1947.04.24

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 101η

Πέμπτη 24 Ἀπριλίου 1947

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 6.30′ μ.μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Σ. Σγουρόγλου ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Σ. ΣΓΟΥΡΟΓΛΟΥ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπὶ τῶν πρακτικῶν. Βλέπω μίαν διαφορὰν εἰς τὰ πρακτικὰ καὶ ἀσφαλῶς πρόκειται περὶ λάθους, διότι συνέπεσε καὶ νὰ ἀκούσω τὴν φράσιν αὐτὴν ἀπὸ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ κ. Πρωθυπουργὸς εἶπε τὰ ἑξῆς: «Διὰ τὸν τερματισμὸν τῆς ἀνταρσίας ..... (ἀναγινώσκει) .....». Ἐνῷ εἰς τὰς ἐφημερίδας δὲν ἀποδίδονται καλῶς αἱ ἀνακοινώσεις αὐταὶ τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν πρέπει νὰ λαμβάνετε ὑπ’ ὄψιν τὰς ἐφημερίδας, ἄλλωστε αἱ ἀνακοινώσεις τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ ἔγιναν ἐγγράφως. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Κύριοι βουλευταί, χθὲς ἐλήφθη τὸ ἀκόλουθον τηλεγράφημα τῆς ἐν Ἀθήναις Ἀμερικανικῆς Πρεσβείας, ἔχον οὕτω:

«ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ

Ἀθῆναι τῇ 22 Ἀπριλίου 1947 Ἀγαπητέ μοι Κύριε Θεοτόκη, Ἔλαβον ὁδηγίας παρὰ τοῦ Προέδρου τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν νὰ γνωρίσω τὴν λῆψιν τοῦ τηλεγραφήματος, τὸ ὁποῖον, ἐκ μέρους τῆς Δʹ Ἀναθεωρητικῆς Βουλῆς, ἀπηυθύνατε πρὸς αὐτὸν ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ προσφάτου λόγου του πρὸς τὸ Κογκρέσσον τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπρότεινε τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκίαν. Ὁ Πρόεδρος ἐξετίμησε μεγάλως τὸ θερμὸν μήνυμά σας καὶ τὸ φιλικὸν πνεῦμα τὸ ὁποῖον τὸ ἐνέπνευσε. Εἰλικρινῶς Ὑμέτερος (Ὑπ.) ΤΖΕΪΜΣ ΧΙΟΥ ΚΙΛΛΕΫ». Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Ταλιαδοῦρος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§5Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 59913)1947 ἐγγράφου του ἀνακοινοῖ ὅτι συμφώνως τῷ Ν. Δ. 150)46 παρέσχε, δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 357900)46 ἀποφάσεώς του, μετὰ προηγουμένην ἔγκρισιν τοῦ Κ.Ο.Σ. καὶ τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ὑπὲρ τῆς Κυβερνήσεως τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς διὰ τὴν ὑπ’ αὐτῆς πώλησιν ἐπὶ πιστώσει 100 πλοίων Λίμπερτυ εἰς τοὺς Ἕλληνας ἐφοπλιστὰς ὑπὸ τοὺς ἀκολούθους ὅρους: 1) Οἱ ἀγορασταὶ θὰ καταβάλουν ἀμέσως τὰ 25%, τὸ δὲ 75% θ’ ἀποτελέσῃ ἔντοκον 3.5% ἐτησίως. 2) Ἐπὶ τῶν ἀγοραζομένων πλοίων θέλει ἐγγραφῆ ὡς πρώτη ὑποθήκη ὑπὲρ τῆς Ἀμερικανικῆς Κυβερνήσεως, δευτέρα δὲ ὑποθήκη ὑπὲρ τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου κλπ. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 60.000)1947 ἐγγράφου του ἀνακοινοῖ ὅτι λαβὸν ὑπ’ ὄψει τὰς διατάξεις τοῦ Α. Ν. 747)195 περὶ παροχῆς τῆς ἐγγυήσεως τοῦ Δημοσίου πρὸς χορήγησιν δανείων καὶ πιστώσεων καὶ τὴν ἀπὸ 6.2.47 ἀπόφασιν τοῦ Κ.Ο.Σ. δι’ ἧς ἐχορηγήθη ὑπὸ τὴν ἐγγύησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου δάνειον 550.000.000 δραχμῶν παρὰ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὴν Α. Ε. Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας καὶ τὴν ἀπὸ 26.2.47 ἀπόφασιν τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς δι’ ἧς ἀπεφασίσθη ἡ χορήγησις τοῦ δανείου 550.000.000 δραχμῶν πρὸς τὴν Α. Ε. Σιδηροδρόμων Θεσσαλίας παρὰ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν ρητὸν ὅρον ὅτι οὐδὲν τμῆμα τοῦ ἄνω δανείου θέλει χρησιμοποιηθῆ διὰ πληρωμὴν ηὐξημένων μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων ἄνευ προηγουμένης ἐγκρίσεως κλπ. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 95298)47 ἐγγράφου του ἀνακοινοῖ ὅτι παρεσχέθη ὑπὲρ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἡ ἐγγύησις τοῦ Δημοσίου διὰ τὴν χορήγησιν ὑπὸ τῆς Τραπέζης ταύτης εἰς τὸν ὀργανισμὸν Ξενοδοχειακῆς Πίστεως δανείου 2.000.000.000 δραχμῶν. Τὸ Ὑπουργεῖον Οἰκονομικῶν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 52102)47 ἐγγράφου του ἀνακοινοῖ ὅτι παρεχωρήθησαν βάσει τοῦ Α. Ν. 747)45, αἱ κάτωθι ἐγγυήσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου: 1) Ὑπὲρ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος διὰ χορήγησιν πιστώσεως πρὸς τὸν Α.Σ.Ο. 20.000.000.000. 2) 15.000.000.000 πρὸς τὴν Α.Τ.Ε. διὰ τὴν συγκέντρωσιν ἐκκοκισμένου βάμβακος, 6.000.000.000 διὰ τὴν παρασκευὴν θειϊκοῦ χαλκοῦ, 900.000.000 διὰ βιομηχανοποίησιν ψευδοκαννάβεως καὶ 3) 500.000.000 πρὸς τὸν ὀργανισμὸν ἀνελκύσεως ναυαγίων διὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ ἔργου ἀνελκύσεως καὶ διαλύσεως τῶν εἰς Ἑλληνικοὺς λιμένας ναυαγίων.

§6Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Παρακαλῶ, κύριε Πρόεδρε, ὅπως ἐρωτήσετε τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἐὰν εἶναι μόνον αὗται αἱ ἀνακοινώσεις εἰς ἃς πρόκειται νὰ προβῇ ἢ θὰ ἐπανακολουθήσουν καὶ ἄλλαι.

§7Α. ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΣ (Γραμματεύς). (Συνεχίζει τὴν ἀνάγνωσιν). Ὁ Γενικὸς Ἐπίτροπος τῆς Ἐπικρατείας ὑποβάλλει ἀπόφασιν τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου δι’ ἧς ἐθεωρήθη ὑπ’ εὐθύνην τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῆς Γεωργίας τὸ ὑπ’ ἀριθ. 755 τῆς χρήσεως 1946–47 χρηματικὸν ἔνταλμα ἐκ δραχ. 1.500.000 δι’ ὁδοιπορικὰ ἔξοδα τοῦ Τμηματάρχου αʹ τάξεως Δημητρίου Κουφοῦ. Ὁ Εἰσαγγελεὺς Ἐφετῶν Θεσσαλονίκης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2581 ἐγγράφου του διαβιβάζει ἀντίγραφον μηνύσεως τοῦ Ἀγγέλου Χρίστου Ἀγγελούση, κατοίκου Σερρῶν, καὶ κατηγορητήριον κατὰ τοῦ βουλευτοῦ Σερρῶν κ. Δημητρίου Νικολαΐδου ἐπὶ ἀδίκῳ ἐπιθέσει καὶ ἐξυβρίσει καὶ ζητεῖ τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τοῦ ἀνωτέρω, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Παραπέμπεται εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ὁ Εἰσαγγελεὺς Ἐφετῶν Θεσσαλονίκης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2267 ἐγγράφου του διαβιβάζει ἀντίγραφον μηνύσεως τῆς Ὀλυμπίας Ἰω. Ἀρβανιτοπούλου, κατοίκου Μεσιανοῦ Κιλκίς, καὶ κατηγορητήριον κατὰ τοῦ βουλευτοῦ Κοζάνης κ. Κ. Παπαδοπούλου ἐπὶ φόνῳ καὶ ζητεῖ τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τοῦ ἀνωτέρω, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Παραπέμπεται εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ὁ Εἰσαγγελεὺς Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2274 ἐγγράφου του διαβιβάζει ἀντίγραφον μηνύσεως τοῦ Ἀλεξάνδρου Διονυσοπούλου, κατοίκου Πειραιῶς, ὡς ἐκπροσώπου τοῦ Ταμείου Ἀσφαλίσεως Καπνεργατῶν καὶ κατηγορητήριον κατὰ τοῦ βουλευτοῦ Αἰτωλοακαρνανίας κ. Ἀθανασίου Σ. Καϊμάλη ἐπὶ παραβάσει ἐργατικῶν νόμων καὶ ζητεῖ τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τοῦ ἀνωτέρω, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Παραπέμπεται εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν. Ὁ βουλευτὴς κ. Χρ. Λαδᾶς καταθέτει ὑπόμνημα τοῦ Συνδέσμου τῶν ἐν Ἀθήναις Συνεταιριστικῶν ὑπαλλήλων, διαμαρτυρομένων κατὰ τοῦ ψηφισθέντος νομοσχεδίου τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας «περὶ θέσεως διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς Γεωργικοὺς Συνεταιριστικοὺς Ὀργανισμοὺς κλπ.», διὰ τοῦ ὁποίου αἴρεται ἡ μονιμότης τῶν ὑπαλλήλων τῆς Πανελληνίου Συνομοσπονδίας Γεωργικῶν Ἑνώσεων. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Α. Κωστόπουλος καταθέτει ὑπόμνημα μικροπωλητῶν Θεσσαλονίκης, ζητούντων τὴν ἐπανατοποθέτησίν των ἐπὶ τῶν ὁδῶν Σπανδωνῆ, Σολωμοῦ καὶ Κομνηνῶν. Ὁ αὐτὸς βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Α. Κωστόπουλος, καταθέτει ὑπόμνημα τῆς Ἐπιτροπῆς Φυματικῶν Ἀναπήρων Πολέμου 1940–41 μὴ συνταξιοδοτουμένων, ζητούντων ἀπονομὴν συντάξεως. Ὁ βουλευτὴς Λακωνίας κ. Η. Λαγᾶκος καταθέτει ψήφισμα τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας τῶν Ἐπαγγελματιῶν αὐτοκινητιστῶν Ἑλλάδος, δι’ οὗ ἐκφράζεται ὁ ἀποτροπιασμός των διὰ τὴν ἔκρυθμον κατάστασιν τῆς δημοσίας τάξεως καὶ διαδηλοῦται ἡ ἀμετάτρεπτος ἀπόφασίς των, ὅπως ἀγωνισθοῦν ὑπὲρ τῆς τιμῆς, ἀνεξαρτησίας καὶ ἐλευθερίας τῆς πατρίδος κλπ. Τὸ Συμβούλιον Ἐθναρχίας καὶ ἡ Παναγροτικὴ Ἕνωσις Κύπρου διαβιβάζουσι εὐγνωμοσύνην Ἑλληνικοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Συνέλευσιν καὶ Σεβαστὴν Κυβέρνησιν διὰ τὸ ψήφισμα τῆς 28 Φεβρουαρίου 1947, τὸ υἱοθετοῦν τὴν ὑπόθεσιν τῆς Κύπρου κλπ. Ὁ Νομάρχης Θεσπρωτίας κ. Γρηγ. Σακκᾶς διαβιβάζει ψήφισμα εὐγνωμοσύνης λαοῦ Θεσπρωτίας πρὸς τὸν Πρόεδρον Τρούμαν καὶ τὴν Ἀμερικανικὴν Συμπολιτείαν διὰ τὴν εὐγενῆ καὶ γενναίαν χειρονομίαν των πρὸς τὴν Νικήτριαν Ἑλλάδα. Οἱ φοιτηταὶ τῆς Γεωπονικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν διαμαρτύρονται δι’ ἀρνητικὴν ἀπάντησιν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἀποικιῶν τῆς Μεγάλης Βρεταννίας διὰ τὴν Ἕνωσιν τῆς Ἑλληνικῆς Κύπρου μετὰ τῆς Μητρὸς Ἑλλάδος καὶ ζητοῦν ἀναθεώρησιν ἀποφάσεως τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως κλπ. Οἱ κάτοικοι τῆς Κοινότητος Τεμπῶν διαμαρτύρονται διὰ τὰ ὑπὸ τῶν ἀναρχοκομμουνιστῶν διαπραττόμενα ἐγκλήματα καὶ ἐκφράζουσιν εὐγνωμοσύνην των πρὸς τοὺς Μεγάλους Συμμάχους διὰ τὸ ἀμέριστον ἐνδιαφέρον των καὶ τὴν παροχὴν βοηθείας εἰς τὴν ἡρωϊκὴν Πατρίδα. Ἡ Ἐπαγγελματικὴ καὶ Βιοτεχνικὴ Ὁμοσπονδία Ξάνθης διαμαρτύρεται διὰ τὴν παντελῆ ἐγκατάλειψιν Ἐμπορικῆς πόλεως Ξάνθης παρὰ τοῦ Κράτους καὶ ζητεῖ λῆψιν προστατευτικῶν μέτρων. Οἱ κάτοικοι Πιερίας ζητοῦν ἄμεσον ἵδρυσιν Νομαρχίας πρὸς ἐξυπηρέτησιν πολλαπλῶν ἀναγκῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Ὁ Σύνδεσμος Κοινοτικῶν ὑπαλλήλων Νομοῦ Φλωρίνης ζητεῖ ταχεῖαν ψήφισιν τοῦ κατατεθησομένου νομοσχεδίου Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν περὶ μονιμοποιήσεως Ὑπαλλήλων Δήμων καὶ Κοινοτήτων. Ὁ Γεωργικὸς καὶ Πιστωτικὸς Συνεταιρισμὸς Σκριποῦς Βοιωτίας ζητεῖ λῆψιν προστατευτικῶν μέτρων διὰ τοὺς παραγωγοὺς τῶν ὁποίων ἡ παραγωγὴ κατεστράφη ἐκ τοῦ ἐνσκήψαντος παγετῶνος. Ἡ Συνομοσπονδία Τυφλῶν Ἀναπήρων Πολέμου, ἐκφράζει τὴν ἱκανοποίησίν της διὰ τὰ ληφθέντα ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Στρατιωτικῶν μέτρα σχετικῶς μὲ τὸ Συμβούλιον τῆς Συνομοσπονδίας. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς καὶ Νήσων κ. Σ. Σαββίδης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ἠσφαλισμένων τοῦ Ι.Κ.Α. διαμαρτυρομένων διὰ τὴν μὴ εἰσέτι ἵδρυσιν τοῦ περιφερειακοῦ Ἰατρείου Ι.Κ.Α. τῆς Νικαίας. Ὁ κ. Κ. Τσαλδάρης (Ὑπ. Ἐξωτ.), ἀποσύρει τὸ κατατεθὲν σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῶν κωδικοποιουμένων νόμων 4932)1931». Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Καλαμαρᾶς καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἀνδρῶν τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας (Ἀστυνομίας Πόλεων καὶ Χωροφυλακῆς) διὰ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἐπικολλήσεως ἐπὶ ἐπιστολῶν καὶ ἐντύπων ἐν γένει ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ εἰδικοῦ γραμματοσήμου ἀξίας 50 δραχμῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Μπέης Ἀντωνόπουλος καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ εἰσαγωγῆς ὑποψηφίων εἰς τὴν Νομικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ εἰς τὴν Ἀνωτάτην Ἐμπορικὴν Σχολήν». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Χατζῖσκος, Ν. Γεννηματᾶς, Μ. Βαρβιτσιώτης, Λ. Βρεττάκος, Ι. Παπαρτεμίου, Γ. Βογιατζῆς, Ι. Μελᾶς, Σ. Σχινᾶς καὶ Ε. Κομνηνὸς καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ τῶν εἰσακτέων εἰς τὴν Νομικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Σοφούλης καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ ἀποκαταστάσεως ἀκτημόνων ἀγροτῶν, κατοίκων τῆς περιφερείας τοῦ Νομοῦ Σάμου εἰς Μοναστηριακὰ ἀγροτικὰ κτήματα τῆς αὐτῆς περιφερείας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Σοφούλης καὶ Μ. Διακογιάννης καταθέτουσι πρότασιν νόμου «περὶ συστάσεως ἀναγκαστικοῦ ὀργανισμοῦ ὑδρεύσεως τῆς Κοινότητος Κοκκαρίου Σάμου, ἀρδεύσεως τῆς ἀγρατικῆς περιφερείας αὐτῆς καὶ παραγωγῆς τῆς Κοινότητος τῆς περιφερείας Κοκκαρίου Σάμου». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Ἀμπατζόπουλος, Χ. Πίψος, Σ. Παπάζης, Ι. Λίτσιος, Ν. Ἔξαρχος, Δ. Χατζηγάκης, Χ. Πιπιλιάγκας, Γ. Φραγκιαδάκης, Α. Ἰατροῦ κ.ἄ. καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Κώδικος περὶ Δικηγόρων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Β. Βυζᾶς, Β. Βασιλικός, Ν. Κώνστας καὶ Α. Ἰατροῦ, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ αὐθεντικῆς ἑρμηνείας διατάξεών τινων τοῦ Κώδικος περὶ Δικηγόρων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων».

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ βουλευτὴς Φλωρίνης κ. Ἀναστάσιος Νταλίπης ζητεῖ τὴν χορήγησιν διμήνου ἀδείας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς Ἀμερικὴν καὶ Καναδᾶν. Ἐγκρίνει ἡ Βουλὴ τὴν αἰτουμένην ἄδειαν;

§9ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, ἐγκρίνεται.

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ παρέσχε τὴν ἔγκρισίν της εἰς τὴν αἰτηθεῖσαν ἄδειαν.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

Συνέχισις τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων κ. Θ. Σοφούλης ἔχει τὸν λόγον.

§11Θ. ΣΟΦΟΥΛΗΣ. Ἐπιθυμῶ καὶ ἐγὼ νὰ διατυπώσω τὰς ἰδικάς μου σκέψεις καὶ ἀντιλήψεις ἐπὶ τῶν κυριωτέρων σημείων τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ. Εἰς στιγμὰς μεγάλης δυστυχίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ ἀπογνώσεως ἤχησε τὸ ἐλπιδοφόρον καὶ ἐμπνευσμένον κήρυγμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν ὑπὲρ τῆς ἀνθρωπίνης ἀλληλεγγύης καὶ τῶν ἐλευθέρων Δημοκρατικῶν θεσμῶν. Ἡ ἐξαγγελθεῖσα σταθερὰ ἀπόφασις αὐτοῦ ὅπως βοηθήσῃ τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν εἰς τὴν προσπάθειάν του πρὸς ἀνασυγκρότησιν καὶ ἀποκατάστασιν τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς σταθερότητος προκαλεῖ τὰ αἰσθήματα βαθυτάτης συγκινήσεως καὶ εὐγνωμοσύνης εἰς ὅλον τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Διατηροῦντες πάντοτε ἀναλλοίωτα τὰ αἰσθήματα τῆς ἐκ παραδόσεως φιλίας μας πρὸς τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν ἐνισχυόμενα ἀπὸ τὴν παρεχομένην μέχρι σήμερον Ἀγγλικὴν ἐνίσχυσιν ὑλικὴν καὶ ἠθικὴν πρὸς τὴν Ἑλλάδα χαιρετίζομεν μὲ ἱκανοποίησιν βαθυτάτην καὶ τὴν νέαν ἐκδήλωσιν τοῦ Ἀμερικανικοῦ ἐνδιαφέροντος διὰ τὸν δεινοπαθοῦντα Λαόν μας. Τὸ αἴσθημά μας αὐτὸ δὲν δύναται νὰ ἐπηρεάσῃ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι μοιραῖαι ἐξελίξεις τῆς Ἑλληνικῆς πραγματικότητος δὲν ἐπιτρέπουν ὥστε ἡ πρώτη καὶ ἄμεσος βοήθεια διατεθῇ ὁλόκληρος εἰς εἰσαγωγὴν τῶν ἀγαθῶν καταναλώσεως καὶ ἐφοδίων ἀπαραιτήτων διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ Λαοῦ καὶ τὴν κίνησιν τῆς παραγωγικῆς μηχανῆς. Ὁπωσδήποτε τὰ ἀποτελέσματα τὰ ἀναμενόμενα ἐκ τῆς συνδρομῆς αὐτῆς θὰ εἶναι βεβαίως εὐεργετικὰ καὶ σωτήρια, ἐὰν κατανοηθῇ ἀπὸ ὅλους ἡμᾶς ὅτι ἡ βοήθεια αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν δὲν ἀποτελεῖ σκοπὸν αὐτοτελῆ, ἀλλὰ εἶναι μόνον ἀφετηρία, εἶναι τὸ κίνητρον τῆς ἰδικῆς μας δραστηριότητος καὶ ἐργασίας πρὸς ὀργάνωσιν, ἐνίσχυσιν καὶ ἀνάπτυξιν τῆς Ἐθνικῆς μας οἰκονομίας. Ἔχομεν δὲ τὴν βάσιμον ἐλπίδα ὅτι τὸ ἔντονον καὶ ἄμεσον ἐνδιαφέρον καὶ ἡ ἐνίσχυσις τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῆς Μεγ. Βρεταννίας θὰ συντελέσουν ὥστε νὰ δημιουργηθοῦν αἱ ὑλικαὶ καὶ ψυχολογικαὶ προϋποθέσεις διὰ τὴν ἀναίμακτον εἰρήνευσιν τῆς χώρας. Ἐπιθυμῶ δὲ νὰ πιστεύσω, ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ μεγάλη ἡμῶν σύμμαχος τοῦ Πολέμου, ἡ Σοβιετικὴ Ρωσία, θὰ συνενώσῃ ἐπίσης τὴν ἐνίσχυσίν της πρὸς εἰρήνευσιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος διατηρῶν αἴσθημα φιλίας πρὸς τοὺς λαοὺς τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ θαυμασμὸν πρὸς τοὺς μεγάλους αὐτῆς ἡγέτας, ἐκφράζει ὅμως μόνον τὸ φιλικὸν πικρὸν παράπονον διὰ τὴν ἄκραν δυσμένειαν τῆς μέχρι τοῦδε πολιτικῆς της ἀπέναντι τῆς πατρίδος μας. (Χειροκροτήματα ἐξ ὅλων τῶν πτερύγων). Ἰδιαιτέραν ἱκανοποίησιν αἰσθανόμεθα ὅτι αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι κατέστησαν γνωστὴν τὴν πρόθεσίν των πρὸς παροχὴν βοηθείας τῆς Ἑλλάδος καὶ εἰς τὸν Ὀργανισμὸν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Ἐλπὶς καὶ εὐχὴ τῆς Ἑλλάδος καὶ ὅλων ὑποθέτω τῶν μικρῶν Κρατῶν εἶναι νὰ ἀνδρωθῇ σὺν τῷ χρόνῳ ὁ παγκόσμιος αὐτὸς ὀργανισμὸς διὰ νὰ ἀποτελέσῃ τὸ ἀσάλευτον βάθρον τῆς παγκοσμίου εἰρήνης. Ἀλλὰ καὶ τώρα ὀφείλομεν ἀκόμη χάριτας πολλὰς εἰς τὸν Ὀργανισμὸν τῶν Ἡν. Ἐθνῶν διότι ἐδέχθη τὴν ἔκκλησίν μας καὶ ἀπέστειλεν ἐπιτροπὴν πρὸς ἐξακρίβωσιν τῶν αἰτίων καὶ πρὸς ἔρευναν τῶν διαπραττομένων εἰς τὰ σύνορά μας. Ἡ ἔκθεσις τῆς ἐπιτροπῆς δὲν κατηρτίσθη ἀκόμη ἀλλὰ τὰ κατατεθέντα στοιχεῖα καὶ τὸ ἔργον ἐν γένει αὐτῆς ἀπεκάλυψαν ἀναμφισβήτητον πλέον τὴν συνενοχὴν τῶν ὁμόρων εἰς τὸ ἀνταρτικὸν κίνημα. Ἡ βαθεῖα συναίσθησις τῶν κινδύνων ποὺ ἀπειλοῦν τὴν Χώραν ἡμῶν ἐκ τῆς παρατάσεως δυστυχῶς τοῦ ἐμφυλίου πολέμου ἐμπνέει τὴν Πανελλήνιον εὐχὴν καὶ τὸν πόθον τὸν διακαῆ πρὸς τὴν ταχυτέραν ἀποκατάστασιν τῆς ἐσωτερικῆς τάξεως. Πρὸ τοῦ ὀξυτάτου αὐτοῦ προβλήματος τῆς δημοσίας τάξεως, ἐτέθησαν εἰς δευτέραν μοῖραν ὅλα σχεδὸν τὰ ἄλλα ζωτικὰ ἐπίσης ζητήματα καὶ ἡ προσοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ στρέφεται σήμερον ἀμέριστος εἰς τὰς διεξαγομένας ἐπιχειρήσεις κατὰ τῶν ἀνταρτικῶν ὁμάδων τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς. Εὐλόγως δὲ ἀντιλαμβάνεται ἡ κοινὴ γνώμη, ὅτι μόνον ἡ ἀποκατάστασις τῆς δημοσίας τάξεως θὰ προσδώσῃ εἰς τὴν ἐθνικήν μας ζωὴν βάσιν ἀσφαλῆ καὶ σταθερὰν καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα φλέγοντα προβλήματα καὶ νὰ ἐπιδιώξῃ τὴν λύσιν αὐτῶν...... Δυστυχῶς μοναδικὸν ἀποτέλεσμα τῆς μέχρι τοῦδε ἀσκηθείσης πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι τὸ μαρτύριον τοῦ ἀόπλου λαοῦ καὶ ἡ ἐρήμωσις τῆς ὑπαίθρου χώρας. Μέσα εἰς τὰς τόσας περιπετείας καὶ τὰς τόσας δοκιμασίας ποὺ ὑπέστη ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς κατὰ τὴν μακραίωνα ἱστορίαν αὐτοῦ οὐδέποτε ἄλλοτε συνεῖχε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τόσον ὁ φόβος, ἡ ἀγωνία καὶ ἡ ἔλλειψις ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸν νόμον καὶ τὸ δίκαιον. Ὑπὸ τὴν ἐπήρειαν τρομοκρατίας καὶ τῶν δύο ἄκρων, δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς ἐξελίσσεται σήμερον ἡ ζωὴ τῆς ὑπαίθρου εἰς δρᾶμα τραγικόν, χωρὶς λύτρωσιν, χωρὶς ἐξιλέωσιν. Ἐὰν κατορθώσῃ κανεὶς νὰ περισωθῇ ἀπὸ τὴν ἀγρίαν βίαν καὶ ὁρμὴν τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, θὰ περιπέσῃ ἀμέσως εἰς τὰς αὐθαιρεσίας, αὐτοδικίας ὁμαδικὰς ἢ καὶ μεμονωμένας τῆς ἄκρας δεξιᾶς. Ἡ ζωὴ καὶ ἡ περιουσία τοῦ ἀνυπερασπίστου εὑρίσκεται σήμερον εἰς τὴν διάθεσιν καὶ τὸ ἔλεος τοῦ πρώτου ἐνόπλου ἐγκληματίου. Ἡ διαταραχὴ τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς τὴν ὁποίαν ἀσφαλῶς, ἐνισχύουν καὶ ἐκμεταλλεύονται οἱ ὅμοροι, συγκλονίζει καὶ ἀπειλεῖ αὐτὴν τὴν ὑπόστασιν τῆς χώρας καὶ ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν. Πρὸ τοῦ μεγάλου δι’ ἡμᾶς κινδύνου τὸν ὁποῖον παρουσιάζει ἡ κατάστασις αἰσθάνεται σήμερον ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς περισσότερον παρὰ ποτὲ ἄλλοτε βαθύτατον μέχρι τῶν μυχίων τῆς ψυχῆς του τὸν πόθον καὶ τὴν λαχτάραν τῆς εἰρηνεύσεως. Ἐπιτακτικὴ εἶναι ἡ ἀξίωσις τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ἀνάγκη ἔντονος νὰ παύσῃ πλέον ἡ ἀνταρσία, νὰ σταματήσῃ ἡ αἱματοχυσία, καὶ νὰ ἐπανέλθῃ ἡ γαλήνη τῆς χώρας. Τίποτε ἄλλο δὲν ζητεῖ σήμερον ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς παρὰ μόνον ἀσφάλειαν ζωῆς καὶ κατοχύρωσιν τῶν ἐλευθεριῶν διὰ νὰ ἀνακτήσῃ τὴν εὐτυχίαν τῆς δημιουργικῆς ἐργασίας του καὶ νὰ αἰσθανθῇ καὶ πάλιν τὴν χαρὰν τῆς ζωῆς. Ἀλλὰ τὰ ἀγαθὰ αὐτὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδώσῃ τὸ τυφλὸν πάθος καὶ ἡ ἀχαλίνωτος ἀδιαλλαξία μὲ τὴν ὁποίαν ἐκτρέφονται πάντοτε οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι, ἀλλὰ ἡ ἀνοχὴ καὶ ἀλληλεγγύη καὶ ἡ ἀγάπη καὶ κυρίως ἡ ψυχικὴ ἑνότης τοῦ Ἔθνους. Ἡμεῖς πρὸ καιροῦ διεκηρύξαμεν καὶ ὑπεδείξαμεν ποία πολιτικὴ δέον νὰ ἐφαρμοσθῇ διὰ τὴν ἱκανοποίησιν τῆς ἐπιτακτικῆς αὐτῆς ἀξιώσεως καὶ συνεστήσαμεν ὄχι τόσον τὰ ὅπλα, ὅσον πολιτικὴν λύσιν ἡ ὁποία θὰ ἔθετε τέρμα εἰς τὴν ἀστείρευτον αὐτὴν αἱματοχυσίαν, θὰ διέλυε τοὺς ἀτμοὺς τῶν ἐμφυλίων παθῶν καὶ θὰ ἔσωζε τὸν ἄοπλον λαόν, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ ἀπέβη σήμερον μαρτυρική. Δυστυχῶς ὄχι μόνον δὲν εἰσηκούσθημεν ἀλλὰ καὶ ἐσυκοφαντήθημεν βαλλόμενοι—εὐτυχῶς μὲ κοῦφα βέλη—τόσον ὑπὸ τῆς ἄκρας δεξιᾶς ὅσον καὶ τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς. Τὸ κατάντημα εἰς τὸ ὁποῖον ἔφθασε σήμερα ἡ Χώρα, τὸ αἷμα τὸ ὁποῖον ἀφθόνως χύνεται καθ’ ἑκάστην ἡμέραν, καθ’ ἑκάστην ὥραν, αἱ ταλαιπωρίαι καὶ τὰ δεινοπαθήματα τοῦ ἀγροτικοῦ κυρίως πληθυσμοῦ καὶ αἱ καταστροφαὶ τῶν τελευταίων ὑπολειμμάτων τοῦ ἐθνικοῦ μας πλούτου, γεμίζουν τὴν ψυχήν μας μὲ βαθύτατον πόνον ὥστε νὰ μὴ ἐπιθυμοῦμεν νὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ τὸ παρελθὸν οὔτε καὶ νὰ αἰσθανθῶμεν ἱκανοποίησιν διὰ τὴν πλήρη ἐπαλήθευσιν ὅλων ὅσων ἡμεῖς προείπομεν καὶ ὑπεδείξαμεν. Ἐπιθυμῶ ὅμως νὰ τονίσω διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ὅτι ὁ μὲν ἐθνικός μας στρατὸς βεβαίως θὰ ἐξακολουθήσῃ ἐκτελῶν τὸ καθῆκον του μὲ τιμὴν καὶ αὐτοθυσίαν, ἀλλὰ διὰ τὴν καταστολὴν καὶ ἄρσιν τοῦ ἐθνοφθόρου αὐτοῦ κακοῦ τῆς ἀνταρσίας καὶ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου δὲν ἀρκεῖ μόνον ἡ ὑλικὴ δύναμις, ἀλλὰ ἀπαιτοῦνται καὶ πολιτικὰ μέσα, πολιτικὸς νοῦς. Τῆς ὑλικῆς δυνάμεως προηγεῖται κυρίως καὶ πρέπει ἡ ἠθικὴ ἐπιβολὴ τὴν ὁποίαν παρουσιάζει μόνον ἡ δικαία καὶ ἴση ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου. Καὶ μόνον αὐτὴ ἡ ἀμετρίαστος ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου θὰ ἐμπνεύσῃ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην εἰς ὅσους εἴτε ἐκ πλάνης εἴτε ἐκ φόβου διώξεως ἢ καὶ ἔλλειψιν ἀσφαλείας τῆς ζωῆς ἔλαβον τὰ ὅπλα, θὰ ἐμπνεύσῃ, λέγω, τὴν ἐμπιστοσύνην νὰ καταθέσουν τὰ ὅπλα καὶ νὰ ἐπανέλθουν καὶ πάλιν εἰς τοὺς κόλπους τῆς πολιτείας μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι θὰ εὕρουν τὴν ἀνοχὴν καὶ συγγνώμην ὑπὸ τὴν προστασίαν τῶν νόμων τῆς πατρίδος. Οἱ ἀμετανόητοι ὅμως ἢ οἱ ἐξυπηρετοῦντες ξένα συμφέροντα θὰ ἀπεμονοῦντο ἠθικῶς καὶ ἡ δύναμις τοῦ Κράτους θὰ ἐπεβάλλετο τότε μὲ ἐλαχίστας θυσίας. Μὲ τὴν συναίσθησιν τοῦ καθήκοντος, ποὺ μοῦ ἐπιβάλλει ἡ θέσις μου καὶ τὰ δικαιώματα τὰ ὁποῖα μοῦ δίδει ἡ μακρὰ μου ἱστορία καὶ τὸ κῦρος τοῦ κόμματος τῶν Φιλελευθέρων, ἀπευθύνω ὑστάτην ἔκκλησιν εἰς μὲν τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἀμνηστεύσῃ τὸ παρελθὸν μὲ ὅλην τὴν γενναιότητα, ἐφαρμόζουσα ἐφεξῆς πλήρη πλέον τὴν ἰσότητα τῶν νόμων πρὸς πᾶσαν πλευράν. Εἰς δὲ τὰς ἐνόπλους ὁμάδας τῶν ἀνταρτῶν οἱασδήποτε προελεύσεως νὰ καταθέσωσι τὰ ὅπλα καὶ νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὸ εἰρηνικόν των ἔργον ὑπὸ τὴν προστασίαν τῶν νόμων καὶ μὲ πλήρη ἀσφάλειαν τῆς ζωῆς καὶ τῶν ἀτομικῶν καὶ πολιτικῶν ἐλευθεριῶν. Ἡ σωτηρία τῆς Πατρίδος ἐπιβάλλει σήμερον τὴν λήθην τοῦ παρελθόντος, καὶ θυσίας ἐκ μέρους ὅλων ἡμῶν. Θὰ ἀποτελέσῃ μίαν τῶν εὐτυχεστέρων ἡμερῶν τῆς ζωῆς μου ἂν ἡ ἔκκλησίς μου αὕτη εὕρῃ ἀπήχησιν. Θὰ ἐθεώρουν τοῦτο ὡς τὴν μεγαλυτέραν ἐθνικὴν ἐπιτυχίαν τῆς Κυβερνήσεως, ὡς τὴν ὑψίστην ὑπηρεσίαν αὐτῆς πρὸς τὴν Πατρίδα. Ἄν ὅμως ἡ Κυβέρνησις νομίζῃ ὅτι εἶναι ὀρθοτέρα καὶ μᾶλλον ἐνδεδειγμένη ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ, τότε δὲν ὑπολείπεται δι’ ἡμᾶς τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ δηλώσωμεν ὅτι ὑποκύπτοντες κατ’ ἀνάγκην καὶ καθ’ ὑποχρέωσιν, διαχωρίζομεν ὁριστικῶς πλέον τὰς εὐθύνας μας καὶ τὴν πολιτικήν μας ἀπὸ τὰς εὐθύνας καὶ τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. (Χειροκροτήματα ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα).

