1930.06.21

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 88η

ΣΑΒΒΑΤΟΝ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1930

Προεδρία κ. Ι. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΥ

(Ὥρα 5 μ. μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. (Ἀναγινώσκονται καὶ ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως).

§2ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς: Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Σπηλιάδης ὑποβάλλει τηλεγραφήματα τῶν κατοίκων Γαστούνης καὶ Μυρτιᾶς ζητούντων τὴν κυβερνητικὴν ἀρωγὴν διὰ τὰς ἐπελθούσας καταστροφὰς ἐκ πλημμύρας, χαλάζης καὶ θυέλλης. Ὁ σύλλογος τῶν ἐν Ἑλλάδι ὑπαλλήλων τῆς ἑταιρίας Ἤστερν παρακαλεῖ ὅπως ληφθοῦν σύντονα μέτρα πρὸ τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμβάσεως μετὰ τῆς τηλεγραφικῆς ἑταιρίας Ἤστερν. —Τὰ ἐπαρχιακὰ συμβούλια Μικρᾶς Ἀσίας καὶ Πόντου καὶ ὁ προσφυγικὸς κόσμος Κοκκινιᾶς καὶ Ζακύνθου διαμαρτύρονται διὰ τὴν ὑπογραφὴν τῆς Ἑλληνοτουρκικῆς συμβάσεως. —Ὁ πρόεδρος τοῦ συλλόγου Γαστούνης ζητεῖ τὴν παροχὴν ἀρωγῆς διὰ τὴν καταστροφὴν τῆς Γεωργικῆς παραγωγῆς. —Ὁ ἐπαγγελματικὸς κόσμος Μεσολογγίου ζητεῖ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ ἐνοικιοστασίου καὶ εἰς Μεσολόγγιον. —Οἱ κάτοικοι τοῦ χωρίου Νεοχωρίου Καρδίτσης παρακαλοῦν ὅπως ἀποσταλῇ ὑπάλληλος πρὸς ὑπολογισμὸν τῆς ζημίας ἣν ὑπέστησαν τὰ προϊόντα των ἐκ τῆς ἐκχειλίσεως τοῦ ποταμοῦ Μέγδοβα. —Ὁ Σ. Βάμβας εἰδικὸς σηροτρόφος Εὐβοίας διαμαρτύρεται κατὰ τοῦ σηροτροφικοῦ ἐλεγκτοῦ Δουελίδη ζητοῦντος τὸν κατάλογον τοῦ διατεθέντος κουκουλοσπόρου κατὰ ἐπαρχίας. —Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Θεολογίτης καταθέτει τηλεγράφημα τῆς ὁμοσπονδίας ἐπαγγελματιῶν Καβάλλας ζητούσης ὅπως ἀπαλλαχθοῦν παντὸς φόρου ἐπὶ μίαν 15ετίαν οἱ ἀγορασταὶ κτημάτων ἀνταλλαξίμων. Ὁ κ. Δ. Δίγκας (Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης) ὑποβάλλει σχέδιον νόμου «περὶ παραγραφῆς κακουργημάτων τινῶν». Ἡ ἐπὶ τῶν Στρατιωτικῶν Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ ὑποβάλλει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου 3616 περὶ στρατιωτικῆς ἱεραρχίας καὶ στρατιωτικῶν προβιβασμῶν». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Νικολίτσας καταθέτει τὸ κάτωθι τηλεγράφημα: «Λίβας, σκωρεία, θεομηνίαι κατέστρεψαν παντελῶς σιτοπαραγωγήν. Στάχεις ἔμειναν κενοί. Συνεχεῖς βροχαὶ κατέστρεψαν τελείως βρωμοσπορὰν καὶ ἀραβοσιτοσποράν, ὄσπρια προϊόντα μας. Ἐσοδεία πρωΐμων καὶ ὀψίμων ἐχάθη, κινδυνεύομεν νὰ ἀποθάνωμεν ἐκ πείνης, περιπατήσωμεν γυμνοί καὶ ἀνυπόδυτοι. Ἀποστείλατε εἰδικὸν διαπιστώσῃ πρωτοφανῆ καταστροφήν. Παρακαλοῦμεν ληφθῶσι μέτρα ἀποστολῆς τροφίμων καὶ χρειωδῶν δυνηθῶμεν ζήσωμεν, προμηθεύσωσι σπόρον ὑγιᾶ ἐπαναλάβωμεν καλλιέργειαν, χορηγήσωσι μακροπρόθεσμα δάνεια καὶ ἀπαλλαγῶμεν ὀφειλομένων φόρων». Κοινοτικὸν συμβούλιον» Ἀνακοινῶ ἐπίσης τὰ κάτωθι τηλεγραφήματα: Πρόεδρον τῆς Βουλῆς Πρόδρον Βουλῆς Ἑλλήνων Ἀθήνας Κύριε Πρόεδρε, Ἐξ ὀνόματος τῆς Βουλῆς τῶν Βουλγάρων εὐχαριστῶ ὑμᾶς διὰ τὴν φιλόφρονα ἀναγγελίαν τῆς συγκλήσεως Βαλκανικῆς διασκέψεως. Ἡ Βουλὴ τῶν Βουλγάρων χαίρει διὰ τὴν ληφθεῖσαν εὐτυχῆ πρωτοβουλίαν πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ἑδραιώσεως τῆς εἰρήνης εἰς τά Βαλκάνια καὶ ἐκφράζει θερμὰς εὐχὰς διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἔργου τὸ ὁποῖον θὰ ἔχῃ νὰ λύσῃ ἡ διάσκεψις αὕτη. Ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς Ντεντέγωφ. Α. Ε. Πρόεδρον Βουλῆς Ἀθήνας Πρωτοβουλία ληφθεῖσα πρὸς συγκρότησιν συνδιασκέψεως μεταξὺ τῶν Βαλκανικῶν λαῶν εἶναι ἔργον μεγαλειῶδες καὶ ἀφάνταστον, καθόσον θὰ ἐξασφαλίσῃ τὰ δικαιώματά των καὶ θὰ ἀνοίξῃ δι’ αὐτοὺς νέαν περίοδον εἰρηνικῆς ἀναπτύξεως καὶ ἀδελφικῆς συνεργασίας. Πρὸς τούτοις θὰ ἐξασφαλίσῃ εἰρήνην διαρκῆ μεταξὺ τῶν Βαλκανικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν λαῶν. Τὸ Προεδρεῖον τοῦ Κοινοβουλίου εὔχεται ἐνθέρμως τῇ ὑμετέρᾳ ἐξοχότητι ἐπιτυχίαν συνδιασκέψεως, τὴν ὁποίαν θεωρεῖ ἐπιτυχῆ καὶ ἀπὸ πάσης ἀπόψεως ἀξιέπαινον ἰδέαν, ἐπ’ ἀγαθῷ τῶν ἡμετέρων λαῶν. Πρόεδρος τῆς Βουλῆς ἀ. ἀ. Φίκρι Ρούση Ὁ κ. Θ. Σοφούλης (Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν) καταθέτει σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ 3516 Νομοσχεδίου περὶ στρατιωτικῆς ἱεραρχίας καὶ στρατιωτικῶν προβιβασμῶν».

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῶν ἀναφορῶν καὶ Ἐρωτήσεων.

§4Θ. ΣΟΦΟΥΛΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν). Κύριε Πρόεδρε, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλλω σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ 3516 Νομοσχεδίου περὶ στρατιωτικῆς ἱεραρχίας καὶ στρατιωτικῶν προβιβασμῶν». Διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου τροποποιοῦνται αἱ ἀναλογίαι τῶν προαγομένων ἐκ τοῦ βαθμοῦ τοῦ λοχαγοῦ, ταγματάρχου ἀντισυνταγματάρχου, αὐξανομένης τῆς ἀναλογίας τῆς ἀρχαιότητος καὶ μειουμένης τῆς ἀναλογίας τῶν κατ’ ἐκλογὴν προαγομένων. Ἤθελον νὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν ἕνεκα τοῦ ἐπείγοντος αὐτοῦ νὰ θεωρηθῇ ὡς ὑπηρεσιακὸν καὶ νὰ ψηφισθῇ εἰς πρώτην ἀνάγνωσιν. Ἀλλὰ παρακαλῶ νὰ ἐπιτραπῇ ἂν ἐν τῷ μεταξὺ δὲν ἔχει ὑποβληθεῖ ἡ ἔκθεσις τῆς ἐπιτροπῆς, νὰ ἐγγραφῇ εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς Δευτέρας.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σακελλαρίου ἵνα καταθέσῃ καὶ ἀναπτύξῃ ἀναφορὰν τῶν ἐνοικιαστῶν τοῦ φόρου ἐλαίου, ἐλαιῶν διαφόρων ἐπαρχιῶν τῆς Ἑλλάδος τοῦ ἔτους 1928– 1929.

§6Δ. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ κατὰ τὴν ὁποίαν ἀπασχολοῦμεν τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν διὰ τὸ ζήτημα αὐτό. Τὸ αὐτὸ ζήτημα ἦλθε ἐδῶ καὶ ὑπὸ μορφὴν ἐρωτήσεως καὶ προτάσεως νόμου ἀκόμη μετὰ τροπολογίας γενομένης δεκτῆς ἀπὸ τὸν κ. ὑπουργόν. Ἀλλὰ εἰς τὴν Γερουσίαν συναντήσας μίαν τινὰ ἀντίρρησιν ὁ κ. ὑπουργὸς ἐκάμφθη καὶ ἔρχονται τώρα οἱ ἄνθρωποι ὅλοι καὶ ζητοῦν ἔλεος. Παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος οὐκ ἂν λάβετε κ. ὑπουργέ, τοὺς ἀπομιζίσατε πᾶσαν ἰκμάδα. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ληφθῇ ἕνα μέτρον ριζικόν, πρέπει ἐν πάσῃ περιπτώσει νὰ δώσωμεν ἕνα τέρμα εἰς αὐτὴν τὴν κατάστασιν.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Πετρίδης ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§8Π. ΠΕΤΡΙΔΗΣ. Κύριε ὑπουργὲ καὶ ἄλλοτε ἀπησχολήθη ἡ Βουλὴ διὰ τὸ ζήτημα τῶν ἐνοικιαστῶν τοῦ ἐλαίου. Εἶναι ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἐντολῇ τῆς ὑπηρεσίας εἰσέπραξαν τὸν φόρον τοῦ ἐλαίου, ἀλλὰ κατεστράφησαν λόγῳ τῶν θεομηνειῶν αἱ ὁποῖαι ἐπῆλθον εἰς τὸν τόπον καὶ εὑρίσκονται σήμερον εἰς πλήρη ἀδυναμίαν νὰ ἐκπληρώσουν τὰς ὑποχρεώσεις των. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἀνεγνώρισεν τὴν ἐν προκειμένῳ ἀδικίαν τοσοῦτον μᾶλλον καθόσον διὰ τοὺς ἐνοικιαστὰς τοῦ 1929–1930 ἔλαβε τά μέτρα τά προσήκοντα καὶ ἐπετράπη νὰ γείνῃ ἐκτίμησις τῶν ζημιῶν αἱ ὁποῖαι ἔγειναν. Ἐνῶ λοιπὸν ὁ κ. ὑπουργὸς ἀνεγνώρισεν τὸ ἀδίκημα τὸ συντελεσθὲν καὶ ἠθέλησεν νὰ τακτοποιήσῃ τὴν ὑπόθεσιν καὶ ὁμολογουμένως ἔσπευσεν καὶ ἡ Βουλὴ ἐψήφισεν διάταξιν κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπάγονται καὶ αὐτοὶ εἰς μίαν ἐπιτροπὴν τοπικὴν κατὰ ἐπαρχίας, ἡ ὁποία θὰ ἐξετάσῃ τὰς ζημίας τὰς ὁποίας ὑπέστησαν. Ἡ Βουλὴ τὴν ἐψήφισεν καὶ ἡ διάταξις αὐτὴ ἔγεινε νόμος τοῦ Κράτους κατὰ τὸ ἥμισυ τοὐλάχιστον. Ὅτε εἰσήχθη καὶ εἰς τὸ 2ον νομοθετικὸν σῶμα ἡ διάταξις αὐτὴ ἀπηλείφθη ὑπὸ τῆς Γερουσίας. Ἀλλ’ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὁ ὁποῖος υἱοθέτησεν καὶ ἡ πλειοψηφία τῆς Βουλῆς υἱοθέτησεν τὴν διάταξιν αὐτὴν τὴν εὐεργετικὴν διὰ τοὺς ἐνοικιαστάς, ἐνῶ ὤφειλε νὰ ἐπιμείνῃ παριστῶν τὸ δίκαιον τῆς ὑποθέσεως, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν τοὐναντίον ἀπέσυρεν τὴν διάταξιν αὐτὴν τὴν ὁποίαν τὸ 2ον νομοθετικὸν σῶμα ἠκύρωσεν. Ὅτε ἐπέστρεψεν ἡ διάταξις αὐτὴ πρὸς ἀναθεώρησιν ἐν τῇ Βουλῇ ἀντὶ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἐπιμείνῃ καὶ κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ συντάγματος νὰ προκαλέσῃ ψηφοφορίαν ἐπ’ αὐτῆς ὁ κ. ὑπουργὸς περιωρίσθη εἰς μία ἁπλῆν διαμαρτυρίαν καὶ εἶπεν ὅτι δὲν ἠμπορεῖ τίποτε νὰ πράξῃ. Ἔμεινε λοιπὸν ἠθικὴ οὕτως εἰπεῖν ὑποχρέωσις τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐφ’ ὅσον ἔχει ψηφισμένην τὴν διάταξιν ἐκ τοῦ Αʹ νομοθετικοῦ σώματος καὶ ἐφ’ ὅσον καὶ ἡ ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου εἶναι ὑπὲρ τῶν ἐνοικιαστῶν, νὰ θελήσῃ ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ εἴτε διοικητικῶς χορηγῶν μικρὰς κατὰ δόσεις πληρωμὰς τοῦ ὀφειλομένου, εἴτε καὶ νομοθετικῶς ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ ρυθμίσῃ αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν ἡ ὁποία ἀπησχόλησεν ὅλους τοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ ἔθνους καὶ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν, ἀλλὰ καὶ προσωπικῶς ἐνοχλεῖται ὁ κ. ὑπουργός, ἐφόσον διαρκῶς τὸν ἐνοχλοῦμεν καὶ ἡμεῖς πιεζόμενοι ἀπὸ μίαν κατάστασιν τοιαύτην.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν.

§10Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διοικητικῶς δὲν δύναμαι νὰ λάβω ἄλλο μέτρον εἰμὴ μόνον νὰ συστήσω τὰ εἰσπρακτορικὰ ὄργανα ὅπως δειχθῶσιν ἐξαιρετικῶς ἐπιεικεῖς ἀπέναντι τῶν ἐκ τῶν καθυστερούντων ἐνοικιαστῶν νὰ ἐκπληρώσωσι τὰς ἀπέναντι τοῦ δημοσίου ταμείου ὑποχρεώσεις των.

§11Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Πρέπει νὰ ληφθοῦν ἀνάλογα μέτρα καὶ ὑπὲρ τῶν διὰ δανείων ἐκπληρωσάντων τὰς ὑποχρεώσεις των, διότι εἶναι ἄδικον τὸ Κράτος νὰ φαίνεται ἐπιεικὲς πρὸς τοὺς καθυστεροῦντας νὰ πληρώσωσι τὴν ὀφειλὴν πρὸς αὐτό, καὶ νὰ μὴ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψει του καὶ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ φανῶσι συνεπεῖς πρὸς τὰς ὑποχρεώσεις των κατέφυγον εἰς δάνεια χρηματικά.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Μάρκου ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ ἐν ἀποστρατείᾳ συνταγματάρχου Ν. Φίλου.

§13Α. ΜΑΡΚΟΥ. Συνιστῶ τὴν ἀναφοράν.

§14ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαναστασίου ἐπὶ ἀναφορᾶς σιδηροδρομικῶν ὑπαλλήλων παθόντων ἐν ὑπηρεσίᾳ.

§15Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Πρόκειται περὶ 12 σιδηροδρομικῶν ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι ἐπαύθησαν, διότι ἀπέβαλον τὸν ἕνα ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν. Εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς παρεχωρήθη μία γλισχροτάτη σύνταξις 1000 δραχμῶν. Ζητοῦν νὰ βελτιωθῇ ἡ θέσις των. Εἶναι θύματα τῆς ὑπηρεσίας, καλοὶ ὑπάλληλοι καὶ νομίζω ὅτι τὸ Κράτος ἔχει ὑποχρέωσιν καθὼς καὶ οἱ σιδηρόδρομοι νὰ δείξουν κάποιαν εὐμένειαν ἀπέναντι αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

§16Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Εἰμπορεῖ νὰ ἐφαρμοσθῇ καὶ ὁ νέος νόμος, ὁ ὁποῖος ὁρίζει χρηματικὴν ἀποζημίωσιν.

§17Ν. ΑΒΡΑΑΜ. (Ὑφυπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Τὸ ζήτημα εὑρίσκεται εἰς τὸ συμβούλιον τῶν σιδηροδρόμων πρὸς ἐξέτασιν.

§18ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Νικολίτσας ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ κοινοτικοῦ συμβουλίου Ζακνίων Τριχωνίας.

§19Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ ἐκτέλεσις τῶν τεχνικῶν ἔργων ἐστοίχισε ἀρκετὰ ἑκατομμύρια, ὡς καὶ ἡ σκυρόστρωσις τῆς ὁδοῦ ταύτης, καὶ μολονότι τὸ ἔργον εἶναι τόσον μέγα, τὸ Κράτος δὲν ἔδωσεν τὴν ἀπαιτουμένην πίστωσιν. Ὅθεν παρακαλῶ νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει τὸ μέγεθος τοῦ ἔργου καὶ νὰ δοθῇ ἡ σχετικὴ πίστωσις.

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαφλέσσας ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ ἰδιώτου Δ. Μαυριᾶ.

§21Ι. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, διὰ τῆς ἀναφορᾶς τοῦ συμπολίτου μου Μαυριᾶ καθίσταται γνωστὸν εἰς τοὺς ἀγνοοῦντας ὅτι στρατιώτας Ἕλληνας αἰχμαλώτους παραμένοντας ἐν Μικρᾷ Ἀσίᾳ ἡ ἐκεῖ Τουρκικὴ θηριωδία τοὺς μετέτρεψε εἰς μαύρους σκλάβους. Ἤδη ἀνταλλάσσονται μεταξὺ Ἀγκύρας καὶ Ἀθηνῶν τόσαι φιλοφρονήσεις καὶ νομίζω ὅτι δίκαιον θὰ ἦτο καὶ ὀρθὸν νὰ ἐξωτερικευθοῦν ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας αἱ φιλοφρονήσεις αὗται, διὰ καταλλήλων ἐνεργειῶν, οὕτως ὥστε οἱ στρατιῶται νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν πατρίδα των.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ αὐτὸς κ. βουλευτὴς ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Δ. Μητσέα.

§23Ι. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ. Συνιστῶ τὴν ἀναφορὰν αὐτήν, τοῦ δυστυχοῦς αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ ἔπαθε ἀπὸ ἐγκεφαλικὸν λήθαργον, ἀντὶ ὡς ἔδει νὰ τύχῃ περιθάλψεως, ἀπελύθη τῆς θέσεώς του.

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Χαβίνης ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Π. Βρύση.

§25Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Αὐτὸς ὑπηρετήσας ἐπὶ πολλὰ ἔτη ὡς ὑπάλληλος, εὑρίσκεται σήμερον εἰς τοὺς δρόμους καίτοι ἔχει ἔτη συντάξεως. Πρὸ μηνὸς ἐψηφίσθη τὸ νομοσχέδιον διὰ τοῦ ὁποίου ἐδόθη εἰς ὑπαλλήλους τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἕνα ποσὸν δ’ ἀποζημίωσιν τῆς ὑπηρεσίας αὐτῶν. Παρακαλῶ νὰ διαβιβασθῇ ἡ ἀναφορὰ εἰς τὸν ἁρμόδιον ὑπουργὸν καὶ εἰ δυνατὸν νὰ δοθῇ ἕνα ποσὸν διότι καίτοι ἔχει κάμει ἀναλόγους καταθέσεις εἰς τὸ ταμεῖον, σήμερον εὑρίσκεται ἄνευ συντάξεως.

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Νικολίτσας ἐπὶ ἀναφορᾶς τῶν κατοίκων Κεφαλοβρύσου Τριχωνίας.

§27Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Ἀφορᾶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας. Κύριε ὑπουργὲ, οἱ κάτοικοι Κεφαλοβρύσου Τριχωνίας ζητοῦν μίαν αὔξησιν τῆς παρασχεθείσης εἰς τὸ νομομηχανικὸν πιστώσεως πρὸς συμπλήρωσιν τῆς ὁδοῦ Ἀγρινίου– Κεφαλοβρύσου, ὁδοῦ σπουδαιοτάτης σημασίας καὶ τὴν ὁποίαν οὗτοι κατεσκεύασαν διὰ προσωπικῆς τῶν ἐργασίας.

§28Ν. ΑΒΡΑΑΜ. (Ὑφυπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Νὰ διαβιβασθῇ ἡ ἀναφορά.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαφλέσσας ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Γ. Χρηστάκη κατοίκου Ἡρακλείου, παραπονουμένου διὰ τὴν ἀποστολὴν τοῦ υἱοῦ του εἰς τὸν πειθαρχικὸν λόχον Καλπακίου.

§30Ι. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ. Κύριε Πρόεδρε βεβαίως πρέπει νὰ λάβωμεν μέτρα κατὰ τῶν κομμουνιστῶν ἀλλὰ ταυτοχρόνως πρέπει νά καταβάλλεται προσπάθεια, οὕτως ὥστε νὰ μὴ βασανίζωνται ἄνθρωποι ὅπως ὁ στρατιώτης Χρηστάκης ὁ ὁποῖος ἐστάλη ἀπὸ τὸν διοικητήν του εἰς τὸν πειθαρχικὸν λόχον Καλπάκι, ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξετάσεως. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν θὰ πεισθῇ ὅτι ἄλλοι εἶναι οἱ λόγοι καὶ ὄχι κομμουνιστικαὶ ἀρχαί, ἐπὶ τῆς ἐνεργείας ταύτης τοῦ Ἐπιτελείου.

§31Θ. ΣΟΦΟΥΛΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν). Ὑποθέτω ὅτι τὸ Ἐπιτελεῖον θὰ ἐνήργησε κατόπιν ἐκθέσεως τῶν ἁρμοδίων.

§32Ι. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ. Ὁ πατήρ του διαμαρτύρεται.

§33Θ. ΣΟΦΟΥΛΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν). Νὰ διαβιβασθῇ ἡ ἀναφορὰ καὶ ἐὰν εἶναι ἀστήρικτος θὰ ἐνεργηθῶσι τὰ δέοντα.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τριποδάκης ἐπὶ ἀναφορᾶς τοῦ Γρ. Χρηστάκη.

§35Ε. ΤΡΙΠΟΔΑΚΗΣ. Ἡ ἀναφορὰ ἀφορᾷ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Στρατιωτικῶν. Πρόκειται περὶ ἐξασκήσεως δικαιώματος τὸ ὁποῖον ἔχουν οἱ ἀνάπηροι. Ὁ ἀνάπηρος δικαιοῦται τὰ καπνὰ τὰ ὁποῖα πωλεῖ εἰς τὰ δημόσια καταστήματα, νὰ τὰ ἐκμεταλλεύεται. Ὁ διοικητὴς τῆς σχολῆς τῶν Εὐελπίδων εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ ἀπαγορεύσῃ εἰς τοὺς μαθητὰς νὰ λαμβάνωσι ποτὰ κλπ. ἀπὸ τὸ περίπτερον, ἀλλὰ δὲν εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ ἀπαγορεύσῃ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ἀξιωματικούς.

§36Θ. ΣΟΦΟΥΛΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν). Ὁ διοικητὴς τῆς σχολῆς συνεμορφώθη πρὸς μίαν τελευταίαν διαταγήν μου, διὰ τῆς ὁποίας ἀπηγορεύετο εἰς τοὺς ἀξιωματικοὺς νὰ συχνάζουν κατὰ τὰς ἐργασίμους ὥρας εἰς κέντρα διασκεδάσεων καὶ εἰς καφενεῖα.

§37Ε. ΤΡΙΠΟΔΑΚΗΣ. Δὲν πρόκειται περὶ καφενείου ἀλλὰ περὶ ἀναψυκτηρίου.

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καλογερᾶς ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς.

§39Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρόκειται περὶ τοῦ ἑξῆς ζητήματος: Φυσικὰ δὲν πρέπει νὰ συχνάζουν οἱ ἀξιωματικοὶ εἰς κέντρα κατὰ τὰς ἐργασίμους ὥρας, ἀλλὰ ἐδῶ πρόκειται περὶ ἀγορᾶς κουλουρίων, χάρτου κλπ. Εἶναι εὐτύχημα κ. Πρόεδρε, διότι ὑπάρχει αὐτὸ τὸ περίπτερον διότι δύναται νὰ ζήσῃ ἕνας ἀνάπηρος. Νομίζω ὅτι ὅλοι ἔχομεν ὑποχρέωσιν νὰ λάβωμεν μέτρα χάριν αὐτῶν. Δι’ αὐτὸ νομίζω ὅτι δύναται ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν, ὑπὸ τὸ πνεῦμα αὐτὸ ἕνα περίπτερον μικρὸν νὰ τὸ ἐπιτρέψῃ.

§40Θ. ΣΟΦΟΥΛΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Στρατιωτικῶν). Θὰ τὸ ἐξετάσωμεν.

§41ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Συμπληρωθείσης τῆς ὥρας αἱ λοιπαὶ ἀναφοραὶ ἀναβάλλονται. Ἡ Βουλὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν Διάταξιν τῆς Νομοθετικῆς Ἐργασίας Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ νόμου 4733 περὶ προστασίας τῶν πολυτέκνων». (ψηφίζεται τὸ σύνολον) Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀνακλήσεως εἰς ἐνέργειαν ἐφέδρων οἰκονομικῶν ἀξιωματικῶν Π. Ν. διὰ τὰς ὑπηρεσίας Μ.Τ.Π.Ν. καὶ τῶν Ταμείων Ἀλ-

ληλοβοηθείας Ἀξιωματικῶν καὶ Ὑπαξιωματικῶν

Π. Ν.»

(ψηφίζεται τὸ σύνολον) Μόνη συζήτησις τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεων τοῦ κωδικοποιημένου νόμου 3347 περὶ Ν.Α.Τ.». (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον) Μόνη συζήτησις τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συστάσεως προσωρινοῦ λαχείου ὑπὲρ τοῦ Δελφικοῦ ἔργου». (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον) Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπισκευῆς καὶ συμπληρώσεως τῆς ἐπιπλώσεως τοῦ Προεδρικοῦ Μεγάρου». (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον) Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παροχῆς συντάξεως εἰς ἐφέδρους ἀξιωματικοὺς ἐξ ὁπλαρχηγῶν, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 3 τοῦ νόμου 3310 τῆς 27)1)1925». (ψηφίζεται κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον) Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐξοφλήσεως ἐντόκων γραμματίων» (ψηφίζεται κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον) Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ καθορισμοῦ τῶν φορολογικῶν ὑποχρεώσεων τῶν δικαιουμένων ἀποζημιώσεων δυνάμει τοῦ νόμου 4501 κλπ. (Γίνεται δεκτὸν εἰς βʹ ἀνάγνωσιν ὡς ἐτροπολογήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν γενομένων δεκτῶν διαφόρων τροπολογιῶν, ἀναβληθείσης τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ συνόλου). Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ εἰσπράξεως τῶν δημοσίων ἐσόδων». Ἐπ’ αὐτοῦ τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Μάρκου.

§42Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἂν κύριοι, ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀντιπολίτευσιν ὡς ἁπλοῦν ἔλεγχον καὶ ἄκαρπον ἄρνησιν, οὐχὶ δὲ ὡς συνεργασίαν μετὰ τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὸν ἀρτιώτερον καταρτισμὸν τῶν συζητουμένων νόμων, δὲν θὰ εἶχον νὰ πράξω ἄλλο τι σήμερον, παρὰ νὰ εἴπω ἀορίστως, ἀντιρρήσεις τινας κατὰ τοῦ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχεδίου νὰ ἀφήσω τοῦτο ἄνευ σοβαρᾶς συζητήσεως νὰ γίνῃ νόμος τοῦ Κράτους καὶ ὅταν ἀσφαλῶς θὰ ἤρχιζεν ἐφαρμοζόμενος οὗτος καὶ θὰ ἠγείρετο ἡ κατακραυγὴ ἀπὸ μέρους τῶν πολιτῶν οἱ ὁποῖοι εἶναι προορισμένοι νὰ καταπιεσθοῦν ἀπὸ τὸν νόμον αὐτόν, τότε ἐγὼ νὰ ἐμφανισθῶ αἰτιώμενος τὴν Κυβέρνησιν τοιούτους εἰσηγουμένην νόμους. Ἐγὼ ὅμως ἀντιλαμβανόμενος τὸ καθῆκον καὶ τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἀντιπολιτεύσεως οὐχὶ ὡς ἁπλῆν ἄρνησιν, ἀλλὰ συνεργασία μετὰ τῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς διὰ τὸν καταρτισμὸν ὅσον τὸ δυνατὸν ἀρτιωτέρων νόμων, κατὰ τὴν πρώτην συζήτησιν καὶ ἐν τῇ ἐπιτροπῇ καὶ ἤδη ὑποστηρίζω ὅτι προκειμένου περὶ ἀνατροπῆς νόμου βασικοῦ, ὅπως εἶναι ὁ νόμος ΥΛΣΤʹ περὶ εἰσπράξεως τῶν δημοσίων ἐσόδων νόμου ψηφισθέντος τῇ εἰσηγήσει καὶ τῇ μελέτῃ ἑνὸς τῶν διακεκριμένων πολιτικῶν τῆς Ἑλλάδος τοῦ ἀειμνήστου Τρικούπη, ὅτι ἔπρεπε μετὰ μεγαλειτέρας προσοχῆς νὰ ἐπιδιώξῃ ταύτην ἡ Κυβέρνησις καὶ νὰ μὴ ἔχῃ τὴν ἀξίωσιν νὰ ψηφισθῇ ἐπιτροχάδην νομοσχέδιον ὑποβληθὲν περὶ τὰ τέλη τοῦ Ἀπριλίου, καὶ διανεμηθὲν εἰς ἐκείνους μόνον τοὺς βουλευτὰς οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὸ εὐτύχημα νὰ μένουν εἰς τὰς Ἀθήνας εἰς ἡμᾶς δὲ τοὺς ἐν ταῖς ἐπαρχίαις κατοικοῦντας, 8–9 ἡμέρας μετὰ τὴν ἔναρξιν τῶν ἐργασιῶν. Πρόκειται περὶ νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον μετατρέπει ὅλας τὰς κρατούσας δικονομικὰς διατάξεις, εἶναι τὸ νομοσχέδιον τοῦ ὁποίου διατάξεις τινες εἶναι προορισμέναι νὰ ἐγείρουν ἀληθῆ κατακλυσμὸν διαμαρτυριῶν κατὰ τῆς Κυβερνήσεως. Ἔχομεν τὴν ὑποχρέωσιν ὅταν νομοθετοῦμεν καὶ ἰδίως ὅταν νομοθετοῦμεν διατάξεις ἀφορώσας τὴν εἴσπραξιν δημοσίων ἐσόδων νὰ διατυπώνωμεν τὰς διατάξεις κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε μεταξὺ τῶν φορολογουμένων ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῶν ὀργάνων τῆς ταμειακῆς ὑπηρεσίας ἀφ’ ἑτέρου νὰ μὴ δημιουργεῖται ἐχθρότης, εἰς τρόπον ὥστε οἱ πολῖται νὰ θεωροῦν τοὺς ὑπαλλήλους τοὺς ἐντεταλμένους τὴν εἴσπραξιν τῶν φόρων, ὡς ἐχθροὺς αὐτῶν, ἀλλὰ πρέπει ἀφ’ ἑνὸς διὰ τῆς εἰσαγωγῆς ὀρθῶν διατάξεων, καὶ διὰ τῆς καταλλήλου διαπαιδαγωγήσεως τοῦ λαοῦ ἀφ’ ἑτέρου νὰ σχηματισθῇ παρὰ τοῖς φορολογουμένοις ἡ συνείδησις ὅτι, καταβάλλοντες τὸν ὀφειλόμενον φόρον ἐκτελοῦσιν ὑποχρεώσεις ἱερὰς πρὸς τὸ κράτος, τὸ ὁποῖον ἔχει μυρίας ἀπέναντι αὐτῶν καὶ τῆς ὁλότητος ὑποχρεώσεις διὰ τὴν παιδείαν, τὴν Δικαιοσύνην, τὴν ὑγείαν καὶ ἀσφάλειαν τῶν πολιτῶν. Δι’ αὐτὸ τὴν στιγμὴν ταύτην τὴν ὑστάτην συνιστῶ εἰς τὴν Κυβέρνησιν, παρακαλῶ δὲ τὴν Βουλὴν νὰ ἀποφασίσῃ τὴν ἀναβολὴν τοῦ νομοθετήματος τούτου, τοῦ ὁποίου αἱ διατάξεις ἀνατρέπουν σειρὰν διατάξεων ἰσχυουσῶν εἰς τὸ κοινὸν δίκαιον αἵτινες ἔχουν ἐντυπωθῆ εἰς τὴν κοινὴν συνείδησιν καὶ διὰ τὴν σύνταξιν τοῦ ὁποίου δὲν ἐλήφθη κἂν ἡ γνώμη ἐπιτροπῆς τὴν ὁποίαν πρὸ ὀλίγου ἀκόμη χρόνου ἐνομοθετήσαμεν, τῆς ἐπιτροπῆς τῆς νομοπαρασκευαστικῆς τοῦ ὑπουργείου τῆς Δικαιοσύνης, ἵνα ἄρτια εἰσάγονται εἰς τὴν Βουλὴν τὰ διάφορα νομοσχέδια. Δὲν ἐζητήθη κἂν ἡ γνώμη τοὐλάχιστον τῶν κορυφῶν τῆς δικαστικῆς ἱεραρχίας ἐπὶ τῶν μεταβολῶν αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπέλθουν εἰς τὴν καθόλου νομοθεσίαν, ψηφιζομένου τοῦ νομοσχεδίου τούτου ὑπὸ τῆς Βουλῆς καὶ καθισταμένου νόμου. Ἂν ἡ Κυβέρνησις ἡ ὁποία ἀπολαύουσα τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς ἔχει τὴν εὐθύνην καὶ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ψήφισιν τοῦ μέτρου τούτου, ἐγὼ ὡς ἀνήκων εἰς τὴν ἀντιπολίτευσιν καὶ τὴν μειοψηφίαν τῆς Βουλῆς, δὲν δύναμαι νὰ κάμω ἄλλο τι εἰμὴ νὰ εἴπω τὰς ἀντιλήψεις μου. Εὔχομαι δὲ εἰλικρινῶς, ὅπως αἱ προβλέψεις μου, ὅτι τὸ νομοσχέδιον θὰ ἐγείρῃ θύελλαν διαμαρτυριῶν κατὰ τοῦ Κράτους νὰ διαψευσθῶσιν, νὰ ὀφείλωνται δὲ αὗται μόνον εἰς τὸν ὀλίγον χρόνον τὸν ὁποῖον παρέσχεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰ μέλη τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας, νὰ μελετήσουν καὶ ἐξακριβώσουν τὰς διατάξεις τοῦ ὑπὸ τὴν κρίσιν αὐτῆς ὑποβληθέντος νομοσχεδίου. Καὶ πρῶτον ἡ εἰσηγητικὴ ἔκθεσις τοῦ νομοσχεδίου δὲν κουράζεται νὰ ἀναπτύξῃ ποῖοι εἶναι οἱ λόγοι καὶ οἱ σκοποὶ τοὺς ὁποίους ἐπιδιώκει ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὑποβάλλων τὸ ὑπὸ κρίσιν τῆς Βουλῆς νομοσχέδιον. Διότι λέγει ὅτι, οἱ λόγοι τοὺς ὁποίους ὑπέβαλε τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον, διαφαίνονται εἰς τὰς διατάξεις τῶν ἄρθρων. Ἐν τούτοις ὑπάρχουν διατάξεις αἱ ὁποῖαι ἀληθῶς χρησιμεύουν ὡς χρύσωμα τοῦ καταποτίου διότι εἶναι εὐνοϊκαὶ διὰ τοὺς φορολογουμένους. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ διατάξεις ὁλοκλήρων ἄρθρων αἱ ὁποῖαι εἶναι πιεστικαὶ καὶ ἀντίκεινται εἰς βασικοὺς νόμους οἱ ὁποῖοι ἰσχύουν μέχρι σήμερον ἐν Ἑλλάδι. Μεταξὺ τῶν δυσμενῶν διὰ τοὺς φορολογουμένους πολίτας διατάξεων, εἶναι ἡ διάταξις τοῦ ἐδαφίου βʹ τοῦ ἄρθρου 3 ἡ ἀφορῶσα τὴν κατὰ τμηματικὰς δόσεις καταβολὴν τῶν καταγιγνωσκομένων εἰς τοὺς καταδικαζομένους δικαστικῶν ποινικῶν ἐξόδων. Εἶναι δὲ δυσμενὴς ἡ διάταξις διότι κατὰ τὸν ἰσχύοντα νόμον οἱ καταδικαζόμενοι δι’ ἐλαφρὰ ἀδικήματα, πλὴν ἐννοεῖται τῶν ἀδικημάτων τῆς ζωοκλοπῆς καὶ λαθρεμπορίας δικαιοῦνται νὰ ζητήσουν τὴν κατὰ δόσεις πληρωμὴν τῶν δικαστικῶν ἐξόδων, χωρὶς νὰ ἀπαιτεῖται παρ’ αὐτῶν ἡ παροχὴ ἐγγυήσεως τινός. Ἄρα κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς ἀξιοῦται ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πρόκειται νὰ ἐμφανισθῶσι ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου νὰ κομίζουν ὅλα τὰ ἀποδεικτικὰ διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἀποδείξουν ὅτι ἔχουν ἀκίνητον περιουσίαν διὰ νὰ παράσχουν τὴν ἀξιουμένην ἀπὸ τὴν νέαν διάταξιν ἀσφάλειαν περὶ τῆς πληρωμῆς ὅλων τῶν δόσεων.

§43Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἀκινήτου περιουσίας διατί;

§44Α. ΜΑΡΚΟΥ. Διότι ἄν τις ἔχῃ νὰ καταθέσῃ εἰς τὸ ταμεῖον παρακαταθηκῶν καὶ δανείων τίτλους Ἐθνικῶν δανείων ἢ ὁμολογίας ἀνωνύμων ἑταιρειῶν βέβαια δὲν θὰ θελήσῃ νὰ πληρώσῃ τὰ δικαστικὰ ἔξοδα εἰς δόσεις. Ἀλλὰ ἂν ἔλθῃ ἕνας πτωχὸς ἀγρότης ὁ ὁποῖος θὰ καταδικασθῇ καὶ ὁ ὁποῖος μὴ ἔχων πρόχειρα τὰ χρήματα θὰ ζητήσῃ νὰ πληρώσῃ τὰ ἔξοδα τῆς δίκης κατὰ δόσεις, ποίαν ἀσφάλειαν νομίζετε ὅτι θὰ ζητήσῃ παρ’ αὐτοῦ ὁ δικαστὴς ἄλλην ἀπὸ τὴν ἐμπράγματον; Καὶ ποίαν ἄλλως τε θὰ δύναται νὰ δώσῃ;

§45Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Κατὰ τὴν ἀντίληψίν σας κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου τούτου πρέπει ὁ καταδικασθεὶς νὰ φέρῃ καὶ τὰ πιστοποιητικὰ τῆς περιουσίας του. Εἶπον καὶ προχθὲς καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ σήμερον ὅτι ἡ διάταξις δὲν ἔχει οὕτω.

§46Α. ΜΑΡΚΟΥ. Τὸ ἄρθρον ἔχει ὡς ἑξῆς: «Τὸν χρόνον τῆς πληρωμῆς τῶν ὑπὸ τῶν ποινικῶν δικαστηρίων ἐπιβαλλομένων προστίμων ἢ χρηματικῶν ποινῶν, ὡς καὶ τῶν δικαστικῶν ἐξόδων καὶ τελῶν, ὁρίζει τὸ δικαστήριον ἐπὶ παροχῇ ἀσφαλείας διὰ τοὺς ὑπολοίπους. Δὲν εἶναι δὲ κἂν ἀνάγκη ν’ ἀνατρέξωμεν εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Ἀστικοῦ Δικαίου ἢ τῆς Πολιτικῆς Δικονομίας, διὰ νὰ ἴδωμεν κατὰ τίνα τρόπον θὰ δοθῇ ἡ ἀσφάλεια ἢ θὰ ἀξιώσῃ ταύτην τὸ δικαστήριον, δὲν ἔχομεν παρὰ νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν περαιτέρω ἀνάγνωσιν τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου διὰ νὰ πεισθῶμεν ὅτι ἔχω δίκαιον ὑποστηρίζων ὅτι θὰ ἀξιώσῃ ἐμπράγματον ἀπὸ τὸν καταδικαζόμενον ἀσφάλειαν διότι πᾶσα ἄλλη ἀσφαλῶς δὲν εἶναι δυνατή, ὡς διατυποῦται τὸ ἄρθρον. Λοιπὸν ἡ παρατήρησίς μου εἶναι βάσιμος καὶ νομίζω ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτή.

§47Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Τί ζητεῖτε σεῖς νὰ γίνῃ;

§48Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἐγὼ ζητῶ ὅπως εἰς πᾶσαν περίστασιν τὸ δικαστήριον κανονίζει τὰς δόσεις καὶ τὴν προθεσμίαν καταβολῆς, ἄνευ ἐγγυήσεως τινός, μὲ μόνην τὴν κύρωσιν τῆς ἀμέσου ἐκτελέσεως, ἐν περιπτώσει καθυστερήσεως δόσεώς τινός. Ὑποθέσατε ὅτι εἷς χωρικὸς ἀπὸ τὰ Καλάβρυτα ἔρχεται εἰς Πάτρας νὰ δικασθῇ ἐνώπιον τοῦ Ἐφετείου δι’ ἓν ἀδίκημα τραυμάτων μὲ νόσον ὑπὲρ τοὺς 3 μῆνας. Ὅπως γνωρίζετε δι’ ἓν τόσον ἁπλοῦν ἀδίκημα, τὰ ποινικὰ ἔξοδα ὡς σήμερον αὐξήθησαν εἶναι 2500 δραχμὰς τοὐλάχιστον βεβαίως δὲν θὰ ἔχῃ χρήματα νὰ πληρώσῃ ὁλόκληρον τὸ ποσόν θὰ ζητήσῃ δὲ τὴν κατὰ δόσεις πληρωμήν· ἀλλὰ τότε τὸ δικαστήριον θὰ ζητήσῃ ἀσφάλειαν. Ἀλλὰ ποῦ θὰ εὕρῃ τοὺς τίτλους; Ποῦ τὸν ὑποθηκοφύλακα ἀπέχοντα 5 ὥρας τῶν Πατρῶν; Δι’ αὐτὸ προτείνω νὰ δικαιοῦται τὸ δικαστήριον μέχρις ἑνὸς ὡρισμένου τοὐλάχιστον ποσοῦ νὰ χορηγῇ προθεσμίαν ἄνευ τινὸς ἀσφαλείας. Ἡ ἀξίωσις ἀσφαλείας καὶ δὴ ἐμπράγματον τοιαύτη καὶ δὴ διὰ μικροποσὰ καθιστᾷ τὸ εὐεργέτημα τοῦ νόμου κενόν.

§49Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν βλέπω διατὶ θεωρεῖτε ὡς τρομερὸν καὶ καταπιεστικὸν τὸ νὰ μὴ δώσῃ ὁ δικαστὴς προθεσμίαν.

§50Α. ΜΑΡΚΟΥ. Διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθῇ, θὰ ἔλθῃ ὁ δικαστὴς καὶ θὰ εἴπῃ πρὸς τὸν ἀτυχῆ ἀγρότην «κατηγορούμενε βλέπω ὅτι εἶσαι πτωχός, βλέπω ὅτι δὲν δύνασαι νὰ πληρώσῃς ἀμέσως, ἔχω ὅλην τὴν διάθεσιν νὰ σοῦ δώσω προθεσμίαν νὰ πληρώσῃς κατὰ δόσεις ἀλλὰ δὲν δύναμαι νὰ τὸ πράξω τοῦτο. Πρέπει νὰ μὲ ἀσφαλίσῃς». Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία μου ἢ τοὐλάχιστον ὅπως προτείνῃ ταύτην ὁ κ. ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος, ἤτοι νὰ δικαιοῦται δικαστὴς νὰ δυνηθῇ καὶ προσωπικὴν ἀκόμη ἐγγύησιν. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἐλαττοῦται πῶς τὸ κακόν.

§51Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Καὶ προχθὲς σᾶς εἶπον ὅτι παρανοεῖτε τὴν διάταξιν. Νομίζετε ὅτι πρέπει νὰ φέρῃ καὶ τὰ συμβόλαιά του εἰς τὸ δικαστήριον, τὸ δικαστήριον θὰ τοῦ δώσῃ τὴν εὐχέρειαν τῆς πληρωμῆς κατὰ δόσεις ὑπὸ τὸν ὅρον τῆς παροχῆς ἐγγυήσεως. Θέλετε καὶ προσωπικὴν ἐγγύησιν. Δὲν ἔχω καμμίαν ἀντίρρησιν. Δὲν ξεύρω ὅμως πῶς θὰ ἐξεγερθῇ ὁ λαός. Δέχομαι τὴν τροπολογίαν «ἢ καὶ ἀξιόχρεον προσωπικὴν ἐγγύησιν».

§52Κ. ΓΚΟΤΣΗΣ. Ὑπάρχει ἕνας νόμος κατὰ τὸν ὁποῖον τὰ δικαστικὰ ἔξοδα πληρώνονται κατὰ δόσεις, αὐτὸν τὸν νόμον τὸν καταργεῖτε;

§53Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τροποποιῶ τὴν διάταξιν αὐτὴν καὶ λέγω ὅτι τὰ δικαστήρια θὰ κρίνουν πότε θὰ δώσουν προθεσμίαν. Βέβαια ὅταν ὁ κατηγορούμενος καταδικάζεται δι’ ἕνα ποσὸν 100 δραχ. δὲν θὰ τοῦ δώσῃ προθεσμίαν. Σημειώσατε δὲ ὅτι ἄλλοτε τὰ δικαστικὰ ἔξοδα ἐπληρώνοντο ἀμέσως ἐπὶ τόπου.

§54Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἑτέρα παρατήρησις τὴν ὁποίαν ἔχω νὰ κάμω εἶναι ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 6ου. Νομίζω ὅτι εἶναι μία παρατήρησις ὑπαγορευομένη ἀπὸ πνεῦμα δικαιοσύνης. Κατὰ τὸ ἄρθρον 6 ἐναντίον τῶν ὀφειλετῶν τοῦ δημοσίου ἐξ ἐνοικίων, ἀμέσως ἐκδίδεται κατ’ αὐτῶν ἔνταλμα χωρὶς νὰ προηγηθῇ πρόσκλησις. Βεβαίως ἡ διάταξις αὐτὴ ἔχει δεδικαιολογημένην βάσιν. Νομίζω ὅμως ὅτι εἶναι πλέον ἢ ὀρθὸν νὰ κοινοποιεῖται πρόσκλησις, διότι πλειστάκις ζητεῖται μίσθωμα διὰ δικαίωμα, οὗ ἡ χρῆσις δὲν παρεσχέθη ἀπὸ τὸ Δημόσιον. Κατὰ τίνα τρόπον θὰ ἀμυνθῇ ὁ πολίτης; Ἀλλὰ ὡς φαίνεται θέλετε ν’ ἀποφύγετε τὰς διατάξεις.

§55Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τῶν ἐκ συμβάσεων ὀφειλετῶν νὰ προηγηθῇ πρόσκλησις;

§56Α. ΜΑΡΚΟΥ. Μάλιστα αὐτῶν τῶν ὀφειλετῶν, καὶ σᾶς εἶπον διὰ τίνα λόγον κρίνω τοῦτο ἀναγκαῖον. Ἐπίσης ἔχω ἀντιρρήσεις ἐπὶ τῆς παραγράφου 6 τοῦ ἄρθρου 7. Κατὰ τὴν παράγραφον 6 ἄρθρον 7, πρὸς ὑπολογισμὸν τοῦ τόκου λαμβάνεται ὁ μὴν ἀδιαίρετος, δηλαδὴ ἐὰν ὁ καθυστερήσας ὀφειλέτης καθυστερεῖ 6 μῆνας καὶ μίαν ἡμέραν θὰ πληρώσῃ τόκον ἑνὸς μηνός. Νομίζω ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι ὑπὲρ τῶν ὀφειλετῶν.

§57Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργός τῶν Οἰκονομικῶν). Μέχρι τώρα τὶ ἴσχυεν;

§58Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν εἰσάγεται νομοσχέδιον τροποποιοῦν τὸν νόμον περὶ εἰσπράξεων, ὥστε νὰ μοῦ εἴπετε τὶ ἰσχύει. Σεῖς εἰσάγετε νομοσχέδιον καὶ ἀναβαπτίζετε ὁλόκληρον τὸν νόμον ἐν τῇ διαδικασίᾳ τῆς εἰσπράξεως λέγοντες ὅτι εὐνοϊκὰς ὑπὲρ τῶν ὀφειλετῶν εἰσάγετε διατάξεις, ἐνῷ πᾶσαν δυσμενῆ καὶ ἄδικον τοιαύτην διάταξιν τοῦ παλαιοῦ νόμου τὴν ἀφήνετε ἀμετάβλητον. Εἰς τὸ ἄρθρον 13 ἡ κατάσχεσις, κατὰ τὴν διάταξιν τὴν ὁποίαν καθορίζετε γίνεται τῇ παραγγελίᾳ τοῦ διευθυντοῦ διὰ κλητήρων ἢ εἰσπρακτόρων. Ὑπάρχει ὅμως τὸ δεύτερον ἐδάφιον τὸ ὁποῖον ἀληθῶς εἶναι προωρισμένον νὰ ἐξεγείρῃ τοὺς πολίτας, εἶναι προωρισμένον νὰ δημιουργήσῃ ἐχθρότητας τῶν πολιτῶν κατὰ τοῦ Κράτους εἶναι προωρισμένον νὰ γίνῃ ἀφορμὴ ἐκδικήσεων τῶν ἀμορφώτων καὶ ἀξέστων εἰσπρακτόρων. Διὰ τοῦ ἐδαφίου 2ου τοῦ ἄρθρου 13 κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, (ἀναγινώσκει). Προκειμένου περὶ ἐσόδων, ἡ εἴσπραξις τῶν ὁποίων ἀνετέθη εἰς εἰσπράκτορα δύναται οὗτος, ἐκτὸς τῆς ἕδρας τοῦ Ταμείου νὰ ἐνεργήσῃ κατάσχεσιν κινητῶν καὶ οἴκοθεν, ἐκτὸς ἐὰν περὶ τοῦ ἐναντίου ὑπάρχει ρητὴ ἔγγραφος ἐντολὴ τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ταμείου. Παρὰ τὴν σκληρότητα τῆς διατάξεως αὐτῆς, ἐὰν δὲν ἐπηκολούθουν αἱ ἄλλαι διατάξεις αἱ ἀφορῶσαι τὸν τρόπον τῆς ἐκποιήσεως τῶν κατασχωμένων κινητῶν ὡς ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 25, ὅταν ταῦτα δὲν ὑπερβαίνουν κατ’ ἀξίαν τὰς χιλίας δραχ., ἐὰν δὲν ἐπηκολούθουν λέγω, αἱ ἄλλαι διατάξεις θὰ ἠδύνατό τις νὰ εἴπῃ ὅτι παρομοία διάταξις ὑπῆρχεν καὶ εἰς τὸν παλαιὸν νόμον καὶ δύναται νὰ ἐπαναληφθῇ καὶ ἤδη. Ἐφ’ ὅσον ὅμως προτείνετε εἰς τὴν Βουλὴν νὰ εἰσαχθῇ διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ εἶναι δυνατὸν ὁ κ. αὐτὸς εἰσπράκτωρ τὴν ἑπομένην ἀπὸ τῆς κατασχέσεως Κυριακὴν νὰ ἐκδώσῃ τὰ κατασχεθέντα εἰς πλειστηριασμὸν, τὸ πρᾶγμα εἶναι φοβερόν. Ὑποθέσατε ὅτι εἷς εἰσπράκτωρ ἐνήργησεν τὴν κατάσχεσιν τὴν πέμπτην, δικαιοῦται νὰ ἐκθέσῃ εἰς πλειστηριασμὸν δι’ ἁπλῆς μόνον κοινοποιήσεως προγράμματος, καὶ ἐνώπιον του κινητὰ ἀξίας δραχ. 1000, ἄνευ ἐλέγχου, ἄνευ ἐπιβλέψεως. Καὶ σεῖς κ. ὑπουργὲ καὶ ἡ Βουλὴ ἐννοεῖτε ὁποῖον ἐπικίνδυνον ὅπλον δίδετε εἰς χεῖρας τῶν εἰσπρακτόρων. Ἐὰν βέβαια ἐπιμένετε νὰ παραμείνῃ ἡ διάταξις αὐτὴ τότε θὰ παρεκάλουν νὰ συγκεράσετε τὴν σκληρότητα τῆς διατάξεως αὐτῆς προσθέτοντες τὴν ἑξῆς τροπολογίαν (ἀναγινώσκει). «Προκειμένου περὶ ἐσόδων ἡ εἴσπραξις τῶν ὁποίων ἀνετέθη εἰς εἰσπράκτορα, τότε μόνον δύναται νὰ ἐνεργήσῃ κατάσχεσιν κινητῶν ἐκτὸς τῆς ἕδρας τοῦ ταμείου ἐὰν ἔχῃ ρητὴν πρὸς τοῦτο ἐντολὴν τοῦ διευθυντοῦ τοῦ ταμείου». Δηλ. ὁ εἰσπράκτωρ ὁ ἐξερχόμενος πρὸς εἴσπραξιν τότε μόνον νὰ ἔχῃ δικαίωμα νὰ προβαίνῃ εἰς κατάσχεσιν κινητῶν, ὅταν ἕνας ἀνώτερος ὑπάλληλος, μορφωμένος καὶ ἠθικοῦ κύρους ὅπως εἶναι ὁ διευθυντὴς τοῦ ταμείου, τοῦ δώσῃ ἔγγραφον πρὸς τοῦτο ἐντολήν. Τοῦ εἴπῃ δηλ. ἐγγράφως: Ὁ Μάρκου ὀφείλει τὸν φόρον τῶν ἀροτριώντων κτηνῶν, καὶ ἔχει κινητὰ εἰς τὸ σπίτι του εἶναι δύστροπος σοῦ δίδω τὴν ἐντολὴν νὰ τοῦ τὰ κατάσχῃς. Δὲν πρέπει νὰ ἀφίσωμεν εἰς τὴν πρωτοβουλίαν τοῦ εἰσπράκτορος τὴν ἄσκησιν αὐτοῦ τοῦ ἐπικινδύνου δικαιώματος, διότι γνωρίζετε κατὰ τίνα τρόπον ἀσκοῦσι τὰ δικαιώματα αὐτὰ καὶ γνωρίζετε ὅτι καμμίαν φορὰν γίνονται ὄργανα καταπιέσεως τῶν ἀντιθέτως φρονούντων. Νομίζω ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνον ὅπλον εἰς χεῖρας τῶν ἀμορφώτων εἰσπρακτόρων τοιαύτη διάταξις, καὶ ἐλπίζω ὅτι ὁ κ. ὑπουργὸς θὰ δεχθῇ τὴν προτεινομένην τροπολογίαν. Οὕτω περιφρονοῦμεν τὰ δικαιώματα τοῦ δημοσίου, ἀλλὰ καὶ προστατεύονται καὶ οἱ πολῖται ἀπὸ πάσης αὐθαιρεσίας.

