1947.04.25

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 102α

Παρασκευὴ 25 Ἀπριλίου 1947

Προεδρία κ. Ι. Γ. ΘΕΟΤΟΚΗ

(Ὥρα 6.15′ μ. μ.).

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Δρόσος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Γ. ΔΡΟΣΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν).

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Μ. Καροῦσος ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφοράς, κλπ.

§4Μ. ΚΑΡΟΥΣΟΣ (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Β. Μητσόπουλος τηλεγραφεῖ ὅτι ἡ κατάστασις Νομοῦ Ἕβρου ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλείας εἶναι ἀπελπιστικὴ καθ’ ὅσον συμμορῖται κατέκαυσαν χωρία Λύρα καὶ Γεμιστὴ καὶ κατέσφαξαν πολλοὺς κατοίκους καὶ ζητεῖ λῆψιν ἀποτελεσματικῶν μέτρων. Ὁ βουλευτὴς Εὐβοίας κ. Κ. Καλλίας καταθέτει τηλεγράφημα Συνεταιρισμοῦ Ἀμπελοκτημόνων Χαλκίδος διὰ τοῦ ὁποίου ἐκτίθενται αἱ καταστροφαὶ τῶν ἀμπέλων τοῦ Ληλαντρίου πεδίου ἐκ τοῦ παγετοῦ καὶ ζητεῖται ἡ Κρατικὴ προστασία. Ὁ βουλευτὴς Κοζάνης κ. Δημ. Ζησόπουλος καταθέτει ὑπόμνημα τοῦ Ἐφημεριακοῦ κλήρου τῆς Μητροπόλεως περιφερείας Γρεβενῶν (Ν. Κοζάνης) περὶ μισθοδοσίας, διαβαθμίσεως καὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ Κλήρου τῆς Ἑλλάδος καὶ ἱδρύσεως εἰδικῶν Ἱερατικῶν Σχολῶν πρὸς μόρφωσιν αὐτοῦ. Τὸ Ἐργατικὸν Κέντρον Καβάλας διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ χορήγησιν Πασχαλινοῦ ἐπιδόματος ἐκ μέρους τῶν καπνεμπόρων. Ἡ ἀδελφότης Δημητσανιτῶν Ἀθηνῶν–Πειραιῶς διαμαρτύρεται δι’ ἐγκατάλειψιν Ἐπαρχίας Γορτυνίας ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλείας καὶ ζητεῖ λῆψιν μέτρων. Ἡ Ἐπιτροπὴ μισθωτῶν Θεσσαλονίκης, τῶν ὁποίων διετάχθη ἡ ἔξωσις βάσει τοῦ νόμου 808 τοῦ νέου ἐνοικιοστασίου, ζητεῖ ἀναστολὴν ἐξωστικῶν ἀποφάσεων καὶ ἑξάμηνον προθεσμίαν. Ὁ Ἐθνικὸς Σύλλογος Φυματικῶν Πτολεμαΐδος καὶ περιφερείας ζητεῖ ὅπως συνεχισθῇ ἡ χορήγησις ἐπικουρικῆς μερίδος τοῦ Φυματικοῦ. Ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Φυματικῶν Ἀναπήρων Πολέμου διαμαρτύρεται διὰ τὴν μελετωμένην κατάργησιν ἢ τροποποίησιν τοῦ νόμου 1226. Οἱ ἀγορασταὶ ἀκινήτων κατὰ τὴν περίοδον Κατοχῆς Παπάδου διαμαρτύρονται δι’ ἀπειλουμένην παραβίασιν ἀγοραπωλησιῶν καὶ ζητοῦν κατάργησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 114 Συντακτικῆς Πράξεως. Ὁ Ἱερὸς Κλῆρος Τριχωνίδος ζητεῖ τὴν μισθολογικὴν ἐξομοίωσιν τῶν κληρικῶν μὲ τὴν τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων. Οἱ πωληταὶ ἀκινήτων κατὰ τὴν περίοδον Κατοχῆς Φθιώτιδος ζητοῦν ψήφισιν νόμου ἀκυρώσεως ἀγοραπωλησιῶν καὶ ἐπιστροφὴν τῶν ἀκινήτων των. Οἱ πρωτοετεῖς φοιτηταὶ τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ζητοῦν ὅπως δοθῇ νέα προθεσμία πρὸς ὑποβολὴν αἰτήσεως ἀναβολῆς ἐκπληρώσεως τῶν στρατιωτικῶν των ὑποχρεώσεων. Ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ Βορειοηπειρωτικοῦ ἀγῶνος ζητεῖ ὅπως συμπεριληφθῇ εἰς τὸν ὑπὸ κατάρτισιν νόμον περὶ συντάξεων εὐεργετικὴ δι’ αὐτοὺς διάταξις. Οἱ Δήμαρχοι Καρπάθου καὶ Κάσου διαβιβάζουν τηλεγράφημα δι’ οὗ διακηρύττουσιν ὅτι συνδέουν ἀδιαρρήκτως τὰς τύχας των μετὰ τῆς μητρὸς Ἑλλάδος. Ὁ Γεώργιος Χωραΐτης ἐφοριακὸς ὑπάλληλος Κτηματικοῦ Γραφείου Θεσσαλονίκης διαμαρτύρεται διὰ τὴν μὴ προαγωγήν του. Ὁ Συνεταιρισμὸς ἀμπελοκτημόνων Χαλκίδος, Νεμέας, Ἀρκαδίας, Τριπόλεως, Εὐβοίας, κλπ. ζητεῖ λῆψιν μέτρων προστασίας ὑπὲρ τάξεως παραγωγῶν καθ’ ὅσον ἡ παραγωγή των κατεστράφη ἐκ τῆς ἀνομβρίας καὶ τοῦ ἐνσκήψαντος παγετῶνος. Ἡ Ἐθνικὴ Ἕνωσις Θυμάτων Πολέμου Ἀττικῆς 1912–41 διαμαρτύρεται διὰ μελετωμένην ψήφισιν νομοσχεδίου δι’ οὗ τροποποιεῖται ἢ καταργεῖται ὁ νόμος 1226) 1944 καὶ ζητοῦν τὴν μὴ ψήφισίν του. Ὁ Προϊστάμενος τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Προσωπικοῦ ἕλξεως καὶ τὸ προσωπικὸν σιδηροδρόμων Ἀθηνῶν– Πειραιῶς διαμαρτύρονται κατὰ τῆς διευθύνσεως Σ.Ε.Κ. καὶ Σ.Π.Α.Π. ἡ ὁποία ἐφαρμόζει αὐστηρὰ μέτρα ἐναντίον τῶν ὑπαλλήλων οἵτινες κατῆλθον εἰς ἀπεργίαν τὴν 9ην τρέχοντος μηνὸς εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας διὰ τὸ χορηγηθὲν Πασχαλινὸν ἐπίδομα.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ βουλευτὴς Κυκλάδων κ. Γ. Δροσόπουλος δι’ αἰτήσεώς του ζητεῖ δίμηνον ἄδειαν ἀπουσίας ἐκ τῶν ἐργασιῶν τοῦ Σώματος, προκειμένου νὰ μεταβῇ εἰς Ἡνωμένας Πολιτείας καὶ Καναδᾶν. Ἐγκρίνει ἡ Βουλή;

§6ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα. Ὁ κ. Δ. Χέλμης (Ὑπ. Οἰκον.) καταθέτει τὰ κάτωθι σχέδια νόμων: 1) «Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων φορολογικῶν τινων νόμων». 2) «Περὶ καταργήσεως τοῦ διὰ τοῦ Α. Ν. 1219)1938 ἐπιβληθέντος προσθέτου τέλους ἐπὶ τῶν ἀδειῶν ἀνεγέρσεως οἰκοδομῶν καὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῆς περὶ Δημοσίων κτημάτων Νομοθεσίας». 3) «Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 10 τῆς ὑπ’ ἀριθ. 59)1945 Συντακτικῆς Πράξεως». 4) «Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ ἄρθρου 34 τοῦ Νόμου ΣΙΒ)1852 καὶ τῶν περὶ προμηθειῶν διατάξεων τοῦ Δημοσίου». 5) «Περὶ τροποποιήσεως τοῦ Νομοθετικοῦ Δ)τος 120)46 «περὶ τροποποιήσεως τοῦ Α. Ν. 198)1945 «περὶ διευκολύνσεως τῆς εἰσπράξεως ἐξωτερικοῦ συναλλάγματος». 6) «Περὶ συνταξιοδοτικῶν τινων διατάξεων ἀφορωσῶν ὑπαλλήλους ἀρμοδιότητος Ὑπουργείου Τ.Τ.Τ.». 7) «Περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων περὶ Δημοσίου Λογιστικοῦ καὶ ἄλλων διατάξεων». Οἱ κ. κ. Δ. Χέλμης (Ὑπ. Οἰκον.) καὶ Σ. Στεφανόπουλος (Ὑπ. Συντον.) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῆς ἀπὸ 8 Φεβρουαρίου 1947 Συμβάσεως μεταξὺ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου καὶ τῆς Ἀνωνύμου Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Χημικῶν Προϊόντων καὶ Λιπασμάτων περὶ ἐκδόσεως ὁμολογιακοῦ δανείου εἴκοσι δισεκατομμυρίων δραχμῶν». Οἱ κ. κ. Δ. Χέλμης (Ὑπ. Οἰκον.) καὶ Μ. Κότσιανος (Ὑπ. Κοινων. Προν.) καταθέτουσι σχέδιον νόμου «περὶ ἐκτάκτων τινῶν μέτρων διὰ τὴν στέγασιν μετατιθεμένων δημοσίων ὑπαλλήλων». Ὁ κ. Γ. Στράτος (Ὑπ. Στρατιωτικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τρόπου πληρώσεως θέσεων στρατιωτικῶν δικαστικῶν συμβούλων Δʹ τάξεως». Ὁ κ. Α. Παπαθανάσης (Ὑπ. Γεωργίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ Ὀργανισμοῦ Προστασίας Ἀμπελουργῶν Ἀττικοβοιωτίας κειμένων διατάξεων». Ὁ κ. Α. Παπαθανάσης (Ὑπ. Γεωργίας) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τῶν Α. Ν. 683 καὶ 765)1945 «περί ρυθμίσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν Τραπεζῶν».

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

Συνέχισις τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ κυρίου Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως. Ὁ κ. Ε. Κουλουμβάκης ἔχει τὸν λόγον.

§8Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Πρὶν εἰσέλθω, κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὴν κυρίως ἀγόρευσίν μου, θεωρῶ καθῆκον μου δι’ ὀλίγων τινῶν λέξεων νὰ ὁλοκληρώσω τὴν μέχρι τοῦδε συζήτησιν, διὰ νὰ ὑπάρξῃ μεγάλη σαφήνεια πρὸς τὴν Βουλήν. Ὁ ἀξιότιμος καὶ σεβαστὸς ἀρχηγὸς τῶν Φιλελευθέρων, ἀπηύθυνε κατὰ τὴν γνώμην μου εὐχάς, μὲ τὴν πρόφασιν ὡς ἀρχηγὸς Κόμματος ἀξιώσας μάλιστα ἐξαιρετικὸν κῦρος. Ἐπηκολούθησεν ἡ ἀγόρευσις τοῦ ἀξιοτίμου καὶ προσφιλοῦς εἰς ὅλους μας ἀρχηγοῦ τοῦ Νέου Κόμματος, Κόμματος μεγάλου μέλλοντος ἀναμφιβόλως, διότι ἤρχισεν ἀπὸ ἕνα ἀριθμὸν ἐκλεκτῶν συναδέλφων. Ἡ ἀγόρευσις τοῦ ἀξιοτίμου κυρίου Μαρκεζίνη, ἦτο προϊὸν βαθείας μελέτης καὶ ἔθηκε μερικὰ ζητήματα. Θὰ ἐπεθύμουν ὅμως νὰ ἦσαν περισσότερον θετικά, ἂν θέλετε τὸ ἐπιβαλλόμενον ἐκ τῶν περιστάσεων νὰ ἦσαν περισσότερον πολεμικά. Μετὰ ταῦτα ἐπηκολούθησεν ἡ ἀγόρευσις ἐκλεκτοτάτου τέκνου τῆς Μάνης, συμπατριώτου μου προσφιλεστάτου. Ἡ ἀγόρευσις ἦτο μεστὴ ἱστορικῶν γεγονότων, τοῦ ἀξιοτίμου κ. Τσιμπιδάρου. Καὶ τέλος ἡ ἀγόρευσις ἡ πολιτικὴ ἡ κατ’ ἐξοχὴν πολιτικὴ διὰ τὴν ὁποίαν ἔχω σημειώσει «εὖγε καὶ τρὶς εὖγε», ἡ πολιτικωτάτη ἀγόρευσις τοῦ κ. Τουρκοβασίλη, ἂν καὶ θὰ ἐπεθύμουν νὰ μὴ ἔλεγεν ὅ,τι εἶπεν εἰς τὸ τέλος αὐτῆς. Κατὰ τὰ 99% ἦτο ἡ ἀληθὴς πολιτικὴ ἀγόρευσις τὴν ὁποίαν ἐγνώρισε ποθ’ ἡ σημερινὴ Δημοκρατία. Κύριοι συνάδελφοι, ἠκούσθη ὅμως τὸ ὄνομα Δημοκρατία. Δημοκρατία τὸ πολίτευμα τὸ ὁποῖον ὁ μέγας τῆς ἀρχαιότητος πολιτειολόγος, ὁ Ἀριστοτέλης ὠνόμαζε πολιτείαν. Ἡ πολιτεία ἡ ἀντιπροσωπευτικὴ ἑνὸς ἐλευθέρου λαοῦ. Κατὰ τὶ διαφέρει, κύριοι ἡ δημοκρατία τῆς ὀλιγαρχίας, τῆς τυραννίδος τὴν ὁποίαν κακῶς ὀνομάζομεν δικτατορίαν, τῆς ὀχλοκρατίας; Τοῦ πολιτεύματος δηλαδὴ τῶν δημοκόπων; Διαφέρει ἡ δημοκρατία κατὰ τὸ ὅτι ρυθμίζεται καὶ διευθύνεται κατὰ νόμους, οὐχὶ κατ’ αὐθαιρέτους θελήσεις προσώπων εἴτε ἑνὸς εἴτε ὀλίγων, εἴτε περισσοτέρων. Κατὰ νόμους οἱ ὁποῖοι καὶ ὅταν ἀποδειχθοῦν ὅτι δὲν ἔχουν καλῶς μεταρρυθμίζονται κατὰ τὸ κείμενον τῶν νόμων, καθ’ ὃν δηλαδὴ τρόπον διατάσσουν οἱ νόμοι. Διότι δὲν εἶναι νόμοι οἱ θεσπιζόμενοι ἀπὸ αὐθαιρέτους τυράννους εἴτε ἕνα, εἴτε ὀλίγους τινὰς οἱ ὁποῖοι εἰσάγουν διαφθοράν, διαστρέβλωσιν καὶ ἑπομένως ἀπαθλίωσιν τοῦ Κράτους τὸ ὁποῖον Κυβερνοῦν. Δὲν ὑπάρχει Δημοκρατία ἂν δὲν ὑπάρχῃ νομιμότης. Τοῦτο διδάσκει ὁ μέγιστος τῶν ἀνθρώπων Ἕλλην τὴν καταγωγήν, ὅπως εἶχον τὴν τιμὴν νὰ εἴπω καὶ ἄλλοτε ὁ μέγας Σωκράτης: Δίκαιον εἶναι μόνον τὸ νόμιμον καὶ ὠφέλιμον εἶναι μόνον τὸ δίκαιον. Ὅ,τι δὲν εἶναι νόμιμον δὲν εἶναι καὶ δίκαιον καὶ ὅ,τι δὲν εἶναι δίκαιον δὲν εἶναι ὠφέλιμον. Δυστυχῶς, κύριοι εἰς τὴν Πατρίδα μας, ἀπό τινων δεκαετηρίδων, ἔχομεν ἐξέλθει τῆς νομιμότητος. Ἐρωτῶ ὅλους τοὺς συναδέλφους, τοὺς σπουδάσαντας νομικὴν ἐπιστήμην: Λέγουν ἢ δὲν λέγουν ρητῶς τὸ ἄρθρον 66 τοῦ Ποινικοῦ Νόμου ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὰ ἄρθρα 61–63 καὶ 69 καὶ ἀκόμη τὰ ἄρθρα 123 καὶ 124 ὅτι οἱ μετέχοντες τοῦ ΕΑΜ καὶ τοῦ Κ.Κ. τοῦ ΠΕΕΑ καὶ τοῦ ΣΚ–ΕΛΔ καὶ δὲν ξεύρω πῶς ἄλλως ὀνομάζονται αἱ συμμορίαι αὐταί, λέγουν ἢ δὲν λέγουν ὅτι ἀποτελοῦν συμμορίας; Καὶ συμμορίαι λέγονται αἱ ἑνώσεις πλειοτέρων τῶν δύο προσώπων αἱ ὁποῖαι ἀποβλέπουν εἰς διάπραξιν πολλῶν καὶ εἰδικῶς ὡρισμένων ἀξιοποίνων πράξεων. Ὁ λαμβάνων λοιπὸν μέρος εἰς τὸ ΕΑΜ–Κ.Κ.Ε. ἔχει ἢ δὲν ἔχει ὑπ’ ὄψει του ὅτι διαπράττει φόνους καὶ κλοπὰς καὶ βασανισμοὺς ἀνθρώπων γερόντων καὶ νηπίων καὶ γυναικῶν; Καὶ λέγουν τὰ ἄρθρα αὐτὰ ὅτι οἱ ἡγέται καί οἱ ἀρχηγοὶ καὶ ἂν δὲν συμπράξουν καθόλου εἰς τὴν διάπραξιν τῶν ἐγκλημάτων τιμωροῦνται ὡς αὐτουργοί. Ὁ κ. Κ. Θεοφανόπουλος, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν ἐπὶ μακρὸν διακεκριμένος Εἰσαγγελεύς, δύναται νὰ ἀρνηθῇ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων μου; Διατὶ λοιπὸν αἱ Κυβερνήσεις ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1944 μέχρι σήμερον καὶ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις, διατὶ δὲν ἔσπευσαν νὰ συλλάβουν τοὺς ἀρχηγοὺς φόνων, κλοπῶν, βασανισμῶν καὶ διαφόρων ἄλλων ἐγκλημάτων καὶ ἀκόμη καὶ ἀτιμωτάτης προδοσίας; Κύριοι συνάδελφοι, τὰ διαβατήρια, ὅταν τοιουτοτρόπως ἔχουν τὰ ἄρθρα τοῦ Ποινικοῦ Νόμου μας κατὰ ποίαν ἄδειαν, κατὰ ποίαν σκέψιν, κατὰ ποίαν αἴσθησιν περὶ Κράτους δικαίου δίδονται εἰς ἀρχηγοὺς καὶ συμμετόχους τοιούτων συμμοριῶν; Πῶς ἐδόθη διαβατήριον εἰς μίαν γνωστοτάτην κομμουνίστριαν, ἡ ὁποία κατ’ ἐπιστολὴν τὴν ὁποίαν ἔχω ἐκ Βαλτιμόρης τῆς Ἀμερικῆς, κάμνει τώρα ἐκεῖ διαλέξεις καὶ βεβαιώνει ὅτι ὅλαι τάχα αἱ ἐκκλησίαι μας καὶ τὰ σχολεῖα τῆς Ἑλλάδος εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ πολίτας τάχα δημοκρατικούς; Πῶς ἐδόθη διαβατήριον εἰς ἕνα ἄλλον προδότην ἐκδιωχθέντα τοῦ Ὑπουργικοῦ θώκου καὶ περὶ τοῦ ὁποίου εἶναι ἄγνωστον ποῦ εὑρίσκει τὰ ἔξοδα καὶ περιοδεύει ἀνὰ τὴν Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀμερικήν, ἐνῷ κατ’ αὐτοῦ ὑπάρχει ἐκκρεμὴς κατηγορία καὶ ἐνεργεῖται ἀνάκρισις; Διετύπωσα, κύριοι, διαμαρτυρίαν καὶ πρὸς Κυβερνητικὰ πρόσωπα καὶ πρὸς δικαστικοὺς λειτουργούς, πῶς ἐδόθη εἰς αὐτὸν διαβατήριον ἀφοῦ εἶναι ἐκκρεμὴς ἐναντίον του ἀνάκρισις ἐνώπιον τοῦ πρώτου ἀνακριτικοῦ τμήματος τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν; Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν διενηργήθησαν ἀρχαιρεσίαι εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀνέγραψαν ὅλαι οἱ ἐφημερίδες ὅτι ἐνεφανίσθησαν 407 κομμουνισταὶ εἰς τὴν Κρατικὴν Τράπεζαν. Τὶ ἐγένετο ἀμέσως μετὰ τοῦτο; Ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ὑπάλληλοι τῆς Κρατικῆς Τραπέζης τὰ καθάρματα αὐτά; Τί ἔπραξεν ἡ Κυβέρνησις; Πῶς ἐμφανίζεται ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας Κυβέρνησις οὐδὲν πράξασα; Κύριοι, ἀκούεται ἐν τῇ Χώρᾳ μας ἡ διάδοσις ὅτι τάχα διὰ νὰ μὴ ἐφαρμόζωνται οἱ νόμοι εἰς τὴν πατρίδα μας, εἰς τὴν πατρίδα τῆς νομιμότητος, εἰς τὴν δημιουργὸν τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ, τάχα, ἐμεσολάβησαν ἐπεμβάσεις, ἐπεμβάσεις ἐπιβλητικαί. Εἶχα τὴν τιμὴν κατ’ ἐπανάληψιν νὰ εἴπω πρὸς τὴν Βουλὴν ὅτι ἔχω τὴν πληροφορίαν ἀπὸ ἐπισημοτάτην, ὄχι ἐπίσημον, ἐπισημοτάτην πηγήν, δυστυχῶς στειρεύσασαν πρό τινων ἡμερῶν πρὸς δυστυχίαν τῆς πατρίδος μας, ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι ἀληθές. Εἶναι μεταβεβλημένη ἡ γνώμη τῶν μεγάλων συμμάχων μας. Ἀναγνωρίζουν καὶ ὁμολογοῦν ὅτι διέπραξαν ὑπερβολὰς εἰς τοῦτο καὶ ἔβλαψαν καὶ ἡμᾶς καὶ ἑαυτούς. Ἀλλ’ ἐν πάσῃ περιπτώσει Κυβέρνησις Ἑλληνική, Κυβέρνησις τῆς χώρας ἡ ὁποία ἐδημιούργησε τὸν πολιτισμόν, ἔπρεπε νὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἄνδρας, ἐν κυριολεξία, καὶ κατὰ τὸ 1944 καὶ κατὰ τὸ 1945 καὶ κατὰ τὸ 1946 καὶ τώρα, νὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἄνδρας, πολιτικοὺς ἄνδρας, γενναίους. Διότι οἱ μὴ γενναῖοι δὲν ἔχουν καὶ τὸ δικαίωμα νὰ πολιτεύωνται. Καὶ νὰ ἀπαντήσουν πρὸς τοὺς μεγάλους ἐκείνους συμμάχους, τοὺς κυβερνήτας τῶν μεγάλων καὶ πολιτισμένων ἐθνῶν ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτον διὰ τὴν ἀξιοπρέπειαν αὐτῶν ἐκείνων, νὰ ἐπεμβαίνουν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον καὶ νὰ σχίζουν τοὺς ποινικοὺς νόμους πεπολιτισμένων Κρατῶν καὶ νὰ ἀφήνουν ἐλευθέρους δολοφόνους αἰσχροὺς καὶ προδότας. Καὶ νὰ παραιτηθῇ πᾶσα Κυβέρνησις Ἑλληνική, ἡ ὁποία ὑφίσταται τοιαύτας ἐπεμβάσεις. Ἀλλ’ ἐπαναλαμβάνω θεωρῶ ἐμαυτὸν ἀπολύτως ὑπόχρεων νὰ ἀποδεχθῶ ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἦτο ἡ διαβεβαίωσις ἡ ὁποία μοῦ ἐδόθη ἀπολύτως ἀληθής, ὅτι δὲν ὑπάρχει πλέον ἡ πρόθεσις ἐπεμβάσεων. Καὶ ἑπομένως τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν προσῆλθον ἀντιπρόσωποι τῆς συμμορίας περὶ τῆς ὁποίας ὁ λόγος νὰ εἴπουν ὅτι ζητοῦν ἀνακωχήν, ἄρα ὁμολογοῦντες ὅτι εἶναι ἀρχηγοὶ τῶν συμμοριῶν, τὴν στιγμὴν ἐκείνην Κυβέρνησις ἡ ὁποία δὲν συνέλαβεν αὐτοὺς αὐτοστιγμεί, εἶναι ἀναξία νὰ ὑπάρχῃ. Διότι, κύριοι, ἡ κατὰ τοιοῦτον τρόπον καὶ ἐπὶ τοσοῦτον χρόνον ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1944 μέχρι σήμερον παραγνώρισις τῆς νομιμότητος, καταπάτησις τοῦ Ποινικοῦ μας νόμου, κατακερματισμὸς τοῦ πολιτεύματός μας, ἐδημιούργησε μίαν ψυχολογίαν περίεργον εἰς τὸν τόπον μας. Συναντῶμεν ὅλοι ἡμεῖς ἀνθρώπους πολλάκις διακεκριμένους, συμπολίτας ἐκλεκτοὺς νὰ λέγουν ὅτι ἔχομεν ἀνάγκην ἀνθρώπων δυναμικῶν. Ναὶ ὅταν ὁμιλοῦν περὶ ἀνθρώπων δυναμικῶν ἐννοοῦν ἀνθρώπους παραβαίνοντας τοὺς νόμους. Νομίζουν ὅτι γενναῖοι ἄνδρες δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἄλλοι παρὰ οἱ καταπατοῦντες τοὺς νόμους. Αὐτοί, κύριοι, εἶναι ἐγκληματίαι καὶ ἡ ψυχολογία λέγει ὅτι οἱ ἐγκληματίαι εἶναι πάντοτε δειλοί. Οἱ παραβαίνοντες τοὺς νόμους δὲν εἶναι δυναμικοὶ ἀλλ’ ἐκμεταλλευταὶ περιστάσεων. Καὶ παραβαίνουν τοὺς νόμους καὶ καταπατοῦν τὸ πολίτευμα καὶ δημιουργοῦν ἀπὸ δεκαετίας εἰς τὴν πατρίδα μας μίαν κατάστασιν ἀφόρητον. Δυναμικοὶ ἄνθρωποι εἶναι οἱ τηροῦντες τοὺς νόμους οἱ ἐφαρμόζοντες τοὺς νόμους, οἱ πιστοὶ εἰς τὴν νομιμότητα. Ἐὰν φιλότιμοι ἄνθρωποι αἰσθάνωνται ὅτι δὲν ἔχουν τὴν ψυχικὴν αὐτὴν δύναμιν, τὴν πνοὴν αὐτὴν τὴν ζωηράν, ὅπως εἶπεν ὀρθῶς χθὲς ὁ κ. Μαρκεζίνης, ὡς καλοὶ πολιτευταί, ὡς σεμνοὶ ἄνθρωποι καὶ εὐπρεπεῖς κύριοι, ἔπρεπε νὰ παραιτηθοῦν, νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ ἐδῶ καὶ νὰ ἀφήσουν εἰς ἄλλους τὴν ἡγεσίαν τῆς πατρίδος μας. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι μάλιστα μόνον ζήτημα νομιμότητος, εἶναι ζήτημα ἀκόμη στοιχειώδους ἐντροπῆς. Καὶ ὅταν λείψῃ ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα ἡ ἐντροπή, ἡ αἰδώς, ὅπως εἶπεν ὁ Πλάτων, δὲν ὑπάρχει πλέον ἀνθρωπότης περὶ τῆς ὁποίας νὰ ἀξίζῃ νὰ γίνεται λόγος. Ἠνέχθημεν εἰς τὴν πατρίδα μας νὰ εἶναι τάχα ἀρχηγὸς πολιτικοῦ κόμματος, κάθαρμα τοῦ δρόμου, ἀλήτης εἰς τὴν προκυμαίαν τοῦ Πειραιῶς ἐπὶ ἔτη, δολοφόνος καταδικασθεὶς ἀπὸ τὸ Κακουργιοδικεῖον Πειραιῶς εἰς ἐννεαετῆ εἱρκτὴν τὴν ὁποίαν δὲν ἔχει ἐκτίσει. Καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἐπὶ δύο καὶ 2½ ἔτη δὲν ἐτόλμα νὰ ἀπαντήσῃ ἐκεῖ ὅπου γίνεται λόγος περὶ τοῦ καθάρματος αὐτοῦ, δὲν ἐτόλμησε νὰ διατάξῃ τὴν σύλληψιν καὶ φυλάκισιν αὐτοῦ. Λησμονῶν λοιπὸν τὴν νομιμότητα, τὴν Ἑλληνικότητα ἐνθυμοῦμαι μόνον τὴν ἀνθρωπίνην ὑπόστασιν καὶ λέγω: Δὲν εἶναι δι’ ὅλους μας ἐντροπὴ νὰ ἐμφανίζεται ὡς ἡγέτης πολιτικοῦ κόμματος ἕνα κάθαρμα καταδικασθὲν καὶ μὴ ἐκτίσαν τὴν ποινήν του; Ἐάν, κύριοι, ἔχωμεν καταπέσει, ἐδῶ, προσθέτω, καταπίπτομεν ἀκόμη. Καὶ ἐπετράπη εἰς τὸ κάθαρμα αὐτό, τὸ ἀγνώστου προελεύσεως, τὸ καταδικασθὲν καὶ μὴ ἐκτίσαν τὴν ποινήν του, ἐπετράπη νὰ εἶναι ἐλεύθερον καὶ σήμερον νὰ ἔχῃ ἐξαφανισθῆ καὶ νὰ ἀγνοῇ τὸ Κράτος ποῦ εὑρίσκεται. Διατὶ δὲν παρηκολουθεῖτο; Πῶς συνέβη νὰ ἀγνοῇ ἡ ἀστυνομικὴ ἀρχή, ἡ Χωροφυλακή, ὁ στρατός, ὅλοι οἱ λειτουργοὶ τοῦ Κράτους νὰ ἀγνοοῦν ποῦ εὑρίσκεται αὐτὸς ὁ προδότης, ὁ ὁμολογήσας εἰς φυλλάδιον τὸ ὁποῖον ἔχει ἐκδώσει μὲ τὴν ὑπογραφήν του ὅτι ἐκτελεῖ τὰς διαταγὰς τῆς Γʹ Διεθνοῦς, τῆς ὁποίας ἀρχηγὸς εἶναι ὁ σήμερον τυραννῶν τὴν Βουλγαρίαν, ὁ Δημητρώφ; Κύριοι, θὰ σᾶς παρακαλέσω θερμότατα θὰ σᾶς ζητήσω συγγνώμην διότι κάπως θὰ περιαυτολογήσω. Δὲν αἰσθάνομαι, κύριοι, καμμίαν ὑπερηφάνειαν δὲν θέλω νὰ καυχῶμαι ἐνώπιόν σας. Ἀλλὰ θέλω νὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ πιστοποιήσητε ἕνα γεγονός: Ὅτι τοὐλάχιστον μεταξὺ τῶν πολιτευομένων καὶ τῶν δημοσιογράφων, μόνον ὁ ὁμιλῶν τὴν στιγμὴν ταύτην ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, ἀπὸ τῆς 20 Ὀκτωβρίου 1944 ἐφώναζον: Συλλάβατέ τους διότι θὰ σᾶς δέσουν. Κατορθώνουν καὶ ἀπολογοῦνται οἱ καταφυγόντες ἐσπευσμένως εἰς τὸ Ξενοδοχεῖον τῆς Μεγάλης Βρεταννίας νὰ τοὺς σώσῃ ὁ ἡρωϊκὸς Ἄγγλος Στρατηγὸς Σκόμπυ. Δὲν εἶναι ὅμως αὐτοὶ οἱ μόνοι ὑπαίτιοι. Καὶ αἱ ἀκόλουθοι Κυβερνήσεις δὲν εἶναι ὀλιγώτερον ὑπεύθυνοι. Βέβαια ἐντρέπονται κάπως περισσότερον. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ὑπεύθυνοι ὀλιγώτερον αἱ ἄλλαι Κυβερνήσεις, αἱ μετὰ ταῦτα. Περὶ νομιμότητος ὁμιλοῦμεν, κύριοι. Ποῦ ἦτο ἡ νομιμότης ὅταν τὸ Σύνταγμα λέγῃ ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς «ὁ τύπος εἶναι ἐλεύθερος τηρῶν τοὺς νόμους τοῦ Κράτους»; Πῶς τηρεῖ τοὺς νόμους τοῦ Κράτους τύπος ὁ ὁποῖος ἔχει πρόγραμμα, προορισμόν, νὰ ἀνατρέψῃ ὅλους τοὺς νόμους τοῦ Κράτους; Καὶ ὅταν εἶναι τύπος ἔχων πρόγραμμα καὶ προορισμὸν τὴν ἀνατροπὴν ὅλων τῶν νόμων τοῦ Κράτους, ποῦ εἶναι πλέον τὸ καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως; ποῦ εἶναι ἡ ἐντροπὴ τῆς Κυβερνήσεως; Ποῦ εἶναι ἡ φιλοπατρία τῆς Κυβερνήσεως; Ποῦ εἶναι ἡ φιλοτιμία τῶν κυρίων Ὑπουργῶν ὅταν ἄφησαν τοιοῦτον τύπον ἐλεύθερον; Ἀναγνώσατε, κύριοι, αὐτὰς τὰς ἡμέρας τὸν «Ριζοσπάστην» ἢ τὴν «Ἐλεύθερην Βουλγάραν»; (Γέλωτες) Ποίου εἴδους ψεῦδος, ποίου εἴδους κατηγορίαν, ποίου εἴδους σύμπραξις μετὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πατρίδος μας, ποίου εἴδους σύμπραξις μὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐξητάσθησαν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν δὲν ὑπῆρξεν ἐκ μέρους αὐτοῦ τοῦ τύπου; Ποῖα ἐπιχειρήματα τῶν Βουλγάρων καὶ τῶν Γιουγκοσλαύων δὲν τὰ ὑπεστήριξαν ὁ «Ριζοσπάστης» καὶ ἡ «Ἐλεύθερη Βουλγάρα»; Ποῦ ἦτο ἑπομένως ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἠνείχετο τοιοῦτον τύπον λέγουσα ὅτι τάχα εἶναι διὰ τοῦτο δημοκρατική; Ὄχι διότι σέβεται τοὺς νομοταγεῖς πολίτας, εἶναι δημοκρατικὴ διότι προστατεύει τοὺς δολοφόνους καὶ τοὺς προδότας δὲν εἶναι δημοκρατικὴ ἡ Κυβέρνησις αὐτή, ἀλλ’ εἶναι Κυβέρνησις τὴν ὁποίαν περιλαμβάνει καὶ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 72 τοῦ Ποινικοῦ Νόμου, ἄρθρον τὸ ὁποῖον ἀναγράφει τὴν περίπτωσιν τῆς συνεργασίας μετὰ τῶν δολοφόνων. Διότι συνεργοὶ εἶναι οἱ ἔχοντες καθῆκον ἐκ τοῦ νόμου νὰ συλλαμβάνουν καὶ νὰ τιμωροῦν τοὺς ἐγκληματίας καὶ μὴ πράττοντες τοῦτο. Πάντως ὅμως νὰ τίθεται ὑπ’ ὄψιν ὑμῶν καὶ πάντοτε νὰ μὴ παραμελῇ ἡ ὑμετέρα προσοχὴ νὰ ἐνθυμῆται ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον πρὸ ὀλίγου—δὲν ὁμιλῶ περὶ μιᾶς Κυβερνήσεως καὶ μόνης, ἀλλὰ περὶ ἁπασῶν τῶν Κυβερνήσεων ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1944 μέχρι καὶ τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως τῆς ἐθνικῆς τάχα συνεργασίας—τῆς ἀντεθνικῆς, ὡς ἔγγραφα, ἀσυναρτησίας. Εἶμαι ἐν πλήρει τάξει, κύριοι, ὑπὸ πᾶσαν ἔποψιν, διότι ἀνήκω ὁλοψύχως διαρκῶς — εἶναι δικαίωμά μου αὐτὸ — εἰς τὸ Λαϊκὸν Κόμμα. Τιμῶ καὶ σέβομαι καὶ ἐμπιστεύομαι τὸν ἀρχηγόν μου, ἀδιάφορον ἐὰν πρὸς στιγμὴν παρεξετράπη ἀναμφισβητήτως, συνεργασθεὶς μὲ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι τὸν ὑπονομεύουν. Ποῦ ἦτο ἡ νομιμότης, κύριοι, ὅταν τὸ Σύνταγμα λέγῃ ἐπίσης ρητῶς: Οἱ Ἕλληνες ἔχουν τὸ δικαίωμα τοῦ συνεταιρίζεσθαι τηροῦντες τοὺς νόμους τοῦ Κράτους· τηροῦν τοὺς νόμους τοῦ Κράτους οἱ συνεταιριζόμενοι ὑπὸ τὸ ἄτιμον ὄνομα ΕΠΟΝ; Τηροῦν τοὺς νόμους τοῦ Κράτους ἢ ὑπονομεύουν ὅλον τὸ Κράτος, ὅλην τὴν Πατρίδα μας; Ἡ ΕΠΟΝ —φοβοῦμαι μήπως προκαλέσω διαμαρτυρίας τινὰς—ἡ γνησία θυγάτηρ τῆς ΕΟΝ, διότι ἡ Αʹ παρανομία εἶναι θυγάτηρ κάποιας ἄλλης παρανομίας....