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Νέου Κόμματος κ. Σ. Μαρκεζίνης ἔχει τὸν λόγον.

§13Σ. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ. Ὁ ἀείμνηστος Βασιλεὺς Γεώργιος, ἀπευθυνόμενος κάποτε ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ πρὸς τὸν ὑπὸ τριπλῆν τότε δουλείαν στενάζοντα Ἑλληνικὸν λαόν, ἐπεκαλέσθη περίφημον φράσιν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀπὸ τὴν πρὸς Τιμόθεον βʹ ἐπιστολήν. Θὰ ἠδύνατο καὶ θνήσκων νὰ τὴν ἐπαναλάβῃ. Εὔνοια τὴν ὁποίαν εἰς ὀλίγους ἐκλεκτοὺς παρέχει ὁ Θεός, νὰ δύνανται δηλαδὴ ἐγκαταλείποντες τὸν κόσμον τοῦτον μὲ ἤρεμον τὴν συνείδησιν νὰ ἀναφωνήσουν ὅτι ἠγωνίσθησαν τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ ν’ ἀναμένουν τὸν στέφανον τῆς δικαιοσύνης «Ἀνθρώπων δ’ ἄψεκτος ἐπὶ χθονὶ γίνεται οὐδείς». Ὁ ἀείμνηστος Βασιλεὺς δὲν ἀπετέλει τὴν ἐξαίρεσιν. Ἀλλ’ ὅταν ἡ ἀπροκατάληπτος ἱστορία κρίνῃ Αὐτόν, ὅταν οὐδεὶς ἐκ τῶν συγχρόνων Του ἐπιζῇ πλέον καὶ ἐφ’ ὅσον ἀπομακρύνεται κατὰ γενεὰς ἀπὸ τὴν πολυτάραχον αὐτὴν ἐποχήν, τότε τὸ λαμπρὸν φῶς τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, τῆς 6ης Ἀπριλίου καὶ τῆς ὀλιγώτερον γνωστῆς 12ης Δεκεμβρίου 1944 θὰ καλύψῃ τὰ πάντα εἴτε καλὰ εἶναι ταῦτα, εἴτε κακά. (Χειροκροτήματα). Αὐτὴ εἶναι ἡ μοῖρα τῶν μεγάλων προσωπικοτήτων τῆς ἱστορίας. Πρᾶξις τις ἢ σκέψις, ἢ σύλληψις ἰδέας εἶναι ἔξω τῶν φυσικῶν συγχρόνων ὁρίων ὥστε νὰ δημιουργῇ περὶ αὐτὰς λήθην δι’ ὅ,τι ἄλλο συνέβαινε ἢ συμβαίνει. Ἄλλωστε καὶ ἀπὸ τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου τί ἆρά γε περισσότερον θὰ ἐπιζήσῃ ἀπὸ τὸ γεγονὸς καὶ μόνον ὅτι ὑπῆρξεν ὁ πολιτικὸς τῆς νεωτέρας Ἑλλάδος ὁ ὁποῖος ἐπλησίασε τὴν φυλὴν περισσότερον παντὸς ἄλλου, εἰς τὴν πραγμάτωσιν τῶν μεγάλων της ἰδανικῶν; Ἢ τί ἀπομένει ἆρα γε ἀπὸ τὸν Θεμιστοκλῆν καὶ τὸν Παυσανίαν ἐκτὸς τῆς Σαλαμῖνος καὶ τῶν Πλαταιῶν; Ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος εἶχε τὴν εὔνοιαν νὰ ἀποθάνῃ εἰς τὴν πατρῴαν γῆν, θάνατον πικρὸν διὰ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ γλυκὺν δι’ αὐτόν, ὅσον ὅλα τὰ αἰφνίδια συμβεβηκότα. Καὶ πρωτίστως ἀπέθανεν ὅταν γύρω του ἐρρόδιζε μιὰ αὐγή. Ἀνῆλθεν εἰς τὸν θρόνον εἰς στιγμὰς μεγάλου ἐθνικοῦ πένθους, ἀλλ’ ἀπῆλθεν εἰς στιγμὰς μεγάλων ἐλπίδων. Μετ’ Αὐτὸν ἀνῆλθεν εἰς τὸν θρόνον ὁ ἀδελφός του, χωρὶς τοῦτο νὰ μετριάζῃ τὴν κρισιμότητα τῶν περιστάσεων. Ἀλλὰ πάλιν καὶ Αὐτὸς ὑπόσχεται νὰ φανῇ ἀντάξιος τῆς ἐμπιστοσύνης μὲ τὴν ὁποίαν σύσσωμος ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία τὸν περιβάλλει. Ἄλλωστε, ἂν καὶ μόνον ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ἐπιτευχθῇ ἡ ἀληθὴς τοῦ Ἔθνους ἑνότης, ἤδη ὁ Βασιλεὺς Παῦλος θὰ δύναται νὰ ὀνομασθῇ Μεγάλος Βασιλεύς. (Χειροκροτήματα). Ὅσον, κύριοι βουλευταί, καὶ ἂν θέλῃ τις νὰ ἀποφύγῃ μεγάλας φράσεις, αἱ ὁποῖαι δίδουν τὴν ἐντύπωσιν μεγαλορρημοσύνης, εἶναι δύσκολον νὰ κρατηθῇ εἰς μικρὰ ἐπίθετα προκειμένου νὰ χαρακτηρίσῃ τὴν ἐντύπωσιν τὴν ὁποίαν ἐδοκίμασε ὁ κόσμος ὅλος ἀπὸ ὅσα ἔζησεν, ἀφ’ ἧς Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς ἔγινεν ὁ στρατηγὸς Μάρσαλ μέχρι καὶ μετέπειτα τοῦ διαγγέλματος τοῦ Προέδρου Τρούμαν τῆς 12ης Μαρτίου. Τὸ διάγγελμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν ὑπῆρξε κήρυγμα ἀφυπνίσεως ὅλων τῶν φιλελευθέρων ἀνθρώπων ἐναντίον τοῦ μεγάλου ἐχθροῦ καὶ τοῦ ἀμέσου κινδύνου τοῦ κομμουνισμοῦ. Νομίζω, ὅτι διὰ νὰ καταστήσωμεν καλλιτέραν τὴν θέσιν μας ἔναντι τῆς νέας Ἀμερικανικῆς πολιτικῆς στροφῆς καὶ νὰ εὕρωμεν εὔκολα τὸν δρόμον τοῦ καθήκοντός μας, χρειάζεται μιὰ μικρὰ ἱστορικὴ ἀναδρομή. Εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς πολιτικῆς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν δυνάμεθα νὰ διακρίνωμεν τρεῖς περιόδους. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ περίοδος τῆς ἀνεξαρτησίας, ἡ περίοδος τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν μὴ Ἀμερικανῶν ἐκ τῆς Ἀμερικῆς, ἡ δευτέρα τοῦ ἀποικισμοῦ εἰς τὴν Ἀμερικὴν καὶ τέλος ἡ τρίτη ἡ προάσπισις τῆς πλήρους αὐτῆς ἑνότητος. Εἶναι ἡ περίοδος τῆς Ἀμερικανικῆς ἱστορίας κατὰ τὴν ὁποίαν κατισχύουν προσωπικότητες ὅπως τοῦ Οὐάσιγκτων καὶ τοῦ Λίνκολν. Ἀφ’ ἧς ἐπραγματοποιήθησαν οἱ τρεῖς αὐτοὶ ἀντικειμενικοὶ σκοποί, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι ἐπιδίδονται μὲ ἀφάνταστον γοργότητα εἰς τὴν οἰκονομικήν των ἀνασυγκρότησιν καὶ εἰς τὴν οἰκονομικήν των ἀνάπτυξιν τὴν ὁποίαν βλέπομεν εἰς καταπληκτικὰ ὅρια πράγματι φθάνουσαν. Ἡ δὲ Μ. Βρεταννία, παραιτουμένη πλέον τῶν διεκδικήσεών της ἐπ’ αὐτῆς κατανοεῖ τὴν κοινὴν προσπάθειαν τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ καταβάλῃ μετὰ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν πρὸς προάσπισιν τῆς ἐλευθερίας. Ὑπῆρξαν παρατηρηταὶ τινὲς οἱ ὁποῖοι παρεξήγησαν ἑκάστοτε τὰς σχέσεις μεταξὺ Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ Μ. Βρεταννίας καὶ παρεγνώρισαν ἕνα παράγοντα ὁ ὁποῖος εἰς τὰς οἰκογενειακὰς διαφορὰς παίζει τὸν μεγαλύτερον ρόλον, ὅτι τὸ αἷμα νερὸ δὲν γίνεται. Κατὰ συνέπειαν ἐὰν ποτὲ μία ἐκ τῶν δύο ἐκινδύνευε, ἡ ἄλλη θὰ ἔσπευδεν ἀρωγός. Τοῦτο ἀπεδείχθη πλήρως εἰς τὸν πρῶτον παγκόσμιον πόλεμον. Καὶ τιμᾶ, κύριοι, τὴν πατρίδα μας ὅτι ἰδικός μας πολιτικός, ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, τὴν στιγμὴν καθ’ ἣν αἱ μεγάλαι πολιτικαὶ εὐρωπαϊκαὶ προσωπικότητες, οὔτε τῶν τῆς Μ. Βρεταννίας ἐξαιρουμένων, δὲν ἐπίστευον ἢ ἀμφέβαλλον, ἐπροφήτευσε καὶ ἐπίστευσεν ἀκλονήτως ὅτι ἡ θέσις τῆς Ἀμερικῆς θὰ ἦτο ἑκάστοτε παρὰ τὸ πλευρὸν τῶν ἀγωνιζομένων ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας λαῶν. Ὅ,τι ἔκαμε τότε ὁ Οὐΐλσων παρεμβαίνων εἰς τὸν Αʹ παγκόσμιον πόλεμον, δὲν ἦτο βέβαια δυνατὸν νὰ μὴ πράξῃ μετὰ 25 ἔτη ὁ Ροῦζβελτ. Ἀλλ’ ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ δύο συνιστοῦν τὸ χαρακτηριστικὸν τῆς νέας περιόδου τῆς Ἀμερικανικῆς ἱστορίας. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐθεωρεῖτο ὡς μοναδικὸν δόγμα κατὰ τὸν 19ον αἰῶνα, τὸ δόγμα τῆς ἀπομονώσεως, σωτηρίας, διὰ τὴν Ἀμερικὴν κατὰ 20ον αἰῶνα κρίνεται ἐπικίνδυνον. Ἐγκλωβισμὸς τῆς Ἀμερικῆς ἐντὸς τῆς Ἀμερικανικῆς Ἠπείρου δὲν θὰ ἦτο μόνον καταθλιπτικὸν ἐνδεχομένως διὰ τὴν Εὐρώπην καὶ τὰς ἄλλας Ἠπείρους, ἀλλὰ καὶ δι’ αὐτὴν τὴν Ἀμερικήν, ἡ ὁποία κάποτε θὰ εἶχε νὰ ὑποστῇ μόνη τὴν μοῖραν της. Ἡ Ἀμερικὴ ὅμως, ἐπεμβαίνουσα καὶ εἰς τὸν πρῶτον καὶ εἰς τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον, δὲν διαπνέεται ἀπὸ ἰμπεριαλιστικὰ ἰδεώδη καὶ δὲν διεκδικεῖ ἴδια ὀφέλη. Κύριοι, ἓν σημεῖον ἐπὶ τοῦ ὁποίου συνηθίζομεν ἑκάστοτε νὰ ὑποπίπτωμεν εἰς πλάνην, σημεῖον ἐπικίνδυνον, διότι ὁδηγεῖ εἰς ἐσφαλμένα συμπεράσματα, εἶναι τοῦτο: Ὅτι ἡ Ἀμερική, χώρα πλουσιωτάτη καὶ εὐτυχής, αἰσθάνεται καὶ δύναται νὰ αἰσθάνεται καλύτερον τὴν εὐτυχίαν της, ὅταν γύρω της ζοῦν λαοὶ ἐλεύθεροι καὶ ἀνεξάρτητοι καὶ ὄχι λαοὶ ὑποτελεῖς. Ἄλλωστε οὐδὲν παράδειγμα ὑπάρχει ἀνάλογον διὰ νὰ δύναται νὰ παρεξηγηθῇ ἡ Ἀμερικὴ ἐπὶ ἰμπεριαλισμῷ. Ἄλλη ἀπόδειξις ὅτι ἡ Ἀμερικὴ πραγματικῶς ἀγωνίζεται διὰ τὸ ἰδεῶδες τῆς εἰρήνης εἶναι ὅτι καὶ ὁ Οὐΐλσων ὑπῆρξε δημιουργὸς τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν καὶ ὁ Ροῦζβελτ ἠγωνίσθη διὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Ἐὰν τότε ἀπέτυχε ἡ Κ.Τ.Ε. τοῦτο ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι οἱ ὑπὲρ τῆς ἀπομονώσεως ἐν Ἀμερικῇ ἴσχυον ἀκόμη. Ἀλλ’ ἤδη ἀπὸ τὸν κίνδυνον ἀποτυχίας τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν ἐκ τῆς ἀσκήσεως τοῦ περιφήμου «βέτο», ἀναιροῦντος αὐτὴν ταύτην τὴν βάσιν τοῦ ΟΗΕ, σώζει ἴσως κατὰ τὴν ὑστάτην στιγμὴν ἡ νέα πρωτοβουλία τοῦ Τρούμαν, ἡ ὁποία ἐγκαινιάζει τὴν τρίτην κατὰ σειρὰν περίοδον τῆς ἱστορίας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἐὰν εἷς καὶ μόνον τρόπος ὑπῆρχε νὰ διαφυλαχθῇ ἡ εἰρήνη καὶ νὰ σωθῇ ἴσως ὁ Ὀργανισμός, δυνηθῇ δὲ νὰ ἀποδώσῃ ὅλους τοὺς καρποὺς καὶ νὰ ἐπιτελέσῃ τὴν μεγάλην αὐτοῦ ἀποστολήν, νομίζω ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος ἀπὸ τὴν πρωτοβουλίαν τοῦ Τρούμαν νὰ τεθῇ ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ἀγῶνος τῆς εἰρήνης. Εἰς τὴν περίοδον αὐτὴν ἀντιστρέφονται ὀλίγον οἱ ὅροι. Ἕως τώρα συνηθίσαμεν νὰ βλέπωμεν τὴν Ἀγγλίαν ἡγουμένην τῶν κινήσεων διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐλευθερίας κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων καὶ τὴν Ἀμερικὴν προστρέχουσαν. Τώρα ἀντιστρόφως ἡ Ἀμερικὴ λαμβάνει τὴν πρωτοβουλίαν καὶ δὲν νομίζω ὅτι δὲν ἀκολουθεῖ ἡ Ἀγγλία. Ἄλλωστε αὐτὴν τὴν πρωτοβουλίαν τὴν ὑπεβοήθησαν οἱ ἴδιοι οἱ Ἄγγλοι, ἔχοντες ἐπὶ κεφαλῆς τὸν νικητὴν καὶ ἥρωα Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ. Τὸ ὅτι κάποιος πάντοτε εἰς ἕνα ἀγῶνα λαμβάνει τὴν πρωτοβουλίαν, αὐτὸ δὲν σημαίνει ἀπαραιτήτως, ὅτι ἀναλαμβάνει καὶ τὴν ἀποκλειστικότητα. Νομίζω, λοιπόν, ὅτι εἰς τὴν τρίτην νέαν περίοδον τῆς ἱστορίας τῆς Ἀμερικῆς, ἂν καὶ ἀντεστράφησαν οἱ ὅροι, ἐν τούτοις οἱ δύο αὐτοὶ μεγάλοι ἡγοῦνται τῆς μεγάλης μάχης διὰ τὴν προάσπισιν τῆς ἐλευθερίας. Καὶ ταῦτα μὲν ὅσον ἀφορᾷ τὴν αἰτίαν τῆς ἐμφανίσεως τῆς Ἀμερικῆς ἐπὶ τῆς σκηνῆς. Ἐρχόμεθα ἤδη εἰς τὰς ἀφορμάς. Εἶναι μεγάλη τύχη διὰ τὴν Ἑλλάδα, ὅτι αὕτη ὑπῆρξεν ἡ ἀφορμή. Εἶναι εἰς ὅλους γνωστόν, κύριοι βουλευταί, ὅτι τὴν 31ην Μαρτίου 1947, ἔληγεν ἡ ὑποχρέωσις τῆς Μ. Βρεταννίας νὰ βοηθήσῃ τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλ’ εἶναι ἐπίσης προφανὲς ὅτι θὰ ἦτο πολὺ δύσκολον διὰ τὴν Μ. Βρεταννίαν νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν Ἑλλάδα εἰς τὴν τύχην της, τὴν στιγμὴν ἀκριβῶς ποὺ διεξῆγε τὸν ἔσχατον ἀγῶνα ἐναντίον τῶν ἀνταρτῶν. Καὶ ὤφειλε νὰ μὴ τὴν ἐγκαταλείψῃ, διότι ὅμορα κράτη ἐβοήθουν τοὺς ἐπαναστάτας. Καὶ ὅταν ἦλθε τὸ αἴτημα τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, εὗρε τὸ ἔδαφος πρόσφορον διὰ νὰ εἶναι καὶ ἡ ἀπάντησις ἄμεσος καὶ κατηγορηματική. Νομίζω ὅμως, κύριοι βουλευταί, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀρκούμεθα εἰς τὸ νὰ ἐκφράζωμεν τὴν εὐγνωμοσύνην μας καὶ νὰ πανηγυρίζωμεν διὰ τὴν τύχην μας, ὅτι εἰς τὴν κρίσιμον αὐτὴν στιγμὴν ἡ Ἀμερικὴ ἔρχεται ἀρωγός. Ἔχομεν ὕψιστον καθῆκον νὰ διαφωτίσωμεν πλήρως τὴν κοινὴν γνώμην ἐπὶ τῆς καθόλου σημασίας τῆς ἀμερικανικῆς αὐτῆς βοηθείας. Διότι πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι φερόμεθα εἰς σειρὰν πλανῶν, πλανῶν αἱ ὁποῖαι δύνανται ἀποφασιστικῶς νὰ βλάψουν τὴν πατρίδα μας. Πρῶτον, τὰ 300 ἢ 400 ἑκατομμύρια δολλαρίων, ποσὸν μὲ τὸ ὁποῖον θὰ μᾶς βοηθήσῃ ἡ Ἀμερική, δὲν λύουν τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημα τῆς Ἑλλάδος. Συντηροῦν τὴν Ἑλλάδα, τὴν κρατοῦν, ὅπως συνέβη καὶ κατὰ τὸ παρελθόν, ὅταν ἡ Μ. Βρεταννία καὶ ἡ Οὔνρρα, ἡ μὲν ὡς πρὸς τὰς στρατιωτικὰς δαπάνας, ἡ δὲ ἄλλη διὰ τὰ ἐπισιτιστικά, ἐνίσχυον τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡ βοήθεια ἐκείνη δὲν ἦτο βοήθεια ἐκφραζομένη εἰς χρῆμα, παρὰ μόνον ἠκούοντο ἑκάστοτε τὰ 25 ἢ 50 ἑκατομμύρια δολλαρίων, ἡ σύγκρισις τῶν ἀριθμῶν μεταξὺ 25 ἑκατομμυρίων καὶ 400 ἑκατομμυρίων δολλαρίων προφανῶς ἐκινδύνευε καὶ κινδυνεύει φρονοῦμεν, νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τὴν πλάνην ὅτι πακτωλοὶ προσρρέουν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Δευτέρα πλάνη ἐπικίνδυνος, εἶναι ὅτι δὲν ἔχομεν πλήρη ἀντίληψιν τῆς νοοτροπίας τοῦ Ἀμερικανοῦ φορολογουμένου. Μὴ νομίζετε ὅτι ἐπειδὴ ἡ Ἀμερικὴ εἶναι χώρα πλουσία καὶ ἡ εἰσφορὰ εἶναι τόσον ἐλαχίστη, ὅτι θὰ ἦτο διατεθειμένη ἡ Ἀμερικὴ καὶ συνεπῶς οἱ Ἀμερικανοὶ φορολογούμενοι, νὰ δώσουν τὰ δολλάρια αὐτά, ἂν δὲν εἶναι βέβαιοι περὶ τῆς χρησιμότητος τῆς διαθέσεως τῶν δολλαρίων αὐτῶν. Καὶ τρίτον, κατ’ ἐμὲ τὸ σπουδαιότερον, εἶναι ὅτι μὲ τὸ νὰ ἀποδεχθῇ ἡ Ἀμερικὴ τὸ αἴτημα τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, δὲν σημαίνει ὅτι καὶ τὸ πᾶν ἐτελείωσε. Κύριοι, μὲ μεγαλυτέραν εὐκολίαν μπορεῖ νὰ φύγουν οἱ Ἀμερικανοὶ ἀπὸ ὅσην ἦλθον. Αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκην νὰ εἶμαι ἐντελῶς ὠμός. Αὐτὴν τὴν στιγμήν, πρέπει νὰ τὸ ἐννοήσωμεν, γίνεται ἕνας ἰδιόρρυθμος πόλεμος πρὸς σωτηρίαν τῆς εἰρήνης. Ἀλλ’ ὅπως εἰς κάθε πόλεμον, καὶ τώρα εἶναι δυνατὸν νὰ ἐγκαταλειφθῇ μία θέσις μάχης, μία χώρα ὁλόκληρος — καὶ τὸ εἴδαμεν κατὰ τὸν τελευταῖον πόλεμον, ὁπότε ἐγκατελείφθη ὁλόκληρος ἡ Εὐρώπη καὶ ἐπρόκειτο νὰ ἐγκαταλειφθῇ καὶ τὸ Λονδῖνον — διότι δὲν ὑπάρχουν κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἀγώνων οὔτε ρωμαντισμοί, οὔτε ἰδέαι κύρους καὶ γοήτρου, ἀλλὰ μόνον ὁ σκοπὸς πῶς νὰ κερδηθῇ ἡ τελικὴ μάχη. Ἐὰν ἀποδειχθῇ ὅτι ἡ μάχη τῆς Ἑλλάδος εἶναι περισσότερον δαπανηρά, δηλαδὴ ἀποφέρει ὀλιγώτερα ἀπὸ ὅσα στοιχίζει, ἡ Ἀμερικὴ θὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν Ἑλλάδα. Ἐὰν ταῦτα ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας, θὰ ἴδωμεν ὅτι ἠμποροῦμεν νὰ εὐλογοῦμεν τὸν Θεόν, διότι ἡ Ἀμερικὴ ἀρχίζει ἀπὸ ἡμᾶς, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν ὅτι ἀπὸ ἡμᾶς κυρίως θὰ ἐξαρτηθῇ ἐὰν θὰ παραμείνῃ μέχρι τέλους μαζί μας. Καὶ εἰς τὴν πολιτικήν, κύριοι μόνον αἱ διαπιστώσεις δὲν ἀρκοῦν. Διότι ἡ πολιτικὴ εἶναι ζωή. Εἶναι ὀλίγον θεωρία καὶ πολλὴ πραγματικότης. Πρέπει εἰς τὰ συγκεκριμένα θέματα νὰ δίδῃ κανεὶς ἀπαντήσεις πολὺ πλησίας πρὸς τὴν πραγματικότητα ἐὰν ὄχι καὶ ἐφαπτομένας αὐτῆς. Δὲν ἔχομεν νὰ εἴπωμεν τίποτε ἄλλο. Πρῶτον, οὔτε πολὺν ἐνθουσιασμόν, οὔτε πολλὴν αἰσιοδοξίαν. Δεύτερον, συντονισμὸν ὅλων τῶν Ἐθνικῶν Δυνάμεων, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ μεγάλου αὐτοῦ σκοποῦ. Ὅταν λέγωμεν συντονισμόν, σημαίνει ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία εἶναι εἰς τὰ πράγματα, πρέπει, μετὰ πάσης θυσίας εἰς στιγμὰς τόσον κρισίμους, νὰ θέτῃ πρῶτον τὸ ἐθνικὸν συμφέρον καὶ κατὰ δεύτερον λόγον ν’ ἀποβλέπῃ εἰς οἱονδήποτε κομματικόν. Τρίτον, ὑπάρχουν ὡρισμέναι περιπτώσεις, ὅπου ἡ λῆψις συγκεκριμένων μέτρων δὲν εἶναι μόνον ἐνδεχομένως σφόδρα ἀντιδημοτικὴ καὶ κατὰ συνέπειαν, ἔρχεται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὸ κομματικὸν συμφέρον, ἀλλὰ εἶναι ἴσως καὶ παρεξηγήσιμος ἑκάστοτε ἐξωτερικῶς. Θὰ ἦτο μέγα εὐτύχημα, ἐὰν εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, ἠδύναντο νὰ λαμβάνωνται ἀποφάσεις ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ Ἑλληνικῶς σκεπτόμενα κόμματα καὶ ἐνδεχομένως καὶ ἀπὸ παράγοντας, ἴσως, καὶ ἐκτὸς ἀκόμη αὐτῆς τῆς Βουλῆς. Τότε τὰ σκληρότερα μέτρα καὶ τὰ πλέον ἀντιδημοτικὰ καὶ τὰ πλέον παρεξηγήσιμα, λαμβάνονται μετὰ τῆς μεγίστης δυνατῆς εὐκολίας. Δι’ ἡμᾶς, ὡς Νέον Κόμμα, εἶναι ἀδιάφορον, κύριοι βουλευταί, ποία Κυβέρνησις εἶναι εἰς τὴν ἀρχήν. Δύναται νὰ εἶναι ἡ παροῦσα, δύναται νὰ εἶναι ἄλλη περισσότερον οἰκουμενικὴ ἢ περισσότερον ὁμοειδής. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει ἡμᾶς, εἶναι ἡ Κυβέρνησις αὐτή, ἡ ὁποία κυβερνᾷ τὸν τόπον, εἰς τὰς κρισίμους ταύτας στιγμάς, νὰ εἶναι εἰς τὸ ὕψος τῶν περιστάσεων. Καὶ μελαγχολοῦμεν, ἡμεῖς, μὲ τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν, μελαγχολοῦμεν, διότι ἡ Κυβέρνησις ἐπανειλημμένως ἔδωσε δείγματα πόσον δουλεύει εἰς τὸ Κόμμα. Ἀνέφερα μόνον τὸ παράδειγμα τῶν κατανομῶν τῶν Νομαρχιῶν. Ὅσον δ’ ἀφορᾷ τὴν πολιτικὴν τὴν ὁποίαν ἠκολούθησε καὶ ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας τάξεως, ἐκ τοῦ Κόμματος τοῦ ἰδικοῦ μας δὲν θὰ τὴν κρίνω ἐγώ, θὰ ἔλθῃ ὁ κ. Ζαλοκώστας καὶ θὰ ὁμιλήσῃ ἐπ’ αὐτῆς, ἀλλ’ ἁπλῶς ἐγὼ θέλω νὰ διαπιστώσω ἐπ’ αὐτοῦ, ὅτι ἀκολουθεῖ μίαν πολιτικήν, μίαν γραμμὴν δυναμικήν. Ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς καί ἡ Ἑλληνικὴ Χωροφυλακή, θυσιάζονται, καὶ μάχονται μὲ ὅλον τὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ ἐν τούτοις ἀδιαφορία κρατεῖ εἰς τὰ μετόπισθεν. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται ἡ μάχη καὶ νὰ παρατηρεῖται εἰς τὰ μετόπισθεν αὐτὴ ἡ ἀδυναμία εἰς τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ Κρατικοῦ Ὀργανισμοῦ. Δὲν νοεῖται νὰ βλέπωμεν τοὺς κομμουνιστάς, τοὺς πραγματικοὺς κομμουνιστάς, ὄχι μόνον νὰ παραμένουν εἰς τὰς καιρίας κρατικὰς θέσεις, ἀλλὰ καὶ νὰ διορίζωνται καὶ νὰ ἐξακολουθῇ ἡ διάβρωσις τοῦ Κράτους. (Χειροκροτήματα). Εἶναι δυνατόν, κύριοι βουλευταί, νὰ διεξαχθῇ μία μάχη, ὅταν εἰς τὰ μετόπισθεν ἐνδεχομένως ὑπάρχῃ προδοσία. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγωνιῶμεν καθημερινῶς, μήπως ἴδωμεν μίαν ἔκθεσιν τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου δημοσιευομένην τὴν ἑπομένην ἡμέραν εἰς τὰς ἐφημερίδας. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Ὅταν ἤρχισεν ὁ Ἰταλικὸς πόλεμος, τὴν 28ην Ὀκτωβρίου, ἡ πρώτη πρᾶξις ἦτο νὰ συλληφθοῦν οἱ Ἰταλοὶ ὑπήκοοι καὶ συνελήφθησαν ἄνθρωποι 60 καὶ 70 ἐτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἀποκτήσει Ἑλληνικὴν συνείδησιν, διότι ἁπλῶς ἦσαν Ἰταλοὶ ὑπήκοοι. Ἡμεῖς διεξάγομεν μάχην καὶ ἀφίνομεν εἰς τὰς ὑπηρεσίας μας καὶ ἀφίνομεν εἰς τὸ Ἐπιτελεῖον, νὰ ὑπάρχουν κομμουνισταί. Ἕτερον, σοβαρώτατον σημεῖον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔχω νὰ παρατηρήσω, εἶναι ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὴν οἰκονομικὴν βοήθειαν, ἡ ὁποία θὰ ἔλθῃ ἐξ Ἀμερικῆς, ἀνεξαρτήτως ἐὰν μέγα μέρος της, ἐνδεχομένως θὰ τὸ ἀπορροφήσῃ ἡ ἐνίσχυσις τοῦ Στρατοῦ, καὶ ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι βεβαίως πρωτίστως θὰ προηγηθῇ τὸ ζήτημα τῆς τάξεως, διὰ νὰ ἠμπορέσῃ νὰ ἀκολουθήσῃ ἡ ἀνασυγκρότησις καὶ ἡ περαιτέρω οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις τοῦ τόπου, διερωτῶμαι, ἔλαβεν ἆρά γε ἡ Κυβέρνησις τὰ μέτρα τῆς ὑποδοχῆς τῆς βοηθείας αὐτῆς; Καὶ ἐὰν τὰ ἔλαβε, διατὶ δὲν τὰ ἀναγγέλλει καὶ δὲν διαφωτίζει τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν; Ἡμεῖς, γνωρίζομεν ἐννέα ὡρισμένα σημεῖα θεωρητικά, ἑνὸς κυβερνητικοῦ προγράμματος, τὰ ὁποῖα ἐδημοσιεύθησαν πρό τινος. Θὰ ἀναμείνωμεν ὑποδείξεις παρὰ τῶν ξένων, περὶ τοῦ τρόπου τῆς χρησιμοποιήσεως τῆς οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως; Δι’ ἡμᾶς ἡ ὑπόδειξις σημαίνει μείωσιν. Τὸ καθῆκον τὸ ἰδικόν μας εἶναι ἡμεῖς νὰ ὑποδεικνύωμεν. Εἰς τὸ ἴδιον σημεῖον ἐφθάσαμεν καὶ μὲ τοὺς Ἄγγλους καὶ δὲν εἴχομεν καλὰ ἐκ τούτου ἀποτελέσματα. Τέλος, καλῶς ἢ κακῶς, ἡ Κυβέρνησις ἀκολουθεῖ μίαν γραμμήν. Ἡ γραμμὴ αὐτὴ διὰ νὰ ἐπιτύχῃ, χρειάζεται, κύριοι, πνοήν, ὅπως ἀναμφισβητήτως καὶ ἡ γραμμὴ τοῦ κατευνασμοῦ, ἡ γραμμὴ ἡ πολιτική, ἐὰν ἡ ἤδη ἀκολουθουμένη ἀποτύχῃ, χρειάζεται ἐπίσης πνοήν. Τὴν 28 Ὀκτωβρίου, ὅταν ἡ Ἑλλὰς ἐξύπνησε καὶ ἔμαθεν ὅτι ὁ Βασιλεὺς της καὶ ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς εἶχον εἴπει τὸ περίφημον «Ὄχι», ἐπῆραν τὴν ὑπόθεσιν ὅλοι ἰδικήν των. Ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς ἔγινε δεκτόν. ἔγινε ἀντιληπτόν, ὅτι ὑπῆρχε πνοὴ ἀγῶνος. Καὶ μόνον ἔτσι κερδίζονται οἱ ἀγῶνες. Καὶ ἐρωτῶ: Καὶ ἡ προηγουμένη Κυβέρνησις καὶ ἡ παροῦσα, κατώρθωσε ἆρά γε νὰ ἐμπνεύσῃ εἰς τὸν τόπον αὐτόν εἰς τοὺς Ἕλληνας, τὴν ἀναγκαίαν αὐτὴν πνοήν, ὅτι μάχεται ὑπὲρ τῶν ὅλων, ἀνεξαρτήτως ποῖον δρόμον ἀκολουθεῖ εἰς τὴν πολιτικήν της; Νομίζω ὅτι ἐπιβάλλεται ἡνωμένον τὸ Ἔθνος νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν κομμουνισμὸν καὶ ἀπὸ τῆς στρατιωτικῆς πλευρᾶς καὶ ἀπὸ τῆς πολιτικῆς. Ἡνωμένον τὸ Ἔθνος μὲ πνοὴν καὶ ἐν πραγματικῷ ἐθνικῷ συναγερμῷ. Ἄν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἐπιτύχῃ νὰ δικαιώσῃ τὴν ὀνομασίαν της ὡς Κυβέρνησις Ἐθνικῆς Συνεργασίας καὶ δώσῃ οὐσιαστικὸν περιεχόμενον, θὰ εἴμεθα οἱ πρῶτοι ἡμεῖς ποὺ θὰ τὴν χειροκροτήσωμεν. Ἄν ὅμως ἀποτύχῃ, δὲν δυνάμεθα νὰ δεχθῶμεν ὅτι ὑπάρχει ἐποχὴ ἡ ὁποία ἐπιτρέπει πειραματισμοὺς πολλούς. Νομίζω, ὅτι εἶναι καθῆκον ἡμῶν νὰ βοηθήσωμεν καὶ νὰ συντελέσωμεν ὅπως δοθῇ ἄλλη λύσις, νὰ ἔλθῃ ἄλλη Κυβέρνησις, νὰ ἐξευρεθῇ διαδοχή. Οὐδεὶς καθ’ ἡμᾶς ὁ ἀναντικατάστατος καὶ ὅσοι ἐνδεχομένως θέλουν νὰ πιστεύουν, νὰ βαυκαλίζωνται μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι ἡ Κυβέρνησις αὐτὴ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ χαρακτηρίζεται ἐπιτυγχάνουσα διότι δὲν ἔχει διάδοχόν της, πλανῶνται καὶ πλανῶνται οἰκτρῶς καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνθυμοῦνται, ἴσως, καὶ τὸ περίφημον τοῦ μεγάλου τραγικοῦ ὅτι «Ζεὺς γὰρ μεγάλης γλώττης κόμπους ὑπερεχθαίρει». Διότι, κύριοι βουλευταί, ὑπὲρ πᾶσαν Κυβέρνησιν, ὑπάρχει ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ μοῖρα της, ἡ μοῖρα της ἡ ὁποία εἰς ἀληθινὸν ἀδιέξοδον ἔδωσε πάντοτε λύσιν. (Χειροκροτήματα).