§59Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Κατὰ τὸ νῦν ἰσχῦον σύστημα τὶ γίνεται;

§60Α. ΜΑΡΚΟΥ. Κατὰ τὸ σήμερον ἰσχῦον σύστημα δύναται μὲν ὁ εἰσπράκτωρ νὰ ἐνεργήσῃ ἄνευ ἐντολῆς κατάσχεσιν κινητῶν......

§61Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἄνευ ἐντολῆς.

§62Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν δικαιοῦνται ὅμως κατὰ τὸ ἰσχύον δίκαιον νὰ ἐκθέσῃ εἰς πλειστηριασμὸν κινητὰ δραχμῶν 1000 τὰ ὁποῖα μάλιστα νὰ πλειστηριάσῃ 24 ὥρας μετὰ τὴν κατάσχεσιν, αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά.

§63Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Καθιστᾶ τὴν διάταξιν ἐπαχθεστέραν.

§64Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μένομεν σύμφωνοι ὅτι κατὰ τὸ ἰσχῦον σύστημα ὁ εἰσπράκτωρ εἶναι ἐλεύθερος νὰ κάμῃ οἱανδήποτε κατάσχεσιν, ἐγὼ λοιπὸν τὶ ἔκαμα; Λέγω ὅτι ὁ ταμίας μπορεῖ νὰ τοῦ ἀπαγορεύσῃ νὰ κάμῃ τὴν κατάσχεσιν. Θεωρεῖται καὶ αὐτὸ ἐπαχθές;

§65Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν ἐξηγοῦμαι φαίνεται σαφῶς. Σᾶς ἀνέπτυξα τὰς ἀντιρρήσεις μου ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τούτου εἶπον ὅτι κατὰ τὸν ἤδη ἰσχύοντα νόμον ὁ εἰσπράκτωρ ἔχει δικαίωμα νὰ ἐνεργῇ κατάσχεσιν. Καὶ ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ παραμείνῃ ἡ διάταξις αὐτὴ δὲν θὰ εἶχον οὐδεμίαν ἀντίρρησιν, ἀλλὰ ὅταν δίδετε εἰς τὸν εἰσπράκτορα τὸ δικαίωμα νὰ ἐκθέσῃ, ἄνευ οὐδεμιᾶς διατυπώσεως κινητῶν ἀξίας 1000 δρχ. εἰς πλειστηριασμὸν τὸν ὁποῖον νὰ δύναται νὰ ἐνεργῇ ἐντὸς 48 ὡρῶν ἐνώπιον του, δίδετε ἕνα ὅπλον εἰς τὸν εἰσπράκτωρα ἐπικίνδυνον.

§66Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὥστε τὸ δεύτερον.

§67Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἡ πρώτη διάταξις εἶναι ἀλληλένδετος πρὸς τὴν ἄλλην.

§68Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Πῶς εἶναι ἀλληλένδετος. Μπορῶ νὰ ἀφίσω τὴν μίαν καὶ νὰ χαλάσω τὴν ἄλλην. Κάμετε μου, τὴν χάριν, νὰ μοῦ εἴπετε ἐπάγεται τίποτε ἐπαχθέστερον διὰ τῆς πρώτης διατάξεως;

§69Α. ΜΑΡΚΟΥ. Τὸ εἶπον πρὶν νὰ μὲ ἐρωτήσετε. Καὶ ἐὰν πρόκειται νὰ μὴ ἐπιμείνετε εἰς τὴν ψήφισιν τῆς δευτέρας διατάξεως εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι.

§70Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ ἐπιμένω, ἐὰν νομίζῃ ἡ Βουλὴ ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι ἐπιβεβλημένον.

§71Α. ΜΑΡΚΟΥ. Λοιπὸν κ. ὑπουργὲ αἱ ἀντιρρήσεις μου καὶ ὅλαι αἱ ἄλλαι τὰς ὁποίας θὰ ἀναπτύξω ἔχουν βάσιν τὴν διατυπουμένην διαδικασίαν ἐκποιήσεως τῶν κινητῶν, ἐὰν σεῖς δὲν ἐπιμείνετε εἰς αὐτὴν καὶ στέρξετε εἰς τὴν διαγραφὴν τῶν διατάξεων αὐτῆς.

§72Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Κατόπιν τῆς τελέσεως τοῦ πλειστηριασμοῦ ἐνώπιον εἰσπράκτορος.

§73Α. ΜΑΡΚΟΥ. Λέγω ἡ διάταξις ἐπὶ τῆς ὁποίας βασίζονται αἱ πλεῖσται τῶν ἀντιρρήσεών μου, μέχρι τοῦ ἄρθρου τούτου, «προκειμένου περὶ κινητῶν ἀξίας...» (ἀναγινώσκει). Μὲ αὐτὴν τὴν διάταξιν τὶ θὰ γίνῃ; Θὰ κάμῃ κατάσχεσιν τὴν Παρασκευήν, θὰ κοινοποιήσῃ τὸ πρόγραμμα τὴν Παρασκευὴν καὶ τὴν Κυριακὴν θὰ κάμῃ τὸν πλειστηριασμόν. Προφθάσατε, ἐὰν γίνῃ ὁ πλειστηριασμὸς εἰς ἕνα μέρος μακρὰν ἀπὸ τὸ, Ταμεῖον προφθάσατε νὰ προκαλέσετε διαταγὴν τοῦ Ταμείου νὰ σταματήσῃ τὴν αὐθαιρεσίαν ταύτην τοῦ εἰσπράκτορος. Ἐὰν στέρξετε νὰ διαγραφῇ ἡ διάταξις αὐτὴ ἡ ἀφορῶσα τὴν τοιαύτην αὐθαιρεσίαν ἐλαττοῦνται αἱ ἀντιρρήσεις μου ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου.

§74Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θέλετε νὰ σᾶς βάλω τὴν μεθεπομένην Κυριακήν.

§75Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ὥστε ἐπιμένετε διὰ τὰς 1000 δρχ., νὰ κάμῃ τὸν πλειστηριασμὸν ὁ εἰσπράκτωρ;

§76Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐγὼ θὰ ἐνόμιζον ὅτι κινδινεύουν τὰ συμφέροντα τοῦ ὀφειλέτου ἐκ τῆς ἀναβολῆς. Νομίζω ὅτι ἡ διάταξις ἡ ἰδική μου εἶναι ἡ ἐπιεικεστέρα διὰ τὸν ὀφειλέτην.

§77Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν τὸ ἐννοῶ.

§78Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὸ πρᾶγμα εἶναι ἁπλοῦν. Ἐὰν τοὺς ἀφίσωμεν μετὰ 8 ἡμέρας θὰ διωρίσουν φύλακα, θὰ πληρώσουν, θὰ διωρίσουν συμβολαιογράφον, θὰ πληρώσουν, τὶ θὰ γίνῃ;

§79Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἐὰν κάμῃ κατάσχεσιν ὁ εἰσπράκτωρ μὲ τὸν σκοπὸν νὰ εἰσπράξῃ, δὲν θὰ εὑρεθῇ εἰς τὴν εὐχάριστον θέσιν νὰ τὰ ἐκθέσῃ εἰς πλειστηριασμὸν διότι θὰ σπεύσῃ ὁ φορολογούμενος νὰ πληρώσῃ εὐθὺς ὡς κάμῃ τὴν κατάσχεσιν.

§80Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἀφοῦ θὰ πληρώσῃ τὶ φοβεῖσθε τὸν πλειστηριασμόν;

§81Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἐὰν θέλετε τὴν πρώτην Κυριακὴν μετὰ 8 ἡμέρας.

§82Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). «Τὴν μεθεπομένην Κυριακὴν» λοιπόν.

§83Α. ΜΑΡΚΟΥ. Μάλιστα. Εἰς τὸ ἄρθρον 20 ὑπάρχει καὶ μία ἀκυρολεξία, σᾶς ἔλεγον ὅτι, καίτοι ἡ ὑπηρεσία σας ἡ ὁποία συνέταξε τὸ νομοσχέδιον, ἀπηρτίζετο ἀπὸ πρόσωπα ἄξια πάσης ἐκτιμήσεως, ἱκανώτατα, τὸ ἔργον ἑνὸς καὶ μόνον ἀνθρώπου εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ὑπόκειται εἰς ἀτελείας. Εἰς τὸ ἄρθρον 20 λοιπὸν ἡ ὑπηρεσία, προκειμένου περὶ ἀμφισβητήσεως τῶν εἰς τὸν ὀφειλέτην ἀφιεμένων πραγμάτων λέγει ὅτι: «ὁ ὀφειλέτης τὰς ἀμφισβητήσεις αὐτὰς δύναται νὰ τὰς εἰσαγάγῃ εἰς τὸν εἰρηνοδίκην κατὰ τὴν ἐπ’ ἀναφορᾷ διαδικασίαν». Διαδικασία ἐπ’ ἀναφορᾷ εἰς τὸν εἰρηνοδίκην δὲν ὑπάρχει. Συνεπῶς εἶναι ἀκυρολεξία αὐτὴ.

§84Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Σύμφωνοι.

§85Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἐπίσης δὲν ἤθελα, ἔστω καὶ ἂν ἡ ἀξία τῶν κατεσχεμένων εἶναι κατωτέρα τῶν 5 χιλ. δρχ. ὁ πλειστηριασμὸς νὰ γίνεται ἐνώπιον διοικητικοῦ ὀργάνου καὶ ὄχι ἐνώπιον συμβολαιογράφου. Ἔχω μίαν—δὲν ξεύρω ἐπειδὴ μακρὸν χρόνον ἔζησα εἰς ἄμεσον ἐπαφὴν μὲ τὴν δικαιοσύνην—ἔχω μίαν ἀπόλυτον ἐκτίμησιν εἰς τὰ ὄργανα τῆς δικαιοσύνης καί φοβοῦμαι πολὺ ὅτι τὰ ὄργανα τῆς διοικήσεως ὑφίστανται μίαν ὑποβολὴν ἡ ὁποία τὰ καθιστᾷ σκληρὰ καὶ μᾶλλον προασπιστὰς τῶν φαινομενικῶν συμφερόντων τοῦ δημοσίου, χωρὶς νὰ τὰ καθιστᾷ καὶ ἀπαθεῖς διαιτητὰς τῶν διαφωνιῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ ὑπάρξουν μεταξὺ τοῦ δημοσίου καὶ τῶν φορολογουμένων. Δι’ αὐτὸ θὰ ἤθελα ὁ πλειστηριασμὸς προκειμένου περὶ ἀντικειμένων ἔστω καὶ μέχρι 5000 δρχ. νὰ γίνεται ἐνώπιον συμβολαιογράφου, ἀλλ’ ὅπως διαβλέπω οὔτε τὴν παρατήρησιν αὐτὴν θὰ ἤθελεν ὁ κ. ὑπουργός. Τὸ ἄρθρον 27 ἔχει τὴν ἑξῆς διάκρισιν: «ὁ ἐπὶ τοῦ πλειστηριασμοῦ ὑπάλληλος δύναται νὰ κατακυρώσῃ ὁριστικῶς τὸν πλειστηριασμὸν εἰς τὸν τελευταῖον πλειοδότην, α) ἐφ’ ὅσον ἡ ἐπιτευχθεῖσα ἀνωτέρα προσφορὰ δὲν ὑπερβαίνει τὰς 10.000 δρχ. εἶναι δὲ ταυτοχρόνως ἀνωτέρα τοῦ ἡμίσεως τῆς ἐκτιμηθείσης ἀξίας τῶν ἐκπλειστηριαζομένων κινητῶν. βʹ) προκειμένου περὶ πλειστηριασμοῦ τῶν ἐν ἄρθρῳ 24 καὶ 35, κινητῶν. Κατακυρωθέντος κατὰ τά ἀνωτέρω τοῦ πλειστηριασμοῦ, ὁ τελευταῖος πλειοδότης ὀφείλει νὰ ὑπογράψῃ τὰ πρακτικὰ καὶ νὰ καταθέσῃ τὸ τίμημα καὶ νὰ παραλάβῃ τὸ πρᾶγμα. Ἐν περιπτώσει ἀρνήσεως γίνεται παραχρῆμα ἐπὶ τῶν ἰδίων πρακτικῶν ἀναπλειστηριασμὸς εἰς βάρος αὐτοῦ διαρκῶν ἐπὶ μίαν ὥραν». Ἡ διάταξις αὕτη ἀποτελεῖ συμπλήρωμα τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 26 εἰς σκληρότητα. Δηλαδὴ ὁ ὀφειλέτης εἰς διάστημα 48 ὡρῶν χάνει ὁριστικῶς καὶ ἀμετακλήτως τὰ κινητά του, τὰ ὁποῖα ἡ αὐθαιρεσία ἑνὸς ἀμορφώτου ἢ ἐμπαθοῦς εἰσπράκτορος τὰ ἀφῄρεσεν. Κατόπιν ἔχομεν τὸ ἄρθρον 31. Κατὰ τὸ ἄρθρον τοῦτο εἰσάγεται καινοτομία πρωτοφανής. «Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναγγελία». Ἅμα τό ποσὸν τῆς κατακυρώσεως δὲν ὑπερβαίνει τὰς 5000 δρχ. δὲν ἐπιτρέπεται κανεὶς ἄλλος δανειστὴς νὰ συμμετάσχῃ εἰς τὴν διανομὴν τοῦ ἐκπλειστηριάσματος. Δὲν εἶναι ὀρθὸν τοῦτο. Ἀποτελεῖ ρητὴν στέρησιν δικαιώματος τὸ ὁποῖον ἔχουν οἱ πολῖται νὰ ἀξιοῦν τὴν πληρωμὴν τῶν ἀξιώσεών των.

§86Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ νὰ μὴν τὸν φάνε τὰ ἔξοδα.

§87Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἡ ἀναγγελία δὲν ἔχει ἔξοδα. Κατὰ τὴν παλαιὰν δικονομίαν, κ. ὑπουργέ, ὡς γνωρίζετε ἐπιδικάζοντο βεβαίως ἔξοδα ἀναγγελίας καὶ κατετάσσοντο οἱ ἀναγγελθέντες εἰς τὸν πλειστηριασμὸν δι’ αὐτά. Ὑπῆρχον μάλιστα τινὲς οἱ ὁποῖοι ἔκαμνον ἀναγγελία κατ’ ἐπάγγελμα διὰ νὰ κατατάσσωνται μόνον εἰς τὰ ἔξοδα τῆς ἀναγγελίας, ἀλλ’ ὅταν μετερρυθμίσθη ὁ νόμος «περὶ ἐκτελέσεως» κατηργήθη ἡ διάταξις αὐτή. Κατὰ συνέπειαν δὲν ἔχει νὰ βαρυνθῇ τίποτε ὁ ὀφειλέτης ἄν ἐπιτρέψητε τὴν ἀναγγελίαν διὰ νὰ δυνηθῇ καὶ ὁ ἁπλοῦς πολίτης νὰ εἰσπράξῃ τὴν ἀπαίτησίν του, ἄνευ ἄλλων ἐξόδων, ἄν περισσεύῃ ποσόν τι ἐκ τῆς προνομιακῆς κατατάξεως τοῦ δημοσίου.

§88Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διατὶ νὰ γίνῃ αὐτὸ ἀφοῦ ἐξεύρω ὅτι τὸ ὑπόλοιπον θὰ ὑπάγῃ εἰς τὸ δημόσιον;

§89Α. ΜΑΡΚΟΥ. Διὰ νὰ καταταχθῇ ἀμέσως καὶ αὐτὸς καὶ μὴ ἔχει ἄλλας δίκας.

§90Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διατὶ νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ πολυτέλεια, προθεσμίαι κ. λ. π. ὅλ’ αὐτὰ εἶναι πρὸς ὄφελος τοῦ ὀφειλέτου.

§91Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν εἶναι πολυτέλεια, ἀλλὰ προάσπησις τῶν δικαιωμάτων τῶν πολιτῶν. Εἰς τὸ ἄρθρον 33 προκειμένου περὶ κατασχέσεως εἰς χεῖρας τρίτου τίθεται ἡ πρωτοφανὴς διάταξις, ἡ ἑξῆς: ὅπως γνωρίζετε ἐπὶ κατασχέσεως τρίτου ἐπέρχεται μία ἀναγκαστικὴ ἐκχώρησις τῆς ἀπαιτήσεως δι’ ἣν ἐγένετο ἡ κατάσχεσις ὑπὲρ τοῦ ἐνεργοῦντος τὴν κατάσχεσιν. Λοιπὸν δὲν δύναται ὁ ἀναγκαστικὸς ἐκδοχεύς, ὁ διὰ δικαστικῆς παρεμβάσεως γενόμενος ἐκδοχεύς, ν’ ἀποκτήσῃ πλέον δικαιώματα ἀπ’ ὅσα εἶχεν ὁ δικαστικῇ παρεμβάσει γενόμενος ἐκχωρητής. Εἰς τὸ ἐδάφιον 2 λέγεται καὶ ἐν περιπτώσει δυστροπίας. (ἀναγινώσκει). Ὑποθέσατε λοιπὸν ὅτι ἐγὼ χρεωστῶ εἰς ἕνα, ἐγὼ ὁ ὁποῖος δὲν εἶμαι ἔμπορος καὶ δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ φοβοῦμαι ὅτι θὰ μοῦ ἀπαγγελθῇ προσωπικὴ κράτησις. Χρεωστῶ ἐξ ἁπλοῦ ἀστικοῦ δανείου ἓν ποσόν. Ἔρχεσθε διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς, δι’ αὐτὸ τὸ ἀστικὸν δάνειον, τὸ ὁποῖον ἔχω συνάψει μὲ τὸν α, γνωρίζων ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ ἐναντίον μου προσωπικὴν κράτησιν, ἔρχεσθε, ἀνατρέποντες τὰς ἐλευθεροτέρας κρατούσας σήμερον ἀρχὰς περὶ προσωπικῆς κρατήσεως, καὶ ἀπαγγέλλεται ἐναντίον μου προσωπικὴν κράτησιν. Ἡ διάταξις αὕτη εἶναι ὑπὲρ τοῦ ὀφειλέτου; Εἶναι σύμφωνος πρὸς τοὺς κανόνας τοῦ δικαίου;

§92Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὸ δημόσιον, παρὰ τὰς κρατούσας σήμερον ἀρχάς, εἰσπράττει ὅλα τὰ ἔσοδα διὰ προσωπικῆς κρατήσεως. Διατὶ θέλετε νὰ γίνῃ ἐξαίρεσις εἰς τὰς περιπτώσεις ποὺ ἔχει λαμβάνειν παρ’ ὀφειλέτου;

§93Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν εἶναι ὀφειλέτης κ. ὑπουργέ, ὁ τρίτος τοῦ δημοσίου, ἀλλ’ ἄλλου πολίτου καὶ διὰ νὰ ἐξηγηθῶ σᾶς λέγω: Ὑποθέσατε ὅτι ὀφείλω εἰς τὸν κ. ἀρχηγὸν τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος χρηματικὸν ποσὸν ἐξ ἐνοικίων οἰκίας του εἰς τὴν πληρωμὴν τὴν ὁποίαν δὲν ὑποχρεοῦμαι διὰ προσωπικῆς κρατήσεως, ἀφοῦ οὔτε ἔμπορος εἶμαι, οὔτε ἐξ ἀδικήματος ὀφείλω. Ἄν ὁ κ. Τσαλδάρης ὀφείλει ποσόν τι πρὸς τὸ δημόσιον καὶ ὁ ταμίας κατάσχει τὸ ποσὸν τοῦτο ἐπὶ τῇ βάσει, ποίας ἀρχῆς δικαίου, θ’ ἀπαγγείλετε κατ’ ἐμοῦ προσωπικὴν κράτησιν μόνον καὶ μόνον διότι ὁ δανειστής μου εἶναι ὀφειλέτης τοῦ δημοσίου. Τὸ πρᾶγμα εἶναι ἄδικον καὶ ἐνάντιον πάσης ἀρχῆς.

§94Σ. ΧΟΥΡΣΟΓΛΟΥ. Μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ καὶ μία συμπαιγνία μεταξὺ τοῦ εἰσπράκτορος καὶ τοῦ διοικητοῦ. Ὁ δανειστὴς ὁ ὁποῖος δυσκολεύεται νὰ εἰσπράξῃ ἀπὸ τὸν κ. Μάρκου ἐξ ἀστικοῦ χρέους, θὰ λέγῃ ἔχω νὰ πάρω ἀπὸ τὸν κ. Μάρκου 1000 δραχμὰς κάμε κατάσχεσιν τοῦ κ. Μάρκου καὶ βάλτον μέσα.

§95Α. ΜΑΡΚΟΥ. Καὶ αὐτὸ θὰ γίνῃ. Ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ ἀναγκάσετε τὸν ὀφειλέτην νὰ πληρώσῃ τὸ χρέος του, μεταχειριζόμενοι ὅσα μέσα ἐδικαιοῦτο νὰ μεταχειρισθῇ ὁ ἀρχικὸς δανειστής του, τὸ πρᾶγμα δὲν θὰ ἦτο δεκτικὸν ἀντιρρήσεως, ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον προτείνετε νὰ θεσπισθῇ, δὲν στέκει εἰς καμμίαν ἀρχὴν δικαίου. Ἡ εἰσαγομένη ἤδη ἀρχὴ ἀπὸ τὸν νομοθέτην τοῦ ν’ ἀπαγγελθῇ προσωπικὴ κράτησις ἐναντίον ἀνθρώπου κατὰ τοῦ ὁποίου δὲν ἐδικαιοῦτο ὁ ἀρχικὸς δανειστὴς νὰ μεταχειρισθῇ προσωπικὴν κράτησιν, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ ὁ χαρακτηρισμὸς εἶναι ἐξωφρενική. Εἰς τὸ ἄρθρον 35 ὁμιλεῖτε περὶ τοῦ ταμείου. Ὁμιλεῖτε περὶ τῶν κοινοποιήσεων, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ γίνωνται εἰς τὸ ταμεῖον. Ἀλλὰ ὅπως γνωρίζετε ὑπάρχει νόμος κατὰ τὸν ὁποῖον πᾶσα κοινοποίησις νὰ γίνεται εἰς τὸν ὑπουργὸν διὰ νὰ ἔχῃ ἔννομα ἀποτελέσματα. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν τὰ σχετικὰ ἄρθρα καὶ ἐκεῖ ὅπου λέγει....

§96Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ρητῶς λέγει καὶ ἐκεῖ ὅτι θὰ κοινοποιήσῃ εἰς τὸν διευθυντὴν τοῦ ταμείου.

§97Α. ΜΑΡΚΟΥ. Παρέλκει πᾶσα ἄλλη κοινοποίησις, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κοινοποιεῖται καὶ εἰς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, καὶ εἰς τὸν ταμίαν.

§98Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐπεζήτησα νὰ μὴ κοινοποιήσητε εἰς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, διότι γίνεται δαπάνη ἄσκοπος.

§99Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν ἔχετε πλέον τοὺς φόδους, οἱ ὁποῖοι ὤθησαν τὴν νομοθετικὴν ἐξουσίαν ἄλλοτε νὰ θεσπίσῃ αὐτὸν τὸν νόμον. Δὲν τοὺς ἔχετε πλέον αὐτοὺς τοὺς φόδους, διότι ὡς γνωρίζετε ὁ νόμος ὁ ὁποῖος ὑποχρεωτικὴν καθιστᾷ τὴν πρὸς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἐπίδοσιν, δὲν ὑπῆρχεν ἀνέκαθεν, ἐψηφίσθη ὅμως διότι συνέβησαν πολλὰ ἀτοπήματα, πρὸς ζημίαν τῶν συμφερόντων τοῦ Δημοσίου. Ἂν δὲν τοὺς ἔχετε τοὺς φόδους αὐτοὺς τὸ πρᾶγμα ἔχει καλῶς.

§100Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἄλλη ἀντίληψις εἶναι ἐδῶ. Θὰ εἴμεθα ἀνακόλουθοι ἂν εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ ἐδυσπιστοῦμεν εἰς τὸν διευθυντὴν τοῦ ταμείου.

§101Α. ΜΑΡΚΟΥ. Εἰς τὸ ἄρθρον 36 ἐδαφ. 2 λέγετε «ὁ ἐντολεὺς ἢ τὶς εἶναι ὁ ἐντολεύς;»

§102Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐπανέλαβε τὴν διάταξιν τοῦ παλαιοῦ ἄρθρου, εἶναι λάθος, εἶναι «ὁ ἐντολεύς».

§103Α. ΜΑΡΚΟΥ. (Ἀναγινώσκει). Ἐνῷ λοιπὸν λέγετε ὅτι ἡ παρουσία τοῦ ὀφειλέτου ἔστω καὶ μετὰ τὴν ἔναρξιν ἐπέχει θέσιν κοινοποιήσεως, διὰ τὸ ἄρθρον 37 ἐπιτάσσετε τὴν κοινοποίησιν τῆς ἐκθέσεως, κατασχέσεως. Ἐφ’ ὅσον τὸν θεωρεῖτε παρόντα κατὰ τὴν κατάσχεσιν, διατὶ διατάσσετε καὶ τὴν κοινοποίησιν τῆς κατασχετηρίου ἐκθέσεως;

§104Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ τὴν περίπτωσιν μόνον τῆς ἐλευθέρας διαθέσεως, διότι τὰ ἄλλα πρέπει νὰ τὰ γνωρίζῃ. Αὐτὸ δὲν πιστεύω νὰ εἶναι κατὰ τοῦ ὀφειλέτου.

§105Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἐρχόμεθα εἰς τὸ ἄρθρον 40 «εἰς τὸν διακάτοχον (ἀναγινώσκει)... Κατὰ τὸ ἄρθρον 634 καὶ ἑπόμενον τῆς Πολιτικῆς Δικονομίας». Κατὰ τὴν διάταξιν αὑτοῦ, εἶναι δυνατὸν ἐφ’ ὅσον θεσμοθετεῖτε διὰ τοῦ νομοθετήματος τούτου τυπικὴν διαδικασίαν διὰ τὴν ἐκτέλεσιν, ἀφ’ ἑτέρου παρέχεται τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ταμίαν νὰ ἐκβάλῃ τὸν ὀφειλέτην ἀπὸ τὸ κτῆμα προτοῦ γίνῃ πλειστηριασμός.

§106Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Αὐτὸ τὸ ἔχει καὶ ὁ κοινὸς πιστωτής.

§107Α. ΜΑΡΚΟΥ. Τὰ ἄρθρα 46 καὶ 47 ἀληθῶς τάσσουν διατάξεις ὄχι ὑπὲρ τῶν ὀφειλετῶν, ἀλλ’ ὑπὲρ τῶν ὑπερθεματιστῶν εἰς τοὺς ὁποίους εἰσέρχεται προθεσμία διὰ νὰ καταθέσωσιν τὸ ἐκπλειστηρίασμα.

§108Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Καὶ σᾶς φαίνεται ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι ὑπὲρ τοῦ ὀφειλέτου; Ὅταν ὁ ὑπερθεματιστὴς ἔχει προθεσμίαν καταβολῆς τοῦ ὑπερθέματος, τότε θὰ προσέλθῃ καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔχει τὰ μετρητὰ καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν τὰ ἔχει καὶ ἑπομένως θὰ προσέλθουν περισσότεροι καὶ ἑπομένως κατὰ λογικὴν συνέπειαν θὰ τύχῃ τὸ κτῆμα ἀνωτέρου τιμήματος. Τοῦτο εἶναι ὑπὲρ τοῦ ὀφειλέτου καθαρῶς.

§109Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἐπίσης διὰ τῶν διατάξεων, τὰς ὁποίας εἰσάγετε, μεταβάλλετε τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ εἰρηνοδικείου κατὰ διαφόρους τρόπους. Λέγετε εἰς τὸ ἄρθρον 53: Τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ δικαστηρίου πρὸς ἐκδίκασιν τῶν κατὰ τοῦ πίνακος ἀμφισβητήσεων, ὁρίζεται ποσότης τῆς κατακυρώσεως καὶ μέχρι μὲν τοῦ ποσοῦ τῶν 50 χιλιάδων δραχμῶν ἁρμόδιον εἶναι τὸ εἰρηνοδικεῖον τῆς περιφερείας.... Αὐξάνετε λοιπὸν τὴν ἁρμοδιότητα τῶν εἰρηνοδικῶν ἀπὸ 5 χιλιάδας εἰς 50 χιλιάδας. Δὲν γνωρίζω ἂν γνωρίζετε ποία εἶναι ἡ ποιότης τῶν σημερινῶν εἰρηνοδικῶν καὶ εἶναι ὀρθὸν καὶ σκόπιμον τοιαύτης σπουδαιότητος ὑποθέσεις νὰ τὰς ἀναθέσητε πρὸς ἐκδίκησιν, κατ’ ἐξαίρεσιν εἰς αὐτούς.

§110Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἶναι διὰ τὸν πίνακα τῆς κατατάξεως....

§111Α. ΜΑΡΚΟΥ. Αἱ δυσχερέστεραι εἰς τὸν δικηγορικὸν κόσμον ὑποθέσεις εἶναι αὐταὶ αἱ ὑποθέσεις. Λοιπὸν αὐτὰς τὰς ὑποθέσεις τὰς ἀναθέτετε νὰ τὰς λύσουν οἱ εἰρηνοδίκαι, ποιοῦ οἷον εἶναι τὸ σημερινόν. Ἐνῷ λοιπὸν εἰς τὸ ἄρθρον 53 ἔχετε τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ εἰρηνοδίκου εἰς 50.000 δραχμάς. Εἰς ἕνα ἄρθρον παρακάτω εἰς τὸ ἄρθρον 68 τὴν περιορίζετε εἰς 10 χιλιάδας.

§112Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ ποίαν περίπτωσιν;

§113Α. ΜΑΡΚΟΥ. Διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς προσφυγῆς μετὰ τὴν ἀρξαμένην ἐκτέλεσιν ἐπὶ δικαστηρίου. Κανονίζετε διπλῆν ἁρμοδιότητα. Αὐταὶ εἶναι αἱ συνέπειαι ὅταν εἷς καὶ μόνον συντάσσει νόμους καὶ ἀξιοῖ νὰ ψηφισθοῦν ὡς ἔχουν.

§114Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Πρόκειται περὶ κατανομῆς τοῦ τιμήματος, σκοπός μας δὲ εἶναι πὼς νὰ μὴ δημιουργήσωμεν ἔξοδα εἰς βάρος τοῦ ὀφειλέτου. Ἡ διαδικασία τοῦ πρωτοδικείου εἶναι εἰς βάρος τοῦ ὀφειλέτου. Ἐφόσον εἶναι δυνατὸν εὐρύνωμεν τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ εἰρηνοδίκου, προλαμβάνομεν οὕτως ὥστε νὰ μὴ εἶναι ἀνέκλητος ἡ ἀπόφασις τοῦ εἰρηνοδίκου ἐφόσον τὸ ποσὸν ὑπερβαίνει τὰς 10 χιλιάδας δραχμάς. Δὲν ἔχομεν σήμερον εἰρηνοδίκας τόσον ἀναξιοπρεπεῖς, ὅσον θέλετε νὰ τοὺς παραστήσητε. Ἐὰν πρόκειται περὶ ποσοῦ ἄνω τῶν 10 χιλιάδων θὰ ἔλθῃ τὸ πρωτοδικεῖον. Διατί νὰ μὴ δώσωμεν τὴν εὐχέρειαν τῆς ἀνεξόδου λύσεως.

§115Α. ΜΑΡΚΟΥ. Διότι μεταβάλλομεν τὴν κρατοῦσαν τάξιν ἐν τῇ δικονομίᾳ, κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν.

§116Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν νομίζω ὅτι ἡ δικονομία μας ἐν τῇ ἐκτελέσει εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ διορθωθῇ. Τοὐναντίον νομίζω ὅτι εἶναι τὸ χειρότερον μέρος τῆς Ἑλληνικῆς νομοθεσίας.

§117Α. ΜΑΡΚΟΥ. Εἶμαι σύμφωνος μαζί σας, κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι ἡ δικονομία, ἡ ὁποία ἰσχύει ἐν Ἑλλάδι πρέπει νὰ μεταρρυθμισθῇ. Δὲν συμφωνῶ ὅμως μαζύ σας ὅτι ἡ μεταρρύθμισις πρέπει νὰ γίνῃ ἐμβαλωματικῶς καὶ μονομερῶς.

§118Γ. ΜΑΡΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐμβαλωματικῶς, εἶναι ἡ ἀντίληψίς σας.

§119Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν μποροῦμεν νὰ ἔχωμεν σωρείαν διατάξεων ἄλλως κανονιζουσῶν τὴν ἁρμοδιότητα εἰς τὴν μίαν περίστασιν καὶ ἄλλως εἰς τὴν ἄλλην.

§120Π. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ. Δὲν εἶναι μόνον αὐτό. Ἡ διαδικασία τῆς ἐκτελέσεως βεβαίως δύναται νὰ εἶναι ἀδιάφορος προκειμένου περὶ εἰσπράξεως ἐσόδων, διότι εἶναι διοικητικὴ ἐκτέλεσις, ἡ ὁποία χρήζει τῆς συνοπτικότητος πρὸς ἐξασφάλισιν καὶ τῶν συμφερόντων τοῦ δημοσίου καὶ πρὸς ἁπλούστευσιν τῆς διαδικασίας ἀλλ’ ἡ διαδικασία τοῦ πίνακος κατατάξεως δὲν ἔχει καμμίαν πλέον σχέσιν μὲ τὴν διαδικασίαν τῆς ἐκτελέσεως, διότι παρεισάγονται ὑποχρεώσεις ἰδιωτικοῦ δικαίου αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ κριθοῦν.

§121Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θέλετε νὰ πᾶτε εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον;

§122Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἐὰν εἴμεθα πεπεισμένοι περὶ τῆς ὡριμότητος τοῦ εἰρηνοδίκου διὰ νὰ δικάσῃ τὰς ἀνακοπὰς μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 50 χιλιάδων, ὤφειλε ἡ διάταξις αὐτὴ νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὴ δι’ ὅλας τὰς ἀνακοπάς.

§123Π. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ. Διότι δὲν θὰ κριθῇ εἰς τὸν πίνακα τῆς κατατάξεως ἡ ἀπαίτησις τοῦ δημοσίου, θὰ κριθοῦν ἕνα σωρὸ ἄλλα δίκαια τὰ ὁποῖα εἶναι ἄσχετα μὲ τὸ δημόσιον.

§124Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν νομίζω ὅτι μέχρι τοῦ ποσοῦ τῶν 3.000 χρυσῶν δραχμῶν δὲν πρέπει νὰ ἐμπιστευόμεθα εἰς τὸν εἰρηνοδίκην. Νὰ εἴπητε εἰς τὴν ἐκτέλεσιν; Μάλιστα. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει κίνδυνος διότι ἐφόσον τὸ ποσὸν ὑπερβαίνει τὰς 10 χιλιάδας, ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ πάῃ εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον. Ἀφῆστε τὸν εἰρηνοδίκην, ὁ ὁποῖος θὰ δικάσῃ πολὺ οἰκονομικώτερα παρὰ νὰ μεταφέρεται ὁ δυστυχὴς ὀφειλέτης εἰς τὸ πρωτοδικεῖον μὲ δικηγόρους κλπ.

§125Α. ΜΑΡΚΟΥ. Καὶ ἄλλην παρατήρησιν ἔχω νὰ κάμω προκειμένου περὶ πλειστηριασμοῦ ἐπισπευδομένου παρ’ ἰδιώτου. Κατὰ τὸ ἄρθρον 50 ἡ ἀναγγελία κοινοποιεῖται μόνον εἰς τὸν συμβολαιογράφον.

§126Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Πῶς θέλετε νὰ κοινοποιῆται;

§127Α. ΜΑΡΚΟΥ. Τὶ εἶναι ἀναγγελία; Εἶναι ἀγωγὴ διὰ τὴν εἴσπραξιν ὡρισμένης ἀπαιτήσεως ἐνώπιον τοῦ πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, τὸ ὁποῖον εἶναι ὁ ἐπὶ τοῦ πλειστηριασμοῦ ὑπάλληλος. Καὶ τὴν ἀγωγὴν αὐτὴν λέγετε νὰ τὴν κοινοποιῆτε μόνον εἰς τὸν συμβολαιογράφον χωρὶς νὰ τὴν κοινοποιῆτε εἰς τὸν ὀφειλέτην. Καὶ ἐὰν ὁ ταμίας κατὰ πλάνην νομίζῃ ὅτι ἔχει νὰ λαμβάνῃ, ἐνῷ πράγματι ἔχει πληρωθῇ καὶ προβῇ εἰς ἀναγγελίαν χωρὶς νὰ ξεύρῃ ὁ ὀφειλέτης; Αὐτὸ εἶναι διάταξις, ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται διὰ πρώτην φοράν.

§128Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τί κίνδυνον διατρέχει ὁ ὀφειλέτης ἀπὸ τὴν ἀναγγελίαν τοῦ δημοσίου;

§129Α. ΜΑΡΚΟΥ. Νὰ τοῦ τὰ πάρῃ.

§130Μ. ΑΙΛΙΑΝΟΣ. Καὶ ἐὰν εἶναι ἀβάσιμος.

§131Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θὰ τὴν κρίνῃ ὁ εἰρηνοδίκης.

§132Α. ΜΑΡΚΟΥ. Εἶναι ἀνατροπὴ πάσης ἀρχῆς κρατούσης δικονομικῶς. Κύριε ὑπουργὲ ἠκούσατε ποτέ νὰ δικασθῇ ἀγωγὴ χωρὶς νὰ κοινοποιηθῇ εἰς τὸ ὑφιστάμενον; Αὐτὸ εἰσάγετε σήμερον μὲ τὰς καινοτομίας σας. Ἐγὼ τὰς παρατηρῶ δὲν ἔχω ὅμως ἀτυχῶς τὴν δύναμιν νὰ τὰς ἐμποδίσω. Εἰς τὸ ἄρθρον 63 μεταξὺ τῶν ἀπαγορευομένων προσωποκρατήσεων, εἶναι καὶ ἡ ἀπαγόρευσις τῆς προσωποκρατήσεως τῶν πτωχευσάντων. Ἀλλὰ δι’ αὐτῆς τῆς διατάξεως ἀνατρέπονται ἄλλαι διατάξεις τοῦ ἐμπορικοῦ νόμου....

§133Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐτέθη ἐπίτηδες, διότι εἶναι ἀνήθικον τὸ θέαμα ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι πτωχεύουν, ἐνῷ εἶναι γνωστὸν ὅτι εἶναι εἰς θέσιν νὰ πληρώσουν καὶ δὲν πληρώνουν, διότι ὀχυροῦνται ὄπισθεν τῆς ἀσυδοσίας αὐτῆς· καὶ ἔχομεν τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἀθρόα παραδείγματα ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι κατεχράσθησαν τὸ δημόσιον, καὶ ὠχυρώθησαν ὄπισθεν τῆς διατάξεως αὐτῆς.

§134Α. ΜΑΡΚΟΥ. Καὶ τὶ κάμνουν οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ δημοσίου οἱ ὁποῖοι ἔχουν εἰς χεῖρας των τὰ μέσα ἐκ τῶν ἰσχυόντων νόμων νὰ πατάξουν αὐτὴν τὴν ἀληθῶς κακοήθειαν;

§135Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὶ νὰ κάμουν μετὰ τὴν πτώχευσιν;

§136Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἐρωτᾶτε σεῖς, ὁ ὁποῖος εἶσθε δικηγόρος, τὶ νὰ κάμουν μετὰ τὴν πτώχευσιν; Ἁπλούστατα μίαν ἀνακοπὴν κατὰ τῆς ἀποφάσεως, μίαν αἴτησιν πρὸς τὸ δικαστήριον. Ὁ δικαστικὸς ἀντιπρόσωπος τοῦ δημοσίου νὰ ζητήσῃ νὰ ἀπαγγελθῇ προσωπικὴ κράτησις. Ἔχετε ὅλα τὰ ὅπλα καὶ ἐν τούτοις δὲν ἀσκεῖται τὰ δικαιώματα τοῦ δημοσίου, ἀλλὰ μεταρρυθμίζετε τὸν νόμον καὶ ἀνατρέπετε τὰς ἀρχὰς αἱ ὁποῖαι ἰσχύουν εἰς τὸν νόμον. Ἀνατρέψατέ τας. Σεῖς ἔχετε τὴν εὐθύνην. Ἀλλ’ ἐγώ, σᾶς λέγω ὅτι ἀληθῶς συνέβησαν καταχρήσεις καὶ ἀληθῶς ἐγένοντο πράγματα τὰ ὁποῖα δὲν ἔπρεπε νὰ γίνωσι, διότι ἐζητήθησαν πτωχεύσεις ἀνθρώπων εἰκονικῶς, ἀλλὰ τὸ δημόσιον εἶχε καὶ τὰ ὄργανα καὶ τὰ μέσα διὰ νὰ προασπίσῃ τὰ συμφέροντά του. Ἐγὼ δὲν γνωρίζω οὔτε ἓν ὄργανον τοῦ δημοσίου, τὸ ὁποῖον νὰ ἠθέλησε νὰ προστατεύσῃ αὐτά.

§137Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν ἔχει τὸ δημόσιον ὅλα τὰ στοιχεῖα διὰ νὰ προσβάλῃ ἀποτελεσματικῶς μίαν πτώχευσιν.

§138Α. ΜΑΡΚΟΥ. Δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ τὰς προσβάλῃ. Ἐὰν ἡ πτώχευσις δὲν ἔχει ἐνεργητικὸν θὰ ὑποβάλῃ ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ δημοσίου μίαν αἴτησιν εἰσαγομένην τὴν ἑπομένην τῆς ὑποβολῆς περὶ παύσεως τῶν ἐργασιῶν τῆς πτωχεύσεως ἐλλείψει ἐνεργητικοῦ. Τὴν ἑπομένην δὲ τὸ πρωΐ ἅμα δημοσιευθῇ ἡ ἀπόφασις ἡ παύουσα τὰς ἐργασίας τῆς πτωχεύσεως ἐλλείψει ἐνεργητικοῦ, θὰ δύναται νὰ προσωποκρατήσῃ τὸν ὀφειλέτην τοῦ δημοσίου. Ἔχει ἐνεργητικὸν ἡ πτώχευσις; Ἐὰν ἡ ἀπόφασις δὲν ἀπαγγείλῃ προσωπικὴν κράτησιν, δύναται ὁ δανειστὴς νὰ ζητήσῃ νὰ ἀπαγγελθῇ αὕτη διὰ νεωτέρας ἀποφάσεως. Ἐὰν ἔχῃ προσωπικὴν κράτησιν, τὸ δημόσιον θὰ παραγγείλῃ εἰς τὸν σύνδικον νὰ ἐκτελέσῃ τὴν προσωπικὴν κράτησιν καὶ νὰ προσωποκρατήσῃ τὸν ὀφειλέτην. Ἔχετε λοιπὸν ἐκ τῶν ἰσχυόντων νόμων ὅλα τὰ μέσα.

§139Π. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ. Ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλ’ ἄν ὑπάρχῃ συμπαιγνία τις, ἠμπορεῖ νὰ χωρήσῃ καὶ δολία χρεωκοπία. Αὐτὴ εἶναι ὑπὸ τὸ κῦρος τῆς Δικαστικῆς ἀρχῆς. Εἶναι μέσα τὰ ὁποῖα παρέχουσιν οἱ ἰσχύοντες νόμοι.

§140Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν μοῦ δίδετε μίαν πληροφορίαν; Ποῦ εὑρίσκετε ὅτι διὰ τῆς ἀθλίας χρεωκοπίας ἐξασφαλιζόμεθα; Πόσαι ἀθλίαι χρεωκοπίαι ἔγιναν; Οὔτε μία.

§141Π. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ. Προφυλακίσεις ἐγένοντο πολλαί;

§142Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν).....

§143Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Γίνεται τὸ ἑξῆς ἄτοπον. Δημιουργεῖτε μίαν εἰδικὴν πίστωσιν προστασίας τοῦ δημοσίου....

§144Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Αὐτὸ προστατεύω ἐγώ.

§145Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Εἶσθε Κυβέρνησις· δὲν μπορεῖτε νὰ κάμητε μόνον αὐτό. Δημιουργεῖτε εἰδικὴν προστασίαν τοῦ δημοσίου ἐντελῶς διακεκριμένην ἀπὸ τοὺς ἄλλους πιστωτὰς καὶ δὴ διὰ περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ μὴ ὑπάρχῃ κανεὶς λόγος. Νομίζω ὅτι πρέπει νὰ συνεννοηθῆτε μετὰ τοῦ συναδέλφου σας κ. ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης, νὰ λάβητε τὰ μέτρα πρὸς προστασίαν ὅλου τοῦ κόσμου τοῦ ἐξαπατωμένου. Ἀλλ’ ἐκτὸς τούτου, ὁ ὑπάρχων νόμος παρέχει ρητῶς μέσα προστασίας κοινὰ δι’ ὅλους· ὥστε ἐὰν ἐπιδιώξητε σεῖς, ὡς ὑπουργός, καὶ διατάξητε τὴν προσωπικὴν κράτησιν, θὰ διατάξητε ἓν μέτρον τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι ἐπιζήμιον εἰς τοὺς ἄλλους τοὺς κατασχόντας, διότι ὅταν τὸ δικαστήριον δὲν διατάξῃ τὴν προσωπικὴν κράτησιν, δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς ὡς ὑπουργὸς νὰ γίνητε ὑπέρτερος τοῦ δικαστηρίου καὶ θὰ διατάξητε προσωπικὴν κράτησιν. Θὰ ἀκολουθήσητε καὶ σεῖς τὴν τύχην ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἦλθον εἰς συναλλαγὴν μὲ τὸν ἀτυχήσαντα.

§146Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μπορεῖ τὸ δημόσιον νὰ ἔχῃ περισσότερα δικαιώματα διὰ τὴν εἴσπραξιν τῶν ἀπαιτήσεών του ἀπὸ τοὺς ὀφειλέτας του; Ναί, Ἐρωτῶ, τὰ εἰδικὰ αὐτὰ μέτρα, φοβεῖσθε μήπως ἀποβοῦν πηγὴ καταχρήσεων εἰς βάρος πτωχευσάντων ἐντίμων ἀνθρώπων; Ἀλλὰ δι’ αὐτὰ ὑπάρχουν ἐγγυήσεις ἐν τῷ νόμῳ. Θέλετε νὰ βάλωμεν καὶ ἄλλας ἐγγυήσεις; Τὸ δέχομαι. Ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δὲν δέχομαι εἶναι νὰ μποροῦν ἀνενοχλήτως νὰ ἐμπαίζουν τὸ δημόσιον.

§147Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ὅταν ἔχετε μίαν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ πρόσωπον τοῦ ὀφειλέτου ἐξέλειπεν ἀπὸ τὸ μέσον καὶ ἡ ὑπόθεσις διαχειρίζεται ἀπὸ τὴν δικαστικὴν ἀρχήν, δὲν μπορεῖτε ἀπέναντι τῆς δικαιοσύνης νὰ ἀξιώσητε μείζονα μέτρα, διότι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θέλετε τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ τὸν καταστήσητε ἀνώτερον τῆς Δικαιοσύνης, ἡ ὁποία ἐπελήφθη καὶ ἔχει εἰς χεῖρας της τὴν κατάστασιν. Πρέπει νὰ τιμωρήσητε τὸν δικαστὴν ἐὰν κακῶς διατάξῃ ἢ ἐὰν ὁ δικαστὴς κρίνῃ κακῶς ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀπαγγελθῇ προσωπικὴ κράτησις. Ἀλλὰ δὲν μπορεῖτε νὰ κάμητε σεῖς αὐτό, διότι πιθανὸν νὰ συνέβῃ ἓν ἀτύχημα ἐξαιρετικὸν ἀλλὰ καὶ διότι ἡ δικαιοσύνη χρειάζεται τὸν ἔμπορον τὸν πτωχεύσαντα διὰ νὰ παρακολουθήσῃ ὡρισμένα πράγματα νά ἴδῃ κατά τίνα τρόπον θά ἐπαναφέρῃ τὴν κίνησιν τῆς πτωχεύσεως. Σεῖς ἐμποδίζετε τὸ μέτρον τοῦτο, χωρὶς νά ἠξεύρετε κἄν τὴν κατάστασιν ἐνῷ εἶναι χρήσιμος ὁ πτωχεύσας ἀπέναντι τοῦ δικαστοῦ διά τὴν διαδικασίαν τῆς πτωχεύσεως. Τὸ μέτρον τοῦτο τὸ ὁποῖον λαμβάνετε, εἶναι μέτρον τὸ ὁποῖον ἀφαιρεῖ τὴν ὑπόθεσιν ἀπὸ τὸν νόμιμον αὐτοῦ δικαστὴν καὶ εἶναι μέτρον τὸ ὁποῖον δύναται νά ἐπιφέρῃ πολλὰς βλάβας εἰς τὴν διαδικασίαν τῆς πτωχεύσεως καὶ εἰς τὴν ὁμάδα τῶν πιστωτῶν.

§148Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μά πανταχοῦ τὸ δημόσιον ἔχει...

§149Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Μὴ μοῦ λέτε κ. ὑπουργὲ ἁπανταχοῦ. Νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψιν ὅτι πρόκειται περὶ περιουσίας ἡ ὁποία ἐξέφυγεν ἀπὸ τὴν διαχείρισιν τοῦ ἔχοντος τὴν περιουσίαν καὶ ἦλθεν εἰς χεῖρας τῆς δικαιοσύνης, ἡ ὁποία διά τοῦ εἰσηγητοῦ τὸν ὁποῖον ἔχει, παρακολουθεῖ καὶ διατάσσει τά μέτρα τά προσήκοντα οὐχὶ διά τὸν ὀφειλέτην, ἀλλὰ δι’ ὅλους τοὺς μισθωτάς. Καὶ νὰ ἔρχεται ὁ εἰσπράκτωρ τώρα ὁ ὁποῖος δὲν ἠξεύρει τίποτε, νὰ ἔρχεται καὶ νά τὰ κάνῃ θάλασσα, εἶναι ἀκατανόητον πρᾶγμα δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὸ κάμετε αὐτό.

§150Π. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ. Ἐξ ἄλλου πῶς θὰ ἀνατρέψητε τὰ δεδικασμένα καὶ τὰς μέχρι τοῦδε ἐκδοθείσας ἀποφάσεις;

§151Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὄχι· τὰς μελλούσας πτωχεύσεις.

§152Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε ὑπουργὲ, ἐπαναλαμβάνω δὲν δύναται τὸ πρόσωπον αὐτὸ νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ κάνῃ ἀνακάτωμα εἰς τὴν δικαιοσύνην.

§153Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Εἶναι κατ’ ἀρχὴν ὀρθαὶ αἱ παρατηρήσεις τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος ὡς καὶ τοῦ κ. ἐκ Πατρῶν συναδέλφου. Καί εἶναι ἐπίσης ἀληθὲς ὅτι αἱ πτωχεύσεις αἱ εἰκονικαὶ προκειμένου περὶ ὀφειλῶν πρὸς τὸ δημόσιον εἶναι περισσότεραι παρὰ δι’ ἰδιωτικὰ χρέη. Καὶ βεβαίως πρέπει νὰ ληφθῇ μία μέριμνα πρὸς προστασίαν τοῦ δημοσίου ἔναντι τῶν εἰκονικῶν αὐτῶν πτωχεύσεων. Ἐνθυμοῦμαι ἐγὼ, ὅταν ἤμην εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν ὅτι διετάχθη ἡ σύλληψις καὶ συνελήφθησαν τινὲς ἀπὸ τοὺς ἐνοικιαστάς τῶν χαρτοπαιγνίων ὀφειλέται τεραστίων ποσῶν· εἰς τὸ δημόσιον ἦτο δὲ εἰς γνῶσιν τοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν ὅτι ἦσαν εἰς θέσιν νὰ πληρώσουν. Καὶ τὶ συνέβη; Τὴν ἑπομένην ἀπεφυλακίσθησαν, διότι διετέλουν οἱ ἐνοικιασταὶ χαρτοπαικτικῶν λεσχῶν ἐν καταστάσει πτωχεύσεως, ἐνῷ ἦτο γνωστὸν ὅτι αὐτοὶ εἶχον τεράστια ποσά. Καὶ πράγματι τότε κατωρθώθη διὰ μιᾶς δὲν γνωρίζω διαδικασίας νὰ τοὺς συλλάβωμεν καὶ νὰ τοὺς ἀναγκάσωμεν νὰ πληρώσουν. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ὑπάρχει μία ἀνάγκη προστασίας τοῦ δημοσίου ἔναντι αὐτῶν τῶν εἰκονικῶν πτωχεύσεων· ποία θὰ εἶναι αὐτὴ ἡ προστασία δὲν ἠξεύρω. Ἀλλὰ εἶναι ἀπολύτως βέβαιον ὅτι ἂν ἤθελε νὰ ἀφεθῇ τὸ δημόσιον ἔκθετον εἰς τὰς εἰκονικὰς πτωχεύσεις, τὰ ἀποτελέσματα θὰ ἦσαν δυσάρεστα διὰ τὴν εἴσπραξιν ποσῶν ἀπὸ μέρους τοῦ δημοσίου ὀφειλομένων ὑπὸ μεγάλων χρεωστῶν.

§154Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θὰ σᾶς προτείνω τὰ ἑξῆς. Νὰ βάλωμεν «κατόπιν προτάσεως τοῦ ταμίου καὶ γνωμοδοτήσεως τοῦ νομικοῦ συμβουλίου».

§155Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἀντὶ νὰ βάλητε τὸ νομικὸν συμβούλιον τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἠξεύρῃ....

§156Γ. ΜΑΡΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ποῖον δὲν θὰ ἠξεύρῃ;

§157Π. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ. Τὸν εἰσηγητὴν τῆς πτωχεύσεως.

§158Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θὰ βάλω τὸ Νομικὸν Συμβούλιον εἰς τὸ ὁποῖον εἶναι ἐμπιστευμένα ὅλα τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου τὰ δικαστικὰ καὶ τὸ ὁποῖον γνωμοδοτεῖ ὄχι μόνον περὶ τυπικῶν, ἀλλὰ καὶ περὶ οὐσιαστικῶν ζητημάτων.

§159Α. ΜΑΡΚΟΥ. Νὰ σᾶς τὸ διατυπώσω ἐγὼ, κ. ὑπουργέ.

§160Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὄχι, ὄχι· ἐπιμένω εἰς τὸ Νομικὸν Συμβούλιον.

§161Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἡ ἀντίρρησίς μου προῆλθεν ἐκ τοῦ ἑξῆς· Νομίζω ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται ἡ διοίκησις, ὅπως εἶναι ἐν προκειμένῳ ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δηλ. ν’ ἀνατρέπῃ ἀποτελέσματα δικαστικῆς ἀποφάσεως. Δὲν θέλω—καὶ ἐγὼ εἶμαι σύμφωνος μαζύ σας—δὲν θέλω νὰ μείνῃ ἔκθετον τὸ δημόσιον καὶ τὰ συμφέροντα αὐτοῦ ἀπέναντι κακοπίστου ὀφειλέτου. Δι’ αὐτὸ σᾶς λέγω, ὅτι ἐκεῖ εἰς τὸ ἄρθρον 10, τῶν πτωχευσάντων, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἤθελεν κρίνῃ ἀναγκαίαν καὶ τοῦ πτωχεύσαντος τὴν προσωπικὴν κράτησιν δι’ ἁπλῆς πρὸς τὸ Πρωτοδικεῖον τὸ ὁποῖον ἐκήρυξεν τὴν πτώχευσιν αἰτήσεως, θὰ γνωρίσῃ τοῦτο, ὁ δὲ πρωτοδίκης θὰ ὑποχρεοῦται νὰ διατάξῃ ἀμέσως τὴν κράτησιν.

§162Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἔκανα τὴν τὴν τροπολογίαν αὐτὴν διὰ νὰ ἄρω πάντα ἐνδεχόμενον κίνδυνον.

§163Α. ΜΑΡΚΟΥ. Καὶ φθάνομεν εἰς τὸ ἄρθρον 64 περὶ τοῦ πιστοποιητικοῦ ἀκτημοσύνης.

