἴτε ἀσυνειδήτως, ἀλήθεια. Εἶναι ἀληθές, ὅπως λέγει ὁ κ. Βαρβαρέσος, ὅτι τὸν Ἰούλιον τοῦ 1945 ἐψηφίσθη ἀπὸ τὸ Κογκρέσσον ἡ αὔξησις τῶν κεφαλαίων τῆς Τραπέζης Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν διὰ τὴν βοήθειαν τῶν καταστραφεισῶν χωρῶν. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἡ μνήμη τοῦ κ. Βαρβαρέσσου ἐμφανίζεται ὡς ἀσθενής, εἶναι εἰς τὰ γεγονότα, ἅτινα ἐπηκολούθησαν μετὰ τὴν αὔξησιν τῶν κεφαλαίων τῆς Τραπέζης Εἰσαγωγῶν–Ἐξαγωγῶν. Λοιπόν, ἐπειδὴ προεβλέπετο ὅτι ἡ διὰ μέσῳ τῆς Τραπέζης ταύτης παρασχεθησομένη βοήθεια, θὰ ἐβράδυνε νὰ χρησιμοποιηθῇ ἐνῷ αἱ ἀνάγκαι τῶν Κρατῶν ἦσαν ἐπείγουσαι, δι’ αὐτὸν τὸν λόγον προσεφέρθη τὸ Ἀμερικανικὸν δημόσιον νὰ μᾶς χορηγήσῃ δι’ ἑνὸς ἄλλου ὀργανισμοῦ τῆς F.E.A. (FOREING ECO-NOMIC ADMINISTRATION) ἐξωτερικῆς οἰκονομικῆς πιστώσεως ἄμεσον ἄτοκον προσωρινὴν πίστωσιν μέχρις 20 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ποία ὑπῆρξεν ἡ τύχη τῆς πιστώσεως αὐτῆς θὰ μάθετε ἐντὸς ὀλίγου. Τὸ σχετικὸν τηλεγράφημα, τῆς ἐν Οὐασιγκτῶνι Πρεσβείας μας ὑπ’ ἀριθ. 6783 τῆς 2ας Αὐγούστου 1945 τὸ ὁποῖον ἔρχεται μετὰ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 9076)Γ τῆς 24ης Ἰουλίου 1945 τοῦ κ. Ἀργυροπούλου δι’ οὗ ἀγγέλλεται τὸ πρῶτον ἡ χορήγησις τῆς ἀτόκου πιστώσεως παρὰ τοῦ F.E.A. καὶ ζητοῦνται σχετικαὶ ὁδηγίαι ἀποκαλύπτει τὰ ἑξῆς: «Ἡ γενομένη ὑπὸ τῆς F.E.A. προσφορὰ προσωρινῆς ἀτόκου πιστώσεως μέχρις 20 ἑκατομμυρίων δολλαρίων μαρτυρεῖ διάθεσιν καὶ προθυμίαν. Κυβέρνησις Ἡνωμένων Πολιτειῶν ὑποβοηθήσῃ ἡμᾶς καὶ εἶναι ἐν μεγίστῳ μέτρῳ ἀποτέλεσμα προσπαθείας ἥτις κατεβλήθη διὰ νὰ κατανοηθῇ ὑπὸ τῶν ἐνταῦθα ἁρμοδίων ἡ ἔκτασις ἀναγκῶν Ἑλλάδος καὶ ὁ ἐπείγων χαρακτὴρ αὐτῶν. Ἐπιδιώκεται ἀφ’ ἑτέρου διὰ τῆς προσωρινῆς αὐτῆς πιστώσεως προληφθῇ ἀπώλεια χρόνου, δεδομένου ὅτι κατ’ ἀνάγκην θὰ ἀπαιτηθῇ ἱκανὸν διάστημα ἵνα ἡ Τράπεζα Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν δυνηθῇ ἐφαρμόσῃ τοὺς νέους ὅρους χρηματοδοτήσεως. Λόγῳ ἀνωτέρω κρίνω ἐπιβεβλημένον νὰ συστήσω χορηγηθοῦν ταχέως Ἐπιτροπῇ ζητηθοῦν ὁδηγίαι ἵνα αὕτη δυνηθῇ ἐπωφεληθῇ πλήρως ἐπιδεικνυομένης καλῆς διαθέσεώς των ἐνταῦθα. Σημειωτέον ὅτι Ἀμερικανικαὶ Ὑπηρεσίαι ἐπανειλημμένως ἐπέστησαν προσοχὴν ἡμῶν ἐπὶ τῆς ἀνάγκης καθορίσωμεν πρόγραμμά μας συνολικῶν ἀναγκῶν...». Κύριοι, τὸ τηλεγράφημα αὐτὸ διὰ τὴν ἄμεσον παροχὴν πιστώσεως, ὄχι ἐκ μέρους τῆς Τραπέζης Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν τῆς ὁποίας ἡ χρηματοδότησις ἐχρειάζετο ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα νὰ τεθῇ εἰς ἐνέργειαν, ἀλλὰ ἐκ μέρους τῆς F.E.A. τὸ τηλεγράφημα αὐτὸ μένει ἄνευ ἀπαντήσεως. Καὶ ἀναγκάζεται νὰ ἐπανέλθῃ ὁ Πρεσβευτὴς δι’ ἑνὸς νέου τηλεγραφήματος φέροντος ἡμερομηνίαν 6 Αὐγούστου.

§32ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τίνος ἔτους.

§33Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ. Τοῦ 1945 πάντοτε. Εἶναι ἡ περίοδος τοῦ κ. Βαρβαρέσσου. Τὸ τηλεγράφημα αὐτὸ ὑπ’ ἀριθ. 6948 γράφει: «...Σχέδιον ἐπιστολῆς διὰ προσωρινὴν πίστωσιν ὑποβληθῇ ὑμῖν Δευτέραν. Μᾶς ἐζήτησαν ἐκ νέου ἀνακοίνωσιν προγράμματος χρησιμοποιήσεως πιστώσεως. Ἀπόλυτος ἀνάγκη ληφθῶσι τὸ ταχύτερον δυνατὸν στοιχεῖα...». Ἐπανέρχεται λοιπὸν τὴν 6ην Αὐγούστου ὁ Πρεσβευτής μας καὶ ζητεῖ νὰ τοῦ δοθοῦν τὸ ταχύτερον στοιχεῖα. Ταὐτοχρόνως λόγῳ τοῦ ἐπείγοντος χαρακτηρισμοῦ τῆς αἰτήσεως, ἀπέστειλε καὶ τὸ κείμενον τῆς συμφωνίας τηλεγραφικῶς ἐξ Ἀμερικῆς διὰ νὰ ἐγκριθῇ ἀπὸ τὸν κ. Βαρβαρέσον πρὸς ταχυτέραν πραγματοποίησιν τῆς προσωρινῆς πιστώσεως τῶν 20 ἑκατομμυρίων δολλαρίων τῆς F.E.A. Ἐν τούτοις, κύριοι, οὐδεμία δίδεται καὶ πάλιν ἀπάντησις ἐκ μέρους τοῦ ὑπευθύνου Ὑπουργοῦ καὶ τὴν 14ην Αὐγούστου ὁ Πρεσβευτής μας στέλλει νέον τηλεγράφημα ὑπ’ ἀριθ. 7188 εἰς τὸ ὁποῖον λέγει: «...Εὐαρεστηθῆτε τηλεγραφήσητε ὁδηγίας ἐπὶ προηγουμένων τηλεγραφημάτων, εἰδικώτερον ὅσον ἀφορᾷ τὴν προσωρινὴν συμφωνίαν». Ταὐτοχρόνως τὴν 14ην ἔρχεται καὶ ἄλλο τηλεγράφημα αὐτὴν τὴν φορὰν ἀπὸ τὸν κ. Ἀργυρόπουλον, Πρεσβευτήν, παρακολουθοῦντα εἰδικώτερον τὰ οἰκονομικὰ θέματα, τὸ ὁποῖον λέγει ὅτι: «Διευθυντὴς F.E.A. ἐζήτησε νὰ ἀνακοινωθῇ τὸ ταχύτερον πρόγραμμα Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως διὰ χρησιμοποίησιν ταύτης, δηλ. ὑλικὸν ὅπερ προτιθέμεθα προμηθευθῶμεν διὰ ταύτης, τὰς ἀνάγκας ἃς πρόκειται ἐξυπηρετήσῃ τὸ ὑλικὸν τοῦτο...». Ἐπειδὴ ὅμως καὶ αὐτὰ τὰ τηλεγραφήματα μένουν παραδόξως ἄνευ ἀπαντήσεως, ἀναγκάζεται κατόπιν αὐτοῦ ὁ κ. Ἀργυρόπουλος νὰ τηλεγραφήσῃ καὶ πάλιν τὴν 17ην Αὐγούστου (ὑπ’ ἀριθ. 7339) ὡς ἑξῆς πρὸς τὸν Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. «Ἐν συνεχείᾳ πρὸς ταυτάριθμον ἀνοικτὸν τηλεγράφημά μου, ἀναφέρω ὅτι χωρὶς νὰ θέλωμεν ἐπηρεάσωμεν ὑμετέραν ἀπόφασιν ἐν σχέσει πρὸς ἀποδοχὴν πιστώσεως εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ὡς ἐγγύτερον πρὸς τὰ πράγματα εὑρισκόμενοι ὑπογραμμίσωμεν ὅτι, ὑπὸ δημιουργηθεῖσαν ἐνταῦθα ἀτμόσφαιραν συνεπείᾳ ἡμετέρων συχνῶν διαβημάτων παριστανόντων τραγικὴν θέσιν Ἑλλάδος, ἐπιβάλλουσαν ἄμεσον βοήθειαν ταύτης δι’ ἐπειγούσας ἀνάγκας, τυχὸν ἀπόκρουσις προσφερομένης πιστώσεως θὰ ἄφινε μεταξὺ ἁρμοδίων κύκλων πραγματικὴν ἐντύπωσιν ἀπορίας. Ἐννοεῖται, ὅτι ἡ ἀποδοχὴ πιστώσεως προϋποθέτει ὅτι εἴμεθα παρεσκευασμένοι εἰς ποῖον ὑλικὸν θὰ χρησιμοποιήσωμεν αὐτήν... Ὁπωσδήποτε ἀνάγκη τύχωμεν τὸ ταχύτερον ὑμετέρων ὁδηγιῶν...». Ὅταν, κύριοι, ἡμεῖς ὁμιλῶμεν καθημερινῶς διὰ τὴν οἰκτρὰν θέσιν τῆς Ἑλλάδος καὶ ζητοῦμεν συνεχῶς βοήθειαν καὶ ἐν τούτοις ἀδιαφοροῦμεν ἐνώπιον προσφερομένης πιστώσεως, ὀρθῶς ὑποθέτει ὁ κ. Ἀργυρόπουλος ὅτι ἡ Κυβέρνησις, προτίθεται νὰ ἀπορρίψῃ τὸ παρεχόμενον δάνειον. Καὶ διὰ τοῦτο σπεύδει νὰ μᾶς γνωρίσῃ ὅτι τυχὸν ἀπόρριψις τοῦ δανείου αὐτοῦ θὰ ἐδημιούργει «κατάστασιν ἀπορίας» θὰ προεκάλει δηλαδή, ἔκπληξιν τοῦ Ἀμερικανικοῦ οἰκονομικοῦ κόσμου ὅστις δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐξηγήσῃ τὴν ἀντιφατικὴν καὶ ἀλλοπρόσαλλον ταύτην στάσιν μας. Εἰς τὰς 30 λοιπόν, τοῦ μηνὸς Αὐγούστου, ἀποστέλλεται ἡ ἔγκρισις, ἀλλὰ μόνον ἡ ἔγκρισις χωρὶς τὸν κατάλογον τῶν εἰδῶν, χωρὶς τὸ πρόγραμμα καὶ τὸ σχέδιον τῶν ἀναγκῶν μας, τὸ ὁποῖον ἐν τούτοις ἐτέθη ὡς ἀναγκαία προϋπόθεσις διὰ τὴν χορήγησιν τῆς πιστώσεως αὐτῆς. Ἀναβάλλει ὁ κ. Βαρβαρέσσος διὰ τὴν ἑπομένην ἑβδομάδα τὴν ἀποστολὴν τῶν στοιχείων τὰ ὁποῖα εἶναι περιττὸν νὰ σᾶς εἴπω ὅτι δὲν ἔφθασαν ποτέ. Ἀλλὰ ἔφθασεν ἡ 18 Σεπτεμβρίου, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐκλήθη ἡ Ἑλληνικὴ ἀποστολὴ ἀπὸ τὴν Διοίκησιν τῆς F.E. Α. διὰ νὰ τῆς δηλωθῇ, ὅτι τοῦ λοιποῦ θεωρεῖται ὡς ἀτονήσασα ἡ αἴτησις ἡμῶν, περὶ προσωρινῆς πιστώσεως τῶν 20 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Τέλος, ἀπεφάσισε ν’ ἀπαντήσῃ εἰς τὰς 30 Αὐγούστου ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9947 τηλεγραφήματος.

§34Γ. ΜΕΛΑΣ. Πότε ἦτο ἡ πρώτη ἀνακοίνωσις;

§35Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Οἰκ. Συντονισμ.). Ἡ πρώτη σαφὴς ἀνακοίνωσις, ὅπως εἴπομεν, ἐγένετο εἰς τὰς 2 Αὐγούστου. Ἡ ἀπάντησις ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἐγκρίνοντες ἐπιστολὴν διὰ προσωρινὴν πίστωσιν παρακαλοῦμεν ὑποβάλητε ταύτην. Ἀγορασθησόμενα εἴδη θέλουν καθορισθῆ ἐντὸς τῆς προσεχοῦς ἑβδομάδος. Βαρβαρέσσος».

§36Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (Ἠλείας). Συνειργάζετο μὲ τὸν Ζαχαριάδην ὁλοφάνερα.

§37Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Τὸ εἶπον ἐγὼ προχθὲς ὅτι εἶναι κουκουές.

