1947.04.30

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 105η

Τετάρτη 30 Ἀπριλίου 1947

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 7.00′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Δρόσος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΔΡΟΣΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Μ. Καροῦσος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφοράς, κλπ.

§4Μ. ΚΑΡΟΥΣΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Ἀρκαδίας κ. Ι. Μαρινᾶκος καταθέτει τηλεγράφημα τοῦ Προέδρου ἀναπήρων Κυνουρίας Γ. Μπακούρη ἀνακοινοῦντος ὅτι συμμορῖται εἰσῆλθον εἰς Ἅγιον Πέτρον Κυνουρίας λεηλατήσαντες τὰ πάντα καὶ ἐκτελέσαντες ἐθνικόφρονας κατοίκους καὶ ζητοῦντος ἄμεσον ἀποστολὴν στρατιωτικῶν δυνάμεων πρὸς προστασίαν ζωῆς καὶ περιουσίας κατοίκων. Τὸ Σωματεῖον συνεταιρισμῶν ὑπαλλήλων Λαρίσης, Τυρνάβου καὶ Ἁγιᾶς διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην ἄρσιν μονιμότητός των. Ἡ διοικοῦσα ἐπιτροπὴ συνδέσμου ἐργοστασιαρχῶν μακαρονοποιΐας Ἀθηνῶν–Πειραιῶς διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένας εἰσαγωγὰς ἑτοίμων ζυμαρικῶν ἐξ Ἀμερικῆς. Οἱ Πρόεδροι διαφόρων Κοινοτήτων Λακωνίας διαμαρτύρονται διὰ τὴν ἐπιδεινωθεῖσαν κατάστασιν ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλείας τοῦ Νομοῦ Λακωνίας καὶ ζητοῦν ἄμεσον ἀποστολὴν στρατιωτικῶν ἐνισχύσεων μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν στρατηγὸν Κετσέαν. Ἔφεδροι στρατιῶται πτυχιοῦχοι τῆς Νομικῆς ἀπὸ τοῦ 1945 ἀγωνιζόμενοι εἰς Μακεδονίαν κατὰ τῶν ἀνταρτῶν παραπονοῦνται διὰ τὴν μὴ παροχὴν ἀδείας τοῦ δικηγορεῖν ἄνευ ἐξετάσεων. Ὁ Γεωργικὸς Πιστωτικὸς Συνεταιρισμὸς Μεσημερίου καὶ Πτολεμαΐδος Θεσσαλονίκης ζητεῖ τὴν ταχυτέραν ἀναπροσαρμογὴν τιμῶν τῶν σιτηρῶν.

§5Χ. ΛΑΔΑΣ. Πρέπει νὰ ληφθῇ ἡ σχετικὴ ἀπόφασις ὁριστικῶς καὶ νὰ παύσουν αἱ διαμαρτυρίαι.

§6Α. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Ὁ νόμος μόλις χθὲς ἐδημοσιεύθη, καὶ προβλέπει ὅπως γνωρίζετε τὴν σύστασιν γνωμοδοτικῆς Ἐπιτροπῆς διὰ νὰ καθορίσῃ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν συντελεστῶν.

§7Χ. ΛΑΔΑΣ. Νὰ συντομευθῇ.

§8Α. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ (Ὑπ. Γεωργ.). Ἔχω ἤδη καταρτίσει τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι πολὺ συντόμως θὰ τακτοποιηθῇ τὸ ζήτημα.

§9Μ. ΚΑΡΟΥΣΟΣ (Γραμματεύς). (Συνεχίζει τὴν ἀνάγνωσιν). Ἡ Γεωργικὴ Ἕνωσις Κερκύρας ὑπευθύνως γνωρίζει ὅτι ἐπὶ τοῦ συνόλου ἀποθεμάτων πέντε χιλιάδων τόννων ἐλαίου οἱ ἔμποροι Κερκύρας κατέχουν εἰς χεῖρας των 100 τόννους. Ὁ Ἐθνικὸς Συν)σμὸς Ἐφέδρων Πολεμιστῶν 1912 –1914 Β. Ἑλλάδος ζητεῖ ὅπως παραχωρηθῇ ἡ Ἰσραηλιτικὴ ἀκίνητος περιουσία εἰς τοὺς ἐν λόγῳ παλαιοὺς πολεμιστάς. Ὁδηγοὶ αὐτοκινήτων Βορείου Ἑλλάδος ζητοῦν τὴν προσθήκην τῆς Εʹ παραγράφου τοῦ ἄρθρου 18 τοῦ νόμου 1086. Οἱ κάτοικοι παραμεθορίων τῆς περιφερείας Πυρσογιάννης Ἰωαννίνων διαμαρτύρονται δι’ ἐπικειμένην κατασκευὴν προσωρινῆς πεζογεφύρας ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ Σαρανταπόρου καὶ ζητοῦν κατασκευὴν μονίμου τοιαύτης. Τὸ σωματεῖον ἀνέργων σιγαροποιῶν καπνεργατῶν Ἀθηνῶν, Πειραιῶς καὶ Περιχώρων ζητεῖ χορήγησιν παγίου ἐπιδόματος ἢ ὑπαγωγὴν τῶν σιγαροποιῶν εἰς τὰς Κοινωνικὰς Ἀσφαλίσεις. Ὁ Σύνδεσμος ὑφασματεμπόρων Κατερίνης διαμαρτύρεται διὰ τὴν ἵδρυσιν ἐμπορικῶν καταστημάτων καὶ πώλησιν τῶν ὑφασμάτων ὑπὸ τῶν Γεωργικῶν Συν)σμῶν εἰς τιμὰς μικροτέρας τῆς ἀγορᾶς ἐπὶ ζημίᾳ τοῦ ἐμπορικοῦ κόσμου καὶ ζητεῖ τὸν περιορισμὸν τῶν γεωργικῶν συν)σμῶν εἰς τὰ γεωργικὰ προϊόντα. Ἡ Ἐθνικὴ Συνομοσπονδία Θυμάτων Πολέμου τῆς Ἑλλάδος ἐκφράζει τὴν ἱκανοποίησίν της διὰ τὴν νέαν διοίκησιν τῆς συνομοσπονδίας κλπ. Ἡ Ἕνωσις Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ροδόπης καὶ ἡ Συντεχνία Λαχανοκηπουρῶν καὶ ὁ Πιστωτικὸς Συν) σμὸς Σερρῶν ζητοῦν χορήγησιν μακροπροθέσμων δανείων πρὸς ἀνασυγκρότησιν τῶν καταστραφέντων ἀμπέλων καὶ λαχανοκήπων ἐκ τοῦ παγετῶνος. Οἱ πωλήσαντες ἀκίνητα ἐπὶ κατοχῆς Νομοῦ Ἀχαΐας διαμαρτύρονται διὰ τὴν μὴ εἰσέτι ἀκύρωσιν ἀγοραπωλησιῶν γενομένων κατὰ τὴν κατοχήν. Πολιτικοὶ ὑπάλληλοι Διοικήσεως Χωροφυλακῆς Φλωρίνης ζητοῦν βελτίωσιν τῆς θέσεώς των βαθμολογικῶς καὶ οἰκονομικῶς. Ἡ Ὁμοσπονδία οἰκονομικῶν περιφερειῶν ὑπαλλήλων Ἑλλάδος ζητεῖ διαβάθμισίν των. Ὁ Ἐμποροβιομηχανικὸς κόσμος Θεσσαλονίκης ἐκφράζει ἀδυναμίαν καταβολῆς φόρων λόγῳ οἰκονομικοῦ μαρασμοῦ τῆς πόλεως. Ὁ κ. Σ. Βενιζέλος (Ὑπ. Ἐθν. Οἰκον.) καταθέτει σχέδια νόμων, 1) «περὶ διαβαθμίσεως τοῦ μὴ Ἐπιστημονικοῦ Προσωπικοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας» καὶ 2) «περὶ Ἀνωτέρων Σχολῶν Βιομηχανικῶν Σπουδῶν». Ὁ κ. Σ. Γονατᾶς (Ὑπ. Ἀνοικοδομ.) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ ὀργανισμοῦ τῆς Ὑπηρεσίας Ἀνοικοδομήσεως». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Κωστόπουλος καταθέτει πρότασιν ψηφίσματος «περὶ διορισμῶν δικηγόρων ἄνευ ἐξετάσεων πτυχιούχων τῆς Νομικῆς Σχολῆς ὑπηρετούντων ὡς ἐφέδρων κατὰ τὰς ἐπιχειρήσεις κατὰ τῶν ἀνταρτῶν». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Γ. Μπάρδας καὶ Χ. Βαλῖνος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων περὶ Δημοσίου Λογιστικοῦ καὶ ἄλλων διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Ε. Κουλουμβάκης, Π. Μουτζουρίδης, Δ. Ἀμπατζόπουλος, Α. Νικολαΐδης, Κ. Σκιαδᾶς κ. ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως διατάξεών τινων τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 200)1946 Ν. Δ)τος». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Λ. Λαμπριανίδης καὶ Δ. Ζησόπουλος καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀντικαταστάσεως διατάξεών τινων τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 200)1946 Ν. Δ)τος». Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Κωστόπουλος καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 10 τῆς ὑπ’ ἀριθ. 59)1945 Σ. Πράξεως».

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Προκειμένου νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν τῆς συνεχίσεως τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἀνακοινῶ ὅτι, ἔχει ὑποβληθῆ πρότασις ὑπογεγραμμένη ἀπὸ τὸν κεκανονισμένον ἀριθμὸν βουλευτῶν δι’ ἧς ζητεῖται ὅπως ὁ χρόνος τῆς ἀγορεύσεως ἑκάστου ρήτορος περιορισθῇ εἰς 15′ λεπτά. Ἐὰν ὑπάρχῃ ἀντίρρησις ἐπὶ τῆς προτάσεως αὐτῆς δύνανται νὰ ὁμιλήσουν κατὰ τὸν Κανονισμὸν εἷς ἐκ τῶν τασσομένων ὑπὲρ αὐτῆς καὶ εἷς ἐκ τῶν ἀντιτασσομένων. Ὁ κ. Π. Ἠλιάδης ἔχει τὸν λόγον ἐπὶ τῆς προτάσεως.

§11Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἀναγνωρίζω καὶ δέχομαι τὴν ἐπιθυμίαν τῶν ὑποβαλόντων αἴτησιν περὶ περιορισμοῦ τῆς ὁμιλίας ἑκάστου ρήτορος εἰς ¼ τῆς ὥρας, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ αὐτὴ εἶναι ἄνισος. Ἔπρεπε νὰ καθορισθῇ ἐκ τῶν προτέρων. Δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ ἡμίσεις νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ δύο ὥρας καὶ τώρα νὰ περιορισθῇ ἡ συζήτησις εἰς ¼. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνουν δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά, δι’ αὐτὸ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ καταψηφίσετε τὴν πρότασιν.

§12Ε. ΑΒΕΡΩΦ. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπέγραψα τὴν πρότασιν ἀλλὰ ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ τὴν ὑποστηρίξω διότι νομίζω ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐξυπηρετῶ τὴν καλὴν λειτουργίαν τῶν Κοινοβουλευτικῶν θεσμῶν καὶ ἐξυπηρετῶ καὶ τὴν πρόοδον τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς. Ὡς πρὸς τὸ ἐπιχείρημα ὅτι δὲν εἶχον ὁμιλήσει ὅλοι τόσον, νομίζω ὅτι ἐντὸς ¼ ἐὰν κανεὶς προηγουμένως ἔχῃ κατασταλάξει εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλει νὰ εἴπῃ εἶναι δυνατὸν νὰ ὁμιλήσῃ καὶ νὰ ἀναπτύξῃ τὰ θέματά του.

§13Ε. ΓΟΝΗΣ. Αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ἐφαρμοσθῇ ἀπὸ τὴν ἀρχήν.

§14Ε. ΑΒΕΡΩΦ. Ἐὰν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ἔγινεν ἕνα σφάλμα τὸ ὁποῖον μᾶς ἐταλαιπώρησεν εἰς μίαν συζήτησιν ἐπὶ μίαν ἑβδομάδα δὲν σημαίνει ὅτι τὸ σφάλμα πρέπει νὰ ἐξακολουθήσῃ. Διερωτῶμαι ἐὰν ἡ Βουλὴ θὰ πρόκειται νὰ διατηρήσῃ τοὺς Κοινοβουλευτικοὺς θεσμοὺς ἐὰν συζητῇ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον. Κύριοι συνάδελφοι, τὰ σοβαρώτερα θέματα δύνανται νὰ συζητοῦνται μὲ ἀγορεύσεις καὶ συζητήσεις 20 λεπτῶν.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ οἱ παραδεχόμενοι τὸν περιορισμὸν τῆς ὥρας νὰ ἐγερθῶσιν. (Ἐγείρονται οἱ περισσότεροι).

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρεδέχθη. Συνεπῶς ἕκαστος ρήτωρ μόνον ἐπὶ 15′ δύναται νὰ ὁμιλήσῃ.

§17Ν. ΑΒΡΑΑΜ. Κύριε Πρόεδρε, προτείνω ὅπως οἱ κ. κ. Ἠλιάδης καὶ Εὐθυμιάδης δύνανται νὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ περισσότερον χρόνον, διότι αὐτῶν ἐσφάγησαν ὑπὸ τοῦ δῆθεν Δημοκρατικοῦ στρατοῦ ἡ γυναῖκα καὶ ἡ θυγατέρα.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν θὰ ὑπάρξῃ ζήτημα δι’ αὐτούς. Ὁ κ. Χ. Κοψιδᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§19Χ. ΚΟΨΙΔΑΣ. Ἀπὸ τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως πλὴν τῆς ἀγγελίας τοῦ διαγγέλματος τοῦ Προέδρου Τρούμαν διὰ τὸ ὁποῖον θὰ εὐγνωμονῇ αἰωνίως ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δὲν ἱκανοποιήθη καὶ δὲν ἱκανοποιήθημεν διότι πλεῖστα ὅσα ζητήματα τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὴν ὑπόστασιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἔχει τὴν παμψηφίαν σχεδὸν ὁλοκλήρου τῆς Βουλῆς, δὲν ἠθέλησε νὰ ἐπιλύσῃ. Καὶ τὰ ζητήματα αὐτὰ εἶναι πρῶτον τὸ ἐκκλησιαστικὸν ζήτημα. Σᾶς εἶναι γνωστόν, κύριοι, ὅτι διὰ μίας πράξεως τῆς πρώτης Κυβερνήσεως Κουΐσλιγκ ὑπὸ τὴν πίεσιν τῶν κατακτητῶν ἀνῆλθεν ἐπὶ τοῦ Μητροπολιτικοῦ Θρόνου ἕνας ἄνθρωπος τὸν ὁποῖον σέβομαι ἀπολύτως, ἀλλὰ ὁ τρόπος τῆς ἀνόδου του εἰς τὸν θρόνον δὲν ἦτο ὁ ἐνδεδειγμένος. Δεύτερον ζήτημα εἶναι τὸ ζήτημα τὸ στρατιωτικόν. Ἡ δευτέρα Κυβέρνησις μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἐνῷ ἐδημιούργησε μίαν κατάστασιν εἰς τὸ Σῶμα τῶν ἀξιωματικῶν ὁρίσασα αὐτοὺς εἰς τοὺς πίνακας Α καὶ Β, ἀφῆκε τὸ ζήτημα ἄλυτον. Ἡ Κυβέρνησις ἔχουσα σχεδὸν τὴν παμψηφίαν τῆς Βουλῆς ἔπρεπε τὸ ζήτημα τοῦτο νὰ τὸ λύσῃ. Τὸ ζήτημα τῶν καταθέσεων τὸ ὁποῖον ἀσφαλῶς ἐνδιαφέρει ὁλόκληρον τὸ κοινὸν τῆς Ἑλλάδος καὶ αὐτὸ οὐδόλως ἐθίγη. Τὸ ζήτημα τῶν ἀγοραπωλησιῶν ἐπὶ κατοχῆς, φλέγον καὶ τοῦτο ζήτημα οὐδόλως καὶ τοῦτο ἐθίγη. Τὸ Οἰκονομικὸν καὶ τὸ ζήτημα τῆς Ἀνασυγκροτήσεως καὶ αὐτὰ ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν ἄλυτα. Τὸ ζήτημα τῆς ἐκκαθαρίσεως διὰ τὸ ὁποῖον ζήτημα ἡ Βουλὴ ἐπανειλημμένως ἠσχολήθη καὶ αὐτὸ μένει ἐκκρεμές. Ἀσφαλῶς, κύριοι βουλευταί, οὔτε ἡμεῖς θὰ εἴμεθα εὐχαριστημένοι ἐκ τοῦ τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖον διοικεῖται ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλείας ἐθίγη μόνον ἀκροθιγῶς. Ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι ζῶμεν εἰς τὰ βόρεια μέρη, εἰς τὰ ὁποῖα ἐκδηλοῦται ὅλη ἡ μανία τῶν προδοτῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ τῶν γειτόνων μας, βλέπομεν ὅτι ἡ ζωὴ εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα καὶ ἰδίως εἰς τὴν Θράκην, τὴν Κεντρικὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν ἀποτελεῖ πραγματικὸν δράμα. Τὸ ζήτημα, ὅτι ὑπάρχουν συμμορίαι τῆς δεξιᾶς καὶ τῆς ἀριστερᾶς καὶ ὅτι ἐκ τῶν πολιτικῶν ἀντιθέσεων τῶν Ἑλλήνων ἐδημιουργήθησαν, τὸ ζήτημα αὐτὸ δὲν εἶναι παραδεκτόν, διότι τὸ ζήτημα αὐτὸ χρονολογεῖται ἐν Ἑλλάδι ἀπὸ τὸ 1941· καὶ ὁ πραγματικὸς συντελεστὴς τῆς φρικώδους καταστάσεως, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρισκόμεθα, εἶναι ὁ σημερινὸς πρωθυπουργὸς τῆς Βουλγαρίας. Ὅταν τὸν Ἰούνιον τοῦ 1941 μετέβην εἰς τὴν Θράκην, κατέφυγα τὴν πρώτην βραδυὰ εἰς τὸ σπίτι ἑνὸς καπνεμπόρου ὀνόματι Σταματίου, ὁ ὁποῖος ὅταν ὑπῆρχον οἱ Ἕλληνες ἔκαμε τὸν Ἕλληνα, κατὰ τὴν κατοχὴν ὅμως διεπιστώθη ὅτι ἦτο ὁ φανατικώτερος τῶν Βουλγάρων. Τὴν ἑσπέραν ἐκείνην κατὰ συγκυρίαν ὁ κύριος αὐτὸς εἶχεν ἑσπερίδα, εἰς τὴν ὁποίαν εἶχε καλέσει ὅλους τοὺς ἀνωτάτους ὑπαλλήλους τῆς ἁρμοστείας τῆς Βουλγαρίας καὶ τοὺς ἀνωτάτους ἀξιωματικοὺς τοῦ Βουλγαρικοῦ στρατοῦ. Γενομένης συζητήσεως, ἕνας Βούλγαρος συνταγματάρχης μοῦ εἶπεν ὅτι, εἴτε οἱ Ἐγγλέζοι νικήσουν, εἴτε οἱ Γερμανοὶ νικήσουν, ἡμεῖς θὰ εἴμεθα νικηταί. Πραγματικῶς τοῦτο μοῦ ἔκαμε κατάπληξιν καὶ τὸν ἠρώτησα πῶς τὸ ἐννοεῖ. Μοῦ ἀπήντησεν ὅτι, ἐὰν μὲν νικήσουν οἱ Γερμανοὶ εἴμεθα φίλοι καὶ σύμμαχοι τῶν Γερμανῶν καὶ ἑπομένως θὰ εἴμεθα νικηταί, ἐὰν δὲ νικήσουν οἱ Ἄγγλοι τότε θὰ φορέσωμεν ἕνα κόκκινο μαντῆλι καὶ θὰ γίνωμε σύμμαχοι τῶν Ρώσων καὶ ἔτσι πάλιν θὰ εἴμεθα νικηταί. Σεῖς οἱ παληογραικοί, μοῦ εἶπε, θὰ τὰ πληρώσετε ὅλα.

§20Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ὁ ἐν Ἑλλάδι ἡγέτης τῶν κομμουνιστῶν ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς δηλώνει εἰς τὸ φυλλάδιόν του ὅτι ἐκτελεῖ πιστὰ τὰς διαταγὰς τῆς 3ης διεθνοῦς τῆς ὁποίας ὁ ἀρχηγὸς εἶναι ὁ νῦν ἀρχηγὸς τῆς Βουλγαρίας, ὁ Δημητρώφ.

§21Χ. ΚΟΨΙΔΑΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ τοιοῦτον ἀσφαλῶς δὲν μοῦ ἔκαμε καμμίαν κατάπληξιν, ἀλλ’ ὅταν τὸ 1942 μὲ 1943 εὑρισκόμην εἰς τὴν νοτιοδυτικὴν Ἑλλάδα ἤκουσα μίαν ἡμέραν ἕνα συρφετὸν ἐκ προδοτῶν, οἱ ὁποῖοι ἔψαλλον ἕνα τραγούδι, τὸ ὁποῖον ἦτο ἀφιερωμένον εἰς τὸν Δημητρώφ. Εἶμαι βέβαιος ὅτι ὅλοι θὰ τὸ ἠκούσατε, διότι τὸ ΕΑΜ, τὸ ΕΛΑΣ, ἡ ΕΠΟΝ καὶ ὅλαι αἱ τοιούτου εἴδους ὀργανώσεις ἔψαλλον τὸ τραγούδι αὐτὸ ἀπὸ τὴν Ροδόπη μέχρι τοῦ Ταινάρου. Τότε μοῦ ἐγεννήθη ἡ ἐντύπωσις ὅτι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ Βούλγαρος συνταγματάρχης, ἦσαν ἀληθῆ. Καὶ ὄντως, κύριοι βουλευταί, κατὰ τὸ κίνημα τοῦ Δεκεμβρίου παρουσιάσθησαν ἐλασίται φέροντες καὶ εἰς τὰ ἀκρότατα σημεῖα τῆς Ἑλλάδος Βουλγάρους καὶ Σέρβους, διὰ νὰ μᾶς ἐλευθερώσουν καὶ ἀσφαλῶς οἱ κύριοι συνάδελφοι θὰ εἶδον σλαύους εἰς Ἀργοστόλιον καὶ εἰς Πρέβεζαν.

§22Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Εἰς τὸ χωρίον Σιδηρόκαστρον τῆς Μάνης ἐφονεύθησαν δύο Βούλγαροι ἀξιωματικοί. Εἰς τὰς Καλάμας συνελήφθησαν κατὰ τὸ 1946 εἰς μίαν ὁμάδα ἀνταρτῶν δύο Γερμανοὶ καὶ δύο Βούλγαροι ἀξιωματικοὶ κατὰ τὸ Βούλευμα ἀρ. 503 τῆς 2.5.1946.

§23Χ. ΚΟΨΙΔΑΣ. Καὶ ἀσφαλῶς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ Βούλγαρος συνταγματάρχης, ἦσαν πράγματα τὰ ὁποῖα ἐσκέφθησαν ἐσκεμμένως οἱ Βούλγαροι καὶ ἐὰν ἐφόρεσαν τὸ κόκκινο μαντῆλι καὶ ἐκάλεσαν τὸν Δημητρώφ, ἀσφαλῶς αὐτὸ ἔγινε μόνον καὶ μόνον, διὰ νὰ ἠμπορέσουν νὰ ἀφανίσουν τὸν Ἑλληνισμόν. Πρὸ αὐτῆς τῆς καταστάσεως εὑρισκόμενοι, κύριοι βουλευταί, νομίζω ὅτι τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ζήτημα ἀντιθέσεων μεταξὺ ἀριστερᾶς καὶ δεξιᾶς, ἀλλ’ εἶναι σκέψεις τοῦ Γ. Δημητρώφ, ὁ ὁποῖος διοικεῖ ὅλα τὰ κόμματα τὰ κομμουνιστικὰ τῆς Βαλκανικῆς, ἑπομένως καὶ τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα τῆς Ἑλλάδος, οἱ δὲ ἀρχηγοὶ τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Ἑλλάδος εἶναι τυφλὰ ὄργανα καὶ τυφλοὶ ἐκτελεσταὶ τῶν συνταγῶν τοῦ Γ. Δημητρώφ. (Χειροκροτήματα). Δι’ αὐτὸ καὶ τὸ τελευταῖον μας κατάντημα ἐδημιουργήθη ὅταν ἡ Κυβέρνησις ἐχορήγησε διαβατήριον εἰς τὸν Ζαχαριάδην, ὁ ὁποῖος μετέβη εἰς τὴν Πράγαν καὶ συνηντήθη μὲ τὸν Δημητρώφ. Ἀφοῦ μετὰ τὴν καταστολὴν τοῦ Δεκεμβριανοῦ κινήματος ἐπέτυχον οἱ κομμουνισταί, ἢ μᾶλλον οἱ ἐκτελεσταὶ τῶν διαταγῶν τοῦ Δημητρώφ, τὴν μὴ καταδίωξιν τῆς ἡγεσίας καὶ τῶν ἠθικῶν αὐτουργῶν, σμῆνος ἐξ ἐγκληματιῶν καὶ δολοφόνων Ἑλληνοφώνων καὶ σλαύων κατέφυγεν εἰς τὴν Σερβίαν καὶ Βουλγαρίαν καὶ ἐγένετο κύριοι, ἕνα δίκτυον κατασκοπείας καὶ προσανατολισμοῦ ἀνταρτῶν ἀπὸ τὰ Ἑλληνοβουλγαρικὰ σύνορα μέχρι τῆς Σόφιας καὶ ἐκ τῶν Ἑλληνικῶν μέχρι τοῦ Βελιγραδίου. Καὶ αἱ ἀχτίδες αἱ νομαρχιακαὶ τῶν διαφόρων κομμουνιστικῶν ὀργανώσεων, αἱ ὁποῖαι ἕδρων εἰς ἕκαστον νομόν, ἠνάγκαζον πολλοὺς πολίτας ἐκ τῆς παραμεθορίου, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ τῆς Ἑλλάδος καὶ ἔφευγον καὶ ἐτρέποντο πρὸς τὴν Βουλγαρίαν καὶ τὴν Σερβίαν. Αὐτούς, κύριοι, τοὺς παρελάμβανον καὶ τοὺς ὡδηγοῦσαν εἰς ὡρισμένα στρατόπεδα. Καὶ ὅταν ἐδόθη τὸ σύνθημα τῆς ἀπολύσεως ἀπὸ τὰ διάφορα στρατόπεδα εἰς τὰ ὁποῖα οὗτοι εἶχον ἐκπαιδευθῆ, μεταφέρονται ἄλλοι μὲν ἀπὸ Μποῦλκες πρὸς τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν καὶ ἄλλοι διὰ μέσου τῆς Σόφιας εἰς τὴν Θράκην. Τελευταίως ὅταν ἡ 26η Ταξιαρχία ἐξετέλεσε μίαν ἐπιχείρησιν, συνέλαβεν 7 συμμορίτας οἱ ὁποῖοι ἐδικάσθησαν ὑπὸ τοῦ Στρατοδικείου Ξάνθης καὶ κατεδικάσθησαν εἰς θάνατον, ὡμολόγησαν, κύριοι, ὅτι ἀπὸ τὸ Μποῦλκες, δι’ αὐτοκινήτων κλειστῶν μετέβησαν εἰς Σόφιαν εἰς μίαν οἰκίαν καὶ ἀνέφεραν καὶ τὸν ἀριθμὸν καὶ τὴν ὁδόν, παρέλαβαν 27 πολυβόλα καὶ ἐκεῖθεν ὡδηγήθησαν στὸν Βούλγαρον λοχαγὸν εἰς Ὀρτύκιοϊ, ἐπῆραν ἀπὸ ἐκεῖ τὰ ὑπόλοιπα ὅπλα καὶ χειροβομβίδας καὶ εἰσῆλθον εἰς τὸ Ἑλληνικὸν ἔδαφος ἀπὸ τὸ φυλάκιον τῆς Μεδούσης. Ὁ ἀκήρυκτος πόλεμος τὸν ὁποῖον μᾶς ἔχουν κηρύξει φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν μάχην τοῦ Ἰσμαὴλ Μαχαλᾶ ἐναντίον συμμορίας ἡ ὁποία εἰσῆλθε πάλιν εἰς τὸ βουλγαρικὸν ἔδαφος, μὲ τὰ βουλγαρικὰ φυλάκια βάλλοντα ἐναντίον τοῦ στρατοῦ μας κατὰ τὴν ὥραν τῆς συμπλοκῆς. Εἰς τὴν Θράκην, κύριοι, πραγματικῶς ἔχει δημιουργηθῆ μία κατάστασις ἀφόρητος. Ὁλόκληρος ἡ περιφέρεια ἀπὸ τὰ σύνορα μέχρι τῆς θαλάσσης ἐλέγχεται ἀπὸ τοὺς συμμορίτας. Καταστροφαί, λεηλασίαι, διαρπαγαὶ εἶναι εἰς τὴν πρώτην γραμμήν. Ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῶν Ἑλληνικῶν χωρίων μεταφέρονται εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Ὁ στρατὸς ὁ Ἑλληνικὸς ὁ ὁποῖος ὑπάρχει εἶναι, δυστυχῶς, ἐλάχιστος, ἡ χωροφυλακὴ ἐπίσης. Διὰ τὴν κατάστασιν ἥτις ἐδημιουργήθη εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα τὴν ὁποίαν ἡμεῖς εἴχομεν προΐδει ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Αὐγούστου πταίει ἡ στρατιωτικὴ ἡγεσία. Ἀφρόνως φερομένη ἐξέδωσε μίαν διαταγὴν διὰ τῆς ὁποίας κατήργησε τὰ φυλάκια τῶν συνόρων μας καὶ οὕτω ἡ Ἑλλὰς ἔμεινεν ἄνευ συνόρων. Εἶναι ἐλεύθερος ὁ οἱοσδήποτε νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ Ἑλληνικὸν ἔδαφος νὰ κάμῃ ὅ,τι θέλει καὶ νὰ ἀπέλθῃ. Ἠναγκάσθην νὰ μεταβῶ εἰς τὸν Διοικητὴν τοῦ Σώματος Στρατοῦ, ὁ ὁποῖος οὔτε τὴν σοβαρότητα τῆς πράξεως τὴν ὁποίαν εἶχεν ἐνεργήσει εἶχεν, οὔτε τὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα θὰ ἐπέφερε καὶ τοῦ εἶπον ὅτι εἶναι ἐγκληματικώτατον, διότι θὰ καταλυθῇ τὸ Κράτος ἐκ τῆς εἰσβολῆς ἰδίως τῶν κομιτατζήδων καὶ τῶν Ἑλλήνων προδοτῶν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς τὴν Σερβίαν καὶ τὴν Βουλγαρίαν, μοῦ ἔλεγεν ὅτι ἡ στρατιωτικὴ τέχνη ἡ νέα, τὴν ὁποίαν δύο τρεῖς ἀξιωματικοὶ γνωρίζουν, δὲν ἀφήνει νὰ ὑπάρχῃ οὐδεὶς φόβος διότι ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκην ἐντὸς τριῶν λεπτῶν δυνάμεθα νὰ φθάσωμεν εἰς τὰ σύνορα. Καὶ ἔτσι, κύριοι, καταργηθέντων τῶν συνόρων, ἀφήσαμε τοὺς προδότας καὶ τοὺς ὑποστηρικτὰς τούτων νὰ δημιουργήσουν τὴν κατάστασιν ἡ ὁποία ὑφίσταται σήμερον. Εἶναι λάθος, κύριοι νὰ λέγεται ὅτι τὰ Ἑλληνικὰ σύνορα δὲν εἶναι δυνατὸν διὰ τῶν φυλακίων νὰ φυλαχθῶσι. Κύριοι βουλευταί, ἐπὶ μίαν δεκαετίαν ἔχω ὑπηρετήσει εἰς τὰ φυλάκια καὶ ἀπὸ τὸ Ἰόνιον Πέλαγος μέχρι τοῦ Ἔβρου τὰ γνωρίζω καλά. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τοῦτο. Εἶναι καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔγινε κατὰ τὸν παγκόσμιον πόλεμον ὅταν τὰ φυλάκια αὐτὰ μὲ τὰ ὀλίγα ὀχυρὰ ἐκράτησαν τὸν Γερμανικὸν στρατόν. Εἶναι τὰ φυλάκια ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἀπὸ τὸ 1920 καὶ ἐντεῦθεν ἐκράτησαν ὅλας τὰς εἰσβολὰς τῶν κομιτατζήδων καὶ εἶναι τὰ φυλάκια ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα πάντοτε διεφύλαξαν τὰ ἑλληνικὰ σύνορα. Καὶ διὰ μιᾶς ἄφρονος διαταγῆς ἦλθον καὶ τὰ κατήργησαν μὲ τὴν δικαιολογίαν ὅτι εἶναι φανταστικὰ καὶ δὲν ἔχουν καμμίαν σημασίαν. Κύριοι βουλευταί, καὶ αἱ σημεριναὶ ἐπιχειρήσεις αἱ ὁποῖαι γίνονται νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι δὲν θὰ φέρουν τὸ ἀποτέλεσμα τὸ ὁποῖον ἐπιθυμοῦμεν, ἐὰν δὲν κλείσουν τὰ σύνορα, ἐὰν δὲν ἐπιστρατευθοῦν 2–3 ἡλικίαι διὰ νὰ φυλάξουν τὰ φυλάκια καὶ ἀνακοπῇ ὁ ἐφοδιασμὸς τῶν συμμοριτῶν. Διότι ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, θὰ γίνῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον συχνάκις γίνεται. Διότι ἔχουν γίνει 6 ἐκκαθαριστικαὶ ἐπιχειρήσεις καὶ οἱ προδόται αὐτοὶ καὶ τὰς ἕξ φορὰς εἰσῆλθον εἰς τὸ βουλγαρικὸν ἔδαφος, ἀνασυνεκροτήθησαν καὶ ξαναεισέβαλον. Δὲν θὰ γίνῃ δυνατόν, κύριοι, νὰ ἀναπνεύσῃ ἡ χώρα ἐὰν πραγματικῶς δὲν κτυπηθῇ ἡ ἡγεσία τῶν προδοτῶν. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι, ὅταν τὸ Κράτος διεξάγῃ ἕνα πόλεμον, ἕνα πόλεμον ἐξοντωτικόν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταπολεμηθῇ, ἐὰν δὲν κτυπηθῇ ὁ κινῶν νοῦς εἰς τὸν ἀγῶνα αὐτὸν καὶ αὐτὸς εἶναι τὸ Κ.Κ.Ε. Ἐὰν δὲν χαλιναγωγηθῇ ὁ τύπος του καὶ δὲν ληφθοῦν μέτρα ὥστε νὰ εἶναι ἀνίκανος διὰ τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἐὰν δὲν καταπολεμηθῇ ὁ κινῶν νοῦς, ἐκεῖνος ὁ νοῦς, ὁ ὁποῖος διευθύνει τὰ πάντα, ὁ ὁποῖος στρατολογεῖ καὶ καταπιέζει τὸν κόσμον νὰ μεταβῇ εἰς τὰ ἀνταρτικά, δὲν εἶναι δυνατόν, λέγω, νὰ κατασταλῇ τὸ κίνημα. Δὲν πρέπει νὰ διστάσωμεν, κύριοι, νὰ κηρύξωμεν τὸ Κ.Κ.Ε., ὡς λαμβάνον διαταγὰς ἐκ τῶν ἐχθρῶν τῆς πατρίδος μας, ἐκτὸς νόμου. (Χειροκροτήματα). Δὲν εἶναι δυνατόν, ἐὰν δὲν ἐκκαθαρισθοῦν αἱ διάφοροι ὑπηρεσίαι τοῦ Κράτους, νὰ ποῦμεν ὅτι ἠμπορεῖ νὰ γίνουν ἐκκαθαριστικαὶ ἐπιχειρήσεις. Ἐὰν οἱ ἀξιότιμοι βουλευταὶ Ἀργολιδοκορινθίας καὶ Αἰτωλοακαρνανίας ἤθελαν νὰ ἔλθουν εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα θὰ ἔβλεπον ὅτι πράγματι δὲν εἶναι οὔτε δεξιοί, οὔτε ἀριστεροί, θὰ ἰδοῦν ὅτι εἶναι Ἕλληνες θυσιαζόμενοι καὶ Βουλγαρόθυται οἱ ὁποῖοι θυσιάζουν τὰ πάντα. Ἀκούομεν νὰ λέγωνται πολλὰ διὰ τὰ Μ.Α.Υ. τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα. Τὶ εἶναι αὐτὴ ἡ περίφημος ὀργάνωσις Μ.Α.Υ.; Ἐκλήθησαν ἀπὸ τὰς στρατιωτικὰς ἀρχὰς νὰ προσέλθουν ὅποιοι δύνανται διὰ νὰ κατορθώσουν νὰ κρατήσουν τὴν περιουσίαν των καὶ τὴν οἰκογένειάν των. Προσῆλθεν ἀθρόως ὅλος ὁ κόσμος, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν φρονημάτων. Δυστυχῶς, αἱ στρατιωτικαὶ ὑπηρεσίαι μέσα εἰς τὴν πόλιν τῆς Ξάνθης διαθέτουν μόνον 17 ὅπλα καὶ καλοῦνται καθ’ ἑκάστην ἑσπέραν 100 ἄνθρωποι καὶ φρουροῦν τὰς πρὸς τὴν πόλιν διόδους. Αὐτὰ εἶναι τὰ λεγόμενα Μ.Α.Υ. Τὶ σχέσιν ἔχουν μὲ τὰς συμμορίας τῆς δεξιᾶς ἢ τῆς ἀριστερᾶς; Αὐτό, κύριοι, ὑπῆρξε πραγματικῶς ἕνα μεγάλο τέχνασμα τὸ ὁποῖον ἡ ἡγεσία τοῦ Κ.Κ.Ε. ἐξαπέλυσε καὶ τὸ ὁποῖον μερικοὶ ἐξ ἡμῶν, ἀγνοοῦντες τὴν πραγματικὴν κατάστασιν, τὸ ἐκλαμβάνομεν ὡς ἀληθὲς διὰ νὰ δημιουργοῦμεν καὶ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἀλληλοσφαζόμεθα. Δὲν πρέπει, κύριοι, νὰ ὀλισθαίνωμεν καὶ νὰ νομίζωμεν ὅτι τὰ συνθήματα, τὰ ὁποῖα δίδει τὸ Κ.Κ.Ε., εἶναι πραγματικότης. Καὶ λέγω ἕνα πρᾶγμα διὰ τὸν κ. Κατσώταν καὶ διὰ τὸν κ. Ρέντην· ἂς ἔλθουν νὰ μεταβῶμεν μαζὶ ἐπάνω εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, μέχρι τῶν συνόρων διὰ νὰ ἀντιληφθοῦν πραγματικῶς τὴν κατάστασιν. Κινδυνεύοντες, κύριοι, θὰ μεταβῶμεν. Ποιοῦμαι ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν λέγων ὅτι ἐὰν πραγματικῶς δὲν καταπολεμήσῃ τὴν ἡγεσίαν τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ ἀπολύτως τίποτε καὶ τὸ δρᾶμα τὸ ὁποῖον ἐξελίσσεται ἤδη ἐν Ἑλλάδι θὰ ἐξακολουθήσῃ. Ἀσφαλῶς, κύριοι βουλευταί, ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀναγκασθῇ νὰ λάβῃ τὰ ἀνωτέρω μέτρα, ἀλλὰ θὰ τὰ λάβῃ κατόπιν ἑορτῆς. Ἐλπίζω ὅτι συναισθανομένη τὰς μεγάλας εὐθύνας τὰς ὁποίας φέρει ἀπέναντι τοῦ Ἔθνους θὰ θελήσῃ πρῶτον μὲν ἀμέσως νὰ διατάξῃ τὸ κλείσιμον τῶν συνόρων, καὶ δεύτερον νὰ καταδιώξῃ πράγματι ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ὑποκινοῦν τὴν ἀνταρσίαν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κύριος Α. Δημητρᾶτος ἔχει τὸν λόγον.

§25Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ἡ ἐξέλιξις τῶν διεθνῶν πολιτικῶν σχέσεων κυρίως κατὰ τὸ διαρρεῦσαν 3μηνον ἤρχισε νὰ κυριαρχῆται ἀπὸ ἔκδηλον νέον ἀνταγωνισμὸν μεταξὺ τῶν μεγάλων ἐκείνων δυνάμεων αἱ ὁποῖαι ἐνίκησαν τὸν ἄξονα. Συμπτώματα προηγηθέντα αὐτοῦ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ ὑπῆρξαν γεγονότα σχετιζόμενα μὲ μίαν σειρὰν ἐπαναστάσεων κομμουνιστικῶν εἰς τὴν Ἄπω καὶ Ἐγγὺς Ἀνατολὴν καὶ ἐπὶ πλέον μὲ μίαν σειρὰν γεγονότων τὰ ὁποῖα σχετίζονται μὲ ἐσωτερικὰς διαμορφώσεις ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν ἐπαναστατικῶν ὀργανώσεων. Τέτοιες ὀργανώσεις ὑπῆρξαν καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος. Κατὰ συνέπειαν, ἡ ἐπαναστατικὴ περίοδος, ἡ ὁποία ἐξεδηλώθη κατὰ τὸν παρελθόντα Δεκέμβριον καὶ συνεχίσθη μὲ μίαν προσπάθειαν συμμοριακῆς δράσεως, ἡ ὁποία αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀνησυχεῖ τὴν δημοσίαν Ἑλληνικὴν γνώμην, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἐκδηλώσεως, εἶναι τὸ σύμπτωμα, τὸ βαθύτατον, ἐκεῖνο ἀκριβῶς, τὸ ὁποῖον ἐδημιούργησε τὴν ἀντίθεσιν εἰς πλείστας ὅσας Χώρας, αἱ ὁποῖαι ἤδη καθορίζουν θέσιν πολιτικήν. Αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς, αἱ ὁποῖαι μὲ τὴν διακήρυξίν τους ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς παροχῆς τῆς οἰκονομικῆς βοηθείας πρὸς τὴν Ἑλλάδα καθώρισαν τὴν μίαν πλευράν, ἀντιπροσωπεύουν τὸ ἓν ρεῦμα ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἤδη διαμορφοῦνται εἰς τὸν κόσμον. Θέλω νὰ πιστεύω ὅτι ἡ ἀξιοποίησις αὐτῆς τῆς θέσεως θὰ πρέπει νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, οὕτως ὥστε νὰ ἀποφευχθῇ ἐκεῖνο ποὺ ἤδη καταβάλλεται ἔξω ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ἀντιδράσεως, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν, λέγω, τῆς κομμουνιστικῆς ἀντιδράσεως. Ἡ οἰκονομικὴ βοήθεια τὴν ὁποίαν αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι πρόκειται νὰ δώσουν εἰς τὴν Χώραν, ἐμφανίζεται ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς κομμουνιστικῆς προπαγάνδας. Συνεπῶς θὰ πρέπει εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ νὰ τονισθῇ τοῦτο, ὅτι ἡ οἰκονομικὴ βοήθεια θὰ ἀποβλέψῃ εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῆς λαϊκῆς οἰκονομίας, εἰς τὴν ἔνστασιν τῶν παραγωγικῶν δυνάμεων τῆς Χώρας καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὴν δημιουργίαν ὅλων τῶν προϋποθέσεων τῆς ἀσφαλείας τοῦ τόπου. Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀναγκαίαν προεισαγωγὴν ἐπὶ τῶν ζητημάτων τῶν σχετιζομένων μὲ τὴν ἐξωτερικὴν θέσιν τῆς Ἑλλάδος, ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς εἴπω τούτο: Ὅτι, ἀπὸ ὅσα ἀντιλαμβάνομαι ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς γενικωτέρας δραστηριότητος τῆς Κυβερνήσεως, φαίνεται ὅτι ὁ διάβολος σκανδαλωδῶς βοηθεῖ τοὺς κομμουνιστάς, ἐνῷ ὁ Θεὸς μένει οὐδέτερος. Ἡ κατάστασις τῆς δημοσίας τάξεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς ἀντιμετωπίσεώς της προσέλαβε μορφὴν δυναμικήν, δὲν παρακολουθεῖται, ὡς θὰ ἔπρεπε, ἀπὸ τὴν λῆψιν τῶν ἀναγκαίων πολιτικῶν μέτρων. Ἔτσι εὑρισκόμεθα πρὸ τοῦ ἑξῆς φαινομένου: Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Διοικήσεως εἰς ὁλοκλήρους περιοχὰς εἶναι ξένοι πρὸς τὴν καταβαλλομένην προσπάθειαν τῆς ἐμπεδώσεως τῆς τάξεως. Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου τὴν ἰδιαιτέραν μου πατρίδα Κεφαλληνίαν, τὴν ὁποίαν ἀνέφερε μάλιστα ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς διαπιστώσεως ὅτι ἐκεῖ ὑπάρχει παρακρατικὴ ὀργάνωσις. Εἰς τὴν Κεφαλληνίαν ὑπῆρχον 3 συμμορίαι προηγουμένως. Μία τῆς δεξιᾶς, τῆς ὁποίας ἡ δρᾶσις περιωρίσθη τελευταίως, καὶ δύο τῆς ἀριστερᾶς, τῶν ὁποίων ἡ δρᾶσις ἐνετάθη. Ἀλλὰ καθ’ ὅλην αὐτὴν τὴν διάρκειαν τῆς συμμοριακῆς δράσεως, ἡ διοίκησις δὲν ἦλθε κἂν εἰς ἐπαφὴν μὲ τὸν λαόν, δὲν ἐνεψύχωσε πουθενὰ τὸν λαόν, δὲν κατέβαλε καμμίαν προσπάθειαν νὰ ἐξοντώσῃ τὰ στοιχεῖα τὰ δρῶντα ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς συμμοριακῆς δράσεως, νὰ ἀπευθύνῃ εἰς αὐτοὺς ἔκκλησιν διὰ μίαν παράδοσιν, νὰ ἐπικοινωνήσῃ ἐπὶ πλέον καὶ νὰ ἐνθαρρύνῃ τὸν λαὸν τῆς Κεφαλληνίας. Ἀκόμα ἔρχομαι καὶ πρὸ τοῦ ἑξῆς φαινομένου. Εἰς τὰ χωρία τῆς Κεφαλληνίας, πρὸ μηνός, μία κομμουνιστικὴ συμμορία, ἐπῆγεν εἰς τὸ χωριό, συνέλαβε τὸν Πρόεδρον τῆς Κοινότητος καὶ 2 χωρικούς, τοὺς ὡδήγησεν ἔξω τοῦ χωρίου δεμένους καὶ τοὺς ἐξετέλεσε. Ξεύρετε κάτι; Ἡ Διοίκησις ἔλαμψε διὰ τῆς ἀπουσίας της. Δὲν ἐνεφανίσθη κἂν Διοίκησις εἰς τὸ μέρος τοῦ ἐγκλήματος, τὸ ὁποῖον συνετάραξεν ὁλόκληρον τὴν νῆσον Κεφαλληνίαν. Ἀποτέλεσμα, δύο καὶ πλέον χιλιάδες Κεφαλλῆνες, ὅλων τῶν παρατάξεων, ἀπὸ τῆς δημοκρατικῆς πλευρᾶς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν, δὲν ἐννοῶ τοὺς κομμουνιστάς, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Κεφαλληνίαν. Καὶ ἤδη 2 καὶ πλέον χιλιάδες Κεφαλλῆνες εὑρίσκονται εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ εἰς τὸν Πειραιᾶ καὶ τὰς Πάτρας. Ἀλλὰ ἐκτὸς τοῦ γεγονότος τούτου, ὁλόκληρος ἡ Διοίκησις, ἡ ὁποία δὲν ἔχει οὐδεμίαν ἀπολύτως πνοήν, ἐκδηλοῦται ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς καταπτώσεως. Πέραν ἀπὸ τοῦ νὰ δημιουργηθοῦν ἐρείσματα εἰς τοὺς Δήμους καὶ Κοινότητας καὶ εἰς τὰ διάφορα ἱδρύματα ὑπὸ τὴν μορφὴν τὴν κομματικήν, τίποτε ἄλλο δὲν συμβαίνει. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο: Ὅτι εἰς τὴν Κεφαλληνίαν, ἡ ζωὴ τῆς ὁποίας εἶναι συνυφασμένη μὲ τὸ Ἀδελφᾶτον τῶν φιλανθρωπικῶν καταστημάτων, κατεβλήθη ἐπίμονος προσπάθεια, συστηματικὴ προσπάθεια, αὐτὰ τὰ ἱδρύματα νὰ περιέρχωνται εἰς πρόσωπα ξένα ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴν τοῦ λαοῦ. Καὶ ἤδη πρὸ μηνὸς ἐνεργήθησαν ἐκλογαὶ καὶ ἐπὶ 16 Δήμων, 12 Δῆμοι ἐψήφισαν ἐναντίον τῶν Κυβερνητικῶν. Ἀποτέλεσμα αὐτῶν, ἦτο νὰ ἀκυρωθοῦν αἱ ἐκλογαί. Ἡ κατάστασις αὐτὴ ἔχει δημιουργήσει μίαν ἀποθάρρυνσιν καὶ μίαν ἀπογοήτευσιν εἰς τὸν λαόν, διότι ἐνῷ αἱ ἀνάγκαι τοῦ λαοῦ τὸν καταπιέζουν, ἐνῷ θὰ πάρωμεν μίαν βοήθειαν, μίαν παρηγορίαν, ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἐμφανίζεται μία περιοχή, ἕνας Νομός, κατ’ ἐξοχὴν πολιτισμένος, πάρα πολὺ πολιτισμένος, τρομοκρατούμενος ἀπὸ μίαν ὁμάδα 15–20 προσώπων. Δι’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ἡ δρᾶσις, δὲν εἶναι δρᾶσις τῶν κομμουνιστῶν, οὔτε τῶν ἀντικομμουνιστῶν, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κρατικῆς ἀδρανείας. (Χειροκροτήματα). Ἀλλ’ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ προχωρήσω καὶ εἰς ἕνα ἄλλον τομέα. Σήμερον, γνωρίζετε ὅλοι, εἶναι ἡ παραμονὴ τῆς πρωτομαγιᾶς. Σήμερον ἐθνικῶς καὶ διεθνῶς γίνεται μία πάλη μεταξὺ τῆς ἐργατικῆς ἰδέας καὶ τῆς κομμουνιστικῆς θέσεως. Καὶ ἀντὶ τούτου, ἡ ἡμέρα, ἡ ὁποία πάντοτε συμβόλιζε τὴν ἀντίθεσιν τοῦ συντηρητικοῦ ἐργατικοῦ κόσμου τῆς Ἑλλάδος, αὐτή, λέγω, ἡ ἡμέρα, διότι, κύριοι, εἶναι ἡ 29η ἐπέτειός της, ἀντὶ λέγω νὰ ἀποτελέσῃ τὴν βάσιν μιᾶς ἐξορμήσεως διὰ τὴν διαφώτισιν τῆς ἐργατικῆς καὶ ὑπαλληλικῆς τάξεως, διὰ τῆς συγκλήσεως μεγάλων πανεργατικῶν συγκεντρώσεων, εἰς τὰς ὁποίας, νὰ παραστῇ καὶ ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἡμεῖς οἱ βουλευταί, ἀντί, λέγω, νὰ γίνῃ αὐτὸ καὶ νὰ γίνῃ μάλιστα ὑπὸ τὴν μορφὴν τὴν ἐθνικήν, οὕτως ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχουν ἀντιθέσεις πολιτικαί, διὰ νὰ μπορῇ καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῶν φιλελευθέρων νὰ λάβῃ μέρος, τί ἐγένετο; Μέχρι χθὲς τὸ βράδυ, ἦτο γνωστόν, ὅτι οὐσιαστικῶς ἀπηγορεύθη ὁ ἑορτασμὸς τῆς Πρωτομαγιᾶς. Μόλις χθὲς τὸ ἀπόγευμα, ἀφοῦ ἐκινητοποιήθησαν ὅλαι αἱ κομμουνισταὶ δυνάμεις, ἀφοῦ ἐκινητοποιήθησαν οἱ κομμουνισταί, ὅ,τι ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς διανοήσεως, ὁ ἐργατικὸς κόσμος, ἀνηγγέλθη ὅτι ἐπετράπη ὁ ἑορτασμὸς τῆς Πρωτομαγιᾶς. Ἐπιτρέψατέ μου νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτή, δι’ ἐμέ, εἶναι πολιτικὴ ἀκατανόητος. Σήμερον, ἡ πολιτική, ἡ ἐνδεδειγμένη, θὰ ἦτο ἐὰν ἤρχετο ἡ Κυβέρνησις καὶ ἔλεγεν εἰς τὸν ἐργατικὸν κόσμον ὅτι κάτω ἀπὸ τὰς οἰκονομικὰς συνθήκας ποὺ διατελεῖ ἡ Χώρα, δὲν εἶναι δυνατόν, νὰ παράσχῃ οὐδεμίαν οἰκονομικὴν βοήθειαν. Θὰ ἦτο ἀκόμη ἐνδεδειγμένον, ἐὰν ἔλεγεν, ὅτι τὰ ἡμερομίσθια καὶ οἱ μισθοὶ τῶν ἐργατῶν τῆς Ἑλλάδος, εἶναι μισθοὶ καὶ ἡμερομίσθια πείνης, διότι εἶναι χαμηλότερα ἀπὸ κάθε ἄλλην Χώραν. (Χειροκροτήματα). Θὰ ἦτο ἀκόμη ἐνδεδειγμένον, νὰ ἔλεγε τὸ Ὑπουργεῖον Ἐργασίας, ὅτι μαζὶ μὲ τὴν προσπάθειαν τῆς οἰκονομικῆς ἀνορθώσεως τῆς Χώρας, μαζὶ μὲ τὴν προσπάθειαν ποὺ θὰ καταβάλωμεν καὶ μαζὶ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ ἐξωτερικοῦ, μὲ τὴν ἀνασυγκρότησιν τοῦ τόπου, ταὐτόχρονα θὰ ἀνυψώνομε καὶ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων τῆς Χώρας. Ἀλλ’ ἀντ’ αὐτῶν τῶν συνθημάτων τί ἐγένετο; Ἐξεδηλώθη εἷς ἀόριστος φόβος. Εἶναι γνωστὸν — πηγαίνετε εἰς οἱανδήποτε ἐργατικὴν συνοικίαν — θὰ σᾶς ποῦνε, ὅτι ἐφοβήθη ἡ Κυβέρνησις καὶ ἤλλαξε πολιτικὴν καὶ ἐπέτρεψε τὸν ἑορτασμόν, ἐνῷ κακῶς εἶχε γίνει ἡ ἀπαγόρευσις, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε, ὅπως γίνεται εἰς κάθε ἄλλην Χώραν, παντοῦ, νὰ συμβολίζεται αὔριον ἡ πάλη τοῦ ἐθνικόφρονος ἐργατικοῦ λαοῦ ἀπέναντι τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἀλλὰ ἐρχόμεθα εἰς μίαν ἄλλην πλευράν. Γνωρίζετε, ὅτι ἀπὸ τοῦ 1912, τὸ πρῶτον νομοσχέδιον ποὺ εἶχεν εἰσαγάγει ὁ ἀείμνηστος Βενιζέλος, ἦτο ἡ περίπτωσις τῆς δημιουργίας εἰδικῶν κανονισμῶν εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις. Αὐτοὶ οἱ κανονισμοί, υἱοθετήθησαν μετέπειτα ἀπὸ ὅλας τὰς Κυβερνήσεις, ἐτροποποιήθησαν μεταγενεστέρως καὶ συνεπληρώθησαν, διὰ τὰς περιπτώσεις τῶν κομμουνιστικῶν παραπτωμάτων, τῆς ἀπειθαρχίας, διὰ τὰς περιπτώσεις τῆς ἀνικανότητος. Ὑπῆρχον δὲ εἰδικαὶ διατάξεις, βάσει τῶν ὁποίων οἱ ἐργοδόται παρέπεμπον εἰς συμβούλια τοὺς τυχὸν παρεκτρεπομένους ἐργάτας καὶ ὑπαλλήλους Τώρα τί γίνεται. Ἀντ’ αὐτοῦ τοῦ μέτρου, καταργοῦνται συλλήβδην, ὅλοι αὐτοὶ οἱ κανονισμοὶ καὶ κατὰ συνέπειαν τὸ σύνολον τῶν δικαιωμάτων, τῶν σιδηροδρομικῶν καὶ τῶν τροχιοδρομικῶν, τῶν τραπεζιτικῶν ὑπαλλήλων, καὶ γενικῶς τῶν ὑπαλλήλων Ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου. (Χειροκροτήματα).