§164Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν ἔχω οὐδεμίαν ἀντίρρησιν νὰ βάλωμεν καὶ πιστοποιητικὸν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος δηλαδὴ ὁ ὀφειλέτης θὰ δικαιοῦται νὰ προσαγάγῃ πιστοποιητικὸν τοῦ Προέδρου τῆς Κοινότητος, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὑποχρεωτικόν.

§165Α. ΜΑΡΚΟΥ. Μὰ τότε δὲν εἶναι πιστοποιητικόν.

§166Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τότε δὲν συμφωνοῦμεν· εἶναι ἀδύνατον νὰ δεχθῶ ὅτι εἶναι πιστοποιητικόν.....

§167Α. ΜΑΡΚΟΥ. Τότε πῶς τὴν δέχεσθε τὴν τροπολογίαν;

§168Κ. ΓΚΟΤΣΗΣ. Ἐπιτρέπεται κ. συνάδελφε; Ἡ κατάχρησις δὲν γίνεται ἐκ μέρους τοῦ Προέδρου. Ἡ κατάχρησις γίνεται ἀπὸ τοὺς ἐπιχειρηματίας, οἱ ὁποῖοι παίρνουν ἕνα πιστοποιητικὸν ὅτι δὲν ἔχουν ἀκίνητον περιουσίαν. Ἐκεῖ γίνεται ἡ κατάχρησις, πρέπει δὲ νὰ ἠξεύρετε ὅτι κανεὶς Πρόεδρος τῆς κοινότητος δὲν δίδει ψευδὲς πιστοποιητικόν. Ποῦ θὰ εὕρῃ τά στοιχεῖα ὁ ἔφορος;

§169Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θὰ τὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὸν Πρόεδρον τῆς Κοινότητος.

§170Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Διὰ τῆς διατάξεως αὐτῆς πρέπει νὰ ὁμολογηθῇ ὅτι καταργοῦνται τὰ πιστοποιητικὰ ἀκτημοσύνης.

§171Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν).....

§172Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐγὼ θά προετίμουν νά εἶναι ὑποχρεωτική διά τὸν οἰκονομικὸν ἔφορον, παρά ν’ ἀνοιχθῇ πηγὴ διαφθορᾶς δι’ αὐτόν.

§173Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἰς τάς μεγάλας πόλεις τὸ εὐκολώτερον εἶναι νά πάρῃ κανεὶς πιστοποιητικὸν ἀκτημοσύνης ὅταν δὲν ἔχῃ ἀκίνητον περιουσίαν.

§174Ι. ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ. Προκειμένου περὶ κοινοτήτων, δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία ὅτι βγαίνουν ψευδῆ πιστοποιητικά.

§175Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Δὲν λείπουν περιστάσεις κατά τάς ὁποίας ὁ ἴδιος πρόεδρος διά τὴν αὐτὴν περίπτωσιν ἐξέδωκε δύο ἀντίθετα πιστοποιητικά. Νομίζω ὅτι πρέπει νά ληφθῇ πρόνοιά τις δι’ αὐτὸ, διότι αὐτοὶ ἐνεργοῦν καλῇ τῇ πίστει, δὲν ἔχουν πλήρη συνείδησιν τῆς ἐργασίας των.

§176Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἔχομεν τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 68. Κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 68 δι’ ἧς τὸ δημόσιον καθίσταται προνομιοῦχον κατ’ ἐξοχὴν πλέον ὁ ταμίας θὰ κάμῃ μίαν πρόσκλησιν. Τὶ σημαίνει, κατὰ τὸν ἰσχύοντα ἤδη νόμον; Θὰ κάνῃ μίαν ἀνακοπὴν κατά τῆς προσκλήσεως. Ἡ ἀνακοπὴ θά ἔχῃ ἀνασταλτικὴν δύναμιν; Βεβαίως ὄχι. Ὁ ταμίας ἠμπορεῖ νὰ προχωρήσῃ νά ἐκτελέσῃ, ἀλλ’ ἐν τῷ μεταξὺ θά εἶναι δυνατὸν ἐγὼ ὁ ὀφειλέτης νά καθορίσω τὰς ἀπέναντι τοῦ Δημοσίου ὑποχρεώσεις μου πρὶν φθάσω εἰς τὸ σημεῖον τῆς ἐκτελέσεως καὶ νὰ ἐπαναφέρω τὸ δημόσιον εἰς τὴν εὐθεῖαν ὁδόν.

§177Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν) Εἰς τὸ ἄρθρον αὐτὸ εἶπον ὅτι ἐξαιρετικῶς ἐπιτρέπεται... (ἀναγινώσκει).

§178Α. ΜΑΡΚΟΥ. Διότι ἐγὼ δὲν ἠξεύρω διά τίνα λόγον ν’ ἀπαγορευθῇ ἡ τοιαύτη ἀνακοπὴ κατά τῆς προσκλήσεως τοῦ ταμείου, ἐφ’ ὅσον ἡ ἀνακοπὴ δημιουργεῖ μόνον δαπάνας διά τὸν ἀνακόπτοντα, εἰς τὸ Δημόσιον δὲ δὲν κάμνει καμμίαν ἐνόχλησιν, προασπίζονται ὅμως τά δικαιώματα τῶν πολιτῶν κατά πάσης ἀδικίας.

§179Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὶ λόγον ἔχει, ἀφοῦ δὲν ἀναστέλλει τὴν ἐκτέλεσιν;

§180Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ναί, ἀλλά συμβαίνει ἐνίοτε οἱ ταμίαι οἱ ἔφοροι νά ἀξιοῦν τὴν εἴσπραξιν ὡρισμένων φόρων ἢ ὡρισμένων δικαιωμάτων τοῦ Δημοσίου, τά ὁποῖα δὲν δικιοῦνται νά εἰσπράξουν διότι ἐξωφλήθησον ἢ δι’ ἄλλον νόμιμον λόγον. Καὶ ἔρχεται τὸ Δικαστήριον, ἡ ἀνωτάτη ἀρχὴ ἐν τῷ Κράτει καὶ λέγει: διά τὴν ἀπόφασιν τοῦ Δημοσίου δὲν δικαιοῦσαι νά τά εἰσπράξῃ καὶ συνεπῶς δὲν δικαιοῦσαι νά προχωρήσῃς εἰς τὴν ἐκτέλεσιν. Διά τῆς ἤδη ὅμως προτεινομένης διατάξεως ἀξιοῦται νά γίνῃ ἡ ἐκτέλεσις καὶ μετ’ αὐτὴν ν’ ἀσκηθῇ ἡ ἀνακοπὴ. Καὶ αὐτὸ εἶναι διάταξις ὑπὲρ τοῦ ὀφειλέτου ἴσως.

§181Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μετά τὴν κατάσχεσιν.

§182Α. ΜΑΡΚΟΥ. Διατί φοβεῖσθε νά γίνῃ πρὸ τῆς κατασχέσεως;

§183Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διότι...

§184Α. ΜΑΡΚΟΥ. Ἔρχομαι εἰς τὰς διατάξεις τάς ποινικάς καὶ τάς ἀφορώσας τὴν εὐθύνην τοῦ ταμίου διά τὴν ἔγκαιρον εἴσπραξιν, τὰς διατάξεις 71–81. Αἱ διατάξεις αὗται καθιεροῦν ὑπερβολικάς εὐθύνας τῶν διευθυντῶν τοῦ ταμείου Ἡ συνέπεια τῆς καθιερώσεως τόσον βαρειῶν εὐθυνῶν διά τοὺς διευθυντάς τῶν ταμείων διά τοὺς ὁποίους πρὸ ὀλίγου ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶπεν ὅτι ἔχει τὴν ἀρίστην ἐκτίμησιν πρὸς αὐτούς, διότι ἀπήλειψε καὶ τὴν διάταξιν τῆς ὑποχρεωτικῆς κοινοποιήσεως τῶν διαδικαστικῶν ἐγγράφων πρὸς τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ἐπαυξάνετε λοιπὸν τὰς εὐθύνας τῶν ταμειῶν εἰς σημεῖον ὥστε ἐὰν διὰ λόγον τινα δὲν εἰσπράξουν, πρῶτον ὑποχρεοῦνται νὰ πληρώσουν πρόστιμον, δεύτερον νὰ γίνῃ παρακράτησις τοῦ μισθοῦ των, καὶ τρίτον νὰ μὴ δύνανται νὰ προαχθοῦν.

§185Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Βαρύτεραι εἶναι αἱ ποιναί αἱ ὁποῖαι ἰσχύουν σήμερον. Καὶ ἀκριβῶς ἐπειδὴ αἱ ποιναὶ αὐταὶ εἶναι τόσον μεγάλαι ὥστε νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἐφαρμοσθοῦν, δι’ αὐτὸ ἐμετρίασα τὰς ποινάς ὥστε νὰ ὑπάρχῃ ἡ περίπτωσις ἐφαρμογῆς.

§186Α. ΜΑΡΚΟΥ. Θὰ καταστήσετε τοὺς διευθυντὰς πλέον ἀγρίους σχετικῶς μὲ τὴν εἴσπραξιν τῶν φόρων. Διότι οὕτω θὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα νὰ καταστήσῃ τοὺς ταμίας ἀγριωτέρους καὶ νὰ ἐξεγείρῃ τὸν κόσμον. Αὐταὶ εἶναι αἱ πρόχειραι παρατηρήσεις τὰς ὁποίας εἶχα τὴν τιμὴν νὰ κάμω εἰς τὴν Βουλὴν ἐπὶ τοῦ νομοθετήματος τὸ ὁποῖον ὑπεβλήθη. Θὰ ἦτο κατὰ πολὺ σκοπιμώτερον προκειμένου περὶ μεταβολῆς νομοθετήματος ἰσχύοντος ἀπὸ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν, τὸ νομοθέτημα νὰ μὴ ἐγένετο μονομερῶς ἀπὸ μέρους ὑμῶν. Νὰ συνειργάζετο καὶ ἡ νομοπαρασκευαστικὴ ἐπιτροπὴ καὶ αἱ διατάξεις του νὰ ἐνηρμονίζοντο μὲ τὰς διατάξεις τῶν ἰσχυόντων νόμων. Εὔχομαι εἰλικρινῶς ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου νὰ μὴ δώσῃ ἀφορμὴν εἰς ἐξεγέρσεις.

§187Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὑποθέτω ὅτι ἡ συζήτησις θὰ σᾶς ἔπεισε.

§188ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις ἐπεραιώθη. Ἐρωτῶ τὴν Βουλὴν δέχεται τὴν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου ὡς ἐτροποποιήθη;

§189ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα. Μάλιστα. (Γίνεται δεκτὸν εἰς βʹ ἀνάγνωσιν ὡς ἐτροποποιήθη ἀναβληθείσης τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ συνόλου).

§190ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ αὐξήσεως τοῦ εἰσαγωγικοῦ δασμοῦ κριθῆς καὶ βρώμης». Ἐπ’ αὐτοῦ τὸν λόγον ἔχει ὁ κ. Ζαβιτζιᾶνος.

§191Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Διὰ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου, κύριοι βουλευταὶ ἐπιδιώκεται ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ τῆς κριθῆς καὶ τῆς βρώμης. Φέρεται ὡς δικαιολογία ἡ ἐνίσχυσις τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ὑπὸ τὸ αὐτὸ πνεῦμα ἡ Κυβέρνησις πρὸ μηνὸς καὶ πλέον διὰ διατάγμ. στηριζομένου εἰς τὸν νόμον ὁ ὁποῖος ἐχορήγησε εἰς αὐτὴν τὸ δικαίωμα αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ—τοῦ νῦν ἢ μᾶλλον τὴν ἐπαναφορὰν τοῦ βασικοῦ δασμοῦ τῶν 6 χρυσῶν λεπτῶν ἀντὶ τῶν 4 καὶ 30 εἰς τὰ ὁποῖα ἡ ἰδία Κυβέρνησις τὸν ὑπεβίβασε τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1929, διατηρήσασα τὸν αὐτὸν συντελεστὴν ἀπὸ τὰ 14 ὅπου ἦτο τὸν διετήρησε εἰς τά 15. Τὸ πρᾶγμα ἦτο σοβαρὸν καὶ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἦτο σοβαρόν, τὸ σχετικὸν διάταγμα συνωδεύθη μὲ δηλώσεις Κυβερνητικὰς κατὰ τὰς ὁποίας ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ δὲν εἶχε λόγους ταμιευτικούς, δὲν ἀπέβλεπε νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰς ἀνάγκας τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ μόνον καὶ μόνον διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς. Ἡ ἀκριβὴς ἔρευνα τοῦ ζητήματος θὰ ἐξακριβώσῃ, ἂν αἱ Κυβερνητικαὶ δηλώσεις ἦσαν βάσιμοι. Τὸ κατ’ ἐμὲ δὲν διστάζω νὰ δηλώσω εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι εἶμαι ἐξ ἐκείνων ὁ ὁποῖος ἐπίστευσε καὶ μάλιστα ἀδιστάκτως, ὅτι αἱ ἀνάγκαι τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπιβάλλουν τὴν φορολογικὴν μεταρρύθμισιν. Ἀλλ’ ὀφείλω νὰ δηλώσω ἐπὶ πλέον ὅτι μὲ τὴν Κυβέρνησιν εὑρίσκομαι ἐν διαφωνίᾳ καὶ ὡς πρὸς τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως. Δὲν φρονῶ μὲ ἄλλα λόγια ὅτι ἡ ἐγχώριος σιτοπαραγωγὴ ἔχει ἀνάγκην τῆς προστασίας αὐτῆς, πολὺ δὲ ὀλιγώτερον ὅτι τὸ μέτρον αὐτὸ ἀποβλέπει εἰς ἐνίσχυσιν, οὔτε δύναται νὰ ἐνισχύσῃ τὴν σιτοπαραγωγήν. Λέγων ταῦτα, κύριοι βουλευταί, δὲν ἐννοῶ οὔτε πόρωθεν ὅτι εἶμαι κατ’ ἀρχὴν ἐχθρὸς τῶν προστατευτικῶν ὑπὲρ τῆς γεωργίας δασμῶν, ἀλλὰ νομίζω ὅτι καὶ κατὰ τὴν ἐπιβολὴν τῶν δασμῶν τούτων πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ τηρεῖται ἡ αὐτὴ ἐπιστημονικὴ βάσις ἡ ὁποία πρέπει νὰ τηρῆται κατὰ τὴν ἐπιβολὴν τῶν δασμῶν ὑπὲρ τῆς βιομηχανίας. Δηλαδὴ ὅτι ἐκεῖναι καὶ μόναι πρέπει νὰ προστατεύωνται αἱ ὁποῖαι παρέχουν κάθε πιθανότητα ὅτι ἐνισχυόμεναι θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ παράγωσι προϊόντα δυνάμενα σὺν τῷ χρόνῳ νὰ συναγωνισθῶσι ὅμοια προϊόντα ξένων βιομηχανιῶν. Διὰ τοῦτο ἐδέχθην ἀδιστάκτως ὅτι αἱ προστασίαι πρέπει νὰ μὴ εἶναι διαρκεῖς καὶ νὰ ἀναφέρωνται αἱ συμπτώσεις αἱ προκαλέσασαι ταύτην καὶ μετὰ τὴν παρέλευσιν τούτων ὀφείλει ἡ Κυβέρνησις νὰ ἄρῃ ταύτην εἴτε διότι ἐπιστοποιήθη ὅτι ἡ βιομηχανία ἠνδρώθη καὶ δὲν ἔχει ἀνάγκην πλέον τῆς προστασίας, εἴτε διότι αἱ πληροφορίαι εἶναι ἀβάσιμοι καὶ ἑπομένως οὐδεὶς λόγος ὑπάρχει νὰ ὑποστηρίξωμεν βιομηχανίας εἰς βάρος τοῦ πολλοῦ κόσμου, διὰ νὰ κερδίζουν ὀλίγα ἄτομα, διότι ἀπεδείχθη ἐκ τῶν πραγμάτων ὅτι αὐτοὶ εἶναι ἠδικημένοι. Πρέπει δηλαδὴ νὰ γίνῃ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον ἐκείνου τὸ ὁποῖον γίνεται. Διότι δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγῃ ὅτι ὑπάρχουν βιομηχανίαι πολλαὶ συντηρούμεναι μόνον καὶ μόνον ἐκ τοῦ προστατευτικοῦ δασμοῦ ὁ ὁποῖος ἀντὶ νὰ ἐλαττοῦται διαρκῶς αὐξάνει. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα θὰ ἐπεθύμουν νὰ ἐπικρατήσῃ καὶ κατὰ τὴν ἐπιβολὴν τῶν προστατευτικῶν δασμῶν τῆς γεωργίας. Δηλαδὴ ποία πρέπει νὰ προστατεύωνται; Ἀσφαλῶς αἱ ἐπιδεικτικαὶ καλλιέργειαι εἰς τὰς ἡμετέρας κληματολογικὰς καὶ ἐδαφικὰς συνθήκας. Ποῖαι δὲ εἶναι αἱ ἐπιδεικτικαὶ καλλιέργειαι; Εἶναι φανερὸν ὅτι ἐπιδεικτικαὶ καλλιέργειαι ἀναφέρονται πρωτίστως εἰς προϊόντα τὰ ὁποῖα παράγωνται παρ’ ἡμῖν λόγῳ κλίματος καὶ τοιαῦτα προϊόντα πρωτίστως εἶναι ὁ καπνός, ἡ σταφίς, αἱ ἐλαῖαι καὶ τὸ ἔλαιον. Πλὴν δὲ αὐτῶν ἂν ὑπάρχουν καὶ ἄλλα προϊόντα τά ὁποῖα δασμολογικῶς προστατευόμενα εἶναι δυνατὸν νά ἀντεπεξέλθουν εἰς τὸν συναγωνισμὸν τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ταῦτα πρέπει νά τύχωσιν προστασίας οὕτως θά ἦσαν ἀσφαλῶς τά δενδροκομικά προϊόντα, ἴσως ὁ βάμβαξ καὶ ἄλλα τινά τά ὁποῖα ἤθελεν ἀποδείξει μία ἐνδελεχὴς ἔρευνα ἐπιτοπίως ἐξασκουμένη εἰς τά διάφορα σημεῖα τῆς χώρας. Ἐρωτῶ μεταξύ αὐτῶν τῶν προϊόντων τά ὁποῖα θά εἶναι δυνατὸν προστατευόμενα ν’ ἀποδώσουν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκει ἡ κυβέρνησις, συμπεριλαμβάνεται καὶ ὁ σῖτος; Βεβαίως ἄν συμπεριλαμβάνεται δύναται νά γίνῃ σκέψις καὶ περὶ προστασίας αὐτοῦ. Ἀλλὰ προκειμένου περὶ σίτου δὲν ἀρκεῖ νὰ συντρέχῃ ἁπλῶς πιθανότης, ἀλλὰ πρέπει νὰ ὑπάρχῃ βεβαιότης διότι ἡ προστασία αὐτὴ συνεπάγεται βαρυτάτας θυσίας διὰ τὸ σύνολον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Οὕτω κατ’ ἐμὲ ἔχουν τὰ πράγματα. Καὶ ἐρωτῶ ἐφηρμόσθη ποτὲ πολιτικὴ τοιαύτη; Κατ’ ἐμὲ ἀδιστάκτως φρονῶ ὅτι ἐφηρμόσθη μέχρι τοῦδε ἀκριβῶς ἡ πολιτικὴ ἡ ἀντίθετος, ὅλα δηλαδὴ τὰ προϊόντα τὰ ὁποῖα προσιδιάζουν εἰς τάς ἡμετέρας κληματολογικάς καὶ ἐδαφικάς συνθήκας καὶ τά ὁποῖα παράγονται εἰς μεγάλην κλίμακα ἀντὶ νά τύχουν συστηματικῆς προστασίας ἔτυχον συστηματικῆς καταδιώξεως ὁ καπνὸς λ. χ. ἔφθασε νά φορολογῆται εἰς τοιοῦτον βαθμόν, ὥστε νά ἀποβαίνῃ ἀπολύτως ἀδύνατος ὁ συναγωνισμὸς μὲ τὸ αὐτὸ προϊὸν τῶν ἄλλων Κρατῶν, ἀπέναντι τοῦ ὁποίου ἡ ξένη φορολογία ἀποτελεῖ μικρὸν ποσοστόν. Ἀλλὰ καὶ διά τὴν σταφίδα ἀσφαλῶς μία ἐκ τῶν πρώτων ἀφορμῶν τῆς κρίσεως τὴν ὁποίαν διατρέχει εἶναι καὶ ἡ μεγάλη φορολογία ἡ ὁποία ἐπὶ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως ηὔξησε κατά 25.000.000 μὲ τὴν ὑπόσχεσιν τῆς προσεχοῦς μειώσεως. Καὶ τὶ νά πρωτοείπῃ κανεὶς διά τὸ λάδι; Αὐτὸ κατήντησεν, ὥστε τόσον ὁ καλλιεργητὴς, ὅσον καὶ ὁ ἰδιοκτήτης νά ἐργάζονται μόνον καὶ μόνον διά νά πληρώσουν τὴν φορολογίαν. Ἀλλά εἰς βάρος τοῦ προϊόντος αὐτοῦ ἐφηρμόσθησαν καὶ μέτρα μέχρι τοῦδε τὸ ὄντι σκληρά. Δὲν ἐπρόφθανε νά βγῇ τὸ προϊὸν καὶ ἀμέσως ἡ διατίμησις αὐτοῦ. Ὅταν δὲ συνέβαινε ἡ τιμὴ τοῦ ἐξωτερικοῦ νά εἶναι μεγαλειτέρα νέον διάταγμα ἀπαγορεύσεως τῆς ἐξαγωγῆς. Καὶ ὅταν πλέον ἐπὶ τῇ βάσει τῆς διατιμήσεως καὶ τοῦ διατάγματος κατέφερνε τὸ δημόσιον νά ἔχῃ τὴν τιμὴν ποὺ ἤθελεν ἐσωτερικῶς, ὑπῆρχε δὲ καὶ ἐξ ἄλλου πλεόνασμα ἐξωτερικοῦ, ἐπετρέπετο τμηματικὴ μεταφορά, καὶ ἔτσι τὸ δημόσιον τὸ ὁποῖον προηγουμένως εἰσέπραττε ὅλον τὸν φόρον εἰσέπραττε καὶ τὴν ὑπεραξίαν, τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ ἔχῃ ὁ παραγωγὸς ἐκ τῆς ἀνυψώσεως τῆς τιμῆς τοῦ προϊόντος του. Δὲν πιστεύω νὰ ἐλησμόνησε ἡ Βουλὴ πόσος ἀγὼν ἐχρειάσθη διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν μὴ ἀνάμιξιν τῶν σπορελαίων καὶ τέλος ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς προστασίας τοῦ ἐλαίου ἠλαττώθη ὁ φόρος τῆς ἐξαγωγῆς, δηλαδὴ φόρος ἐκ τοῦ ὁποίου τὸ δημόσιον δὲν εἰσέπραξε οὔτε ἕνα λεπτὸν καὶ δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ εἰσπράξῃ οὔτε ἓν λεπτὸν καὶ ἀντ’ αὐτοῦ προσετέθησαν 50% φορολογία ἐπὶ τῆς μεταφορᾶς τοῦ ἐλαίου. Οὕτω πως κύριοι τὸ δημόσιον ἀντὶ νὰ εἶναι ὁ προστάτης ἔγινε ὁ διώκτης τῶν προϊόντων ἐκείνων, τὰ ὁποῖα χρήζουν καὶ ἐκ συμφέροντος τοῦ Κράτους ἀκόμη καὶ ὄχι μόνον τῆς παραγωγῆς, ἐξαιρετικῆς προστασίας, τὰ ἄλλα προϊόντα ἔτυχον προστασίας τινός, ὅπως εἴπομεν δασμολογικῆς, ἢ οἱασδήποτε ἄλλης. Ἔτυχον λοιπὸν προστασίας τινὸς τὰ ἄλλα προϊόντα ὅπως εἶναι τὰ δενδροκομικὰ, ὁ βάμβαξ καὶ ἄλλα; Ἀσφαλῶς ὄχι, τὸ μόνον προϊόν τὸ ὁποῖον ἐπροστατεύθη ὑπῆρξεν ὁ σῖτος ὑπὲρ τοῦ ὁποίου καὶ κάθε φορολογία ἀπεσβέσθη καὶ ὑπὲρ τοῦ ὁποίου καὶ δασμολογικὴ προστασία ἐτέθη. Ὑπῆρξεν δηλαδὴ ἀνέκαθεν μία ἀνισότης μεταξὺ τῶν προϊόντων τὰ ὁποῖα προσιδιάζουσι πρὸς ἡμᾶς καὶ τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ τύχουν προστασίας, ἀντ’ αὐτοῦ ἔτυχον καταδιώξεως, καὶ τῶν λοιπῶν προϊόντων τὰ ὁποῖα δὲν προσιδιάζουσιν καὶ τὰ ὁποῖα ἔτυχον προστασίας. Ἐσχάτως δὲ ἀκόμη ἔγινε ἀναστολὴ πληρωμῆς τῶν φόρων τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς καὶ ἀφίσατε ἀμείωτον τὸν φόρον ἐπὶ τῶν προϊόντων ἐκείνων τὰ ὁποῖα ὅπως εἶπον προσιδιάζουν παρ’ ἡμῖν ἕνεκα τῶν κλιματολογικῶν καὶ ἐδαφικῶν συνθηκῶν. Δηλαδὴ ἡ αὐτὴ ἀνισότης συνεχίζεται. Πρέπει δὲ νὰ σημειωθῇ καλῶς ὅτι ἡ ἀνισότης αὐτὴ μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν προϊόντων, ἐκείνων τὰ ὁποῖα παράγονται εἰς μεγαλειτέραν κλίμακα, τῶν ὁποίων αἱ τιμαὶ κανονίζονται ἐκ τῆς τιμῆς τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἔσχε διπλᾶ τραγικὰ καὶ θλιβερὰ ἀποτελέσματα. Ἐπειδὴ τοῦτο μὲν ἐμείωσεν ἐμμέσως τὴν παραγωγὴν τῶν πρώτων προϊόντων, τοῦτο δὲ ἔφερε καὶ φέρει εἰς ἀπόγνωσιν τὸν παραγωγὸν τῶν καταδιωκομένων προϊόντων, ὁ ὁποῖος εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ προμηθεύεται εἰς μικρὰν κλίμακα τὰ ἄλλα προϊόντα τὰ προστατευόμενα τὰ ὁποῖα εἶναι καὶ ἀκριβώτερα. Δὲν πρέπει δὲ νὰ λησμονῶμεν ὅτι μεταξὺ τῶν προϊόντων τῆς δευτέρας κατηγορίας περιλαμβάνεται καὶ τὸ ψωμὶ τὸ ὁποῖον οὕτω πως ὁ παραγωγὸς τῶν καταδιωκομένων προϊόντων εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ τὸ ἀγοράζῃ ἀκριβώτερα. Ἐφόσον μὲν πρόκειται περὶ μέτρων προστατευτικῶν ἀναγομένων εἰς τὴν καλλιέργειαν, εἰς τὴν μεταφορὰν τοῦ σίτου κάθε τοιαύτη προστασία θὰ ἦτο ἐπαινετή; Ἀλλὰ δασμολογικὴ προστασία ἔχουσα ὡς ἀποτέλεσμα νὰ καλεῖται ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς νὰ πεινάσῃ, προστασία δασμολογικὴ ἔπρεπεν νὰ γίνεται μετὰ πολλῆς, μετὰ μεγίστης προσοχῆς. Ἡ ἔρευνα δὲ αὕτη ἐπιβάλλει τὴν ἐξακρίβωσιν τῆς ἐκτάσεως καὶ τῶν συνεπειῶν τῆς φορολογίας, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπάντησιν εἰς τὸ ἐρώτημα, ἄραγε εἶναι ἀπαραίτητα τὰ μέτρα αὐτὰ διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῆς σιτοκαλλιεργείας, ἢ δύναται νὰ ἀναπληρωθοῦν δι’ ἄλλων καὶ νὰ ἀπεφεύγωνται αἱ τόσαι συμφοραὶ καὶ τὰ τόσα δυστυχήματα; Ἡ φορολογία τοῦ σίτου εἶχεν κατὰ τὰ διάφορα χρονικὰ διαστήματα ὡς ἑξῆς. (ἀναγινώσκει). Ἡ Κυβέρνησις οὕτω πως πολιτευθεῖσα δηλαδὴ ὑψώσασα τὸν δασμὸν τοῦ σίτου ἔρχεται εἰς φανερὰν ἀντίθεσιν καὶ εἰς σύγκρουσιν πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῆς πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἐφήρμοζε πρὸ ἔτους καὶ πλέον, ὅτε ἀποβλέπουσα εἰς τὴν βελτίωσιν τοῦ τιμαρίθμου ἠλάττωσεν τὸν δασμὸν τοῦ σίτου εἰς τὰ ποσὰ τὰ ὁποῖα ἐμνημόνευσα. Καὶ ὁμολογῶ ὅτι εὑρισκόμενος πρὸ αὐτῶν τῶν δύο πολιτικῶν ἐφαρμοζομένων ὑπὸ τῆς αὐτῆς Κυβερνήσεως, δηλαδὴ τῆς πολιτικῆς τῆς περυσινῆς, καὶ τῆς πολιτικῆς τῆς ἐφετινῆς, τάσσομαι ἀπροκαλύπτως ὑπὲρ τῆς περυσινῆς, καὶ εἶμαι κατήγορος τῆς ἐφετινῆς δεχόμενος ἀδιστάκτως ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἀσκήσῃ τὴν πολιτικὴν τῆς εἰς βάρος τοῦ ψωμιοῦ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, διὰ νὰ κερδίσῃ ὁ παραγωγὸς λίγα λεπτά, ὅταν δι’ ἄλλων μέσων καλλιεργείας θὰ ἠδύνατο ὁ παραγωγὸς νὰ αὐξήσῃ τὴν παραγωγὴν τοῦ σίτου κατὰ 300 καὶ πλέον δρχ. κατὰ στρέμμα. Πιστεύω ἐπὶ πλέον ἀδιστάκτως ὅτι θὰ ἦτο ἐγκληματικὸν ἐὰν ἠθέλαμεν πείσῃ τὸν γεωργὸν ὅτι. (ἀναγινώσκει). Τὰς λέξεις αὐτὰς δὲν τὰς εἶπον ἐγώ, δὲν εἶναι ἰδικαί μου, εἶναι αἱ γνῶμαι τὰς ὁποίας ὑπεστήριξεν πέρυσι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, καὶ τὰς ὁποίας ἐγὼ ἁπλῶς ἐπαναλαμβάνω, υἱοθετῶν καὶ σήμερον τὴν γνώμην ἐκείνην. Ἀλλὰ ὡς ἐλέχθη διὰ νὰ προστατευθῇ δασμολογικῶς ὁ σῖτος πρέπει ἡ σιτοκαλλιέργεια νὰ προσιδιάζει παρ’ ἡμῖν. Εἶναι δὲ τοῦτο πραγματικόν; Ἐγὼ βεβαίως δὲν ἔχω τὰς τεχνικὰς γνώσεις, ἐὰν ἡ σιτοκαλλιέργεια προσιδιάζει ἢ ὄχι εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἶναι ζήτημα εἰς τὸ ὁποῖον καλοῦνται νὰ δώσουν γνώμην ἄλλοι ἁρμοδιότεροι ἐμοῦ, δηλαδὴ οἱ ἔχοντες γνώσεις τῶν ὁποίων ἐγὼ στεροῦμαι. Ἀλλὰ ἡ μέχρι τοῦδε σιτοκαλλιέργεια ἐν Ἑλλάδι γεννᾶ τῷ ὄντι πολλὰς ἀμφιβολίας. Ἀπὸ τῶν παλαιοτάτων χρόνων ἡ Ἑλλὰς δυστυχῶς ἐκρίθη ὄχι κατάλληλος διὰ τὴν σιτοκαλλιέργειαν, ἀπεδόθη δὲ αὐτό, εἰς τὰς ἀνωμαλίας τὰς καιρικάς, ἰδίως δὲ τὰς πρωΐμους βροχάς. Παρετηρήθη ἐπίσης ἀνέκαθεν μία ἀδράνεια τῶν σιτοπαραγωγῶν νά προσαρμοσθοῦν πρὸς τὰς νέας σιτοκαλλιεργητικὰς μεθόδους, ἀδράνεια ἡ ὁποία εἶναι φυσικὸν νά μεγαλώσῃ σήμερον μὲ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς μικροσιτοκαλλιεργείας. Ἀλλά καὶ ἡ προστασία τῆς ὁποίας ἔτυχεν ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν παρ’ ἡμῖν ἡ σιτοκαλλιέργεια δὲν ἔφερεν ἀσφαλῶς τά ἀποτελέσματα τά ὁποῖα προσεδόκα ὁ τόπος «Ἡ Κυβέρνησις. (ἀναγινώσκει). Οἱ ἀριθμοὶ αὐτοὶ ἐχαράχθησαν ἐξ ἑνὸς συγγράμματος τοῦ καθηγητοῦ τῆς Γεωργίας κ. Ἀναγνωστοπούλου, καθηγητοῦ ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ τῆς Θεσσαλονίκης. Εἶναι βεβαίως παλαιότερον ἀναφέρονται ὅμως εἰς περίοδον προστατευτικὴν καὶ ἐξ αὐτοῦ γεννῶνται αἱ ἀμφιβολίαι τάς ὁποίας ὑπεστήριξα. Ἡ τιμὴ τοῦ σίτου φθάνει παρ’ ἡμῖν εἰς 6,50 κατὰ χιλιόγραμμον, ἐνῶ ὁ σῖτος μέχρι Πειραιῶς μεταφερόμενος ἀπὸ τάς Ἡνωμένας Πολιτείας τῆς Ἀμερικῆς ἢ τοῦ Καναδᾶ κοστίζει 4,25 τὸ ὁποῖον σημαίνει ὅτι ἐνῶ ἡ Ἑλλὰς ἡ ὁποία παράγει σήμερον κατά μέσον ὅρον 300 χιλιάδας τόννους, καταφέρει νά παραγάγῃ τοὺς λοιποὺς 600.000 τόννους ἡ παραγωγὴ αὐτὴ θά εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νά τρώγῃ ἡ Ἑλλὰς ψωμὶ ἀσφαλῶς χειρότερο ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον τρώγει, διότι ὁ σῖτος ὁ ἐγχώριος εἶναι καλλίτερος μὲν διά ζυμαρικά, ὄχι ὅμως καὶ διά τὸ ψωμί, καὶ θά εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νά πληρώνῃ ὅλην αὐτὴν τὴν διαφορὰν τῶν 2 καὶ κάτι κατὰ χιλιόγραμμον ὑπὲρ τῶν καλλιεργητῶν, ἐνῶ σήμερον τὸ πληρώνει ὑπὲρ τοῦ δημοσίου ταμείου. Θὰ ἠδύνατό τις νά παρατηρήσῃ ὅτι ὅλον τὸ 4,25 μένει εἰς τὸν τόπον ἐνῶ διαφορετικὰ ἐξάγεται. Ἀλλά ἡ πολιτικὴ οἰκονομία μᾶς διδάσκει ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀρχῆς τῆς κοινῆς ὠφελείας ὅτι θά ἦτο προτιμωτέρα. Ἀντ’ αὐτοῦ, ποὺ πωλεῖται εἰς τοιαύτην τιμὴν ἔπειτα ἀπὸ τόσας θυσίας, θά ἠδύνατο νά παράγουν ἄλλα προϊόντα τὰς ὁποῖα νά ἐξάγωνται εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ὁπότε θά ὑπῆρχε περισσοτέρα ἐξαγωγή. Εἰς ὅλα αὐτά μία παρατήρησις καὶ μόνη θά ἠδύνατο νά ἀντιταχθῇ ὅτι πιθανὸν τά ἐδάφη τά χρησιμοποιούμενα διά τὴν σιτοκαλλιέργειαν πιθανὸν νὰ μὴ εἶναι ἐπιδεκτικά ἄλλης καλλιεργείας. Ἀλλ’ ἡ παρατήρησις αὕτη ἴσως ἦτο ἀπολύτως ὀρθὴ ἐφόσον ἐχρησιμοποιοῦντο αἱ ἐκτάσεις ἀρδευόμεναι αἱ ὁποῖαι ἀσφαλῶς δὲν θά ἠδύνατο νά χρησιμοποιηθοῦν ἀλλά καὶ ἐάν αὑτὸ ἦτο ὀρθὸν πρέπει νά συνομολογήσῃ ἡ Βουλὴ ὅτι μία ἐξαιρετικὴ προστασία θά ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα νά ἐπεκτείνῃ τὴν σιτοκαλλιέργειαν ἐπὶ ἐδαφῶν προσαρμοσμένων δι’ ἄλλα εἴδη τὰ ὁποῖα θά ἦτο ἀσφαλῶς πολὺ δυσάρεστον διὰ τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν ἐξ ἄλλου ἐγκατάλλειψις γαιῶν δὲν ὑπάρχει διότι ἡμεῖς μὲ τὸ φανάρι εἰς τὸ χέρι τρέχομεν διά νά εὕρωμεν γαίας δι’ ἐγκαταστάσεις ἀκτημόνων καλλιεργητῶν γηγενῶν καὶ προσφύγων καὶ ὑπάρχει πάντοτε ζήτησις χωρὶς νά ὑπάρχῃ προσφορά. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι τώρα τελευταίως ἔγινεν σκέψις περὶ εἰσαγωγῆς τῶν σπόρων Καμπέρα καὶ Κυπριακός. Οἱ σπόροι αὐτοὶ ἀνεπτύχθησαν, δίδουν παραγωγὴν φθηνήν, τὸ 1 πρὸς 15 ἀπέναντι τοῦ ἑνὸς πρὸς ἕξ ποὺ ἔφθαναν οἱ ἄλλοι. Αἱ μέχρι τοῦδε δοκιμασίαι δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀσφαλεῖς, ἐπιπλέον δέ, πλὴν τοῦ ὅτι δὲν εἶναι ἀσφαλῆ τά πειράματα δὲν ὑπάρχει καμμία βεβαιότης ὅτι ἡ διαφορά θά παρατηρηθῇ καὶ παρ’ ἡμῖν καὶ θά φθάσῃ μέχρι τοῦ σημείου οὕτως ὥστε νά φέρῃ τὸ κόστος τοῦ σίτου εἰς τὴν τιμὴν τοῦ συναγωνισμοῦ τῶν 4,25. Ἀλλά καὶ τὸ ὅλον ζήτημα εἶχε λυθῇ ἐξ αὐτοῦ. Τότε ἡ ποσότης κατ’ ἀνάγκην πρέπει νά περιορισθῇ εἰς τάς σιτοκαλλιεργείας ἐκείνας διά τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ οὕτως ὥστε νά προστατεύεται ἡ σιτοκαλλιέργεια. Καὶ τοῦτο γίνεται διὰ τῆς μειώσεως τῆς προστασίας μέχρι ποσοῦ διὰ τοῦ ὁποίου θὰ στηριχθῇ ἡ σιτοκαλλιέργεια. Εἶπον ὅλα αὐτά, κύριοι, διότι ἠθέλησα νὰ ἐκτιμήσῃ ἡ Βουλὴ ἐμμέσως πόσας ἀμφιβολίας γεννᾶ τὸ ζήτημα τῆς προστασίας τῆς σιτοκαλλιεργείας ἀμφιβολίας αἱ ὁποῖαι γεννῶνται διὰ τὴν αὐτάρκειαν τῆς Χώρας. Ἐνῶ ἔχομεν τόσας ἀμφιβολίας ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, ἀπὸ τὸ ἄλλο ἔχομεν θυσίας διὰ νὰ φέρωμεν τὸ ἀποτέλεσμα ἐκεῖνο. Κύριοι, ἐξετάζοντες τὴν τελευταίαν δασμολογικὴν μεταβολὴν ὀφείλομεν πρωτίστως νὰ ἀπευθύνωμεν τὸ ἐρώτημα: ποῖον εἶναι τὸ μέγεθος τῆς φορολογίας τὸ ὁποῖον ἐκ τῆς μεταβολῆς αὐτῆς τῆς δασμολογικῆς καλεῖται νὰ πληρώσῃ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός; Προφανῶς τὸ μέγεθος αὐτῆς ἐξαρτᾶται ἐκ τῆς καταναλισκομένης ποσότητος τοῦ σίτου πέραν τῶν ἀτομικῶν ἀναγκῶν τῶν καλλιεργητῶν. Ἡ ποσότης τοῦ καταναλισκομένου σίτου πέραν τῶν ἀτομικῶν ἀναγκῶν τῶν καλλιεργητῶν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ μᾶς δώσῃ καὶ τὸ μέγεθος τοῦ φόρου, τὸ ὁποῖον καλεῖται νὰ πληρώσῃ ὁ φορολογούμενος. Ἡ ποσότης αὐτὴ εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία εἰσάγεται ἔξωθεν καὶ δεύτερον ἐκείνη ἡ προσφερομένη πρὸς πώλησιν ἐκ τοῦ ἐγχωρίου σίτου. Ποία εἶναι ἡ ποσότης ἡ πρώτη καὶ ποία ἡ δευτέρα, μαθηματικῶς εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπολογισθῇ. Ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν τὸ διερρεῦσαν ἔτος 1929, τότε ἐξ ἑνὸς ὑπολογισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι λεπτομερὴς καὶ ὁ ὁποῖος ἀναγράφεται εἰς τὸν πίνακα, καταφαίνεται ὅτι δι’ εἰσαγωγικὸν δασμὸν τοῦ δημοσίου, δημοτικοῦ ἀναγκαστικοῦ δανείου κλπ. ἐπλήρωσεν ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς 282,223,450 δραχμῶν. Ἀλλ’ ὡς εἶπον δὲν περιορίζεται εἰς τοῦτο ἡ φορολογία, διότι ἡ φορολογία αὐξάνει καὶ τὴν ἀξίαν τοῦ πρὸς πώλησιν προσφερομένου ἐκ τῆς ἐγχωρίας παραγωγῆς. Ποία εἶναι ἡ ποσότης ἡ προσφερομένη ἐκ τῆς ἐγχωρίας παραγωγῆς δὲν εἶναι ἀκριβῶς γνωστή. Κατὰ μέσον ὅρον ὑπολογίζεται, ὅτι ἡ παραγωγὴ εἶναι 300,000 τόννοι καὶ ἐρωτᾶται: ἐκ τῶν 300,000 αὐτῶν τόννων, ποία εἶναι ἡ ποσότης ἡ προσφερομένη πρὸς πώλησιν; Εἶναι ἐνταῦθα παραδεδεγμένον, ὅτι εἶναι μικρὰ ἡ ποσότης ἡ προσφερομένη εἰς πώλησιν καὶ μεγάλη ἡ καταναλισκομένη διὰ τὰς ἀτομικὰς ἀνάγκας τῶν παραγωγῶν. Ποία εἶναι ἡ ποσότης αὕτη; Ἀρχίζουν οἱ ὑπολογισμοὶ ἀπὸ τὸ 1)15 καὶ τελειώνουν εἰς τὸ ¼, δηλαδὴ καταναλίσκουν διὰ τὰς ἀνάγκας τὰς ἀτομικὰς τῶν παραγωγῶν κατ’ ἄλλους τὰ 14)15, κατ’ ἄλλους τὰ ¾, Ἐδῶ ἡ ποσότης τῆς παραγωγῆς δικαιολογεῖται, ὅσον μεγαλειτέρα εἶναι ἡ προσφερομένη πρὸς πώλησιν ποσότης. Ἐγὼ θὰ καταλήξω εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι προσφέρεται πρὸς πώλησιν τὸ ¼ τῆς παραγωγῆς, δηλαδὴ 75.000 τόννοι 75.000.000 χιλιόγ. ὑπολογιζόμενα πρὸς 44 λεπτὰ ἔχομεν 30.000.000, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀναβιβάζουν τὸ ποσὸν εἰς 315 ἑκατομμύρια, τὰ ὁποῖα καλεῖται νὰ πληρώσῃ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς διὰ τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς δι’ ἕν ἔτος ὁλόκληρον.

§192Σ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, συζητοῦμεν τὸ νομοσχέδιον περὶ φορολογίας τοῦ σίτου σήμερον;

§193Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Τὰ ποσὰ ταῦτα, κ. βουλευταὶ, καλεῖται ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς νὰ πληρώσῃ καὶ γνωρίζει καλῶς ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένος, ἐὰν θέλῃ νὰ μὴ περιορίσῃ τὴν ποσότητα τοῦ ἄρτου τὴν ὁποίαν ἔτρωγε μέχρι τῆς 9 Μαΐου 1929 εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ πληρώσῃ 315 ἑκατομμύρια δραχμὰς κατ’ ἐλάχιστον ὅρον καὶ νὰ τὰ πληρώσῃ, κύριοι, ὑπὲρ τίνος; ὑπὲρ τῆς σιτοκαλλιεργείας. Ἀνάγκη λοιπὸν κύριοι νὰ ἐξετάσωμεν ποία εἶναι αὐτὴ ἡ ἔκτασις τῆς σιτοκαλλιεργείας καὶ πόσοι εἶναι οἱ σιτοκαλλιεργηταὶ ἐκεῖνοι οἱ πωλοῦντες τὸν σῖτον των. Ἐκ τῶν σιτοκαλλιεργητῶν, κύριοι, ἀσφαλῶς ἐλάχιστοι εἶναι οἱ πωλοῦντες τὸν σῖτον των, ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι παράγουν τὸν σῖτον ποὺ τοὺς χρειάζεται διὰ τὰς ἀτομικὰς αὐτῶν ἀνάγκας, καὶ οἱ πολλοί, οἱ πλεῖστοι εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι παράγουν σῖτον δι’ ἕν διάστημα τοῦ ἔτους, βαρινόμενοι καὶ αὐτοὶ ἀναλόγως μὲ τὸν λοιπὸν Λαὸν καλούμενοι νὰ πληρώσουν τὴν φορολογίαν τὴν ὁποίαν καλεῖται νὰ πληρώσῃ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Διὰ τοὺς ἐλαχίστους δὲ αὐτοὺς καλλιεργητὰς καλεῖται τὸ σύνολον τοῦ Λαοῦ νὰ πληρώσῃ τὰ αὐτὰ ἑκατομμύρια καὶ ἐρωτῶ ἂν αὐτὸ εἶναι δίκαιον ἂν εἶναι ἀνεκτὸν παρὰ τῆς κοινῆς συνειδήσεως. Δὲν εἶναι λοιπὸν κυρίως μόνον οἱ ἀστοὶ οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νὰ πληρώσουν τὴν φορολογίαν αὐτήν, εἶναι καὶ οἱ ἀγρόται. Εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἀγρόται οἱ ὁποῖοι δὲν παράγουν σῖτον ἀλλὰ εἶναι καὶ τὸ μέγα μέρος τῶν σιτοκαλλιεργητῶν τὸ ὁποῖον καλεῖται νὰ πληρώσῃ καὶ αὐτὸ διὰ τοὺς ὀλίγους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι παράγουν σῖτον.

§194Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Πόσον πληρώνουν οἱ σιτοκαλλιεργηταί;

§195Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Σιτοκαλλιεργηταὶ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι παράγουν μικρὰν ποσότητα ἡ ὁποία δὲν ἐπαρκεῖ διὰ τὴν διάρκειαν ὅλου τοῦ ἔτους καὶ καλοῦνται νὰ πληρώσουν τὸν φόρον τὸν ὁποῖον πληρώνουν ὅλοι οἱ ἄλλοι. Διὰ νὰ ἰδῆτε δὲ τὸ πρᾶγμα, κ. βουλευταί, πόσον ἁπλοῦν εἶνε σᾶς δίδω μίαν πληροφορίαν ὅτι κατὰ τὸ 1928.....(ἀναγινώσκει). Δηλαδὴ στὴν Πελοπόννησον δὲν προσφέρεται οὔτε μία ὀκᾶ ὅπως δὲν προσφέρεται οὔτε εἰς τὰς νήσους οὔτε εἰς τὴν Στερεὰν οὔτε εἰς τὴν Ἤπειρον. Καὶ δύο μόνον εἶναι ἐκεῖναι αἱ περιφέρειαι αἱ ὁποῖαι προσφέρουν πρὸς πώλησιν ἡ Θεσσαλία καὶ ἡ Μακεδονία, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖναι ὡς ἐλέχθη ἔχουν μικρὸν ἀριθμὸν ἐν σχέσει πρὸς τὰς δημιουργηθείσας θυσίας. Ἀλλὰ κύριοι ἐρωτᾶται: μήπως καὶ δύναται νὰ ἐφαρμοσθῇ ἄλλο μέτρον διὰ νὰ ὑποστηριχθῇ ἡ σιτοκαλλιέργεια χωρὶς, ἂν εἶναι δυνατόν, νὰ καλοῦμεν τὸν Λαὸν εἰς τόσας βαρυτάτας θυσίας; Τὸ πρᾶγμα εἶναι σήμερον ἀναμφισβήτητον, δὲν ἀρκεῖ τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ πιστὴ ἐφαρμογὴ δύο νόμων ἰσχυόντων; τοῦ νόμου περὶ συγκεντρώσεως καὶ τοῦ νόμου τῆς 10 Ἰουλίου 1928 περὶ ἀναμίξεως ὑποχρεωτικῶς σίτου ἐγχωρίου μὲ τὸν ξένον κατὰ 25%. Ὅταν αὐτοὶ οἱ δύο νόμοι ἰσχύσουν, δίδεται ἡ τιμὴ ἡ ὁποία χρειάζεται διὰ νὰ ἐνισχυθῇ ἡ σιτοκαλλιέργεια καὶ ἀποφεύγονται αὐταὶ αἱ βαρύταται φορολογίαι ἐπὶ τοῦ εἴδους ἐκείνου τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπαραίτητον διὰ νὰ συντηρηθῇ ἡ φυλὴ ἡμῶν ὑπὲρ πᾶν μέτρον ὑγιεινῆς τὸ ὁποῖον λαμβάνεται διότι πρωτίστως τὸ ψωμὶ ἐνδιαφέρει. Λοιπόν, ἐνώπιον ἡμῶν ὑπάρχει συζητούμενον αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἓν σχέδιον νόμου, διὰ τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον συγχαρητηρίων ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας, σχέδιον νόμου τὸ ὁποῖον ὑποχρεώνει τοὺς ἀγρότας νὰ ἔχουν προμηθευθῆ τὴν ἀναλογοῦσαν εἰς αὐτοὺς ποσότητα σίτου, εἰς τρόπον ὥστε ἡ ἐφαρμογὴ τῶν δύο νόμων καθίσταται πλέον ἀσφαλεστάτη καὶ οὐδεμίαν ἀνάγκην ἔχομεν προσφυγῆς εἰς δασμολογικὸν μέτρον διὰ νὰ προστατευθῇ καὶ ἐνισχυθῇ ἡ τάξις αὐτή. Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ 3ος τρόπος. Δὲν θὰ ἠμπόδιζε τίποτε νὰ ὑποχρεώσωμεν ὅπως ἡ κατασκευὴ τῶν ζυμαρικῶν γίνεται μόνον διὰ σίτου. Εἶναι καταλληλότερος τοῦ ξένου.

§196Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὄχι ὅλος· ἓν μέρος.

§197Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Θὰ ἠδύνατο καὶ ἐκεῖνος νὰ διατεθῇ, εἰς τρόπον ὥστε καὶ ἡ τιμὴ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὰς προσφερομένας εἰς τὸ ἐμπόριον ποσότητας. Ἀκριβῶς δέ κύριοι βουλευταί, διότι καὶ οἱ γεωργοὶ καλοῦνται νὰ ὑποστοῦν τὰς ἁμαρτίας τῆς δασμολογικῆς αὐτῆς μεταρρυθμίσεως, ἀκριβῶς δι’ αὐτὸ διεμαρτυρήθησαν δι’ ὅσων μέσων εἶχον διαθέσιμα. Διότι οἱ ἀντιπρόσωποι αὐτῶν, ὁ κ. Μυλωνᾶς καὶ κ. Χασιώτης, ἀντιπρόσωποι τῶν γεωργῶν, ἀντετάχθησαν κατὰ τοῦ μέτρου αὐτοῦ.

§198Κ. ΓΚΟΤΣΗΣ. Τίνος μέτρου;

§199Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Τῆς δασμολογικῆς μεταρρυθμίσεως.

§200Γ. ΜΑΡΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ τὸν κ. Μυλωνᾶ τὸ πιστεύω.

§201Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Τὸ εἶδον γραμμένο καὶ τὸ ἐδιάβασα.

§202Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐδημοσιεύθη εἰς ἓν ἄρθρον, εἰς τὸ ὁποῖον ὑποστηρίζεται ὅτι δὲν εἶναι ἐπαρκῆ.

§203Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὅταν ὡμιλήσαμεν περὶ τοῦ μέτρου εἰς τὴν Γερουσίαν καὶ συζητήσαμε μὲ τὸ κ. Μυλωνᾶ διὰ τὴν γεωργικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, ἐκεῖνο διὰ τὸ ὁποῖον ἤθελησε νὰ κατηγορήσῃ τὴν Κυβέρνησιν, εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον κατηγορεῖ καὶ ὁ κ. ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, δηλαδὴ τὴν ἐλάττωσιν τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου. Καὶ ὅταν ἐγὼ ἀπήντησα ὅτι καλῶς ἐγένετο, διότι ἤρκει τὸ μέτρον αὐτό, ὁ κ. Μυλωνᾶς συνεφώνησε.

§204Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ὁ κ. Μυλωνᾶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ τὴν γνώμην τὴν ὁποίαν ἔχω καὶ ἐγὼ ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ φορολογία ἦτο ἐπαρκὴς διὰ τὴν προστασίαν, ἐπερίττευεν τὸ μέτρον αὐτό. Ὑπάρχουν ἐπίσημα κείμενα τὰ ὁποῖα ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως εἶναι ἀπολύτως ἀποτελεσματικός. Δὲν ὑπῆρχε δὲ κατὰ τὸ 28 ὅταν ἡ Κυβέρνησις εἰσήγαγε τὴν ἐλάττωσιν.

§205Κ. ΣΠΥΡΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας). Ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως εἶναι ἀπολύτως ἐπαρκὴς διὰ τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς. Εἶναι μία ἀρχή, εἶναι μία ἰδέα ἡ ὁποία δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ πάντοτε. Οὔτε δύναται νὰ λεχθῇ ὡς ἀξίωμα ὅτι ἡ ὀργάνωσις τῆς συγκεντρώσεως εἶναι ἐπαρκὴς νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς πάντοτε, ἰδία δὲ τὴν στιγμὴν αὐτὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔχομεν πτώσεις τιμῶν εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§206Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Αὐτὸ εἶναι τὸ ζήτημα ὅλον.