§38Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Οἰκ. Συντονισμ.). Τὸ σχετικὸν τηλεγράφημα τοῦ Πρεσβευτοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8708 τῆς 21 Σεπτεμβρίου 1945 ἔχει ὡς ἑξῆς: «Μετέβην σήμερον συνοδευόμενος ὑπὸ τῶν κ. κ. Ἀργυροπούλου καὶ Θεοδωροπούλου κατόπιν προσκλήσεως τῆς F.E.A. ὅπου ἐξ ὀνόματος τοῦ Γεν. Διευθυντοῦ κ. Κρώλεϋ ἀνεκοινώθησαν ἡμῖν τὰ ἀκόλουθα: Λόγῳ ἐπικειμένης διαλύσεως U.S.C.C., τοῦ ἐκ τοῦ F.E.A. ἐξαρτωμένου ἐμπορικοῦ ὀργάνου τὸ ὁποῖον θὰ ἀνελάμβανε προμήθειαν ὑλικοῦ ἀγορασθησομένου διὰ προσωρινῆς πιστώσεως τῶν 20 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, θεωρεῖται ἤδη ἀτονήσασα αἴτησίς μας περὶ χορηγήσεως προσωρινῆς ταύτης πιστώσεως ὑπὸ Ε. Α....». Τὸ πρῶτον ἀσφαλὲς γεγονὸς τὸ ὁποῖον συνάγεται ἀπὸ τὰ ἔγγραφα αὐτὰ εἶναι, ὅτι ἐκ βραδύτητος ἐξ ἀμελείας καὶ ἐξ ἐλλείψεως παρασκευῆς, ἐχάσαμεν μίαν πίστωσιν. Καὶ ἡ πίστωσις αὐτὴ εἶναι ἡ τῶν 29 ἑκ. δολλαρίων τῆς Ε. Α. Τώρα, ὅμως διὰ ν’ ἀντιληφθῆτε ἀκόμη μίαν φορὰν πόσον ἡ μνήμη τοῦ κ. Βαρβαρέσσου, εἶναι ἀσθενής, θὰ σᾶς ἀποκαλύψω ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ αὐτοῦ τηλεγραφήματος ὡς μᾶς ἀναγγέλλει τὸ οἰκτρὸν τέλος τῆς προσωρινῆς πιστώσεως τῆς F.E.A., ποῖος εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον μᾶς παρεσχέθη ἡ πίστωσις τῶν 25 ἑκατ. δολλαρίων ἐκ μέρους τῆς Τραπέζης Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν. Ὁ κ. Βαρβαρέσσος, ὡς προεῖπα, ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις, ἅμα ὡς ἀπεφάσισε τὴν ἔγκρισιν τῆς πιστώσεως τῶν 250 ἑκατ. δολλαρίων μᾶς ἔδωκεν ἀμέσως ὡς προκαταβολήν, ὡς ἀρραβῶνα 25 ἑκατομμ. δολλαρίων, ἀπὸ τὴν Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν, μέχρις ὅτου συμπληρωθοῦν αἱ διατυπώσεις τοῦ ὁριστικοῦ δανείου. Ἀκούσατε, κύριοι, τὶ ἀποκαλύπτει ἐν συνεχείᾳ, ὡς ἀνωτέρω τὸ ὑπ’ ἀριθ. 8708 τηλεγράφημα τοῦ ἐν Οὐασιγκτῶνι πρεσβευτοῦ μας: «Ἐξ ὀνόματος τοῦ Γεν. Διευθυντοῦ τῆς F.E.A. μᾶς ἀνεκοινώθησαν τὰ ἑξῆς. Λόγῳ ἐπικειμένης διαλύσεως τοῦ U. S. C. C...... θεωρεῖται ἤδη ἀτονήσασα ἡ αἴτησίς μας περὶ χορηγήσεως προσωρινῆς πιστώσεως ὑπὸ Ε. Α. καὶ ἀντ’ αὐτῆς μοῦ ὑπεδείχθη νὰ ζητήσωμεν παρὰ τῆς Τραπέζης Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν χορήγησιν δανείου 25 ἑκατομ. δολλαρίων χρησιμοποιουμένων πρὸς κάλυψιν ἐπειγόντων ἀναγκῶν· ὑπεγραμμίσθη ὅτι, ἄνευ ταχίστης ὑποβολῆς στοιχείων χρησιμοποιήσεως ζητουμένων πιστώσεων ἔγκρισις 25 ἑκατ. εἶναι ἀδύνατος... Μᾶς ἐτονίσθη περαιτέρω, ὅτι δέον ν’ ἀποφευχθοῦν νέαι καθυστερήσεις, ὡς σημειωθεῖσαι ὅταν ἐπρόκειτο νὰ συναφθῇ—ἀτονήσασα ἤδη—συμφωνία προσωρινῆς πιστώσεως 20 ἑκατομμυρίων...». Τὰ 25 ἑκατ. λοιπόν, εἶναι ἄσχετα μὲ τὰ 250 ἑκατ. Τὰ 25 ἑκατομ. δὲν ἐδόθησαν ὡς προκαταβολή. Μᾶς ἐδόθησαν ἀντὶ τῆς πιστώσεως τῶν 20 ἑκατ. τῆς F.E.A. τὴν ὁποίαν ἀπωλέσαμεν ἐξ ἰδικῆς μας ὑπαιτιότητος λόγῳ βραδύτητος καὶ ἐλλείψεως προπαρασκευῆς. Τώρα, κύριοι, νομίζω, ὅτι ἐξ αὐτοῦ δύνασθε νὰ συναγάγετε τὰ ἀναγκαῖα συμπεράσματα, σχετικῶς μὲ τὴν ἀκρίβειαν τῶν γεγονότων ποὺ περιέχει ἡ ἔκθεσις τοῦ κ. Βαρβαρέσσου. Καὶ ἔρχομαι πλέον εἰς τὴν περίφημον πίστωσιν τῶν 250 ἑκατ. δολλαρίων, τὴν ὁποίαν ὁ κ. Βαρβαρέσσος ἐθεώρει ὡς ἀπολύτως ἐξησφαλισμένην. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ἡ ψύχωσις τῆς Κυβερνήσεως ἡ ὁποία ἐπεζήτει τὰ εἰς ρευστὸν κεφάλαια, ἀναμφιβόλως θὰ εἶχεν ἤδη πραγματοποιηθῆ. Ἀπόδειξιν δὲ αὐτῶν καταφανῆ ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι, ἔναντι τῶν 250 ἑκατ. δολλαρίων, ἔλαβεν ὁ κ. Βαρβαρέσσος μίαν μικρὰν προκαταβολὴν 25 ἑκατ. δολλαρίων. Εἴδομεν ἐκ τῶν ἐγγράφων, ὅτι τὰ 25 ἑκατομμύρια ἀπετέλουν δάνειον ἀνεξάρτητον καὶ ἄσχετον πρὸς οἱανδήποτε προκαταβολήν. Βεβαίως ἀναγράφεται εἰς ὡρισμένα τηλεγραφήματα (ὅπως εἰς τὸ 8708 τῆς 21 Σεπτεμβρίου) ὅτι ἐν ᾗ περιπτώσει ἐγκριθῆ καὶ ἄλλο μεγαλύτερον δάνειον ἀπὸ τὴν Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν, τὰ 25 αὐτὰ ἑκατομμύρια θὰ θεωρηθοῦν ὡς «τμῆμα» τούτου. Οὐδαμοῦ ὅμως ἀναφέρεται ὅτι θὰ ἀποτελέσουν «προκαταβολήν». Δι’ αὐτὸ ἡ σύμβασις ἡ ὁποία ὑπεγράφη τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1946 ὁμιλεῖ περὶ ἑνὸς δανείου ἀνεξαρτήτου καὶ αὐτοτελοῦς. Οὐδόλως γίνεται μνεία εἰς τὴν ἐν λόγῳ σύμβασιν περὶ ἐνδεχομένης αὐξήσεως τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ. Κατὰ συνέπειαν ἡ σύναψις τοῦ δανείου τῶν 25 ἑκατ. δολλαρίων οὐδαμῶς ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν τῆς «ἐξησφαλισμένης χορηγήσεως» τῆς πιστώσεως τῶν 250 ἑκατ. Πῶς, τώρα προεκλήθη ἡ αἴτησις τῆς πιστώσεως τῶν περιφήμων αὐτῶν 250 ἑκατομμυρίων; Ὅπως εἶπα καὶ προηγουμένως, ἐπειδὴ προεβλέπετο μία ἀργοπορία εἰς τὴν χρηματοδότησιν τῆς Τραπέζης Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν, ἐκρίθη σκόπιμον νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἐπειγόντως αἱ ἄμεσοι ἀνάγκαι τῆς Ἑλλάδος. Καί διὰ τοῦτο προσεκλήθημεν νὰ ὑποβάλωμεν αἴτησιν 20 ἑκατ. δολλαρίων εἰς τὴν F.E.A. Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως μετά τι χρονικὸν διάστημα, ἐκυρώθη ὁ νόμος τῆς αὐξήσεως τῶν κεφαλαίων τῆς Τραπέζης Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν ἀπὸ τὸν Πρόεδρον τῶν Ἡν. Πολιτειῶν, καὶ τότε πλέον ἐκλήθημεν πρὸς ὑποβολὴν αἰτήσεως διὰ τὴν παροχὴν ἑνὸς νέου δανείου ἀπὸ τὴν ὡς ἄνω Τράπεζαν. Τὴν 6ην Αὐγούστου (ἀριθ. 6948) τηλεγραφεῖ ὁ Πρεσβευτής μας τὰ ἑξῆς: «Κατόπιν ἀναγγελίας σήμερον κυρώσεως ὑπὸ Προέδρου Ἡνωμένων Πολιτειῶν νόμου περὶ δικαιοδοσίας Τραπέζης Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν, ἀντιμετωπισθῇ παροχὴ δανείων εἰς διάφορα Κράτη, ὡς Ρωσίαν, Γαλλίαν, Τσεχοσλοβακίαν, Ὁλλανδίαν, Βέλγιον, Δανίαν καὶ Νορβηγίαν. Ἐπίσης Πολωνία ζητεῖ δάνειον 600 ἑκατομμυρίων... εἰς γενομένην ἐν Πρεσβείᾳ σύσκεψιν... F. E. A. ἐπέστησε προσοχὴν ἡμῶν ἐπὶ ἀνάγκης ὑποβάλωμεν ταχύτερον στοιχεῖα διὰ ζητούμενον ὑφ’ ἡμῶν δάνειον καὶ χρησιμοποίησιν προϊόντος αὐτοῦ, ἵνα προλάβωμεν ἄλλα Κράτη καθόσον ὑπάρχει κίνδυνος περιορισμοῦ ἡμετέρου δανείου λόγῳ ἐξαντλήσεως πιστώσεως Τραπέζης, ὅταν κατακυρωθοῦν δάνεια εἰς πλεῖστα Κράτη. Προεργασία παραχωρήσεως δανείων ἄρχεται 15 Αὐγούστου...», τοὐτέστιν, ἔπειτα ἀπὸ μίαν ἢ δύο ἑβδομάδας μετὰ τὴν πρόσκλησιν ἡμῶν παρὰ τῆς F.E.A., ἐπειδὴ ἐκυρώθη ὁ νόμος καὶ ἐπρόκειτο ν’ ἀρχίσῃ ἡ λειτουργία τῆς Τραπέζης Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν, ἐκλήθημεν, ὅπως, ἀνεξαρτήτως τῆς πιστώσεως τῶν 20 ἑκατ. δολλαρίων, ὑποβάλωμεν τὸ ταχύτερον καὶ ἄλλην αἴτησιν δανείου, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπεν ἀπαραιτήτως νὰ συνοδευθῇ μὲ ὅλα τὰ σχετικὰ σχέδια καὶ μὲ ὅλα τὰ ἀναγκαῖα προγράμματα· καὶ εἰς τὸ τηλεγράφημα αὐτό, ὅπως συνήθως, οὐδεμία δίδεται ἀπάντησις. Θὰ χρειασθῇ δὲ νὰ ἐπανέλθῃ καὶ πάλιν τὴν 10ην Αὐγούστου (ἀριθ. 7056) ὁ Πρεσβευτής μας, ἐν Οὐασιγκτῶνι, διὰ νὰ κρούσῃ τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Κατὰ ἐγκύρους πληροφορίας. — τηλεγραφεῖ— περιελθούσαις ἡμῖν σήμερον, αἰτήσεις χρηματοδοτήσεως ὑποβληθεῖσαι μέχρι τοῦδε ὑπὸ διαφόρων Κρατῶν