§9Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι τῆς ΕΟΝ ἔγιναν ἀξιωματοῦχοι τῆς ΕΠΟΝ. Ὁ Γεωργαλᾶς ἦτο ἀξιωματοῦχος τῆς ΕΟΝ, τώρα εἶναι Πρόεδρος τῆς

ΕΠΟΝ.

§10Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Βεβαίως, διότι καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δὲ πιστεύουν εἰς τὸν σοσιαλισμὸν εἰς τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ παραδεχθῶ ὅτι πιστεύουν καὶ οἱ λέγοντες ὅτι ἀποτελοῦν Κόμμα δημοκρατικὸν σοσιαλιστικόν. (Γέλωτες). Ἀποτελοῦμεν ὅλοι, κύριοι, κόμματα Ἑλληνικά. Ἐγὼ δὲν παραδέχομαι αὐτὰς τὰς ὀνομασίας, τὰς ὁποίας ἔχουν τὰ κόμματά μας. Ἀποτελοῦμεν Κόμματα Ἑλληνικὰ πατριωτικὰ καὶ ἕκαστον κόμμα ἔχει τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἀρχηγοῦ του. Ἐὰν τὸ ἐπιτρέπετε, κύριοι, ἐξελέγην βουλευτὴς τὸ 1930. Ἐκλήθην νὰ δηλώσω εἰς ποῖον κόμμα ἀνήκω. Ἐδήλωσα ὅτι ἀνήκω εἰς τὸ κόμμα τὸ Βενιζελικόν. Μοῦ ἀπήντησεν ἡ ὑπηρεσία τῆς Βουλῆς ὅτι τοιοῦτον κόμμα δὲν ὑπάρχει. Λέγω ὅτι ὑπάρχει δι’ ἐμὲ καὶ διὰ τὴν πραγματικότητα. Βενιζελικὸν εἶναι τὸ κόμμα τῶν Φιλελευθέρων, τὸ εἶχεν ὀνομάσει ὁ μακαρίτης Πὼπ εἰς μίαν στιγμὴν παιγνιώδη, διότι ὀνομαστὸς ἦτο διὰ τὴν λογιότητά του. Καὶ εἶπε μάλιστα ὅτι καὶ ὁ βαπτίσας κάποιον διακεκριμένον ἀείμνηστον δημοσιογράφον τὸν ὀνόμασεν Ἄδωνιν χωρὶς νὰ γνωρίζῃ ποίας δυσμορφίας ἄνθρωπος θὰ ἦτο. Βέβαια ἡ μορφὴ τοῦ ἀρχηγοῦ ἐκείνου ὑπερεδιπλασίασε τὴν Ἑλλάδα καὶ εἶναι καὶ τιμητικὸν καὶ σήμερον νὰ λέγῃ κανεὶς ὅτι ἀνήκει εἰς τὸ κόμμα τὸ Βενιζελικόν, θὰ προσέθετον καὶ εἰς τὸ Κόμμα τὸ Σοφουλικόν. Τὸ Κόμμα τὸ Βενιζελικὸν ὑπὸ τὸν ἀξιότιμον κ. Σοφοκλῆν Βενιζέλον τοῦ ὁποίου ἡ ἀρετὴ ἀντικρύζει θαρραλέως τὴν μεγαλοφυΐαν τὴν πατρικήν. Ὑπὸ τὸ Κόμμα τοῦ ἀρχηγοῦ μου τὸ Κόμμα τὸ Τσαλδαρικόν, μὲ ἀρχηγὸν ἄνδρα ἐνάρετον καὶ εὐθυτάτης πολιτικῆς γραμμῆς ἀπὸ τοῦ 1941, ἀφ’ ὅτου ἄλλοι πολιτικοὶ ἀκαίρως καὶ ὀλεθρίως ἐξήρχοντο τῆς εὐθείας γραμμῆς καὶ ἐδημιούργουν τὸ καρκίνωμα τοῦ πολιτειακοῦ ἕνεκα τοῦ ὁποίου εὑρισκόμεθα σήμερον ἐνώπιον σοβαρῶν κινδύνων. Ὑπ’ αὐτῶν, κύριοι τῶν πεποιθήσεων ὁρμῶμαι καὶ μὲ τὸ θάρρος ὄχι τοῦ κύρους τὸ ὁποῖον ἐπεκαλέσθη ὁ παλαιότατός μου φίλος, κ. Σοφούλης, ἀλλὰ μὲ τὸ θάρρος τῆς εἰλικρινοῦς καὶ τῆς φιλικῆς μου πρὸς αὐτὸν ἀγάπης, λέγω πρὸς αὐτὸν ὅτι εἶναι κρῖμα, κρῖμα μέγα διότι ἀνὴρ τῆς φιλοπατρίας του, τῶν ἐθνικῶν του ἀγώνων, τῆς προσωπικῆς του γενναιότητος καὶ τῆς ἀδιαμφισβητήτου εὐφυΐας του ἦλθε καὶ χθὲς ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου νὰ ὁμιλήσῃ περὶ τῆς δεξιᾶς καὶ μάλιστα περὶ ἄκρας δεξιᾶς καὶ ἄκρας ἀριστερᾶς δηλαδὴ καὶ ἐκεῖνος καὶ ὁ κ. Τσαλδάρης καὶ ὁ κ. Σοφ. Βενιζέλος καὶ ὁ κ. Γονατᾶς, εἶναι πολιτικοὶ ἡγέται, ἀλλ’ ἐπίσης τάχα πολιτικὸς ἡγέτης εἶναι καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς, ὁ κατάδικος καὶ ἀλήτης Ζαχαριάδης. Ὄχι, κύριε Ἀρχηγὲ τῶν Φιλελευθέρων, τῶν Σοφουλικῶν. Δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν πατρίδα μας ἄκρα δεξιὰ καὶ ἄκρα ἀριστερά. Δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ καταγόμενος ἀπὸ μικρὸν χωρίον τῆς Λακωνίας, ὑπερήφανος ὅτι εἶμαι σήμερον βιοπαλαιστής, δὲν εἶμαι τῆς ἄκρας δεξιᾶς καὶ δὲν εἶσθε σεῖς οὔτε Κέντρου, οὔτε ἄκρας ἀριστερᾶς, οὔτε μέσης ἀριστερᾶς, οὔτε παρακέντρου ἀριστερᾶς, οἱ ὁποῖοι ἐψηφίσατε, ἀπόντος ἐμοῦ, τὸ «ἰδιώνυμον» καὶ τὸ ἐψηφίσατε, διότι ὁ μέγας ἀείμνηστος ἀρχηγός σας εἶπεν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς, διότι ὁ ἐν Ἑλλάδι κομμουνισμὸς ἐπιδιώκει τὴν αὐτονόμησιν καὶ ἀπόσπασιν τῆς Μακεδονίας, εἶναι ξεκαθαρισμένο. Αὐτὴ ἦτο ἡ φράσις του αὐτολεξεί. Δὲν εἶναι λοιπὸν ἀριστερὰ ἢ ἄκρα ἀριστερά, εἶναι προδόται, εἶναι ἐγκληματίαι, οἱ δὲ Ἕλληνες, εἴμεθα Ἕλληνες. Ἔχομεν διαφορὰς τινας καὶ διὰ προσωπικὰς συμπαθείας καὶ διὰ λεπτομερείας προγραμματικὰς καὶ ἀκόμη ἕνεκα συμπτώσεως εἴμεθα διηρημένοι κατὰ κόμματα, ἀλλὰ πειθαρχοῦμεν εἰς τοὺς αὐτοὺς νόμους, ὑπακούομεν εἰς τὸ αὐτὸ πολίτευμα, ἔχομεν ἕνα ἀνώτατον ἄρχοντα τοῦ Κράτους καὶ ἰδίως ἔχομεν μίαν πατρίδα, τὴν πατρίδα μας, τὴν Ἑλλάδα μας, τὴν λατρευτήν μας πατρίδα. (Χειροκροτήματα). Βέβαια θὰ ἤμην ἄξιος φιλικῆς ἐπιτιμήσεως, αὐστηρᾶς ἐπιτιμήσεως καὶ ἕνεκα μικρᾶς τινος διαφορᾶς ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἡλικίαν, θὰ ἤμην ἄξιος ἐπιτιμήσεως νὰ τὸ εἴπω κατὰ κυριολεξίαν, ὅτι αὐτό, τὸ νὰ χωρίζωμεν τοὺς Ἕλληνας εἰς ἄκραν δεξιὰν καὶ ἄκραν ἀριστερὰν εἶναι προδοσία. Ἀλλὰ δὲν λέγω κυριολεκτῶν. Λέγω ὅμως ὅτι εἶναι δυνατὸν ἀπὸ ἕνα ξένον ὁ ὁποῖος ἤθελεν ἔλθει ἐδῶ καὶ γνωρίσει καλῶς τὴν πατρίδα μας, νὰ ἀκουσθῇ ἡ φράσις αὐτή, ὅτι μόνον προδότας λέγουν, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα ὑπάρχει ἄκρα δεξιὰ καὶ ἄκρα ἀριστερὰ καὶ κέντρον καὶ παράκεντρον καὶ ἀπόκεντρον. Ὑπάρχουν μόνον Ἕλληνες πιστοὶ εἰς τὴν πατρίδα. Διότι ὅταν κάμνωμεν τοιαύτας διακρίσεις, ἀναγινώσκομεν εἰς ἐφημερίδας τοῦ ἐξωτερικοῦ, ὅτι τάχα εἰς τὰ βουνὰ τῆς Ἑλλάδος τώρα μάχονται δημοκρατικοί, ἀγωνίζεται στρατὸς δημοκρατικός, ὑπὸ ἕνα Μάρκον, ὅστις ἔγραψεν ὁ ἴδιος ὅτι ἦτο καὶ λοῦστρος. Ἐξετίμησα ὅμως πολύ, ἰδιαζόντως, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπεν ὁ κ. Σοφούλης περὶ Ρωσίας, ὅτι εἶναι ἀδίκημα ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ὅτι ἡ μεγάλη Ρωσία, ἡ ἄλλοτε μεγάλη καὶ αὐτὴ προστάτις μας, ἡ ἁγία Ρωσία, ὡς τὴν ἐλέγομεν ἄλλοτε, ἔχει ἀδικήσει τὴν Πατρίδα μας. Ἀνήκω, κύριοι, εἰς τοὺς Ἕλληνας πολιτευομένους καὶ δημοσιογράφους καὶ ὅστις περισσότερον παντὸς ἄλλου ἔχει διατυπώσει τὸ παράπονον αὐτὸ τῆς Ἑλλάδος, τὴν πικρίαν αὐτὴν τῶν Ἑλλήνων. Διότι ἡ μεγάλη Ρωσία, διὰ τὸ πολίτευμα τῆς ὁποίας δὲν ἔχομεν δικαίωμα, καὶ θὰ εἴμεθα ἀνευλαβεῖς ἂν συζητήσωμεν, διότι κυβερνῆται τῆς μεγάλης ἄλλοτε προστάτιδός μας Ρωσίας ἀποστέλλουν ἐνταῦθα ἀντιπροσώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν σπεύδουν νὰ συναντήσουν ὅλους τοὺς Ἕλληνας, ὅλους τοὺς καλοὺς Ἕλληνας, ὅλους τοὺς τιμίους Ἕλληνας, τοὺς πιστοὺς εἰς τὴν πατρίδα καὶ τὴν ἱστορίαν των καὶ νὰ εἴπουν ὅτι ἡ πολιτική των δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐσφαλμένη, ἀλλ’ εἶναι καὶ δι’ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς Ρώσους ἐπιβλαβής. Αὐτὰ δι’ ὀλίγων λέξεων εἶπεν ὀρθότατα, πολιτικώτατα, ἑλληνικώτατα, πατριωτικώτατα ὁ κ. Σοφούλης καὶ πιστεύω ὅτι ἀνταποκρίνονται εἰς τὴν πεποίθησιν καὶ τὴν ψυχολογίαν ὅλων τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλά, προχωρῶν εἰς τὴν ὁμιλίαν του ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Σοφουλικοῦ Κόμματος, ἐπανῆλθεν εἰς τὴν πρότασίν του περὶ κατευνασμοῦ. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ὁ κ. Σοφούλης, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τοὺς βουλευτὰς τοῦ Κόμματός του, ἀποχωρεῖ). Μὲ πικραίνει ὅτι ἀπεχώρησε τῆς αἰθούσης ὁ κ. Σοφούλης, ἀλλὰ δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ μεταβάλω καὶ μίαν ἔστω λέξιν ἀπὸ ὅσα εἶπον. Κύριοι, ἐπανέρχεται ἡ πρότασις αὐτή, ἡ γνώμη αὐτή, περὶ κατευνασμοῦ, ἐνῷ μετ’ εὐγνωμοσύνης καὶ σεβασμοῦ ὁμιλοῦμεν περὶ τῆς μεγάλης καὶ ἐνδόξου Δημοκρατίας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς. Καὶ ἡ Δημοκρατία ἐκείνη τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ὑπέστη, κύριοι συνάδελφοι, τὸ μέγα σημερινὸν δυστύχημα τῆς Ἑλλάδος νὰ ἔχῃ ἀπὸ τοῦ 1860 μέχρι τοῦ 1865 ἐμφύλιον πόλεμον. Καὶ εἶχε Πρόεδρον ἕνα τῶν ἐνδοξοτέρων πολιτικῶν ἀνδρῶν τῆς Παγκοσμίου πολιτικῆς ἱστορίας, τὸν Ἀβραὰμ Λίνκολν. Ἐγένοντο, κύριοι συνάδελφοι, καὶ πρὸς τὸν Λίνκολν προτάσεις περὶ κατευνασμοῦ, ὅτι ἔπρεπε νὰ χαραχθῇ μία γραμμή, συνεννόησις, συμφιλίωσις, ὅπως λέγουν οἱ Ἕλληνες, κατευνασμοῦ, ὅπως λέγουν οἱ Σοφουλικοί. Καὶ ὁ Λίνκολν ἀπήντησεν αὐτολεξεί, εὐσταθῶς καὶ ἀταράχως, ὡς γράφει σπουδαῖος ἱστορικός: «Δὲν ὑπάρχει γραμμή, εἴτε εὐθεῖα, εἴτε καμπύλη, δυναμένη νὰ χρησιμεύσῃ ὡς μεθόριος διὰ τὴν περίπτωσιν χωρισμοῦ». Καὶ ἀπερρίφθη ἡ πρότασις τοῦ κατευνασμοῦ καὶ ἐξηκολούθησεν ὁ πόλεμος ἀμείλικτος, ἀδυσώπητος, ἀποφασιστικός, καὶ ἐνίκησεν ἡ Κυβέρνησις ἡ φιλόπατρις, ἡ ἐπιδιώκουσα τὴν ἕνωσιν τοῦ Κράτους. Καὶ ἀφοῦ ἐνίκησε, μόνον ἀφοῦ ἐνίκησεν, ὄχι διὰ προώρων ψηφισμάτων, ἀλλὰ διὰ μεταπολεμικῶν νόμων καὶ ἐφαρμογῶν, ἤσκησεν ἐπιείκειαν. Προηγουμένως οὔτε ἠκούετο ἡ λέξις «ἐπιείκεια», ἐξηκολούθησεν ὁ πόλεμος, καὶ τοιουτοτρόπως ἐδημιουργήθη τὸ μέγα Κράτος, τὸ ὁποῖον σήμερον σώζει καὶ προστατεύει τὰς ἐλευθερίας τῆς ἀνθρωπότητος. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἰδικόν μας καθῆκον. Καὶ βεβαίως ὁ Λίνκολν ἐδολοφονήθη ἀπὸ προδότην, ἀλλὰ ἔμεινεν ἔνδοξος εἰς τὴν Παγκόσμιον Ἱστορίαν. Ἔνδοξοι μένουν οἱ γενναῖοι ἄνδρες εἰς τὴν πολιτικήν, οἱ ἄνδρες οἱ ὁποῖοι ἀφήνουν νὰ τοὺς φύγει ὁ Ζαχαριάδης, οἱ ὁποῖοι δέχονται καὶ δίδουν τὰς χεῖρας των εἰς τὸν Σιάντον καὶ Παρτσαλίδην, οἱ ἄνδρες αὐτοί, δὲν εἶναι γενναῖοι, δὲν εἶναι ἀληθῶς πολιτικοί, δὲν θὰ δοξασθοῦν εἰς τὴν Ἱστορίαν καὶ εἶναι περιττὸν νὰ ἐκφράζωνται κατὰ διάφορον τρόπον. Θὰ παρεκάλουν μάλιστα τὴν Βουλήν, θὰ ἐζήτουν συγγνώμην ἀπὸ τὴν Βουλὴν καὶ μετὰ ταῦτα θὰ παρεκάλουν νὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ ἀπευθύνω ἓν ἐρώτημα. Ἐὰν ὁ ἀξιότιμος κ. Πρωθυπουργὸς συνέβαινε νὰ μὴ γράψῃ καὶ νὰ μὴ ἀναγνώσῃ ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, τὸ τετράδιον τὸ ὁποῖον ἀνέγνωσε, πιστεύει ὅτι θὰ συνέβαινε καμμία συμφορὰ εἰς τὴν Πατρίδα μας; Ἐν τούτοις, θεωρῶ ἐμαυτὸν ὑπόχρεων νὰ ἐξετάσω μερικὰ μέρη ἀπὸ τὸ ἀναγνωσθὲν αὐτὸ κείμενον. Βεβαίως πιστεύω καὶ ἐγώ, ὅτι δίκαιον ἦτο τὸ πένθος τοῦ Ἔθνους διὰ τὸν θάνατον τοῦ εὐγενοῦς καὶ φιλοπάτριδος Βασιλέως, Βασιλέως, ὁ ὁποῖος ἔφθασε προώρως εἰς τὸν θάνατον, διότι, ὡς εἶχον τὴν τιμὴν νὰ μοῦ ὁμολογήσῃ μίαν ἡμέραν, ὅταν ἐκεῖνος ἠγωνίζετο μετὰ πάσης αὐτοθυσίας διὰ νὰ ἀνατρέψῃ ἀντιρρήσεις καὶ νὰ ἀντικρύζῃ ἀχαριστίας κατὰ τῆς Πατρίδος μας, ἐδῶ ἐβυσσοδόμουν ἐναντίον του. Βεβαίως εἶχε δίκαιον ὁ κ. Πρωθυπουργός, ἐκδηλώσας ἐμπιστοσύνην καὶ πρὸς τὸν σημερινὸν Βασιλέα μας Παῦλον τὸν Αʹ τοῦ ὁποίου ἐγνώρισαν οἱ μετ’ Αὐτοῦ ὁμιλήσαντες τὴν ἐξαιρετικὴν πολυμάθειαν καὶ τὸ ζωηρότατον ἐνδιαφέρον ὑπὲρ τῆς Πατρίδος μας. Ἀλλὰ ἐπανέρχομαι, κύριοι, εἰς τὴν νομιμότητα, ἐπανέρχομαι εἰς τὴν πίστιν τὴν προσήκουσαν πρὸ τοῦ πολιτεύματος. Δὲν ἔπρεπεν ἡ Α. Μ. ὁ Βασιλεὺς νὰ ὁμιλήσῃ ἀπὸ τοῦ Ραδιοφώνου. Οἱ Βασιλεῖς δὲν εἶναι ρήτορες τῶν ὁδῶν καὶ τῶν πλατειῶν. Οἱ Βασιλεῖς εἶναι Ἀνώτατοι Ἄρχοντες τοῦ Κράτους, τηροῦν τὸ πολίτευμα ἀξιοπρεπῶς ἀπὸ ὕψους καὶ ἀπευθύνονται μόνον, ὑπὸ Πολίτευμα Κοινοβουλευτικόν, πρὸς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν. Ἐδῶ ἔπρεπε νὰ ἀκουσθῇ ὁ λόγος τοῦ Βασιλέως διὰ νὰ τηρηθῇ τὸ πολίτευμα, διὰ νὰ ὑψωθῇ καὶ ὁ Βασιλεύς, ἀλλὰ καὶ ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς Χώρας εἰς τὸ προσῆκον ὕψος του. Ἦτο καὶ αὐτὸ μία παρεκτροπὴ τῆς Κυβερνήσεως, διὰ τὴν ὁποίαν ζητῶ παρ’ αὐτῆς αὐστηρὰς εὐθύνας. Διότι ὁ Θρόνος ὁ Βασιλικός, ὁ σταθεροποιῶν τὸ πολίτευμα, ὁ συγκρατῶν τὴν νομιμότητα, ὁ θεμελιῶν τὸ Κράτος, πρέπει νὰ ἔχῃ μίαν αἴγλην, μίαν μυστηριώδη ὑπόστασιν διὰ νὰ ἐμπνέῃ ἕνα ὕπατον σεβασμόν. Ὄχι νὰ ὁμιλῇ ἀπὸ τῶν ραδιοφώνων καὶ αὔριον, ἴσως, ἀπὸ ἐξώστην τῶν δρόμων. Εἶναι, λοιπόν, παρεκτροπὴ τῆς Κυβερνήσεως, αὐστηρῶς καὶ αὐτὴ κριτέα, ὅπως ἐπίσης ἐπικρίνω τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἐδημοσιεύθη ἑνὸς κληρικοῦ, μία παραίτησις, κληρικοῦ περιφρονήσαντος, ὡς δύναμαι νὰ ἰσχυρισθῶ — δικαιοῦμαι νὰ τὸ ἰσχυρίζωμαι — περιφρονήσαντος τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἀπευθυνθέντος ἀπ’ εὐθείας πρὸς τὸν ἀνεύθυνον Βασιλέα καὶ παραιτουμένου. Ἔπρεπε εὐθὺς ἀμέσως νὰ δημοσιευθῇ εἰς ὅλας τὰς ἐφημερίδας ἀνακοινωθὲν τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἡ παραίτησις αὐτὴ νομίμως δὲν ὑπάρχει, ἀφοῦ ἀπηυθύνθη ἀπ’ εὐθείας πρὸς τὸν ἀνεύθυνον καὶ οὐχὶ πρὸς τὴν ὑπεύθυνον Κυβέρνησιν. Πρέπει νὰ ἐπανέλθωμεν ὅλοι αὐστηρῶς καὶ μετ’ ἀφοσιώσεως εἰς τὴν νομιμότητα, ἐπαναλαμβάνω δι’ ἑκατομμυριοστὴν φοράν. Ὀρθῶς, διὰ νὰ εἶναι ὡλοκληρωμένος ὁ λόγος, λέγω τοῦτο: Ὀρθῶς ὁ κ. Πρωθυπουργὸς δὲν παρέλειψε νὰ ἀναφέρῃ καὶ τὸ ὄνομα τῆς ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τοῦ πολέμου μεγάλης συμμάχου μας τῆς Ἀγγλίας, διατυπώσας τὴν εὐγνωμοσύνην τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν οἱ Ἕλληνες πρὸς τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν, τὸ Κράτος, εἰς τὸ ὁποῖον δὲν δύει ὁ ἥλιος. Διότι πρὸς ὅλας τὰς Ἀγγλικὰς κτήσεις ὀφείλομεν εὐγνωμοσύνην, εἰς μερικάς, μάλιστα ἰδιαζόντως καὶ ἐξαιρετικῶς. Ἀλλά, ὡς εἶπον καὶ προηγουμένως, δὲν εἶχεν οὐδεμίαν ἔννοιαν, οὐδεμίαν σαφήνειαν, οὐδεμίαν θετικότητα, οὐδεμίαν ἀναγκαίαν δικαιολογίαν, τὸ λεχθὲν ὑπὸ τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ δώσῃ ἀμνηστίαν εἰς ὅλα τὰ ἐγκλήματα τὰ ἄλλα, πλὴν τῶν ἐγκλημάτων κοινοῦ δικαίου. Καί, λοιπόν, κ. Πρωθυπουργέ, ἡ δολοφονία τῆς συζύγου ἑνὸς συναδέλφου μας ἦτο ἀδίκημα πολιτικόν; Αὐτὰ γράφει ὁ «Ριζοσπάστης» καὶ ἡ «Ἐλεύθερη Ἑλλάδα». Ἡ δολοφονία τῆς θυγατρὸς ἑνὸς ἄλλου συναδέλφου μας, εἶναι κοινὸν ἢ πολιτικόν; Καὶ ὅταν γίνωνται δολοφονίαι ὑπὸ τῶν συνωμοτῶν, πρὸς προδοσίαν, εἶναι ἐγκλήματα αὐτὰ τὰ ὁποῖα δύνασθε, δικαιοῦσθε κατὰ τὸ Σύνταγμα, δικαιοῦσθε κατὰ μίαν τινὰ ἀντίληψιν νομικὴν νὰ τὰ κηρύξετε ὑπὸ ἀμνηστίαν, δηλαδὴ ὑπὸ ἀνυπαρξίαν; Αὐτὸ εἶναι τὸ κατάντημα, κύριοι, ὅτι ἀπεμακρύνθημεν τῆς νομιμότητος καὶ παραγνωρίζομεν τὴν ἔννοιαν τῶν νόμων. Ἡ συμμορία αὐτή, ἡ ὁποία ὀνομάζεται ΕΑΜ–ΚΚΕ, δὲν ἔχει διαπράξει πολιτικὰ ἀδικήματα, ἔχει διαπράξει ἀδικήματα σύνθετα, ὑπονομεύει βαθέως τὸ Κράτος, ἀλλὰ ἐνεργεῖ τὴν προδοσίαν καὶ δι’ ἐγκλημάτων κοινῶν καὶ ἑπομένως διαπράττει ἐγκλήματα σύνθετα διὰ τὰ ὁποῖα ἀπαγορεύεται ἡ ἀμνηστία. Ἄλλο τὸ ζήτημα ἐὰν νικήσωμεν καὶ μετὰ τὴν νίκην, ἐπικρατοῦντος ἐντελῶς τοῦ Κράτους, μετὰ τὴν τιμωρίαν τῶν ἀρχηγῶν, διὰ τοὺς ὁποίους καὶ ἐξαιρετικὴ εἶναι ἡ διάταξις τοῦ ποινικοῦ νόμου, νὰ σκεφθῶμεν μετὰ ταῦτα, μόνον μετὰ ταῦτα, ἀπολύτως μόνον μετὰ ταῦτα, περὶ μέτρων ἐπιεικείας βαθμιαίως, διότι πῶς εἶναι δυνατόν, κύριε Πρωθυπουργέ, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μεταβάλετε, νὰ ἀλλοιώσητε τὴν ἀνθρωπίνην ψυχολογίαν; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συναντήσῃ ἀπαθῶς χωρικὸς Ἕλλην τὸν δολοφόνον τοῦ πατρός του, δύο ἀδελφῶν του, τῆς μητρὸς καὶ τῆς ἀδελφῆς του, ὅπως εἷς συμπολίτης μου, ὁ ὁποῖος μετέβη εἰς τὴν κηδείαν των καὶ εἶδε τοὺς μυελοὺς νὰ ἐκρέουν ἐκ τοῦ κρανίου των; Λοιπόν, θὰ δώσητε ἀμνηστίαν; Οὔτε μετὰ τὴν νίκην θὰ δώσητε ἀμνηστίαν. Θὰ δώσητε χάριν καὶ ἔπειτα καὶ ἄλλην χάριν καὶ παρακολουθοῦμεν καὶ βλέπομεν καὶ σκεπτόμεθα καὶ βαθμιαίως ἐνεργοῦμεν νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν ἡσυχίαν εἰς τὴν πατρίδα μας. Ἀλλὰ φοβοῦμαι, μήπως πικράνω καὶ τὸν εὐπρεπέστατον ἀληθῶς ἄνδρα, τὸν κ. Πρωθυπουργόν, ὅπως ἐπίκρανα καταφανῶς ἀδίκως, ὅπως ἰσχυρίζομαι, τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Σοφουλικοῦ Κόμματος, τὸν σεβαστὸν παλαιόν μου φίλον. Εἶναι θέματα, κύριε Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἑνὸς Κράτους εἰς τοιαύτας περιστάσεις, τὰ ὁποῖα δὲν γνωρίζουν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μελετήσουν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοήσουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀπησχόλησαν ἑαυτοὺς ἐπὶ δεκαετηρίδας εἰς τὴν μελέτην καὶ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τοιούτων θεμάτων, τοιούτων ὑποθέσεων. Εἶσθε σεβαστὸς ἀνὴρ εἰς τὴν πατρίδα σας, ἀλλά, ἐὰν δὲν πλανῶμαι, ὅταν τὸ πρῶτον σᾶς εἶπα ὅτι δὲν ἔχετε θέσιν ἐδῶ, δὲν τὸ ἠρνήθητε. Δὲν καταλογίζω ἐγώ, κύριοι, εὐθύνην, εἰς τὸν κ. Μάξιμον διὰ τοῦτο, ἐξαιρετικῶς, ἀποκλειστικῶς εἰς αὐτόν. Ἡ μεγαλυτέρα εὐθύνη ἀνήκει εἰς τὸν προσφιλέστατον καὶ ἀρχηγόν μου, ἡγέτην τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, εἰς τὸν ἐπίσης προσφιλῆ φίλον μου καὶ ἡγέτην τοῦ Κόμματος τῶν Βενιζελικῶν καὶ εἰς τὸν κ. Γονατᾶν ἀρκετά.

§11ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Πάρα κάτω δὲν ἔχει;

§12Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Νὰ ζητήσετε τὴν εὐθύνην ὑμεῖς, διότι καὶ ὑμεῖς, καθὼς καὶ ἐκεῖνοι, παραβαίνετε τὴν νομιμότητα. Λοιπόν, ἀπὸ τοὺς τρεῖς τοιούτους ἀληθῶς πολιτικοὺς ἡγέτας ἐγὼ ζητῶ, ἀπαιτῶ, εὐθύνην, διότι κατήρτισαν μίαν Κυβέρνησιν ἀσυνάρτητον, ἕνα συνονθύλευμα ἀλληλοϋπονομευόμενον καὶ ἀνίκανον νὰ ἔχῃ πνοήν, ὅπως εἶπεν ὀρθῶς ὁ κ. Μαρκεζίνης. Ποία εἶναι ἡ κατάστασις, κύριοι; Γράφουν αἱ ἐφημερίδες αἰσιοδόξως περὶ τῶν συγκρούσεων εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα. Ὑπάρχει κανεὶς ἐξ ἡμῶν, ὁ ὁποῖος ἀποβλέπει εἰς τὰ μέχρι τοῦδε ἀποτελέσματα μετὰ ἀπολύτου πεποιθήσεως, ὅτι ἐντὸς ὀλίγου παύει ὁ κίνδυνος διὰ τὴν πατρίδα μας;

§13ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Μάλιστα, κύριε Κουλουμβάκη.

§14Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ἀφοῦ σᾶς ζητήσω πρῶτα συγγνώμην, διαδηλῶ τὴν διαφωνίαν μου, διότι ἐὰν τὸ ζήτημα ἦτο Ἑλληνικόν, βέβαια, θὰ συνεφώνουν καὶ ἐγώ, ἀλλ’ ὡμολόγησε καὶ ὁ κ. Σοφούλης, ὅτι ὁ ἐμφύλιος αὐτὸς πόλεμος ἐνισχύεται καὶ διὰ χρημάτων καὶ διὰ διαταγῶν ἔξωθεν. Πῶς δύναμαι, λοιπόν, νὰ ἔχω πλήρη πεποίθησιν; Πῶς δύναμαι νὰ ἔχω πλήρη πεποίθησιν, ὅταν ὑπάρχουν καὶ πληροφορίαι περὶ τῶν ὁποίων, βεβαίως, δὲν δύναμαι νὰ συζητήσω δημοσίᾳ; Ποία εἶναι ἡ κατάστασις εἰς τὴν Πελοπόννησον; Κύριοι, ἀπὸ τὸν ἰδιαίτερον Δῆμον τῆς καταγωγῆς μου, ἔχω τὸ ἑξῆς τηλεγράφημα: ...«Λαὸς Δήμου Καρδαμύλης ἀνάστατος συντελεσθέντα γεγονότα ζητεῖ προστασίαν σας ἀποστέλλοντες ἱκανὴν δύναμιν Καρδαμύλην προστατεύσῃ τιμὴν ζωὴν καὶ περιουσίαν στὸπ Μὴ λαμβανομένων ἐνδεικνυομένων μέτρων λαὸς διατίθεται ἐγκαταλείψῃ ἑστίας του ἐν ἀπογνώσει δὲ ἴσως σημειωθοῦν γεγονότα ἀπάδοντα ὑπερήφανον ἑλληνικὴν ψυχήν του καθαπτόμενα ὑπόστασιν Κράτους καὶ ἀνθρωπισμοῦ στὸπ Ἀξιοῦμεν καὶ παρακαλοῦμεν εὐλαβῶς τοποθέτησιν ἱκανῆς δυνάμεως ὑποδιοίκησιν Καρδαμύλης δυναμένης ἀναλάβῃ ἐξελιχθησόμενα γεγονότα στὸπ Εὐελπιστοῦμεν ὅτι θέλομεν τύχει δεούσης προστασίας. Εὐπειθέστατοι ἐπιτροπὴ Δήμου Καρδαμύλης Κων. Πατριαρχέας τέως Νομάρχης Χρῖστος Μπεομπέας ἰατρὸς Γεώργ. Ἀνδρέου Συμβολαιογράφος Ι. Λιακέας βιομήχανος Π. Μπραβάκος ἔμπορος Σ. Φαληρέας ἔμπορος Ε. Παυλέας ἔμπορος Ν. Πετρουλέας κτηματίας Ι. Βυζηρέας ἔμπορος Χ. Ψαρέας βιομήχανος Ι. Χρονέας κτηματίας Δημ. Κλαμπατσέας κτηματίας». Εἶναι πρόσωπα ἄξια σεβασμοῦ καὶ ἐξαιρετικῆς ἐκτιμήσεως. Πρῶτος εἶναι ὁ κ. Κων)νος Πατριαρχέας, γνωστὸς εἰς ἀρκετοὺς ἐξ ὑμῶν, ὡς ὑποθέτω, ἐπὶ πολλὰς περιόδους Δήμαρχος καὶ ἐπὶ ἔτη Νομάρχης. Ἀνδρεῖος ἀξιωματικός, πολεμιστὴς ἀνώτερος ἀξιωματικός, τοῦ ὁποίου θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ μὴ εἴπω τὸ ὄνομα δι’ εὐνοήτους λόγους, τηλεγραφεῖ: «Παρακαλοῦν κατηγανακτημένοι Μανιᾶται ὑψώσητε φωνὴν ἐντονωτάτης διαμαρτυρίας διὰ ἐγκατάλειψιν ἐπιδειχθεῖσαν εἰς περίπτωσιν Ἐξωχωρίου καὶ ὀλιγωρίαν ὑπευθύνων ἀρχῶν ἀσφαλείας Καλαμῶν αἵτινες ἔφθασαν Ἐξωχώριον 12 ὥρας ἀφ’ ὅτου εἰδοποιήθησαν στὸπ Ἀξιοῦται διενέργεια αὐστηροτάτων ἀνακρίσεων πρὸς καταμερισμὸν τεραστίων εὐθυνῶν». Ἐξωχωρίου, τοῦ μεγαλυτέρου χωρίου τοῦ τέως Δήμου Καρδαμύλης, κωμοπόλεως αὐτόχρημα. Ὁ τηλεγραφῶν, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ἀνώτερος ἀξιωματικός, ἐν ἀποστρατεία, πολεμιστὴς ἀξιωματικὸς καὶ οἰκογενειάρχης ἐναρετώτατος.

§15ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἡ ἀπόστασις πόση εἶναι;

§16Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Εἶναι πέντε ὧρες. Κατ’ ἄλλας πληροφορίας, τὰς ὁποίας ἔχω, τὸ δωδεκάωρον εἶναι μέχρις ὅτου ἐκκινήσουν. Ξεύρετε, κύριοι, ποία εἶναι γενικώτερον ἡ κατάστασις. Ἔχω σημείωμα συγγενοῦς μου, διευθυντοῦ Ταμείου εἰς τὴν Ρούμελην, εἰς τὴν Στερεὰν Ἑλλάδα. Ἔχει εἰς τὸ ταμεῖον του μετρητὰ 150.000.000, ὑλικὸν 150.000.000 δραχμῶν, σύνολον 300.000.000. Εἰς τὸ ὑποκατάστημα τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης, εἶναι 300 ἑκατομμύρια. Ἑπομένως τὸ σύνολον ἀνέρχεται εἰς 600.000.000 δραχμῶν. Ἦλθε χθὲς εἰς τὴν οἰκίαν μου, εἶναι συγγενής μου, καὶ ἦλθε περίτρομος καὶ πανικόβλητος, διότι κινδυνεύουν αὐτὰ τὰ 600.000.000.

§17Π. ΜΟΥΤΖΟΥΡΙΔΗΣ. Ἐκτὸς τῆς ζωῆς του.