§207Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Ἐγὼ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς δασμολογικῆς μεταβολῆς συνηντήθην εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ κ. Χρηστομάνου μ’ ἕνα σιτοκαλλιεργητὴν εὐφυέστατον, ὁ ὁποῖος ἔλεγεν ὄχι μόνον τὴν γνώμην τὴν ἰδικήν του, ἀλλὰ διηρμήνευε καὶ τὴν γνώμην τῶν συμπολιτῶν του καὶ ἔλεγεν ὅτι «εἶναι θηρία κατὰ τῆς αὐξήσεως» διότι κανεὶς δὲν εἶχε σιτάρι. Οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον σιτάρι ἦσαν οἱ ἔμποροι καὶ αὐτοὶ καὶ μόνον ὠφελήθησαν ἐκ τῆς μεταβολῆς. Ὁ σιτοκαλλιεργητὴς αὐτὸς μοῦ ἔλεγεν, ὅτι οἱ σιτοκαλλιεργηταὶ ἐξεμάνησαν καὶ ἐστενοχωρήθησαν ἐκ τῆς μεταβολῆς διότι κανεὶς δὲν εἶχεν εὑρεθῆ μὲ σιτάρι στὸ σπίτι του, ὅλοι ἀγοράζουν τὸ ψωμί· καὶ οἱ μόνοι ποῦ ὠφελήθησαν ἦσαν οἱ ἔμποροι οἱ ὁποῖοι εὑρέθησαν μὲ ποσότητας τῶν ὁποίων ηὔξησεν ἡ τιμὴ μὲ τὴν ἔκδοσιν τοῦ διατάγματος. Ἐγὼ νομίζω ἀδιστάκτως, κ. βουλευταὶ ὅτι ὁ μόνος ὁ ὁποῖος ἔχει νὰ ὠφεληθῇ ἐκ τοῦ μέτρου τούτου εἶναι τὸ Δημόσιον Ταμεῖον καὶ κανεὶς ἄλλος· οὔτε οἱ σιτοκαλλιεργηταὶ ἔχουν νὰ ὠφεληθοῦν, οὔτε ὁ πληθυσμός, οὔτε κανεὶς ἄλλος παρὰ μόνον τὸ Δημόσιον ταμεῖον καὶ δι’ αὐτὸ ἔγινεν ἡ μεταβολή. Ὅτι δὲ εἰς τοῦτο ἀπέβλεπεν ἡ μεταβολή, εἰς ἐνίσχυσιν δηλ. τοῦ δημοσίου ταμείου προκύπτει ἐκ τῶν ἑξῆς: Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἐπὶ τῆς ἐποχῆς ποὺ ἐγένετο ἡ δασμολογικὴ μεταβολή, δηλ. 2 μῆνας πρὸ τῆς συγκομιδῆς οὐδεὶς σιτοκαλλιεργητὴς εἶχε πλέον φυλαγμένο πρᾶγμα παρὰ μόνον οἱ ἔμποροι εἶχον. Ἀλλὰ κύριοι, ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἀπόδειξις μαθηματικὴ ὅτι μόνον εἰς τὸ Δημόσιον Ταμεῖον ἀπέβλεπεν ἡ δασμολογικὴ μεταρρύθμισις, καὶ ἡ ἀπόδειξις αὐτὴ εἶναι ἡ ἑξῆς: Ὅτι ἡ Κυβέρνησις συνεκινήθη ἐκ τῶν τιμῶν τοῦ σίτου αἱ ὁποῖαι ὑπῆρχον κατὰ τὰς ἀρχὰς Μαΐου 1930, εὑρῆκε δηλαδὴ ὅτι αἱ τιμαὶ ἦσαν πολὺ μικραὶ καὶ δὲν ἐπροστατεύετο ἐπαρκῶς ἡ σιτοκαλλιέργειαι. Ἀλλ’ ἂν ἐσκέπτετο καλλίτερα ἡ Κυβέρνησις, θὰ ἔβλεπεν ὅτι καὶ εἰς ἄλλας ἐποχὰς ὁμοία ἐσημειώθη τιμή, τὸν Ἰούνιον τοῦ 1929 καὶ τὸν Ὀκτώβριον τοῦ αὐτοῦ ἔτους. Καὶ ὅμως ἡ Κυβέρνησις τότε δὲν συνεκινήθη. Τὸ περιεργότερον δὲ εἶναι ὅτι καὶ ἐπὶ μῆνας ὁλοκλήρους, καὶ συγκεκριμένως τὸν Μάϊον Ἰούνιον καὶ Ἰούλιον τοῦ 1929, ἐσημειώθη τιμὴ κατωτέρα, ἀλλὰ καὶ πάλιν δὲν συνεκινήθη ἡ Κυβέρνησις. Ὑπῆρχον δὲ τιμαὶ σημειωθεῖσαι τὸν Νοέμβριον τοῦ 1929 σημαντικῶς κατώτεραι, χωρὶς καὶ τότε νὰ συγκινηθῇ ἡ Κυβέρνησις. Ἐὰν ἡ σιτοκαλλιέργεια εἶχεν ἀνάγκην, κύριοι, τῆς προστασίας αὐτῆς ἐὰν εἶχεν ἀνάγκην, ἔπρεπε ἔκτοτε νὰ εἶχον ληφθῇ τὰ μέτρα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ἐλήφθησαν Ἔχω ἐνώπιόν μου πίνακα τῶν διατιμήσεων τοῦ ἄρτου τῶν ἑβδομαδιαίων, ὁ ὁποῖος γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς τιμῆς τοῦ σίτου τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ὁ πίναξ αὐτὸς φθάνει μέχρι τῆς 20 Μαΐου τρέχοντος ἔτους—μοῦ λείπουν 2 ἢ 3 τελευταῖαι ἑβδομάδες. Ἀλλά, κύριοι, τὰ πράγματα ἔρχονται ραγδαῖα νὰ διαψεύσουν τὴν Κυβέρνησιν. Μετὰ τὴν δασμολογικὴν μεταρρύθμισιν ἐπῆλθον δύο αὐξήσεις σενεχεῖς, αἱ ὁποῖαι κατὰ περίεργον σύμπτωσιν καλύπτουν τὸν δασμόν. Ἔ! κύριοι, ἐὰν ἡ σιτοκαλλιέργεια ἠδύνατο ν’ ἀνθέξῃ μὲ τὰς τιμάς αὐτάς, δὲν αἴρεται ὁ δασμὸς διὰ νὰ γίνῃ τοὐλάχιστον κατὰ τοῦτο σεβαστὴ ἡ ὑπόσχεσις τῆς Κυβερνήσεως, ὅτι ἅμα αὐξήσῃ ἡ τιμὴ τοῦ σίτου θὰ ἀρθῇ ὁ δασμός; Ηὔξησεν ὁ δασμός.

§208Β. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Αὐτὴν τὴν ἑβδομάδα θὰ ἔχωμεν πτῶσιν.

§209Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. Μία δεκάρα; Ἀλλ’ ὑπάρχουν, κύριοι, καὶ ἄλλαι ἀποδείξεις τῶν ἰσχυρισμῶν μου. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις ἀπέβλεπεν ἀληθῶς εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῆς παραγωγῆς, ἦτο ἐνδεδειγμένον ἢ μᾶλλον ἐπιβεβλημένον, ὅπως τὰ ἐκ τῆς φορολογίας ταύτης εἰσπραττόμενα διαθέσῃ ὡσαύτως πρὸς ἐνίσχυσιν τῆς παραγωγῆς ἢ αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἢ ἄλλου γεωργικοῦ οἱουδήποτε. Ἀλλ’ ἀκόμη παραπέρα. Ἄν δὲν εἶχε ταμιευτικὸν χαρακτῆρα ἡ μεταβολή, δὲν εἶχε νὰ γίνῃ τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ἐπανέλθῃ τὸ δασμολόγιον ἐκεῖνο ποὺ ἦτο τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1929 δηλαδὴ νὰ ἐπανέλθῃ ὁ δασμὸς τοῦ σίτου, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐλαττωθῇ ὁ συντελεστὴς ἀπὸ τὰ 15 εἰς τὰ 14. Ἄν ταῦτα ἔπραττε, κύριοι, τότε μόνον ἠδύνασθε νὰ μᾶς λέγετε ἐδῶ ὅτι ὑπῆρχεν ἀνάγκη τῆς σιτοκαλλιεργείας. Ἀλλ’ ἐγὼ λέγω ὅτι ὑπῆρχεν ἀνάγκη τοῦ Δημοσίου ταμείου χάριν τοῦ ὁποίου ἐπεβλήθη μία ἀγρία φορολογία ἐναντίον τῶν ρητῶν ὑποσχέσεων τῆς Κυβερνήσεως ὅτι δὲν θὰ ἐπιβάλῃ φόρον. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι, πρέπει νὰ γνωρίσῃ καλὰ, ὅτι ἡ σιτοκαλλιέργεια ἐν Ἑλλάδι δὲν δύνανται νὰ προστατευθῇ μόνον διὰ μιᾶς συστηματικῆς αὐξήσεως τῶν δασμῶν. Ἡ σιτοκαλλιέργεια εἰς τὰ ξένα μέρη, εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, τὸν Καναδᾶν ἰδίως, ἔχει φθάσει εἰς μεθόδους ἀφαντάστους. Τὸ μηχάνημα τὸ ἠλεκτρικὸν ἔσβυσε σχεδὸν ἐν παντὶ τὰ χέρια τοῦ ἀνθρώπου. Βγαίνει τὸ σιτάρι χωρὶς νὰ περνάῃ ἀπὸ χέρι ἀνθρώπινο. Ἡ πρόοδος αὐτὴ κύριοι, εἶναι ἡ φέρουσα τὴν πτῶσιν τοῦ σίτου, διότι μειώνει τὸ κόστος τῆς παραγωγῆς καὶ ἑπομένως μειώνει τὴν τιμήν. Ἄν ἡ Κυβέρνησις φαντάζεται ὅτι αὐτὴν τὴν πρόοδον δύναται νὰ τὴν ἀναχαιτίσῃ μὲ ἀλλεπάλληλα διατάγματα ὑψώσεως τῶν δασμῶν, ποίαν πρόοδον, κύριοι, θὰ μᾶς δείξῃ ἡ Κυβέρνησιν, ἡ ὁποία μειώνει τὴν τιμὴν τοῦ σίτου διὰ νὰ τρώγῃ ὁ λαὸς τὸ ψωμὶ του φθηνότερα; Ἐὰν νομίζητε πὼς θὰ σταματήσετε τὴν ὕψωσιν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου μὲ τὰ μέτρα αὐτά, ἐὰν νομίζετε τοῦτο, ἀσφαλῶς ἀδικεῖτε τὴν νοημοσύνην σας διότι δὲν εἶναι δυνατόν, κύριοι, διὰ μίαν τάξιν σιτοκαλλιεργητῶν, ὡς εἶπον μικράν, δυναμένην, καὶ ἄλλως πως, νὰ προστατευθῇ, δι’ ὧν μέτρων εἶπον ἑπομένως μὴ ἔχουσαν ἀνάγκην τῶν μέτρων τούτων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καλεῖται ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ δουλεύῃ δι’ αὐτὴν καὶ νὰ πληρώνῃ διαρκῶς ἑκατομμύρια ἐπὶ ἑκατομμυρίων διότι ἡ πεῖνα εἶναι ὁ χειρότερος σύμβουλος διὰ τοὺς λαοὺς καὶ αὐτὸ ἂς ἔχῃ ὑπ’ ὄψει της ἡ Κυβέρνησις.

§210ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κούνδουρος.

§211Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἐγὼ δὲν πρόκειται, κύριοι βουλευταί, νὰ ἀπασχολήσω τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῶν πολλῶν καὶ ποικίλλων θεμάτων, τὰ ὁποῖα εἴτε αὐτομάτως ἀναπηδῶσιν εἴτε ἐξ ἀντιπολιτευτικῆς προθέσεως καὶ τὰ ὁποῖα δύναται νὰ ἀνασυρθῶσιν εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τῆς συζητήσεως διὰ τῆς ἐρεύνης τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοθετήματος. Δὲν πρόκειται ἀκόμη νὰ ἀντιτάξω τὴν γνώμην μου πρὸς τὸν εἰσηγητὴν τοῦ νομοθετήματος, οὔτε πρὸς τοὺς ἀξιοτίμους συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι ἑτοιμάζονται νὰ ὑπεραμυνθῶσιν αὐτοῦ, διότι εἶναι γνωστὸν ὅτι οὐδεμίαν ἔχουσιν εἰδικότητα ἐπὶ τῶν πάσης φύσεως καὶ πάσης μορφῆς οἰκονομικῶν ζητημάτων. Ἐγὼ πρόκειται ἁπλῶς νὰ φέρω εἰς γνῶσιν τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Κυβερνήσεως ὡρισμένα περιστατικὰ τὰ ὁποῖα ἠγνόησεν καὶ εἰς γνῶσιν τοῦ ἀξιοτίμου ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ὡρισμένα περιστατικὰ τὰ ὁποῖα ἐλησμόνησεν. Ἡ κριθὴ κύριοι, ἓν δηλαδὴ ἐκ τῶν δύο εἰδῶν ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐπιτίθεται νέον βάρος, ἡ κριθὴ ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὅλα τὰ ἄλλα δημητριακὰ δὲν χρησιμοποιεῖται ὁμοιομόρφως εἰς ὅλα τὰ διαμερίσματα τοῦ Κράτους ὄχι δὲ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ παρουσιάζει καὶ ἑτέραν σοβαρωτέραν διαφορὰν ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ προϊόντι παρουσιάζονται διάφοροι ποιότητες, αἱ ὁποῖαι ἀπέχουν ὅσον ἀπέχει ἡ ἔννοια τοῦ βρωσίμου ἀπὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ μὴ βρωσίμου. Μία ἀντίληψις ἐσφαλμένη κατ’ ἐμὲ, περὶ τοῦ ὅτι ὁ κρίθινος ἄρτος εἶναι κατά τι θρεπτικώτερος τῶν ἄλλων ἐν συνδυασμῷ μὲ ἓν πνεῦμα οἰκονομίας ἐχάραζον βαθέως εἰς τὴν συνείδησιν τῶν κατοίκων ὡρισμένων περιφερειῶν τὴν προτίμησιν τοῦ κριθίνου ἄρτου, συνήθειαν τὴν ὁποίαν δὲν δύναται νὰ ἀποβάλουν οὗτοι οὔτε ὅταν προσφέρεται εὐθηνὸς ἄρτος καλλιτέρας ποιότητος. Ἡ διαφορὰ αὕτη ἡ ὑφισταμένη μεταξὺ τῆς κριθῆς καὶ τῶν ἄλλων συγγενῶν της προϊόντων ὤφειλε νὰ συγκρατήσῃ τὸν νομοθέτην ἵνα μὴ ἐπεκτείνῃ τὸ μέτρον καὶ ἐπὶ τῆς κριθῆς καὶ διαπράξῃ μίαν ἀδικίαν τραγικὴν συνισταμένην εἰς τὸ ὅτι ἕν καὶ τὸ αὐτὸ βάρος ἐπιπίπτει ἔνθεν μὲν ἐπὶ τῆς τροφῆς τῶν ζώων, ἐκεῖ δὲ ἐπὶ τῆς τροφῆς τῶν ἀνθρώπων. Ἐκ πρώτης ὄψεως, ἡ φορολογία, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται εἰς τὴν κριθὴν δὲν φέρει ἐν ἑαυτῇ τὸ στοιχεῖον τῆς ἰσότητος, διότι ἐν τῇ ἐφαρμογῇ της δημιουργεῖ τὴν τραγικὴν αὐτὴν ἀνισότητα, ἡ ὁποία συνίσταται εἰς τὸ ὅτι μία ἀνάγκη ἐμφανιζομένη ὑπὸ διαφόρους μορφάς, ὡς πρώτη ἀνάγκη ἐν τῇ μιᾷ περιφερείᾳ καὶ ὡς ἀνάγκη ἐπουσιώδης ἐν τῇ ἄλλῃ περιφερείᾳ φορολογεῖται μὲ ἕν καὶ τὸ αὐτὸ βάρος. Ἀλλ’ ἡ φορολογία τῆς κριθῆς δὲν ἀντίκειται μόνον εἰς τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου καὶ εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ἰσότητος ἐν τῇ φορολογίᾳ ἀλλ’ ἀντίκειται καὶ εἰς αὐτὸν τοῦτον τὸν σκοπὸν ὁ ὁποῖος ἐτάχθη εἰς τὸ νομοθέτημα, Εἶπεν ὁ εἰσηγητὴς τοῦ νομοθετήματος ὅτι ὁ σκοπὸς αὐτοῦ δὲν ἀφορᾷ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ δημοσίου ταμείου, ἀλλ’ ἀφορᾷ τὴν προστασίαν ὡρισμένων ἐντοπίων προϊόντων ἀπέναντι τῶν ἀλλοδαπῶν. Κηρύσσομαι ἀνεπιφυλάκτως ὑπὲρ τῆς προστασίας ταύτης καὶ εὔχομαι ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπεκτείνῃ τὰ μέτρα ταῦτα καὶ εἰς ἄλλα γηγενῆ εἴδη, ἀλλὰ δὲν κηρύσσομαι διότι πιστεύω εἰς τὰ διδόμενα τὰ ὁποῖα ἀπέχουν τὴν φορολογικὴν βάσιν τοῦ νομοθετήματος, δὲν πιστεύω διὰ λόγους ἀναγομένους εἰς τὴν σφαῖραν τῶν οἰκονομικῶν ζητημάτων, ἀλλὰ πιστεύω εἰς τὸ μέτρον τὸ προστατευτικὸν καὶ εὔχομαι τὴν ἐπέκτασίν του δι’ ἕνα ἠθικὸν λόγον βαρυτέρας κατ’ ἐμὲ σημασίας, νὰ προστατεύσωμεν τὰ γηγενῆ προϊόντα ἀπέναντι τῶν ἀλλοδαπῶν διὰ νὰ ἱκανοποιήσωμεν τὴν Ἑλληνικὴν φιλοτιμίαν, διὰ νὰ ἱκανοποιήσωμεν τὴν ἀξίωσιν τῆς δημοσίας γνώμης, ἡ ὁποία τρομάζει καθημερινῶς βλέπουσα νὰ εἰσρέωσιν εἰς τὴν χώραν καθ’ ὃν τρόπον εἰσρέουσιν τὰ προϊόντα τῶν ξένων χωρῶν, ὅταν βλέπῃ τὴν εἰσροήν, ἡ ὁποία δὲν γίνεται μόνον ἀπὸ τὰς γειτονικὰς ἐπικρατείας, ἀλλὰ γίνεται καὶ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἀπὸ τοὺς πέραν τοῦ ὠκεανοῦ τόπους. Νὰ προστατεύσωμεν, ναὶ τὴν ἐντοπίαν παραγωγήν. Νὰ ἐπεκτείνωμεν ναὶ τὸ μέτρον καὶ ἐπὶ ἄλλων προϊόντων. Ἀλλ’ ὅταν ὁμιλοῦμεν περὶ προστασίας τοιούτου εἴδους εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐρωτήσωμεν. Ὑπάρχει τάχα προστασία ἑνὸς καὶ μόνον εἴδους; Ὑπάρχει προστασία μιᾶς καὶ μόνον μορφῆς; Κατ’ ἐμὲ ὄχι. Προστασία ὑπάρχει δύο εἰδῶν. Προστασία, ἡ ὁποία συντρέχει τὸ προϊόν ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς τιμῆς καὶ προστασίας ἡ ὁποία προστατεύει τὸ προϊόν ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς ποιότητος. Ὅταν κηρύσσομαι δι’ ἠθικοὺς λόγους ὑπὲρ τῆς προστασίας ἐννοῶ τὴν προστασίαν τῆς οἰκονομικῆς μορφῆς, τὴν προστασίαν, ἡ ὁποία θὰ βελτιώσῃ τὸ προϊὸν ἐν τῷ ἀνταγωνισμῷ τοῦ ἐπιπέδου τῆς τιμῆς. Καὶ ὅσον κηρύσσομαι ἀνεπιφυλάκτως ὑπὲρ τῆς προστασίας τοῦ εἴδους τούτου, τόσον κηρύσσομαι κατὰ τῆς προστασίας τοῦ ἄλλου εἴδους, τῆς προστασίας, ἡ ὁποία θέτει τὴν καλλιτέραν ποιότητα εἰς κατωτέραν μοῖραν τῆς χειροτέρας. Ἡ ἄγνοια τοῦ πραγματικοῦ περιστατικοῦ, ὅτι ὑπάρχουν εἰς τὴν ἐπικράτειαν περιφέρειαι, εἰς τὰς ὁποίας ἡ κριθὴ δὲν χρησιμοποιεῖται ὡς τροφὴ ζώων, ἀλλὰ χρησιμοποιεῖται ὡς τροφὴ ἀνθρώπων, μεταξὺ δὲ τῶν περιφερειῶν τούτων κατατάσσεται ὁλόκληρος ὁ νομός, τὸν ὁποῖον ἔχω τὴν τιμὴν νὰ ἀντιπροσωπεύω, ἕν μέγα μέρος τοῦ νομοῦ Ἡρακλείου καὶ πολλὰ τμήματα τῶν ἄλλων νομῶν τῆς Κρήτης, ἡ ἄγνοια καὶ ἡ λησμοσύνη τοῦ περιστατικοῦ τούτου ὅτι ὑπάρχουν περιφέρειαι τοῦ Κράτους ἔνθα χρησιμοποιεῖται ἀμιγὴς ὁ κρίθινος ἄρτος, ἡ ἄγνοια τοῦ περιστατικοῦ τούτου ἐδημιούργησεν ἐν τῷ στενῷ κύκλῳ τῆς οἰκονομικῆς περιοχῆς τοῦ νομοθετήματος, τὴν ἀνισότητα, περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησα. Ἡ ἄγνοια τοῦ περιστατικοῦ ὅτι μεταξὺ κριθῆς καὶ κριθῆς ὑπάρχει τεραστία ἀπόστασις, ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει μεταξὺ ποιότητος καὶ ποιότητος προκειμένου περὶ σίτου, προκειμένου περὶ σικάλεως προκειμένου περὶ βρώμης ἐδημιούργησε τὴν κατάστασιν ἡ ὁποία ἐκθέτει τὸ νομοθέτημα ὡς ἀντικείμενον πρὸς τὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει. Εἰς τὴν περιφέρειαν ὅπου ἡ κριθὴ καταναλίσκεται πρὸς ἀρτοποιΐαν, ὁ σῖτος, τὸν ὁποῖον προτιθέμεθα νὰ προστατεύσωμεν συναγωνίζεται τὸν εἰσαγόμενον ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ τῆς τιμῆς, συναγωνίζεται αὐτὸν διὰ τῆς ποιότητος καὶ θὰ γίνῃ κατάδηλον τὸ περιστατικὸν τοῦτο περισσότερον ὅταν γνωσθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ὅτι ἡ κριθὴ ὑπὲρ τῆς ὁποίας ἡ προστασία προσφέρεται ἀντὶ 3 δραχμῶν καὶ ὅμως ὁ καταναλωτὴς προτιμᾷ τὴν κριθὴν ἡ ὁποία προσφέρεται εἰς τὴν τιμὴν τῶν 4.50 δραχμῶν. Ὁσονδήποτε λοιπὸν καὶ ἂν θελήσῃ ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ προθέσεως ἢ μή, νὰ λησμονήσῃ τὴν διαφορὰν ταύτην θὰ παραμένῃ γεγονὸς ὅτι προκειμένου τοὐλάχιστον διὰ τὴν κριθὴν δὲν πρόκειται νὰ προστατευθῇ ἡ γηγενὴς κριθὴ τὴν ὁποίαν δὲν συναγωνίζεται ἡ κριθὴ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τῆς τιμῆς, ἀλλ’ ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τῆς ποιότητος. Καὶ δίδω τὴν ἑξῆς πληροφορίαν εἰς τὴν Βουλήν. Ἡ κριθὴ ἐν ἀντιθέσει πρὸς ὅλα τὰ ἄλλα συγγενῆ αὐτῆς εἴδη καλλιεργεῖται καὶ ἐμφανίζεται ὡς ἥμερος καὶ ὡς ἀγρία. Ἡ ἥμερος κριθὴ παρέχει ἄρτον ὁ ὁποῖος εἶναι πράγματι βρώσιμος καὶ πράγματι ὑγιεινός. Ἀλλ’ ἡ ἀγρία κριθή, ἡ κριθή μας, εἶναι τοιαύτης ποιότητος ὥστε δὲν δύναται κἂν νὰ παρασκευασθῇ ἐξ αὐτῆς ἀμιγὴς ἄρτος. Εἰς τὴν Κρήτην π. χ. ἡ παραγομένη κριθὴ εἶναι πρωτίστης ποιότητος, τὰ βάρος τὸ ὁποῖον ἔχουν 10 κόκκοι Κρητικῆς κριθῆς εἶναι ἴσον πρὸς τὸ βάρος τὸ ὁποῖον ἔχουν 50 κόκκοι Θρακικῆς ἢ Θεσσαλικῆς κριθῆς. Ἀλλ’ ὁσάκις εἰς τὰ μέρη ἐκεῖνα ἡ ἐπιτοπία παραγωγὴ δὲν ἐπαρκέσῃ, δὲν προμηθεύονται ἀπὸ τὴν κριθὴν ἡ ὁποία προσφέρεται εἰς τὴν τιμὴν τῶν 3 δραχμῶν, ἀλλ’ ἐκείνην ἡ ὁποία προσφέρεται εἰς τὴν τιμὴν τῶν 4½ δραχμῶν. Ἔχομεν ἑπομένως μίαν περίπτωσιν, καθ’ ἣν πρόκειται ἡ Κυβέρνησις νὰ προστατεύσῃ ὄχι τὸ γηγενὲς προϊὸν ἀπέναντι τοῦ ἀλλοδαποῦ τῆς αὐτῆς ποιότητος, ἀλλὰ τὸ γηγενὲς προϊόν, τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι βρώσιμον ἀπέναντι τοῦ προϊόντος τοῦ ἐξωτερικοῦ, τὸ ὁποῖον εἶναι βρώσιμον. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει θὰ ἠδυνάμην καὶ ἐγὼ νὰ εὑρίσκωμαι εἰς περισσοτέραν συμφωνίαν μετὰ τῶν συμπατριωτῶν μου ἐὰν ἔλεγον εἰς τὴν Κυβέρνησιν: Θαυμάσιον τὸ μέτρον, ἀλλὰ ἐπέκτεινέ το καὶ ἐπὶ ἄλλων προϊόντων. Καὶ σᾶς πληροφορῶ ὅτι εἰς δύο μόνον ὀροπέδια τοῦ νομοῦ μου κατ’ ἔτος γίνεται συγκομιδὴ μήλων περισσοτέρων τῶν 2 ἑκατομμυρίων ὀκάδων τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν βλέπετε τὰς Ἑλληνικὰς ἀγορὰς νὰ κατακλύζωνται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν. Ἔχουν καλιτέρους χυμοὺς ἀπὸ τὰ μῆλα τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἔχουν καλλιτέραν ἐμφάνισιν καὶ γεῦσιν, ἀλλὰ πάσχουν ἀπὸ ἕνα σπουδαῖον ἐλάττωμα: δὲν ἀντέχουν παρὰ 24 ὥρας μόνον ἀπὸ τῆς ἀποκοπῆς ἐκ τοῦ δένδρου. Ἔρχονται τώρα καὶ ὑποστηρίζουν νὰ ἐπεκτείνεται τὸ μέτρον τὸ προστατευτικὸν καὶ νὰ παύσῃ ἡ εἰσαγωγὴ τῶν μήλων ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Εἶναι ἀληθές, κύριοι, ὅτι ὅσον ἐνδείκνυται ἡ προστασία τῶν προϊόντων τῶν γηγενῶν ἀπέναντι τῶν ἀλλοδαπῶν ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς τιμῆς, τόσον ἀντενδείκνυται ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς ποιότητος. Ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς τιμῆς ἀσφαλῶς ὀφείλει νὰ ἔχῃ ἀσχέτως πρὸς τὰς κακὰς οἰκονομικὰς συνεπείας, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα, ἀλλ’ ἡ προστασία πρέπει νὰ γείνῃ ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ ἐπιπέδου ἥτις ἀσφαλῶς θὰ ἐνθαρρύνῃ τὸν καλλιεργητὴν ἀσφαλῶς θὰ καταστήσῃ εὐκινητότερον τὸ ἄροτρον καὶ ἐλαφροτέραν τὴν ἁλωνιστικὴν μηχανὴν καὶ θὰ προκύψουν οἱ καρποὶ ὑπὲρ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας. Ἀλλ’ ἡ προστασία ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὴν ποιότητα θὰ ἀπέβαινε μᾶλλον ἄνισος καὶ ἐπιβλαβὴς οἰκονομικῶς, ἀλλ’ ἀντίκειται πολλάκις καὶ εἰς τὸν στοιχειώδη ἀνθρωπισμόν, διότι δὲν δύνασθε νὰ ἐπιβάλητε προστατευτικοὺς δασμοὺς νὰ προστατεύσητε τὸ κακὸν ἐπιτόπιον προϊὸν ἀπέναντι τοῦ ξένου τῆς καλλιτέρας ποιότητος, διότι τότε ὄχι μόνον δὲν ἐνθαρρύνετε τὸν καλλιεργητὴν ἀλλὰ τοὐναντίον τὸν ὁδηγεῖτε εἰς τὸ τέρμα τῆς ἀπροθυμίας μὲ τὴν ὁποίαν πειρᾶται πάντοτε νὰ βελτιώσῃ τὰ παραγόμενα εἴδη. Ἐὰν ἐπιμείνῃ ἡ Κυβέρνησις δύναται νὰ εἴπῃ τις ὅτι διαπράττει ἕν ἔγκλημα ἠθικόν, ὅτι διαπράττει ἕν ἔγκλημα οἰκονομικὸν ἐναντίον ἑνὸς πληθυσμοῦ, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως ἐκθέτει τὸν ἑαυτόν της εἰς τὴν μορφὴν τῆς ἀνακολουθίας. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: ὁποία προθυμία θὰ ὑπάρξῃ πρὸς βελτίωσιν τῶν σπόρων τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν.....οἱ γεωργοὶ πρόθυμοι νὰ προστατεύσουν τὸ προϊὸν των καὶ ὅταν ἀκόμη περισσότερον εἰς ποιότητα. Ἀλλὰ θὰ μοῦ ἐπιτραπῇ προκειμένου περὶ Κρήτης, προκειμένου περὶ τῶν τμημάτων ἰδίως εἰς τὰ ὁποῖα γίνεται εἰδικὴ κατανάλωσις τῆς κριθῆς, θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἡ Κυβέρνησις διαπράττει καὶ ἑτέραν ἀνακολουθίαν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀσφαλῶς θὰ βλάψῃ τοὺς γεωργούς. Τὸ σμῆνος τῶν γεωπόνων, οἱ ὁποῖοι κατέκλεισαν τὴν ὕπαιθρον χώραν. Δὲν γνωρίζω ποίου εἴδους καλλιέργειαν κάμνουν εἰς ἄλλας χώρας, ἀλλ’ εἰς τὴν ἰδικήν μου νὰ παύσητε νὰ καλλιεργῆτε δημητριακά, τὸ ἔδαφος δὲν εἶναι κατάλληλον, ἐπιδοθῆτε εἰς τὴν δενδροκομίαν. Ὑπάρχει ἡ Θρᾴκη ὅπου καλλιεργοῦνται σιτηρά. Ἄν σεῖς καλλιεργῆτε τὰ δένδρα, θὰ δύνασθε νὰ ἀγοράσητε ἐφθηνότερον τὸν σῖτον, τὸν ὁποῖον μεταχειρίζεσθε. Τόσον ἤχησε τὸ παράγγελμα τοῦτο ὥστε ἔχω περίπτωσιν γεωργικοῦ συλλόγου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀποφασισμένος νὰ διαθέσῃ 50 χιλιάδων δραχμῶν διὰ τὴν ἀγορὰν βελτιωμένων σπόρων καὶ μετὰ τὸ κήρυγμα μετέβαλεν ἀπόφασιν καὶ ἠγόρασεν ἑκατοντάδας τινὰς δένδρων πρὸς καλλιέργειαν. Καὶ ἐρωτῶ: ὅταν ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις ἡ ἰδία νὰ παραγγέλῃ εἰς τοὺς χωρικοὺς νὰ μετριάσουν τὴν καλλιέργειαν τῶν σιτηρῶν καὶ τοὺς φέρει εἰς τὸ σημεῖον ν’ ἀπόσχουν ἀπὸ τὴν καλλιέργειάν των νὰ δημιουργήσουν μεγαλειτέραν ποσότητα κριθῆς διὰ νὰ καλύψουν τὰς ἀνάγκας των, εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ἐπιβάλλῃ φόρους εἰδικοὺς καὶ εἰδικὰς ἐπιβαρύνσεις ἐπὶ τοῦ εἴδους; Καὶ ἂν εἴπωσιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν οἱ χωρικοί: Κυβέρνησις, μὲ ἐπαγίδευσες, διότι ἐνῷ ἠδυνάμην ἐγὼ καλλιεργῶν τὸν ἀγρόν μου ν’ ἀποσπάσω ἐξ αὐτοῦ τὰς 1000–1500 ὀκάδας κριθῆς, αἱ ὁποῖαι μοὶ εἶναι ἀναγκαῖαι διὰ τὰς ἀνάγκας μου, ἔρχεσαι σήμερον ὅταν ἐφύτευσα δένδρα ἀντὶ κριθῆς, ἔρχεσαι σήμερον καὶ ἐπιθέτεις βάρη ἐπὶ τοῦ προϊόντος τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ καλύψῃ τὰς ἡμερησίας ἀνάγκας τοῦ ἄρτου. Ἔχω μίαν τροπολογίαν, κύριοι, ἡ ὁποία ἐνῷ θεραπεύει τὸ κακὸν καὶ τὴν ἀδικίαν, δὲν ἔχει νὰ θίξῃ οὔτε τὴν Κυβερνητικὴν ἄποψιν νὰ ἐπιμείνῃ εἰς τὸ νομοθέτημα, οὔτε τὰς ἀπόψεις ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ διαμαρτυρηθοῦν καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἀξιώσουν τὸ μέτρον τῆς προστασίας νὰ ἐπεκταθῇ ὄχι μόνον ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς τιμῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ποιότητος. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω ὅτι θὰ ἐπανέλθω ἐπὶ τοῦ ζητήματος μετὰ τὰς ἀγορεύσεις τῶν ἀξιοτίμων ἀντιπροσώπων τῶν μερῶν ὑπὲρ τῶν ὁποίων λαμβάνεται τὸ μέτρον καὶ εἶμαι ἕτοιμος νὰ τοὺς πληροφορήσω ὅτι δὲν θὰ εὑρεθῶ ἔρημος ἐπιχειρημάτων. Ἄν ἐξ ἄλλου εἶναι διατεθειμένοι ν’ ἀποσύρουν τὰς ἀντιρρήσεις των καὶ ἡ Κυβέρνησις εἶναι διατεθειμένη νὰ δεχθῇ τὴν τροπολογίαν, διαπράττεται ἔργον δικαιοσύνης. Ἰδοὺ ἡ τροπολογία: «ὁ ἀνωτέρω δασμὸς τῆς κριθῆς δὲν πληρώνεται ὅταν ἀποδεδειγμένως καὶ τῇ ἐγγυήσει τοῦ εἰσαγωγέως πρόκειται αὕτη νὰ χρησιμοποιηθῇ πρὸς ἀρτοποιΐαν». Ἄν, κύριοι, συνέπιπτε νὰ καταναλίσκεται ἐδῶ καὶ μία ὀκᾶ κριθῆς εἰς τὴν περιφέρειαν ἐκείνην πρὸς ἄλλην κατεύθυνσιν, πρὸς τροφὴν τῶν ζῴων, πρὸς σκοπὸν διάφορον ἀπὸ τὴν ἀρτοποιΐαν, θὰ ἠδύνατο πᾶς τις νὰ μοὶ παρατηρήσῃ ὅτι ἡ τροπολογία δὲν ἔχει ἐφαρμογήν, διότι οὐδεὶς δύναται νὰ λογαριάσῃ ἂν ἡ εἰσαγομένη κριθὴ πρόκειται νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας τῆς κτηνοτροφίας ἢ τοῦ ἄρτου τῶν χωρικῶν. Ἐὰν ἐπίσης ὑπάρχουν ἄλλα μέρη εἰς τὴν Ἑλλάδα ὅπου νὰ χρησιμοποιῆται ἡ κριθὴ ὡς ἄρτος, θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ παρατήρησις.

§212Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὁ ἀραβόσιτος;

§213Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Μεταξὺ τῆς κριθῆς καὶ τοῦ ἀραβοσίτου ὑπάρχει ἡ ἑξῆς διαφορά. Ὁ ἀραβόσιτος χρησιμοποιεῖται καὶ διὰ τροφὴν ἀνθρώπων καὶ διὰ τροφὴν ζῴων ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ περιφερείᾳ ἡ κριθὴ ὑπὲρ τῆς ὁποίας ὁμιλῶ παίζει ἀποκλειστικὸν ρόλον παρασκευῆς τοῦ λευκοῦ ἄρτου, ὁ ἀραβόσιτος οὐδαμοῦ παίζει τὸν ἀποκλειστικὸν αὐτὸν ρόλον.

§214Π. ΚΑΡΑΣΕΒΔΑΣ. Εἰς τὰ ὀρεινὰ μέρη ἡ μόνη τροφὴ εἶναι ὁ ἀραβόσιτος.

§215Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Θὰ ἤμην διατεθειμένος νὰ δεχθῶ, κύριοι βουλευταί, ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως νομοθέτημα τὸ ὁποῖον θὰ ἔλεγεν, ἐπειδὴ ἔχω ταμιακὰς ἀνάγκας, ἐπειδὴ ἐφορολογήθη ὁ σῖτος, ἐπειδὴ ἐφορολογήθη ὁ ἀραβόσιτος ἐφορολογήθησαν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα προϊόντα τὰ προωρισμένα, νὰ δώσουν ἄρτον, μένει δὲ ἀφορολόγητος ἡ κριθή, ἐπιβάλλω καὶ εἰς τὴν κριθὴν μίαν φορολογίαν. Τοιοῦτον τι νομοθέτημα καθαρῶς φορολογικὸν θὰ ἠδυνάμην νὰ τὸ ἐπικροτήσω, ἀλλὰ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν αἴρεται ἐκ τῆς εἰσηγήσεως τοῦ ἀξιοτίμου κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν πᾶσα πρόθεσις φορολογικότητος πᾶσα πρόθεσις ἐνισχύσεως τοῦ δημοσίου ταμείου, δὲν δύναται σήμερον ἐκεῖνος νὰ φέρῃ τὸ ἐπιχείρημα τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀραβοσίτου καὶ νὰ παραβάλῃ τὴν πρώτην περίπτωσιν μὲ τὴν ἄλλην, διότι καὶ ἐὰν δὲν σᾶς συνεκίνησεν, κ. ὑπουργὲ ἡ ἀνισότης, ἡ τραγικὴ ἡ ὁποία ἐνέχει καὶ ἠθικὴν ἀκόμη βαρύτητα, ὅταν ἐδῶ μὲν φορολογεῖται ἡ τροφὴ τὴν ζώων ἐκεῖ δέ, μὲ τὸ αὐτὸ βάρος καὶ τὰ αὐτὰ μέτρα ἡ τροφὴ τῶν ἀνθρώπων, ἐὰν δὲν σᾶς συνεκίνησεν τὸ περιστατικὸν τοῦτο ὀφείλει νὰ σᾶς συγκινήσῃ τὸ δεύτερον ἐπιχείρημα μου, τὸ ἐπιχείρημα ὅτι προστατεύεται κακῆς ποιότητος κριθήν, κριθὴν ἡ ὁποία δὲν εἶναι κἄν βρώσιμος, ἡ ὁποία δὲν δύναται νὰ ἀποδώσῃ ἄρτον, ἀπέναντι τῆς καλῆς ποιότητος τῆς κριθῆς.

§216Κ. ΣΠΥΡΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας). Δὲν ξέρετε ὅτι ἡ προστασία ἡ ὁποία δίδεται εἰς τὴν μὴ βρώσιμον κριθὴν ὠφελεῖ τὸν παραγωγόν, διότι δύναται νὰ τὴν ἐκποιήσῃ εἰς μίαν τιμὴν καλὴν καὶ νὰ ἀγοράσῃ καλλιτέραν κριθὴν διὰ τὴν κατανάλωσιν.

§217Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἐγὼ δὲν ἔχω παραγωγούς. Οἱ γεωπόνοι σας μᾶς ἐπέβαλαν καὶ ἀφήσαμεν τὰ χωράφια μας καὶ ἐφυτεύσαμεν ἐλιές. Ὁμιλῶ δι’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, δὲν χρειάζεται παρὰ λίγη καλὴ θέλησις διὰ νὰ κατανοηθῇ τὸ πρᾶγμα. Ὑποστηρίζω ὅτι παρ’ ἐμοὶ ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ μου κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἐγένετο ἀποκλειστικὴ χρῆσις τοῦ ἄρτου τούτου, εἰς τὴν ἄλλην Ἑλλάδα εἶναι δυνατὸν νὰ γίνεται ἀνάμιξις τῆς κριθῆς μὲ τὸν σῖτον καὶ παρασκευὴ ἑνὸς ἄρτου ὁ ὁποῖος δὲν λέγεται κρίθηνος. Ἡ διάταξις αὐτὴ εἰς τὴν περιφέρειαν περὶ τῆς ὁποίας πρόκειται, δύναται νὰ ἐφαρμοσθῇ εὐχερέστατα, εἰς τὰς ἄλλας περιφερείας ὅπου γίνεται ἀνάμιξις δὲν εἰσάγεται ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ κριθή, ἐγὼ θὰ ἠδυνάμην νὰ ζητήσω ὅπως ἀφεθῇ ἐλευθέρα ἡ ἐκ τῆς Ἀφρικῆς εἰσαγωγὴ κριθῆς εἰς τὴν Κρήτην.

§218Π. ΚΑΡΑΣΕΒΔΑΣ. Εἶσθε ὑπὲρ τῆς φορολογίας τοῦ σίτου πρὸς προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς, ἀλλὰ δὲν εἶσθε ὑπὲρ τῆς φορολογίας τῆς κριθῆς πρὸς προστασίαν αὐτῆς;

§219Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Εἶμαι ὑπὲρ τῆς φορολογίας τῆς προστατευτικῆς τοῦ σίτου καὶ ὄχι ὑπὲρ τῆς φορολογίας τῆς κριθῆς, διότι ὄντως ὅτι διαφορὰν καὶ ἂν παρουσιάζῃ εἶναι βρώσιμος εἰς πᾶσαν περίπτωσιν. Πᾶσα ποιότης σίτου ἐν τῷ ἐσωτερικῷ καὶ ἐν τῷ ἐξωτερικῷ δύναται νά δώσῃ καλὸν ἄρτον, δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιον ὅμως καὶ διὰ πᾶσαν ποιότητα κριθῆς. Ἐὰν συνέβαινε τὸ ἴδιον πρῶτος ἐγὼ δὲν θὰ ἐτόλμουν νὰ ὑποστηρίξω τὸ νομοθέτημα. Δὲν συμβαίνει τοῦτο ὅμως, διότι ἡ κριθὴ ἡ παραγωμένη εἰς τὰ μέρη περὶ τῶν ὁποίων πρόκειται δὲν δύναται νὰ ἀποδώσῃ κἄν ἄρτον. Οἱ ἴδιοι οἱ χωρικοὶ οἱ ὁποῖοι ἀντελήφθητε πόσον στενὸν πνεῦμα οἰκονομικὸν ἐφαρμόζουν, οἱ ἴδιοι οἱ χωρικοὶ ἀπεπειράθησαν κατ’ ἐπανάληψιν νὰ χρησιμοποιήσωμεν τὴν κριθὴν τὴν ὁποίαν θέλομεν νὰ προστατεύσωμεν, καὶ κατέληξαν μετὰ παρατηρήσεις μεγάλας εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ ἄρτος ὁ οὕτω παρασκευαζόμενος δὲν εἶναι κἂν βρώσιμος, τὸν ὠνομάζουν δέ, ψωμὶ ἀπὸ μπετὸν–ἀρμέ.

§220Π. ΚΑΡΑΣΕΒΔΑΣ. Εἰς τὸν τόπον σας ἡ παραγωμένη κριθὴ δὲν εἶναι καλή;

§221Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἀρίστη.

§222Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὅταν βάζω ἕναν δασμὸν εἰς τὴν κριθὴν τὸν βάζω ὑπὲρ τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς.

§223Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχουν παραγωγοὶ εἰς τὴν Κρήτην τοὺς ὁποίους νὰ προστατεύετε, διότι δὲν ἔκαναν νὰ πωλήσουν. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ κέντρον ἐμφανίζεται ἀνίκανον νὰ καταβάλλῃ τὴν προσήκουσαν ἐπιμέλειαν ἐν τῇ ἐπιβολῇ τῶν διαφόρων βαρῶν. Ἔχω περίπτωσιν τοῦ 1923 κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπουργοῦντος τοῦ κ. Σίδερη, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας ἐξέλαβεν τὰ ξυλοκέρατα ὡς δασικὰ προϊόντα καὶ τὰ ἐφορολόγησεν ὡς τοιαῦτα. Καὶ ἠγωνίσθην ἐπὶ ὁλοκλήρους ὥρας ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ νὰ μεταπείσω τοὺς ἁρμοδίους ὅτι τὰ ξυλοκέρατα, τὰ ἄγρια μὲν εἶναι δασικὰ προϊόντα τὰ ἥμερα ὅμως δὲν εἶναι δασικὰ προϊόντα. Καὶ τὸ ἐδέχθησαν τότε διότι ἐστηρίχθην εἰς γνωματεύσεις γεωπόνων οἱ ὁποῖοι ἐβεβαίωναν ὅτι τὰ ξυλοκέρατα ἐν Κρήτῃ καλλιεργοῦνται. Ἔρχομαι παρασκευασμένος ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου, καὶ λέγω ὅτι ἡ κριθὴ ὁποίαν καλούμεθα νὰ προστατεύσωμεν δὲν εἶναι βρώσιμος, κατὰ τὸ πλεῖστον αὐτῆς μέρος δὲν εἶναι χρησιμοποίησιμος διὰ τροφὴν ἀνθρώπων.

§224Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν προστατεύομεν μόνον τὴν κριθὴν ἀλλὰ καὶ τὴν βρώμην.

§225Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Κύριε ὑπουργέ, μοῦ ὑπολείπεται τόση νοημοσύνη ὅση χρειάζεται διὰ νὰ ἀντιληφθῇ κανεὶς τὸ ἐπιχείρημά σας, ἀλλὰ σᾶς λέγω ὅτι τὸ ἐπιχείρημά σας θὰ ἦτο ἰσχυρὸν ἐὰν παρήγετο καὶ εἰς τὴν Κρήτην, κριθὴ εἰς τόσον μεγάλην ποσότητα ὥστε νὰ γυμνωθῶσιν οἱ μὲν καὶ νὰ ὠφεληθῶσι οἱ δὲ, ἀλλὰ δὲν ἐξέρχομαι τοῦ περιβάλλοντος τοῦ νομοῦ μου, διότι ἐκεῖ γίνεται μόνον ἀποκλειστικῶς χρῆσις τοῦ ἄρτου αὐτοῦ.

§226Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Εἴπατε κατ’ ἐπανάληψιν ὅτι εἰς ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος δὲν παράγεται κριθή, ἡ ὁποία εἶναι καταναλώσιμος. Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἡ Θρᾴκη παράγει κριθήν, ἥτις ἁμιλλᾶται πρὸς τὴν καλυτέραν ποιότητα τῆς ἔξωθεν εἰσαγομένης κριθῆς καὶ ὅτι ἀπὸ ἀπόψεως λευκότητος καὶ ἀπὸ ἀπόψεως βάρους εἶναι πρωτίστης ποιότητος.

§227Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἐγὼ εἶμαι εἰς θέσιν νὰ γνωρίζω διότι ἀνετράφην μὲ τὴν κριθὴν ὅτι ἀκριβῶς ἀπὸ τὴν Κρήτην διάφοροι ἔμποροι μετέφερον σπόρους εἰς τὴν Θρᾴκην διὰ νὰ ἐπιβάλλουν τὴν καλλιέργειαν τῆς βελτιωμένης αὐτῆς κριθῆς καὶ ἀπέτυχον. Ἐγὼ ὁμιλῶ μὲ τὰς ἀντιλήψεις ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ἐκαλλιέργουν, ὥστε ὑπέκυψαν ἄνευ ἀντιστάσεως εἰς τὸ παράγγελμα νὰ ἐγκαταλείψουν κάθεν καλλιέργειαν δημητριακῶν. Ἐγὼ ἀντιπροσωπεύω λαὸν τοῦ ὁποίου ἡ οἰκονομία καὶ συντηρητικότης φθάνει μέχρι τοῦ σημείου νὰ τρώγωμεν τὸν ἄρτον τὸν κρίθηνον, ὄχι διότι ἡ κριθὴ εἶναι εὐθυνοτέρα τοῦ ἄρτου, ἀλλὰ διότι ὁ κρίθηνος ἄρτος δὲν εἶναι καλὸς εἰς τὴν γεῦσιν καὶ ἐμφανίζει ἀντίστασιν εἰς τοὺς ὀδόντας. Δὲν δυνάμεθα ἑπομένως νὰ κρίνωμεν μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον τὰς ἀνάγκας ἡμῶν. Ἡ τροπολογία μου ἔχει τὴν ἑξῆς βάσιν ὅτι εἰς τὰ τμήματα ὅπου χρησιμοποιεῖται ἀποκλειστικῶς ὡς τροφὴ ἀνθρώπινος ἡ κριθή, δὲν δύναται νὰ γίνῃ προστατευτικὸν μέτρον ἀπέναντι κριθῆς ἡ ὁποία δὲν καλύπτει καὶ τοὺς ὅρους τῆς καλῆς ποιότητος, ἀλλὰ εἶναι κριθὴ προορισμένη καὶ δι’ ἄλλας χρήσεις, προωρισμένη ὡς τροφὴ τῶν ζῴων, προωρισμένη δι’ ἀναλείωτον χρῆσιν, ἐν τῇ τροφῇ τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἀσφαλῶς τελείως ἀκατάλληλος νὰ καλύψῃ τὰς ἀνάγκας τῆς περιφερείας μου. Ἡ τροπολογία αὐτὴ εἶναι ὑπογεγραμμένη καὶ ἀπὸ φίλους τῆς Κυβερνήσεως.

§228Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Σεῖς, σεῖς.

§229Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἐγὼ ἀσφαλῶς ὄχι, ἔχω ἐκδηλώσῃ τὸ ἀντιπολιτευτικόν μου πνεῦμα.

§230Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐπιφυλάσσομαι νὰ τὴν μελετήσω.

§231ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τζερμιᾶς.

§232Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Δὲν θὰ ἀπαντήσω ἀκόμη ἐπὶ τοῦ γενικοῦ ζητήματος κ. βουλευταί, τὸ ὁποῖον χωρίζει τὰς διαφόρους πτέρυγας ἐν τῇ Βουλῇ ταύτῃ, τῆς δασμολογικῆς προστασίας, θὰ ἀπαντήσω μόνον ἐπὶ τοῦ εἰδικοῦ θέματος ἀποκρούων κατ’ ἀρχὴν τὴν κατηγορίαν ὅτι εἰδικῶς ἡ προστασία τῆς κριθῆς καὶ τῆς βρώμης ἐγένετο διὰ ταμειακοὺς λόγους. Ὑπάρχει δὲ εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν τῆς Βουλῆς ἀναγεγραμμένη τὴν 27ην Φεβρουαρίου ἀναφορὰ ὑπογεγραμμένη ἀπὸ 40 βουλευτὰς ὅλων τῶν παρατάξεων οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τὴν προστασίαν τῆς κριθῆς καὶ τῆς βρώμης ἀπὸ τῆς ἄλλης ἐσοδείας, διότι ἦλθον οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν συνεταιρισμῶν τῆς Μακεδονίας καὶ Θρᾴκης καὶ εἶπον...

§233Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς συζητήσεως τοῦ σίτου;

§234Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Δὲν εἶναι κ. ὑπουργέ, ἡ ἡμέρα τῆς συζητήσεως τοῦ σίτου, εἶναι ἄλλη κατὰ τὴν ὁποίαν προκειμένου νὰ διακοποῦν αἱ ἐργασίαι τῆς Βουλῆς ἐζητήθη κατ’ ἐξαίρεσιν ἡ πρόταξις τῆς ἀναφορᾶς αὐτῆς, διότι ὑπολείπονται ἤδη ἀποθέματα κριθῆς καὶ βρώμης παλαιᾶς ἐσοδείας ἀνερχόμενα εἰς...

§235Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἔχετε τὰ πρακτικὰ τὰ ὁποῖα ἔχουν τὴν ἀναφοράν;

§236Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Μάλιστα. Ὑπ’ ἀριθ. 71.

§237Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἔχετε τὴν ἡμερησίαν διάταξιν μαζί σας;

§238Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ὄχι ἔχω τὰ ἐστενογραφημένα πρακτικά. Λοιπὸν εἰς τὴν ἀναφορὰν ἡ ὁποία ἦτο ὑπογεγραμμένη ἀπὸ πλεῖστα μέλη τῆς Βουλῆς, ἐλέγετο ὅτι ἔπρεπεν νὰ προηγηθῇ ἡ ἑνιαία δασμολογικὴ προστασία εἰς τὰ μέρη αὐτά, διότι τὰ εἴδη αὐτὰ ἦσαν ἀζήτητα. Μόνον εἰς τὴν περιφέρειαν τῶν Γενιτσῶν ἔχουν 10 ἑκατομμύρια ὀκάδας εἰς τὰς ἀποθήκας των κριθήν. Καὶ ἡμεῖς ἐζητήσαμεν τὸ μέτρον αὐτό. Ὅταν δὲ ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως περιώδευεν εἰς τὰς ἐπαρχίας ἐκείνας, μέλη ὅλων τῶν ἀποχρώσεων παρουσιάσθησαν ὡς καὶ Ἑλληνίδες φέρουσαι στεφάνους ἐκ κριθῆς ἐνδεικτικῶς ὅπως λέγουν καὶ οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν ἐφημερίδων ὅτι ὁ λαὸς ἐζητοῦσε τὴν προστασίαν τῆς κριθῆς. Ἐπομένως δὲν εἶναι ζήτημα φορολογίας. Ἄλλωστε ὡς ἐνθυμεῖται ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔγινε μία γενικὴ συγκέντρωσις τῶν ἀγροτικῶν ὀργανώσεων Μακεδονίας καὶ Θρᾴκης, ἡ ὁποία ἐξέλεξε μίαν ἐπιτροπὴν ἐκ γερουσιαστῶν καὶ βουλευτῶν διὰ νὰ ἔλθῃ νὰ διαπραγματευθῇ τὰ αἰτήματα τῶν περιφερειῶν ἐκείνων, καὶ ἐζητήθη ἐπιτακτικῶς παρ’ αὐτῶν ἡ φορολογία κυρίως τῆς κριθῆς καὶ τῆς βρώμης, διότι ἐὰν ἀπομένῃ ἕνα προϊὸν τὸ ὁποῖον πράγματι ἠσφαλίσθη διὰ τὸν ἀγρότην, αὐτὸ εἶναι τὸ προϊὸν τῆς κριθῆς καὶ τῆς βρώμης, διότι τὰ ἄλλα τὰ κατέστρεψαν κατὰ τὸ πλεῖστον αἱ θύελλαι καὶ θεομηνίαι, ἐνῷ τὸ πραγματικῶς προϊὸν τὸ ὁποῖον δὲν κινδυνεύει καὶ ἀπὸ τὸ ὁποῖον θὰ ἀπολαύσῃ κάτι τι ὁ γεωργὸς εἶναι ἡ κριθή. Ἐζήτησαν μάλιστα αἱ ὀργανώσεις ἐκεῖναι, στηριζόμεναι εἰς τὴν πολιτικὴν ἐκείνην, νὰ γίνῃ ὑποχρεωτικὸς καὶ ὁ ἀνάμικτος ἄρτος, διότι τότε θὰ διευκολύνεται ἡ συγκέντρωσις ἡ ὁποία δὲν δύναται δυστυχῶς νὰ γίνῃ πρὶν ἐπιβληθῇ ἡ ὑποχρεωτικὴ κατανάλωσις. Καὶ εὑρέθημεν τότε πρὸ ἀρνήσεων τῆς Κυβερνήσεως νὰ δεχθῇ τὸν ἀνάμικτον ἄρτον, ὁ ὁποῖος θὰ διευκολύνῃ κατόπιν τὴν συγκέντρωσιν τοῦ προϊόντος αὐτοῦ, κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ὥστε πράγματι νὰ ἔχῃ τὴν ὠφέλειαν αὐτοῦ ὁ γεωργός. Ἔρχομαι τώρα κύριοι εἰς τὸ ζήτημα τῆς προστασίας τῆς ποιότητος. Ὑπάρχει, κύριοι, μία ἔνδειξις ἀσφαλεστάτη ἡ ὁποία εἶναι ἀποδεδειγμένη χημικῶς ἐν σχέσει μὲ τὴν ποιότητα τῆς κριθῆς, ἡ ἔνδειξις τῆς χρησιμότητος εἰς τὴν βάσιν διὰ τῆς ὁποίας γίνεται ἡ μπύρα. Καὶ τὶ ἀποδεικνύει ἡ χημικὴ ἀνάλυσις; Ποία εἶναι ἡ κριθὴ ἐκείνη ἡ ὁποία ἔχει τὸ ἄμυλον ἀπὸ τὸ ὁποῖον δύναται νὰ παραχθῇ ἄρτος πραγματικῆς βρωσιμότητος;

§239Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ποιὸ ψωμὶ λέγουν εἰς τὸν τόπον μας βελισίνη;

§240Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Τώρα θὰ σᾶς εἴπω κ. συνάδελφε. Εἶναι χημικῶς ἀποδεδειγμένον ποία περιφέρεια ἔχει τὴν κριθὴν τὴν καλὴν εἶναι ἡ τῆς Θράκης, τῶν Γενιτσῶν τῶν Ἰονίων καὶ Κυκλάδων, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐπίσης προμηθεύεται ἡ βιομηχανία τοῦ σίτου. Λοιπὸν ἡ ποιότης εἶναι ἀνωτέρα καὶ δὲν δύναται νὰ γίνῃ συζήτησις. Πῶς λοιπὸν συμβαίνει εἰς τὴν ἰδιαιτέραν πατρίδα τὴν ὁποίαν ἀντιπροσωπεύει ὁ ἀγαπητὸς συνάδελφος, καὶ ἀπὸ τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ κατάγομαι ἡ συνήθεια τῆς Μπεγάκης νὰ εἶναι μόνον ἐμπορικὴ συνήθεια λόγῳ τῆς χρησιμοποιήσεως κριθῆς Κυπριακῆς καὶ ἐκ Μικρᾶς Ἀσίας;

§241Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, μοῦ ἐπιτρέπετε διὰ νὰ μὴ δυσφημήσω καὶ τὸ προϊὸν τοῦ τόπου μας, ἡ κριθὴ τῆς Κύπρου δὲν εἶναι καλλιτέρα.