εἰς Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν, ἀνῆλθον ἤδη εἰς 2 δισεκατομμύρια 600 ἑκατομμύρια. Κυβέρνησις ὑποβάλῃ τὸ ταχύτερον εἰς τὴν ἐν λόγῳ Τράπεζαν ὅπερ θέλει ὁρίσῃ. Ἄλλως κινδυνεύομεν ἀποκλεισθῶμεν λόγῳ πιθανῆς ἐξαντλήσεως ὁρίου 3 δισεκατομμυρίων 500 ἑκατομμυρίων ὁρισθέντος ὑπὸ Κογκρέσσου. Σημειωτέον ὅτι αἴτησις ἀποβλέπει μόνον εἰς τὸ νὰ λάβωμεν σειρὰν μεταξὺ αἰτούντων Κρατῶν ἄνευ δεσμεύσεώς τινος. Παρακαλῶ τηλεγραφήσατε ἐπειγόντως». Καὶ εἰς αὐτὸ τὸ τηλεγράφημα, ἀκόμη οὐδεμία δίδεται ἀπάντησις. Καὶ τὴν 14ην Αὐγούστου ἐπανέρχονται καὶ ὁ Πρεσβευτής μας (ἀριθ. 7188–9566) καὶ ὁ κ. Ἀργυρόπουλος (ἀριθ. 7188–9542) νὰ τονίσουν τοὺς κινδύνους καθυστερήσεως καὶ νὰ ἐπιστήσουν τὴν προσοχήν μας ἐπὶ τῆς ἀνάγκης τῆς ἐπιταχύνσεως ὑποβολῆς αἰτήσεως ἡμῶν εἰς Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν... πρὸ ἐξαντλήσεως τεθέντος ὁρίου...». Τὰ δύο αὐτὰ τηλεγραφήματα προφανῶς διεσταυρώθησαν μὲ τὴν ἀπάντησιν τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβερνήσεως (ἀριθ. 9565) 11.8.45), ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἐπὶ ὑμετέρων τηλεγραφημάτων σχετικῶν πρὸς Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν ἔχομεν τιμὴν ἀνακοινώσωμεν τὰ ἑξῆς: Κυβέρνησις ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν ἐμφανιζομένην δυνατότητα δανεισμοῦ καὶ ἐκτιμᾷ αὐτὴν ὅλως ἰδιαιτέρως. Ἵνα ὅμως εὑρισκώμεθα ἐντὸς πραγματικότητος καὶ περιφρουρήσωμεν πλήρως συμφέροντα χώρας, δέον ἔχωμεν πρὸ ὀφθαλμῶν ὅτι ἐκ δανεισμοῦ τούτου θέλει προκύψει μελλοντικῶς ἐπιβάρυνσις οἰκονομίας μας μὲ τόκους καὶ χρεωλύσια ἢ ἐπιστροφὴν κεφαλαίου... πρέπει συνεπῶς νὰ καταβάλωμεν πᾶσαν προσπάθειαν ὥστε νὰ προμηθευθῶμεν μόνον ἀπαραίτητα εἴδη, ὑπὸ συμφερωτέρους δυνατοὺς ὅρους καὶ οὕτω ἐξασφαλίσωμεν μεγίστην δυνατὴν ὠφέλειαν ἐκ τοιούτου δανεισμοῦ. Αἱ ἀνάγκαι ἡμῶν εἶναι ἐπιτακτικαί, ἀλλὰ θὰ ἦτο σφάλμα ἂν κατελήγομεν νὰ ἀγοράσωμεν ὁ,τιδήποτε προσφέρεται εἰς ὁσονδήποτε ὑψηλὰς τιμάς, μὲ ἀντίληψιν, ὅτι δέον σπεύσωμεν ἐπωφεληθῶμεν τῆς εὐκαιρίας δανεισμοῦ. Φρονοῦμεν δὲν πρέπει ἀνησυχῶμεν διότι ἄλλαι χῶραι ὑπέβαλον ἤδη αἰτήσεις διὰ μεγάλα ποσά, καθόσον εἶναι ἀπίθανον, ὅτι Ἀμερικανικαὶ ἀρχαὶ θὰ χορηγήσουν τὰ διαθέσιμα ποσὰ εἰς πρῶτον αἰτοῦντα ἄνευ ἐμπεριστατωμένου ἐλέγχου. Πιστεύομεν ἀντιθέτως, ὅτι θέλει ἐκτιμηθῆ παρ’ αὐτῶν περίσκεψις μεθ’ ἧς Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις χειρίζεται ζήτημα... ὑπολογίζομεν Ἑλληνικὰς ἀνάγκας δι’ ἀνασυγκρότησιν Χώρας, ἃς δὲν θέλει καλύψει ΟΥΝΡΡΑ... ἐκ 250 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἐξουσιοδοτοῦμεν δὲ Ὑμᾶς ὅπως διὰ ποσὸν τοῦτο ὑποβάλητε ἐπισήμως αἴτησιν... Βαρβαρέσσος». Νομίζομεν ὅτι διὰ τοῦ τηλεγραφήματος τούτου ὁ κ. Βαρβαρέσσος, ὁμολογεῖ ὅτι, ἡ πρόσκλησις ἢ ὑπόδειξις τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως, τόσον πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ὅσον πρὸς τὴν Γαλλίαν, ἢ τὴν Ὁλλανδίαν, ἢ πρὸς Πολωνίαν, ἢ πρὸς τὴν Τσεχοσλοβακίαν, πρὸς ὑποβολὴν αἰτήσεως, οὐδεμίαν δημιουργεῖ ὑποχρέωσιν διὰ τὴν Ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν ἢ διὰ τὴν Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν ὅπως παράσχῃ ὡρισμένον δάνειον. Ἀπορῶ, δέ, πῶς ἐκ τοῦ γεγονότος τῆς ἁπλῆς ὑποδείξεως ἡ ὁποία ἐγένετο ἐξ ἴσου καὶ πρὸς τὰς λοιπὰς χώρας ὅπως ὑποβάλωμεν μίαν αἴτησιν δανείου, συνήγαγε τὸ συμπέρασμα, ὅτι τόσον ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις, ὅσον καὶ ἡ Τράπεζα Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν, ἀνέλαβον μόνον ἔναντι ἡμῶν, καὶ οὐχὶ ἔναντι τῶν λοιπῶν Χωρῶν, τὴν ὑποχρέωσιν νὰ μᾶς ἐξασφαλίσουν δάνειον καθωρισμένου μάλιστα ποσοῦ, 250 ἑκατομμυρίων. Ἀπὸ κανένα τηλεγράφημα δὲν ἐξάγεται ἡ ἀνάληψις τοιαύτης ρητῆς ὑποχρεώσεως, εἴτε ἐκ μέρους τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως, εἴτε ἐκ μέρους τῆς Τραπέζης. Τὸ ἀντίθετον μάλιστα δυνάμεθα νὰ συναγάγωμεν, τόσον ἀπὸ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 7056, ἀναγνωσθὲν ἤδη τηλεγράφημα τοῦ Πρεσβευτοῦ μας, εἰς τὸ ὁποῖον ρητῶς δηλοῦται ὅτι ἡ ὑποβολὴ αἰτήσεως πρὸς τὴν Τράπεζαν Ἐξαγωγῶν–Εἰσαγωγῶν, ἀποβλέπει μόνον εἰς τὸ νὰ λάβωμεν σειρὰν μεταξὺ τῶν αἰτούντων Κρατῶν, καὶ ὅτι δὲν δημιουργεῖ «οὐδεμίαν δέσμευσιν» διὰ κανένα. Ὅσον καὶ ἀπὸ ἕτερον τηλεγράφημα τοῦ ἰδίου (ὑπ’ ἀριθ. 8756– 22.9.45), εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται ὅτι «ὡς μοὶ ἐδηλώθη... λόγῳ πληθώρας ὑποβληθεισῶν αἰτήσεων δανείων, ὧν ποσὸν ὑπερβαίνει κατὰ πολὺ ἐγκριθὲν ὑπὸ Νομοθετικῶν Σωμάτων πίστωσιν εἰς Τράπεζαν, ἀπεφασίσθη ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν ἐν τῷ συνόλῳ των ἀνάγκαι ἀνοικοδομήσεως ὅλων ὁμοῦ παθόντων Κρατῶν καὶ κατανεμηθοῦν εἰς ταῦτα διαθέσιμα Τραπέζης βάσει σοβαρότητος παρουσιαζομένων ἀναγκῶν. Οὕτω ἕκαστον Κράτος θὰ λάβῃ τμῆμα τοῦ ὑπ’ αὐτοῦ ἐκτεθέντος ποσοῦ δανείου ἀνάλογον πρὸς μέγεθος καὶ σοβαρότητα ζημιῶν καὶ ὑφισταμένων ἐπιτακτικῶν ἀναγκῶν του... Σύμβουλος ἐτόνισεν ὅτι, ἡμετέρα αἴτησις δανείου 250 ἑκατομμυρίων παραμένει ἐκκρεμὴς λόγῳ μὴ ὑποβολῆς δικαιολογητικῶν στοιχείων, οὐδὲ θέλει ἐξετασθῆ ἐφ’ ὅσον δὲν παρουσιάζονται στοιχεῖα ταῦτα. Συνεπῶς, παρετήρησα, εἶναι οὐσιῶδες δι’ ἡμᾶς μὴ καθυστερήσητε ἐπὶ πλέον ὑποβολὴν δικαιολογητικῶν καὶ παρουσιάσητε ὅσον τὸ δυνατὸν πληρέστερα καὶ πειστικώτερα τοιαῦτα... Ἀναφέρω ὑμῖν ἀνωτέρω, παρακαλῶ μοὶ ἐπιτραπῇ ὑποβάλω πεποίθησίν μου ὅτι, περαιτέρω καθυστέρησις ὑποβολῆς ἀπὸ πολλοῦ ζητουμένων παρ’ ἡμῶν δικαιολογητικῶν στοιχείων, δύναται ἔχῃ σοβαρωτάτας συνεπείας ἐπὶ ὅλου ζητήματος χορηγήσεως ἡμῖν δανείου. Ὑφίσταται σοβαρὸς κίνδυνος προτιμηθῶσιν ἄλλα Κράτη εἰς βάρος ἡμῶν...». Κύριοι, προκύπτει σαφὲς ἐκ τῶν τηλεγραφημάτων τούτων, ὅτι οὐδεμίαν ὑποχρέωσιν ἀνέλαβον ἔναντι ἡμῶν ἡ Ἀμερικανικὴ Κυβέρνησις καὶ ἡ Τράπεζα Ἐξαγωγῶν Εἰσαγωγῶν, εἴτε ὡς πρὸς τὸ ποσόν, εἴτε ὡς πρὸς τὸν χρόνον παροχῆς τοῦ δανείου. Ἀντιθέτως, μάλιστα, λόγῳ τῆς πληθώρας τῶν αἰτήσεων, φαίνεται ὅτι κατέληξαν εἰς τὴν ἀπόφασιν νὰ περικόψουν τὰ αἰτηθέντα ποσὰ καὶ νὰ τὰ περιορίσουν εἰς ἕνα μόνον ποσοστόν. Εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νὰ ὁμιλῇ κανεὶς σοβαρῶς περὶ «ἀπολεσθέντος δανείου 250 ἑκατομμυρίων», ὅταν τοιαύτη ἀβεβαιότης ἐπεκράτει ὡς πρὸς τὸ ποσόν; Ἢ εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι «ἡ παροχὴ τοῦ δανείου ἦτο ἀπολύτως ἐξησφαλισμένη», ὅταν ἡ παροχὴ αὐτὴ ἦτο ρητῶς συνδεδεμένη μὲ τὴν κατάρτισιν πλήρους καὶ λεπτομεροῦς σχεδίου, τὸ ὁποῖον οὔτε ὑπῆρχε καὶ διὰ τὸ ὁποῖον οὐδεμία ἐγένετο προπαρασκευή; Δι’ αὐτό, κ. ὁμολογῶ ὅτι αἰσθάνομαι εἰλικρινῶς ἀπορίαν, πῶς ὁ κ. Βαρβαρέσσος, πάντοτε προσεκτικὸς καὶ σώφρων, πῶς, χωρὶς νὰ ἔχῃ κανενὸς εἴδους ἐξασφάλισιν, οὔτε ὡς πρὸς τὸ ποσόν, οὔτε ὡς πρὸς τὸν χρόνον τῆς ἐγκρίσεως, χωρὶς κἂν νὰ ἔχῃ ἀρχίσει τὴν κατάρτισιν πλήρους καὶ λεπτομεροῦς σχεδίου ἢ προγράμματος ἔσπευσεν ἀπὸ τοῦ Ραδιοφώνου τὴν 18ην Αὐγούστου νὰ βεβαιώσῃ ἀπεριφράστως τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν περὶ τῆς ἀσφαλοῦς καὶ προσεχοῦς παροχῆς δανείου 250 ἑκατομμυρίων δολλαρίων....