§26Χ. ΛΑΔΑΣ. Ξέρετε ὅτι ἐξεδόθη καὶ ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου, τοῦ πρώτου τμήματος διαφωνοῦντος μὲ τὸ δεύτερον, δυνάμει τῆς ὁποίας ὅλοι οἱ κανονισμοὶ πᾶνε περίπατο; Καὶ ἑπομένως εἶναι ἀνάγκη νὰ ρυθμισθῇ νομοθετικῶς τὸ ζήτημα, πρὶν φθάσῃ εἰς τὴν ὁλομέλειαν καὶ καταργηθοῦν οἱ κανονισμοί, δυνάμει τῆς καταργήσεως τῶν ὁποίων ὅλαι αἱ μονιμότητες τῶν ἐργατῶν καὶ ὑπαλλήλων ἀπὸ τοῦ 1912 καὶ ἐφεξῆς θὰ τίθενται εἰς τὸ περιθώριον καὶ θὰ ἐφαρμόζεται ὁ νόμος περὶ τῆς καταγγελίας τῆς συμβάσεως. Ἔτσι εἶπεν ὁ Ἄρειος Πάγος. Εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νομοθετικοῦ μέτρου.

§27Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Εὐχαριστῶ, κύριε συνάδελφε. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ λάβῃ τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα. Ἄλλωστε καὶ τὰ κόμματα, ποὺ ἀπαρτίζουν τὴν Κυβέρνησιν, ἔχουν καὶ πολιτικὸν συμφέρον, νὰ γίνῃ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δίδωμεν ὅλα τὰ ἀτοῦ, ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιχειρημάτων, εἰς ἐκείνους τοὺς ὁποίους λέγομεν ἡμεῖς ὅτι καταπολεμῶμεν. Δι’ αὐτό, σᾶς εἶπον, ὅτι ὁ διάβολος βοηθεῖ σκανδαλωδῶς τοὺς κομμουνιστὰς καὶ ὁ Θεὸς εἶναι οὐδέτερος.

§28ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὅταν τὸ Κράτος, διεξάγῃ τὸν σκληρότερον ἀγῶνα τῆς ἱστορίας, δὲν ἐπιτρέπονται ἑορτασμοί. Κακῶς ἐπετράπη ὁ ἑορτασμός.

§29Α. ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ. Ὅταν τὰ Κράτη εὑρίσκωνται ὑπὸ παρομοίας περιστάσεις, τὶς Πρωτομαγιές, τὶς παίρνουν ὡς μίαν ἀφετηρίαν, διὰ μίαν νέαν ἐξόρμησιν καὶ κινητοποίησιν τῶν ἐθνικῶν δυνάμεων, διὰ τὴν διαφώτισιν τοῦ ἐργατικοῦ κόσμου. Οἱ κομμουνισταὶ ἔχουν μίαν θαυμαστὴν συνοχήν, ἡ ὁποία εἶναι ἐξαίρετος. Καὶ ἐρωτῶ, κατὰ ποίαν λογικὴν ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀντιπροσωπεύομεν τὴν μεγίστην πλειοψηφίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, δὲν ἔχομεν ἡμεῖς τὴν δυνατότητα νὰ κινητοποιήσωμεν ὅλον τὸν ἐργατικὸν κόσμον; (Χειροκροτήματα). Βλέπετε, λοιπόν, ὅτι τὰ σφάλματα εἶναι σφάλματα βαρύτερα τῶν ἐγκλημάτων. Καὶ ἐξακολουθῶ εἰς ἕνα ἄλλον τομέα, εἰς τὸν τομέα τῶν ἀσφαλιστικῶν. Μία πλήρης σύγχυσις ἔχει κυριαρχήσει ὡς πρὸς τὴν τύχην 2.900.000 μισθωτῶν μετὰ τῶν μελῶν τῶν οἰκογενειῶν των, ἠσφαλισμένων εἰς τὰ πάσης φύσεως ἱδρύματα. Θέτω δὲ ἕνα ἐρώτημα: Ἄν αὐτὰ τὰ ἱδρύματα, τὰ ὁποῖα εἶχον ἕνα συγκεκριμένον ἀντικειμενικὸν σκοπόν, νὰ προστατεύσουν τὸν ἐργαζόμενον ἔναντι τοῦ γήρατος, τῆς ἀνικανότητος, τῆς μητρότητος, τοῦ ἀτυχήματος καὶ τῆς περιπτώσεως τοῦ θανάτου, ἐὰν αὐτὰ τὰ ἱδρύματα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι περισσότερον παρὰ ποτὲ συνδεδεμένα μὲ τὸν ἐργατικὸν κόσμον, εἶναι συνδεδεμένα; Σᾶς ἀπαντῶ, ὄχι. Καὶ παρὰ τὴν μεγάλην προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν κατέβαλον μερικοὶ συνάδελφοί μου, ὅπως ὁ ἀξιότιμος ἐξ Ἀθηνῶν βουλευτὴς κ. Φ. Μακρῆς, καὶ ὁ ἀξιότιμος ἐκ Θεσσαλονίκης συνάδελφος κ. Θ......, παρὰ τὰς προσπαθείας αὐτάς, τὰ ἱδρύματα αὐτὰ τείνουν νὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὸν κόσμον τὸν ἐργατικὸν καὶ τὸν ὑπαλληλικόν. Σᾶς βεβαιῶ ὅτι, οὔτε ἀπὸ τὴν πλευρὰν τῆς οἰκονομικῆς βοηθείας, οὔτε ἀπὸ τὴν πλευρὰν τῆς νοσοκομειακῆς περιθάλψεως, ἠμποροῦμε νὰ ἀντεπεξέλθωμεν εἰς μίαν κατάστασιν, ἡ ὁποία ἔχει διαμορφωθῆ καὶ ἡ ὁποία δὲν κάμνει τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ προκαλῇ τὸν ἐργατικὸν κόσμον. Καὶ λέγει ὁ ἐργάτης: Ἐγὼ ἔχω ἠσφαλισμένην τὴν γυναῖκα μου. Διατὶ ἡ γυναῖκα μου δὲν παίρνει τὸ ἐπίδομά της; Ἔχω ἠσφαλισμένον τὸ παιδί μου. Διατὶ τὸ παιδί μου δὲν παίρνει ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τοῦ ἀνήκει; Οὐδεμία ὑπηρεσία δὲν εἶναι ἁρμοδία νὰ δώσῃ οὐδεμίαν ἀπολύτως ἀπάντησιν. Βεβαιωθῆτε ὅτι αὐτὰ τὰ μικροζητήματα κυρίως ἐνδιαφέρουν τὸν ἐργατικὸν κόσμον, διότι σᾶς βεβαιῶ ὅτι τὸν ἐργατικὸν κόσμον δὲν τὸν ἐνδιαφέρει τί κάμνει ὁ Ζαχαριάδης, ἀλλὰ τὸν ἐνδιαφέρει νὰ μπορῇ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸ παιδί του καὶ τὴ γυναῖκα του. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ ζητήματα, τὰ ἀσφαλιστικὰ ἱδρύματα ἔχουν οὐσιαστικῶς ἀποκοπῆ ἀπὸ τὸν σκοπὸν τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἐκπληρώσουν. Καὶ φθάνομεν εἰς ἕνα ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον εἶναι γενικώτερον, καὶ τὸ ὁποῖον νομίζω ὅτι, παρὰ τὰς ὑφισταμένας συνθήκας, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως. Πρόκειται περὶ τῆς τραγικῆς θέσεως τῶν συνταξιούχων. Οἱ συνταξιοῦχοι, οἱ μεταλλωρύχοι, παίρνουν 35.000 δρχ. τὸν μῆνα, αἱ ἄλλαι κατηγορίαι κάτι περισσότερον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ὅμως, τὸ σύνολον τοῦ εἰσοδήματος τῶν συνταξιούχων ἀντιπροσωπεύει μίαν βοήθειαν, ἡ ὁποία εἶναι μηδαμινή. Καὶ προχωρῶ ἀκόμη εἰς κάτι ἄλλο. Ἡ ἐν γένει θέσις τῆς ἀσφαλίσεως ἔχει περιλάβει καὶ τὴν περίπτωσιν τῆς ἀνεργίας. Ἔχομεν μίαν κατάστασιν ἀνεργίας ἀρκετὰ σημαντικήν. Δὲν θέλω νὰ μεμφθῶ τὴν Κυβέρνησιν, διότι δὲν ἀντεμετώπισεν αὐτὸ τὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖον εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ προβλήματα τὰ μεγαλύτερα καὶ ὑπὸ τὴν πίεσιν αὐτοῦ δημιουργεῖται μία ἀπόγνωσις εἰς τὸν κόσμον τὸν ἐργατικόν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅπου αὐτὴ ἡ ἀνεργία εἶναι ἠσφαλισμένη, ἔχει μίαν μικρὰν προστασίαν. Αὐτὴ ἡ προστασία θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκδηλωθῇ μὲ ὅλην τὴν ἐπισημότητα καὶ τοῦ Κράτους καὶ τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ. Καὶ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο, ὅτι εἰς τοὺς Ὀργανισμοὺς αὐτούς, ὅπως καὶ εἰς τὰ Συνδικάτα, δὲν πρέπει νὰ ἰσχύῃ ποτὲ ἡ πολιτική. Κομματικὴ πολιτικὴ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἐκδηλώνεται, οὔτε εἰς τοὺς Ὀργανισμοὺς Κοινωνικῆς Ἀσφαλείας, οὔτε εἰς τὰ ἐργατικὰ συνδικάτα. Αὐτὴ εἶναι ἡ στάσις τὴν ὁποίαν πάντοτε ἐγὼ ἐτήρησα καὶ ἡ ὁποία ἀποτελεῖ παράδοσιν διὰ τὴν ἐργατικὴν κοινωνίαν καὶ θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάσις καὶ ὅλων τῶν πολιτικῶν κομμάτων. Καὶ τώρα ἔρχομαι εἰς τὸ συγκεκριμένον μέρος τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν εἶπεν ὅτι πιστεύει εἰς ἓν Κράτος δικαίου. Παρακολουθῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, ὡς ἀρχηγὸν κόμματος μετὰ θρησκευτικῆς εὐλαβείας, ἀλλὰ πολὺ φοβοῦμαι ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν εἶναι περισσότερον θεωρητικὸς ἀπὸ πρακτικός. Ὁμιλεῖ διὰ κράτος δικαίου, ἐνῷ εἰς τὴν πατρίδα μου, ὅταν ἀκούσουν τὰς λέξεις «κράτος δικαίου», νομίζουν ὅτι πρόκειται περὶ «κράτους φατρίας». Ἡ Κυβέρνησις ὀργανώνει τὴν διοίκησιν καὶ ἡ διοίκησις ἔρχεται εἰς ἐπαφὴν μὲ τὰς ὀργανώσεις καὶ μὲ τὸν ἐργατικὸν καὶ ἀγροτικὸν πληθυσμόν, καὶ μὲ τὴν ἐπαφὴν αὐτὴν μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν. Ἐὰν δὲν κάμῃ αὐτό, πολὺ φοβοῦμαι ὅτι θὰ μᾶς πάρουν σβάρνα τὰ γεγονότα. Ἀρχίζει ἤδη νὰ σημειοῦται μία μείωσις τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ λαοῦ καὶ πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἀντιπροσώπους του καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία Κυβέρνησις ἀντιπροσωπεύει, μπορῶ νὰ εἴπω, τὸν σύγχρονον ἰδανικὸν πολιτικὸν μηχανισμὸν τῆς Χώρας. Κύριοι, εἰς τὴν Βουλὴν μέσα, συντελέσθη μία διαφοροποίησις, ἐκτὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, τὸ ὁποῖον ἔχει ἱστορίαν καὶ παράδοσιν καὶ πρὸς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ ὁποίου, παρὰ κάθε ἀντίθεσιν, ἔχομεν ἀπόλυτον σεβασμόν. Ἡ διαφοροποίησις, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς τὴν Βουλήν, ἐνεφάνισεν ἓν νέον κόμμα. Εὔχομαι εἰς τὸ Κόμμα αὐτὸ κάθε πρόοδον. Ἀλλὰ θὰ ἤθελον νὰ εἴπω, ὅτι ὑπὸ τὰς σημερινὰς περιστάσεις τὰ πολιτικὰ κόμματα ἀντιμετωπίζουν τὰ προβλήματα τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας εἶναι ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἤδη θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν ἀπασχολήσει τὴν Κυβέρνησιν. Ἤδη ἀπησχόλησαν μὲ ἀνακοινώσεις τὸν ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων καὶ ἀπησχόλησαν καὶ ὅλους ἡμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀντιπροσωπεύομεν τὰς μικρὰς πολιτικὰς μερίδας. Ἐννοῶ τὴν ἀνοικοδόμησιν, τὴν ἀναδιοργάνωσιν, ἐννοῶ τὰ βάρη, τὰ ὁποῖα θὰ ἐπιπέσουν δι’ αὐτὴν τὴν ἀνασυγκρότησιν. Διότι ὁ ἐργαζόμενος Ἑλληνικὸς λαὸς ἀσφαλῶς ἔχει ὅλη τὴν διάθεσιν νὰ διαθέσῃ τὰ πάντα, ἔχῃ τὴν διάθεσιν νὰ διαθέσῃ δάκρυα, αἷμα, διὰ νὰ ἐπιτελέσῃ ταῦτα. Ἀλλὰ ταὐτόχρονα θὰ πρέπει νὰ δημιουργηθῇ τὸ αἴσθημα, ὅτι μία κατηγορία, ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν Χώραν μας, αὐτὴ ἡ ὁποία ἐμφανίζεται ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας, θὰ εἶναι καὶ αὐτὴ ἀποφασισμένη νὰ κάμῃ θυσίας, θυσίας διὰ τὸ γενικὸν καλόν. Καὶ ἀπ’ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς νομίζω ὅτι ἡ ἐν γένει θέσις τῆς Κυβερνήσεως θὰ πρέπει νὰ εἶναι μία. Μὲ τὰ μάτια αὐτῆς τῆς διαυγείας νὰ ἀντικρύσῃ τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα. Νὰ ζητήσῃ τὴν συνεργασίαν ὅλων τῶν ἐργαζομένων Ἑλλήνων, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν τάσεων. Ἐὰν κατορθώσῃ νὰ τραβήξῃ μαζί της αὐτὴν τὴν κινητοποίησιν, τότε δὲν ὑπάρχει ζήτημα ἀνταρσίας διὰ τὴν Ἑλλάδα. Τότε δὲν θὰ ὑπάρχῃ παρὰ μόνον ἓν Ἔθνος, ἕνας ἡνωμένος λαός. (Χειροκροτήματα).

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Π. Παπαδόπουλος.

§31Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐφ’ ὅσον ἐλήφθη ἀπόφασις περιορισμοῦ τῶν ἀγορεύσεων εἰς ¼ θὰ προσπαθήσω νὰ εἶμαι σύντομος, πειθαρχῶν εἰς τὴν ἀπόφασιν τοῦ Σώματος. Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, ἐγύρισα ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν. Ἐκεῖ ὁ πληθυσμὸς ὁ ἀκριτικός, ὁ ὁποῖος 300 ὁλόκληρα χρόνια ἔζησε κάτω ἀπὸ τὸν ζυγὸν τῆς Τουρκίας καὶ ἐπὶ 25 χρόνια κατὰ μῆκος τῶν Ἑλληνοβουλγαρικῶν συνόρων, γυμνός, ἀνυπόδητος καὶ μακρὰν ἀπὸ κάθε κρατικὴν προστασίαν, πιστεύει εἰς ἕνα μόνον πρόβλημα σήμερον, εἰς τὸ πρόβλημα τῆς δημοσίας τάξεως. Κύριοι βουλευταί, πρὸ 10 μηνῶν μὲ ἐξουσιοδότησεν ἡ Ἕνωσις πολεμιστῶν Ἐθνικοῦ Ἀγῶνος Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης, νὰ εἰσηγηθῶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν τρόπον καταπολεμήσεως τοῦ ἀνταρτισμοῦ. Τότε παρεκάλουν τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀνατεθῇ ἡ δίωξις τῶν ἀναρχικῶν εἰς τοὺς εἰδικευμένους εἰς τὸν ἀνταρτοπόλεμον ἄνδρας. Ἀντὶ νὰ γίνῃ τοῦτο, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ἐπεστρατεύθησαν οἱ ἄνδρες τῆς Δράμας καὶ τῆς Καβάλας καὶ ἐστάλησαν εἰς τὴν Λαμίαν διὰ νὰ ἀχρηστευθοῦν, τῆς δὲ Λαμίας εἰς τὴν Δράμαν διὰ ν’ ἀχρηστευθοῦν. Διὰ ν’ ἀποδείξω, κύριοι, ὅτι ὁ τρόπος αὐτὸς εἶναι ὁ πλέον ἐνδεδειγμένος καὶ ἀποτελεσματικὸς, θὰ σᾶς ἀναφέρω μερικὰς περικοπὰς τῶν προσφάτων ἐπιχειρήσεων. Ἐπιστρατεύεται μετ’ ὀλίγους μῆνας ὁ Ἀντώνιος Φωστερίδης, ὁ ὁποῖος, ἐπὶ κεφαλῆς 170 μόνον ἀνδρῶν μετέβη εἰς τὸν Ἔβρον. Ὅταν ἐπῆγεν εἰς τὸν Ἔβρον, ἡ κατάστασις ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλείας ἦτο τραγική. Ἡ Στρατιωτικὴ Διοίκησις Ἀλεξανδρουπόλεως, ὅταν ἐπήγαμε ἐκεῖ μὲ 170 μόνον ἄνδρες, μᾶς εἶπεν ὅτι ἀπεφασίσαμεν νὰ συμπτύξωμεν τὰς δυνάμεις μας, διότι ὁ ἀνταρτικὸς πόλεμος καταστρέφει τὰς δυνάμεις μας. Ὁ Τσαοὺς Ἀντών, ὁ ἁπλοῦς ἐκεῖνος χωρικός, ἀφοῦ συνεννοήθη μὲ τὸν Στρατηγὸν καὶ τὸν παρεκάλεσε νὰ τοῦ δώσουν ὀλίγας μόνον ἡμέρας διορίαν, νὰ ἐλέγξῃ αὐτὸς προσωπικῶς τὴν περιοχήν, μετέβη μόνον μὲ 170 ἄνδρας ἀνὰ τὴν περιφέρειαν καὶ τὴν ἑπομένην ἡμέραν ὁ Φωστερίδης εὑρίσκετο εἰς τὴν Κορφοφωληάν, πρωτεύουσαν τῶν ἀναρχικῶν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐγκατέστησε τὰς δυνάμεις του. Ὁ κόσμος ἐκεῖνος, μετὰ δύο ἡμέρας, ἔγιναν ὅλοι ἐθνικισταί, μόλις διεπίστωσαν ὅτι αἱ ἐθνικαὶ δυνάμεις δὲν πρόκειται νὰ φύγουν ἀπὸ τὸν τόπον των. (Χειροκροτήματα). Διὰ νὰ διαπιστωθῇ ὅτι ὁ τρόπος αὐτὸς τοῦ ἀνταρτοπολέμου μὲ εἰδικευμένους ἄνδρας εἰς τὸν πόλεμον αὐτὸν δύναται ν’ ἀποδώσῃ ἀποτελέσματα, θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς διαβάσω ἐπιστολὴν ἀνωτάτου στρατιωτικοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα, ἐπιτρέψατέ μου νὰ μὴ ἀναφέρω: «Ἀπὸ τῆς 22ας Δεκεμβρίου, τὸ χωρίον Δαδιὰ προσβάλλεται ἰσχυρῶς ὑπὸ συμμοριτῶν, ἀνερχομένων ὡς ἐξηκριβώθη εἰς τὸν ἀριθμὸν 800. Ἡ συμμορία ἀρτίως ἐξωπλισμένη διὰ παντοειδοῦς ὁπλισμοῦ, ἐν οἷς ὅλμοι μετὰ πολλῶν αὐτομάτων καὶ χειροβομβίδων, ὑπὸ τὴν ἑνιαίαν διοίκησιν τοῦ Κρίτωνος, ἐν ὅλῳ 3 Τάγματα, τὸ σύνολον σχεδὸν τῶν ἐν τῷ Νομῷ δρώντων συμμοριτῶν. Τὴν 6.15′ ὥραν παρὰ τοῦ Διοικητοῦ τοῦ 552 Τάγματος, εἰδοποιεῖται ὁ εἰς Κορφοφωληὰ ἑδρεύων ἔφεδρος Λοχαγὸς Φωστερίδης περὶ τῆς προσβολῆς καὶ μέχρι τῆς 7.00′ ὥρας τίθεται εἰς κίνησιν μετὰ δυνάμεως 100 ἀνδρῶν». Πρὸ ἡμερῶν ὁ καθ’ ὅλα σεβαστός μοι συνάδελφος κ. Κουλουμβάκης, εἶπεν ὅτι πλησιεστέρα στρατιωτικὴ μονὰς εἰδοποιηθεῖσα εἰσβολὴν ἀναρχικῶν ἐκινήθη μετὰ 12 ὥρας. Πῶς συμβαίνει αὐτό, κύριοι βουλευταί, ὁ Ἀντώνιος Φωστερίδης νὰ κινῆται ἐντὸς 45′ λεπτῶν καὶ ὁ στρατὸς νὰ κινῆται τόσον βραδέως;

§32Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Καὶ σήμερον ἔμαθα κάτι χειρότερον, ὅτι εἰσῆλθον εἰς τὸ Ἐξωχώριον, ἕνα μεγάλο χωριὸ τοῦ τέως Δήμου Καρδαμύλης, κομμουνισταὶ καὶ ἐπῆραν ὅλα τὰ τρόφιμα, ὅσαν εἶχαν οἱ κάτοικοι, τὰ ἐφόρτωσαν εἰς 26 μουλάρια, μετέβησαν πρὸς τὸν Ταΰγετον καὶ παρήγγειλαν νὰ πᾶνε αἱ γυναῖκες νὰ παραλάβουν τὰ ζῶα. Τί ἔπραξαν οἱ μεταβάντες ἐκεῖ; Διὰ τοῦτο ἐζήτησα νὰ ἐνεργηθοῦν ἀνακρίσεις, διατὶ δὲν ἐπῆγαν μαζὶ μὲ τὰς γυναῖκας καὶ νὰ εὕρουν τὰ τρόφιμα τοὐλάχιστον, ἀλλὰ ἔμειναν εἰς τὸ Ἐξωχώριον; Δὲν γίνεται ὅ,τι πρέπει εἰς τὴν Πελοπόννησον, ἀλλὰ παραπονοῦνται μερικοὶ διότι ὑπάρχουν οἱ ἀμυνθέντες εἰς τὴν Λακωνίαν, Αὐτοὶ ἀμύνονται κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ποινικοῦ νόμου. Δὲν εἶναι, λοιπόν, παρακρατικαὶ ὀργανώσεις, εἶναι κρατικώταται ὀργανώσεις, ἐθνικώταται ὀργανώσεις, ἀμυνόμενοι κατὰ τὸν Ποινικὸν νόμον. (Χειροκροτήματα).

§33Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, πὼς ἡ ταχύτης τῆς κινήσεως τοῦ Ἀντωνίου Φωστερίδη ἔσωσεν ὁλόκληρον τὸν πληθυσμὸν τῆς Δαδιᾶς, ἐν ᾧ ἀντιθέτως ἡ βραδύτης τῆς κινήσεως τοῦ στρατοῦ, καταστρέφει παντοῦ καὶ πάντοτε τὸν ἀγῶνα. Ἡ Δαδιὰ δέχεται τὴν κροῦσιν καὶ καλύπτεται καὶ ἀπὸ ἕτερα τμήματα ἀναρχικῶν, κατὰ μῆκος τῶν βορείων ἀντερεισμάτων, ὑψώματα Λυκόφης–Δαδιᾶς. Ὁ ἔφεδρος Λοχαγὸς Φωστηρίδης, ἐπὶ κεφαλῆς τῆς δυνάμεώς του, ἐπιτίθεται καὶ ἀφοῦ ἐξετόπισε τὰ προκαλυπτικὰ τῆς Δαδιᾶς τμήματα συμμοριτῶν, ἐπιτίθεται ὁρμητικώτατα κατὰ τῶν προσβαλλόντων τὴν Δαδιὰν καὶ προβαινόντων εἰς τὴν ἁρπαγήν, τὴν λεηλασίαν καὶ τὸν ἐμπρησμὸν τοῦ χωρίου. Ἀποκρούει τούτους, συνάπτει ὁδομαχίας ἀπὸ οἰκίας εἰς οἰκίαν, ἐκδιώκει ἐκ τοῦ χωρίου καὶ τέλος πρὶν ἢ σπεύσωσιν εἰς βοήθειάν του τμήματα στρατοῦ, καταδιώκει τούτους δυτικῶς τῆς Δαδιᾶς, πέραν τῶν 5 χιλιομέτρων, μέχρι τῆς ἐλεύσεως τοῦ σκότους. Καὶ ἐρωτῶ, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν ὁ Ἀντώνιος Φωστερίδης δὲν ἦτο νικητὴς εἰς τὴν Δαδιάν, ποία θὰ ἦτο ἡ θέσις του; Θὰ ἦτο διάφορος ἀπὸ τὴν θέσιν τῶν 80 ἡρωϊκῶν χωροφυλάκων τῆς Σπάρτης; Πῶς αὐτὸς ἔφθασεν ἐνωρὶς εἰς τὴν Δαδιὰν καὶ ὁ στρατὸς ἔφθασε τὴν ἑπομένην, διὰ νὰ μετρήσῃ τὰ πτώματα τῶν 44 φονευθέντων ἀναρχικῶν; Καὶ ἀφοῦ ἀποκατεστάθη ἡ τάξις εἰς τὴν Ξάνθην, οἱ ἀναρχικοὶ προσεπάθησαν νὰ προσβάλουν τὴν Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν καὶ ἐπῆγε καὶ ἐκεῖ ὁ Ἀντώνιος Φωστερίδης, καὶ ἐνῷ ἡ πόλις τῆς Καβάλας διέτρεχε κίνδυνον ἐκ τῶν ἀναρχικῶν, ὁ Ἀντώνιος Φωστερίδης μὲ 110 ἄνδρας τοὺς ἐξεδίωξεν ὅλους καὶ ἐφόνευσεν εἰς μὲν τὴν μάχην τοῦ Πολυνέρου 55 καὶ τὸν καπετὰν Ἄγραν καὶ εἰς τὴν μάχην τοῦ Λυκοστόμου καὶ τὸν καπετὰν Μαῦρον. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην, θὰ καταπολεμούσαμε καλλίτερον τὸν ἀναρχισμόν, ἐὰν εἰς τὸ κέντρον δὲν περιεφέροντο διάφοροι κομμουνισταὶ τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης, πολὺ ἐπικίνδυνοι, οἱ ὁποῖοι κρατοῦν ἐνημέρους τοὺς ἐκεῖ ἀντάρτας καὶ δὲν συλλαμβάνονται. Ἐφ’ ὅσον ἔχομεν κηρύξει πόλεμον, ἐφ’ ὅσον σφάζουν τὰ παιδιά μας, δύο χρονῶν παιδιὰ καὶ γυναῖκας, πῶς ὑποφέρομεν τοὺς ἀρχηγούς των καὶ καθοδηγητάς των μέσα εἰς τὰς πόλεις; Ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις περιτράνως καὶ διὰ τῶν ἐφημερίδων καὶ διὰ παντὸς μέσου ἀνακοινοῖ εἰς τὸν λαὸν ὅτι ἔβαλε μέσα εἰς τὸν κλοιὸν τοὺς ἀναρχικούς, ἐκίνησεν ἀεροπορίαν, στρατόν, γῆν καὶ οὐρανόν, καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν ἀνεχόμεθα κομμουνιστικὰς ἐφημερίδας νὰ γράφουν μὲ μεγάλα γράμματα, ὅτι ὁ περίφημος κλοιὸς τῆς Κυβερνήσεως ἐχαλαρώθη. Δὲν ξεύρω, πῶς γίνεται ὁ πόλεμος αὐτὸς ἐναντίον τῶν ὀπαδῶν καὶ δὲν γίνεται ἐναντίον τῶν ἀρχηγῶν; Κύριοι βουλευταί, οἱ Ὑπουργοὶ δὲν βοηθοῦν, ἄλλο τόσον καὶ οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων, ὅσον ἔπρεπε νὰ βοηθήσουν τοὺς ἐντίμους στρατιώτας τοῦ Ἔθνους, κ.κ. Ὑπουργοὺς Δημοσίας Τάξεως καὶ Στρατιωτικῶν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, τὸν ὁποῖον ἐγὼ τοὐλάχιστον προσωπικῶς ἐκτιμῶ, μὲ τὴν ἀντικατάστασιν τῶν Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν Συμβουλίων, ἐμείωσε τὴν μαχητικότητα τοῦ λαοῦ, ζημιώσας οὕτω τὴν ὅλην ἐθνικὴν προσπάθειαν. Ὡς παράδειγμα ἀναφέρω, κύριοι, ὅτι εἰς τὴν Σταυρούπολιν ἦτο πρόεδρος κάποιος Παπαδόπουλος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐξαιρετικὸς καὶ εἰς τὸν ἀνταρτοπόλεμον, ὁ ὁποῖος ἐπὶ κεφαλῆς τῶν δημοτῶν του μὲ τὸ τουφέκι στὸ χέρι ὑπερασπίζει τὴν ζωήν, τὴν τιμὴν καὶ τὴν περιουσίαν τῶν δημοτῶν του. Τὸν πρόεδρον αὐτόν, ἀπέλυσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, χωρὶς νὰ συνεννοηθῇ μὲ τὸν Νομάρχην Ξάνθης καὶ διώρισε τὸν μισητὸν Παρασκευόπουλον, ἔλαβεν ὅμως ἑκατοντάδας τηλεγραφημάτων πολιτῶν διὰ νὰ ἐπαναφέρῃ τὸν ἀπολυθέντα πρόεδρον. Καὶ ἐρωτῶ, κύριοι βουλευταί, πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ πρόεδρος ἐκεῖνος νὰ μάχεται ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν αὐτὴν αὐτοθυσίαν, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν διαπιστώνει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν τοῦ ἔχει ἐμπιστοσύνην;

§34Α. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Προχθές, κύριοι συνάδελφοι, ἐπανῆλθον ἐξ Ἐλασσόνος. Οἱ πρόεδροι τῶν Κοινοτήτων καὶ οἱ σύμβουλοι, οἱ ὁποῖοι ἐκράτησαν τὴν διοικητικὴν μηχανήν, οἱ ὁποῖοι κατεσφάγησαν, τὰ σπίτια των ἐκάησαν, συνεκεντρώθησαν καὶ ἐξέφρασαν τὸ πικρὸν παράπονον, ὅτι αὐτοί; οἱ ὁποῖοι καθ’ ὅλον αὐτὸ τὸ διάστημα, ἐνῷ οἱ ἄλλοι ἐτρομοκρατοῦντο καὶ δὲν ἐδέχοντο νὰ ἀναλάβουν τὰς προεδρίας τῶν Κοινοτήτων, αὐτοὶ ἐτόλμησαν μὲ κίνδυνον τῆς ζωῆς των, μὲ κίνδυνον τῶν οἰκογενειῶν των, μὲ κίνδυνον τῶν παιδιῶν των, ἐξέφρασαν τὸ πικρὸν παράπονον εἰς ἐμέ, ὅτι, τὴν στιγμὴν ποὺ γίνεται ἡ ἐξόρμησις κατὰ τῶν συμμοριτῶν, τὴν στιγμὴν αὐτὴν τοὺς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὰς διοικήσεις. Πρέπει ἡ Βουλὴ νὰ ζητήσῃ νὰ μὴ ἐφαρμοσθῇ ἡ διάταξις περὶ ἀντικαταστάσεως τῶν προέδρων τῶν Κοινοτήτων.

§35Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἤκουσα ἀπὸ διαφόρους ρήτορας περὶ παρακρατικῶν ὀργανώσεων. Εἰς τὴν περιοχήν μας δὲν ἐγνωρίσαμεν παρακρατικὰς ὀργανώσεις. Ἡμεῖς ὡς παρακρατικὰς ὀργανώσεις ἐννοοῦμεν τὰς ὀργανώσεις, ποὺ δὲν ἔρχονται εἰς ἐπαφὴν μὲ τὰ κρατικὰ ὄργανα. Ἄνθρωποι ὅμως νομιμόφρονες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐξωπλισμένοι καί, εἰς ἐπαφὴν καὶ συνεργασίαν μὲ τὰ κρατικὰ ὄργανα, βοηθοῦν εἰς τὴν προσπάθειαν τοῦ Κράτους διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν σλαυϊκὴν ἐπιδρομήν, δὲν ἠμπορῶ νὰ καταλάβω πῶς λέγονται παρακρατικαὶ ὀργανώσεις. Ἐξ ὀνόματος τῆς Ἑνώσεως συμπολεμιστῶν Ἀνατολικῆς Μακεδονίας καὶ Θράκης, καλῶ τοὺς κ.κ. Ἀρχηγοὺς Κομμάτων νὰ παύσουν νὰ εἶναι ἀρχηγοὶ κομμάτων καὶ νὰ γίνουν Ἀρχηγοὶ τοῦ Ἔθνους. Νὰ ἀγκαλιάσουν τὴν Ἑλλάδα καὶ μόνον τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ διευκολύνουν ἔτσι τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας της. (Χειροκροτήματα). Ἐὰν σήμερον οἱ Ἀρχηγοὶ τῶν Κομμάτων διαφεύγουν τὸν αὐστηρὸν ἔλεγχον τοῦ Ἔθνους, λόγῳ τῶν κρισίμων περιστάσεων, τὴν βαρεῖαν εὐθύνην τῆς Ἱστορίας δὲν θὰ ἠμπορέσουν νὰ τὴν ἀποφύγουν. (Χειροκροτήματα).

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Μπάτζιος ἔχει τὸν λόγον.

§37Η. ΜΠΑΤΖΙΟΣ. Κύριοι βουλευταί, τὸ μεγαλύτερον γεγονός, τὸ ὁποῖον ἐσημείωσε σταθμὸν ἱστορικὸν εἰς τὸν ἐθνικὸν βίον τῆς Χώρας μας, ἀποτελεῖ ἀναμφιβόλως ἡ ἀποφασιστικὴ χειρονομία τῆς μεγάλης ὑπερατλαντικῆς Δημοκρατίας. Ἡ βοήθεια αὐτὴ τῆς Ἀμερικανικῆς Συμπολιτείας, ἔρχεται εἰς τὴν δοκιμασθεῖσαν Ἑλλάδα εἰς τὴν κρισιμωτέραν στιγμὴν καὶ ἔρχεται ὡς μία ἐλπίς, ἡ ὁποία προαναγγέλλει, ὕστερα ἀπὸ τὸν βαρὺν χειμῶνα, μίαν προσεχῆ ἐθνικὴν ἄνοιξιν. Οἱ παγεροὶ ἄνεμοι τοῦ Βορρᾶ, οἱ ὁποῖοι ἐκινδύνευσαν νὰ μαράνουν κάθε ἐθνικὴν ἄνθησιν, ἦλθεν ἡ ὥρα νὰ καταστοῦν ἀνίσχυροι διὰ νὰ νεκρώσουν τὴν Χώραν μας. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες καί, ἰδιαιτέρως ἡμεῖς, οἱ κάτοικοι τῆς Βορείου Ἑλλάδος, ἡμεῖς οἱ ὁποῖοι προσφέρομεν τὸν μεγαλύτερον φόρον εἰς τὸν Μολλὼχ τοῦ Σλαυοκομμουνισμοῦ, δοκιμάζομεν ὑπερτάτην ἱκανοποίησιν καὶ αἰσθανόμεθα βαθυτάτην εὐγνωμοσύνην, διότι ἡ πυγμὴ ἡ Ἀμερικανική, ἡ ἀκατανίκητος, καθηλώνει ἐπὶ τέλους τὴν σιδηρᾶν αὐλαίαν ἐκεῖθεν τῶν Ἑλληνικῶν συνόρων. Καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη αὐτή, ἡ ὁποία, ἄλλως τε, εἶναι καὶ τὸ χαρακτηριστικὸν γνώρισμα τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς, πρὸς ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι τῆς προσφέρουν χεῖρα βοηθείας εἰς τὰς κρισίμους στιγμάς της, θὰ χρησιμεύσῃ ἀσφαλῶς ὡς ὁ πλέον ἀρραγὴς συνδετικὸς κρίκος, ὁ ὁποῖος θὰ ἑνώνῃ ἐφεξῆς τὴν Μεγάλην ὑπερωκεάνειον Δημοκρατίαν μὲ τὴν μικράν, ἀλλ’ ἐνδοξοτέραν Δημοκρατίαν τοῦ κόσμου. Ἀλλὰ πλὴν τῆς εὐγνωμοσύνης αὐτῆς, ἡ βοήθεια τῆς Ἀμερικῆς δὲν ἀποτελεῖ τίποτε ἄλλο παρὰ τὴν δικαίωσιν τῶν ἀγώνων καὶ τῶν προσπαθειῶν τῆς Ἑλλάδος ὅπως διαφωτίσῃ τὸν κόσμον περὶ τῶν κινδύνων, τοὺς ὁποίους διέτρεχε καὶ διατρέχει, ὄχι μόνον αὐτή, ἀλλὰ καὶ ὁ πολιτισμὸς ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος, ἐὰν ἐγκατελείπετο εἰς τὴν πεπλανημένην πολιτικὴν τῶν συμμάχων κηδεμόνων της. Διότι ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων, ἡ Ἑλλὰς ἀποτελεῖ τὴν ἀσπίδα, ἀποτελεῖ τὸ προπύργιον τῆς ἐλευθερίας, ἀποτελεῖ τὸ τεῖχος τὸ ἀδιάτρητον εἰς τὸ ὁποῖον ξεσποῦν ἑκάστοτε αἱ ἐπιδρομαὶ καὶ τὰ βάρβαρα κύματα, τὰ ὁποῖα προέρχονται ἐκ Βορρᾶ. Ἀλλ’ ἡ βοήθεια ἡ Ἀμερικανική, γεννᾶ ὄχι ἁπλῶς αἰσιοδοξίαν ἀλλὰ καὶ εὐθύνας ἱστορικὰς δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ τὴν δεχθοῦν καί, ἰδιαιτέρως, δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναλάβουν νὰ τὴν ἀξιοποιήσουν. Ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ προσέξῃ, πρέπει νὰ προσπαθήσῃ νὰ διαψεύσῃ τὴν πεῖραν μας, πεῖραν ἡ ὁποία μᾶς ὑπαγορεύει ἀπείρους ἐπιφυλάξεις — ἐπιφυλάξεις, τὰς ὁποίας ἔχομεν ἀπὸ τὴν μέχρι τοῦδε διαχείρισιν τῶν κοινῶν μας. Ὑπάρχουν ἄπειρα παραδείγματα, ὑπάρχουν ἄπειρα τρωτά, τὰ ὁποῖα θὰ ἠμποροῦσαν νὰ χρησιμεύσουν εἰς τὰς χεῖρας ἑνὸς πολιτευομένου ὡς ἰσχυρὸν ὅπλον, διὰ τὴν ἄσκησιν ἀντιπολιτεύσεως κατὰ τῆς Κυβερνήσεως. Ὑπάρχει ἡ σπατάλη τῶν 460 δισεκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν τὰ κονδύλια τῶν ἐξόδων τῆς διανομῆς καὶ διαχειρίσεως τῶν ἐφοδίων τῆς ΟΥΝΡΡΑ, ὑπάρχει ἡ ἄστοχος ἐγκατάλειψις εἰς τὰ λιμάνια ὅλων τῶν ἐφοδίων, τὰ ὁποῖα ἐχρησίμευσαν μᾶλλον ὡς τροφὴ τῶν ἀρουραίων, ζώων καὶ ἀνθρώπων, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπείνα καὶ ἐγυμνήτευεν ὁλόκληρος ἡ ἐργαζομένη Ἑλλάς. Ὑπάρχει ἡ στρατιὰ τῶν ἀργομίσθων καὶ ἀργοσχόλων, ἡ ὁποία σιτίζεται εἰς τὸ πρυτανεῖον τοῦ Ὑπουργείου Ἐφοδισμοῦ, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑποσιτίζεται ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ ἐνέχει σπουδαιοτάτην σημασίαν εἶναι ὅτι ἡ Κυβέρνησις πρέπει νὰ προσπαθήσῃ, ὥστε νὰ ἀξιοποιήσῃ τὴν βοήθειαν αὐτήν. Ἐὰν δὲν κατορθώσῃ νὰ ἀνορθώσῃ τὴν Χώραν οἰκονομικῶς, ἐὰν δὲν κατορθώσῃ νὰ ἀνασυγκροτήσῃ καὶ νὰ ἀνεγείρῃ διὰ τῆς οἰκονομικῆς δυνάμεως ἡ ὁποία τῆς δίδεται, τὰ καπνίζοντα ἐρείπια, ἐὰν δὲν κατορθώσῃ νὰ ἐξυψώσῃ τὸ βιοτικὸν ἐπίπεδον τῶν ἐργαζομένων τάξεων, τῶν τάξεων ἐκείνων τῶν μισθωτῶν καὶ ἡμερομισθίων τοὺς ὁποίους ἀπασχολεῖ τὸ φάσμα τῆς πείνης, τῶν τάξεων αἱ ὁποῖαι ζοῦν μὲ τὴν ἀγωνίαν τῆς σήμερον καὶ τὴν ἀβεβαιότητα τῆς αὔριον, τῶν τάξεων ποὺ ἀποτελοῦν τὴν δεξαμενὴν τὴν ἀκένωτον, τῆς ὁποίας ἡ οἰκονομικὴ ἀπαθλίωσις ὁδηγεῖ πρὸς τὴν ἄκραν ἀριστεράν, ἐὰν λέγω, δὲν κατορθώσῃ αὐτὰ ἡ Κυβέρνησις, τότε πρέπει νὰ ἠξεύρῃ ὅτι προετοιμάζει δι’ ἑαυτὴν ἀπὸ τώρα ἄδοξον τὸ τέλος της καὶ εἰς τὴν δίνην τῆς πτώσεώς της, ὑπάρχει φόβος νὰ συμπαρασύρῃ ὁλόκληρον τὸν πολιτικὸν κόσμον τῆς Χώρας. Εἶναι δὲ καθ’ ἡμᾶς οὐτοπία νὰ νομίζεται ὅτι ἡ τυχὸν ἀποτυχία τῆς συμπράξεως θὰ δίδῃ τὸ δικαίωμα εἰς οἱονδήποτε κόμμα, μικρὸν ἢ μεγάλον, ποὺ θὰ ἐνόμιζεν ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ κυβερνήσῃ μονομερῶς νὰ ἀναλάβῃ τὴν διακυβέρνησιν τῶν ἐρειπίων τὰ ὁποῖα θὰ παρέμενον. Κάθε τοιαύτη ἀποσυμφόρησις πολιτική, θὰ ἔπρεπε νὰ ἠξεύρουν ὅλοι, ὅτι θὰ καταστῇ μοιραία ἡ συμφόρησις τῆς ἐθνικῆς ζωῆς τῆς Ἑλλάδος, θὰ καταστῇ μοιραία ἡ συμφορὰ τοῦ λαοῦ, τοῦ λαοῦ ὁ ὁποῖος μὲ λύπην καὶ σήμερον παρακολουθεῖ ὅτι ὁ ἀξιότιμος ἡγέτης τῶν Φιλελευθέρων ἐξακολουθεῖ νὰ μένῃ στερεῶς εἰς τὰ ἑδώλια τὰ ἀντιπολιτευτικά. Ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ ἀσχοληθῶ καὶ μὲ τὸ Κράτος δικαίου, ποὺ κατὰ κόρον διατυμπανίζεται, καὶ τὸ ὁποῖον ἡμεῖς οἱ Βόρειοι Ἕλληνες ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν, ὅτι δὲν κατορθώνομεν νὰ τὸ ἀντικρύσωμεν, ὄχι διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ, ὅπως τὸ βλέπει ἡ Κυβέρνησις, ἀλλὰ οὔτε διὰ τοῦ μικροσκοπίου ἀκόμη. Ἀλλά, λυποῦμαι, διότι ὁ χρόνος, ἡ κλεψύδρα, μὲ ὑποχρεώνει νὰ ἀφήσω τὸ κεφάλαιον αὐτὸ εἰς τὸ περιθώριον. Καὶ εἰσέρχομαι ἤδη εἰς τὸ κεφάλαιον τῆς δημοσίας τάξεως. Ἐπέτυχεν ἢ ἀπέτυχεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας τάξεως; Ἀτυχῶς οἱαδήποτε ἀπάντησις, δὲν δύναται νὰ ἀλλοιώσῃ τὰ γεγονότα. Ἐνῶ αἱ ἐπιχειρήσεις διεξάγονται χωρὶς νὰ ἔχουν τὰ ἀπαιτούμενα ἀποτελέσματα, τὸ μέτωπον τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας εὐθυγραμμεῖται, ἡ Λακωνία ἐξακολουθεῖ φλεγομένη καὶ σπαρασσομένη καὶ ἡ πυρκαϊὰ τοῦ ἀντεθνικοῦ κινήματος ἐξαπλοῦται ἀκόμη καὶ εἰς τὴν Κρήτην καὶ εἰς τὴν Ἤπειρον. Ἀδιάφορον ἐὰν εἰς τὴν Ἤπειρον εἰσέρχωνται, ἀλλὰ δὲν ἐξέρχονται αἱ συμμορίαι, ὅπως μᾶς βεβαιώνει ὁ φίλτατος συνάδελφος καὶ ἡγέτης τοῦ ἀγῶνος ἐκεῖ κ. Α. Παπαδόπουλος. Ποῖοι εἶναι οἱ λόγοι τῆς ἀποτυχίας αὐτῆς; Μὴ πλανώμεθα, κύριοι βουλευταί, ὅτι τὰ αἴτια τοῦ δράματος τῆς δημοσίας ἀσφαλείας εἶναι ἐξωτερικὰ καὶ ἐσωτερικά. Ἔχει καταντήσει τοῦτο κοινοτοπία. Ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται εἰς τὸ σταυροδρόμι τῶν διεθνῶν συναντήσεων, ὅπου συμπλέκονται οἱ ἰσχυροί. Ἐδῶ γίνεται ἡ σύγκρουσις δύο ἰδεολογικῶν κόσμων, τοῦ κόσμου τοῦ ἀνατολικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ κόσμου τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, ἐκείνων δηλαδὴ οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦντες τὸ ἄστρον τῆς ἐρυθρᾶς Βηθλεὲμ πιστεύουν εἰς τὸ μαχαίρι καὶ τὸ τσεκούρι, τῆς ὁλοκληρωτικῆς βίας, καὶ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι λατρεύουν τὴν θεὰν ἐλευθερίαν καὶ τὴν ἀληθῆ δημοκρατίαν. Ἀλλ’ ἂς ἀφήσωμεν τὴν ἐξωτερικὴν πλευρὰν τοῦ ζητήματος καὶ ἂς εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν πλευρὰν τῆς ὁποίας, ὁ ἔλεγχος, εἶναι καὶ δυνατὸς ἀλλὰ καὶ ἐπιβεβλημένος δι’ ἕνα ἐκπρόσωπον τοῦ λαοῦ. Ἡ Κυβέρνησις ἐπέτυχεν ἢ δὲν ἐπέτυχεν εἰς τὰς προσπαθείας της; Τί ἐπηγγέλθη; Ἐπηγγέλθη καταστολὴν τῆς ἀνταρσίας καὶ ἐξυγίανσιν τῶν Δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐξυγιάνσεως βλέπομεν ὅτι ὅλαι αἱ φωλεαὶ αἱ κομμουνιστικαὶ ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν τόσον ἄθικτοι, ὥστε δὲν πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὑπερβολὴ ἂν ὑποστηρίξωμεν ὅτι ὁλόκληρος αὐτὸς ὁ ὀργανισμὸς εἰς τὴν τεχνικήν του τοὐλάχιστον διάρθρωσιν, ἐξακολουθεῖ νὰ ποδηγετεῖται ἀπὸ ἀοράτους ἀντεθνικὰς δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι ἀποβλέπουν εἰς τὴν ἐξάρθρωσιν τῆς κρατικῆς μηχανῆς. Ἡ συνωμοσία εἶναι τόσον ὠργανωμένη, ὥστε βάλλωνται ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς ἐθνικόφρονες ὑπάλληλοι ἀπὸ κομμουνιστάς, οἱ ὁποῖοι ἔστιν ὅτε καὶ ὑπὸ ἐθνικόφρονα ἀκόμη λεοντῆν ἐμφανίζονται. Λυποῦμαι, διότι ὁ καιρὸς δὲν μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναφέρω καὶ παραδείγματα. Βεβαίως αἱ ἔνοπλοι δυνάμεις μας, μάχονται, ἀλλὰ μάχονται μὲ τὸ αἴσθημα ὅτι εἶναι ἐκτεθειμένα τὰ νῶτα των. Δὲν ἐπροσέξαμε ποτὲ τὸ ἐσωτερικὸν μέτωπον καὶ δὲν ἐδώσαμε σημασίαν εἰς τὴν ρίζαν τοῦ κακοῦ, ἡ ὁποία δὲν εὑρίσκεται εἰς τὰ βουνά, ἀλλὰ εἰς τὰς πόλεις. Τὸ ἐσωτερικὸν μέτωπον, δὲν τὸ ἐλέγχομεν ἡμεῖς. Τὸ ἐλέγχει ἡ προδοσία. Οἱ μαῦροι κόρακες τοῦ ἐξημμένου τύπου, ὁ ὁποῖος ἠχεῖ ἐκ τοῦ κρότου ξένων ἀργυρίων, παρουσιάζει καθημερινῶς τοὺς ἀντεθνικοὺς κρωγμούς του ὡς Σειρήνεια ἄσματα λαϊκῶν δῆθεν ἐλευθεριῶν καὶ μένουν ἐλεύθερα νὰ δηλητηριάζουν τὴν ψυχὴν τοῦ λαοῦ μας. Ἐξ ἄλλου ἡ ἡγεσία τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ ἀνενόχλητος, νὰ ἐξαργυρώνῃ τὰ ἀργύρια τῆς προδοσίας της καὶ νὰ συνεχίζῃ τὴν ὑπονόμευσιν τῆς φυλῆς μας. Κατόπιν αὐτῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ προσέξωμεν τὸ σημεῖον αὐτό. Δύο εἶναι οἱ δρόμοι. Ἡ δυναμικὴ πολιτικὴ διὰ τῆς πατάξεως τῆς ρίζης τοῦ κακοῦ καὶ ἡ ὁποία ἔγκειται εἰς τὴν σύλληψιν τῆς προδοτικῆς ἡγεσίας καὶ δεύτερον ἡ πολιτικὴ τοῦ κατευνασμοῦ, τὴν ὁποίαν εἰσηγεῖται τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. Ἐπιτραπήτω εἰς ἡμᾶς νὰ πιστεύωμεν ὅτι ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ὑπῆρξεν ἡ Κερκόπορτα διὰ τῆς ὁποίας ἐξεπήδησαν οἱ ἀποσυμφορηθέντες ἐγκληματίαι ποὺ ἀπετέλεσαν τοὺς πρώτους πυρῆνας τῆς ἀντεθνικῆς ἀνταρσίας. Χρειάζεται, λοιπόν, νὰ ἀντιμετωπισθῇ μὲ σθένος ἡ κατάστασις. Δὲν νομίζω ὅτι μπορεῖ νὰ λυθῇ ἄλλως τὸ ζήτημα, ἐὰν δὲν παταχθῇ ἡ ἡγεσία ἡ κομμουνιστική. Κύριοι, ὅταν κατὰ τὴν ρωμαϊκὴν ἐποχὴν ὁ Κάτων ὁ πρεσβύτερος, ἐπισκεφθεὶς τὴν Καρχηδόνα, διεῖδε τὸν ἐξ αὐτῆς κίνδυνον καὶ ἐπιστρέψας εἰς Ρώμην μὲ τὸ ὅραμα ἑνὸς τοιούτου κινδύνου, δὲν κατήρχετο ποτὲ τοῦ βήματος, ἐὰν δὲν ἀνέφερεν, ἀσχέτως θέματος τὸ ὁποῖον ἐπραγματεύετο, τὴν ἱστορικὴν ἐκείνην ἐπωδὸν «SED TANDEM CENSEO CARTHAGINEM ESSE DELENDAM». Τουτέστι· «Ἀλλὰ παρὰ ταῦτα νομίζω ὅτι πρέπει νὰ καταστραφῇ ἡ Καρχηδών», κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, κύριοι βουλευταί, πιστεύω καὶ ἐγὼ ὅτι οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν ἐπιτρέπεται νὰ κατέρχεται τοῦ βήματος τούτου ἑκάστοτε, ἐὰν δὲν ὑποδεικνύῃ τοὺς κινδύνους τοὺς ὁποίους διατρέχει ἡ Χώρα, ἐὰν δὲν τεθῇ ἐκτὸς νόμου ὁ κομμουνισμός. (Χειροκροτήματα).