§18Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ἐκτὸς τῆς ζωῆς του, τῆς συζύγου του, καλῆς γυναικός, καὶ δύο νηπίων τέκνων του. Ὁ κ. Τουρκοβασίλης χθές, εἰς τὴν ὡραίαν πολιτικήν του ἀγόρευσιν, εἶπε πρὸς ἡμᾶς εἰς ἀριθμὸν ἀκαταμέτρητα ἐγκλήματα κατὰ πολιτῶν. Ὁ ἀναμφισβητήτως γενναῖος ἀνὴρ καὶ εὐφυὴς ἄνθρωπος, ὁ ἀξιότιμος τῆς Δημοσίας Τάξεως Ὑπουργός, ἐπεκαλέσθη χθὲς τὴν βοήθειαν ὅλων μας. Ὄχι μόνον τῶν βουλευτῶν, ἀλλὰ ὅλων τῶν Ἑλλήνων. Ὀρθῶς, ὀρθῶς, ἀλλὰ μὲ ποῖον θάρρος; Μὲ ποίας ἐγγυήσεις; Μὲ ποίαν κατάστασιν; Μὲ ποίαν διάκρισιν μεταξὺ ἐθνικοφρόνων καὶ προδοτῶν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως γίνεται ἡ ἐπίκλησις αὐτή; Αἱ φυλακαὶ εἶναι γεμᾶται ἀπὸ συκοφαντηθέντας ἐθνικόφρονας πολίτας, ἀπὸ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν παρέβησαν τὸν Ποινικὸν Νόμον, διότι ὁ Ποινικὸς Νόμος εἰς τὸ ἄρθρον, νομίζω, 99 λέγει ρητῶς ὅτι, ὅταν τὸ Κράτος δὲν δύναται νὰ σᾶς προστατεύσῃ, ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ ἀμυνθῆτε. Τῶν ἀνθρώπων, λοιπόν, οἱ ὁποῖοι ὡπλίσθησαν διὰ νὰ ἀμυνθοῦν εὐλογώτατα, ὄχι εὐλόγως, εὐλογώτατα, ὑπάρχει ἄμυνα ἢ δὲν ὑπάρχει; Ἰσχύει ὁ νόμος περὶ ἀμύνης ἢ δὲν ἰσχύει; Ἔπραξαν ὀρθῶς; Δὲν ἠξεύρω ποία ἐξουσία, διότι καὶ περὶ τούτου ἐπικρατεῖ σύγχυσις. Ἀγνοοῦμεν ποία εἶναι ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία. Εἶναι ἡ Κυβέρνησις; Εἶναι ἡ Ἐπιτροπή; Εἶναι τὸ σύνολον τῆς Βουλῆς; Ὅλα τὰ κατεστρέψαμεν, τὰ διεστρεβλώσαμεν, τὰ κατεπατήσαμεν, ποία ἐξουσία ἔκαμεν αὐτὸν τὸν νόμον νὰ ἐπιβάλλεται ποινὴ ἐγκληματικὴ πολλῶν ἐτῶν, δι’ ἁπλῆν ὀπλοφορίαν. Ποῖος νόμος, ὁπωσδήποτε ἐπιβαλλόμενος, ἔστω καὶ ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας Νομοθετικῆς Ἐξουσίας ἔχει λογικὴν καὶ δικαιολογημένως τιμωρεῖ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἐθνικόφρονας πολίτας, εὑρισκομένους ἐνώπιον ἐσχάτου κινδύνου καὶ ἀμυνομένους ἑπομένως νομιμώτατα; Ποία εἶναι ἕνεκα ὅλης αὐτῆς τῆς παρανομίας, ὅλης αὐτῆς τῆς ἀσυναρτησίας, κύριοι συνάδελφοι, ποία εἶναι καὶ γενικώτερον ἀπέναντι τοῦ ἄλλου κόσμου ἡ κατάστασίς μας; Ἀνέγνων σήμερον, κύριοι, μίαν ἐφημερίδα καὶ εἶδον, καὶ ταύτην τὴν εἴδησιν: «Τηλεγραφοῦν πρὸς τὴν Ε.Ρ.Ε.Π. — καὶ νομίζω ὅτι εἶναι τὸ ἐργατικὸν κόμμα τοῦ συναδέλφου κ. Μακρῆ — ὅτι ἀνεχώρησεν ἐκ Λονδίνου δι’ Ἀθήνας, ὁ Γενικὸς Γραμματεὺς τῶν Ἀγγλικῶν συνδικάτων» (φόβος καὶ τρόμος Θεοῦ! (γέλωτες) — «κ. Γιοῦσον, ὡς ἀντιπρόσωπος τῆς Π.Σ.Ο. πρὸς ρύθμισιν τοῦ Ἑλληνικοῦ συνδικαλιστικοῦ ζητήματος». Ὥστε, δὲν εἴμεθα ἀνεξάρτητον Κράτος; Πῶς ὁ Γιοῦσον, πῶς ὁ Ζουώ, πῶς ὁ Μπράϊντ — δὲν ξεύρω ἐὰν προφέρω καλῶς τὸ ὄνομα — ἔρχονται ἐδῶ νὰ ἀσκήσουν ἐξουσίαν; Ὁ Ζουώ, ἐργατοπατὴρ Γάλλος, ὁ ὁποῖος ὅμως εἶναι καὶ σύμβουλος τῆς Γαλλικῆς Τραπέζης. Ἔρχονται ἐδῶ — μὲ ποίαν ἐξουσίαν; — καὶ καταλύουν τὴν ἀνεξαρτησίαν μας;

§19Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Κύριε βουλευτά, καὶ ἄλλοτε ἔλαβον ἀφορμὴν σχετικῶς καὶ εἶχον παρέμβει ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. Ἠθέλησα καὶ εἰς ἄλλο σημεῖον τῆς ὁμιλίας σας νὰ παρέμβω, καὶ θὰ τὸ κάμω εὐθὺς ὡς τελειώσετε. Ἀλλὰ δι’ αὐτὸ τὸ θέμα, ἔχω νὰ εἴπω τὰ ἑξῆς: Ὡς εἶναι γνωστὸν εἰς ὑμᾶς καὶ εἰς τὴν Βουλὴν τὰ ζητήματα τοῦ συνδικαλισμοῦ ἔχουν γενικωτέραν μορφήν, καὶ αἱ τοιαῦται ἐπαφαὶ μεταξὺ τῶν συνδικαλιστῶν ἀντιπροσώπων δὲν εἶναι ζητήματα ἐπεμβάσεως ἢ μὴ ἐπεμβάσεως εἰς ἀλλότρια, οὔτε καὶ ἐπεμβάσεως ἢ μὴ ἐπεμβάσεως διὰ τὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος αὐτοῦ ἀπὸ τὰ Κράτη. Πρόκειται ἁπλῶς περὶ συναντήσεων μεταξὺ τῶν συνδικαλιστικῶν στοιχείων.

§20Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Λυποῦμαι πικρότατα, ἀλλὰ δὲν πείθομαι ἀπὸ τὸν φίλτατον ἀρχηγόν, ὅτι ὀρθῶς ἔχει τὸ πρᾶγμα, τοιουτοτρόπως διατυπούμενον. Διότι ἔρχεται ἄγνωστος εἰς τὴν Ἑλλάδα ἄνθρωπος νὰ ρυθμίσῃ τὸ ζήτημα τὸ συνεταιριστικόν, ὡς τὸ ὀνομάζω ἐγὼ κατὰ τὴν φρασεολογίαν τοῦ Συντάγματός μας, τὸ ὁποῖον ρυθμίζεται ἀπὸ τοὺς Ἑλληνικοὺς νόμους καὶ ὅταν ρυθμίζεται ἀπὸ τοὺς Ἑλληνικοὺς νόμους, εἶναι ζήτημα Ἑλληνικόν, ἀποκλειστικῶς Ἑλληνικόν, καὶ δὲν ἔχει τοιοῦτον δικαίωμα κανεὶς ἀπολύτως, οἱοσδήποτε, ἐκκινῶν εἴτε ἀπὸ τὴν Ἀγγλίαν, εἴτε ἀπὸ τὴν Γαλλίαν, εἴτε καὶ ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν. Εἴμεθα Κράτος ἀνεξάρτητον, ἔχομεν τὴν νομοθεσίαν μας καὶ ἐφαρμόζομεν αὐτήν. Διότι χθὲς τὴν ἑσπέραν ἀνέγνωσαν καὶ εἰς ἐμὲ καὶ εἰς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῆς Δημοσίας Τάξεως εἴδησιν δημοσιευομένην εἰς τὴν μεγίστην ἐφημερίδα τοῦ κόσμου, τοὺς «Τάϊμς τῆς Νέας Ὑόρκης», κατὰ τὴν ὁποίαν γίνεται σκέψις καὶ ἐνέργεια, ἡ πεποίθησίς μου εἶναι ὅτι δὲν θὰ ἐπιτύχῃ, ἀλλ’ ἐν τούτοις ἀναγράφονται τοιαῦται εἰδήσεις εἰς τόσον σπουδαίαν ἐφημερίδα, ὅτι πρόκειται νὰ ἔλθῃ ἐδῶ διὰ νὰ ἐπιβλέψῃ, νὰ ἐποπτεύσῃ, νὰ γνωμοδοτήσῃ, ἴσως καὶ νὰ ἐπιβάλῃ γνώμας περὶ τῆς ἐν Ἑλλάδι διοικήσεως, κάποιος φραγκολεβαντῖνος ἀριστερωτάτων φρονημάτων, διότι κατὰ πᾶσαν πιθανότητα εὑρίσκεται εἰς ἐπικοινωνίαν, λέγω ἐγώ, μὲ τὸν Πιστολάκην, τὸν Μιχαλόπουλον, τὸν Βλαβιανόν, τὴν δεσποινίδα Κιτσίκη, καὶ ἀγνοῶ ποῖα ἄλλα τοιαῦτα προδοτικὰ καθάρματα, κάποιος εἶπε καὶ τὸ λέγω καὶ ἐγώ.

§21ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ποῖος εἶναι αὐτός;

§22Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Ντὴν Ἀλφόνς, κάποιος Ἀλφόνσος θὰ εἶναι, ὅπως ἦτο κάποιος Κερεστετζόγλου, ὑπάλληλος μεγάλης Πρεσβείας ἐν Ἀθήναις, τὸν ὁποῖον συνέλαβον εἰς πολυάριθμον ἀκροατήριον, τὸ ὁποῖον εἶχε συγκροτήσει εἰς τὰ Λουτρὰ Αἰδηψοῦ, νὰ ἀγορεύῃ ὑπὲρ τοῦ Σοφιανοπούλου, τὸν ὁποῖον ἔπρεπε νὰ ὑπακούσῃ ἡ Ἑλλάς, διὰ νὰ σωθῇ. Τί νὰ κάμω; Ἐσκέφθην νὰ κάμω κάτι παρὰ τὴν ἡλικίαν μου, ἀλλ’ ἐσεβάσθην τὴν Πρεσβείαν τῆς μεγάλης συμμάχου δυνάμεως. Κύριοι, βέβαια, ἡ κατάστασις εἰς τὴν Πελοπόννησον δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει τόσον πρὸς τὸ παρόν, ὅσον ἡ κατάστασις εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα. Δὲν ἀδικῶ τὴν Κυβέρνησιν, ἐὰν μὲ περισσοτέραν προσοχὴν καὶ φροντίδα ἀσχολῆται νὰ καταστείλῃ τὴν προδοσίαν πρῶτον εἰς τὴν Βόρειον Ἑλλάδα, καὶ κατόπιν νὰ πράξῃ τὸ καθῆκον της εἰς τὴν Πελοπόννησον. Συμφωνῶ εἰς μίαν τοιαύτην ἀντίληψιν, ἀλλὰ εἶναι εὔκολον καὶ εἰς τὴν Πελοπόννησον νὰ ληφθοῦν τὰ προσήκοντα μέτρα. Εἶπεν ὁ ἀξιότιμος Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως, ἀναμφιβόλως γενναῖος ἀνήρ, ὅπως εἶπον καὶ ἐπαναλαμβάνω, καὶ εὐφυέστατος ἄνθρωπος, ὅτι μόλις πρὸ ἓξ ἡμερῶν ἀνέλαβε τὴν εὐθύνην νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ εἰρήνη, ἡ τάξις, ἡ ἡσυχία εἰς τὴν Πελοπόννησον. Γνωρίζει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως τὴν διαφωνίαν μου, ὅτι ἔπρεπε νὰ παραιτηθῇ, ὡς γενναῖος ἀνήρ, τὴν ἑπομένην τῆς ὁρκωμοσίας του ὡς Ὑπουργοῦ, ὅταν δὲν ἐδόθησαν εἰς αὐτὸν ὅλα τὰ μέσα, ὅλαι αἱ εὐκολίαι νὰ ἐκτελέσῃ τὸ καθῆκον του ὡς γενναῖος καὶ πεπειραμένος στρατιωτικός. Πρὸ ἕξ ἡμερῶν, ἴσως καὶ τότε αὐτὸ θὰ ἦτο προτιμότερον, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξακολουθῶ νὰ ἔχω πρὸς αὐτὸν ἐμπιστοσύνην, πιστεύω ὅτι θὰ ἐκτελέσῃ καλῶς τὸ καθῆκον του, ἂς ἀκούσῃ ὅμως καὶ ἡμᾶς. Χρειάζεται κάποιος στρατιωτικὸς νὰ μεταβῇ πάραυτα ἀρχηγὸς εἰς τὴν Πελοπόννησον. Ὁ κ. Τουρκοβασίλης ὡμίλησε περὶ τοῦ συνταγματάρχου ἢ ὑποστρατήγου κ. Κάβουρα. Μοῦ ἐμπνέει ἐμπιστοσύνην, διότι καὶ ἐγὼ Πελοποννήσιος εἶμαι τὴν καταγωγήν, ἀλλ’ ἐπίσης μοῦ ἐμπνέει ἐμπιστοσύνην ὁ συνταγματάρχης, ὁ ὁποῖος ἐπροστάτευσε διὰ τῆς ἀνδρείας του τὴν Δυτικὴν Πελοπόννησον, ὁ κ. Κουρκουλᾶκος. (Χειροκροτήματα). Δὲν θὰ ἐδυσκολευόμην, κύριοι βουλευταί, ὁμιλῶν περὶ πατρίδος, παραμερίζων ἀντιπαθείας τινὰς καὶ ὑπερβολὰς ἀκόμη μερικάς, δὲν θὰ ἐδυσκολευόμην νὰ εἴπω, ὅτι μοῦ ἐμπνέει ἐμπιστοσύνην ὁ ἡρωϊκὸς ὑποστράτηγος Ντερτιλῆς. Ἀλλ’ ὑπὲρ πάντα ταῦτα πρέπει νὰ ὑπάρξῃ Κυβέρνησις, Κυβέρνησις κατὰ πᾶν τὸ δυνατὸν ὁμοιογενής, Κυβέρνησις ὁμοφρονοῦσα, Κυβέρνησις μὴ κομματιζομένη, μὴ ἀπασχολουμένη εἰς τὸ νὰ ἀπαγγέλλῃ διὰ κάποιου ἐκ τῶν μελῶν της λόγους, διότι τάχα οἱ λόγοι εἴτε ἐδῶ εἴτε ἐκεῖ, εἴτε εἰς τὸ Γύθειον, ὅπου οἱ Μανιᾶται παρέβησαν τὰ ἔθιμά των καὶ ἐξετράπησαν εἰς ἀποδοκιμασίας, δὲν εἶναι Κυβέρνησις τοιουτοτρόπως κατηρτισμένη. Ὁ κ. Τσαλδάρης, ὁ κ. Βενιζέλος, ὁ κ. Γονατᾶς, πρέπει νὰ σκεφθοῦν καλῶς, ἐντατικῶς πῶς θὰ σώσουν τὴν πατρίδα των. Ἡ εὐθύνη τῶν τριῶν τούτων πολιτικῶν ἀνδρῶν εἶναι τεραστία, κύριοι. Ἀπὸ αὐτοὺς ἐγὼ ζητῶ εὐθύνην καὶ μόνον. Ἀλλ’ ὁμιλοῦμεν, κύριοι, περὶ εὐθυνῶν ἱστορικῶν, οὐχὶ περὶ εὐθυνῶν ποινικῶν καὶ ἑπομένως ἡ εὐθύνη δὲν ἀνήκει μόνον εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἀνήκει καὶ εἰς ἡμᾶς. Δὲν μὲ ἱκανοποιεῖ, κύριοι, ὅτι πολλάκις εἶχον τὴν τιμὴν πολλοὶ ἐξ ὑμῶν νὰ μοῦ εἴπουν κατ’ ἰδίαν, εἶχες δίκαιον, καλὰ τὰ εἶπες, ἐπειδὴ φωνάζεις νὰ συλληφθοῦν οἱ ἀρχηγοί, ἀλλὰ ποῖος σὲ ἀκούει; Νὰ μὲ ἀκούσετε σεῖς καὶ νὰ ἐκτελέσωμεν τὸ καθῆκον μας, ὄχι μόνον ἐγώ, ἀλλὰ πολλοὶ ἀπὸ σᾶς νὰ εἴπουν ὅτι δὲν εἶναι κατηρτισμένη ἡ Κυβέρνησις, νὰ συνεννοηθοῦν οἱ τρεῖς αὐτοὶ πολιτικοὶ ἄνδρες, ὁ κ. Τσαλδάρης, ὁ κ. Βενιζέλος, ὁ κ. Γονατᾶς, καὶ νὰ ἀπαρτίσουν μίαν Κυβέρνησιν, ἕνεκα τῆς ὁποίας θὰ ἐμπνευσθῇ εἰς τὸ Ἔθνος ἐμπιστοσύνη καὶ πεποίθησις καὶ τότε θὰ δικαιοῦται καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως νὰ ζητῇ ἀπὸ ὅλους μας νὰ ἐκτελέσωμεν τὸ καθῆκον μας, διότι θὰ ἔχωμεν ἐμπιστοσύνην πρὸς τὴν Κυβέρνησιν.

§23Δ. ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ. Μὲ ὅλον τὸν σεβασμόν, ποὺ σᾶς ἔχω, νομίζω ὅτι πρέπει νὰ σᾶς πληροφορήσω ὅτι ἐνεγράφην καὶ ἐγὼ, ὡς νέος βουλευτής, εἰς τὸν κατάλογον τῶν ρητόρων. Δοθέντος ὅμως ὅτι ἀπὸ διώρου ὁμιλεῖτε, νομίζω ὅτι δὲν θὰ μᾶς δοθῇ ἡ εὐκαιρία ἀκριβῶς νὰ πραγματοποιήσωμεν τὴν ἐπιθυμίαν σας νὰ ὁμιλήσωμεν.

§24Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Σέβομαι τὴν γνώμην σας, καὶ θὰ προσπαθήσω νὰ τελειώσω, ὅσον τὸ δυνατὸν συντομώτερον. Ἐὰν, μάλιστα, νέοι βουλευταὶ ὁμιλήσουν καλύτερον ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς πρεσβυτέρους, καὶ μᾶς ἀποδείξουν ὅτι δύναται ἡ Πατρὶς νὰ στηριχθῇ εἰς αὐτούς, ἡμεῖς θὰ αἰσθανθῶμεν ὑπερηφάνειαν καὶ θὰ εἴπωμεν ὅτι κάτι καλὸν ἐπράξαμεν καὶ ἡμεῖς, διὰ νὰ ὑπάρξουν νέοι βουλευταὶ ἀξίας, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ εἶναι προϊόντα ἰδικά μας. Ἡ ἀπελπισία θὰ καταλάβῃ τὴν ψυχὴν καὶ ἀπελπισία καταλαμβάνει ἐμὲ τοὐλάχιστον βαθύτατα, ὅταν δὲν βλέπω νέους βουλευτάς, οἱ ὁποῖοι νὰ ἀγωνίζωνται ὅπως ἠγωνιζόμεθα ἡμεῖς, νέοι βουλευταί, ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1909 εἰς τὴν αἴθουσαν τῆς Βουλῆς. Μοῦ ἐδόθη μία σημείωσις, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἀπεχώρησαν οἱ κύριοι Σοφουλικοὶ βουλευταί, διότι ἐξήγησαν ἀδικαιολογήτως, κατὰ διάφορον τρόπον, παρ’ ὅτι ἐγὼ ὁ ἴδιος ἐξήγησα, τὴν φράσιν μου περὶ προδοσίας. Διότι ἐγὼ εἶπον ρητῶς, ὅτι δὲν ὁμιλῶ περὶ προδοσίας, ἐν κυριολεξίᾳ, δὲν κυριολεκτῶ, ἀλλὰ ἔχω φόβους ὅτι ξένοι, ἀκούοντες τὴν φράσιν αὐτὴν περὶ δεξιᾶς ἢ ἀριστερᾶς, ἐλθόντες δὲ ἐνταῦθα καὶ πεισθέντες ὅτι δὲν ὑπάρχουν δεξιοὶ καὶ ἀριστεροί, θὰ εἴπουν τὴν λέξιν αὐτὴν καὶ μάλιστα ἔχω αἰτίαν νὰ εἴπω τοῦτο: Ὅταν κατὰ τὸ κίνημα τοῦ Δεκεμβρίου εἶχεν ἔλθει ἐδῶ ὁ Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ, ὁ μέγας καὶ ἐνδοξότατος νικητὴς τοῦ παγκοσμίου πολέμου, εἶχον τὴν τιμὴν νὰ ἀπευθύνω πρὸς αὐτὸν μίαν ἔκκλησιν καὶ νὰ εἴπω πρὸς αὐτόν: Κύριε Πρόεδρε, εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει καπιταλισμός, οὔτε προλεταριᾶτον, οὔτε δεξιοί, οὔτε ἀριστεροί, οὔτε κέντρον, ὑπάρχουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν οἱ Ἕλληνες ἀστοί, οἱ πιστοὶ εἰς τὴν ἱστορικήν των παράδοσιν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ μία ὁμὰς προδοτῶν, δολοφόνων, ληστῶν. Καὶ ἔχω μάλιστα τὴν ὑπερηφάνειαν, ὅτι ὅταν ὁ κ. Τσῶρτσιλ, μετά τινας ἡμέρας ἔλεγεν ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς τῶν Κοινοτήτων, ὅτι οἱ ἐδῶ προδόται δὲν εἶναι πολιτικὸν κόμμα, ἀλλὰ εἶναι ὁμὰς Γκάγκστερς, ὅτι τὸ ἔλαβεν ἀπὸ τὴν ἐπιστολήν μου, ἀπὸ τὴν ἔκθεσίν μου. Τὸ πιστεύω αὐτό, διότι ἔχω εἰς τὸ γραφεῖον μου μακράν του ἀπάντησιν, ἡ ὁποία μὲ δικαιολογεῖ. Πῶς εἶναι δυνατὸν ἐγὼ νὰ εἴπω περὶ τοῦ κ. Σοφούλη, τοῦ ὁποίου γνωρίζω ὑπὲρ πάντα ἄλλον τοὺς ἡρωϊκοὺς ἀγῶνας, τοῦ ὁποίου γνωρίζω τὸν χαρακτῆρα, τοῦ ὁποίου γνωρίζω τὴν ἐθνικὴν ψυχήν, νὰ εἴπω ὅτι εἶναι κυριολεκτικῶς προδότης; Ἀλλὰ βεβαίως εἶπον ὅτι διαπράττει σφάλμα, καὶ εἰς τὴν πολιτικὴν τὸ σφάλμα εἶναι, εἶπεν ὁ Ταλεϋράνδος, χειρότερον τοῦ ἐγκλήματος. Βέβαια σφάλλει, ὅταν λέγῃ ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα ὑπάρχει δεξιὰ καὶ ἀριστερά, ἀλλὰ δὲν εἶπον ὅτι διέπραξε προδοσίαν, διέπραξε σφάλμα, καὶ ἑπομένως νομίζω ὅτι ἀδικαιολογήτως ἀπεχώρησε πρῶτος ἐκεῖνος καὶ μετὰ ταῦτα τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων. Διάφορον ἐξήγησιν ἀρνοῦμαι νὰ δώσω.

§25Ν. ΑΒΡΑΑΜ. Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ, θὰ σᾶς δώσω μίαν πληροφορίαν. Αὐτὸς ὁ διαχωρισμὸς περὶ ἄκρας δεξιᾶς, περὶ δεξιᾶς, περὶ κέντρου, περὶ ἀριστερᾶς καὶ περὶ ἄκρας ἀριστερᾶς, ἐδημιουργήθη κατὰ τὸ κίνημα τοῦ Δεκεμβρίου. Εἰς ἀνακοινώσεις, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν εἰς τὸν τύπον τὸν ἐξωτερικόν, ὁ σημερινὸς Πρωθυπουργὸς τῆς Ἀγγλίας κ. Ἄτλυ, ὁμιλήσας μετὰ τὸν τότε Πρωθυπουργὸν κ. Τσῶρτσιλ εἰς τὰς 18.1.1945 εἰς τὴν Βουλὴν τῶν Κοινοτήτων, εἶπε τὰ ἑξῆς: Δὲν συμμερίζομαι τὴν μέθοδον τῆς διαιρέσεως τῶν λαῶν τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ ὁμιλῶ εἰδικώτερον περὶ τῶν Ἑλλήνων. Δὲν ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἑλλάδα κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα συνηγοροῦν τοιούτους διαχωρισμούς. Οἱ Ἕλληνες ἐν τῷ συνόλῳ εἶναι πατριῶται, οἱ ὁποῖοι προσέφερον ἐξαιρετικὰς ὑπηρεσίας εἰς τὴν συμμαχικὴν νίκην, ἐν τῇ μεγίστῃ πλειοψηφίᾳ των. Καὶ οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔκαμον τὴν στάσιν τοῦ Δεκεμβρίου, ἀποτελοῦν ἐσχάτην μειοψηφίαν, ἡ ὁποία ἐπεδίωκε διὰ τῆς βίας, νὰ καταλάβῃ τὴν ἀρχὴν καὶ αὐτὸ δὲν θὰ τὸ ἐπιτρέψωμεν ἡμεῖς, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον ἡμεῖς τοὺς ἐδώσαμεν ὅπλα.

§26Ε. ΚΟΥΛΟΥΜΒΑΚΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔφθασα εἰς τὸ τέλος τοῦ λόγου μου, καὶ εὐχαριστῶ ὑμᾶς διὰ τὴν ὑπομονὴν μὲ τὴν ὁποίαν μὲ ἠκούσατε. Νομίζω ὅμως, ὅτι μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ διατυπώσω συμπεράσματά τινα. Ἡ ἀπομάκρυνσίς μας ἀπὸ τὴν νομιμότητα, μᾶς παρέσυρε νὰ δώσωμεν κακὸν χαρακτῆρα, ἄλλον χαρακτῆρα εἰς τὸ Σῶμα. Ἡ Βουλή μας ἀποτελεῖ Συντακτικὴν Συνέλευσιν, καὶ ἡ Βουλή μας ἔπρεπε νὰ ἀποκαταστήσῃ τὴν νομιμότητα, ἀκυρώνουσα ὅλους τοὺς νόμους, ἀκυρώνουσα ὅλας τὰς Συντακτικὰς Πράξεις ἀπὸ τῆς 4ης Αὐγούστου τοῦ 1936 μέχρι τῆς 31ης Μαρτίου τοῦ 1946 καὶ μία ἐπιτροπή, ὅπως εἶπον ἄλλοτε, νὰ νομιμοποιήσῃ τοὺς νόμους, οἱ ὁποῖοι δύνανται νὰ ἔχουν εἱρμὸν καὶ μάλιστα τὰς διατάξεις ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι ἐδημιούργησαν πραγματικότητας ἀναποτρέπτους, καὶ τοιουτοτρόπως, νὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν νομιμότητα, νὰ μὴ κατακερματίζωμεν τὴν νομοθετικὴν ἐξουσίαν ὡς κατήρτισεν αὐτὴν ὁ κυρίαρχος Ἑλληνικὸς λαός, διότι ἔχομεν καταντήσει ἀντὶ τοῦ κυριάρχου λαοῦ, μερικοὶ βιαστικοὶ συνάδελφοι, εἰς ἐξουσιοδοτικάς, ὅπως ὠνομάσθησαν, Ἐπιτροπάς, νὰ ἀξιοῦν καὶ Πολίτευμα καὶ Σύνταγμα νὰ καταρτίζουν αὐτοί, ἀπὸ τοῦ πρώτου μέχρι τοῦ τελευταίου ἄρθρου καὶ τοὺς νόμους νὰ καταρτίζουν αὐτοί, ἀπὸ τῆς πρώτης μέχρι τῆς τελευταίας διατάξεως. Καὶ ἀληθῶς ἀπεμακρύνθημεν καὶ ἀπὸ τὴν Δημοκρατίαν. Ἐδημιουργήσαμεν ἐσχάτως θεσμὸν ἀντιδημοκρατικόν, θεσμὸν τυραννικόν, θεσμὸν ξένον πρὸς τὴν λαϊκὴν κυριαρχίαν ξένον πρὸς τὴν ἀλληλεγγύην μεταξὺ Βουλῆς καὶ Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία εἶναι ἡ κυρία εἰκὼν τοῦ καλῶς ἐπονομαζομένου Κοινοβουλευτισμοῦ. Ὁ θεσμὸς, κύριοι, τοῦ Πολιτικοῦ Συμβουλίου, εἶναι θεσμὸς μιᾶς ἀπολυταρχικῆς ὀλιγαρχικῆς ὁμάδος, εἶναι θεσμὸς ὁ ὁποῖος ταπεινώνει τοὺς ἄλλους Ὑπουργούς, τοὺς μὴ μετέχοντας τοῦ Πολιτικοῦ Συμβουλίου διαστρέφει τὸ Πολίτευμά μας, διαστρεβλώνει τὴν νομιμότητα εἰς τὴν Χώραν. Τὰ ψηφίσματα περὶ ἀμνηστίας, ὑπῆρξαν ξένα πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Πολιτεύματός μας. Τὰ ψηφίσματα αὐτὰ ἦσαν ξένα καὶ πρὸς τὴν κατάστασιν καὶ ἐδημιούργησαν νέους κινδύνους διὰ τὴν πατρίδα μας. Ἂς ἐλπίσωμεν, ὅτι οἱ τρεῖς πολιτικοὶ ἄνδρες περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα κατ’ ἐπανάληψιν, θὰ σκεφθοῦν ὡριμώτερον καὶ θὰ μᾶς δώσουν μίαν Κυβέρνησιν ἄλλην, μὲ ἄλλο πρόγραμμα καὶ μὲ ἄλλην πνοήν, καὶ τότε ἂς συναισθανθῶμεν καὶ ἡμεῖς βαθύτερον ἀπὸ ὅ,τι ἔχομεν συναισθανθῆ μέχρι τοῦδε, τὰς εὐθύνας μας, ἀπέναντι τοῦ Ἔθνους. (Ζωηρὰ χειροκροτήματα).