§39Π. ΚΑΝΤΖΙΑΣ. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην δὲν ἐκάλεσεν ὁ Ἀμερικανὸς Πρεσβευτὴς τὸν ἀντιπρόσωπόν μας καὶ τοῦ ἔκαμε παραστάσεις;

§40Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Οἰκον. καὶ Συντ.). Ἔχετε ὀλίγην ὑπομονήν. Θὰ σᾶς κάμω πλήρη ἐξιστόρησιν τῶν γεγονότων. Εἶναι προφανές, κύριοι, ὅτι ἡ ἀναγγελία τοῦ κ. Βαρβαρέσσου, περὶ παροχῆς δανείου, ὑπῆρξεν ἐντυπωσιακὴ καὶ ἐσπευσμένη. Τοῦτο καταφαίνεται ἀναμφισβητήτως ἐκ τοῦ ἀντικτύπου, τὸν ὁποῖον προὐκάλεσεν εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, ἡ εἴδησις ὅτι εἰς τὰς Ἀθήνας, συνεπείᾳ ἀπεριφράστου διαβεβαιώσεως τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ, ἔχει δημιουργηθῆ πλέον ἡ πεποίθησις, ἡ ὁποία συνεχῶς ἔκτοτε καὶ ἀδιαλείπτως ἐπαναλαμβάνεται διὰ τοῦ τύπου καὶ διὰ τοῦ ραδιοφώνου, ὅτι ἡ χορήγησις εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐνισχύσεως 250 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, εἶναι ζήτημα ἐλαχίστου χρόνου. Ἀκούσατε ὅσα μᾶς ἀποκαλύπτει ἐπὶ τοῦ ἀντικτύπου τούτου, ὁ ἐν Οὐασιγκτῶνι Πρεσβευτής μας, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10308 (20.9.45). «Κατ’ ἀνακοίνωσιν τῆς F.E.A.— μᾶς τηλεγραφεῖ — ἠκούσθη πρό τινων ἡμερῶν ὑπὸ Ἀμερικανικοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ, ἐκπομπὴ ἐξ Ἀθηνῶν, μεταδίδουσα ὅτι ἐκλείσθη συμφωνία μεθ’ ἡμῶν, διὰ πίστωσιν 250 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Δημοσιότης αὕτη ἐνεποίησεν ἐνταῦθα λίαν δυσάρεστον ἐντύπωσιν καὶ δὲν ἀποκρύπτω ἐδυσχέρανεν ὑπόθεσίν μας ἕνεκα ὑπάρξεως παρομοίων αἰτημάτων καὶ ἄλλων Κρατῶν. Ἐνδείκνυται ἀπολύτως γίνῃ ἀνακοίνωσις Ἀθήνας, ὅτι εἴδησις ὑπῆρξε πρόωρος καὶ ὅτι διαπραγματεύσεις ἐξακολουθοῦν. Παρακαλῶ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν τελικὴ ἀπόφασις δι’ ἀνωτέρω ποσὸν ἀπαιτήσῃ ἱκανὸν χρόνον... Ἐπὶ πλέον δὲν δυνάμεθα γνωρίζωμεν εἰς ποῖον ποσὸν συναινέσῃ τελικῶς Τράπεζα. Συνεπῶς ἐνδείκνυται ἀποφεύγετε δημιουργία παρ’ Ἑλληνικῇ κοινῇ γνώμῃ ἐντυπώσεων ἀνταποκρινομένων αὐστηρῶς πρὸς τὰ πράγματα, ἰδίως προκειμένου περὶ διαπραγματεύσεων πρὸς ξένας Κυβερνήσεις. Ὅπως βλέπετε, ἡ πρόωρος καὶ ἐσπευσμένη ἀνακοίνωσις περὶ τῆς βεβαιότητος ἐξασφαλίσεως τοῦ ποσοῦ τῶν 250 ἑκατομμυρίων προὐκάλεσε τὴν ἐξέγερσιν καὶ τὰς διαμαρτυρίας καὶ ἔθεσεν εἰς ἄμεσον κίνδυνον τὰς διαπραγματεύσεις ἐν Ἀμερικῇ. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι δὲν ὑπῆρχεν ἀπολύτως τίποτα τὸ βέβαιον πλὴν τῆς ὑποδείξεως πρὸς ὑποβολὴν αἰτήσεως. Ὅτι δὲν ὑπῆρχεν οὐδεμία ἐξασφάλισις ἢ διαβεβαίωσις πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν. Καὶ ὅτι δὲν ὑπῆρχον πρὸ παντὸς αἱ προϋποθέσεις ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐξηρτᾶτο ἡ χορήγησις τοῦ δανείου αὐτοῦ, δηλονότι ἡ κατάστρωσις καὶ ἡ ὑποβολὴ τῶν σχεδίων καὶ τῶν προγραμμάτων. Ὑπάρχει καὶ ἓν ἄλλο ἀκόμη τηλεγράφημα ἀνάλογον, τὸ ὁποῖον δεικνύει, ἐπίσης, ποίαν δυσφορίαν προὐκάλει εἰς τοὺς ἁρμοδίους τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἡ σχετικῶς ἐπαναλαμβανομένη καὶ κυκλοφοροῦσα εἴδησις, περὶ δανείου 250 ἑκατομμυρίων. Διὰ τοῦ ἐν λόγῳ τηλεγραφήματος (ὑπ’ ἀριθ. 364 καὶ 1038)5 τῆς 21 καὶ 24.9.45) ὁ Πρεσβευτής μας μᾶς ἀνακοινώνει τὰ ἑξῆς: «Πρὸ ὀλίγου εἰδοποιήθην ὅτι χθὲς ἐγένετο καὶ νέα ἀνακοίνωσις ἐν Ἀθήναις ἐκ μέρους, ὡς μοὶ ἐλέχθη, τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως περὶ χρησιμοποιήσεως τοῦ χορηγηθέντος ὑπὸ Ἀμερικῆς δανείου 250 ἑκατομμυρίων. Παρακαλῶ μοὶ ἐπιτραπῇ ἰδιαιτέρως ἐπισύρω προσοχὴν ὑμῶν ἐπὶ ἀνωτέρω, καθ’ ὅσον γενόμεναι ἀνακοινώσεις, καθίστανται πρόξενοι ζημίας συμφερόντων μας». Ἐμερίμνησεν ἤδη, ὅπως προληφθῇ ἐνδεχομένη διάψευσις ἐκ μέρους ἁρμοδίων Ἀμερικανικῶν Ὑπηρεσιῶν. Ἐφθάσαμεν τοιουτοτρόπως, χάρις εἰς τὴν δήλωσιν, ὅτι μᾶς παρεσχέθη δάνειον 250 ἑκατομμυρίων, εἰς τὸν κίνδυνον τῆς διαψεύσεως ἐκ μέρους τῶν Ἀμερικανικῶν ὑπηρεσιῶν, καὶ μόνον ἡ ἐπέμβασις τοῦ Πρεσβευτοῦ μας ἀπέτρεψε τὸν ἐξευτελισμὸν μιᾶς ἐπισήμου ἀνασκευῆς καὶ διαψεύσεως. Ὅπως βλέπετε, ἐκ τῶν ἐγγράφων, τὰ ὁποῖα σᾶς ἀνέγνωσα, οὐδεμία μοῦ ἐδόθη ὑπόσχεσις περὶ παροχῆς 250 ἑκατομμυρίων δανείου. Οὐδέποτε μοῦ ἐδόθη προκαταβολὴ ἀπέναντι αὐτοῦ, ἐξ 25 ἑκατομμυρίων, πλὴν τῆς προσκλήσεως, πλὴν τῆς ὑποδείξεως πρὸς ὑποβολὴν αἰτήσεως, ἡ ὁποία ἐγένετα προφανῶς καὶ πρὸς ἄλλας χώρας· οὐδεμία ἄλλη ἔνδειξις ἐμφανίζεται, ἐκ τῶν ἐπισήμων τηλεγραφημάτων. Ἀντιθέτως εἶναι βέβαιον, ὅτι ἐχάσαμεν, συνεπείᾳ βραδύτητός μας, καὶ συνεπείᾳ ἐλλείψεως προπαρασκευῆς, μίαν πίστωσιν 20 ἑκατομμυρίων ἄτοκον καὶ ἄμεσον, ἡ ὁποία, ὅμως, εἶχε μίαν ἰδιαιτέραν σπουδαιότητα καὶ σημασίαν. Τὴν σημασίαν ταύτην καὶ τὴν σπουδαιότητα, μᾶς τονίζει εἰς τὴν ἀπὸ 10 Ἰανουαρίου 1947 ἔκθεσιν, ἡ ἐν Οὐασιγκτῶνι Οἰκονομική μας Ἀντιπροσωπεία, ἡ ὁποία γράφει: «...Λόγῳ ἐλλείψεως στοιχείων, ἀπωλέσαμεν τὴν εὐκαιρίαν ν’ ἀποκτήσωμεν τὴν προσενεχθεῖσαν ἡμῖν πίστωσιν, τῶν 20 ἑκατομμυρίων δολλαρίων... Ταύτης θὰ ἠδυνάμεθα νὰ κάμωμεν τότε χρῆσιν, ταχέως καὶ ἐπωφελῶς, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι θὰ ἐχρησιμοποιοῦσαμεν διὰ τὰς ἀγορὰς τοῦ Ὀργανισμοῦ F.E.A., ἔχοντες ἐμπορικὴν ἐμπειρίαν καὶ γνῶσιν τῆς ἀγορᾶς, ἀφ’ ἑτέρου δέ, διότι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην προσεφέροντο περισσότερα βιομηχανικὰ εἴδη, παρὰ σήμερον, καὶ ὑπὸ καλυτέρους ὅρους τιμῶν. Ἐὰν ἐδραττόμεθα τῆς εὐκαιρίας ταύτης, τότε ἀμέσως θὰ ἦτο κατὰ πολὺ διάφορος ἡ θέσις μας, ἀπέναντι τῆς ΕΧΙ-ΜΠΑΓΚ, εἰς τὰς περαιτέρω προσπαθείας μας, πρὸς ἐπίτευξιν εὐρυτέρων πιστώσεων. Δυστυχῶς, δὲν ἤμεθα παρεσκευασμένοι ἐν Ἀθήναις, δι’ ἕνα τοιοῦτον σκοπόν. Δηλαδὴ μᾶς ἔλειπον αἱ σχετικαὶ μελέται, καὶ τὸ ἀναγκαῖον πρόγραμμα διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῆς Χώρας καὶ τότε ὅπως καὶ βραδύτερον...». Συνεπῶς, κυρίως, τὸ μόνον βέβαιον εἶναι, ὅτι ἐξ ὑπαιτιότητός μας ἀπωλέσαμεν 20 ἑκατομμύρια δολλαρίων πιστώσεις, ἐξαιρετικῆς σημασίας καὶ λόγῳ τῆς δυνατότητος τῆς ἀμέσου χρησιμοποιήσεώς των, καὶ λόγῳ τοῦ ἐπιπέδου τῶν τιμῶν, καθ’ ὃν χρόνον ἐδίδοντο αἱ πιστώσεις αὗται. Ὅπως εἶναι ἀκόμη βέβαιον, ὅτι ἡ χορήγησις τῶν 250 ἑκατομμυρίων ἐξηρτήθη βασικῶς καὶ πρωταρχικῶς ἀπὸ τὴν παρασκευὴν καὶ ὑποβολὴν πλήρους προγράμματος καὶ λεπτομερῶν στοιχείων. Ἡ ἔλλειψις προγράμματος καὶ ἡ ἀντ’ αὐτοῦ καθιέρωσις τοῦ σχήματος τῶν πινάκων, ὑπῆρξε μαζὶ μὲ τὸν ἀδέξιον καὶ ἐντυπωσιακὸν χειρισμόν, εἷς ἐκ τῶν λόγων τῆς ἀποτυχίας τῆς πιστώσεως αὐτῆς, ὅπως καὶ μετὰ ταῦτα τῆς πιστώσεως τῶν 26 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Καὶ ἐχρειάσθη νὰ παρέλθῃ ἀκόμη πολὺς χρόνος, διὰ νὰ κατανοήσωμεν ὅλοι μας ποία εἶναι ἡ διαφορά, ποία εἶναι ἡ ἀπόστασις μεταξὺ τῶν πινάκων καὶ τοῦ σχεδίου ἢ προγράμματος. Ἐδοκιμάσαμεν καὶ ἡμεῖς ὅπως καὶ σεῖς εἰς βάρος τῶν συμφερόντων τῆς Χώρας μας τί σημασίας σχέδιον καὶ τί σημασίας πίναξ. Καὶ ἐὰν ὅλοι ἡμεῖς θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἔχωμεν κἄποιαν δικαιολογίαν, σᾶς ἐρωτῶ: Θὰ ἦτο ἆράγε δυνατὸν νὰ δικαιολογηθῇ, ὁμοίως, καὶ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος συνεχῶς διαμένων εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἐκ τοῦ σύνεγγυς παρακολουθῶν τὰ διεθνῆ οἰκονομικὰ προβλήματα, θὰ ὤφειλε νὰ γνωρίζῃ ὅτι οὐδεμία δανειακὴ ἐνίσχυσις θὰ παρείχετο εἰς τὴν Ἑλλάδα, χωρὶς τὴν ὕπαρξιν μεθοδικοῦ προγράμματος δραστικῆς ἀξιοποιήσεώς της; Ἐὰν δὲ τοῦτο ἐγνώριζε, καὶ ἐὰν πρὸς τὴν κατεύθυνσιν αὐτὴν θὰ εἶχε στρέψει ἔκτοτε τὴν προσπάθειάν μας, ὡς πρὸς τὴν ἀνασυγκρότησιν, ἴσως νὰ ἦτο σήμερον διαφορετικὴ ἡ θέσις τῆς Χώρας μας, ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἀνοικοδόμησιν. Κύριοι, ἐρχόμεθα εἰς τὸ τρίτον θέμα, εἰς τὴν τρίτην κατηγορίαν, τῆς συνεχοῦς περικοπῆς τῆς βοηθείας τῆς Οὔνρρα. Ἐξ ὑπαιτιότητος τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων, ἰσχυρίζεται ὁ κ. Βαρβαρέσσος ὅτι «ἐνῷ ἡ Ἑλλὰς ἐδικαιοῦτο καὶ ἠδύνατο νὰ λάβῃ παρὰ τῆς Οὔνρρα ἐνίσχυσιν 450 ἑκατομμυρίων δολλαρίων», καίτοι αὐτὸς ὡς ἀντιπρόσωπος τῆς Ἑλλάδος κατ’ Αὔγουστον 1944 ἐζήτησεν, ὡς γράφει, ἐνίσχυσιν 375 ἑκ. δολλαρίων, «ἐν τούτοις ἡ Ἑλλὰς δὲν ἔλαβε τελικῶς παρὰ μόνον 358 ἑκατομμύρια». Ἀπὸ δὲ τοῦ Ἰανουαρίου 1946 τὰ Ἑλληνικὰ προγράμματα ὑφίσταντο «συνεχεῖς περικοπὰς πρὸς ὄφελος ἄλλων Χωρῶν». Διατὶ δὲ τοῦτο; «Διότι πολύτιμα καὶ σπανίζοντα εἴδη ἀξίας ἑκατομμυρίων, παρέμενον ἀχρησιμοποίητα καὶ ἀδιανέμητα ἢ διηρπάζοντο ἢ περιήρχοντο εἰς χεῖρας τῶν ἐκμεταλλευτῶν. Διότι εἰς ἐντόνους καὶ συνεχεῖς παρουσιάσεις τῆς Οὔνρρα, αἱ Ἑλληνικαὶ Κυβερνήσεις ἀπήντων μὲ ὑποσχέσεις, ἃς οὐδέποτε ἐτήρουν. Διότι κατόπιν τούτου, βάμβαξ προοριζόμενος διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀπεστέλλετο εἰς Γιουγκοσλαυΐαν καὶ φάρμακα προοριζόμενα διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀπεστέλλοντο εἰς Κίναν...». Κύριοι, ὁμολογῶ ὅτι καταπλήσσομαι πρὸ τῶν ἀβασίμων, πρὸ τῶν συκοφαντικῶν αὐτῶν ἰσχυρισμῶν, τοὺς ὁποίους μόνον οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος εἶχον ἐπινοήσει καὶ διαδώσει διὰ νὰ διασύρουν καὶ νὰ μειώσουν τὴν θέσιν μας εἰς τὸν ἔξω κόσμον. Δὲν θὰ ἔπρεπε, νομίζω, νὰ ἐπαναληφθοῦν ἀβασανίστως ἀπὸ τὸ στόμα ἑνὸς Ἕλληνος. Μέχρι τοῦ Μαΐου 1946, ἀντιπρόσωπός μας εἰς τὴν Οὔνρρα ἦτο ὁ κ. Βαρβαρέσσος. Ἀπὸ τοῦ Μαΐου 1946 εἶναι ὁ κ. Ζολώτας... (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ἀκούονται φωναὶ ἐναντίον τοῦ κ. Ζολώτα, ὑπὸ μέρους βουλευτῶν τῆς δεξιᾶς καὶ δημιουργεῖται θόρυβος).