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Μαντούβαλος ἔχει τὸν λόγον.

§39Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, μὲ ἔφερον εἰς τὸ βῆμα αἱ ἀνακοινώσεις τῆς Κυβερνήσεως διὰ τοῦ Προέδρου αὐτῆς, ὅπως καὶ ἄλλους πολλοὺς συναδέλφους καὶ ἀξιοτίμους Ἀρχηγοὺς τῶν Κομμάτων, οἱ ὁποῖοι ἐξέθηκαν τὰς ἀπόψεις των. Θὰ ἐπερίττευε νὰ ἀπασχολήσω καὶ ἐγὼ μὲ τὴν σειράν μου τὴν Βουλήν, ἐὰν δὲν εἶχον ἐντολὴν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ νὰ διερμηνεύσω τὴν διαμαρτυρίαν τοῦ Πειραϊκοῦ λαοῦ, ἐναντίον καὶ ἡμῶν, κύριοι συνάδελφοι, καὶ τῶν μέχρι σήμερον Κυβερνήσεών μας. Εἶναι εἰς ὅλους γνωστόν, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀγωνίζεται καὶ ἠγωνίσθη μὲ ἔνθερμον ἐνδιαφέρον μέχρι σήμερον καὶ τὴν προσπάθειάν του αὐτήν, οὔτε οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ κυβερνῶντες του ἠθέλησαν νὰ τὸν ἐνισχύσουν καὶ νὰ τοῦ ἐπιλύσουν τὰ ζωτικά του ζητήματα καὶ νὰ τοῦ ἱκανοποιήσουν καὶ τὰς ἐθνικάς του διεκδικήσεις καὶ τὰς οἰκονομικάς του τοιαύτας, σύμφωνα μὲ τοὺς ἀγῶνας τοῦ αἵματός του καὶ μὲ τὴν συμβολὴν εἰς τὴν παγκόσμιον νίκην, τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, κύριοι συνάδελφοι, ἔχω κατ’ ἐπανάληψιν ἐκθέσει τὰς γνώμας μου, σύμφωνα μὲ τὰς ἐντολὰς τοῦ λαοῦ μου, τὸν ὁποῖον ἐκπροσωπῶ καὶ εἶμαι ὁ πρῶτος, ὁ ὁποῖος, ὅπως ἐνθυμεῖσθε, ἐπέμεινα διὰ νὰ σχηματισθῇ ἡ Κυβέρνησις τοῦ εὐρυτέρου συνασπισμοῦ, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ δώσῃ καὶ τὴν πνοὴν καὶ νὰ σταματήσῃ νὰ ἐκπορεύεται ἀπὸ τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἡ ἠθικὴ ἐνίσχυσις πρὸς τὴν ἀνταρσίαν τὴν προδοτικὴν τῶν πόλεων καὶ τῶν βουνῶν. Καὶ ἐλυπήθην καὶ τότε καὶ ἐπαναλαμβάνω τὴν λύπην μου καὶ τώρα διὰ τὰ κόμματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπικρίνουν καὶ νὰ μὴ λαμβάνουν μέρος εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ νὰ μὴ ὑπακούουν εἰς τὴν ἐπιταγὴν αὐτήν, τὴν λαϊκήν. Διαφορετικά, κύριοι συνάδελφοι, ἔχω τὴν ἀντίληψιν, ὅτι θὰ ἦσαν τὰ πράγματα, ἐὰν ὁλόκληρον τὸ Σῶμα, ὅπως εἶναι ὁμοιογενές, ἐσχημάτιζε καὶ μίαν Κυβέρνησιν ὁμοιογενῆ καὶ ἐναντίον τῆς προδοτικῆς ἀνταρσίας μετεχειρίζετο ὅλα τὰ μέσα διὰ τὴν σύντομον καὶ ταχεῖαν καταστολήν της. Τοῦτο δὲν ἐπετεύχθη εἰς τὸ παρελθόν. Ὁ καιρὸς δὲν ἐχάθη. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφήσωμεν, ὅσοι ὑποστηρίζουν καὶ ὅσοι ἀποβλέπουν σὲ κομματικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ σὲ κομματικὰς ἀντιθέσεις, μίση καὶ πάθη τοῦ παρελθόντος, νὰ ἀφήσωμεν κατὰ μέρος, νὰ κινηθοῦν πρὸς στιγμὴν καὶ νὰ φροντίσωμεν δι’ ἕνα καὶ μόνον: Πῶς θὰ ἠμπορέσωμεν νὰ σώσωμεν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἑλληνικὴν Πατρίδα. Ὁ ρόλος, κύριοι συνάδελφοι, τοῦ λαοῦ καὶ εἰς τὸ παρελθόν, ἀλλὰ καὶ τώρα, εἶναι πολὺ δύσκολος. Δὲν ἀγωνίζεται διὰ νὰ καταστείλῃ κατσικοκλέφτικην ἀνταρσίαν. Ἀγωνίζεται ἐναντίον προδοτῶν ἐσωτερικῶν καὶ ἐναντίον κακῶν γειτόνων μας, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ ὑποδουλώσουν τὸ μέρος αὐτό. Καὶ μέσα εἰς τὸν μεγάλον του ἀγῶνα, ὁ λαός μας ὑπέστη ἕνα πολὺ σοβαρὸν ἀτύχημα. Ἔχασε τὸν ἐμπνευστήν του. Ἔχασεν ἐκεῖνον ποὺ τοῦ ἐδημιούργησε τὴν ἱστορίαν του μὲ τὰ δύο ἱστορικὰ Ὄχι. Ἔχασε λαοφιλῆ Βασιλέα, τὸν Γεώργιον τὸν Βʹ, καὶ ἡ λύπη, ἡ ὀδύνη καὶ τὸ πένθος τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἐξεδηλώθη, ὅπως ἴδομεν ὅλοι μας, ἀπὸ τὴν πρώτην στιγμὴν αὐτοῦ τοῦ λυπηροῦ γεγονότος, κατὰ τὴν κηδείαν καὶ μετὰ ταῦτα. Καὶ δὲν θὰ βρεθῇ Ἕλλην, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον εἰς τὸν σημερινὸν αἰῶνα, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἐπερχομένους τοιούτους, ποὺ δὲν θὰ ἐνθυμῆται τὸν μεγάλον ἐκεῖνον Βασιλέα ποὺ ἔχασε. Τὴν λύπην του αὐτήν, τὴν μετριάζει τὸ γεγονὸς ποὺ τὸν διεδέχθη ἀντάξιος Διάδοχός του εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Θρόνον, γνώστης ὅλων τῶν Ἑλληνικῶν ζητημάτων. Μαζί του ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ἐδεινοπάθησε μέχρι καὶ τῆς τελευταίας του στιγμῆς καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι οἱ ὀλίγοι ἐκεῖνοι Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι εἰς τὸ παρελθὸν ἐπίκραναν τὸν ἀπελθόντα, θὰ ἔχουν τύψεις συνειδήσεως καὶ δὲν θὰ θελήσουν νὰ συνεχίσουν τὴν αὐτὴν τακτικὴν καὶ μὲ τὸν νέον Βασιλέα. Θὰ τὸν περιβάλλουν μὲ τὴν ἐμπιστοσύνην καὶ τὴν λατρείαν, τὴν ὁποίαν ἐξεδήλωσαν καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ λαὸς αὐτὸς κατὰ τὴν ὁρκωμοσίαν καὶ ἀπὸ τῆς ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων καὶ μέχρι σήμερον. Ἡ σεπτὴ Βασίλισσα ἔχει νὰ παίξῃ σπουδαῖον ρόλον ἀναλαμβάνουσα τὸ ἔργον τῆς κοινωνικῆς προνοίας, τὸ ὁποῖον εἰς μεγάλην κλίμακα εἶναι συνέπεια τοῦ πολέμου, τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ κινήματος καὶ τὸ ὁποῖον μέχρι καὶ σήμερον εἶναι εὐρύτατα διαδεδομένον καὶ τὸ πλεῖστον μέρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἔχει ἀνάγκην τῆς κοινωνικῆς αὐτῆς προνοίας. Μέσα ὅμως εἰς τὰ ἐναλλασσόμενα αὐτὰ γεγονότα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, προηγήθη ἓν μήνυμα καί, ὅπως ἠκούσαμεν ἐκ τοῦ στόματος τοῦ ἀξιοτίμου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὸ μήνυμα τὸ ὑποβληθὲν εἰς τὴν μεγάλην ὑπερπόντιον δημοκρατίαν τῆς Ἀμερικῆς ἀπὸ τῆς 4ης Μαρτίου, ἀπήντησεν ὁ Πρόεδρος κ. Τρούμαν, τῆς μεγάλης αὐτῆς δημοκρατίας. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ παρατηρεῖται συζήτησις εἰς τὰ ἑδώλια τῶν Φιλελευθέρων βουλευτῶν, ὁ δὲ ρήτωρ ἀποτεινόμενος πρὸς αὐτοὺς λέγει τὰ ἑξῆς:). Κύριοι συνάδελφοι, λυποῦμαι πολὺ καὶ δὲν θὰ ἐξεδήλωνα τὴν ἀγανάκτησίν μου αὐτήν, διότι καὶ ἐγὼ ἔχω τὴν ἀξίωσιν, ὅπως σᾶς παρακολουθῶ ὅλους σας καὶ σᾶς ἀκούω καὶ κρατῶ σημειώσεις, νὰ μὲ ἀκούσετε καὶ σεῖς. Νομίζω ὅτι ὁ ὀλίγος χρόνος, ποὺ μοῦ παρέχεται, διὰ νὰ ὁμιλήσω, εἶναι διὰ νὰ θέσω τὰς ἀπόψεις μου ἐνώπιόν σας, ἐκτὸς ἐὰν θεωρῆτε τὰς σκέψεις αὐτὰς περιττάς, διότι βέβαια τὰ ὅσα λέγω τὰ θεωρεῖτε ὡς σοφίας περιττὰς καὶ ὄχι σοφίας μεγάλας ὡσὰν τὰς ἰδικάς σας. Ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦ Προέδρου αὐτῆς, ηὐχαρίστησε τὴν Ἀμερικανικὴν Δημοκρατίαν, ὄχι μόνον διὰ τὴν οἰκονομικὴν τῆς πατρίδος μας ἐνίσχυσιν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ ὅσα ὑπόσχεται διὰ τοῦ ἱστορικοῦ διαγγέλματός του ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας αὐτῆς, ἐξοχώτατος κ. Τρούμαν. Δὲν ἔπαυσε νὰ μὴ ἀναφέρῃ ἡ Κυβέρνησις καὶ τὰς παρασχεθείσας πρὸς τὴν πατρίδα μας ἐκ μέρους τῆς Μεγάλης Βρεταννίας κατὰ τὰς δυσκόλους τῆς πατρίδος στιγμὰς ὑπηρεσίας της. Καὶ ηὐχαρίστησε τοὺς συμμάχους μας καὶ διὰ τὴν συνδρομήν, τὴν ὁποίαν εἰς τοὺς δυσκόλους χρόνους τῆς κατοχῆς καὶ μετὰ ταῦτα παρέσχον οὗτοι διὰ τοῦ ὀργανισμοῦ τῆς ΟΥΝΡΡΑ εἰς τὴν Πατρίδα μας. Ἐπίσης αἱ κυβερνητικαὶ δηλώσεις ἀπησχόλησαν τὸ Σῶμα καὶ μὲ τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας. Καὶ θὰ ἀπασχολούμεθα ἐπὶ πολύ, κύριοι συνάδελφοι, ἐὰν καὶ ἡμεῖς καὶ οἱ κυβερνῶντες ἐξακολουθοῦμεν τὸ ἴδιον δρομολόγιον καὶ ὁ καθεὶς νὰ μὴ αἰσθάνεται τὸν πόνον καὶ τὴν δυστυχίαν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ἀλλ’ ὅταν ἀνεβαίνῃ ἐπὶ τοῦ βήματος αὐτοῦ νὰ κανονίζῃ τὴν ἀγόρευσίν του σύμφωνα μὲ τὰς κομματικάς του πεποιθήσεις καὶ μὲ τὸ κομματικόν του συμφέρον. Κύριοι Πρόεδροι, ὅταν σεῖς, ἀντὶ νὰ δίδετε τὸ παράδειγμα, κάμνετε κατ’ ἰδίαν κουβεντολόγι, φαίνεται ὅτι ὅλα τὰ ζητήματα τὰ ἔχετε τακτοποιήσει καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη ὁ λαὸς αὐτὸς νὰ ἀκουσθῇ. Τέτοιος χαμάλης ποὺ εἶναι, καλὰ τὰ παθαίνει καὶ μοῦ φαίνεται ὅτι καλύτερα νὰ τὸ διαλύσωμεν τὸ κατάστημα, ἀφοῦ δὲν δίδετε καμμίαν προσοχὴν εἰς τὰ λεγόμενά μας. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἐπιταχύνω τὴν ἀγόρευσίν μου, ὄχι διότι δὲν ὑπάρχει ἐνδιαφέρον, ἀλλὰ διότι ἔχει περιορισθῆ τὸ χρονικὸν ὅριον καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ πειθαρχήσω πρὸς τὰς ἐντολάς, τὰς ὁποίας λαμβάνω, καὶ τὸν λαὸν αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἐξακολουθῶ νὰ ὑπηρετῶ καὶ θὰ ἐξακολουθῶ νὰ μὴ τὸν θεωρῶ χαμάλη, ἀλλὰ νὰ τὸν θεωρῶ ὅτι εἶναι ὁ καλύτερος λαὸς τῆς ὑφηλίου. Μόνον οἱ κυβερνῶντες αὐτὸν καὶ ἡμεῖς δὲν γνωρίζομεν, οὔτε ἠμποροῦμεν νὰ αἰσθανθῶμεν τὰς ἀνάγκας του—ποὺ εἶναι τόσον ὀλίγαι— καὶ ποὺ ἠμπορούσομεν πρὸ πολλοῦ νὰ τὰς εἴχαμε θεραπεύσει μὲ ὀλίγα μόνον νομοθετήματα, νὰ εἴχαμε τελειώσει τὰς ἀναθεωρητικὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος, νὰ εἴχαμε διαθέσει ὡρισμένον χρόνον, διὰ νὰ δώσῃ ὁ καθεὶς ἀπὸ ἡμᾶς τὸ ἔργον τοῦ πολιτικοῦ του ἀπολογισμοῦ καὶ τότε μόνον ἠμπορούσαμε νὰ ἔχωμεν ἀξιώσεις ἀπὸ τὸ σύνολον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἐπιτελέσῃ, ὅπως ἐπιτελεῖ, τὸ καθῆκον του. Ἀλλ’ ἡμεῖς πρῶτα νὰ δώσωμεν τὸ παράδειγμα, ἐὰν εἴμεθα καθ’ ὅλα ἐν τάξει ἀπέναντι ὅλων μας τῶν ὑποχρεώσεων καὶ ἀπέναντι καὶ τῆς ἐντολῆς, τὴν ὁποίαν ἐλάβομεν καὶ ἀπέναντι ἐκείνων, ποὺ προεκλογικῶς ὑπεσχέθημεν καὶ τὰ ὁποῖα μέχρι τώρα δὲν τὰ ἐκάμαμεν. Εἶναι τόσα πολλὰ τὰ ζητήματα καὶ ὅλοι τὰ γνωρίζομεν, ἀλλὰ ἐρχόμεθα ἐδῶ καὶ δὲν ἀφήνωμεν οὔτε μία συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς, χωρὶς νὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τοὺς κατσικοκλέφτες καὶ ἐκεῖνοι νὰ κοροϊδεύουν μαζί μας καὶ ὅπως εἶπα καὶ ἄλλοτε μέσα εἰς τὰ Ἐπιτελεῖα ὅλων τῶν ὑπηρεσιῶν, στρατιωτικῶν καὶ πολιτικῶν, νὰ κατέχουν τὰς καλυτέρας θέσεις, εἰς τὰ ὑπουργικὰ γραφεῖα διευθύνουν τοὺς ἄλλους τοὺς κουτούς, τὰ παιδιὰ τῆς πατρίδος, τὰ φιλότιμα παιδιά, ποὺ κάθηνται εἰς τὰ βουνά. Ἔχω ἐπιστολὴν ἀξιωματικοῦ συγγενοῦς μου, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι καθαρίζονται οἱ προδόται Ἕλληνες καὶ οἱ Σλαῦοι σύντροφοί των, καὶ πολλὰ χωριὰ τῆς Θεσσαλίας παραδίδονται πάλιν εἰς τοὺς κατόχους των. Ψηφίζομεν ψηφίσματα διὰ τὴν ἐκκαθάρισιν τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Τὰ ψηφίσματα αὐτὰ δὲν ἐφαρμόζονται. Ἔξω μανθάνομεν ὅτι γίνονται ἀποστολαί, ἀλλὰ εἰς τὰς ἀποστολὰς αὐτὰς δὲν πᾶνε πραγματικοὶ Ἕλληνες μὲ ἐθνικὸν παλμὸν νὰ διακηρύξουν τὰ δίκαια τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον κάνει σήμερον ἡ Πατρίς μας, καὶ δὲν τὸ κάνει μόνον διὰ τὸν ἑαυτόν της, ἀλλὰ καὶ διὰ λογαριασμός τους. Ἀλλὰ ὁ λαὸς αὐτὸς μάχεται, ὅπως πολέμησε καὶ εἰς τὰ Ἀλβανικὰ πεδία, καὶ σήμερον νὰ καθαρίσῃ τὴν πανώλην αὐτὴν ἀπὸ τὰ ἐδάφη του, ἀλλὰ καὶ τα ἐδάφη ὅλης τῆς ὑφηλίου, διότι τὸ παράδειγμα τὸ δικό του θὰ το μιμηθοῦν καὶ ὅλοι τῆς γῆς οἱ λαοί. Καὶ διότι πρέπει καὶ ἡμεῖς τὸ Κράτος, τὸ ὁποῖον σήμερον ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ ἑπτὰ πολιτικοὺς ἀρχηγούς, νὰ δώσῃ τὸ παράδειγμα. Ἐνθυμοῦμαι τὰς ἐπικρίσεις τινῶν ἐξ ὑμῶν, ὅταν ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως νῦν, καὶ Πρόεδρος τότε, ἡτοιμάζετο νὰ πάῃ εἰς τὴν Ἀμερικήν, οἱ ὁποῖοι ἔλεγον νὰ μὴ πάῃ διότι καὶ ἕνα 24ωρον ἂν περάσῃ, τὸ Κράτος χάνεται. Καὶ ἔχουν περάσει μῆνες καὶ εἴδομεν ὅτι τὸ ταξίδι ἐκεῖνο τῆς Ἀμερικῆς, ἦτο τόσον γόνιμον καὶ ἔδωκε τὰ ἀποτελέσματα του. Καὶ τὰ ἀποτελέσματα αὐτά, θὰ ἔλθουν ἀκόμη περισσότερον, διότι ὅπως καὶ ἄλλοτε εἶπον, δὲν εὑρέθησαν Ἕλληνες κυβερνῆται νὰ πᾶνε μὲ γλῶσσαν τραχεῖαν, μὲ γλῶσσαν ποὺ χρειάζεται νὰ καταγγείλουν τοὺς τραμπουκισμοὺς τοῦ Σλαυϊκοῦ συγκροτήματος καὶ νὰ ἀνοίξουν καὶ τὰ μάτια τῶν κουτῶν ἐκείνων συμμάχων μας ποὺ ἄφησαν τὴν Ἑλλάδα ἐγκαταλελειμμένην τελείως, καὶ τὴν χρειάζονται μόνον ὅταν πρόκειται νὰ δώσῃ τὸ αἷμα της γιὰ τὴν σωτηρίαν τὴν ἰδικήν των. Περιμένομεν νὰ ἔλθῃ τὸ παραδάκι, κύριοι, ἀλλὰ μὲ τὰ μυαλὰ ποὺ ἔχομε, θὰ φαγωθῇ καὶ δὲν θὰ μείνῃ τίποτα. Πρέπει νὰ εὕρωμε τὸν τρόπον νὰ καθαρίσωμεν τὴν Πατρίδα μας, καὶ ὄχι νὰ κάνωμε θεατρινισμούς, νὰ τοὺς στέλλωμεν εἰς τὰ νησιά, διὰ νὰ κάνουν τοὺς ἡγήτορας τοῦ κομμουνισμοῦ. Ὑπάρχουν νησιὰ ἀκατοίκητα, ὅπου θὰ πρέπει νὰ τοὺς στέλλωμεν ὅλους αὐτούς, νὰ διαβιοῦν ὑπὸ σκηνάς, καὶ νὰ τοὺς δίδωμεν συσσίτιον, ὥστε νὰ καταλάβουν τὴν προδοσία, νὰ βάλουν μυαλὸ καὶ νὰ ἀντιληφθοῦν καὶ τὴν πυγμὴν τοῦ Κράτους. Καὶ ὄχι τὸ Κράτος νὰ ἐκλιπαρῇ τοὺς δολοφόνους τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τὸν Ζαχαριάδη καὶ τὴν παρέα του καὶ δὲν συμμαζεύεται. Ἐκμεταλλεύεται τὴν ἀδυναμίαν μας τὸ Κ. Κ. Μέσα εἰς ὅλα τὰ Ὑπουργεῖα ἔχει θέσεις καὶ εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον καὶ εἰς τὸ πολιτικὸν τοιοῦτον. Καὶ αὐτὰ τὰ ἔχουν ἀποδείξει μὲ μυστικὰ ἔγγραφα, καὶ τηλεγραφήματα, τὰ ὁποῖα καθυστέρησαν καὶ δὲν ἐδόθησαν εἰς τὸν πρὸς ὃν ὅρον. Διότι τοιαῦται ἔχουν δοθῆ ἐντολαί. Καὶ βλέπομεν τόσον εἰς τὰ βόρεια σύνορά μας, ὅσον καὶ εἰς τὴν Πελοπόννησον, τὸ κίνημα νὰ ἐπεκτείνεται, κύριε Ἀρχηγὲ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος. Βλέπομε νὰ ἐπεκτείνεται ἡ ἀνταρσία, καὶ δι’ αὐτό, κύριοι, εἶναι συνυπεύθυνος ὁλόκληρος ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Βουλή.

§40ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. (Ἐκ τῆς ἀριστερᾶς). Ὄχι, ἡμεῖς δὲν εἴμεθα ὑπεύθυνοι.

§41Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Μὲ τὴν ἀποσυμφόρησιν βγάλατε ἔξω τοὺς ἐγκληματίας. Ἄν δὲν βγάζατε αὐτούς, δὲν θὰ εἴχαμε τὰ σημερινὰ ἀποτελέσματα.

§42Δ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Διατὶ δὲν τοὺς ξαναβάζετε μέσα σεῖς.

§43Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Ἄν ἤμουν ἐγώ, δὲν θὰ τὸ γλύτωναν. Εἶχα τὸ σθένος νὰ δώσω ἐντολὴν καὶ νὰ ἀναλάβω τὴν εὐθύνην τῶν πράξεών μου. Αὐτοὶ μὲ ἕνα βλέμμα μου θὰ ἐτρομοκρατοῦντο. Γι’ αὐτὸ ἔχω δώσει ἐξετάσεις καὶ πέτυχα καὶ πῆρα ἄριστα. Τὸ Ζάννειον τὸ ξεκαθάρισα μέσα σὲ δύο ὥρας τελείως. Ὁ κ. Ντεντιδάκης ἂς τὸ ὁμολογήσῃ.

§44Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Μάλιστα, μάλιστα, ἔτσι εἶναι.

§45Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Αὐτὸ τὸ γνωρίζει καὶ ὁ κ. Κανελλόπουλος. Ὅταν ὑπάρχουν νεῦρα καὶ πυγμή, ὅλα γίνονται. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀφήνωμε νὰ κατακρεουργῶνται οἱ χρήσιμοι Ἕλληνες. Ὅλη αὐτὴ ἡ κατάστασις ἐδημιουργήθη ἀπὸ τὴν χλιαρότητα τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὴν ἰδικήν μας ἀβουλίαν. Χθὲς ἠσχολήθη ὁ κ. Ρέντης μὲ ἕνα «Μελέτη». Κύριοι καθάρματα εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὑπάρχουν, ὅπως καὶ εἰς κάθε σπίτι ἀπόπατος. Ἐγὼ τοὺς Ἕλληνας τοὺς γνωρίζω ὡς Ἕλληνας καὶ προδότας, δὲν ἀναγνωρίζω δεξιάν. Ὅταν γίνεται ντόρος καὶ ἐξυμνοῦνται αἱ πράξεις τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καὶ δὲν συμμαζεύονται, τοὺς ἐνισχύομεν. Κύριοι συνάδελφοι, εὐχαριστῶ τὸν κ. Πρόεδρον διὰ τὴν καλωσύνη ποὺ εἶχε νὰ μὲ ἀφήσῃ περισσότερον. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι καιρὸς νὰ σκεφθοῦμε διαφορετικά, νὰ σκεφθοῦμε ὅτι τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ καὶ τῆς πατρίδος μας ἐπιβάλλει νὰ σταματήσῃ αὐτὸ ποὺ γίνεται σήμερον. Καὶ ὁ λαὸς λέγει, τί διάβολο κάνετε, ἀέρα κοπανίζετε, καὶ δὲν λύνετε τὰ ζητήματά μας; Δὲν μπόρεσε τὸ Κράτος νὰ διαμαρτυρηθῇ προηγουμένως, ὅπως διεμαρτυρήθη τώρα, καὶ νὰ εἴπῃ εἰς τοὺς ξένους καθαρὰ καὶ ξάστερα, ἐκουράσθημεν, κύριοι, δὲν μποροῦμε νὰ μαχώμεθα διὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρον. Διότι δὲν μαχόμεθα διὰ τοὺς ἑαυτούς μας καὶ εἰς τὰ συνέδρια τῆς εἰρήνης, τὴν μὲν Ἑλλάδα νὰ τὴν καθίζετε εἰς τὸ σκαμνὶ τῶν ἡττημένων, τοὺς δὲ ἡττημένους εἰς τὸ σκαμνὶ τῆς Ἑλλάδος. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι, ἡ φωνὴ τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἔχει τόσας περγαμηνὰς νὰ μὴ εἰσακουσθῇ, τὰ ἐθνικά μας δίκαια νὰ μὴ ἱκανοποιηθοῦν. Τὴν θέλετε ξέμαντρο μαντρί, γιὰ νὰ ἔρχεται ὁ καθένας νὰ κάνῃ ὅ,τι θέλει; Ἔλεγαν κατὰ τὸν πόλεμον, ὅτι μὴ φοβεῖσθε, ἡμεῖς θὰ τὰ φτιάξουμε ὅλα. Δὲν θέλομεν, κύριοι, λεπτά, θέλομε νὰ φτιάξητε τὴν πατρίδα μας, ὅπως ἦταν πρὸ τοῦ πολέμου. Τίποτε ἄλλο δὲν ζητᾶμε. Θέλομε τὰ χρέη τὰ ὁποῖα μᾶς ἔβαλαν εἰς τὴν πλάτην μας ἀπὸ τοῦ 1918 ἕως τὸ 1945, νὰ μᾶς τὰ βγάλουν. Ἐπιπροσθέτως ἡ Κυβέρνησις ἔχει ὑποχρέωσιν καὶ καθῆκον νὰ διανείμῃ τὰ βάρη, νὰ τὰ μεταφέρῃ εἰς ἐκείνους ποὺ μποροῦν νὰ πληρώσουν. Καὶ ὄχι νὰ γίνεται αὐτὸ ποὺ γίνεται, σήμερα χαρίστηκαν, καὶ εἰς ὡρισμένους ποὺ μποροῦν νὰ πληρώνουν νὰ χαρίζωνται, ἐνῷ ὁ δυστυχὴς Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ὑποφέρῃ, ὑπὸ τὸ μαστίγιον τοῦ Σλαύου καὶ τοῦ προδότου Ἕλληνα. Αὐτὰ εἶχα, κύριοι συνάδελφοι, νὰ σᾶς εἴπω. (Χειροκροτήματα).

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀνακοινῶ τὴν κάτωθι πρότασιν, ὑπογεγραμμένην παρὰ πολλῶν βουλευτῶν:

ΠΡΟΤΑΣΙΣ

Προτείνομεν ὅπως, εἰς τὸ πραγματικῶς κατὰ τὴν ἀποκλειστικὴν κρίσιν τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς ἐργασθὲν καθ’ ὑπερωρίαν προσωπικὸν τῆς Βουλῆς, τοῦ Ἐθνικοῦ Τυπαγραφείου καὶ ἄλλων ὑπηρεσιῶν διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως καὶ τῆς Βουλῆς, κατὰ τὸν μῆνα Ἀπρίλιον ἐ. ἔ., χορηγηθοῦν ὡς ἔκτακτον ἐπίδομα αἱ ἀποδοχαὶ μέχρις ἑνὸς μηνὸς κατὰ τήν, δι’ ἕκαστον, κρίσιν τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς. Ἀθῆναι τῇ 29 Ἀπριλίου 1947. Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Ε. Κομνηνός, Ν. Φωκᾶς, Σ. Χούτας, Κ. Καλαμαρᾶς, Γ. Μπακόπουλος, Χ. Λαδᾶς, Δ. Ζησόπουλος, Ι. Ἀποστόλου, Α. Βαμβέτσος, Η. Λαγᾶκος, Α. Δερδεμέζης κλπ.

§47ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὴν ἀποδέχεσθε;

§48ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα, Γίνεται, συνεπῶς, δεκτὴ ἡ ἀνωτέρω πρότασις, ὡς ἀπόφασις τῆς Βουλῆς.

§49ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ διακόψωμεν διὰ μίαν ὥραν;

§50ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ὄχι, νὰ διαλύσωμεν τὴν συνεδρίασιν διὰ μεθαύριον.

§51Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ἡ Βουλὴ θέλει νὰ σταματήσῃ τώρα καὶ νὰ ἔλθωμεν μεθαύριον; Παρακαλῶ ἡ συζήτησις νὰ συνεχισθῇ μετὰ μίαν ὥραν καὶ πρέπει νὰ ἐξηγηθῇ, ἐὰν ἡ Βουλὴ ζητῇ τὴν αὐτοκατάργησίν της ἢ ὄχι.

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Διακόπτεται ἡ συνεδρίασις διὰ μίαν ὥραν. (Ὥρᾳ 9.30′ μ. μ.).

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΠΗΝ

(Ὥρᾳ 11.10′ μ.μ.).

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπαναλαμβάνεται ἡ διακοπεῖσα συνεδρίασις. Ὁ κ. Α. Λαδᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§54Α. ΛΑΔΑΣ. Κύριοι βουλευταί, κατ’ ἀρχὴν αἰσθάνεται κανεὶς δυσφορίαν, ὅταν εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ὁμιλήσῃ ἐπὶ ἑνὸς τόσον οὐσιώδους θέματος, ὅπως εἶναι τὸ θέμα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, μὲ τὴν παρουσίαν μικροῦ ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ἡ ὁποία θὰ ἐχρειάζετο νὰ ἦτο μεγαλυτέρα, προκειμένου νὰ συζητηθῇ θέμα τοιαύτης σοβαρότητος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, καὶ παρὰ τὴν γνώμην μου ὅτι θὰ ἦτο ἀναγκαία ἡ παρουσία μεγάλου ἀριθμοῦ βουλευτῶν, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου θὰ ἤθελα νὰ ἀναπτύξω τὰς ἀπόψεις μου καὶ τὰς ἐντυπώσεις, τὰς ὁποίας ἀπεκόμισα ἐκ τῆς μακρᾶς μου περιοδείας εἰς τὴν Μακεδονίαν, νομίζω ὅτι καὶ ἡ παρουσία ὑμῶν, κύριοι συνάδελφοι, δὲν μὲ δυσκολεύει νὰ ἐκθέσω πρὸς ὑμᾶς καὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τὰς ἐντυπώσεις μου αὐτάς, τὰς ὁποίας εἶχον ἐκ τῆς περιοδείας μου ταύτης. Εἶναι ἀληθές, ὅτι κατὰ τὸ δίμηνον διάστημα τῆς διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς, ἐμεσολάβησαν οὐσιώδη γεγονότα, τὰ ὁποῖα ὄχι μόνον ἐπηρέασαν, ἀλλά, δύναμαι νὰ εἴπω, ἐσημείωσαν μίαν νέαν ἐξέλιξιν ἐπὶ τῶν τυχῶν καὶ τῆς πορείας τοῦ Ἔθνους μας. Ἡ Ἑλλὰς γνωρίζετε καλῶς ὅτι ἔχει μίαν ἱστορικὴν σταδιοδρομίαν ἡ ὁποία στεφανώνεται ἀπὸ πολλὰς ἡρωϊκὰς πράξεις καὶ ἡ ὁποία ἐγνώρισε καθ’ ὅλην τὴν σταδιοδρομίαν καὶ λάμψεις ἀκμῆς καὶ μεγαλείου, ἀλλὰ καὶ περιόδους παρακμῆς. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἀκόμη ἡ Ἑλλὰς ἔπαυσε νὰ εἶναι ὁδηγὸς τῶν λαῶν, δὲν ἔπαυσε ποτέ, μὲ τὴν ἀκατάλυτον ἐθνικὴν δύναμιν νὰ ἐπηρεάζῃ τὸν πολιτισμὸν τῶν λαῶν. Ἡ ἀξία αὕτη τῆς Ἑλλάδος, ἐθεώρησα ἀπαραίτητον νὰ ἐκτεθῇ ἐνώπιόν σας, διότι ἡ Ἑλλὰς διαδραματίζει ἀπ’ ἀνέκαθεν ἕνα σπουδαῖον ρόλον εἰς τὴν ζωὴν τῶν Βαλκανικῶν λαῶν. Σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς τῆς Ἑλλάδος, ἡ Μακεδονία, τὸν ἱστορικὸν αὐτὸν ρόλον τῆς Ἑλλάδος ὡλοκλήρωνεν ἀπὸ τῶν Ἀρχαίων Χρόνων, καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς Βασιλείας τῶν Μακεδόνων Βασιλέων, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς μετέπειτα χρόνους. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς ἡ Μακεδονία εἶναι ἀπὸ τὰ ἀναπόσπαστα τμήματα τῆς Ἑλλάδος. Καὶ αὐτὸ τὸ σημεῖον εἶναι ἀκριβῶς ποὺ θὰ πρέπει περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλο νὰ σεβασθοῦν οἱ γείτονές μας, οἱ ὁποῖοι ἀδίκως ματαιοπονοῦν στρεφόμενοι κατὰ τῆς Ἑλλάδος ζητοῦντες νὰ ἀποσπάσουν τὴν Μακεδονίαν ἀπὸ αὐτήν. Ποία ἡ θέσις τῆς Ἑλλάδος, κατὰ τὸν τελευταῖον πόλεμον, κύριοι συνάδελφοι; Τὴν τύχην τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων τὴν γνωρίζετε. Ἡ Ἑλληνικὴ σημαία, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ στηθῇ παραπλεύρως πρὸς τὰς σημαίας τῶν τριῶν μεγάλων Κρατῶν, δυστυχῶς ἐχρησιμοποιήθη ὡς σάβανον διὰ νὰ καλύψῃ τὰ ἐθνικά μας δίκαια. Διατί; Καὶ διατὶ ἡ μεγάλη ἐχθρότης τὴν ὁποίαν δεικνύει ἀπέναντί μας μία μεγάλη δύναμις ἡ ὁποία καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου, τοῦ νικηφόρου, τὸν ὁποῖον διεξηγάγομεν ἐναντίον τῶν Ἰταλῶν καὶ τῶν Γερμανῶν δὲν ἔπαυσε νὰ ἐξυμνῇ τοὺς ἀγῶνας τοὺς ὁποίους διεξήγομεν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τῶν λαῶν καὶ ὑπὲρ τῆς τύχης τῆς συμμαχικῆς νίκης. Ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεώς της ἀνέρχεται τὸν Γολγοθᾶν φέρουσα τὸν σταυρὸν τῆς νίκης, εἰς πεῖσμα ὅλων τῶν ἀρχῶν τῆς ἐλευθερίας, τῆς αὐτοδιαθέσεως καὶ τῆς δικαιοσύνης τῶν λαῶν. Διατί, διὰ ποῖον λόγον ὅλη αὐτὴ ἡ δυσάρεστος τροπὴ τὴν ὁποίαν ἔλαβον τὰ ἐθνικά μας δίκαια; Διὰ ποῖον λόγον ἡ ἐχθρότης ἡ ὁποία ἐδείχθη πρὸς τὴν Ἑλλάδα; Διὰ ποῖον λόγον ὅλοι οἱ γείτονές μας ἐστράφησαν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος καὶ ζητοῦν μὲ τὸν πλέον αἰσχρὸν τρόπον νὰ ἀποσπάσουν τμήματα τὰ ὁποῖα ἱστορικῶς ἀνήκουν εἰς αὐτήν; Δυστυχῶς ἡ Ἑλλὰς ὡς ἀδύνατον Κράτος πιέζεται, δύναμαι νὰ εἴπω, κάτω ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸν τῶν μεγάλων Κρατῶν. Δοκιμάζεται ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ποὺ ἐδέχθη τὴν ἐπίθεσιν τῶν Ἰταλῶν, ὅπου τοὺς ἐπολέμησε καὶ τοὺς ἐνίκησε, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ποὺ ἔκανε τὸν ἡρωϊκὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν Γερμανῶν, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ποὺ ἐπετέθησαν ἀνάνδρως οἱ Βούλγαροι, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ποὺ ἐπετέθησαν ὑπούλως οἱ κομμουνισταὶ ἀκόμη κατ’ αὐτῆς. Πολεμοῦμεν ἑπτὰ χρόνια, τώρα. Δὲν ἐπαύσαμε νὰ πολεμοῦμε, ἐνῷ ὁ πόλεμος ἐπισήμως φαίνεται τερματισθεὶς διὰ τοὺς ἄλλους λαούς, ἐδῶ καὶ 3 χρόνια. Ὕστερα ἀπὸ τὴν θλιβερὰν καὶ ὄντως τραγικὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη μετὰ τὸν πόλεμον εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἰδίᾳ τῶν Δεκεμβριανῶν καὶ ἐντεῦθεν, δύναμαι νὰ εἴπω ὅτι τελευταίως τρία στάδια ἐμφανίζονται μὲ οὐσιώδη σημασίαν διὰ τὴν Ἑλλάδα. Τὸ παρὸν στάδιον, τὸ ὁποῖον κατὰ τὸ τελευταῖον δίμηνον διάστημα ἐμφανίζεται, εἶναι ἡ προσφυγή, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἰς τὸν Ο.Η.Ε. Καὶ ἀναμφισβητήτως ἀποτελεῖ ἐπιτυχίαν τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ὁ ὁποῖος ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἐζήτησε τὴν προστασίαν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν ἀπέναντι μιᾶς ἀδικίας ἡ ὁποία ἐγένετο εἰς τὴν Ἑλλάδα. Τὸ δεύτερον γεγονὸς ἀποτελοῦν τὸ δεύτερον στάδιον κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο, εἶναι ἡ ἀδυναμία τῶν Ἀγγλικῶν στρατευμάτων νὰ παραμείνουν περαιτέρω εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ τὸ τρίτον οὐσιῶδες γεγονὸς ἀποτελοῦν τὸ τρίτον στάδιον, εἶναι τὸ μήνυμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν ὅτι ἔρχεται νὰ ἐνισχύσῃ τὴν Ἑλλάδα καὶ μαζὶ μὲ τὴν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν ἐγγυᾶται τὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ τὴν ἀκεραιότητα αὐτῆς. Ὅσοι πρὸ ἐμοῦ ὡμίλησαν, ἐξέφρασαν διὰ μακρῶν τὰ συναισθήματα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τὴν μεγάλην καὶ ἱστορικὴν χειρονομίαν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς. Εἶναι ὄντως βαθύτατα συναισθήματα μιᾶς ἀπεράντου εὐγνωμοσύνης πρὸς τὴν Μεγάλην αὐτὴν χώραν. Εἶναι συναισθήματα πραγματικὰ καὶ εἰλικρινῆ ἑνὸς μικροῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον αἰσθάνεται θερμὴν τὴν προστασίαν τῆς Μεγάλης αὐτῆς χώρας. Ἀλλ’ ἀπὸ τῆς στιγμῆς αὐτῆς ἀνοίγεται πλέον ἕνα ἄλλο κεφάλαιον εἰς τὸν τόπον μας. Τὸ πρῶτον μέρος τῶν ὑποχρεώσεών μας εἶναι ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀξιοποιήσωμεν κατὰ τρόπον θετικὸν τὴν οἰκονομικὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν θὰ λάβωμεν ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν. Οἱ Ἀμερικανοί, ὅπως καὶ ἄλλοι συνάδελφοι ἐτόνισαν, εἶναι θετικοὶ ἄνθρωποι καὶ θὰ θέλουν τὰ χρήματα τὰ ὁποῖα δίδουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, νὰ διατίθενται διὰ πραγματικοὺς σκοποὺς ἀνασυγκροτήσεως. Καλοὶ Ἕλληνες ὑπάρχουν εὐτυχῶς εἰς τὸν τόπον αὐτὸν διὰ νὰ βοηθήσουν τὸν σκοπὸν αὐτόν. Οἱ κακοὶ εἰς κανένα τόπον δὲν λείπουν καὶ ἀποτελοῦν τὴν ἄρνησιν καὶ ἀντίδρασιν εἰς κάθε ὑγιᾶ προσπάθειαν. Ἀξίαν ἔχει οἱ καλοὶ Ἕλληνες νὰ μὴ γίνουν κακοί, καὶ νὰ μὴ καταστρέψουν τὸ οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν οἰκοδόμημα ποὺ ἡ Ἀμερικὴ θὰ θελήσῃ νὰ κτίσῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτὴν θὰ πρέπει ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ βοηθήσωμεν. Ἐὰν δὲν σταθῶμεν ἱκανοὶ νὰ ἀξιοποιήσωμεν τὴν χρηματικὴν ἐνίσχυσιν ποὺ θὰ μᾶς δώσῃ ἡ Ἀμερική, θὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἐνδεχόμενον κίνδυνον οἱ Ἀμερικανοὶ νὰ θεωρήσουν ὅτι δὲν δύνανται νὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἀξίαν καὶ ἱκανότητά μας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ ἔχωμεν εἰς τὸ μέλλον καμμίαν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν καὶ καμμίαν προστασίαν των. Κύριοι βουλευταί, τὸ πρῶτον μέρος τῶν ὑποχρεώσεών μας μετὰ τὸ ἱστορικὸν μήνυμα τοῦ Τρούμαν, σᾶς εἶπον ὅτι εἶναι ἡ ἀξιοποίησις τῆς χρηματικῆς βοηθείας ἡ ὁποία δίδεται εἰς τὴν Ἑλλάδα. Τὸ δεύτερον μέρος τὸ ὁποῖον ἔρχεται εἶναι νὰ δυνηθῶμεν νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ ἀσφάλειαν εἰς τὸν τόπον μας. Μοῦ φαίνεται πὼς συμφωνεῖτε ὅτι ἡ Ἀμερικὴ εἰς τὸ ζήτημα τοῦτο μᾶς ἀφίνει ἐντελῶς ἐλευθέρους νὰ κινηθῶμεν διὰ νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν δημοσίαν τάξιν. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ ἀσχοληθῶ, διότι εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σοβαρώτερα ζητήματα, τὰ ὁποῖα δικαίως ἀπασχολοῦν καὶ ἡμᾶς καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συζητῶμεν ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς βοηθείας τῆς Ἀμερικῆς καὶ ἐπὶ τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς χώρας μας, ἐὰν προηγουμένως δὲν ἐπιτύχωμεν νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν εἰς τὸν τόπον μας. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω μὲ τοὺς λόγους οἱ ὁποῖοι ἐπροκάλεσαν τὴν ἀνταρσίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Εἶναι γνωστοὶ εἰς ὅλους σας. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει εἶναι: Ποία εἶναι σήμερον ἡ κατάστασις ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλείας; Τὶ δὲν ἔγινε καὶ τὶ πρέπει νὰ γίνῃ. Θὰ θελήσω νὰ εἶμαι ἀντικειμενικὸς εἰς τὰς κρίσεις μου καὶ συγκεκριμένως εἰς τὰ γεγονότα, περὶ τῶν ὁποίων θὰ σᾶς ὁμιλήσω. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν νομίζω ὅτι ἐκτελῶ ἐθνικὸν καθῆκον καὶ ὁμιλῶν πρὸς ὑμᾶς καὶ δι’ ὑμῶν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἐπὶ ζητήματος, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ σοβαρώτατα τοῦτον, θὰ θελήσω νὰ εἶμαι ἀντικειμενικὸς καὶ δὲν θὰ παρασυρθῶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι εὑρίσκομαι καὶ εἶμαι βουλευτὴς ἀνήκων εἰς τὴν Κυβερνητικὴν παράταξιν. Συνεπῶς θὰ μεμφθῶ τὴν Κυβέρνησιν δι’ ὅσας πράξεις δὲν ἐνήργησε καλῶς ἢ δι’ ὅσας παραλείψεις εἶχε μέχρι τοῦδε. Ἀλλὰ θὰ μεμφθῶ καὶ τὴν Ἀντιπολίτευσιν, διὰ τὴν σφαλερὰν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ καὶ ἡ ὁποία ἐνῷ ὡς ἐθνικόφρων παράταξις καὶ αὐτὴ θὰ ἔπρεπε τὴν ἐθνικὴν ὑπόθεσιν νὰ βλέπῃ καὶ ἐνῷ πρὸς τὰ ἐκεῖ κατευθύνεται, τὴν κομμουνιστικὴν παράταξιν ἀθελήτως ἐνισχύει. Ὅταν ὅλοι μας, κύριοι συνάδελφοι, ὑπεστηρίξαμεν τὴν ἀνάγκην τῆς συνεργασίας τῶν ἐθνικοφρόνων κομμάτων, τὴν ὑπεστηρίξαμεν, διότι πραγματικῶς ἐπιστεύομεν ὅτι ἐκ τῆς συνεργασίας τοῦ πολιτικοῦ κόσμου, θὰ προέκυπτεν ἐθνικὴ ὠφέλεια καὶ τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας θὰ ἀντεμετωπίζετο ἀποτελεσματικώτερον. Ἡ πρόθυμος καὶ σύμφωνος ἐνίσχυσις ἡ ὁποία ἐδόθη ἀπὸ τὴν συναδέλφωσιν ὅλων τῶν παρατάξεων ἦτο ἐκδήλωσις ἀντιλήψεων καὶ πεποιθήσεων ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐξυπηρετεῖται καλύτερον ἡ Ἑλληνικὴ ὑπόθεσις. Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀρνηθῇ κανεὶς ὅτι τὸν πρῶτον καιρὸν ἀπὸ τῆς συστάσεώς της ἡ Κυβέρνησις τῆς ἐθνικῆς συνεργασίας ἀνέπτυξε ζῆλον ἐξαιρετικὸν καὶ δὲν λησμονοῦμεν ἀκόμη ὅτι εὐθὺς ἀμέσως ἀπὸ τῆς συστάσεώς της, ἐπηκολούθησαν ἀλληλοδιαδόχως πολιτικὰ Συμβούλια διὰ τὴν μελέτην τῶν ζητημάτων τῆς δημοσίας τάξεως.

§55Χ. ΛΑΔΑΣ. Αὐτὸ εἶναι τὸ δρᾶμα, τὰ πολλὰ Συμβούλια.