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Τσιμπιδάρος ἔχει τὸν λόγον.

§15Π. ΤΣΙΜΠΙΔΑΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν τελευταίων διακοπῶν τοῦ Νομοθετικοῦ Σώματος ἔλαβε χώραν διεθνὲς γεγονὸς καταπληκτικῆς σημασίας, τοῦ ὁποίου ἡ ἀπήχησις ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται ἐντονωτάτη καὶ τοῦ ὁποίου αἱ συνέπειαι κατὰ γενικὴν γνώμην καὶ ἀναγνώρισιν θὰ εἶναι τεράστιαι, προκειμένου περὶ τῆς διαμορφώσεως καὶ τῆς ἀποκρυσταλλώσεως τοῦ μεταπολεμικοῦ καθεστῶτος. Πρόκειται, κύριοι βουλευταί, περὶ τοῦ ἱστορικοῦ μηνύματος τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου κ. Τρούμαν πρὸς τὸ Ἀμερικανικὸν Κογκρέσσον, περὶ τοῦ ὁποίου τόσον ἐκτεταμένως, ἀλλὰ καὶ τόσον δεδικαιολογημένως ἠσχολήθη ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰς δηλώσεις της τὰς προγραμματικὰς καὶ διὰ τοῦ ὁποίου μηνύματος ὁ ἡγέτης τῆς μεγαλυτέρας δυνάμεως τοῦ κόσμου, καθορίζει τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἰδέας, ἀλλὰ καὶ τὰς εὐθύνας τὰς ὁποίας ἐννοεῖ νὰ ἐπωμισθῇ ἡ πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ Δημοκρατία, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσῃ εἰς τὴν ἀνθρωπότητα τὴν εὐδαιμονίαν, ἡ ὁποία ἀπετέλεσε τὸν πόθον καὶ τὸ ὄνειρον ὅλων τῶν Ἐθνῶν ποὺ ἐρρίφθησαν μέσα εἰς τὸν Ἀρμαγεδῶνα τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Δὲν ἐνέχει ἀσφαλῶς, κύριοι βουλευταί, καμμίαν ἀπολύτως ὑπερβολὴν ἡ διαπίστωσις καὶ ἡ διακήρυξις ὅτι εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος ἡ πρᾶξις αὕτη τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερον γεγονὸς τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ κανονίσῃ τὰς τύχας τῆς ἀνθρωπότητος δι’ αἰῶνας ὁλοκλήρους, νὰ δώσῃ εἰς τὴν ἀνθρωπότητα νέας κατευθύνσεις καὶ νὰ προσδώσῃ εἰς τὴν ζωὴν νέον περιεχόμενον καὶ νέαν ἀξίαν. Δὲν χρειάζεται, κύριοι βουλευταί, ἐξαιρετικὴ πολιτικὴ σοφία καὶ πολιτικὴ ἐμπειρία ἰδιάζουσα, διὰ νὰ ἀντιληφθῇ κανεὶς μὲ τὸν γυμνὸν ὀφθαλμὸν καὶ τὸν κοινὸν νοῦν, ὅτι εὑρισκόμεθα ἐνώπιον μιᾶς κοσμογονίας, ἡ ὁποία πρόκειται νὰ παρουσιάσῃ τὸν πλανήτην αὐτὸν ὑπὸ νέαν μορφήν, ἀνοίγουσα νέους ὁρίζοντας διαβιώσεως, δημιουργοῦσα νέα μέτρα ἀξιῶν καὶ καθιερώνουσα νέαν ἠθικὴν τάξιν ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὁποίας θὰ ζήσουν μικροὶ καὶ μεγάλοι. Θὰ ἠδυνάμεθα, ἀσφαλῶς, νὰ περιορισθῶμεν εἰς τὴν ἄποψιν, ἡ ὁποία ἀμέσως ἐνδιαφέρει τὴν Ἑλλάδα, καὶ αὐτὴ ν’ ἀποτελέσῃ τὸ ἀντικείμενον τῆς ἐρεύνης μας. Ἀλλὰ παρῆλθεν ἡ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ μεγάλα διεθνῆ γεγονότα, τὰ μακρὰν διαδραματιζόμενα ἤρχοντο ὡς μεμακρυσμένη καὶ ἀσθενὴς ἀπήχησις. Σήμερον ἡ μορφὴ τοῦ κόσμου ἤλλαξε βασικῶς καὶ ἡ ἀλληλεξάρτησις τῶν τυχῶν ὅλων τῶν κρατῶν καὶ ὅλων τῶν λαῶν εἶναι μοιραία καὶ ἀναπότρεπτος. Σήμερον ἡ ὑδρόγειος κατήντησε περιοχὴ ἐξαιρετικὰ περιωρισμένη. Τὸ γεγονὸς δὲ καὶ μόνον ὅτι διεξήχθησαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι μὲ παγκοσμίους συνεπείας, εἶναι ἀρκετὸν διὰ νὰ μᾶς πείσῃ ὅτι δὲν ἠμποροῦμεν νὰ μένωμεν ἀδιάφοροι καὶ ἁπλοῖ θεαταὶ τῶν διεθνῶν γεγονότων, διότι τὰ κύματα τῆς δίνης τῶν γεγονότων τούτων μοιραίως ἐπηρεάζουν καὶ τὴν ἰδικήν μας ὑπόστασιν. Κατ’ ἀνάγκην συνεπῶς τὸ κήρυγμα τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου καὶ τὴν χαραχθεῖσαν ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ πολιτικὴν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν πρέπει νὰ ἀτενίσωμεν ἀπὸ τὰς δύο πλευράς, τὰς ὁποίας αὕτη παρουσιάζει: «Ἀπὸ τὴν εὐρεῖαν διεθνῆ ἄποψιν καὶ ἀπὸ τὴν καθαρῶς Ἑλληνικὴν τοιαύτην». Κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν εἴκοσι Χριστιανικῶν αἰώνων, κύριοι βουλευταί, ἔχομεν 5 παγκοσμίου σημασίας γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἐπηρέασαν τὴν ζωὴν τῶν λαῶν καὶ τὴν καθ’ ὅλου μορφὴν τῆς καθεστηκυίας τάξεως τῆς ἀνθρωπότητος. Ἔχομεν, πρῶτον, τὴν Γαλλικὴν Ἐπανάστασιν, ἡ ὁποία ὅσον καὶ ἂν προεκλήθη ἀπὸ αἴτια τοπικῆς σημασίας, ἐνεφανίσθη ὅμως ἐν τῇ ἐξελίξει της ὡς γεγονὸς παγκοσμίου σημασίας καὶ ἐπιδράσεως, ἐπηρέασαν τὰς πολιτικὰς καὶ κοινωνικὰς διαμορφώσεις κατὰ τρόπον βασικὸν καὶ ἀναμφισβήτητον. Ἡ διακήρυξις τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτου, ἀπετέλεσε σταθμὸν εἰς τὴν κοινωνικὴν καὶ πολιτικὴν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἐσφράγισε μὲ ἀνεξίτηλον σφραγῖδα τὴν μοῖραν αὐτῆς. Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις ἦλθε νὰ δώσῃ ἀπάντησιν εἰς ἕνα καθολικὸν ἐρώτημα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους ἐπίεζεν ὁ ἐφιάλτης τῆς ἀδικίας καὶ τῆς κατωτερότητος ἀπέναντι τῶν προνομιούχων. Ἀλλ’ ἐὰν ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις ἐθεσμοθέτησεν ἐπὶ νέων βάσεων τὸν θεσμὸν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτου, παρουσίαζεν ὅμως τὸ θεμελιῶδες ἐλάττωμα ὅτι ἐνεφανίζετο ὡς ἀπὸ καθέδρας πολιτικὸς καὶ ἀνθρωπιστικὸς δογματισμός, ὡς κήρυγμα πρὸς τοὺς ἄλλους λαούς, καλουμένους ν’ ἀκολουθήσουν τὰ καθιερούμενα δόγματα τῆς νέας αὐτῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς θρησκείας καὶ χωρὶς τὴν δύναμιν τῆς ἐπιβολῆς των. Τὸ δεύτερον γεγονὸς μετὰ τὴν Γαλλικὴν Ἐπανάστασιν εἶναι ἡ κατάργησις τῆς δουλείας ὡς καθιερωμένου κοινωνικοῦ θεσμοῦ. Ἡ κατάργησις τῆς δουλείας ὡς ἠθικὸν γεγονὸς ἀποτελεῖ σταθμὸν παμμεγίστης σημασίας, διότι δι’ αὐτοῦ ἀναγνωρίζεται καὶ καθαγιάζεται ἡ ἀνθρωπίνη ἀξία, τῆς ὁποίας ἄρνησιν ἀποτελεῖ ἡ δουλεία. Ἀλλ’ ἐὰν ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς ἡ κατάργησις ἔχει χαραχθῆ εἰς τὸν πίνακα τῶν μεγάλων σταθμῶν τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας, δὲν πρέπει ὅμως νὰ μᾶς διαφεύγουν δύο ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ καθαρῶς πρακτικῆς ἀπόψεως σμικρύνουν τὴν σημασίαν τοῦ γεγονότος. Ἡ μία ἄποψις εἶναι ὅτι ἡ δουλεία ἀπετέλει ἐξαίρεσιν μὲ κανόνα ὅτι ἡ συνήθης κατάστασις ἦτο ἡ ἐλευθερία τῶν μεγάλων λαϊκῶν μαζῶν. Ἡ δευτέρα ἄποψις εἶναι ὅτι κατηργήθησαν μὲν τὰ ἀνθρωποπάζαρα, παρέμειναν ὅμως ἐν τῇ πράξει ἡ ἀνισότης καὶ ἡ ἐκμετάλλευσις ἡ περιάγουσα πολλάκις τὸν ἀδύνατον εἰς κατάστασιν δουλείας. Καὶ κάτι μάλιστα μεγαλύτερον καὶ φοβερώτερον τούτου. Παρέμειναν ἔθνη πολλὰ καὶ πρὸ πάντων τὰ μικρὰ μὲ τὸ αἴσθημα τοῦ ὑποδεεστέρου καὶ μὲ τὸν ἐφιάλτην τῶν μεγάλων γειτόνων πιέζοντα τὸ στῆθος των. Ἐπρόκειτο περὶ μιᾶς ἠθικῆς δουλείας τῶν μικρῶν ἀπὸ τοὺς μεγάλους, τῶν ἀδυνάτων ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Ἐν τοιαύτῃ ὅμως περιπτώσει πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ, ὅτι κατηργήθη ἡ δουλεία, ὅταν ἡ βία ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται διαρκῶς ἐνεδρεύουσα καὶ πάντοτε ἀπεχθὴς καὶ ἐπικίνδυνος; Τὸ τρίτον γεγονός, κύριοι βουλευταί, εἶναι ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ κλασσικὴν μορφὴν θεοποιήσεως τῆς βίας. Τὸ γεγονὸς καί μόνον, κύριοι βουλευταί, ὅτι οἱ ἐπιβουλευθέντες τὴν παγκόσμιον εἰρήνην ἔφθασαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ χαρακτηρίσουν τὰς διεθνεῖς συνθήκας ὡς «κουρελόχαρτα» ὑποδεικνύει κατὰ τρόπον τραγικῶς πανηγυρικὸν τὸν κίνδυνον ποὺ ἀντεμετώπισεν ἡ ἀνθρωπότης νὰ σαβανωθῇ μὲ τὸ σάβανον ὅλου τοῦ πολιτισμοῦ της. Οἱ δεκατέσσαρες ὅροι τοῦ Οὐΐλσωνος, ἔρχονται νὰ κηρύξουν τὴν ἀνάγκην ὅπως καθιερωθῇ ἕνα νέον καθεστὼς στηριζόμενον εἰς τὰς παγίας ἀρχὰς τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀνθρωπίνης ἀλληλεγγύης. Ἀλλὰ καὶ τὸ κήρυγμα τοῦτο παρέμεινε μὲ τὰ ἴδια ἐρωτήματα, μὲ τὰ ἴδια προβλήματα καὶ μὲ τὴν ἰδίαν ἀγωνίαν. Καὶ δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ συμβῇ διαφορετικά. Οἱ δύο μεγαλύτεροι παράγοντες τῆς παγκοσμίου ἰσορροπίας δὲν μετέσχον ἐνεργῶς εἰς τὴν διαμόρφωσιν τοῦ μεταπολεμικοῦ καθεστῶτος. Ἡ Ἀμερικὴ ἔμεινεν εἰς τὸν ρόλον τοῦ θεατοῦ καὶ ἡ Ρωσία εἰς τὴν ἀπομόνωσίν της—ὡς ἕνα αἴνιγμα περὶ τοῦ τὶ σκέπτεται καὶ περὶ τοῦ τὶ ἐκπροσωπεῖ ὡς ὠργανωμένη δύναμις. Τὸ τέταρτον γεγονὸς εἶναι ἡ διακήρυξις τῆς κομμουνιστικῆς κοσμοθεωρίας καὶ ἡ καθιέρωσις αὐτῆς ὡς κοινωνικοῦ καὶ πολιτικοῦ καθεστῶτος ἐν Ρωσίᾳ. Δὲν πρόκειται βεβαίως σήμερα νὰ ἐπιχειρήσωμεν κριτικὴν ἔρευναν καὶ ἀνάλυσιν τοῦ κομμουνισμοῦ ὡς κοσμοθεωρίας καὶ ἐφηρμοσμένης πολιτικῆς. Ἀρκοῦμεθα νὰ διακηρύξωμεν ὅτι οὗτος ἀποτελεῖ ἄρνησιν τῶν δογμάτων τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ὅπως καθιέρωσεν τοῦτον ἡ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία καὶ ὁ Χριστιανισμός, ἄρνησιν τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτου, ὅπως διεκήρυξε ταῦτα ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις. Τὸ γεγονὸς καὶ μόνον ὅτι ὁ κομμουνισμὸς ἀρνεῖται τὸ ἄτομον, ἀρνεῖται τὴν ἐλευθέραν τοῦ ἀτόμου, ἀρνεῖται τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτου καὶ ἀπευθύνεται πρὸς τὴν ἀγελαίαν ὁμάδα, εἶναι ἀρκετὸν διὰ νὰ ἐξεγείρῃ τὴν ἀνθρωπίνην ἀξίαν καὶ ὑπερηφάνειαν καὶ νὰ τὴν τοποθετήσῃ εἰς τὸ ἀντίπαλον στρατόπεδον. Ἐν τῇ πραγματικότητι καὶ ἐν τῇ οὐσίᾳ ὁ κομμουνισμὸς ἀποτελεῖ ἐπαναβίωσιν τῆς δουλείας ὡς γενικοῦ θεσμοῦ καὶ ἄρνησιν τῆς ὑπάρξεως ἐλευθέρων ἀνθρώπων. Ἀλλ’ ἐὰν ἡ διαπίστωσις αὕτη ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν πραγματικότητα, πρὸς τὴν πραγματικότητα ἐπίσης ἀνταποκρίνεται καὶ ἡ ἄλλη διαπίστωσις, ὅτι ὁ κομμουνισμὸς δὲν περιωρίσθη εἰς τὴν κοιτίδα του, ἀλλ’ ἐξεχύθη πέραν τῶν Ρωσικῶν συνόρων, ὅπου εὗρεν εὐνοϊκὰς συνθήκας διὰ νὰ δημιουργήσῃ τὰς ἑστίας του. Καὶ ἔκτοτε ἡ ἀνθρωπότης ταλαιπωρεῖται κατὰ τρόπον ἀληθινὰ θανάσιμον. Καὶ ἂν ἀναζητήσωμεν τὰ αἴτια τῆς ταλαιπωρίας ταύτης θὰ τὰ εὕρωμεν εὐκόλως εἰς τὴν κομμουνιστικὴν τοξίνην, ἡ ὁποία προκαλεῖ τὴν δηλητηρίασιν καὶ παρεμποδίζει τὴν ἀνθρωπίνην ἀνάρρωσιν. Τὸ διάγγελμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὴν ἀντικειμενικὴν αὐτὴν ἀλήθειαν. Τὸ πέμπτον παγκοσμίου σημασίας γεγονὸς εἶναι ὁ δεύτερος πόλεμος, ὁ ὁποῖος προῆλθεν ἀπὸ τὴν ἰδίαν πηγὴν ἀπὸ τὴν ὁποίαν καὶ ὁ πρῶτος καὶ εἶχε τὸν ἴδιον ἀντικειμενικὸν σκοπόν, τὴν θεοποίησιν δηλαδὴ τῆς βίας ἐναντίον τῆς ὁποίας ἀντετάχθησαν τὰ ἔθνη ποὺ ἐπίστευσαν εἰς τὴν θεότητα τῆς ἐλευθερίας. Ὁ χάρτης τοῦ Ἀτλαντικοῦ περιέχει τὴν διακήρυξιν τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν σκοπῶν τοῦ πολέμου, τοὺς ὁποίους πλαισιώνει τὸ κήρυγμα τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὴν ἔνδειαν καὶ τὸν φόβον, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἱερώτερον κήρυγμα ποὺ ἠκούσθη ποτὲ μετὰ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Θεανθρώπου. Διότι ἀνεγνώρισεν εἰς τὴν ἀνθρωπίνην ἀξίαν τὰ δύο ἀγαθά, ἡ ἔλλειψις τῶν ὁποίων ἀπετέλεσε τὸν ἐφιάλτην της. Ἀλλὰ συνέβη εἰς τὸν πόλεμον τοῦτον τοῦτο τὸ ὀξύμωρον. Ἡ μοῖρα τὸ ἔφερεν ὥστε τὰ ἔθνη τὰ πιστεύοντα εἰς τὴν ἐλευθερίαν, τὰ ἔθνη ποὺ ἐπολέμησαν ἐναντίον τῶν δύο μορφῶν τῆς βίας —τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ ναζισμοῦ—νὰ εὑρεθοῦν συναγωνιζόμενα μὲ τὴν τρίτην μορφὴν τῆς βίας, μὲ τὸν κομμουνισμόν, εἰς τὸν ὁποῖον παρέσχον ὅλην τὴν πολύτιμον βοήθειάν των. Ποτὲ ἡ μοῖρα δὲν ὑπῆρξε μεγαλύτερος καὶ σκληρότερος σαρκαστής, ὅσον εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτήν. Ἡ πάροδος τοῦ χρόνου καὶ αἱ ἐπακολουθήσασαι διασκέψεις ἐπιστοποίησαν τρία τινά: Πρῶτον. Ὅτι εἶναι συζητήσιμος ἡ πρακτικὴ καὶ ἀποτελεσματικὴ ρύθμισις τοῦ μεταπολεμικοῦ καθεστῶτος, μὲ μίαν φυγόκεντρον δύναμιν ματαιώνουσαν πᾶσαν προσπάθειαν. Δεύτερον. Ὅτι ἡ βία ἐξηλείφθη μὲν ὡς προπετὴς φασισμὸς καὶ ναζισμός, παραμένει ὅμως ὡς σύστημα καὶ κοσμοθεωρία ὑπὸ τὴν κομμουνιστικήν του μορφήν, δηλαδὴ ὑπὸ τὴν κηδεμονίαν τῆς Ρωσίας. Τρίτον. Ὅτι ὁ χάρτης τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ἀποτελῶν τὸν καταστατικὸν χάρτην τῶν σκοπῶν τοῦ πολέμου, δὲν εἶναι ἀντικείμενον σεβασμοῦ ἀπὸ μέρους τοῦ τρίτου τῶν μεγάλων νικητῶν. Ἀλλὰ ἴσως δὲν ἐχρειάζετο ἡ πεῖρα τοῦ διαρρεύσαντος χρόνου διὰ νὰ ὁδηγήσῃ τὸν Πρόεδρον Τρούμαν εἰς τὸ ἀποφασιστικὸν συμπέρασμα ποὺ ἀπεκρυστάλλωσεν εἰς τὸ μήνυμά του. Τὸ γεγονὸς καὶ μόνον ὅτι διετυπώθη ἀξίωσις καὶ ἐγένετο ἀποδεκτὴ ἡ καθιέρωσις τοῦ βέτο, ἦτο ἀρκετὸν διὰ νὰ πληροφορήσῃ τοὺς Συμμάχους ὅτι εὑρίσκονται πρὸ ἀρνήσεως τῶν βασικῶν ἀρχῶν τῆς δημοκρατίας, δηλαδὴ τῶν ἀρχῶν τοῦ πολέμου καὶ τοῦ συστηματικοῦ τορπιλλισμοῦ τοῦ ὅλου ἔργου τῆς εἰρήνης. Μὲ τὸ διάγγελμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν καὶ μὲ τὴν ὅλην αὐτῆς πολιτείαν, ὅπως διαγράφεται ἤδη ἐν τῇ πράξει, ἀποδεικνύεται ἐμπράκτως ὅτι ἡ Ἀμερικὴ μὲ εὐθυβολίαν καταπλήσσουσαν διέκρινε, διεπίστωσε καὶ ἀνεγνώρισεν ὅτι ὁ ρόλος της δὲν εἶναι νὰ περιορίζεται εἰς τὸ νὰ ἀπαλλάξῃ τοὺς λαοὺς ἀπὸ τὴν ἔνδειαν σπεύδουσα εἰς βοήθειάν των καὶ παρέχουσα εἰς αὐτοὺς τὰς πρώτας οἰκονομικὰς βοηθείας. Εἶναι ὑποχρεωμένη ν’ ἀπαλλάξῃ αὐτοὺς καὶ ἀπὸ τὸν ἐφιάλτην τοῦ φόβου τὸν ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ καὶ συμβολίζει ὁ κομμουνισμὸς ὡς διάδοχος δύναμις τοῦ φασισμοῦ καὶ ναζισμοῦ. Ὄχι πλέον τὸ δόγμα τοῦ Μονρόε, διὰ τοῦ ὁποίου αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι διακηρύσσουν ὅτι δὲν θὰ μείνουν ἀσυγκίνητοι εἰς τὴν περίπτωσιν οἱουδήποτε κινδύνου τῆς Ἀμερικῆς. Ὄχι πλέον οἱ 14 ὅροι τοῦ Οὐΐλσωνος ὡς ἕνα εἶδος εὐαγγελικῆς παραινέσεως ἀποξενωμένης ἀπὸ τὸ ὄργανον τῆς ὑλικῆς δυνάμεως πρὸς ἐπιβολήν της, μὲ τὴν Ἀμερικὴν μακρὰν τῆς Εὐρώπης καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ μέγαρον τῆς Κ.Τ.Ε., ἁπλοῦν θεατὴν τῶν τεκταινομένων εἰς βάρος τῆς διεθνοῦς εἰρήνης. Αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τῆς Ἀμερικῆς δὲν φιλοδοξοῦν νὰ συγγράψουν μίαν νέαν Πολιτείαν τοῦ Πλάτωνος, περιλαμβάνουσαν εἰς τοὺς κόλπους της τὴν διεθνῆ κοινωνίαν καὶ ἀφήνουσαν τὴν ἐφαρμογήν της εἰς τὴν ἀγαθὴν διάθεσιν τῶν λαῶν. Αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι θέτουσαι εἰς κίνησιν τὰς παγίας ἀρχὰς τῆς ἐλευθερίας, τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς χριστιανικῆς ἀλληλεγγύης, σεβόμεναι τὴν ἐθνικὴν φυσιογνωμίαν καὶ προσωπικότητα ὅλων τῶν λαῶν, θέτουσαι ἐκτὸς τοῦ νόμου τῆς Ἀμερικανικῆς συνειδήσεως τὴν βίαν ὑπὸ οἱανδήποτε ἀπροκάλυπτον ἢ συγκεκαλυμμένην μορφήν, δηλοῦν κατὰ τρόπον ἀπερίφραστον ὅτι ἐννοοῦν νὰ χρησιμοποιήσουν τὴν δύναμίν των ὡς ἀσπίδα καὶ δόρυ ὅλων τῶν λαῶν οἱ ὁποῖοι ἤθελον ἀπειληθεῖ ἀπὸ τὴν βίαν. Ἐγράφη, κύριοι βουλευταί, ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐνεδρεύουν διὰ νὰ πλήξουν τὴν ἐλευθερίαν τῶν λαῶν, ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐννοοῦν νὰ καταστήσουν τοὺς ἐλευθέρους λαοὺς ὑποπόδιον τῶν ποδῶν των, ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι βλέπουν τὰ ὄνειρά των καὶ τὰ σχέδιά των ματαιούμενα, ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐννοοῦν νὰ ματαιώσουν τὰ ἀποτελέσματα τοῦ δευτέρου Ἀρμαγεδῶνος, διὰ νὰ ἁλωνίζουν αὐτοὶ μέσα εἰς μίαν ἀνθρωπότητα πεινῶσαν καὶ πνιγομένην ἀπὸ ἀγωνίαν, ὑπεστηρίχθη ἀπὸ διεθνῆ κομμουνισμὸν καὶ ἀπὸ τὰς Ὀβιδιακάς του μεταμορφώσεις ὅτι εὑρισκόμεθα ἐνώπιον ἑνὸς ἰμπεριαλισμοῦ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἀσφαλῶς, κύριοι βουλευταί, εὑρισκόμεθα ἐνώπιον ἑνὸς ἰμπεριαλισμοῦ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Μὲ μίαν ὅμως μικράν, ἀλλ’ οὐσιωδεστέραν διαφοράν. Ὅτι ὁ ἰμπεριαλισμὸς αὐτὸς εἶναι ὁ ἰμπεριαλισμὸς τῆς εἰρήνης, εἶναι ὁ ἰμπεριαλισμὸς τῆς ἐλευθερίας, εἶναι ὁ ἰμπεριαλισμὸς τῆς δημοκρατίας ἐναντίον τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ποὺ ἀπεργάζονται τοὺς νέους πολέμους καὶ ἀποτελοῦν ἄρνησιν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης ἀξίας. Καὶ τὰς σκοτεινὰς αὐτὰς δυνάμεις ἐκπροσωπεῖ καὶ συμβολίζει ὁ κομμουνισμός. Ἂς εἶναι εὐλογημένος ὁ Ἀμερικανικὸς ἰμπεριαλισμός. Ἂς εἶναι εὐλογημένον τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοφόρου Κολόμβου, ὁ ὁποῖος ἀνεκάλυψε τὴν δύναμιν αὐτὴν τὴν ἀγαθοποιὸν διὰ νὰ τὴν θέσῃ εἰς τὴν διάθεσιν τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ Θεία Πρόνοια ἐπισημαίνει διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν τὴν ὕπαρξίν της καὶ τὴν ἐπέμβασίν της. Ἐμπιστεύεται τὴν ἐλευθερίαν τῆς ἀνθρωπότητος εἰς τὴν δύναμιν εἰς τὴν ὁποίαν ἐνεπιστεύθη καὶ τὸ μυστικὸν τῆς ἀτομικῆς βόμβας. Καὶ ἡ δύναμις αὐτὴ μὴ ζητοῦσα τίποτε ἀπὸ κανένα, πλέουσα εἰς τὰ ἀγαθὰ καὶ εἰς τὴν εὐδαιμονίαν, αἰσθάνεται ὅτι ἔχει ὑπέρτατον καθῆκον νὰ θυσιάσῃ τὰ πάντα νὰ ριψοκινδυνεύσῃ ἐνώπιον οἱασδήποτε περιπετείας καὶ θυσίας, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσῃ εἰς τοὺς λαούς, εἰς ὅλους τοὺς λαοὺς τὴν ἐλευθερίαν των. Ἀλλ’ ἐάν, κύριοι βουλευταί, αὐτὴ εἶναι ἡ σημασία τῆς πολιτικῆς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ὅπως διεγράφη διὰ τοῦ μηνύματος τοῦ Προέδρου Τρούμαν, ἀπέναντι τοῦ προβλήματος τῆς εἰρήνης καὶ ἐν ἀναμονῇ τῆς δυνατότητος τοῦ Ο.Η.Ε. ὅπως ἀναλάβῃ τὰς εὐθύνας τοῦ μεγάλου προορισμοῦ του, τὸ οὐσιῶδες καὶ τὸ ἀναμφισβήτητον εἶναι ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς Ἀμερικῆς διεγράφη ὅπως διεγράφη μὲ κέντρον καὶ ἀφετηρίαν τὴν Ἑλληνικὴν περίπτωσιν. Ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἀνεχώρησεν ὁ Πρόεδρος Τρούμαν διὰ νὰ διακηρύξῃ τὴν ὅλην αὐτοῦ πολιτικὴν τοποθέτησιν ἀπέναντι τῆς εἰρήνης καὶ τῶν προβλημάτων της. Τὴν παραμονὴν τῆς 28 Ὀκτωβρίου 1940, κύριοι βουλευταί, εἴμεθα ἕνα μικρὸν κράτος μὲ τὸ ὁποῖον κανεὶς δὲν ἀπησχολεῖτο. Τὴν ἑσπέραν τῆς 28 Ὀκτωβρίου, ἐντὸς 24 ὡρῶν, ἡ Ἑλλὰς ἐγίνετο τὸ κέντρον τοῦ κόσμου καὶ παρέμενε τοιαύτη ἐπὶ ἕξ ὁλοκλήρους μῆνας. Βουλαὶ καὶ Κυβερνήσεις καὶ Πανεπιστήμια καὶ ἱερατεῖα καὶ κύματα αἰθέρων εἶχαν ὡς κέντρον τὴν Ἑλλάδα, τῆς ὁποίας ἡ ἠθικὴ ἀντανάκλασις ἔφθανε πέραν Ἠπείρων καὶ Θαλασσῶν καὶ τῆς ἐξησφάλιζε τὴν ἠθικὴν ἡγεμονίαν κοσμοκρατείρας. Ὁ κόσμος ὅλος ἠτένιζε τὴν Ἑλλάδα καὶ συνεκινεῖτο ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἤντλει τὴν ἐλπίδα τῆς νίκης. Ἦτο ἡ Ἰφιγένεια ποὺ ἐβάδιζε πρὸς τὸ θυσιαστήριον ἥσυχος, ἀλλὰ καὶ συγχρόνως ἡ πρόμαχος Ἀθηνᾶ ἡ προμαχοῦσα τῶν αἰωνίων ἠθικῶν ἀρχῶν. Τὴν παραμονὴν τῆς 12 Μαρτίου τοῦ 1947 ἡ Ἑλλάς, ἀπησχόλει τὸν κόσμον ὡς μία Χώρα ταλαιπωρουμένη ἀπὸ δεινὰς ταλαιπωρίας, ἀληθινὰ χαροπαλαίουσα διὰ νὰ κατορθώσῃ νὰ ἐξέλθῃ μέσα ἀπὸ τὸ τρικυμιῶδες πέλαγος τῶν τόσων συμφορῶν της. Τὴν 12 Μαρτίου γίνεται καὶ πάλιν τὸ κέντρον τοῦ παγκοσμίου ἐνδιαφέροντος καὶ τὸ σύμβολον τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητος. Μία μεγάλη καὶ εὐγενὴς χώρα ἡ ὁποία εὑρίσκεται χιλιάδας μιλίων μακρὰν θεωρεῖ ὅτι ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ διαπλεύσῃ καὶ διαπλέει τὸν Ἀτλαντικὸν καὶ ἔρχεται εἰς βοήθειαν τῆς Ἑλλάδος μὲ ὅλην τὴν ἠθικήν της καὶ τὴν ὑλικὴν ἰσχὺν τὴν ἀκαταγώνιστον. Εἰς τὴν εἴσοδον τοῦ λιμένος τῆς Νέας Ὑόρκης ὑψώνεται πελώριον τὸ ἄγαλμα τῆς Ἐλευθερίας. Οὐδέποτε τὸ ἱερὸν τοῦτο σύμβολον ἡρμήνευσεν ἐντελέστερον τὴν ἰδεολογικὴν θρησκείαν τῆς Ἀμερικῆς, ὅσον ὅταν τὸ μήνυμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν ἐξαπελύετο ἀπὸ τὸν Λευκὸν Οἶκον ὡς ἀπόφασις ἑνὸς μεγάλου λαοῦ. Ἐὰν θελήσωμεν νὰ ἑρμηνεύσωμεν εἰς τὴν βαθυτέραν του οὐσίαν τὸ μήνυμα τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου, θὰ ἴδωμεν ὅτι λέγει παστρικὰ καὶ καθαρὰ καὶ κατὰ τρόπον κατηγορηματικὸν τοῦτο: Ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀντιπροσωπεύει τὸν 49ον ἀστέρα εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν σημαίαν, ἀλλὰ τὰ σύνορα τῆς Ἀμερικῆς φθάνουν μέχρι τῶν συνόρων τῆς Ἑλλάδος. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ τολμήσῃ νὰ θίξῃ τὴν Ἑλλάδα ἂς εἶναι πληροφορημένος ὅτι θὰ εὕρῃ ἀντιμέτωπον τὴν Ἀμερικήν. Ἡ Ἀμερικὴ φρουρεῖ τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος. Κύριοι βουλευταί, ἀπὸ τῆς ἀναστάσεως τῆς Ἑλλάδος εἰς ἐλεύθερον πολιτικὸν βίον δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερον γεγονὸς ἀπὸ τὸ μήνυμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν. Ἔχομεν ἀσφαλῶς γεγονότα ἱστορικῆς διὰ τὸ Ἔθνος σημασίας, τὰ ὁποῖα κατὰ τὸν α ἢ τὸν β βαθμὸν ἐπηρέασαν τὰς τύχας τοῦ Ἔθνους. Αἱ ἐθνικαὶ ἡμῶν ἐξορμήσεις ἀπὸ τοῦ 1912 μέχρι τοῦ 1920 ὑπῆρξαν ἐθνικοὶ σταθμοὶ δώσαντες νέαν μορφὴν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν παράγοντα καὶ ἀνοίξαντες εἰς αὐτὸν νέας λεωφόρους ἐπιβιώσεως καὶ ἐπιρροῆς. Ἡ μεγάλη ἐθνικὴ καταστροφὴ τοῦ 1922 ὑπῆρξε μία μεγάλη ἐθνικὴ περιπέτεια, ἡ ὁποία ἐκανόνισε τὰς τύχας τοῦ πέραν τοῦ Αἰγαίου Ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ δὲν διεκινδύνευσε τὰς τύχας τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὡς κρατικῆς ὑποστάσεως καὶ ἐθνικῆς ὀντότητος. Ἡ Ἑλλὰς τοῦ Ἔβρου παρέμεινεν ἀνέπαφος καὶ ἱκανὴ νὰ ἀπορροφήσῃ τὸ ἓν καὶ ἥμισυ ἑκατομμύριον προσφύγων, ἐνισχυθεῖσα μάλιστα διὰ νέου αἵματος, τὸ ὁποῖον εἰσέρρευσεν εἰς τὸν ὀργανισμόν της. Ὁ κίνδυνος ὅμως, κύριοι βουλευταί, ὁ ὁποῖος ἠπείλει τὴν Ἑλλάδα μέχρι πρὸ ὀλίγου ἀκόμη, ἦτο κίνδυνος ὁλοκληρωτικοῦ ἐξαφανισμοῦ τῆς ὑποστάσεώς της. Ἀπώλεια τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης εἶναι ἰσοδύναμος πρὸς ὁριστικὴν ἐξαφάνισιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ μέσα εἰς τὴν προαιώνιον κοιτίδα της. Τὸ νῆμα τῆς ζωῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπρόκειτο νὰ κοπῇ ἀποτόμως μὲ συγκοπὴν τῆς ἐθνικῆς μας καρδίας. Καὶ θὰ συνέβαινε τοῦτο μοιραίως καὶ ἀναποτρέπτως, κύριοι βουλευταί, διότι ἔχει μετατοπισθῆ τὸ κέντρον τοῦ ἐθνικοῦ μας βάρους ἀπὸ τὸν νότον πρὸς βορρᾶν. Δὲν κατείχομεν τὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν Θράκην πρὸ τοῦ 1912, ἀλλ’ οὔτε ὁ ἐκεῖ Ἑλληνισμὸς ἐκινδύνευεν, οὔτε εἶχον δημιουργηθῆ αἱ καθόλου οἰκονομικαὶ συνθῆκαι, αἱ ὁποῖαι ἐπηρεάζουν τὴν ὑπόστασίν μας ὡς Κράτους ἀπὸ τὴν συνάρτησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ βορρᾶ, ὅπου ἡ Ἑλλὰς ἐδημιούργησε πελώρια δημόσια ἔργα καὶ ὑπέστη οἰκονομικὴν ἀνάλωσιν διὰ νὰ τὰ καταστήσῃ πηγὴν τῆς οἰκονομικῆς μας ζωτικότητος. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τοῦτο. Παρεμβαίνει ἐν προκειμένῳ καὶ ὁ ἀνθρώπινος παράγων, τοῦ ὁποίου ἡ σημασία εἶναι πρωτεύουσα. Ὁ Ἑλληνισμὸς τοῦ βορρᾶ ἀντιπροσωπεύει πλέον τοῦ ⅓ τῆς Ἐθνικῆς μας δυνάμεως, κατόπιν τῆς ἐγκαταστάσεως τοῦ προσφυγικοῦ στοιχείου. Τὸ ἀνθρώπινον αὐτὸ ὑλικὸν ἦτο καταδικασμένον εἰς θάνατον. Ἡ ἐντεῦθεν τοῦ Ὀλύμπου Ἑλλὰς ἀναιμικὴ καὶ φυματικὴ πλέον, ἦτο ἀδύνατον νὰ στεγάσῃ καὶ νὰ θρέψῃ τὸν πέραν τοῦ Ὀλύμπου Ἑλληνισμὸν μετοικοῦντα ἐντὸς τῶν ἀσφυκτικῶν της ὁρίων. Παραμονὴ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ τούτου πέραν τοῦ Ὀλύμπου, θὰ εἶχεν ἄμεσον ἀποτέλεσμα τὸν ἐξαφανισμόν του. Οἱ βόρειοι γείτονες δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ νὰ ζητήσουν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ ἐνοχλητικὸν αὐτὸ στοιχεῖον τὸ ὁποῖον ὑπενθύμιζε τὴν Ἑλλάδα θέτοντες εἰς ἐνέργειαν ὅλα τὰ μέσα τὰ ὁποῖα ἔθεσαν εἰς ἐφαρμογὴν εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Ρωμυλίαν καὶ εἰς τὴν πέραν τοῦ Μοναστηρίου Ἑλληνικὴν Μακεδονίαν. Εἶναι μαθηματικῶς βέβαιον ὅτι ἐντὸς ὀλίγων ἐτῶν ὁ Ἑλληνισμὸς τοῦ βορρᾶ θ’ ἀπετέλει ἁπλῆν ἀνάμνησιν. Ἀλλὰ τὸ δρᾶμα δὲν περιορίζεται μέχρις ἐδῶ. Ἡ ἐντεῦθεν τοῦ Ὀλύμπου Ἑλλὰς δὲν θὰ εἶχεν εὐρέα χρονικὰ περιθώρια ἐπιβιώσεως, οὔτε θὰ ἠδύνατο νὰ παίξῃ ἐπὶ πολὺ τὸν φύλακα τῶν ἀρχαιολογικῶν κειμηλίων. Θὰ ἤρχετο κάποτε ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποίαν καὶ ὁ ρόλος αὐτὸς θὰ τῆς ἦτο ἀπηγορευμένος. Ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐξηφανίζετο ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς ὡς ἐθνολογικὴ μονὰς καὶ ὡς γεωγραφικὴ ἔννοια. Ἀπὸ τὸν κίνδυνον, κίνδυνον—θάνατον μᾶς ἀπήλλαξεν ἡ Ἀμερικὴ κηρύττουσα διὰ τοῦ διαγγέλματος τοῦ Προέδρου Τρούμαν τὸ ἀπαραβίαστον τῆς Ἑλλάδος. Ἄς εἶναι εὐλογημένον τὸ ὄνομα τοῦ Τρούμαν καὶ τὸ ὄνομα τῆς Ἀμερικῆς. Ἐφανταζόμεθα, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἐπιτελέσαντες ὅπως ἐπετελέσαμεν τὸ καθῆκον μας εἰς τὸν μεγάλον ἀγῶνα τῆς ἐλευθερίας, ὅτι προσενεγκόντες οἵας προσεφέραμεν ὑπηρεσίας, ὅτι ἀποτεφρωθέντες ὅπως ἀπετεφρώθημεν καὶ ὁλοκαυτωθέντες ὅπως ὡλοκαυτώθημεν, ὅταν ἐγίνετο τὸ συνέδριον τῆς εἰρήνης θὰ ἐκαλούμεθα τιμητικῶς καὶ θὰ ἠκούετο βαρύηχος καὶ λυγμώδης ἀπὸ συγκίνησιν ἡ φωνὴ τῆς οἰκουμένης: —Κύριοι ἐγερθῆτε, εἰσέρχεται ἡ ΕΛΛΑΣ. Τὸ τὶ συνέβη τὸ γνωρίζομεν ὅλοι. Καὶ εἶναι πρὸς ἀτίμωσιν τῆς ἀνθρωπότητος τὸ ὅ,τι συνέβη. Ἡ νικήτρια τοῦ ἄξονος Ἑλλὰς ἐκλήθη νὰ πληρώσῃ τὰς συνεπείας τῆς νίκης της καὶ τῆς θυσίας της. Μία συνωμοσία καὶ μία ἐχθρότης ἐναγὴς καὶ κατάπτυστος, ἐξεδηλώθη ἐναντίον της. Οἱ ἀργυρώνητοι καὶ μισθοφόροι τοῦ Μουσολίνι, ἡ ὕαινα τῶν Βαλκανίων καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μόλις τρεῖς ὥρας ἀντέστησαν ἐναντίον τῶν Γερμανῶν, συνομολογήσαντες πρὸς ἀλλήλους ἀμοιβαίαν συνδρομὴν καὶ ἀπὸ κοινοῦ συμφέροντος κινούμενοι, ἔθεσαν ὡς πρόγραμμα νὰ διαμελίσουν τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκήρυξαν ἐναντίον της οὐσιαστικῶς πόλεμον, ἔξω τῶν κανόνων τοῦ διεθνοῦς δικαίου. Ἡ εὐτέλεια τῆς πράξεώς των ἦτο τόσον ἀπεχθής, ὥστε νὰ μὴ τοὺς δίδῃ τὸ θάρρος νὰ παίξουν μὲ ἀνοιχτὰ χαρτιά. Ἐκρύπτοντο καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ κρύπτωνται ὅπως ὅλοι οἱ δολοφόνοι. Κύριοι βουλευταί, οἱ ἐπισήμως καὶ ὑπευθύνως διαχειριζόμενοι τὴν πολιτικὴν ἑνὸς Κράτους εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ χρησιμοποιοῦν ὡρισμένην γλῶσσαν καὶ νὰ τηροῦν ὡρισμένην συμπεριφοράν. Ἀλλὰ τὸ βῆμα τοῦτο δὲν ὑπόκειται εἰς ἰδίους περιορισμούς. Τὸ καθῆκον του εἶναι ἓν καὶ μόνον: Νὰ σεβασθῇ τὴν ἀλήθειαν καὶ νὰ μὴ ἀδικήσῃ. Ἀλλ’ ἐδῶ κραυγάζουν τὰ πράγματα τὴν ἰδικήν των κραυγήν, ἡ ὁποία ἐπέρασε καὶ τὸν Ἀτλαντικὸν ἀκόμη καὶ ἐδημιούργησεν ἐκεῖ κοινὴν συνείδησιν. Ἀλλ’ ἐδῶ τὸ φῶς ἐκπέμπεται ἐκτυφλωτικὸν ἀπὸ τὰ γεγονότα, ὥστε νὰ μὴ ἀφίνῃ καμμίαν γωνίαν σκοτεινὴν ἢ τὴν φωτοσκίασιν τῆς ἀμφιβολίας. Ὅταν ὁ Πρόεδρος Τρούμαν διακηρύσσῃ ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι στόχος τῆς ἐπιθέσεως τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ δεδομένου τούτου χαράσσει τὴν πολιτικήν του, ὅταν ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐρεύνης ἐσχημάτισεν ἤδη τὴν πεποίθησιν, τὴν ὁποίαν καὶ θὰ διακηρύξῃ ὅτι οἱ βόρειοι γείτονές της ἀπεφάσισαν νὰ ἐξοντώσουν τὴν Ἑλλάδα καὶ βαδίζουν ἐπὶ τῇ βάσει προδιαγεγραμμένου προγράμματος διατὶ τάχα θὰ μεταχειρισθῶμεν χειρόκτιον προκειμένου νὰ διακηρύξωμεν τὰ δίκαιά μας καὶ νὰ καταγγείλωμεν ἐνώπιον ὅλου τοῦ κόσμου τὴν ἀδικίαν τῆς ὁποίας εἴμεθα θῦμα; Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ἐν συνεχείᾳ ἔχομεν ἕνα ἄλλο δεδομένον τὸ ὁποῖον ἐκκαθαρίζει τελείως τὴν κατάστασιν μέχρι τοῦ σκοτεινοῦ της βάθους. Ἔχομεν τὴν διακήρυξιν καὶ τὴν ἀποκάλυψιν τοῦ πατρὸς τῆς Νίκης Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοῦ ὕψους τῆς ἱστορικῆς του προσωπικότητος ἀπεκάλυψε καὶ κατήγγειλεν ὅτι κατὰ τὴν διάσκεψιν τοῦ Πότσδαμ ἡ Ρωσία ἠξίωσε τὴν παραχώρησιν τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως ἢ τῆς Θεσσαλονίκης. Τοιουτοτρόπως δίδεται πλήρης ἡ ἐξήγησις τῆς Ἑλληνικῆς τραγῳδίας καὶ τῆς ἐξυφανθείσης συνωμοσίας ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Χίτλερ διὰ συνθηκῶν ὑπεσχέθη τὴν Κεντρικὴν Μακεδονίαν εἰς τὴν Γιουγκοσλαυΐαν καὶ τὴν Δυτικὴν Θράκην εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Ὁ Ρωσικὸς κομμουνισμὸς ἐζήτησε δι’ ἑαυτὸν τὰ ἴδια ἐδάφη καὶ χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανα καὶ προπομποὺς τὰ ἴδια κράτη τὰ ὁποῖα ὑπῆρξαν οἱ δωρεοδόχοι τῆς δωρεᾶς τοῦ Χίτλερ. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ διαμαρτυρηθῇ καὶ διαμαρτύρεται διὰ τὴν τερατώδη ἀδικίαν, ἡ ὁποία τοῦ προσγίγνεται. Ποθεῖ ἀσφαλῶς, εἰλικρινῶς ποθεῖ τὴν φιλίαν τῆς Ρωσίας, ἀπέναντι τῆς ὁποίας ἔχει καθαρὰν τὴν συνείδησιν ὅτι εἶναι ἐν ἀπολύτῳ τάξει καὶ εἶναι πρόθυμος νὰ πράξῃ κάθε τι τὸ ὁποῖον θὰ παγιώσῃ τὴν Ἑλληνορωσικὴν φιλίαν. Ἀλλ’ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διαμαρτυρηθῇ ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων καὶ νὰ ἐκδηλώσῃ ὅτι ὑπεράνω πάσης ἀνέσεως τοῦ κομμουνισμοῦ ἵσταται τὸ ἱερὸν τῆς Ἑλλάδος δικαίωμα νὰ ζήσῃ καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ζωῆς οὐδεὶς δικαιοῦται νὰ τῆς τὸ ἀρνηθῇ. Καὶ τώρα, κύριοι βουλευταί, ἔχομεν φωτισμένον ἀπὸ ὅλας του τὰς πλευρὰς τὸ μυστήριον τῆς Ἑλληνικῆς τραγωδίας, κατέχομεν τὸν μίτον τῆς Ἀριάδνης, μὲ τὸν ὁποῖον ἠμποροῦμεν νὰ ἐξέλθωμεν ἀπὸ τὸν λαβύρινθον τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα ἐπίεσαν καὶ πιέζουν τὴν Ἑλλάδα ὡς πνιγηροὶ ἐφιάλται. Τώρα ἐξηγοῦνται ὅλα καὶ καθ’ ὅλην τὴν γραμμήν. Τώρα ἐξηγεῖται τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ κομμουνισμὸς οἰκειοποιήθη καὶ ἐξηργύρωσε κομματικῶς καὶ αἱματηρῶς τὸ κίνημα τῆς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως διὰ νὰ τὸ καταστήσῃ ὄργανον τῶν σκοτεινῶν του σχεδίων. Τώρα ἐξηγεῖται ἡ δημιουργία τοῦ καθεστωτικοῦ ζητήματος ἐν ὥρᾳ πολέμου καὶ ἐν ὄψει τοῦ ἐχθροῦ μὲ τὸ ἀπατηλὸν ἔνδυμα, μὲ τὴν φενάκην τῆς Δημοκρατίας. Τώρα ἐξηγοῦνται ὅλαι αἱ ἀπεγνωσμέναι προσπάθειαι καὶ ὅλα τὰ κινήματα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς πρὸς διάλυσιν τῶν ἐθνικῶν μας δυνάμεων, ὥστε ἡ Ἑλλὰς εἰς τὴν κατάλληλον στιγμὴν τῆς ἀπελευθερώσεως νὰ εὑρεθῇ γυμνὴ ἀπὸ πᾶσαν δύναμιν καὶ νὰ ἁλωνίσουν εἰς βάρος της καὶ νὰ τὴν διαλύσουν καὶ νὰ τὴν διανεμηθοῦν οἱ ἐπιβουλευόμενοι τὰ ἐδάφη της. Τώρα ἐξηγεῖται τὸ φρικτὸν ἔγκλημα τοῦ Δεκεμβρίου, μὲ τὸ αἱματοκύλισμα τῶν Ἀθηνῶν καὶ μὲ τὰς μυριάδας τῶν τάφων καὶ μὲ τὴν ἀποτροπαιότητα τῆς ὁμηρίας καὶ μὲ τὸν μέγαν φίλον τῆς Ἑλλάδος Τσῶρτσιλ ἐκστρατεύοντα ἐν ὥρᾳ χειμῶνος καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων διὰ νὰ σώσῃ τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν βέβαιον θάνατον. Διότι μόνον αὐτὸς εἶδε καὶ διέκρινε σαφῶς τὸν κίνδυνον ποὺ διέτρεχεν ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τὴν πειρατικὴν ἐπιδρομὴν τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ μόνον αὐτὸς ἦτο εἰς θέσιν βαλλόμενος παντοχόθεν ἢ ἐγκαταλειπόμενος ἀπὸ ὅλους νὰ κρατήσῃ τὴν εὐψυχίαν του καὶ νὰ μὴ καμφθῇ κατὰ τὸν Δεκέμβριον, ὅπως δὲν ἐκάμφθη μετὰ τὴν Δουγκέρκην. Τοιοῦτοι ἄνθρωποι ἀποτελοῦν ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα κατὰ τὰς μεγάλας στιγμὰς ποὺ κρίνονται αἱ τύχαι της. Ὅ,τι συμβαίνει σήμερον εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι συνέχεια καὶ ἐφαρμογὴ τῆς ἰδίας πολιτικῆς τοῦ κομμουνισμοῦ ἐννοοῦντος νὰ ἐκμηδενίσῃ καὶ νὰ λαπαροτομήσῃ τὴν Ἑλλάδα. Μὲ μίαν μόνον διαφοράν. Ὅτι αὐτὴν τὴν στιγμὴν δὲν εἶναι ρυθμιστὴς τῆς καταστάσεως ὁ Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ ἠναγκασμένος νὰ διεξάγῃ πολυμέτωπον πόλεμον. Ρυθμιστὴς τῆς καταστάσεως εἶναι ὁ Πρόεδρος Τρούμαν, ἀκολουθούμενος ἀπὸ ὁλόκληρον τὸν Ἀμερικανικὸν κολοσσόν, ἕτοιμον καὶ πρόθυμον καὶ ἱκανὸν νὰ σώσῃ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ Ἀμερικὴ διεκήρυξεν ἤδη σαφῶς καὶ ἀπεριφράστως: Ἀφῆστε τὴν Ἑλλάδα ἥσυχον. Κάτω τὰ χέρια ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ἡ Ἑλλὰς ἀναζητεῖ εἰς τὸ πλούσιον λεξικόν της νὰ εὕρῃ τὰς λέξεις μὲ τὰς ὁποίας θὰ ἐκφράσῃ τὴν εὐγνωμοσύνην της πρὸς τὴν Ἀμερικήν. Ἀλλὰ καθ’ ἣν στιγμήν, κύριοι βουλευταί, ἡ παγκόσμιος μεταπολεμικὴ σκηνογραφία ἀλλάσσει κατάστασιν, μὲ τὴν εἴσοδον τῆς Ἀμερικῆς εἰς τὸ προσκήνιον ὅπου πρόκειται νὰ διαδραματίσῃ τὸν ρόλον τοῦ πρωταγωνιστοῦ, εἶναι χρέος ἠθικὸν καὶ ἱερὸν νὰ λεχθοῦν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὡρισμένα πράγματα καὶ νὰ γίνῃ ἡ τακτοποίησις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπέναντι ἑνὸς ἠθικοῦ ζητήματος τὸ ὁποῖον ἀνακύπτει καὶ τὸ ὁποῖον ἀφορᾷ τὴν θέσιν καὶ τὰς διαθέσεις ἡμῶν ἀπέναντι τῆς Ἀγγλίας. Δὲν πρόκειται βέβαια ν’ ἀπαντήσωμεν εἰς τὴν χυδαίαν ἐπιφώνησιν χυδαίων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐπαναλαμβάνουν ἀπὸ χρόνου μακροῦ μίαν ἐπῳδὸν—τὴν ἐπῳδὸν—«νὰ φύγουν οἱ Ἄγγλοι». Οἱ Ἄγγλοι δὲν ἦλθαν ἐδῶ διὰ νὰ καταλάβουν τὴν Ἑλλάδα ἢ νὰ τὴν ἐκμεταλλευθοῦν ὁπωσδήποτε. Ἦλθαν εἰς μίαν δύσκολον στιγμὴν τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου, ἦλθαν ὡς σύμμαχοι καθ’ ὃ εἶχαν δικαίωμα καὶ ἦλθον προσκληθέντες καὶ παραμένουν διότι ἡ Ἑλλὰς τοὺς χρειάζεται καὶ ἐφ’ ὅσον τοὺς χρειάζεται. Ἀλλ’ ἐὰν δὲν πρόκειται ν’ ἀπαντήσωμεν εἰς τοὺς τόσον εὐαισθήτους αὐτοὺς κορύβαντας, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν νὰ φύγουν οἱ Ἄγγλοι, ἀλλὰ θὰ ἔβλεπον λίαν εὐχαρίστως νὰ τοὺς ἀντικαταστήσουν οἱ βαλκανικοὶ ἐχθροί μας τοῦ βορρᾶ, εἰς τοὺς ὁποίους εἶναι διατεθειμένοι καὶ πρόθυμοι νὰ παραδώσουν τὴν Ἑλλάδα, εἴμεθα ὅμως ὑποχρεωμένοι νὰ διακηρύξωμεν ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου ὡρισμένα τινά πράγματα τὰ ὁποῖα ἀσφαλῶς ἐκφράζουν τὰ αἰσθήματα καὶ τὰς ἀντιλήψεις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Διότι δὲν θὰ ἦτο ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἐπιτετραμμένον, διότι θ’ ἀπετέλει ἠθικὴν ἀταξίαν, τὴν ὁποίαν οὐδέποτε διαπράττει ἡ Ἑλλάς, τὸ νὰ πιστευθῇ ἔστω καὶ πρὸς στιγμὴν ὅτι μὲ τὴν ἀποχώρησιν τῆς Ἀγγλίας ἐξ Ἑλλάδος καὶ τὴν ἀντικατάστασιν αὐτῆς ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν, κόπτονται οἱ ἱεροὶ δεσμοὶ οἱ ὁποῖοι συνδέουν τὴν Ἑλλάδα μετὰ τῆς Ἀγγλίας. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἐφαντάζετο τοῦτο θὰ ἦτο ἔξω καὶ τῆς Ἑλληνικῆς καὶ τῆς Ἀγγλικῆς πραγματικότητος, ὅπως τὴν ἔχει σφυρηλατήσει ἡ ἱστορία. Οἱ Ἄγγλοι, κύριοι βουλευταί, φεύγουν ἢ πρόκειται νὰ φύγουν ἐν τῷ συνόλῳ των προσεχῶς. Ἀλλὰ τοῦτο κατ’ οὐδὲν μεταβάλλει τὰς σχέσεις τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἀγγλίας, διότι οἱ δεσμοὶ τῶν δύο κρατῶν ἔχουν βαθυτέραν τὴν προέλευσιν καὶ ὅλως ἰδιότυπον σύστασιν. Κατὰ τὴν διάρκειαν ἑνὸς ἀγῶνος ἐδημιουργήθησαν δεσμοὶ ἀκατάλυτοι, οἱ ὁποῖοι βεβαίως δὲν πρόκειται νὰ ἐπηρεασθοῦν ἀπὸ οἱανδήποτε περιπέτειαν τῆς Βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας. Δὲν εἶναι εἰς τὴν παράδοσιν τῆς Ἑλλάδος νὰ εἶναι ὁ φίλος τῶν καλῶν καὶ εὐτυχισμένων ἡμερῶν τῆς Ἀγγλίας, θὰ παραμείνῃ ὁ φίλος καὶ τῶν δυσκόλων στιγμῶν. Θὰ ἠδύνατό τις νὰ ἀνεύρῃ σφάλματα εἰς τὴν καθόλου πολιτικὴν τῆς Ἀγγλίας ἀπέναντι τῆς Ἑλλάδος. Τελευταίως ἀκόμη ἡ πολιτικὴ τῆς Ἀγγλίας ἔχει νὰ σημειώσῃ εἰς τὸ παθητικόν της τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπὸ τὴν σκέπην της καὶ τὴν καθοδήγησίν της καὶ μὲ τὴν ἰδικήν της οἰκονομικὴν συνδρομὴν ἀνεπτύχθη ἡ κομμουνιστικὴ πανώλης καὶ τῆς ἐπετράπη νὰ ἐμφανίζεται αὐτὴ ὡς ἐκπροσωποῦσα τὴν καθολικὴν ἐθνικὴν ἀντίστασιν. Ἀλλ’ αἱ λεπτομέρειαι, κύριοι βουλευταί, δὲν πρόκειται νὰ μεταβάλουν τὸν ὅλον πίνακα, ὅπως αἱ κηλίδες τοῦ ἡλίου κατ’ οὐδὲν ἐλαττώνουν τὴν λάμψιν τοῦ ἡλίου, ὁ ὁποῖος ἔστω καὶ μὲ τὰς κηλίδας του φωτίζει, θερμαίνει καὶ γονιμοποιεῖ τὴν ζωήν. Διὰ τὴν Ἑλλάδα ἠγωνίσθη καὶ ἐν προκειμένῳ βάσει ὅμως ἐσφαλμένων ὑπολογισμῶν. Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς δὲν πρόκειται νὰ λησμονήσῃ ποτὲ ὅτι κατὰ τὴν διάρκειαν ἑνὸς ὁλοκλήρου αἰῶνος εἶδε τὴν Ἀγγλίαν νὰ ἵσταται παρὰ τὸ πλευρόν του καὶ νὰ τοῦ προσφέρῃ τὴν ὑλικὴν καὶ τὴν ἠθικήν του συνδρομὴν ἐν συνεχείᾳ. Δὲν θὰ λησμονήσῃ ποτὲ ὅτι ἐὰν διεξεδίκησε τὴν κυριαρχίαν τῶν θαλασσῶν κατὰ τὸ 1912–1913 τοῦτο τὸ ὀφείλει εἰς τὸν ἡρωϊσμὸν τῶν τέκνων του, εἰς τὸν ὁποῖον ὅμως ἡ Ἀγγλία ἔδωκε τὰ φῶτα τῆς ναυτικῆς ἐπιστήμης, τῆς ὁποίας ἡ Ἀγγλία κατέχει τὰ μυστικὰ καὶ τὰ πρωτεῖα. Δὲν θὰ λησμονήσῃ ποτὲ ὅτι κάποιαν ἐποχὴν ἡ Ἀγγλία ὑπὸ τὸν Λόϋδ Τζὼρζ κατέστησε τὴν Ἑλλάδα κέντρον τῆς πολιτικῆς της εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἀκόμη ἐπρόκειτο νὰ λησμονήσωμεν ὅλα τ’ ἄλλα δὲν εἶναι δυνατὸν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ λησμονήσῃ τὴν Ἀγγλίαν, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα εἶναι συνδεδεμένον μὲ τὴν μεγαλυτέραν σελίδα τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λησμονήσῃ ὅτι ὅταν ἡ Ἑλλὰς ἐμάχετο μόνη καὶ ἐγκαταλελειμμένη, ἀγῶνα ζωῆς καὶ θανάτου, ἐναντίον τῶν φασιστικῶν ὀρδῶν, τὰ Ἀγγλικὰ ἀεροπλάνα διέσχιζον τὸν Ἑλληνικὸν οὐρανὸν καὶ προσέφερον τὰς ὑπηρεσίας των εἰς τοὺς μαχομένους Ἕλληνας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λησμονήσῃ ὅτι ὅταν ἡ Ἑλλὰς ἐπρόκειτο νὰ δεχθῇ τὴν Γερμανικὴν ἐπίθεσιν καὶ ἐν ὄψει αὐτῆς τρεῖς βρεταννικαὶ μεραρχίαι ἔσπευδαν εἰς βοήθειάν της, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν καὶ ἕνας ἀκόμη Ἄγγλος στρατιώτης ἦτο πολύτιμος καὶ ἀναντικατάστατος διὰ τὴν ἄμυναν τῆς Βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λησμονήσῃ ὅτι ἀπὸ τὸν Ὄλυμπον μέχρι τῶν Θερμοπυλῶν καὶ ἀπὸ τὰς Θερμοπύλας μέχρι τοῦ Ταινάρου καὶ τοῦ Μαλέα χιλιάδες τάφων ἔχουν ἀνοιχθῆ καὶ κοιμῶνται ἐκεῖ τέκνα τῆς Ἀγγλίας καὶ τῆς Αὐστραλίας καὶ τῆς Νέας Ζηλανδίας καὶ τῆς Νοτίου Ἀφρικῆς, τὰ ὁποῖα ὡς ἐκπρόσωποι τῆς Βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας ἦλθαν νὰ χύσουν καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα των, ἀγωνιζόμενα ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος. Δὲν θὰ λησμονήσῃ ποτὲ ὅτι ὅταν ἐκινδύνευσεν ἡ Κρήτη ἡ Ἀγγλικὴ ναυτικὴ δύναμις τῆς Μεσογείου παρετάχθη ἐκεῖ καὶ ὑπέστη ζημίας τρομακτικὰς καὶ ἐβάφη τὸ Κρητικὸν πέλαγος ἀπὸ τὸ Ἀγγλικὸν αἷμα, ποὺ ἐχύθη μὲ σπατάλην πρωτοφανῆ. Δὲν θὰ λησμονήσῃ τέλος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ὅτε τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1944 ἡ Ἀγγλία κυριολεκτικῶς ἐθυσιάσθη διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἔχασε τὸ πολύτιμον αἷμα τῶν τέκνων της διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς Ἑλλάδος, ἀγωνιζομένης ἀγῶνα ὑπάρξεως. Οἱ ἄσπροι σταυροὶ ποὺ εἶναι παρατεταγμένοι εἰς τὸ Ἀγγλικὸν νεκροταφεῖον τοῦ Παλαιοῦ Φαλήρου, θὰ ἐνθυμίζουν εἰς αἰῶνας αἰώνων, ὅτι κάποτε ἡ Ἀγγλία προκειμένου νὰ σώσῃ τὴν Ἑλλάδα δὲν ἐδίστασε νὰ χύσῃ τὸ αἷμα τῶν παιδιῶν της. Ἐνέγραψε τοιουτοτρόπως ἡ Ἀγγλία τίτλους ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς ἀγάπης καὶ ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς εὐγνωμοσύνης, τοὺς ὁποίους τίποτε δὲν εἶναι ἱκανὸν νὰ σβήσῃ. Γενικὴ εἶναι ἡ γνώμη, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἀπὸ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον ἡ Ἀγγλία ἐξέρχεται μὲ ἠλαττωμένην τὴν ἰσχύν. Ὅταν ὅλα ἐκρημνίσθησαν εἰς τὴν Εὐρώπην ἀπὸ τὸν τυφῶνα τῆς βίας, ἠναγκάσθη μόνη νὰ φέρῃ ἐπὶ τῶν ὤμων της τὸ βάρος τῆς διεξαγωγῆς τοῦ πολέμου καὶ εἰς τοὺς βράχους τῶν νησιῶν της καὶ ἀνὰ τὰς θαλάσσας καὶ τοὺς ὠκεανοὺς μὲ μίαν καταπλήσσουσαν ψυχικὴν ἀντοχήν. Ἦτο ἑπόμενον τόση κατανάλωσις δυνάμεων καὶ τόση αἱμορραγία νὰ δημιουργήσῃ μίαν ἐξάντλησιν, τῆς ὁποίας παντοῖαι εἶναι αἱ ἐκδηλώσεις καὶ τὴν ὁποίαν πιστοποιεῖ σειρὰ καὶ σωρεία γεγονότων, ἀνεγνώρισε δὲ προχθὲς ἀκόμη αὐτὸς οὗτος ὁ πατὴρ τῆς νίκης Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ. Ἀλλὰ τοῦτο, κύριοι βουλευταί, δὲν σημαίνει ὅτι ἡ Βρεταννικὴ Αὐτοκρατορία ἔσβησεν ἀπὸ τὸν χάρτην τοῦ κόσμου. Μία λυποθυμία ἀπὸ ἐξάντλησιν εἶναι, ἡ ὁποία θὰ παρέλθῃ καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ παρέλθῃ διότι ἡ Ἀγγλικὴ κάμψις δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα ἀρτηριοσκληρώσεως, ἀλλ’ εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς ὑπερτάτης ἠθικῆς προσπαθείας ὑπὲρ τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας. Καὶ ἔθνη τὰ ὁποῖα ἀγωνίζονται διὰ τοιαῦτα ἰδανικὰ δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ συνέλθουν καὶ νὰ συνεχίσουν τὸν μεγάλον ρόλον των. Καὶ ὁ ἐκπολιτιστικὸς ρόλος τῆς Μεγάλης Βρεταννίας ὑπῆρξε τεράστιος καὶ αἱ πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα ὑπηρεσίαι της ἄνευ δευτέρου ὅρου συγκρίσεως. Ὅταν εἰς τὰ 1910 ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἀνεκηρύσσετο ἐπίσημος δημότης τοῦ Λονδίνου ἔδιδεν εἰς τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν μὲ τὸν ἱστορικόν του λόγον εἰς τὸ δημαρχεῖον τοῦ Λονδίνου, τὴν λαμπροτέραν καὶ μᾶλλον πιστὴν εἰκόνα τοῦ Βρεταννικοῦ μεγαλείου. Ἔλεγε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «Δύναμαι νὰ διαβεβαιώσω ὑμᾶς ὅτι ὅλοι οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες τῆς νεωτέρας Ἑλλάδος οἱ ἄξιοι τοῦ ὀνόματος τούτου ἦσαν ὁμόθυμοι ἐν τῇ ἐκτιμήσει ὅτι τὸ πολιτικὸν οἰκοδόμημα τὸ ὁποῖον ἐδημιούργησεν ὁ Ἀγγλικὸς πολιτισμὸς καὶ τὸ ὁποῖον φέρει τὸ ὄνομα τῆς Βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας ἢ τοῦ Βρεταννικοῦ κομμενουὲλ ὑπῆρξε τὸ μεγαλοπρεπέστερον δημιούργημα τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτικοῦ βίου. Δημιούργημα εὑρίσκον τὴν εὐγενεστάτην αὐτοῦ ἔκφρασιν ἀφ’ ἑνὸς εἰς τὴν παρουσίαν ἐν μέσῳ τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως τοῦ Στρατηγοῦ Σμὰτς ὅστις πολεμήσας μόλις πρὸ ὀλίγων ἀκόμη ἐτῶν ἡρωϊκῶς ἐγένετο εὐθὺς μετὰ τὸ πέρας τοῦ πολέμου εἷς τῶν μεγαλυτέρων ἐκπροσώπων τῆς Βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ ἀποτελεῖ καὶ σήμερον μίαν ἀπὸ τὰς προσωπικότητας διὰ τὰς ὁποίας αὕτη εἶναι ἰδιαιτέρως ὑπερήφανος καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι: Ἡ δύναμις ἡ κυριαρχοῦσα τῶν θαλασσῶν ὄχι μόνον δὲν κατεχράσθη τὴν ἰσχὺν αὐτῆς ταύτην διὰ πολιτικοὺς σκοπούς, ἀλλ’ ἐσεβάσθη τοὺς λαούς, ἠσφάλισε τὴν τάξιν, ηὔξησεν ἐν συνεχείᾳ τὴν ἀγοραστικὴν δύναμιν τῶν διαφόρων λαῶν μετὰ γενναιότητος, τῆς ὁποίας τὴν σκοπιμότητα πολλοὶ τῶν Ἄγγλων ἠμφισβήτησαν, ἀλλὰ τῆς ὁποίας ἐπρόκειτο νὰ ἐπωφεληθῇ πρώτη αὐτὴ ἡ ἰδία». Αὐτός, κύριοι βουλευταί, ὑπῆρξεν ὁ ρόλος τῆς μεγάλης ταύτης Δυνάμεως μέσα εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος καὶ αὐταὶ ὑπῆρξαν αἱ ὑπηρεσίαι της πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Διὰ τοῦτο καὶ καθ’ ἣν στιγμὴν μία νέα δύναμις διαπλέουσα τὸν Ἀτλαντικὸν ἔρχεται εἰς βοήθειαν τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἑλλὰς ἀτενίζει μὲ στοργὴν καὶ εὐλάβειαν πρὸς τὴν δοκιμαζομένην Ἀγγλίαν, ἡ ὁποία τῆς ἔστειλε τὸ πρῶτο χελιδόνι τῆς ἐθνικῆς της ἀνοίξεως εἰς τὸ Μεσολόγγι, τὸν λόρδον Βύρωνα, ἐκφράζει τὴν εὐγνωμοσύνην της εἰς τὴν Ἀμερικήν, ἀλλὰ συγχρόνως ἀπευθύνει εἰλικρινῆ καὶ διάπυρον τὴν εὐχὴν ὅπως τάχιστα ἀντηχήσῃ ἀνὰ τὸν κόσμον ὁ ὕμνος πρὸς μίαν ἰσχυρὰν Μεγάλην Βρεταννίαν. —Κυβέρνα Βρετάννια.......... Δὲν θὰ ἀπασχοληθῶμεν, κύριοι βουλευταί, μὲ τὰ ἄλλα σημεῖα τῶν προγραμματικῶν Κυβερνητικῶν δηλώσεων. Εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ὅλαι αἱ ἐλπίδες καὶ αἱ διακηρύξεις τῆς Κυβερνήσεως θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ ἡ Χώρα θὰ ἴδῃ καλυτέρας ἡμέρας, διότι οἱ ἀξιότιμοι πολιτικοὶ ἀρχηγοὶ ἔχουν πλήρη τὴν συναίσθησιν τοῦ καθήκοντος καὶ τῆς εὐθύνης. Ἀλλὰ κατὰ τὴν ἱερὰν αὐτὴν στιγμήν, καθ’ ἣν νέα ἀρχίζει ἐποχὴ διὰ τὸν τόπον μας πρέπει νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸν ὅτι δὲν ἔχει μόνον ἡ Κυβέρνησις εὐθύνας, οὔτε μόνη της ἡ Κυβέρνησις ἠμπορεῖ νὰ καταστήσῃ τελεσφόρον τὴν ἀναληφθεῖσαν προσπάθειαν. Πρέπει ἡ προσπάθεια νὰ εἶναι ἡ συνισταμένη ὅλων τῶν ἐθνικῶν δυνάμεων. Εἰς τὸ ἔργον τοῦτο μέγαν καὶ πρωταρχικὸν ρόλον καλεῖται νὰ διαδραματίσῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἐξαιρομένη εἰς τὸ ὕψος τῶν περιστάσεων. Τὸ γεγονὸς καὶ μόνον ὅτι ἡ Ἀμερικὴ μᾶς προσφέρει τὴν βοήθειάν της, τὴν ἠθικήν της καὶ τὴν ὑλικήν, εἶναι ἀρκετὸν νὰ κινητοποιήσῃ ὅλην τὴν δραστηριότητα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ νὰ τὴν καταστήσῃ κάμινον ἐθνικοῦ πυρὸς πρὸς δρᾶσιν ἐθνικήν. Ἡ Ἀμερικανικὴ ἐπέμβασις καὶ βοήθεια πολλαπλασιάζει τὰς εὐθύνας μας καὶ τὰς ὑποχρεώσεις μας. Πρέπει ἡ Ἀμερικὴ νὰ πεισθῇ ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἀξία τῆς στοργῆς της. Ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία ἔχει ἐν προκειμένῳ πρωταρχικὸν ρόλον. Ὅταν, κύριοι βουλευταί, ὁ μέγας Κορσικανὸς ἐκέρδησε τὴν μάχην τῶν Πυραμίδων, ἕνας Γάλλος Στρατηγὸς τοῦ εἶπε: «Ἀπὸ τοῦ ὕψους τῶν Πυραμίδων σὲ ἀτενίζει ὁ πολιτισμὸς πεντήκοντα αἰώνων». Αὐτὴν τὴν στιγμήν, κύριοι βουλευταί, 7 ἑκατομμύρια Ἑλλήνων ἀτενίζουν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν καὶ ἀπὸ ἡμᾶς ἀναμένουν τὴν σωτηρίαν. Ἔχομεν χρέος ἱερὸν νὰ τοὺς τὴν ἐξασφαλίσωμεν. (Χειροκροτήματα).