§41Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Παρακαλῶ, κύριοι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ διαμαρτυρηθῶ. Ἡ ἀτομική μου γνώμη, εἶναι ὅτι πρόκειται περὶ ἀρίστου ἐπιστήμονος, περὶ ἀνθρώπου τιμίου καὶ σεμνοῦ, ὁ ὁποῖος προσέφερεν ὑπηρεσίας πολλὰς εἰς τὴν Πατρίδα. Ἀκούσατε τί λέγει ὁ κ. Ζολώτας, διὰ τὰς ἀνωτέρω κατηγορίας εἰς σχετικὴν ἐπιστολήν του, ἀπὸ 13ης Μαΐου 1947: «Ἡ Ἑλληνικὴ Ἀντιπροσωπεία παρὰ τῇ Οὔνρρᾳ τῆς Οὐάσιγκτων, οὐδέποτε ἔλαβεν ἔγγραφον διαμαρτυρίας τῆς Οὔνρρα περὶ πλημμελοῦς διαχειρίσεως τῶν ἐφοδίων. Ἐν τούτοις, εἰς διαφόρους συνεδριάσεις τῶν ἀντιπροσώπων τῶν οἰκείων τμημάτων μετὰ τῶν Ἑλλήνων ἀντιπροσώπων, ἐπανειλημμένως ἔγιναν παρατηρήσεις περὶ τῆς μὴ ταχείας, πολλάκις δὲ καὶ μὴ δικαίας διαθέσεως τῶν ἐφοδίων εἰς τὴν Ἑλλάδα... Καθ’ ὅλον τὸ διάστημα, καθ’ ὃ ἐξεπροσώπευσα τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν παρὰ τῇ Οὔνρρᾳ, οὐδεμία περικοπὴ ἐγένετο τοῦ συνολικοῦ προγράμματος, τὸ ὁποῖον ἀντιθέτως ηὐξήθη δίς. Μίαν κατὰ τὸν Ἰούλιον 1946, καὶ ἑτέραν τὸν Φεβρουάριον 1947. Ἐπὶ πλέον δὲ ἐλάβομεν καὶ 5 ἑκατομμύρια δολλαρίων ἐκ τῆς ἐκπτώσεως τῆς ἀξίας του». Φέρω εἰς γνῶσιν σας, ὅτι μέχρι τῆς 1ης Μαΐου 1946 τὴν Ἑλλάδα ἐξεπροσώπευσεν εἰς τὴν Οὔνρρα συνεχῶς ὁ κ. Βαρβαρέσσος. Ἐγὼ ἀνέλαβα περὶ τὰς ἀρχὰς Μαΐου καὶ παρέμεινα ἐκπρόσωπος μέχρι τέλους Ἰανουαρίου 1947. Θεωρῶ σκόπιμον νὰ φέρω εἰς γνῶσιν σας, ὅτι μέχρι τῆς ἡμερομηνίας, καθ’ ἣν ἀνέλαβα τὰ καθήκοντά μου... ἡ Ἑλλάς, ἐκτὸς ἀπὸ τὰς Γενικὰς Συνελεύσεις τοῦ Συμβουλίου, δὲν ἀντεπροσωπεύθη συστηματικῶς εἰς τὰς διαφόρους Ἐπιτροπὰς τῆς Οὔνρρα, τῶν ὁποίων εἶχεν ἐκλεγῆ μέλος, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον μᾶς ἐστέρησε τῆς ἐπαφῆς καὶ τῆς ἐκ τοῦ πλησίον παρακολουθήσεως ζωτικῶν μας συμφερόντων...». Οὐδεμία συνεπῶς περικοπὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ προγράμματος τῆς Οὔνρρα ἔλαβε χώραν ἀπὸ τοῦ Μαΐου 1946. Ἀντιθέτως ἐπηκολούθησαν δύο αὐξήσεις καὶ μία τρίτη πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν. Οὐδεμία ἔγγραφος διαμαρτυρία διὰ πλημμελῆ διαχείρισιν τῶν ἐφοδίων ἀπεστάλη, ἀλλὰ μόνον παρατηρήσεις ἐγένοντο διὰ βραδύτητα ἢ ἄνισον διανομὴν ἄνευ ἑτέρων συνεπειῶν. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω τώρα, ἕνα ἔγγραφον CM 7)3)1 ἀπὸ 23 Μαΐου 1947 τοῦ κ. Μέϊμπεν, Ἀρχηγοῦ τῆς Οὔνρρα ἐν Ἑλλάδι, διὰ νὰ κρίνετε κατὰ πόσον οἱ χαρακτηρισμοί μου ἦσαν ὑπερβολικοί. Γράφει, λοιπόν, ὁ κ. Μέϊμπεν (ἀναγινώσκει): «Πρὸ τῆς ἀπελευθερώσεως τῶν διαφόρων χωρῶν, τῶν λαμβανουσῶν ἐφόδια τῆς Οὔνρρα, ἀντιπρόσωπος τῶν χωρῶν αὐτῶν κατήρτισε προγράμματα, ἐμφαίνοντα τὰς ἀνάγκας τῶν ἐν λόγῳ χωρῶν. Ἡ συνολικὴ ἀξία τῶν ἐν λόγῳ προγραμμάτων ὑπερέβαινε κατὰ πολὺ τὸ σύνολον τῶν διαθεσίμων κεφαλαίων τῆς Οὔνρρα· τὸ ἀρχικὸν πρόγραμμα τῆς Ἑλλάδος ἦτο, νομίζω, 375 ἑκατομμύρια. Ἡ Οὔνρρα δὲν εἶχεν ἐξουσιοδότησιν ἐγκρίσεως ἢ μὴ τῶν ἐν λόγῳ προγραμμάτων. Ἠδύνατο ὅμως νὰ ἀναθεωρῇ ταῦτα καὶ νὰ ὑποβάλλῃ σχετικὰς συστάσεις εἰς τὴν Κεντρικὴν Ἐπιτροπὴν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν... Τὸ φθινόπωρον τοῦ 1945 ἐξητάσθησαν ἐκ νέου αἱ ἀνάγκαι τῶν λαμβανουσῶν ἐφόδια χωρῶν καὶ ἐτέθησαν σταθεροὶ ἀριθμοὶ προϋπολογισμοῦ διὰ τὰς ἀντιστοίχους χώρας. Εἰς ἐνίας περιπτώσεις τοῦτο ἐπέφερε τὴν κατὰ 30 ἕως 40% μείωσιν τοῦ ἀρχικοῦ προγράμματος τῶν ἀναγκῶν, ὅπερ κατηρτίσθη ὑπὸ τῶν ἀντιπροσώπων τῶν χωρῶν. Προκειμένου περὶ τῆς Ἑλλάδος, ἡ μείωσις ἦτο κατωτέρα τῶν 7%... Ὡς τυγχάνει γνωστόν, τὰ προγράμματα εἰσαγωγῶν συντάσσονται ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων Ὑπουργείων καὶ ὑποβάλλονται εἰς τὴν Οὔνρρα μὲ τὴν παράκλησιν ὅπως τὰ ἐν τῷ προγράμματι ἐφόδια κομισθοῦν εἰς τὴν Ἑλλάδα ὅσον τὸ δυνατὸν ταχύτερον. Ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις, ἐπέφερε τροποποιήσεις εἰς τὰ ἐν λόγῳ προγράμματα, πρὸς ἀντιμετώπισιν ὑφισταμένων ἀναγκῶν. Τῇ παρακλήσει τῆς Κυβερνήσεως, ἐὰν ὁ προϋπολογισμὸς τροφίμων διὰ τὴν Ἑλλάδα ηὐξήθη μὲ ἀντίστοιχον μείωσιν ἑτέρων προγραμμάτων, ἐφόδια ἀκυρωθέντα εἰς τὸ Ἑλληνικὸν πρόγραμμα, εἴτε δὲν ἠγοράσθησαν ἤ, ἐὰν εἶχον ἤδη ἀγορασθῆ, ἐστάλησαν προφανῶς εἰς ἑτέραν χώραν, ἔνθα δὲν ἠδύνατο νὰ χρησιμοποιηθοῦν. Ἐφόδια, εἰδικῶς συμπεριληφθέντα εἰς τὸ πρόγραμμα τῆς Ἑλλάδος καὶ μὴ ἀκυρωθέντα παρὰ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, ἐστάλησαν ἐνταῦθα, ἐφ’ ὅσον ἐτύγχανον διαθέσιμα καὶ ἐν οὐδεμιᾷ περιπτώσει ἐστάλησαν ταῦτα εἰς ἑτέρας χώρας... Αἱ κυρώσεις τῆς Οὔνρρα κατὰ πάσης χώρας, μὴ συμμορφουμένης πρὸς τὴν Σύμβασιν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, θὰ ἦτο διακοπὴ τῶν εἰσαγωγῶν. Οὐδέποτε ἐλήφθησαν τοιαῦται κυρώσεις κατὰ τῆς Ἑλλάδος, οὔτε ἐπληροφόρησαν ποτὲ μέλος τι τῆς Κυβερνήσεως ὅτι ἤθελον συστήσει τὴν λῆψιν τούτων. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι, ἅπαντα τὰ εἰς Ἑλλάδα εἰσαχθέντα ἐφόδια δὲν ἐχρησιμοποιήθησαν πλήρως, ἀλλὰ τοῦτο ὀφείλεται κατὰ τὸ πλεῖστον εἰς τὰς ἐσωτερικὰς συνθήκας. Ἐπὶ παραδείγματι, θὰ ἐνθυμῆσθε ὅτι μέρος τῶν παρ’ ἡμῶν εἰσαχθέντων ἐφοδίων διὰ τὴν κατασκευὴν ὁδῶν δὲν ἐχρησιμοποιήθη, καθ’ ὅσον δὲν ἐθεωρήθη σκόπιμος ἡ διάθεσις μεγάλων ποσῶν εἰς δραχμάς, ἀπαραιτήτων διὰ τὴν χρησιμοποίησιν τῶν ἐν λόγῳ ἐφοδίων, διότι ἡ τεραστία αὕτη δαπάνη θὰ ἠδύνατο κάλλιστα νὰ προκαλέσῃ καὶ νέον πληθωρισμόν...». Ἐξάγεται ἐκ τοῦ ἐγγράφου τούτου σαφῶς, ὅτι μία καὶ μόνον μείωσις ἐγένετο εἰς τὸ Ἑλληνικὸν πρόγραμμα, κατὰ τὸ φθινόπωρον τοῦ 1945 καὶ κατὰ 7%, ὅτε ἀκριβῶς ἐξεπροσώπει τὴν Ἑλλάδα ὁ κ. Βαρβαρέσσος. Ἔκτοτε οὔτε μία περικοπὴ δὲν ἔλαβε χώραν, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἐγένοντο ἐπανειλημμένως τρεῖς διαδοχικαὶ αὐξήσεις. Ἐξάγεται ἀκόμη σαφῶς, ὅτι οὐδέποτε ἔλαβε χώραν μεταβολὴ ἢ ἀκύρωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ προγράμματος. Μόνον ὁσάκις ἡμεῖς ἐζητήσαμεν διὰ νὰ αὐξήσωμεν τὸ ποσοστὸν τῶν τροφίμων, τότε ἐμειώθησαν, ἀντιστοίχως προγράμματα ἀφορῶντα, ἀλλὰ εἶναι ὀλιγωτέρας ἀνάγκης δι’ ἡμᾶς. Ἡ δὲ καταγγελία ὅτι, δῆθεν, βάμβαξ τῆς Οὔνρρα ἐστάλη εἰς Γιουγκοσλαβίαν, ἀποτελεῖ καθαρὰν συκοφαντίαν, διότι συνέβη ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον, δηλαδὴ βάμβαξ προοριζόμενος διὰ τὴν Γιουγκοσλαβίαν, ἐστάλη κατὰ λάθος εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἐπειδὴ δὲ ἡ Ἑλλάς, καλῇ τῇ πίστει, τὸν ἐξεφόρτωσεν ἐπλήρωσε μεταφορικὰ καὶ ἄλλα ἔξοδα, ὅταν διεπιστώθη ὅτι ἐγένετο λάθος, ἐζητήσαμεν ὅπως κρατήσωμεν τμῆμα τοῦ βάμβακος ἔναντι τῆς λαβούσης χώραν δαπάνης. Καὶ ὅταν ἔφθασεν ἐδῶ ὁ Λαγκουάρντια, ἐπείσθη καὶ μᾶς ἄφισεν ὡρισμένην ποσότητα ἐκ τοῦ βάμβακος τῆς Γιουγκοσλαβίας καὶ ὄχι ἀντιστρόφως, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ κ. Βαρβαρέσσος.

§42Α. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Ἐπιτρέπετε, κύριε συνάδελφε, νὰ προσθέσω ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ ὑπὸ τὸν κ. Ἀργυρόπουλον εἰς τὴν Οὐάσιγκτων, εἶχεν ἐπιτύχει ἀπὸ τὴν Οὔνρρα ἕνα ἐργοστάσιον κατασκευῆς ἐδῶ πενικιλλίνης. Παρὰ τὰς ἐπιμόνους παρακλήσεις, οὐδεμίαν ἐλάμβανεν ἀπάντησιν, ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Κατὰ τὸν Αὔγουστον τοῦ 1945 καὶ ὅταν εἰς τὸ τέλος ἀπηύδησαν, ἡ Ἀμερικὴ ἐχορήγησε τὸ ἐργοστάσιόν της εἰς τὴν Γιουγκοσλαβίαν. Τὴν ἐποχὴν αὐτὴν ἦτο ὁ κ. αὐτός, ὁ ὁποῖος διαμαρτύρεται. Ἀλλὰ θὰ σᾶς ἀναφέρω καὶ τοῦτο: Τὸν Αὔγουστον τοῦ 1944, ἐντὸς τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας εἰς τὴν Οὐάσιγκτων, παρόντες ὁ Πρεσβευτὴς Διαμαντόπουλος, ὁ μακαρίτης, ὁ Πρεσβευτὴς τοῦ Καναδᾶ, κ. Δεπάστας, καὶ ὁ ἐδῶ Πρεσβευτής μας εἰς τὴν Οὐάσιγκτων, ὁ κ. Δενδραμῆς, συνεζητούσαμεν ἐπὶ τοῦ περιφήμου ἐπεισοδίου τοῦ Ναυτικοῦ κατὰ τὴν στάσιν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Τότε ἔκπληκτοι ἠκούσαμεν τὸν κ. Βαρβαρέσσον διακηρύσσοντα ὅτι, τό τε κοινωνικὸν οἰκονομικὸν καὶ κομμουνιστικὸν καθεστώς, εἶναι τελικῶς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιβληθῇ εἰς τὸν κόσμον. Ὁμολογῶ, ὅτι ἐξεπλάγην καὶ ἀγρίως τοῦ ἐπετέθην, διότι, πῶς καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου ὢν καὶ πιστεύων ταῦτα, δὲν τὰ διδάσκει καὶ ἂν τὰ πιστεύῃ, πῶς ἀνέχεται νὰ εἶναι Ἀντιπρόσωπος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως; Ἴσως ἡ στιχομυθία αὐτή, ἡ σοβαρωτάτη, τὴν ὁποίαν σᾶς ἀνέφερα, ἴσως, ὑποβοηθήσῃ εἰς τὰ συμπεράσματά σας, διότι ταῦτα ἔλεγεν ὁ κύριος αὐτός. Καὶ ὁ κύριος αὐτὸς ἐξακολουθεῖ νὰ ταξιδεύῃ ἔξω μὲ διπλωματικὸν διαβατήριον.

§43Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντ.). Τώρα ἐρχόμεθα εἰς τὴν ἄλλην κατηγορίαν, ὅτι δῆθεν ἡμεῖς εἰσηγάγομεν μὲ συνάλλαγμα προϊόντα ποὺ ἠδυνάμεθα νὰ προμηθευθῶμεν δωρεὰν παρὰ τῆς Οὔνρρα, καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐζημιώσαμεν τὸ Ἑλληνικὸν Δημόσιον δὲν ἠξεύρω πόσα ἑκατομμύρια δολλαρίων. Ἡ Οὔνρρα, δυνάμει διεθνοῦς συμβάσεως, ἐφ’ ὅσον θὰ εἰσήγοντο εἰς βοηθουμένην χώραν ἐξ ἄλλης πηγῆς εἴδη, τὰ ὁποῖα θὰ εἰσήγαγεν αὐτή, εἶχε δικαίωμα νὰ διακόπτῃ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος αὐτῆς. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, οὐδεμία τοιαύτη διακοπὴ ἐγένετο, ἐξ αὐτοῦ συνάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι, οὐδέποτε εἰσηγάγομεν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ διαθέσεως δολλαρίων πράγματα, τὰ ὁποῖα εἰσήγοντο ἐκ μέρους τῆς Οὔνρρα. Αὐτὸ ἐξάγεται, ἀναμφισβητήτως, ἀπὸ τὸ ἔγγραφον τοῦ Διοικητοῦ κ. Μέϊμπεν, ὅστις βεβαιώνει ὅτι οὐδέποτε ἔλαβε χώραν διακοπὴ τῶν εἰσαγωγῶν διὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὁσάκις δὲ ἐγένοντο εἰσαγωγαὶ ἀναλόγων προϊόντων ἐξ ἄλλων χωρῶν, τοῦτο ἐγένετο πάντοτε κατόπιν συνεννοήσεως μετὰ τῆς Οὔνρρα, ἡ ὁποία ἐπέτρεπε τοῦτο, εἴτε διότι αἱ ποσότητες ἃς εἰσῆγεν αὕτη δὲν ἦσαν ἐπαρκεῖς, εἴτε διότι δὲν εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ μᾶς προμηθεύσῃ αὕτη εἰς καλυτέρας τιμὰς προϊόντα, τὰ ὁποῖα εἰσηγάγομεν ἡμεῖς μὲ ἀνωτέρους ὅρους ἀπὸ ἄλλας χώρας.

§44Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας τὴν ἔκθεσιν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐπὶ τοῦ Προϋπολογισμοῦ 1946–47, ὅπου βεβαιοῖ ὅτι μεγάλαι ποσότητες ἐφοδίων τῆς Οὔνρρα ἔμεινον ἐναποθηκευμέναι;

§45Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Τί σχέσιν ἔχει αὐτό;

§46Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχει τὴν ἑξῆς σχέσιν: Ἡ ἔκθεσις λέγει, ὅτι μεγάλαι ποσότητες ἔμειναν ἀδιανέμητοι καὶ ἐσάπισαν καὶ διέρρευσαν εἰς τὴν μαύρην ἀγορὰν καὶ ταῦτα ἦσαν ἐν γνώσει τῆς Οὔνρρα. Ὑποστηρίζει αὐτὰ εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν, τὴν ὁποίαν ὑπέβαλεν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ, περὶ τῶν λόγων, διὰ τοὺς ὁποίους βαθμηδὸν καὶ κατ’ ὀλίγον ἠλαττώθησαν αἱ εἰσαγωγαὶ τῆς Οὔνρρα, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι αὐτοί, τοὺς ὁποίους ἀνέφερεν ὁ κύριος αὐτός, ἀλλὰ ἄλλοι λόγοι.