§56Α. ΛΑΔΑΣ. Ἐπαναλαμβάνω τὴν φράσιν τοῦ ἀγαπητοῦ μου συναδέλφου κ. Λαδᾶ. Ναί, πολλὰ συμβούλια. Ἀλλὰ περίμενεν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀποτελέσματα. Δὲν ἔφθασαν μόνον αὐτά. Αὐτὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει θεωρῶ ὅτι ἦσαν ἀπαραίτητα διὰ νὰ κατατοπισθῇ ἡ Κυβέρνησις — ἐφ’ ὅσον ἦτο πλέον Κυβέρνησις ἐθνικῆς συνεργασίας ὅλων τῶν κομμάτων — ἐπὶ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα θὰ ἐλαμβάνοντο ἐφεξῆς διὰ τὴν πάταξιν τῆς ἀνταρσίας καὶ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἀσφαλείας. Ἀλλὰ μετά τινα χρόνον περιεπλάκη εἰς τὴν ὑπόθεσιν τῆς συγχωνεύσεως τῶν Ὑπουργείων, ἡ ὁποία τὴν ἀπησχόλησε ἐπὶ μακρὸν χρόνον καὶ ἡ ὁποία καὶ μετὰ τὴν συγχώνευσιν ἐπὶ ἀρκετὸν ἐπίσης χρόνον τὴν ἀπησχόλησε μὲ τὸ ἐὰν καλῶς ἢ κακῶς ἐγένετο ἡ συγχώνευσις καὶ ἐὰν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν καὶ νὰ διορισθοῦν νέοι Ὑπουργοὶ ἢ βοηθοὶ Ὑπουργῶν. Βεβαίως ὁ χρόνος αὐτὸς μοιραίως ὑπῆρξε χρόνος ἀπωλείας ἀπὸ τὴν μελέτην καὶ τὴν ἐξέτασιν τοῦ σοβαρωτάτου ζητήματος τῆς δημοσίας ἀσφαλείας. Μὰ θὰ μοῦ πῆτε: Ἔπρεπε νὰ σταματήσῃ ὅλη ἡ ἄλλη δημοσία ζωὴ καὶ τὰ Κρατικὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν μοιραίως μίαν Κυβέρνησιν καὶ νὰ ἀπασχοληθῇ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μὲ τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας; Βέβαια ἡ ἀπάντησις εἶναι σχετική. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι χωρὶς δημοσίαν ἀσφάλειαν εἶναι ἀδύνατον νὰ συζητήσῃ κανεὶς διὰ ζητήματα ἄλλα τὰ ὁποῖα ἔχουν κατ’ ἀρχὴν ὡς βάσιν καὶ προϋπόθεσιν τὴν ἀποκατάστασιν αὐτῆς, δηλονότι ἡ προαγωγὴ τῆς δημοσίας ζωῆς καὶ τῶν Κρατικῶν ζητημάτων ἔχει μοιραίως ἀναγκαίαν προϋπόθεσιν τὴν ὕπαρξιν τῆς δημοσίας ἀσφαλείας. Μὰ θὰ μοῦ πῆτε πάλιν: Ἡ Κυβέρνησις εἰς ὅλον αὐτὸ τὸ διάστημα ἐσταμάτησε καὶ δὲν παρηκολούθει τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας καὶ δὲν ἐνδιεφέρετο διὰ τὰ μέτρα ποὺ ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως; Ἀναμφιβόλως θὰ συμφωνήσω ὅτι δὲν ἔπαυσε νὰ ἀπασχολῇ τὴν Κυβέρνησιν τὸ ζήτημα τοῦτο. Δὲν ἀρνοῦμαι ἀκόμη ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἐπέδειξεν ἐνδιαφέρον, ἐπέδειξε θέλησιν καὶ ἐργατικότητα διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ κατὰ τὸν καλύτερον τρόπον τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλείας. Ἀλλὰ τὰ ἀποτελέσματα; Περίπου αὐτὴ εἶναι ἡ ἠχὼ ἡ ὁποία ἔρχεται εἰς τὰ αὐτιά μας ἀπὸ τὴν φωνὴν τοῦ λαοῦ τῆς ὑπαίθρου, ὁ ὁποῖος βλέπει καθημερινῶς νὰ συνεχίζεται τὸ δρᾶμα καὶ ἡ τραγῳδία του, ὁ ὁποῖος βλέπει τὰ παιδιά του νὰ δολοφονοῦνται, τὰ σπίτια του νὰ καίωνται, τὴν περιουσίαν του νὰ καταστρέφεται, καὶ δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ αἰσθάνεται πλήρως τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας του. Ἀπὸ τὰς περιοχὰς αἱ ὁποῖαι ἀνταρτοκρατοῦνται σήμερον, αἱ φωναὶ ποὺ μᾶς ἔρχονται εἶναι: ἀπελευθερῶστε μας! εἶναι ἀφόρητος ἡ κατάστασις! Ἐὰν παραταθῇ, κινδυνεύομεν ὅλοι νὰ χαθοῦμε κάτω ἀπὸ τὴν βίαν καὶ τὴν τρομοκρατίαν τὴν ὁποίαν ἀσκοῦν οἱ συμμορῖται. Καὶ θὰ ἐρωτήσητε τώρα διατὶ δὲν ὑπάρχουν τὰ ἀποτελέσματα; Δὲν ζῶ, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὰς νεφέλας διὰ νὰ μὴ γνωρίζω ὅλας τὰς δυσκολίας τὰς ὁποίας παρουσιάζει τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας εἰς τὸν τόπον μας καὶ μάλιστα μὲ τὴν ὀξύτητα μὲ τὴν ὁποίαν κατὰ τὸ διάστημα τῶν δύο τελευταίων μηνῶν ἐμφανίζεται. Καὶ θὰ ἤμουν ἀκόμη ἄδικος ἐὰν δὲν ἀνεγνώριζον ὅτι μετὰ τὰς στρατιωτικὰς ἐπιχειρήσεις παρουσιάζεται βελτίωσις ἐλαφρὰ τῆς καταστάσεως. Ἀλλ’ ἐρωτῶ, φθάνει αὐτό; Φθάνει νὰ ὁμιλοῦμεν σήμερον, ἔπειτα ἀπὸ μίαν περίοδον 3 μηνῶν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις ἀνέλαβε τὴν ἐξουσίαν, ὅτι ἡ κατάστασις τῆς δημοσίας ἀσφαλείας παρουσιάζει ἐλαφρὰν βελτίωσιν; Ἐπιτρέπεται, κύριοι συνάδελφοι, νὰ παίρνουμε τὰς ἐφημερίδας καὶ καθημερινῶς νὰ βλέπωμεν μίαν ἁλυσσίδα ἀπὸ τραγικὰς εἰδήσεις αἱ ὁποῖαι ἀναγγέλλονται, ἀπὸ ἐκτελέσεις, ἀπὸ καταστροφές, ἀπὸ τόσα καὶ τόσα γεγονότα τὰ ὁποῖα γίνονται εἰς τὴν ὕπαιθρον; Ὄταν εἶπα ὅτι δὲν λείπει τὸ ἐνδιαφέρον, δὲν λείπει ἡ θέλησις καὶ ἡ συνεργασία ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας ἤθελα νὰ συμπληρώσω καὶ νὰ σᾶς εἰπῶ ὅτι αὐτὸ τὸ ἐνδιαφέρον, ἡ θέλησις καὶ ἡ συνεργασία τὴν ὁποίαν δεικνύει ἡ Κυβέρνησις δὲν φθάνουν. ... Πρέπει νὰ δείξῃ περισσότερον ἐνδιαφέρον, πρέπει νὰ καταβάλῃ μεγαλυτέραν προσπάθειαν, πρέπει νὰ παρουσιάσῃ καὶ νὰ ἐπιδείξῃ θέλησιν μεγαλυτέραν, διὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν σημερινὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ὑφίσταται εἰς τὴν ὕπαιθρον ἀπὸ τὴν δρᾶσιν τῶν συμμοριτῶν καὶ ἀπὸ τὴν ἀδυναμίαν εἰς τὴν ὁποίαν ἐφθάσαμεν ὥστε νὰ μὴ δυνάμεθα νὰ ἀποκαιαστήσωμεν τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν. Καὶ δημιουργεῖται εὐλόγως τὸ ἐρώτημα: Διὰ ποῖον λόγον ἡ Κυβέρνησις σήμερον δὲν ἀκολουθεῖ μίαν ἀποφασιστικὴν πολιτικήν; Περιορισμοί, κάποτε ὅταν ἦτο ἡ Κυβέρνησις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος καὶ τῶν ἄλλων συνεργαζομένων κομμάτων, εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ὑπῆρχον. Οἱ περιορισμοὶ πάντως αὐτοὶ ἐθρυλοῦντο. Ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν διεψεύδετο ὅτι ὑπῆρχον κατὰ τρόπον μάλιστα ὁ ὁποῖος δὲν ἐπέτρεπε νὰ λαμβάνωνται ὡρισμένα μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ ἀποκαθίστων ταχύτερον τὴν δημοσίαν τάξιν καὶ θὰ ἔπληττον ἀποτελεσματικώτερον τὴν ἀνταρσίαν. Σήμερον, θέλω νὰ πιστεύω—καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἡ Κυβέρνησις ἔχει μεγαλυτέραν εὐθύνην ἀπέναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐὰν οἱ περιορισμοὶ αὐτοὶ ὑφίστανται—ὅτι τοιοῦτοι δὲν ὑφίστανται ἢ ὑπάρχουν εἰς μικροτέραν κλίμακα. Ἐὰν ὑπῆρχεν ἀδυναμία ἀπὸ μίαν Κυβέρνησιν περιωρισμένην ἐπὶ ἑνὸς ἢ δύο κομμάτων, σήμερον, ὅταν συνεργάζωνται ὅλα τὰ Κόμματα τοῦ τόπου, πλὴν τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, νομίζω ὅτι θὰ πρέπει ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἀπέναντι τῶν φίλων Κρατῶν καὶ Συμμάχων μας οἱ ὁποῖοι ἐπηρεάζουν τὴν πολιτικὴν ζωήν μας νὰ εἶναι περισσότερον ἀποφασιστική. Διότι ἐὰν ἐξακολουθοῦν καὶ ὑφίστανται οἱ περιορισμοὶ οὗτοι, τότε, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ματαιοπονία νὰ ὁμιλοῦμεν εἰς τὴν Βουλήν, εἶναι ματαιοπονία νὰ παρηγοροῦμεν τοὺς πληθυσμοὺς ὅτι θὰ τοὺς ἀποκαταστήσωμεν τὴν ἀσφάλειάν των. Θὰ εἶναι δύσκολον, δυσκολώτατον νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὴν κατάστασιν τῆς ὑπαίθρου ὅπως ἔχει δημιουργηθῆ σήμερον καὶ τὴν συμμοριακὴν δρᾶσιν ἡ ὁποία ἐμφανίζεται ὀξυτάτη, ἐὰν δὲν λύσωμεν τὰς χεῖρας μας ἀπὸ κάθε περιορισμὸν καὶ δὲν λάβωμεν πάντα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ἱκανὰ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσωμεν ἀποτελεσματικῶς. Καὶ πλὴν τῆς ἀποφασιστικῆς αὐτῆς πολιτικῆς, τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει νὰ λάβῃ ἀπέναντι τῶν Συμμάχων εἶναι καὶ ἡ ἄλλη ἀποφασιστικὴ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν, θὰ πρέπει νὰ λάβῃ ἀπέναντι τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, τὸ ὁποῖον σήμερον ἐπισήμως ἐνισχύει καὶ υἱοθετεῖ τὴν κίνησιν τῶν συμμοριτῶν. Τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν διὰ νὰ παταχθῇ ἡ συμμοριακὴ δρᾶσις καθὼς γνωρίζετε εἶναι στρατιωτικὰ καὶ πολιτικά. Τὰ στρατιωτικὰ μέτρα ἐφηρμόσθησαν, ἐφαρμόζονται καὶ παρακολουθοῦμεν μετ’ ἐνδιαφέροντος τὴν ἐφαρμογήν των εἰς τὰς στρατιωτικὰς ἐπιχειρήσεις. Δὲν ξεύρω ἐὰν ἐπιτρέπεται, νὰ ἐκφρασθῶ ἀπολύτως ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς καὶ νὰ σᾶς ὁμιλήσω, διὰ τὴν ἐπιτυχίαν ἢ μὴ τῶν στρατιωτικῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν. Φοβοῦμαι πολύ, ὅτι τὰ ἀποτελέσματα δὲν ὑπῆρξαν καὶ δὲν εἶναι τὰ προσδοκώμενα. Φοβοῦμαι, ὅτι ὑπελογίσαμεν ὀλιγώτερον τὴν τακτικὴν καὶ ἐκινήθημεν κατὰ τρόπον ὀλίγον βιαστικόν, καὶ δὲν ἀντεμετωπίσαμεν, μὲ τὴν σοβαρότητα ποὺ ἔπρεπε τὴν τακτικὴν αὐτὴν τῶν συμμοριτῶν. Πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἀπὸ τῆς στιγμῆς ποὺ ἐγένετο ἡ ἔναρξις τῶν στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, διετυμπανίσθη πανηγυρικῶς, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐγκλωβισμένων συμμοριτῶν ἀνήρχετο εἰς 2.500– 3.000. Δὲν ἐπέρασεν μία ἑβδομάς, 10 ἡμέραι καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν συμμοριτῶν περιωρίσθη ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς στρατιωτικοὺς εἰς 1.500. Ἀλλὰ δὲν ἐχρειάσθη νὰ περάσουν ὀλίγαι ἡμέραι ἀκόμη καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν συμμοριτῶν περιωρίσθη ἀκόμη εἰς μικρότερον τοιοῦτον.

§57Χ. ΛΑΔΑΣ. Διὰ νὰ διερωτᾶται κανεὶς διατὶ αὐτὴ ἡ ἐκστρατεία δι’ αὐτοὺς τοὺς 2.000 ἀνθρώπους.

§58Α. ΛΑΔΑΣ. Καὶ ἀκόμη, ὅταν τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον δι’ ἀνακοινωθέντος ὡμίλει, ὅτι οἱ ἐγκλωβισμένοι συμμορῖται εἰς τὴν περιοχὴν αὐτὴν ἀνέρχονται εἰς 1.200 καὶ ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἡ διαφυγή των, ἐγὼ ὁ ὁποῖος παρηκολούθησα στρατιωτικὰς ἐπιχειρήσεις περιωρισμένου χαρακτῆρος κατὰ τὸ δίμηνον διάστημα τῆς περιοδείας μου εἰς τὴν ὕπαιθρον ἐγνώριζα πολὺ καλὰ ὅταν ἐδιάβαζα τὰς εἰδήσεις αὐτάς, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ποτέ, νὰ πραγματοποιηθοῦν ἀπολύτως. Δὲν λησμονοῦμεν ὅτι οἱ συμμορῖται κάνουν ἀνταρτοπόλεμον καὶ ὅτι ὁ τακτικὸς στρατός, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσῃ, κατὰ τρόπον, ὥστε, μετὰ βεβαιότητος νὰ ὁμιλοῦμε διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῶν μέτρων τούτων.

§59Χ. ΛΑΔΑΣ. Δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ ὁμιλῇ ὀλιγώτερον τὸ Ἐπιτελεῖον καὶ νὰ κάνῃ περισσότερα ἔργα.

§60Α. ΛΑΔΑΣ. Αὐτὸ τὸ σημεῖον, σᾶς βεβαιῶ, μοῦ εἶναι ἀκατανόητον καὶ θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν, τοῦ λοιποῦ τὰ ἀνακοινωθέντα τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου νὰ ἔχουν τὴν λακωνικότητα τῶν ἀνακοινωθέντων τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου.

§61Γ. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Στρατ.). Περὶ ποίων ἀνακοινωθέντων ὁμιλεῖτε, κύριε συνάδελφε;

§62Α. ΛΑΔΑΣ. Εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, εἰς τὴν ἐφημερίδα «Φῶς» ἐδιάβασα......

§63Χ. ΛΑΔΑΣ. Περὶ ἀνακοινώσεων θέλετε νὰ εἰπῆτε.

§64Γ. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Στρατ.). Ἄλλο τὸ ἕνα καὶ ἄλλο τὸ ἄλλο.

§65Α. ΛΑΔΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, δὲν θὰ εἶχεν οὐδεμίαν ἀξίαν, ἐὰν ἐπρόκειτο περὶ εἰδήσεων δημοσιογραφικῶν, φυσικὰ δὲν θὰ ὁμιλοῦσα περὶ αὐτῶν. Ἀλλὰ ἐδιάβασα εἰς τὴν ἐφημερίδα «Φῶς» τῆς Θεσσαλονίκης, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν συμμοριτῶν κατ’ ἐπίσημον δήλωσιν ἐκ μέρους τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου......

§66Γ. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Στρατ.). Ἐνθυμεῖσθε ἀκριβῶς τὶ ἐδιαβάσατε;

§67Α. ΛΑΔΑΣ. Οἱ ἐγκλωβισμένοι ἀνέρχονται εἰς 1.200 καὶ ὅτι.......

§68Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Ἀσφαλῶς θὰ ἐπρόκειτο περὶ ἀνακοινώσεων καὶ ὄχι περὶ ἀνακοινωθέντων.

§69Α. ΛΑΔΑΣ. ..... καὶ ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἡ διαφυγὴ τῶν συμμοριτῶν.

§70Γ. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Στρατ.). Εἴπατε ὅτι ἐδιαβάσατε εἰς τὸ «Φῶς» τῆς Θεσσαλονίκης ἀνακοινώσεις. Παρὰ τίνος γενομένας, σᾶς ἐρωτῶ.

§71Α. ΛΑΔΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, σήμερον τὸ πρωΐ ἔψαχνα εἰς τὴν Βιβλιοθήκην τῆς Βουλῆς διὰ νὰ ἠμπορέσω νὰ εὕρω τὴν ἐφημερίδα.

§72Χ. ΛΑΔΑΣ. Εἶναι γνωστὸν ὅτι εἰσήχθη τελευταίως τὸ σύστημα τὸ Εὐρωπαϊκὸν νὰ γίνωνται ἀνακοινώσεις εἰς τοὺς δημοσιογράφους ἀπὸ ὡρισμένους ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι τοὺς καλοῦν. Εἶναι ἀκριβὴς ἡ πληροφορία, ποὺ δίδεται, ὅτι ἐδόθη ὁ ἀριθμὸς αὐτός. Καὶ μάλιστα ἐγὼ διηρωτήθην, ἐὰν εἶναι τόσοι μόνον, διατὶ γίνεται αὐτὴ ἡ ἐκστρατεία;

§73Γ. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Στρατ.). Τότε κύριε συνάδελφε, πρόκειται περὶ ἀνακοινώσεως καὶ οὐχὶ περὶ ἀνακοινωθέντος. Ἄλλο τὸ ἕνα, ἄλλο τὸ ἄλλο. Τοὐναντίον τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον εἶναι ἄφωνον εἰς ἀνακοινώσεις.

§74Χ. ΛΑΔΑΣ. Διατὶ γίνονται αὐταὶ αἱ ἀνακοινώσεις;

§75Γ. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Στρατ.). Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχουν λόγοι, διὰ τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ γίνωνται.

§76Α. ΛΑΔΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, βεβαίως γνωρίζω ὅτι αὐτὰ τὰ μέτρα, ὅταν ἀνακοινώνωνται μὲ τόσον πανηγυρικὸν τρόπον, ἴσως, ἀποβλέπουν νὰ τονώσουν τὸ ἠθικὸν τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ πολὺ φοβοῦμαι, σᾶς τὸ λέγω αὐτὸ ὑπευθύνως καὶ ἐκ προσωπικῆς ἀντιλήψεως, ὅτι φέρουν πολλάκις ἀντίθετα ἀποτελέσματα, ἐκείνων, τὰ ὁποῖα, περιμένομεν. Ὅταν ἐδιάβαζα μίαν ἀπὸ τὰς εἰδήσεις αὐτὰς καὶ εὑρισκόμην κατὰ τὴν περιοδείαν μου εἰς τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν, καὶ ἤξευρα τὴν κατάστασιν ἐκείνην καλῶς, ἔλεγον, ὅτι δὲν πολιτευόμεθα σοβαρῶς, νὰ ὁμιλοῦμεν, περὶ ἐκκαθαριστικῶν ἐπιχειρήσεων μεγάλης ἐκτάσεως εἰς τὴν περιοχὴν Γράμμου, Βοΐου καὶ Γρεβενῶν ὅταν δὲν ἔβλεπον νὰ γίνεται τίποτε, καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν νομίζω ὅτι ἀντὶ καλοῦ, κακὸν δύναται νὰ προέλθῃ. Διότι ἡ μοιραία τυχὸν διάψευσις θὰ ἔχῃ ὡς συνέπειαν τὴν μείωσιν τοῦ ἠθικοῦ τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ στρατοῦ ἀκόμη, καὶ ὄχι τὴν τόνωσίν του.

§77Γ. ΑΣΤΕΡΙΟΥ. Δημοσιογραφικαὶ εἰδήσεις;

§78Γ. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Στρατ.). Κύριε συνάδελφε, εὑρίσκετε, ὅτι δὲν γίνεται τίποτε εἰς τὸν τομέα τῆς Πίνδου; Ἐγὼ σᾶς διαβεβαιῶ ἐντίμως, ὅτι εἰς τὸ ἐγκλωβισμένον συμμοριακὸν τμῆμα τῆς Πίνδου, ἐγένετο τοιαύτη φθορά, ὥστε, νὰ δυνάμεθα μετὰ πεποιθήσεως νὰ ἀναγγείλωμεν, ὅτι ἡ δύναμις, ἡ ὁποία ἐνεκλωβίσθη ἔχει ἀπολύτως καταστραφῆ. Ἐκεῖνοι δέ, οἱ ὁποῖοι ἀπέμειναν παραδίδονται καθημερινῶς ἀνὰ 40–50. Ἀπὸ τετραημέρου, ἔχουν παραδοθῆ 200. Συνεπῶς αἱ ἐπιχειρήσεις τῆς Πίνδου, ὄχι μόνον ἐπέτυχον, ἀλλὰ ἐστέφθησαν ὑπὸ πλήρους ἐπιτυχίας. (Χειροκροτήματα). Ἐπὶ πλέον, σᾶς ἐρωτῶ, προτείνετε νὰ καταργήσωμεν τὸ ἄρθρον 20 τοῦ Συντάγματος καὶ νὰ ἀσκήσωμεν λογοκρισίαν, διότι μόνον τότε θὰ παύσουν αἱ ἀνακοινώσεις καὶ αἱ δημοσιεύσεις.

§79Χ. ΛΑΔΑΣ. Δὲν λέγω, αὐτό, λέγω νὰ μὴ γίνωνται ἀνακοινώσεις ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον.

§80Α. ΛΑΔΑΣ. Νομίζω ὅτι παρεξηγούμεθα εἰς κάποιον σημεῖον. Ἡμεῖς δὲν λέγομεν νὰ καταργήσωμεν τὸ ἄρθρον 20 τοῦ Συντάγματος, ἀλλὰ λέγομεν ὅτι αἱ πληροφορίαι αὐταὶ θὰ δίδωνται ἀπὸ στρατιωτικὰ πρόσωπα.....

§81Χ. ΛΑΔΑΣ. Ἢ δίδονται μὲ τὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον δίδονται σήμερον ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸν καὶ ὄχι μὲ τὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον δίδονται ἀπὸ τοὺς ἀξιωματικούς. Πάντως ἐὰν τὸ ἄρθρον 20 τοῦ Συντάγματος ἐμποδίζῃ τὴν ἀσφάλειαν, νὰ καταργηθῇ καὶ τὸ ἄρθρον 20.

§82Α. ΛΑΔΑΣ. Ἐὰν δὲν δίδωνται ἀπὸ στρατιωτικὰ πρόσωπα, δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ φθάσουν εἰς τὰς ἐφημερίδας καὶ συνεπῶς νὰ γίνουν ἀντικείμενον ἐκμεταλλεύσεως ἢ κακῆς χρησιμοποιήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ἡ διακοπὴ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν, μᾶς ἔδωσε λίαν παρηγόρους πληροφορίας καὶ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν αὐτὴν τὴν ὡραίαν εἴδησιν, ἐὰν ἦτο δυνατὸν πολὺ σύντομα, νὰ μᾶς τὴν φέρῃ γενικευμένην, καὶ δι’ ἄλλα τμήματα καὶ περιοχὰς τῆς χώρας. Διότι ἠμπορεῖ κατὰ ἕνα οἱονδήποτε τρόπον, νὰ ἔχῃ ἐγκλωβισθῆ ἡ περιοχὴ αὐτή, ὅπου αἱ στρατιωτικαὶ ἐκκαθαρίσεις διεξάγονται, ἀλλ’ ἄλλαι τινές περιοχαὶ νὰ ἐξακολουθοῦν, ὅπως εἶμαι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζω, νὰ εὑρίσκωνται ὑπὸ τὴν ἄμεσον τυραννικὴν καὶ τρομοκρατικὴν ἐπιρροὴν τῶν ἀνταρτῶν. Καὶ ἐρωτῶ, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν: πῶς θὰ δυνηθῇ νὰ διατηρήσῃ τὰς περιοχάς, τὰς ὁποίας στρατιωτικῶς ἐξεκαθάρισε, διὰ τῶν δυνάμεων τὰς ὁποίας ἐχρησιμοποίησε; Θὰ διατηρήσῃ τὰς στρατιωτικὰς δυνάμεις εἰς τὰς περιοχὰς αὐτάς, ἢ θὰ τὰς ἀποσύρῃ διὰ νὰ τὰς χρησιμοποιήσῃ πρὸς ἐκκαθάρισιν εἰς ἄλλας περιοχὰς τοῦ Κράτους;

§83ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δὲν εἶναι θέμα αὐτὸ τώρα.

§84Α. ΛΑΔΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχει σημασίαν αὐτὸ τὸ ὁποῖον σᾶς λέγω, διότι ἁπλούστατα, ὅπως θὰ καταλήξω νὰ σᾶς εἴπω ἀργότερα, τὸ ζήτημα τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς δημοσίας ἀσφαλείας σήμερον, εἶναι ζήτημα στρατιωτικῶν δυνάμεων.

§85Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Θὰ στείλῃ ἄλλους.

§86Α. ΛΑΔΑΣ. Ἀπὸ ποῦ θὰ τοὺς πάρῃ, κύριε Βασιλειάδη; ἂν τοὺς πάρῃ ἀπὸ ἄλλα σημεῖα, θὰ μείνουν τὰ σημεῖα αὐτὰ κενά. Μὴ βιάζεσθε λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, διότι ἔχει πολλὴν σχέσιν αὐτὸ τὸ σημεῖον, μὲ τὸ συμπέρασμα, τὸ ὁποῖον θὰ βγάλω πολὺ σύντομα ἀπὸ τὴν συζήτησιν καὶ ἀπὸ τὴν ἀγόρευσιν τὴν ὁποίαν κάμνω.

§87Γ. ΣΤΡΑΤΟΣ (Ὑπ. Στρατ.). Ἐθέσατε ἕνα ἐρώτημα εἰς ἐμὲ καὶ θὰ σᾶς πῶ, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ βγάλετε κανένα συμπέρασμα, ἐπὶ τοῦ σημείου τούτου, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβληθῶμεν, ἡμεῖς ἐδῶ, εἰς συμβούλιον ἐπιτελαρχῶν, οὔτε εἰς συμβούλιον ἀμύνης. Δὲν ἠμποροῦμε νὰ κάμωμεν ἀνακοινώσεις, τὶ θὰ κάμωμεν εἰς τὰς ἐγκλωβισμένας περιφερείας ἢ ποῦ θὰ πᾶμε κατόπιν. Δὲν τὸ ξεύρω αὐτό, οὔτε ἐγὼ οὔτε ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος, οὔτε ὁ κ. Πρόεδρος, αὐτὰ εἶναι ζητήματα τοῦ Ἐπιτελείου, τὸ ὁποῖον ρυθμίζει τὰς ἐπιχειρήσεις αἱ ὁποῖαι γίνονται. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σᾶς γίνῃ καμμία ἀνακοίνωσις δι’ αὐτὰ καὶ θὰ σᾶς παρακαλέσω πάρα πολύ, νὰ μὴ βγάλετε κανένα συμπέρασμα.

§88Α. ΛΑΔΑΣ. Ἐπωφελήθην τῆς παρουσίας σας, κύριε Ὑπουργέ, διὰ νὰ σᾶς εἴπω ὡρισμένα πράγματα, τὰ ὁποῖα νομίζω ὅτι εἶναι χρήσιμα διὰ νὰ σᾶς βοηθήσουν καλύτερον εἰς τὴν ἀποκατάστασιν τῆς δημοσίας ἀσφαλείας.

§89Χ. ΛΑΔΑΣ. Μά, κύριε συνάδελφε, ἂν ἦτο δουλειὰ τοῦ Ἐπιτελείου, διατί τότε νὰ ἀλλάξῃ ἡ Κυβέρνησις; Νὰ ἔμενε τὸ Ἐπιτελεῖον καὶ τότε καὶ τώρα καὶ πάντοτε. Διατὶ νὰ ἀλλάξῃ ὁ κ. Θεοτόκης; τὸν ὁποῖον ἐνοστάλγησεν ἡ Ἑλλὰς καὶ νὰ ἔλθῃ ὁ κ. Ζέρβας, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀναμένει τὴν σωτηρίαν της; αὐτὰ εἶναι πολιτικὰ ζητήματα καὶ ἑπομένως ἠμπορεῖ νὰ τὰ συζητήσωμεν.

§90Α. ΛΑΔΑΣ. Τὸ ζήτημα ἔχει τὴν ἑξῆς σημασίαν, κύριοι συνάδελφοι. Κατόπιν διαταγῆς τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου, συνεπτήχθησαν στρατιωτικαὶ δυνάμεις ἀπὸ ὡρισμένας περιοχὰς καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο πολὺ σκληρόν, διὰ τὸν ἐθνικόφρονα κόσμον. Συνάδελφός μου ἐκ Κοζάνης σᾶς ὡμίλησε προχθὲς διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς κωμοπόλεως Βελβενδοῦ. Ἡ κωμόπολις αὐτὴ εἶχε δύναμιν ἑνὸς λόχου καὶ ἐπὶ πλέον δύναμιν χωροφυλακῆς ἐκ 40 ἀνδρῶν. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ὑπῆρχεν ἡ δύναμις τοῦ στρατοῦ καὶ ἡ δύναμις τῆς Χωροφυλακῆς, οἱ συμμορῖται, οἱ ὁποῖοι κατεῖχον ὑπὸ τὴν ἐπιρροήν των τὴν ἔκτασιν τὴν ἄνω τοῦ Βελβενδοῦ, τῆς ὀροσειρᾶς τῶν Σερβίων, δὲν ἐτόλμων νὰ προχωρήσουν καὶ νὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον τῆς κωμοπόλεως ταύτης. Ἀπὸ τῆς στιγμῆς ὅμως κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγένετο ἡ περίφημος σύμπτυξις τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων καὶ ἀπεσύρθη ἡ δύναμις τοῦ Στρατοῦ, τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε νὰ ἔχωμεν ἀμέσως ἐπίθεσιν τῶν συμμοριτῶν οἱ ὁποῖοι ἀκινητήσαντες τὴν ἀπομείνασαν δύναμιν τῆς χωροφυλακῆς, ἐγένοντο κύριοι τῆς καταστάσεως καὶ προέβησαν εἰς ἐμπρησμὸν 40 οἰκιῶν, τὴν ἐκτέλεσιν 15–20 πολιτῶν καὶ σειρὰν ἄλλων τραγωδιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐξετυλίχθησαν εἰς τὴν πόλιν αὐτήν. Ἄλλη περίπτωσις ἐπίσης εἶναι ἡ σύμπτυξις τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων εἰς τὰς περιφερείας Πενταλόφου καὶ Αὐγερινοῦ. Ἐβλέπαμεν ἔκθετον τὸν ἐθνικόφρονα κόσμον, κατόπιν τῆς συμπτύξεως αὐτῆς καὶ εἰς τὴν διάθεσιν τῶν συμμοριτῶν, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν εἴχομεν τὸ δικαίωμα νὰ ζητήσωμεν μεταβολὴν τοῦ σχεδίου τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου διότι αὐτὸ εἶχε τὴν πρωτοβουλίαν νὰ ἐνεργῇ τὰς στρατιωτικὰς ἐπιχειρήσεις καὶ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ σχεδίου του. Πάντως ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τῶν ἐντυπώσεων αὐτῶν, καὶ διὰ νὰ βοηθήσω τὸν πληθυσμόν, παρεκάλεσα τὸν κ. Γενικὸν Διοικητὴν Μακεδονίας νὰ ἀπευθυνθῇ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν κ. Στρᾶτον καὶ νὰ ζητήσῃ, εἰ δυνατόν, νὰ ἀποφευχθῇ ἡ σύμπτυξις αὐτὴ τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων ἀπὸ τὰς περιοχὰς αὐτάς, ἀλλ’ οὔτε ἐπέμεινα τελικῶς νὰ εἰσακουσθῶ, διότι δὲν εἶναι ὀρθὸν ὁ καθεὶς νὰ ἐπεμβαίνῃ εἰς τὰ σχέδια τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου καὶ νὰ ζητῇ τροποποιήσεις, πότε ἀπ’ ἐδῶ καὶ πότε ἀπ’ ἐκεῖ. Διότι, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ποῖος θὰ ἔφερε τὴν εὐθύνην διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ σχεδίου τῶν στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων; Ἡμεῖς ἢ τὸ Ἐπιτελεῖον τοῦ Στρατοῦ; Ὁπωσδήποτε νομίζω ὅλα αὐτὰ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνονται, πρέπει νὰ λαμβάνωνται μετὰ μεγάλης προσοχῆς, διότι ποῖον ὑπῆρξε τὸ ἀποτέλεσμα, κύριοι συνάδελφοι; Ἔφθασα, συνεχίζων τὴν περιοδείαν μου μὲ ὡρισμένους κινδύνους, μέχρι τοῦ Τσοτυλίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο ἀπολύτως ὑπὸ τὴν ἀνταρτικὴν ἐπιρροὴν καὶ ἐνόμισα ὅτι εἶχον ὑποχρέωσιν νὰ ἐνισχύσω τὸ ἠθικὸν τοῦ λαοῦ τῆς περιοχῆς αὐτῆς καὶ ὡμίλησα ἀπὸ τοῦ ἐξώστου πρὸς τὸν λαὸν τῶν περιοχῶν Πενταλόφου καὶ Αὐγερινοῦ καὶ τοὺς εἶπα —διότι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ εἶχον διαφορετικὴν ἐντύπωσιν καὶ γνώμην ἐπὶ τῆς ἐξελίξεως τῆς καταστάσεως, ὅταν ἡ Κυβέρνησις ὅλων τῶν κομμάτων ἀνέλαβε τὴν ἀποκατάστασιν τῆς δημοσίας ἀσφαλείας—ὡμίλησα λοιπὸν πρὸς τοὺς κατοίκους καὶ τοὺς εἶπα ὅτι. «δὲν δυνάμεθα νὰ σᾶς προσδιορίσωμεν χρόνον λήξεως τοῦ σημερινοῦ δράματος, ἀλλὰ νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι συντόμως θὰ λήξῃ τὸ δρᾶμα καὶ θὰ πάῃ ὁ καθένας σπίτι του». Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο νὰ ξεσηκωθοῦν μετὰ μίαν ἑβδομάδα καὶ νὰ φύγουν καὶ νὰ ἐπακολουθήσουν τραγωδίαι καὶ καταστροφαὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον, εἰς τὴν ὕπαιθρον τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ προστατεύσωμεν διὰ παντὸς τρόπου καὶ κυρίως διότι κατοικεῖται ἀπὸ ἀκραιφνῶς ὑγιᾶ ἐθνικόφρονα κόσμον. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, αὐτὰ εἶναι τὰ στρατιωτικὰ μέτρα περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα. Ὑπάρχουν καὶ τὰ πολιτικὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐφαρμόζονται ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν χωρεῖ ἀμφιβολία ὅτι καὶ τὰ πολιτικὰ μέτρα δὲν ἀπέδωσαν ἱκανοποιητικὰ ἀποτελέσματα. Ἀλλὰ διατὶ δὲν ἀπέδωσαν ἱκανοποιητικὰ ἀποτελέσματα; Ἔρχομαι νὰ εἴπω, ὅτι ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὁ σεβαστός μοι κ. Σοφούλης, σφάλλεται εἰς τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζει. Σφάλλεται νομίζων ὅτι εἶναι δυνατόν, πολιτικὰ μέτρα ἐπιεικείας, μέτρα ἀμνηστίας καὶ μέτρα κατευνασμοῦ, νὰ ἐπιδράσουν, ὥστε νὰ φέρουν τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς πρὸς τὸν δρόμον τῆς νομιμότητος.

§91Χ. ΛΑΔΑΣ. Κύριε συνάδελφε, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔκαμε μέτρα ἐπιεικείας. Ξεύρετε τὶ συμβαίνει; Ἐπῆγαν καὶ ἐπεσκέφθησαν τὸν κ. Σοφούλην τὴν ὥραν ποὺ ἦτο στὸ μπάνιο καὶ ἐπῆραν τὰ ροῦχα του, ἀλλὰ ἦταν σπιρούνια ἀντὶ παπούτσια.

§92Α. ΛΑΔΑΣ. Ἐάν, κύριοι συνάδελφοι, λέγω ὅτι εἶναι σφαλερὰ ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, δὲν θέλω νὰ θεωρήσω ὅτι ἐξ ἀντιπολιτευτικῆς προθέσεως πράττει τοῦτο, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν ἰδέαν ὅτι πραγματικῶς ἡ πολιτικὴ αὐτὴ θὰ εἶναι πολιτικὴ ἡ ὁποία θὰ ἐνισχύσῃ καὶ ἀποκαταστήσῃ τὴν δημοσίαν τάξιν. Λέγω λοιπὸν τὸ ἑξῆς: ὅτι, ἂν ἔλειπεν ὁ χαρακτὴρ τὸν ὁποῖον ἐμφανίζει ἡ ἀνταρσία εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅτι δηλαδὴ ὑποκινεῖται καὶ ἐνισχύεται ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας, ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, καὶ ἐὰν δὲν εἴχομεν τὰ προηγούμενα τῆς Βάρκιζας καὶ τῆς ἀποσυμφορήσεως, θὰ ἔπρεπε νὰ συμφωνήσωμεν καὶ νὰ εἴπωμεν ὅτι μὲ τὴν ἔκτασιν τὴν ὁποίαν παρουσιάζει τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, ἀναμφισβητήτως, ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθήσωμεν διὰ νὰ ἀποκατασταθῇ τὸ Κράτος τῆς τάξεως θὰ ἦτο ἡ τοῦ κατευνασμοῦ καὶ τῆς λήθης τοῦ παρελθόντος. Ἀλλὰ διότι ὑπάρχουν οἱ λόγοι αὐτοί, δὲν δύναμαι νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ὁ κ. Σοφούλης ὑποστηρίζει.

§93Χ. ΛΑΔΑΣ. Αὐτὴν τὴν ἠκούσατε; Διότι κάπου ἐγὼ ἐδιάβασα ὅτι ἡ Ἀντιπολίτευσις κάπου, κάπου πρέπει νὰ ὁμιλῇ. Θέλω νὰ σᾶς διαβάσω αὐτὸ τὸ κομμάτι ἀπὸ τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Σοφούλη τῆς 29 Ἰανουαρίου 1947: «...... ...... (ἀναγινώσκει)...........». Ὁ κ. Παπανδρέου τὰ ἔφαγεν ὅλα αὐτὰ καὶ εἶπε «διαρκούσης τῆς ἀνταρσίας». Αὐτὰ ἔχω νὰ εἴπω μόνον, διότι ἐπρόκειτο νὰ ὁμιλήσω ἀλλὰ δὲν θὰ ὁμιλήσω.

§94Α. ΛΑΔΑΣ. Κύριοι συνάδελφοι. Εἶναι χαρακτηριστικὸν καὶ πρέπει νὰ σᾶς ἀναφέρω τὸ ἑξῆς, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ὅτι ἡ ἐπιείκεια καὶ ἡ πολιτικὴ τοῦ κατευνασμοῦ ἀσκεῖται καὶ ὅταν ἀσκῆται δυναμικὴ πολιτικὴ ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν ὀργάνων της. Θὰ σᾶς ἀναφέρω τὸ ἑξῆς χαρακτηριστικὸν παράδειγμα. Εἰς τὴν πόλιν τῶν Γρεβενῶν συνελήφθησαν 70 ἀριστεροὶ—μᾶλλον κομμουνιστὰς θεωρήσατέ τους—καὶ μὲ τὴ ἐπέμβασιν Δημοσίων ἀρχῶν καὶ κατοίκων τῆς πόλεως, διετάχθη ἡ ἀπόλυσίς των ἀπὸ τὰς φυλακάς. Δὲν ὑπῆρχε κανεὶς λόγος νὰ μὴ εἶναι εὐχαριστημένοι ἀπὸ τὸ Κράτος. Καὶ ὅμως ἀπὸ τοὺς 70, οἱ 65 ἐπῆγαν εἰς τὸ βουνό. Ὑπάρχει μεγαλυτέρα ἐπιείκεια, ὑπάρχει μεγαλυτέρα καλωσύνη ἡ ὁποία δεικνύεται πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ἀπὸ τὸ Κράτος; Συνεπῶς, δὲν εὑρίσκω δικαιολογημένην τὴν ὑποστηριζομένην ἀντίθετον πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ὑποστηρίζει ἡ παράταξις τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, διότι σήμερον ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ δυναμικὴν πολιτικήν, ἀσκεῖται ἡ πολιτικὴ τοῦ κατευνασμοῦ. Ἀλλὰ τὰ ἀποτελέσματα δὲν ἕπεται ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι πιθανά, ἁπλούστατα διότι ὁ χαρακτὴρ τὸν ὁποῖον ἔχει σήμερον ἡ ἀνταρσία εἶναι τοιοῦτος, ὥστε δὲν ἐπιτρέπεται οὐδὲν μέτρον κατευνασμοῦ νὰ ἔχῃ ἐπιτυχίαν ὅταν γίνεται ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος. Μόνον ὅταν δοθῇ ἡ ἐντολὴ ἀπὸ τὴν Ρωσίαν θὰ λήξῃ αὐτὸ τὸ δρᾶμα καὶ θὰ δεχθοῦν κάθε μέτρον ποὺ θὰ ληφθῇ καὶ θὰ δοθῇ ὑπὲρ αὐτῶν. Ἄλλως τε, θὰ ἤθελον ἀποτεινόμενος πρὸς τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Ὡμίλησαν καὶ εἶπον ὁ κ. Πρόεδρος καὶ ὁ κ. Κατσώτας καὶ ὁ κ. Ρέντης περὶ ὀργανώσεων τῆς Δεξιᾶς, ὑπευθύνων ἐν πολλοῖς τῆς δημιουργίας τῆς ἐσωτερικῆς μας καταστάσεως. Σᾶς βεβαιῶ ὅτι ἐκπλήσσομαι, ἀκούων εἰς τοιοῦτον βαθμὸν νὰ γίνεται συζήτησις περὶ παρακρατικῶν ὀργανώσεων εἰς τὴν Ἑλλάδα. Τοιαῦται εἰς τὴν Μακεδονίαν δὲν ὑπάρχουν, ἀλλαχοῦ εἶναι ἐλάχισται ἔχουσαι μᾶλλον ληστρικὸν χαρακτῆρα, ὥστε νὰ μὴ ἐπηρεάζουν τὴν ἀσκουμένην πολιτικὴν ὑπὸ τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον ἀσκεῖ τὴν ἐξουσίαν καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ δὲν ἀναγνωρίζει, καὶ ὀρθῶς, τὴν ὕπαρξιν ἐξουσίας ἀσκουμένης ὑπὸ οἱασδήποτε παρακρατικῆς ὀργανώσεως. Νομίζω, ὅτι τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων κακῶς καὶ ἐπιζημίως σήμερον ὑποστηρίζει καὶ ἐπιμένει εἰς τὴν ὕπαρξιν παρακρατικῶν ὀργανώσεων εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ὅτι ὁ λόγος αὐτὸς δὲν εἶναι ὀρθός, ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι εἰς τὴν Κρήτην, τελευταίως, ἔχομεν τοιαῦτα γεγονότα ἀνησυχητικά, ὥστε διερωτᾶται κανείς, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν παρακρατικαὶ ὀργανώσεις πῶς ἐδημιουργήθη ἡ ἐκεῖ ἀνταρσία. Νομίζω ὅτι ἐὰν ὑπάρχουν μεμονωμένα παραδείγματα, αὐτὰ δὲν πρέπει νὰ ἀναφέρωνται καὶ νὰ ὑποστηρίζωνται γενικευόμενα μάλιστα καὶ ἐξογκωμένα ἀπὸ τὴν παράταξιν τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ὥστε νὰ βλάπτουν σήμερον τὴν Ἐθνικὴν ὑπόθεσιν. Καταλήγων, κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ὅτι κατόπιν τῶν ὅσων εἶπον καὶ τῶν ἐντυπώσεων τὰς ὁποίας εἶχον ἐκ τῆς περιοδείας μου, ὅτι πρέπει νὰ ληφθοῦν τὰ ἑξῆς μέτρα, ἐὰν θέλωμεν νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν ἀσφάλειαν εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Διότι ἐγὼ ὑποστηρίζω ὅτι ἡ κατάστασις εἶναι ἀκόμη σοβαρά. Ὅτι πρέπει νὰ ἐπιμείνωμεν ἐπὶ τῶν στρατιωτικῶν μέτρων τῶν ὁποίων θὰ συνεχισθῇ ἡ ἐφαρμογὴ καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν δυναμικὸν ἀναμφισβητήτως χαρακτῆρα. Ἀλλὰ τὰ μέτρα αὐτά, ἐφ’ ὅσον θὰ εἶναι περιωρισμένα, ὅπως εἶναι σήμερον, δὲν θὰ ἀποδώσουν ἀποτελέσματα καὶ χρειάζεται, κατὰ τὴν γνώμην μου, αὔξησις τῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων. Ἐὰν δὲν αὐξήσωμεν τὰς στρατιωτικὰς δυνάμεις τὰς ὁποίας ἔχομεν σήμερον, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ χωνέψωμεν καλά. Δεύτερον ζήτημα, εἶναι ὅτι εἰς τὸν ἀγῶνα τὸν ὁποῖον κάμνομεν ὅλοι οἱ Ἕλληνες σήμερον πρέπει νὰ συμμετάσχῃ ὅλος ὁ ἐθνικόφρων κόσμος.

§95Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Ὁ ἀστικὸς κόσμος.

§96Α. ΛΑΔΑΣ. Διότι βλέπω δυστυχῶς, ὅτι ὁ ἀστικὸς κόσμος δὲν συμμετέχει σήμερον εἰς μίαν προσπάθειαν, ἡ ὁποία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ προσπάθεια ἐπιβιώσεως τῆς φυλῆς μας, προσπάθεια διατηρήσεως τῆς ἀνεξαρτησίας μας, καὶ νομίζω, ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, ὅτι ἔχουν ὑποχρέωσιν ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὅλοι οἱ ἀστοὶ νὰ συμβάλουν ἠθικῶς καὶ ὑλικῶς. Ὅταν ὁ χωροφύλαξ καὶ ὁ ἀγροφύλαξ παίρνῃ τὸ ὅπλον καὶ ἀγωνίζεται εἰς τὴν πρώτην γραμμὴν τοῦ μετώπου, διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς Ἑλλάδος, ἐνῷ οἱ βιομήχανοι καὶ οἱ ἔμποροι φροντίζουν μόνον νὰ πλουτίζουν, νομίζω ὅτι ἔχει ὑποχρέωσιν ὁ ἐθνικόφρων κόσμος καὶ ὁ κόσμος τῶν ἀστικῶν κέντρων νὰ κατανοήσουν τὸ ἐθνικόν των χρέος ἐπὶ τέλους καὶ νὰ συμβάλουν ἠθικῶς καὶ ὑλικῶς εἰς τὸν ἀγῶνα. Ὅταν ἡ ὕπαιθρος δυστυχῇ, ἡ θυσία τῶν συμφερόντων τῶν εὐπορωτέρων ἐπιβάλλεται νὰ καλύψῃ τὴν δυστυχίαν τῶν ἀπορωτέρων. Νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ληφθῇ ἐπίσης σοβαρὰ πρόνοια νὰ ἐνισχυθοῦν αἱ ἀνταρτόπληκτοι περιοχαί. Σήμερον τὰ μέτρα τῆς περιθάλψεως, τὰ ὁποῖα λαμβάνονται εἰς τὰς περιοχὰς αὐτάς, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ φαντασθῆτε μέχρι ποίου σημείου εἶναι ἀσήμαντα. Δὲν εἶναι δυνατόν, ὁ ἐθνικόφρων κόσμος, τοῦ ὁποίου τὸ σπίτι ἔχει καῆ, τὰ πρόσωπα τοῦ ὁποίου ἔχουν φονευθῆ καὶ ὁ ὁποῖος ἔχει ὑποστῆ ἀληθινὴν τραγωδίαν καταστροφῶν, νὰ μὴ τυγχάνουν τοὐλάχιστον μιᾶς στοιχειώδους περιθάλψεως ἀπὸ μέρους τοῦ Κράτους. Καὶ νομίζω, τέλος, ὅτι τὰ στρατιωτικὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνονται ἑκάστοτε ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, νὰ λαμβάνωνται μετὰ προσοχῆς καὶ νὰ εἶναι τοιαῦτα, ὥστε νὰ μὴ ἐκθέτουν τὸν ἐθνικόφρονα πληθυσμὸν εἰς τὴν διάκρισιν τῶν ἀνταρτῶν καὶ νὰ εἶναι τοιαῦτα ἐπίσης, ὥστε νὰ ἐνισχύουν καὶ ὄχι νὰ μειώνουν τὸ ἠθικὸν τοῦ λαοῦ. (Χειροκροτήματα).

§97Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Ἀπεφασίσθη, κύριε Πρόεδρε, τὸ τέταρτον καὶ παρακαλῶ τὴν Βουλὴν νὰ ἐφαρμοσθῇ τὸ τέταρτον.

§98Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Τὸ ζήτημα εἶναι τόσον κεφαλαιῶδες, ὥστε πρέπει νὰ ὁμιλῇ καθεὶς ὅσην ὥραν θέλει.

§99Κ. ΚΑΛΛΙΑΣ. Ἐὰν θέλωμεν νὰ ἔχωμεν κοινοβουλευτισμόν, πρέπει νὰ σεβώμεθα τὰς ἀποφάσεις τὰς ὁποίας λαμβάνομεν. Ἄλλως, ἐὰν δὲν θέλωμεν, ἂς ὁμιλοῦμεν ὅσα θέλομεν. Αὐτὰ ποὺ λέγονται, κατὰ τὸ πλεῖστον εἶναι ἀνακοινώσεις τῶν ἐφημερίδων.

§100ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Παπαδόγιαννης ἔχει τὸν λόγον.

§101Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ προσπαθήσω νὰ εἶμαι πολὺ σύντομος διότι, ἀφ’ ἑνὸς ἀνήκω εἰς τὴν κυβερνητικὴν πτέρυγα καὶ ἐπιδοκιμάζω ἀπολύτως τὰς δηλώσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, καί, ἀφ’ ἑτέρου, οἱ παρελθόντες ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἐξέθεσαν τὰ διάφορα ζητήματα, ὥστε εἶναι περιττὸν νὰ ἀσχοληθῶ καὶ ἐγὼ διὰ μακρῶν. Νομίζω, ὅτι ἡ περίοδος, τὴν ὁποίαν διέρχεται τὸ Ἔθνος ἀπὸ τὸ 1940, εἶναι συνήθης ἱστορικὴ καί, ὅπως ἡνωμένον τὸ Ἔθνος ὅταν ἐγένετο ὁ πόλεμος, ἀντεμετώπισε τοὺς ἐξωτερικοὺς κινδύνους καὶ διὰ τῶν ὅπλων ἔσωσε τὴν τιμὴν καὶ τὴν ἀξιοπρέπειάν του καὶ κατώρθωσε νὰ ἀνασυνδέσῃ τὴν σημερινὴν του ἱστορίαν μὲ τὴν ἱστορίαν τῶν προγόνων του, ἔτσι ὤφειλε καὶ διαρκούσης τῆς κατοχῆς νὰ εἶναι ἡνωμένον, μετὰ δὲ τὴν λῆξιν τοῦ πολέμου νομίζω, ὅτι ὤφειλεν ὅλος ὁ πολιτικὸς κόσμος ἡνωμένος νὰ παραμερίσῃ καὶ τὰ πολιτικὰ καὶ τὰ πολιτειακὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ ζητήματα, μέχρι τῆς ὑπογραφῆς τῆς ὁριστικῆς εἰρήνης, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ διεκδικήσῃ καὶ διασφαλίσῃ τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα ἐξωτερικῶς καί, ἀφ’ ἑτέρου, νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὴν ἐσωτερικὴν ἀνασυγκρότησιν. Διὰ νὰ ὑπάρξῃ ἐσωτερικὴ ἀνασυγκρότησις, ἔπρεπε νὰ ὑπάρξῃ δημοσία τάξις. Δὲν θέλω νὰ ἐξετάσω τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους εἰς τὴν Ἑλλάδα — καὶ ἠμπορῶ νὰ εἴπω: Εἰς τὴν ἠπειρωτικὴν Ἑλλάδα — δὲν ἐπεκράτησε, διαρκούσης τῆς κατοχῆς, ἡ ἑνότης. Δύναμαι νὰ εἴπω ὅμως, ὅτι ἡμεῖς, εἰς τὴν Κρήτην, ἠγωνίσθημεν διαφορετικώτερα. Ὑπάρχει τὸ πνεῦμα τῆς ἑνότητος ὡς παράδοσις εἰς τὴν Κρήτην. Διότι ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι ὁσάκις ἡ Κρήτη ἐπιέζετο, ὁσάκις ἠπειλεῖτο ἀπὸ ἐξωτερικοὺς ἐχθρούς, οἱ Κρῆτες συνεκρητίζοντο. Ἐδηλώσαμεν, ὅσοι ἐμείναμεν εἰς τὸ ἔδαφος τῆς Κρήτης, ὅτι θάπτομεν ὅλοι τὸ κομματικὸν παρελθὸν χάριν τοῦ γενικωτέρου ἐθνικοῦ συμφέροντος καὶ ἡνωμένοι ἀντεμετωπίσαμεν τοὺς ἐχθρούς. Καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐσώσαμεν τὴν τιμὴν καὶ τὴν ἀξιοπρέπειαν τῆς Κρήτης. Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ ἀγῶνος, ὅταν ὁ ἐνθοὺς συνεπτύχθη, καὶ πάλιν, καλλιεργοῦντες τὴν ἰδέαν τῆς ἑνότητος, κατωρθώσαμεν νὰ διατηρήσωμεν τὴν ἔννομον τάξιν καὶ δὲν ἐπετρέψαμεν εἰς τοὺς ἀνατροπεῖς, εἰς τοὺς βυσσοδομοῦντας τὴν διασάλευσιν τῆς τάξεως, νὰ πραγματοποιήσουν τὰ σχέδιά των. Νομίζω, κύριοι, ὅτι τὸ αὐτὸ πνεῦμα ἔπρεπε νὰ ἐπικρατήσῃ καὶ ἐδῶ. Δυστυχῶς ὅμως, δὲν ἐγένετο τοῦτο. Καὶ ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀντίληψις μὲ ἔκαμε νὰ ἐπικροτήσω τὴν συγκρότησιν τῆς Κυβερνήσεως Ἐθνικῆς Συνεργασίας. Καὶ λυποῦμαι, διότι καὶ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων δὲν μετέχει τῆς ἐθνικῆς αὐτῆς ἑνότητος. Δὲν ἔχω οὔτε πόρρωθεν ἀμφιβολίαν περὶ τοῦ πατριωτισμοῦ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἀπαρτίζουν τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. Φοβοῦμαι, ὅτι μέχρι τινὸς ἄλλαι σκέψεις καὶ ἄλλοι φόβοι ἠνάγκαζον τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων νὰ ἀκολουθῇ ἕνα δρόμον, ὁ ὁποῖος, κατ’ ἐμέ, ἔβλαπτε τὸ ἐθνικὸν συμφέρον. Οἱ λόγοι αὐτοί, μὲ τὴν τροπὴν τὴν ὁποίαν παίρνουν τὰ ἐξωτερικὰ πράγματα καί, ἰδίως, μὲ τὴν κατεύθυνσιν, τὴν ὁποίαν σήμερον ἡ Ἀμερικὴ ἔλαβεν εἰς τὰ διεθνῆ πράγματα, καί, εἰδικώτερον, ὅσον ἀφορᾷ τὴν Ἑλλάδα, νομίζω, λέγω, ὅτι οἱ λόγοι αὐτοί, οἱ φόβοι αὐτοὶ ὑπεχώρησαν καὶ ὅτι αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἐνθαρρύνει τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων καὶ δυνάμεθα νὰ σημειώσωμεν, ὅτι ἀπό τινος ἡ πολιτεία του, τοὐλάχιστον ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, εἶναι καλλιτέρα ἀπ’ ὅ,τι ἦτο πρίν. Καὶ ἂς ἐλπίσωμεν, κύριοι, ὅτι, καὶ αἱ ἐπιφυλάξεις, τὰς ὁποίας θὰ εἶχεν ἐπὶ ὡρισμένων σημείων, θὰ ἀρθοῦν σὺν τῷ χρόνῳ. Ἡ πολιτικὴ τοῦ κατευνασμοῦ, καθ’ ἡμᾶς, δὲν εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη ἐκ τῶν περιστάσεων, ὅπως δὲν δέχομαι παντάπασι καὶ τὴν γνώμην, τὴν ὁποίαν ἔχει, περὶ τῶν παρακρατικῶν ὀργανώσεων. Διότι, κύριοι, ὅταν τὸ Κράτος ἀντιμετωπίζῃ συμμορίτας, Ἕλληνας οἱ ὁποῖοι φέρουν μόνον τὸ ἑλληνικὸν ὄνομα, οἱ ὁποῖοι ἐξέρχονται τῶν συνόρων τῆς Ἑλλάδος — καὶ ἔχω συγκεκριμένον περιστατικόν, διότι διετέλεσα Γενικὸς Διοικητὴς τῆς Ἠπείρου, καὶ γνωρίζω ὅτι, καθ’ ὃν χρόνον ἐκυβέρνα τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, ὁ Πρίφτης, ὁ Οἰκονόμου, ὁ Ράπτης, καθ’ ὃν χρόνον, λέγω, διησφάλιζε τὰς δημοκρατικὰς ἐλευθερίας, ὡς τὰς αἰσθάνεται, τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, αὐτοὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἐπῆγαν εἰς τὴν Ἀλβανίαν, ὡπλίσθησαν, ἐπανῆλθον, ἐσκότωσαν τοὺς χωροφύλακας Κουφολιᾶν καὶ Σπυρόπουλον εἰς Νεγράδες, καὶ κατόπιν ἐπῆγαν νὰ προσβάλουν καὶ τὸν σταθμὸν εἰς τὸ Γραμμένο. Αὐτοὶ εἶναι Ἕλληνες, κύριοι;

§102ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Πότε ἔγιναν αὐτά;

§103Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Τὸν παρελθόντα Ἰούλιον ἐπέστρεψαν, ἀλλ’ εἶχον φύγει ἐπὶ Κυβερνήσεως Σοφούλη, ὥστε δὲν τοὺς καταδιώκουν τάχα οἱ δεξιοί.