§16ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος Ἐθνικοφρόνων κ. Θ. Τουρκοβασίλης ἔχει τὸν λόγον.

§17Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Βαθεῖα ὀδύνη, κύριοι συνάδελφοι, συνέχει ἐμὲ καὶ τὸ Κόμμα, οὗτινος ἔχω τὴν τιμὴν νὰ προΐσταμαι διὰ τὸν ἀδόκητον θάνατον τοῦ Βασιλέως ΓΕΩΡΓΙΟΥ τοῦ Βʹ. Οὐδεὶς ἐχθρὸς τῆς Ἑλλάδος θὰ ἦτο δυνατόν, κύριοι βουλευταί, νὰ σκεφθῇ μεγαλυτέραν συμφορὰν διὰ τὴν Χώραν μας ἀπὸ ἐκείνην, ἣν αὕτη ὑπέστη διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Βασιλέως ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ἡ ὀδύνη μας αὕτη μειοῦται κάπως ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ὁ διαδεχθεὶς τὸν Βασιλέα Γεώργιον, Βασιλεὺς ΠΑΥ-ΛΟΣ, εἶναι καθ’ ὅλα ἀντάξιος τοῦ ἀδελφοῦ του. Συνεδοκιμάσθη καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς περιπετειώδους Βασιλείας τοῦ Γεωργίου, καὶ ἑπομένως ὁ νέος Βασιλεὺς ΠΑΥΛΟΣ εἶναι γνώστης ὅλων τῶν μεγάλων προβλημάτων τὰ ὁποῖα ἀφορῶσι τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ τὴν Ἑλλάδα. Συνεπικουρούμενος δὲ εἰς τὸ Βασιλικόν του ἔργον παρὰ τῆς σεπτῆς συζύγου του Βασιλίσσης ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗΣ, ἡ ὁποία ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς συνεχίζουσα τὴν μακρὰν παράδοσιν τῶν Ἑλληνίδων Βασιλισσῶν, ἐτέθη ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ἔργου τῆς Κοινωνικῆς Προνοίας, ἐλπίζομεν βασίμως ὅτι ὁ Βασιλεὺς ΠΑΥΛΟΣ θὰ ἐπιτύχῃ, ὅπως ὑπὸ τὸ σκῆπτρον του ἡ πολυβασανισμένη Πατρίς μας ἴδῃ τὰς εὐτυχεστέρας ἡμέρας. Τὸν Βασιλέα Γεώργιον ὅλοι ἐπικράναμεν· ἐλπίζω ὅσοι τὸν ἐπίκραναν νὰ αἰσθάνωνται τύψεις συνειδότος σήμερον, διότι ἠδίκησαν τὸν ὑπέροχον Βασιλέα, μηδόλως ὑπολειφθέντα ὅλων τῶν Βασιλέων τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἀποδειχθέντα μέγαν Πατριώτην διαθέσαντα καὶ τὴν τελευταίαν του πνοὴν ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἄς φροντίσωμεν νὰ μὴ ἐπαναληφθῇ τὸ ἴδιον εἰς τὸν νέον Βασιλέα, τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ προσέχωμεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν χειρονομίαν τῆς Μεγάλης Ἀμερικανικῆς Συμπολιτείας, ὅσα καὶ ἂν ἐλέχθησαν ἐξαίροντα τὴν χειρονομίαν αὐτήν, ὅσα καὶ ἂν λεχθῶσι, πάντως θὰ εἶναι ὀλιγώτερα ἐκείνων τῶν ὁποίων εἶναι ἀξία ἡ μεγάλη αὐτὴ πρᾶξις. Διὰ τῆς χειρονομίας της ταύτης ἡ Ἀμερικανικὴ Συμπολιτεία εὑρίσκει τὸν ἀληθῆ δρόμον, ὁ ὁποῖος πρέπει ν’ ἀκολουθηθῇ καὶ ἀνακηρύσσεται οὕτω σωτὴρ τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ, τόσον οὐσιαστικῶς ἀπειληθέντος ἀπὸ τὴν οἰκτρὰν βίαν τὴν ὁποίαν ἐκπροσωπεῖ σήμερον ὁ Σλαυϊσμός. Ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ θὰ εἶναι βαθεῖα καὶ αἰωνία πρὸς τὸν γενναιόφρονα λαὸν τῆς Ἀμερικῆς, τὸ Ἀμερικανικὸν Κογκρέσσον, καὶ τὸν ὑπέροχον Πρόεδρον αὐτῆς κ. Τρούμαν. Καὶ ὁμιλοῦντες περὶ τῆς γενναίας οἰκονομικῆς καὶ ἠθικῆς δυναμικότητος τῆς Ἀμερικῆς, δὲν λησμονοῦμεν τὰς ὑποχρεώσεις μας πρὸς τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν, ἄνευ τῆς συνδρομῆς τῆς ὁποίας καὶ εἰς πολλὰς ἄλλας περιστάσεις, ἰδίᾳ ὅμως κατὰ τὸ Δεκεμβριανὸν κίνημα τοῦ 1944, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ σωθῇ ἡ Ἑλλὰς καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ὑπὸ βεβαίαν κομμουνιστικὴν ἐπικράτησιν. Εἶναι γνωστὸν πόσον ἠγωνίσθημεν καὶ τὶ προσπαθείας κατεβάλομεν διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν σύμπηξιν τῆς Κυβερνήσεως ὑπὸ τὴν σημερινὴν σύνθεσίν της. Τοῦτο ἀπετέλει ἀξίωσιν οὐχὶ μόνον ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐξωτερικῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης. Καὶ ἐχειροκροτήσαμεν μετ’ ἐνθουσιασμοῦ τὴν Κυβέρνησιν αὐτὴν καὶ τῆς ἐδώσαμεν πᾶν ὅ,τι ἐζήτησε· τῆς παρέσχομεν ἀνεπιφύλακτον ἐμπιστοσύνην, ἐδέχθημεν δὲ ἀκόμη καὶ τὴν διακοπὴν τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς ἐπὶ δίμηνον χρονικὸν διάστημα, οὐχὶ ἄνευ ψυχικοῦ πόνου, ἐλπίζοντες ὅτι αὕτη θὰ ἐπετύγχανεν εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ μοναδικοῦ αἰτήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς τάξεως εἰς τὴν χώραν, ἥτις ἀπετέλει καὶ τὸ κύριον τῆς Κυβερνήσεως ἔργον. Ἡ συγκρότησις τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ἔφερεν ἀνακούφισιν εἰς τοὺς Ἕλληνας καὶ ἔσχεν εὐμενῆ ἀπήχησιν εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Δὲν λέγω ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τῆς Ἀμερικανικῆς πολιτικῆς ὀφείλεται εἰς τὸν σχηματισμὸν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως. Τοῦτο οὐδ’ αὕτη ἐπικαλεῖται ὑπέρ αὐτῆς, ἀλλ’ ἔδωσε ἕνα ἐπιχείρημα εἰς τὸν Πρόεδρον Τρούμαν, ὁ ποῖος εἶπεν ὅτι «παρέχοντες τὴν βοήθειάν μας εἰς τὴν Ἑλλάδα, τὴν παρέχομεν εἰς μίαν Χώραν εἰς τὴν ὁποίαν πρυτανεύει τὸ πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας, Χώραν κοινοβουλευτικὴν μὲ Κυβέρνησιν προερχομένην ἀπὸ ἀπολύτως ἐλευθέρας ἐκλογὰς καὶ ἐκπροσωποῦσαν τὸ 85% τοῦ λαοῦ της». Δυστυχῶς ὅμως ἡ Κυβέρνησις, ἐν τῇ διαχειρίσει τοῦ ἐσωτερικοῦ ζητήματος δὲν δύναται νὰ ἀξιώσῃ ἐπαίνους. Συνέστη διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀσφαλείας ἐν τῇ Χώρᾳ καὶ ἐν τούτοις ὑπὸ τὴν σύνθεσίν της αὐτὴν δὲν ἀνταπεκρίθη εἰς τὴν ἀξιουμένην ἀνάγκην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Οὐδαμοῦ ὑπάρχει ἀσφάλεια. Εἶναι γνωστὰ τὰ πρόσφατα συνταρακτικὰ γεγονότα τῆς Λακωνίας καὶ Ἀρκαδίας. Ἡ Ἀρκαδία, ἡ ὁποία ἦτο ἥσυχος μέχρι τοῦδε, ἤρχισεν ἐπ’ ἐσχάτων νὰ γίνεται ἀντικείμενον σωρείας ὁλοκλήρου δραματικῶν γεγονότων. Ἀτυχῶς ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας ἐκεῖ, εὑρίσκονται ὄργανα, τὰ ὁποῖα τελοῦν ἐν ληθάργῳ καὶ ἐν ἐγκληματικῇ ἀδιαφορίᾳ, φθανούσῃ μέχρις ἀναισχυντίας. Οἱ 15 συμμορῖται ποὺ ὑπῆρχον εἰς ὁλόκληρον τὸν Νομόν, καὶ οἱ ὁποῖοι ἦσαν παντελῶς ἀκίνδυνοι, ἐγένοντο 80 καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ περιφέρονται ἀνενόχλητοι ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, χάρις εἰς τὴν ἀβελτηρίαν καὶ τὴν ἀναισθησίαν τῶν στελεχῶν τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας. Καὶ ἀρχίζομεν ἀπὸ τὴν ἐπιδρομὴν τῶν ἀνταρτῶν εἰς τὴν κωμόπολιν Βυτίνης, ἡ ὁποία εἰς ὅλους εἶναι γνωστὴ ὡς τὸ ὡραιότερον κέντρον θερινῆς διαμονῆς ἐν Ἀρκαδίᾳ. Ἐκεῖ συνέλαβον τὸν ἀνθυπασπιστὴν καὶ τρεῖς χωροφύλακας τοὺς ὁποίους καὶ ἐξετέλεσαν. Ἐλεηλάτησαν ὅλα τὰ ὑπάρχοντα τῆς κωμοπόλεως ταύτης, καὶ ἔφυγον ἐκεῖθεν ἀνενόχλητοι. Δύναμις χωροφυλακῆς ἔφθασεν ἐκεῖ τὴν ἑπομένην ἡμέραν, καὶ οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς δυνάμεως ἠσχολοῦντο μὲ ἀνακρίσεις διὰ τὴν γενομένην ἐπιδρομήν, ἐν ᾧ οἱ κάτοικοι ὑπεδείκνυον ὅτι οἱ ἀντάρται εὑρίσκοντο εἰς ἀπόστασιν μιᾶς καὶ ἡμισείας ὥρας. Ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ἐν λόγῳ δυνάμεως δὲν ἔσπευσεν, ὡς ὤφειλε, νὰ λάβῃ ἐπαφὴν μὲ τοὺς ἀντάρτας καὶ νὰ καταδιώξῃ αὐτούς, ἰσχυρισθεὶς ὅτι δὲν εἶχε σχετικὴν διαταγὴν ἀπὸ τὴν Ἀνωτέραν Διοίκησιν Χωροφυλακῆς Πελοποννήσου! Ἡ κατάστασις τῆς δημοσίας ἀσφαλείας ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ἀτυχῶς ἐπεδεινώθη, ἦτο δὲ τρομερὸν τὸ λάθος νὰ ἐξαιρεθῇ ἡ Πελοπόννησος τῶν ζωνῶν ἐπιχειρήσεων τῆς ἄλλης Ἑλλάδος. Ἡ αὐτὴ συμμορία ἐπέδραμε εἰς τὸ χωρίον Βλαχέρνα. Οἱ κάτοικοι μόλις εἶχον κατορθώσει νὰ ξανακτίσουν μερικὰ σπίτια, ἅτινα εἶχαν κάψει οἱ Γερμανοὶ ἐξ αἰτίας τῶν κομμουνιστῶν, διὰ τῆς ἰδίας τῶν πρωτοβουλίας, ἄνευ οὐδεμιᾶς βοηθείας παρὰ τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖον μόνον ἐμπόδια τοὺς παρενέβαλλε. Τὸ χωρίον αὐτὸ τὸ ἐλεηλάτησαν οἱ λησταντάρται καὶ ἔφυγαν τελείως ἀνενόχλητοι. Τὴν παραμονὴν τοῦ Πάσχα, συνέλαβον ἕνα αὐτοκίνητον ἔξωθι τῆς Δημητσάνης, τὸ ὁποῖον μετέφερε ἐπιβάτας, οἱ ὁποῖοι μετέβαινον διὰ τὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα καὶ στρατιώτας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀδειοῦχοι. Τοὺς στρατιώτας εἰς μεγάλον ἀριθμὸν ἐφόνευσαν. Ἐφόνευσαν ἐπίσης μίαν γυναῖκα καὶ μερικὰ παιδιά, καὶ ἀπῆλθον ἀνενόχλητοι, ἀφοῦ ἐλήστευσαν τὸ αὐτοκίνητον. Οἱ κάτοικοι τῆς Δημητσάνης, πρὸ τοῦ φοβεροῦ ἐγκλήματος, ἔκαμαν συλλαλητήριον, ἀπηύθυναν τηλεγραφήματα πρὸς τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἡμᾶς, τοὺς ἀντιπροσώπους των, εἰς τὰ ὁποῖα μᾶς περιέλουον, διαμαρτυρόμενοι δέ, ἔλεγον, ὅτι δὲν ἑορτάζουν τὸ Πάσχα, διότι θὰ ἦσαν ἀπησχολημένοι εἰς τὸ νὰ θάπτουν τὰ θύματα. Καὶ δὲν εἶχε ξηρανθῇ ἡ μελάνη, μὲ τὴν ὁποίαν συνέταξαν τὸ τηλεγράφημα, ὅτε τὴν ἑπομένην τοῦ Πάσχα, δύο ἀξιωματικοὶ τῆς Χωροφυλακῆς καί τινες χωροφύλακες, ἀπροσέκτως βαίνοντες ἓν χιλιόμετρον ἔξω τῆς πόλεως Δημητσάνης, ἐνέπεσαν εἰς ἐνέδραν μὲ ἀποτέλεσμα τὸν φόνον τῶν δύο Ἀνθυπομοιράρχων, τοῦ Οἰκονομικοῦ Ἐφόρου καὶ τοῦ σωφέρ. Οἱ κάτοικοι Δημητσάνης καὶ περιχώρων μᾶς ἀπηύθυναν νέα τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας, τὰς ὁποίας διαμαρτυρίας μετεφέρομεν ἀμέσως εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Τί ἠδυνάμεθα νὰ πράξωμεν, ὅταν τοιαύτη ἀστοργία ἐπιδεικνύεται ἀπὸ τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ὀργάνων τῆς Τάξεως ἁρμοδίους; Ἀπηυθύνθημεν διὰ τρίτην φορὰν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως καὶ τὸν κ. Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως, καὶ διεξετραγῳδήσαμεν τὴν κατάστασιν, ἵνα, τέλος πάντων, ληφθοῦν μέτρα διὰ νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ τάξις. Λυποῦμαι ἰδιαιτέρως, διότι τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίας Τάξεως, τοῦ ὁποίου ἡ δρᾶσις ἀπὸ ἀπόψεως διώξεως συμμοριῶν περιορίζεται μόνον εἰς τὴν Πελοπόννησον, δὲν κατώρθωσεν εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Ἀρκαδίας — διότι περὶ τῆς Λακωνίας θὰ ὁμιλήσω κατωτέρω — νὰ ἐπιβάλῃ σχετικὴν τάξιν. Ἄλλα τηλεγραφήματα ἐκ Δημητσάνης, μᾶς λέγουν ὅτι ἔφυγεν ὁ διευθυντὴς τοῦ Ὑποκαταστήματος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης καὶ φεύγουν ὅλοι οἱ ὑπάλληλοι. Καὶ δὲν ἔχουν ἄδικον, ὅταν τοιοῦτος κίνδυνος τοὺς ἀπειλῇ. «Πρὸς Θεοῦ ὅμως, νὰ μείνουν οἱ ὑπάλληλοι εἰς τὰς θέσεις των. Ἐσταμάτησε τὸ ἐμπόριον καὶ πᾶσα κίνησις», οὕτω μᾶς τηλεγραφοῦν. Θὰ εἶχα νὰ προτείνω εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησιν δυστυχῶς δὲν προσέγει τὰς συστάσεις μας, νὰ στείλῃ ἕνα Γενικὸν Διοικητὴν εἰς Πελοπόννησον. Θὰ εἶχα νὰ συστήσω ὡς τοιοῦτον τὸν κ. Περ. Κάβδαν, Συνταγματάρχην, εὔψυχον ἄνθρωπον καὶ γενναῖον ἀξιωματικόν, πολεμιστὴν τοῦ Ἀλβανικοῦ Μετώπου. Νὰ τὸν στείλῃ μὲ ἕδραν τὴν Τρίπολιν, καὶ μὲ ἀπόλυτον ἐξουσίαν, καὶ νὰ εἶναι βεβαία ὅτι ἐντὸς 1½ μηνὸς ἡ κατάστασις θὰ ἠρεμήσῃ. Ἐλησμόνησα νὰ ἀναφέρω μίαν ἄλλην ἐπιδρομήν, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς ἄλλο χωρίον τῆς Κυνουρίας, τὸν Τυρόν. Ἐνῷ δύναμις 500 ἀνδρῶν εὑρίσκετο εἰς Λεωνίδιον, ἀπέχον μόλις δύο ὥρας ἀπὸ τὸν τόπον τῆς ἐπιδρομῆς, οἱ λησταντάρται, ἐν πλήρει μεσημβρίᾳ, ἐφόνευσαν, ἐλεηλάτησαν τοὺς κατοίκους τοῦ πολυβασανισμένου αὐτοῦ χωρίου, ἐφόρτωσαν 80 ὑποζύγια μὲ τρόφιμα, καὶ ἔφυγαν ἀνενόχλητοι. Θὰ ἤθελον νὰ ἐρωτήσω, δὲν μποροῦν νὰ ἐφοδιάσουν τοὺς ἀστυνομικοὺς σταθμοὺς μὲ ἀσυρμάτους τηλεγράφους, διὰ νὰ συνεννοοῦνται; Θέλω νὰ σᾶς εἴπω καὶ παρακαλῶ νὰ μὲ πιστεύσετε, ὅτι εἰς Ἀρκαδίαν σήμερον δὲν ὑπάρχει τίποτε, οὔτε ὅπλα εἰς τοὺς ἐθνικόφρονας, διότι τοὺς τὰ πῆρε τὸ Κράτος μὲ μηνύσεις τῶν κομμουνιστῶν, ὁ δὲ κόσμος εἶναι περίφοβος. Ἡ ἀδράνεια τῶν ἐπὶ κεφαλῆς ὀργάνων τῆς Ἀσφαλείας δὲν ἔχει ὅρια, φοβοῦμαι δὲ ὅτι ὁ Ἀνώτερος Διοικητὴς Χωροφυλακῆς θὰ ἔπαθε ἀσφαλῶς ἐγκεφαλικὸν λήθαργον καὶ ἀναισθησίαν πλήρη.

§18Ν. ΖΕΡΒΑΣ (Ὑπ. Δημ. Τάξεως). Ἀπὸ ἓξ ἡμερῶν οὐσιαστικῶς, ἔχω τὴν εὐθύνην διὰ τὴν Πελοπόννησον μοναδικά. Ἀσφαλῶς τὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἀνέφερεν ὁ συνάδελφος, εἶναι ἀληθῆ. Ἀντικατεστάθη ἀμέσως ὁ Ἀνώτερος Διοικητὴς Χωροφυλακῆς μὲ ἕνα ἱκανὸν ἀξιωματικόν. Ἀντικατεστάθησαν ἐπίσης ὡρισμένοι ἀξιωματικοί, εἰς τοὺς ὁποίους ἀποδίδεται ἀδράνεια περὶ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν καθηκόντων των. Ἄλλο τίποτε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνῃ, ὄχι εἰς τὴν Πελοπόννησον, ἀλλὰ παντοῦ, ἐφ’ ὅσον ὅλοι μας, ὅλοι σας, ἀπὸ τὸν πρῶτον πολίτην μέχρι τοῦ τελευταίου, δὲν συντρέξετε τὸν ἀγῶνα τῶν ἐνόπλων δυνάμεων.

§19Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Δὲν γεννᾶται ἀμφιβολία. Ἄν ἡ ὑγεία μου μοῦ τὸ ἐπέτρεπε, θὰ εὑρισκόμην ἤδη εἰς Ἀρκαδίαν, τὴν ὁποίαν ὅμως περιώδευσαν φίλοι μου βουλευταὶ καὶ ἐνεθάρρυναν τὸν κόσμον, ἀλλ’ αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ. Ὑπάρχει ἐν Ἀρκαδίᾳ παντελὴς ἔλλειψις φροντίδος ἐκ μέρους τῶν Κρατικῶν ὀργάνων. Δὲν ἀρκεῖ μόνον ἡ προθυμία τῶν πολιτῶν, ὅταν μάλιστα εἶναι καὶ τελείως ἄοπλοι.

§20Ν. ΖΕΡΒΑΣ (Ὑπ. Δημ. Τάξεως). Ἐπίσης ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας τοῦτο, ἐπειδὴ μὲ ἠρώτησεν ὁ κ. Μπακόπουλος, κατὰ ποῖον τρόπον θὰ γίνῃ τὸ ἔργον αὐτό. Ὅπου ὁ ἐθνικόφρων κόσμος ἔχει ἀντιληφθῇ ποῖον εἶναι τὸ χρέος του, ὅσον ἀφορᾷ τὴν συνδρομὴν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ἡ τάξις εἶναι πλήρης. Ἀναφέρω τὰς περιοχὰς Ἠπείρου καὶ Αἰτωλοακαρνανίας, ὅπου οὐδὲν ἐπεισόδιον ἐδημιουργήθη, ὁσάκις δὲ εἰσῆλθε συμμορία τις δὲν ἔφυγε κανείς, διότι οἱ κάτοικοι αἰσθάνονται τὸ χρέος κι’ ἐβοήθησαν τὰς ἐνόπλους δυνάμεις. (Χειροκροτήματα). Δὲν ἀρκοῦνται εἰς ἁπλῆν παρακολούθησιν τῆς προσπαθείας τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. Θὰ παρεκάλουν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, νὰ ἔλθετε νὰ συνεννοηθῶμεν, διὰ νὰ Σᾶς εἴπω ἕνα ἁπλοῦν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον μὲ ὀλίγην καλὴν θέλησιν ἀπὸ μέρους τῶν τοπικῶν παραγόντων θὰ μπορέσωμεν νὰ φέρωμεν ἄμεσα ἀποτελέσματα, ὥστε ἡ τάξις εἰς τὸν δοκιμαζόμενον Νομόν σας, ὅπως καὶ εἰς τοὺς ἄλλους Νομοὺς καὶ εἰδικώτερον εἰς τὴν Λακωνίαν, νὰ μπορέσῃ νὰ ἐπιβληθῇ. Ἂν δὲν συμβάλωμεν ὅλοι μαζὶ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὅση καὶ ἂν εἶναι ἡ καλὴ θέλησις, ὅσον καὶ ἂν θέλωμεν νὰ ἐπιβάλωμεν τὴν τάξιν, τὸ ἀποτέλεσμα δὲν θὰ εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀναμένει ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Ζητῶ τὴν συνδρομὴν ὅλων σας ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ.

§21Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Εὐχαριστῶ πολύ, τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως διὰ τὰς πληροφορίας τὰς ὁποίας μοῦ παρέσχεν, ὅτι ἀντικατεστάθη ὁ Ἀνώτερος Διοικητὴν Χωροφυλακῆς, διότι περὶ αὐτοῦ πολλοὶ Ἀρκάδες μοῦ ἀνέφερον ὅτι ἔχει πάθει πλήρη ἀναισθησίαν. Εὐχαριστῶ ὁμοίως πολύ, διότι ἔλαβε πρόνοιαν νὰ στείλῃ ἀξιωματικούς, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν ἀντίληψίν του θὰ ἀνταποκριθοῦν εἰς τὸ ἔργον αὐτό. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν συμφωνῶ μὲ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως, καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ ἀφήσω μίαν διαμαρτυρίαν, εἶναι ὅτι ὁ λαὸς τῆς Ἀρκαδίας δὲν ἐνισχύει τὰ ὄργανα τῆς Τάξεως. Εἶδον ἆρά γε μίαν πραγματικὴν προστασίαν ἐκ μέρους τοῦ Κράτους;

§22Χ. ΛΑΔΑΣ. Αὐτὸ εἶναι τὸ ζήτημα. Ὄχι ὅταν φεύγῃ ὁ χωροφύλακας νὰ τὸν σφάζῃ ὁ ἄλλος.