§47Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Κύριοι, θεωρῶ περιττὸν ν’ ἀσχοληθῶ περισσότερον μὲ τὰς ὡς πρὸς τὴν Οὔνρρα κατηγορίας κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Ταῦτα, σκοπίμως διέδωσαν εἰς ὅλον τὸν κόσμον οἱ ἐχθροὶ τῆς πατρίδος μας, διὰ νὰ μᾶς διασύρουν καὶ διὰ νὰ μᾶς μειώσουν ὅταν θὰ ἤρχιζεν ἡ συζήτησις περὶ τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Ὁμολογῶ ὅτι θλίβομαι, διότι αἱ ἀσύστατοι αὐταὶ ψευδολογίαι ἐπαναλαμβάνονται καὶ υἱοθετοῦνται μὲ τόσην προχειρότητα ἀπὸ ἕνα Ἕλληνα, τῆς περιωπῆς τοῦ κ. Βαρβαρέσσου. Εἶμαι βέβαιος ὅτι, τώρα, ἀσφαλῶς, θὰ μετανοῇ δι’ ὅσα ἔγραψεν εἰς βάρος τῆς πατρίδος του. Καὶ ἔρχομαι τώρα, κύριοι, εἰς τὸ τεράστιον, εἰς τὸ καταπληκτικὸν σκάνδαλον τῆς διαθέσεως τοῦ συναλλαγματικοῦ μας ἀποθέματος διὰ πολυτελεῖς ἢ ἀνυπάρκτους εἰσαγωγάς. Ἀκούσατε, λοιπόν, τί γράφει: «Ἕνα καταπληκτικὸν σκάνδαλον. Ἔναντι εἰσαγωγῶν 58 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἐχορηγήθη συνάλλαγμα 150 ἑκατομμυρίων». Καὶ συνεχίζει: «Κατὰ τὰς ἐπισήμους Ἀμερικανικὰς στατιστικὰς ἡ συνολικὴ ἀξία τῶν κατὰ τὸ 1946 ἐξ Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἐξαχθέντων πρὸς τὴν Ἑλλάδα ἐμπορευμάτων μέσῳ τοῦ ἐμπορίου, ἀνῆλθεν εἰς 32 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἐκ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας, συμφώνως πρὸς τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα, ἐστάλησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα εἴδη συνολικῆς ἀξίας 6,5 ἑκατομμυρίων λιρῶν, δηλαδὴ 26 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἤτοι ἐξήχθησαν ἐν συνόλῳ ἐκ τῶν δύο αὐτῶν χωρῶν εἴδη ἀξίας 58 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Γνωρίζω, ὅτι εἰσαγωγαὶ ἐγένοντο καὶ ἐξ ἄλλων χωρῶν καὶ δὴ ἐκ Τουρκίας καὶ Μέσης Ἀνατολῆς εἰς ὑπερόγκους τιμάς, ἀλλὰ ποῖος εἶναι διατεθειμένος νὰ πιστεύσῃ ὅτι αὗται ἀντιστοιχοῦν εἰς τὴν διαφορὰν μεταξὺ τῶν 150 ἑκατομ. δολλαρίων, τὰ ὁποῖα διετέθησαν δι’ εἰσαγωγὰς καὶ τῶν 58 ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα ἀντιπροσωπεύουν εἰσαγωγὰς ἐξ Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ Μεγάλης Βρεταννίας; Τί συνέβη λοιπόν! Πληροφοροῦμαι ὅτι, στὴν νέαν Ὑόρκην εἶχε σχηματισθῆ ὅμιλος «ἔξυπνων», οἱ ὁποῖοι ἀπέστελλον εἰς Ἀθήνας προσφορὰς εἴτε ἀνυπάρκτων εἰδῶν, εἴτε εἰδῶν, τὰ ὁποῖα ἐκοστολόγουν εἰς τὸ πολλαπλάσιον τῆς ἀξίας των, καὶ ἐπετύγχανον ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῶν τὸ ἄνοιγμα πιστώσεων. Οὕτω δὲ τεράστια ποσὰ δραχμῶν ἐξήχθησαν εἰς τὴν ἀλλοδαπὴν ὑπὸ τὸ πρόσχημα εἰσαγωγῆς εἰδῶν... Πρόκειται περὶ σκανδάλου πρωτοφανοῦς εἰς τὴν Ἱστορίαν οἱασδήποτε χώρας καὶ τὸ ὁποῖον ἄλλοτε, εἰς τὴν ἰδικήν μας χώραν, θὰ εἶχε προκαλέσει πραγματικὴν ἐξέγερσιν....». Ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω ὅτι, τὰ γραφόμενα ὑπὸ τοῦ κ. Βαρβαρέσσου, εὑρίσκονται εἰς πλήρη διάστασιν, καὶ πρὸς τὰ γεγονότα καὶ πρὸς τὰς στατιστικὰς καὶ πρὸς τὴν ἀλήθειαν. Ἰσχυρίζεται ἐν πρώτοις ὁ κ. Βαρβαρέσσος ὅτι, κατὰ τὸ 1946 ἐπληρώσαμεν ἑκατὸν πενῆντα (150) ἑκατομμύρια δολλαρίων διὰ τὰς εἰσαγωγάς μας. Τῇ αἰτήσει τοῦ ἀξιοτίμου κ. συναδέλφου ἐκ Τρικάλων κ. Βαμβέτσου, κατήρτισα καὶ κατέθεσα τὸν ἐπίσημον πίνακα τῶν εἰσαγωγῶν κατὰ τὸ ἔτος 1946. Καταρτίζεται ἐπίσης, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, καὶ ὁ πίναξ τῶν εἰσαγωγῶν κατὰ τὸ αὐτὸ ἔτος μὲ τὸ καλὸ ἴδιον συνάλλαγμα. Εὐθὺς ὡς συμπληρωθοῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ πίνακες, θὰ τοὺς καταθέσωμεν εἰς τὴν Βουλήν, πρὸς ἐκτύπωσιν, διὰ νὰ διανεμηθοῦν εἰς τὰ μέλη ταύτης, εἰς τρόπον ὥστε νὰ δυνηθοῦν ταῦτα νὰ σχηματίσουν ἐπὶ τοῦ θέματος ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ ὀρθὴν γνώμην καὶ ἀντίληψιν. Ἐκ τοῦ πίνακος, τὸν ὁποῖον κατέθεσα, καταφαίνεται σαφῶς ὅτι ὄχι ἑκατὸν πεντήκοντα (150) ἑκατομμυρίων δολλαρίων, ἀλλὰ 112.442 δολλαρίων διετέθησαν κατὰ τὸ 1946 ὡς ἀντίστοιχος ἀξία εἰσαχθέντων κατὰ τὸ ἐν λόγῳ ἔτος ἐφοδίων καὶ ἐμπορευμάτων. Συνεπῶς, ἰδοὺ ἡ πρώτη ἀνακρίβεια τοῦ κ. Βαρβαρέσσου: Δὲν ἦσαν τὰ κατὰ τὸ 1946 εἰσαχθέντα προϊόντα καὶ ἐμπορεύματα ἀξίας 150 ἑκατομμυρίων, ἀλλὰ μόνον 112 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Καὶ ἐν τούτοις, ἦτο δυνατὸν προτοῦ ἀναγράψῃ τοιαύτας ἀνακριβείας, νὰ ἐλέγξῃ τὴν ἀλήθειαν, καὶ νὰ λάβῃ ἀκριβεῖς σχετικὰς πληροφορίας. Οὗτος ὅμως, προφανῶς, προὐτίμησε νὰ υἱοθετήσῃ ἀριθμοὺς διαδεδομένους εἰς τὰς τριόδους, εἴτε διὰ νὰ προκαλέσῃ ἐντύπωσιν, εἴτε διὰ νὰ ἐπιτύχῃ δὲν ξεύρω τὶ ἄλλο. Εὑρίσκεται, ὁμοίως, ἐν πλήρει ἀγνοίᾳ καὶ ἀνακριβείᾳ, ὅταν ἰσχυρίζεται ὅτι αἱ εἰσαγωγαὶ ἐκ Τουρκίας καὶ ἐκ τῶν λοιπῶν χωρῶν τῆς ὑφηλίου, εἶναι μικρότεραι τῶν εἰσαγωγῶν ἐκ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας. Οὐδὲν τούτου ἀνακριβέστερον. Ἔχομεν ἐδῶ τὸν πίνακα τοῦ 1946 εἰσαχθέντων ἐφοδίων ἐκ τῶν 42 χωρῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Καὶ τί καταφαίνεται ἐξ αὐτῶν; Ὅτι ἐξ Ἀμερικῆς καὶ ἐξ Ἀγγλίας εἰσήχθησαν κατὰ τὸ ἔτος 1946 ἐμπορεύματα ἀντιστοιχοῦντα μόνον πρὸς τὰ 34,30% τοῦ συνόλου τῶν εἰσαχθέντων εἰδῶν, ἐνῷ τὰ ὑπόλοιπα 65,70% εἰσήχθησαν ἐκ τῶν ἄλλων χωρῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ. Καὶ ἐδῶ ὁ κ. Βαρβαρέσσος εὑρίσκεται μακρὰν ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν, τὴν ὁποίαν, ἐν τούτοις, εὐχερῶς θὰ ἠδύνατο νὰ πληροφορηθῇ ἐὰν τὸ ἤθελεν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτό. Ὁ κ. Βαρβαρέσσος ἰσχυρίζεται, ὅτι συμφώνως μὲ τὰς ἐπισήμους στατιστικὰς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας κατὰ τὸ 1946, εἰσήχθησαν εἰς τὴν Ἑλλάδα 32 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ἐμπορεύματα ἐκ τῆς πρώτης, καὶ 26 ἑκατομμυρίων ἐκ τῆς δευτέρας, ἤτοι ἐν συνόλῳ 58 ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Οἱ ἰδικοί μας πίνακες, τοὺς ὁποίους καταθέσαμεν, δεικνύουν ὅτι κατὰ τὸ 1946 δι’ εἰσαγωγὰς ἐκ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἐπληρώσαμεν 25 ἑκατομμύρια δολλαρίων καὶ ἐξ Ἀγγλίας 13 ἑκατομμύρια. Δηλαδὴ 38 ἑκατομμύρια δολλαρίων ἐν συνόλῳ. Κύριοι, μὲ τοὺς ἐπισήμους ἀριθμοὺς ποὺ σᾶς παρέχομεν, ἐὰν οἱ ἀριθμοὶ τοῦ κ. Βαρβαρέσσου, ὡς πρὸς τὰς ἐξ Ἀμερικῆς καὶ ἐξ Ἀγγλίας ἐξαγωγὰς εἰς Ἑλλάδα εἶναι ἀνακριβεῖς, τότε ἀνατρέπεται ἡ κατηγορία, τὴν ὁποίαν διατυπώνει ἐναντίον μας. Διότι ὁ κ. Βαρβαρέσσος μᾶς κατηγορεῖ ὅτι, δι’ ἐμπορεύματα 58 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ἐπληρώσαμεν τὸ τριπλάσιον, δηλαδὴ ἑκατὸν πενῆντα ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἡμεῖς, ὅμως, ἀποδεικνύοντες ὅτι δι’ ἐμπορεύματα ἀξίας 58 ἑκατομμυρίων ἐξ Ἀμερικῆς καὶ Ἀγγλίας δὲν ἐπληρώσαμεν παρὰ μόνον 38 ἑκατομμύρια δολλάρια, δικαιούμεθα νὰ ζητήσωμεν ἀπὸ τὸν κ. Βαρβαρέσσον ὅπως στρέψῃ καὶ ἀπευθύνῃ τὴν φοβερὰν κατηγορίαν του ἐναντίον τῶν δύο μεγάλων αὐτῶν καὶ φιλικῶν Κρατῶν, ἀφοῦ αὐτὰ ἐδέχθησαν, δι’ ἐμπορεύματα πραγματικῆς ἀξίας 58 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ποὺ ἐξήγαγον εἰς τὴν χώραν μας νὰ λάβουν πληρωμὴν μόνον 38 ἑκατομμύρια δολλάρια, προφανῶς διὰ νὰ ἐξαγάγουν αὐτοὶ κεφάλαια εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλὰ ὅλοι αὐτὰ εἶναι ἀβάσιμα καὶ ἀστεῖα· εἶναι ἀποτελέσματα μιᾶς φαντασίας, μὲ ἀκατανίκητον διάθεσιν ἐπικρίσεως καὶ κατηγορίας......

§48ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ (Ἐκ τῆς Δεξιᾶς). Θέλετε νὰ εἴπητε προδοσίας; Ὄχι φαντασίας.

§49Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Τὸ σημεῖον τὸ ὁποῖον ἐθίξατε εἶναι τὸ σοβαρώτερον, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ἐξηγήσητε, ἢ μᾶλλον νὰ μᾶς εἴπητε τὶ ἐννοεῖτε διὰ τῆς ἑξῆς παραγράφου: «.... (ἀναγινώσκει).............». Αὐτὴ ἡ παράγραφος, ἡ ὁποία ἀφορᾷ ὁμάδα τῶν «ἐξύπνων» τῆς Ν. Ὑόρκης ἐννοεῖ τὰ ἑξῆς: Εἰς τὴν Ν. Ὑόρκην ὑπάρχει μία ὁμὰς ἐξαγωγέων πάσης φύσεως, οἱ ὁποῖοι κατορθώνουν, καὶ παρακολουθοῦν τὰς τιμὰς καὶ ὅταν τοὺς κάμουν μίαν παραγγελίαν ἐμφανίζουν τιμολόγια ἀλεύρων π. χ. πρώτης κατηγορίας καὶ τὰ στέλλουν τὰ τιμολόγια αὐτὰ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰ πληρώνουν δι’ ἄλευρα πρώτης κατηγορίας, ἐνῷ δίδουν ἄλευρα δευτέρας ἢ καὶ τρίτης κατηγορίας. Αὐτὸ εἶναι κοινὸν μυστικὸν εἰς τὴν Ν. Ὑόρκην. Αὐτὰ εἶναι ἔργα μιᾶς ὁμάδος ὅπως τοὺς λένε ἐκεῖ, τῶν ἐξύπνων Ἑλλήνων τῆς Ν. Ὑόρκης, οἱ ὁποῖοι ζοῦν πολυδάπανον ζωήν. Αὐτὰ δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν, ἀλλ’ ἀποδεικνύουν ὅτι καὶ ἐκεῖ γίνονται ἀμέλειαι.