§104Ο ΑΥΤΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Διατὶ μᾶς κατηγορεῖτε τότε; Διατὶ τοὺς ἀφήσατε νὰ ἔλθουν;

§105Ε. ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗΣ. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι ἐμπῆκαν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν εἶναι τώρα ἐν ζωῇ. Δὲν δέχομαι, κύριοι, τὴν ἔννοιαν, τὴν ὁποίαν δίδετε, εἰς τὰς παρακρατικὰς ὀργανώσεις. Ἀναντιρρήτως αἱ παρακρατικαὶ ὀργανώσεις εἶναι ἀπαράδεκτον καὶ κατ’ ἐμὲ νὰ δρῶσιν αὐτοτελῶς. Ἐφ’ ὅσον ὅμως εἶναι ἄνδρες Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐθνικὴν συνείδησιν, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ σταθοῦν παρὰ τὸ πλευρὸν τοῦ στρατοῦ καὶ τῆς Χωροφυλακῆς καὶ οἱ ὁποῖοι τάσσονται ὑπὸ ἀξιωματικοὺς διὰ νὰ βοηθήσουν τὴν Χώραν εἰς τὸν ἀγῶνα της, ἐν τοιαύτη περιπτώσει δὲν πρόκειται περὶ παρακρατικῶν ὀργανώσεων, ἀλλὰ περὶ Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι προσφέρουν ὑπηρεσίας εἰς τὴν πατρίδα. Διὰ τοῦτο, νομίζω, ὅτι ἡ ἐν τῷ σημείῳ αὐτῷ κατηγορία τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων κατὰ τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτος. Καὶ ἔρχομαι, κύριοι, εἰς τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἔθιξα ἤδη, νὰ ἐκδηλώσω τὴν χαράν μου καὶ τὴν εὐγνωμοσύνην, τὴν ὁποίαν αἰσθάνομαι πρὸς τὴν Ἀμερικήν, διότι ἔλαβε τὴν θέσιν τὴν ὁποίαν ἔλαβε διεθνῶς καὶ ὡς πρὸς τὰ Ἑλληνικὰ ζητήματα. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι οἱ Μεγάλοι ἡμῶν Σύμμαχοι, οἱ ὁποῖοι, κατ’ ἐμέ, εἶναι ἀπολύτως σύμφωνοι — καὶ ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Ἀμερικὴ — κατενόησαν ὅτι ἡ ἐσωτερική μας κατάστασις δὲν εἶναι ἐσωτερική, ὡς ὅλοι σχεδὸν οἱ παρελθόντες ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ἀνέπτυξαν. Ἡ κατάστασις ἡ ἐσωτερικὴ εἶναι ἀπότοκος, εἶναι ἐκδήλωσις τῆς διεθνοῦς συγκρούσεως τῶν δύο κόσμων, τοῦ φιλελευθερισμοῦ ἀφ’ ἑνός, καὶ τῶν ὁλοκληρωτικῶν Κρατῶν ἀφ’ ἑτέρου, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται πρὸς Βορρᾶν. Ἑπομένως ἡ στάσις, τὴν ὁποίαν λαμβάνουν οἱ Σύμμαχοι σήμερον, μᾶς δίδει τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἀντελήφθησαν ὅτι καὶ ἡ ἐσωτερική μας κατάστασις δὲν εἶναι πλέον ζήτημα καθαρῶς ἐσωτερικόν. Βεβαίως ἔχομεν καθῆκον, ἔχομεν ὑποχρέωσιν ὡς Ἕλληνες νὰ ἀγωνισθῶμεν καὶ νὰ παλαίσωμεν, ὥστε νὰ ἀντιληφθοῦν καὶ οἱ Σύμμαχοί μας, ὅτι εἴμεθα καὶ σήμερον εἰς τὸ πλευρόν των, ὅπως ἤμεθα καὶ ὅταν ἠγωνίζοντο — καὶ ἠγωνιζόμεθα μαζὶ — ἐναντίον τῶν Γερμανῶν καὶ τῶν Ἰταλῶν. Διότι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐπιβουλεύονται τὴν ἐθνικήν μας κυριαρχίαν, αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐπιβουλεύονται τὰ ἀπαράγραπτα δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Μακεδονίαν, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἐπιβουλεύονται τὴν ἐθνικήν μας αὐτὴν κληρονομίαν, εἶναι οἱ προαιώνιοι ἐχθροὶ τοῦ γένους, εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι, κατ’ ἐμέ, πίσω ἀπὸ τὸν μανδύαν τῶν κοινωνικῶν μεταβολῶν καὶ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, τὴν ὁποίαν τάχα ζητοῦν, δὲν κρύπτουν τίποτε ἄλλο παρὰ τὸν ἰμπεριαλισμόν, τὴν ἐπιδίωξιν τῆς κοσμοκρατορίας. Καὶ σήμερον οἱ Ἀγγλοσάξωνες καὶ τὰ φιλικῶς πρὸς αὐτοὺς εὑρισκόμενα Κράτη, εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ σταθοῦν ὡς φρουροὶ καὶ φύλακες τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν, ἐν τῇ ἐννοίᾳ τῆς οὐσιαστικῆς ἐξασφαλίσεως τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν ἰδεῶν αἱ ὁποῖαι ἀνεπτύχθησαν εἰς τὴν μητέρα πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ αἰώνων, καὶ νὰ ἀμυνθοῦν κατὰ τῶν ἀπειλούντων τὴν ἐθνικήν μας ἀκεραιότητα. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς, νομίζω ὅτι ἡμεῖς ἐδῶ πρέπει νὰ πράξωμεν τὸ καθῆκον μας, ἀλλ’ ἀφ’ ἑτέρου ἔργον τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ μεριμνήσῃ ὥστε ἡ βοήθεια, ἡ ὁποία παρέχεται εἰς τὴν Ἑλλάδα νὰ παρασχεθῇ τὸ ταχύτερον. Θλίβομαι, διότι κατὰ τὰς τελευταίας ἡμέρας εἰς τὴν ἰδισιτέραν μου πατρίδα, ἐπεκτείνεται ὁ συμμοριτισμός. Ἐλπίζω ὅμως, ὅτι ὁ πατριωτισμὸς τοῦ Κρητικοῦ λαοῦ, θὰ ἀναγκάσῃ τοὺς τεθέντας ἐντὸς τοῦ νόμου, κατὰ τὰς τελευταίας ἡμέρας, νὰ συναισθανθοῦν τὴν εὐθύνην, τὴν ὁποίαν ἀναλαμβάνουν καὶ ἔναντι τῆς ἱστορίας τοῦ τόπου καὶ ἐλπίζω ὅτι οἱ ἐκπροσωποῦντες τὴν Κυβέρνησιν ἐν τῇ νήσῳ, θὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ κίνημα μὲ μαλακὴν πολιτικήν, ἀλλὰ καὶ μὲ σταθερότητα, ὁπότε ἔχω πάντα λόγον νὰ ἐλπίζω ὅτι θὰ περισταλῇ ὁ συμμοριτισμὸς καὶ θὰ ἐπανέλθῃ ἡ νῆσος εἰς τὴν ἡσυχίαν, ἡ ὁποία ὑπάρχει τώρα ἐπὶ πολλὰ ἔτη. Τώρα δὲν ἔχω αὐτοπρόσωπον ἀντίληψιν ἀπὸ τὰ συμβαίνοντα εἰς τὴν λοιπὴν Ἑλλάδα. Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ἡ κατάστασις εἶναι οἰκτρὰ καὶ δὲν διστάζω νὰ συστήσω εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ κηρύξῃ καὶ γενικὴν ἐπιστράτευσιν, δὲν διστάζω νὰ ψηφίσω, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις νομίζῃ τοῦτο ἀναγκαῖον, καὶ τὴν κήρυξιν ἀμέσως τοῦ στρατιωτικοῦ νόμου, διότι νομίζω ὅτι δικαιολογεῖται ἐκ τῶν πραγμάτων. Διότι πιστεύω ὅτι οἱ κίνδυνοι, τοὺς ὁποίους ἀντιμετωπίζομεν, δὲν εἶναι ἐσωτερικοί, ἀλλὰ πιστεύω ὅτι εἶναι κίνδυνοι προερχόμενοι ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκουν ἐδῶ τὸ κοινωνικὸν ζήτημα ὡς πρόσχημα καὶ ἀκόμη εὑρίσκουν ἐδῶ Ἕλληνας, οἱ ὁποῖοι φέρουν τὸ ὄνομα «Ἕλληνες», ἀλλὰ εἶναι ἀρνησιπάτριδες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὄργανα τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐκήρυξαν τὸν πόλεμον ἐναντίον τῆς πατρίδος. Νομίζω ὅτι οἱ κίνδυνοι τοὺς ὁποίους ἀντιμετωπίζομεν, εἶναι ἐξωτερικοὶ καὶ δι’ αὐτὸ εὐχαρίστως θὰ ψηφίσω, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις νομίζῃ ὅτι εἶναι ἀνάγκη καὶ ἐπιστράτευσιν εὐρυτέραν νὰ κάμῃ καὶ τὸν στρατιωτικὸν νόμον νὰ κηρύξῃ εἰς τρόπον ὥστε νὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ληφθοῦν ὅλα τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα, διὰ νὰ περισταλῇ τὸ κίνημα μέχρις ὅτου ξεκαθαρισθῇ ἡ κατάστασις ἐξωτερικῶς, διότι ἔχω τὴν ἀντίληψιν ὅτι εἰς Μόσχαν, ἀντί, ὅπως περιμέναμεν ὅλοι, νὰ γίνῃ συμφωνία, παρέμεινεν ἀσυμφωνία, καὶ φρονῶ ὅτι ἡ ἀσυμφωνία αὐτὴ θὰ ἐπηρεάσῃ καὶ τὴν ἐσωτερικήν μας κατάστασιν, ἐφ’ ὅσον δέχομαι ὅτι εἶναι ἀπότοκος καὶ συνέπεια τῶν συγκρούσεων τῶν διεθνῶν καὶ ἐφ’ ὅσον πιστεύω ὅτι ἡ Χώρα τῶν δημοκρατικῶν δῆθεν ἐλευθεριῶν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ ὁλοκληρωτικὸν Κράτος τοῦ κομμουνισμοῦ, λέγει «ἀφοῦ ἔφυγεν ὁ φασισμός, καὶ ὁ ἐθνικοσοσιαλισμὸς τώρα ἔχομεν τὸν κομμουνισμὸν», καὶ ἀποβλέπει οὐσιαστικῶς εἰς τὴν κοσμοκρατορίαν καὶ εἰς ἰμπεριαλιστικοὺς σκοπούς. Καὶ τούτων οὕτως ἐχόντων, εἶναι δι’ ἡμᾶς ὁ δρόμος καθαρός. Ἡμεῖς εἴμεθα Ἔθνος, εἴμεθα λαός, ἀνήκομεν εἰς ἓν Ἔθνος τὸ ὁποῖον ἔχει ἱστορίαν καὶ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ μείνωμεν εἰς τὴν θέσιν μας. Μέχρι τινὸς ἐκινδυνεύσαμεν νὰ φαγωθῶμεν ἀβοήθητοι, ἀπὸ τοὺς Σλαύους. Σήμερον ἡ μοῖρα μας εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν μοῖραν ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος. Πιστεύω, ἑπομένως, ὅτι δὲν πρέπει νὰ διστάσῃ τὸ Κοάτος νὰ κηρύξῃ γενικὴν ἐπιστράτευσιν καὶ νὰ κηρύξῃ καὶ τὸν στρατιωτικὸν νόμον μέχρις ὅτου ξεκαθαρισθῇ διεθνῶς ἡ κατάστασις, ὁπότε ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ ἐπανέλθῃ ἡ ἡσυχία καὶ ἡ τάξις εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Αὐτὰ τὰ ὀλίγα, κύριοι συνάδελφοι, εἶχον νὰ εἴπω πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, εἰς τὴν πτέρυγα τῆς ὁποίας ἀνήκω. (Χειροκροτήματα).

§106ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Μαρινᾶκος ἔχει τὸν λόγον.

§107Ι. ΜΑΡΙΝΑΚΟΣ. Κύριοι βουλευταί, οὐδεὶς θὰ ἐφαντάζετο ποτὲ ὅτι ἔπειτα ἀπὸ 2½ καὶ πλέον ἔτη ἐλευθερίας, θὰ εὑρισκώμεθα εἰς τὴν θέσιν νὰ συζητοῦμεν τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλείας εἰς τὴν πατρίδα μας. Τὸ θαῦμα, τὸ ὁποῖον ἐπετέλεσε τὸ Ἔθνος μας, ἴσως ἦτο ἡ ἀφορμὴ διὰ νὰ δημιουργηθοῦν ὅλαι αὐταὶ αἱ ἀναταραχαὶ εἰς τὴν Χώραν μας, καθ’ ὅσον δύο κόσμοι ὁλόκληροι μάχονται ἀντιμέτωποι εἰς τὴν δύσμοιρον αὐτὴν γωνίαν τῆς γῆς. Ἡ κατάστασις, ἡ κρατικὴ ἡ ἰδική μας, ἦτο τοιαύτη, ὥστε διὰ τῶν ἰδικῶν μας δυνάμεων ἦτο ἀδύνατον νὰ ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὰς ἀνάγκας, αἱ ὁποῖαι προέκυψαν. Δυστυχῶς, ἐνῷ οἱ σύμμαχοι οἱ ἰδικοί μας μὲ τὸ σταγονόμετρο βοηθοῦν τὴν Χώραν μας, τὸ ἀντίθετον στρατόπεδον πάσῃ θυσίᾳ καὶ μὲ ὅλας του τὰς δυνάμεις βοηθεῖ καὶ ὀργανώνει τὴν ἀναρχίαν, ἀποτέλεσμα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ θέσις εἰς τὴν ὁποίαν ἐφθάσαμεν. Λέγω, δυστυχῶς, ὅτι οἱ σύμμαχοι βοηθοῦν μὲ τὸ σταγονόμετρο, διότι ἄλλως ἦτο ἀδύνατον νὰ ἐκκολαφθῇ ἡ κατάστασις αὐτή, ἡ ὁποία σήμερον παρουσιάζεται. Ἡ Κυβέρνησις ἡ Ἑλληνικὴ, ἡ ὁποία ὤφειλε νὰ θέσῃ τὸ ζήτημα ὅπως ἔπρεπε τοῦτο νὰ τεθῇ, ἀφέθη καὶ ὑπεχώρησεν εἰς τὰς ἐξωτερικὰς πιέσεις, ὥστε νὰ εὑρισκώμεθα σήμερον εἰς τὴν ἀδυναμίαν τὴν ὁποίαν παρουσιάζει τὸ Κράτος. Δὲν θέλω νὰ εἰσέλθω εἰς τὰ στρατιωτικὰ ζητήματα, ἡ ἀντικειμενικὴ ἐξέτασις ὅμως τῶν πραγμάτων τούτων, ἐπιβάλλει ὥστε νὰ παρατηρήσωμεν σφάλματα, τὰ ὁποῖα διεπράχθησαν καὶ τὰ ὁποῖα εἶχον οἰκτρὰ ἀποτελέσματα εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ δυσμενῆ ἀπήχησιν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Τὸ ὅλον ζήτημα δὲν θὰ τὸ θίξω. Θὰ θίξω ὅμως τὸ ζήτημα τῆς Πελοποννήσου. Εἰς τὴν Πελοπόννησον ὑπῆρχε μιὰ μικρὰ ὁμὰς συμμοριτῶν, ἡ ὁποία μὲ ἐλαχίστας δυνάμεις ἦτο δυνατὸν νὰ καταπνιγῇ ἐν τῇ γενέσει της. Τοῦτο δὲν ἐγένετο. Δὲν ξεύρω ποὺ ὠφείλετο ἡ ἀδράνεια αὐτή, δὲν ξεύρω ποὺ ὠφείλοντο τὰ ἡμίμετρα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν, δὲν ξεύρω τί μυστήριον καλύπτει τὴν ὑπόθεσιν αὐτήν. Τὸ γεγονὸς εἶναι ἕν: Ὅτι σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς πολὺ χειροτέραν κατάστασιν ἀπὸ ὅ,τι εὑρισκόμεθα πρὸ δύο καὶ ἡμίσεος ἐτῶν. Ὅταν πέρυσι τὸν Ἀπρίλιον, τὸ πρῶτον μετὰ τὰς ἐκλογὰς κατέστησα γνωστὴν τὴν ἑστίαν ἡ ὁποία ὑπῆρχεν εἰς τὴν Πελοπόννησον καὶ ἡ ὁποία ἦτο μηδαμινή, ἔλαβον τὴν ἀπάντησιν ὅτι «δυστυχῶς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διατεθῇ οὐδὲν μέσον περισσότερον ἀπὸ ὅ,τι ἔχει διατεθῆ» καὶ συνεπῶς ἦτο ἀδύνατον νὰ καταπνιγῇ ἡ ἑστία αὐτὴ ἡ ὁποία ὑπῆρχε! Γιὰ μένα ἦτο ἀνεξήγητον αὐτό. Ἀλλ’ ὅταν μετὰ ταῦτα ἡ δύναμις αὐτὴ ἐμεγεθύνθη κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε πλέον νὰ γίνῃ ἡ Α δύναμις, δύναμις Ω, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ τὴν καταπνίξουν. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν μπορούσαμε νὰ διαθέσωμε κατ’ ἀρχάς, τὸ διεθέσαμεν ἀργότερον μετὰ τρίμηνον ἢ τετράμηνον εἰς μεγαλυτέραν δύναμιν, ἀφοῦ ὅμως τὰ πράγματα εἶχον ἀλλάξει καὶ εἶχον ἐπέλθει μεγάλαι καταστροφαί, εἶχε καταπέσει τὸ φρόνημα τὸ ἐθνικόν, τὸ ὁποῖον ἦτο ἀκμαιότατον καὶ συνεπῶς τὰ ἀποτελέσματα ἦσαν μηδαμινά. Ἀλλ’ ἡ ἀποκορύφωσις τῆς αἰνιγματώδους καταστάσεως εἶναι, ὅτι αἱ δυνάμεις αὐταί, αἱ ἐλάχισται, αἱ ὁποῖαι διετέθησαν καὶ εἶχον διατεθῆ κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε εἰς ἐπίκαιρα σημεῖα εὑρισκόμεναι νὰ ἔχουν καθηλώσει τὴν δύναμιν αὐτὴν τὴν ἀνταρτικήν, διετάχθησαν αἰφνιδίως νὰ ἀποχωρήσουν. Μὲ ποίαν δικαιολογίαν; Νὰ συνεχίσουν τὴν ἐκπαίδευσίν τους! Νομίζω, ὅτι ἐγκληματικωτέρα πρᾶξις ἀπὸ αὐτὴν ποὺ διεπράχθη, δὲν ὑπάρχει ἄλλη. Καθ’ ἣν στιγμὴν τὸ Κράτος ἐκινδύνευεν, καθ’ ἣν στιγμὴν ὁ λαὸς εὑρίσκετο ἐν σπαραγμῷ, ἡμεῖς ἀπεβλέπομεν εἰς τὴν ἐκπαίδευσιν τῶν στρατιωτῶν. Καὶ ἐρωτῶ: Ποία ἐκπαίδευσις θὰ ἦτο ἐκείνη, ἡ ὁποία θὰ συνεκράτει τὸ Κράτος αὐτό, ὅταν δὲν θὰ ὑπῆρχε πλέον Κράτος; Καὶ κατὰ ποίαν λογικήν, δὲν διεθέτομεν τὰς δυνάμεις ἀπὸ τότε καὶ εὑρέθημεν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ τὰς διαθέσωμεν μετὰ 1 μῆνα ἢ 2 μῆνας, ὁπότε πλέον ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἀνταρσίας ἦτο τοιαύτη, ὥστε αἱ δυνάμεις αὐταὶ νὰ μὴ εἶναι ἐπαρκεῖς; Καὶ δὲν εἶναι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ τὸ ἴδιον ἐπανελαμβάνετο βραδύτερον. Καὶ βλέπομεν ἀπὸ τὰς φυλακὰς τῆς Σπάρτης νὰ ἀπάγωνται οἱ κρατούμενοι ἐγκληματίαι, νὰ πολλαπλασιάζεται ἡ δύναμις τῶν ἀνταρτῶν, νὰ καταπίπτῃ τελείως τὸ φρόνημα τῶν ἐθνικοφρόνων καὶ νὰ εὑρισκώμεθα πρὸ μιᾶς καταστάσεως, ἀπελπιστικῆς διὰ τὴν Πελοπόννησον. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ λόγοι συνετέλεσαν, ὥστε ἡ δύναμις τῶν ἀνταρτῶν, ἡ ὁποία δὲν ὑπερέβαινε τοὺς διακοσίους, ἔφθασε σήμερον νὰ ὑπερβαίνῃ τοὺς χιλίους καὶ ἡ δρᾶσις των νὰ ἐξαπλοῦται σήμερον εἰς ὁλοκλήρους δύο Νομούς. Καὶ ἐὰν μέχρι τινὸς ὑπῆρχεν περιορισμοί, τῶν ὁποίων τὰ αἴτια δὲν ἦσαν καταφανῆ, ἀπὸ τῆς διακηρύξεως τῆς ἀποφάσεως τοῦ Προέδρου Τρούμαν οἱ λόγοι αὐτοὶ ἐξέλειψαν τελείως, καὶ συνεπῶς οὐδεὶς περιορισμὸς πρέπει νὰ ὑπάρξῃ εἰς τὴν λῆψιν δραστικῶν ἀποφάσεων, ἀπό Κυβέρνησιν, προελθοῦσαν ἐκ τῆς λαϊκῆς θελήσεως, καὶ ἀπαρτιζομένην ἀπὸ τόσα Κόμματα. Διότι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἡ σημερινὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβάλῃ τὴν θέλησίν της, μοῦ φαίνεται, ὅτι οὐδεμία πλέον Κυβέρνησις εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὰς σημερινὰς περιστάσεις. Δι’ αὐτὸ ἐπιβάλλεται νὰ ληφθοῦν, ἔστω καὶ σήμερα, ἐκεῖνα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα δὲν ἐλάβομεν κατὰ τὴν ἔναρξιν τῆς καταπολεμήσεως τῆς ἀνταρσίας, συνιστάμενα εἰς πολιτικὰ καὶ στρατιωτικά. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇ πόλεμος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇ ἐθνικὸς ἀγὼν πρὸς ὑπεράσπισιν τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς πατρίδος μας, ἐὰν δὲν λαμβάνονται τὰ μέτρα ἐκεῖνα, ποὺ λαμβάνονται εἰς περίπτωσιν πολέμου μὲ ὅμορα Κράτη. Ὅταν ἔχωμεν πόλεμον μὲ ὅμορα Κράτη, τί κάνομεν; Δὲν κηρύσσομεν ἀμέσως στρατιωτικὸν νόμον; Δὲν ἐπιβάλλομεν λογοκρισίαν, παρ’ ὅλον ὅτι ὁ ἐχθρὸς εὑρίσκεται ἔξω τῶν συνόρων μας; Καὶ ἐνῷ σήμερον ὁ ἐχθρὸς μας εὑρίσκεται ἐντὸς τῆς ἐπικρατείας μας, ἐντὸς τῶν οἰκιῶν, ποία εἶναι τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐλάβομεν ἡμεῖς; Οὐδέν. Ἐξ ἄλλου ὁ ἐχθρὸς ἔχει φοβερὸν δίκτυον πληροφοριῶν. Ἕνα τῶν μεγαλυτέρων ὅπλων τοῦ πολέμου εἶναι ἡ προπαγάνδα, δι’ αὐτὸ τὰ Κράτη ὅλα κατέβαλον τὴν μεγαλυτέραν των προσπάθειαν εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς προπαγάνδας. Δυστυχῶς ὅμως, ἂν καὶ πρόκειται περὶ ὅλως ἰδιοτύπου πολέμου, οὐδὲ τὰ στοιχειώδη μέτρα προπαγάνδας καὶ κατασκοπείας ἔχομεν λάβει. Ἀπ’ ἐναντίας ἀφήσαμε τὸν ἐχθρόν μας νὰ λάβῃ καὶ νὰ ἀναπτύξῃ ὅ,τι δρακόντεια μέσα ἔχει, οὐδεμία κίνησις στρατιωτική, οὐδὲν μέτρον πολιτικὸν εἶναι μυστικὸν εἰς τὸν ἐχθρόν. Δὲν εἶναι δυνατόν, λοιπόν, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ ἐξακολουθοῦμε καὶ νὰ ἀγωνιζόμεθα, παρ’ ὅτι δὲν ἔλειψεν ἡ ἐλπίς μας, ὅτι θὰ νικήσωμεν. Ἐν τούτοις, ἡμεῖς πρέπει νὰ λάβωμεν τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλονται ἀπαραιτήτως. Σήμερον οὐδεμία δικαιολογία πρέπει νὰ μᾶς συγκρατήσῃ, ἀλλὰ νὰ προχωρήσωμεν ἀδιστάκτως εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων. Δὲν εἶναι ἀνεκτὸν πλέον νὰ ἀκούωμεν, ὅτι κατελήφθη τὸ τάδε χωρίον, ἡ τάδε ἐπαρχία, νὰ θρηνῶμεν θύματα καὶ τὸ αἷμα νὰ τρέχῃ κρουνηδόν, διότι ἡμεῖς δὲν λαμβάνομεν τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα πρέπει καὶ δυνάμεθα νὰ λάβωμεν. Καὶ ἐὰν εἴχομεν περιορισμούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι γνωστοί, ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θὰ ἦτο ἐπιβεβλημένον εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐξεύρῃ τὰ μέσα νὰ ἀγοράσῃ τὰ ὅπλα, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὰ πωλοῦν καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὰ ἀγοράζουν οἱ Ἐαμοβούλγαροι. Διότι οὐδεμία θυσία εἶναι μεγάλη μπροστὰ στὴν ἐξελισσομένην τραγῳδίαν. Κατηγορήθημεν, ὅτι ὑπάρχουν παρακρατικαὶ ὀργανώσεις. Καὶ ἐρωτῶ, εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ λέγωμεν, νὰ κατηγορῶμεν, νὰ παραδεχώμεθα καὶ νὰ ἐρευνῶμεν, ποία παρατυπία ἔγινε καὶ ποία αὐτοδικία ἔγινε — καὶ ὄντως ἠμπορεῖ νὰ ἔγινε καὶ αὐτοδικία — τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐδῶ ὁ κόσμος καθημερινῶς σφάζεται; Καὶ ἐρωτῶ, σήμερον οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐπαρχίας τῆς ἰδικῆς μου, ἡ ὁποία δὲν ἠξεύρω εἰς ποίαν κατάστασιν εὑρίσκεται τὴν στιγμὴν αὐτήν, εὑρεθέντες ἄοπλοι τελείως, καὶ ἀνυπεράσπιστοι ἀπὸ τὸ Κράτος, ἐὰν εἶχον μερικὰ ὅπλα θὰ ἠμποροῦσαν νὰ ἀντιτάξουν μίαν ἄμυναν, διότι ἀναμφιβόλως θὰ ἠμποροῦσαν νὰ τὴν ἀντιτάξουν, καθ’ ὅσον ἡ δύναμις, ἡ ὁποία παρουσιάσθη ἀρχικῶς, ἦτο ἐλαχίστη καὶ εἰς ἀθλίαν κατάστασιν. Αὐτοὺς ἀμυνομένους θὰ ἐχαρακτηρίζαμεν παρακρατικὴν ὀργάνωσιν; Ἐν τούτοις, διότι ἦσαν ἄοπλοι, εὑρέθησαν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ γίνουν πρόσφυγες νὰ ἐγκαταλείψουν τὰς περιουσίας των καὶ νὰ ὑπάρχουν τὰ θύματα, τὰ ὁποῖα θὰ θρηνήσωμεν, διότι δὲν τὰ ξεύρομεν ἀκριβῶς πόσα εἶναι. Εἶναι, λοιπόν, σωστὸ νὰ δίδωμεν στοιχεῖα ἡμεῖς εἰς τοὺς ἐχθρούς μας, μωρολογοῦντες περὶ παρακρατικῶν ὀργανώσεων, τὰ ὁποῖα γίνονται ἐμπόδια εἰς τὰς ἀποφάσεις τῶν φίλων μας; Δυστυχῶς τὰ στοιχεῖα αὐτά, τὰ δίδουν ἄνθρωποι ἐθνικόφρονες. Εἶναι λυπηρόν, διότι μὲ αὐτὴν τὴν τακτικὴν συντελοῦμεν χωρὶς νὰ τὸ θέλωμεν, εἰς τὸ νὰ ὑποστηρίζαμεν τοὺς ἀντιπάλους μας. Τελευτῶν, ποιοῦμαι ἔκκλησιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἵνα ἐφαρμόσῃ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐπιβάλλονται, δηλαδὴ νὰ κηρύξῃ τὸν κομμουνισμὸν ἐν διωγμῷ καὶ νὰ λάβῃ τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ πολιτικὰ καὶ στρατιωτικά, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα διὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε τὸ ταχύτερον ἀπὸ τὴν ἀπελπιστικὴν αὐτὴν κατάστασιν. (Χειροκροτήματα).

§108ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Μελᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§109Ι. ΜΕΛΑΣ. Ἡ Συνέλευσις, κύριοι βουλευταί, ἀπασχολεῖται ἐπὶ ἡμέρας ἐπὶ τῆς ἀναφορᾶς τῆς Κυβερνήσεως, ἀναφορᾶς ὑποβληθείσης πρὸς τὴν Βουλὴν μετὰ μακρὰν καὶ ἀδικαιολόγητον διακοπὴν τῶν ἐργασιῶν της. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, τῶν διακοπῶν, ἐμεσολάβησαν μεγάλα γεγονότα, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὑπῆρξεν ἐξόχου ἐνδιαφέροντος ἐθνικοῦ καὶ τὸ μήνυμα, τὸ ὁποῖον ἀπηύθυνεν ὁ Πρόεδρος τῆς μεγάλης Ἀμερικανικῆς Δημοκρατίας μὲ τὴν ὑπόσχεσιν τῆς συμπαραστάσεως διὰ τὸ καθημαγμένον μας Κράτος. Τὸ Ἔθνος ἐλπίζει ἐπὶ τὴν ὑπόσχεσιν τῆς μεγάλης Δημοκρατίας τοῦ Ἀτλαντικοῦ, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον εὑρίσκεται εἰς ἕνα σημεῖον περίπου καθολικῆς ἐγκαταλείψεως καὶ ἐλπίζω, ὅτι ἡ ὑπεσχημένη βοήθεια ἐρχομένη εἰς μίαν στιγμὴν κρίσιμον εἰς τὴν στιγμὴν τὴν πρέπουσαν θὰ χρησιμοποιηθῇ δι’ ἔργα εἰρήνης. Τὸ γενναῖον καὶ ὑπερήφανον Ἑλληνικὸν Ἔθνος δὲν ἐπικαλεῖται τὸν οἶκτον. Ἀναμένει τὴν συμπαράστασιν καὶ τὴν βοήθειαν ὅλων τῶν Συμμάχων. Μὲ ἀληθῆ καρτερίαν ἀναμένει καὶ τὴν συμπαράστασιν τῆς μεγάλης Ἑνώσεως τῶν Σοσιαλιστικῶν Σοβιετικῶν Δημοκρατιῶν. Εἶναι ἡ χώρα, ἡ χριστιανικὴ χώρα τῆς ἀρχαίας Ρωσίας. Μᾶς συνέδεσεν ὁ ἀκατάλυτος ὑμέναιος τοῦ Βυζαντίου. Ὑπῆρξεν ὁ παρήγορος φάρος κατὰ τὴν μεγάλην μας δουλείαν. Ὑπῆρξεν ὁ συμπαραστάτης μας κατὰ τὴν μεγάλην μας ἐπανάστασιν. Καὶ κατὰ τὸν τελευταῖον πόλεμον, καθηγιάσθημεν ἐν ὅπλοις. Τὸ Ἔθνος κατάκοιτον καὶ καθημαγμένον, δικαιοῦται νὰ ἐλπίζῃ εἰς τὴν συμπαράστασιν καὶ τῆς μεγάλης αὐτῆς δυνάμεως. Τὸ Ἔθνος εὑρίσκεται ἐμπεπλεγμένον εἰς τὸν σκληρὸν ἐμφύλιον πόλεμον. Ἐλπίζομεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ἐπωφελουμένη τῆς συζητήσεως τῶν ἐθνικῶν μας ζητημάτων ἐνώπιον τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, θὰ ἐπιληφθῇ τῆς εὐκαιρίας διὰ νὰ προβάλῃ ὡς ὑπάτην ἐθνικὴν διεκδίκησιν, τὴν ἀπώθησιν τῆς διεθνοῦς ἀντιθέσεως ἔξω τῶν ὁρίων τῆς ἁγίας αὐτῆς πατρίδος, ἡ ὁποία ἀξίζει καλλιτέρας μεταχειρίσεως. Ἡμεῖς, διαχωρίσαντες τὰς πολιτικάς μας εὐθύνας ἀπὸ τὴν πολιτικὴν γραμμὴν τὴν ὁποίαν ἔθεσεν ἡ πλειοψηφία, εὐχόμεθα νὰ εὑρεθῶμεν......

§110Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Ἐσεῖς ἐδώσατε ψῆφον ἐμπιστοσύνης εἰς τὴν Κυβέρνησιν, συνεπῶς δὲν διεχωρίσατε τὰς εὐθύνας.

§111Ι. ΜΕΛΑΣ. Δικαιοῦται ὁ βουλευτὴς νὰ διαχωρίζῃ τὰς εὐθύνας του εἰς οἱανδήποτε στιγμήν, καὶ ἐπισημαίνω τὴν στάσιν σας, ἡ ὁποία εἶναι ἀνάρμοστος.

§112Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Πότε διεχωρίσατε τὰς εὐθύνας σας, ὅταν ἐμεσολάβησε τὸ διάγγελμα τοῦ Τρούμαν;

§113Χ. ΛΑΔΑΣ. Τὰς διαχωρίζει τώρα. (Θόρυβος).

§114Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Ἐδώσατε ψῆφον ἐμπιστοσύνης.

§115Ι. ΜΕΛΑΣ. Ἡ στάσις σας εἶναι ἀνάρμοστος, ἔναντι παλαιμάχου τοῦ κόμματος, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνήκετε.

§116Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Ἐδώσατε ψῆφον εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ μετὰ 15 ἡμέρας ἐφύγατε. Αὐτὸ λέγεται πολιτικὴ εὐπρέπεια; Εἶσθε νέος, ἐμπήκατε διὰ πρώτην φορὰν μέσα εἰς τὴν Βουλὴν καὶ ἐμπήκατε μὲ τὴν τρίτην κατανομήν. Εἶναι ἐντολή. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§117Ι. ΜΕΛΑΣ. Νομίζω, ὅτι ἡ στάσις τοῦ κ. Γαρουφαλιᾶ, παλαιοῦ βουλευτοῦ, καταδικάζεται ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν βουλευτῶν, τοῦ σεβαστοῦ του Ἀρχηγοῦ τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, ὡς ἐντελῶς ἀνάρμοστος καὶ ξένη πρὸς τὰς παραδόσεις τοῦ κόμματος.

§118Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Κάνετε λάθος, δὲν καταδικάζεται καθόλου.

§119Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Ὅταν βρίζεις, βεβαίως καταδικάζεται. (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§120Χ. ΛΑΔΑΣ. Μιὰ φορὰ σὲ σᾶς δὲν προσχωρεῖ κανείς. Ἀπὸ σᾶς φεύγουν. Θὰ μείνουν μόνον οἱ Λαϊκοὶ καὶ οἱ Φιλελεύθεροι καὶ θὰ κάνουν Κυβέρνησιν.

§121Ι. ΜΕΛΑΣ. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι μόνον ὁ κ. Γαρουφαλιᾶς, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ προέβαινεν εἰς τὴν κακὴν αὐτὴν πρᾶξιν. Διαχωρίσαντες, κύριοι βουλευταί, τὰς πολιτικάς μας εὐθύνας, εὐχόμεθα νὰ εὑρεθῶμεν ἐν ἀδίκῳ. Ἀλλὰ διὰ τὴν περίπτωσιν, καθ’ ἥν, ὃ μὴ γένοιτο, τὸ Ἔθνος εὑρεθῇ ἐνώπιον ἐθνικοῦ ἀδιεξόδου, θὰ δύναται νὰ ἐλπίζῃ ὅτι ἀπὸ τὴν παράταξιν αὐτὴν θὰ ἐκκινήσουν διὰ νὰ καταφθάσουν ἐγκαίρως αἱ ἐθνικαὶ ἐπικουρίαι..... (Χειροκροτήματα).

§122Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Οἱ νέοι ἄνδρες μὲ τὰ νέα ἤθη, θὰ λύσουν τὰ ζητήματα.

§123Ι. ΜΕΛΑΣ. Εἶσθε ἀναρμόδιος νὰ ἀναμετρηθῆτε ἀπὸ ἀπόψεως τιμῆς. Σᾶς ἀπαξιῶ ἀπαντήσεως.

§124ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Φ. Σαχλὸς ἔχει τὸν λόγον.

§125Φ. ΣΑΧΛΟΣ. Ἀνῆλθον καὶ ἐγὼ εἰς τὸ βῆμα, κύριοι συνάδελφοι, ὄχι μὲ τὴν πρόθεσιν νὰ κάνω κριτικὴν ἢ νὰ ἀσκήσω ἔλεγχον ἐπὶ τῶν ἀνακοινώσεων τῆς Κυβερνήσεως, ἀφοῦ κατὰ τὴν κρατοῦσαν κοινοβουλευτικὴν τάξιν ὁ ἔλεγχος ἀνήκει περισσότερον εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν καὶ ἡ ἀπάντησις εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀφοῦ ἀκόμα νομίζω, ὅτι ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν κυριωτέρων θεμάτων, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὰς ἀνακοινώσεις τῆς Κυβερνήσεως, πρέπει νὰ θεωρηθῇ ἐξαντληθεῖσα κατόπιν τῶν ὑπερόχων ἀγορεύσεων ἐπιφανῶν συναδέλφων, ἀλλὰ ἀνέβηκα εἰς τὸ βῆμα, διὰ νὰ παρακαλέσω τὴν Κυβέρνησιν νὰ θελήσῃ νὰ μὲ βοηθήσῃ εἰς τὴν λύσιν μερικῶν ἀποριῶν, αἱ ὁποῖαι μοῦ ἐγεννήθησαν, κατόπιν τῶν δηλώσεων τῆς Κυβερνήσεως, τῶν ἀναφερομένων εἰς τὸ θέμα περὶ Κράτους δικαίου, τοῦ ὁποίου χαρακτηριστικόν, ὅπως ἐπιλέγει ἡ Κυβέρνησις, εἶναι ἡ ἐπιβολὴ τοῦ νόμου πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν καὶ τοῦ ἀναφερομένου εἰς τὴν ὑπόσχεσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ παράσχῃ ἀμνηστίαν εἰς τὴν ἀνταρσίαν καὶ ἐν τῷ μέλλοντι. Πιστεύσατέ με, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι εἰς ἐμὲ τοὐλάχιστον, εἶναι ἀκατανόητον, πῶς ἡ Κυβέρνησις θὰ ἠμπορέσῃ νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν δημιουργίαν Κράτους δικαίου, τοῦ ὁποίου χαρακτηριστικὰ εἶναι ἡ ἰσοπολιτεία καὶ ἡ ἐπιβολὴ τοῦ νόμου πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, ὅταν ἀγνοῇ τοὺς κυριωτέρους παράγοντας, οἱ ὁποῖοι θὰ συντελέσουν εἰς τὴν δημιουργίαν τοῦ Κράτους αὐτοῦ. Καὶ νομίζω, ὅτι εἷς ἀπὸ τοὺς κυριωτέρους παράγοντας, διὰ νὰ μὴ εἴπω ὁ μοναδικὸς παράγων, διὰ τὴν δημιουργίαν Κράτους δικαίου, εἶναι τὰ ὄργανα τὰ ὁποῖα θὰ χρησιμοποιήσῃ ἡ Κυβέρνησις διὰ νὰ διοικήσῃ τὸ Κράτος. Ὅταν λέγω τοῦτο, δὲν ἐννοῶ τὴν ἐξυγίανσιν, διότι τοῦτο ἀποτελεῖ ἰδιαίτερον θέμα, ἀλλὰ ἐννοῶ τὰ διοριζόμενα πρόσωπα, τοὺς διοριζομένους ὑπαλλήλους εἰς τὰς ἀνωτάτας βαθμίδας τῶν μονάδων τοῦ στρατοῦ, τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ τῆς Διοικήσεως, ἐννοῶ, λέγω, τὸν διορισμὸν τῶν προσώπων αὐτῶν, τὰ ὁποῖα τοὐλάχιστον πρέπει νὰ ἐμπνέουν ἀπόλυτον ἐμπιστοσύνη εἰς τὸν λαὸν τὸν ὁποῖον ἐντέλλονται νὰ ἐκπροσωποῦν, τὸν λαὸν εἰς τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ διοχετεύσῃ τὸ πνεῦμα τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν γνωρίζω τί συνέβη εἰς τὰς λοιπὰς ἐπαρχίας τοῦ Κράτους, ἀπὸ τῆς ἡμέρας, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνέβη εἰς τὴν ἐξουσίαν ἡ Κυβέρνησις Ἐθνικῆς Συνεργασίας. Γνωρίζω ὅμως, τί συνέβη εἰς τὸν Νομὸν τῆς Λέσβου, εἰς τὴν ἰδιαιτέραν μου ἐκλογικὴν περιφέρειαν. Δὲν θὰ ὁμιλήσω, κύριοι συνάδελφοι, διὰ τὸν κομματάρχην ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος ἐτοποθετήθη ἐπὶ κεφαλῆς τῆς γενικῆς διοικήσεως τῆς νήσου τοῦ Αἰγαίου. Δὲν θὰ ὁμιλήσω διὰ τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος συνδέεται μὲ ἕνα κακὸν παρελθόν. Ἀλλὰ θὰ ὁμιλήσω διὰ τὸν ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος, ἀτυχῶς καὶ δι’ ἐκεῖνον, συνδέεται στενώτατα μὲ τὴν δολοφόνον ἡγεσίαν τοῦ Ἐαμοκομμουνισμοῦ τῆς Λέσβου, καὶ κατὰ συνέπειαν ἡ τοποθέτησίς του ἐπὶ κεφαλῆς τῆς γενικῆς διοικήσεως τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου εἶναι δι’ ἡμᾶς ἀπαράδεκτος. Ὀφείλω νὰ διευκρινήσω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ὁ ὑπάλληλος οὗτος διωρίσθη ἐπὶ Κυβερνήσεως Ἐθνικῆς Συνεργασίας.

§126Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Πῶς λέγεται, κύριε συνάδελφε;

§127Φ. ΣΑΧΛΟΣ. Δαράκης, καὶ εἶναι γαμβρὸς ἐπ’ ἀδελφῇ τοῦ δολοφόνου τοῦ μοιράρχου τῆς Ἀσφαλείας δημοδιδασκάλου Κ. Παπαχαραλάμπους. Δὲν γνωρίζω, ἐὰν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ὅταν κληθῇ νὰ ἐπιτελέσῃ τὸ καθῆκον του, θὰ τὸ ἐπιτελέσῃ, ὅταν ταὐτοχρόνως ἀσκηθῇ κατ’ αὐτοῦ καὶ ἠθικὴ πίεσις ἐκ μέρους τοῦ στενοῦ περιβάλλοντος τῆς συζύγου του καὶ δὲν γνωρίζω ἐὰν θὰ κατορθώσῃ νὰ ἐπιτελέσῃ εὐόρκως τὸ καθῆκον του ἀπέναντι τοῦ Κράτους. Ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ δεύτερος παράγων, ὁ ὁποῖος ἔχει νὰ συντελέσῃ τὰ μέγιστα εἰς τὴν δημιουργίαν τοῦ Κράτους δικαίου. Εἶναι ὁ τύπος. Καὶ νομίζω ὅτι τοὐλάχιστον τὰ δημοσιογραφικὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα ἀπηχοῦν τὰς σκέψεις τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν, οἱ ὁποῖοι μετέχουν εἰς τὴν Κυβέρνησιν Ἐθνικῆς Συνεργασίας, καὶ τὰ ὁποῖα προπαγανδίζουν τὰ προγράμματα τῶν κομμάτων, πρέπει νὰ διέπωνται ἀπὸ πνεῦμα πραγματικῆς συνεργασίας τῶν κομμάτων καὶ νὰ καλλιεργοῦν τὸ πνεῦμα αὐτό, ἐὰν θέλουν νὰ συντελέσουν εἰς τὴν εὐόδωσιν τοῦ ἔργου καὶ τοῦ σκοποῦ, τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει ἡ Κυβέρνησις Ἐθνικῆς Συνεργασίας. Δυστυχῶς, ὅμως, καὶ τοῦτο δὲν συμβαίνει, διότι δὲν γνωρίζω ἐὰν ἡ δημοσιογραφία, τὴν ὁποίαν ἀπό τινος ἀσκεῖ ἐν τῇ Μυτιλήνῃ τὸ ἐπίσημον δημοσιογραφικὸν ὄργανον τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Δημοκρατικοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος, ἐὰν ἡ δημοσιογραφία αὐτὴ ἐξυπηρετῇ καὶ προάγῃ τὸν σκοπόν, διὰ τὸν ὁποῖον ἔγινεν ἡ Κυβέρνησις Ἐθνικῆς Συνεργασίας. Ἐὰν θὰ μοῦ ἐπέτρεπεν ἡ Βουλή, ἢ μᾶλλον ἐὰν δὲν θὰ ἐκούραζα τὴν Βουλήν, θὰ ἤθελα νὰ ἀναγνώσω μερικὰς περικοπὰς ἐκ τῆς ἀρθρογραφίας αὐτῆς, διὰ νὰ κατανοήσετε ὑπὸ ποῖον πνεῦμα διέπονται οἱ δημοσιογραφοῦντες ἐν Λέσβῳ. «Ἐὰν τὸ Λαϊκὸν Κόμμα δὲν κατώρθωσε ποτὲ ..... ...... (ἀναγινώσκει) .............». Καὶ δὲν περιορίζεται μόνον ἡ ἐπίθεσις τοῦ δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου κατὰ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἀλλ’ ἐπεκτείνεται καὶ κατὰ τοῦ προσώπου τοῦ Ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, τὸν ὁποῖον εἰρωνεύεται ὅταν λέγῃ: «Ὁ κ. Τσαλδάρης, κατὰ παράδοξον σύμπτωσιν εἶπεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ........ (ἀναγινώσκει) ........». Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ σταματῶ, κύριοι, ἐφ’ ὅσον θέτει φραγμὸν εἰς τὴν συζήτησιν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς. Καὶ ἔρχομαι εἰς τὸ ἄλλο σημεῖον τῶν ἀποριῶν μου, ἐπὶ τοῦ σημείου τῆς δηλώσεως τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τῆς ὁποίας ὑπόσχεται ἀμνηστίαν εἰς τὸ μέλλον εἰς τοὺς συμμορίτας. Καὶ δὲν γνωρίζω κατὰ ποίαν λογικὴν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλπίζωμεν εἰς σύντομον ἐξόντωσιν τῶν συμμοριῶν, ὅταν ἡ Κυβέρνησις προκαταβολικῶς ὑπόσχεται ἀμνηστίαν καὶ διὰ τὸ μέλλον. Δὲν νομίζω ὅτι λέγει ἄλλο τίποτε ἡ Κυβέρνησις, παρὰ ὅτι, κύριε ἀρχισυμμορίτα Ζαχαριάδη, πρόδωσε, σκότωσε, κάψε, ρήμαξε καὶ ὅταν δὲν θὰ εἶσαι εἰς θέσιν νὰ κάμῃς τίποτε πλέον ἀπὸ αὐτὰ καὶ ὑποκύψῃς εἰς τὸ Κράτος, νὰ εἶσαι βέβαιος, ὅτι θὰ σοῦ δώσω ἀμνηστίαν. Νομίζω, ἑπομένως, κύριοι, ὅτι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἀντιμετωπίσωμεν ἀποτελεσματικῶς τὴν συμμοριακὴν δρᾶσιν ἐν Ἑλλάδι καὶ νὰ τὴν καταστείλωμεν συντόμως, ὅπως ὑπόσχεται ἡ Κυβέρνησις. Καὶ νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο καλύτερον καὶ συμφερώτερον διὰ τὸ Ἔθνος καὶ τὴν πατρίδα νὰ προήρχετο ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν λῆψιν σοβαρωτέρων ἀποφάσεων καὶ νὰ κάμῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον διεκηρύχθη πλειστάκις ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, νὰ προέλθῃ δηλαδὴ εἰς τὴν σύλληψιν τῆς ἡγεσίας τῆς συμμορίας τοῦ ἀρχισυμμορίτου Ζαχαριάδη, καὶ τότε ἂς εἶναι βεβαία ὅτι τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκει, θὰ τὸ ἐπιτύχῃ ἀμέσως. Ἐνθυμοῦμαι, κύριοι ὅτι ἐπὶ Κυβερνήσεως τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, τοῦ Κόμματος τῶν Ἐθνικῶν Φιλελευθέρων καὶ τοῦ κ. Ἀλεξανδρῆ, καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς δημοσίας τάξεως, ἀπεδόθη μομφὴ κατὰ τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας ἐκ μέρους τοῦ κόμματος τοῦ σημερινοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας στρατηγοῦ Ζέρβα, ἡ ὁποία συνίσταται εἰς τὸ ὅτι ὁ τότε Ὑπουργὸς κ. Θεοτόκης δὲν εἶχε τὸ θάρρος, δὲν εἶχε τὴν ἀποφασιστικότητα νὰ διατάξῃ τὴν λῆψιν σοβαρῶν μέτρων πρὸς ἀντιμετώπισιν τῆς ἀνταρσίας. Καὶ ὁ μὲν κ. Σπῦρος Θεοτόκης, Ὑπουργὸς τότε τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, ἠθέλησε νὰ κάμῃ τὴν τιμὴν εἰς τὴν Βουλὴν νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν θέσιν αὐτήν, νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν, ἀπάντησιν ἡ ὁποία, ὅσον καὶ ἂν δὲν ἱκανοποίησε τὴν Βουλὴν, ἐν τούτοις ἦτο ἀπάντησις. Καί, ἂν καλῶς ἐνθυμοῦμαι, μᾶς εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τότε τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, ὅτι δὲν ἠδύνατο νὰ προσέλθῃ εἰς τὴν σύλληψιν τῆς ἡγεσίας τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ Κ.Κ.Ε., διότι δὲν ἦτο δικαστικῶς ἀποδεδειγμένη τότε ἡ ἐνοχή της. Ἀλλὰ νομίζω, κύριοι, ὅτι ἔκτοτε ἐμεσολάβησαν γεγονότα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἔπεισαν ὄχι μόνον τὴν Κυβέρνησιν, ὄχι μόνον τὴν Βουλὴν τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς περὶ τῆς συνενοχῆς τῆς ἡγεσίας τοῦ Κ.Κ.Ε. εἰς τὰ ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα διαπράττονται εἰς βάρος τῆς Ἑλληνικῆς πατρίδος. Καὶ θέλω νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Δημοσίας Τάξεως νὰ δώσῃ μίαν ἀπάντησιν καὶ ἐκεῖνος εἰς τὸ ἀμείλικτον ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον ἄλλοι συνάδελφοι ἔθεσαν ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας τῶν συζητήσεων εἰς αὐτόν. Διατὶ δὲν συλλαμβάνεται ἡ ἡγεσία τοῦ ΕΑΜ; Τοῦ λείπει τὸ θάρρος; Τοῦ λείπει ἡ ἀποφασιστικότης; Βέβαια ὄχι. Ἀλλὰ τότε, διατὶ δὲν προέρχεται εἰς τὴν λῆψιν τῶν ἐνδεικνυομένων μέτρων; Νομίζω ὅτι αὐτὸ ὀφείλεται εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καταντᾶ νὰ γίνῃ συνείδησις ὅλων μας καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας, ὅτι ἄλλοι εἶναι οἱ λόγοι, ὅτι παράγοντες ἐξωτερικοὶ ἐμποδίζουν τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὴν λῆψιν τῶν μέτρων τούτων. Καὶ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, θὰ εἶχα νὰ παρακαλέσω τὴν Κυβέρνησιν, ἐφ’ ὅσον δὲν εἶναι δυνατὸν εἰς αὐτήν, δεσμευομένην ἔξωθεν, νὰ ἐπιτελέσῃ τὸ καθῆκον της νὰ στρέψῃ τὴν προσοχήν της πρὸς μίαν ἄλλην κατεύθυνσιν. Ἡ Κυβέρνησις σύσσωμος νὰ μεταβῇ εἰς τὰς ἐνταῦθα πρεσβείας τῶν συμμάχων, φίλων καὶ ἐχθρῶν ἀκόμη, καὶ νὰ τοὺς εἴπῃ: Κύριοι, ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα νὰ γινώμεθα ἔνοχοι τοῦ ἐγκλήματος, τὸ ὁποῖον διαπράττεται εἰς βάρος τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος. Καὶ ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἐκ τοῦ ὁποίου ἡ Κυβέρνησις ἀντλεῖ τὴν ἐξουσίαν καὶ τὸ κῦρος της, ζητεῖ, ἄν μὴ καὶ παρακαλῇ, νὰ δοθῇ τὸ δικαίωμα εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ συλλάβῃ τὴν ἡγεσίαν τοῦ ΕΑΜ, ὁπότε καὶ μόνον θὰ εἶναι δυνατὸν ν’ ἀπαλλαγῇ ἡ Χώρα ἀπὸ τὴν ἀνταρσίαν, καὶ ὅταν ἡ Κυβέρνησις ἐπιτελέσῃ τὸ καθῆκον της, ἂς εἶναι βέβαια ὅτι ἀνταποκρίνεται ὄχι μόνον εἰς τὸν σκοπόν, διὰ τὸν ὁποῖον συνεκροτήθη ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Συνεργασίας, ἀλλ’ ἀνταποκρίνεται ἀπολύτως καὶ πρὸς τὸ αἴσθημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

§128ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§129Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Ὑπ. Ἐσωτ.). Δὲν πρόκειται νὰ δώσω μακρὰν ἀπάντησιν εἰς τὰς δηλώσεις τοῦ ἀγαπητοῦ φίλου, βουλευτοῦ ἐκ Λέσβου. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐφημερίδα τὴν ὁποίαν ἀνέγνωσεν, εἶμαι βέβαιος, ὅτι δὲν ἀποτελεῖ θέμα, τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἀπασχολήσῃ τὴν Βουλήν. Ἁπλῶς τοῦ ὑπενθυμίζω ὅτι ὅσα γράφονται, εἶναι ἀπάντησις πρὸς ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἐπίσης γράφονται καὶ δὲν ἀνεγνώσθησαν. Καὶ δὲν ἔχω παρὰ μόνον νὰ εὐχηθῶ νὰ μὴ γράφωνται καὶ ὅσα ἀποτελοῦν ἐπίθεσιν, τὰ ἰδικά των, καὶ ὅσα ἀποτελοῦν ἄμυναν, τῶν φίλων μου. Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰλικρινής μου εὐχή. Ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον ἔλαβα τὸν λόγον, εἶναι ὅσα ἐλέχθησαν διὰ τὸν Γενικὸν Γραμματέα τῆς Γενικῆς Διοικήσεως Λέσβου, τὸν κ. Δαράκην. Τὸν διώρισα ἐγώ. Τοῦ κατελογίσθη ὅτι ἔχει συγγενεῖς ὑπευθύνους. Ἀλλὰ μόνον εἰς τὸν Μεσαίωνα ὑπῆρχον τὰ οἰκογενειακὰ ἀδικήματα, ὁπότε τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας καὶ οἱ συγγενεῖς διώκοντο διὰ τὴν εὐθύνην τῶν ἄλλων. Εἰς τὴν σημερινὴν ἐποχὴν τὰ ἀδικήματα εἶναι ἀτομικά.