§23Ν. ΖΕΡΒΑΣ (Ὑπ. Δημ. Τάξεως). Δὲν εἶπον αὐτό. Εἶπον ὄχι ὅτι δὲν συντρέχει ὁ λαός, ἀλλὰ εἶναι ἕνα ἁπλοῦν σύστημα, τὸ ὁποῖον ἐφαρμοζόμενον θὰ ἀποδώσῃ. Δὲν ἀρκεῖ ἡ καλὴ διάθεσις τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ ἡ συστηματικὴ ἐκμετάλλευσις τῆς καλῆς αὐτῆς διαθέσεως. Αὐτὸ εἶναι τὸ ζήτημα καὶ δι’ αὐτὸ Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἔλθετε νὰ συνεννοηθῶμεν καὶ νὰ Σᾶς εἴπω τίνι τρόπῳ.

§24Χ. ΛΑΔΑΣ. Δηλαδὴ αὐτὸ τὸ σύστημα εἶναι μυστικόν. Δὲν ἠμποροῦμε νὰ τὸ μάθωμε καὶ ἡμεῖς;

§25Ν. ΖΕΡΒΑΣ (Ὑπ. Δημ. Τάξεως). Ἐλᾶτε νὰ μὲ βοηθήσητε ἐπάνω εἰς αὐτὸ τὸ θέμα, νὰ συνεννοηθῶμεν μαζί.

§26Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Πρέπει νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, μαζὶ καὶ τὸν κ. Ὑπουργὸν Δημοσίας Τάξεως, ὅτι ὁ καϋμένος αὐτὸς λαός, ὄχι μόνον τῆς Πελοποννήσου, ἀλλὰ ὅλης τῆς Ἑλλάδος, ἀγωνίζεται τώρα ἐπὶ δύο χρόνια κατὰ τῶν προδοτῶν, διὰ νὰ παραλείψω τὰ ἔτη τοῦ πολέμου καὶ τῆς τριπλῆς κατοχῆς. Ἐκάμφθη πλέον. Καὶ πῶς ἀγωνίζεται αὐτὸς ὁ λαός; Ἄοπλος τελείως, διότι πρέπει νὰ μὴ λησμονῆτε, κύριε Ὑπουργὲ τῆς Δημοσίας Τάξεως, ὅ,τι καὶ προηγουμένως ἀνέφερα· δηλαδή, ὅτι οἱ κομμουνισταὶ βαδίζοντες μὲ σύστημα σατανικόν, ἐμήνυσαν ὅλους σχεδὸν τοὺς ἐθνικόφρονας πολίτας, ἢ ὀρθότερον, τοὺς ζωηροτέρους ἐκ τῶν ἐθνικοφρόνων, ἐπὶ παρανόμῳ ὁπλοφορίᾳ, μὲ ἀποτέλεσμα ὅσους δὲν ἔβαλαν γιὰ καλὰ εἰς τὴν φυλακήν, νὰ τοὺς ἀφήσουν ἀόπλους καὶ κατ’ ἀκολουθίαν ἀκινδύνους καὶ ἀνικάνους νὰ ἀμυνθοῦν οἱ ἴδιοι καὶ νὰ προστατεύσουν τὴν ζωήν τους καὶ τὴν περιουσίαν τους, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς προστατεύσῃ τὸ Κράτος. Ἠξεύρετε πόσοι ἐθνικόφρονες ἐφυλακίσθησαν καὶ πόσοι ἀκόμη εὑρίσκονται καὶ σήπονται εἰς τὰς φυλακὰς, μὲ μόνον τὸ ἀδίκημα τῆς παρανόμου ὁπλοφορίας; Καὶ ὅταν τὸ Κράτος παρέσχε τόσας ἀμνηστίας εἰς σφαγεῖς καὶ ὀφθαλμωρύχους, δὲν ἐσκέφθη τοὺς ἐθνικόφρονας πολίτας, οἱ ὁποῖοι.... (χειροκροτήματα), οἱ ὁποῖοι καὶ δὲν κατηγοροῦνται διὰ τίποτε ἄλλο παρὰ μόνον διὰ ὁπλοφορίαν: Τένισμα, ἐπαναλαμβάνω, σατανικὸν τοῦ κομμουνισμοῦ, ν’ ἐφοπλίζῃ τὸ Κράτος τὸ ἴδιον τοὺς ἐθνικόφρονας, ἐνῷ αὐτοὶ ὡπλίζοντο μέχρις ὀδόντων.

§27ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Κύριε Τουρκοβασίλη, αὐτὸ δὲν εἶναι ἔργον τοῦ Ὑπουργοῦ Δημοσίας Τάξεως, ἀλλὰ τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης. Πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι ἐτυφεκίσθη «Χίτης», διότι ὡπλοφόρει.

§28Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Τὸ γνωρίζω αὐτὸ πολὺ καλὰ καὶ κατέβαλα προσπαθείας νὰ ματαιώσω τὸ ἔγκλημα αὐτὸ ἐκ μέρους τοῦ Κράτους, ἀλλ’ ἐστάθη ἀδύνατον. Οἱ Ὑπουργοὶ μᾶς ἐνέπαιζον. Λοιπόν, προσέξατε, κύριοι βουλευταί. Καθ’ ἣν στιγμὴν ὁ ἐθνικόφρων πληθυσμός, ἐὰν εἶχε κανένα ὅπλον κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς κατοχῆς χωμένον εἰς τὴν γῆν ἢ κανένα πιστόλι, τὸ ἐξέθαψε διὰ τὴν ἄμυνάν του ἀπὸ τὸν ἐσωτερικὸν ἐχθρόν, ἀλλ’ οἱ κομμουνισταί, οἱ ὁποῖοι βαδίζουν μὲ σύστημα καὶ ἐπὶ προδιαγεγραμμένου σχεδίου, κατήρτισαν συνεργεῖα μηνύσεων ἐπίτηδες, καὶ ὅλοι οἱ ἔχοντες τοιαῦτα ὅπλα ἐθνικόφρονες πολῖται ἐμηνύθησαν. Καὶ εὑρέθησαν Εἰσαγγελεῖς οἱ ὁποῖοι (χειροκροτήματα), οἱ ὁποῖοι, λέγω, ἐπροφυλάκιζον ἄνευ δισταγμοῦ τοὺς οὕτω μηνυομένους καὶ ἄνευ ἀποδείξεων. (Χειροκροτήματα). Καὶ αὐτοὶ ἦσαν «κουκουέδες». Ἐὰν θὰ ἤθελεν ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης νὰ ὑποβάλῃ εἰς τὴν Βουλὴν μίαν κατάστασιν ὀνομαστικήν, πόσοι ἐθνικόφρονες πολῖται ἐφυλακίσθησαν, καὶ πόσοι ἀκόμη κρατοῦνται εἰς τὰς φυλακάς, μόνον διὰ παράνομον ὁπλοφορίαν των, διότι φερ’ εἰπεῖν κατεῖχον ἕνα ὅπλον, χωρὶς μάλιστα νὰ ὑπάρχουν φόβοι ὅτι θὰ τὸ χρησιμοποιήσουν ποτὲ κατὰ τοῦ Κράτους, θὰ κάνῃ κατάπληξιν. Λαμβάνω καθ’ ἡμέραν ἐπιστολάς, αἰτήσεις, ὑπομνήματα διαμαρτυρομένων πολιτῶν ἀλλ’ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης εὑρίσκεται εἰς τελείαν ἄγνοιαν τοῦ τί συμβαίνει εἰς τὰς φυλακάς. Δὲν ἔπρεπε, λοιπόν, νὰ ἀπορῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς Δημοσίας Τάξεως διὰ τὴν τυχὸν ἀπροθυμίαν τῶν κατοίκων, ὅπως ἐνισχύουν τὰ ὄργανα τῆς τάξεως, διότι οἱ πολῖται ἔχασαν τὴν ἐμπιστοσύνην πρὸς τὸ Κράτος, ὅπερ ἐκεῖνα ποὺ ὑπόσχεται τὰ λησμονεῖ ἀμέσως καὶ ἀφήνει τοὺς πολίτας ἀόπλους, ἐκτεθειμένους εἰς τὴν θηριωδίαν τῶν κομμουνιστῶν. Ἠκούσατε, κ.κ. βουλευταί, τί ἔγινεν εἰς τὴν Σπάρτην χθές; Πεντήκοντα χωροφύλακες, ἢ καὶ περισσότεροι, ἐσφάγησαν ὑπὸ τῶν κομμουνιστῶν ὡς τράγοι. Καὶ ὅμως οἱ Σπαρτιᾶται πόσας ὑποσχέσεις δὲν εἶχον ἀκούσει πρὸ ὀλίγου χρόνου ἀπὸ τὸ Κράτος! Πῶς νὰ ὑπάρξῃ πλέον ἐμπιστοσύνη; πῶς νὰ ὑπάρξῃ προθυμία; Καὶ ἡ σφαγὴ τόσων χωροφυλάκων δὲν βλέπω νὰ ἔκαμε καὶ σπουδαίαν ἐντύπωσιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία συνήθισε πλέον εἰς τὸ αἷμα. Εἶναι νὰ τραβᾷ κανεὶς τὰ μαλλιά του μὲ τὴν ἀδιαφορίαν τῶν Κυβερνώντων, οἱ ὁποῖοι ἐναβρύνονται νὰ λέγουν περιοδεύοντες: «Κατωρθώσαμεν νὰ ἀποκρούσωμεν τὴν ἐπιβουλὴν κατὰ τοῦ Ἔθνους, χωρὶς νὰ παραβιάσωμεν τοὺς Δημοκρατικοὺς θεσμούς»! Φρονεῖ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι εἶναι παραβίασις τῶν Δημοκρατικῶν θεσμῶν, ἡ τιμωρία τοῦ ἐγκλήματος καὶ ἡ τιμωρία τῶν προδοτῶν; Πῶς ἠμπορεῖ νὰ νοηθῇ Πατρίς, ὅταν ὑπάρχουν ἀτιμώρητοι προδόται: Τὴν παράλειψιν αὐτοῦ τοῦ ἐπιτακτικοῦ καθήκοντος ἡ Κυβέρνησις, τὴν ἀδράνειάν της, διὰ νὰ εἴπω περισσότερον βαρεῖαν φράσιν καὶ τὴν ἠθικὴν ἀνανδρίαν, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπενδύῃ καὶ νὰ τὴν καλύπτῃ μὲ τὸ ἐπιχείρημα δῆθεν τοῦ σεβασμοῦ τῶν Δημοκρατικῶν θεσμῶν; Ἀλλοίμονον ἐὰν οἱ Δημοκρατικοὶ θεσμοὶ εἶχον αὐτὴν τὴν ἔννοιαν! Οἱ Δημοκρατικοὶ ἀκριβῶς θεσμοὶ ἐπιβάλλουν τὴν τιμωρίαν τοῦ ἐγκλήματος, τὴν ἀμείλικτον. Δὲν ἔχει δυστυχῶς, ἢ ἀμυδρὰν μόνον συναίσθησιν ἡ Κυβέρνησις, αὐτῆς τῆς τραγικότητος τῆς καταστάσεως καὶ λυποῦμαι, διότι χωρὶς ἀποτέλεσμα τόσον πολὺ ἀπησχόλησα ἄλλοτε τὸ Σῶμα, πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως, ἐπάνω εἰς τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας ἀσφαλείας. Καὶ ἐὰν ἠθέλαμεν νὰ σχηματισθῇ μία τοιαύτη Κυβέρνησις, οἵα ἡ σημερινή, τὸ ἠθέλαμεν αὐτό, διὰ νὰ ὑπάρξῃ μία Κυβέρνησις ἰσχυρά, νὰ ἔχῃ τὸ σθένος νὰ ἀντιμετωπίσῃ αὐτὴν τὴν κατάστασιν. Καὶ ἴσως μᾶς εἴπῃ καὶ ἡ Κυβέρνησις: Ἠμπορεῖτε νὰ ἔχετε παράπονον, ὅταν αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἔγινε μία τοιαύτη τῶν ἐνόπλων δυνάμεων ἐξόρμησις; Μάλιστα, κύριοι βουλευταί, ἐγὼ θὰ εἴπω, ὅτι ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐλεγκτέα καὶ ἀξιοκατάκριτος, ἀξία καὶ μομφῆς ἀκόμη, διότι δὲν προητοίμασεν ἀρτίως καὶ ἐγκαίρως αὐτὴν τὴν ἐξόρμησιν, τὴν ὁποίαν κάμνει τὸ Ἔθνος, τώρα ἐναντίον ἐχθροῦ φοβεροῦ, βαρβάρου, περισσότερον ἀπὸ ὅλους τοὺς βαρβάρους, οἱ ὁποῖοι ἐπετέθησαν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ χιλιετοῦς βίου της πολλάκις, καὶ τοὺς ὁποίους, δυστυχῶς, ὁ Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων κ. Σοφούλης, ἀπεκάλεσε τόσον φιλοφρόνως «ἀριστεράν» μόνον «παράταξιν», ἐνῶ τοῦ μόνου τίτλου τοῦ ὁποίου δικαιοῦνται τὰ τέρατα αὐτὰ εἶναι ὁ τίτλος τοῦ «προδότου». Διότι πράγματι εἶναι προδόται τῆς Ἑλλάδος, τῆς Φιλτάτης μας, τῆς γλυκυτάτης μας Πατρίδος. (Χειροκροτήματα). Ἐναντίον, λοιπόν, αὐτοῦ τοῦ ἐχθροῦ ἡ Κυβέρνησις ἐνόησε μὲ ὅλας τὰς ἐνόπλους δυνάμεις τοῦ Ἔθνους μίαν ἐξόρμησιν, τὴν ὁποίαν δυστυχῶς δὲν προητοίμασε μὲ ὅλα τὰ μέσα, τὰ ὁποῖα ὤφειλε νὰ προετοιμάσῃ, διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ ἀπολύτως τὴν ἐπιτυχίαν τῆς ἐξορμήσεως κατὰ τοῦ φοβεροῦ ἐχθροῦ. Πρῶτον μέσον προετοιμασίας ποῖον ἦτο: Νὰ συλλάβῃ τὴν ἡγεσίαν τῆς Κομμουνιστικῆς Ὀργανώσεως. (Χειροκροτήματα ζωηρά). Εἶμαι περίεργος, κύριοι βουλευταί, τί θὰ ἀπαντήσῃ ἡ Κυβέρνησις ἐπ’ αὐτοῦ· ἔχει συλλάβει ἀκόμη τὴν ἡγεσίαν; Ἀπὸ ἐκεῖ ἔπρεπε ν’ ἀρχίσῃ τὴν ἐξόρμησιν. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σκοτώνωνται στὰ βουνὰ οἱ ἀντάρται — ποὺ εἶναι παιδιά μας παραπλανηθέντα κατὰ τὸ πλεῖστον — καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τοὺς παρεπλάνησαν, τοὺς ἐδημιούργησαν ἀντάρτας, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τοὺς διέφθειραν, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τοὺς κατευθύνουν καὶ αὐτὴν τὴν στιγμήν, νὰ εἶναι ἐλεύθεροι ἐν μέσαις Ἀθήναις; (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα). Πῶς ἐξηγεῖτε τοῦτο, κύριοι βουλευταί; Πῶς ἐννοεῖ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι κάμνει τὸ καθῆκόν της ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τοῦ ὁποίου εἶναι μοναδικὸν αἴτημα, νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ τάξις; Πῶς νοεῖται, ὅτι διεξάγει πόλεμον, καὶ ἀφήνει τοὺς εἰς χεῖράς της ἀρχηγοὺς τῶν πολεμίων νὰ εἶναι ἐλεύθεροι; Πῶς νοεῖται ἐπίσης, κύριοι βουλευταί, νὰ ἔχωμεν ἕνα πόλεμον καθ’ ἑνὸς φοβεροῦ ἐχθροῦ, καὶ νὰ μὴ ἔχωμεν ἐπιβάλει λογοκρισίαν; Νὰ ἔχωμεν τὰς κομμουνιστικὰς ἐφημερίδας ἐλευθέρας, νὰ διαχέουν ἑκάστην ἡμέραν ὅλον τὸ δηλητήριόν των ἔναντι τοῦ ἐθνικόφρονος κόσμου, καὶ νὰ ὑποδαυλίζουν τὰ πάθη καὶ ἐνισχύουν τὰ μίση, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὰ τρομερὰ ἐγκλήματα ποὺ βλέπομεν γύρω μας; (Χειροκροτήματα). Σᾶς βεβαιῶ εἰλικρινῶς, ἐγὼ θὰ ἐντρεπόμην νὰ εἶμαι Κυβέρνησις ὑπὸ τοιούτους ὅρους, καὶ Σᾶς βεβαιῶ ἐπίσης, ὅτι δὲν θὰ ἠμποροῦσα νὰ εἶμαι Κυβέρνησις, ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι θὰ ἤμην ὑποχρεωμένος, ἐξ ἄλλων λόγων οἱωνδήποτε, νὰ ἀκολουθῶ τὴν τακτικὴν αὐτήν, ἡ ὁποία τὸ ὀλιγώτερον εἶναι μωρὰ καὶ ἀνόητος. Καὶ ἐνθυμοῦμαι, κύριοι βουλευταί, ὅταν εἴχομεν τὴν τελευταίαν συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς, πρὸ τῶν διακοπῶν, ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, τὸν ὁποῖον τόσον ἀπείρως ἐκτιμῶ καὶ σέβομαι, ἔκαμε συμπληρωματικὰς δηλώσεις τῶν προγραμματικῶν τοιούτων τῆς Κυβερνήσεως, ἐχούσης καταρτισθῆ πρὸ ἑνὸς περίπου μηνός, διὰ τῶν ὁποίων μᾶς σμοῦ, δὲν ἔχει οὐδὲν ἐμπόδιον ἐκ μέρους τοῦ Συμμαχικοῦ παράγοντος. Καὶ ὅταν ἐπὶ τῶν κυβερνητικῶν δηλώσεων ἔλαβα τὸν λόγον, ἀπὸ τῆς θέσεως ταύτης εἶπον: Δοξάζω τὸν Θεόν, ὅτι ἐπὶ τέλους ἡ Κυβέρνησις, ἐπὶ τοῦ κεφαλαιώδους αὐτοῦ ζητήματος τῆς δημοσίας ἀσφαλείας, θὰ κινηθῇ ἐλευθέρως. Καὶ προσέθηκα: Παρὰ ταῦτα, ἔχομεν ἀκόμη μίαν ἐπιφύλαξιν. Ἡ δήλωσις τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξῃ ἐμπόδιον ἐκ μέρους τοῦ συμμαχικοῦ παράγοντος, εἶναι βεβαίως ἀρκετὰ παρήγορος, ἀλλὰ θέλομεν καὶ μίαν ἔμπρακτον ἀπόδειξιν καὶ τὴν ἔμπρακτον αὐτὴν ἀπόδειξιν θὰ τὴν ἔχωμεν ὅταν ἴδωμεν τὰς χεῖρας τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπὶ τῆς Δημοσίας Τάξεως νὰ κινηθῶσιν ἐλευθέρως καὶ πρὸς ὅλας τὰς κατευθύνσεις. Καὶ τότε ἠκούσθη ἀπὸ τῶν ἑδωλίων ἐκείνων, εἰς τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται οἱ συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι ἐμπιστεύονται τὴν πληρεξουσιότητά των εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῆς Δημοσίας Τάξεως, μία φωνὴ λέγουσα ὅτι «ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἐννόμου Τάξεως δὲν θὰ ὀρροδήσῃ πρὸ οὐδενὸς ἐμποδίου, καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ πῶς εὕρῃ ἀνυπέρβλητα τοιαῦτα, θὰ παραιτηθῇ». Ἐρωτῶ, λοιπόν, τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως, ἐρωτῶ τὸν κ. Ζέρβαν, τὸν φίλον μου κ. Ζέρβαν, τὸν τόσον ἀπασχολήσαντα ἄλλοτε τὴν Βουλὴν πρὶν εἰσέλθῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀπὸ τῆς θέσεως αὐτῆς, μὲ τὸ ζήτημα τῆς ἀνάγκης τῆς συλλήψεως τῆς κομμουνιστικῆς ἡγεσίας: «Διατὶ δὲν συλλαμβάνονται ἤδη παρ’ αὐτοῦ τοῦ ἰδίου οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμουνιστῶν; Ποῦ εἶναι αἱ πλήρεις ὀργῆς ἐπιθέσεις του κατὰ τῆς προκατόχου Κυβερνήσεως;» (Ζωηρὰ χειροκροτήματα). Ἐπ’ αὐτοῦ, κύριοι, ἐπιθυμῶ νὰ ἔχω ἀπάντησιν, διότι ἐὰν ὑποτεθῇ, πῶς ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται ἀορίστως ὅτι ὑπάρχουν ἐμπόδια, ἔχω νὰ τῆς ἀντιπαρατηρήσω ὅτι ἦτο ὑποχρεωμένη ἡ Κυβέρνησις, καὶ Κυβέρνησις μάλιστα ἡ ὁποία ἔχει ὄπισθέν της ὁλόκληρον τὴν Βουλήν, νὰ καταβάλῃ τὰς καταλλήλους διπλωματικὰς ἐκείνας ἐνεργείας, ὥστε νὰ δημιουργήσῃ τὰς ἀναλόγους προϋποθέσεις αἱ ὁποῖαι θὰ τῆς ἐπέτρεπον νὰ κινηθῇ ἐλευθέρως. Καὶ ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἔβλεπεν, ὅτι εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὸ βασικόν, τὸ πρωταρχικόν, τὸ κύριον, διὰ τὸ ὁποῖον ἄλλωστε καὶ ἐσχηματίσθη ὑπὸ τὴν σημερινήν της μορφήν, παρεμβάλλονται ἐμπόδια ἀντικειμενικά, ἐμπόδια ἀνυπέρβλητα εἰς παντὸς εἴδους προσπάθειαν, τότε ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν Ἀρχήν. Διότι ἡ ἀξίωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι μία καὶ μόνη: «Ἡ ἀποκατάστασις τῆς ἡσυχίας». Καὶ δὲν θέλει ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς τίποτε ἄλλο. Σᾶς τὸ βεβαιῶ. Τόσον ἐνοστάλγησε τὴν ἡσυχίαν, τόσον ἐδίψασε τὴν γαλήνην. Δὲν θέλει ἀπολύτως τίποτε ἄλλο, οὔτε διεκδικήσεις σκέπτεται πλέον, οὔτε ἐπανορθώσεις, οὔτε ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος. Θέλει μόνον ἡσυχίαν, νὰ τοῦ ἐξασφαλίσητε τὴν γαλήνην. Πρέπει νὰ γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι — καὶ τὸ γνωρίζετε ὅσοι προέρχεσθε ἀπὸ τὰς Ἐπαρχίας — ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς ὑπαίθρου δὲν κοιμῶνται ἀπὸ πολλοῦ χρόνου εἰς τὰ σπίτια των, κοιμῶνται ἐκτὸς τῶν σπιτιῶν των. Διατί; Ἀπὸ τὸν φόβον ἐπιδρομῆς τῶν κομμουνιστῶν ἐν ὥρᾳ νυκτός. Βασανίζονται, ἀγωνιοῦν. Ἐκουράσθη πλέον ὁ λαός μας ἀπὸ τὴν διηνεκῆ αὐτὴν ἀγωνίαν, ἡ ὁποία εἶναι συνεχὴς ἀπὸ τοῦ πολέμου, τῆς κατοχῆς, καὶ δύο περίπου ἔτη μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Αὐτὴν τὴν στιγμὴν ποὺ ὁμιλῶ, ἡ ἀγωνία καί τὸ αἴσθημα τοῦ φόβου τοῦ λαοῦ εἶναι εἰς τὸν ὑπέρτατον βαθμόν. Φοβοῦμαι ἐν τέλει μήπως ὁ λαός μας παρὰ τὴν ἀντοχήν του, τὴν ἀξιοθαύμαστον ὄντως, ἀρχίσῃ ἴσως νὰ αἰσθάνεται κάμψιν τοῦ ἠθικοῦ του. Κρούω τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου αὐτοῦ, τοῦ οὐχὶ ἀπιθάνου. Γίνομαι φορεὺς αὐτὴν τὴν στιγμὴν τῆς ὑπάτης ἀγωνίας τοῦ λαοῦ τῶν ἐπαρχιῶν καὶ κάμνω ἔκκλησιν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν νὰ συνέλθῃ ἀπὸ τὴν μακαριότητα εἰς τὴν ὁποίαν διατελεῖ καὶ νὰ λάβῃ ἄμεσα μέτρα, ριζικὰ καὶ κεραυνοβόλα. Καὶ τὸ πρὸς τοῦτο μέσον εἶναι νὰ κτυπήσῃ τὴν ἡγεσίαν τοῦ κομμουνισμοῦ. Δὲν δικαιολογεῖται καθόλου ἡ Κυβέρνησις, τηροῦσα αὐτὴν τὴν παθητικὴν στάσιν, τὴν ὁποίαν τηρεῖ εἰς τὸ ζήτημα αὐτό. Τὸ λέγω καὶ θὰ τὸ ἐπαναλαμβάνω. Εἶναι ἀδικαιολόγητος ἡ Κυβέρνησις. Τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ σκοτώνονται ἐπάνω εἰς τὰ βουνὰ εἰς συμπλοκὰς μετὰ τῶν Ἐαμοσλαύων, καὶ ἡ ὕπαιθρος σπαράσσει ἀπὸ τὰς λεηλασίας καὶ τὰς σφαγὰς ἐκ μέρους τῶν κομμουνιστῶν. Καὶ ἡ Κυβέρνησις τῆς Χώρας, φοβοῦμαι ὅτι κοιμᾶται. Ἔπαθε καὶ αὐτὴ ὅτι καὶ ἡ προκάτοχος. Ἐξέχασαν φαίνεται ὅσα ἔλεγον οἱ εἰσελθόντες εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἤδη διάφοροι Ἀρχηγοί, ἀπὸ τὴν θέσιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκοντο τότε ὡς ἀντιπολιτευόμενοι τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν κομμουνιστικὴν ἡγεσίαν. Τὸ πρᾶγμα εἶναι τελείως ἀποκαρδιωτικόν, ἵνα μή τι πλέον τούτου εἴπω. Καὶ ἂν ὑπῆρχε κάποια δικαιολογία προηγουμένως, καὶ ἂς παραδεχθῶμεν ὅτι ὑπῆρχε διὰ τὴν μὴ δίωξιν τῆς κομμουνιστικῆς ἡγεσίας, μετὰ ὅμως τὴν 12ην Μαρτίου, Κυρία Κυβέρνησις, ὅταν ἡ μεγάλη αὐτὴ Χώρα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἡ κατ’ ἐξοχὴν φιλελευθέρα καὶ Δημοκρατική, πρὸς τὴν ὁποίαν ἡ εὐγνωμοσύνη τῆς ἀνθρωπότητος θὰ εἶναι αἰωνία, ἐκήρυσσε τὸν πόλεμον κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ ἐχαρακτήριζε τὸν κομμουνισμὸν ὡς ἐχθρὸν τοῦ Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ, τῆς ἀνθρωπότητος γενικῶς, ἐπιτρέπεται εἰς Σᾶς νὰ τηρῆτε ἁβροφροσύνην ἀπέναντι τῶν προδοτῶν Σιάντου, Παρτσαλίδη, Ζαχαριάδη, Σβώλου καὶ Σίας; (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα). Ἐάν, κύριοι, εἶναι ἀκόμη ἀληθὲς — καὶ θὰ παρακαλέσω τὸν κ. ἐπὶ τῆς Δημοσίας Τάξεως Ὑπουργόν, νὰ μοῦ δώσῃ σαφῆ ἀπάντησιν — ὅτι δὲν γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις ποῦ εἶναι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὁ Ζαχαριάδης, ὅτι ἔχει χάσει τὰ ἴχνη του, ὄντως δι’ αὐτὸν τὸν λόγον καὶ μόνον πρέπει νὰ πέσῃ ἡ Κυβέρνησις.

§29Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Νὰ παραιτηθῇ.