§50Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντονισμοῦ). Τὸ θέμα εἶναι γενικώτερον, κύριε συνάδελφε, καὶ δὲν πρέπει νὰ τὸ εἰδικεύετε κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα γράφει ὁ κ. Βαρβαρέσσος, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ἀνακριβῆ καὶ ἀνυπόστατα. Διότι ὤφειλε νὰ γνωρίζῃ αὐτὸς καλύτερον παντὸς ἄλλου, ὅτι αἱ ἀμοιβαῖαι στατιστικαὶ τῶν εἰσαγωγῶν καὶ ἐξαγωγῶν τῶν διαφόρων Κρατῶν, οὐδέποτε συνέπεσαν εἰς τὸ παρελθόν, καὶ οὐδέποτε θὰ συμπέσουν καὶ εἰς τὸ μέλλον, διὰ λόγους τοὺς ὁποίους, δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀναπτύξω τὴν στιγμὴν αὐτήν. Τὸ ὅτι ἀναφέρονται 32 ἑκατομμύρια δολλαρίων ἐξαγωγαὶ εἰς Ἑλλάδα εἰς τὰς στατιστικὰς τῆς Ἀμερικῆς, ἐνῷ αἱ ἰδικαί μας στατιστικαὶ ἀναγράφουν μόνον 28 ἑκατομμύρια δολλάρια, δὲν εἶναι ἐκπληκτικὸν δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦν καὶ γνωρίζουν τὰς ἐμπορικὰς στατιστικάς. Βεβαίως ἡ διαφορὰ μὲ τὴν Μ. Βρεταννίαν εἶναι σημαντικὴ 13 ἑκατομμύρια ἔναντι τῶν 26 τῶν Ἄγγλων. Ἐξηγεῖται ὅμως εὐχερῶς ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι αἱ ἰδικαί μας στατιστικαὶ περιλαμβάνουν ὡς εἰσαχθέντα μόνον ἐκεῖνα τὰ ἐμπορεύματα διὰ τὰ ὁποῖα καταβάλλομεν συνάλλαγμα, ἐνῷ αἱ Ἀγγλικαὶ στατιστικαὶ περιλαμβάνουν, ὅλα τὰ καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἐξαχθέντα εἴδη καὶ προϊόντα εἰς τὴν Ἑλλάδα. Συνεπῶς, τὰ εἴδη τοῦ ἐξοπλισμοῦ τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων ὅσα εἰσήχθησαν περιλαμβάνονται εἰς τὴν Ἀγγλικὴν στατιστικήν, ἐνῷ δὲν περιλαμβάνονται εἰς τὴν ἰδικήν μας διότι ἀποτελοῦν δωρεὰν πρὸς τὴν Ἑλλάδα.

§51Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ἠμπορεῖ ἡ Ἀγγλία νὰ περιλαμβάνῃ καὶ τὰ καθ’ ὁδὸν ἐμπορεύματα, ἐπίσης. Διότι, ὅπως γνωρίζετε ὁ ἔλεγχος τῶν τιμολογίων εἶναι εἰς τὴν χώραν ἐκείνην αὐστηρότατος, ὅπως ἄλλως τε καὶ εἰς ἡμᾶς ὅπου ὑπάρχει Ἐπιτροπὴ τῶν τιμολογίων τελοῦσα ὑπὸ τὴν ἐποπτείαν τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, ἡ ὁποία ἀσκεῖ τὸν ἔλεγχον τῶν τιμολογίων μὲ προσοχὴν καὶ μὲ αὐστηρότητα. Συνεπῶς, κ.κ. συνάδελφοι, ἐὰν ἡ κατηγορία τῆς πλαστογραφήσεως τῶν τιμολογίων καὶ τῆς ἀπάτης, ἦτο ἀκριβής, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπευθυνθῇ αὕτη μονομερῶς ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπευθυνθῇ καὶ ἐναντίον τῆς μεγάλης ἐκείνης ὑπερποντίου δημοκρατίας, τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν νὰ εὐλαβώμεθα καὶ νὰ σεβώμεθα. Ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε, κύριοι, ἴσως νὰ συμπληρωθῇ καὶ ὁλοκληρωθῇ ἡ πρώτη δεινὴ κατηγορία, ἡ ὁποία ἀπηυθύνθη ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων ἐπὶ δοσιλογίᾳ ἀφοῦ ὅλοι ὅσοι παρέμειναν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν καὶ οἱ ὁποῖοι ὑπέστησαν τὰς στερήσεις τοὺς διωγμοὺς καὶ τὰς δοκιμασίας κατὰ τὸ διάστημα τῆς κατοχῆς καμφθέντες συνεβιβάσθησαν καὶ συνηλλάγησαν κατά τινα τρόπον μὲ τὸν κατακτητήν, θὰ ἔπρεπε λέγω ἴσως νὰ συμπληρωθῇ ἡ κατηγορία αὐτὴ ἐπὶ δοσιλογίᾳ καὶ μὲ μίαν ἄλλην κατηγορίαν ἐπὶ ἀπάτῃ. Κύριοι ὁμολογῶ, ὅτι αὐτὸ ὑπερβαίνει κάθε ὅριον καὶ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ μὴ ἐπιμείνω περισσότερον εἰς κρίσεις καὶ εἰς χαρακτηρισμούς. Ἐν τούτοις ὅλαι αὐταὶ αἱ ἀνακρίβειαι γραφόμεναι κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ἐπροξενοῦσαν μεγάλο κακὸν εἰς τὴν Πατρίδα μας καὶ ἐδημιουργοῦσαν δυσπιστίαν καὶ ὑποψίαν ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, οἱ δὲ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος πολλαπλῶς τὰς ἐξεμεταλλεύθησαν διὰ νὰ ἐξαγάγουν αὐθαίρετα καὶ συκοφαντικὰ συμπεράσματα. Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα ἄρθρον ποὺ ἔχω πρόχειρον τοῦ CITY OBSERVER τῆς 30ῆς Μαΐου 1947, τὸ ὁποῖον ὁμιλεῖ περὶ συγκλονιστικῶν καταγγελιῶν ἑνὸς πρώην Ὑπουργοῦ διὰ τὴν Ἑλλάδα, καὶ περὶ τῆς ἀηδίας καὶ ἀγανακτήσεως ποὺ προκαλεῖ ἡ ἀποκαλυπτομένη διαφθορὰ τοῦ δημοσίου βίου τῆς Ἑλλάδος. Καὶ προσθέτει: «Ἄνω τῶν 100 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ὑπὸ τὸ πρόσχημα εἰσαγωγῶν ἐξήχθησαν ἐκ τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Ἐξωτερικόν». Τί νὰ ἀπαντήσωμεν, κύριοι, εἰς τὸν ἀρθρογράφον τῆς ἐφημερίδος ταύτης; Νὰ τὸν ἐρωτήσωμεν, πῶς ἦτο δυνατὸν, ἐφ’ ὅσον 112 ἑκατομμύρια δολλαρίων ἐπληρώσαμεν δι’ εἰσαγωγάς, τὰ 100 ἑκατομμύρια ἐξ αὐτῶν νὰ μεταβληθοῦν εἰς ἀπόθεμα εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τῶν κακῶν Ἑλλήνων; Νὰ τοῦ εἴπωμεν ἀκόμη ὅτι ἡ πλαστογράφησις τῶν τιμολογίων δὲν ἀποδεικνύει τὴν διαφθορὰν μόνον τοῦ Ἑλληνικοῦ δημοσίου βίου, ἀλλὰ καὶ τῆς δημοσίας ζωῆς ἑνὸς ἄλλου ἀκόμη Ἔθνους; Δὲν ἀξίζει τὸν κόπον νὰ τοῦ ἀπαντήσωμεν. Διότι αὐτὸς ἐπιδιώκει νὰ πλήξῃ τὴν Ἑλλάδα, διὰ νὰ τὴν καταστήσῃ ὕποπτον πλησίον τῆς Μεγάλης της Συμμάχου καὶ διὰ νὰ ματαιώσῃ τὴν πολύτιμον βοήθειάν της, ἄνευ τῆς ὁποίας ἡ Πατρίς μας θὰ καταστῇ ἕρμαιον ἐκείνων ποὺ ἐποφθαλμιοῦν τὴν ἀκεραιότητα τοῦ ἐδάφους της καὶ τὴν ἀνεξαρτησίαν τοῦ λαοῦ της. Καὶ ἐκμεταλλεύονται ἀτίμως ὅσα γράφει ἕνας Ἕλλην. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι δὲν τὸ ἠθέλησε τοῦτο, ὁ κ. Βαρβαρέσσος. Ἐν τούτοις ὅμως, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι τὰ διάφορα αὐθαίρετα συμπεράσματα τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος, ἀμείλικτος καὶ λογικὴ συνέπεια τῶν ἀβασίμων καὶ ἀναληθῶν ἰσχυρισμῶν του.

§52ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Τῶν συκοφαντιῶν.

§53Δ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ. Εἶναι ἀντιπρόσωπος τῆς Ἑλλάδος τώρα, κύριε Ὑπουργέ, ὁ κ. Βαρβαρέσσος;

§54Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Εἰς τὴν θέσιν τὴν ὁποίαν κατέχει εἰς τὸν ΟΗΕ ἐξελέγη τῇ ὑποστηρίξει τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως.

§55Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Οἰκ.–Συντον.). Βλέπετε κύριοι, πόσον μακρὰν εἶναι ἀπὸ τὰ γεγονότα, πόσον μακρὰν εἶναι ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν, ὅλαι αἱ ἐπικρίσεις τοῦ κ. Βαρβαρέσσου. Ἀποτελοῦν ἐφευρήματα γονίμου φαντασίας, τῆς ὁποίας τὸ ἀποκορύφωμα ἀποτελεῖ ὁ μῦθος, τὸν ὁποῖον ἀνέφερεν ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Τρικάλων, περὶ ἀπαγωγῆς δι’ ἀεροπλάνων, δὲν ἠξεύρω πόσων τόννων Ἑλληνικοῦ χρυσοῦ, εἰς μίαν πόλιν τῆς Ἑλβετίας. Ἡ ἀρχικὴ πληροφορία, τὴν ὁποίαν ἀνέγραψε μία Ἀμερικανικὴ ἐφημερὶς ὡμίλει περὶ τοῦ χρυσοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ὁ ὁποῖος κατὰ ἀνεξακριβώτους, ὡς ἔλεγε πληροφορίας μετεφέρθη λόγῳ φόβου πολέμου ἢ λόγῳ ἐλλείψεως ἀσφαλείας εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Καὶ ἐν τούτοις, ἡ πληροφορία αὐτή, διαστρέφεται καὶ παριστάνεται εἰς μεταφορὰν χρυσοῦ ἰδιωτῶν, βοηθουμένων παρὰ τῶν ἁρμοδίων κρατικῶν ὀργάνων, καὶ γράφει: «Συνεκινήθη κανεὶς ἐκ τῶν ἁρμοδίων ἀπὸ τὴν εἴδησιν, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τὰς σοβαρωτέρας Ἀμερικανικὰς ἐφημερίδας, ὅτι πέντε μισθωμένα ἀεροπλάνα μετέφερον χρυσὸν ἐξ Ἑλλάδος εἰς ἕνα ἀερολιμένα πλησίον τῆς Ζυρίχης; Καὶ ἔλαβε κανεὶς τὸν κόπον νὰ ἐξετάσῃ τίνες ἐμίσθωσαν τὰ ἀεροπλάνα αὐτὰ καὶ ποίους βοηθοὺς εἶχον οὗτοι, μεταξὺ τῶν ἐν Ἑλλάδι ἁρμοδίων; Οὕτως, ὥστε ὄχι μόνον νὰ δυνηθοῦν νὰ ἐξαγάγουν λαθραίως καὶ δὴ κατ’ αὐτὸν τὸν ἀναισχύντως πανηγυρικὸν τρόπον, τὸν χρυσόν, ἀλλὰ καὶ νὰ διασύρουν τὴν ὑπόληψιν τῆς χώρας καθ’ ἣν στιγμὴν ζητοῦμεν τὴν ἔξωθεν βοήθειαν; Τί σημαίνει ἡ παραποίησις καὶ ἡ διαστροφὴ τῆς ἀρχικῆς πληροφορίας τὸ ἀντιλαμβάνεσθε εὐκόλως. Οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος θὰ συναγάγουν πλέον εὐχερῶς τὸ συμπέρασμα, ὅτι εἰς τὸν τόπον αὐτὸν καὶ οἱ ἰδιῶται εἶναι πεπωρωμένοι καὶ αἱ ὑπηρεσίαι εἶναι διεφθαρμέναι καὶ αἱ Κυβερνήσεις ἀνάλγητοι. Αὐτὰ τὰ συμπεράσματα θὰ ἐξαγάγουν διὰ νὰ συκοφαντήσουν τὴν Ἑλλάδα, «καθ’ ἣν στιγμὴν ζητεῖ» ἢ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ζητεῖ, τὴν ἔξωθεν βοήθειαν. Καὶ θὰ τὰ ἐξαγάγουν βασιζόμενοι ἐπὶ ἰσχυρισμῶν ὅλως ἀβασανίστως υἱοθετηθέντων ἀπὸ μίαν ἔγκυρον Ἑλληνικὴν προσωπικότητα.

§56ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος τὸν ἔβαλαν νὰ γράψῃ αὐτὰς τὰς συκοφαντίας.