§27Κ. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Μετὰ τὰς δοθείσας ἐξηγήσεις σχετικῶς μὲ τὸ ἐπεισόδιον, τὸ ὁποῖον προεκάλεσε τὴν ἀποχώρησιν τῶν Φιλελευθέρων, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ εἰδοποιηθοῦν ἵνα ἐπανέλθουν.

§28Χ. ΛΑΔΑΣ. (Μόλις εἰσελθὼν εἰς τὴν αἴθουσαν). Ἤλθαμε καὶ χωρὶς τὰς ἐξηγήσεις. Ἄλλωστε, μαζὶ μὲ μᾶς, εἶπε καὶ σᾶς προδότην ἐπικαλεσθεὶς τὸ ἄρθρον 72 τοῦ Ποινικοῦ νόμου.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Γιαννόπουλος ἔχει τὸν λόγον.

§30Δ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐλάχιστα μόνον ἔχω νὰ εἴπω πρὸς ὑμᾶς, κύριοι βουλευταί, διότι δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ σᾶς ἀπασχολήσω μὲ τὸ σύνολον τῶν κυβερνητικῶν δηλώσεων, ἐξ ἀφορμῆς τῶν ὁποίων γίνεται ἀπὸ χθὲς εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν ἡ συζήτησις. Ἔχω νὰ σᾶς ἀπασχολήσω μόνον μὲ ἕνα θέμα, τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἀνάγεται εἰς τὴν δημοσίαν τάξιν καθόλου καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὴν δημοσίαν τάξιν ἐν Πελοποννήσῳ. Ἀλλὰ τὸ θέμα τοῦτο, τὸ θεωρῶ ζήτημα ζωτικόν, ἴσως ζωτικώτερον ἀπὸ κάθε ἄλλο. Κύριοι βουλευταί, ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον συνάδελφον καὶ ἐπιφανῆ συμπολίτην μου κ. Τουρκοβασίλην, ἐλάβατε χθὲς σαφῆ τὴν εἰκόνα τῆς ἐπικρατούσης ἐν Πελοποννήσῳ καὶ εἰδικώτερον ἐν Λακωνίᾳ καὶ Ἀρκαδίᾳ καταστάσεως. Ὅλους τοὺς πληθυσμοὺς τῆς ὑπαίθρου τῆς Πελοποννήσου— ὅλη δὲ ἡ Πελοπόννησος δὲν εἶναι παρὰ ὕπαιθρος—τοὺς συντρέχει τρόμος καὶ ἀγωνία. Ὀλιγάριθμοι ἔνοπλοι ὁμάδες, ἀναρχικῶν, τῶν Ἑλλήνων κομμουνιστῶν, ὀλιγάριθμοι, ἐπαναλαμβάνω, ἔνοπλοι ὁμάδες, λεηλατοῦν, φονεύουν, κατὰ τὸν γνωστὸν σύστημα, τὸ ἰδικόν των, καὶ τρομοκρατοῦν τοὺς ἐπιζῶντας. Ἐκ μιᾶς ἐπιστολῆς, τὴν ὁποίαν ἔλαβον σήμερον ἐκ Τριπόλεως, μὲ ἡμερομηνίαν τῆς 22 τοῦ μηνός, τὴν ἔλαβον δὲ σήμερον τὴν πρωΐαν, καὶ τὴν θέτω ὑπ’ ὄψιν τῆς Κυβερνήσεως, ἀποδεικνύεται, ὅτι αἱ ὀλιγάριθμοι ἔνοπλοι συμμορίαι ἀπεθρασύνθησαν μέχρι σημείου, ὥστε ὁ ἀρχηγός των, ὀνομαζόμενος Πέρδικας, ἐκυκλοφόρησε προκήρυξιν καὶ ὡμίλησε φανερά, ὅτι ἀπὸ τῆς 25 τρέχοντος μηνός, ἀπὸ σήμερον, κηρύσσει τὴν Γορτυνίαν ἐλεύθερον Κράτος, ὅτι οὐδεμία κυκλοφορία, εἴσοδος ἢ ἔξοδος ἐπιτρέπεται ἄνευ τῆς εἰδικῆς ἀδείας τούτου ἢ τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων του κλπ. Καὶ συνεχίζει ἡ ἐπιστολή· «οἱ ἐκτοπιζόμενοι, συνεπῶς, αὐξάνουν καὶ....... (ἀναγινώσκει).......». Κατόπιν τούτου, κύριοι βουλευταί, καὶ ἐνώπιον τῆς καταστάσεως αὐτῆς, γεννᾶται τὸ ἐρώτημα: Ἆρά γε, ἕνα ὁλόκληρον Κράτος, μὲ τὸν τεράστιον ὄγκον, τὸν ὁποῖον διαθέτει, μὲ τὴν πολυάριθμον δύναμιν, τὴν ὁποίαν διαθέτει, ἢ τοὐλάχιστον, τὴν ὁποίαν ὀφείλει νὰ διαθέτῃ, ἕνα Κράτος, τὸ ὁποῖον ἐπὶ πλέον συνεπικουρεῖται ἀπὸ ὁμόθυμον τὴν γνώμην ὁλοκλήρου τοῦ νομιμόφρονος Ἑλληνικοῦ λαοῦ, εἰς δὲ τὴν Πελοπόννησον ἀνέρχεται αὐτὸς εἰς 90–95% καὶ τοιουτοτρόπως διὰ τῆς ἐνισχύσεως αὐτῆς, τὴν ὁποίαν ἔχει ἀπὸ τὴν κοινὴν γνώμην καὶ ἀπὸ τὴν ὁμόθυμον δημοσίαν συνείδησιν, ἐνισχύεται καὶ πρέπει νὰ ἔχῃ καὶ ἔχει πράγματι τὸ Κράτος μίαν ἀπροσμάχητον ἰσχύν, ἆρά γε τὸ Κράτος τοῦτο, ἐπὶ τοσοῦτον ἐξησθένησεν, ἐπὶ τοσοῦτον κατερρακώθη, ὥστε, ὄχι κἂν νὰ ἐξοντώσῃ τὰς ὀλιγαρίθμους αὐτὰς συμμορίας, ἀλλὰ νὰ μὴ δύναται οὔτε νὰ καταβάλῃ αὐτὰς καὶ νὰ σώσῃ τοιουτοτρόπως τὴν ζωὴν καὶ τὴν περιουσίαν τῶν πληθυσμῶν ἐκείνων; Ἢ ἀντιστρόφως αἱ ὀλιγάριθμοι αὐταὶ ἔνοπλοι ὁμάδες, οἱ ἔνοπλοι αὐτοὶ ἀναρχικοί, ἐπὶ τέλους τόσην ἔχουν τὴν δύναμιν, ὥστε νὰ ἀντιμετωπίζουν πλέον αὐτοὶ Κράτος; Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι εὑρισκόμεθα πρὸ ἑνὸς φαινομένου ἄνευ προηγουμένου καὶ διὰ τὸ φαινόμενον αὐτὸ δικαιολογία βεβαίως δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ διὰ τὸ φαινόμενον αὐτὸ μία μόνη ἐξήγησις δύναται νὰ εἶναι. Ἡ ἐξήγησις τοῦ φαινομένου τούτου εἶναι ὅτι νοσεῖ καὶ νοσεῖ ἄσχημα ὁ κρατικὸς ἡμῶν ὀργανισμός. Ὡς φαίνεται, ὁ κρατικὸς ἡμῶν ὀργανισμὸς ἔχει δηλητηριασθῆ μέχρι τοιούτου σημείου, ὥστε δὲν δύναται νὰ ἀντιδράσῃ, δὲν δύναται νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ μίασμα αὐτό, τὸ λεγόμενον κομμουνιστικὸν Ἑλληνικὸν κόμμα. Καὶ παρέχεται ἡ ἐξήγησις, τὴν ὁποίαν θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς δώσω διὰ μιᾶς παρομοιώσεως, τὴν ὁποίαν ἔχω παραλάβει ἀπὸ τῆς αἰθούσης ταύτης, ἢ ἀκριβέστερον ἀπὸ τῆς αἰθούσης τοῦ κάτω βουλευτηρίου, ὅπου πολιτικός τις, πρὸ πολλῶν ἐτῶν, ὁμιλῶν καὶ συγκρίνων πάντα πολιτικὸν ὀργανισμὸν πρὸς τὸν ἀνθρώπινον ὀργανισμόν, ἔλεγεν, εἰς μίαν παρεμφερῆ κάποτε καὶ ἀνάλογον περίπτωσιν, μολονότι παρεμφερὴς καὶ ἀνάλογος περίπτωσις πρὸς τὰς τραγικὰς περιστάσεις, τὰς ὁποίας διερχόμεθα, δὲν σημειοῦται εἰς τὰ Ἑλληνικὰ χρονικά, ἔλεγεν ὁ πολιτικὸς ἐκεῖνος παρομοιάζων τὸν πολιτικὸν ὀργανισμὸν πρὸς τὸν ἀνθρώπινον ὀργανισμόν, ὅτι μία εἶναι ἡ ἐξήγησις τοῦ φαινομένου τούτου. Ἡ ἐξήγησις εἶναι, ὅτι ὅπως συμβαίνει ἀκριβῶς μὲ τὸν ἀνθρώπινον ὀργανισμόν, ὅταν ἕνας ὀργανισμὸς εἶναι ὑγιής, εὔρωστος, ἕνας ρωμαλέος ὀργανισμὸς εὐκόλως ἀντιμετωπίζει πᾶσαν ἀσθένειαν. Ἕνας ὑγιὴς ὀργανισμός, ὅταν σημειωθῇ ἡ νοσογόνος ἔφοδος, τότε καὶ τὰ αἱμοσφαίρια καὶ ἡ ἐν γένει, τοῦ ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ, λειτουργία, τηροῦνται εἰς τάξιν ἀνασχετικῆς ἀμύνης καὶ καταβάλλουν τὸ μικρόβιον. Τοὐναντίον τὸν ὀργανισμὸν τὸν ἀσθενῆ, τὸν εὑρίσκει ἀνυπεράσπιστον, τὸν κατακτᾶ καὶ ἐπιφέρει τὸν θάνατον. Τοῦτο ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Ὁ κρατικὸς ὀργανισμὸς νοσεῖ καὶ νοσεῖ ἐπικινδύνως, ἡ δὲ δύναμις, τὴν ὁποίαν ἐμφανίζει, εἶναι ἐλλιπής. Ἐκεῖ αἱ συμμορίαι δὲν ἐπιβάλλονται διὰ τῆς ἰδικῆς των δυνάμεως, ἀλλὰ διευκολύνονται ἀπὸ τὴν ἀδυναμίαν καὶ ἀπὸ τὴν ἐξασθένησιν τοῦ κρατικοῦ ὀργανισμοῦ. Εἶναι ἀνάγκη ἆρά γε νὰ εἰσέλθω εἰς λεπτομερείας περὶ τοῦ εἰς ποῖα σημεῖα νοσεῖ ὁ κρατικὸς ὀργανισμός; Δὲν νομίζω ὅτι ὑπάρχει τοιαύτη ἀνάγκη. Διότι ἂν ὑπῆρχε τοιαύτη ἀνάγκη, ἀσφαλῶς θὰ εἰσηρχόμην εἰς λεπτομερείας. Δύναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι διὰ τῆς ἐξασθενήσεως ταύτης ἔχει δημιουργηθῆ τοιαύτη σύγχυσις παρὰ τῷ λαῷ, ὥστε ὁ λαὸς ἔντρομος παρακολουθῶν τὰ πράγματα, πρόσκειται περισσότερον πρὸς τοὺς ἀναρχικούς. Φοβεῖται καὶ τρέμει τὸν ἀναρχικόν, ἐνῷ δὲν ἐμπιστεύεται εἰς τὰ κρατικὰ ὄργανα. Νομίζω, ὅτι ὁ κ. Κουλουμβάκης σᾶς ἀνέγνωσε προηγουμένως χαρακτηριστικὰ τηλεγραφήματα. Ἄνευ ἐξυγιάνσεως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τίποτε. Δὲν ἀποκλείεται πολὺ ταχέως — πάντοτε διὰ τὴν Πελοπόννησον ὁμιλῶ, ὅπου ἡ ἀνταρσία ἔχει ἴδιον χαρακτῆρα — ἡ ἀνταρσία νὰ καταβληθῇ, ἀλλ’ ἡ ἐξυγίανσις εἶναι ἀπαραίτητος. Ὅλαι αἱ ὑπηρεσίαι νοσοῦν. Νομίζω, ὅτι τοῦτο εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους. Εἴτε εἰς τὴν Διοίκησιν ἀποβλέπομεν, εἴτε εἰς τὴν Δικαιοσύνην, εἴτε εἰς τὴν Παιδείαν, εἴτε εἰς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὰ Σώματα ἀκόμη τῆς Ἀσφαλείας, τὸ δηλητήριον ἔχει ἐπὶ τοσοῦτον εἰσδύσει, ὥστε ὁ ὀργανισμὸς νὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ μίασμα αὐτὸ τοῦ κομμουνισμοῦ. Δι’ ὅσων ἔλαβον τὴν τιμὴν νὰ εἴπω, δὲν πρόκειται βεβαίως νὰ κάμω ἔλεγχόν τινα πρὸς τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλ’ εἶναι αἱ ἀντιλήψεις μου, τὰς ὁποίας ἐνόμισα σκόπιμον ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ νὰ διακηρύξωμεν, διὰ νὰ καθορίσῃ τὴν στάσιν της εἰς τὸ μέλλον ἡ Κυβέρνησις. Ἀλλ’ ἐὰν δὲν ἐπέλθῃ ἡ ἐξυγίανσις τοῦ Κράτους, ἡ Κυβέρνησις, ὄχι μόνον δὲν θὰ εὕρῃ δικαιολογίαν, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἐξιλέωσις θὰ ὑπάρξῃ, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀφίσῃ τὰ πράγματα νὰ βαδίζουν ὅπως σήμερον ἔχουν.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Σαρρῆς ἔχει τὸν λόγον.

§32Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Κάποτε, κύριοι βουλευταί, ὅταν ἀνῆλθον ἐπὶ τοῦ βήματος τούτου κατὰ τὸ πρῶτον, καὶ ἔθιξα τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας τάξεως, ἐπέστησα τὴν προσοχὴν τῆς τότε Κυβερνήσεως ἐπὶ τούτου. Καὶ μάλιστα ἐπρότεινα σειρὰν μέτρων, ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων πραγματικῶς, ἐπειδὴ ἡ ἀνταρσία εὑρίσκετο ἐν τῇ γενέσει της, θὰ εἶχε τὰ ἀποτελέσματά της. Ἐν τούτοις ὅμως, ἡ τότε Κυβέρνησις καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰδικώτερον, κατείχοντο, ὅπως τὸ γνωρίζει ὁλόκληρος ἡ Βουλή, ἀπὸ αἰσιοδοξίαν ἀπεριόριστον. Ὁ κ. Κουλουμβάκης ἐθεώρησεν ὑπευθύνους πάσας τὰς Κυβερνήσεις, ἀπὸ τῆς ἀπελευθερώσεως καὶ ἐντεῦθεν. Τὴν βαρυτέραν εὐθύνην τὴν φέρει πρῶτον ἡ Κυβέρνησις, ἡ ὁποία ἐσχηματίσθη μετὰ τὰς ἐκλογὰς καὶ εἰδικώτερον τὴν εὐθύνην διὰ τὴν κατάστασιν, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη σήμερον, τὴν φέρει προσωπικῶς ὁ ἀρχηγὸς τοῦ κ. Κουλουμβάκη, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος. Φέρει τὴν εὐθύνην διὰ τὸν ἑξῆς λόγον: Διότι δὲν ἐστάθμισε κατὰ τὰς ἐκλογὰς τὴν πραγματικὴν ἔννοιαν τῆς ἐτυμηγορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ τότε ὁ κ. Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος διέπραξε τὸ τραγικὸν ὀλίσθημα, τὸ μεγαλύτερον πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον σήμερον πληρώνει ὁ Ἑλληνικὸς λαός. Ὁ τότε Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ νῦν Ἀντιπρόεδρος, ἀφοῦ ἐξησφάλισε τὴν Ἀρχηγίαν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, καὶ συνεπῶς τὴν Πρωθυπουργίαν, ἔκαμε τὸ μεγαλύτερον σφάλμα. Ὡς καλὸς συνεταῖρος κατένειμε τὰ Ὑπουργικὰ χαρτοφυλάκια εἰς συγκροτήματα, ἐνθυμεῖσθε, κύριοι συνάδελφοι, συγκροτήματα ἀνάλογα ἢ μᾶλλον ἰσάριθμα τῶν μελῶν τῆς διοικούσης Ἐπιτροπῆς τοῦ Κόμματος. Αὐτὸ ἦτο τὸ μεγαλύτερον ὀλίσθημα, τὸ μεγαλύτερον σφάλμα. Ἐὰν ἐσταθμίζετο καλῶς ἡ ἔννοια τῆς ψήφου, τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ τῶν ἐκλογῶν, καὶ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, τότε, ἐξέλεγε ἐκ τῶν ἐν τῇ Κυβερνήσει κομμάτων τοὺς Ὑπουργοὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀντελαμβάνοντο πραγματικῶς τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλείας, θὰ ἦτο εὔκολον τότε διὰ συντόνων καὶ ἀποφασιστικῶν μέτρων νὰ ἀποκατασταθῇ ἡ ἀσφάλεια καὶ δὲν θὰ εὑρίσκετο σήμερον ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἡ Βουλὴ καὶ ἡ Κυβέρνησις ὑπὸ τὰς συνθήκας τὰς σημερινάς. Τί ἐγένετο; Κατενεμήθησαν τὰ Ὑπουργικὰ χαρτοφυλάκια κατὰ συγκροτήματα, ἀνέλαβεν ἕκαστος Ὑπουργὸς τὸ χαρτοφυλάκιόν του καὶ ἀπεδύθη εἰς ἀγῶνα μετὰ φανατισμοῦ ἐξυπηρετήσεως τοῦ κόμματος. Ἀποτέλεσμα: Εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ζητήσῃ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἄλλων κομμάτων. Λυποῦμαι, διότι εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω ἀληθείας, ὅπως ἐγὼ τὰς φαντάζομαι, ἀνεξαρτήτως ἐὰν οἱ λόγοι τοὺς ὁποίους ἐγὼ νομίζω ὅτι πρέπει νὰ εἴπω θίγουν πρόσωπα προσφιλῆ. Εὑρέθησαν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ζητήσουν τὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἄλλων κομμάτων, διὰ νὰ κατορθώσουν νὰ ἀντεπεξέλθουν εἰς τὴν κρισιμότητα τῆς καταστάσεως, τὴν ὁποίαν οἱ ἴδιοι ἐδημιούργησαν. Ἀργότερον ἀνῆλθον καὶ πάλιν ἐπὶ τοῦ βήματος καὶ προσῆψα μάλιστα καὶ μομφὴν εἰς τὴν στρατιωτικὴν ἡγεσίαν, πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον πολλοὶ συνάδελφοι μὲ κατηγόρησαν. Σήμερον τὰ πράγματα μὲ ἐδικαίωσαν, διότι ἡ Κυβέρνησις ἀπήλλαξε τῶν καθηκόντων της τὴν στρατιωτικὴν ἡγεσίαν, ἀνεξαρτήτως ἐὰν σήμερον ὑπάρχουν πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε ἐκ τῶν πρώτων νὰ ἀπομακρυνθῶσι. Ὁ νῦν Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὅταν ἀνέγνωσε τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις, μᾶς ἐπληροφόρησεν, ὅτι θὰ ἀπαιτηθοῦν ἀκόμη μόχθοι. Καὶ πρέπει νὰ καταβληθοῦν προσπάθειαι, διὰ νὰ κατορθώσωμεν νὰ ἐμπεδώσωμεν τὴν τάξιν καὶ τὴν ἀσφάλειαν. Καὶ εὔχεται εἰς τὸν Θεόν, ὅτι θὰ φθάσῃ ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ τάξις θὰ ἐμπεδωθῇ. Νομίζω ὅτι αἱ εὐχαὶ δὲν δημιουργοῦν ἔργον ὑλικὸν καὶ θετικὸν ἀποτέλεσμα. Θὰ σᾶς δώσω καὶ πάλιν, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου, τί εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρέπει καὶ σήμερον νὰ γίνῃ διὰ νὰ ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ τῆς δημοσίας τάξεως καὶ ἀσφαλείας, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸν μοναδικὸν πόθον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἐρωτῶ τὴν Βουλήν, ἐρωτῶ τοὺς τρεῖς Ὑπουργούς: Διεξάγεται σήμερον πόλεμος εἰς τὴν Ἑλλάδα ἢ οὔ; Εὑρίσκεται ἡ Ἑλλὰς εἰς ἐμπόλεμον κατάστασιν, ναὶ ἢ ὄχι; Γνωρίζει ὅτι στρατὸς ξηρᾶς, ἀεροπορία, πολεμικὸν ναυτικόν, κατὰ τὰς ἐπισήμους ἀνακοινώσεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου, εὑρίσκονται εἰς συναγερμὸν πολέμου; Διεξάγεται πόλεμος. Ἀλλὰ τὴν διεξαγωγὴν ἑνὸς πολέμου, κύριοι συνάδελφοι, τὴν διέπουν βασικαὶ ἀρχαί, ἀρχαὶ ἀναλλοίωτοι διεξαγωγῆς πολέμου. Ὑπάρχουν δογματισμοὶ τῆς φιλοσοφίας τοῦ πολέμου, τοὺς ὁποίους ὅποιος παραβλέψῃ βαίνει ὁριστικῶς καὶ ἀμετακλήτως πρὸς τὴν ἧτταν καὶ τὴν καταστροφήν. Καὶ πραγματικῶς, τὸ δηλῶ κατηγορηματικῶς, καὶ εὔχομαι νὰ διαψευσθῶ, ἐὰν ἐξακολουθήσωμεν νὰ ἀκολουθῶμεν τὴν πορείαν τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Βουλή, νὰ εἶσθε βέβαιοι περὶ τῆς ἥττης.

§33Χ. ΛΑΔΑΣ. Μὴ τὸ λέτε, διότι τὸ πρᾶγμα ἔχει «γρουσουζιά». Ἐνθυμοῦμαι ποὺ τὸ εἴπατε ὅτι: «Δὲν θὰ μπορέσετε πλέον εὔκολα νὰ κάμετε, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τώρα μπορεῖτε νὰ κάμετε εὐκόλως». Δι’ αὐτὸ «χτυπᾶτε ξύλο» κάθε φορὰ ποὺ τὸ λέτε.