§242Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Παρακαλῶ κ. συνάδελφε, ἐσεῖς ἐνεφανίσατε ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὴν ἑξῆς περίπτωσιν ὅτι δὲν ὑπάρχει τοῦ ἐσωτερικοῦ κριθὴ ἡ ὁποία δύναται νὰ παραγάγῃ τὸ ψωμὶ τὸ ὁποῖον ὡρισμέναι ἐπαρχίαι τοῦ νομοῦ Λασηθίου χρησιμοποιοῦν. Καὶ δι’ αὐτὸ ἐγράφη καὶ τὸ περίφημον ἐκεῖνο ἄρθρον τῆς «Πρωΐας», ἡ ὁποία ἔγραφε ὅτι: «δὲν πρέπει νὰ ἐπιμείνετε εἰς τὴν καθιέρωσιν τοῦ ἑνιαίου ἄρτου. Μὴ λαμβάνετε ὅ,τι συμβαίνει εἰς τὰς νήσους διότι ἐκεῖ χρησιμοποιοῦν πολὺ λάδι καὶ βουτοῦν τὸ ψωμί των εἰς τὸ λάδι καὶ γίνεται βρώσιμον. Πράγματι ὑπάρχει μία συνήθεια ἀποκλειστικῆς χρήσεως εἰς ὡρισμένα διαμερίσματα τοῦ Λασηθίου κριθῆς, ἀλλ’ αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ λόγον νὰ περιορίσωμεν τὴν προστασίαν τῆς κριθῆς. Ἡ δὲ συνήθεια αὐτὴ προῆλθε ἐκ τοῦ ὅτι παλαιότερον ἡ Κρήτη εἶχε ἐμπορικὴν συγκοινωνίαν μόνον μὲ τὴν Μικρὰν Ἀσίαν, ἀλλὰ σήμερον ὅταν προσετέθησαν αἱ Νέαι Χῶραι ἀπὸ τοῦ 1912, ἡ Κρήτη συγκοινωνεῖ ἐμπορικῶς μὲ αὐτὰς καὶ εἰσάγει μεγάλας ποσότητας. Ἔχω τὴν σημείωσιν, τὴν ὁποίαν μοῦ ἔδωσεν ἡ ὑπηρεσία τῆς στατιστικῆς. Τί δέχεται ὁ κ. ὑπουργὸς ὅτι καταναλίσκεται εἰς τὸν νομόν; Ἡ ὅλη εἰσαγωγὴ εἰς τὸν νομὸν Λασηθίου κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ὅπου δὲν ὑπῆρξε παραγωγὴ κριθῆς ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν τελευταίαν, ἡ ὅλη εἰσαγωγὴ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀνήρχετο εἰς 977.562, ἡ ὑπόλοιπος δὲ ποσότης εἰσήχθη ἀπὸ τὰς Νέας Χώρας. Δὲν μποροῦμεν συνεπῶς σήμερον, ἐφ’ ὅσον ἔχομεν ὡς βεβαιωμένον ὅτι ἔχομεν διὰ τὸ εἶδος τοὐλάχιστον αὐτὸ παραγωγῆς, 200 ἑκατομμύρια ὀκάδων, δὲν μποροῦμεν νὰ τραυματίσωμεν εἰς τὸ εἶδος τοῦτο τὴν προστασίαν. Οὔτε δύναται νὰ ἐννοηθῇ ἡ προστασία εἰς ὡρισμένα διαμερίσματα. Δὲν ἠμποροῦμεν νὰ κάμωμεν προστασίαν τοῦ ἐλαίου καὶ νὰ μὴ κάμωμεν τῆς κριθῆς. Βεβαίως, νὰ ἀκούσωμεν ὅλους ἀλλὰ ἡ προστασία πρέπει νὰ εἶναι ἑνιαία καὶ γενικὴ δι’ ὅλα τὰ προϊόντα. Γνωρίζει ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας τὶ εἴπωμεν ἐν σχέσει μὲ τὰ λαχανικά. Δὲν μποροῦμεν νὰ προστατεύσωμεν τὸ ἓν προϊόν, τὸ ὁποῖον παράγει ὁ ἕνας τόπος καὶ νὰ μὴ προστατεύσωμεν ἐκεῖνο τὸ προϊὸν ποὺ παράγει ὁ ἄλλος τόπος, διότι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει κάμνομεν μίαν πολιτικήν, ἡ ὁποία βλάπτει ἓν μέρος τοῦ Ἔθνους εἰς βάρος τοῦ ἄλλου μέρους τοῦ Ἔθνους. Δὲν μποροῦμεν, ὅταν ἐπιβαρύνωμεν τὸν καταναλωτὴν τῆς Μακεδονίας μὲ τὴν τιμὴν τοῦ ἐλαίου ἕνεκα τῶν προστατευτικῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα λαμβάνομεν, νὰ τοῦ ἀποκλείσωμεν τὴν προστασίαν τοῦ σίτου μὲ τὴν πρόφασιν τῆς ποιότητος. Ἔχω τὸν πίνακα τῆς εἰσαγωγῆς, ἐκτὸς τοῦ ὅτι καὶ ἐγὼ γνωρίζω ὅτι μεγαλείτερον μέρος τῆς εἰσαγωγῆς κριθῆς γίνεται δι’ ἐμπόρων Κρητῶν ἐκ Θεσσαλονίκης εἰς Ἅγιον Νικόλαον καὶ Ἡράκλειον.

§243Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκανομικῶν). Νὰ σᾶς δώσω ἐγὼ τὴν πληροφορίαν αὐτήν.

§244Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Παρακαλῶ μὴ διακόπτετε. Ὁ κ. Κοθρῆς, ὁ ὁποῖος κάμνει τὴν ἀνταλλαγὴν τῶν προϊόντων, γνωρίζει πόσα καΐκια φορτώνουν εἰς τὸν Ἅγιον Νικόλαον. Εἶπον, ὅτι χημικῶς εἶναι ἀποδεδειγμένον ὅτι ὡρισμένη περιφέρεια ἔχει τόσον ἄμυλον ὥστε δὲν δύναται νὰ γίνῃ σύγκρισις μὲ τὸ εἰσαγόμενον καὶ ἐξήγησε ὅτι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον εἰσάγομεν ἀπὸ τὴν Μικρὰν Ἀσίαν καὶ ἀπὸ τὴν Μπεκάσην, εἶναι ἡ θέσις τῆς Κρήτης. Διότι δὲν γεννᾶται ζήτημα, ὅτι ἡ προστασία τῶν προϊόντων τῶν γεωργικῶν πρέπει νὰ εἶναι ἑνιαία διὰ νὰ εἶναι προστατευτική, διότι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει εἶναι πρᾶξις χαριστική. Νομίζω ὅτι δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ γείνῃ δεκτὴ οὐδεμία τροπολογία, διότι αὐτὸ θὰ εἶναι καταστρατήγησις τῆς προστασίας ἡ ὁποία θὰ εἶναι δῶρον ἄδωρον θὰ ἀποτελέσῃ καὶ κίνδυνον λαθρεμπορίου καὶ θὰ θέλετε καὶ μίαν εἰδικὴν ὑπηρεσίαν πρὸς καταδίωξιν τούτου.

§245ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπαναστασίου.

§246Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ἀπροόπτως κ. συνάδελφοι, προκειμένης συζητήσεως τῆς αὐξήσεως δασμοῦ τῆς κριθῆς ἐτέθη τὸ ζήτημα γενικώτερον τῆς προστασίας τῶν γεωργικῶν προϊόντων, ἀλλ’ ὅλως ἰδιαιτέρως τῆς προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς. Εἶμαι καὶ ἐγὼ καὶ οἱ φίλοι μου ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἠγωνίσθημεν καὶ ἀγωνιζόμεθα ὅλως ἰδιαιτέρως ὑπὲρ τῆς προστασίας τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, καὶ ὑπὲρ τῆς ἰδιαιτέρας προστασίας τῆς γεωργίας ἐν γένει καὶ ἐπίσης ὑπὲρ τῆς σιτοπαραγωγῆς. Καὶ διὰ τοῦτο εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἀπαντήσω εἰς ὅσα ἐλέχθησαν ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον βουλευτὴν Κερκύρας. Ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς Κερκύρας, ἀπὸ ὅσα εἶπε, φαίνεται ὅτι δὲν εἶναι καθόλου φίλος τῆς δασμολογικῆς προστασίας, καὶ ὄχι μόνον τοῦτο ἀλλὰ καὶ ἐφόσον ἐπιδιώκεται ἡ προστατευτικὴ δασμολογικὴ πολιτικὴ ἐπιθυμεῖ νὰ εἶναι εἰς τὴν Ἑλλάδα ἴση καὶ ὅσον ἀφορᾷ τὴν βιομηχανίαν. Ἀναγνωρίζω καὶ ἐγώ, ὅτι τὰ δασμολογικὰ τεύχη δημιουργοῦν ἀνωμαλίαν εἰς τὴν παραγωγὴν κάθε τόπου, ἡ ὁποία ἀνωμαλία πίπτει εἰς τὸ τέλος εἰς βάρος τῶν καταναλωτῶν. Καὶ εἶμαι καὶ ἐγὼ ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι νομίζουσιν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ διεξαχθοῦν συνεννοήσεις μεταξὺ τῶν Κρατῶν πρὸς ἐλάττωσιν τῶν περιορισμῶν τῶν φορολογικῶν τειχῶν. Δὲν νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ἡ ἐλάττωσις αὐτὴ τῶν τειχῶν τῶν δασμολογικῶν νὰ εἶναι διὰ ἓν καὶ πολὺ ὀλιγώτερον εἶδος ὅσον ἀφορᾷ τὴν προστασίαν τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Εἰδικῶς διὰ τὴν Ἑλλάδα νομίζω ὅτι ἡ προστασία τῆς γεωργίας, ἐν συγκρίσει μὲ τὴν προστασίαν τῆς βιομηχανίας, πρέπει νὰ εἶναι πολὺ μεγαλειτέρα, εὐρυτέρα. Καὶ τοῦτο διότι τὸ ⅓ τοῦ πληθυσμοῦ μας εἶναι γεωργικὸς πληθυσμὸς καὶ διότι αἱ συνθῆκαι τῆς παραγωγῆς εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι εὐνοϊκώτεραι διὰ τὴν γεωργίαν παρὰ διὰ τὴν βιομηχανίαν, καὶ διὰ τοῦτο πολλάκις κατέκρινα τὴν πολιτικὴν ἡ ὁποία ἠκολουθήθη κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη, μίαν πολιτικὴν ἀποβλέπουσαν περισσότερον εἰς τὴν προστασίαν τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς ἐκ τῆς ὁποίας καὶ μία κατὰ πρῶτον ὄχι ἐπὶ ὑγειῶν βάσεων στηριζομένη ἀνάπτυξις τῆς βιομηχανίας εἰς τὰς πόλεις ἀλλὰ καὶ εἷς ἀστικισμὸς ἐδημιουργήθη. Ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον εἶπον ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν καὶ ἐὰν δεχθῶμεν, καὶ ἐγὼ δέχομαι, ὅτι ἡ δασμολογικὴ προστασία πρέπει νὰ ἔχῃ χαρακτῆρα μόνον ἐκπαιδευτικὸν νὰ ἀποβλέπῃ δηλαδὴ μόνον εἰς τὸ νὰ ἑνώσῃ τοὺς παραγωγοὺς ἕως ὅτου διαπαιδαγωγηθοῦν ἕως ὅτου διευκολυνθοῦν αἱ ἐφαρμογαὶ τῶν τελευταίων μεθόδων παραγωγῆς. Καὶ ἐὰν δεχθῶμεν, λέγω ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ προστασία, πάλιν ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς βιομηχανίας καὶ τῆς γεωργίας εἶναι διάφορος. Ὡς πρὸς τὸ μέτρον τῆς προστασίας αὐτῆς καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν διαφόρων μεθόδων εἰς τὴν βιομηχανίαν εἶναι εὔκολος, εἰς δὲ τὴν γεωργίαν εἶναι δυσχερεστάτη. Καὶ δεύτερον, μία ἐγκατάλειψις τοῦ γεωργικοῦ πληθυσμοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ προκαλέσῃ ἀνεπανορθώτους ζημίας, αἱ ὁποῖαι δὲν θὰ εἶναι κατόπιν εὔκολον νὰ ἀναδημιουργηθοῦν. Καὶ ὡς παράδειγμα φέρω τὸ τί συνέβη εἰς τὴν Ἀγγλίαν ὅταν ἐγκατελείφθη ἡ προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς, καὶ ὁλόκληρος ὁ γεωργικὸς πληθυσμὸς καὶ ἕως σήμερον δὲν κατωρθώθη νὰ ἀναδημιουργηθῇ. Βλέπετε πόσην σημασίαν ἔχει τὸ ζήτημα τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς καὶ πόσον λεπτὸς εἶναι ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι πρέπει νὰ προστατευθῇ ὁ γεωργικὸς πληθυσμός. Καὶ αὐτὰ ὅσον ἀφορᾷ τὸ θεωρητικὸν μέρος, ἀλλ’ ἂς ἔλθωμεν εἰδικώτερον, ἐξ ὅσων ἐξετέθησαν, εἰς τὴν προστασίαν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ὁ ἀξιότιμος ἐκ Κερκύρας βουλευτὴς ἰσχυρίσθη ὅτι προκειμένου νὰ ἐκλέξωμεν τὴν προστασίαν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς μας, πρέπει νὰ ἀποβλέψωμεν ποῖα προϊόντα εἶναι δυνατὸν νὰ καλλιεργηθοῦν καὶ νὰ ἀναπτυχθοῦν εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ κατὰ συνέπειαν νὰ συγκεντρώσωμεν τὴν προστασίαν μας εἰς ἐκεῖνα τὰ προϊόντα, τὰ ὁποῖα ἔχουσι εὐμενεστέρας συνθήκας παραγωγῆς καὶ νὰ ἐγκαταλείψωμεν τὰ ἄλλα προϊόντα. Καὶ κατέταξε εἰς τὴν δευτέραν κατηγορίαν τὴν σιτοπαραγωγὴν καὶ ἀπὸ ἀπόψεως σοβαρότητος παραγωγῆς καὶ ἀπὸ ἀπόψεως εὐνοϊκῶν συνθηκῶν παραγωγῆς καὶ ἀναπτύξεως τῆς καλλιεργείας. Καὶ ἐξῆρε τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῷ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἐπιβάλλομεν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς διὰ δασμῶν ὑψηλῶν ἐπὶ τῶν ἔξωθι εἰσαγομένων δημητριακῶν καὶ καταργοῦμεν τὸν φόρον τῆς ἐγγείου παραγωγῆς, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος δὲν προστατεύομεν τὰ Ἑλληνικὰ προϊόντα. Ἐδῶ ὑπάρχει μία σύγχυσις ἡ ὁποία ὑποθέτω ὅτι ὡς πρὸς τὴν διατύπωσιν δὲν εἶναι πραγματική. Μία σύγχυσις μεταξὺ δασμολογικῆς προστασίας καὶ ἐπιβολῆς φορολογίας.

§247Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Τὸ διευκρίνισε.

§248Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Δὲν τὸ διευκρίνισε ἐπαρκῶς. Ἐτόνισε ἰδιαιτέρως καὶ γενικώτερον τὴν προστασίαν. Λοιπὸν περὶ δασμολογικῆς προστασίας τῶν ἐμπορικῶν γεωργικῶν εἰδῶν τὰ ὁποῖα παράγωμεν, ὅπως τὴν σταφίδα, τὸν καπνὸν καὶ τὸ λάδι. Βεβαίως δὲν πρόκειται νὰ γίνῃ λόγος διότι δι’ αὐτὰ τὰ προϊόντα ὑπάρχει ὑπερπαραγωγὴ καὶ ἐλάβομεν μέτρα περιορισμοῦ τῆς παραγωγῆς εἰς τὴν σταφίδα, τὸν καπνὸν βεβαίως, διὰ τὸ λάδι ὄχι, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ ἔχωμεν μίαν ὑπερπαραγωγὴν ἡ ὁποία δημιουργεῖ μίαν κρίσιν τοῦ ἐλαίου. Ὥστε περὶ δασμολογικῆς προστασίας τῶν προϊόντων ἐκεῖ δὲν γίνεται λόγος. Ἐφορολογήθησαν τὰ προϊόντα ἐκεῖ καὶ ἠλαττώθη ὁ φόρος ὁ ὁποῖος εὐνοεῖ τὴν σιτοπαραγωγὴν ἐν γένει. Ἐνῷ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν δὲν ἐξετάζεται γενικώτερον ἡ προστασία ἀλλ’ ἐξετάζεται ἡ φορολογικὴ ἀντοχὴ τοῦ φορολογουμένου καὶ κατὰ συνέπειαν τὰ μέτρα τὰ φορολογικὰ τοῦ Κράτους ὡς τὸ λάδι, τὴν σταφίδα καὶ τὸν καπνὸν πρέπει νὰ ἐξετάζωνται ἀπὸ ἀπόψεως φορολογικῆς ἀντοχῆς καὶ γενικωτέρας προστασίας. Ὅταν δὲ ἔγεινε συζήτησις ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους καὶ ἐφέτος καὶ πέρυσι κατέκρινα, ὅτε ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς ἐκ Κερκύρας ἦτο μέλος τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου τὸ σύστημα τῆς ἐγγείου φορολογίας. Καὶ ἐτόνισα ἑπομένως ὅτι καὶ αἱ τελευταῖαι φορολογικαὶ ἐλαφρύνσεις εἰς τὰς ὁποίας προέβη ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐντελῶς ἀνεπαρκεῖς. Ὅτι πρέπει τὸ μωσαϊκὸν αὐτὸ τῆς ἐγγείου φορολογίας νὰ καταργηθῇ, νὰ ἀντικατασταθῇ μὲ φόρον ἑνιαῖον, τῆς φορολογίας τῆς καθαρᾶς προσόδου, ἀφιεμένου ἀφορολογήτου ἐλαχίστου ποσοῦ πρὸς συντήρησιν τῆς παραγωγῆς. Ἐπιβάλλεται νὰ γίνῃ αὐτὸ δι’ ὅλα τὰ προϊόντα. Ἐὰν δὲ αὐτὸ τεθῇ ὡς βάσις δὲν θὰ ἐδικαιολογεῖτο ἡ ἐπιβολὴ τῶν 95 ἑκατομμυρίων τῆς σταφίδος. Ἐπιβολὴ ἡ ὁποία θίγει τὰς καλλιεργητικὰς δαπάνας. Δὲν θὰ ἐδικαιολογεῖτο καὶ δὲν θὰ ἐπεβάλλετο ἡ πολλαπλῆ φορολογία ἐπὶ τοῦ ἐλαίου καὶ τοῦ καπνοῦ. Νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις σήμερον ὀφείλει νὰ στραφῇ πρὸς τὰς κατευθύνσεις αὐτὰς καὶ νὰ ἀπαλλάξῃ τὸν γεωργικὸν κόσμον τὸν παράγοντα καπνόν, σταφίδα καὶ ἔλαιον, ἀπὸ τοὺς φόρους οἱ ὁποῖοι θέτουν εἰς κίνδυνον τὴν παραγωγὴν αὐτῶν τῶν σπουδαιοτάτων διὰ τὴν ἐθνικήν μας οἰκονομίαν. Αὐτὸ εἶναι ἀπολύτως ἀκριβὲς ἀλλὰ δὲν ἕπεται ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου ὅτι εἶναι κατακριτέα ἡ προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς. Ὄχι μόνον ὅτι ἡ προστασία τῆς παραγωγῆς προστατεύει ἐμμέσως τοὺς καλλιεργητὰς καπνοῦ καὶ τῆς σταφίδος ἢ ἄλλων προϊόντων αὐτῶν ἡ ὁποία εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαία νὰ ἐπέλθῃ διὰ νὰ κατορθώσωμεν νὰ διατηρήσωμεν τὰς τιμὰς τῶν προϊόντων αὐτῶν εἰς τὰ ὕψη ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ ἀπέφερον ἀμοιβὴν ἱκανοποιητικὴν εἰς τοὺς παραγωγούς, ἀλλὰ ἡ προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς εἶναι μὲν ἔμμεσος προστασία καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου τῶν καλλιεργητῶν αὐτῶν τῶν προϊόντων, ἀλλὰ εἶναι καὶ προστασία ἔμμεσος, διότι οἱ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν οἱ καλλιεργοῦντες καπνὰ εἶναι συγχρόνως καὶ καλλιεργηταὶ δημητριακῶν προϊόντων. Ἀλλ’ ἂς ἐξετάσωμεν εἶναι τόσον σοβαρὰ ἡ σιτοπαραγωγὴ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ εἶναι δικαιολογημένη ἡ προστασία της, λόγῳ τῶν συνθηκῶν τῆς παραγωγῆς; Ἡ βελτίωσις τῶν συνθηκῶν τῆς παραγωγῆς εἶναι τοιαύτη ὥστε νὰ ἀποβῇ εἰς ὄφελος γενικῶς τῆς κοινωνικῆς οἰκονομίας; Ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς Κερκύρας ὡμίλησεν περὶ σιτοπαραγωγῆς ὡς ἂν ἐπρόκειτο περὶ ἑνὸς προϊόντος τοῦ ὁποίου ἡ συνολικὴ ἀξία εἶναι τριτεύουσα ἐνῷ κατ’ ἀκρίβειαν ἡ ἀξία τοῦ παραγομένου σίτου εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι μεγαλυτέρα ὅλων τῶν ἄλλων προϊόντων, μετὰ τὸν καπνόν, εἶναι ἀνωτέρα παντὸς γεωργικοῦ προϊόντος παραγομένου εἰς τὴν Ἑλλάδα.

§249Κ. ΣΠΥΡΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας). Ἡ παραγωγὴ εἶναι 1.950.000.000.

§250Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Σύμφωνος. Ἀλλ’ ἂν δεχθῶμεν ὅτι ἡ ἀξία τοῦ παραγομένου σίτου εἶναι τόσον μεγάλη τόσον ἀξία ἰδιαιτέρας προσοχῆς, δικαιολογεῖται ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου μία ἰδιαιτέρα προστασία. Ἀλλ’ ἡ προστασία εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς, τὴν καλλιτέρευσιν τῶν μεθόδων καλλιεργείας; Τὸ ζήτημα ἠμφισβητήθη εἰς διαφόρους ἐποχάς. Κατὰ τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἐκυριάρχει εἰς τὴν Θεσσαλίαν ἡ μεγάλη καλλιέργεια, κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, οἱ μεγάλοι ἰδιοκτῆται ἦσαν ἀπολύτως σύμφωνοι ὅτι ἐπεβάλλετο ἡ προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς προστασίας κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην δὲν ἦτο ἀρκετὰ εὐνοϊκὸν καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι παρὰ εἰς βάρος τῶν μεγάλων ἰδιοκτητῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχοντες μίαν ἰδιαιτέραν ἀμοιβὴν διὰ τὴν καλλιτέραν παραγωγὴν καὶ τὴν βελτίωσιν τῶν ὅρων τῆς καλλιεργείας δὲν ἐπωφελήθησαν ἀλλ’ ἠρκοῦντο εἰς μίαν ἐκμετάλλευσιν τῆς γῆς πρωτογόνου ἀκόμη, διότι καὶ αὐτὰ τὰ κτήματα διὰ τὰ ὁποῖα ἔγινεν λόγος ὅτι ἔκαμαν ἐντατικὴν καλλιέργειαν, ἐλάχιστα ἐξ αὐτῶν ἠμπορεῖ νὰ λεχθῇ ὅτι εἶχον πραγματικὰς προόδους καλλιεργείας, οἱ πλεῖστοι δὲν ἐπωφελήθησαν ἀπὸ τὰς ἰδιαιτέρας μεθόδους καὶ δὲν ἔκαναν τὰς προόδους τὰς ὁποίας ἔπρεπε νὰ κάνουν. Εἶναι ὅμως δυνατὴ ἡ προστασία διὰ νὰ βελτιώσουν τὸν τρόπον τῆς καλλιεργείας καὶ νὰ αὐξήσουν τὴν παραγωγήν; Βεβαίως δὲν πρόκειται νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν πρόοδον ἡ ὁποία γίνεται εἰς τὸν Καναδᾶν ὅπως ἠθέλησεν εἰρωνικῶς νὰ εἴπῃ ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς Κερκύρας, ὅτι δῆθεν ἡ Ἑλλὰς διὰ τῆς προστασίας τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου ἐπιδιώκει κἄτι τὶ τρομερὸν, νὰ ἐμποδίσῃ δηλαδὴ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἠλεκτρικῶν ἀρότρων καὶ ἄλλων μηχανικῶν μέσων εἰς τὸν Καναδᾶν καὶ τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας, ἀλλὰ εἶναι ἀναμφισβήτητον ὅτι ἡ μεγαλειτέρα ἀμοιβὴ εἰς τὸν παραγωγὸν ἑνός προϊόντος ὠθεῖ εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν μεθόδων καλλιεργείας. Ἀλλ’ αὐτὴ ἡ βελτίωσις τῶν μεθόδων τῆς καλλιεργείας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ διὰ μιᾶς, ἐδημιουργήσαμεν ἐσχάτως 250 χιλιάδας γεωργικὰς οἰκογενείας, εἰς μέρη ποὺ εἶναι εὐνοϊκώτερα διὰ τὴν καλλιέργειαν. Διὰ νὰ ἠμπορέσουν οἱ νέοι αὐτοὶ καλλιεργηταὶ νὰ ἐφαρμόσουν νεώτερα συστήματα ὀργώσεως τῆς γῆς, ἐπιλογῆς σπορᾶς λυπάνσεως καὶ ἐν γένει καλλιεργείας θὰ χρειασθοῦν καιρόν, μέσα, διδασκαλίαν, ὅταν λέγωμεν ὅτι πρέπει νὰ προστατευθῇ δασμολογικῶς ὁ σῖτος δὲν ἐννοοῦμεν νὰ περιορισθῇ μόνον εἰς αὐτό, διὰ τῶν μέτρων αὐτῶν, ἐννοοῦμεν ἡ πολιτικὴ νὰ εἶναι πολλαπλῆ, καὶ ἀπὸ ἀπόψεως συγκοινωνίας καὶ ὑδραυλικῶν ἐργασιῶν καὶ ἀπὸ ἀπόψεως διδασκαλίας. Ἤδη ἀπὸ τοῦ 1927 ἤρχισε νὰ γίνεται μία προσπάθεια διὰ τὴν βελτίωσιν τῆς σιτοπαραγωγῆς. Τὸ ζήτημα ἐὰν ἡ Ἑλλὰς εἶναι τόπος ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ νὰ ἀναπτύξῃ τὴν σιτοπαραγωγὴν ἐξητάσθη εὐρύτερον καὶ εἰς περιβάλλον καθαρῶς ἐπιστημονικόν. Εἰς τὰ 1927 συνεκαλέσαμεν συνέδριον εἰδικὸν ὄχι ἐκ μέρους τῶν παραγωγῶν, ἀλλὰ ὅλων τῶν ἐπιστημόνων τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἡ ὁμόφωνος γνώμη τοῦ συνεδρίου ἐκείνου ἦτο ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα ἠμπορεῖ νὰ ἀναπτυχθῇ ἡ σιτοκαλλιέργεια, χωρὶς νὰ ἐπεκταθῇ ἡ καλλιέργεια εἰς ἄλλα ἐδάφη, καὶ ἂν ἀκόμη περιορισθῇ εἰς τὰ ἐδάφη τὰ καλλιεργούμενα μέχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀποδίδει τὸ στρέμμα 50 χιλιόγραμμα σίτου, ὑπάρχουν Κράτη ποὺ ἀποδίδει 300 χιλιόγραμμα. Ἡ Ἰταλία κατώρθωσε δι’ ἐντατικῆς προσπαθείας νὰ αὐξήσῃ κατὰ 20 τὸ στρέμμα. Ἐὰν ἡμεῖς κατωρθώσωμεν μετὰ πάροδον ἐτῶν νὰ ἔχωμεν τὴν ἀπόδοσιν τὴν ὁποίαν ἔχει ἡ Ἰταλία, μία χώρα δηλαδὴ ἡ ὁποία ἀπὸ ἀπόψεως χρηματοδοτικῶν συνθηκῶν δὲν διαφέρει τόσον πολὺ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως διαφέρουν αἱ χῶραι ὅπως ἡ Ρουμανία, ἡ Ρωσσία, αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι, καὶ ὁ Καναδᾶς, νὰ προσεγγίσωμεν τὰ ὅρια τῆς παραγωγῆς τῆς Ἰταλικῆς μὲ χρησιμοποίησιν τελειοτέρων μεθόδων θὰ προσεγγίσωμεν τὸ ποσὸν τῆς παραγωγῆς τὸ ὁποῖον μᾶς χρειάζεται διὰ νὰ καλύψωμεν ὅλας μας τὰς ἀνάγκας πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι σημαντικώτατον. Δὲν εἶμαι ὀπαδὸς τῆς θεωρίας τῆς αὐταρκείας, ὅτι δηλαδὴ πρέπει τὰ Κράτη νὰ φροντίζουν νὰ παράγουν ὅλα ὅσα χρειάζονται, καὶ νὰ μὴ ἔχουν ἀνάγκην τῆς παραγωγῆς τῶν ἄλλων Κρατῶν. Εἶναι θεωρία ἡ ὁποία ἐσχάτως ἀνεπτύχθη μετὰ τὴν ἐμποροκρατικὴν περίοδον, τὸν παγκόσμιον πόλεμον καὶ ὀλίγον μετ’ αὐτόν. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὰ Κράτη νὰ ἀπομονωθοῦν ἀπὸ τὰς συναλλαγάς, δὲν εἶναι συμφέρον εἰς τοὺς καταναλωτάς Ἀλλ’ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναγνωρισθῇ ὅτι ἡ θεωρία τῆς αὐταρκείας οὐδαμῶς ὑποστηρίζεται ἀπὸ ἐπιστημονικῆς ἀπόψεως, βλέπομεν ὅτι ὅλα τὰ Κράτη προσπαθοῦν νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν παραγωγὴν των τὴν γεωργικὴν κυρίως, καὶ δι’ αὐτὸ ὄχι μόνον δασμοὺς ἐπιβάλλουν ὅπως ἡ Γαλλία ἡ Ἰταλία φροντίζουν διὰ μέτρων ριζικωτέρων τὰ ὁποῖα εἶναι γνωστά, μέτρα δηλαδὴ περιορισμοῦ τῆς εἰσαγωγῆς, ἀλλὰ περιορίζοντες τὴν εἰσαγωγὴν ἐπιτρέπουν τὴν εἰσαγωγὴν ὡρισμένων ποσοτήτων, ἐπιδιώκουν τὴν ἐναλλαγὴν προϊόντων γεωργικῶν ἀντὶ βιομηχανικῶν καὶ τανάπαλιν. Τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡμεῖς ἔχομεν παραγωγὴν προϊόντων ὡς ὁ καπνός, ἡ σταφὶς, τὸ λάδι τὰ ὁποῖα σὺν τῷ χρόνῳ μὲ δυσκολίαν κατωρθώνομεν νὰ καταναλίσκωμεν, θὰ ἦτο εὐτύχημα διὰ τὴν κοινωνικὴν οἰκονομίαν ἐὰν ἦτο δυνατὸν νὰ συνδιασθῇ μὲ τὴν καλλιέργειαν αὐτὴν καὶ ἡ καλλιέργεια τῶν ἄλλων προϊόντων τῶν ὁποίων ἡ κατανάλωσις εἶναι εὔκολος καὶ δὲν θὰ μᾶς ἐξαναγκάζῃ νὰ καταφεύγωμεν εἰς ὑποχωρήσεις ἔναντι τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ νὰ ἐξασφαλίσωμεν τὴν κατανάλωσιν αὐτοῦ τοῦ προϊόντος ἐνῶ τώρα ἀγωνιζόμεθα νὰ ἀνοίξωμεν τὰς θύρας τῶν ἀγορῶν διὰ τὴν σταφίδα καὶ τὸν καπνόν. Δεχόμεθα ὅτι ἡ Ἑλλὰς εἶναι Κράτος γεωργικὸν ἐντελῶς ἰδιαζούσης μορφῆς διότι ἂν τὸ χαρακτηριστικὸν τῶν γεωργικῶν Κρατῶν εἶναι νὰ ἐξάγουν δημητριακοὺς καρπούς, ἡμεῖς καίτοι γεωργικὸν Κράτος εἰσάγομεν δημητριακοὺς καρπούς. Εὑρισκόμεθα λοιπὸν εἰς τὸ μεταίχμιον τῶν γεωργικῶν καὶ βιομηχανικῶν Κρατῶν. Διότι ἂν θέλωμεν νὰ ἐπιδιώξωμεν τὴν προστασίαν καὶ ἄλλων προϊόντων ἐκλεκτοτέρων, αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ προστασία τῶν προϊόντων ἐκείνων τὰ ὁποῖα δὲν ἠμποροῦν νὰ καλλιεργοῦνται μονομερῶς. Τὸ σφάλμα τῶν ἀντιλήψεων τῶν σιτοκαλλιεργητῶν κατὰ τὴν ἐποχὴν ποὺ ἐπεκράτει εἰς τὰς ἐπαρχίας τῆς σιτοπαραγωγῆς ἡ μεγάλη ἰδιοκτησία, ἦτο διότι ἐνόμιζον ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνεται μονομερὴς καλλιέργεια δημητριακῶν καρπῶν, ἡ ὁποία μόνον διὰ μηχανικῶν μέσων θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ, καὶ ὄχι διὰ πολλαπλασιασμοῦ τῶν χειρῶν τῶν καλλιεργητικῶν. Τὸ ἐπιχείρημα τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς μεγάλης ἰδιοκτησίας ὅτι δὲ θὰ ἠμπορούσαμε νὰ ἐφαρμόσωμεν τὰς μηχανικὰς μεθόδους μὲ τὴν μικρὰ ἰδιοκτησίαν καὶ κατὰ συνέπειαν δὲν θὰ ἠμποροῦσε νὰ καλλιεργηθῇ ἡ Θεσσαλία καὶ ἡ Μακεδονία, καταπίπτει ἤδη διότι ἀπεδείχθη ἤδη μὲ τὰ νεώτερα συστήματα ὅτι ἡ ἐφαρμογὴ μηχανικῶν μεθόδων καὶ εἰς τὴν μικρὰ ἰδιοκτησίαν εἶναι εὔκολος. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἐπιβάλλεται ἰδιαιτέρως ἡ προστασία τῆς σιτοκαλλιεργείας ἡ ὁποία ἔχει ἤδη σπουδαίας βάσεις ἀναπτύξεως εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἀλλ’ ἡ προστασία αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ κατ’ ἄλλον τρόπον, παρὰ διὰ τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς τοῦ προϊόντος. Δὲν εἶναι ἀκριβὲς τὸ λεχθὲν ἀπὸ τὸν ἀξιότιμον Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀπὸ ἄλλους ἀξιοτίμους συναδέλφους, ὅτι προστασία τῆς σιτοκαλλιεργείας συνισταμένη εἰς προσδιορισμὸν τιμῶν ἀνωτέρων εἶναι μία ἀμοιβὴ ὀκνηρίας. Δὲν εἶναι ἀκριβές. Δὲν μπορεῖ ὁ γεωργικὸς κόσμος νὰ ἐπιδοθῇ εἰς νεωτέρας μεθόδους καὶ νὰ κάμῃ δάνεια ἂν δὲν ἔχῃ τὴν πιθανότητα νὰ ἔχῃ μεγαλύτερα κέρδη. Ἀλλά ποίους βαρύνει ἡ προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς, ὁ ἀξιότιμος βουλευτὴς ἐκ Κερκύρας ἐτόνισε ὅλως ἰδιαιτέρως τὴν ἐπιβάρυνσιν ἡ ὁποία ἐπιπίπτει ἐφ’ ὁλοκλήρου τοῦ πληθυσμοῦ διὰ τῆς τελευταίας εἰδικῆς φορολογίας. Νομίζω ὅτι ἂν ἠθέλαμεν νὰ κρίνωμεν τὰ πράγματα κατὰ πόσον δηλαδὴ ἐπέρχεται ἐπιβάρυνσις πρῶτον τοῦ γεωργικοῦ κόσμου καὶ ἔπειτα τοῦ ἄλλου πληθυσμοῦ, διότι εἶναι ἀκριβὲς ὅπως εἶπον προηγουμένως, ὅτι εἴμεθα ἕνα γεωργικὸν Κράτος ἰδίου τύπου, ἡ προστασία τοῦ δασμοῦ τῆς σιτοπαραγωγῆς βαρύνει ἐν τινι μέτρῳ τὸν γεωργικὸν πληθυσμόν. Προκειμένου νὰ κρίνωμεν τὴν ἐπιβάρυνσιν ἔπρεπε νὰ ἔχωμεν αὐτὸ ὑπ’ ὄψει ὅτι διὰ τὴν προστασίαν αὐτοῦ βαρύνεται μερικῶς καὶ ὁ γεωργικὸς πληθυσμός. Κατὰ τὸ τρέχον λοιπὸν ἔτος τὸ οἰκονομικὸν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπολογισθῇ ἡ ἐλάφρυνσις ἡ ὁποία ἐπῆλθε διὰ τῆς καταργήσεως τοῦ φόρου τῆς ἐγγείου παραγωγῆς, ἐκ τῆς μειώσεως μερικῶν γεωργικῶν φορολογιῶν ὅπως τῶν αἰγοπροβάτων κλπ. Ὁ ἄλλος πληθυσμὸς βεβαίως ἐπιβαρύνεται, ἀλλὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετασθῇ ὁ γεωργικὸς πληθυσμὸς, δὲν ἐπιβαρύνεται μὲ ὅλην τὴν προστασίαν ἡ ὁποία γίνεται εἰς τὴν βιομηχανικὴν παραγωγήν; Καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ στηριχθῇ ἡ βιομηχανία κατὰ τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἤθελε καταρρεύσῃ ὁ γεωργικὸς πληθυσμός; Ἡμεῖς ὅταν ἐπιμέναμεν διὰ τὴν δασμολογικὴν προστασίαν τοῦ σίτου, ἐτονίζαμεν ὅτι διὰ νὰ μὴ ἐπιβαρυνθῇ διὰ τῆς φορολογίας αὐτῆς ὁ πτωχότερος ἀστικὸς πληθυσμὸς δηλαδὴ ὁ ἐργατικὸς πληθυσμός, ἐπεβάλετο τὸ προϊὸν τῆς αὐξήσεως ἐκ τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου νὰ χρησιμοποιηθῇ εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀνοργάνωτοι εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τῶν ὁποίων ἡ συστηματικοποίησις καὶ ἡ ἐφαρμογὴ εἶναι ἀπαραίτητοι. Ἂν ἦτο δυνατὸν δηλαδὴ διὰ τοῦ προϊόντος τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου νὰ διευκολυνθῇ τὸ Κράτος, νὰ ἐφαρμόσῃ ἓν τέλειον σύστημα κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων εἰς τρόπον ὥστε καὶ ἡ Ἑλλὰς νὰ εὑρεθῇ εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον ἀπὸ ἀπόψεως ἀσφαλίσεων κοινωνικῆς προστασίας τῶν ἐργατῶν εἰς τὸ ὁποῖον ἐπίπεδον εὑρίσκονται τὰ ἄλλα Κράτη μὲ τὰ ὁποῖα ἀνταγωνίζεται ἡ ἰδική μας βιομηχανία, δὲν δικαιολογεῖται καθόλου νὰ γίνεται μία ἔντασις προστασίας τῆς βιομηχανίας, διὰ τῆς καθυστερήσεως τῆς ὀργανώσεως τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Ὑπάρχει ἄλλο μέσον προστασίας τῆς βιομηχανίας ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐννοηθῇ ὡς μέσον προστασίας ἡ μὴ ἐφαρμογή, ἡ μὴ ὀργάνωσις τῶν κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων. Τὴν στιγμὴν λοιπὸν κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀπεφάσιζεν, ὅπως καθόσον ἐνθυμοῦμαι ἐπηγγέλθη, νὰ διαθέσῃ τὸ προϊὸν, τὸ περίσσευμα, τὸ μεγαλείτερον μέρος τῶν ἐσόδων ἐκ τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου ὠφείλει νὰ εἴπῃ ὅτι κατὰ τὴν ἰδικήν μας ἀντίληψιν ἐπιβαρύνω πληθυσμοὺς καὶ ὄχι ἄτομα διότι προκειμένου περὶ ἀτομικῆς ἐπιβαρύνσεως ἐπιβαρύνει τὰ ἄτομα ὅλα ἡ ἔμμεσος φορολογία. Οἱ ἔμμεσοι φόροι εἶναι φόροι μὴ λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν τὴν Οἰκονομικὴν ἀντοχὴν ἑνὸς ἑκάστου. Ἐφ’ ὅσον τὸ Κράτος εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ καταφεύγῃ εἰς φόρους καταναλώσεως, εἰς δασμοὺς δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ δημιουργῇ ἀδίκους ἐπιβαρύνσεις φορολογικάς. Ἐὰν ὅμως ληφθοῦν ὑπ’ ὄψιν ὄχι τὰ ἄτομα τὰ φορολογούμενα, ἀλλὰ οἱ πληθυσμοί, τάξεις ὁλόκληροι, πρέπει νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι δὲν ἤθελε καταστῇ ἐντελῶς ἀνώδυνος διὰ τὴν ἀγροτικὴν τάξιν τὴν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέραν τάξιν, ἐντελῶς ἀνώδυνος ἡ δασμολογικὴ αὐτὴ ἐπιβάρυνσις. Ἀλλ’ ἂς ἐξετάσωμεν ἓν ἄλλο ζήτημα: Εἶναι τὸ μόνον μέσον προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς ὁ δασμός; ἢ μήπως ὑπάρχει καὶ ἄλλο μέσον δηλ. ἡ συγκέντρωσις τοῦ σίτου; Τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου εἶχον τὴν τιμὴν νὰ τὴν εἰσαγάγω ὡς ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας. Τὴν εἰσηγάγομεν τότε ἔχοντες ὑπ’ ὄψει καὶ τὸν ἐξωτερικὸν ἀνταγωνισμόν, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνοργάνωτον τῶν μικρῶν καλλιεργειῶν καὶ τὴν πίεσιν τὴν ὁποίαν ἦσαν ἱκανοὶ νὰ ἀσκήσουν οἱ ἔμποροι ἐπὶ τῶν τιμῶν τῆς ἐσωτερικῆς παραγωγῆς. Καὶ πράγματι τὸ μέτρον αὐτὸ ἀπεδείχθη συντελεστικόν. Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος εἴχομεν μικρὰ ἀποτελέσματα, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ὀργανωθῇ ἐπαρκῶς. Κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος ἐπέφερε μεγαλείτερα ἀποτελέσματα 2.000.000. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι ὅσον προεχώρει ὁ καιρὸς τόσον τελειότερα ἐφηρμόζετο αὐτὸ τὸ σύστημα. Βεβαίως δὲν δύναται νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι τὸ ἀγοραζόμενον ποσὸν εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σῴζει τὴν κατάστασιν. Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ συντελεῖ εἰς τὴν ρύθμισιν τοῦ ζητήματος τῆς τιμῆς τοῦ σίτου. Εἶναι βεβαίως δυνατὸν διὰ τῆς μεθόδου αὐτῆς τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου καὶ τῆς ἀγορᾶς εἰς ὡρισμένην τιμὴν τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς νὰ ἐξασφαλισθῇ εἰς ὅλας τὰς περιφερείας ἡ τιμὴ τῆς ἀγορᾶς εἰς ὡρισμένον ὕψος. Τὸ πρᾶγμα εἶναι ἄξιον μεγάλης μελέτης. Τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀπεδεικνύετο ὅτι πράττεται πᾶν ὅ,τι εἶναι δυνατὸν διὰ τῆς μεθόδου τῆς συγκεντρώσεως ὅπως ἐξασφαλισθῇ ὡρισμένη τιμή, τότε βεβαίως ὁ δασμὸς ἐπὶ τοῦ σίτου ἀπὸ ἀπόψεως προστατευτικῆς εἶναι ἀδικαιολόγητος. Ἀλλ’ ἐπαναλαμβάνω ὅτι πρέπει νὰ ἀποδειχθῇ ἐμπράκτως τὸ ζήτημα, διότι μία δυσχέρεια ποὺ παρουσιάζεται εἶναι ἡ κατανάλωσις μεγάλων ποσοτήτων ἐγχωρίου σίτου ἐπὶ τόπου καὶ ἡ δυσκολία ἡ ὁποία θὰ ἐπήρχετο ἐὰν ἦσαν ἠναγκασμένοι οἱ παραγωγοὶ νὰ μεταφέρουν τὸν σῖτον εἰς τὸν ἐγγύτερον τόπον συγκεντρώσεως. Ἐὰν λοιπὸν ἦτο δυνατὸν νὰ πολλαπλασιασθοῦν οἱ τόποι συγκεντρώσεως τοῦ σίτου, θὰ ἦτο νομίζω δυνατὸν διὰ τῆς μεθόδου τῆς συγκεντρώσεως νὰ ἐξασφαλισθῇ ὡρισμένη τιμὴ τοῦ σίτου ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν ὑποχρέωσιν ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται εἰς τοὺς ἀλευροβιομηχάνους νὰ ἀναμιγνύουν καὶ ὡρισμένην ποσότητα ἀπὸ τὸν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγόμενον σῖτον. Ὑπεστηρίχθη καὶ ἕνα ἄλλο ζήτημα, τὸ ζήτημα τῆς διατηρήσεως ὡρισμένων δασμῶν οἱ ὁποῖοι ὑπεβλήθησαν. Εἶμαι τῆς γνώμης ὅτι τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἐλήφθη ἀπόφασις ἐπαναφορᾶς αὐτοῦ τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου ἐπιβάλλεται ἡ ἐλάττωσις εἰς τὸ προηγούμενον ἐπίπεδον τῶν δασμῶν τῶν ἄλλων προϊόντων· τόσον περισσότερον δὲ ἐπιβάλλεται νὰ γίνῃ αὐτό, διότι τὰ προϊόντα αὐτὰ δὲν εἶναι προϊόντα ἀπὸ εὐπόρους τάξεις, εἶναι προϊόντα καταναλισκόμενα τὰ ὁποῖα σήμερον λόγῳ τῆς ἐπελθούσης καταστροφῆς......

§251Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐὰν κατηναλίσκοντο ἀπὸ τὰς γεωργικὰς τάξεις θὰ ἦτο δίκαιον, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπὸ τὰς ἀστικὰς καταναλίσκονται.

§252Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Εἶναι μία τροφὴ περισσότερον τοῦ Λαοῦ γενικῶς, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀγροτῶν ἀκόμη. Τὸ ρύζι π. χ. δὲν καταναλίσκεται μόνον εἰς τὰς πόλεις. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον νομίζω ὅτι πρέπει νὰ τονίσω, κ. ὑπουργέ, εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἀντιμετωπίσαμεν μίαν στενοχωρίαν τοῦ γεωργικοῦ πληθυσμοῦ ἡ ὁποία ἔχει ἀντανάκλασιν καὶ εἰς τὸν ἀστικὸν πληθυσμόν, λόγῳ ἐπελθούσης καταστροφῆς τὰς τελευταίας ἡμέρας τῆς ἐσοδείας. Ἐπάνω ἀπὸ τὸ δρεπάνι, ὅπως λέγουν οἱ χωρικοί, τοὺς ἐπῆρεν ἡ τύχη τὴν εὐφορίαν. Ἔχομεν ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν καταστροφὰς εἰς τὴν γεωργίαν τῆς Ἑλλάδος, κατὰ συνέπειαν ὀφείλομεν νὰ ἀντιπροσωπεύσωμεν αὐτὴν τὴν κρίσιν διὰ μέτρων σοβαρῶν. Κατὰ τὴν ἰδικήν μου ἀντίληψιν μέτρα σοβαρὰ εἶναι καὶ ἡ ἀπαλλαγὴ ὁλοκλήρου τοῦ φόρου τῆς ἐγγείου παραγωγῆς. Εἰς τὴν σταφιδικὴν ἐπιτροπὴν ἐξητάσαμεν τὸ ζήτημα τῆς κρίσεως τῆς σταφίδος, ἡ ὁποία εἶναι σοβαρωτάτη, καὶ ἡ ἐξέτασις ἀπέδειξεν ὅτι ἡ κεντρικὴ φορολογία ἐπὶ τῆς σταφίδος εἶναι καταστρεπτική. Ἡ φορολογία αὐτὴ πρέπει νὰ ἀντικατασταθῇ δι’ ἑνὸς γενικοῦ φόρου καθαροῦ εἰσοδήματος. Εἶναι ἀπόλυτος ἀνάγκη νὰ γίνῃ αὐτὸ, διότι θὰ εὑρεθῶμεν πρὸ μιᾶς κρίσεως καὶ ὁ φόρος τὸν ὁποῖον ἐπιβάλλετε ἐπὶ τῆς σταφίδος, κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, συντελεῖ εἰς τὴν διατίμησιν τῆς σταφίδος ταύτην ἡ δὲ διατίμησις τῆς σταφίδος......

§253Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Κάθε φόρος τίθεται ἐπὶ τῆς ἀξίας.

§254Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ καλύψῃ τὸ κόστος τῆς καλλιεργείας. Ἡ παρακράτησις ἡ ὁποία εἶναι ἀναγκαία καὶ αἱ εἰσφοραὶ εἰς πρᾶγμα αἱ ὁποῖαι γίνονται διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ὁ φόρος τῆς σταφίδος, θὰ ἴδητε ὅτι συντελοῦν εἰς μίαν διατίμησιν τῆς σταφίδος τοιαύτην ἡ ὁποία θὰ ἔχῃ ὡς ἀποτέλεσμα νὰ χάνωμεν ἀπὸ ἡμέρας εἰς ἡμέραν περισσότερον τὰς ἀγορὰς τῆς καταναλώσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνον. Πρέπει νὰ ληφθοῦν κατάλληλα μέτρα κ. ὑπουργέ. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἀμέσως, διότι δὲν δύναται νὰ εἴπῃ κανεὶς ὅτι ἡ βελτίωσις τῶν μεθόδων καλλιεργείας εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ ἐντὸς ὀλίγων μηνῶν, οὔτε ἡ βελτίωσις τοῦ τρόπου ἐπεξεργασίας νὰ γίνῃ ἐντὸς ἔτους, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ εἶναι ἡ ἐλάττωσις τῶν βαρῶν τῆς σταφίδος οὕτως ὥστε νὰ διατηρήσωμεν τὰς τιμὰς τῆς καταναλώσεως μέχρις ὅτου οἱ παραγωγοὶ τῆς καλλιεργείας ἀναβιβάσωσι τὰς τιμάς των. Λοιπὸν ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι πρέπει νὰ συγκεντρώσῃ τὴν προσοχὴν του τό Κράτος εἰς τὴν μεταβολὴν ἐν γένει τοῦ συστήματος τῆς ἐγγείου παραγωγῆς διὰ νὰ ἐπαναφέρῃ εἰς τὰ παλαιὰ ἐπίπεδα τὰ προϊόντα τῆς πρώτης ἀνάγκης, ἀλλὰ πάντως νὰ ἀποβλέπῃ καὶ εἰς τὴν σιτοκαλλιέργειαν ἡ ὁποία εἶναι ἓν προϊὸν μεγίστης ἀξίας. Ὁ ἀξιότιμος πολιτευτὴς Κερκύρας, εἶπε νὰ ἐπιδιώξωμεν τὴν ἐφαρμογὴν ἄλλων καλλιεργειῶν, ἀλλὰ δὲν εἶπεν ποίων καλλιεργειῶν.

§255Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. Δυνάμεθα νὰ καλλιεργήσωμεν καὶ τὰ τεῦτλα.

§256Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ὁ ἀξιότιμος πολιτευτὴς ἐκ Κερκύρας μας εἶπεν ὅτι πρέπει νὰ ἀνατεθῇ ἡ καλλιέργεια εἰς τὸν γεωπόνον κλπ. Αὐτὰ δὲν πρέπει νὰ λέγωνται διότι παρέχεται ἡ ἐντύπωσις ὅτι τὸ Κράτος ἐπιβαρύνει ὁλόκληρον τὸν πληθυσμὸν μὲ βάρη δι’ ἕνα προϊὸν τὸ ὁποῖον δὲν εἶναι βιώσιμον.

§257Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. Ἐὰν καλῶς ἀντελήφθην, ὁ κ. ἀρχηγὸς τῆς Προοδευτικῆς Ἑνώσεως εἶπεν, ὅτι θὰ ἦτο ἀδικαιολόγητος ἡ ἐπιβάρυνσις ἐφόσον δὲν θὰ ἦτο δυνατὴ ἡ κατ’ ἄλον τρόπον προστασία τῆς σιτοκαλλιεργείας, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον καὶ σεῖς ὁ ἴδιος ὑποστηρίζετε.

§258Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Αὐτὸ ἦτο ἓν ἀπό τὰ ἐπιχειρήματα· τὸ πρῶτον ἐπιχείρημα τοῦ κ. Ζαβιτσιάνου δὲν ἦτο αὐτό. Τὸ πρῶτον ἐπιχείρημα ἦτο, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑποστηριχθοῦν προϊόντα μὴ βιώσιμα διὰ τὴν βιομηχανίαν καὶ τὴν Ἐθνικὴν Οἰκονομίαν καὶ ἀνέφερεν τὴν σιτοκαλλιέργειαν.

§259Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Πρῶτα ἔπρεπε νὰ λεχθῇ, ὅτι ἐγὼ δὲν εἶμαι εἰδικὸς διὰ νὰ ἠξεύρω ἐὰν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἠμπορεῖ νὰ εὐδοκιμήσῃ ἡ σιτοκαλλιέργεια.