§130Χ. ΛΑΔΑΣ. Πλὴν τοῦ 35, ὁπότε μᾶς ἐδήμευσαν τὰς περιουσίας.

§131ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Σήμερον ἐκτοπίζονται συγγενεῖς 4ου βαθμοῦ.

§132Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Ὑπ. Ἐσωτ.). Εἰς τὴν ἐποχήν μας τὰ ἀδικήματα εἶναι ἀτομικά, καὶ ὁ Νομάρχης, ὁ σημερινός, τῆς Λέσβου εἶναι γνησιώτατος φορεὺς τῆς ἐννοίας τοῦ Κράτους δικαίου. Στρέφεται ἐναντίον ἐνδεχομένων παρακρατικῶν ὀργανώσεων τῆς δεξιᾶς, καὶ τίθεται ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ἐνόπλων δυνάμεων εἰς τὴν δίωξιν τῶν κομμουνιστικῶν συμμοριῶν. Καὶ διὰ τοῦτο, εἰς δημοσίας δηλώσεις μου, ἀνεκοίνωσα ὅτι ἐκπροσωπεῖ πράγματι τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία θέλει νὰ ἐπιβάλῃ τὸν νόμον καὶ τὸ Κράτος δικαίου. Θὰ εἴμεθα εὐτυχεῖς, καὶ ὁλόκληρος ἡ Κυβέρνησις θὰ ἦτο εὐτυχής, ἐὰν τοιοῦτοι ἦσαν ὅλοι οἱ ἐκπρόσωποί της εἰς τὴν Χώραν.

§133Χ. ΛΑΔΑΣ. Θὰ ἔπρεπεν ὅμως νὰ εἴπητε, ἐὰν ἔχετε πουθενὰ καμμίαν ἐπέμβασιν εἰς τὴν ἐκδήλωσιν τῶν καθηκόντων σας.

§134Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Ὑπ. Ἐσωτ.). Τὸ θέμα εἶναι πολὺ γενικώτερον, ὥστε νὰ πρόκειται νὰ δώσω μίαν παρεμπίπτουσαν ἀπάντησιν.

§135ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Ἠλιάδης ἔχει τὸν λόγον.

§136Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἐγὼ θὰ ὁμιλήσω ἐπὶ ζητήματος σοβαροῦ, καὶ παρακαλῶ νὰ διακόψωμεν δι’ αὔριον, ὅτε θὰ εἶναι παρόντες ὅλοι οἱ βουλευταί, διότι θὰ ὁμιλήσω ἐπὶ μακρόν.

§137Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ὄχι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διακόψωμεν, θὰ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν καὶ ὁμιλήσατε ὅσον θέλετε. Ὁ κ. Λαδᾶς προηγουμένως ὡμίλησεν ἐπὶ μίαν ὥραν.

§138Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖον ἀπασχολεῖ ὁλόκληρον τὸ Ἔθνος, τὸν Ἑλληνισμὸν σύμπαντα, ἔσω καὶ ἔξω τῆς Ἑλλάδος, εἶναι τόσον μέγα καὶ τόσον σπάνιον εἰς τὴν ἱστορίαν μας, ὥστε ὁσονδήποτε καὶ ἐὰν ἠσχολεῖτο κανεὶς μὲ αὐτὸ καὶ ὁσοιδήποτε ρήτορες καὶ ἐὰν παρήλαυνον ἀπὸ τὸ βῆμα αὐτό, ἀσφαλῶς, δὲν θὰ ἐδίδετο εἰς κανένα ὁ χαρακτηρισμός, ὅτι κομίζει γλαῦκα εἰς Ἀθήνας. Ὁμιλῶν τὴν 1ην Φεβρουαρίου ἐπὶ τοῦ τελευταίου ψηφίσματος περὶ χορηγήσεως μερικῆς ἀμνηστίας καὶ μέτρων κατευνασμοῦ, εἶχα παρακαλέσει καὶ ἐγὼ, ὡς ἀνήκων εἰς τὴν Κυβερνητικὴν παράταξιν, νὰ ψηφισθῇ τὸ ψήφισμα ἐκεῖνο, καίτοι ἐδήλουν συγχρόνως, ὅτι δὲν ἀνέμενον κανένα ἀποτέλεσμα. Καὶ τὰ γεγονότα, δυστυχῶς, ἦλθον νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὰ ὅσα τότε εἶχον εἶπει. Καὶ χωρὶς νὰ εἰσέλθω εἰς λεπτομερείας πολλὰς καὶ διαφόρους, ἐρωτῶ ὑμᾶς, ἐρωτῶ τὴν σεβαστὴν Κυβέρνησιν, εὑρισκόμεθα ἢ ὄχι εἰς ἐμπόλεμον κατάστασιν; Διεξάγομεν ἕνα ἰδιότυπον καὶ σκληρότατον πόλεμον ἢ ὄχι; Εἶναι ἀνάγκη, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ληφθοῦν ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέτρα τὰ ὁποία ἐπιβάλλονται ἐν καιρῷ πολέμου ἢ ὄχι; Ἀσφαλῶς εἰς τὰ ἐρωτήματα αὐτά, κάθε ἀπάντησις θὰ εἶναι καταφατική. Καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐρωτῶ, ἐφ’ ὅσον ἀπεδείχθη ἐκ τών πραγμάτων, ὅτι αἱ στρατιωτικαὶ δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι διατίθενται μέχρι στιγμῆς διὰ τὴν πάταξιν τοῦ κακοῦ αὐτοῦ, εἶναι ἀνεπαρκεῖς, διατὶ δὲν γίνεται ἐπιστράτευσις γενική; Διατὶ ἔμειναν ἔξω τοῦ στρατεύματος οἱ κομμουνισταί; Διατὶ καὶ αὐτοὶ δὲν ἐτάχθησαν εἰς τάγματα ἐργατικά, διὰ νὰ ἐργάζωνται καὶ ἐπισκευάζουν ὅσα οἱ σύντροφοι συναγωνισταί των τῆς ὑπαίθρου κρημνίζουν καὶ καταστρέφουν ἢ διατὶ δὲν περιωρίσθησαν εἰς στρατόπεδα, ἀντὶ νὰ φεύγουν ὁμαδὸν εἰς τὰ βουνὰ ἢ μένοντες εἰς τὰς πόλεις μέσα, νὰ ὑποσκάπτουν τὰ θεμέλια τῆς πατρίδος καὶ νὰ ἐνισχύουν παντοιοτρόπως τὴν ἀνταρσίαν; Διατὶ δὲν συλλαμβάνονται οἱ ἀρχηγοὶ καὶ τὰ στελέχη τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος; Τί περιμένομεν; Τὰ ἐρωτήματα αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, τὰ ὑποβάλλω καὶ εἰς σᾶς καὶ εἰς τὴν σεβαστὴν Κυβέρνησιν, διότι τὰ ἴδια ἐρωτήματα θὰ μᾶς ὑποβάλουν αὔριον οἱ ἐκλογεῖς, οἱ ψηφοφόροι μας, ὁ λαός, θὰ μᾶς ἀποστομώσουν καὶ δὲν θὰ τολμήσῃ κανεὶς ἀπὸ ἡμᾶς νὰ τοὺς δώσῃ ἀπολύτως καμμίαν ἀπάντησιν ἱκανοποιητικήν. Ἀλλὰ συγχρόνως φέρομεν καὶ εὐθύνας, διότι εἴμεθα ἐξουσιοδοτημένοι νὰ προασπίζωμεν τὰς τύχας τοῦ Ἔθνους καὶ σήμερον, ἡ γνώμη, ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ εἰς τὰς ἐπαρχίας καὶ εἰς τοὺς συμπολίτας μας, εἶναι ὅτι τὸ καθῆκον μας δὲν τὸ ἐπιτελοῦμεν ἡμεῖς, οὔτε ἡ Κυβέρνησις, ἐφ’ ὅσον οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ παραμένουν ἀσύδοτοι. Δὲν γνωρίζω ἐὰν οἱ λόγοι τοὺς ὁποίους ὑπηνίχθη ὁ προλαλήσας κύριος συνάδελφος περὶ τῶν δυνατοτήτων μας, εἶναι πραγματικοὶ ἢ ὄχι. Ἐγὼ δὲν φαντάζομαι, ὅτι θὰ ἦσαν πραγματικοί. Διότι, ἄλλως, πρέπει νὰ παραδεχθῶμεν, ὅτι καὶ ἡ αὐτοτέλειά μας εἶναι ὑποθετική. Ὁ ἀγὼν εἶναι πολὺ σκληρός, εἶναι ζήτημα μέγα διὰ τὴν Ἑλλάδα, ζήτημα ζωῆς καὶ θανάτου. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν καταλογίζω ὀλιγωρίαν εἰς τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ κεφάλαιον αὐτό, μεγαλυτέραν εὐθύνην πρέπει νὰ καταλογίσω εἰς τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων καὶ τὸν Ἀρχηγόν του, τὸν ὁποῖον σέβομαι καὶ ἐκτιμῶ βαθύτατα, διὰ τὴν ὅλην μέχρι τοῦδε στάσιν τοῦ Κόμματος ἐκείνου, εἰς τὸ ἐσωτερικόν μας ζήτημα. Ἀπεδείχθη, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ λέξις κατευνασμός, τῆς ὁποίας τόση ἔγινε κατάχρησις εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ ἀπὸ τὸν τύπον, τὸν προσκείμενον εἰς τὸ Κόμμα ἐκεῖνο, δὲν εἶχε κανένα ἀπολύτως περιεχόμενον. Ἀπεδείχθη, ὅτι ἡ πολιτικὴ τοῦ Κόμματος ἐκείνου ἦτο πολιτικὴ ἄνευ πυξίδος, συνίστατο μόνον εἰς ἀντιπολίτευσιν συστηματικήν, ἀντιπολίτευσιν κατὰ συνθήκην καὶ ἀντιπολίτευσιν ὄχι σύμφωνον πρὸς τὰ καλῶς ἐννοούμενα συμφέροντα τοῦ τόπου. Διότι ἐὰν ὁ Ἀρχηγός, ὁ σεβαστός μου ἐπαναλαμβάνω Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, συγκατένευε καὶ ἐλάμβανε μέρος εἰς τὴν ἤδη ὑπάρχουσαν Κυβέρνησιν, μετὰ τα τόσα διαβήματα καὶ τὰς τόσας παρακλήσεις αἱ ὁποῖαι πανταχόθεν τοῦ ὑπεβλήθησαν, ἀσφαλῶς σήμερον δὲν θὰ εὑρισκόμεθα εἰς τὸ σημεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον εὑρισκόμεθα.

§139Χ. ΛΑΔΑΣ. Ἐὰν ὅμως συμβῇ νὰ ἔχωμεν ἀποτύχει ὅλοι μαζί, καὶ τοῦ κ. Σοφούλη συμπεριλαμβανομένου, τί θὰ ἐλέγομεν πλέον ἐδῶ πέρα;

§140Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Σᾶς παραπέμπω εἰς τὴν προχθεσινὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Μαρκεζίνη. Λέγω, λοιπόν, ὅτι ἡ εὐθύνη τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων εἶναι μεγάλη, διότι ἐὰν ἐλάμβανε καὶ τὸ Κόμμα αὐτὸ μέρος εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἀσφαλῶς θὰ ἀφῃρεῖτο ἀπὸ τὰς χεῖρας τῶν καθαρμάτων τοῦ Κ. Κ. τὸ τελευταῖον ἀτοῦ εἰς τὸ ὁποῖον πιστεύουν καὶ εἶναι προσκεκολλημένοι, καὶ τὸ ὁποῖον ἐξηγεῖται μὲ τὴν δικήν των γλῶσσαν ὡς ἑξῆς: Θὰ τὸ τεντώσωμε τὸ σχοινὶ ὡς ἐκεῖ ποὺ μποροῦμε, θὰ βαστάξωμε ὅσο μποροῦμε, θὰ κακουργήσωμε, θὰ ἐγκληματίσωμε, θὰ αἱματοκυλίσωμε τὴν Ἑλλάδα, θὰ ἐνσπείρωμεν ὄχι ἁπλῶς τὸν διχασμὸν καὶ τὴν διαίρεσιν, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς ὑφίσταται, ἀλλὰ καὶ τὸν τρόμον, τὸν κόρον καὶ τὴν ἀπελπισίαν εἰς τὴν δεξιὰν παράταξιν, ἕως ὅτου τὴν κλονίσωμεν καὶ φέρωμεν τὸν Ἀρχηγὸν τῶν Φιλελευθέρων εἰς τὴν ἀρχήν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον θὰ τὰ πάρωμεν ὅλα. Αὐτὴ εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, ἡ νοοτροπία τῶν κομμουνιστῶν καὶ δυστυχῶς ἡ πτέρυξ τῶν Φιλελευθέρων ἔγινε συνεργὸς εἰς τὸ σημεῖον αὐτό. Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα δὲν ἠμποροῦσα νὰ τὸ παραλείψω καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς, κ. Λαδᾶ, ἐννοῶ, ὅταν λέγω ὅτι σᾶς καταλογίζω εὐθύνας. Ἡ εὐθύνη θὰ ὑπάρχῃ καὶ οὐδέποτε τὸ κόμμα σας θὰ δυνηθῇ νὰ τὴν ἀποσείσῃ. Ἀλλὰ τὸ κύριον σημεῖον τῆς ἀποψινῆς μου ὁμιλίας, δὲν ἦσαν τὰ δύο αὐτὰ ζητήματα. Μὲ τὴν ἐσωτερικήν μας ἀνταρσίαν εἶναι συνδεδεμένον καὶ κάποιο ἄλλο ζήτημα μεγάλο, διὰ τὸ ὁποῖον πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι πλεῖστοι τῶν συναδέλφων εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν δὲν ἔχουν πλήρη καὶ ἐμπεριστατωμένην γνῶσιν καὶ ἀντίληψιν. Τὸ ζήτημα αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι τὸ ζήτημα τῶν Σλαυοφώνων Μακεδόνων. Ὄταν τὸ 1912, μετὰ τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους, ἠλευθερώθη ἡ Μακεδονία καὶ ἐγκατεστάθη ἐκεῖ τὸ ἐλεύθερον Κράτος, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ καὶ ὅσοι εὑρέθησαν εἰς τὴν Μακεδονίαν, ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ τὴν ἐγκατάστασιν τῶν Ἑλληνικῶν ἀρχῶν, ἐγνώρισαν τί θὰ πῇ νόμος, τί θὰ πῇ Κράτος δικαίου, τί θὰ πῇ προστασία ζωῆς, τιμῆς καὶ περιουσίας. Διότι ἡ Ἑλλὰς καὶ οἱ ἐκπρόσωποί της, παρέσχον ὅλα τὰ μέσα καὶ ὅλα τὰ δείγματα μιᾶς διοικήσεως ὅσον ἔνεστι στοργικῆς, μιᾶς διοικήσεως πατρικῆς καὶ ἀμερολήπτου. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠδύναντο νὰ ἐξέλθουν ἀπὸ τὰς οἰκίας των καὶ σὲ κάθε βῆμα ἔστρεφον τὰ βλέμματά των πρὸς τὰ ὀπίσω διὰ νὰ βλέπουν ἐὰν τοὺς παρακολουθοῦν, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, τῶν ὁποίων ἡ ζωή, τιμὴ καὶ περιουσία ἦσαν εἰς διαρκῆ κίνδυνον, ἀνέπνευσαν ὑπὸ τὴν Ἑλληνικὴν σημαίαν καθ’ ὁλοκληρίαν. Καὶ βεβαίως ἠλπίζαμεν ὅλοι καὶ εὐλόγως ἠξίου ἡ Ἑλληνικὴ πατρίς, ὅτι, ἐὰν ὄχι τίποτε ἄλλο, τοὐλάχιστον αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης θὰ συνέδεον τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς μὲ τὸν τόπον αὐτόν. Δυστυχῶς, ἡ πλάνη μας ὑπῆρξεν οἰκτρά. Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, καὶ πρὸς τιμὴν ὅλων τῶν παρελθουσῶν μέχρι σήμερον Κυβερνήσεων, τὸ λέγω καὶ τὸ τονίζω, δὲν παρέλειψε τὸ παραμικρὸν διὰ τὴν Μακεδονίαν καὶ ἰδίως διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν. Τὰ καλλίτερα σχολικὰ μέγαρα καὶ τὰ περισσότερα, ἔγιναν εἰς τὴν Μακεδονίαν. Τὸ προσωπικὸν τῶν σχολείων τῆς Μακεδονίας, ἐν συγκρίσει μὲ τὸ προσωπικὸν τῶν σχολείων τῆς Παλαιᾶς Ἑλλάδος, ἦτο πληρέστερον καὶ εἰς πολὺ καλλιτέραν μοῖραν. Εἰς τὴν Παλαιὰν Ἑλλάδα, τὸ πλῆθος τῶν σχολείων ἦσαν μονοτάξια καὶ διτάξια. Καὶ ἐβλέπαμε πολλὲς φορὲς σχολεῖα τὰ ὁποῖα ἠρίθμουν 150–200 μαθητάς, μὲ ἕνα καὶ μοναδικὸν διδάσκαλον. Εἰς τὴν Μακεδονίαν αὐτὸ δὲν συνέβη ποτέ. Τὰ περισσότερα ἐθνικὰ οἰκοτροφεῖα καὶ ὀρφανοτροφεῖα ἱδρύθησαν εἰς τὴν Μακεδονίαν καὶ περιέθαλψαν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον Σλαυοφώνους. Καὶ μήπως ἦσαν μόνον αὐτά; Ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ Τουρκοκρατίας ὡς μόνην περιουσίαν εἶχον ἕνα καλάμι καὶ ἕνα ἀγκίστρι, διὰ νὰ ψαρεύουν εἰς τὴν λίμνην τῶν Γιανιτσῶν καὶ τῆς Καστοριᾶς, εὑρέθησαν κτηματίαι μὲ 30–60–100 στρεμμάτων ἐριβώλακος γῆς, γῆς τῆς ὁποίας ἕκαστον στρέμμα τιμᾶται ἀντὶ 30–80 χρυσῶν λιρῶν σήμερον. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὑπὸ τὴν Ἑλληνικὴν πνοήν καὶ τὴν κυανόλευκον, ἐγνώρισαν τὸ νοικοκυριό, ἔμαθον τὸν τρόπον τοῦ ζῆν, ἐξεπολιτίσθησαν, ἔμαθαν νὰ πλύνωνται καὶ νὰ ντύνωνται, ἔμαθαν νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ φέρωνται. Καὶ ἀπὸ πάνω τους, πράγματι ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμὸς δὲν πέρασε σὰν ξένος. Ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμὸς τοὺς ἀνέβασε εἰς σκαλοπάτια ὑψηλότερα καὶ τοὺς ἔφερε κοντὰ εἰς ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι λέγονται πολιτισμένοι. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ποιὸ νὰ εἴπω πρῶτα καὶ ποιὰ νὰ εἰπῶ ἔπειτα; Διὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, μὲ ἕνα λόγον, κατέβαλεν ἡ Ἑλλὰς πᾶσαν προσπάθειαν, πᾶσαν στοργὴν καὶ οὐδεμίαν ἔκαμε διάκρισιν φυλῶν καὶ καταγωγῆς. Διὰ τὸ γενεαλογικόν των δένδρον, εἶναι περιττὸν νὰ σᾶς ἀπασχολήσω. Δὲν θὰ ἰσχυρισθῶ ὅτι ἀνήκουν εἰς τὴν τάδε φυλήν, τὴν τάδε ράτσαν ἢ προέρχονται ἀπὸ τὴν τάδε διασταύρωσιν καὶ ἐπιδρομήν, ἢ εἶναι αὐτόχθονες, ἢ τοῦτο ἢ ἐκεῖνο. Διότι αὐτὸ εἶναι θέμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ὑπάρχουν, ὅπως γνωρίζετε κάλλιστα, διαφωνίαι ριζικαὶ καὶ παμμέγισται. Γεγονὸς εἶναι τοῦτο μόνον, ὅτι αὐτοὶ ὁμιλοῦν μίαν διάλεκτον ξένην, τὴν λεγομένην Σλαυωνικήν, παρεφθαρμένην παλαιὰν διάλεκτον, ἡ ὁποία εἶναι κρᾶμα λέξεων Σλαυϊκῶν, Τουρκικῶν, Ἑλληνικῶν κλπ. Ἀλλὰ παραλλήλως, γεγονὸς εἶναι καὶ τοῦτο, ὅτι εἰς κανὲν στάδιον ἱστορικὸν δὲν σημειοῦνται τοιαῦται φυλαὶ ξενικαί, μονίμως ἢ ἔστω ἐπὶ μακρὸν παραμείνασαι ἐν Μακεδονίᾳ, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερον. Δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν Μακεδονίαν Ἔθνος καὶ φυλὴ εἰδικῶς «Μακεδονική». Καὶ εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ προσέξωμεν, διότι ἀκριβῶς ἐδῶ περιστρέφεται, ἐπάνω— κάτω, ἡ σημερινὴ μεγάλη προπαγάνδα τῶν Σλαυϊκῶν φυλῶν, ἐπὶ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἐθνικοῦ ζητήματος. Ἀπὸ τὴν ὀνομασίαν τοῦ τόπου, ἀπὸ τὴν λέξιν Μακεδονία, προσπαθοῦν νὰ δημιουργήσουν ἴδιον Ἔθνος, ἴδιον λαόν. Λέγομεν ἡμεῖς Πελοποννησίους, Θεσσαλούς, Στερεοελλαδίτας, Νησιώτας, ἀλλὰ δὲν τὸ λέγομεν αὐτὸ μὲ περιεχόμενον ἐθνικόν, διάφορον. Ὅταν λέγωμεν τὰ ὀνόματα αὐτά, ἐννοοῦμεν τοὺς κατοίκους, ἀλλ’ ὡς μέρος τοῦ συνόλου τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς, τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Ἐνῷ οἱ ἐχθροί μας, οἱ ἐπιβουλεῖς τοῦ γένους καὶ οἱ ἐκμεταλλευταὶ τῶν σημερινῶν δυσχερῶν ἡμερῶν μας, προσπαθοῦν ἀπὸ τὴν λέξιν «Μακεδονία», νὰ παραγάγουν ἰδίαν φυλὴν «Μακεδονικήν». Τὸ πρᾶγμα αὐτὸ εἶναι τελείως ἀνιστόρητον, ἀκατανόητον καὶ ἀπαράδεκτον! Ἡ συμπεριφορὰ τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας ἀπέναντι τῶν Σλαυομακεδόνων ὑπῆρξεν, ὄχι ἁπλῶς ἄμεμπτος, ἀλλὰ κυριολεκτικῶς πατρική, ἕως ὅτου ἐξερράγη ὁ πρῶτος εὐρωπαϊκὸς πόλεμος. Τὰ πρῶτα συμπτώματα ἀχαριστίας, τὰ πρῶτα δείγματα τῆς κακίας των, ἐξεδηλώθησαν εἰς τὸν πρῶτον εὐρωπαϊκὸν πόλεμον, ὁπότε οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εὑρέθησαν παρὰ τὸ πλευρὸν τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ διότι ἡ ἀπελευθέρωσίς των ἦτο πρόσφατος — εἶχον περάσει μόλις ὀλίγα χρόνια ἀφ’ ὅτου εἶχον ἐγκατασταθῆ αἱ Ἑλληνικαὶ ἀρχαὶ εἰς τὰ μέρη ἐκεῖνα — ἐλέχθη ὅτι δὲν εἶχον προσαρμοσθῆ ἀκόμη πρὸς τὸ περιβάλλον, ὅτι δὲν εἶχον γνωρίσει καλὰ τὴν Ἑλλάδα, ὅτι εἶχον περάσει δουλείαν τόσων αἰώνων οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, καὶ τέλος πάντων δικαίως ἴσως ἦσαν δύσπιστοι πρὸς ἡμᾶς καὶ τὰ λάθη καὶ σφάλματά των, αἱ κακαὶ προθέσεις των, αἱ τότε ἐκδηλωθεῖσαι, ἀφέθησαν αὐτοῖς καὶ δὲν κατελογίσθησαν εἰς βάρος των. Πλὴν ὅμως, ἐπηκολούθησαν καὶ ἄλλα γεγονότα. Ἔγινεν ἀνταλλαγὴ πληθυσμῶν. Μετὰ τὴν Μικρασιατικὴν καταστροφήν, ὅπως γνωρίζετε. Ἔφυγαν οἱ Τοῦρκοι ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν θέσιν των κατέλαβον οἱ Ἕλληνες πρόσφυγες τῆς Μακεδονίας. Ὁ ἐθνολογικὸς χαρακτὴρ τῆς Μακεδονίας, ὁ ὁποῖος ἦτο καὶ πρὶν Ἑλληνικός, μετὰ τὴν ἐγκατάστασιν τῶν προσφύγων ἔλαβεν ὁριστικὴν χροιάν, καθαρῶς Ἑλληνικήν, διότι μία μειονότης ἀρχικὴ 150–200 χιλ. τότε, ἐπὶ πληθυσμοῦ 2 περίπου ἑκατομμυρίων, ἀσφαλῶς δὲν ἠδύνατο νὰ παίξῃ κανένα ρόλον. Ἐγκατεστάθησαν οἱ πρόσφυγες καὶ ὁ ἐθνολογικὸς χαρακτὴρ τῆς Μακεδονίας ἀπέβη εἰς τὸ ἑξῆς σταθερῶς Ἑλληνικός. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἔγινεν ἡ σύμβασις, νομίζω Καφαντάρη–Μολώφ, μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Βουλγαρίας καὶ ἐπηκολούθησεν ἀνταλλαγὴ πληθυσμῶν. Δὲν γνωρίζω ὅμως ποῖοι παράγοντες — θὰ καταχρασθῶ τῆς ὑπομονῆς σας καὶ τῆς καλωσύνης σας, ἐὰν θελήσω νὰ σᾶς ἀναγνώσω καὶ μερικὰ σχετικὰ ἀποσπάσματα ἐφημερίδων — συνετέλεσαν καὶ ποῖοι πολιτικοὶ τῶν μερῶν ἐκείνων, ὥστε νὰ μὴ φύγῃ τὸ σύνολον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Ἢ διότι ἐπενέβησαν διάφοροι πολιτευόμενοι καὶ τὴν ἀνεχαίτισαν, ἢ διότι ἔλαβον τοιαύτας διαταγὰς ἀπὸ τὸ Κέντρον των, ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ φύγουν, δὲν ἔφυγαν ὅλοι καὶ ἔμεινε μία μικρὰ μερὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Ἡ σημερινή των ὀντότης, καθ’ ὅλην τὴν Μακεδονίαν, ἰδίως δὲ τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν, ὅπου πλεονάζουν, δὲν ὑπερβαίνει κατὰ τοὺς πλέον ἐπιεικεῖς, κατὰ τοὺς πλέον χαριστικοὺς ὑπολογισμούς, τὰς 80 ἢ 90 χιλιάδας.

§141ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μόνον 60.000.

§142Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Εὐχαρίστως δέχομαι, ὅτι ἐγὼ πλανῶμαι, Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους δὲν εἶναι ὅλοι ξένοι πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ὑπάρχει μία μερίς, βεβαίως ἀσήμαντος καὶ ἀσθενής, ἀνερχομένη ἴσως εἰς ἓν ποσοστὸν 10–20%, οἱ ὁποῖοι ἀνέκαθεν, ἐπὶ Τουρκοκρατίας ἀκόμη καὶ μέχρι σήμερον ἔμεινε πιστὴ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἀπέδειξαν αὐτοὶ ὅτι συνέχονται ἀπὸ τὰ αὐτὰ μὲ ἡμᾶς αἰσθήματα καὶ μὲ φρονήματα καθαρῶς ἑλληνικὰ καὶ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς δὲν μπορῶ νὰ κατατάξω εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ἄλλων. Οἱ ἄλλοι ὅμως, κύριοι συνάδελφοι, παρ’ ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα σᾶς εἶπον ἐν ὀλίγοις, διὰ τὴν μεταχείρισιν τῆς ὁποίας ἔτυχον ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, τί ἔπραξαν καὶ πῶς ἀνταπεκρίθησαν; Ἐν ὅσῳ ἔμεναν ἐντὸς τῶν Ἑλληνικῶν συνόρων ἦσαν πάντοτε ἐφεκτικοί, ἦσαν πάντοτε ἐπιφυλακτικοί. Ἦσαν, μπορεῖ νὰ πῇ κανείς, σχῆμα λόγου βέβαια, φρόνιμοι ὡς ὄφεις, κρυψίνοες καὶ ἀπέναντι τῶν ἀρχῶν νομιμόφρονες. Οὐδέποτε, ὅμως, ἔδωσαν κανὲν τεκμήριον τῆς ἀγάπης των πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Δὲν ὑπάρχει γεγονός, εἰς τὸ ὁποῖον μπορεῖ νὰ στηριχθῇ τις, ἵνα ἀμφισβητήσῃ αὐτὰ τὰ ὁποῖα σᾶς λέγω. Πρωτίστως δέ, ὁσάκις μετενάστευον, καὶ συνήθως μετενάστευον πολλοὶ ἀπὸ αὐτούς, μόλις ἐξήρχοντο τῶν ὁρίων τῆς Ἑλλάδος, ἡ πρώτη δουλειά των, κύριοι συνάδελφοι, ἦτο νὰ ἀλλάζουν τὴν τελευταίαν συλλαβὴν τοῦ ἐπωνύμου των καὶ ἂν π. χ. ἕνας ἐλέγετο Ἠλιάδης, ἔπρεπε νὰ λέγεται Ἠλιάδωφ, καὶ ἂν ἐλέγετο Γεωργιάδης, ἔπρεπε νὰ λέγεται Γεωργῆεφ. Ἔτυχε πρὸ καιροῦ εἰς κάποιο ἑστιατόριον τῆς Ὁμονοίας νὰ μὲ πλησιάσῃ ἕνας νέος ὡραῖος, ἐμφανίσιμος, ὁ ὁποῖος μὲ ἐκύτταζε μὲ ἓν μειδίαμα, καὶ ὁ ὁποῖος ἦλθε καὶ ἐκάθησεν εἰς τὸ τραπέζι μου. Τοῦ εἶπον ὅτι δὲν μπορῶ νὰ τὸν καταλάβω ποῖος εἶναι. Τότε μοῦ εἶπε: Κύριε Ἠλιάδη, δὲν μὲ θυμᾶσαι; Ἐγὼ ἤμην μαθητής σου κάποτε. Πῶς λέγεσαι τοῦ εἶπον. Μοῦ δίδει τὴν κάρταν του καὶ βλέπω τὸ ἐπώνυμόν του, Βαλκάνωφ! Τότε ἐνεθυμήθην, ὅτι ἦτο ὁ καλλίτερος μαθητής μου, ὁ ὁποῖος ἐλέγετο Π. Βαλκάνης. Εἶχεν ὑπηρετήσει εἰς τὸν Ἀμερικανικὸν στρατὸν καὶ εἶχεν ἔλθει διὰ νὰ ἴδῃ τὴν οἰκογένειάν του. Ἐγώ, μολονότι τὸν κατάλαβα, ἔκαμα ὅτι δὲν τὸν ἤξευρα καὶ τοῦ εἶπον, δὲν ξεύρω κανένα Βαλκάνωφ. Μοῦ ἀπήντησε τότε, εἶμαι ὁ Π. Βαλκάνης.

§143Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Πόσα στρέμματα, τοῦ ἔδωσαν αὐτουνοῦ;

§144Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Σᾶς εἶπον, τὰς καλλιτέρας ἐκτάσεις τῶν ἀποξηρανθεισῶν λιμνῶν.

§145Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Ἐγὼ θὰ ἐπρότεινον νὰ τοὺς τὰ πάρωμε πίσω.

§146Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Ἐνῷ ὅλοι οἱ πρόσφυγες ἀνεξαρτήτως μελῶν, ἔπαιρναν ἕνα κλῆρον, αὐτοὶ ἐὰν εἶχον ἐνήλικας υἱούς, ἔπαιρναν καὶ δύο καὶ τρεῖς κλήρους.

§147ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τί ἔκαμεν ὁ Βαλκάνωφ εἰς τὴν Ἀμερικήν;

§148Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἀσφαλῶς θὰ ἦτο γραμματεύς, ταμίας ἢ πρόεδρος κάποιας ἀνθελληνικῆς ὀργανώσεως. Σημειώσατε, ὅτι αἱ ὑφιστάμεναι παλαιόθεν ἐν Ἀμερικῇ καὶ Καναδᾶ ὀργανώσεις, ἐξακολουθοῦν νὰ ὑφίστανται ζωηρότερον, ἐργάζονται δὲ σατανικώτατα. Πολλὲς φορὲς μοῦ ἔτυχε, τοὺς τελευταίους μῆνας, νὰ ἰδῶ τσὲκ εἰς δολλάρια, ἀποστελλόμενα δῆθεν ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς των ἐκεῖ, πράγματι ὅμως ἀπὸ βουλγαρικὰς ἀνθελληνικὰς ὀργανώσεις, διὰ νὰ διανεμηθοῦν στοὺς καταδιωκομένους «δημοκρατικοὺς πολίτας!». Τοιαύτας ἐπιταγὰς κατέσχον πολλὰς καὶ αἱ Ἀστυνομίαι. Τὰ Σωματεῖα, λοιπόν, καὶ οἱ Σύλλογοι αὐτοὶ ἐκεῖ, ἐξακολουθοῦν νὰ ἐργάζωνται ἐντατικώτερον ἀπὸ ὅ,τι εἰργάζοντο πρίν. Ἡ πρώτη, λοιπόν, δουλειὰ τῶν μεταναστευόντων σλαυοφώνων ἦτο, φεύγοντες ἐξ Ἑλλάδος, νὰ ἀλλάζουν τὸ ἐπώνυμόν των καὶ νὰ ἀρχίζουν νὰ βάλλουν ἀμέσως ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἔμειναν ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος καὶ ἔτυχον τῆς θερμοτέρας περιθάλψεως καὶ τῆς μεγαλυτέρας μερίμνης ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τί ἔκαμον; Ἐνήργησα ἀνακρίσεις τὸν τελευταῖον καιρὸν εἰς βάρος διδασκάλων καὶ διδασκαλισσῶν, οἱ ὁποῖαι ἐμεγάλωσαν μέσα εἰς Οἰκοτροφεῖα Ἑλληνικὰ παιδιόθεν. Ἐγνώριζα ἐγὼ βέβαια τί θὰ διεπίστωνα, ἀλλὰ ἔφριξα κυριολεκτικῶς, ὅταν διεπίστωσα τὴν ἐλεεινότητα τῆς ψυχῆς των, ὅταν διεπίστωσα τὸ μῖσος, τὴν κακίαν, τὴν ἀχαριστίαν, τὸν κατατρεγμὸν τὸν ὁποῖον ἠσθάνοντο μέσα τους διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία τόσες δεκαετηρίδες τοὺς περιέθαλψε στοργικώτατα! Πολλοὶ ἀπὸ αὐτούς, ὅταν κατέρρευσεν ἡ Ἑλλάς, ἐπανηγύρισαν. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔλεγον, εὐφυολογοῦντες εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος, «Οὔμπρι Μάρκο». Εὑρέθη ἔφεδρος σλαυόφωνος ἀξιωματικὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ, μεγαλώσας καὶ ἀνατραφεὶς εἰς οἰκοτροφεῖα καὶ ἐκπαιδευτήρια Ἑλληνικά, μὲ τὴν κατάρρευσιν, νὰ βγάλῃ τὸ πηλήκιόν του, νὰ τὸ βάλῃ κάτω καὶ νὰ τὸ ποδοπατήσῃ, φωνάζοντας: «Τώρα πέθανε ἡ Ἑλλάς. Τώρα εἴμεθα ἐλεύθεροι». Καὶ μόλις, κύριοι συνάδελφοι, ἦλθον τὰ πρῶτα ὑπολείμματα καὶ ράκη ἐκεῖνα, τοῦ μόλις πρὸ ὀλίγου ἐνδόξου στρατοῦ τῶν Ἀλβανικῶν ὀρέων, μόλις ὑπεστάλη ἡ ἔνδοξος σημαία μας ἀπὸ τὴν Τρεμπεσίνα καὶ ἐπήραμε τὸν κατήφορο, αὐτὰ τὰ καθάρματα, κύριοι συνάδελφοι, ὡς πρώτην δουλειά τους ἔσχον τὴν ἀνύψωσιν ἀμέσως Βουλγαρικῶν σημαιῶν εἰς τὰ σχολεῖα καὶ τὰς ἐκκλησίας των.

§149ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Παρακαλῶ, μέσα εἰς τὰ πρακτικὰ νὰ μὴ ἀναγραφῇ, ὅτι ὑψώθησαν σημαῖαι Βουλγαρικαί, διότι δι’ ἐθνικοὺς λόγους, δὲν συμφέρει ἡ ἀναγραφὴ τοιούτων πραγμάτων.

§150Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἐγὼ αἰσθάνομαι τὴν ὑποχρέωσιν νὰ διαφωτίσω τὴν Βουλήν, καὶ ἡ σεβαστὴ Κυβέρνησις ἂς κανονίσῃ τὴν θέσιν καὶ της πορείαν της καὶ ἐὰν παραβαίνω τοὺς κανονισμοὺς καὶ τοὺς τύπους, νὰ μὲ ἀνακαλέσῃ εἰς τὴν τάξιν.

§151ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν ἐγένετο αὐτὸ εἰς ὅλα τὰ χωριά.

§152Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἀλλοίμονον ἐὰν ἐγίνετο εἰς ὅλα τὰ χωριά! Ἔβαλαν, λοιπόν, τὶς Βουλγαρικὲς σημαῖες στὰ καμπαναριὰ καὶ τὰ σχολεῖα των, κατέβηκαν στοὺς δρόμους καὶ ἔκαμαν ἁψῖδες διὰ νὰ ὑποδεχθοῦν τοὺς Γερμανούς, τοὺς Ἰταλοὺς καὶ τοὺς Βουλγάρους! Αὐτὴ ἦτο ἡ ἀνταπόδοσις τῶν ὅσων εἶχον ἴδει ὑπὸ τὴν Ἑλλάδα! Ἐντὸς ὀλίγου, μόλις ἐγκατεστάθησαν οἱ κατακτηταί, καὶ ἰδίως μόλις διεδέχθησαν τοὺς Γερμανοὺς αἱ Ἰταλικαὶ ἀρχαὶ εἰς τὰ γλοιώδη ἑρπετὰ τοῦ Καπιτωλίου, ἀπεχαλινώθησαν τελείως συνηνώθησαν μαζί τους οἱ ἀχάριστοι αὐτοὶ ὄφεις, καὶ ἔδρασαν ἀπὸ κοινοῦ κατὰ τῆς Ἑλλάδος, καὶ τὶ δὲν ἔκαμαν, κύριοι συνάδελφοι, εἰς βάρος τῶν γηγενῶν Ἑλλήνων καί, πρωτίστως, τῶν ἀτυχῶν προσφύγων, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν οἱ Ἡρακλεῖς τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς τὸν βορρᾶν; Ἐν ἀντιθέσει πρὸς πολλοὺς πρόσφυγας, ἰδίως τῶν συνοικισμῶν τῶν μεγάλων πόλεων καὶ πρὸς τιμήν των, οἱ πρόσφυγες τῆς Μακεδονίας καὶ ἰδίως τοῦ Νομοῦ Καστοριᾶς, τὸν ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀντιπροσωπεύω, οἱ πρόσφυγες λέγω αὐτοὶ γυμνοί, ἄστεγοι, πυροπαθεῖς, κατεστραμμένοι, νηστικοί, ξυπόλητοι, ἀξιοδάκρυτοι, ἐφώναζον: Πατρίδα Ἑλλάδα, Μεγάλη Ἑλλάδα! (Χειροκροτήματα— μπράβο, μπράβο), λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, μὲ τὰ περίφημα ἐκεῖνοι τάγματα ἐρεύνης, τὰ ὁποῖα κατήρτισαν δῆθεν διὰ τὸν ἀφοπλισμὸν τοῦ τόπου οἱ κατακτηταὶ καὶ διὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἠρεμίαν καὶ ἀδιατάρακτον ἐκμετάλλευσιν καὶ ἐπικαρπίαν τῆς περιφήμου νίκης των ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, οἱ σλαυόφωνοι αὐτοὶ ἠσχημόνουν κατὰ κόρον ἐπὶ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος. Δὲν ἔμεινε χωρίον τὸ ὁποῖον νὰ μὴ ἐλήστευσαν, νὰ μὴ ἐπυρπόλησαν, νὰ μὴ κατέστρεψαν ἐντελῶς. Δὲν ἔμειναν ἄνθρωποι ποὺ νὰ μὴ ἐγνώρισαν τὰς φυλακάς. Ὁ ἔχων τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ὁμιλῇ ἔμεινεν ἐπὶ μακρὸν ὅμηρος τῶν Ἰταλῶν, ὡς καὶ ὁ υἱός μου, καὶ ἀπὸ τοὺς 130 μὲ τοὺς ὁποίους εἴμεθα φυλακισμένοι, οἱ 63 ἐτυφεκίσθησαν, ἐνῷ περιμέναμε καὶ ἡμεῖς οἱ ἄλλοι, ἡμέραν μὲ τὴν ἡμέραν τὴν σειρὰν καὶ θέσιν μας εἰς τὰ ἐκτελεστικὰ ἀποσπάσματα τῶν θρασυδείλων ὀρδῶν τοῦ Ντοῦτσε. Ἀλλὰ ἐμεσολάβησεν ἡ ἀπόβασις εἰς τὴν Σικελίαν, ἐπῆλθον τὰ πρῶτα συμπτώματα τῆς Ἰταλικῆς καταρρεύσεως ἔβαλαν νερὸ οἱ Ἰταλοὶ εἰς τὸ κρασί των καὶ οἱ Γερμανοὶ ποὺ ἀντικατέστησαν τοὺς Ἰταλούς, ἤνοιξαν τὰς φυλακάς. Ἄλλως θὰ σᾶς παρακολουθοῦσα καὶ ἐγὼ νοερῶς τώρα, ὅπως καὶ τόσοι ἄλλοι ἀθῷοι καὶ ἀτυχεῖς Ἕλληνες πατριῶται. Αὐτὰ ἔκαμαν οἱ σλαυόφωνοι καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς 4ετίας. Ὑπῆρξαν μάστιξ πολὺ μεγαλυτέρα ἀπὸ τοὺς Ἰταλοὺς καὶ τοὺς Γερμανούς, διότι — καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ μὲ πιστεύσετε εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ἀπολύτως — ἂν ἔλειπαν αἱ ἔχιδναι αὐταί, τὰ καθάρματα αὐτά, οὔτε οἱ Ἰταλοὶ θὰ μᾶς ἐπείραζαν, οὔτε οἱ Γερμανοί. Αὐτοὶ ἦσαν οἱ ὑποκινηταί, αὐτοὶ τοὺς παρεῖχον ὅλα ἐκεῖνα τὰ στηρίγματα ἄνευ τῶν ὁποίων δὲν θὰ ἠδύνατο ὁ κατακτητὴς νὰ κάμῃ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔκαμεν, εἰς τὸν δυστυχῆ ἐκεῖνον τόπον. Σεῖς, οἱ ἐντεῦθεν τοῦ Ὀλύμπου, βέβαια, δὲν εἴχατε τὴν ἀτυχίαν νὰ ἔχετε εἰς τὸν τόπον σας τοιούτους καὶ δι’ αὐτὸ τὰ ἰδικά σας παθήματα ἀνάγονται εἰς ἐποχὴν μεταγενεστέραν, ἐνῷ τὰ ἰδικά μας παθήματα, τῶν Ἑλλήνων τοῦ βορρᾶ, ἤρχισαν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς καταρρεύσεως. Τὰ ἰδικά μας ἤρχισαν ὅταν ἐνεφανίσθη καὶ ἐπεξετάθη τὸ ἀπαίσιον ἐκεῖνο συγκρότημα, ἡ κακοήθης ἐκείνη μαφία ποὺ λέγεται Κ.Κ.Ε. Τότε ἤρχισαν τὰ βάσανα τὰ ἰδικά σας, ἐνῷ τὰ ἰδικά μας ἤρχισαν ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς καὶ ὀφείλονται εἰς τὰς ἐχίδνας αὐτάς, εἰς τοὺς ἀσυνειδήτους αὐτοὺς ἀπανθρώπους, τοὺς βαρβάρους τὴν ψυχήν, διότι ἂν καὶ τὸ ἐλάχιστον ἴχνος πολιτισμοῦ ἐσώζετο εἰς τὴν ψυχήν των, ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ λόγους εὐγνωμοσύνης τοὐλάχιστον, καὶ ἂν ἀκόμη ἠσθάνοντο, ὅτι δὲν ἀνῆκον εἰς τὴν φυλήν μας, ἁπλῶς καὶ μόνον διὰ λόγους πολιτισμοῦ καὶ εὐπρεπείας καὶ εὐγνωμοσύνης λέγω, ἔπρεπε νὰ φερθοῦν διαφορετικά. Ἡ διαγωγή των, κάθε ἄλλο παρὰ ἀξία εὐφήμου μνείας ὑπῆρξεν. Ἐπολέμησαν πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς — δὲν μποροῦσαν νὰ κάμουν καὶ διαφορετικὰ — ἀλλὰ καὶ ηὐτομόλησαν κατὰ 100δας καὶ δὲν ηὐτομόλησαν μόνον ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠδύναντο νὰ αὐτομολήσουν! Καὶ ὄχι μόνον ηὐτομόλησαν ἀλλὰ μετέβησαν κατόπιν καὶ εἰς τὴν Βουλγαρίαν καὶ ἐφωδιάσθησαν ἀπὸ ἐκεῖ μὲ χρήματα, μὲ ἱματισμούς, μὲ πᾶσαν ἐνίσχυσιν, ἠθικὴν καὶ ὑλικὴν καὶ κατέπλευσαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὄχι πλέον ὡς αὐτόμολοι, ὡς ἄνθρωποι ντροπιασμένοι, ποὺ ὤφειλαν νὰ ζοῦν ὑπὸ σκιάν, ἀλλὰ ἦλθον μὲ ἄλλην σελίδα τῆς ἱστορίας, μὲ τὸ φύλλο γυρισμένο, διότι ηὐτομόλησαν μὲν εἰς τοὺς Γερμανοὺς καὶ τοὺς Ἰταλούς, ἀλλὰ ἐγύρισαν ὡς πράκτορες τῶν Βουλγάρων. Αὐτὰ ἔκαμαν, κύριοι. Ἔχω ἐδῶ σωρείαν ἐφημερίδων, μὲ τὰς ὁποίας δὲν θέλω νὰ σᾶς κουράσω καὶ διὰ τοῦτο εἶχον παρακαλέσει τὸν σεβαστόν μου κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Βουλῆς, νὰ ὁμιλήσω μίαν ἄλλην ὥραν. Πάντως, θὰ ἀσχοληθῶ, δι’ ὀλίγων, μὲ τὴν διαγωγήν των τώρα τελευταίως, μετὰ τὴν ἔκρηξιν τοῦ κινήματος τοῦ Κ.Κ.Ε. Ὅταν ἐσχηματίσθη τὸ ΕΑΜ, τοὐλάχιστον εἰς τὰ μέρη μας, ὅλοι ὅσοι ἦσαν εἰς θέσιν κάποιαν πληροφορίαν νὰ πάρουν καὶ κάπως νὰ ἐνημερωθοῦν μὲ τὴν κίνησιν, αὐτήν, ἦσαν προσεκτικοὶ ἐρευνηταὶ καὶ δὲν κατελαμβάνοντο ἐξ ἀπίνης. Ἀλλὰ πολλοί πονοῦντες τὴν Πατρίδα των καὶ ἐνδιαφερόμενοι διὰ τὴν κατάστασίν της, ἐνεγράφησαν καὶ ἐνετάχθησαν εἰς τὰς τάξεις τοῦ ΕΑΜ, νομίζοντες, ὅτι προσφέρουν ὑπηρεσίαν εἰς τὴν Πατρίδα. Κανεὶς ἐξ αὐτῶν δὲν ἐνεγράφη, κύριοι συνάδελφοι, κανεὶς σλαυόφωνος δὲν ἔλαβε μέρος ἀρχικῶς, πλὴν ἐλαχίστων παλαιῶν κομμουνιστῶν, διότι αὐτοὶ ἐπίστευον, ὅτι τὸ κίνημα ἦτο μᾶλλον ἐθνικόν, ἐθνικιστικὸν Ἑλληνικὸν καὶ δὲν εἶχον τὴν διάθεσιν νὰ ἀναμιχθοῦν εἰς μίαν τοιαύτην κατάστασιν, διότι αἱ ἐσώτεραι σκέψεις των ἦσαν πάντοτε, ἡ ἕνωσις μὲ τὴν Βουγαρίαν καὶ μοναδικός των σκοπός, ἡ ἀπόσπασις τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας καὶ προσάρτησίς της εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Καὶ ἔγραφον μάλιστα εἰς τὰ πηλήκιά των, διὰ νὰ εἶναι ἐν τάξει μὲ τοὺς κατακτητάς, «Ἀξονο—μακεδονο—βουλγαρικὸν κομιτᾶτον», μὲ δύο κεντημένας μικρὰς βουλγαρικὰς σημαίας γύρω καὶ πᾶσα προσπάθειά των δὲν ἀπέβλεπεν εἰς τίποτε ἄλλο, παρὰ εἰς τὴν ἀπόσπασιν τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἐνόμιζον, ὅτι εἶχεν ἔλθει ἡ στιγμὴ καὶ ὅτι ἡ συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου δὲν ἦτο ἁπλοῦς χάρτης καὶ δι’ αὐτὸ ἀπεκαλύφθησαν τελείως. Οἱ Ἰταλοὶ ὅταν διέγνωσαν τὴν κίνησιν αὐτήν, ἠθέλησαν νὰ δημιουργήσουν κάποιο ἀντίρροπο διότι ἐνδιεφέροντο καὶ αὐτοὶ διὰ λογαριασμόν των, διὰ τὴν κατάκτησιν ὡρισμένων Νομῶν τῆς Ἑλλάδος ἰδίως, τῶν γειτνιαζόντων πρὸς τὴν Ἀλβανίαν καὶ συγκεκριμένως ἐνδιεφέροντο διὰ τὴν Ἤπειρον καὶ τοὺς Νομοὺς Καστοριᾶς καὶ Φλωρίνης καὶ δὲν τοὺς συνέφερε νὰ πιστευθῇ ὅτι οἱ Νομοὶ αὐτοὶ κατοικοῦνται ἀπὸ Βουλγάρους καὶ δέον νὰ προσαρτηθῶσιν εἰς τὴν Βουλγαρίαν! Σημειώσατε, ὅτι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἡ Βουλγαρία ἐχωρίζετο ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ σύνορα μὲ μίαν νοερὰν μόνον γραμμὴν καὶ ἐλευθέρως εἰσήρχοντο οἱ Βούλγαροι εἰς τὴν Ἑλλάδα. Οἱ Ἰταλοὶ ὅταν εἶδαν τὸν κίνδυνον αὐτὸν τῶν Νομῶν τοὺς ὁποίους διεξεδίκουν, ἔκαμαν μίαν στροφὴν καὶ ἐζήτησαν ἀπὸ ὡρισμένους Ἕλληνας, ἐνδιαφερομένους διὰ τὰ κοινά, νὰ τοὺς ὑποβληθοῦν ὑπομνήματα καὶ στοιχεῖα, διὰ τῶν ὁποίων νὰ ἀπεδεικνύετο ἡ Ἑλληνικότης τῶν μερῶν αὐτῶν. Δὲν φαντάζομαι, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι τὸ ἔκαμαν αὐτὸ οἱ Ἰταλοὶ διότι μᾶς ἀγαποῦσαν. Πάντως, μποροῦμε νὰ εἰποῦμε, ὅτι ἐβοήθησεν ὁ μεγάλος Θεὸς τῆς Ἑλλάδος, διότι δὲν ἠξεύρομεν ποία θὰ ἦτο ἡ τύχη μας ἐν περιπτώσει νίκης τοῦ Ἄξονος, καὶ ἐὰν οἱ Ἰταλοὶ δὲν ἤρχοντο εἰς ἀντίθεσιν μὲ τοὺς Σλαυομακεδόνας, διότι ἤθελαν τοὺς Νομοὺς αὐτοὺς νὰ τοὺς προσαρτήσουν εἰς τὴν Ἀλβανίαν. Ὅταν ὅμως ὁ Ἄξων ἤρχισε νὰ κλονίζεται ἔκαμαν καὶ αὐτοὶ στροφήν. Ἔπαυσαν νὰ ζητοῦν τὴν ἕνωσιν μὲ τὴν Βουλγαρίαν. Εἶπαν ἡμεῖς εἴμεθα «Μακεδόνες» καὶ ἡ Μακεδονία πρέπει νὰ ἀνήκῃ εἰς τοὺς Μακεδόνας, ἡ Ἑλλὰς εἶναι ξένη νὰ ὑπάγῃ ἀπ’ ἐκεῖ ποὺ ἦλθε. Ἡμεῖς θὰ ζήσωμεν εἰς αὐτὸν τὸν τόπον καὶ θὰ τὸν κάμωμεν αὐτόνομον. Οὕτω, ὅταν ὁ Ἄξων ἤρχισε νὰ κλονίζεται ἔρριξαν τὸ σύνθημα τῆς αὐτονομίας. Σὺν τῷ χρόνῳ ὅμως κατάλαβαν, ὅτι ἡ καταδίκη καὶ μοῖρα τοῦ Ἄξονος ἦτο ὁριστική. Ἐν τῷ μεταξὺ ἠνδρώθη τὸ Κ.Κ.Ε. ἡ «πατριωτική!» αὐτὴ ὀργάνωσις—Θοῦ Κύριε φυλακὴν τῷ στόματί μου—καὶ ἐπεξέτεινε τοὺς πλοκάμους του εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα. Εἰς αὐτοὺς τοὺς Νομοὺς οἱ Σλαυόφωνοι ἐκτεθειμένοι πλέον ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, μὴ δυνηθέντες νὰ ἑνωθῶσι μὲ τὴν Βουλγαρίαν ἢ νὰ σχηματίσωσι Κράτος αὐτόνομον δὲν εἶχον ἄλλην πλέον διέξοδον, παρὰ μόνον τὸ σωτήριον Κ.Κ.Ε., τὸ ὁποῖον τοὺς ἔδωσεν εὐχαρίστως τὴν χεῖρα, τοὺς ἐσυγχώρησεν ὅλα τὰ ἀνομήματα, ὅλους τοὺς βανδαλισμούς, ὅλα τὰ ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα ἔκαμαν εἰς βάρος τῆς ὁλότητος τῶν Ἑλλήνων, γηγενῶν καὶ ἰδίως προσφύγων καὶ τοὺς ἀγκάλιασε μόνον καὶ μόνον, διὰ νὰ ἀποκτήσῃ κάποιο λαϊκὸν ἔρεισμα καὶ τοῦτο διότι ὁ Ἑλληνικὸς κόσμος, ὁ ὁποῖος εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς κατοχῆς τοὺς θεωροῦσε ἐργαζομένους, κατὰ τῶν κατακτητῶν, εἶχε πλέον ἀντιληφθῆ τὴν παγίδα καὶ ἀπεῖχε. Καὶ οἱ Σλαυόφωνοι οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐκτεθειμένοι εὗρον τὸ Κ.Κ.Ε ὡς καταφύγιον θεόπεμπτον καὶ ἔδωσαν τὰς χεῖρας, διὰ νὰ θάψουν ἀπὸ κοινοῦ τὴν Ἑλλάδα! Ἐν τῷ μεταξὺ ἐξειλίχθησαν τὰ γεγονότα ραγδαίως. Κατέρρευσεν ὁ Ἄξων καὶ ἤρχισαν αἱ διάφοροι χῶραι τῆς Εὐρώπης νὰ ἀπελευθεροῦνται. Ἀλλὰ τότε ἐνέσκηψε, κύριοι συνάδελφοι, ἕνας ἄλλος τυφών, ὁ τυφὼν τοῦ Πανσλαυϊσμοῦ. Κατὰ τὴν ταπεινήν μου γνώμην, οὐδεμία διάκρισις πρέπει νὰ γίνεται μεταξὺ τοῦ παλαιοῦ Πανσλαυϊσμοῦ τοῦ καιροῦ τοῦ Ἰγνάτιεφ καὶ τοῦ σημερινοῦ. Ὁ σημερινὸς μάλιστα εἶναι πολὺ σκληρότερος, πολὺ ἐπικινδυνωδέστερος, πολὺ πλέον ἀχαλίνωτος. Δυστυχῶς, ὅπως συνέβη καὶ εἰς ἄλλας φάσεις τῆς Ἱστορίας, δὲν προϋπῆρχε μεταξὺ τῶν συμμάχων πρόγραμμα, τὸ τὶ θὰ ἐγίνετο μετὰ τὴν πτῶσιν τῶν ἐχθρῶν καὶ πῶς θὰ διενέμοντο αἱ χῶραι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀπηλευθερώνοντο καὶ τὰ μέρη τὰ ὁποῖα θὰ ἀπεσπῶντο ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Καὶ δι’ αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, προέκυψαν τόσα ζητήματα τὰ ὁποῖα μᾶς κρατοῦν καὶ ἡμᾶς ἀναστάτους σήμερον. Αἱ τελευταῖαι δηλώσεις τοῦ μεγάλου φιλέλληνος κ. Τσῶρτσιλ, αἱ ὁποῖαι δὲν διεψεύσθησαν οὐδαμόθεν, μᾶς ἤνοιξαν μίαν μικρὰν πτυχὴν τῶν διατρεξάντων. Καὶ εἶπεν ἐκεῖνος, ὅτι διαρκοῦντος τοῦ πολέμου, ἡ Ρωσία, διὰ τὴν ὁποίαν ἐκτυποῦσε κάθε Ἑλληνικὴ καρδιά, διὰ τὴν ὁποίαν ἠσθανόμεθα ἡμεῖς ἰδίως, οἱ μικρασιᾶται εὐγνωμοσύνην, διὰ τὴν ἔναντι τῆς Τουρκίας προστασίαν, ἡ Ρωσία αὐτὴ κατὰ παράβασιν κάθε ἠθικῆς τάξεως, κάθε ἠθικοῦ νόμου γραπτοῦ καὶ ἀγράφου, διετύπωσεν ἀξιώσεις ἐπὶ ἐδαφῶν Συμμάχου, ὁ ὁποῖος πρῶτος ἔγινεν ὁλοκαύτωμα καὶ ὁ ὁποῖος μόνος ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του ἐναντίον τοῦ τότε κολοσσοῦ, ὁ ὁποῖος ἐλέγετο Ἄξων καὶ ὁ ὁποῖος σύμμαχος συνετέλεσεν εἰς τὸν θρίαμβον τὸν τελικὸν τῆς Ρωσίας, μὲ τὴν ἡρωϊκὴν του ἄμυναν ἐπὶ δίμηνον ἐναντίον, ὄχι πλέον τῶν ὀρδῶν τοῦ Μουσσολίνι, ἀλλ’ ἐναντίον τῶν σιδηρῶν μεραρχιῶν τοῦ Χίτλερ! Τὴν συμβολὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸν συμμαχικὸν ἀγῶνα, διότι κατώρθωσε μετὰ τὴν ἧτταν καὶ τὸν ἐξευτελισμὸν τῶν Ἰταλῶν, νὰ ἀπασχολήσῃ ἐπὶ δύο μῆνας καὶ τὴν Γερμανίαν, τὴν ἀνεγνώρισαν ἐπανειλημμένως διακεκριμέναι προσωπικότητες. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἐλησμόνησαν οἱ σημερινοὶ Ρῶσοι καὶ ἤγειραν θρασυτάτας ἀξιώσεις ἐπὶ ἐδαφῶν μας, ἐπὶ ἐδαφῶν τοιούτου συμμάχου!