§34Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Ὁ πόλεμος, κύριοι συνάδελφοι καὶ κ. Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ἡ συνέχεια τῆς πολιτικῆς. Δὲν μπορέσατε μὲ τοὺς ἀντιπάλους σας νὰ λύσετε πολιτικῶς τὰς διαφοράς σας καὶ καταφεύγετε εἰς τὸν πόλεμον. Συνεχίζετε τὴν πολιτικήν σας δι’ ἄλλων μέσων. Ὅπως τὴν πολιτικήν, τῆς ὁποίας δὲν γνωρίζω τὰ μυστικά, διότι ἐγὼ εἶμαι ἀξιωματικός, τὴν διέπουν ὡρισμέναι ἀρχαί, καθ’ ὅμοιον τρόπον, καθ’ ὅμοιον λόγον, ὅταν ἀλλάξετε πολιτικὴν καὶ δώσετε τὸν λόγον εἰς τὰ ὅπλα, εἰς τὸν πόλεμον, τὸν πόλεμον αὐτὸν τὸν διέπουν ἀρχαί, ἀρχαὶ τὰς ὁποίας δὲν μπορεῖτε, ἐπὶ ποινῇ καταρρεύσεως, νὰ τὰς παραβλέψετε. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ, διεξήχθη ποτὲ εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἰς τὸν κόσμον ὅλον, πόλεμος, ὁ ὁποῖος δὲν προπαρεσκευάσθη νομοθετικῶς; Διεξήχθη ποτὲ πόλεμος, χωρὶς τὴν προηγουμένην τῆς ἐπιστρατεύσεως νὰ μὴ κηρυχθῇ ὁ στρατιωτικὸς νόμος; Εἴπατέ μου μίαν περίπτωσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν, Ἔθνος ἀποδυόμενον εἰς πόλεμον, δὲν τὸν προπαρεσκεύασε νομοθετικῶς καὶ δὲν ἐκήρυξεν ἀμέσως τὸν στρατιωτικὸν νόμον. Καὶ ἐκηρύχθη ποτὲ πόλεμος καὶ δὲν ἐπεβλήθη λογοκρισία τοῦ τύπου; Δὲν κατηργήθησαν τὰ ἔντυπα τὰ ὁποῖα καταρρίπτουν τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ; Ὑπῆρξε πόλεμος κατὰ τὸν ὁποῖον οἱ πράκτορες τοῦ ἐχθροῦ δὲν ἐτυφεκίσθησαν ἐντὸς 24ώρου; Εἶναι δόγματα τοῦ πολέμου αὐτά. Ὄχι μόνον φυλακίζονται ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δροῦν ἐκ τοῦ ἐμφανοῦς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἁπλῇ ὑπονοίᾳ ὅτι πρόσωπόν τι ἐνδέχεται νὰ ἀντιδράσῃ φυλακίζεται. Ἀλλὰ περιμένομεν νὰ λήξῃ τὸ ζήτημα τῆς δημοσίας τάξεως, ἀφοῦ ἡμεῖς δὲν γνωρίζομεν ποῦ βαδίζομεν καὶ τί θέλομεν. Καὶ θὰ ἐξηγηθῶ. Παραδειγματισθῆτε, κύριε Ἀντιπρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους σας, ἀπὸ τὸν κομμουνισμόν, διότι ὁ κομμουνισμὸς εἶναι ὁ ἀντίπαλός σας σήμερον εἰς τὸν πόλεμον. Ἡ ἡγεσία του εὑρίσκεται ἐν Ἀθήναις καὶ καθοδηγεῖ καὶ διευθύνει τὸν ἀγῶνα της. Οἱ στρατολόγοι στρατολογοῦν καὶ ἐφοδιάζουν τὸν ἀνταρτικὸν ἀγῶνα μὲ ἔμψυχον ὑλικόν. Ἡ «Ἐθνικὴ Ἀλληλεγγύη», ἡ ΕΠΟΝ, ἡ ΕΤΑ καὶ οἱ ἄλλοι ὀργανισμοὶ τὸν χρηματοδοτοῦν καὶ τὸν ἐφοδιάζουν διὰ τροφίμων καὶ παντὸς ὑλικοῦ. Ὁ κομμουνιστικὸς τύπος κάμνει τὴν προπαγάνδαν του, ἐξυψώνει τὸ φρόνημα τῶν ἀντιπάλων σας καὶ καταρρίπτει τὸ ἰδικόν σας. Οἱ πράκτορές του εὑρίσκονται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν — τοὺς στέλλετε σεῖς — καὶ σᾶς κατηγοροῦν ὡς Κυβέρνησιν μοναρχοφασιστικήν. Καὶ τὸ νὰ κατηγοροῦν τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία διεξάγει τὸν πόλεμον, καὶ τὴν Βουλὴν καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὡς μοναρχοφασίστας, εἶναι κάμψις τοῦ φρονήματος τοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος διεξάγει τὸν ἀγῶνα. Οἱ ἀξιωματικοὶ τοῦ ΕΛΑΣ ἀποδροῦν ἀπὸ τὰς φυλακὰς καὶ ἐντάσσονται ὡς στελέχη τῶν ἀνταρτῶν. 17 ἀξιωματικοὶ ἀπέδρασαν καὶ ἐπῆγαν εἰς τοὺς ἀντάρτας.

§35Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Συνελήφθησαν.

§36Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει σφάλμα.

§37Σ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας, ὅτι εἶναι δύσκολον νὰ ὑπάρχῃ τόσος στρατός, ὁ ὁποῖος νὰ φυλάῃ ὅλα αὐτά. Πᾶν ὅ,τι μπορεῖ νὰ γίνῃ, γίνεται.

§38Δ. ΣΑΡΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔγγραφα κλέπτονται ἀπὸ τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον καὶ δημοσιεύονται εἰς τὸν ἀντίπαλον τύπον. Ἐννοεῖτε ποία ἐντύπωσις προκαλεῖται εἰς ὅλον τὸν στρατόν, ὅταν τοιαῦτα συμβαίνουν. Οἱ ἀντάρτες διὰ νὰ ἐνισχύσουν τὸν ἀγῶνα των, σκοτώνουν τοὺς παπάδες, σκοτώνουν τοὺς δασκάλους, σκοτώνουν τοὺς Προέδρους τῶν Κοινοτήτων, καίουν τὰ σπίτια καὶ φονεύουν τὰς οἰκογενείας τῶν στρατευομένων κατὰ προτίμησιν, διὰ νὰ κάμψουν τὸ ἠθικὸν τοῦ στρατοῦ. Δηλαδὴ δὲν παραλείπουν οὐδὲν τὸ ὁποῖον θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἀγῶνος των. Εἰς τὰ μετόπισθεν τοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος διεξάγει τὰς ἐπιχειρήσεις, ὁ ἐφεδρικὸς ΕΛΑΣ τοποθετεῖ νάρκας, ἀνατινάσσει τὰς γεφύρας καὶ ὀλίγου δεῖν νὰ σκοτώσῃ καὶ τὸν Ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν. Τὰ Ὑπουργεῖα, κάθε Ὑπουργός, εἶναι βραχυκυκλωμένος, ἀπὸ τὸν Διευθυντὴν μέχρι τοῦ τελευταίου κλητῆρος. Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν τῶν ἐνεργειῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος εἶναι, ὅτι ὅλη ἡ ὕπαιθρος συρρέει εἰς τὰς πόλεις. Ἡ προπαρασκευὴ τῆς ἐπιτυχίας τῶν ἀντιπάλων σας ἐπέτυχε κατὰ 100%, ἐνῷ ἡ ἰδική σας προπαρασκευὴ ἔχει ἀποτύχει. Διότι πᾶσαν πρᾶξίν του τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα τὴν στηρίζει ἐπὶ φιλοσοφικῶν καὶ κοινωνικῶν βάσεων. Προσπαθεῖ νὰ κάμψῃ τὴν ἀντίστασιν τῆς ὑπαίθρου, διότι γνωρίζει ὅτι ἐὰν κατορθώσῃ νὰ κάμψῃ τὸν κόσμον τῆς ὑπαίθρου, ἡ ἀντίστασις τῆς ἀστικῆς τάξεως εἶναι ποσότης ἀμελητέα. Διότι ἡ ὕπαιθρος, ὁ λαὸς τῆς ὑπαίθρου, δύναται διὰ τῶν ἰδίων μέσων νὰ πολεμήσῃ τὸν κομμουνιστὴν ἢ τὸν συμμορίτην, ἀλλ’ ἡ ἀστικὴ τάξις, γνωρίζει ὁ κομμουνισμός, ὅτι ἐν μιᾷ νυκτὶ καὶ μόνη θὰ κύψῃ τὸν αὐχένα. Καὶ προσπαθεῖ βάσει σχεδίου, νὰ κάμψῃ τὸν κόσμον τῆς ὑπαίθρου. Ἐλέχθησαν αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, διότι δὲν γνωρίζω, τίνι τρόπῳ θὰ ἐπέλθῃ τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον, διὰ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἔθεσεν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ἢ ὅπως ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸν λόγον του εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, προβλέπῃ ταχὺν τερματισμὸν τῆς ἀνταρσίας εἰς τὴν Χώραν. Κάποιος στρατιώτης, ἀναγράφει ἡ ἐφημερὶς «Βραδυνή», δι’ ἐπιστολῆς του, εὑρισκόμενος εἰς τὸ νοσοκομεῖον ὡς τραυματίας, λέγει: Ἐτραυματίσθην εὐχαρίστως, ἔχυσα τὸ αἷμα μου, ἀλλὰ δὲν θὰ μπορέσετε νὰ κάμψετε τὸν κομμουνισμὸν ἐὰν δὲν τὸν κτυπήσετε εἰς τὰς πόλεις, εἰς τὰ μετόπισθεν εἰδικῶς τοῦ στρατοῦ. Αὐτὰ τὰ λέγει ὁ στρατιώτης καὶ ὁ Στρατηγὸς τί πρέπει νὰ λέγῃ, ὁ νοῦς δηλαδὴ τοῦ στρατοῦ, ὁ ἐγκέφαλος τοῦ στρατοῦ, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ τὰ βλέπῃ μὲ τὴν πραγματικὴν σημασίαν καὶ πρέπει νὰ τὰ προπαρασκευάζῃ καὶ νὰ τὰ διευθύνῃ; Καὶ τὸ σκέπτεται καὶ τὸ ἀντιλαμβάνεται ὁ στρατιώτης, ὁ ἀκροβολιστὴς τῆς γραμμῆς μας. Ὁ Στρατηγὸς τί πρέπει νὰ λέγῃ; Ἐὰν ἡ στρατιωτικὴ ἡγεσία δὲν κατατοπίσῃ τὴν Κυβέρνησιν ἐπὶ τῶν ἀρχῶν αὐτῆς τῆς διεξαγωγῆς τοῦ πολέμου, εἶναι ὑπεύθυνος ναὶ ἢ ὄχι; Νομίζω, κάποτε οἱ Ἀθηναῖοι, μετὰ τὴν ναυμαχίαν τῶν Ἀργινουσῶν, κατεδίκασαν καὶ ἐθανάτωσαν Στρατηγούς, διότι παρέλειψαν νὰ περισυλλέξουν τοὺς νεκροὺς τῆς ναυμαχίας πρᾶγμα διὰ τὸ ὁποῖον εἶχον μίαν σπουδαιοτάτην ὑποχρέωσιν. Καὶ ἡ Κυβέρνησις, τί πρέπει νὰ κάμῃ, ὅταν δὲν ἔχῃ ἡγεσίαν, ἡ ὁποία νὰ τῆς δώσῃ τὰς γενικὰς ἀρχάς, τὰς ὁποίας πρέπει νὰ ἐφαρμόσῃ εἰς τὴν διεξαγωγὴν τοῦ πολέμου; Ἀντ’ αὐτοῦ, ἐδιαβάσαμεν εἰς τὰς ἐφημερίδας δηλώσεις προερχομένας ἀπὸ τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον, αἱ ὁποῖαι οὔτε πολύ, οὔτε ὀλίγον, ἀνήγγειλον· ἡ ὥρα Ω καὶ ἡ ἡμέρα Χ. «Καὶ νῦν ἔστω, ὅτι οἱ ἀκούσαντες τῆς φωνῆς μου, διασκορπισθήτωσαν». Ἤδη ἔφθασεν ἡ ἡμέρα Χ καὶ ἡ ὥρα Ω. Ὅσοι ἐξ ἡμῶν, εἶσθε στρατιωτικοί, κύριοι συνάδελφοι, τοῦτο ὁμοιάζει ὡσὰν νὰ ρίπτωμεν τὰ ἅγια τοῖς κυσί, δηλαδὴ παρουσιάζει ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ δείξουν σπουδαιοφάνειαν καὶ μεγαλαυχίαν. Τοῦτο καὶ μόνον εἶναι ἀρκετὸν νὰ καθορίσῃ τὰς λέξεις αὐτῶν, ὅταν ἔρχωνται εἰς τὴν δημοσιότητα ἡ ἡμέρα Χ καὶ ἡ ὥρα Ω, ἡ ὁποία σημαίνει διὰ τοὺς Στρατιωτικούς, ὅτι ἡ ἡμέρα Χ, ἡ ἡμέρα τῆς ἐξορμήσεως, καὶ ἡ ἡμέρα τῆς ἐπιθέσεως. Καὶ αὐτὰ ὅσην σημασίαν ἔχουν διὰ τὸν στρατόν, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται, τόσον διακωμωδοῦνται, ὅταν δίδωνται, ὑπὸ τύπον πληροφοριῶν εἰς τὰς ἐφημερίδας. Εἶναι σοβαροὶ οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται τὸ ζήτημα; Ἡ ὥρα Ω καὶ ἡ ἡμέρα Χ!! Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευράν, τοὺς ἀποκαλύπτουν τὰς ἐμπιστευτικὰς ἐκθέσεις των 2 ἡμέρας κατόπιν. Ἡ γνώμη μου, ἡ προσωπική, κύριοι συνάδελφοι, εἶναι ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις δὲν κατενόησε τὸ ὅλον ζήτημα τῆς ἀσφαλείας, μέσα εἰς τὴν γραμμὴν αὐτὴν τῶν γενικῶν ἀρχῶν καὶ δὲν κατώρθωσε καὶ τὴν τελευταίαν στιγμὴν νὰ πράξῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον πρέπει, ἐπαναλαμβάνω, μὴ ἀναμένετε λῆξιν τοῦ δράματος. Βεβαίως, γνωρίζομεν ὅλοι, ὅτι τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλείας δὲν εἶναι ἀνεξάρτητον ἐξωτερικῆς ἐπιδράσεως. Βεβαίως, οἱ γείτονές μας πρὸς Βορρᾶν καὶ οἱ σύμμαχοί μας πρὸς Βορρᾶν, δὲν νομίζομεν ὅτι θὰ μᾶς ἐνίσχυον εἰς τὴν κατάπαυσιν τῆς ἀνταρσίας, διότι πράττουν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον συμβάλλει εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ των. Ἔδωσαν τὸν κομμουνισμὸν ὡς κοινωνικὸν σύστημα εἰς τοὺς ἄλλους λαούς, διὰ νὰ τοὺς ἐξαρθρώσουν καὶ αὐτοὶ γνωρίζουν, ὅτι ὁ κομμουνισμὸς εἶναι δι’ ὅλα τὰ Κράτη κοινωνικὸν σύστημα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ρωσίαν. Διὰ τὴν Ρωσίαν, ἀποτελεῖ τὸ ἰσχυρότερον πολιτικὸν ὅπλον. Ὅπως εἶπον καὶ ἄλλοτε, κατὰ τὴν ταπεινήν μου γνώμην, νομίζω, ὅτι εἶναι ἡ ἀτομικὴ βόμβα διὰ τοὺς Ρώσους, ὁ κομμουνισμός. Τὸν διοχετεύουν εἰς τὰ ἄλλα Κράτη, ὡς κοινωνικὸν σύστημα, διὰ νὰ τὰ ἐξαρθρώνουν καὶ ἐπιταχύνουν τοὺς πολιτικούς των σκοποὺς ἀνενόχλητοι. Βεβαίως, κύριοι, ἀπὸ ἐκεῖ δὲν περιμέναμε νὰ μᾶς συνδράμουν, εἰς τὸ νὰ ἐξομαλύνωμεν τὴν ἐσωτερικήν μας κατάστασιν, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς συμμάχους, ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, διὰ τοὺς ὁποίους ἐπολεμήσαμεν, ἐπεριμέναμεν αὐτό. Σήμερον, νομίζω ὅτι δὲν ἀμφιβάλλει κανείς, ὅτι ἡ Ἑλλὰς συνεχίζει τὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς τυραννίας, ὅτι μάχεται ὑπὲρ τῆς Δημοκρατίας καὶ τῶν ἐλευθεριῶν. Ἀνεξαρτήτως ἂν δὲν διαφωνῆτε, γίνεται μία σύγχυσις τοῦ πολέμου. Ἀγωνιζόμεθα, ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας, τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς Ἀνεξαρτησίας τῆς Χώρας μας. Διατὶ οἱ σύμμαχοί μας δὲν μᾶς συνδράμουν; Καὶ ὑπάρχουν μερικοὶ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι αἰσθάνονται πικρίαν καὶ λύπην, ὅταν δὲν βλέπουν τοὺς συμμάχους, εἰς τοὺς ὁποίους τόσον ἐπίστευσαν, τοὐλάχιστον μέχρι σήμερον, νὰ λαμβάνουν ἐνεργὸν μέρος. Κύριοι συνάδελφοι, σᾶς ἐρωτῶ, ἐὰν εἰσήρχετο μία συμμορία Ἑλληνικὴ εἰς τὸ Γιουγκοσλαυϊκὸν ἔδαφος, τί θὰ ἔπραττον οἱ φίλοι μας οἱ Ρῶσσοι. Τί θὰ ἐγίνετο; Ἐνῷ σήμερον κατακλύζεται ἡ Ἑλλὰς ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν ἀπὸ συμμορίας καὶ σκοτώνουν καὶ χύνουν τὸ αἷμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, τί ἔπραξαν εἰς τὴν πραγματικότητα οἱ φίλοι μας οἱ σύμμαχοι; Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ τὰς ἀφήσουν; Νὰ σταματήσουν τὴν αἱμορραγίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ; Δὲν ὑπῆρχε τρόπος νὰ τὴν σταματήσουν; Θὰ μοῦ εἴπητε, ἴσως, ὅτι αἱ σοσιαλιστικαὶ τάσεις τῆς Ἐργατικῆς Κυβερνήσεως, δὲν τῆς ἐπιτρέπουν ἐπέμβασιν εἰς τὰ ἐσωτερικὰ τῶν ἄλλων χωρῶν. Δικαίωμά της, ἀλλὰ ἔχομεν καὶ ἡμεῖς τὰς ἀπορίας μας. Δὲν γνωρίζομεν, ἐγὼ τοὐλάχιστον, τίνι τρόπῳ εἶναι δυνατὸν, νὰ συμβιβάζεται ὁ σοσιαλισμός, ὁ νέος σοσιαλισμὸς τῆς Ἀγγλίας, μὲ τὴν Ἀντιβασιλείαν τῶν Ἰνδιῶν, οὔτε πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συνυπάρχῃ ὁ σοσιαλισμὸς μὲ τὴν Βουλὴν τῶν Λόρδων. Αὐτὸ εἶναι δικαίωμά τους, ἀλλὰ ἡμεῖς ἔχομεν ὡρισμένας ἀπαιτήσεις, ἀπαιτήσεις τὰς ὁποίας ἔχομεν πληρώσει μὲ αἷμα καὶ δὲν ἐπιτρέπομεν νὰ λέγωνται εἰς τὰ κοινοβούλιά των, ὅτι ἡ Βουλγαρία προσέφερεν εἰς τὸν συμμαχικὸν ἀγῶνα καὶ ὅτι ἡ Ἑλλὰς ὀφείλει νὰ δώσῃ ἔξοδον εἰς τὸ Αἰγαῖον. Δὲν ἀνέχεται ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ ἔρχεται ὁ Τόμας καὶ νὰ δίδῃ συνεντεύξεις μὲ τὸν Μάρκον. Δὲν ἐπιτρέπεται εἰς ὁμάδας βουλευτῶν, νὰ κάνουν διαμαρτυρίας εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Κυβέρνησιν, διότι συνέλαβεν ἐνῷ νὰ διαλύσῃ τὴν ΕΠΟΝ καὶ τὴν Ἐθνικὴν Ἀλληλεγγύην. Καὶ νὰ γίνωνται ἐπερωτήσεις εἰς τὴν Βουλὴν τῶν Κοινοτήτων, δι’ αὐτὰ τὰ πράγματα. Εἶναι πικρὰ ἡ λύπη τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, διότι δὲν γνωρίζει ποίαν σημασίαν θὰ ἔχουν ἀπὸ ἐσωτερικῆς πλευρᾶς, διότι ἐγὼ δὲν εἶμαι Ἐκτελεστικὴ Ἐξουσία. Ἐγὼ δὲν γνωρίζω τί σκέπτεται ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν, ἀλλὰ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ εἴπω, ὅτι ἐγκατελείφθη μόνη ἡ Ἑλλάς. Πιθανόν, ἡ πολιτικὴ τῆς Μεγάλης Βρεταννίας, νὰ μὴ τῆς ἐπιτρέπῃ ἐνεργὸν ἐπέμβασιν, ἀλλὰ τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι πειραματόζωον. Διότι δὲν ἀντέχει ἡ Ἑλλάς, δὲν εἶναι ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων, εἶναι πολὺ μικρὰ καὶ δὲν ἀντέχει εἰς τὴν αἱμορραγίαν, ὥστε νὰ πειραματίζωνται ἐπ’ αὐτῆς πάντες. Ἀλλὰ πολὺ φοβοῦμαι, ὅτι δὲν εἶναι αἱ σοσιαλιστικαὶ τάσεις τῆς Βρεταννικῆς Κυβερνήσεως, αἱ ὁποῖαι δὲν τῆς ἐπιτρέπουν ἀνάμιξιν εἰς τὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος. Φοβοῦμαι κάτι τι ἄλλο, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι τόσον κολακευτικὸν διὰ τὸν Βρεταννικὸν λαόν. Μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ πολέμου κατὰ τῆς Γερμανίας, ὁ Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ ἐζήτησε τὴν ἀνανέωσιν τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ Βρεταννικοῦ λαοῦ. Δὲν τὴν ἐπῆρεν. Ἐστράφη ὁ Βρεταννικὸς λαὸς πρὸς τὴν Ἐργατικὴν Κυβέρνησιν καὶ ἔδωσεν εἰς αὐτὴν καταπληκτικὴν πλειοψηφίαν. Τίνες οἱ λόγοι; Ὅλοι οἱ πόλεμοι, οἱ ὁποῖοι προηγήθησαν τοῦ τελευταίου, τοῦ παρελθόντος πολέμου, προπαρεσκευάσθησαν ἀπὸ τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν, ἀλλ’ ἐξετελέσθησαν ἀπὸ τὰς Εὐρωπαϊκὰς Χώρας, τὰς ὁποίας ἐχρηματοδότησαν. Κατὰ τὸν πόλεμον τὸν προηγηθέντα τοῦ τελευταίου, ἔστειλε καὶ ἕνα μικρὸν ἀποβατικὸν σῶμα, ἀλλὰ προερχόμενον ἐξ ἐθελουσίας κατατάξεως. Ὅλοι οἱ πόλεμοι ἦσαν «σπὸρ» διὰ τὴν Ἀγγλίαν, ἀλλὰ ὁ τελευταῖος ἦτο πραγματικὸς πόλεμος δι’ αὐτήν. Ἔρρευσε τὸ αἷμα τῶν Ἀγγλοπαίδων καὶ εἰς ἐρείπια ἔπεσαν οἱ πόλεις καὶ αἱ Πρωτεύουσαι τῆς Μεγάλης Βρεταννίας καὶ ἀντελήφθησαν τὴν πραγματικὴν σημασίαν τῆς ἐννοίας τοῦ πολέμου. Μόνον τώρα, καὶ ὅταν ἐνόμισεν ὁ Βρεταννικὸς λαὸς ὅτι ὁ Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ θὰ λύσῃ ὅλα τὰ προβλήματα, τὰ ἀφορῶντα τὴν ἀσφάλειαν τῆς μεγάλης Αὐτοκρατορίας ἔστω καὶ διὰ πολέμου, ἐστράφη πρὸς τὴν Ἐργατικὴν Κυβέρνησιν. Δὲν γνωρίζω ἂν πρέπει νὰ λεχθῇ τοῦτο δέος, ἀλλὰ τοῦτο δὲν σημαίνει ὅτι οἱ σύμμαχοί των οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ ἐγκαταλειφθοῦν μόνοι των. Διότι ἡ Ἑλλὰς μάχεται διὰ τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὸν πολιτισμὸν ἀπὸ χιλιετηρίδας, χωρὶς νὰ καμφθῇ, καὶ ἔχει τὴν ἀξίωσιν νὰ μὴ καμφθῇ καὶ ἡ κραταιὰ Βρεταννία, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν τίθεται ζήτημα ὑπάρξεως τῆς συμμάχου της Ἑλλάδος. Εὐτυχῶς, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ Συμπολιτεία, ἡ Δημοκρατία ἐκεῖθεν τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ἔρχεται ἀρωγὸς εἰς τὴν κατάλληλον στιγμὴν ὑπὲρ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἐὰν ἡμεῖς, καὶ τὴν τελευταίαν στιγμήν, ὡς Κυβέρνησις, ὡς Νομοθετικὸν Σῶμα, ὡς λαός, πράξωμεν τὸ καθῆκον μας, εἶμαι βέβαιος, ὅτι πάλιν θὰ θριαμβεύσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ θὰ διατηρήσῃ τὴν ἱστορίαν του λαμπράν, ὅπως λαμπρὰν καὶ ἀνεξίτηλον τὴν διετήρησαν οἱ πρόγονοί του ἐπὶ σειρὰν χιλιετηρίδων. (Χειροκροτήματα).

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χ. Ζαλοκώστας ἔχει τὸν λόγον.