§260Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Μὰ κύριε συνάδελφε, ὅταν ἔρχεται καὶ λέγει «δὲν ἔχομεν κανὲν ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὴν σιτοκαλλιέργειαν», ὅταν ἔρχεται καὶ χρωματίζει τόσον ζωηρῶς τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ προσταστία ἡ ὁποία γίνεται γίνεται ἐπὶ μέτρῳ τὶ σημαίνει αὐτὸ; Ὅτι ἀκολουθοῦμεν μίαν προστατευτικήν πολιτικὴν διὰ εἴδη τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἄξια προστασίας. Εἰς αὐτὸ περιεστρέφετο ὅλη μου ἡ ἀγόρευσις διότι εἶμαι ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐπιμένουν εἰς τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς. Ἐπολέμησα τὴν κυβέρνησιν ὅταν ἠλάττωσε τὸν δασμὸν τοῦ σίτου, διότι ναὶ μὲν ἐλάττωσις ἠμποροῦσε νὰ ἀποβῇ ἐπωφελὴς εἰς ὡρισμένας κατηγορίας πολιτῶν, ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἐκθέτει εἰς κίνδυνον αὐτὴ πολιτική. Καὶ δὲν εἶναι ἀκριβὲς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐλέχθη, ὅτι δὲν ἐζήτησα τὴν αὔξησιν τοῦ δασμολογίου. Ἴσα ἴσα ποὺ ἐζήτησα τὴν αὔξησι τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου. Ἐὰν ἐκ τῶν ὑστέρων μὲ τὰ ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα ἔχομεν ἐκ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ σίτου πρέπει νὰ ἀναγνωρίσωμεν ὅτι καὶ ἐμπράκτως ἀπεδείχθη ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον, ὅτι εἶναι δυνατὸν ἀπὸ ἀπόψεως προστασίας ν’ ἀντικαταστήσωμεν τὸν θεσμὸν τῆς συγκεντρώσεως......

§261Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. Εἴμεθα ἀπολύτως σύμφωνοι.

§262Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Δὲν εἴμεθα καθόλου σύμφωνοι.

§263Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. Εἶσθε ὑπὲρ τῶν ἀγροτῶν καὶ ὑπὲρ τῶν μεγάλων ἐκείνων ἀγροτῶν οἱ ὁποῖοι μέρος τῆς παραγωγῆς των μποροῦν νὰ πωλήσουν. Ἐνῷ ὁ κ. Ζαβιτζιᾶνος ἦτο ὑπὲρ ὅλων τῶν ἀγροτῶν, δηλ. ὑπὲρ βελτιώσεως τῶν ὅρων τῆς παραγωγῆς.

§264Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Βεβαίως, αὐτὸ λέγω καὶ ἐγὼ· εἶναι καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἀποδόσεως.

§265Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. Εἶναι καὶ τὰ δύο, καὶ ὁ χρόνος τῆς παραγωγῆς.

§266Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ἐγὼ εἶπον ὅτι δὲν εἶναι τόσον ἡ ἀπόδοσις εἰς ποσόν, ὅσον εἶναι ἡ...

§267Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. Καὶ τὰ δύο.

§268Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Καὶ ἡ τελευταία καταστροφὴ ἡ ὁποία ἐπῆλθεν ἀπέδειξεν ὅτι ἡ σπορὰ ἔχει ἀντοχὴν περισσοτέραν. Ὑπεστηρίχθη καὶ ἕν ἄλλο ἐπιχείρημα ἀκόμη, ὅτι πρέπει νὰ προστατεύσωμεν ἰδιαιτέρως τὴν παραγωγὴν ἐκείνην ἡ ὁποία εἶναι ἡ «καμπέρα» Ἀλλ’ ὑπάρχουν εἰς τὴν Ἑλλάδα ὄχι μία, ἀλλὰ καὶ 10 καὶ 15 ποικιλίαι αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀνώτεραι, λόγῳ τοῦ τρόπου καλλιεργείας. Δὲν μποροῦμεν, ἐπειδὴ ἡ καμπέρα ἀπεδείχθη ὅτι εἶναι καλὴ εἰς τὴν Μακεδονίαν, νὰ εἴπωμεν ὅτι πρέπει νὰ ἐπεκταθῇ εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα.

§269Κ. ΣΠΥΡΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας). Δὲν κατελήξαμεν εἰς οὐδὲν συμπέρασμα. Προσπαθοῦμεν νὰ δοκιμάσωμεν.

§270Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. Δὲν εἶπα ἐγὼ τοιαῦτα πράγματα.

§271Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Τὸ εἶπεν ὁ ἀρχηγὸς σας καὶ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ὁλόκληρος ἡ ἀγόρευσίς του δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο παρὰ μία ἔντονος διαμαρτυρία διὰ τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς ἡ ὁποία ἀπὸ ἀπόψεως ποσοῦ ἦτο κατωτέρα καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προαχθῇ. Νομίζω ὅτι αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ πολιτικὴ ἦτο ἐντελῶς ἀβάσιμος καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπεβάλλετο νὰ γίνῃ εἶναι μία ἐντατικὴ προσπάθεια διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς σιτοπαραγωγῆς. Ἐπιβάλλεται ἡ προστασία τῆς σιτοπαραγωγῆς διὰ τῆς φορολογίας, συμφώνως μὲ ὅσα εἶπον, καὶ ἡ ἐλάττωσις εἰς τὸ προηγούμενον ἐπίπεδον τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ εἰς τὰ ἄλλα εἴδη τῆς πρώτης ἀνάγκης, ἡ ὁποία ἀπεβλήθη ἐσχάτως.

§272ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τσαλδάρης.

§273Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν 2 νομοσχεδίων ἦτο φυσικὸν νὰ ἐπεκταθῇ καὶ νὰ λάβῃ γενικωτέραν ἐπέκτασιν ὅσον ἀφορᾷ τὴν προστασίαν τῆς γεωργίας, καὶ εἰδικώτερον τῆς σιτοπαραγωγῆς. Ἐὰν μάλιστα λάβωμεν ὑπ’ ὄψει τὴν ἀγόρευσιν τοῦ ἄρτι κατελθόντος τοῦ βήματος, οὗτος ἐπεξετάθη εἰδικῶς εἰς τὸ φορολογικὸν σύστημα καὶ διάφορα ἄλλα ζητήματα. Δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ ἐπεκτείνω ἐπὶ τοσοῦτον τὴν συζήτησιν, οὐχ’ ἧττον ὅμως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ κάμω γενικάς τινας παρατηρήσεις ὡς πρὸς τὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, τὴν καθαρῶς γεωργικήν. Ἡ γεωργικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως δὲν εἶχε καθολικὸν χαρακτῆρα. Ἡ προστασία περιωρίσθη εἰς ὡρισμένον εἶδος, τοὺς δημητριακοὺς καρπούς, καὶ διὰ νὰ εἴπω ἀκριβέστερον, τὴν σιτοπαραγωγήν. Ἡ Κυβέρνησις κατ’ ἀπομίμησιν τῆς Ἰταλικῆς, διὰ τὸν σῖτον, ἔδωκεν αὐτήν τὴν μάχην τοῦ σίτου. Λέγω ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔδειξε τὸ αὐτὸ πνεῦμα προστασίας εἰς τὴν γεωργικόν της πολιτικήν, ἐφ’ ὅλων τῶν εἰδῶν. Πρέπει νὰ εἴπω ὅτι περιωρίσθη εἰς τὴν προστασίαν τοῦ σίτου, καὶ διὰ νὰ μὴ ἐρεθίζεται κανεὶς λέγω ὅτι ἐπικροτῶ τὴν προστασίαν αὐτήν. Τὴν ἐπικροτῶ ἀπολύτως· ἄλλο ἂν τυχὸν διαφωνήσω πρὸς ὡρισμένα μέσα προστασίας. Ἀρκεῖ νὰ προστατευθῇ ὁ σῖτος ὁ ὁποῖος εἶναι ἀναγκαιότατον στοιχεῖον διὰ τὸν τόπον μας. Πρέπει δὲ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἔχω ἀκόμη τόσην ἐντύπωσιν ἀπὸ ὅσα ὑπέστημεν, εἰς τὸν πόλεμον, οἱασδήποτε θυσίας καὶ νὰ ὑπέστημεν διὰ νὰ γίνῃ ὁ τόπος αὐτάρκης, καὶ πιστεύω ἀπολύτως ὅτι δύναται νὰ γίνῃ. Παρὰ τὴν ἀντίθετον θεωρίαν, τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν ὁ εἰδικὸς τῶν γεωργῶν προστάτης κ. ἀρχηγὸς τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως νομίζω ὅτι καὶ ἡμεῖς δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν τὸ θάρρος νὰ ὑποστηρίξωμεν ὅτι μποροῦμεν νὰ ἔχωμεν τὴν ἀπαραίτητον τροφήν, τὴν τροφὴν τοῦ ἄρτου, διότι ἐκείνη εἶναι ἡ κυριωτέρα τροφὴ διὰ τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Τόσον δὲ, κύριοι, εἶναι οὐσιώδης ὥστε ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ὅταν λέγῃ πᾶμε νὰ φᾶμε δὲν λέγει πᾶμε νὰ φᾶμε φαγητὸν ἀλλὰ πᾶμε νὰ φᾶμε ψωμί. Αὐτὴ εἶναι ἡ βάσις τῆς τροφῆς του. Λέγω ὅμως ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ζήσῃ ἡ χώρα μὲ τὴν εἰδικὴν αὐτὴν προστασίαν, ἀνεξαρτήτως ἄλλων λόγων καὶ διότι— χωρὶς μὲ τοῦτο νὰ θεωρηθῇ ὡς ἄρνησις τῆς προστασίας—καὶ διότι δὲν ἔχει ἔδαφος ὥστε νὰ δύναται νὰ προαχθῇ ἡ σιτοπαραγωγὴ εἰς τοιοῦτον σημεῖον ὥστε νὰ ἀντικαστήσῃ τὰ μέσα διὰ τὴν ἱκανοποίησιν ἄλλων ἀναγκῶν μας, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ ἱκανοποιήσουν καὶ τὰ προϊόντα τῆς χώρας μας καὶ διότι ἀκόμη καὶ τὰ μέσα τῆς καλλιεργείας δὲν ἔχουσι βελτιωθῇ, καὶ δὲν ἔχουσι προαχθῇ εἰς τὸ σημεῖον ἐκεῖνο, ὥστε νὰ ἔχωμεν τὴν ἀπόδοσιν τοῦ σίτου τὴν ὁποίαν πρέπει νὰ ἔχωμεν. Διὰ τοῦτο κακίζω τὴν Κυβέρνησιν εἰς τὸ ὅτι δὲν παρακολουθεῖ μετὰ τῆς αὐτῆς στοργῆς καὶ τὴν προστασίαν τῶν ἄλλων εἰδῶν.

§274Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ τὴν σταφίδα;

§275Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Πρὸ παντὸς διὰ τὴν σταφίδα. Καὶ θὰ σᾶς εἴπω κἄτι ἄλλο. Ὄχι μόνον δὲν προστατεύει αὐτήν, ἀλλὰ τὴν ἐπιβαρύνει καὶ δύναμαι νὰ εἴπω μέχρι σημείου ποὺ καταντᾶ νὰ εἶναι ἄστοργα τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως ἀπέναντι τοῦ παραγωγοῦ, ἐνῷ ἀφ’ ἑτέρου προβαίνει εἰς διάφορα μέτρα προστασίας ἐπὶ ἄλλων εἰδῶν καὶ δὲν διστάζω νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ἐγκατελείψατε τὸν δυστυχῆ σταφιδοπαραγωγὸν εἰς τὸν ἀνταγωνισμὸν εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκεται ἀπέναντι ἰσχυροτέρων Κρατῶν παραγωγικῶν ὅπως εἶναι ἡ Καλλιφορνία καὶ ἡ Αὐστραλία διὰ τὰ ὁποῖα δευτερεῦον εἶδος ἀποτελεῖ ἡ σταφίς, εἰς ἕνα συναγωνισμὸν ἄνισον εἰς τὸν ὁποῖον ἀντὶ νὰ τὴν βοηθήσετε τὴν ἐπεβαρύνατε. Καὶ ἄλλοτε ἔλαβον ἀφορμὴν νὰ εἴπω ὅτι τὸ προϊόν τῆς σταφίδος σήμερον ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπὸ τὸ ἐὰν θὰ ἀνθέξῃ ἀπέναντι τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῆς Αὐστραλιανῆς καὶ Καλλιφορνιακῆς σταφίδος. Καὶ ἐφόσον ἐκεῖνοι ἔχουσι τὰ μέσα νὰ ὑποβιβάζουν τὰς τιμὰς εἰς τὸ ἐλάχιστον σημεῖον, εἰς σημεῖον ἐξευτελιστικὸν ἀπέναντι τῶν τιμῶν τὰς ὁποίας ἀξιοῖ ἡ Κορινθιακὴ σταφὶς ἡ ὁποία ἀγωνίζεται νὰ ἀποκτήσῃ τὰ ἔξοδα, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ὑποχωρήσῃ. Γνωρίζετε, ὅτι δι’ ἕνα μέγιστον στοιχεῖον τοῦ πληθυσμοῦ εἶναι τὸ μόνον προϊὸν καὶ σεῖς ἀντὶ νὰ μειώσητε τὸν φόρον ἢ τοὐλάχιστον νὰ ἀφήσετε τὸν παλαιὸν χωρὶς νὰ σκεφθῆτε ποίαν σημασίαν εἶχεν ἡ αὔξησις τοῦ φόρου τὸν ἐδιπλασιάσατε καὶ τὸν ἐφθάσατε ἀπὸ 40.000.000 εἰς 75.000.000. Κακὸς εἰσηγητὴς ὡς πρὸς τὰ 10.000.000 ὑπῆρξεν ὁ προκάτοχός σας ὑπουργός.

§276Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Δὲν ἔχετε δίκαιον.

§277Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Τὸν ἐδιπλασιάσατε λοιπὸν τὸν φόρον, καθ’ ἣν στιγμὴν καὶ ὁ φόρος τῶν 40.000.000 ἦτο ὑπερβολικὸς. Δὲν ἀνταποκρίνεται δὲ οὔτε κἂν, μὲ τὸν τιμάριθμον, μὲ τὸν φόρον τὸν προπολεμικόν.

§278Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἦτο 5.000.000.

§279Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. 4.000.000 καὶ μὲ τὸν ὅρον ὅτι αὐτὸς θὰ ἠλαττοῦτο ἢ θὰ ηὔξανεν ἀναλόγως τῆς ἐξαγωγῆς τῆς μεγαλειτέρας ἢ τῆς μικροτέρας. Εἶχε δὲ μεγίστην σημασίαν ὁ ὅρος αὐτός. Ἐὰν λοιπὸν ἐξήγετο ὀλιγώτερος σταφιδόκαρπος ἠλαττοῦτο ὁ φόρος ὁ καταβαλλόμενος. Ἐὰν λοιπὸν λογαριάσητε 4Χ25 μᾶς κάμουν 60, ἔπρεπε νὰ εἶναι 60.000 000. Ἀλλὰ τότε ἐξήγοντο 240.000.000. Λογαριάσετε λοιπὸν πόσον ἀναλογεῖ εἰς ἕκαστον ἑκατομμύριον. Σήμερον ὅτε ἐξάγονται 140.000.000 καὶ ἐφέτος θὰ ἐξαχθῶσιν ὀλιγώτερα, ἠξεύρετε πόσον ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ φόρος; Νὰ εἶναι 30.000 000. Τόσον ἀναλογεῖ μὲ τὸν φόρον ποὺ ἐπεβάλλετο προπολεμικῶς. Καὶ ὅταν τὸ εἶδος αὐτὸ ἐδυστύχησεν ἀντὶ νὰ τὸ προστατεύσητε καὶ ἐλαφρύνετε τὴν φορολογίαν, σεῖς τὴν ηὐξήσατε καὶ τὴν κάματε ὑπερδιπλασίαν. Προχθὲς μᾶς εἴπατε ὅτι θὰ τὴν ἐλαττώσητε κατὰ 25.000.000. Δὲν λογαριάζετε ὅμως ὅτι καὶ μὲ αὐτὰ τὰ 25.000.000 δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προστατευθῇ τὸ εἶδος αὐτό; Ταῦτα τὰ λέγω, ἵνα ἀποδείξω τὴν μεροληπτικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν σιτοπαραγωγήν. Αὕτη ἀφίεται ἀφορολόγητος διὰ μίαν τριετίαν καὶ αὐξάνεται καὶ τοὺς δασμοὺς, ἵνα προστατευθῇ ἀπέναντι τῶν ξένων. Εἶναι λοιπὸν ἢ δὲν εἶναι μεροληπτικὴ ἡ γεωργικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως; Ἔχετε τὴν σταφίδα διὰ τὴν βιομηχανίαν καὶ ὁρίζετε τὴν πώλησιν μὲ 1000 δραχ., ἐνῷ διὰ τὸν δυστυχῆ παραγωγὸν κοστίζουν 1800–2000 δραχμὰς μόνον τὰ ἔξοδα τῆς καλλιεργείας ἵνα παραχθῇ ἕνα χιλιόλιτρον σταφίδος, χωρὶς νὰ ὑπολογίσωμεν οὔτε τὸ ἀντίτιμον τοῦ κτήματος οὔτε τὰς ἄλλας δαπάνας. Ἐὰν ἠθέλατε νὰ προστατεύσητε τὸ εἶδος αὐτό, ἔπρεπε νὰ ὁρίσητε τὴν τιμὴν τοῦ κόστους τοὐλάχιστον ἕως 1800 δραχμὲς καὶ νὰ πάρετε ὀλιγώτερα ἀπὸ τὸ οἰνόπνευμα. Δι’ αὐτὸ λέγω ὅτι ἔχουν δίκαιον νὰ ἀποκαλοῦν μεροληπτικὴν τὴν πολιτικήν σας τὴν γεωργικήν. Νομίζω δὲ, ὅτι καὶ ὡς πρὸς τὸν καπνὸν δὲν ἐδόθη ἡ δέουσα ὑποστήριξις εἰς αὐτὸν καὶ ἐπεβαρύνθη οὗτος μὲ μίαν φορολογίαν τεραστίαν. Λοιπὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντικρούωνται οἱ λέγοντες ὅτι ἡ προστασία σας εἶναι μονομερής. Ἀλλ’ ἀκόμη δὲν κάμνετε καὶ τὴν πολιτικὴν νὰ μᾶς βοηθήσητε τοὐλάχιστον εἰς τὴν διάθεσιν αὐτῶν τῶν εἰδῶν. Καὶ ἐκάμετε, ὅπως εἶπον, μίαν σύμβασιν μὲ τὴν Γαλλίαν καὶ δὲν διεμαρτυρήθητε καθόλου, ἐνῷ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ εἰσαγάγωμεν ἐκεῖ τὸ προϊόν μας. Πῶς δύναμαι νὰ εἴπω ὅτι εἶναι ἡ προσήκουσα προστασία; Ταῦτα εἶχον νὰ παρατηρήσω γενικῶς προκειμένου περὶ προστασίας τῆς γεωργίας καὶ τῆς γεωργικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Δὲν ἐπεκτείνομαι περισσότερον εἰς τὸ γενικὸν αὐτὸ μέρος καὶ εἰσέρχομαι εἰς τὸ ὑπὸ συζήτησιν θέμα τῆς σιτοπαραγωγῆς. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι δὲν ἀποδέχομαι καθόλου τὸ ὑποστηριχθὲν ἀπὸ τὸν κ. Παπαναστασίου καὶ ἀρχηγὸν τῆς Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως, ὅτι δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ καταστῇ ἡ χώρα σιτάρκης καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι πρέπει νὰ καταστῶμεν σιτάρκεις Ἀλλ’ ἐκεῖνο εἰς τὸ ὁποῖον δὲν συμφωνῶ ἀπολύτως μετὰ τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ὅτι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα λαμβάνει πρὸς τοῦτο δὲν εἶναι τὰ προσήκοντα. Δὲν λέγω ὅτι δὲν ὑπάρχει ἡ ἀγαθὴ πρόθεσις διὰ νὰ λάβῃ πᾶν τὸ δυνατὸν προσῆκον μέτρον. Καὶ πρέπει νὰ εἴπω τοῦτο: Ὅτι παρετήρησα ὅτι καὶ ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχε σαφῆ τὴν ἀντίληψιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν προστασίαν τὴν γεωργικὴν καὶ πρὸ παντὸς τὴν προστασίαν τοῦ σίτου. Διότι ὅταν ἐνεφανίσθη ἡ Κυβέρνησις τὸ πρῶτον παρουσίασε μέτρα ἐντελῶς ἀντίθετα πρὸς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον κατόπιν εἰσήγαγε. Ἦτο τὸ μέτρον διὰ τοῦ ὁποίου ἠλάττωνε τὸν δασμὸν καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπαναλάβω ἐγὼ ὅσα εἶπεν ὁ ἀρχικῶς ἀγορεύσας, ὁ ὁποῖος ἀνέγνωσε τὸν λόγον τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι τὸ κάμνει διὰ τὴν ἐφθήνειαν τοῦ ψωμιοῦ. Καὶ μάλιστα πρέπει νὰ εἴπω ὅτι εἰσηγητὴς τοῦ μέτρου ἦτο ὁ κ. Ζαβιτζιᾶνος, ὡς ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν τότε, ὁ ὁποῖος εἰσηγήθη δύο μέτρα διὰ τὴν ἐλάττωσιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Ἕν ἦτο ἡ ἐλάττωσις τοῦ δασμοῦ καὶ ἄλλα τινὰ μέτρα, διὰ τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἡ κατάλληλος ὥρα νὰ τὰ θίξω. Ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἡ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὴν πολιτικήν της ἐκείνην εὑρέθη ἐν σφαλερᾷ ὁδῷ. Διότι ταὐτοχρόνως, ἔχουσα ὑπ’ ὄψει τὸν προϋπολογισμόν, ἠλάττωνε μὲν τὸν δασμὸν τοῦ σίτου, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως τὸν ηὔξανεν ἐπὶ ἄλλων εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης κατὰ τὸ πλεῖστον καὶ ἐνῷ ἐκ τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου ἔχανεν 170.000.000 ἐκ τῆς ἐλαττώσεως ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τῶν ἄλλων εἰδῶν εἰσέπραττε 180.000.000.

§280Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὄχι. Ἔχασεν ἀπὸ τὰς μεταβολὰς αὐτάς.

§281Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Κύριε ὑπουργέ, τὴν πληροφορίαν ταύτην ἐζήτησα ἀπὸ τὸ Γενικὸν Λογιστήριον.

§282Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν ἔχει δεδομένα.

§283Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἔχει δεδομένα διὰ τὸ προηγούμενον ἔτος.

§284Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὸ προηγούμενον ἔτος εἴχομεν μικρὰν εἰσαγωγήν. Σᾶς βεβαιῶ ὅτι ἐχάσαμεν 31.000.000.

§285Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Δὲν ἔχει καμμίαν σημασίαν, κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν. Ἐγὼ λέγω ὅτι τὸ πρόγραμμά σας εἶναι δυνατὸν νὰ προῆλθεν ἀπὸ ἀγαθὴν προαίρεσιν, ἀλλ’ ἦτο τότε ἀμελέτητον. Διότι ἐφθήνεια τῆς ζωῆς σημαίνει ἐφθήνεια τοῦ κόστους τοῦ βίου, τοιαύτη δὲ ἐφθήνεια δὲν ἐπήρχετο καθόλου. Διότι ὅ,τι ἐκέρδιζεν ὁ καταναλωτὴς τοῦ ἄρτου, τὸ ἔχανεν ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ἐκ τῆς καταναλώσεως τῶν ἄλλων εἰδῶν. Πρέπει δὲ νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι εἶναι ἀναντίρρητον καὶ δὲν μπορεῖτε παρὰ νὰ τὸ ὁμολογήσητε καὶ σεῖς, ὅτι ἐζημιώσατε καὶ ἐβλάψατε τὴν γεωργίαν. Διότι ὁ γεωργὸς ὁ ὁποῖος παρῆγεν ἐπαρκῆ διὰ τὸν ἑαυτόν του σῖτον, ἐνῷ τίποτε δὲν ἐκέρδιζεν ἀπὸ τὴν μείωσιν τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου τοὐναντίον ἐβαρύνετο μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ τῶν ἄλλων εἰδῶν, τὰ ὁποῖα καὶ αὐτὸς ἠγόραζε καὶ κατηνάλισκε. Καὶ ἐκεῖνον ἀκόμη ὁ ὁποῖος εἶχε νὰ πωλήσῃ ἓν ποσὸν τὸν ἐζημιώσατε ἀκόμη περισσότερον, διότι ἐνῷ τίποτε δὲν ἐκέρδιζεν ἀπὸ τὴν μείωσιν τοῦ δασμοῦ, ἐπλήρωνεν ὅλην τὴν ἀξίαν τοῦ δασμοῦ τῶν ἄλλων εἰδῶν.

§286Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν ὠφελήθη κανεὶς ἀπ’ αὐτό;

§287Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔτρωγεν τὸ ψωμὶ εὐθηνότερο. Ἀλλὰ ὁ γεωργὸς εἰς τὸν ὁποῖον ἐπερίσσευε σῖτος πρὸς πώλησιν ἐζημιώνετο ἀκόμη καὶ τὴν διαφορὰν τοῦ δασμοῦ τοῦ μειουμένου, διότι κατὰ τοσοῦτον ἐμειοῦτο ἡ τιμὴ τοῦ ἔξωθι εἰσαγομένου σίτου. Δὲν δύνανται νὰ συνδυάζωνται δύο πράγματα ἀσυμβίβαστα, ἡ εὐθήνεια τοῦ βίου καὶ ἡ μὴ ἐλάττωσις τοῦ προϋπολογισμοῦ. Δὲν ἐπιφέρεται πραγματικῶς καμμία ὠφέλεια. Καὶ σύμφωνα μὲ τὴν γεωργικὴν πολιτικὴν, τὴν εἰδικὴν προστασίαν τοῦ σίτου μετῆλθεν εἰς τὴν ἄλλην κατεύθυνσιν καὶ εἶπεν ὅτι κακῶς ἐκάμαμεν· πρέπει χάριν τῆς γεωργίας τοῦ σίτου ν’ αὐξήσωμεν τὸν δασμὸν νὰ ἐπαναφέρωμεν τὸν παλαιὸν δασμόν. Πρέπει δὲ νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ παλαιοῦ δασμοῦ ἐπῆλθε καὶ μὲ μίαν οὐρίτσαν ηὐξημένην, συνεπείᾳ ἑνὸς νόμου, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐν τῷ μεταξὺ κακῶς νομοθετηθῆ. Αὐτὸ εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἐπανῆλθεν ὁ φόρος ὁ παλαιὸς ἀπὸ 430 εἰς 6 δραχμὰς χρυσᾶς ἐφ’ ὅσον ὁ συντελεστὴς ηὔξησε κατὰ 1)15. Παλαιὰ ὁ συντελεστὴς ὑπελογίζετο εἰς 14 ἤδη μὲ τὴν σταθεροποίησιν ἔχομεν καὶ 1)15 ἀπὸ τὸν παλαιὸν δασμὸν τὸν ὁποῖον εἴχομεν καὶ οὕτω πως ἔχομεν τὸν παλαιὸν δασμὸν κατὰ τι ηὐξημένον. Ἐνῶ καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως ἀπέναντι ἐκείνων οἱ ὁποῖοι θὰ ὑφίστανται τὴν ζημίαν ἐκ τοῦ μέτρου αὐτοῦ ἦτο νὰ τοὺς δώσῃ ἀντάλλαγμα, νὰ τοὺς ἀπαλλάξῃ ἀπὸ τὸ βάρος ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλεται πάλιν διὰ τὸν σῖτον, ἀντιστοίχως πρὸς ἄλλας κατευθύνσεις. Ἦτο δὲ τόσον ἐπιβεβλημένον, ὥστε θὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ φρονῶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ὅπως διὰ τῆς λεγομένης αὐτῆς προστασίας φέρῃ τὰς ζημίας αὐτάς, ἦτο ἐπιβεβλημένον νὰ λάβῃ μέτρον ἄλλο ὥστε νὰ καταστῇ ἀκίνδυνον καὶ ἀζήμιον διὰ τὸν λοιπὸν πληθυσμόν. Καὶ δι’ αὐτὸ τονίζω, ὅτι δὲν εἶμαι ἐναντίον τῆς προστασίας, ἀλλὰ θέλω ἡ Κυβέρνησις νὰ συνδυάσῃ τὰ μέτρα τὰ προστατευτικὰ κατὰ τρόπον τοιοῦτον ὥστε νὰ μὴ θιχθῇ ὁ ἄλλος κόσμος. Καὶ κατὰ πρῶτον ἔπρεπε νὰ σκεφθῇ ὅτι, ὅταν ἠλαττώσατε τὸν δασμὸν δι’ ἄλλον σκοπὸν ἀλλ’ ηὐξήσατε τὸν δασμὸν ἄλλων εἰδῶν, τοῦτο εἶναι μέτρον αὐξήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐπεφέρατε δηλ. μίαν παραβίασιν τοῦ προγράμματος τῆς Κυβερνήσεως καὶ εἰς οὐσιῶδες σημεῖον αὐτοῦ μὲ τὸ νὰ ἐπιβάλλῃ νέους φόρους. Εἶναι λοιπὸν ἀκριβὲς ὅτι ηὐξήθη τὸ φορολογικὸν βάρος καὶ τοῦτο, εἶναι τὸ ζήτημα: Εἶναι τὸ μέτρον τῶν δασμῶν μέτρον προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς; Δὲν θὰ ἀρνηθῶ ἐγὼ ὅτι μεταξὺ τῶν διαφόρων μέτρων τὰ ὁποῖα προτείνονται εἶναι καὶ αὐτό. Δὲν θὰ ἀρνηθῶ ἀκόμη ὅτι καὶ αἱ ἄλλαι χῶραι ἐφήρμοσαν τοῦτο καὶ εἰς παλαιοτέρας ἐποχὰς καὶ εἰς νεωτέρας ἐποχάς. Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου ὅτι ἡ Γερμανία προπολεμικῶς ἀκόμη εἰς τὴν παρελθοῦσαν ἑκατονταετηρίδα ἔκαμεν καὶ αὐτὴ μίαν μάχην κατὰ τοῦ σίτου καὶ μὲ τὰ ἄλλα μέτρα ἔλαβεν καὶ τὸ μέτρον τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ. Καὶ ἡ Ἰταλία τελευταίως μὲ τὰ ἄλλα μέτρα τὰ ὁποῖα ἔλαβεν, ἔλαβεν βεβαίως καὶ τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου, Ὥστε δὲν δύναμαι νὰ ἀρνηθῶ ὅτι μεταξὺ τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα λαμβάνουν αἱ Κυβερνήσεις εἶναι καὶ ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου τοῦ ἔξωθεν εἰσαγομένου ἀλλ’ ἡ αὔξησις αὐτὴ τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου δὲν δύναται ν’ ἀφήσῃ ἀδιάφορον τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὰ ἄλλα ἀποτελέσματα τὰ ὁποῖα φέρει εἰς ἄλλας τάξεις, ὡς πρὸς τὰς ὁποίας ἡ αὔξησις τῆς παραγωγῆς δὲν ἔχει σημασίαν. Αἱ ἄλλαι αὗται τάξεις εἶναι ὅλαι ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι δὲν παράγουσι σῖτον, διότι ὅλαι αὗται ζημιοῦνται ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου. Δὲν δύνασθε νὰ μοὶ εἴπητε ὅτι δὲν ζημιοῦνται, ὅτι ὁ ἀστὸς ὁ ὁποῖος θ’ ἀγοράσῃ τὸ ψωμί του ἀκριβώτερο, διότι θ’ ἀγοράσῃ ὄχι μόνον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ παραχθῇ ἐκ τοῦ σίτου τοῦ ἔξωθεν εἰσαγομένου ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ, δὲν δύνασθε νὰ μοῦ εἴπητε ὅτι δὲν ζημιώνεται Δύναμαι νὰ φθάσω καὶ νὰ εἴπω μάλιστα ὅτι καὶ αὐτὸς μὲν ὁ ὁποῖος τρώγει δὲν κερδίζει τίποτε, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πωλεῖ ὑφίσταται μίαν ζημίαν, διότι ἐνῷ ἐκ τῆς αὐξήσεως αὐτῆς αὐξάνει τὸ κόστος τοῦ βίου, αὐξάνονται καὶ τὰ ἡμερομίσθια τὰ ὁποῖα πληρώνονται διὰ τὴν καλλιέργειαν. Δύναται νὰ εἶναι μικρὰ ἡ ἐντεῦθεν ἐπίδρασις, ἀλλ’ εἶναι μία ἐπίδρασις. Τὶ λοιπὸν ἦτο ἐπιτακτικῶς ἀναγκαῖον διὰ τὴν περίστασιν αὐτήν; Ἐφ’ ὅσον ηὐξήσατε τὸν δασμὸν τοῦ σίτου καὶ οὕτω πως χάριν τῆς προστασίας τῆς παραγωγῆς τοῦ σίτου ἐπροστατεύσατε τὸν προϋπολογισμόν, διότι ἐὰν δὲν ἠθέλατε νὰ προστατεύσητε ἐκεῖνον καὶ δὲν ἀπεβλέπατε πρὸ παντὸς εἰς αὐτὸ κατ’ ἀνάγκην φυσικὸν ἦτο νὰ ἔχητε ὑπ’ ὄψιν καὶ νὰ σκεφθῆτε βεβαίως νὰ ἐπαναφέρητε πάλιν εἰς τὸ μικρότερον ποσὸν εἰς τὸ ὁποῖον ἦσαν ἀρχικῶς τῶν ἄλλων εἰδῶν τῆς πρώτης ἀνάγκης, ὥστε τοὐλάχιστον νὰ μὴ ὑποστῇ τὴν ζημίαν ἐκείνην τὴν ὁποίαν ὑφίσταται ὁ κόσμος δῆθεν χάριν τῆς προστασίας τοῦ σίτου. Καὶ ἀκόμη καὶ αὐτὸ εἶναι μέσον προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς, διότι καὶ ὁ σιτοπαραγωγὸς ἀγοράζει ἀπὸ τὰ αὐτὰ εἴδη καὶ ἑπομένως καὶ αὐτὸς θὰ τρώγῃ ὀλιγώτερον καὶ ὁ βίος θὰ καθίστατο ἐφθηνότερος καὶ τὰ ἡμερομίσθια θὰ ἦσαν ὀλιγώτερα. Εἶναι τοῦτο ἔγκυρον. Ἀλλὰ τὸ μέτρον αὐτὸ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ εἶναι αὐτὸ τὸ μέτρον τῆς προστασίας τοῦ σίτου τὸ ἐπιβαλλόμενον εἰς τὴν περίστασιν αὐτήν; Εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς εἴπω, κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι θὰ ἦτο μονομερὴς ὁ σκοπός σας διὰ τὴν προστασίαν δι’ ὅλους τοὺς ἄλλους λόγους τοὺς ὁποίους σᾶς ἀνέφερα ἀλλὰ καὶ δι’ ἕνα ἄλλον λόγον. Ἠθέλατε νὰ προστατεύσητε τὴν σιτοπαραγωγήν διότι κερδίζετε ἀπὸ αὐτὴν τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ, θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ βάλετε εἰς τὸ κορβανᾶν. Τὸ καλλίτερον ποὺ ἔπρεπε νὰ κάμετε, ἔπρεπεν, ἐφ’ ὅσον συνεπεία τοῦ μέτρου τούτου ὑπάρχει πολὺ πτωχὸς κόσμος ὁ ὁποῖος τρώγει τὸ ψωμί του ἀκριβώτερον συνεπείᾳ αὐτῆς τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ, νὰ τὰ διαθέσητε κατὰ τοιοῦτον τρόπον, ὥστε ὁ πτωχότερος Λαὸς τοὐλάχιστον....

§288Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἐὰν θέλῃ νὰ κάνῃ κανεὶς δῶρα, εὑρίσκει τρόπον νὰ τὰ κάνῃ.

§289Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἐὰν σκέπτεσθε περὶ προστασίας τῆς παραγωγῆς, ἔτσι ἔπρεπεν νὰ σκεφθῆτε νὰ κάνετε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔγινεν εἰς τὴν Ἰταλίαν. Ξεύρετε ὑποθέτω τὶ κάνουν εἰς τὴν Ἰταλίαν; Ἔχει συσταθῆ ταμεῖον εἰδικὸν διὰ τὸν ἄρτον, τὸ δὲ περὶ πλέον ἐκ τοῦ προστατευτικοῦ δασμοῦ κατατίθεται εἰς τὸ ταμεῖον ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον χρησιμεύει διὰ νὰ ἐλαττοῦται ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου τὸν ὁποῖον καταναλίσκει ὁ Λαός. Ἰδοὺ ἕν μέτρον διὰ νὰ βοηθήσητε τὸν σιτοπαραγωγόν, κυρίως νὰ αἰσθανθῇ ὁ ἄλλος Λαὸς τὸ βάρος ἐκ τῆς προστασίας ἐκείνης καὶ νὰ μὴ ἀναπτύσσεται ἴσως καὶ μία δυσθυμία, δυσφορία μεταξὺ τῶν ἐργαζομένων μαζῶν. Διότι ἐργάζονται οἱ γεωργοί, ἐργάζονται οἱ ἀστοί, ἐργάζονται καὶ οἱ διάφοροι ἄλλοι παραγωγοί, οἱ ὁποῖοι ὅταν πάσχουν, ὅπως πάσχει ὁ ἐργάτης τοῦ καπνοῦ, ὁ ἐργάτης τῆς ἐλαίας ὁ ἐργάτης τῆς σταφίδος, νὰ μὴ αἰσθάνωνται ὅλην τὴν δυσφορίαν ἡ ὁποία γεννᾶται εἰς αὐτοὺς ἐκ τῆς μονομεροῦς προστασίας, χωρὶς νὰ λαμβάνεται δι’ αὐτοὺς μία πρόνοια, ἀλλὰ νὰ ρίπτεται εἰς βάρος τους καὶ ὁ δασμὸς ὁ ὁποῖος δὲν χρησιμεύει εἰς τὸν σιτοπαραγωγόν. Κύριε ὑπουργέ, ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ λέγω ὅτι δὲν ἀπεβλέψατε εἰς τὸν σιτοπαραγωγόν. Μετεχειρίσθητε τὸν δυστυχῆ σιτοπαραγωγὸν διὰ νὰ ἐξυπηρετήσητε τὸ δημόσιον ταμεῖον.

§290Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διατὶ δὲν μοῦ ἀναγνωρίζετε τοὐλάχιστον, ἂν καὶ εἰς τὰ δύο ἀπέβλεψα;

§291Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Θὰ σᾶς εἴπω διατί. Διότι πόσος εἶναι ὁ σῖτος ὁ ὁποῖος θὰ πωληθῇ καὶ θὰ ὠφεληθῇ ἐξ αὐτοῦ τοῦ δασμοῦ. Εἴχομεν 9.000.000 πέρυσιν. Πόσος νομίζετε ὅτι ἐπωλήθη;

§292Κ. ΣΠΥΡΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας). 40 ἑκατομμύρια.

§293Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Λάβετε δὲ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὁ σῖτος ἐδῶ, ὡς παράγεται, παράγεται κατὰ περιφερείας τοιαύτας ὥστε νὰ μὴ συγκεντροῦνται ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Μακεδονίαν καὶ τὴν Θεσσαλίαν, παρὰ μόνον περίπου 125 ἑκατομμύρια. Ἐὰν λάβετε ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἀπ’ αὐτὰ καταναλίσκεται ἔστω καὶ τὸ ¼, θὰ ἴδητε ὅτι ἔχομεν 30 ἑκατομμύρια. Ἀπ’ αὐτὰ πόσα ὠφελήθησαν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ τὶ ἐπῆρεν ὁ κ. ὑπουργός: Σᾶς ἐγέλασαν, κ. ὑπουργέ, διότι ἐπῆραν τριπλάσια ἀφ’ ὅ,τι ἐπήρατε σεῖς. Ἐφόσον δὲν λάβετε μέτρα τῆς διαθέσεως αὐτῶν πέραν ἐκείνου τὸ ὁποῖον χρειάζεται ὁ σιτοπαραγωγός, νομίζω ὅτι αὐτὸ δὲν θὰ ἦτο μέτρον προστασίας τοῦ παραγωγοῦ. Κύριε ὑπουργέ, ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω καὶ ἕν ἄλλο. Εἰς τὰ Κράτη εἰς τὰ ὁποῖα ἐγένετο ἡ προστασία διὰ τοῦ δασμοῦ, ὄχι μόνον ἐφρόντισαν νὰ ἀπαλλαγοῦν παντὸς βάρους οἱ ἄλλοι, εἰς τοὺς ὁποίους ἐπέπιπτε τὸ βάρος αὐτὸ διὰ τῆς παραχωρήσεως ἄλλων εὐκολιῶν, ἀλλ’ ἐφρόντισαν ταὐτοχρόνως νὰ λάβουν καὶ ἄλλα τοιαῦτα μέτρα, ὥστε ὅσον τὸ δυνατὸν ἡ προστασία αὐτὴ νὰ καθίσταται ὀλιγώτερον ἀναγκαία. Καὶ πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ὅτι εἰς τὴν Ἰταλίαν, ὅπως παρετήρησα, ἡ αὔξησις ἡ ἐκ τοῦ φόρου δίδει αὔξησιν μόνον εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ κερδίζει ὁ παραγωγὸς 400 ἑκατομμύρια, ἐνῷ τὸ βαρύνον τὸν λαὸν εἶναι μόνον κατὰ 250 ἑκατομμύρια, διότι εἶναι ὀλίγος ὁ ἔξωθεν εἰσαγόμενος σῖτος.

§294Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν)...

§295Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Ἐξ ὅσων ἀνέγνωσα πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἔχω ὑπ’ ὄψει μου ὅτι ἐκ τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐκέρδισαν ἦτο 250 ἑκατομμύρια, τὸ ὁποῖον τὸ μετεχειρίσθησαν ὁλόκληρον.

§296Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τήν τελευταίαν αὔξησιν σᾶς λέγω.

§297Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Δὲν εἶδον καμμίαν διάκρισιν μεταξὺ τελευταίας καὶ πρώτης, ἀλλ’ ὅ,τι ἡ Ἰταλία εἰσέπραξε, τὸ διέθεσε διὰ τὴν ἐλάττωσιν τοῦ ἄρτου. Σεῖς ὅμως δὲν διεθέσατε οὔτε ὀβολόν, οὔτε ἐσκέφθητε νὰ διαθέσητε. Ὅσον καὶ ἐὰν εἶμαι θιασώτης τοῦ μέτρου τῆς προστασίας διὰ τὴν σιτοπαραγωγήν, θὰ εἶμαι σήμερον σύμφωνος εἰς τὸ πρῶτον πρόγραμμα ποὺ εἶπον εἰς τὴν Μακεδονίαν. Εἶχον εἴπει, ὅτι πρέπει νὰ μεταχειρισθῶμεν κάθε μέσον διὰ νὰ γίνωμεν σιτάρκεις. Πρέπει κ. ὑπουργὲ, νὰ στρέψητε πρὸ παντὸς τὴν προσοχήν σας εἰς ἄλλα μέσα τὰ ὁποῖα θὰ δύνανται νὰ αὐξήσουν τὴν σιτοπαραγωγήν. Καὶ νομίζω ὅτι δὲν ἐδόθη ἐπαρκὴς προσοχή, διότι ὅπως παρετήρησα εἴς τι βιβλίον, τὸ ὁποῖον εἶναι ἑνὸς κ. Μουράτογλου ὁ ὁποῖος γράφει περὶ σιτοπαραγωγῆς ἐν Ἑλλάδι, ἡ σιτοπαραγωγὴ ὑπολογίζεται ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπόδοσιν ὡς ἑξῆς: Ὁ μέσος ὅρος εἶναι 1 πρὸς 6. Μάλιστα πρέπει νὰ σᾶς εἴπω, ὅτι ὄχι μόνον εἶναι εἰδικὸς αὐτὸς, ἀλλὰ καὶ τὸ βιβλίον ἐβραβεύθη καὶ παρὰ τῆς Ἀκαδημίας. Λοιπὸν ἀπὸ αὐτὸ συνεβουλεύθην καὶ ἔχω πᾶν δικαίωμα νὰ νομίζω ὅτι εἶναι αὐθεντικόν. Λοιπὸν λέγει ἡ μέση ἐσοδεία εἶναι 1 πρὸς 6 ἡ κακὴ 1 πρὸς 2 ἡ καλὴ 1 πρὸς 10 καὶ ἡ καλλίστη 1 πρὸς 12. Αὐτὸ ἀναφέρει ὁ κ. Μουράτογλου εἰς τὸ βιβλίον του. Ἀλλὰ ἂν λάβετε ὑπ’ ὄψιν τὶ γίνεται εἰς τὰ ἄλλα μέρη ὅπου ὑπάρχει σιτοκαλλιέργεια καὶ σιτοπαραγωγή, θὰ ἴδητε πόσον εἴμεθα ὀπίσω· εἶναι 1 πρὸς 15. Παρεξήγησεν δὲ νομίζω ὁ κ. Παπαναστασίου τὸν κ. ἐκ Κερκύρας πολιτευτήν. Ἐγὼ νομίζω ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἔχωμεν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς μας, καὶ αὔξησιν σπουδαίαν. Σᾶς ἀναφέρω ὅτι οὐχὶ κατὰ τὸ ἔτος αὐτὸ, ἀλλὰ κατὰ τὸ προηγούμενον εἶχον ἐπισκεφθῆ εἰς τὴν Θεσσαλονίκην τὴν ἔκθεσιν καὶ ἐκεῖ εἰς ἕν περίπτερον τοῦ δημάρχου Κομοτινῆς μοῦ ὑπέδειξαν στάχυν ὁ ὁποῖος ἐβγῆκεν ἀπὸ σπόρον ὁ ὁποῖος ἔδιδεν 1 πρὸς 30, ἕνας σπόρος Γαλλικός. Βέβαια τοῦτο θὰ εἶναι φαινόμενον, ἀλλὰ ἐν πάσῃ περιπτώσει νομίζω ὅτι δυνάμεθα διὰ μέσων καὶ διὰ προσπαθειῶν νὰ ὁδηγήσωμεν τὸν κόσμον διὰ νὰ ἀλλάξῃ τὸ εἶδος τῆς καλλιεργείας. Τοῦτο ὅμως δὲν ἐγένετο μέχρι σήμερον. Νομίζω κ. ὑπουργὲ, ὅτι ἐφόσον δὲν θὰ κάμωμεν αὐτὰ διὰ νὰ αὐξήσωμεν τὴν παραγωγήν, τίποτε δὲν θὰ ὠφεληθῶμεν. Δὲν δύναται νὰ ἀποδώσῃ μία παραγωγὴ ὀπισθοδρομικὴ ἡ ὁποία προστατεύεται μόνον μὲ δασμούς, καὶ μάλιστα παραγωγὴ ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὸν σῖτον, τὴν πρώτην ἀνάγκην τοῦ λαοῦ. Αὐτὸ ἐδοκιμάσθη καὶ εἰς τὴν βιομηχανίαν, μέχρις ὅτου ἦλθεν μίαν ἡμέραν ἕνας σώφρων κυβερνήτης ὁ ὁποῖος εἶπεν ὅτι τοῦτο δὲν δύναται νὰ διατηρηθῇ καὶ τὴν ἀφῆκεν ἄνευ προστασίας. Ἐν καταλήξει, ἂν δώσωμεν τόσην σημασίαν εἰς τὴν προστασίαν τοῦ δασμοῦ, εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ λησμονήσωμεν τὸ ἄλλο τὸ ὁποῖον εἴπομεν, ὅτι ὁ δασμὸς πρέπει νὰ χρησιμεύσῃ ὡς ἔσχατον προστατευτικὸν μέτρον καὶ νὰ δώσωμεν ὅλην τὴν προσοχήν μας εἰς τὸ πῶς θὰ βελτιώσωμεν καὶ θὰ αὐξήσωμεν δι’ ὅλων τῶν μέσων τὴν παραγωγήν. Τοῦτο εἶναι ὠφέλιμον καὶ ἀπέναντι τοῦ γεωργοῦ τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ προστατεύσωμεν, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι τοῦ ἄλλου πληθυσμοῦ ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ τίθεται ἀντιμέτωπος, ἀλλὰ τοὐναντίον συνεργάζεται μετὰ τοῦ γεωργοῦ. Τώρα νομίζω ὅτι πρέπει νὰ βελτιώσωμεν καὶ τὸν τρόπον τῆς καλλιεργείας. Τοῦτο τὸ σημεῖον ἔχει γενικωτέραν σημασίαν, εἶναι δὲ ζήτημα περὶ τοῦ ὁποίου ἐγένετο καὶ ἄλλοτε λόγος εἰς τὴν Βουλήν. Ἐφόσον οἱ ἀποκατασταθέντες δὲν γνωρίζουν ὅτι εἶναι ἰδιοκτῆται καὶ δὲν ἀποκατεστάθησαν τελικῶς εἰς τὸ κτῆμα, βεβαίως δὲν δύνανται νὰ ἐργάζωνται μετὰ τόσης ἀποδόσεως μεθ’ ὅσης πρέπει νὰ ἐργάζωνται. Ἐφόσον δὲν γίνονται συνεταιρισμοὶ ὥστε νὰ μὴ καλλιεργοῦν μεμονομένως μικρὰ τεμάχια εἰς τὰ ὁποῖα δὲν δύνανται νὰ εἰσαχθοῦν αἱ τεχνικαὶ καλλιέργειαι, βέβαια δὲν δύναται νὰ αὐξηθῇ ἡ παραγωγή. Ἀλλ’ ἵνα ἀποδείξωμεν ὅτι πράγματι ὁ γεωργὸς κατέστη ἕνα στοιχεῖον σπουδαῖον παραγωγικόν, ἵνα ἀποδείξωμεν ὅτι θέλομεν ὄντως καὶ αὐτὸς νὰ ἔχῃ μίαν ὕπαρξιν ἀνωτέραν ἐκείνης τὴν ὁποίαν εἶχεν ὅταν ἐκαλλιέργει ὡς κολλῆγος εἰς τὸ τσιφλίκι, εἶναι ἀνάγκη νὰ τοῦ δώσωμεν τὰ μέσα διὰ τῶν ὁποίων θὰ δείξῃ τὴν παραγωγικὴν ἱκανότητα αὐτοῦ. Διότι ἤκουσα πολλάκις νὰ γίνεται λόγος: Τί ὠφέλησεν αὐτὴ ἡ διανομὴ τῶν κτημάτων, ἀφοῦ ἡ παραγωγὴ εἶναι μικροτέρα; Εἶναι ἑπόμενον νὰ εἶναι μικροτέρα ἐφόσον δὲν ἔχει ὅλα τὰ μέσα τὰ ὁποῖα ἀπαιτοῦνται. Εἶμαι τῆς γνώμης ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ συνδυασμός τις, ὥστε νὰ ὑπάρχουν οἱ συνεταιρισμοὶ οἱ ὁποῖοι νὰ διαθέτουν μέσα καλλιεργείας διὰ τῶν ὁποίων νὰ δύναται νὰ εἰσαχθῇ μία τελειοτέρα καλλιέργεια. Καὶ ἀκόμη νὰ ἐπέλθῃ συνδυασμός τις τῶν διαφόρων κτημάτων, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ καλλιέργεια ἐν συνεχείᾳ τοῦ αὐτοῦ κτήματος. Ἂν δὲν ἐπιδιώξωμεν ὅλα αὐτὰ καὶ δώσωμεν τόσην σημασίαν εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ πολὺ φοβοῦμαι ὅτι ἐνωρὶς θὰ καταλήξωμεν εἰς ἔνδειαν ἀπὸ τοὺς παραγωγοὺς οἱ ὁποῖοι θὰ ζητοῦν καθ’ ἡμέραν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ, ἐνῷ προέχον εἶναι νὰ τοὺς προστατεύσωμεν διὰ νὰ αὐξήσουν τὴν καλλιέργειάν των καὶ ὀλίγον κατ’ ὀλίγον νὰ ἐλαφρύνωμεν τὸν δασμόν, ὥστε νὰ μὴ ἐπιβάλλεται οὗτος εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Καὶ ἀληθῶς ἓν μέτρον τὸ ὁποῖον ἀρκετὰ ἐκαρποφόρησεν εἶναι τὸ μέτρον τὸ ὁποῖον εἰσηγεῖται ὁ κ. ὑπουργός. Αὐτὸ τὸ μέτρον πρέπει νὰ εἴπω ὅτι εἰσήχθη διοικητικῶς τότε ὑπὸ τῆς Οἰκουμενικῆς Κυβερνήσεως. Κατόπιν ὀλίγον κατ’ ὀλίγον διὰ διαφόρων νόμων διεμορφώθη ὡς σήμερον εἰσάγεται τελειωτικῶς, καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ ἀποδώσῃ πολὺ καλλιτέρους καρπούς, παρὰ ὁ δασμὸς καὶ θὰ ἀποδώσῃ τοὺς καρπούς του χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνῃ κανένα. Πρέπει νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου δημοσίευμα τι, εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται ὅτι αὔξησις τοῦ δασμοῦ δὲν ὠφέλησε καθ’ ὅλου εἰς τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ ὅτι ἡ αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ σίτου μὲ τὸν ηὐξημένον δασμὸν ὑστερεῖ ἀπὸ τὰ 6, 50 ποὺ κοστίζει ὁ ἔξωθι εἰσαγόμενος σῖτος κατὰ 1 καὶ 50 ἕως 2 καὶ 50 δραχ. κατ’ ὀκᾶν, διότι δὲν ὑπῆρχεν ἡ συγκέντρωσις. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι δὲν ἦτο ὁ δασμὸς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον χρησιμεύει ἀπολύτως. Ἀφ’ ὅτου εἰσήχθη τὸ μέτρον τῆς συγκεντρώσεως τὸ ἴδιον ἔτος ἔφθασεν ὁ σῖτος νὰ τιμᾶται πρὸς 7 δραχ. κατ’ ὀκᾶν συνεπείᾳ τῆς συγκεντρώσεως. Ἔχω δὲ ὑπ’ ὄψιν μου τὴν μελέτην ἀνωτέρου ὑπαλλήλου τοῦ ὑπουργείου σας, ὁ ὁποῖος ἐπιμένει εἰς αὐτό, ὅτι διὰ τῆς συγκεντρώσεως καὶ μόνον δυνάμεθα νὰ φθάσωμεν χωρὶς τὴν ὑποχρεωτικὴν ἀνάμιξιν τοῦ ἔξωθεν ἐρχομένου σίτου, εἰς πλήρη προστασίαν τοῦ αὐτοῦ. Αὐτὰ ἔχουν γραφῆ ἀπὸ τὸν κ. Παπαδάκην.

§298Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Θέλω νὰ μάθω τοῦτο, ἐὰν ὑποστηρίζῃ ὅτι μποροῦμεν νὰ κάμωμεν συγκέντρωσιν καὶ εἰς ποίαν ἔκτασιν νομίζει καὶ μὲ τί ἀποτελέσματα, ὥστε νὰ διστάσωμεν διὰ τὴν συγκέντρωσιν ταύτην.