§153Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡμεῖς παραπονούμεθα ἐναντίον αὐτῶν ποὺ κατευθύνουν καὶ πιστεύουν αὐτὴν τὴν πολιτικὴν τῆς Ρωσίας καὶ ὄχι ἐναντίον τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ.

§154Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Εὐχαριστῶ διὰ τὴν διακοπήν, ἡ παρατήρησίς σας εἶναι ὀρθοτάτη. Ἡ Ρωσία ἔχει ἐδάφη ἀχανῆ, ἐν τούτοις ἀπὸ τοὺς κρατοῦντας σήμερον, διετυπώθη ἡ ἀξίωσις νὰ τοὺς δοθῇ ἡ Θεσσαλονίκη καὶ ὅταν τοὺς ὑπεδηλώθη τὸ ἄνομον καὶ παράλογον τοῦ αἰτήματος, προεβλήθη δι’ ἄλλης ὁδοῦ ἡ ἀξίωσις διὰ μίαν μικρὰν νῆσον, ἔστω καὶ εἰς τὰ Δωδεκάνησα, διὰ νὰ ἀνθρακεύουν δῆθεν τὰ πλοῖα των, ἀλλὰ πρὸς τιμήν της ἡ τότε Κυβέρνησις, οὔτε συζήτησιν ἐδέχθη. Σήμερον, κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τὴν Αὐστραλίαν μέχρι τῆς Ἀγγλίας διασχίζουν δύο ὠκεανοὺς τὰ πλοῖα καὶ δὲν ἀνθρακεύουν πουθενὰ καὶ ἀπὸ τὸν Εὔξεινον Πόντον μέχρι τοῦ Αἰγαίου Πελάγους, ἔπρεπε νὰ ἀνθρακεύσουν τὰ Ρωσικὰ πλοῖα! Μετέπειτα ἐγεννήθη ζήτημα στενῶν ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ δὲν κατώρθωσεν ὁ Πανσλαυϊσμὸς νὰ ἐπιτύχῃ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἐπεδίωκε καὶ δὲν εὑρέθη ἄλλη διέξοδος τελικῶς παρὰ ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν ὀλίγων Σλαυοφώνων τῆς Ἑλλάδος! Ἐὰν ἐχορηγεῖτο διέξοδος εἰς τὴν Ρωσίαν πρὸς τὸ Αἰγαῖον διὰ τῶν Στενῶν ἢ ἐὰν ἐχορηγεῖτο δι’ ἑνὸς σημείου τῆς Θράκης διέξοδος, εἶμαι βέβαιος ὅτι σήμερον, δὲν θὰ ὑπεφέραμε τὴν πίεσιν τὴν ὁποίαν ὑφιστάμεθα, ἀπὸ τὸν ὄγκον τὸν Σλαυϊκόν. Εἴμεθα θύματα καὶ ὑφιστάμεθα ὅλην αὐτὴν τὴν πίεσιν διότι χρειάζεται θάλασσα, διότι θέλει νὰ κατεβῇ εἰς τὸ Αἰγαῖον καὶ παραπέρα ὁ Πανσλαυϊσμός! Καὶ ἐπειδὴ αἱ δυνατότητες αἱ ἄλλαι ἀπεκλείσθησαν, στηρίζεται καὶ ἐκμεταλλεύεται τοὺς ὀλίγους Σλαυοφώνους τῆς Μακεδονίας μας, διὰ νὰ κατορθώσῃ νὰ ἐπιτύχῃ δι’ ἄλλης ὁδοῦ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον οὔτε εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, οὔτε εἰς τὴν Ἀλεξανδρούπολιν, οὔτε εἰς καμμίαν νῆσον τοῦ Αἰγαίου κατώρθωσε νὰ ἐπιτύχῃ. Καὶ ὑποστηρίζουν τοὺς Σλαυοφώνους, ἐνῷ τὸ πλεῖστον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἶναι δοσίλογοι καὶ ἔπρεπε νὰ εἶχαν δικασθῆ. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω, κύριοι συνάδελφοι, διάφορα γραπτὰ ἐπίσημα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα διὰ πρώτην φορὰν θὰ ἀκούσετε καὶ τὰ ὁποῖα δεικνύουν τὴν δρᾶσιν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἰς τὴν Βουλγαρίαν καὶ τὴν Γιουγκοσλαΐαν καὶ τὰς βλέψεις καὶ ἐπιδιώξεις των, διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς «Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου». Καὶ σᾶς ἐρωτῶ πότε καὶ εἰς ποῖον στάδιον τῆς Ἱστορίας εὑρέθησαν Σλαῦοι εἰς τὰς ἀκτὰς τοῦ Αἰγαίου; Ποία ἱστορία ἀναφέρει τοιοῦτον γεγονός;

§155Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Πταίει τὸ ἠλίθιον Κράτος τὸ Ἑλληνικὸν τὸ ὁποῖον δὲν ἐφήρμοσεν εἰς τὸ παρελθὸν τὰ ἴδια μέτρα τῶν γειτόνων μας, διὰ τοὺς ἐλαχίστους Σλαυοφώνους, ὅπως ἔπραξαν ἐκεῖνοι δι’ ὀγκώδεις Ἑλληνικοὺς πληθυσμοὺς τῶν χωρῶν των καὶ τοὺς ἐξηφάνισαν.

§156Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Δὲν γνωρίζω καμμίαν Ἱστορίαν ἡ ὁποία νὰ λέγῃ, ὅτι ἦσαν ποτὲ ἐγκατεστημένοι Σλαῦοι εἰς τὰς ἀκτὰς τοῦ Αἰγαίου. Τοὐναντίον γνωρίζω, ὅτι ὄχι μόνον εἰς τὸ Αἰγαῖον Πέλαγος ἀλλὰ εἰς ὅλην τὴν Μεσόγειον καὶ τὸν Εὔξεινον Πόντον, αἱ ἀκταὶ εἰς ἀρκετὸν βάθος, ἀνέκαθεν κατωκοῦντο ὑπὸ Ἑλλήνων. Ἀκούσατε τὶ λέγει μία ἀπόφασις τοῦ Πανσλαυϊσμοῦ τοῦ συνεδρίου τῆς Πράγας. «ΖΗΤΕΙ-

ΤΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΣ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΤΗΣ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ».

«ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΝΣΛΑΥΪΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

ΕΙΣ ΠΡΑΓΑΝ.

Εἰς τὸ Πανσλαυϊκὸν Συνέδριον τῆς Πράγας ἐδόθη μεγάλη προσοχὴ εἰς τὸ ὅτι οἱ Νοτιοσλαῦοι δὲν ἀπηλευθερώθησαν ἐξ ὁλοκλήρου. Οἱ Σλαῦοι εἰς τὰς ἀκτὰς τοῦ Αἰγαίου ὑποφέρουν ἀκόμη ὑπὸ ξένον ζυγόν. ΕΛΗΦΘΗ ΑΠΟΦΑ-

ΣΙΣ ΟΠΩΣ ΕΓΕΡΘΗ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥ-

ΘΕΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟ-

ΝΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ».

(Ἐφημερὶς «ΙΖΓΚΕΒ» τῆς Σόφιας τῆς 26.10.1945). «Ἡμεῖς δὲν ἀπαρνηθήκαμε «τὸ δικαίωμα» τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ νὰ συνενωθῇ. Ἡμεῖς οὐδέποτε θὰ παραιτηθῶμεν τοῦ δικαιώματός του. Αὕτη εἶναι ἡ ἀρχή μας καὶ τὰς ἀρχάς μας δὲν τὰς ἀπαρνούμεθα ἔναντι οἱωνδήποτε προσωπικῶν συμπαθειῶν. Ὑπάρχουν ἀδέλφια εἰς τὴν «Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου» καὶ ἡ τύχη των δὲν μᾶς εἶναι ἀδιάφορος. Αἱ σκέψεις μας εἶναι πλησίον αὐτῶν καὶ ἡμεῖς φροντίζομεν δι’ αὐτούς. Ἡμεῖς θὰ προβλέψωμεν ὅπως πάντες οἱ Μακεδόνες ἑνωθοῦν εἰς τὴν Πατρίδα των. Σᾶς εὔχομαι ὅπως ἡ Μακεδονία, καὶ ὅπως πάντες οἱ Μακεδόνες μίαν ἡμέραν νὰ εἶναι ἠνωμένοι εἰς τὴν κοινότητά των τὴν Μακεδονίαν». (Ἐπευφημίαι: Ζήτω ἡ ἠνωμένη Μακεδονία). Ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ λόγου τὸν ὁποῖον ὁ Τίτο ἐξεφώνησεν εἰς Σκόπια τὴν 11 Ὀκτωβρίου 1945. Ὁ λόγος οὗτος ἐδημοσιεύθη εἰς τὸν Μακεδονικὸν Τύπον καὶ τὰς Ἐφημερίδας τοῦ Βελιγραδίου. Ἐπίσης κατεχωρήθη εἰς τὸ «Δελτίον τῆς ΝΟΦ». Ἐπίσης ἐξετυπώθη εἰς φυλλάδια εἰς τὴν Σλαυο–Μακεδονικὴν διάλεκτον τὰ ὁποῖα ἐκυκλοφόρησαν ἐν Γιουγκοσλαυΐᾳ καὶ εἰς τὸ Ἐξωτερικόν. Θὰ σᾶς διαβάσω τὰ σπουδαιότερα διὰ νὰ μὴ σᾶς κουράσω πολύ. —Τὴν 2.8.1946 ἐν Σκοπίοις ἑωρτάσθη πανηγυρικῶς ἡ ἐπέτειος τοῦ ΙΛΙΝΤΕΝ καὶ ταὐτοχρόνως ἐγένετο καὶ τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας. Εἰς τὸ Συνέδριον τοῦτο πλὴν τῶν ἐπισήμων ἀντιπροσώπων τῶν Λαῶν τῆς Γιουγκοσλαυΐας παρέστησαν καὶ οἱ Πρόξενοι τῆς Μεγάλης Βρεταννίας καὶ τῆς Τουρκίας. —Εἰς τὸ δημοσιώτερον μέρος τῶν Σκοπίων, τὸ στάδιον τοῦ Τίτο ἐτοποθετήθη τεράστιον πανώ, εἰς ὃ ἦτο ἀναγεγραμμένη μὲ παχέα γράμματα ἡ περικοπὴ τοῦ ἐκφωνηθέντος τὴν 11. 10. 1945 ἐν Σκοπίοις λόγου τοῦ Τίτο σχετικῶς μὲ τὴν ἐνσωμάτωσιν τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας εἰς τὴν Γιουγκοσλαυΐαν δηλαδὴ τὴν συνένωσίν της μὲ τὴν Λαϊκὴν Μακεδονικὴν Δημοκρατίαν. Συγκεκριμένως εἰς τὸ πανὼ ἦτο ἡ φράσις «Ἡμεῖς δὲν ἀπαρνηθήκαμε τὸ δικαίωμα ὅπως ὁ Μακεδονικὸς Λαὸς ἑνωθῇ. Ἡμεῖς τὰς ἀρχάς μας δὲν τὰς ἀπαρνούμεθα διὰ προσωπικὰς συμπαθείας. Ὑπάρχουν ἀδέλφια εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου διὰ τὴν τύχην τῶν ὁποίων δὲν ἀδιαφοροῦμεν. Αἱ σκέψεις μας εἶναι πρὸς αὐτοὺς καὶ φροντίζομεν δι’ αὐτούς. Ἡμεῖς ἐμμένομεν εἰς τὴν ἀρχὴν ὅπως οἱ Μακεδόνες ἑνωθοῦν εἰς τὴν μητέρα πατρίδα των». (Ἴδε περιγραφὴν εἰς Ἐφημερίδα Σκοπίων «ΝΟΒΑ ΜΑΚΕΝΤΟΝΙΑ» τῆς 3.8.1946). «Ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ Πατριωτικοῦ Μετώπου τῆς Βουλγαρίας (Δημητρώφ—νῦν Πρωθυπουργὸς—Σημείωσις Γ.Κ.Α.Μ.Θ.) ἔκαμε τὰς κάτωθι δηλώσεις πρὸς τὸν ἀνταποκριτὴν τῆς «ΜΠΟΡΜΠΑ»: Αἱ ἐκλογαὶ εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ ΠΙΡΙΝ θὰ διεξαχθοῦν μὲ τὸ γενικὸν σύνθημα διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῆς Βουλγαρίας τοῦ Πατριωτικοῦ Μετώπου καὶ διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν πλέον στενῶν σχέσεων καὶ στενῆς συνεργασίας μὲ τὴν νέαν Γιουγκοσλαυίαν ὡς μόνην ὁδὸν διὰ τὴν τελικὴν ἐπίλυσιν τοῦ Μακεδονικοῦ ζητήματος. Ἡ νίκη τοῦ Πατριωτικοῦ Μετώπου εἰς τὰς ἐκλογάς, ἡ ἀδελφωσύνη, καὶ ἡ ἑνότης τῆς Βουλγαρίας τοῦ Π. Μ. καὶ τῆς νέας Γιουγκοσλαυικῆς Ὁμοσπονδίας θὰ ἀπομακρύνουν τὰ ἐμπόδια διὰ τὴν Ἐθνικὴν Ἀπελευθέρωσιν τοῦ συνόλου τοῦ Μακεδονικοῦ Ἔθνους». (Ἐφημερὶς «ΠΙΡΙΝΣΚΟ ΝΤΕΛΟ» τῆς Ἄνω Τζουμαγιᾶς τῆς 20.8.1945). Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν λόγον τοῦ Δημητρώφ (τέως Γενικοῦ Γραμματέως τῆς Γʹ Διεθνοῦς, Προέδρου τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Βουλγαρίας, καὶ ἤδη Πρωθυπουργοῦ) ἐκφωνηθέντα ἐνώπιον τῆς Βουλγαρικῆς Ἐθνοσυνελεύσεως τὴν 24.12.1945 εἰς ἀπάντησιν τοῦ λόγου τοῦ Θρόνου. (Ἐφημερὶς Σόφιας «ΜΑΡΟΤ» τῆς 26.1.45). «Τὸ Πατριωτικὸν Μέτωπον, φρονεῖ, ὅτι πρέπει νὰ πράξωμεν τὸ πᾶν ὥστε ἡ Μακεδονία ἅπαξ διὰ παντὸς νὰ παύσῃ νὰ εἶναι τὸ μῆλον τῆς ἔριδος εἰς τὰ Βαλκάνια, νὰ καταστῇ αὕτη συνδετικὸς κρίκος μεταξὺ Βουλγάρων καὶ Σέρβων, μεταξὺ τῆς νέας Βουλγαρίας καὶ τῆς νέας Γιουγκοσλαυΐας. Οὐχὶ διαμοιρασμὸς τῆς Μακεδονίας, οὐχὶ ἀγὼν διὰ τὴν ἀπόκτησίν της, ἀλλὰ σεβασμὸς τῆς θελήσεως τῶν Μακεδόνων, τὸ βασικὸν τμῆμα τῶν ὁποίων ἐπέτυχε τὴν Ἐθνικήν του ἐλευθερίαν καὶ τὴν ἐθνικήν του ἰσοτιμίαν ἐντὸς τῶν πλαισίων τῆς Γιουγκοσλαυϊκῆς Ὁμοσπονδιακῆς Ἐθνικῆς Δημοκρατίας». Βλέπετε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἐδῶ ὁμιλεῖ πάλιν διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ συνόλου τοῦ «Μακεδονικοῦ» Ἔθνους, ἐνῷ, εἶπον καὶ προηγουμένως καὶ εἶναι γνωστὸν ὅλους σας, ὅτι Μακεδονικὸν Ἔθνος δὲν ὑπῆρξε ποτέ, παρὰ μόνον ὡς Ἑλληνικόν. «Εἰς τὸ Ἀνατολικὸν Τμῆμα τῆς Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου κατοικοῦν 269 χιλιάδες Μακεδόνες, εἴς τινας δὲ Νομοὺς ἀντιπροσωπεύουν οὗτοι τὴν πλειοψηφίαν καὶ εἰς τρεῖς ἐκ τούτων τὴν ἀπόλυτον πλειοψηφίαν, ὡς π. χ. εἰς τὸν Νομὸν Φλωρίνης ὅπου οἱ Μακεδόνες, ἀνέρχονται εἰς 67,9% ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ πληθυσμοῦ, εἰς τὸν Νομὸν Καστορίας 75,2%, εἰς τὸν Νομὸν Ἐδέσσης 54,8%, περιοχὴν Γουμενίτσης 43,7%, περιοχὴν Πτολεμαΐδος 38,9%, περιοχὴν Γιανιτσῶν 31,8%, Νομοῦ Θεσσαλονίκης (πλὴν πόλεως) 27,6% καὶ Σερρῶν 13%. Μετὰ τὴν συμφωνίαν τῆς Βάρκιζας ἡ τρομοκρατία εἰς βάρος τοῦ Μακεδονικοῦ πληθυσμοῦ ἐνετάθη. Εἰς τὴν Ἑλλάδα δροῦν 120 μοναρχοφασιστικαὶ συμμορίαι μὲ 15.000 ἀντάρτας. Κατὰ μῆκος τῶν συνόρων 8.000 Μακεδόνες κατέφυγον εἰς Βουλγαρίαν, ἅπαντα τὰ χωρία ἠρημώθησαν καὶ ὁ πληθυσμὸς ἔφυγε διὰ νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του. Εἰς τὸν Ἐθνικο—ἀπελευθερωτικὸν ἀγῶνα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ 90.000 Μακεδόνες ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου ἔλαβον μέρος καὶ ἔσχον 2.733 νεκροὺς καὶ σήμερον ἀγωνίζονται διὰ τὴν «πλήρη ἐλευθερίαν των», ἀποκατάστασιν Δημοκρατικοῦ καθεστῶτος ἐν Ἑλλάδι καὶ ἀποχώρησιν τῶν ξένων στρατευμάτων, ἐπὶ τῶν ὁποίων στηρίζονται οἱ μοναρχοφασίσται. Ὁ ἀγὼν οὗτος ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ τερματισθῇ μὲ ἐπιτυχίαν καὶ πλήρη νίκην τῶν Ἑλληνικῶν καὶ Μακεδονικῶν Δημοκρατικῶν δυνάμεων, τοῦτο δὲ σημαίνει νίκην καὶ ἐπιτυχίαν τῆς Δημοκρατίας εἰς τὰ Βαλκάνια». (Δηλώσεις τοῦ Δημήτρη ΒΛΑΧΩΦ δημοσιευθεῖσαι εἰς τὴν «ΡΑΜΠΟΤΝΙΤΣΕΣΚΟ ΝΤΕΛΟ» τῆς 3.10.46). «Δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν ὅτι χρειάζεται ν’ ἀγωνιζώμεθα μὲ ὑπομονή, αὐταπάρνησι καὶ καθημερινῶς γιὰ νὰ μπορέσουν καὶ τ’ ἄλλα δύο τμήματα τῆς Μακεδονίας μας νὰ προσαρτηθοῦν εἰς τὴν Λαϊκὴν Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας καὶ γιὰ νὰ πραγματοποιηθῇ τὸ ὄνειρον κάθε ἐντίμου Μακεδόνος, ποὺ εἶναι νὰ ἑνωθῇ ὁ Μακεδονικὸς Λαὸς εἰς ἐλεύθερον Κράτος μέσα στὴν Ο.Λ.Δ. τῆς Γιουγκοσλαυΐας. Δὲν θὰ πρέπει νὰ λησμονῶμεν ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι μόνον ἐπιθυμία τοῦ Μακεδονικοῦ Λαοῦ, ἀλλὰ ὅλων τῶν Γιουγκοσλαυϊκῶν Λαῶν, καὶ οἱ ὁποῖοι ἐβοήθησαν νὰ ἐλευθερωθῇ τὸ τμῆμα τῆς Μακεδονίας τοῦ Ἀξιοῦ, καὶ οἱ ὁποῖοι ἐπίσης θὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ἕνωσις ὁλοκλήρου τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ». (Εἰς ἐπιστολὴν τοῦ Δημήτρη Βλαχὼφ δημοσιευθεῖσαν εἰς τὴν «ΝΟΒΑ ΜΑΚΕΝΤΟΝΙΑ» τῆς 6.8.1946 καὶ ἀπευθυνομένην εἰς τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας ὅπερ συνῆλθεν εἰς Σκόπια τὴν 2.8. 1946). Ἡ 2.8.1946 εἶναι ἔνδοξος ἡμερομηνία διὰ τὴν ἱστορίαν τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ διότι θ’ ἀποτελέσῃ τὴν ἀμετάτρεπτον ἀπόφασίν του νὰ συνεχίσῃ τοὺς ἀγῶνας διὰ τὴν πλήρη ἐνσωμάτωσιν εἰς τὴν Ὁμόσπονδον Γιουγκοσλαυΐαν καὶ τῆς Μακεδονίας τοῦ Πιρὶν καὶ τοῦ Αἰγαίου, πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ ὀνείρου τῶν Μακεδόνων. Οἱ ἀδελφοὶ Γιουγκοσλαυϊκοὶ λαοὶ θὰ παρέχωσιν ἀμέριστον τὴν ὑποστήριξίν των πρὸς τὸν ἀνωτέρω σκοπόν». (Ἀπὸ ἐπιστολὴν τοῦ Δημήτρη Βλαχώφ, δημοσιευθεῖσαν εἰς τὴν «ΝΟΒΑ ΜΑΚΕΝΤΟΝΙΑ» τῆς 6.8.1946 καὶ ἀπευθυνομένην εἰς τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας, ὅπερ συνῆλθεν εἰς Σκόπια τὴν 2.8.1946). «Τὴν 2.8.1946 συνεκροτήθη εἰς τὴν ἀπελευθερωθεῖσαν Μακεδονίαν ἡ πρώτη συνέλευσις τοῦ Α.Σ.Ν.Ο.Μ. (;) (Ἀντιφασιστικὸν Συμβούλιον διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς Μακεδονίας) τὸ ὁποῖον συνίστατο ἀπὸ ἐλευθέρως ἐκλεγέντας ἀντιπροσώπους τοῦ λαοῦ τῆς ἀπελευθερωθείσης Μακεδονίας τοῦ Ἀξιοῦ. Ἀνεκηρύχθη δὲ τότε τὸ Ἐλεύθερον Λαϊκὸν Μακεδονικὸν Κράτος εἰς ἀδιάσπαστον συμμαχίαν μετὰ τῶν ἄλλων ἐλευθέρων ἐθνικῶν ὁμάδων εἰς τὴν Ο.Λ.Δ. τῆς Γιουγκοσλαυΐας». (Ἀπὸ ἐπιστολὴν τοῦ Δημήτρη Βλαχώφ, δημοσιευθεῖσαν εἰς τὴν «Νόβα Μακεδονία» τῆς 6.8.1946 καὶ ἀπευθυνομένην εἰς τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας, ὅπερ συνῆλθεν εἰς Σκόπια τὴν 2.8.1946). «Ὁ Λαὸς τῆς Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου μάχεται ἐναντίον τῆς φασιστικῆς Ἑλλάδος καὶ ἀγωνίζεται διὰ τὴν ἕνωσίν του μετὰ τῆς Μακεδονικῆς Λαϊκῆς Δημοκρατίας, τοιοῦτον δὲ εἶναι καὶ τὸ πνεῦμα τῶν ἀποφάσεων τοῦ ἐν Σκοπίοις πρώτου συνεδρίου τοῦ Λαϊκοῦ Ἀπελευθερωτικοῦ Μετώπου (Ν.Ο.Φ.) τῆς Μακεδονίας». «Ὁ Μακεδονικὸς λαὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπωφεληθῇ τῶν ἀποφάσεων τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ἀτλαντικοῦ καὶ νὰ ἑνωθῇ, διότι ἡ Μακεδονία ἀποτελεῖ ἰδίαν φυλετικήν, οἰκονομικὴν καὶ ἐθνικὴν δύναμιν». (Ἀπὸ τὸν λόγον τοῦ Δημήτρη Βλαχὼφ ποὺ ἐξεφώνησεν εἰς προεκλογικὴν συγκέντρωσιν ἐν Μοναστηρίῳ τὴν 12.9.1946. Κατεχωρήθη εἰς τὴν «Νόβα Μακεδονία» τῶν Σκοπίων τῆς 22.9.1946). Ἐδῶ θὰ σταματήσω ὀλίγον. Ὁ σκοπός των, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ὁλοφάνερος καὶ τὰ ὅσα φωνάζουν, ὅτι θέλουν δῆθεν νὰ ἀναπνεύσουν καὶ νὰ ἐπιτύχουν συγκοινωνιακὰς εὐκολίας, δὲν εἶναι παρὰ φενάκη. Διότι διαπρεπεῖς καθηγηταὶ ἡμέτεροι καὶ ξένοι, ἐξετάζονιες γεωγραφικῶς τὰ Βαλκάνια, ὅλοι, ἄνευ οὐδεμιᾶς ἀντιρρήσεως, ἰσχυρίζονται καὶ λέγουν, ὅτι ἡ μόνη διέξοδος τῆς Βουλγαρίας εἶναι πρὸς Ἀνατολάς, δηλαδὴ πρὸς τὴν Μαύρην Θάλασσαν. Διότι πραγματικά, ὁ κάμπος ὁ Βουλγαρικὸς τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας, ἔχει ἄνοιγμα πρὸς τὴν Μαύρην Θάλασσαν. Πρὸς τὰ ἡμέτερα σύνορα εἶναι οἱ ὀρεινοὶ ὄγκοι, τοὺς ὁποίους οὔτε δρόμοι βατοὶ ἠμποροῦν νὰ τοὺς περάσουν, οὔτε τραῖνα. Ἡ φυσικὴ διέξοδος τῆς Βουλγαρίας εἶναι πρὸς τὴν Μαύρην Θάλασσαν. Εἶναι τοῦτο ὁμόθυμος γνώμη διαπρεπῶν καθηγητῶν μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τοῦ κ. Ἀμάντου. Ἐπὶ τῇ μετακομιδῇ τῶν ὀστῶν τοῦ Γκότσε Ντέλτσεφ, ὁ Δημήτρη Βλαχὼφ ἐξεφώνησε λόγον, τὴν 11ην Αὐγούστου 1946. Λέγει εἰς αὐτόν: «Ἕν τμῆμα τῆς Μακεδονίας ἠλευθερώθη ἐθνικῶς καὶ ἤδη ἀπολαμβάνει τῶν δικαιωμάτων του. Σήμερον ὅμως ἡ γενέτειρα τοῦ Ντέλτσεφ, ἡ Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου, στενάζει ὑπὸ αἱματηρὸν καθεστώς». «.... Ἡ Ἑλλὰς οὐδὲν δικαίωμα ἔχει οὔτε ἐθνολογικῶς, οὔτε πολιτικῶς, οὔτε καὶ κοινωνικῶς ἐπὶ τῆς Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου». «Ὁ Μακεδονικὸς λαὸς θὰ συνεχίσῃ καὶ εἰς τὸ μέλλον νὰ ἀγωνίζεται ἀπὸ κοινοῦ μετὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῶν προοδευτικῶν δυνάμεων τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ἀνατροπὴν τοῦ τυραννικοῦ καθεστῶτος, τὸ ὁποῖον στηρίζεται ἐπὶ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων ξένης Χώρας. Ὁ λαὸς αὐτὸς θὰ συνεχίσῃ ν’ ἀγωνίζηται διὰ τὴν ἀποχώρησιν τῶν δυνάμεων τούτων ἐκ τῆς Ἑλλάδος, διὰ τὴν ἐγκαθίδρυσιν Δημοκρατικοῦ καθεστῶτος, διὰ τὴν ἐλευθερίαν καὶ ἰσοτιμίαν αὐτοῦ». «Οἱ Βούλγαροι καὶ Γιουγκοσλαῦοι ἀντιδραστικοὶ ἐπιχειροῦν νὰ τορπιλλίσουν τὴν ἑνότητα τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ». Μοναστήριον 19.10.1946. (Ἐκ τοῦ λόγου τοῦ Προέδρου τῆς Μακεδονικῆς Κυβερνήσεως). Εἰς τὴν μεγάλην προεκλογικὴν συγκέντρωσιν ἐν Μοναστηρίῳ ὁ Πρόεδρος τῆς Μακεδονικῆς Κυβερνήσεως Λαζὰρ Κολισέφσκυ, εἶπε: «Σήμερον ἡ παγκόσμιος ἀντίδρασις ὑποστηρίζει μερικοὺς ἀντιδραστικοὺς εἰς τὴν ἀδελφικὴν Βουλγαρίαν ὡς καὶ εἰς ἡμᾶς διὰ νὰ διασπασθῇ ἡ ἑνότης τοῦ λαοῦ μας καὶ νὰ ὑπονομευθῇ ἡ Γιουγκοσλαυϊκὴ Δημοκρατία, διὰ νὰ διασπασθῇ ἡ ἀδελφοσύνη μεταξὺ τῆς Δημοκρατικῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ τοῦ Πατριωτικοῦ Μετώπου τῆς Βουλγαρίας. Αὐτοὶ ἐπιχειροῦν δι’ ὑπομνημάτων νὰ δημιουργήσουν μίαν Αὐτόνομον Μακεδονίαν, ἡ ὁποία θὰ καθίστατο ἀσφαλὴς ὑπὸ τὴν προστασίαν τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Ἡμεῖς δὲν παρητήθημεν τῆς ἑνότητος τῆς Μακεδονίας, ἥτις εἶναι τὸ αἰώνιόν μας ὄνειρον, ἀλλὰ δὲν θέλομεν ἑνότητα ὅπως αὐτοὶ τὴν ἐπιθυμοῦν». (Ἐφημερὶς «Ὀτετσέστβεν Φρὸντ» τῆς Σόφιας, τῆς 20.10.1945). Βλέπετε τὸ ἐνδιαφέρον τους ξεχωρίζει γιὰ μᾶς.

§157Γ. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Μέθοδος πολιτική. Δὲν τοὺς πέρασε ὅμως, τοὺς κατάλαβε ὁ Τρούμαν.

§158Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Παραλείπω πολλά, κύριοι συνάδελφοι. «Πιστεύω ὅτι ὁ ἀγὼν εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου, ὅστις εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάπτυξίν του, εἶναι ἐγγύησις ὅτι προσεχῶς θὰ ἐκμηδενισθῇ τὸ μοναρχοφασιστικὸν καθεστὼς καὶ θὰ ἀποδοθῇ ἡ ἐλευθερία εἰς τὸν λαόν». (Ἀπόσπασμα ἀπὸ γραπτὴν ἔκθεσιν τοῦ Λαζὰρ Κολισέφσκυ, Προέδρου τῆς Λαϊκῆς Μακεδονικῆς Δημοκρατίας, δημοσιευθεῖσαν εἰς τὴν «Νόβα Μακεδονία» τῶν Σκοπίων τὴν 4.8.1946. Ἡ ἔκθεσις αὕτη ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας, λαβὸν χώραν ἐν Σκοπίοις τὴν 2.8.1946). «Τὸ Ν.Ο.Φ. ἐπραγματοποίησε τὴν ἕνωσιν τῶν Μακεδόνων, οἱ ὁποῖοι πρότερον ἦσαν Βουλγαρόφιλοι, Σερβόφιλοι καὶ Ἑλληνόφιλοι. Τὸ Ν.Ο.Φ. εἶναι τμῆμα τοῦ Λαϊκοῦ Ἀπελευθερωτικοῦ Μετώπου τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ ὡς τοιοῦτον ἐξησφάλισεν εἰς τὸν Μακεδονικὸν Λαὸν τὴν πιστὴν συμμαχίαν τῶν ἀδελφῶν Γιουγκοσλαυϊκῶν λαῶν, ἡ ὁποία εἶναι συμμαχία αἵματος καὶ αἰωνία». (Ἀπόσπασμα ἀπὸ γραπτὴν ἔκθεσιν τοῦ Λαζὰρ Κολισέφσκυ, Προέδρου τῆς Λαϊκῆς Μακεδονικῆς Δημοκρατίας, δημοσιευθεῖσαν εἰς τὴν ἐφημερίδα τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας «Νόβα Μακεδονία» τῆς 4.8.1946. Ἡ ἔκθεσις αὕτη ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας, λαβὸν χώραν ἐν Σκοπίοις τὴν 2.8.1946). «Ἡ ἀντιπροσωπεία τῆς Γιουγκοσλαυΐας εἰς τὸ Συνέδριον τῆς εἰρήνης ἐν Παρισίοις ἔθεσε καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἐνσωματώσεως τῆς Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου εἰς τὴν Ὁμόσπονδον Λαϊκὴν Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας καὶ τὸ ζήτημα αὐτὸ θὰ λυθῇ εὐνοϊκῶς». (Ἀπὸ τὸν λόγον τοῦ Μπογόϊε Φώτεφ, Προέδρου τῆς Λαϊκῆς Βουλῆς τῆς Μακεδονικῆς Δημοκρατίας, τὸν ὁποῖον ἐξεφώνησεν εἰς προεκλογικὴν συγκέντρωσιν εἰς Ρεσνάν. Ἴδε «Νόβα Μακεδονία» τῶν Σκοπίων τῆς 22.9.46).

§159Ι. ΚΙΝΙΑΣ. Ἄς τὰ ἀκοῦνε μερικοί.

§160Χ. ΤΟΥΝΤΑΣ. (Ἐν ὀργῇ). Ἡμεῖς εἴμεθα 4 μεραρχίες τὸ 1916 ἐθελοντικὲς στὴ Μακεδονία, ὅταν σὺ ἔκανες ἐπανάσταση! (Θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§161Ι. ΚΙΝΙΑΣ. Ἡμεῖς πολεμήσαμε γιὰ τὴ Μακεδονία, ἐνῷ σεῖς οὔτε τὰ προσέχετε αὐτά.

§162Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. «Δυστυχῶς καὶ μετὰ τὸν σκληρὸν ἀγῶνα, ἕνα τμῆμα τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ δὲν ἑορτάζει τὴν ἐλευθερίαν του καὶ βρίσκεται καὶ σήμερα ἀκόμη ἐκτὸς τῶν συνόρων τῆς Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας καὶ ἐκτὸς τῶν συνόρων τῆς Ὁμοσπόνδου Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Γιουγκοσλαυΐας... Αὐτὸ τὸ τμῆμα ζῇ κάτω ἀπὸ τὴν πλέον μαύρη ἀντίδρασι καὶ τυραννία». «Ὑποθέτω ὅτι ἐκφράζω τὴν ὁμόφωνον θέλησιν ὅλων τῶν ἐθνῶν μας ἐὰν εἴπω ὅτι τὸ Λαϊκὸν Μέτωπον καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸ ὅλοι οἱ λαοί μας, θὰ ἀγωνισθοῦν διὰ νὰ ἑνωθῇ ὁλόκληρος ὁ Μακεδονικὸς λαός. (Ζητωκραυγαὶ ἐκ τοῦ πλήθους, ζήτω ἡ Ἡνωμένη Μακεδονία). (Ἴδε «Νόβα Μακεδονία» τῆς 3.8.46, ἥτις δημοσιεύει τὸν λόγον τοῦ Φρανὲ Φρόλ, ἐκ τῶν ἡγετικῶν στελεχῶν τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης τῆς Γιουγκοσλαυΐας. Ὁ λόγος ἐξεφωνήθη ἐν Σκοπίοις τὴν 2.8.1946 κατὰ τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας). Ἡ ἐφημερὶς Σκοπίων «Νόβα Μακεδονία» τῆς 4.8.46 δημοσιεύει ἔκθεσιν τοῦ Λαζὰρ Κολισέφσκυ, Προέδρου τῆς Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας, γενομένην πρὸς τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας, λαβὸν χώραν ἐν Σκοπίοις: Ἀπόσπασμα ἐκ τῆς ἐκθέσεως: «Ἡ Ὁμόσπονδος Λαϊκὴ Δημοκρατία τῆς Γιουγκοσλαυΐας εἶναι, κατὰ τὸ 1ον ἄρθρον τοῦ Συντάγματος, Ὁμοσπονδιακὸν Κράτος Λαϊκὸν μὲ Δημοκρατικὴν μορφήν, Κοινότης ἰσοτίμων λαῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ τῇ βάσει τῆς αὐτοδιαθέσεώς των, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ δικαιώματος τοῦ ἀποχωρισμοῦ, ἐξεδήλωσαν τὴν θέλησίν των νὰ γίνωσιν ἀπὸ κοινοῦ ὡς Ὁμοσπονδιακὸν Κράτος. Ἡ τοιαύτη ἐξέλιξις τῶν γεγονότων καὶ ἰδίᾳ ὁ κοινὸς ἀγὼν τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ τῆς Μακεδονίας τοῦ Ἀξιοῦ μετὰ τῶν ἄλλων Γιουγκοσλαυϊκῶν λαῶν ἔθεσε τὴν Μακεδονίαν τοῦ Ἀξιοῦ πυρῆνα (κέντρον) διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν καὶ ἕνωσιν ἁπάσης τῆς Μακεδονίας. «Τὸ Μακεδονικὸν ζήτημα ὁλοκληρωτικῶς δύναται νὰ λυθῇ εἰς τὴν νέαν Δημοκρατικὴν Ὁμοσπονδιακὴν Γιουγκοσλαυΐαν καὶ δὲν ἐξέρχεται τῶν ὁρίων ταύτης. Δὲν ὑπάρχει τίποτε φυσικώτερον καὶ τὰ δύο ἄλλα τμήματα τῆς Μακεδονίας, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν Βουλγαρίαν καὶ τὴν Ἑλλάδα νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν ἐλευθέραν Μακεδονίαν». «Ἡ ἐλευθέρα Μακεδονία τοῦ Ἀξιοῦ εἶναι ἤδη πραγματικότης καὶ αὐτὴ εἶναι τὸ κέντρον τῆς Μακεδονικῆς ἑνότητος. Ὡς ἐκ τούτου ἡμεῖς συνιστῶμεν καὶ προσκαλοῦμεν τοὺς ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι σήμερον ὑπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ Βουλγαρίαν νὰ ἐπεκτείνουν τὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν ἐχθρῶν–κατακτητῶν φασιστῶν Ἑλλήνων καὶ Βουλγάρων ὑπηρετῶν αὐτῶν καὶ νὰ ἑνωθοῦν μετὰ τοῦ κέντρου». (Ἀπόσπασμα ἀπὸ λόγον τοῦ Μπάρν Ἀντρέγιεφ, Ὑπουργοῦ τῶν Μεταλλείων τῆς Γιουγκοσλαυΐας). (Ἐφημερὶς «Μακεντόσκο Ζνάμε» Σόφιας τῆς 29.10. 1945). «Ἡ τρομοκρατία εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου παρακολουθεῖται μὲ ἐντεταμένην τὴν προσοχήν, ὄχι μόνον εἰς τὴν Λαϊκὴν Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας, ἀλλὰ καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν Γιουγκοσλαυΐαν. Ὁ Μακεδονικὸς λαὸς εἰς ἐκείνην τὴν περιοχὴν ὑφίσταται πραγματικὴν ἐξόντωσιν. Ἡμεῖς πράττομεν πᾶν τὸ δυνατὸν διὰ νὰ εἰσακουσθῶμεν καὶ κατανοηθῶμεν εἰς τὴν Συνδιάσκεψιν τῆς Εἰρήνης. Ὁ Μακεδονικὸς λαὸς ἀγωνίζεται καὶ θὰ ἀγωνισθῇ διὰ τὴν ἐθνικήν του ἑνότητα, διότι μόνον ἔτσι θὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴν ἐξόντωσιν ἣν ὑφίστανται τὰ ἀδέλφια μας εἰς τὴν Ἑλλάδα. Πιστεύω ἀπολύτως εἰς τὸ λαμπρὸν μέλλον τῶν Νοτιοσλαύων». (Ἀπὸ δηλώσεις τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Μεταλλείων τῆς Γιουγκοσλαυΐας Μπάνε Ἀντρέγιεφ, δημοσιευθείσας εἰς τὴν ἐφημερίδα τῆς Σόφιας «Νόβικα» τῆς 30.9.1946). «Τὶς φυλετικὲς τάσεις τοῦ λαοῦ μας γιὰ τὴν ἕνωσιν ὅλων τῶν διηρημένων κομμάτων του τὶς ὀνομάζουν μερικοὶ τάσεις ἡγεμονίας. Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι ἡγεμονία ὅπως δὲν ἦταν ἡγεμονία καὶ ἡ δίκαιη τάση τοῦ Βουλγαρικοῦ λαοῦ, ὅταν τὸν ἀπελευθέρωσαν τὰ ἀδέλφια οἱ Ρῶσοι καὶ ὅταν ἔγινε ἡ ἕνωσή του μὲ τὴν Ἀνατολικὴ Ρωμυλία. Τὸ ἴδιο δίκαιη καὶ ὀρθὴ εἶναι ἡ ἕνωσι τοῦ λαοῦ μας μὲ τοὺς λαοὺς τῆς Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου καὶ τοῦ Πιρίν». (Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν λόγον ποὺ ἐξεφώνησεν εἰς τὴν Γιουγκοσλαυϊκὴν Ἐθνοσυνέλευσιν τὴν 16.2.1946 ὁ Μακεδὼν Ὑπουργὸς τῶν Μεταλλείων τῆς Γιουγκοσλαυΐας Μπάνε Ἀντρέγιεφ. Ἴδε «Δελτίο τοῦ Ν.Ο.Φ. ὑπ’ ἀριθ. 8 τῆς 20.2. 1946. Ὁ λόγος ἐδημοσιεύθη καὶ εἰς τὰς ἐφημερίδας τοῦ Βελιγραδίου). Εἰς τὴν ἐφημερίδα τῶν Σκοπίων «Νόβα Μακεδονία» τῆς 26.8.1946 ἐδημοσιεύθη προκήρυξις τοῦ 1ου Συνεδρίου τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας (σημ. Γ. Ζ. Πρόεδρον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου εἶναι ὁ Δημῆτρε Βλαχώφ, ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς Γιουγκοσλαυϊκῆς Ἐθνοσυνελεύσεως. Ἀπόσπασμα ἐκ τῆς προκηρύξεως: «Μακεδόνες καὶ Μακεδόνισσες! Εἰς τὸ πρῶτον Συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου ἔλαβον μέρος ὡς ἀγαπητοὶ φίλοι καὶ οἱ ἀπεσταλμένοι τῶν ἀδελφῶν μας ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν τοῦ Πιρὶν καὶ τοῦ Αἰγαίου. Τὸ γεγονὸς τοῦτο, μετέτρεψε τὸ Συνέδριον εἰς μίαν διαδήλωσιν τῆς ἀκλονήτου θελήσεως τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ ὅλων τῶν τμημάτων τῆς Μακεδονίας ὅπως εἶναι ὁλόκληρος ἐλεύθερος καὶ ἡνωμένος μὲ τὴν ἰδικήν μας Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας εἰς τὰ πλαίσια (ὅρια) τῆς Ὁμοσπόνδου Γιουγκοσλαυϊκῆς Δημοκρατίας. Εἰς τὸ πρόγραμμα τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου ἀπὸ τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς δημιουργίας του ἐτέθη ἡ βάσις ὅτι ὁ Μακεδονικὸς λαὸς (ὁλόκληρος) πρέπει νὰ ἑνωθῇ εἰς τὴν Δημοκρατίαν του».