§40Χ. ΖΑΛΟΚΩΣΤΑΣ. Κύριοι βουλευταί, δὲν ἔρχομαι εἰς τὸ βῆμα διὰ νὰ κάμω ἀντιπολίτευσιν, ἀλλὰ νὰ παρουσιάσω ἀντικειμενικὰ τὰ γεγονότα. Ὁ σεβαστός μου Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, δὲν ἠσχολήθη διὰ μακρῶν μὲ τὸ σπουδαιότατον ζήτημα τῆς δημοσίας τάξεως. Εἶπεν ὀλίγα λόγια, ἀλλὰ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔδωσε παράδειγμα σωφροσύνης πρὸς ἄλλα μέλη τῆς Κυβερνήσεως, τὰ ὁποῖα εἴτε γραπτῶς, εἴτε προφορικῶς, δείχνουν κάπως ὑπερβολικὴν αἰσιοδοξίαν. Καὶ εἶναι μὲν ἀλήθεια, ὅτι ἀφ’ ὅτου ἐνισχύθη ὁ στρατὸς καὶ ἡ χωροφυλακὴ εἰς ἄνδρας καὶ ὑλικόν, ἤρχισαν ἐπιτυχεῖς ἐκκαθαριστικαὶ ἐπιχειρήσεις μεγάλης κλίμακος ἀλλὰ δὲν ἀπεκτήσαμεν ὡς ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνησις τὴν πρωτοβουλίαν. Διότι πραγματικὴν πρωτοβουλίαν ἀπέκτησε τὸ Κράτος εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Δυτικῆς Θεσσαλίας, τῆς ἀνέκαθεν ἡσύχου Ἠπείρου καὶ τώρα τελευταῖα τῆς Ὄρθρυος, παντοῦ δὲ ἀλλοῦ, ἡ πρωτοβουλία παραμένει μᾶλλον εἰς χεῖρας τῶν κομμουνιστῶν. Παρ’ ὅλην τὴν ἀπαράμιλλον ἀνδρείαν τοῦ στρατοῦ καὶ τῆς χωροφυλακῆς, ἡ κατάστασις τῆς ἀσφαλείας ἀνὰ τὸ Κράτος παρουσιάζεται, κατὰ τὰ Κυβερνητικὰ ἀνακοινωθέντα, μᾶλλον χειρότερα ἀπὸ πρίν. Οὕτως εἰς τὴν Θράκην αἱ συμμορίαι δρῶσι τώρα πολὺ πέραν τῶν Βουλγαρικῶν συνόρων, νοτίως δηλαδὴ τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς. Ἐλέγχουν τὴν ὕπαιθρον καὶ προσβάλλουν συνεχῶς τὰς ἁμαξοστοιχίας μεταξὺ Κομοτινῆς καὶ Ἀλεξανδρουπόλεως. Ἀπὸ τὰ τέλη Μαρτίου ἔχουν ἐκτελέσει πολλοὺς παπάδες, δασκάλους καὶ προέδρους κοινοτήτων. Εἰς Ἀνατολικὴν Μακεδονίαν ἔχομεν συμμορίας εἰς Παγγαῖον, Β. Σερρῶν καὶ Β. Δ. Σιδηροκάστρου, ἐνῷ τὸν Ἰανουάριον δὲν ὑπῆρχον. Εἰς Κεντρικὴν Μακεδονίαν ἐνεφανίσθη συμμορία εἰς τὰ περίχωρα τῆς Θεσσαλονίκης. Δυτικῶς δὲ τοῦ Ἀξιοῦ ἀνετινάχθη, ὡς γνωστόν, τὸ ἠλεκτρικὸν ἐργοστάσιον τῆς Βερροίας καὶ ἐνετάθη ὁ ἀγὼν εἰς τὰς περιοχὰς Ναούσης, Ἀρδέας, Ὀστρόβου. Εἰς τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν ἐπίσης ἡ κατάστασις ἐπεδεινώθη εἰς τὴν περιφέρειαν Ἀμυνταίου, Κλεισούρας, Ἄργους Ὀρεστικοῦ, Πενταλόφου, Νεαπόλεως καὶ Γρεβενῶν. Εἰς τὴν περιοχὴν Κατερίνης, κυριαρχοῦν κατὰ τὸ πλεῖστον οἱ κομμουνισταί. Εἰς τὸν Κίσσαβον, ἔχομεν ἐπιθέσεις εἰς Συκούριον καὶ Ραψάνην. Καὶ αὐτὰ τὰ πεδινὰ τῆς Θεσσαλίας βάλλονται, ὡς οἱ Σοφάδες, Πλατύκαμπος, Φάρσαλα καὶ τὸ Καλοχῶρι, 4 χιλιόμετρα ἔξω τῶν Τρικάλων. Ἡ περιοχὴ Δομοκοῦ–Στυλίδος, σχετικῶς ἤρεμος πρίν, τώρα ὑφίσταται διαρκεῖς ἐπιθέσεις εἰς Αὐλάκι, Ἄνυδρον, Ἀχινόν, Πελασγίαν. Ἡ περιοχὴ Λαμίας ἐπίσης. Ἡ Ὑπάτη, ἡ Σπερχειάς, τὸ Λιανοκλάδι καὶ τὰ ὀρεινὰ χωριὰ ἐλέγχονται ἀπὸ τοὺς κομμουνιστὰς μέχρι τοῦ Ἁλμυροῦ. Ἡ Ἀμφίκλεια, ἡ Σουβάλα, οἱ Δελφοὶ καὶ αὐτὸς ὁ Ἐλαιών, 3 χιλιόμετρα ἔξω Ἀμφίσσης προσεβλήθησαν. Προσπαθοῦν τώρα οἱ κομμουνισταὶ νὰ καταλάβουν τὸν Ἑλικῶνα. Ὁ Παρνασσὸς εἶναι γεμᾶτος ἀντάρτες, οἱ ὁποῖοι ἐμποδίζουν τὴν συγκοινωνίαν Λειβαδιᾶς–Ἀμφίσσης καὶ Γραβιᾶς–Ἀμφίσσης. Δύο φορὰς ὑπέστη ἐπίθεσιν ὁ Πλάτανος κοντὰ εἰς τὴν Ναύπακτον. Οἱ Νομοὶ Εὐρυτανίας καὶ Φθιωτιδοφωκίδος στεροῦνται παντελῶς ἀσφαλείας. Ἡ πρὶν ἥσυχος Κρήτη, ἤρχισε ταρασσομένη, ἡ Μυτιλήνη, ποὺ εἶχεν ἠρεμήσει, πάλιν κινεῖται, καὶ ἡ Λευκὰς ἀπέκτησε συμμορίαν. Ὅσον διὰ τὴν Πελοπόννησον, παρὰ τὰς γενομένας ἐπαγγελίας, ἡ κατάστασις τόσον ἐχειροτέρευσεν, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἀνάγκη νὰ πείσω κανένα. (Βυτίνα, Δημητσάνα, Λεβίδι, Λακωνία, Ταΰγετος, Πάρνων, Ἀνάβρυτα, Καρδαμύλη). Ἄλλωστε ὁ συνάδελφος ἐκ τοῦ κόμματός μας, στρατηγὸς Ζουμπουλάκης, ἔδωσε χθὲς εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὰς ἀπόψεις του διὰ τὴν Πελοπόννησον καὶ περιττεύει, πρὸ τῆς ἰδικῆς του, εἰδικότητος, νὰ ἐπεκταθῶ ἐγὼ ἐνταῦθα. Αὐτὴ εἶναι, κύριοι βουλευταί, ἡ τραγικὴ πραγματικότης διὰ τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν. Ἡ ὕπαιθρος ζῇ μέσα εἰς ἕνα ἐφιάλτην ἄνευ προηγουμένου. Μόνον ὅποιος περιώδευσε τὰ χωριά, ἀντελήφθη τὴν ἔκτασιν τοῦ δράματος τῶν κατοίκων. Μεγάλην ἐντύπωσιν μοῦ ἔκαμεν ἡ ἔκκλησις βοηθείας τῶν κατοίκων τοῦ χωριοῦ τῆς Φθιώτιδος «Ράχες». Τὸ χωριὸ αὐτὸ ἐκπροσωπεῖ εἰς τὴν Ἀνατολικὴν Ἑλλάδα τὴν ἀντίδρασιν κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ. Μικρὸν εἰς πληθυσμόν, εἶναι πελώριον εἰς φρόνημα. Οὐδέποτε ὑπέκυψεν εἰς τὰς ἀπειλάς του. Ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς κατοχῆς, τὴν ἐποχὴν τῆς παντοδυναμίας τοῦ Ἄρη τοῦ Βελουχιώτη, ἐκράτησε τὴν σημαίαν τοῦ ἐθνισμοῦ ψηλά. Δυὸ φορὲς ὁ Βελουχιώτης τοῦ ἐπρότεινε συνθηκολόγησιν καὶ δυὸ φορὲς τοῦ ἀρνήθηκε. Ὅπως τὸ Σούλι στὴν Ἤπειρο ἀψηφοῦσε τὸν Ἀλῆ Πασσᾶ, ἔτσι οἱ Ράχες πολέμησαν τὸν κομμουνισμόν. Τώρα οἱ Ράχες πολιορκοῦνται ἀπὸ τοὺς συμμορίτας· οὔτε αὐτοκίνητο τὶς πλησιάζει, οὔτε τηλεγράφημα. Ἔχουν ἔλθει εἰς κατάστασιν ἀπογνώσεως. Νομίζω δὲ ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως ἔχει ἄδικον νὰ ὑποστηρίζῃ ὅτι δὲν τὸν βοηθοῦν οἱ πληθυσμοί. Ἰδοὺ ἕνα χωριὸ τὸ ὁποῖον πράττει τὸ πᾶν ἐπὶ τόσον καιρὸν καὶ ὅμως ἀναγκάζεται τώρα, διὰ πρώτην φοράν, νὰ ζητήσῃ βοήθειαν.

§41Χ. ΛΑΔΑΣ. Ἕως τώρα ζητοῦσαν οἱ πληθυσμοὶ νὰ τοὺς βοηθήσῃ τὸ Κράτος καὶ ἀπὸ χθὲς ζητεῖ ὁ Ὑπουργὸς τῆς Ἀσφαλείας, ποὺ ἔλεγε ὅτι θὰ ἐπαναφέρῃ τὴν τάξιν, νὰ τὸν βοηθήσουν οἱ πληθυσμοί.