§299Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Τὰς θυσίας θὰ τὰς κάμετε. Ἰδοὺ τί καταργεῖται (ἀναγινώσκει).... Οὔτε αὐτὸ ὑποστηρίζω νὰ βγάλῃ καὶ νὰ πληρώσῃ τὸ δημόσιον ταμεῖον. Ἀλλὰ λέγω τοῦτο, ὅτι ὑποστηρίζεται ὅτι διὰ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀναμίξεως μετὰ τοῦ ἔξωθεν εἰσερχομένου σίτου δὲν ἐπέρχεται ἡ αὐτὴ προστασία εἰς τὴν σιτοπαραγωγήν. Καὶ σήμερον ὅταν συνδυάσωμεν τὰ δύο μέτρα τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ καὶ τὰ ἔξοδα τῆς συγκεντρώσεως, αὐξάνει ὡς 65 λεπτά. Δὲν δύνασθε, λοιπόν, μετὰ τόσης ἁπλότητος νὰ δέχεσθε τὸ μέτρον ὡς προστατευτικὸν τοῦ σίτου, ὅταν ἔχωμεν αὔξησιν 65 λεπτὰ τὴν ὀκᾶν καὶ ἀπὸ τὴν ὁποίαν αὔξησιν πρόκειται ἐλάχιστα ἡ σιτοπαραγωγὴ νὰ βοηθηθῇ. Δι’ αὐτὸ θὰ ἐπαναλάβω νὰ συστήσω εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ ὁπωσδήποτε μέτρα πρὸς αὔξησιν τῆς σιτοπαραγωγῆς. Θεωρῶ, ἀνεξαρτήτως ἄλλων ὠφελειῶν, ὅτι ἡ σιτοπαραγωγὴ χώρας εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαία καὶ πρέπει εἰς αὐτὸ νὰ τείνωμεν. Καὶ ὡς εἶπε κἄποιος ἐκ τῶν ἀγορευσάντων, δι’ αὐτὸ θὰ διατεθῶσι περισσότεραι γαῖαι καὶ ἴσως θὰ παύσουν νὰ φυτεύουν καπνὸν καὶ ἄλλα εἴδη. Νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ὑποβληθοῦν τὰ μέτρα αὐτὰ εἰς μίαν μεγαλειτέραν βάσανον. Ἔχετε ὑπηρεσίαν, κ. ὑπουργὲ τῆς Γεωργίας, καὶ συστήσατε νὰ μελετηθοῦν ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον. 100 ἑκατομμύρια ἐδώσαμεν διὰ τὴν γεωργικὴν πολιτικήν. Εἶναι δυνατὸν ἀπὸ αὐτὰ νὰ χρησιμοποιήσητε ἓν μέρος διὰ μίαν ἐπίπονον μελέτην. Διότι ὅταν ὁ κόσμος ἐπεβαρύνθη μὲ τόσα ἑκατομμύρια διὰ τὸ ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας, διὰ δὲ τὴν ὑπαλληλίαν του ἀφ’ ἑτέρου ἐπιβαρύνεται μὲ φόρους, δὲν εἶναι δυνατὸν κ. ὑπουργὲ νὰ ἀνθέξῃ καὶ νὰ μὴ δυσφορήσῃ καὶ νὰ μὴ εἴπῃ, ὅτι: δὲν θέλω οὔτε παραγωγὴν οὔτε τίποτε ἀφοῦ δὲν ἠξεύρω πῶς θὰ ἴδω...

§300ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Καφαντάρης.

§301Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἡ συζήτησις κύριοι, διεξάγεται ἐν στενωτάτῳ κύκλῳ καὶ ἐν πλήρει κοπώσει τῆς Βουλῆς. Δὲν πρόκειται βεβαίως περὶ παννυχίδος, εἶναι ὅμως τοῦτο ἡ φυσικὴ συνέπεια τῆς συμπυκνώσεως τῶν συζητήσεων ἐπὶ σπουδαιοτάτου ἀντικειμένου ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν. Εἶμαι ὑποχρεωμένος καὶ ἐγὼ νὰ ἀκολουθήσω τοὺς πλείστους τῶν προλαλησάντων συναδέλφων καὶ νὰ ἐκταθῶ εἰς τὴν ἐπισκόπησιν ἐφ’ ὅλων τῶν τελευταίων τῆς Κυβερνήσεως μέτρων τῶν δασμολογικῶν τῆς αὐξήσεως καὶ τοῦ θεσμοῦ τῆς συγκεντρώσεως, περὶ τοῦ ὁποίου εἶναι τὸ ὑπὸ συζήτησιν νομοσχέδιον, ἀποφεύγων, βεβαίως τὰς γενικότητας ἐκείνας τὰς τοσάκις λεχθείσας περὶ τῆς ἀνάγκης τῆς προστασίας τῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ εἰδικώτερον περὶ τῆς σημασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς—ἡ ὁποία βεβαίως θὰ εἶχε καθ’ ἡμᾶς ἀνάγκην προστασίας—διὰ νὰ ἀμυνθῶ ἐναντίον τοῦ ἐκπεσμοῦ τῶν τιμῶν, ὁ ὁποῖος σήμερον παρατηρεῖται λόγῳ τῆς συσσωρεύσεως εἰς τὴν παγκόσμιον ἀγορὰν μεγάλων ἀποθεμάτων. Ἔχω τὴν ἰδέαν, ὅτι ἔχει ἀνάγκην εἰδικῆς προστασίας ἡ σιτοπαραγωγὴ ὡς ἐκ τοῦ λόγου τὸν ὁποῖον ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ κόμματος τῆς ἐνάρξεως τῶν στενοχωριῶν τοῦ παγκοσμίου πολέμου, διότι αὐτὰ εἶναι γεγονότα τὰ ὁποῖα δὲν δύνανται νὰ χρησιμεύσουν πρὸς ρύθμισιν τῶν τοιούτων φαινομένων, ἀλλὰ καὶ διότι δὲν δύναμαι νὰ κατορθώσω νὰ ἀνεύρω διὰ ποίων ἄλλων θὰ δυνηθῶμε νὰ ἀντικαταστήσωμεν ἐπὶ τοῦ παρόντος τοὐλάχιστον τὴν σιτοπαραγωγήν. Εἶμαι λοιπὸν καὶ ἐγὼ ὑπὲρ τῆς ἀνάγκης τῆς προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς ἀλλὰ δὲν σημαίνει αὐτὸ ὅτι θὰ ἐγκρίνω ἐκ τῶν προτέρων καὶ τυφλῶς πᾶν μέτρον τὸ ὁποῖον θὰ ὑποβληθῇ ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς προστασίας αὐτῆς. Καὶ εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ δηλώσω εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ὅτι ἡ αὔξησις τῶν δασμῶν ἡ ἐπελθοῦσα τελευταίως, δὲν εἶναι κατὰ τὴν γνώμην μου, μέτρον ὑπαγορευόμενον ἐκ λόγων προστασίας διὰ τὴν σιτοπαραγωγήν. Εἶναι μέτρον, τὸ ὁποῖον ὑπεβλήθη διὰ σκοποὺς ἄλλους καὶ θὰ προσπαθήσω νὰ ἀποδείξω τὸν ἰσχυρισμὸν τοῦτον. Τὸ διάταγμα τῆς 9ης Μαΐου διὰ τοῦ ὁποίου ἐπεβλήθη ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου ἐξεδόθη πρὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος ἐχορήγησε τὴν ἄδειαν τῆς αὐξήσεως αὐτοῦ, καὶ εἰς τὸ διάταγμα αὐτὸ ἀναφέρεται ἑξῆς. (ἀναγινώσκει). Δηλαδὴ ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ ἐπεβλήθη δυνάμει νομοσχεδίου ψηφισθέντος καὶ κυρωθέντος ἀλλ’ ὄχι βεβαίως δυνάμει νόμου δημοσιευθέντος ἐπισήμως. Εἶναι βεβαίως καὶ τὸ ζήτημα αὐτὸ τυπικὴ παράβασις ἀρκετὰ σπουδαία, διότι κάθε ὑπερβολὴ ἢ παράβασις συνταγματικῶν κανόνων δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἔχῃ κίνδυνον. Ἐγὼ θὰ ἀναφέρω τὸ γεγονὸς διότι ἀπεδόθη μεγαλειτέρα τοῦ δέοντος σημασία εἰς τὴν παρατυπίαν, τὸ ἀναφέρω διότι ὅσον καὶ ἂν προσεπάθησα δὲν κατώρθωσα νὰ ἐννοήσω πῶς ὑπῆρχεν ὁ λόγος τῆς σπουδῆς διὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ διατάγματος αὐτοῦ, πρὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ νόμου καὶ κυρίως πρὸ τῆς νέας συγκομιδῆς τὸ ὁποῖον εἶναι σοβαρώτατον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ὡς ἐδήλωσε κατὰ τὴν αὔξησιν, ἐτόνισεν ὅτι κατὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ διατάγματος αὐτοῦ ἐτηρήθη ἐξαιρετικὴ μυστικότης καὶ ὅτι δὲν ἐσημειώθησαν κατ’ αὐτὴν αἱ συνήθεις εἰς ὁμοίας περιστάσεις καταχρήσεις. Δὲν ἐσκέφθην οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν νὰ ἀμφισβητήσω τὴν μυστικότητα ἡ ὁποία ἐτηρήθη κατὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ διατάγματος. Ἀλλὰ δὲν φαντάζομαι ὅτι ἡ σπουδὴ διὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ διατάγματος, διὰ τὴν πρόωρον αὔξησιν εἰς τὴν ὁποίαν προέβη ἐκδόσας τὸ διάταγμα, εἶχε σχέσιν τινὰ πρὸς τὴν ἀνάγκην τῆς μυστικότητος. Παρατηρῶ ἄλλωστε ὅτι ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ εἶχεν ἤδη ἀπὸ τοῦ Μαρτίου προαναγγελθῆ πρωτοφανῶς πως καὶ διὰ δηλώσεως καὶ διὰ τῆς ἐξουσιοδοτήσεως. Εἶχεν ἤδη προαναγγελθῆ ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ καὶ τὸ εἰσαγωγικὸν ἐμπόριον τὸ ὁποῖον παρακολουθεῖ ἀγρύπνως ὅ,τι τὸ ἐνδιαφέρει δὲν ἠμέλησε νὰ ἐπωφεληθῇ αὐτῆς τῆς προειδοποιήσεως. Ἔχω ἐδῶ ἕνα πίνακα ἐκ τοῦ ὁποίου ἐμφαίνεται, ὅτι ἐνῷ ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ σίτου τὸν Ἰανουάριον τοῦ 1930 ἦτο 34 χιλιάδες τόννους, τὸν Φεβρουάριον ἦτο 42 χιλιάδες τόννους καὶ τὸν Μάρτιον ἀνέρχεται εἰς 71.000 τόννους. Καὶ εἶναι ὁ Μάρτιος ὁ μὴν τῶν συζητήσεων ἐν τῇ Βουλῇ καὶ ὁ μὴν τῆς ἐξουσιοδοτήσεως. Ἑπομένως δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶχεν ἡ σπουδὴ σχέσιν μὲ τὴν μυστικότητα.

§302Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὑπῆρχε σχέσις.

§303Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Εἶχεν ἤδη τὸ σιτεμπόριον γνῶσιν καὶ εἶχεν ὀσφρανθῆ τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ.

§304Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τὸ σιτεμπόριον ἐν τῇ συζητήσει δὲν ἐγνώριζεν ἐὰν θὰ ἐφαρμόσωμεν ἀμέσως ψηφίζοντες τὸν δασμὸν τοῦτον ἢ δι’ ἐξουσιοδοτήσεως. Ὅταν ἐπήραμεν τὴν ἐξουσιοδότησιν μόλις ἐγένοντο αἱ πρῶται συζητήσεις ἐν τῇ Βουλῇ ἔσπευσαν νὰ εἰσαγάγουν. Μετὰ τὸν θερισμόν, ὅπως σεῖς ἐνομίζατε ὅτι ἔπρεπε νὰ γίνῃ ἔσπευσα ἀκριβῶς διὰ νὰ μὴ ἐπαναληφθῇ τὸ ἄτοπον τοῦ Μαρτίου διὰ νὰ μὴ γίνουν αἱ ἄλλαι εἰσαγωγαὶ τοῦ Ἰουλίου τόσον μεγάλαι ὥστε νὰ περιέλθῃ εἰς τὰ θυλάκια τοῦ σιτεμπορίου ὁ δασμός.

§305Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐγὼ δὲν ἐφαντάσθην ποτὲ ὅτι ἡ ἡ σπουδή σας ἔχει σχέσιν πρὸς τὴν μυστικότητα· διότι ἂν ἐκυριάρχει ἡ σκέψις τῆς μυστικότητος, δὲν ἔπρεπε νὰ ζητήσετε τὴν αὔξησιν δι’ ἐξουσιοδοτήσεως οὔτε ἔπρεπε νὰ γίνῃ συζήτησις προκαταβολικῶς εἰς τὴν Βουλήν, διότι ἤδη εἰς τὸ σιτεμπόριον εἶχε περιέλθει ἕνα μέρος τοῦ δασμοῦ τὸ ὁποῖον ὠφείλετο εἰς τὸ Κράτος.

§306Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Πῶς ἄλλως;

§307Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Δι’ ἀμέσου καταθέσεως νομοσχεδίου καὶ αὐξήσεως τοῦ φόρου τῆς εἰσαγωγῆς.

§308Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν προῆλθεν ἐξ ἡμῶν ἡ αὔξησις. Ἡ αὔξησις ἔχει προέλθει ἐξ αἰτήσεως τῆς Βουλῆς.

§309Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ τοιούτων ζητημάτων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ρυμουλκῆται ὑπὸ τῆς Βουλῆς. Ἔχει ἓν πρόγραμμα καὶ τὸ ἐφαρμόζει.

§310Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὅταν ὅμως δὲν προτείνει τὸ μέτρον αὐτή;

§311Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας τῆς Βουλῆς εἶναι ἡ Κυβέρνησις. Αὐτὴ ἔχει μίαν πολιτικὴν ἐπὶ ζητημάτων τόσον θεμελιωδῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποτεθῇ ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν πολιτικὴν τῆς Βουλῆς ἀορίστως, διότι εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία καθοδηγεῖ τὴν Βουλήν.

§312Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἀπήντησα εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἴπατε, διατὶ δὲν κατέθεσα τὸ νομοσχέδιον· διότι προῆλθε ἡ αἴτησις κυρίως ἀπὸ βουλευτὰς Μακεδονίας καὶ Θράκης.

§313Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Δὲν μεταβάλλει τοῦτο οὐδόλως τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ γενομένη ἐξουσιοδότησις ἦτο προειδοποίησις πρὸς τὸ εἰσαγωγικὸν ἐμπόριον. Δὲν εἶχε κανένα λόγον ἡ Κυβέρνησις παρασυρομένη ἀπὸ τὴν Βουλὴν νὰ εἰσαγάγῃ νομοσχέδιον πρὸς αἴτησιν ἐξουσιοδοτήσεως. Θὰ ἠδύνατο ἂν ἐπείθετο ὅτι ἦτο ἀναγκαία ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου νὰ εἰσαγάγῃ νομοσχέδιον ἀμέσως πρὸς αὔξησιν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φαντάζεσθε ὅτι προαναγγέλλοντες διὰ τῆς συζητήσεως τὴν αὔξησιν τοῦ σίτου ἐπεριμέναμεν πράγματι ὁ δασμὸς αὐτὸς νὰ περιέλθῃ εἰς τὸ δημόσιον ταμεῖον καὶ νὰ μὴ περιέλθῃ εἰς τὰ θηλάκια τῶν ἐμπόρων. Διότι πιστεύω ὅτι ἡ σπουδὴ αὐτὴ ὑπηγορεύθη ἐκ τῆς ἀνάγκης τῆς μυστικότητος.

§314Β. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ. (Ὑφυπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἔχετε ὑπ’ ὄψει τὴν εἰσαγωγὴν τοῦ Ἀπριλίου;

§315Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἡ πρώτη φορὰ ποὺ δὲν ἐπῆγεν ὁ δασμὸς εἰς τὰ θηλάκια τῶν ἐμπόρων ἦτο αὐτή, διότι ἐλάβαμε ὅλα τὰ μέτρα.

§316Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐγὼ δὲν θέλω νὰ θέσω ἐν ἀμφιβολίᾳ τὴν ἀνάγκην τὴν ὁποίαν ἠσθάνθητε τῆς μυστικότητος οὔτε ὅτι δὲν ἐτηρήθη ἡ μυστικότης αὐτή. Ἀλλὰ καθ’ ὃν τρόπον ὑπεβλήθη τὸ μέτρον ἔδωκε λαβὴν εἰς τοὺς εἰσαγωγεῖς, ἄνευ διακρίσεως νὰ ἐπωφεληθοῦν νὰ κάμουν μίαν εἰσαγωγὴν ἀθρόαν κατὰ τὸν μῆνα Μάρτιον. Καὶ νομίζω ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου ὅτι δὲν ἦτο ἡ ἀνάγκη τῆς μυστικότητος ἡ ὁποία ὑπηγόρευσεν τὴν σπουδὴν διὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ διατάγματος. Καὶ δὲν τὸ ἐπίστευσα ἀκόμη περισσότερον αὐτό, διότι δὲν ἠννόησα διὰ ποίους λόγους θὰ ἦτο ἀναγκαῖον ἡ Κυβέρνησις νὰ προέλθῃ εἰς τὸ μέτρον τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου κατά τὸν μῆνα Μάρτιον ὅταν ἦτο γνωστὸν εἰς πάντας ὅτι οἱ πρόσφυγες οἱ χωρικοί, οἱ μικροὶ παραγωγοὶ κατά μῆνα Μάρτιον δὲν ἔχουν νὰ φέρουν πλέον πρὸς πώλησιν εἰς τὴν ἀγορὰν οὐδὲ ἐλάχιστον ποσὸν ἐκ τῆς ἐσοδείας των, ἡ ὁποία ἐξαντλεῖται κατά τοὺς πρώτους μῆνας μετά τὴν συγκομιδὴν καὶ δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν σχετικὴν περιουσίαν καὶ δι’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνεπάρκειαν. Ὅταν ἦτο γνωστὸν ὅτι οἱ παραγωγοὶ πλέον δὲν ἔχουν πρὸς πώλησιν οὐδὲ ἐλάχιστον μέρος τῆς ἐσοδείας καὶ πρὸ παντὸς ὅτι μετατρέποντο καὶ αὐτοὶ κατὰ τοὺς τελευταίους αὐτοὺς μῆνας πρὸ τῆς νέας ἐσοδείας εἰς ἀγοραστὰς καὶ ἐπρόκειτο ἑπομένως τὸ μέτρον τὸ ὁποῖον ἐλαμβάνετο ἐν ὀνόματι τῆς προστασίας νὰ θίξῃ πρῶτον τοὺς παραγωγοὺς καὶ τοὺς ὑπέβαλεν καὶ αὐτοὺς εἰς τὴν σκληρὰν τοῦ ἄρτου φορολογίαν, διατὶ ἔσπευσεν ἡ Κυβέρνησις καὶ ἐξέλεξεν ἀσκόπως τὸ μέτρον τοῦτο κατὰ τοῦ τύπου τῆς ἐξουσιοδοτήσεως ἐφόσον δὲν ἀπησχόλουν αὐτὴν αἱ ἀνάγκαι τῆς αὐξήσεως τῶν δημοσίων ἐσόδων ἐφόσον ἀπησχόλει αὐτὴν καὶ μόνον ἡ μέριμνα τῆς προστασίας τῆς παραγωγῆς, διατὶ ἔσπευσε νὰ ἐπιβάλῃ τὴν φορολογίαν αὐτὴν 2 μῆνας πρὸ τῆς νέας ἐσοδείας, ἐν γνώσει διατελοῦσα ὅτι δι’ αὐτῶν θὰ ἐπλήττοντο οἱ παραγωγοὶ ἀγορασταὶ πλέον τοῦ σίτου καὶ αὐτοί; Ἀλλ’ ὅτι δὲν ἐπρυτάνευεν εἰς τὴν πρόθεσιν τῆς Κυβερνήσεως ἡ μέριμνα τῆς δασμολογικῆς προστασίας τῆς παραγωγῆς, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἔνδειξις: ὅτι εἰς τὸν ἴδιον νόμον ὁ ὁποῖος ἐπέτρεψεν τὴν αὔξησιν τοῦ εἰσαγωγικοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου περιελήφθη καὶ μία ἄλλη διάταξις διὰ τῆς ὁποίας ἐδόθη εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἡ ἐξουσιοδότησις νὰ προβῇ εἰς τὴν ἐλάττωσιν τοῦ εἰσαγωγικοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων καὶ τῆς ἐξουσιοδοτήσεως αὐτῆς εἶχε προηγηθῆ μία μακροτάτη εἰς τὴν Βουλὴν συζήτησις κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἐνδιαφερόμενοι διὰ τὴν εἰσαγωγὴν τῶν ἀλεύρων προσεπάθουν νὰ πείσουν τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὴν Βουλὴν καὶ ἀνέπτυξαν πραγματικῶς τὰ ἐπιχειρήματα τῶν εὐγλώττως ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ τῶν ἀλεύρων, ὅτι ἡ ἐλάττωσις τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων θὰ ἦτο μέτρον τὸ ὁποῖον θὰ συνετέλη ὑπὲρ πᾶν ἄλλο εἰς τὴν πτῶσιν τῶν τιμῶν τοῦ σίτου εἰς τὴν ἐφθήνειαν τοῦ ἄρτου, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ τὸ πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔμεινε ἀνεπηρέαστος ἐκ τῶν ἐπιχειρημάτων ἐκείνων εἶναι ὅτι ἦλθε καὶ ἐζήτησε ἐξουσιοδότησιν ὄχι διὰ τὴν αὔξησιν τῶν δασμῶν τοῦ σίτου, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐλάττωσιν τῶν δασμῶν τῶν ἀλεύρων καὶ εἴχομεν τοιουτοτρόπως δι’ ἑνὸς νομοθετήματος μίαν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως ἡ ὁποία ἔτεινεν εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου χάριν τῶν παραγωγῶν καὶ μίαν ἄλλην πολιτικὴν ἡ ὁποία ἀπέβλεπεν εἰς τὴν ἐλάττωσιν τοῦ δασμοῦ τῶν ἀλεύρων χάριν τῆς καταναλώσεως. Καὶ δὲν ὑποθέτω βεβαίως ὅτι δύναται νὰ ὑπάρχῃ τόση σύγχυσις ἢ ἀντίφασις εἰς τὰς θεμελιώδης τῆς Κυβερνήσεως κατευθύνσεις. Ἐὰν ὄντως κυριαρχῇ εἰς τὴν πρόθεσιν αὐτῆς ἡ μέριμνα διὰ τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς, τὸ μέτρον κύριοι περιεβλήθη μὲ τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀνάγκης εἰς ἣν κατέληξαν τὰ προστατευτικὰ συστήματα καὶ ὁ συναγωνισμὸς ἔφερε τὰς τιμὰς εἰς ἐπίπεδον κατώτερον. Ἀλλὰ θὰ ἤθελα νὰ ἐρωτήσω: Ἦτο ἡ πτῶσις τῶν τιμῶν κατὰ τὰ μέσα τοῦ 1930 ἢ τὸν Μάϊον τοῦ τρέχοντος ἔτους τόσον ἐξαιρετικὴ ὥστε νὰ πείσῃ τὴν Κυβέρνησιν ὅτι θὰ ἔπρεπεν ἀνατρέπουσα ὅλην τὴν μέχρι τοῦδε πολιτικήν της, νὰ σπεύσῃ δι’ ἐκδόσεως ἑνὸς διατάγματος νὰ αὐξήσῃ τὸν δασμὸν τοῦ σίτου πρὸ τῆς νέας ἐσοδείας; Σᾶς ἀνέφερεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφός μου ἐκ Κερκύρας ποῖαι ἦσαν αἱ τιμαὶ τοῦ ἄρτου κατὰ τὸν Ἀπρίλιον καὶ Μάϊον καὶ ποῖαι ἦσαν αἱ προγενέστεραι ἀποδεικνύεται δὲ ἐκ τοῦ πίνακος αὐτοῦ τῆς ἀγορανομίας ὅτι αἱ τιμαὶ τοῦ ἄρτου τοῦ λευκοῦ ἐκυμαίνοντο κατὰ τοὺς μῆνας Ἀπρίλιον καὶ Μάϊον, κατὰ τοὺς ὁποίους ἐπεβλήθη ἡ αὔξησις πέριξ ἑνὸς ἐπιπέδου 8.25 κατ’ ὀκᾶν, καὶ βλέπομεν ὅτι ἡ τιμὴ αὐτὴ εἶχεν πολλάκις παρατηρηθῆ κατὰ τοὺς προηγουμένους μῆνας, 8.30 τὴν 1 Νοεμβρίου 1929... (ἀναγινώσκει). Καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου ἦτο 8.30 μόνον ἡ Κυβέρνησις τότε ἐξηκολούθη νὰ ἐκθειάζῃ τὸ μέτρον τῆς ἐλαττώσεως τοῦ δασμοῦ ὡς ἓν ἐκ τῶν κατορθωμάτων της τὸ ὁποῖον συνετέλεσεν εἰς τὴν βελτίωσιν τοῦ τιμαρίθμου καὶ τὴν ἐφθήνειαν τοῦ ἄρτου ὥστε τὸν Μάρτιον ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου νὰ φθάσῃ εἰς τὴν τιμὴν 8.20 ὥστε ἐνῷ ἡ Κυβέρνησις ἀπέβλεπεν εἰς τὴν προστασίαν τῆς παραγωγῆς ηὐνόει τὸν ἐκπεσμὸν τῶν τιμῶν. Ἀλλ’ ἔχω ἐπίσης καὶ ἕνα ἄλλο πίνακα, ὁ ὁποῖος φθάνει εἰς τὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα, ἀπὸ τὸ χρηματιστήριον ἐμπορευμάτων Πειραιῶς, καὶ βλέπομεν ὅτι τὸν Αὔγουστον τοῦ 28 ἡ τιμὴ τῆς μανιτόμπας... (ἀναγινώσκει). Καὶ πόσον εἶχε ἡ τιμὴ τοῦ εἰσαγομένου σίτου μανιτόμπας κατὰ τὸν Μάρτιον κατὰ τὸν ὁποῖον ἐζητήθη ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ ἕνεκα τῆς πτώσεως τῶν τιμῶν; Ἦτο 5.59%. Καὶ τότε ἡ Κυβέρνησις κατελήφθη ὑπὸ πανικοῦ ὅτι ἦτο 4.90, ἐθεώρησε τὴν τιμὴν αὐτὴν φυσιολογικὴν καὶ τοιαύτην ὥστε ἡ ἐγχώριος σιτοπαραγωγὴ νὰ δύναται νὰ μὴ ἀνθέξῃ κατ’ αὐτήν. Ἀλλ’ ἡ πτῶσις, κύριοι τῶν τιμῶν δὲν εἶναι φαινόμενον τὸ ὁποῖον παρουσιάσθη τελευταίως ἀποτόμως. Ἡ πτῶσις τῶν τιμῶν ἤρχισε παλαιότερον κατὰ τὸ 1928 καὶ ἐνθυμεῖσθε, κύριοι, ὅταν ἐγένετο ἡ συζήτησις ἐδῶ, καὶ ἐνθυμεῖσθε ὅτι ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἠκολούθει ἡ Κυβέρνησις τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ ἦτο μία μοναδικὴ ἐξαίρεσις εἰς τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ὅλα τὰ ἄλλα Κράτη ἐλάμβανον διὰ τὴν ἄμυναν τῶν προϊόντων ἔναντι τοῦ συναγωνισμοῦ τοῦ ἀλλοδαποῦ σίτου, ἰδίως δὲ τοῦ σίτου τοῦ προερχομένου ἐξ Ἀμερικῆς. Ἀλλ’ εἰς ταῦτα τὶ ἀπήντα τότε ἡ Κυβέρνησις εἰς τοὺς ἰσχυρισμοὺς ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τὴν κατέκρινον ἢ τῆς συνίστων νὰ μὴ ἐφαρμόσῃ τὸ μέτρον τῆς ἐλαττώσεως τοῦ δασμοῦ διότι αὐτὸ ἀπετέλει μίαν παραφωνίαν εἰς τὴν τάσιν ἡ ὁποία ὑπῆρχεν τῆς περιφρουρήσεως τῶν ἐγχωρίων προϊόντων καὶ θὰ ἀπέβαινεν ἐπὶ ζημίᾳ ἂν ὄχι καὶ ἐπὶ καταστροφῇ τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς; Τὶ ἀπήντα τότε ἡ Κυβέρνησις; Ἐνθυμεῖσθε κύριοι βουλευταί, ἐκ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην πόσον δριμέως εἶχεν ἐπιτιμήσει τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἡ ὁποία εἶχε τολμήσει νὰ μὴ ἐγκρίνῃ καὶ νὰ μὴ κυρώσῃ διὰ τῆς ψήφου της, νὰ μὴ ἐπιδοκιμάσῃ τὸ μέτρον τῆς ἐλαττώσεως τῆς φορολογίας τοῦ σίτου καὶ ἐνθυμεῖσθε ἀκόμη τὶ ἔλεγεν ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς. Ἔλεγεν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα σᾶς ἀνέγνωσε πρὸ ὀλίγου ὁ κ. ἐκ Κερκύρας πολιτευτής, ὅτι εἶναι ἐμπαιγμὸς —εἶναι ἡ φράσις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως—εἶναι ἐμπαιγμὸς πρὸς τοὺς παραγωγοὺς νὰ θέλωμεν νὰ ἐμβάλωμεν εἰς αὐτοὺς τὴν ἰδέαν τῆς ἐπαιτείας τῶν δασμῶν, ὅτι μὲ 26 ψωροδραχμὲς—εἶναι καὶ πάλιν ἡ φράσις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως—εἰς τὰς ὁποίας ἀντιστοιχεῖ κατὰ στρέμμα ἡ ἐλάττωσις αὐτοῦ τοῦ δασμοῦ, δὲν πρόκειται νὰ ὑποστοῦν οὐδεμίαν ἐπαισθητὴν ζημίαν οἱ παραγωγοί. Ὅτι εἶναι ἐγκληματικὸν—καὶ πάλιν μεταχειρίζομαι τὴν φράσιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως—ὅτι εἶναι ἐγκληματικὸν καὶ νὰ σκεπτώμεθα νὰ ἀντιδράσωμεν ἐναντίον τῆς ἐλαττώσεως τοῦ δασμοῦ, ἡ ὁποία ἐλάττωσις συνεπάγεται τὴν ἐφθήνειαν τοῦ ἄρτου καὶ τὴν ἀνακούφισιν τῶν λαϊκῶν τάξεων εἰς τὴν ὁποίαν ἀπέβλεπεν ἡ Κυβέρνησις. Ἀπέβλεπεν ὅμως κατὰ τρόπον περίεργον, διότι ἐνῷ ἐπήρχετο ἡ ἐλάττωσις τοῦ δασμοῦ τοῦ ἄρτου ἐπήρχετο παραλλήλως ἡ αὔξησις ὅλων τῶν ἄλλων εἰδῶν τῆς πρώτης ἀνάγκης. Ἀλλ’ ὁπωσδήποτε εἶχεν ὡς κεφάλαιον τοῦ προγράμματός της κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ὅτι ἀπετέλει ἔγκλημα πᾶσα προσπάθεια ἀντιδράσεως κατὰ τῆς ἐλαττώσεως τοῦ δασμοῦ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐσήμαινεν ἐκπεσμὸν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ ἐφθήνειαν τοῦ ἄρτου ὁ ὁποῖος ἐχρησίμευεν ὡς τροφὴ διὰ τὰς λαϊκὰς τάξεις. Τώρα τὸ εὐαγγέλιον ἤλλαξεν καθ’ ὁλοκληρίαν. Τώρα αἱ 26 αὗται ψοροδραχμαὶ εἶναι ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι θὰ σώσουν τὴν παραγωγήν· καὶ ἂν πιστεύσωμεν καὶ τὰ ὄργανα τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι θὰ φέρουν τὸν χρυσοῦν αἰῶνα, τὴν σωτηρίαν εἰς τὸν τόπον. Τώρα εἶναι ἀνάγκη, εἶπεν προχθὲς ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ ὑποστοῦν θυσίας οἱ ἀστοὶ χάριν τῶν γεωργῶν, διότι καὶ οἱ γεωργοὶ ὑπέστησαν θυσίας χάριν τῶν ἀστῶν. Τώρα εἶναι ἔγκλημα—εἶναι ἡ φράσις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ νὰ σκεφθῶμεν νὰ μὴ αὐξήσωμεν τὸ δασμὸν τοῦ σίτου, διότι ἡ μὴ αὔξησις τοῦ δασμοῦ θὰ ἐσήμαινεν ἐγκατάλειψιν τῆς παραγωγῆς εἰς τὴν τύχην της. Τί θέλετε νὰ εἴπωμεν ἡμεῖς, ποῖον ἐκ τῶν δύο εἶναι ἔγκλημα ποῖον εἶναι ἐγκληματικὸν; Εἶναι ἔγκλημα, ἡ μὴ εὐθήνεια τοῦ σίτου, εἶναι ἔγκλημα ἡ προστασία τῶν παραγωγῶν, εἶναι ἔγκλημα ἀμφότερα τὰ ὁποῖα μποροῦμεν σήμερον νὰ καταδικάζωμεν καὶ νὰ στιγματίζωμεν καὶ αὔριον νὰ τὰ διαπράττωμεν; Δὲν θέλω νὰ εἰσέλθω εἰς λεπτομερείας. Ὁπωσδήποτε εἶναι γεγονὸς, ὅτι ἡ προστασία αὐτὴ ἡ σήμερον εἰσαγομένη εἶναι ἓν μέτρον ἀντιτιθέμενον πρὸς ὅλας τὰς ἀντιλήψεις τὰς ὁποίας ὑποστηρίζει ἡ Κυβέρνησις. Δὲν θὰ εἴμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θὰ ὑποστηρίξωμεν ὅτι ἔχει σημασίαν ἐπὶ τῆς παραγωγῆς ἀπολύτως κρινομένη, ἡ τελωνειακὴ προστασία. Αὐτὰς τὰς ἀντιλήψεις εἶχε καὶ ἡ Κυβέρνησις πρὸ δύο μηνῶν ἀκόμη, τὰς ὁποίας ἤδη ἡ αὐτὴ Κυβέρνησις ἀπὸ δύο μηνῶν μετέβαλεν. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μετέβαλεν ἀντιλήψεις καὶ ἀναπετάσσει αἰφνιδίως τὴν σημαίαν τῆς προστασίας τῆς παραγωγῆς. Ἀλλ’ εἶχεν τὴν ἀτυχίαν νὰ ἀναπετάσῃ τὴν σημαίαν τῆς προστασίας εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν εἶχε πλήρως καταδειχθῇ, κατὰ τρόπον ἐπίσημον, σχεδὸν μπορεῖ νὰ πῇ κανεὶς ἀκαταμάχητον ὅτι ἡ δασμολογικὴ αὔξησις τοῦ σίτου δὲν ἦτο ἐκείνη ἡ ὁποία ἐξυπηρέτη τοὺς παραγωγούς, ὅτι ὑπῆρχον ἄλλοι τρόποι ἐξυπηρετήσεως αὐτῶν καὶ περιφρουρήσεως τῶν συμφερόντων. Καὶ ποῖος ἦτο ὁ ἄλλος αὐτὸς τρόπος; Ὁ ἄλλος αὐτὸς τρόπος ἦτο ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως ὁ ὁποῖος ἤρχισε νὰ λειτουργῇ, ἀπὸ μιᾶς τριετίας εἶχε δὲ φέρει ἀποτελέσματα ἐξαίρετα τὰ ὁποῖα διέλυσαν πλέον πᾶσαν ἀμφιβολίαν περὶ τῆς ἀποτελεσματικότητος τοῦ μέτρου αὐτοῦ. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ συμφέροντα τῶν παραγωγῶν, εἰς ὑπόμνημα τῆς 31 Μαρτίου 1930 μετὰ τὴν ἐξουσιοδότησιν, πρὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ διατάγματος περὶ αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ, ἡ κεντρικὴ ἐπιτροπὴ τῆς συγκεντρώσεως ἡ ὁποία ἀποτελεῖται ἀπό...(ἀναγινώσκει), ἀπὸ ὅλους ἐκείνους δηλαδὴ οἱ ὁποῖοι εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουν μίαν ἔγκυρον καὶ αὐθεντικὴν γνώμην ἐπὶ ζητημάτων τοιαύτης φύσεως. Ἡ κεντρικὴ αὐτὴ ἐπιτροπὴ εἰς τὸ ὑπόμνημά της τὶ μᾶς λέγει; Ὅτι κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τὸ ὁποῖον ἐλειτούργησεν ὁ θεσμὸς αὐτὸς εἴχομεν μίαν ἀγορὰν ἐγχωρίου σίτου 2.300.000 ὀκάδων, ὅτι κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος τὸ 1928 εἴχομεν μίαν ἀγορὰν 6.587.000 ὅτι κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τὸ 1929 ἡ ἀγορὰ ἀνῆλθεν εἰς 9.500.000 ὀκάδες. Καὶ τὶ μᾶς λέγει ἡ κεντρικὴ ἐπιτροπὴ τῆς συγκεντρώσεως διευκρινίζουσα ὅλην τὴν θέσιν τῆς σιτοπαραγωγῆς ἀπέναντι τοῦ δασμοῦ καὶ ἀπέναντι τοῦ θεσμοῦ τῆς συγκεντρώσεως; Τὶ μᾶς λέγει; (Ἀναγινώσκει). Τὶ ἔχομεν δηλαδὴ δεδομένον, ὅτι ἐνῶ ὑπῆρχε καὶ τότε δασμολόγιον προστασίας, πρὸ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ θεσμοῦ τῆς συγκεντρώσεως, ὅτι αἱ τιμαὶ τοῦ σίτου ἦσαν κατώτεραι τῶν τιμῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν ὁλοκλήρου τοῦ δασμοῦ. Καὶ τὸ πρᾶγμα εἶναι εὐεξήγητον, διότι οἱ μικροὶ παραγωγοὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρακολουθήσουν τὰς διεθνεῖς τιμάς. Εὑρίσκοντο εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ φέρουν τὸ προϊὸν γὰ τὸ ἐκποιήσουν κατὰ τοὺς πρώτους μῆνας μετὰ τὴν συγκομιδήν, διὰ νὰ καλύψουν τὰς μυρίας ἀνάγκας ἐκ τῶν ὁποίων κατετρίχοντο, καὶ πίπτουν θύματα τῆς ὑποτιμητικῆς κερδοσκοπίας. Καὶ τώρα τὶ προσθέτει ἡ κεντρικὴ αὐτὴ ἐπιτροπή: «ἡ κατάστασις αὕτη τῶν τιμῶν σαφῶς....» (ἀναγινώσκει). Ἔχομεν λοιπὸν δεδομένον, ὅτι πρὸ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ συστήματος τῆς συγκεντρώσεως ὅλος ὁ δασμός, ὄχι μόνον ἡ ἁπλῆ αὔξησις περιήρχετο εἰς τὰ θυλάκια...

§317Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Κατὰ τὴν ἐπιτροπὴν ἢ καθ’ ὑμᾶς;

§318Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Κατὰ τὴν ἐπιτροπήν. Δὲν ἔχω λόγον νὰ δυσπιστῶ εἰς τὰ πορίσματα μιᾶς ἐπιτροπῆς τοιαύτης συγκροτήσεως. Τὶ δὲ συνέβη, μετὰ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ θεσμοῦ τῆς συγκεντρώσεως; Ἔχομεν μίαν ἄμεσον καὶ ἀπότομον μετατροπὴν τῶν πραγμάτων, δηλαδὴ ἔχομεν πλέον τὴν διαβεβαίωσιν «ὅτι ἡ συγκέντρωσις. (ἀναιγνώσκει). Τὶ ἔχομεν, λοιπόν, δεδομένον; ὅτι ἐνῶ κατὰ τὸ 1ον ἔτος δὲν ἠγοράσθησαν παρὰ 2.260.000 ὀκάδες δηλαδὴ 3 χιλ. τόννοι ὅτι ἡ ἀγορὰ τῶν 3 χιλ, τόννων ἤρκεσε διὰ νὰ γίνῃ ἡ ρύθμισις τῶν τιμῶν ὁλοκλήρου τῆς παραγωγῆς, τὸ δεύτερον ἔτος ἠγοράσθησαν 6 χιλιάδες τόννοι καὶ κατὰ τὸ τρίτον ἔτος 9 χιλ. τόννοι. Τὶ θέλετε νὰ δεχθῶμεν; Ὅτι θὰ παρίστατο καὶ σήμερον ἀνάγκη νὰ ἀγοράσωμε καὶ ἡμεῖς 9 χιλ. τόνους; δηλαδὴ νὰ ἀγοράσωμεν 12 χιλ. τόννους ἀντιπροσωπεύοντας τὰ 3 ἑκατοστὰ τῆς ὅλης ἐγχωρίου παραγωγῆς; Διὰ νὰ εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ κανονίσωμεν τὰς τιμάς, θέλετε νὰ διπλασιάσωμεν τὰς τιμὰς καὶ νὰ ἀγοράσωμεν 24 χιλ. τόννους, θέλετε νὰ τετραπλασιάσωμεν τὰς τιμὰς καὶ ν’ ἀγοράσωμεν 50 χιλ. τόννους, διὰ νὰ περιφράξωμεν τὰ συμφέροντα τῶν παραγωγῶν; Καὶ ἂν φθάσωμεν εἰς τὸ ἀποτέλεσμα αὐτό, τὸ βάρος τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιβάλωμεν εἰς τὴν κατανάλωσιν θὰ ἦτο 50.000.000 δραχμῶν. 50 δρχ. κατὰ τόννον διὰ νὰ ἔχωμεν ἀπόλυτον πεποίθησιν ὅτι ἡ παραγωγὴ τοῦ σίτου θὰ εἶναι καλή. Καὶ θὰ μοῦ εἴπετε. Ἤκουσα πρὸ ὀλίγου τὸν ἀξιότιμον ὑφυπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, νὰ λέγῃ ὅτι μὴ δίδετε ἀπόλυτον πίστιν εἰς τὰς διαβεβαιώσεις τῆς κεντρικῆς ἐπιτροπῆς. Καὶ ἐὰν ἤμην διατεθειμένος νὰ μὴ δώσω πίστιν εἰς μίαν ἐπιτροπὴν κατηρτισμένην καθ’ ὃν τρόπον εἶναι κατηρτισμένη ἡ κεντρικὴ ἐπιτροπή, ἔχω ὑπ’ ὄψει μου, αὐτὴ τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως, διότι τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως ἐκπροσωπεῖ τὸ ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας, ἀναφέρον, ὅσα ἀνέφερε εἰς τὴν εἰσηγητικὴν του ἔκθεσιν τὸ νομοσχέδιον τῆς συγκεντρώσεως καὶ διὰ τὴν περίπτωσιν τὴν πρώτην καὶ διὰ τὰς ἄλλας καὶ διὰ τὰς τιμὰς τὰς προηγουμένας καὶ κατὰ τὰς τιμὰς τὰς κατὰ τὴν ρύθμισιν τοῦ προϊόντος «ἑπομένως— λέγει τὸ ὑπουργεῖον τῆς Γεωργίας εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν —....» (ἀναγινώσκει). Ἔχομεν, λοιπόν, βεβαίωσιν τοῦ ὑπουργείου τῆς Γεωργίας τὸ ὁποῖον ἔρχεται νὰ προσυπογράψῃ τὰ συμπεράσματα τῆς κεντρικῆς ἐπιτροπῆς καὶ διαπιστώνει καὶ τοῦτο, ὅτι πρὸ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς συγκεντρώσεως ὁ εἰσαγωγικὸς δασμός, ὄχι μόνον ἐξέφευγεν καὶ ὠλίσθηνε, ἀλλὰ ἀντὶ νὰ περιέρχεται εἰς τὸν παραγωγόν, περιήρχετο εἰς τὸν μεταπράτην. Δύνασθε νὰ ἀμφισβητήσετε ὅτι ὁ θεσμὸς τῆς παραγωγῆς, ἂν ἤθελε συμπληρωθῇ καὶ ἐπεκταθῇ ὡς συμπληροῦται καὶ ἐπεκτείνεται ὀρθῶς διὰ τοῦ νομοσχεδίου τὸ ὁποῖον ὑποβάλλεται ὑπ’ ὄψιν τῆς Βουλῆς, θὰ ἦτο ἓν μέσον ἀποτελεσματικώτερον καὶ ἀσφαλέστατον διὰ τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς, χωρὶς νὰ εὑρεθῶμεν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἐπιβάλωμεν εἰς τὴν χώραν ἓν βάρος δυσβάστακτον; Διότι σήμερον, ποῖον εἶναι τὸ βάρος τὸ ἐπιβαλλόμενον εἰς τὸν Λαὸν διὰ τῆς δασμολογικῆς αὐξήσεως; Διετέθη ὁλόκληρον τό ποσόν....

§319Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν θὰ χρειασθῇ ὅλον.

§320Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἂν χρειασθῇ, θὰ χρειασθῇ ὀλιγώτερον. Ἀλλ’ ἐκτὸς τούτων ἐπιβάλλομεν ἕνα ἄλλο βάρος τὸ βάρος τῆς δασμολογικῆς αὐξήσεως. Καὶ ποῖον εἶναι τὸ βάρος τῆς δασμολογικῆς αὐξήσεως; Ἀνέφερον ἤδη προηγουμένως εἰς τὸν προαγορεύσαντα ὅτι διὰ τοῦ τελευταίου διατάγματος θὰ ἐπανέλθῃ ὁ δασμὸς εἰς τὸ παλαιόν του ἐπίπεδον, συνεπῶς θὰ διατηρήσῃ τὸν συντελεστὴν εἰς 15 δραχμάς, ἐνῷ κατὰ τὸ 1929 ὁ συντελεστὴς ἦτο μόνον 14 δραχ. κατ’ ὀκᾶν. Ἐκ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἔχομεν μίαν αὔξησιν 10 δρχ. καὶ 50 λεπτῶν εἰς τὰ 100 χιλιόγραμμα, τὸ ὁποῖον σημαίνει μίαν ἐπιβάρυνσιν 8 λεπτῶν κατ’ ὀκᾶν ἀσχέτως πρὸς τὴν σύγκρισιν μὲ τὴν ἐπελθοῦσαν μείωσιν. Ἐὰν, ὅπως πρέπει θελήσωμεν νὰ συγκρίνωμεν τὴν νέαν φορολογίαν πρὸς τὴν παλαιότερον ἐπιβαλλομένην, δηλαδὴ κατόπιν τῆς μειώσεως, τότε θὰ ἴδωμεν ὅτι ἡ αὔξησις αὐτὴ εἶναι 44 καὶ 43 λεπτὰ εἰς τὰ 100 χιλιόγραμμα ἤτοι 57 καὶ 31 κατ’ ὀκᾶν· καὶ ἐὰν δεχθῶμεν ὅτι εἰς αὐτὰ τὰ 57, 31 προστεθοῦν ἀκόμη 15 λεπτὰ διὰ τὴν συγκέντρωσιν ὅπως ἀναφέρει ἡ ἔκθεσις τοῦ ὑπουργείου τῆς Γεωργίας, τότε θὰ ἔχωμεν μίαν πρόσθετον ἐπιβάρυνσιν τοῦ σίτου, πρόσθετον ἐπιβάρυνσιν τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας μὲ 72,31. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιβάρυνσις. Καὶ τί ποσὸν δύναται νὰ ἀντιμετωπίσῃ ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτή; Ἔρχομαι καὶ λέγω: τί ποσὸν θὰ εἶναι τὸ ὁλικὸν ποσὸν τῆς ἐπιβαρύνσεως, τὸ ὁποῖον θὰ ἔχωμεν ἐκ τῆς νέας φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως;

§321Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τοῦτο δὲν εἶναι σχετικὸν μὲ τὴν δασμολογικὴν μεταβολήν.

§322Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Γίνεται καὶ ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτὴ διὰ τῶν μέτρων τῆς συγκεντρώσεως, διότι διὰ τῶν μέτρων τούτων τῆς συγκεντρώσεως ἐπιβάλλονται καὶ τὰ ἔξοδα μεταφορᾶς.

§323Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Σεῖς προσθέτετε τὰ ἔξοδα τῆς συγκεντρώσεως εἰς τὴν δασμολογικὴν μεταβολήν, ἀλλὰ τὰ ἔξοδα εἶναι ὀλιγώτερα σήμερον.

§324Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Σήμερον ἔχομεν 15 λεπτὰ διὰ τὴν νέαν ὀργάνωσιν τῆς συγκεντρώσεως. Λογαριάζω τὰ 50.000.000 τὰ ὁποῖα θὰ εἴχομεν ἐὰν ἠθέλαμεν γὰ ὀργανώσωμεν πληρέστατα τὴν συγκέντρωσιν διὰ νὰ ἔχωμεν καὶ ἀσφάλειαν. Λοιπὸν λογαριάζω καὶ λέγω. Ὅπως ἔχει σήμερον ἐν συνδιασμῷ μὲ τὴν δασμολογικὴν αὔξησιν, θὰ ἔχωμεν ἕνα πρόσθετον βάρος ἐκ τῆς ὀργανώσεως τῆς ὑπηρεσίας τῆς συγκεντρώσεως 15 λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν καὶ 57 καὶ 31, 72 καὶ 31 λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν, εἶναι ἡ κατ’ ὀκᾶν ἐπιβάρυνσις. Λοιπὸν ποῖον ἐκπροσωπεῖ ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτὴ ἡ ἐκ τοῦ τοῦ δασμοῦ; Δὲν ὑπολογίζω τὴν ἐπιβάρυνσιν ἐκ τῆς συγκεντρώσεως. Κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος—καὶ λαμβάνω ὡς βάσιν τὸ οἰκονομικὸν ἔτος διότι αὐτὸ μᾶς εὐκολύνει εἰς ἕνα ἄμεσον παραλληλισμὸν τοῦ βάρους ἐκ τῆς αὐξήσεως τῶν δημοσίων ἐσόδων—κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομ. ἔτος 1929–30 εἴχομεν μίαν εἰσαγωγὴν σίτου 650.000 τόννων, μία εἰσαγωγὴν βεβαίως ἐντελῶς ἐξαιρετικήν. Σπανίως φθάνει ἡ εἰσαγωγὴ εἰς τόσον μέγα ὕψος. Ἡ ἀθρόα αὐτὴ εἰσαγωγὴ κατὰ τὸ παρελθὸν οἰκονομικὸν ἔτος εἶχεν ἕνα εὐχάριστον ἀποτέλεσμα διὰ τὸν προϋπολογισμόν, ὅτι δηλαδὴ ἐκ τῆς αὐξήσεως αὐτῆς τοῦ εἰσαχθέντος ποσοῦ τοῦ σίτου, ἐκαλύφθη ὁλόκληρος ἡ προβλεφθεῖσα ζημία τοῦ δημοσίου προϋπολογισμοῦ ἐκ τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ. Τὸ ποσὸν δηλαδὴ ἐκεῖνο κατὰ τὸ ὁποῖον προεβλέπετο ὅτι θὰ ἠλαττοῦντο αἱ δημόσιοι εἰσπράξεις ἐκ τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ, τὸ ποσὸν αὐτὸ ἐκαλύφθη μέχρις ὀβολοῦ ἐκ τῆς αὐξήσεως τῆς εἰσαχθείσης ποσότητος σίτου κατὰ τὸ 1929–30. Καὶ ἑπομένως μένει πρὸς ὄφελος, καθαρὸν πλέον κέρδος διὰ τὸν προϋπολογισμὸν, ὁλόκληρος ἡ αὔξησις ἡ ὁποία προῆλθεν ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ ἐπὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν τῆς πρώτης ἀνάγκης. Ὑπῆρξεν λοιπὸν ἐκ τῆς αὐξήσεως αὐτῆς τῆς εἰσαγωγῆς ἕνα ἄμεσον ἀποτέλεσμα εἷς ἀντίκτυπος ἀμεσώτατος ἐπὶ τῶν δημοσίων ἐσόδων. Ἀλλὰ ἐὰν ἠθέλομεν ὑπολογίσῃ καὶ κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἐπὶ μιᾶς εἰσαγωγῆς τόσον ηὐξημένης, 650.000 τόννων, βεβαίως ὁ πρόσθετος δασμὸς ὁ ὁποῖος σήμερον ἐπιβάλλεται θὰ ἀνήρχετο ἐκτὸς τῶν βαρῶν τῆς συγκεντρώσεως, εἰς 295 περίπου ἑκατομμύρια. Ἀλλὰ δὲν θὰ ὑπολογίσω ἐπὶ μιᾶς τόσον ηὐξημένης εἰσαγωγῆς, μολονότι εἶδον τὸ ἀπόγευμα εἰς τὰς ἐφημερίδας ὅτι αἱ πληροφορίαι αἱ ὁποῖαι καταφθάνουν ὁλονὲν ἐκ τῶν ἐπαρχιῶν εἶναι δυστυχῶς εἰς ἄκρον θλιβεραὶ διὰ τὴν ἐφετινὴν παραγωγὴν περὶ τῆς ὁποίας τόσας ἐσχηματήσαμεν καὶ εἴχομεν ἐλπίδας. Καὶ ἐὰν πράγματι αἱ πληροφορίαι εἶναι ἀκριβεῖς, ὅσον παρεστάθησαν διὰ τῶν σημερινῶν ἐφημερίδων, δὲν θὰ εἶναι ὑπερβολικὸν νὰ ὑπολογίσωμεν διὰ μίαν τοιαύτην εἰσαγωγὴν καὶ εἰς μίαν ἐπιβάρυνσιν 300.000.000 δραχμῶν.

§325Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). 300.000 000 ἐπιβάρυνσιν!!

§326Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Βεβαίως, ἐὰν ἡ εἰσαγωγὴ εἶναι 600,000 τόννοι. Δὲν ἀποκλείεται δὲ ἀπολύτως ἐὰν ἀληθεύουν αἱ πληροφορίαι τὰς ὁποίας ἐδιάβασα.

§327Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Καὶ ἂν ἀληθεύουν αἱ πληροφορίαι ἀποκλείεται;

§328Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐὰν δεχθῶμεν μίαν εἰσαγωγὴν κανονικήν, 500.000 τόννων, ὑπὸ τὰς ὁμαλωτέρας περιστάσεις ἡ ἐπιβάρυνσις ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται εἶναι 222.000.000 δραχμαί. Γιατὶ ἡ ἐπιβάρυνσις αὐτή; Διὰ τὴν προστασίαν τῆς παραγωγῆς. Ἔχομεν δεδομένον ὅτι διὰ τῶν μέτρων τῆς συγκεντρώσεως, ἄνευ θυσίας ἢ διὰ ἀνεπαισθήτου θυσίας, θὰ εἴχομεν τὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα ἢ θὰ εἴχομεν καταλληλότερον ὀργανώσει τὰ τῆς συγκεντρώσεως καὶ θὰ εἴχομεν ἀποτέλεσμα ἀσφαλέστερον. Καὶ θὰ ἔλεγον μάλιστα, ὅτι ἡ ὑπηρεσία τῆς συγκεντρώσεως ἔπρεπεν νὰ ἔχῃ μίαν μεγαλυτέραν ἐπέκτασιν, νὰ ἐπεκταθῇ δηλαδὴ ἐφ’ ὅλων τῶν προϊόντων καὶ ἐφ’ ὅλων τῶν δημητριακῶν καρπῶν, καὶ διὰ τὴν κριθὴν περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησεν ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος καὶ διὰ τὸν ἀραβόσιτον καὶ δι’ ὅλα αὐτὰ τὰ εἴδη διὰ νὰ εἶναι δυνατὸν τὸ προϊόν συγκεντρούμενον καταλλήλως νὰ ἀσφαλίζῃ διὰ τῶν τιμῶν του ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τὸ παράγουν ἀλλὰ συγχρόνως νὰ διατίθεται διὰ τὰ πτωχότερα διαμερίσματα τοῦ Κράτους, ἰδίως διὰ τὰς ὀρεινὰς ἐπαρχίας αἱ ὁποῖαι ἀποζοῦν ἀπὸ τὰ προϊόντα αὐτά, ἀπὸ τὴν κριθὴν καὶ τὸν ἀραβόσιτον. Ἡ ἰδική μου ἐπαρχία δὲν συντηρεῖται παρὰ μόνον μὲ ἀραβόσιτον, νὰ δίδεται τὸ προϊόν αὐτὸ εἰς τιμὰς λογικάς, τιμὰς τὰς ὁποίας νὰ δύναται νὰ πληρώσῃ ὁ πτωχότατος καὶ ὁ ὑποφέρων λαός, διότι σήμερον μὲ τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ κατατρυχόμενοι ὑπὸ τῆς δυστυχίας ἄνθρωποι θὰ ὑποχρεωθοῦν καὶ αὐτοὶ νὰ ὑποβληθῶσιν εἰς τὴν φορολογίαν αὐτήν, δηλαδὴ νὰ πληρώνουν τὸν ἀραβόσιτον εἰς τιμὰς ὑψωμένας. Μὲ τὴν ὑπηρεσίαν τῆς συγκεντρώσεως θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἔχωμεν καὶ ἱκανοποιητικὰς τιμὰς τῶν παραγωγῶν καὶ τιμὰς συμφερούσας διὰ τὰς ἐπαρχίας τὰς μᾶλλον στερουμένας. Ἐπιβάλλομεν λοιπὸν μίαν αὔξησιν 220–300 ἑκατομμυρίων ἐπὶ τῆς καταναλώσεως ἐπὶ τοῦ συνόλου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ νὰ προστατεύσωμεν τὴν παραγωγὴν καὶ διὰ νὰ ἐνισχύσωμεν τὸν προϋπολογισμόν, κατὰ τὴν ἀπόλυτον πεποίθησιν τὴν ὁποίαν ἔχω. Καὶ λέγω ὅτι ἔχω τὴν πεποίθησιν αὐτήν, διότι ὑποθέτω ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔκαμε τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ τὸ μέτρον αὐτὸ τὸ ὁποῖον λαμβάνει, ἦσαν φαινόμενά τινα, τὰ ὁποῖα ἐπέβαλλον τὴν πρόνοιαν διὰ τὴν διατήρησιν τῆς ἰσορροπήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους. Καὶ τὰ φαινόμενα αὐτὰ ἦσαν, πρῶτον ὅτι αἱ εἰσπράξεις κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας ἤρχισαν νὰ δεικνύουν μίαν χαλάρωσιν ἀρκούντως αἰσθητήν.....