§163Χ. ΤΟΥΝΤΑΣ. Ἡ συχνὴ ἐπανάληψις τῶν ἐγγράφων ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, ἠμπορεῖ νὰ ἀφήσῃ τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὑπάρχουν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ διαφωνοῦντες. Πάντες οἱ εὑρισκόμενοι ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ συμφωνοῦμεν ἀπολύτως καὶ ἡμεῖς οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων ἔχομεν δηλώσει ὅτι ἔναντι τῆς ἀκεραιότητος τῆς Χώρας μας, ὑπάρχει ἐπιβουλὴ τῶν Σλαύων. Αὐτὸ εἶναι ἀπολύτως γνωστοποιημένον καὶ καθωρισμένον. Δι’ αὐτὸ φοβοῦμαι μὴ τυχὸν εἰς τοὺς μὴ γνωρίζοντας τὰς ἀντιλήψεις τῆς αἰθούσης ταύτης, γεννηθῇ ἡ ἐντύπωσις, ὅτι πράγματι ὑπάρχουν ἐδῶ διαφωνοῦντες. Ἡμεῖς διαφωνοῦμεν εἰς κάτι τι ἄλλο, εἰς τὸ ἐὰν τὰ αἴτια, τὰ ὁποῖα ἐδημιούργησαν τὴν ἔντασιν τοῦ ἀνταρτικοῦ ἀγῶνος, εἶναι τὰ α ἢ τὰ β, καὶ ἐὰν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μάχονται εἶναι μόνον ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρονται διὰ τὸν χωρισμὸν τῆς Μακεδονίας ἢ εἶναι καί τινες Ἕλληνες.

§164Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Θὰ καταλήξω κάπου, κύριε συνάδελφε.

§165ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Αὐτὰ ἔχουν σημασίαν καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναγνωσθοῦν, διὰ νὰ τὰ μάθουν καὶ οἱ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§166Χ. ΤΟΥΝΤΑΣ. Φοβοῦμαι μὴ γεννηθῇ ἀντιθέτως ἡ ἐντύπωσις ὅτι ὑπάρχει διαφωνία εἰς τὸ Ἑλληνικὸν Κοινοβούλιον.

§167Χ. ΠΕΤΡΟΛΙΑΣ. Φρονῶ, κ. Ἠλιάδη, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι σοβαρώτατον καὶ ἔπρεπεν ἀπόψε ἡ Βουλὴ νὰ παρίστατο σύσσωμος διότι ἡ κατάστασις ἡ σημερινὴ ἔχει δημιουργηθῆ, ὄχι μόνον εἰς τὴν Μακεδονίαν, ἀλλὰ καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα καὶ φρονῶ, ὅτι μὲ τὰ στοιχεῖα αὐτὰ τὰ διαφωτιστικά, τὰ ὁποῖα ἔχετε, θὰ πρέπει νὰ διαφωτισθῇ ὅλον τὸ Ἔθνος, διότι τὸ ζήτημα αὐτὸ εἶναι ἐξ ἴσου οὐσιῶδες, ὅπως τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας τάξεως καὶ τὸ ζήτημα τῶν Σλαυοφώνων. Δι’ αὐτὸ θὰ παρεκάλουν τὴν Βουλὴν ἐὰν ἔχῃ τὴν καλωσύνην καὶ τὴν εὐχέρειαν νὰ ἀναβάλῃ τὴν συζήτησιν καὶ εἰς τὴν ἑπομένην συνεδρίασιν ὁλόκληρος ἡ Βουλὴ νὰ ἀκούσῃ τὴν διαφωτιστικὴν ἀγόρευσιν τοῦ κ. Ἠλιάδη, διὰ νὰ διαφωτισθῇ ὄχι μόνον ἡ Ἑλλάς, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρος ὁ κόσμος.

§168Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Νομίζω ὅτι ἡ ἀγόρευσις τοῦ κ. Ἠλιάδη πρέπει νὰ ἐκτυπωθῇ εἰς ἰδιαίτερον τεῦχος καὶ νὰ διανεμηθῇ εἰς ὅσον τὸ δυνατὸν εὐρύτερον κύκλον.

§169ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§170Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Καὶ ἐγώ, κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἐπειδὴ ἡ ὥρα παρῆλθε καὶ ἐπειδὴ εἶμαι καὶ κουρωσμένος, θὰ παρακαλέσω εἰ δυνατόν, ἐπειδὴ καὶ τὸ θέμα εἶναι σοβαρόν, νὰ διακοπῇ ἡ συζήτησις ἀπόψε καὶ νὰ συνεχίσωμεν αὔριον.

§171Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ἐὰν διακόψωμεν, κύριε συνάδελφε, τώρα, θὰ συνεχίσωμεν τὴν Παρασκευὴν καὶ δὲν θὰ τελειώσουμε ποτέ. Θὰ σᾶς παρακαλέσω λοιπὸν νὰ συνεχίσετε.

§172Δ. ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ. Θὰ τυπωθῇ εἰς τεῦχος, κύριε συνάδελφε, καὶ θὰ διανεμηθῇ ἡ ἀγόρευσίς σας. Δι’ αὐτὸ νὰ τελειώσετε ἀπόψε καὶ σεῖς καὶ οἱ ἄλλοι κ.κ. συνάδελφοι, διὰ νὰ λήξῃ αὐτὴ ἡ συζήτησις.

§173Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. «Ἡμεῖς (οἱ Μακεδόνες τοῦ Αἰγαίου) σήμερα παρὰ ποτε ξεύρουμε ποιὸν δρόμο πρέπει νὰ βαδίσουμε διὰ νὰ κάνουμε πραγματικότητα τὴν ἐλευθερία μας καὶ νὰ μποῦμε στὴ Λαϊκὴ Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας». (Ἀπὸ τὸν λόγον τοῦ Κεραμιτζῆεφ, τὸν ὁποῖον ἐξεφώνησεν εἰς Σκόπια τὴν 2.8.1946 κατὰ τὸ πρῶτον συνέδριον τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας. Ὁ Κερεμετζῆεφ ἦτο ἀντιπρόσωπος τῶν προσφύγων τῆς «Μακεδονίας τοῦ αἰγαίου». Ἴδε «Νόβα Μακεντονία» τῆς 3.8.1946). Ἀπὸ λόγον τοῦ Κεραμιτζῆεφ, τὸν ὁποῖον ἐξεφώνησεν εἰς Σκόπια. Οὗτος κατάγεται ἀπὸ ἕνα χωρίον τῆς Καστοριᾶς, ἐλέγετο Κεραμιδᾶς καὶ ἔκανε τὸ ὄνομά του Κεραμιτζῆεφ. Εἶναι τελειόφοιτος Ἑλληνικοῦ Γυμνασίου καὶ ἔφυγεν εἰς Γιουγκοσλαυΐαν, ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ τέως Δήμαρχος Σκοπίων, κάποιος Π. Μητρόπουλος σλαυομακεδὼν δικηγόρος, πτυχιοῦχος τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, προπολεμικῶς δικηγόρος εἰς Καστοριάν, Ἐλασίτης, Κουκουές, Νοφίτης, Βούλγαρος κλπ., βυσσοδομῶν τώρα κατὰ τῆς πατρίδος του ὑπὸ τὴν προστασίαν τοῦ Τίτο. Ἀποσπάσματα ἀπὸ ἐπιστολὴν τοῦ Συνταγματάρχου Μέτζο Μέϊκο, στρατιωτικοῦ Διοικητοῦ Σκοπίων, δημοσιευθέντα εἰς τὴν βουλγαρόφωνον ἐφημερίδα «Νέους Καιροὺς» τῆς 26.4.46, ἐκδιδομένην εἰς Τορόντο τοῦ Καναδᾶ. Εἰς τὸ αὐτὸ φύλλον δημοσιεύεται φωτογραφία τοῦ ἀνωτέρω. Ἀναφέρει, ὅτι ἀπεστάλη εἰς Καναδᾶν ὑπὸ τῆς Μακεδονικῆς Κυβερνήσεως, διὰ νὰ συνεγείρῃ τοὺς ἐν Καναδᾷ Μακεδόνας «πρὸς ὑποστήριξιν τῆς Μακεδονικῆς Δημοκρατίας». Κύριοι συνάδελφοι, ἔχει σοβαρωτάτην σημασίαν ἡ φράσις αὐτή. Μᾶς κατατοπίζει εἰς τὸ τί γίνεται καὶ ἀπ’ ἔξω. «Εἰς τὰ μέρη μας ἐξακολουθοῦμε τὸν ἀγῶνα. Εὑρίσκομαι εἰς στενὴν ἐπαφὴν μὲ τοὺς γενεθλίους τόπους μας». «Ἡ πατρίς μας εἰσῆλθεν εἰς τὸ πλαίσιον τῆς Γιουγκοσλαυϊκῆς Ὁμοσπονδίας ὡς ἐλευθέρα ὁμόσπονδος ὁμάς. Ἀλλὰ ἡ ὑπόθεσις δὲν ἐτελείωσεν ἀκόμη. Τὰ συνθήματα τοῦ Κότσε Ντέλτσεφ εἶναι «ἑνιαία ὁλόκληρος Δημοκρατία». Τὸ ἄλλο τμῆμα, ἡ Μακεδονία τοῦ Πιρὶν «Βουλγαρικὴ Μακεδονία) συντόμως θὰ ἑνωθῇ μὲ τοὺς ἀδελφούς της, ἀλλὰ τὸ τρίτον τμῆμα, ὁ γενέθλιος τόπος μας, ἡ Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου εἶναι ὑπὸ κατοχήν. Ἡ πίστις τοῦ λαοῦ μας εἶναι μεγάλη, διότι ὄπισθέν του ἔχει τὴν ἰσχυρὰν ὑποστήριξιν τῶν ἡνωμένων Νοτιοσλαύων, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Στρατάρχην Τίτο καὶ τὴν μεγάλην ὑποστήριξιν τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως». (Ἀπὸ ὑπόμνημα τοῦ πρώτου Συνεδρίου τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας, συνελθόντος τὴν 2.6.1946 εἰς Σκόπια). Εἰς τὸ περιοδικὸν «Νέος ἀγωνιστής», φύλλον ὑπ’ ἀριθ. 43 τοῦ 1946, ἐκδιδόμενον ἐν Σκοπίοις, δημοσιεύεται ὁ Κανονισμὸς τῆς ἀντιφασιστικῆς νεολαίας τῆς Γιουγκοσλαυΐας. «Ἄρθρον 6. Σκοπὸς τῆς ἑνώσεως εἶναι ἡ πραγματοποίησις τῶν δικαίων πόθων τῶν σκλαβωμένων ἀδελφῶν μας ποὺ εὑρίσκονται ἔξω τῶν συνόρων τοῦ πατρίου ἐδάφους νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Ὁμόσπονδον Λαϊκὴν Δημοκρατίαν τῆς Γιουγκοσλαυΐας. Τοῦτο εἶναι ἱερὸν καθῆκον καὶ σκοπὸς τῆς Λαϊκῆς Νεολαίας». «Εἰς τὸ ἄλλο τμῆμα τῆς Χώρας μας, εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου, λυσσᾷ ἡ μοναρχοφασιστικὴ τρομοκρατία. Ὁ Μακεδονικὸς λαὸς ζητεῖ ἀπὸ τὸ Συνέδριον τῆς Εἰρήνης νὰ ἐφαρμοσθοῦν ἐπακριβῶς καὶ ἀμέσως διὰ τὸν λαὸν τῆς Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου, αἱ ἀρχαὶ τοῦ Χάρτου τοῦ Ἀτλαντικοῦ». (Ἀπὸ ὑπόμνημα τοῦ πρώτου συνεδρίου τοῦ Λαϊκοῦ Μετώπου τῆς Μακεδονίας συγκροτηθὲν τὴν 2.8.1946 εἰς Σκόπια, σταλὲν εἰς τὴν Διάσκεψιν τῆς Εἰρήνης ἐν Παρισίοις, φέρον χρονολογίαν 4.8.1946 καὶ δημοσιευθὲν εἰς τὴν «Νόβα Μακεντονία» τῆς 6.8.1946).

§174Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Αὐτὰ τὰ στοιχεῖα κατετέθησαν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν Ἐρεύνης ἢ πρώτην φορὰν ἔρχονται εἰς γνῶσιν τῆς Κυβερνήσεως;

§175Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Τὰ περισσότερα ἐξ αὐτῶν εἶναι κατατεθειμένα.

§176Δ. ΛΟΝΤΟΣ. Πολλὰ ἐδημοσιεύθησαν καὶ εἰς τὴν ἐφημερίδα «Ἐμπρός».

§177Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι ὅλα, διότι ἐκ τῆς ἀναγνώσεως συνάγω, ὅτι ὑπάρχουν καὶ μερικὰ ἄγνωστα.

§178Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Εἶναι γνωστά. Ἐδημοσιεύθησαν σχεδὸν ὅλα εἰς τὸν τύπον.

§179Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ὄχι ὅλα, κύριε συνάδελφε.

§180Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ἐὰν δὲν ἦσαν αὐτὰ ἐν γνώσει τῆς Κυβερνήσεως καὶ δὲν ἔχουν περιέλθει εἰς γνῶσιν τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρεύνης, θὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ σταλοῦν τὸ ταχύτερον, ὥστε νὰ εἶναι πλήρης ἡ συλλογὴ τῶν στοιχείων. Ὅσον ἀφορᾷ δὲ τὴν διαφώτισιν τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, θὰ ἔπρεπεν ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα μὲ ἄλλα περισσότερα, τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Κυβέρνησις ἢ αὐτά, τὰ ὁποῖα ἔχει ἡ Κυβέρνησις, συμπληρούμενα μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔχει ὁ κ. συνάδελφος, νὰ ἀποτελέσουν ἕνα τόμον εἰδικῶν στοιχείων, ἀποδεικνυόντων τὰς βλέψεις ὁμόρων Κρατῶν ἐπὶ Ἑλληνικῶν ἐδαφῶν.

§181Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Κύριε Ρέντη, θέλω νὰ σᾶς ἀνακοινώσω, ὅτι συνεπληρώθη ἡ ἐργασία εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐξωτερικῶν καὶ ἐκδίδεται μία Λευκὴ Βίβλος, ἡ ὁποία περιέχει τὰ περισσότερα τῶν στοιχείων καὶ τὰ περισσότερα τῶν ἐγγράφων, διὰ τῶν ὁποίων ἀποδεικνύεται ἡ κατὰ τῆς Ἑλλάδος ἐπιβουλή. Νομίζω ὅμως, ὅτι μερικὰ ἐξ αὐτῶν — ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τὸ συνάγω αὐτὸ — δὲν εἶναι κατατεθειμένα καὶ δι’ αὐτὸ παρακαλῶ καὶ νομίζω, ὅτι καὶ ἡ Βουλὴ συμφωνεῖ πρὸς τοῦτο, ὅπως ἡ ἀγόρευσις τοῦ κ. Ἠλιάδου μεθ’ ὅλων τῶν στοιχείων, ἐκδοθῇ εἰς ἕνα εἰδικὸν τεῦχος, ὥστε νὰ πάρωμεν ἀπὸ ἐκεῖ ὅ,τι θέλομεν.

§182Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Θὰ εἶναι πλήρης ἔτσι ἡ συλλογή;

§183Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἐγὼ ἠμπορῶ νὰ προσκομίσω καὶ ἄλλα στοιχεῖα.

§184Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Τόσον τὸ καλλίτερον.

§185Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἐφημερὶς «Μπόρμπα», ἀνταπόκρισις ἐκ Σκοπίων, 28 Ἰουλίου 1945. Ἡ «Νόβα Μακεντονία» τῶν Σκοπίων δημοσιεύει τὰ ἑξῆς ἐκ Μοναστηρίου: «Καθημερινῶς διέρχονται τὰ σύνορα καὶ καταφθάνουν νέαι ὁμάδες προσφύγων εἰς Μοναστήριον ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου. Ἐδῶ τοὺς δέχεται Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία τοὺς περιθάλπει. Τὴν Ἐπιτροπὴν βοηθεῖ τὸ Α.Φ.Ζ. (Ἀντιφασιστικὸν Μέτωπον Γυναικῶν) καὶ αἱ Ἀρχαί. Οἱ πρόσφυγες ἀμέσως μετὰ τὴν ἄφιξίν των ἐγγράφονται ὡς ἐθελονταὶ εἰς τὸν Γιουγκοσλαυϊκὸν Στρατόν. Πῶς, κύριοι συνάδελφοι, συμβαίνει αὐτό; «Πρόσφυγας» ὅταν λέγωμεν, ἐννοοῦμεν οἰκογενείας προσφύγων. Πρόσφυγας, ὅταν λέγωμεν, ἀπὸ τὴν Μικρὰν Ἀσίαν ἔξαφνα, ἐννοοῦμεν οἰκογενείας ὁλοκλήρους, πληθυσμοὺς ὁλοκλήρους, σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, ποὺ ἦλθον ἐκ Μικρᾶς Ἀσίας. Πῶς εἶναι δυνατὸν «πρόσφυγες», ἐὰν ἡ λέξις αὐτὴ ἔχῃ τὴν κυριολεξίαν της, νὰ κατατάσσωνται ἅμα τῇ ἀφίξει των εἰς τὸν Γιουγκοσλαυϊκὸν στρατόν; Δὲν πρόκειται ὅμως ποσῶς περὶ προσφύγων. Πρόκειται περὶ τῶν καθαρμάτων ἐκείνων, τῶν ἀθλίων ἐκείνων ὑποκειμένων, οἱ ὁποῖοι εἶναι δοσίλογοι καὶ ἐγκληματίαι καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀτενίσουν τὸν νόμον. Ἔφυγαν καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸν Τίτο, εἰς τὸν Χότζα, εἰς τὸν Α, εἰς τὸν Β, διὰ νὰ ἀποφύγουν τὰς συνεπείας τῶν ἐγκλημάτων των. Καὶ δὲν αἰσχύνονται νὰ τὰ γράφουν αὐτὰ καὶ εἰς τὰ φύλλα των!

§186ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Καὶ διδομένης γενικῆς ἀμνηστίας, θὰ ἐπανέλθουν.

§187Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. «Τὴν 1.9.1946 ἐγένετο εἰς Ντετρόϊτ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἡ δεκάτη πέμπτη σύσκεψις τῆς Μακεδονικῆς Ἀμερικανικῆς Ἑνώσεως, καθ’ ἥν, μεταξὺ τῶν ἄλλων, συνεζητήθη καὶ ἡ κατάστασις τοῦ Μακεδονικοῦ πληθυσμοῦ εἰς τὴν «Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου». Κατ’ αὐτὴν ἐρρίφθη τὸ σύνθημα «ἀγὼν κατὰ τῆς τρομοκρατίας εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου, δημοκρατικὰ δικαιώματα εἰς τὸν Μακεδονικὸν λαὸν ν’ ἀποφασίσῃ μόνος τὴν τύχην του». Οἱ συσκεφθέντες ἐξέφρασαν τὰς συμπαθείας των πρὸς τὴν ἐλευθέραν Λαϊκὴν Δημοκρατίαν τῆς Μακεδονίας ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς Ὁμοσπόνδου Λαϊκῆς Γιουγκοσλαυϊκῆς Δημοκρατίας καὶ ἐδήλωσαν ὅτι οἱ μετανάσται εἶναι ἕτοιμοι νὰ ὑποστηρίξουν τὴν ἐλευθέραν πατρίδα των». «Κατὰ τὴν σύσκεψιν ἀνεπτύχθησαν ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ οἱ ἀγῶνες τοὺς ὁποίους διεξάγει ὁ Μακεδονικὸς λαὸς διὰ τὴν κατάκτησιν τῆς ἐλευθερίας, συμφώνως πρὸς τὴν ἱστορικὴν συμφωνίαν τῆς 2.8.1944, καθ’ ἥν ἡ Μακεδονία δέον ν’ ἀποτελέσῃ τμῆμα τῆς Ὁμοσπόνδου Γιουγκοσλαυΐας. Κατεφέρθησαν κατὰ τοῦ Ἰβὰν Μιχαήλωφ κλπ.». (Ἐφημερὶς τῆς Σόφιας «Μακεντόνσκο Ζνάμε» τῆς 25.11.1946). 1. «Ἡ Μακεδονία τοῦ Αἰγαίου (Σημ. Γ. Κ., ἐννοεῖ τὴν Ἑλληνικὴν Μακεδονίαν) ἐν τῇ πραγματικότητι ἀποτελεῖ Ἐθνικὸν τμῆμα τοῦ Μακεδονικοῦ μας λαοῦ». 2. «Ἡ Χώρα μας δὲν δύναται νὰ μείνῃ ἀδιάφορος ἔναντι τῆς ἐξοντώσεως τοῦ πληθυσμοῦ μας εἰς τὴν Ἑλλάδα, οὔτε ἔναντι τῶν δικαιωμάτων καὶ ἀξιώσεων αὐτοῦ διὰ τὴν αὐτοδιάθεσιν καὶ προσάρτησίν του εἰς τοὺς ἀδελφούς των τῆς Γιουγκοσλαυΐας». (Ἀποσπάσματα ἀπὸ ἄρθρον τῆς «Μπόρμπα» τοῦ Βελιγραδίου τῆς 8.9.1946. Τὸ ἄρθρον τοῦτο ἀνεδημοσίευσε καὶ ἡ «Μακεντόνσκο Ζνάμε» τῆς Σόφιας τῆς 9.9.1946).

§188ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Πρόκειται περὶ τῆς συμφωνίας, τὴν ὁποίαν ἔκαμε τὸ Κ.Κ.Ε. μὲ τοὺς Βουλγάρους.

§189Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Αὐτὰ εἶναι ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρον τῆς «Μπόρμπα» τοῦ Βελιγραδίου. Καὶ κατὰ τὸ «δημοκρατικὸν μέτωπον», οἱ ἡμέτεροι καπακαπῖται διεξάγουν ἀγῶνα κατὰ τοῦ μοναρχοφασισμοῦ! «Ἀνταπόκρισις ἐκ Μοναστηρίου, ἀναφέρει ὅτι αἱ Ἀρχαὶ παρέχουν μεγάλην βοήθειαν εἰς τὰ βασανισμένα ἀδέλφια ἐκ τῆς «Μακεδονίας τοῦ Αἰγαίου», ἅτινα ἐγκατέλειψαν τὰς οἰκίας των καὶ κατέφυγον εἰς τὴν ἐλευθέραν Λαϊκὴν Μακεδονικὴν Δημοκρατίαν. Μέχρι τοῦδε, αἱ Ἀρχαὶ Μοναστηρίου παρεχώρησαν εἰς πολλοὺς πρόσφυγας οἰκίας, γαίας κλπ.». (Ἐφημερὶς «Μακεντόνσκο Ζνάμε» τῆς 25.11.1946). Ἐπίσης σᾶς διαβάζω τὸ ἑξῆς: «Ἡ πρεσβεία τῆς Ὁμοσπόνδου Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Γιουγκοσλαυΐας .... .... (ἀναγινώσκει) ........». Ἐδῶ ὁμιλεῖ περὶ πληθυσμῶν «Γιουγκοσλαυϊκῆς προελεύσεως εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου!». Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Ὅλοι ἐζήσαμεν τὴν τελευταίαν 50ετίαν καὶ γνωρίζομεν τὴν ἱστορίαν τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγῶνος. Σᾶς ἐρωτῶ: Ὑπῆρξε ποτὲ ζήτημα Σέρβων εἰς τὴν Μακεδονίαν μας; Καὶ θὰ σᾶς εἴπω καὶ ἕνα ἄλλο. Νομίζω, ὅτι τὸ 1926 ἐγένοντο δημοτικαὶ ἐκλογαὶ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην καὶ τότε μία ὁμὰς Σέρβων σωβινιστῶν ἐξέθεσεν ὑποψήφιον Σέρβον, ὑποψήφιον ὁ ὁποῖος πῆρε 6 ψήφους!

§190Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Ὄχι, δὲν εἶναι ἔτσι. Ἦτο ἕνας Σέρβος τὴν καταγωγήν, Ἕλλην ὑπήκοος, ὁ ὁποῖος ἔθεσεν ὑποψηφιότητα καὶ ἐπῆρε μόνον τὴν ψῆφον τὴν ἰδικήν του. Ἔτσι ἔχει τὸ ζήτημα.

§191Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἀλλὰ καὶ πάλιν ἐρωτῶ, ποία ἱστορία ἀναφέρει ποτὲ περὶ Σέρβων εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Μακεδονίαν καὶ πότε, ἀπὸ Τουρκοκρατίας μέχρι καὶ τοῦ τελευταίου πολέμου, ἔστω καὶ εἷς σλαυομακεδὼν ἰσχυρίσθη ὅτι εἶναι Σέρβος;

§192Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Κύριε συνάδελφε, σήμερον δὲν ἐμφανίζεται κατ’ εὐθεῖαν διεκδίκησις Σερβική. Τὸ τέχνασμα γίνεται, ὅτι δῆθεν ὑπάρχει κάποια μακεδονικὴ μειονότης, εἰς τὴν ὁποίαν θέλουν νὰ κολλήσουν καὶ τμῆμα τῆς Βουλγαρίας καὶ δι’ αὐτοῦ τοῦ μέσου ἐπιδιώκουν νὰ διεκδικήσουν τὰ τμήματα, εἰς τὰ ὁποῖα δὲν ὑπάρχουν πράγματι καὶ δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ Σέρβοι, ἀλλ’ ὑπάρχουν σλαυόφωνοι καὶ νὰ ἀποδείξουν, ὅτι ὑπάρχουν Σέρβοι εἰς τὴν Μακεδονίαν μας. Αὐτὸ εἶναι τὸ τέχνασμα τῆς ἐμφανίσεως τοῦ τμήματος αὐτοῦ ὡς Σερβικῆς Μακεδονίας.

§193Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Εἰς ἕνα ἄλλο ἄρθρον, ποὺ σᾶς ἀνέγνωσα, γίνεται λόγος περὶ 269.000 κατοίκων σλαυομακεδόνων! Τοῦτο εἶναι ψευδέστατον, διότι ὡς εἶπον οἱ Σλαυόφωνοι, οἵτινες καὶ εἶναι ὅλοι βουλγαρόφρονες, δὲν ὑπερβαίνουν σήμερον εἰς ὅλην τὴν Ἑλληνικὴν Μακεδονίαν τὰς 60–70 χιλιάδας!

§194Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Κατὰ τὴν κατάκτησιν τοῦ Μοναστηρίου ὑπὸ τῶν Σέρβων, εὑρέθη ἕνα γυμνάσιον σερβικὸν μὲ 40 μαθητὰς οὐχὶ ἐκ Μακεδονίας, ἀλλὰ ἐκ Σερβίας. Ἀπὸ Φλωρίνης μέχρι καὶ πέραν τοῦ Μοναστηρίου, ὅλοι οἱ κάτοικοι εἶναι Ἕλληνες, μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι εἶναι σλαυόφωνοι.

§195Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, διὰ νὰ τελειώσω, θὰ σᾶς ἀναγνώσω δύο ἀκόμη σημειώματά μου, ἐν συνεχείᾳ τῶν προγενεστέρων. «Εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου, ὁ Μακεδονικὸς λαὸς συνεσπειρώθη γύρω ἀπὸ τὸ «Μακεδονικὸν Λαϊκὸν Μέτωπον» καὶ ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸ «Ἑλληνοδημοκρατικὸν Μέτωπον» διεξάγει ἡρωϊκὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ «μοναρχοφασισμοῦ». Οἱ Μακεδόνες τῆς «Μακεδονίας τοῦ Πιρὶν» δὲν ἔχουν λόγον νὰ εἶναι εὐχαριστημένοι ἀπὸ τὸ Βασίλειον τοῦ Ἰβὰν Μιχαήλωφ. Οὗτοι εἶναι ὑποστηρικταὶ τῆς Ἑνώσεως τῆς Μακεδονίας. Ἡ Ἕνωσις αὐτὴ δὲν δύναται νὰ εἶναι οὔτε Βουλγαρική, οὔτε Σερβική, οὔτε Ἑλληνική, ἀλλὰ Μακεδονική. Ἡ ἕνωσις πρέπει νὰ στηρίζεται εἰς τὴν βάσιν τῆς Βαλκανικῆς Δημοκρατίας καὶ τὴν θέλησιν τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ». («Ἐφημερὶς «Μακεντόνσκο Ζνᾶμε» τῆς 18.11.1946). «Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σήμερον ἐπιθυμεῖ περισσότερον ὁ λαὸς τῆς Μακεδονίας τοῦ Ἀξιοῦ, εἶναι ἡ ἕνωσις τῶν τριῶν τμημάτων αὐτῆς, ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς Ὁμοσπόνδου Δημοκρατίας τῆς Γιουγκοσλαυΐας. Ὁ λαὸς αὐτὸς ζητεῖ τὸ Πιρίν, τὴν εὔφορον κοιλάδα τοῦ Στρυμῶνος μέχρι τῶν ἐκβολῶν αὐτοῦ, τὴν κοιλάδα τοῦ Ἀξιοῦ μέχρι τῶν ὀχθῶν τοῦ Αἰγαίου, τὰ ὕδατα τῆς λίμνης τοῦ Ὀστρόβου καὶ τῆς λίμνης Καστορίας, τὰς ὄχθας τῆς Μπαστρίτσης, τὴν πόλιν Σέρρας (Κέντρον Σερραίων Ἐπαναστατῶν), τὴν πόλιν Κιλκίς, γενέτειραν τοῦ Γκότσε, τὸ χωρίον Ζαγορίτσανη (Βασιλειάδα), γενέτειραν τοῦ Μεγάλου Μπλαγκόεφ καὶ ἐν γένει τὸ ἱερὸν Μακεδονικὸν ἔδαφος. Οἱ ἀγωνιζόμενοι σήμερον εἰς τὴν Μακεδονίαν τοῦ Αἰγαίου δὲν εἶναι μόνοι. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ποτὲ δὲν εἶχον, τὴν ἐλευθέραν χώραν, τὴν ἔχουν ἤδη καὶ ἐπὶ πλέον ἔχουν τὴν ἀδελφικὴν συμμαχίαν τῶν λαῶν τῆς Ὁμοσπόνδου Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Γιουγκοσλαυΐας καὶ τοὺς μεγάλους Σλαυϊκοὺς λαούς, ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ὁποίων τυγχάνουν τὰ ἰσχυρὰ Σοβιέτ». (Ἐφημερὶς «Μακεντόνσκο Ζνάμε» τῆς 23.9.1946). Κύριοι συνάδελφοι, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπαναλάβω πάλιν, ὅτι ὁμιλῶν περὶ σλαυοφώνων καὶ καυτηριάζων, τὴν ἐλεεινήν των συμπεριφοράν, δὲν συμπεριλαμβάνω τὸ σύνολον. Κάμνω τὴν ἐξαίρεσιν τοῦ ποσοστοῦ τῶν 10, 15, 20%, τὸ ἀνώτατον ὅριον. Οἱ λοιποὶ εἶναι εἰς τὴν κατηγορίαν, εἰς τὴν ὁποίαν τοὺς κατατάσσει καὶ ἡ ἰδική μου συνείδησις καὶ ἡ ἰδική σας καὶ ὅλου τοῦ κόσμου τώρα. Κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τὰ ὀλίγα, τὰ ὁποῖα σᾶς εἶπον, ἀσφαλῶς ἐπείσθητε, ὅλη ἡ Βουλή, ὅτι ἡ ὅλη πολεμική, ἡ ὁποία ἀσκεῖται σήμερον κατὰ τῆς πατρίδος μας, ὡς βάσιν καὶ θεμέλιον ἔχει αὐτοὺς τοὺς ὀλίγους σλαυοφώνους. Γίνεται λόγος «περὶ ἀδελφῶν διωκομένων, πασχόντων, κατακρεουργουμένων καὶ καταστρεφομένων», ἐνῷ εἰς τὴν πραγματικότητα συνέβη ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον. Ἐσφάγησαν, ἐπυρπολήθησαν, κατεστράφησαν, οἱ Ἕλληνες τῆς Μακεδονίας ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἰδίως οἱ πρόσφυγες, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν, κύριοι συνάδελφοι, Ἡρακλεῖς, ὄχι τῆς Μακεδονίας, ἁπλῶς, ἀλλὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Διότι ἐὰν ἐχάνετο, ὃ μὴ γένοιτο, ἡ Μακεδονία, δὲν νομίζω, δὲν φαντάζομαι, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιβιώσῃ ἡ Ἑλλάς. Λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἐκράτησαν τὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν κρατοῦν μὲ τὰ δόντια, κατεστραμμένοι, καμένοι, νηστικοί, ξυπόλητοι, Τιμητικὴ ἐξαίρεσις, κύριοι συνάδελφοι, καὶ εὐτύχημα διὰ τὸ Ἔθνος, ἐνῷ δυστυχῶς, δὲν παρατηρεῖται τὸ αὐτὸ εἰς μερικοὺς συνοικισμοὺς ἄλλων περιφερειῶν. Τὸ Κ. Κ. δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σᾶς τὸ παρουσιάσω. Καὶ χαίρω, διότι καὶ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, τὸ ὁποῖον ἀσφαλῶς δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ ἐμπνέεται ἀπὸ ἰδέας ἐθνικωτάτας, ἀρκετὰ προσεγειώθη καὶ παραδέχεται πλέον ἀπολύτως τὴν ἐκ τῶν ἔξωθεν ἐπιβουλήν....

§196Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Πότε ἐγένετο αὐτὴ ἡ στροφή; Γνωρίζετε, ὅτι ὅταν ἐγένετο τὸ κίνημα εἰς Μέσην Ἀνατολήν, τὸ ἀντεμετώπισε τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων καὶ τὸ ἐκτύπησεν; Ὅταν ἐγένοντο τὰ Δεκεμβριανά, τὰ ἀντεμετώπισε τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. Πῶς λέγετε, δηλαδή, ὅτι προσεγειώθη; Ποῦ ἦτο δηλαδὴ τότε;

§197Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἀσφαλῶς δὲν ἦτο προσγειωμένον τὸ Κόμμα σας, ὅταν ἐγένετο ἡ ἀποσυμφόρησις.

§198Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Πάλιν ἡ ἀποσυμφόρησις. Διατὶ δὲν τὴν κατηργήσατε ἐσεῖς; Τὸ ξέρει ὁ ἀρχηγός σας, πῶς ἐγένετο.

§199Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Εἴπατε ὡραῖα πράγματα, καὶ μὴ χαλᾶτε αὐτὴν τὴν ἐντύπωσιν, κύριε Ἠλιάδη.

§200Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Κύριε Βασιλειάδη, δὲν δύνασθε νὰ μοῦ καταλογίσετε κακὴν πίστιν ἢ ἔλλειψιν τάκτ. Κύριοι συνάδελφοι, ἕως προχθὲς καὶ ἀπὸ τὸ βῆμα ἀκόμη αὐτό, βουλευτής, ἀπὸ τοὺς ἐξέχοντας τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, εὑρέθη ἀγορεύων νὰ λέγῃ, ὅτι αἱ συμμορίαι καὶ ἰδίως τῆς Μακεδονίας, δὲν εἶναι αὐτονομιστικαί.

§201Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Ποιὸς τὰ εἶπεν αὐτά;

§202Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ὁ κ. Καλλιγκάτσης, δι’ ὅλας τὰς συμμορίας, τὰς δρώσας εἰς τὴν Μακεδονίαν.

§203Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Ὄχι, δὲν τὸν εἶπε, κ. Ἠλιάδη.

§204Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Εἶπεν ὅτι αἱ συμμορίαι τῆς Μακεδονίας δὲν εἶναι αὐτονομιστικαί. Καὶ εἶναι ἡ συνεδρίασις τῆς 30ῆς Ἰανουαρίου.

§205Γ. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ. Ὁ κ. Καλλιγκάτσης, ἔδωσεν ἐξηγήσεις καὶ εἶπεν ὅτι τὸ αὐτονομιστικὸν κίνημα δὲν προέρχεται ἔσωθεν, ἀλλὰ ἔξωθεν.

§206Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Πότε;

§207Π. ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ. Τὴν ἑπομένην.

§208Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀποσυμφόρησιν, αὕτη ὑπῆρξε πρᾶξις στρεφομένη κατὰ τοῦ Κ. Κ. Καὶ ὁ τρόπος, κατὰ τὸν ὁποῖον τὴν ἐδέχθη τὸ Κ. Κ. καὶ τὰ ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα εἶχεν.

§209Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἀποτελέσματα κατὰ τοῦ Κ.Κ., κύριε Ρέντη, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὅλοι οἱ ἀποσυμφορηθέντες εὑρίσκονται εἰς τὰ βουνά;

§210Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Σημειώσατε, ὅτι ἐὰν δὲν εὑρίσκῃ δικαιολογίας τὸ Κ. Κ. διὰ νὰ ἐξηγήσῃ, διατὶ δὲν κατῆλθεν εἰς τὰς ἐκλογὰς τῆς 31ης Μαρτίου, δὲν τὰς εὑρίσκει, διότι προϋπῆρξεν ἡ ἀποσυμφόρησις. Ἄλλως θὰ σᾶς ἔλεγεν, ὅτι δὲν κατῆλθον εἰς τὰς ἐκλογὰς διότι εἴμεθα 100, 200 καταδιωκόμενοι. Εἶναι λυπηρόν, ἓν ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖον σᾶς ἐχρησίμευσεν ὡς ἐκλογικὸν τέχνασμα, νὰ τὸ θεωρήσετε, ὅτι ἀποτελεῖ πράγματι μίαν πηγὴν διχογνωμίας.

§211Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἡ ἐξήγησίς σας εἶναι ὀλίγον ἀλχημιστική.

§212Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Ἀφήσατε καὶ ἐφούντωσεν ἡ φωτιὰ εἰς ὅλην τὴν χώραν καὶ τώρα ἔρχεσθε καὶ ὁμιλεῖτε περὶ ἀποσυμφορήσεως.

§213Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Ἐγώ, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα αὐτό, διὰ νὰ προκαλέσω ἐπεισόδια μὲ οὐδεμίαν παράταξιν. Ἐγὼ ἀνῆλθον διὰ νὰ διαφωτίσω τοὺς συναδέλφους μου, τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ νὰ ἐπικαλεσθῶ τὴν Κυβέρνησιν τὴν σεβαστήν, νὰ ἐπικαλεσθῶ τὰ πατριωτικά σας αἰσθήματα καὶ διὰ νὰ μὴ ξεφύγω ἀπὸ αὐτὸ τὸ ζήτημα, τὸ φλέγον δι’ ἡμᾶς. Δὲν ἠξεύρω τὶ αἰσθάνονται, οἱ παρακάτω, εἰς Παλαιὰν Ἑλλάδα, ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι ζοῦμε εἰς τὰ σύνορα, ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι ὑφιστάμεθα πάντοτε πᾶσαν ἐπιβουλήν, οἱ ὁποῖοι ἐτάχθημεν νὰ σηκώνωμεν τὸ πραγματικὸν καὶ τὸ μεγαλύτερον βάρος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δοκιμάζωμεν, τὰ αἰσθήματα, τὰ ὁποῖα δοκιμάζετε ἐσεῖς. Δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ θέσωμεν εἰς τὴν αὐτὴν μοῖραν τὸν κάτοικον τῆς Καστοριᾶς, καὶ τῆς Φλωρίνης καὶ ἄλλων παραμεθορίων περιοχῶν, μὲ τὸν κάτοικον τῶν Πατρῶν, τῆς Καλαμάτας, τῆς Τριπόλεως. Ἡμεῖς, κύριοι συνάδελφοι, πρῶτοι αἰσθανόμεθα πάντοτε τοὺς κτύπους εἰς τὴν πόρταν τοῦ Ἔθνους. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ πόνος ὁ ἰδικός μας εἶναι πολὺ βαθύτερος. Δι’ αὐτὸ καὶ τὰ συμπεράσματά μας εἶναι ἀφθονώτερα καὶ πλέον μελετημένα καὶ θετικά. Καὶ δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ εἶσθε καὶ ἐπιεικέστεροι ἐὰν λέγωμεν καὶ κάτι τι παραπάνω. Καὶ δι’ αὐτὸ ἐπικαλοῦμαι τὴν ἀμέριστον προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως διὰ νὰ λύσῃ αὐτὸ τὸ ἀκανθῶδες ζήτημα τῶν ὀλιγίστων αὐτῶν καθαρμάτων, ποὺ λέγονται σλαυόφωνες ἢ βουλγαρόφωνες, τὸ ζήτημα αὐτὸ δὲν εἶναι παρωνυχίς. Εἶναι τὸ ζήτημα ὅλων τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ σλαυϊσμοῦ εἰς βάρος τῆς Πατρίδος μας μὲ τὴν ἀνήθικον χρησιμοποίησιν τῶν ἐλαχίστων σλαυοφώνων, διὰ νὰ δημιουργοῦν τὰ ὅσα δημιουργοῦνται εἰς βάρος τῆς Πατρίδος μας. Πόσους Γερμανοὺς ἐξεδίωξαν οἱ Πολωνοὶ σήμερον, χωρὶς νὰ δώσουν λόγον εἰς κανένα. Οἱ Ρῶσοι ἐξεδίωξαν ὄγκους μεγάλους Γερμανικοῦ λαοῦ. Ἔπειτα ἔχομεν τόσας ἄλλας προγενεστέρας ἀνταλλαγὰς πληθυσμῶν. Ἔχομεν τὴν ἀνταλλαγὴν τῶν Ἑλληνικῶν πληθυσμῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῶν «Σουδητῶν», τῶν Γερμανῶν τοῦ Τυρόλου κλπ. κλπ. Καὶ δὲν εἶναι ἄδικον καὶ ἁμαρτία διὰ μίαν τόσον ἀσήμαντον μειονότητα καὶ μάλιστα μειονότητα κατωτέρας ἀνθρωπίνης ποιότητος, νὰ ὑποφέρῃ ἡ Πατρίς μας τὰ πάνδεινα; Διότι εἶναι δυνατὸν νὰ παραβληθοῦν οἱ ξυλοκόποι καὶ τσομπάνηδες Σλαυόφωνοι τῆς Μακεδονίας μας, μὲ τοὺς Γερμανοὺς τῆς Πολωνίας καὶ τῆς Ρωσίας; Κύριοι συνάδελφοι, εἰς κἄποιο χωριὸ πλησίον τῆς Καστοριᾶς πρὸ καιροῦ ἔσφαξαν τὴν θυγατέρα μου. Καὶ μαζὶ μὲ τὴν θυγατέρα μου ἐσφάγησαν καὶ τρεῖς ἄλλες Ἑλληνίδες. Αὐταὶ αἱ 4 ἦσαν αἱ μοναδικαὶ Ἑλληνίδες. Καὶ ἐσφάγησαν διότι ἐπρόδιδον κατ’ αὐτούς, τὸν ἀγῶνα των! Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Εἰς ἕνα χωριό, εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχον μόνον τέσσαρες Ἑλληνίδες, δὲν εὑρέθη κανεὶς ἄλλος ἔνοχος; Μόνον αὐταὶ αἱ τέσσαρες εὑρέθησαν; Δὲν εὑρέθη εἰς ὁλόκληρον χωριό ἕνας ἄλλος ἢ μία σλαυόφωνος νὰ χαρακτηρισθῇ αὐτὸς ὅπως ἐχαρακτηρίσθησαν αὐταί; Τὸ ἴδιον ἔπαθε καὶ ὁ συνάδελφος κ. Εὐθυμιάδης, τοῦ ὁποίου ἐσκότωσαν τὴν γυναῖκα. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν αὐτὴ ἡ μικρὰ μειονότης, δὲν θὰ ἦσαν εἰς θέσιν οἱ συμμορῖται νὰ δράσουν. Ἐὰν δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἡ σύμπραξις αὐτῶν τῶν καθαρμάτων εἰς τὰς περιφερείας ἐκείνας, θὰ εἶχε καταπνιγῆ τὸ κίνημα πρὸ πολλοῦ, ἐὰν δὲν ὑπῆρχον αὐταὶ αἱ ἔχιδναι αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ οἱ ὁδηγοὶ καὶ παραστάται τῶν συμμοριτῶν. Οἱ πολιτοφύλακες ποὺ μὲ ἐπῆραν ὅμηρον στὰς 2 μετὰ τὰ μεσάνυκτα τῆς 8ης Δεκεμβρίου 1944, ἦσαν Σλαυόφωνοι. Αὐτοὶ οἱ Σλαυόφωνοι ἀπετέλουν κυρίως τὴν «Ἐθνικὴν» πολιτοφυλακὴν τοῦ ΕΑΜ. Αὐτὸς ὁ ἄτιμος καὶ προδοτικὸς κρίκος, κύριοι συνάδελφοι, συνδέει τὸ ΕΑΜ μὲ τὸ ΚΚΕ. Ὑποφέρει ἡ Μακεδονία, κύριοι συνάδελφοι, ἀφάνταστα σήμερον. Ἀφ’ ἧς ἐγκατεστάθησαν οἱ Βούλγαροι καὶ οἱ Σλαῦοι εἰς τὴν Βαλκανικήν, γνωρίζετε τὶ ὑποφέρει ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνισμός. Ἀλλὰ τὰ παραβλέπω ὅλα ἐκεῖνα καὶ ἀσχολοῦμαι μόνον μὲ τὰ γεγονότα τῶν 3 δεκαετηρίδων καὶ ἰδίως μόνον μὲ τὰ γεγονότα τῆς τελευταίας ἑξαετίας. Τὸ τὶ ὑποφέρει ὁ Ἑλληνισμὸς τώρα εἰς τὴν Μακεδονίαν, εἶναι κάτι τι τὸ ἀπερίγραπτον. Θὰ ἐχρειάζοντο πολλοὶ τόμοι καὶ πολλὴ μελάνη διὰ νὰ δυνηθῇ κανεὶς νὰ τὰ ζωγραφίσῃ. Ἡ δρᾶσις τῶν ἐγκληματιῶν αὐτῶν τὰ τελευταῖα αὐτὰ χρόνια, ὑπῆρξε πλέον κάτι ἄλλο ἀπὸ δρᾶσις, πῶς νὰ σᾶς τὸ πῶ, πῶς νὰ σᾶς τὸ παραστήσω; Ὡμοίαζε καὶ ὁμοιάζει μὲ δρᾶσιν ἀνθρώπων εὑρισκομένων εἰς καταληψίαν, ἀνθρώπων τετυφλωμένων, ἀνθρώπων κορυβαντιώντων, ἀνθρώπων τετυφλωμένων ἀπὸ τὸ πάθος καὶ ἀποβλεπόντων μὲ παρωπίδας εἰς ἕνα καὶ μόνον σκοπόν, πῶς νὰ καταστρέψουν καὶ νὰ ξερριζώσουν τὸν Ἑλληνισμόν, ὄχι μόνον τῆς Μακεδονίας, ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιδίωξις τῶν ὀλίγων αὐτῶν καθαρμάτων. Καὶ ἐρωτᾶται, πῶς θὰ ζήσουν τὰ θύματα μεθαύριον μαζὶ μὲ τοὺς θύτας; Πῶς θὰ ζήσουν οἱ Ἕλληνες τῶν μερῶν μας, κατεστραμμένοι, μὲ τὰ σπίτια τῶν ἐρειπωμένα καὶ καμένα καὶ τὰς περιουσίας των ὅλας σβησμένας, πῶς θὰ βλέπουν ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν αὐτὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην τὰ ἰδικά των χωριά, τὰ χωριὰ τῶν ἐγκληματιῶν ἀνθοῦντα καὶ τὰς περιουσίας των ἐν τάξει; Ὤφθη καὶ τὸ ἑξῆς περίεργον φαινόμενον. Βούλγαρος ἀπὸ χωρίον τῆς Καστοριᾶς, ὁ ὁποῖος ἔδρασε πολλαχῶς, εἶχε τὴν πονηρίαν φεύγων διὰ Βουλγαρίαν νὰ ἀφήσῃ πληρεξούσιον συμβόλαιον εἰς κάποιον ἰδικόν του διὰ νὰ νέμεται τὰ χωράφια του. Τοῦ ἔκαμε τὸ συμβόλαιον καὶ ἔφυγεν εἰς τὴν Βουλγαρίαν, διότι ἐδῶ θὰ συνελαμβάνετο ὡς δοσίλογος. Οἱ κατεστραμμένοι πρόσφυγες ἐζήτησαν νὰ τοὺς δοθοῦν τὰ κτήματα αὐτὰ διὰ νὰ τὰ καλλιεργήσουν. Καὶ ὁ Νομάρχης τῆς Καστοριᾶς ἐπρόβαλε τὸ συμβόλαιον. Εἶπεν ὅτι τὸ συμβόλαιον ἦτο κανονικῶς συντεταγμένον καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἠμποροῦσε νὰ παραχωρήσῃ τὰ κτήματα. Ἔτρεξα εἰς τὴν Γενικὴν Διοίκησιν Θεσσαλονίκης, εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν Βορείου Ἑλλάδος, δὲν ἠμπόρεσα νὰ κάμω τίποτε. Ἦλθα εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν καὶ ἐδῶ τὰ ἴδια. Τοὺς ἔδωσε τέλος ὁ Νομάρχης ἕνα μέρος νὰ καλλιεργοῦν καὶ κατόπιν τοὺς τὸ πῆρε καὶ αὐτό, διότι ὑπῆρχε τὸ συμβόλαιον.

§214Ι. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ. Δὲν ὑπῆρχε μήνυσις κατ’ αὐτοῦ;

§215Π. ΗΛΙΑΔΗΣ. Πῶς δὲν ὑπῆρχε; Σᾶς ἐρωτῶ, κύριοι συνάδελφοι, πῶς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι αὔριον, οἱ γηγενεῖς καὶ πρόσφυγες Ἕλληνες, θὰ ἀτενίσουν εὐτυχοῦντας αὐτοὺς εἰς τὰ κτήματά των, ἐνῷ, οἱ ἴδιοι θὰ εὑρίσκωνται ἐπὶ πολλὰς δεκαετηρίδας εἰς ἐσχάτην ἀπαθλίωσιν καὶ δυστυχίαν; Καὶ ἔπειτα τὰ παθήματα δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς γίνουν μαθήματα; Ἕως πότε θὰ τοὺς ἀνεχώμεθα; Ἕως πότε θὰ ἀφήνωμεν τὰς ἐχίδνας αὐτὰς νὰ μᾶς τσιμποῦν εἰς τοὺς κόλπους μας εἰς πρώτην εὐκαιρίαν; Ἕως πότε; Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἐνστερνισθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, τὰ λόγια μου καὶ ἰδιαιτέρως ὁ ἀξιότιμος Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος κ. Τσαλδάρης καὶ νὰ δώσητε, ὄχι μόνον τὴν δέουσαν προσοχήν, ἀλλὰ πᾶσαν χεῖρα βοηθείας, πᾶσαν συναντίληψιν, νὰ μᾶς ἀντιληφθῆτε, νὰ μᾶς βοηθήσητε, νὰ ζήσητε τὸν πόνον ποὺ ζοῦμε ἡμεῖς οἱ ἀκρινοί, οἱ Ἕλληνες τοῦ Βορρᾶ, διὰ νὰ κατορθώσωμεν, κύριοι συνάδελφοι, νὰ ἀπαλλαγῶμεν ἀπὸ αὐτὴν τὴν πληγήν. Καὶ σᾶς βεβαιῶ— σεῖς ἠμπορεῖ νὰ αἰσθάνεσθε ὡς χρέος σας αὐτό,—ἀλλὰ ἐγὼ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι θὰ σᾶς εἴμεθα εὐγνώμονες, ἡμεῖς οἱ ἀδελφοί σας, θὰ εἴμεθα εὐγνώμονες εἰς σᾶς τοὺς ἀδελφούς μας τοὺς ὁμαίμονας, διότι θὰ μᾶς συνδράμετε νὰ ἀπαλλαγῶμεν ἀπ’ αὐτὸ τὸ ἄγος. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§216Κ. ΡΕΝΤΗΣ. Νομίζω, κύριε Πρόεδρε, ὅτι εἰς μίαν συζήτησιν τελικὴν πρὸς διευθέτησιν τοῦ ζητήματος τοῦ συνοριακοῦ ἢ καὶ γενικωτέρου, θὰ ἠδύνατο ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψιν τὰ ἐκτεθέντα ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον κ. Ἠλιάδην καὶ νὰ προβῇ εἰς τὰς βολιδοσκοπήσεις διὰ τὴν δυνατότητα πραγματοποιήσεως ἑνὸς εἴδους ἀνταλλαγῆς ἢ ἀπομακρύνσεως στοιχείων, τὰ ὁποῖα οὔτε εὔκολον εἶναι νὰ ἐπανέλθουν καὶ νὰ διαμείνουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἡ Ἑλλὰς εἶναι εὔκολον νὰ τοὺς δεχθῇ νὰ ἐπιστρέψουν. Θὰ ἠδύνατο ὑπὸ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπον καὶ ἐνώπιον τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρεύνης, νὰ ὑποδειχθῇ καὶ νὰ ἀνακινηθῇ τὸ ζήτημα αὐτό.

§217Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντ. Κυβερν.). Τὸ θέμα ἔχει ἔλθει ἤδη πρὸς συζήτησιν.

§218ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ διακόψωμεν δι’ αὔριον Παρασκευήν;

§219ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§220ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6 μ. μ. μὲ ἀντικείμενον ἡμερησίας διατάξεως συνέχισιν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. (Ὥρα 3. 30′ π. μ.).