§57Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Οἰκ.–Συντον.). Κύριοι, δὲν γνωρίζω ποῖαι ἦσαν αἱ προθέσεις καὶ ἐπιδιώξεις τοῦ κ. Βαρβαρέσσου, ὅταν ἔγραφεν αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἕνα μόνον ἐγὼ γνωρίζω ἀσφαλῶς, ὅτι ἀκριβῶς ἡ ἐκ μέρους αὐτοῦ υἱοθέτησις τοιούτων ἀνακριβειῶν, ὑπερβολῶν καὶ μύθων, ἀφῄρεσε ἀπὸ τὰ γραφόμενα αὐτά, κάθε ἀντικειμενικότητα καὶ κάθε ἐπιστημονικότητα. Ἀκόμη μίαν φορὰν ὁ κύριος Βαρβαρέσσος, εὑρισκόμενος μακρὰν τῆς Ἑλλάδος δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀντιληφθῇ τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα. Ἐχειρίσθη καὶ πάλιν τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος, ὅλως ἀφῃρημένως, καὶ χωρὶς νὰ ἐπιζητήσῃ νὰ τὸ τοποθετήσῃ ἐντὸς τοῦ πολιτικοῦ καὶ ψυχολογικοῦ πλαισίου του. Δι’ αὐτὸν αἱ οἰκονομικαὶ δυνάμεις ἐξελίσσονται καὶ τὰ οἰκονομικὰ προγράμματα πραγματοποιοῦνται χωρὶς νὰ ἐπηρεάζωνται ἀπὸ τὸν τρομερὸν σάλον τὸν ὁποῖον ἐξαπέλυσεν ἐναντίον τοῦ δυστυχοῦς αὐτοῦ λαοῦ ἡ ἐπεκτατικὴ μανία τῶν ἐχθρῶν του. Δὲν ἐφρόντισε, νὰ πληροφορηθῇ, ὁ κ. Βαρβαρέσσος, ἂν καὶ ἦτο εὔκολον πόσα σπίτια καθημερινῶς καίονται, πόσαι γέφυραι ἀνατινάσσονται, πόσα ἀγαθὰ καὶ προϊόντα διαρπάζονται καὶ φθείρονται. Δι’ αὐτὸ δὲν ἀντιλαμβάνεται ποῖον φραγμόν, ποῖον ἐμπόδιον ἀποτελεῖ διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν ἡ κομμουνιστικὴ ἀνταρσία, ἡ ὁποία ἐπιδιώκει τὴν ἐξάντλησιν τοῦ λαοῦ μας διὰ τῆς συστηματικῆς καταστροφῆς τῶν βάθρων τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας μας. Κύριοι, ἐνῷ ὁ κ. Βαρβαρέσσος, δὲν ἀντελήφθη ταῦτα, ἕνας ἄλλος ὅμως ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι Ἕλλην, ἕνας διαπρεπὴς ἐπιστήμων, ὁ ὁποῖος ἦλθεν ἐδῶ διὰ νὰ μελετήσῃ τὴν Ἑλληνικὴν κατάστασιν, ἐννοῶ τὸν κ. Πόρτερ, συνέλαβε κάλλιστα, τὸ Ἑλληνικὸν πρόβλημα καὶ τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα. Δι’ αὐτὸ ὁ κ. Πόρτερ, εἰς τὴν ἔκθεσίν του, «τὴν ἀσφάλειαν τῶν συνόρων μας καὶ τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνην» ἔθεσεν ὡς τὰς δύο ἀπαραιτήτους προϋποθέσεις, διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάρρωσιν τῆς χώρας μας. Πόση ἀπόστασις, μεταξὺ τοῦ ξένου ἐπιστήμονος καὶ τοῦ Ἕλληνος οἰκονομολόγου. Ὁ κ. Βαρβαρέσσος, μακρὰν τῆς Ἑλλάδος εὑρισκόμενος, ὄχι μόνον δὲν κατώρθωσε νὰ συλλάβῃ τὸ σύγχρονον πρόβλημα καὶ τὴν πρωτοφανῆ δυστυχίαν τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθη ἀκόμη νὰ ἐννοήσῃ τὴν τεραστίαν, τὴν θαυμαστήν, ὄντως προσπάθειαν τοῦ ἡρωϊκοῦ αὐτοῦ λαοῦ, μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν, διὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τῶν ἐρειπίων του καὶ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας του. Ὅποιος, κύριοι, ἐγνώρισεν ἀπὸ κοντὰ καὶ παρηκολούθησε τὸν μόχθον καὶ τὴν ἐργασίαν τοῦ Ἕλληνος γεωργοῦ, ὁ ὁποῖος χωρὶς ἐργαλεῖα, χωρὶς λιπάσματα, χωρὶς ζῷα, κατώρθωσε κατὰ τὸ 1946 νὰ καλλιεργήσῃ τὰ 90% τῆς προπολεμικῆς ἐκτάσεως πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον ὁ ἐπιθεωρητὴς τῆς ΟΥΝΡΡΑ, κύριος Σάτς, τοῦ ἀπέτισε δίκαιον φόρον τιμῆς, ὅσοι εἶδον ἢ ἐπληροφορήθησαν ὅτι μὲ μίαν πενιχρὰν ἐξωτερικὴν βοήθειαν ὁ λαὸς αὐτὸς κατώρθωσε νὰ ἀνασυγκροτήσῃ τὰ ⅞ τοῦ σιδηροδρομικοῦ δικτύου του, ὅτι κατώρθωσεν ἐκ τῶν 750 γεφυρῶν, 414 δηλαδὴ πλέον τοῦ ἡμίσεος νὰ ἀνοικοδομήσῃ καὶ ν’ ἀποκαταστήσῃ τὰ 40% τοῦ ὑπεραστικοῦ δικτύου τηλεπικοινωνίας, παρὰ τὰς δυσμενεστάτας συνθήκας τῆς ὑπαίθρου, Ὅσοι παρηκολούθησαν καὶ ἐπληροφορήθησαν ὅτι ὁ δείκτης τῆς βιομηχανικῆς μας παραγωγῆς ἔφθασεν εἰς τὰ 68% κατὰ τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1947 εἰς 76% κατὰ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1947, ὅσοι παρηκολούθησαν καὶ ἐγνώρισαν τὴν τεραστίαν δημοσιονομικὴν προσπάθειαν τῆς χώρας αὐτῆς, χάρις εἰς τὴν ὁποίαν ὁ ἀπολογισμὸς τοῦ λήξαντος οἰκονομικοῦ ἔτους 1946 –47 δὲν θὰ ἔχῃ ἔλλειμμα σημαντικῶς ἀνώτερον τοῦ 20% ἔναντι 11% προβλεφθέντος, ἐνῷ ἡ σχέσις μεταξὺ τακτικῶν καὶ ἐκτάκτων ἐξόδων ἀπὸ 45 πρὸς 55, ὡς προεβλέφθη εἰς τὸν προϋπολογισμόν, ἀντεστράφη εἰς 55 διὰ τὰ τακτικὰ καὶ εἰς 45 διὰ τὰ ἔκτακτα, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀποδεικνύει οὐχὶ ἀσήμαντον φορολογικὴν προσπάθειαν, ὅσοι ἔλαβον τὸν κόπον νὰ πληροφορηθοῦν πόσον, εἰς τὸν τομέα τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν ἐκ τοῦ πολέμου ζημιῶν ἡ Ἑλληνικὴ προσπάθεια εἶναι σημαντικῶς ἀνωτέρα τῆς συμμαχικῆς βοηθείας, ἀφοῦ διετέθησαν ὑπὸ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας 30 ἑκατομμύρια δολλάρια, ἔναντι τῶν 11 ἑκατομ. δολλαρίων τῆς ἐνισχύσεως τῆς EM–EL καὶ τῆς ΟΥΝΡΡΑ, ὅσοι, λέγω, παρηκολούθησαν, ἢ ἐγνώρισαν, ἢ ἐπληροφορήθησαν τὰς μεταπολεμικὰς ταύτας πραγματοποιήσεις, δὲν δύνανται νὰ συγκρατήσουν τὸν θαυμασμόν των διὰ τὸν ἡρωϊκόν, τὸν φιλόπονον, τὸν δημιουργικὸν αὐτὸν λαόν, ὁ ὁποῖος κατώρθωσε νὰ ἐπιτελέσῃ ταῦτα πάντα, ἐν τῷ μέσῳ τῆς θυέλλης, ἡ ὁποία σκληρῶς τὸν δοκιμάζει. Ἐὰν ὅμως, δὲν κατώρθωσαν νὰ συλλάβουν ταῦτα πολλοὶ Ἕλληνες, ἐν τούτοις κατώρθωσαν νὰ τὰ διαπιστώσουν ὄχι ὀλίγοι ξένοι. Συγκρίνατε τὴν μελέτην Βαρβαρέσσου, μὲ τὴν ἔκθεσιν τοῦ Πόρτερ. Ἡ πρώτη περιέχει μόνον τὰ μειονεκτήματα, τὰ λάθη καὶ τὰς κακίας τῶν Ἑλλήνων. Ἡ δευτέρα παρὰ μίαν αὐστηροτάτην κριτικήν, θὰ ἴδητε ὅτι προβάλλει ἔντονον τὴν αἰσιοδοξίαν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην πρὸς τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τῆς Ἑλλάδος. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, προτοῦ τερματίσω τὸν λόγον μου, καὶ ἀφοῦ λησμονήσω τὰ συμπεράσματα τοῦ Ἕλληνος, νὰ ἐνθυμηθῶ τὰς διαπιστώσεις τοῦ καλοῦ Ἀμερικανοῦ φίλου μας, ὁ ὁποῖος εἰς τὸ ἀνακοινωθὲν ποὺ ἐξέδωκεν ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ἀναχωρήσεώς του, κατὰ τὴν 17 Μαρτίου 1947, ἀφοῦ διεβεβαίωνεν ὅτι «αἰσθάνεται τὴν ὑποχρέωσιν νὰ δηλώσῃ ὅτι εἶναι αἰσιόδοξος, διὰ τὸ οἰκονομικὸν μέλλον τῆς χώρας ταύτης, κατέληγεν ἐν τέλει ὡς ἑξῆς: «Ἡ ἐπαναφέρουσα εἰς τὴν εἰρήνην καὶ τὴν οἰκονομικὴν ἀσφάλειαν ὁδὸς δὲν εἶναι εὐχερής. Πλὴν ὅμως μοῦ ἔχει ἐμποιήσει τόσην αἴσθησιν ἡ ἱκανότης καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὥστε νὰ εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι ἡ ἀνόρθωσίς σας θὰ πραγματοποιηθῇ χωρὶς ἀμφιβολίαν». Κρίνατε, τώρα, κύριοι, ποῖος προσέφερε μεγαλυτέραν ὑπηρεσίαν εἰς αὐτὴν τὴν χώραν, ὁ Ἕλλην ἢ ὁ Ἀμερικανός; (Χειροκροτήματα).

§58Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς συζητήσεως τῆς ἑσπέρας ταύτης, προέκυψαν δύο πλευραί. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν κατηγορίαι ἑνὸς Ἕλληνος πολίτου, διατελέσαντος ἀνωτάτου τοῦ Κράτους λειτουργοῦ καὶ καταλαβόντος ὑπευθύνους θέσεις, ἐναντίον τῆς Πατρίδος του, περιέχουσαι σοβαρὰς συκοφαντίας, αἱ ὁποῖαι δύνανται νὰ προκαλέσουν μέγιστον κίνδυνον διὰ τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ πράξεις ἢ παραλείψεις τοῦ αὐτοῦ προσώπου ἐν τῇ ἰδιότητι αὐτοῦ ὡς Ὑπουργοῦ, αἱ ὁποῖαι ἐνδεχόμενον νὰ ἔχουν ὡς συνέπειαν τὴν ἀναζήτησιν περαιτέρω εὐθυνῶν. Νομίζω, ἀπαραίτητον, ὅπως ὡς πρῶτον βῆμα τοῦ πορίσματος τῆς συζητήσεως τῆς ἑσπέρας ταύτης, τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς ἀνακοινώσῃ τὰ ἐστενογραφημένα πρακτικὰ τῆς σημερινῆς συνεδριάσεως πρὸς τὸν κ. Βαρβαρέσσον καὶ καλέσῃ αὐτὸν νὰ δώσῃ, ἐπὶ τῶν ἐρωτημάτων, τὰ ὁποῖα ἀπορρέουν ἐκ τῆς σημερινῆς συζητήσεως ἐξηγήσεις, μετὰ δὲ τὴν ἀνακοίνωσιν τῶν τοιούτων ἐξηγήσεων, τὸ Σῶμα θέλει ἐπιφυλαχθῇ νὰ λάβῃ τὰς ἀποφάσεις τὰς ὁποίας θεωρεῖ ἀναγκαίας. (Χειροκροτήματα).

§59Α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ (Ὑπ. Δικ.). Κύριοι βουλευταί, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ψήφισμα «περὶ καταργήσεως τῆς ὑπ’ ἀριθ. 114 Συντακτικῆς Πράξεως» περὶ τῆς τύχης τῶν ἐπὶ κατοχῆς γενομένων ἀγοραπωλησιῶν ἀκινήτων. Εἶναι γνωστὸν καὶ εἰς ὅλους ἡμᾶς τὸ ἐπίμαχον ζήτημα τῶν συναφθεισῶν κατὰ τὸν πόλεμον ἀγοραπωλησιῶν ἀκινήτων, καὶ ἡ ὀξύτης μεθ’ ἧς αἱ δύο ἀντιμαχόμεναι ὁμάδες ἔχουν διερμηνεύσει μέχρι τοῦδε τὰς ἀπόψεις των. Ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν ψηφίσματος, δὲν σκοπεῖ νὰ λάβῃ θέσιν, μεταξὺ τῆς διαφορᾶς ταύτης, διότι πρόκειται περὶ διαφόρων περιπτώσεων, αἱ ὁποῖαι εἶναι διάφοροι πρὸς ἀλλήλας, ὥστε νὰ μὴ εἶναι δυνατὸν νὰ τεθῇ εἷς γενικὸς κανών. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πράττει ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ, εἶναι νὰ ἄρῃ τὰ ἐμπόδια τὰ ὁποῖα μέχρι τοῦδε ὑπῆρξαν διὰ τὴν κανονικήν, τῶν τοιούτων περιπτώσεων, παρὰ τῆς Δικαστικῆς ἐξουσίας, ἐξέτασιν καὶ νὰ ἀκυρωθῇ ἡ πρᾶξις, ἡ ὁποία ἐξεδόθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ κ. Σοφούλη, τὴν 29ην Μαρτίου τοῦ 1946, πρᾶξις, ἡ ὁποία δὲν εἶναι Συνταγματικὴ καὶ συνεπῶς δὲν εἶναι νόμιμος. Θέλει ἐπίσης νὰ ἄρῃ τὸ κώλυμα τῆς παραιτήσεως ἀπὸ τὴν ὑπέρογκον βλάβην, ἡ ὁποία διάταξις ἐτέθη εἰς τὰ διάφορα συμβόλαια τῶν ἀγοραπωλησιῶν. Ὅταν ἀρθῶσι τὰ κωλύματα ταῦτα, θὰ δυνηθῇ πᾶς τις νὰ προσφύγῃ εἰς τὰ Δικαστήρια, διὰ νὰ λάβῃ τὸ δίκαιόν του. Εἰδικὰ Δικαστήρια ὁρίζονται ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, εἰς τὴν ἕδραν ἑκάστου Ἐφετείου, πρωτόδικα, τοιαῦτα καὶ τοιαῦτα δευτέρας δικαιοσίας. Ἐπίσης, εἰς τὰ Δικαστήρια αὐτά, δύνανται οἱ πολῖται νὰ προσέλθουν χωρὶς νὰ ὑποστοῦν οὐδεμίαν δαπάνην. Ἐν τῷ νομοσχεδίῳ τίθενται βάσεις, τόσον ἁπλαῖ, ὥστε ὑπάρχει βάσιμος πεποίθησις, ὅτι ἐντὸς ὀλίγου θὰ ἴδωμεν διεκπεραιουμένας ὅλας αὐτὰς τὰς ὑποθέσεις. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐπὶ πλέον ἔκαμεν ἡ Κυβέρνησις, εἶναι νὰ δώσῃ εἰς τὸ σχέδιον τοῦ νόμου αὐτοῦ, τὴν μορφὴν ψηφίσματος, διὰ νὰ δύναται νὰ κατοχυρώσῃ τὰς λύσεις αὐτάς, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρξῃ εἰς τὸ μέλλον φόβος, ὅτι εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ἀνατραπῶσιν αὗται, τὸ ὁποῖον θέλει ζημιώσει τὰς ἀγοραπωλησίας, αἱ ὁποῖαι θὰ ὑπάρξουν εἰς τὸ μέλλον. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἁπλῆ διαδικασία τοῦ νομοσχεδίου τούτου, τὸ ὁποῖον ὑποβάλλω εἰς τὴν Βουλὴν καὶ παρακαλῶ νὰ τὸ δεχθῇ.

§60ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§61ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 6 μ. μ. μὲ ἀντικείμενον Ἡμερησίας Διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἔλεγχον τῆς Κυβερνήσεως. (Ὥρα 10.00′ μ. μ.).