§30Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Δηλαδὴ τὸν ἀρχηγὸν ἑνὸς ἀγῶνος ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, ἀγῶνος ἐξοντωτικοῦ, νὰ μὴ κατορθώσῃ ἡ Κυβέρνησις — ἀφοῦ δὲν τὸν συλλαμβάνει — νὰ τὸν ἔχῃ τοὐλάχιστον διαρκῶς ὑπὸ τὰς ὄψεις της, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ κινηθῇ, νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ ἀναπνεύσῃ, καὶ σήμερον ἡ Κυβέρνησις νὰ ἀγνοῇ ποῦ εἶναι ὁ Ζαχαριάδης;;!! Ἐγὼ δὲν θὰ κατεδεχόμην ποτέ, νὰ εἶμαι Κυβέρνησις εἰς τὴν Χώραν αὐτήν. (Ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα χειροκροτήματα). Πῶς εἶναι δυνατόν, κύριοι, ἐνῷ διεξάγομεν τὸν φοβερώτερον τῶν ἀγώνων, νὰ κυκλοφοροῦν ἐλευθέρως τόσα ἐπαναστατικὰ ἔντυπα τοῦ κομμουνισμοῦ; 150 ἡμερήσια καὶ περιοδικὰ φύλλα τῶν κομμουνιστῶν νὰ διαχέουν τόσον δηλητήριον καθ’ ἑκάστην, νὰ ἐνθαρρύνουν τοὺς ἀντάρτας καὶ νὰ ἀποθαρρύνουν τοὺς ἐθνικόφρονας; Ἐδῶ διεξάγεται πόλεμος. Δὲν εἶναι πόλεμος αὐτός; Τί γίνεται ἐν ὥρᾳ πολέμου; Λογοκρισία καὶ συγκέντρωσις ὅλων τῶν ὑπόπτων εἰς στρατόπεδα. Πῶς τὸν ἐννοεῖ ἡ Κυβέρνησις; Εἶμαι περίεργος νὰ μάθω, καὶ μαζὶ μὲ ἐμὲ εἶναι περίεργος ὅλος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ὁ ὁποῖος ὅλην τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν διὰ τῆς ψήφου του τῆς 31ης Μαρτίου παρεχώρησε πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, καὶ τῆς ὁποίας ἡ εὐθύνη εἶναι βαρεῖα ἀπέναντί του. Ἤθελα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ πάρω σαφῆ ἀπάντησιν ἐπὶ τῶν ἐρωτημάτων μου αὐτῶν, καὶ νὰ ἴδω τέλος πάντων πῶς τὸν ἐννοεῖ τὸν πόλεμον αὐτόν, ὃν μετὰ τόσης ραστώνης διεξάγει. Ἐὰν κρίνω ἀπὸ μερικὰ ἄρθρα, ποὺ βλέπω εἰς ἑβδομαδιαῖα φύλλα, ποὺ κυκλοφοροῦν τὴν Δευτέραν, καὶ τὰ ὁποῖα φέρουν ὑπογραφὰς ἡγετῶν κομμάτων, φαίνεται πὼς ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει συναίσθησιν ὅτι γίνεται πόλεμος καὶ τί εἶναι κομμουνισμός. Παρουσιάζεται πλήρης ἄγνοια καὶ τοῦ ἐχθροῦ καὶ τῶν συνεπειῶν ἃς ἐπιδιώκει, καὶ αὐτὸ μὲ λυπεῖ βαθύτατα. Διότι ἀκούομεν τοὺς κυβερνῶντας νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ γράφουν περὶ ἀριστερᾶς παρατάξεως καὶ ἡγεσίας αὐτῆς, περὶ κομμουνιστικοῦ κόμματος. Νὰ ἀπευθύνουν πρὸς τοὺς ἐαμοσλαύους συστάσεις, ἵνα τοῦ λοιποῦ πολιτευθῶσι νομιμοφρόνως, ὅπως κατέλθωσιν εἰς τὰς ἐκλογὰς καὶ τὰ παρόμοια, τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀτυχῶς «ἔχει μεσάνυκτα». Καὶ ἀλλοίμονον ἀπὸ ἡμᾶς καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ποὺ ἀναμένομεν κάτι ἀπὸ τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν τῆς Ἐθνικῆς Συνεργασίας. Ὅταν λέγωμεν κόμμα, κύριοι βουλευταί, ἐννοοῦμε μίαν ὀργάνωσιν λαϊκήν, ἡ ὁποία ἀποβλέπει εἰς τὴν διὰ τῆς θελήσεως τοῦ λαοῦ κατάληψιν τῆς ἐξουσίας, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὸ Ἔθνος. Ἐνῷ οἱ κομμουνισταὶ τί σκοπὸν ἔχουν; Σκοπὸν ἔχουν νὰ πάρουν τὴν ἐξουσίαν καὶ νὰ πωλήσουν τὸ Ἔθνος, καὶ νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ἑλληνικὴν φυλήν, διὰ νὰ κατοικηθῇ ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ Σλαύους. Δὲν ἠμποροῦν νὰ χωνέψουν οἱ Σλαῦοι, ὅτι ἐπὶ χίλια ἔτη ἀγωνίζονται διὰ νὰ κατέλθουν εἰς τὸ Αἰγαῖον καὶ ὅτι τὸ μόνον ἐμπόδιον εἶναι οἱ Ἕλληνες. Πρέπει, λοιπόν, νὰ ἐκλείψουν οἱ Ἕλληνες διὰ νὰ ἐπιτευχθῇ ὁ σκοπός. Καὶ δυστυχῶς ἡ προσπάθεια αὐτὴ γίνεται σήμερον μὲ συνεργάτας Ἕλληνας, πράκτορας τῶν Σλαύων καὶ προδότας τῆς μεγάλης μας Πατρίδος. (Χειροκροτήματα παρατεταμένα). Ἀπηυθύνθησαν συστάσεις ἐκ μέρους πολιτικῶν ἡγετῶν, Κυβερνητῶν μάλιστα, οἱ ὁποῖοι ἤλπιζον, ὅτι, μετὰ τὴν χειρονομίαν τῆς μεγάλης Ἀμερικανικῆς Συμπολιτείας, καὶ αὐτοὶ πλέον οἱ κομμουνισταὶ θὰ πολιτευθοῦν νομιμοφρόνως. Μὰ ποῖοι, παρακαλῶ, νὰ πολιτευθοῦν νομιμοφρόνως; Ποῖος εἶναι ὁ σκοπός των; Αὐτοὶ εἶναι ὄργανα διευθυνόμενα καὶ διατασσόμενα ἔξω τῆς Ἑλλάδος. Αὐτοὶ εἶναι προδόται· αὐτοὶ δὲν ἔχουν μέσα των κανένα αἴσθημα Ἑλληνικόν· πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πολιτευθῶσι νομιμοφρόνως; Τί σχέσιν ἔχουν μὲ τὸν νόμον καὶ μὲ τὸ δίκαιον τὰ τέρατα αὐτά; Πρόκειται περὶ δολοφόνων· εἶναι προδόται, ἐπαναλαμβάνω, τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος καὶ θέλουν τὴν ἐξόντωσιν τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς. Ἀπὸ αὐτοὺς περιμένουν νὰ πολιτευθοῦν νομιμοφρόνως; Οἱ Κυβερνῆται μας, λοιπόν, διὰ τῶν συστάσεων αὐτῶν πρὸς τοὺς κομμουνιστάς, ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν ἔχουν συναίσθησιν — καὶ τὸ λέγω αὐτὸ μετὰ πόνου ψυχῆς — τοῦ ποῖον ἐχθρὸν πολεμοῦν· καὶ ὅταν δὲν γνωρίζῃς τὸν ἐχθρόν σου, δὲν’ μπορεῖς νὰ τὸν πολεμήσῃς, ἢ τοὐλάχιστον δὲν ἠμπορεῖς νὰ τὸν πολεμήσῃς ἀποτελεσματικῶς. Ἐντεῦθεν οἱ φόβοι μου, ὅτι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὴν κατάστασιν. Δὲν θὰ ἔπρεπε μιᾶς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία προῆλθεν ἀπὸ τὴν θέλησιν τοῦ λαοῦ, τὸ πρῶτον ἔργον νὰ ἦτο νὰ στιγματίσῃ τὸν κομμουνισμὸν καὶ νὰ ἀποδείξῃ δικαστικῶς ὅτι ἀποτελεῖ προδοσίαν; Ἔγινεν ἡ καταστροφὴ τῶν Καλαβρύτων, τοῦ Διστόμου, τῆς Κλεισούρας, τοῦ Χορτιάτη. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἐνεργηθῇ μία δίκη κατὰ τῆς ὀργανώσεως τοῦ ΕΑΜ, διὰ νὰ ἀποδειχθῇ καὶ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος, ποῖα ἦσαν τὰ αἴτια τῆς καταστροφῆς αὐτῶν. Διὰ νὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι καμμία πολεμικὴ ἀνάγκη δὲν ἀπῄτει τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτά. Ὅταν εἴχομεν πρὸ ὀλίγων μηνῶν τὴν ἐπέτειον, τὴν θλιβεράν, ἐν τῇ Βουλῇ, τῆς καταστροφῆς τῶν Καλαβρύτων, ὡμίλησαν ὅλοι οἱ ἐκεῖθεν βουλευταὶ καὶ μὲ κάποιαν ἔκπληξιν ἤκουσα, ὅτι ἅπαντες ἐπετέθησαν μόνον κατὰ τῶν Γερμανῶν. Ποῖος ἐπροκάλεσε τοὺς Γερμανούς; Καὶ μόνον ἐγώ, μόλις ἐτελείωσαν, εἶπον, «χωρὶς νὰ μειοῦται οὐδ’ ἐπ’ ἐλάχιστον ὁ βαθμὸς τῆς εὐθύνης τῶν Γερμανῶν διὰ τὰς θηριωδίας αὐτῶν, ὅτι τὴν ἀφορμὴν καὶ τὰ αἴτια θὰ τὰ ἀναζητήσωμεν εἰς τὸν ἐρυθρὸν Μινώταυρον». Καὶ τὸ γνωρίζουν αὐτὸ ἄριστα οἱ ἐκ Καλαβρύτων συνάδελφοι. Νὰ γίνῃ, λοιπόν, μία δίκη, ἀποβλέπουσα πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν, ὅπως καθορισθοῦν αἱ εὐθῦναι τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ τὰ ἐγκλήματα αὐτοῦ κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, νὰ ἰδῇ ὁ κόσμος, καὶ ὁ ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος καὶ πρὸ παντὸς ὁ ἐκτὸς τῆς Ἑλλάδος, νὰ μάθῃ ἡ τόσον παραπλανηθεῖσα διεθνὴς γνώμη, ὅτι οἱ κομμουνισταὶ ἐν Ἑλλάδι εἶναι προδόται· νὰ μάθῃ ὁ κόσμος ὅτι ΕΑΜ σημαίνει προδοσίαν· ὅτι τὸ ΕΑΜ εἶναι τὸ προγεφύρωμα των Σλαύων εἰς τὴν Ἑλλάδα. Λέγω, λοιπόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, δυστυχῶς, «ἔχει μεσάνυχτα» καὶ ἐπὶ τοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ δὲν ἔχει ἀντίληψιν τον ἐχθρόν. Διότι ἂν ἀντελαμβάνετο τί θὰ πῇ ΕΑΜ, δὲν ἦτο δυνατὸν ν’ ἀπευθύνῃ συστάσεις ὅπως πολιτευθοῦν νομιμοφρόνως· οὔτε νὰ τοὺς ὀνομάζῃ «κόμμα Ἑλληνικόν»· οὔτε «ηγεσίαν ἀριστερὰς παρατάξεως». Διότι αὐτοὶ εἶναι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶναι — τὸ ἐπαναλαμβάνω διὰ μυριοστὴν φοράν — ὄργανα τῶν Σλαύων· πληρώνονται, καὶ ἑπομένως διευθύνονται ἔξωθεν, διὰ νὰ ἐξοντώσουν τὴν Ἑλληνικὴν πατρίδα. Δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ προδόται. Ἡ εἰκὼν τὴν ὁποίαν παρουσιάζει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, εἶναι ἄκρως λυπηρὰ καὶ ἀλλοίμονον καὶ εἰς ἡμᾶς καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ποὺ ἀναμένομεν πάταξιν τῆς προδοσίας ἀπὸ μίαν τοιαύτην Κυβέρνησιν. Ἡ εὐθύνη κυρίως βαρύνει τὴν Βουλήν. Μῦθος ἡ διάκρισις εἰς «δεξιὰν» καὶ «ἀριστερὰν» παράταξιν. Ἡ μόνη ἀληθινὴ διάκρισις, εἰς Ἕλληνας ἐθνικόφρονας ἀφ’ ἑνὸς — προδότας ἀφ’ ἑτέρου. Ὅταν ὡμίλει ὁ σεβαστὸς πρεσβύτης Ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἐκτὸς τῶν συστάσεων περὶ ἀμνηστίας, αἵτινες πολὺ τὸν ἐκθέτουν, καὶ περὶ κατευνασμοῦ, ἔκαμε διάκρισιν δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς παρατάξεως. Δηλαδὴ ὡμίλει καὶ περὶ ὑπάρξεως καὶ δεξιᾶς παρατάξεως ὡς κακοποιοῦ, ἐνῷ αὐτὸ εἶναι ἀπολύτως ἀνακριβές, ἔστω λεγόμενον καὶ παρὰ τοῦ κ. Σοφούλη. Δυστυχῶς καὶ ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῶν τελευταίων δηλώσεων, τὰς ὁποίας ἔκαμεν ὁ κ. Πρωθυπουργός, ὑπεστήριξεν ὅτι «θὰ πατάξωμεν τὴν αὐτοδικίαν»· τί ἠννόει; Τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, τοὺς ὁποίους δὲν ἠμπορεῖ νὰ προστατεύσῃ τὸ Κράτος, καὶ οἱ ὁποῖοι παίρνουν ἕνα ὅπλον διὰ ν’ ἀμυνθοῦν; Αὐτοὺς ἀποκαλοῦν «δεξιὰν παράταξιν» καὶ τοὺς ἐξομοιώνουν μὲ τοὺς ἐγκληματίας καὶ τοὺς προδότας; Αἰσθάνομαι, σᾶς βεβαιῶ, μεγάλον πόνον διὰ τὴν δεινὴν αὐτὴν παρεξήγησιν, τῆς ὁποίας θῦμα εἶναι καὶ ἡ Κυβέρνησις ἀτυχῶς. Δὲν λέγω ὅτι δὲν ὑπάρχουν παρεκτροπαί, ἀλλὰ ἐδῶ, ἐνῷ διϋλίζομεν τὸν κώνωπα, τρόπον τινά, τῆς παραμικροτέρας ὑπερβασίας τῆς λεγομένης δῆθεν δεξιᾶς παρατάξεως, καταπίνομεν εὐχαρίστως τὴν κάμηλον τῶν θηριωδιῶν τῶν ἐγκληματιῶν αὐτῶν, τῶν ἀποφωλίων, λέγω, αὐτῶν τεράτων. Καὶ μοῦ κάμνει ἐντύπωσιν, τὸ νὰ ὁμιλῇ καὶ ἡ Κυβερνητικὴ πλευρὰ περὶ δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς παρατάξεως, ἐνῷ δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν Ἑλλάδα, οὔτε ἀριστερὰ παράταξις, οὔτε δεξιά, ὑπάρχουν Ἕλληνες καὶ μὴ Ἕλληνες, ἢ ὀρθότερον προδόται, ὄργανα προπαγανδῶν. Καὶ ἐναντίον αὐτῶν τῶν προδοτῶν, αὐτὴν τὴν στιγμήν, διεξάγει ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἡ Κυβέρνησις, τὸ Κράτος, ἕνα πόλεμον διὰ νὰ ἀπαλλάξῃ τὴν χώραν ἀπὸ τὸ μίασμα αὐτό. Πῶς εἶναι δυνατὸν εἰς αὐτὰ τὰ τέρατα νὰ συνιστῶμεν νὰ πολιτευθοῦν νομιμοφρόνως, νὰ παρακαλοῦμεν αὐτά, ὅπως μετάσχωσι τῶν ἐκλογῶν διὰ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Βουλὴν καὶ νὰ μιάνουν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν; Προδόται, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν, οὔτε ἀνέχονται νὰ ἀκούσουν τὴν ἔννοιαν «Ἑλλὰς» καὶ τὴν ἔννοιαν «Ἕλλην», εἶναι κάτι τὸ φοβερόν. Ἐάν, ἐννοεῖται, αὐτὰ ἐλέγοντο πρὸ δύο ἐτῶν, ἴσως νὰ μὴ ἦτο τόσον φοβερόν, νὰ τὸ λέγωμεν καὶ τὸ συζητοῦμεν σήμερον ὅταν ἔχωμεν τόσον πλουσίαν πεῖραν τῆς ἐγκληματικότητος τῶν τεράτων αὐτῶν. Καὶ ἔπρεπε ἀκόμη καὶ σήμερον νὰ τοὺς ἀποκαλῶμεν «ἀριστερὰν παράταξιν»; Νὰ τοὺς ὀνομάζωμεν ἡγέτας κομμάτων; Πῶς θέλετε, κύριοι συνάδελφοι, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον νὰ μὴν παρασυρθοῦν μερικὰ ἁπλοϊκὰ παιδιά μας καὶ νὰ μὴ βγοῦν εἰς τὰ βουνά; Ἠκούσθη ποτὲ ἀπὸ ἐπισήμων χειλέων, ὅτι οἱ ἀποτελοῦντες τὴν ὀργάνωσιν ΕΑΜ εἶναι προδόται; Ὅτι δὲν ὑπάρχει μεγαλυτέρα ἢ βαρυτέρα ὕβρις διὰ τὸν Ἕλληνα, ἀπὸ τοῦ νὰ λέγεται Ἐλασίτης, Ἐαμίτης, Κουκουές, Ἐπονίτης; Πῶς νὰ μὴ παρασυρθοῦν τὰ τέκνα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ μὲ τὴν ἀλλοπρόσαλλον αὐτὴν στάσιν τοῦ ἀστικοῦ Κράτους; Δὲν εἶναι μόνον ὅτι οἱ ἐγκληματοῦντες παραμένουν ἀτιμώρητοι, ὅτι δὲν ἰσχύει δι’ αὐτοὺς ὁ Ἑλληνικὸς Ποινικὸς νόμος, ἀλλ’ εἶναι ἐλεύθεροι ἀκόμη νὰ ἔχουν τὰς ἐφημερίδας των, τὰ γραφεῖα των, τὰς πινακίδας ΕΑΜ, ΕΠΟΝ, ΕΛΑΣ, ἤτοι τὰ σχολεῖα αὐτά, ἅτινα εἶναι παραρτήματα τῆς Μόσχας, διευθυνόμενα ἐδῶ ἀπὸ κακοὺς Ἕλληνας, καὶ εἰς τὰ ὁποῖα διδάσκονται τὸν ἐθνικὸν εὐνουχισμόν, τὸ ἔγκλημα, καὶ τὴν προδοσίαν. Πόσον ἀστεῖον θέλω νὰ εἴπω, κύριοι βουλευταί, εἶναι τὸ Κράτος τὸ σημερινὸν ἐν τῇ λήψει μέτρων ἐναντίον τοῦ Σλαυοκομμουνισμοῦ, καὶ ποίαν εὐθύνην ἔχομεν δι’ αὐτὸ ὅλοι ἐκτὸς τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦμεν τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ποίαν βαρεῖαν εὐθύνην ἔχομεν, ὅταν βλέπωμεν αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ δὲν λαμβάνομεν τὰ μέτρα μας. Πρὸς Θεοῦ! Μὴ νομίσητε ὅτι δὲν ὑπέχομεν μέγα ποσοστὸν εὐθυνῶν. Ἡ ἀνόητος, ἡ ἄδικος καὶ ἀλλοπρόσαλλος πολιτικὴ τοῦ ἀστικοῦ Κράτους ἡμῶν, καθ’ ἣν στιγμὴν οἱ Σλαυοκομμουνισταὶ μὲ τὰ σατανικά των σχέδια μᾶς ἀφώπλισαν διὰ τῆς μεθόδου τῶν μηνύσεων, ἐπὶ παρανόμῳ ὁπλοφορίᾳ καὶ δοσιλογισμῷ δῆθεν, καθ’ ἣν στιγμὴν καταβάλλουν κάθε προσπάθειαν, ὅπου ὑπάρχει ζωντανὸν στοιχεῖον, ὅπου ὑπάρχει δυναμικὸς ἄνθρωπος, νὰ τὸν βγάζουν ἀπὸ τὴν μέση καὶ νὰ τὸν ἐξουδετερώνουν, εἴτε δῆθεν ὡς δοσίλογον, εἴτε ὡς ταγματασφαλίτην κλπ., σπεύδει τὸ ἀνόητον ἀστικὸν Κράτος ἀμέσως ἀπὸ εὐθιξίαν καὶ ἀπὸ μίαν, πῶς νὰ εἴπω, μίαν δῆθεν Ἐθνικῶς κάκιστα ἐννοουμένην ὀρθοδοξίαν, καὶ τοὺς φυλακίζει, ἢ δὲν τοὺς χρησιμοποιεῖ, διὰ νὰ μὴ δυσαρεστήσῃ τοὺς κομμουνιστὰς καὶ μερικοὺς ἰδικούς μας ὑπερπατριώτας. Νὰ μὴ κατονομάσω πρόσωπα καὶ δημοσιογραφικὰ ὄργανα ἰδικά μας, διότι μὲ ἀντιλαμβάνεσθε ποίους ἐννοῶ. Καὶ οὕτω τὸ ἀστικὸν Κράτος ἀκουσίως, ἢ ἑκουσίως, γίνεται συνεργάτης τῶν προδοτῶν. Γνωρίζετε πόσοι σπουδαῖοι ἀξιωματικοὶ εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς σήμερον, μὲ μηνύσεις τῶν κομμουνιστῶν; Θὰ παρεκάλουν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, νὰ ὑποβάλῃ μίαν κατάστασιν τῶν ἀξιωματικῶν τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τῶν ἄλλων ὅπλων τῶν εὑρισκομένων ἐν ταῖς φυλακαῖς. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν σήμερον δὲν ἔχομεν ἐπαρκῆ ἀριθμὸν ἀξιωματικῶν. Εἶναι ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ὁ περίφημος πίναξ Βʹ, ὅστις καίτοι ἐχαρακτηρίσθη ὡς στίγμα, δὲν κατηργήθη ἀκόμη. Πολλά, πάρα πολλά, ζωντανὰ στοιχεῖα μὲ τὴν δίωξιν τῶν κομμουνιστῶν, τὰ ἀπεμάκρυνε τὸ ἀστικὸν Κράτος τοῦ Στρατεύματος, καὶ οὕτω κάμνομεν τὸ παιγνίδι τῶν κομμουνιστῶν χωρὶς νὰ τὸ καταλαμβάνωμεν. Εἶναι μία κατάστασις, ἡ ὁποία μὲ συγκινεῖ βαθύτατα, καὶ ἐπὶ τῆς ὁποίας διεμαρτυρήθην ἐν τῇ Βουλῇ μέχρι σήμερον ματαίως. Ἐκ τῆς ἄλλης πλευρᾶς, ἐὰν ὑπάρχῃ καὶ κανεὶς καλὸς ἀξιωματικὸς γενναῖος—καὶ ὑπάρχουν πολλοὶ τοιοῦτοι—οἱ ὁποῖοι ἔκαμαν τὸ καθῆκον των πρὸς τὴν Πατρίδα μὲ τὸ πάρα πάνω δὲν σπεύδομεν νὰ τοὺς ἐνθαρρύνωμεν, νὰ τοὺς ἀμείψωμεν, νὰ τοὺς διαθερμάνωμεν τὸν ζῆλον διὰ νὰ παραδειγματίζωνται καὶ οἱ ἄλλοι. Ὑπάρχουν πολλὰ παραδείγματα τοιαύτης ἀστοργίας τοῦ ἀστικοῦ Κράτους καθισταμένου ἐπιλήσμονος τῶν καθηκόντων του. Ὑπάρχει εἷς ἀξιωματικός, φερ’ εἰπεῖν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἀντισυνταγματάρχης τοῦ Πεζικοῦ Κωστόπουλος Γεώργ. καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἱδρύσας τὰς πρώτας ἀνταρτικὰς ὀργανώσεις· εἷς γενναῖος ἀξιωματικὸς ὁ ὁποῖος ἔκαμε τὰς πρώτας, λέγω, ἐθνικιστικὰς ὀργανώσεις ἀπὸ τὰς ἀρχὰς τοῦ 1943, εἶχεν ὑπάγει εἰς τὴν Μ. Ἀνατολὴν ἔκαμε πάντοτε τὸ καθῆκον πρὸς τὴν Πατρίδα εἰς τὸ ἀκέραιον. Ὅλαι αἱ ἐκθέσεις τῶν Σωμάτων, ποὺ ὑπηρέτησεν, εὐμενέσταται· συνιστῶσι ἐνθουσιωδῶς νὰ μονιμοποιηθῇ μὲ τὸν βαθμὸν τοῦ ἀντισυνταγματάρχου, ὃν ἤδη φέρει ὡς ἔφεδρος ἐκ μονίμων. Ἐν τούτοις καμμία πρόνοια ἐκ μέρους τοῦ Κράτους δὲν ἐλήφθη διὰ τὸν ἐν λόγῳ ἀξιωματικόν, εἰς τὸν ὁποῖον παραμένει μία πικρία καὶ ἡ ὁποία εἶναι φυσικὴ καὶ εὔλογος. Ἡ μὴ ἀναγνώρισις ὑπὸ τοῦ Κράτους τῶν ὑπηρεσιῶν πρὸς τὴν Πατρίδα ἀποτελεῖ ἔγκλημα. Καὶ πόσων τοιούτων ἐγκλημάτων δὲν εἶναι ἔνοχον τὸ σημερινὸν Κράτος; Γνωρίζομεν ὁμοίως ἕνα ἄλλο παράδειγμα κλασικῆς ἀστοργίας τοῦ Κράτους ἀναφερόμενον εἰς ἕνα ἰατρὸν ἔφεδρον, ὁ ὁποῖος ἀνεκλήθη δυνάμει τοῦ νόμου 560. Ἀφορᾷ τὸν ἔφεδρον ἐκ μονίμων Ὑπίατρον κ. Βαφειάδην. Ἐν ᾧ ὅλοι οἱ τῆς κατηγορίας αὐτῆς τοῦ ἀνωτέρω νόμου, καὶ οἱ μηδὲν πράξαντες, προήχθησαν εἰς τοὺς βαθμοὺς οὓς κατεῖχον οἱ ἐν τῷ Στρατεύματι ὑπηρετοῦντες νεώτεροί του, αὐτὸς καὶ μόνον δὲν προήχθη εἰς τὸν βαθμὸν εἰς ὃν ἐδικαιοῦτο, καίτοι καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῶν ἐπιχειρήσεων ἐν τῇ Ἀνατολικῇ Μακεδονίᾳ καὶ Θράκῃ τῶν Ἐθνικῶν Ὀργανώσεων κατὰ τῶν κομμουνιστῶν ὑπηρέτει ὑπὸ τὸν Τσαοὺς Ἀντὼν καὶ ἦτο ὁ Ἀρχίατρος τῶν ὁμάδων του, πολλάκις προκινδυνεύσας, διότι δὲν ἦτο μόνον ἰατρὸς ἀλλὰ καὶ ἐμάχετο καὶ μὲ τὸ ὅπλον ἀνὰ χεῖρας. Εἶναι δὲ εὐφήμως γνωστὴ ἡ ἐξαιρετικὴ ἐθνικὴ δρᾶσις τῶν Ὀργανώσεων τοῦ γενναίου αὐτοῦ Ἀρχηγοῦ καὶ Ὀργανωτοῦ τῶν ὁμάδων αὐτῶν Τσαοὺς Ἀντών, σώσαντος τὴν Ἀν. Μακεδονίαν καὶ Θράκην ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους καὶ τοὺς διαδόχους αὐτῶν, παρ’ ὀλίγον, Ἐαμοσλαύους, καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἀγωνιζομένου εἰς τὴν αὐτὴν περιφέρειαν μετὰ λύσσης κατὰ τῶν συμμοριῶν, αἱ ὁποῖαι εἶναι γνωστὸν ὅτι ἐνισχύονται συνεχῶς ἀπὸ δυνάμεις ἔξω τῶν Ἑλληνικῶν συνόρων. Ὁ ἐν λόγῳ ἰατρὸς κ. Βαφειάδης δὲν ἐπολέμησε μόνον μὲ τὸ ὅπλον τοὺς κομμουνιστάς, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ εὐθαρσοῦς καλάμου του ἀρθρογραφῶν εἰς τὰς ἐν Θεσσαλονίκῃ καὶ Ἀθήναις ἐφημερίδας, καὶ δι’ ἁδροτάτων ἐπιχειρημάτων ἀποδεικνύων τὴν κομμουνιστικὴν προδοσίαν. Εἶναι δὲ καὶ συγγραφεὺς ἀντικομμουνιστικῶν βιβλίων. Διὰ τὴν γενομένην πρὸς αὐτὸν ἐκ μέρους τοῦ Κράτους ἀδικίαν προσέφυγε καὶ εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, ὅπερ πανηγυρικῶς ἐδικαίωσεν αὐτόν. Παρὰ ταῦτα ἡ ἀδικία δὲν ἤρθη μέχρι σήμερον, παρὰ τὰς ὑποσχέσεις καὶ τοῦ ἤδη Ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν. Ἀνέφερα τὰ δύο ταῦτα παραδείγματα, κ. κ. βουλευταί, ὄχι δι’ ἄλλον τινὰ λόγον, ἀλλὰ διὰ νὰ καταδείξω ὅτι τὸ σημερινὸν Κράτος δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπάγῃ πρὸς τὰ ἐμπρός, ὅταν τοὺς μὲν ἐθνικοὺς ἐργάτας δὲν ἀνταμείβῃ, τοὺς δὲ ἐθνικοὺς ἐγκληματίας ἀφίνει ἀτιμωρήτους καὶ ἀσυδότους. (Χειροκροτήματα ζωηρὰ καὶ παρατεταμένα). Οὕτω πως πολιτευομένου τοῦ Κράτους, πῶς ἔχετε τὴν ἀξίωσιν νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι καὶ νὰ προτάσσουν τὰ στήθη των κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς Πατρίδος; Δηλαδὴ εἶναι θαῦμα πῶς ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀντέχει ἀκόμη, διὰ νὰ παραλείψω τὰς συνεχεῖς ἐπιβουλὰς ἐναντίον τοῦ ἐκ μέρους ἐχθρῶν, ἀλλὰ καὶ φίλων καὶ συμμάχων τῆς Ἑλλάδος. Τὸ σύγχρονον Ἑλληνικὸν δρᾶμα μόνον εἷς Αἰσχύλος ἢ Εὐριπίδης θὰ ἠδύνατο ν’ ἀποδώσῃ ἐν ὅλῃ του τῇ μεγαλειώδει τραγικότητι. Κύριοι βουλευταί, αὐτὰς τὰς ὀλίγας παρατηρήσεις εἶχον νὰ κάμω ἐπὶ τῶν γενομένων ἀνακοινώσεων τῆς Κυβερνήσεως. Πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἤμην διατεθειμένος νὰ χειροκροτήσω τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ ἡ ἀποτυχία τῆς δυστυχῶς εἶναι πλήρης. Ὁσονδήποτε καὶ ἂν θέλῃ κανεὶς εὐμενῶς νὰ τὴν κρίνῃ, εἶμαι βέβαιος ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν ἐρωτηθῇ, καὶ εἷς ἕκαστος ἰδιαιτέρως τῶν κ. κ. Ὑπουργῶν, ἐὰν εἶναι εὐχαριστημένος ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ ἀπὸ τὴν σύνολον Κυβερνητικὴν δρᾶσιν, δὲν θὰ εὑρεθῇ οὔτε εἷς Ὑπουργὸς νὰ εἴπῃ ὅτι εἶναι ἱκανοποιημένος. Οἱ Ὑπουργοὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως διαρκῶς ἵπτανται καὶ ἐλάχιστοι ἵστανται εἰς τὰ Ὑπουργεῖα των διὰ νὰ ἐργασθῶσιν, ἐνημερωθῶσιν ἐπὶ τῶν ἀναγκῶν τῶν Ὑπουργείων των καὶ παρακολουθήσωσι τὴν ἐφαρμογὴν καὶ ἐκτέλεσιν βασικῶν νόμων ὡς π. χ. τοῦ νόμου περὶ ἐξυγιάνσεως τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν. Πόσα ψηφίσματα ἔχομεν ἡμεῖς ἐγκρίνει, ἀποβλέποντα εἰς τὸν σπουδαῖον αὐτὸν σκοπὸν διὰ τὴν ἐξυγίανσιν τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν; Ἔχει γίνει καμμία ἐξυγίανσις; Ἐγὼ τοὐλάχιστον δὲν εἶδα οὐδαμοῦ τοιαύτην προσπάθειαν. Ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ παροῦσα καὶ ἡ προκάτοχος, ἔδειξε μεγάλην ἀνικανότητα ἐπὶ τοῦ κεφαλαιώδους αὐτοῦ σημείου, καὶ διὰ τὸν λόγον αὐτὸν εἶναι ἀξιοκατάκριτος καὶ ἀναξία τῆς ἐμπιστοσύνης μας.

§31Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Θὰ μᾶς ζητήσουν καὶ ἄλλην προθεσμίαν.

§32ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Νὰ μᾶς εἴπῃ ἡ Κυβέρνησις ποῦ προσκόπτει τὸ ζήτημα τῆς ἐξυγιάνσεως.

§33Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Νὰ σᾶς τὰ εἴπω ἐγώ, κ. συνάδελφε. Εἰς τὴν ἔλλειψιν θάρρους. Καὶ ὅταν ἀπὸ μίαν Κυβέρνησιν ἐλλείπῃ τὸ σθένος δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι Κυβέρνησις. Τί κάμνουν οἱ Ὑπουργοί; Οἱ Ὑπουργοὶ εὗρον μίαν εὔκολον μέθοδον: θέτουν εἰς διαθεσιμότητα ἕνα ὑπάλληλον, ὁ ὁποῖος λαμβάνει ἐννοεῖται τὰς ἀποδοχάς του, κατὰ τὸ μεγαλύτερον μέρος, δὲν ἐργάζεται, ὑπονομεύει τὸ Κράτος καὶ προάγεται. Διότι ἠκούσαμεν καὶ τοιαῦτα σκάνδαλα, ὑπάλληλοι ἐν διαθεσιμότητι νὰ προάγωνται καὶ περιμένουν οἱ καλότυχοι Ὑπουργοὶ ἀπὸ τὰς Ἐπιτροπάς, τὰς ὁποίας καταρτίζουν ἐξ ὑπαλλήλων, νὰ προβοῦν εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ψηφισμάτων διὰ τὴν ἐξυγίανσιν. Ἀφοῦ δὲν τολμᾷ ὁ Ὑπουργὸς νὰ προβῇ εἰς ἀπολύσεις, ἀναμένει νὰ ἔχῃ τὸ θάρρος ἡ Ἐπιτροπὴ ἐξ ὑπαλλήλων νὰ κάμῃ τὸ καθῆκον τοῦ Ὑπουργοῦ; Δὲν ἀδικῶ δὲ καθόλου τοὺς ὑπαλλήλους διστάζοντας νὰ προβῶσιν εἰς ἀπολύσεις συναδέλφων των.

§34Α. ΒΑΜΒΕΤΣΟΣ. Ὅπως ἐτροποποιήθη τὸ ψήφισμα δὲν ἔχουν ἀνάγκην γνωμοδοτήσεως. Μετὰ πάροδον ὡρισμένης προθεσμίας, δύνανται νὰ τοὺς ἀπολύσουν.

§35Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Καὶ ἄνευ τῆς τροποποιήσεως τοῦ ψηφίσματος οἱ Ὑπουργοὶ εἶχον τὸ δικαίωμα τῆς ἀπολύσεως. Ἐκεῖνο ὅπερ τοὺς λείπει δὲν εἶναι τὸ δικαίωμα, ἀλλὰ τὸ θάρρος. Βλέπετε ὁ Ἀμερικανικὸς λαὸς τί ὑπέροχος λαὸς εἶναι πράγματι. Ἐκήρυξεν ὁ Πρόεδρός των τὸν πόλεμον κατὰ τοῦ Κομμουνισμοῦ. Ταὐτοχρόνως σχεδὸν ὑποβάλλεται εἰς τὴν Βουλὴν τὸ πρῶτον σχέδιον. Ποῖον εἶναι αὐτό; Περὶ ἐλέγχου νομιμοφροσύνης τῶν ὑπαλλήλων. Τί ἔκαμε σχετικῶς ἡ Κυβέρνησις αὐτή; Τίποτε ἀπολύτως. Κοιμᾶται τὸν βαρούχειον. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συντελεσθῇ ἡ ἀναθεμελίωσις καὶ ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ Ἔθνους, ὅταν ὅλαι αἱ ὑπηρεσίαι εἶναι γεμᾶται ἀπὸ προδότας τῆς Πατρίδος; Δι’ αὐτὸ βλέπετε ὅτι τὰ ἐμπιστευτικὰ καὶ ἀπόρρητα ἔγγραφα, ἐν καιρῷ πολέμου μάλιστα, τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου φθάνουν πρῶτα εἰς τὸν «Ρῖζον» καὶ μετὰ ταῦτα εἰς τὸν πρὸς ὃν ὅρον. Τηλεγραφήματα ἐφημερίδων ἐθνικοφρόνων δὲν φθάνουν εἰς τὰς ἐθνικόφρονας ἐφημερίδας, ἀλλὰ εἰς τὰς κομμουνιστικάς, διότι ἐκεῖ τὰ κατευθύνουν οἱ ἐν ταῖς διαφόροις ὑπηρεσίαις ἀνενόχλητοι σύντροφοι. Εἴμεθα ἀστεῖοι, εἴμεθα πολὺ ἀστεῖοι καὶ ὡς Κράτος καὶ ὡς Κυβέρνησις καὶ ὁ Θεὸς νὰ βάλῃ τὸ χέρι του. Ἐγὼ τοὐλάχιστον δὲν δύναμαι νὰ ἀνεχθῶ αὐτὴν τὴν κατάστασιν. Μοῦ κάνει ἐντύπωσιν, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ἡ λέξις, ἡ παχυδερμία τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ Κυβέρνησις, ὥστε νὰ βλέπῃ αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ νὰ μὴ σπεύδῃ νὰ παραιτηθῇ. Ἐκτὸς ἐὰν περιμένῃ νὰ φθάσῃ τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ Κράτους μέχρι τέλους. Πρῶτον, λοιπόν, σχέδιον τὸ ὁποῖον κατετέθη ἐν Ἀμερικῇ, ἦτο περὶ ἐξυγιάνσεως τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν. Δεύτερον σχέδιον, περὶ περιορισμοῦ τῶν Συνδικαλιστικῶν ἐλευθεριῶν. Εἶναι ἕνας λαὸς ζωντανὸς ὁ Ἀμερικανικός, μὲ συνέπειαν καὶ συνέχειαν, δὲν εἶναι ὅπως ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν κάμνομεν τίποτε, καὶ οἱ ὁποῖοι περιμένομεν νὰ μᾶς βοηθήσῃ ἕνας ἄλλος. Ἡ κατάστασις εἶναι τραγικὴ ἀπὸ πάσης πλευρᾶς καὶ κρούω τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Δὲν ἔχομεν Κυβέρνησιν.