§42Χ. ΖΑΛΟΚΩΣΤΑΣ. Δὲν ἀμφιβάλλω οὔτε ἐπὶ ἕνα λεπτὸν διὰ τὴν νίκην τοῦ Κράτους, ἀλλὰ θέλω νὰ σᾶς πείσω, ὅτι ἀφ’ ἑνὸς χρειάζεται περισσοτέρα σοβαρότης εἰς τὴν ἐξαγγελίαν νέων πάλιν ὑποσχέσεων, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐχόρτασεν ὁ δυστυχισμένος χωρικός, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς τὴν λῆψιν νέων ἀποφασιστικῶν μέτρων, διότι πιστεύω ὅτι τὰ ληφθέντα δὲν εἶναι ἀρκετά. Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς νεοεισελθόντας Ὑπουργοὺς εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἐπίστευαν τὸν περασμένον Φεβρουάριον, ὅτι μὲ ὀλίγας νέας δυνάμεις θὰ κατέστελλον τὴν ἀνταρσίαν μὲ καταπληκτικὴν ταχύτητα. Ἐλπίζω σήμερον νὰ ἄλλαξαν γνώμην. Ἡ ὑπερβολικὴ αἰσιοδοξία τοῦ κ. Ἀρχηγοῦ τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος, μετὰ τὸ διάγγελμα τοῦ Προέδρου Τρούμαν, ὅτι ἀπὸ τῆς στιγμῆς ἐκείνης ἡ ἀνταρσία ἔληξεν ὁριστικῶς, δὲν μὲ εὑρίσκει σύμφωνον. Ἡ μεγαλειώδης χειρονομία τῆς Ἀμερικανικῆς Συμπολιτείας δὲν σημαίνει λῆξιν τῆς ἀνταρσίας, ἀλλὰ στροφὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ ἔναντι πάσης Ἑλληνικῆς Ἐθνικῆς Κυβερνήσεως. Δὲν θὰ μιλοῦν εἰς τὸ μέλλον οἱ Ἀγγλοσάξωνες περὶ φιλοβασιλικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως οὔτε ὅτι δημιουργεῖ πραιτωριανούς, ὅταν αὐξάνῃ τὰς ἐνόπλους δυνάμεις. Τὴν ὁριστικὴν λῆξιν τῆς ἀνταρσίας θὰ τὴν ἐπιτύχωμεν μόνον ἡμεῖς, ἡ δὲ βοήθεια ἡ ὁποία θὰ μᾶς δοθῇ, καθὼς καὶ ἐπὶ πόσον καιρὸν θὰ μᾶς δίδεται, θὰ ἐξαρτηθῇ, ὡς εἶπεν ὁ ἀρχηγός μου κ. Μαρκεζίνης, ἀπὸ ἡμᾶς τοὺς ἰδίους. Ἀλλὰ ἡ συνέχεια τῆς φράσεως τοῦ κ. Παπανδρέου μὲ ἀπογοητεύει. Γράφει δηλαδὴ ὅτι «ἐν ᾗ περιπτώσει τὸ ΚΚΕ ἀπεφάσιζε τὴν συνέχισιν τῆς ἀνταρσίας, θὰ ἠδύνατο βεβαίως νὰ παραμείνῃ «ἐνόχλησις τῆς ἀστυνομίας», ἀλλὰ θὰ ἔπαυε νὰ εἶναι ἀπειλὴ τοῦ Ἔθνους!». Ἀνησυχῶ μήπως ὁ κ. Παπανδρέου κάνει τὸν προφήτην, χωρὶς νὰ ἔχῃ τὸ δῶρον τῆς προφητείας. Εἶναι λυπηρὸν νὰ ὀνομάζεται «ἐνόχλησις τῆς ἀστυνομίας», ἡ καθημερινὴ κατὰ δεκάδας θανατικὴ ἐκτέλεσις ὅ,τι καλλιτέρου εἰς φρόνημα καὶ πατριωτισμὸν ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ ἡ ὕπαιθρος. Τὸ κῦμα τῆς κάμψεως τοῦ ἠθικοῦ τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὰ ὀρεινά, ἤρχισε νὰ κατέρχεται τώρα εἰς τὸν κάμπον. Μὲ τέτοιαν ψυχολογικὴν κατάστασιν εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνον νὰ δίδωμεν αἰσιοδόξους ὑποσχέσεις. Διότι ἀλλοίμονον, ἂν ἄλλην μίαν φορὰν διαψευσθοῦν αἱ προβλέψεις τῆς Κυβερνήσεως τόσων πολιτικῶν ἀρχηγῶν. Δικαίως τότε ὁ κοσμάκης, θὰ πεισθῇ τελειωτικὰ ὅτι τὸ Κράτος εἶναι ἀνίκανον νὰ πατάξῃ τὴν ἀνταρσίαν. Τὸ ἔργον τοῦ στρατοῦ μας καὶ τῆς χωροφυλακῆς (ὅσον ὑπέροχον καὶ ἂν εἶναι) ἀναγκαστικὰ θὰ εἶναι τμηματικόν. Σὲ κάθε περιοχὴν ποὺ ξεκαθαρίζεται, πλὴν σπανίων ἐξαιρέσεων, δὲν εἶναι παρὰ τὸ 50% τῆς δυνάμεως τῶν ἀνταρτῶν εἰς σκοτωμένους καὶ αἰχμαλώτους. Ὁ Ὑπουργὸς τῆς Δημοσίας Τάξεως κ. Ζέρβας, γνωρίζει ἐξ ἰδίας πείρας, πόσον ἐξαιρετικὰ δύσκολον εἶναι νὰ κτυπηθοῦν ὁμάδες ὀρεινές, γυμνασμένες στὸν ἀνταρτοπόλεμον, ὅταν δροῦν σὲ γνώριμα βουνά. Ὁ ἴδιος τὸ ἀπέδειξε τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 43, ὅταν κτυπήθηκε ἄσχημα συγχρόνως ἀπὸ τὸ ΕΑΜ καὶ τοὺς Γερμανοὺς καὶ ὅμως δὲν διελύθη. 40 ὀπαδοὶ ἀπέμειναν κοντά του μετὰ τὴν ἐπίθεσιν, ὀλίγοι δηλαδὴ ἀξιωματικοὶ καὶ ὀλίγοι εὐέλπιδες. Καὶ ὅμως γρήγορα ξαναδυνάμωσε, μαζεύοντας πάλι στὰ λημέρια του τοὺς σκόρπιους ὀπαδούς. Ὑποθέτω, λοιπόν, ὅτι 50% τῆς δυνάμεως κάθε συμμορίας, θὰ ἐξοντωθῇ πλήρως. Τὸ ἄλλο 50% θὰ διαφύγῃ κατὰ μικρὰς ὁμάδας. Τοῦτο παρετηρήθη κατὰ τὰς τελευταίας ἐπιχειρήσεις στὴ Ρούμελη. Ἐκτυπήσαμεν τοὺς κομμουνιστὰς εἰς τὰ ὀρεινὰ καὶ μεγάλο μέρος των διέρρευσεν εἰς τὰ πεδινά, ὅπου ἐδεινοπάθησαν οἱ πληθυσμοί: Λιανοκλάδι, Πελασγία, Πλάτανος. Συνέβη δηλαδὴ ἐκεῖνο ποὺ εἶπα εἰς τὴν ἀρχήν: Ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωμεν πλήρως τὴν πρωτοβουλίαν. Τὴν παίρνομεν εἰς ἕνα μέρος καὶ τὴν χάνομεν εἰς ἄλλο. Νικοῦμεν εἰς τὰ βουνὰ τοὺς συμμορίτας, ἀλλὰ εἰς τετραγωνικὰ χιλιόμετρα σήμερα ὑποφέρει μεγαλύτερον μέρος τῆς Χώρας. Γιατὶ γίνεται αὐτό; Διότι δὲν ἔχομεν ἀρκετὰς δυνάμεις. Τὸ ζήτημα τῶν δυνάμεων θὰ τὸ ἐξετάσω ἀργότερα, τώρα συνεχίζω τὸν συλλογισμόν μου: Ἐὰν ἐντὸς τοῦ καλοκαιριοῦ χτυπήσωμεν τὰς συμμορίας εἰς ὅλας τὰς περιοχὰς τοῦ Κράτους, καὶ καταλάβωμεν ὅλα τὰ βουνά, θὰ ἔχωμεν τελικῶς ἐξοντώσει τὸ μισὸ ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν δυνάμεων τῶν σλαυοφίλων, δηλαδὴ ἀπὸ τὰς 14.000, εἰς ὅσας ὑπολογίζεται ὁ ἀριθμός των, θὰ λείψουν οἱ 7.000 καὶ ἄλλαι 7.000 θὰ διαφύγουν καὶ θὰ ἐξακολουθήσουν τὸ ἔργον των. Γνωρίζω ὅτι ὁ φίλος μου κ. Ζέρβας ἔχει τὴν ἄποψιν πὼς δὲν θὰ μπορέσουν νὰ σταθοῦν πουθενὰ πλέον οἱ 7.000 διασωθέντες, διότι θὰ ἔχουν καταληφθῇ σταθερῶς ὅλα τὰ βουνὰ καὶ ὅλα τὰ λημέρια των. Καὶ μέχρις ἑνὸς σημείου δὲν ἔχει ἄδικον, παραδέχομαι καὶ ἐγὼ ὅτι μεγάλο μέρος ἀπὸ τὰς 7000 αὐτὰς θ’ ἀποκαρδιωθῇ καὶ θὰ παραδοθῇ. Δὲν ἠμπορῶ ὅμως νὰ παραδεχθῶ ὅτι οἱ τρόφιμοι τοῦ Μποῦλκες, οὔτε οἱ ὀπαδοὶ τῆς ΟΠΛΑ, τῶν ὁποίων τὰ χέρια εἶναι τόσον βαμμένα εἰς ἀθῶον αἷμα, οὔτε οἱ διάφοροι καπεταναῖοι, ὑποκαπεταναῖοι καὶ ἰνστρούχτορες, οὔτε οἱ φανατικοὶ Βούλγαροι ἢ κομμουνισταί, θὰ παραδοθοῦν. Αὐτοὶ οὐδέποτε θὰ ζήσουν πλέον εἰρηνικὰ κοντά μας. Αὐτοὶ δὲν δένουν μὲ τὸ ἐθνικὸν σῶμα, διότι, τὸ κάτω–κάτω, φοβοῦνται τὰς ἀντεκδικήσεις τῶν συγγενῶν τῶν θυμάτων τους. Ὥστε εἶναι λογικὸν νὰ ὑπολογίζωμεν εἰς 3.000 ἐκείνους ποὺ ὁπωσδήποτε θὰ λυμαίνωνται τὴν ὕπαιθρον ὡς λησταί. Ἔχω δὲ καὶ τὴν ἀπόδειξιν ὅτι τοῦτο θὰ συμβῇ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ τὰς συμπλοκὰς ἐλάχιστον ποσοστὸν ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς αὐτοὺς ἐξοντώνεται, διότι ἔχουν διαταγὴν νὰ φυλάγουν τὸ τομάρι τους. Ὅπως καὶ κατὰ τὸ Δεκεμβριανὸν κίνημα, κυρίως οἱ παρασυρμένοι κομμουνισταὶ ἐθυσίασαν τὴν ζωήν τους ἐνῷ οἱ ἀρχηγοὶ ἐσώθηκαν μὲ τὴν πρόβλεψιν τρίτου γύρου, ἔτσι καὶ τώρα παρατηρεῖται τὸ ἴδιο φαινόμενον. Θὰ μοῦ πῆτε — καλά, πιστεύεις ὅτι μπορεῖ πιὰ νὰ γίνῃ τέταρτος γῦρος; Ὄχι, ἀλλὰ πιστεύω σὲ κάτι ἄλλο. Ὁ κομμουνισμὸς εἰς τὰς ἐπιδιώξεις του ἐφαρμόζει πάντοτε τὸ σύστημα τοῦ MAXIMUM καὶ τοῦ MINIMUM. Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν περίπτωσιν, MAXIMUM ἦταν ἡ αὐτονόμησις τῆς Μακεδονίας, νὰ κατορθώσουν νὰ γίνουν κύριοι μεγάλων ὀρεινῶν ὄγκων, διὰ νὰ ζητήσουν τὴν προσάρτησίν των εἰς τὴν Βαλκανικὴν Ἕνωσιν τῶν Σλαύων. Γιὰ νὰ ἐπιτύχουν αὐτὸ τὸ MAXIMUM ἡτοίμασαν τὸν ὄγκον τῶν 14.000 συμμοριτῶν. Τὸ σχέδιον αὐτό, ἐξ αἰτίας τῆς περυσινῆς ἀντιστάσεως τοῦ ὀλίγου τότε στρατοῦ καὶ τῆς σχεδὸν ἀόπλου Χωροφυλακῆς, ἀπέτυχε. Μετὰ δὲ τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν εἶναι καταδικασμένον. Ἕως ἐδῶ εἶμαι σύμφωνος μὲ τὸν κ. Παπανδρέου. Ἰσχυρίζομαι ὅμως ὅτι ὑπάρχει καὶ MINIMUM, αὐτὸ δὲ συνίσταται εἰς τὴν διάβρωσιν τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς συνεχοῦς ἀναταραχῆς τῆς δημοσίας τάξεως. Ἡ βιομηχανία, τὸ ἐμπόριον, αἱ καλλιέργειαι εἰς πολλοὺς Νομούς, ἔχουν σταματήσει. Ἀσφάλεια καὶ συγκοινωνία δὲν ὑπάρχει. Οἱ 3.000 φανατικοὶ Βούλγαροι ποὺ θὰ μείνουν στὸν τόπον κατὰ τὸν ἐρχόμενον Ὀκτώβριον, ὄχι μόνον ἀρκοῦν, ἀλλὰ περισσεύουν γιὰ νὰ βάλουν νάρκας, νὰ τινάξουν σιδηροδρόμους καὶ γεφύρια στὸν ἀέρα, νὰ κόψουν τηλεγραφικὰ καὶ τηλεφωνικὰ σύρματα, νὰ σκοτώσουν προέδρους κοινοτήτων καὶ παπάδες καὶ τοὺς μαρτυρικοὺς ἀγροφύλακας, νὰ λεηλατήσουν καμιόνια, νὰ αἰφνιδιάσουν λεωφορεῖα, νὰ ληστέψουν χωρικούς, νὰ σκοτώσουν μοναχικούς γεωργούς, ποὺ πᾶνε στὰ μακρυνὰ χωράφια τους. Γιὰ νὰ ἐπιτύχουν ὅλα αὐτὰ δὲν χρειάζονται μεγάλαι συμμορίαι τῶν 500 ἀνδρῶν. Ἀρκοῦν μικρὰ τμήματα 20–30 ἀποφασισμένων κακούργων, γιὰ νὰ καταστήσουν προβληματικὴν τὴν ἀνασυγκρότησιν. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ κίνδυνος διὰ τὸν ἐρχόμενον χειμῶνα. Κίνδυνος τόσῳ μᾶλλον πιθανός, ὅσον δὲν ἔχομεν (κατὰ τὴν γνώμην μου τοὐλάχιστον) ἀρκετὰς δυνάμεις, γιὰ νὰ ἐξουδετερώσωμεν τελειωτικὰ τὴν ἀνταρσίαν. Ὄποιος ἔχει παρακολουθήσει τὴν ἐξέλιξιν τῶν ἐπιχειρήσεων ἀπὸ πέρυσι, ξέρει πόσον δύσκολος εἶναι ὁ προκείμενος ἀγὼν καὶ πόσους στρατιώτας ἀπαιτεῖ. Τὸ περασμένο καλοκαῖρι ἔγιναν, μὲ ὅσα λιγοστὰ μέσα ὑπῆρχαν, ἐκκαθαρίσεις εἰς τὴν Θεσσαλίαν. Ἀπέτυχαν, διότι τὸ ἔργον ἀπεδείχθη πολυπλοκώτερον ἀπὸ ὅ,τι ἐφαντάσθη τὸ Βʹ Σῶμα Στρατοῦ. Ἔπρεπε νὰ γίνῃ μὲ περισσοτέρους λόχους. Καὶ ἐξηγοῦμαι: Δὲν ἀρκεῖ νὰ πάρῃς τὰ βουνὰ τῶν Ἀγράφων, πρέπει καὶ νὰ τὰ κρατήσῃς, διότι ἡ μέχρι τοῦδε πεῖρα ἀπέδειξε ὅτι παντοῦ ἀπ’ ὅπου ἐδιώχθησαν οἱ ἀντάρτες, ἀνεσχημάτισαν μέσα σὲ ἕνα μῆνα τὰς φωλεάς των. Ἀφοῦ καταλάβῃς μονίμως τ’ Ἀγραφιώτικα βουνά, δὲν μπορεῖς νὰ σταθῇς ἐκεῖ ἂν δὲν πάρῃς τὸν Κόζιακαν, τὴν Πίνδον ὁλόκληρον, τὸν Σμόλικα, τὸν Γράμμον. Δὲν θέλω νὰ σᾶς κουράσω ἀπαριθμῶν ὅλα τὰ Ἑλληνικὰ βουνά, τὸν ὠκεανὸν αὐτὸν τῶν Ἄλπεων, ποὺ ἀνέρχονται εἰς ἑκατὸν ὀροσειράς. Κάθε βουνὸ ποὺ θὰ κερδίζωμεν, θὰ μᾶς ἀγκιστρώνῃ δυνάμεις, καθὼς θὰ αὐξάνῃ τὸν ἀριθμὸν τῶν στρατιωτῶν ποὺ θὰ πληγώνουν τὰ πόδια των. Ὁ μακαρίτης συνάδελφός μας Δεδούσης εἰς τὸ τελευταῖον γράμμα του, τρεῖς ἡμέρας πρὸ τοῦ ἡρωϊκοῦ θανάτου του, μοῦ ἔγραφε ὅτι δὲν κάνει πόλεμο, παρὰ κάτι σὰν κυνῆγι φιδιῶν. Σὰν τὰ φίδια κρύβονται οἱ ἀντάρτες μέσα στὰ βράχια καὶ ἀναγκαζόταν ὁ λόχος του νὰ ψάχνῃ ὅλες τὶς πλαγιὲς μίαν πρὸς μίαν. Ἐπὶ 120 ἀνδρῶν ποὺ εἶχε, οἱ 36 εἶχαν ἐντὸς μηνὸς πληγώσει τὰ πόδια των εἰς βαθμὸν ποὺ ἀναγκάσθηκε νὰ τοὺς στείλῃ σὲ Νοσοκομεῖον νὰ τὰ γιατρέψουν. Ἡ κόπωσις ἀφ’ ἑτέρου τῶν παλαιῶν ἡλικιῶν, ὡς ἐκ τῆς συνεχοῦς κατοπονήσεως, ἀπαιτεῖ δημιουργίαν νέων στρατιωτῶν διὰ νὰ δίδεται ἡ ἀπαραίτητος ἀνάπαυσις. Τὸ συμπέρασμά μου εἶναι ὅτι ἀπαιτοῦνται 40.000 νέου στρατοῦ, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 20.000 θ’ ἀντικαταστήσουν τοὺς παλαιμάχους καὶ 20.000 διὰ νὰ συμπληρώσουν τὴν δύναμιν τὴν ἀπαραίτητον, διὰ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν τάξιν εἰς ὅλην τὴν ἐπικράτειαν, συγχρόνως καὶ ὄχι τμηματικά. Ἔχει κολοσσιαίαν σημασίαν τὸ σύγχρονον κτύπημα παντοῦ. Τόσον οἱ κανονισμοὶ τοῦ Στρατοῦ, ὅσον καὶ τοῦ Ναυτικοῦ ἀναφέρουν, ὅτι μόλις ἐκραγῇ στάσις εἴτε εἰς τὴν ὕπαιθρον εἴτε εἰς πολεμικὸν πλοῖον, δύο εἶναι τὰ ἀπαραίτητα μέτρα: πρῶτον κεραυνοβόλον κτύπημα παντοῦ καὶ δεύτερον ἀμέσως κατόπιν ἐπιείκεια. Ἐὰν κρίνετε τὸ τὶ συμβαίνει εἰς τὴν Κρήτην καὶ τὴν Λακωνίαν θὰ ἰδῆτε ὅτι ὁ κομμουνισμὸς κτυπᾷ ἐκεῖ, διὰ νὰ μετατοπισθοῦν κρατικαὶ δυνάμεις ἀπὸ τὰ βουνὰ ποὺ δεκατίζονται οἱ συμμορῖται. Μὲ τὸ νὰ μὴ ὑπάρχουν ἐφεδρεῖαι, διὰ νὰ στέλλωμεν ὁπουδήποτε χρειάζονται, ἀναγκαστικῶς ἐξασθενοῦμεν τὸ ἔργον ποὺ ἀρχίζομεν. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινον ὑλικὸν εἶναι ἀπαραίτητον νὰ μελετηθῇ τὸ πρόβλημα τοῦ ἐφοδιασμοῦ ἀπὸ τώρα, ὄχι μόνον εἰς ὅπλα, ἀλλὰ καὶ σὲ τρόφιμα ὅλων ἐκείνων τῶν τμημάτων ποὺ θὰ κρατηθοῦν εἰς τὰ βουνά. Ἐκεῖ ἀπάνω, ὅπου τὸν χειμῶνα θὰ ἀποκλεισθοῦν ἀπὸ τὰ χιόνια θὰ πρέπει νὰ ἔχουν ἐγκαίρως, στρατὸς καὶ χωρικοί, τροφὴν καὶ πυρομαχικά. Θὰ πρέπει νὰ ἔλθουν ἀπ’ ἔξω μουλάρια, ποὺ τόσο λείπουν εἰς τὰ τάγματα καὶ ἀσύρματοι, γιὰ νὰ ἐκπαιδευθοῦν ἐγκαίρως οἱ χειρισταί των, ἢ ἀκόμα καλύτερα ἀσύρματα τηλέφωνα, βαρειὰ πολυβόλα καὶ τόσα ἄλλα ὑλικά, χωρὶς τὰ ὁποῖα θὰ δυσκολευθῇ, ἀκόμα περισσότερον, τὸ ἤδη δύσκολον ἔργον τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. Ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα ζητῶ νὰ γίνουν, τὰ ζητῶ μὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι ὁ ἀγὼν θὰ εἶναι ἀκόμα μακρός, εἰς ὡρισμένας περιφερείας, μέχρις ὅτου ἀποκατασταθῇ πραγματικὰ ἡ δημοσία τάξις. Ἐφόσον οἱ κομμουνισταὶ βοηθοῦνται ἀπὸ τὰ γειτονικὰ κράτη, εἶναι εὐθηνὴ στρατηγικὴ νὰ προεξοφλοῦμεν πότε θὰ τοὺς σπάσωμεν. Διότι ἐφόσον τὰ βόρεια σύνορά μας εἶναι ἀνοικτά, δὲν μποροῦμεν νὰ ξεύρωμεν τὶ ἄλλα καθάρματα ἑτοιμάζονται αὐτὴν τὴν στιγμὴν εἰς ἄλλα Μποῦλκες, γιὰ νὰ ἐνισχύσουν τοὺς συμμορίτας ποὺ κινδυνεύουν. Μία μάχη κερδίζεται μόνον ἀφοῦ τελειώσῃ. Ὁ ἀγὼν ποὺ γίνεται στὸν τόπο μας εἶναι μικρογραφία τοῦ ἀνταγωνισμοῦ Ρωσίας καὶ Ἀγγλοσαξώνων. Κατὰ πᾶσαν λοιπὸν πιθανότητα ὁ διεθνὴς Κομμουνισμός, ὅσον καὶ ἂν χτυπηθοῦν αἱ συμμορίαι του, δὲν θὰ σταματήσῃ τὴν προσπάθειαν τῆς διαβρώσεως τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ σχηματίζοντας νέας μικρὰς συμμορίας, θὰ ἐπιδιώξῃ νὰ παρεμποδίσῃ τὴν ἀνασυγκρότησιν τοῦ τόπου. Εἶναι συνεπῶς ἀπόλυτος ἀνάγκη νὰ κλείσουν τὰ σύνορα. Χωρὶς πραγματικοὺς φραγμοὺς εἰς τὰ σύνορα, εἶναι ἀδύνατος ἡ δημιουργία Κράτους Δικαίου, τὸ ὁποῖον μᾶς εὐαγγελίζεται κάπως εὔκολα ὁ κ. Παπανδρέου. Πᾶν μέτρον τὸ ὁποῖον θὰ συνέτεινε πρὸς τὸν βασικὸν αὐτὸν σκοπὸν θὰ ἔπρεπε νὰ μελετηθῇ. Ἐγὼ προσωπικῶς διατηρῶ ἐπιφυλάξεις, ὅσον ἀφορᾷ τὴν χρησιμότητα, ἢ μᾶλλον τὴν ἐπάρκειαν τοῦ Κλιμακίου Ἐλέγχου ἐν Θεσσαλονίκῃ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Τὸ θέμα εἶναι δύσκολον νὰ ἐπιλυθῇ, διότι καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς εἰρήνης τὰ σύνορα τὰ περνοῦσαν οἱ κομιτατζῆδες, παρὰ τὸ δίκτυον φυλακίων, παρὰ τὰς ἐνέδρας εἰς τὰς διαβάσεις, τὰ γυμνασμένα σκυλιὰ καὶ τὰς ἐφεδρείας εἰς βάθος ποὺ διεθέταμεν τότε καὶ δὲν ἔχομεν τὰ μέσα νὰ ἐγκαταστήσωμεν σήμερον. Ἀκόμη μίαν παρατήρησιν τεχνικῆς φύσεως ἔχω νὰ κάνω: Δὲν μοῦ ἀρέσει τὸ ἀνακάτεμα ποὺ γίνεται στρατοῦ καὶ χωροφυλακῆς. Θὰ ἤθελα, ἀπὸ δῶ καὶ πέρα τὴν μάχην κατὰ τῆς νοφικῆς ἀνταρσίας νὰ τὴν ἀναλάβῃ ὁ στρατός. Καὶ ἀφοῦ ἐκκαθαρίζεται μία περιοχή, ν’ ἀναλαμβάνῃ τὴν τάξιν ἡ χωροφυλακή, βοηθουμένη ἀπὸ τὰ τμήματα τοῦ στρατοῦ ποὺ θὰ παραμένουν ἐκεῖ γιὰ ὥραν ἀνάγκης. Δὲν νομίζω ὅτι θὰ μπορέσῃ ἡ Χωροφυλακὴ νὰ ἐκπληρώσῃ σωστὰ τὰ εἰρηνικά της ἔργα, ἐφόσον μετέχει εἰς τὸν καταραμένον αὐτὸν ἐμφύλιον σκοτωμόν. Ἐκεῖνος ποὺ σκοτώνει, ἔστω καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ Κράτους, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ὁ φορεὺς τῆς δι’ εἰρηνικῶν μέσων ἐπιβολῆς τοῦ νόμου ὕστερα γιὰ νὰ ἐπανέλθῃ ὁμόνοια. Τὸ μέχρι τοῦδε ἔργον τῆς χωροφυλακῆς ἐστάθη ὑπέροχον. Ἔκανε σὲ ἄπειρες περιστάσεις θαύματα, ὅπως προχθὲς ἀκόμη εἰς τὰ Τζουμέρκα. Ἀλλὰ ἂς τὴν ἀφήσωμεν ν’ ἀφιερωθῇ ἀπ’ ἐδῶ καὶ πέρα εἰς τὴν ὀργάνωσιν τῶν περιοχῶν ποὺ ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴν ψώραν τοῦ νοφισμοῦ ὁ στρατός. Καὶ τὰ μαχητικὰ τάγματα τῆς χωροφυλακῆς ὀνομάσατέ τα «τάγματα κυνηγῶν», ἢ ὅπως ἀλλοιῶς θέλετε, ἀλλὰ μὴ τὰ λέτε τάγματα χωροφυλακῆς. Τοὺς «κυνηγούς», ἀφοῦ ἐκτελέσουν, ὑπὸ τὰς διαταγὰς τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίας Τάξεως, τὰ βόρεια καθήκοντα ποὺ τοὺς ἐπιβάλλει ἡ ἀνάγκη, τοὺς διαλύετε καὶ ξεχνιέται τὸ μῖσος ποὺ θὰ κινήσουν ἀναγκαστικὰ εἰς ἕνα μέρος τοῦ πληθυσμοῦ. Ἀγαπῶ πολὺ τὴν χωροφυλακὴν καὶ εἶδα ἀπὸ κοντὰ τὶ ἀφοσίωσιν ἔδειξεν εἰς τὴν ἰδέαν τῆς Πατρίδος καὶ γι’ αὐτὸ ζητῶ νὰ μείνῃ τὸ ὄνομά της ἀγαπητὸν εἰς ὅλους τοὺς Ἕλληνας καὶ ἐκείνους ἀκόμη ποὺ θὰ μετανοήσουν. Δὲν θέλω δὲ αἱ παρεκτροπαί, ποὺ θὰ κάνουν ἴσως τὰ «τάγματα τῶν κυνηγῶν», ν’ ἀντανακλασθοῦν εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς Χωροφυλακῆς ποὺ εἶναι τόσον καθαρή! Ἀφοῦ ἐξητάσαμεν τὸ στρατιωτικὸν μέρος τῆς ἐπιβολῆς τῆς τάξεως, ἂς ἔλθωμεν εἰς τὸ πολιτικόν. Διότι εἶναι ἀλληλένδετα. Εἰς μίαν ραδιοφωνικὴν ἐκπομπὴν ποὺ ἔκαμα τὸ περασμένο καλοκαῖρι εἶπα πὼς «ὅλοι φοβοῦνται νέον παγκόσμιον πόλεμον, ἐνῷ ἐγὼ φοβοῦμαι τὴν εἰρήνην». ...Ἡ στρατιωτικὴ νίκη κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ θὰ ἐπέλθῃ ὁπωσδήποτε. Ποῖοι ὅμως θὰ δώσουν τὴν πολιτικὴν νίκην κατόπιν; Γιὰ τὸ μαχητικὸν στάδιον διαθέτομεν ἕνα θαυμάσιον ὄργανον, τὸ σῶμα τῶν Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν μονίμων καὶ ἐφέδρων, κάθε κλάδου καὶ κάθε βαθμοῦ. Χωρὶς αὐτοὺς δὲν θὰ συνεκρατεῖτο τὸ κῦμα ποὺ ἔρριξε καταπάνω μας ὁ διεθνὴς κομμουνισμὸς ἀπὸ πέρυσι τὴν ἄνοιξιν. Ὅταν ὅμως τὸ ἔργον φύγῃ ἀπὸ τὰ χέρια των καὶ περάσῃ σ’ ἐμᾶς τοὺς πολιτικούς, μὲ τὶ ὄργανον, μὲ ποίαν ὑπαλληλίαν θὰ παλαίψωμεν γιὰ νὰ φέρωμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸν παράδεισον ποὺ μᾶς ὑπόσχεται τὸ «Κράτος Δικαίου»; Ὁ πόλεμος, ἡ καταραμένη Κατοχή, ὁ ἐμφύλιος σπαραγμός, σωρὸς λάθη δικά μας καὶ ξένα, ἔχουν φέρει τὸ ξεχαρβάλωμα τοῦ Ἔθνους. Ἡ ὕπαιθρος ἔχει ξεκληρισθῆ ἀπὸ πολλὰ ζωντανὰ στοιχεῖα της. Ἐξαγγέλλουν οἱ πολιτικοί μας προγράμματα, ποὺ δὲν τολμοῦν νὰ τὰ ἐφαρμόσουν. Οὕτω δὲν γίνεται, ἀπὸ φόβον, ἡ ἐκκαθάρισις τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν οὔτε ἀπὸ τοὺς κομμουνιστάς, οὔτε ἀπὸ τοὺς κακοὺς ἐκείνους ὑπαλλήλους ποὺ ζητοῦν τὴν οἰκονομικήν των ἐξασφάλισιν εἰς τὴν διαχείρισιν τῆς ἐξουσίας ποὺ κατέχουν. Ἀκόμα χειρότερα, ἡ Κυβέρνησις διορίζει κομμουνιστάς. Θὰ σᾶς ἀναφέρω τὸ παράδειγμα μιᾶς μόνον ὑπηρεσίας, διὰ νὰ ἰδῆτε ποῦ κατηντήσαμε. Εἰς τὰ Τ.Τ.Τ. ὑπάρχουν κομμουνισταὶ ποὺ προδίδουν τὰς τηλεφωνικὰς ἢ τηλεγραφικὰς διαταγὰς τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου. Τὰ σύρματα ἀπὸ Ἀθηνῶν πρὸς Λάρισαν θὰ ἠμποροῦσαν κάθε βράδυ νὰ κόπτωνται ἀπὸ τόσες ἐρημιὲς ποὺ περνοῦν. Κανεὶς δὲν τὰ ἐπείραξε. Ξεύρετε γιατί; Διότι τὰ χρησιμοποιοῦσαν περισσότερον οἱ κομμουνισταὶ ἀπὸ ἡμᾶς καὶ διότι ἐμάθαιναν ὅλα τὰ μυστικά μας, ἐνῷ ἡμεῖς δὲν μαθαίναμε κανένα. Ὅταν τὴν περασμένην ἑβδομάδα ἐφρόντισε τὸ Ὑπουργεῖον νὰ ἐγκαταστήσῃ εἰς τὸ τηλεγραφεῖον ἐθνικιστὰς ὑπαλλήλους, ἡ γραμμὴ ἀμέσως ἐκόπηκε τὸ βράδυ τῆς προχθεσινῆς Κυριακῆς. Ἀφήνω τὴν δειλίαν τοῦ Κράτους νὰ διαλύσῃ τὰ ἐπιτελεῖα τῶν κουκουέδων εἰς τὰς πόλεις. Εἶναι ἀκατανόητον εἰς κάθε πρωτεύουσαν Νομοῦ νὰ ὑπάρχῃ τμῆμα τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου τοῦ Στρατοῦ, ἐννοῶ τὰς Μεραρχίας μας καὶ τὰς Ταξιαρχίας μας καὶ ὀλίγον παρέκει νὰ λειτουργοῦν ἀνενόχλητα, ἄριστα ὠργανωμένα τὰ ἐπιτελεῖα τῆς ἀνταρσίας, αἱ δικαί της Μεραρχίαι καὶ ταξιαρχίαι. Οἱ Νοφικοὶ ξεύρουν τὶ μέσα διαθέτομεν, τὶ ἐμπιστευτικὰ ἔγγραφα ἀνταλλάσσουν αἱ διάφοροι ὑπηρεσίαι, ἡμεῖς δὲν ξεύρομεν τὰ δικά των. Ἔχομεν διαφόρους κρατικὰς ὑπηρεσίας πληροφοριῶν ποὺ ἀλληλοσυγκρούονται, ἐλλείψει συντονισμοῦ. Ὂχι μόνον δὲν ἐξασθενοῦμεν τὸν ἐχθρόν μας εἰς τὰ κέντρα, ἀλλὰ καὶ τὸν ὑποβοηθοῦμεν. Ἀντὶ νὰ βάλωμεν ὅλους τοὺς νέους κομμουνιστάς, ὅσοι δὲν πῆγαν εἰς τὸν στρατόν, νὰ δουλεύουν εἰς τὰ δημόσια ἔργα, τοὺς ἔχομε νὰ πλουτίζουν καὶ διασκεδάζουν, ἐνόσῳ οἱ συνομήλικοί των ἐθνικισταὶ σκοτώνονται. Θὰ σᾶς διαβάσω γράμμα γνωστοῦ μου ἀπὸ τὰ Κύθηρα, σχετικὸν μὲ τὴν ἐκεῖ κατάστασιν: «Ἐδῶ ὅλοι οἱ νομοταγεῖς πολῖται σκέπτονται νὰ γίνουν κομμουνισταί. Διότι ἐνῷ εἰς τοὺς ἐθνικιστὰς κατοίκους ἡ ἐπὶ πληρωμῇ διανομὴ 2½ ὀκάδων σιταριοῦ χρονολογεῖται ἀπὸ ἑνὸς μηνός, οἱ ἐκτοπισμένοι κομμουνισταὶ λαμβάνουν τακτικὰ δωρεὰν ἀλεῦρι πολυτελείας ἕξη ὀκάδες κατὰ μῆνα, ἐπὶ πλέον λίπος, πάστες, κονσέρβες, αὐγὰ κτλ. Ὁ ἐγχώριος πληθυσμὸς πίνει τὸ πρωΐ φασκομηλιά, οἱ κομμουνισταὶ ὅμως γάλα μὲ κακάο. Αἱ ταχυδρομικαὶ ἐπιταγαὶ καταφθάνουν εἰς τοὺς ἐκτοπισμένους καθημερινῶς, ὥστε νὰ ζοῦν ζωὴν πολυδάπανον, καὶ νὰ μεταβάλλουν ὅλα τὰ μαγαζιὰ καὶ τὶς ταβέρνες σὲ κέντρα τους, σπαταλώντας ἀκόμη καὶ χρυσὲς λίρες!». Αὐτὰ μοῦ γράφουν ἀπὸ τὰ Κύθηρα. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν μὲ βλέπετε ἀνήσυχον διὰ τὸν κομμουνισμόν, εἶναι διότι τὸν παρακολουθῶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς κατοχῆς, γνωρίζω καλὰ τὴν τελείαν ὀργάνωσίν του. Ἔχει μεγάλους οἰκονομικοὺς πόρους ποὺ οὔτε αὐτοὺς δὲν τοὺς κτυποῦμεν, ἐνῷ θὰ ἦτο εὔκολον νὰ τὸ κάμωμεν. Ἀπὸ πέρυσι ἀγωνίζομαι νὰ πείσω τοὺς πάντας μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ ἄρθρα νὰ μὴ εἶναι αἰσιόδοξοι ἀπέναντι ἑνὸς ἐχθροῦ πειθαρχικοῦ καὶ ὠργανωμένου, ποὺ ἔχει τὴν ἀμέριστον βοήθειαν τοῦ σλαυϊκοῦ μπλόκ. Λυποῦμαι νὰ βλέπω τὸν ἑαυτόν μου ἠναγκασμένον νὰ παίξῃ τὸν ρόλον τῆς ἰδίας Κασσάνδρας καὶ πρὸς τὴν νέαν Κυβέρνησιν. Φοβοῦμαι, μετὰ τὴν καταστολὴν τῆς ἀνταρσίας, «τὸν διάχυτον κομμουνισμόν», ὁ ὁποῖος θὰ διαδεχθῇ τὸν μαχητικόν. Πλήρη ἐξασθένησιν τοῦ ἀντεθνικοῦ ἔργου του θὰ μπορέσῃ νὰ ἐπιτύχῃ μόνον Κράτος πραγματικόν, ποὺ δὲν ὑπάρχει. Φοβοῦμαι τὴν συνθηκολόγησιν ποὺ θὰ προτείνῃ ἡ ἀνταρσία, ὅταν πεισθῇ ὅτι κτυπᾷ γερά. Διότι δὲν θὰ ζητήσῃ ἔλεος παρὰ γιὰ νὰ κερδίσῃ καιρόν. Καὶ ὅπως τὸν ἐκέρδισε μὲ τὴν συμφωνίαν τῆς Βάρκιζας, ἔτσι πάλιν θὰ τὸν κερδίσῃ καὶ τώρα, ἐφόσον αὐτὸς εἶναι ἄριστα καὶ ἡμεῖς κάκιστα ὠργανωμένοι. Ἐφόσον αὐτὸς ἔχει τυφλὴν πειθαρχίαν εἰς τὰ πολιτικὰ στελέχη του καὶ ἡμεῖς νωθρότητα. Μαχητικὰ θὰ τὸν νικήσωμεν, πολιτικὰ ἴσως μᾶς νικήσῃ. Διότι εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνος ὁ διάχυτος ἀπὸ τὸν πολεμικὸν κομμουνισμόν. Εἶναι ὑπέροχος ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς γιατὶ ξεύρει καὶ νὰ πολεμᾷ καὶ νὰ δουλεύῃ εἰρηνικά. Δὲν ἐπετύχαμεν νὰ τὸν ὁδηγήσωμεν πρὸς τὴν ἀνασυγκρότησιν. Ἡ μελλοντικὴ ἐπιτυχία μας πρέπει νὰ στηρίζεται εἰς τὴν ὁμολογίαν τῆς ἀποτυχίας μας. Βέβαια οἱ ξένοι εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ πολλὰ λάθη. Εἰς τὸ κατάντημά μας ἐβοήθησε καὶ τῆς Ρωσίας ἡ ἀχαριστία καὶ ἡ βραδύτης τῶν φίλων μας νὰ ἐννοήσουν τὴν πραγματικότητα. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι ἐφταίξαμεν καὶ ἡμεῖς εἰς ἕνα ἰδίως ζήτημα. Δὲν εἴχομεν θάρρος, τὸ θάρρος τῆς ἡγεσίας. Οἱ λαοὶ κυβερνῶνται μὲ τὰ παραδείγματα τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν. Ἂν εἶσαι πολιτικὸς ἡγέτης ἀντάξιος κρισίμων περιστάσεων πρέπει νὰ βάζῃς κάτω τὸ κεφάλι σου ὡς ἐγγύησιν ὅτι θὰ ἐπιτύχῃ ἡ πολιτική σου. Ἴσως κατηγορηθῶ, διότι λέγω δημοσίᾳ ὅτι μὲ τὰ ὑπάρχοντα μέσα ἀμφιβάλλω ἂν θὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν τάξιν, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἀρχίσῃ πραγματικὰ ἡ ἀνασυγκρότησίς μας. Ἀλλὰ πιστεύω ὅτι ὁ Λαός μας, ποὺ τόσα εἶδε, ἔμαθε καὶ ἔπαθε κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια, εἶναι ὥριμος νὰ ἀκούσῃ τὴν ἀλήθειαν. Καὶ ἀντὶ νὰ τὸν βαυκαλίζωμεν μὲ αἰσιοδοξίαν εἰς τὴν δυστυχίαν του, εἶναι προτιμότερον νὰ ἀκολουθήσωμεν τὸ φωτεινὸν παράδειγμα τοῦ Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ, ὅταν δὲν ὑπέσχετο εἰς ἕνα ἄλλον μεγάλον Λαὸν παρὰ «αἷμα, θυσίας καὶ ἱδρῶτα». (Χειροκροτήματα).

§43ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλή νὰ διακόψωμεν καὶ νὰ συνεχίσωμεν τὴν Δευτέραν μὲ θέμα «συνέχειαν τῆς συζητήσεως ἐπὶ τῶν ἀνακοινώσεων τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως»;

§44ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§45ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν Δευτέραν καὶ ὥραν 6ην μ. μ. (Ὥρα 9.45′ μ. μ.).