§36Η. ΜΠΑΤΖΙΟΣ. Ἡ Ἑλβετία διατρέχει περισσότερον κίνδυνον ἀπὸ τὸν κομμουνισμόν, τὸν ὁποῖον ἔθεσεν ἐκτὸς νόμου;

§37Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Μοῦ ἐδόθη εὐκαιρία νὰ θαυμάσω τὸν λαὸν αὐτὸν τελευταίως καὶ νὰ ἴδω τὴν ὡραίαν ὀργάνωσιν τοῦ Κράτους τούτου ἐκ τοῦ πλησίον. Εἶναι ἡ Ἑλβετία, ὄντως ἕνα κομψοτέχνημα Κράτους. Ἐκεῖ, ἐν Ἑλβετίᾳ, οὔτε κομμουνισμός, οὔτε σοσιαλισμός, οὔτε συνδικαλισμός, τίποτε ἀπολύτως ἀπὸ ὅλα τὰ λήγοντα εἰς «σμός». Παρὰ μόνον «σκασμὸς» διὰ ὅλα αὐτά. Ἐκεῖ ὑπάρχει τάξις ἀπόλυτος. Ὅλα διευθύνονται ἀπὸ μίαν κεντρικὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπὸ τὴν θέλησιν τοῦ λαοῦ. Καὶ ἐνῷ λαλοῦνται τρεῖς γλῶσσαι διάφοροι, ἡ Γαλλική, ἡ Ἰταλικὴ καὶ ἡ Γερμανική, ὅμως ὑπάρχει εἷς λαὸς πολιτισμένος, φιλοπρόοδος καὶ φιλελεύθερος. Ὁ λαὸς αὐτός, ὁ ὁποῖος ἔχει τρεῖς γλῶσσας, παρὰ ταῦτα ἔχει μίαν κοινωνικὴν καὶ πολιτικὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ἐμπνέει τὸν θαυμασμὸν εἰς πάντα ἐπισκεπτόμενον τὴν Ἑλβετίαν. Καὶ ἡμεῖς ἐδῶ, ἀξιοῦμεν νὰ εἴμεθα περισσότερον δημοκρατικοὶ καὶ περισσότερον φιλελεύθεροι καὶ ἀπὸ τοὺς Ἑλβετοὺς ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς; Δὲν ἐξηγεῖται ἄλλως, ἡ στάσις τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ πολὺ καλά. Πρίν, ἂς ὑποθέσωμεν ὅτι ὑπῆρχον ἐμπόδια ἀπὸ τὸν συμμαχικὸν παράγοντα, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζω τὸν ἰσχυρισμὸν αὐτὸν τῆς Κυβερνήσεως. Μὰ σήμερον; Μετὰ τὴν 12ην Μαρτίου; Μετὰ τὸ θείας ἐμπνεύσεως μήνυμα τοῦ κ. Τρούμαν, ἐπιτρέπεται νὰ ἀφήνωμεν τοὺς διαφόρους Ζαχαριάδηδες, Σβώλους, Σιάντους καὶ Παρσταλίδηδες νὰ γυρίζουν ἐλεύθεροι καὶ νὰ διευθύνουν τὸν συμμοριακὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ Ἔθνους; Περιμένω ἀπάντησιν εἰς τὰ ἐρωτήματα αὐτά. Ποτὲ δὲν σᾶς ἠρνήθην ψῆφον ἐμπιστοσύνης, ποτὲ δὲν ἔπαυσα νὰ ὑποστηρίζω τὴν Κυβέρνησιν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνεχθῶ τὴν κατάστασιν αὐτήν, τὰ περιθώρια τοῦ χρόνου ἐστένεψαν πολύ. Καὶ ὅταν ἔχετε αὐτὸν τὸν φάρον τὸν τηλαυγῆ, τὸ μήνυμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν, σεῖς διστάζετε νὰ βάλετε τὸ χέρι εἰς τὰ καθάρματα αὐτά; Πρέπει νὰ σκοτώνωνται τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ, νὰ ὑποφέρουν τόσας θυσίας εἰς τὰ βουνὰ καὶ τὰ χιόνια διὰ νὰ καταδιώκουν τοὺς ἀντάρτας καὶ οἱ λησταὶ τῆς ἐγκληματικότητος τῆς κομμουνιστικῆς ἡγεσίας ἀνενόχλητοι νὰ εἶναι εἰς τὰς πόλεις; (Χειροκροτήματα). Μοῦ φαίνεται, κύριοι Ὑπουργοί, ὅτι πρέπει νὰ συνέλθητε ἀπὸ τὸν λήθαργον αὐτὸν εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκεσθε καὶ νὰ χαράξετε πολιτικήν, διότι δὲν ἔχετε καμμίαν πολιτικήν, ἰδίᾳ ἐν τῇ διώξει τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ νὰ ἐφαρμόζετε τοὺς νόμους τοὺς ὁποίους σεῖς πρῶτοι παραβιάζετε. (Χειροκροτήματα). Ἀκόμα παρετήρησα καὶ κάτι ἄλλο. Ἕν ἐλαφρὸν πνεῦμα κομματικῆς συναλλαγῆς διακρίνει ὅλους τοὺς κυρίους Ὑπουργούς. Εἰς μίαν στιγμὴν ποὺ δὲν πρέπει νὰ σκέπτωνται τίποτε ἄλλο, παρὰ τὴν Πατρίδα, ἡ ὁποία πελαγοδρομεῖ καὶ εὑρίσκεται εἰς τὸ χεῖλος τῆς ἀβύσσου, θὰ ἤθελα ἐγὼ αὐτοὺς τοὺς λεγομένους πολιτικοὺς ἡγέτας νὰ ἀρθοῦν ὑπεράνω τῶν κομματικῶν ἀναγκῶν καὶ νὰ ἁμιλλῶνται τὶς περισσότερον θὰ ὑπηρετήσῃ τὴν Πατρίδα του εἰς τὴν κρίσιμον αὐτὴν στιγμήν, καὶ νὰ εἶναι βέβαιοι, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ἐξετίμα δεόντως αὐτὴν τὴν ὑπηρεσίαν ἐκ μέρους τῶν κυρίων Ἡγετῶν τῶν Κομμάτων, τῶν ἀποτελούντων τὴν σημερινὴν Κυβέρνησιν. Ἄς μὲ συγχωρήσῃ ἡ Κυβέρνησις ποὺ τὸ λέγω αὐτό, ἀλλὰ τὸ διακρίνω αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς κομματικῆς συναλλαγῆς νὰ ἐκδηλώνεται ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ ἐναργέστερον. Ἡ Κυβέρνησις, διὰ τῶν δηλώσεων τοῦ κ. Προέδρου αὐτῆς, ἐξανήγγειλεν, ὅτι θὰ τιμωρήσῃ τὴν αὐτοδικίαν. Βεβαίως, εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτὴν τῆς Κυβερνήσεως. Ἀλλὰ ποίαν, παρακαλῶ, αὐτοδικίαν θὰ τιμωρήσῃ; Ἢ τί ἐννοεῖ ἡ Κυβέρνησις, λέγουσα αὐτοδικίαν; Ὅταν τὸ Κράτος δὲν εἶναι ἱκανὸν νὰ προστατεύσῃ τοὺς πολίτας του καὶ νὰ πατάξῃ τοὺς ἐγκληματίας, ἡ ἄμυνα αὐτὴ τῶν πολιτῶν κατὰ τῶν ἐγκληματιῶν, φρονεῖτε, κ. Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἀποτελεῖ αὐτοδικίαν; Οἱ πολῖται εὔχονται τὸ Κράτος νὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ τοὺς προστατεύσῃ. Δυστυχῶς ὅμως, δὲν εἶναι. Ἡ Κυβέρνησις ὑπεσχέθη καὶ ἓν ἄλλο ἀκόμη, ὅτι θὰ ἐφαρμόσῃ ἓν πνεῦμα οἰκονομικῆς περισυλλογῆς. Συγχαίρω τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἀντελήφθη ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐφαρμόσῃ ἓν πρόγραμμα οἰκονομικῆς περισυλλογῆς, ἀλλὰ ἀπὸ ὅσα βλέπομεν καὶ πληροφορούμεθα, ἀπὸ ὅσα διαισθανόμεθα, νομίζω ὅτι τὴν Κυβέρνησιν τὴν διέπει ἕνα πνεῦμα μᾶλλον σπατάλης. Θὰ ἤθελον νὰ μάθω, ποῖος εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν Δημοσίων ὑπαλλήλων αὐτὴν τὴν στιγμήν; Ἐπίσης θὰ ἤθελον νὰ μάθω, ποῖος εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν κρατικῶν αὐτοκινήτων. Διότι βλέπω αὐτοκίνητον Ὑπουργείου Ναυτικῶν ὑπ’ ἀριθ. 1, 2, 3, 4, 14... Ὑπουργεῖον Ἀεροπορίας 1, 2, 3, 4, 5, 10.

§38Χ. ΛΑΔΑΣ. Καὶ ἀκόμη ἐκεῖνα μὲ διάφορα ψηφία Τ.Μ.Ρ.Σ. τὰ τζὶπ κλπ.

§39Ε. ΓΟΝΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς Ὑγιεινῆς ἔχει 6 αὐτοκίνητα.

§40ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Πόσα αὐτοκίνητα εἰσήχθησαν διὰ τοὺς κυρίους Ὑπουργούς; (Φωναί, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§41Ε. ΓΟΝΗΣ. Ἐὰν κάνω ἐπερώτησιν, θὰ ἔλθῃ πρὸς συζήτησιν μετὰ ἕνα χρόνο.

§42Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Ὑποθέτω, ὅτι ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ σᾶς ἀπαντήσω. Ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν Δημοσίων ὑπαλλήλων, ὠφείλατε, κύριε συνάδελφε νὰ ἐγνωρίζατε — διότι ἐδημοσιεύθησαν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν τὰ πράγματα αὐτὰ καὶ ἀπορῶ πῶς δὲν τὰ παρηκολουθήσατε — ὅτι ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἡ Κυβέρνησις, ἡ προελθοῦσα ἐκ τῶν ἐκλογῶν τῆς 31 Μαρτίου, ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἐξουσίαν, ὄχι μόνον δὲν ἐγένετο αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ὑπαλλήλων, ἀλλὰ ἐμειώθησαν καὶ κατὰ τρεῖς χιλιάδας ἐν συνόλῳ, λαμβανομένων ὑπ’ ὄψιν τῶν ἀπολύσεων, αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο ἐν τῷ μεταξύ.

§43Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Ποίων ἀπολύσεων;

§44Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Τῶν γενομένων ἐν τῷ μεταξύ. Εἶνοι, λοιπόν, τρεῖς χιλιάδες ὀλιγώτεροι ἀπὸ ὅ,τι ἦσαν ἐπὶ τῆς προηγουμένης Κυβερνήσεως.

§45Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Οἱ ἔκτακτοι; Ἐγὼ δὲν προσδιώρισα τὸν ἀριθμὸν τῶν ὑπαλλήλων, ἠρώτησα τὴν Κυβέρνησιν σχετικῶς ἀλλὰ πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι διὰ πάρα πολὺ ἀφελεῖς μᾶς ἔχει ἐκλάβει ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἄλλως δὲν θὰ ὑπεστήριζε, ὅσα πρὸ ὀλίγου εἶπεν: Ἰσχυρίσθη ὁ κ. Ὑπουργός, καὶ εἰς ὕφος θριαμβευτικόν, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπαλλήλων ἐμειώθη καὶ μάλιστα κατὰ 3.000, ἀλλὰ δὲν μᾶς εἶπε πόσους ἐκτάκτους ὑπαλλήλους διώρισεν ἡ Κυβέρνησις, πόσας χιλιάδας ἐκτάκτων ὑπαλλήλων διώρισεν εἰς τὰ Ὑπουργεῖα, τοὺς διαφόρους ὀργανισμούς, εἰς τὰς Τραπέζας. Σήμερον ἀνέγνωσα εἰς τὰς ἐφημερίδας, ὅτι μόνον εἰς τὴν Θεσσαλονίκην καὶ εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Ἐφοδιασμοῦ, ἀπελύθησαν 700, παρακαλῶ ὑπάλληλοι, ὡς πλεονάζοντες, διορισθέντες ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, εἰς ἣν μετέχει ὁ διαμαρτυρόμενος Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ. Τὰ στατιστικὰ δεδομένα ἅτινα ἐπεκαλέσθη, καὶ ἅτινα εἶδον τὸ φῶς πρό τινος χρόνου, καὶ οἱ συντάξαντες αὐτὰ ἀκόμη εἶχον τὴν εἰλικρίνειαν νὰ ὁμολογήσωσιν ὅτι πολλὰ τῶν συμπερασμάτων εἰς ἃ κατέληξεν, ἦσαν σφόδρα ὑποθετικά. Ὅσον δ’ ἀφορᾷ τὰς ἐντυπώσεις, περὶ ὧν ὡμίλησεν, ἔχομεν ν’ ἀπαντήσωμεν ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἔχει τόσας πληγὰς εἰς τὴν ράχην της, ὥστε δὲν παρίσταται ἀνάγκη νὰ καταφύγωμεν εἰς ἀνακριβείας διὰ νὰ προκαλέσωμεν ἐντυπώσεις. Οὔτε ἔχομεν ἀνάγκην τῶν ἐντυπώσεων αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι εἰς ἄλλους ἴσως χρειάζονται, ὄχι ὅμως καὶ εἰς ἡμᾶς, τοὺς ὁποίους γνωρίζει καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ἡ Ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι σεμνοτέρα, διότι ἔχει πολλὰ εἰς τὸ παθητικόν της.

§46Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Ὑπάρχουν καὶ ἔκτακτοι ὑπηρεσίαι, ὅπως ἡ ΕΦ–ΕΞ.

§47Ν. ΣΠΕΝΤΖΑΣ. Νὰ μᾶς εἰπῆτε πόσοι ἔκτακτοι ὑπάλληλοι διωρίσθησαν στὴν ΕΦ–ΕΞ, καὶ πόσα κρατικὰ αὐτοκίνητα κυκλοφοροῦν. (Θόρυβος, φωναί, κωδωνοκρουσίαι).

§48Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). (Εἰς ζωηρὸν τόνον φωνῆς, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν κ. Σπέντζαν). Σεῖς εἶσθε ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔπρεπε νὰ ἐλέγχετε ὀλιγώτερον, διότι εἰς μίαν πενταετίαν, ὅπου δὲν ὑπῆρχε κοινοβουλευτικὸς ἔλεγχος, διωρίσατε χιλιάδας ὑπαλλήλων. (Φωναί, θόρυβος).

§49Ν. ΣΠΕΝΤΖΑΣ. Ἡ ἐποχὴ τῆς 4ης Αὐγούστου, ἀποτελεῖ δόξαν διὰ τὴν Ἑλλάδα, ἐν σχέσει μὲ τὴν ἰδικήν σας φαυλότητα.

§50Θ. ΔΕΣΥΛΛΑΣ. Ὁ Ζάρας ἐστάλη στὸν Ο.Η.Ε. (Φωναί, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§51Ε. ΓΟΝΗΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ὑγιεινῆς ἔχει 6 αὐτοκίνητα. (Φωναί, θόρυβος, κωδωνοκρουσίαι).

§52Μ. ΚΟΤΣΙΑΝΟΣ (Ὑπ. Ὑγιειν. καὶ Προν.). Εἰς τὴν διάθεσίν μου εἶναι ἓν αὐτοκίνητον, τοῦ Ὑπουργοῦ Ὑγιεινῆς, τοῦ Ὑπουργοῦ Προνοίας εἶναι στὸ γκαράζ. Ἄλλο αὐτοκίνητον, ἐὰν θελήσετε νὰ βρῆτε στὸ Ὑπουργεῖον, δὲν θὰ βρῆτε ἐκτὸς τῶν ὑπηρεσιακῶν, τῶν τεχνικῶν ὑπηρεσιῶν, καὶ ἐκείνων μὲ τὸν Ἐρυθρὸν Σταυρόν. Συνεπῶς, κακῶς, ὁ κύριος συνάδελφος, διατείνεται ὅτι ἔχω 6 αὐτοκίνητα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν.

§53Ε. ΓΟΝΗΣ. Θὰ φέρω στοιχεῖα μὲ μαρτυρικὰς καταθέσεις, πῶς χρησιμοποιοῦνται τὰ αὐτοκίνητα τῆς Ὑγιεινῆς.

§54Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Ὡμιλήσατε περὶ τῶν αὐτοκινήτων τῶν Ὑπουργῶν. Ἐὰν ἐγνωρίζατε ποία εἶναι ἡ τιμὴ τῶν αὐτοκινήτων αὐτῶν, ἀσφαλῶς δὲν θὰ ἐγένετο συζήτησις περὶ αὐτοκινήτων πολυτελείας. Ἡ τιμὴ αὐτῶν εἶναι 1100 δολλάρια, ἐδόθησαν δὲ εἰς τιμὴν κόστους χάριν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Αὐτὴν τὴν τιμὴν λοιπὸν τῶν πεντέμισυ ἑκατομμυρίων δραχμῶν, ἔχουν τὰ αὐτοκίνητα αὐτά, τὰ ὁποῖα σεῖς ἀποκαλεῖτε «πολυτελείας» καὶ μὲ τὸ ποσὸν αὐτὸ δὲν θὰ μπορέσητε, ἐὰν θελήσετε, νὰ ἀγοράσητε ἀπὸ τὴν ἐλευθέραν ἀγορὰν οὔτε τὰ τελευταῖα καὶ εὐτελέστατα τζίπ.

§55Χ. ΛΑΔΑΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται συζήτησις διὰ τὰ αὐτοκίνητα τῶν Ὑπουργῶν, διότι πρέπει νὰ ἔχωμεν συναίσθησιν, ὅτι οἱ Ὑπουργοί, ὅταν θέλωμεν νὰ εἶναι Ὑπουργοί, πρέπει νὰ ἔχουν ἀξιοπρεπῆ ἐμφάνισιν.

§56Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Σύμφωνοι. Οἱ Ὑπουργοὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ κυκλοφοροῦν τροχιοδρομικῶς, ἀλλ’ ἓν αὐτοκίνητον εἶναι ἀρκετόν, δεδομένου ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς τὰ χάλια, εἰς τὰ ὁποῖα εὑρισκόμεθα οἰκονομικῶς, καὶ διότι δὲν κάμνομεν καὶ καλὴν ἐντύπωσιν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐνισχύουν οἰκονομικῶς. Δὲν εἶναι μόνον ἡ δαπάνη τοῦ αὐτοκινήτου, ἀλλὰ καὶ ἡ δαπάνη τῆς βενζίνης, τοῦ ὁδηγοῦ, τῆς συντηρήσεως. Κύριοι βουλευταί, λυποῦμαι εἰλικρινῶς, ὅτι μία ἀθώα ἐντελῶς παρατήρησις καὶ σύστασίς μου καλόπιστος πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἔδωσεν ἀφορμὴν εἰς μίαν ἐκτράχυνσιν τῆς συζητήσεως καὶ εἰς ἕνα ἐκνευρισμὸν τὸν ὁποῖον πραγματικῶς λυποῦμαι διότι προεκάλεσα, ἂν καὶ ὁ προκαλέσας εἶναι ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ὅστις δὲν ἔπρεπε νὰ ταράσσεται ὅταν ἐλέγχεται καὶ μάλιστα τόσον ἠπίως. Ἐπ’ οὐδενὶ λόγῳ ἐδικαιολογεῖτο καὶ ἡ ἀμετροέπεια καὶ ἡ νευρικότης του. Ἔχω καὶ πεῖραν κοινοβουλευτικὴν ἀρκετήν, ἴσως εἶμαι ἀπὸ τοὺς ἀρχαιοτέρους τῶν κυρίων συναδέλφων. Ἄσπρισαν ἐν τῇ Βουλῇ καὶ τὰ μαλλιά μας, ἔφυγαν καὶ τὰ νεφρά.

§57Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ἕνα νεφρό, ὄχι καὶ τὰ δύο!

§58Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Καὶ αὐτὸ διότι εἶναι ἀριστερό. (Γέλωτες). Λέγω, λοιπόν, ὅτι ἡ πεῖρα μου ἡ κοινοβουλευτικὴ μοῦ ἐπιτρέπει νὰ γνωρίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ φέρω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ζητήματα κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου, ἄνευ καταθέσεως ἐπερωτήσεως. Αὐτὸ θὰ ἦτο μία παράλειψις, ἡ ὁποία θὰ μοῦ ἔθιγε τὴν κοινοβουλευτικὴν ἀξιοπρέπειαν καὶ τὴν προσωπικήν μου εὐπρέπειαν, ἂν καί, συζητουμένων εὐρυτάτων ἀνακοινώσεων τῆς Κυβερνήσεως, αἵτινες ἐχαρακτηρίσθησαν ὅτι ἀποτελοῦν ἀπολογισμὸν τῆς Κυβερνητικῆς δράσεως κατὰ τὸ διάστημα τῆς διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς, ὁλόκληρον τὸ ἔργον τῆς Κυβερνήσεως τίθεται ἐπὶ τάπητος καὶ πᾶς ἔλεγχος εἶναι δεδικαιολογημένος. Ἑπομένως ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐξήφθη ἀδικαιολογήτως καὶ ὄχι ὀρθῶς, διὰ νὰ μὴ εἴπω ἐπιπολαίως, μᾶς κατηγόρησεν ὅτι ἐπιδεικνύομεν ἐντυπώσεις. Δὲν ὁμιλοῦμεν διὰ πρώτην φορὰν ἐν τῇ Βουλῇ, οὔτε ὑπάρχει λόγος κανείς, ὡς ἀνωτέρω εἶπον, νὰ ἐπιδιώκωμεν ἐντυπώσεις, ἀλλ’ ἁπλῶς μόνον ἐκφράζομεν τὰς ἀντιλήψεις μας ἀντικειμενικῶς καὶ πρὸ παντὸς καλοπίστως. Οὔτε τὰς πράξεις μας, οὔτε τὴν πολιτικήν μας ἐν γένει, κυβερνοῦν τὰ πάθη μας, ὅπως ἴσως ἄλλων. Διότι τότε θὰ ἔπρεπε νὰ εἴμεθα ἐχθροὶ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἡ Διοίκησις τοῦ ὁποίου, γνωρίζει ὁ εὐερέθιστος κ. Ὑπουργὸς, πόσον μᾶς ἐπολέμησε — τὸ Λαϊκὸν Κόμμα — κατὰ τὰς τελευταίας ἐκλογάς, καὶ ὅμως τὸ ἐπληρώσαμεν μὲ τὸ νὰ τοῦ παράσχωμεν τὴν ἐμπιστοσύνην μας, ὅταν μετὰ τὰς ἐκλογὰς ἐσχημάτισε Κυβέρνησιν εἰς ἣν μετέσχεν ὁ κ. Ὑπουργός, νὰ τοῦ ψηφίσωμεν τὸν ὑποψήφιον Πρόεδρόν του μὲ ὅλην μας τὴν ψυχὴν καὶ ὅλα τὰ νομοσχέδια τῆς Κυβερνήσεως, ἀκόμη καὶ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα κατεψήφιζον οἱ κυβερνητικοὶ βουλευταὶ ἡμεῖς τὰ ὑπερεψηφίζαμεν, διότι οὕτω ἡρμηνεύσαμεν τὴν ἐντολὴν τοῦ λαοῦ, ἣν ἐλάβομεν. Καὶ ἑπομένως δὲν ἦτο δικαιολογημένη ἡ ἔξαψις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἄλλως τε, μὲ γνωρίζει πολὺ καλά, καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι προσεκτικώτερος καὶ νὰ μὴ ἀγνοῇ, ὅσα μὲ ἠνάγκασε νὰ ἀναφέρω καὶ εἰς τὴν Βουλήν, ὡς πρὸς τὴν στάσιν μας ἔναντι τῆς Κυβερνήσεως.

§59Σ. ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ (Ὑπ. Συντον.). Ὀφείλομεν, ὅταν θέτετε ἐρωτήματα, νὰ σᾶς ἀπαντήσωμεν.

§60Θ. ΤΟΥΡΚΟΒΑΣΙΛΗΣ. Εἶσθε πολὺ καλός, ἀλλὰ δὲν ἀπήντησεν ἡ Κυβέρνησις προηγουμένως ἐπὶ ἄλλων ἐρωτημάτων μου στυγνῶν, μὲ τὰ ὁποῖα κυρίως ἠσχολήθην κατὰ τὴν ἑσπέραν ταύτην, καὶ ταῦτα εἶναι τ’ ἀφορῶντα τὴν Δημοσίαν Ἀσφάλειαν. Καὶ συγκεκριμένως κατηγόρησα τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἀφῆκε τὴν Πελοπόννησον νὰ δοκιμάζηται καὶ νὰ εὑρίσκεται εἰς τὴν τραγικὴν αὐτὴν θέσιν εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται σήμερον, καίτοι ἐκ Πελοποννήσου κατάγεται ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς Ὑπουργῶν καὶ ὁ Πρωθυπουργός. Μὲ ἐλαχίστην προσοχὴν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἡ Πελοπόννησος θὰ εἶχεν ἀπόλυτον ἡσυχίαν, λόγῳ τῆς θέσεώς της, τῆς συνθέσεως τοῦ πληθυσμοῦ της 95% ἐθνικόφρονος. Ἀλλὰ καὶ δι’ ἐξωτερικοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους ἀντιλαμβάνεσθε, ἡ Πελοπόννησος θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι καθαρὰ διὰ νὰ μὴ δίδωμεν ἐπιχειρήματα εἰς τοὺς ἐχθροὺς τῆς Πατρίδος μας. Κατηγόρησα, ἐπίσης, τὴν Κυβέρνησιν, καὶ μάλιστα δριμέως, παρὰ τὸν χαρακτῆρα μου, διότι δὲν προητοίμασε τὴν ἐξόρμησιν, τὴν ὁποίαν ἔκαμε, τῶν ἐνόπλων δυνάμεων τῆς Χώρας κατὰ τοῦ φοβεροῦ αὐτῆς ἐχθροῦ, τῶν Σλαυοκομμουνιστῶν. Ἐνῷ πρόκειται περὶ πολέμου, καὶ ἴσως τοῦ φοβερωτέρου ἀπὸ ὅσους διεξήγαγε μέχρι σήμερον ἡ Ἑλλάς, δὲν προητοίμασεν αὐτὸν ἀρτίως. Ὁ πόλεμος ἔχει τὴν φιλοσοφίαν του καὶ ὡρισμένους δογματισμούς, τοὺς ὁποίους δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ παρουσιάζῃ ἀκινδύνως, διότι ἡ παραβίασις αὐτῶν τιμωρεῖ ἀμειλίκτως τοὺς παραβιάζοντας. Ἡ προπαρασκευὴ, λοιπόν, τῆς ἐξορμήσεως ἐτονίσαμεν ὅτι εἶναι ἀτελεστάτη, ἐφ’ ὅσον δὲν συνελήφθη πρὸ τῆς ἐξορμήσεως ἡ ἡγεσία τῶν κομμουνιστῶν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔκλεισαν αἱ ἐφημερίδες, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐστάλησαν εἰς στρατόπεδα συγκεντρώσεως ὅλοι οἱ δυνάμενοι νὰ δράσωσιν ἀντεθνικῶς. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἐρωτήματα, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἠξίουν ἀπάντησιν κυρίως καὶ κατὰ πρῶτον λόγον. Τὰ ἄλλα παρεμπιπτόντως ἐτέθησαν, καὶ τὰ ὁποῖα δέχονται ἀναβολὴν εἰς ἀπάντησιν καὶ εἰς ἀπώτερον χρόνον. Ἐπειδὴ ἡ Κυβέρνησις διὰ τοῦ Προέδρου αὐτῆς ἐδήλωσεν, ὅτι θὰ ἐφαρμόσῃ πρόγραμμα οἰκονομικῆς περισυλλογῆς, ἐγὼ ἐξεδήλωσα τὴν χαράν μου καὶ εἶπον ὅτι εὐχαρίστως θὰ συντρέξωμεν καὶ εἰς τοῦτο τὴν Κυβέρνησιν. Κύριοι βουλευταί, αὐτὰς τὰς ὀλίγας παρατηρήσεις εἶχα νὰ κάμω καὶ σᾶς βεβαιῶ εἰλικρινῶς, ὅτι τὰς παρατηρήσεις αὐτὰς ἠσθανόμην ἀπόλυτον τὴν ἀνάγκην νὰ τὰς κάμω, καὶ τὰς ἔκαμα μὲ κάποιον κίνδυνον τῆς ὑγείας μου, ἡ ὁποία δὲν ἐπέτρεπε νὰ παρίσταμαι ἐνταῦθα. Διὰ τῆς κάπως ἐντόνως ὁμιλίας αὐτῆς, ἤθελα νὰ ἀφυπνισθῇ ἡ Κυβέρνησις ἐκ τοῦ ληθάργου εἰς ὃν εὑρίσκεται σήμερα. Πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι δὲν ἔχει συναίσθησιν ἡ Κυβέρνησις τῆς τραγικότητος τῆς καταστάσεως τῆς Χώρας. Ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ λάβῃ ἀποφάσεις σοβαρὰς ἀναλόγους πρὸς τὴν σοβαρότητα τῆς καταστάσεως, νὰ ἐργασθοῦν ἐντονώτερα οἱ κύριοι Ὑπουργοὶ καὶ νὰ ἐφαρμόσωμεν ἀμέσως τὸν νόμον περὶ ἐξυγιάνσεως. Ἐγὼ ὡς Ὑπουργὸς τῆς Παιδείας ἄλλοτε, ἀπήλλαξα τὴν κεντρικὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Ὑπουργείου ἀπὸ ἕνα μέγα ἀριθμὸν ἀνωτέρων ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι κατεπίεζον, κατέθλιβον τὴν παιδείαν καὶ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς λειτουργούς, ὠθοῦντας αὐτοὺς πρὸς τὸν ἀριστερισμόν, χωρὶς νὰ ἔχω εἰδικοὺς νόμους καὶ ψηφίσματα, παρὰ μόνον μὲ τοὺς ἰσχύοντα νόμους. Ὅλοι οἱ ἀπολυθέντες προσέφυγον τότε εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας καὶ τὸ Συμβούλιον ἀπέρριψε τὰς προσφυγάς των. Ἡμεῖς ἐδώσαμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν τόσα ψηφίσματα, παρετείναμεν κατ’ ἐπανάληψιν τὰς προθεσμίας τῆς ἰσχύος αὐτῶν, καὶ δὲν ἔκαμε τίποτε ἡ Κυβέρνησις. Φοβοῦμαι, ἐπαναλαμβάνω, ὅτι κοιμᾶται τὸν βαρούχειον ἢ ὑπὸ Μανδραγόραν. Καὶ πρὶν τελειώσω, ἐπιθυμῶ καὶ θέλω νὰ κάμω καὶ μίαν ἄλλην σύστασιν. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶναι ὀργανισμὸς ἐντὸς τοῦ Κράτους, δὲν ἔχει πάρει ἀκόμη μίαν θέσιν, σαφῆ εἰς τὸν τεράστιον αὐτὸν ἀγῶνα. Ποῦ εἶναι τὸ φλογισμένο ράσο τῆς Ἑλληνικῆς παραδόσεως, νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς ἐθνικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς ἀγῶνας; Τοὐναντίον τὸ ράσο τὸ εἴδομεν φλογισμένο δίπλα εἰς τοὺς κομμουνιστάς, καὶ βλέπομεν ἀκόμη νὰ περιφέρωνται ἐλεύθεροι οἱ δύο ἱεράρχαι, ὁ Ἠλείας καὶ ὁ Κοζάνης, οἱ ὁποῖοι ἀμφότεροι τόσον ἐπιλήσμονες ἐγένοντο τῶν καθηκόντων των καὶ πρὸς τὴν Πατρίδα καὶ πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν. Νὰ ἀφυπνισθῇ ἐπὶ τέλους ἡ Κυβέρνησις, πατάσσουσα τὴν κομμουνιστὴν ἡγεσίαν. Ἡ Κυβέρνησις πρέπει ν’ ἀποκτήσῃ συνοχὴν καὶ ρυθμόν, καὶ μάλιστα γοργὸν ρυθμόν, διότι δὲν ἔφυγε, δυστυχῶς, ἀπὸ τὸν ρυθμόν, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις. Οἱ νέοι Ὑπουργοὶ δυστυχῶς ἀφωμιώθησαν πρὸς τοὺς παλαιούς. Εἴπομεν νὰ γίνῃ ἡ Κυβέρνησις ἡ σημερινὴ καὶ τὴν ἐχειροκροτήσαμεν ὅλοι τὴν Κυβέρνησιν αὐτὴν ἐνθουσιωδῶς, παρέσχομεν ἀνεπιφύλακτον ἐμπιστοσύνην καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐζήτησε διὰ νὰ ἴδωμεν θάρρος, διὰ νὰ ἴδωμεν σθένος καὶ Κυβέρνησιν ἰσχυρὰν καὶ ἀνταξίαν τῶν περιστάσεων, ὄχι νὰ βλέπωμεν τὴν κατάστασιν αὐτήν, ἡ ὁποία μᾶς ἔφερε εἰς τὸ ἀπροχώρητον. Κατὰ τοιαύτην περίπτωσιν θὰ ἦτο προτιμώτερον νὰ παραμείνῃ ἡ Κυβέρνησις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἡ ὁποία εἶχεν ὑπὲρ ἑαυτῆς καὶ τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ οὕτω θὰ ἀπεφεύγομεν καὶ τὰς παρεκκλίσεις ἐκ τοῦ Συντάγματος. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγω ἕνα μόνον ἔχουν ὡς σκοπόν, νὰ ἀφυπνισθῇ ἐπαναλαμβάνω ἡ Κυβέρνησις, καὶ νὰ καταλάβῃ ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ λάβῃ μέτρα ἄμεσα, δραστικά, ἀποφασιστικὰ καὶ κεραυνοβόλα. Ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως μᾶς εἶπεν ὅτι θὰ ἐπιδιώξῃ τὸν ταχύτερον τερματισμὸν τῆς ἀνταρσίας. Ἕν εἶναι τὸ φάρμακον, τὸ παρέχομεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὑπὸ μορφὴν συμβουλῆς ὑπευθύνου: Νὰ σπεύσῃ νὰ συλλάβῃ ἀπόψε τὴν κομμουνιστικὴν ἡγεσίαν, νὰ κλείσῃ τὰς κομμουνιστικὰς ἐφημερίδας καὶ θὰ ἴδῃ πῶς θὰ παραλύσῃ ἀμέσως ὁ συμμοριακὸς καὶ κομμουνιστικὸς ἀγὼν καὶ τὰ δεινὰ τῆς Πατρίδος μας παύουν αὐτομάτως. Ὁ Θεὸς νὰ φωτίσῃ τὴν Κυβέρνησιν. (Χειροκροτήματα παρατεταμένα καὶ ζωηρὰ ἐκ τῆς αἰθούσης καὶ τῶν θεωρείων).

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι νὰ ὁμιλήσουν ἀκόμη 32 ἐκ τῶν κ. κ. συναδέλφων. Θέλετε νὰ διακόψωμεν καὶ νὰ ἐπανέλθωμεν μετὰ τὸ φαγητὸν ἢ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν δι’ αὔριον;

§62ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Νὰ λυθῇ ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 5.30′ μ. μ. (Ὥρα 9.50′ μ. μ.).