§329Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν) Ἁπλῶς τὴν διαφορὰν τῶν σιτηρῶν.

§330Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἤρχισαν νὰ δεικνύουν μίαν χαλάρωσιν καὶ ἦτο τὸ πρῶτον σύμπτωμα τῆς ἀνησυχίας. Τὸ δεύτερον σύμπτωμα τῆς ἀνησυχίας ἦτο ὅτι τὰ ἀποτελέσματα τῆς χρήσεως τοῦ 1929–1930 παρουσιάζουν μίαν πρόβλεψιν, ὁριστικὴν σχεδὸν πρόβλεψιν ἑνὸς πλεονάσματος 300.000.000. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον φοβεῖται κανείς, εἶναι νὰ ἐλαττώσῃ, δὲν φοβεῖται ποτὲ τὴν αὔξησιν. Καὶ ὅταν ἔρχωνται αἱ ἐλαττώσεις, τότε γεννῶνται αἱ ἀνησυχίαι καὶ ἐπιβάλλονται τὰ μέτρα τῆς ἀμύνης διὰ τὸν προϋπολογισμόν. Καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω ποῖαι ἦσαν αἱ ἀνησυχίαι διὰ τὸν προϋπολογισμόν. Ὅτι ἐφόσον δὲν διετηρήθη ἡ αὔξησις τοῦ πρώτου ἑξαμήνου, ἤρχισαν ἐκ τῆς πτώσεως τῶν εἰσπράξεων νὰ γεννῶνται ἀνησυχίαι, αἱ ὁποῖαι σᾶς ἐπέβαλον σκέψεις διὰ τὴν ἰσορροπίαν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Εἶχεν λοιπὸν τὴν πτῶσιν αὐτήν, ἡ ὁποία τὴν ἐξηνάγκασε νὰ λάβῃ μέτρα. Εἶχεν δὲ ἐπίσης ἡ Κυβέρνησις καὶ τὸ ἄλλο δεδομένον, ὅτι περιωρίσθη τὸ πλεόνασμα εἰς 300.000.000 καθ’ ὃν χρόνον ὅλη ἡ προβλεφθεῖσα τοῦ δασμοῦ μείωσις εἶχεν ἤδη καλυφθῆ ἐκ τῆς πλεοναζούσης εἰσαγωγῆς τοῦ σίτου κατὰ τὸ 1929–1930 καὶ εἶχεν μείνει εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Κυβερνήσεως κέρδος ὁλόκληρον τὸ ποσὸν τῆς αὐξήσεως τῶν ἄλλων δασμῶν ἐπὶ τῶν εἰδῶν τῆς πρώτης ἀνάγκης. Ὅλα αὐτὰ τὴν ἔφεραν εἰς τὴν σκέψιν νὰ λάβῃ μέτρα διὰ τὴν πλήρη τοῦ προϋπολογισμοῦ ἰσορρόπησιν. Δὲν θέλω νὰ εἴπω ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς αὐτῆς ἐκλονίζετο, ἀλλὰ λαμβάνει ἓν μέτρον προνοίας. Ἀλλ’ ἐὰν δὲν ἦτο μέτρον προνοίας διὰ τὸν προϋπολογισμόν, ἀλλὰ διὰ τὴν παραγωγήν, ἡ Κυβέρνησις θὰ εἶχεν ἓν μέσον ἀσφαλέστερον διὰ νὰ πείσῃ πάντας περὶ τούτου. Θὰ εἶχεν ἤδη παράσχει περὶ τούτου ἀπόδειξιν ὥστε σήμερον νὰ μὴ γίνεται συζήτησις. Διότι δὲν εἶχεν, ἢ νὰ ἀποφασίσῃ νὰ δώσῃ εἰς ἀντάλλαγμα διὰ τὰς αὐξήσεις τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου τὴν ἐλάττωσιν τοῦ δασμοῦ ὅλων τῶν εἰδῶν τῆς πρώτης ἀνάγκης ἐκείνων τῶν ὁποίων ηὔξησε τὸν δασμὸν χάριν τῆς μειώσεως τοῦ σίτου κατὰ τὸ 1928. Μὴ ἐλαττοῦσα τοὺς δασμοὺς καὶ κρατοῦσα τὸ προϊὸν αὐτῶν διὰ λογαριασμὸν τοῦ δημοσίου ταμείου, προδίδει ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς δυσαναλόγου αὐξήσεως ὑπῆρξε καθαρῶς ταμιευτικός. Ἀλλ’ ἴσως ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκει ὅτι ἡ κατανάλωσις ἀπέκτησεν ἀρκοῦσαν ἀντοχὴν ὥστε νὰ πληρώνῃ τὸν δασμὸν τοῦ σίτου καὶ τοὺς ηὐξημένους φόρους ὅλων τῶν ἄλλων εἰδῶν τῆς καταναλώσεως. Ἐὰν εἶχεν αὐτὴν τὴν πεποίθησιν, δὲν εἶχεν ἡ Κυβέρνησις ἢ νὰ σκεφθῇ περὶ διαθέσεως τοῦ προϊόντος αὐτῆς τῆς αὐξήσεως τῆς δυσαναλόγου κατ’ ἄλλον τρόπον ὑπὲρ τῆς παραγωγῆς. Ὑπεδείχθη ἤδη σειρὰ μέτρων ὑπὸ τῶν προλαλησάντων διὰ τὸν σκοπὸν αὐτόν. Νὰ τὸ διαθέσῃ διὰ τὴν ἀνακούφισιν τῶν ἄλλων γεωργικῶν προϊόντων. Νὰ τὸ διαθέσῃ διὰ τὴν ἐλάττωσιν τοῦ φόρου τοῦ καπνοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι προϊὸν ὑποκείμενον εἰς ἕνα διεθνῆ συναγωνισμὸν καὶ ἐπιβαρύνεται διὰ δασμῶν ἀσυγκρίτως ἀνωτέρων τῶν ὁμοειδῶν προϊόντων τῶν γειτονικῶν χωρῶν. Νὰ καταργήσητε ἐντελῶς τὸν δασμόν, ὡς ὑπεστήριξαν, τῆς σταφίδος, ἡ ὁποία διατρέχει ἕνα κίνδυνον μεγάλον. Νὰ διαθέσητε ποσὸν ἀρκετὸν διὰ τὴν προστασίαν τῆς παραγωγῆς. Νὰ διαθέσητε τὸ ποσὸν αὐτὸ διὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ ταμείου τοῦ ἄρτου, τὸ ποσὸν τὸ ἀντίστοιχον, κ. Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, διὰ νὰ πείσητε τὸν κόσμον ὅτι δὲν ἀπεβλέψατε εἰς ἐνίσχυσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀλλὰ τοῦ παραγωγοῦ, τὸ ὁποῖον δὲν ἐπιτρέπεται χωρὶς νὰ διατρέχουν κανένα κίνδυνον οἱ παραγωγοὶ εἰς τὴν τιμὴν τοῦ προϊόντος των. Ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις, ἐνῷ ἔχει πρόχειρον τὸ μέσον νὰ δώσῃ πλήρη τὴν ἀπόδειξιν ὅτι τὸ μέτρον δὲν εἶχε σκοπὸν ταμιευτικόν, σιγᾷ μέχρι τοῦδε καὶ τὸν δασμὸν τὸν κρατεῖ δι’ ἑαυτήν. Κύριοι βουλευταί, δὲν γνωρίζω τί θὰ πράξῃ σήμερον ἡ Κυβέρνησις, διότι δὲν φαντάζομαι ὅτι εἶναι εὔκολον νὰ διατηρήσῃ ἀκέραιον τὸν πρόσθετον αὐτὸν δασμὸν εἰς ἐποχὴν κατά τὴν ὁποίαν τὸ μέτρον τὸ ὁποῖον λαμβάνεται ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς προστασίας τῶν παραγωγῶν πρόκειται νὰ πλήξῃ αὐτὴν τὴν παραγωγὴν στερουμένην προϊόντων. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ σήμερον δικαιολογίαν τὸ μέτρον αὐτό, ὡς λαμβάνεται διὰ τὴν προστασίαν τῆς παραγωγῆς, καὶ βεβαίως θὰ σπεύσῃ νὰ ἄρῃ τὸν δασμὸν αὐτόν, διότι ὁ δασμὸς αὐτὸς δὲν θὰ πλήξῃ μόνον τοὺς παραγωγούς διότι δὲν θὰ παραγάγουν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος ἀρκετὰς ποσότητας ἀλλὰ πλήττει καὶ ὅλην τὴν ἄλλην γεωργικὴν παραγωγήν, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ἐνδιαφερόμεθα καὶ ἡ ὁποία ἐνῷ ἐπιβαρύνεται δὲν ἔχει καμμίαν ἀντίστοιχον ἀνακούφισιν καὶ ἔρχεται ἤδη νὰ προστεθῇ εἰς τὰ ὑπάρχοντα βάρη καὶ ὁ δασμός. Κύριοι βουλευταί, ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα σᾶς εἶπον μὲ πείθουν ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἦτο καλὸν νὰ κάμῃ καθαρωτέρας δηλώσεις νὰ διευκρινίσῃ δηλαδὴ ποία πραγματικῶς εἶναι ἡ πολιτική της. Ἔχει ἀνάγκην αὐξήσεως τῶν ἐσόδων της; Ἐγὼ βεβαίως δὲν θά ἤμην ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θ’ ἀπεδοκίμαζον τὴν αὔξησιν αὐτήν, ἐφόσον ἄνευ αὐτῆς θὰ ἔτρεχε τὸν κίνδυνον νὰ εἰσέλθῃ εἰς περίοδον θλιβεράν, διότι δέν θεωρῶ ὅτι ὑπάρχει χειρότερον ἀπὸ τοῦ νὰ ἔλθωμεν εἰς μίαν οἰκονομικὴν ἀνεπάρκειαν. Καὶ θὰ κατακρίνω τὴν Κυβέρνησιν, διότι ἐνῷ ἦτο ἐνδεδειγμένον μέχρι τοῦδε ν’ ἀκολουθήσῃ ἐπί τινα ἔτη πολιτικὴν αὐστηροτάτης φειδοῦς καὶ περισυλλογῆς καὶ εἰς τὴν διάθεσιν τῶν περισσευμάτων νὰ μὴ χρησιμοποιῇ οὐδ’ ἐλάχιστον μέρος τῶν διαθεσίμων αὐτῆς πόρων, παρὰ μόνον δι’ ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Ἐθνικοῦ πλούτου καὶ τῆς παραγωγῆς διὰ νὰ κατορθωθῇ ν’ ἀνδρωθῇ ἐντὸς ὀλίγων ἐτῶν ἡ παραγωγὴ ἢ ν’ αὐξήσῃ τὸ Ἐθνικὸν εἰσόδημα διὰ νὰ δυνηθῶμεν πλέον συστηματικῶς ἄνευ φόβων, ὄχι διὰ σπασμωδικῶν μέτρων, ἀλλὰ διὰ μιᾶς μεθοδικῆς καὶ συνεχοῦς προσπαθείας νὰ ἐπιδοθῶμεν εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἄλλων ἀναγκῶν, ἐνῷ λέγω, ἡ Κυβέρνησις ἔπρεπε ν’ ἀκολουθήσῃ αὐτὴν τὴν ὁδόν, ἐσκέφθη ὅτι θὰ ἔπρεπεν ἀθρόως νὰ προβῇ εἰς διάθεσιν μεγάλων χρηματικῶν ποσῶν διὰ τὴν ἱκανοποίησιν ἄλλων ἀναγκῶν.

§331Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ποίων;

§332Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Καὶ τὰ σχολικὰ κτίρια σᾶς λέγω ὅτι θὰ ἠδύναντο νὰ ἀναβληθοῦν διά τινα χρόνον. Ὅταν ἐτονοῦτο τὸ εἰσόδημα τότε θὰ ἠδυνάμεθα νὰ ἐπιδοθῶμεν ὄχι διὰ μέτρων σπασμωδικῶν, ἀλλὰ διὰ μεθοδικῆς ἐργασίας εἰς τὴν ἱκανοποίησιν ὅλων τῶν ἄλλων ἀναγκῶν τότε θὰ εἴμεθα ἀπολύτως ἀσφαλεῖς διὰ τὴν αὔριον καὶ τότε δὲν θὰ ἐπέκειτο ἡ ἀνάγκη τῆς ἐπιβολῆς νέων ἐπὶ τοῦ λαοῦ βαρῶν. Ἡ πολιτικὴ τῶν αὐστηρῶν οἰκονομιῶν εἶναι ἡ πολιτικὴ ἡ ὁποία σῴζει καὶ ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται εἰς περιστάσεις παρομοίας ἐκείνων τὰς ὁποίας διερχόμεθα σήμερον μετὰ τόσον σκληρὸν κλυδωνισμόν.

§333ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν.

§334Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Κύριοι βουλευταί, κατεβλήθη ὁμολογουμένως μεγάλη προσπάθεια ἐκ μέρους τῶν προαγορευσάντων καὶ ἡ μεγαλειτέρα ἐκ μέρους τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τῶν Προοδευτικῶν Φιλελευθέρων διὰ νὰ πεισθῇ ἡ Βουλή.

§335Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ποία Βουλή; Μεταξύ μας εἴμεθα.

§336Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἡ παροῦσα Βουλή. Διὰ νὰ πεισθῇ ἡ Βουλὴ ὅτι ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ τῶν γαιωμήλων καὶ τοῦ σίτου δὲν ἔχει χαρακτῆρα καθαρῶς προστατευτικόν, ἀλλὰ χαρακτῆρα ταμιευτικόν. Νομίζω, ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτὴ τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ σκοποῦ καὶ τοῦ χαρακτῆρος τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ δὲν ἔπεισεν οὐδένα μὲ ὅλην τὴν προσπάθειαν τοῦ κ. βουλευτοῦ νὰ συγκεντρώσῃ ὁποθενδήποτε καὶ οἱαδήποτε ἐπιχειρήματα. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ εἴπω εἶναι τοῦτο, ὅτι ὅπως ἀνέπτυξα ἤδη ὁ σκοπὸς τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τῆς κριθῆς καὶ διὰ διατάγματος τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου, ὅπως καὶ προηγουμένως τῶν γαιωμήλων ἐγένετο διὰ σκοποὺς προστασίας τῆς ἐγχωρίου παραγωγῆς, ἡ ὁποία ἔχει ἀνάγκην ἰδιαιτέρας προστασίας, διότι ὡς δὲν ἀγνοεῖ ἡ Βουλὴ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἐπῆλθε μεγάλη διατάραξις τοῦ ἰσοζυγίου παραγωγῆς καὶ καταναλώσεως εἰς ὅλας τὰς Ἀμερικανικὰς χώρας, εἰς ὅλα τὰ γεωργικὰ εἴδη καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὴν παραγωγὴν τοῦ σίτου, διατάραξις ἡ ὁποία προῆλθεν ἀπὸ τὴν ἔντασιν τῆς καλλιεργείας ἐν τῇ χώρᾳ, ἡ ὁποία ἔντασις τῆς καλλιεργείας εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν πτῶσιν τῶν τιμῶν εἰς ὅλας τὰς χώρας. Ὅλαι αἱ χῶραι αἱ ὁποῖαι ἠθέλησαν ὄχι μόνον νὰ ἐντείνουν τὴν παραγωγήν, ἀλλὰ καὶ νὰ διατηρήσουν τὴν ὑπάρχουσαν, ἠναγκάσθησαν νὰ λάβουν μέτρα προστατευτικά, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἓν τῶν κυριωτέρων εἶναι ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ ἐπὶ τῆς εἰσαγωγῆς. Ὅλαι αἱ χῶραι αἱ Εὐρωπαϊκαί, πλὴν τῆς Ἀγγλίας ἡ ὁποία ἔχει ἄλλο σύστημα, ἔχουν δασμὸν ἀνώτερον τοῦ ἰδικοῦ μας.

§337Γ. ΜΟΔΗΣ. Εἰς τὴν σημερινὴν «ἐργασίαν», ἀναγιγνώσκω ὅτι ὁ δασμὸς εἰς τὴν Ἰταλίαν εἶναι 16 χρυσαῖ λιρέτται.

§338Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἶναι 2,70. Εἰς τὴν Γαλλίαν εἶναι 2,40.

§339Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Εἰς τὴν Γαλλίαν προστατεύωνται ὅλα τὰ εἴδη τοῦ σίτου;

§340Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὅλα τὰ εἴδη. Ἡ προστασία αὐτή, κύριοι βουλευταί, ἐὰν ἦτο ἐπιβεβλημένη εἰς τὰς ἄλλας χώρας, εἶναι ἐπιβεβλημένη περισσότερον εἰς ἡμᾶς, διότι εἰς ἡμᾶς συντρέχουν διάφοροι λόγοι προστασίας τῆς σιτοπαραγωγῆς, λόγοι προερχόμενοι ἀπὸ τὸ νεαρὸν τῆς ἡλικίας τῶν περισσοτέρων σιτοκαλλιεργητῶν καὶ ἀπὸ τὴν ἀτέλειαν ἀκόμη τῶν μέσων τὰ ὁποῖα ἔχομεν. Διὰ τὴν εἰσαγωγὴν θὰ μοῦ εἰπῆτε ὅτι καλά, δὲν ὑπάρχουν ἄλλα μέσα προστασίας τῆς σιτοκαλλιεργείας; Βεβαίως ὑπάρχουν. Καὶ μεταξὺ αὐτῶν τὰ καλλίτερα εἶναι ἐκεῖνα τά ὁποῖα δὲν βαρύνουν εὐθέως τὸν καταναλωτήν, ἀλλ’ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀποβλέπουν εἰς τὴν αὔξησιν τῆς τιμῆς διὰ τῆς ἐλαττώσεως τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς. Ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις ἐλησμόνησεν ἆρά γε τὴν ὕπαρξιν τῶν μέτρων τούτων; Δὲν μετεχειρίσθη τὰ μέτρα ταῦτα; Ἔσπευσε ἀμέσως νὰ αὐξήσῃ τοὺς δασμούς; Ἐὰν δὲν ἀπατῶμαι ἡ Κυβέρνησις σαφῶς ἔδειξε τὴν προτίμησίν της εἰς τὰ μέτρα τῆς προστασίας ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα δὲν θίγουν τὸν καταναλωτήν. Ἡ ἵδρυσις τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, ὅλη ἡ γεωργικὴ πολιτικὴ ἡ τείνουσα εἰς τὴν ἐπιστημονικωτέραν καλλιέργειαν τῆς γῆς εἰς τὴν μεγαλειτέραν παραγωγήν, ὅλη αὐτὴ ἡ κίνησις δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἐλάττωσις τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς καὶ ἑπομένως αὔξησις τῆς τιμῆς. Ἡ συγκέντρωσις ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου εἰς τὴν ὁποίαν ἐπιμένει ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἐπίσης μέτρον, τὸ ὁποῖον προστατεύει τὴν τιμὴν τοῦ σίτου, βαρύνουν τὸν καταναλωτὴν καθ’ ὅσον μόνον χρειάζεται καὶ οὐχὶ περαιτέρω. Ἔχει διαφοράν ἡ συγκέντρωσις ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴν τοῦ δασμοῦ. Διότι ἡ συγκέντρωσις βαρύνει τὸν καταναλωτὴν διὰ μόνου τοῦ ποσοῦ τοῦ ἀναλογοῦντος πρὸς τὴν ἀγοραζομένην διὰ τῆς συγκεντρώσεως ποσότητα, καὶ ἑπομένως ἡ διαφορὰ εἶναι μεγάλη. Δηλαδὴ ἐὰν θελήσωμεν νὰ προστατεύσωμεν τὴν τιμὴν τοῦ σίτου διὰ 40 λεπτῶν λ. χ., διὰ μὲν τῆς συγκεντρώσεως εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτύχωμεν αὐτὴν ἀγοράζαντες 100 ἢ 200 χιλιάδες τόννους σίτου, ἐπιβάλλοντες ἑπομένως εἰς τὸν καταναλωτὴν βάρος ἴσον πρὸς 200.000 τόννους ἐπὶ 40 ἢ 50 λεπτῶν, ἐνῶ διὰ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ δασμοῦ διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἐπιβάλωμεν εἰς τὸν καταναλωτὴν βάρος 40 λεπτῶν κατὰ κιλὸν ἐφ’ ὅλης τῆς ποσότητος τῶν εἰσαγομένων. Ἡ διαφορὰ λοιπὸν εἶναι μεγάλη. Διὰ τοῦτο ἡ Κυβέρνησις ἐπιμένει εἰς τὴν συγκέντρωσιν καὶ ἐπιμένει μάλιστα, παρὰ τὰς ἐπιθέσεις καὶ τοῦ ἀγροτικοῦ κόσμου καὶ τῆς «Δημοκρατικῆς Ἑνώσεως» κατηγορούσης τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν ἐλάττωσιν τοῦ δασμοῦ. Ἀλλ’ ἐνέμενεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸν νόμον τῆς συγκεντρώσεως διότι ἤρκει τότε. Ἐρωτᾶται διατὶ δὲν ἀρκεῖ σήμερον; Σήμερον δὲν ἀρκεῖ, διότι ἡ διαφορὰ τῆς τιμῆς τῆς διεθνοῦς ἄνευ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ εἶναι τόσον μεγάλη, ὥστε θὰ προκαλέσῃ πολὺ μεγάλην συγκέντρωσιν. Εἷς λόγος λοιπόν, ὁ ὁποῖος θὰ προκαλέσῃ μεγάλην προσφορὰν εἶναι ἡ διαφορὰ ἡ ὁποία θὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ τῆς τιμῆς τοῦ σίτου τῆς σημερινῆς καὶ τῆς διεθνοῦς τιμῆς. Ἕτερος λόγος εἶναι ἡ μεγάλη παραγωγή, ἡ ὁποία θὰ δώσῃ μεγάλην ἐπίσης προσφοράν. Τρίτος λόγος εἶναι τὸ πάθημα τοῦ παρελθόντος. Διότι τὸ παρελθὸν ἔτος— καὶ εἶναι τοῦτο ἀπολύτως ἐξηκριβωμένον, οἱ γεωργοί μας εἰς πολλὰ μέρη νομίζοντες ὅτι παροδικὴ θὰ ἦτο ἡ πτῶσις τῶν τιμῶν δὲν προσέφεραν τὰς ποσότητας τὰς ὁποίας εἶχον σιτηρῶν καὶ κριθῆς καὶ ἔχουν σήμερον ἀποθέματα. Ὥστε σήμερον ἡ συγκέντρωσις θὰ εἶχε νὰ προβλέψῃ ὄχι μόνον ἕνεκα τῆς μεγαλειτέρας ποσότητος, ἀλλὰ καὶ λόγῳ τοῦ παθήματος τῶν περυσινῶν περισσευμάτων. -Ἀφίνω τὸ ὅτι θὰ μᾶς φέρῃ καὶ εἰσαγωγὴν σίτου ξενικοῦ μὲ μικρὸν δασμόν, ὁ ὁποῖος θὰ προσεφέρετο εἰς τὴν συγκέντρωσιν διὰ νὰ πάρῃ μίαν δραχμὴν παρὰ πάνω. Δι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους ἐφέτος δὲν ἤρκει ἡ συγκέντρωσις, διὰ νὰ εἶχε δὲ ἐπαρκῆ ἀποτελέσματα ἔπρεπε νὰ ὀργανωθῇ καλύτερον, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀρχίσῃ ἀπὸ ὑψηλὰς τιμὰς δηλαδὴ νὰ αὐξηθῇ ὁ δασμός. Ἐφέτος λοιπὸν ἡ Κυβέρνησις κατέληξεν ὅτι αἱ συνθῆκαι ἐδείκνυον διπλῆν τὴν προστασίαν τῆς σιτοπαραγωγῆς, ἀφ’ ἑνὸς διὰ τῆς συγκεντρώσεως καὶ ἀφ’ ἑτέρου διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ. Ἠναγκάσθημεν πράγματι νὰ ζητήσωμεν αὐτὴν τὴν θυσίαν ἀπὸ τὸν καταναλωτήν· δὲν ἀρνοῦμαι ὅτι εἶναι μία θυσία τοῦ καταναλωτοῦ, ἀλλ’ ἡ θυσία αὐτή, κ. βουλευταί, εἶναι μικρὰ σήμερον. Δι’ αὐτὸ τὴν ἐζητήσαμεν, διότι μικρὰ εἶναι ἡ τιμὴ τοῦ ἄρτου σχετικῶς σήμερον. Ἔχομεν τιμὴν ἄρτου πολὺ μικροτέραν ἀπὸ τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν εἴχομεν ὅταν ἀνελάβομεν τὴν Κυβέρνησιν. Εἶναι μικρὰ σήμερον, διότι σήμερον ὁ τιμάριθμος εἶναι πολὺ μικρότερος, λόγῳ τῆς εὐθηνείας τῶν λοιπῶν εἰδῶν. Δὲν εἶναι λοιπὸν αἱ συνθῆκαι αἱ ἴδιαι ἐκεῖναι αἱ ὁποῖαι ἦσαν ὅταν ἐπεδιώξαμεν τὴν πτῶσιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Τὴν θυσίαν αὐτὴν τὴν μικράν, κ. βουλευταί, προσπαθοῦμεν νὰ κάνωμεν ἀκόμη μικροτέραν διὰ τῆς ἀναμίξεως εἰς τὸν σῖτον καὶ ἀραβοσίτου ἢ κριθῆς εἰς διαμερίσματα, ὥστε νὰ μὴ πάρῃ ὁ ἄρτος ὅλην τὴν αὔξησιν τὴν ἐκ τοῦ δασμοῦ. Τὴν μικρὰν αὐτὴν θυσίαν ζητοῦμεν ἀπὸ τὴν γεωργίαν ἐν τῇ συναισθήσει ὅτι ἔχει καὶ ἡ γεωργία δικαίωμα νὰ λάβῃ μέρος εἰς τὴν θυσίαν, εἰς τὴν κατανάλωσιν, διότι καὶ αὐτὴ ὑποστῆ θὰ θυσίας καὶ μάλιστα ἀσυγκρίτως μεγαλειτέρας. Ὅταν ἐχρειάσθη νὰ συγκρατήσωμεν τὸ νόμισμά μας ἀπὸ τὴν ὁλοσχερῆ ἐκμηδένισιν κατεφύγαμεν εἰς τὰ γεωργικὰ εἴδη καὶ ἐβάλαμεν τὴν ἀγριωτέραν φορολογίαν τὴν ὁποίαν ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ φαντασθῇ. Ἀλλ’ ὁ ἀξιότιμος ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν προβαίνει εἰς φορολογικὴν ἔρευναν διὰ ν’ ἀποδείξῃ ὅτι δὲν εἶναι προστατευτικὸς ὁ σκοπός μας ἀλλὰ ταμιευτικός ἐρωτᾷ δὲ διατὶ ἐξεδόθη πρὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ νόμου τὸ διάταγμα; Εἶναι δὲ τοῦτο, εἶπε, καὶ ἀντισυνταγματικὸν κάπως. Θέλω νὰ δώσω τὴν ἐξήγησιν ὅτι ἔγινε τοῦτο διότι τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας εἶπεν ἐρωτηθὲν ἀπὸ τὸν διευθυντὴν τοῦ Χημείου ὅτι δύναται νὰ δημοσιευθῇ παρὰ τὴν γνώμην τὴν ἰδικήν μου κατόπιν προσεχώρησεν εἰς τὴν γνώμην τὴν ἰδικήν μου—ἐγὼ δὲ εἶχον συμφέρον νὰ δημοσιεύσω τὰ διατάγματα διότι ὅταν οἱ βουλευταὶ Μακεδονίας καὶ Θεσσαλίας ἐζήτησαν τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ ἐν γένει, δὲν εἶχε δέ τότε ἀποφασισθῇ ἐὰν ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ θὰ ἐγίνετο διὰ νομοσχεδίου, τὸ σιτεμπόριον ἔσπευσε νὰ ὠφεληθῇ τῆς εὐκαιρίας καὶ ἔκαμεν ἀθρόαν ἐκτελωνισμὸν σιτηρῶν. Δὲν ἀφῆκα ὅμως τὸ σιτεμπόριον νὰ ὠφεληθῇ, διότι διεψεύσθη εἰς τὴν προσδοκίαν του, διότι δὲν ὑπεβλήθη ὁ δασμὸς διὰ νομοσχεδίου. Κατηνάλωσαν αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἐξετελώνισαν καὶ ἀνέμενον ὅτι κατὰ τὴν νέαν ἐσοδείαν, ὡς ἦτο φυσικόν, θὰ ἐξεδίδετο τὸ διάταγμα τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ. Ἀλλὰ διεψεύθησαν καὶ εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν. Ἐξέδωκα τὸ διάταγμα εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἀνέμενε τὸ σιτεμπόριον τὴν αὔξησιν καὶ διὰ τοῦτο θὰ παρατηρήσετε εἰς τὴν ἐξαγωγὴν ὅτι ὁ Ἀπρίλιος καὶ ὁ Μάϊος τοῦ 1928 καὶ 1929 εἶναι οἱ μικρότεροι εἰς τὴν ἐξαγωγὴν ὅλων τῶν ἀντιστοίχων μηνῶν τῶν τελευταίων ἐτῶν. Ἐὰν ἠκολούθουν τὴν γνώμην τοῦ κ. ἀρχηγοῦ τῶν Προοδευτικῶν θὰ συνέβαινε τοῦτο. Ὅταν τὸ σιτεμπόριον ἀνέμενε ὅτι κατ’ Ἰούλιον θὰ ἐξέδιδον τὸ διάταγμα θὰ ἔσπευδε νὰ ἐκτελωνίσῃ ἀθρόας ὅσας ἠμποροῦσε ποσότητας.

§341Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ποίαν γνώμην; Ἰδικήν μου;

§342Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Σεῖς μοῦ ἐλέγατε, διατί ἐσπεύσατε καὶ......

§343Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Διότι ὅλα αὐτὰ ἦσαν συνέπειαι ἑνὸς ἀτόπου ὅτι τὸν Μάρτιον, δηλ. εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐπρόκειτο περὶ προστασίας τῆς παραγωγῆς εἰσηγάγατε νομοσχέδιον καὶ ἐζητήσατε ἐξουσιοδότησιν διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ τῶν σιτηρῶν. Δὲν ὑπῆρχε λόγος τὸν Μάρτιον νὰ ζητήσετε τὴν αὔξησιν τῶν σιτηρῶν.

§344Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν) Δὲν τὴν ἐζητήσαμεν ἡμεῖς.

§345Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Διατὶ τὴν ἐδέχθητε;

§346Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διότι εἴχαμεν ὑπ’ ὄψει μας ὅτι ἦτο ἐνδεχόμενον νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ μέτρον αὐτὸ. Ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν κατακρίνει ἓν μέτρον νομοθετικόν. Ὅταν μᾶς ἐμέμφεσθε ὅτι ἐσπεύσαμεν νὰ ἐκδώσωμεν τὸ διάταγμα, σημαίνει ὅτι ἔπρεπε νὰ τὸ ἐκδώσωμεν ἀργότερα καὶ σᾶς ἀπαντῶ ὅτι ἐὰν ἐκάμαμεν αὐτό, θὰ διεπράτταμεν μεγάλην ἀνοησίαν, δηλ. θὰ ἐδίδομεν ὅλα τὰ χρήματα εἰς τὰ θυλάκια τῶν ἐμπόρων καὶ δι’ αὐτὸ ἐσπεύσαμεν.

§347Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Λέγετε ὅτι ἐὰν τὸ ἐξεδίδατε τὸν Ἰούνιον ἢ Ἰούλιον θὰ ἐπροστατεύατε τοὺς ἐμπόρους. Καὶ σᾶς λέγω διατὶ τότε λαμβάνετε τὸ μέτρον αὐτὸ σήμερον;

§348Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Πότε θέλετε νὰ τὸ λάβωμεν; Θὰ σᾶς εἴπω. Ὅταν ἐγένετο ἡ σύστασις ἐκ μέρους τοῦ βουλευτοῦ διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου τὸ ἐμπόριον ἔσπευδε νὰ ἐκτελωνίζῃ......

§349Φ. ΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ. Δὲν ἐπρόκειτο μόνον περὶ τῶν βουλευτῶν ἐπρόκειτο περὶ τῶν γεωργικῶν ὀργανώσεων, περὶ τῶν ἐμπορικῶν ἐπιμελητηρίων κλπ.

§350Γ. ΜΑΡΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δι’ αὐτὸ ἐσπεύσαμεν νὰ κάμωμεν αὐτὸ καὶ ἐπαναλαμβάνω ὅτι οὐδέποτε ἐσημειώθη παρομοία μυστικότης εἰς ἐπιβολὴν δασμοῦ, ὅπως εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην ἐλέχθη ὅτι ηὐξήθη ὁ δασμὸς κατὰ τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἔχουν οἱ παραγωγοὶ εἰς χεῖρας τὸν σῖτον ἀλλ’ ἔχουν οἱ ἔμποροι. Δὲν ἔχουν οἱ ἔμποροι εἰς χεῖρας τὸν σῖτον. Διότι γνωρίζετε τὸ σύστημα τῶν ἐμπόρων πῶς εἶναι. Δὲν εἶχον εἰς χεῖρας τον σῖτον διὰ νὰ ὠφεληθοῦν τὴν διαφορὰν τῆς τιμῆς. Θὰ εἶχον, θὰ ὠφελοῦντο τὴν διαφορὰν τῆς τιμῆς ἐὰν καθυστερεῖτο ἡ ἔκδοσις τοῦ διατάγματος τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ ὥστε ἕνα μῆνα ἢ 15 ἡμέρας ἐνωρίτερον νὰ ἑτοιμασθοῦν καὶ νὰ ἐκτελωνίσουν. Ἀλλὰ μᾶς εἶπεν ὁ κ. ἀρχηγὸς τῶν Προοδευτικῶν ὅτι ἀπόδειξις ὅτι εἴχατε ταμιακοὺς σκοποὺς εἶναι ὅτι ἐσπεύσατε νὰ ἐκδώσητε τὸ διάταγμα εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἦτο μεγαλυτέρα πτῶσις τῆς τιμῆς, ἡ ὁποία ἐσημειώθη κατὰ τὸ διάστημα. Διατί, λέγει, δὲν ηὐξήσατε τὸ δασμὸν πέρυσι, ποὺ ἦτο 5,10; Διὰ τὸν ἁπλούστατον λόγον ὅτι δὲν ἔχομεν κανένα λόγον νὰ σπεύσωμεν εἰς αὔξησιν τοῦ δασμοῦ. Προσεχωρήσαμεν εἰς τὴν πολιτικὴν τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ, μόνον ὅταν ἐπείσθημεν ὅτι ἐπρόκειτο περὶ πτώσεως σταθερᾶς καὶ προωρισμένης νὰ κρατήσῃ ἐπὶ μακρόν. Δι’ αὐτὸ δὲν ἐσπεύσαμεν ἅμα τῇ πρώτη πτώσει τῶν τιμῶν νὰ αὐξήσωμεν τὸν δασμόν.

§351Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ποία πρώτη πτῶσις τῶν τιμῶν;

§352Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μοῦ λέγετε, τὸν Ὀκτώβριον ἔπεσε τόσον, τὸ Νοέμβριον τόσον καὶ κανεὶς δὲν γνωρίζει, ὅτι ἡ τιμὴ ἦτο συνεχὴς ὥστε νὰ προνοήσῃ ἔκτοτε περὶ τῆς τιμῆς τοῦ δασμοῦ. Ἀλλ’ ὁμιλεῖ ὁ ἀξιότιμος πολιτευτὴς διὰ τὰς ἀφορμὰς τοῦ δασμοῦ. (ἀναγινώσκει).... Πράγματι παρουσιάζεται μία τόση αὔξησις εἰσπράξεως ἀντιστοιχοῦσα, ἀκριβῶς καὶ τὴν διαφορὰν τῆς ἐπὶ ἔλαττον εἰσαγωγῆς δημητριακῶν κτηνοτροφικῶν προϊόντων. Δὲν ἦτο ἑπομένως, τόσον ἀνησυχαστικὴ οὐχὶ κατωτέρα, ἐν πάσῃ περιπτώσει, τῆς κανονικῆς ἀποδόσεως τῶν τελωνειακῶν εἰσπράξεων, τοῦ 1928–1929. Δὲν ὑπῆρχε λοιπὸν καὶ λόγος νὰ ἀνησυχήσωμεν τόσον πολύ, ὥστε μετὰ 6 ἡμέρας νὰ προλάβωμεν τὸν δασμόν. Ἀλλ’ ἀπόδειξις ὅτι εἶναι ταμιευτικὸς ὁ σκοπός, μᾶς λέγουν, εἶναι ὅτι διατὶ δὲν ἐσπεύσατε νὰ καταργήσετε τὴν ἀντίστοιχον αὔξησιν τοῦ δασμοῦ τῶν λοιπῶν εἰδῶν, τὴν ὁποίαν περιφέρατε ὅταν ἐλαττώσατε τὸν δασμὸν τοῦ σίτου. Πράγματι 10 βουλευταί, ἐὰν ἠθέλαμεν νὰ εἴμεθα δασμολογικῶς ἴσοι πρὸς τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν εὕρωμεν, θὰ ἔπρεπε νὰ καταργήσωμεν καὶ τὴν διαφορὰν τοῦ δασμοῦ ἀπὸ 14–15 τὸ ⅕ τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς, δηλαδὴ νὰ εἴπωμεν ὅτι ἀφοῦ αὐξάνωμεν τὴν δραχμὴν θὰ ἔπρεπε νὰ εἴπωμεν ὅτι αὐξάνομεν τὸν δασμὸν κατὰ 14. Διατὶ δὲν τὸ ἐκάμαμεν; Πρῶτον, διότι δὲν εἶναι βέβαιον, ὅτι θὰ διατηρηθῇ ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου. Δὲν εἶναι καθόλου συντελεστικὸν εἰς μίαν σταθερὰν δασμολογικὴν κατάστασιν νὰ σπεύσωμεν ἀμέσως νὰ μεταβάλωμεν τὴν βάσιν τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς καὶ νὰ σπεύσωμεν μετ’ ὀλίγας ἡμέρας νὰ ἀναστρέψωμεν τοὺς ὅρους καὶ νὰ αὐξάνωμεν πάλιν. Ἀλλὰ καὶ διότι δὲν ἔχουν σημασίαν οὐσιαστικήν. Ὅσα δὲ ἐλέχθησαν ἐντεῦθεν ὑπὲρ τῶν καταναλωτῶν, δὲν ἔχουν καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν πραγματικότητα. Ὅταν ἐκάμαμεν τὴν δασμολογικὴν αὐτὴν μεταβολὴν ὑπεστήριξα καὶ τότε ὑπεστήριζω καὶ σήμερον, ὅτι δὲν ἐπεβαρύνθη κατὰ τὴν τότε αὔξησιν ὁ πτωχὸς καταναλωτής. Καὶ ἐὰν σήμερον ἠλάττουν τὸν δασμὸν ἀπὸ 15 ὡς 24 τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς θὰ εἴχομεν τὰ ἑξῆς περίπου ἀποτελέσματα. Τὶ θέλετε, νὰ πάρωμεν; τοὺς φασιόλους; 2 δραχμὰς τὴν ὀκᾶ. Ἐλαττώσατε κατὰ τὸ 1)15 διότι αὐτὴ εἶναι ἡ αὐξανομένη ἐλάττωσις, κάνει 13 λεπτά. Ἐὰν, λοιπόν, κάνω αὐτὴ τὴν δασμολογικὴν μεταβολὴν θὰ κερδίζω ἀπὸ τὰ φασόλια 13 λεπτὰ δασμόν; Ὑποστηρίζει κανεὶς ὅτι θὰ ἐπήγαιναν 15.90; Ὁ βακαλάος ἔχει 4 μεταλλικὰς τὰ 100 κιλὰ δηλαδὴ 1)34 ἡ ὀκᾶ δασμόν. Ἐὰν ἐπαναφέρω τὴν μεταλλικὴν δραχμὴν ἀπὸ 15 ὡς 14 θὰ κερδίσωμεν ἀπὸ τὸ 1)15 δηλαδὴ 9 λεπτά. Λοιπὸν μὲ τοιαύτας ἐλαφρύνσεις θὰ πετάξω 170.000.000 εἰς τὸν προϋπολογισμόν. Λοιπὸν ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὁ ὁποῖος διὰ νὰ ἐπιτύχῃ τοιαύτας ἐλαφρύνσεις θὰ ἐπέτα 170.000.000 εἰς τὸν προϋπολογισμὸν θὰ ἦτο ἄξιος ἀγχόνης, καὶ μάλιστα ὑπὸ τὰς σημερινὰς συνθήκας. Διὰ νὰ ἐλαφρώσωμεν τὸν βακαλάον ἢ τοὺς φασιόλους νὰ δώσωμεν 170 ἑκατομ. Καθ’ ἣν στιγμὴν θὰ εὑρισκώμεθα εἰς τὸ κρισιμώτερον σημεῖον τῆς καμπῆς μας τῆς οἰκονομικῆς νομίζω ὅτι θὰ ἦτο ἐξωφρενικόν. Καὶ ἐὰν λοιπόν, κύριοι ἔχομεν ταμιευτικὰ τινὰ ἀποτελέσματα δὲν νομίζω ὅτι ἔπρεπεν νὰ τὸ κάμωμεν ἁπλῶς διὰ νὰ διετηρήσωμεν τὸ 15 ἢ 14. Ἐπαναλαμβάνω, ὅτι καὶ ὅταν ἐκάμομεν τὴν πρώτην μεταβολὴ δὲν ὑπῆρχεν ἐν τῇ προθέσει ἡμῶν ἡ ἄποψις τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ. Ὑπελόγισα τότε 170 ἑκατομ. ἀπώλειαν ἐκ τῆς ἐλαττώσεως τοῦ δασμοῦ σίτου καὶ 170 ἑκατ. κέρδος ἐπὶ τῶν λοιπῶν δασμολογικῶν κερδῶν. Ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι ἀπὸ μὲν τὸν σῖτον ἔχασε 208 ἑκατομ. ἀπὸ δὲ τὰ λοιπὰ εἰσέπραξε 140 ἑκατομ. Ζημία, λοιπόν, καὶ τότε εἰς τὸν προϋπολογισμόν, ἀλλὰ καὶ τότε ἐφώναζεν ἡ ἀντιπολίτευσις ὅτι ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς δασμολογικῆς μεταβολῆς ὑπάρχει κέρδος 200–300 ἑκατομμύρια. Ἐφέτος ὑπελόγισε 200 ἑκατομ. ὁ ἀξιότιμος ἐπὶ τῶν Προοδευτικῶν ἀρχηγός, 300 ἑκατομ. ὁ ἀξιότιμος ἐκ Κερκύρας πολιτευτής. Καὶ πρὸς στιγμὴν παρεσύρθην καὶ ἐνόμιζα, ὅτι κάτι θὰ εἶχεν ὁ προϋπολογισμὸς ἐφέτος. Παρεσύρθην ἀπὸ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῆς ὑπηρεσίας, ἡ ὁποία ὑπελόγιζεν ἐπὶ τῆς περυσινῆς εἰσαγωγῆς, ἡ ὁποία ἦτο ὅλως ἐξαιρετικὴ ὄχι μόνον διότι ἡ παραγωγὴ τοῦ προηγουμένου ἔτους δὲν ἦτο μικρά, ἀλλὰ καὶ ὅπως σᾶς εἶπα, εἰσήχθη ποσότης σίτου μὴ ἀναγκαιοῦσα εἰς τὴν κατανάλωσιν διὰ νὰ δοθῇ χάριν τῆς συγκεντρώσεως. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ καὶ δι’ ἕναν ἀκόμη λόγον, καὶ διότι οἱ παραγωγεῖς τοῦ ἐγχωρίου σίτου δὲν ἠθέλησαν νὰ τοῦ δώσουν ἐλπίζοντες εἰς αὔξησιν τῶν δασμῶν. Ἀλλ’ ἐὰν θελήσωμεν νὰ ὑπολογίσωμεν μίαν τακτικὴν εἰσαγωγὴν 27 ἑκατομμυρίων τόννων, θὰ ἴδωμεν ὅτι ἐφέτος ὁ προϋπολογισμὸς θὰ εἰσπράξῃ ὀλιγώτερα ἀφ’ ὅ,τι εἰσέπραξε πέρυσιν. Ἀλλ’ ἂν ὑποθέσωμεν, κύριοι βουλευταί, ὅτι εἰσέπραξε καί κατά τι περισσότερον μὲ τὴν αὔξησιν τὴν περυσινὴν καὶ ὅτι αὐτὸ εἶναι πρὸς πλείονα ἀσφάλειαν τοῦ ἰσοζυγίου, εἶναι ἆραγε ἔγκλημα νὰ τὰ κρατήσωμεν; Ἔπρεπε νὰ τὰ πετάξωμεν ὡσὰν νὰ μᾶς ἔκαιαν τὰς χεῖρας; Διότι αὐτὸ μᾶς εἶπαν. Δὲν ἐπιτρέπεται ἡ παροῦσα Κυβέρνησις νά ἔχῃ μέριμναν ὑπὲρ τοῦ ἰσοζυγίου. Δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα ἔστω καὶ εἰς στιγμὰς ἀκόμη κρισίμους νὰ ἔχῃ μίαν λύσιν διὰ τὴν ἀσφάλειαν τοῦ ἰσοζυγίου τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀλλὰ ἀπὸ τὸν σῖτον αὐτὸν δὲν θὰ κερδίσωμεν τίποτε· θὰ κερδίσωμεν ἀπὸ τὴν κριθήν; Τὸν δασμὸν τῆς κριθῆς αὐξάνομεν 27 λεπτὰ κατὰ κοιλόν. Καὶ εἴχομεν πέρυσι εἰσαγωγὴν 20 χιλιάδων τόννων κριθῆς αἱ ὁποῖαι ἐφέτος καθ’ ὅλας τὰς ἐνδείξεις ἀκόμη καὶ μὲ τὰς σημερινὰς ζημίας κριθὴ δὲν θὰ εἰσαχθῇ διότι ἐφέτος ἡ παραγωγὴ εἶναι πλουσιωτάτη, Ἀπὸ τὴν βρώμην ἀκόμη χειροτέρα διότι ἐφέτος ἡ παραγωγὴ τῆς βρώμης εἶναι τόσον μεγάλη ὥστε νὰ μὴ ἐλπίζεται βασίμως ὅτι θὰ ἔχωμεν αὔξησιν εἰσαγωγῆς.

§353Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἡ συζήτησις παραμένει ἀμετάβλητος ὥστε ρυθμιστὴς τῆς εἰσακτέας ποσότητος εἶναι ἡ εἰσαγωγή;

§354Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Βεβαίως.

§355Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἐνδεχόμενον νὰ ἐπιδοθῇ ὁ κόσμος εἰς τὴν κτηνοτροφίαν ὥστε νὰ χρησιμοποιήσῃ περισσοτέραν βρώμην.

§356Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δὲν εἶναι τόσον εὔκολον. Σημαντικοὺς σκοποὺς δὲν ἔχομεν, ἀπεδείχθη ὅτι καθαρῶς προστατευτικὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου ἐν τούτοις ἡ ἀντιπολίτευσις προεξοφλοῦσα εὗρε ὅτι καὶ ταμιευτικοὺς σκοποὺς ἔχομεν καὶ ἀγρίαν φορολογίαν ἐπιβάλλομεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. «Θοῦ κύριε φυλακὴν τῷ στόματί μου» διότι εἶναι καὶ ὥρα περασμένη. Ἀλλὰ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἔπρεπε πρὸ παντὸς νὰ καθορήσω εἶναι ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἡ παροῦσα ὑπεσχέθη ὅτι δὲν θὰ αὐξήσῃ τὸ βάρος τό φορολογικὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Νομίζω ὅτι εἴμεθα ἐξηγημένοι εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ὅτι βάρος φορολογικὸν λέγοντες ἐννοοῦμεν τὸ συνολικὸν βάρος. Τὸ συνολικὸν βάρος δὲ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ δὲν δύναταί τις νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι τὸ αὐξήσαμεν διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπολογίζωνται αἱ αὐξήσεις καὶ νὰ μὴ ὑπολογίζωνται αἱ μειώσεις. Δὲν εἶναι λοιπὸν δυνατὸν νὰ λεχθῇ ὅτι ἡμεῖς ἐπιβαρύνωμεν τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Θὰ ἦτο ἐκτὸς τῶν πραγμάτων. Δὲν νομίζω ὅτι δύναται νὰ λεχθῇ ἰδίως ἐκ μέρους τοῦ ἀξιοτίμου ἀρχηγοῦ τῶν Προοδευτικῶν. Δὲν εἶναι πολλοὶ ὑπουργοὶ τῶν Οἰκονομικῶν οἱ ὁποῖοι ἔβαλαν τόσους φόρους.

§357Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Τιμή μού εἶναι.

§358Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἶπον καὶ ἄλλοτε ὅτι ἡμεῖς σᾶς ἐκανονίσαμεν, τὸ ἐκάνατε χάριν τοῦ ἰσοζυγίου ἀλλὰ μὴ νομίζετε ὅτι εἶναι δικαίωμα μόνον ἰδικόν σας καὶ ὑμεῖς δύνασθε νὰ ἐπιβάλλετε 1000 ἑκατομμύρια δασμοὺς χωρὶς τοὺς ἐμμέσους φόρους, ὑμεῖς δύνασθε νὰ αὐξάνετε τὸν δασμὸν τοῦ φόρου ἀπὸ 0.62 ὡς τὸν ἀφήναμε εἰς 1.78. Οἱ ἄλλοι δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα εἰσάγοντες ἕναν προστατευτικὸν δασμὸν νὰ πορισθῇ τοὐλάχιστον ἐξ αὐτοῦ ὠφελήματα ὅταν ἔχει προβῇ ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰς ὁποίας προέβη. Νομίζετε ὅτι ἦτο ἡ ὥρα νὰ κατηγορηθῇ ἡ Κυβέρνησις ὅτι ἐβάρυνεν τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν καὶ ἂν ὑποτεθῇ ὅτι προσεπορίσθη αὐτὰ τὰ 170 ἑκατομμύρια ἀφοῦ ἔχομεν μειώσεις φόρων 1000 ἑκατομμυρίων; Εἴπατε ὅτι ἄλλα λέγωμεν τὴν μίαν φορὰν καὶ ἄλλα τὴν ἄλλην. Δέν ἔχομεν δύο πολιτικὰς εἰς τὸ ζήτημα τοῦ σίτου. Μίαν, ἔχομεν, ἔχομεν τὴν πολιτικὴν τῆς ἐλαττώσεως ὅταν ὁ σῖτος ἦτο ὑψηλὰ ὅτε πραγματικῶς ἐπεζητήσαμεν τὴν ἐλάττωσιν τοῦ δασμοῦ διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ἐλάττωσιν τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου, διότι τότε ἠδυνάμεθα διὰ μόνης τῆς συγκεντρώσεως νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν διατήρησιν τῆς τιμῆς τοῦ σίτου καὶ ἀπεδείξαμεν ὅτι τὸ ἐπιτύχαμεν. Ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖτε νὰ λέγετε ὅτι: ὅταν μεταβάλλονται αἱ περιστάσεις δὲν ἠμπορεῖτε νὰ μεταβάλετε ἀντιλήψεις. Δὲν εἶναι νομίζω ἡ διοίκησις τῶν οἰκονομικῶν ἄκαμπτος γραμμὴ ἡ ὁποία δὲν μεταβάλλεται μεταβαλλομένων τῶν περιστάσεων. Δὲν ἠμπορεῖτε νὰ κατηγορήσητε τὴν Κυβέρνησιν ὅτι ἐπειδὴ ποτὲ εἶχεν ἀντιλήψεις περὶ ἐλαττώσεως τοῦ δασμοῦ πρέπει πάντοτε καὶ ἐν οἱᾳδήποτε περιστάσει νὰ ἔχῃ πάντοτε τὰς αὐτὰς ἀντιλήψεις. Μὴ θέλωμεν νὰ ἐπιζητοῦμεν ἀντιφάσεις διότι εὔκολον εἶναι νὰ εὕρωμεν πολὺ σοβαρωτέρας εἰς ἄλλην πολιτικὴν οἰκονομικήν. Εὔκολον εἶναι ἂν θέλετε νὰ εὕρετε ἀντιφάσεις, καὶ νὰ σᾶς εἴπω μίαν ἰδικήν σας. Ἐλέγατε καὶ ἐγράφατε ὅτι τὸ κυμαινόμενον χρέος τὸ Ἑλληνικὸν θὰ ἀπεσβύνετο δι’ 150 ἑκατομμυρίων δραχμῶν ἐτησίως διότι τόσον πρέπει διότι τόσον ἀντέχη νὰ δίδῃ ὁ προϋπολογισμὸς εἰς τὴν Ἐθνικὴν Τράπεζαν. Καὶ αὐτὸ τὸ κυμαινόμενον χρέος ἠλαττωμένον κατὰ 3 ἑκατομμύρια λιρῶν τὸ ἀπεσβύνατε σεῖς ὁ ἴδιος διὰ 300 ἑκατομμυρίων ἐτησίως.

§359Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐγώ;

§360Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ τὸ αὐτὸ χρέος ἠλαττωμένον κατὰ 1125 ἑκατομμύρια διεθέσατε 200 ἑκατομμύρια τὸ πρῶτον ἔτος καὶ 300 ἑκατομμύρια τὸ δεύτερον. Διατί; Διότι πιθανὸν ἤλλαξαν αἱ περιστάσεις. Αἱ ἰδικαί σας μεταβολαὶ ἐπὶ τόσον κεφαλαιωδῶν ζητημάτων δὲν εἶναι ἀντιφάσεις· καὶ ἂν μεταβάλῃ ἀντιλήψεις ἡ Κυβέρνησις ἐπὶ τοῦ ἐπαρκοῦς ἢ ἀνεπαρκοῦς τῆς συγκεντρώσεως εἶναι τάχα θανάσιμον ἁμάρτημα, διὰ τὸ ὁποῖον ὑποχρεούμεθα νὰ ἀναγνώσωμεν ἐπὶ λέξει τὶ ἐννοεῖ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως τὴν μίαν φορὰν καὶ τὶ λέγει ἡ ἔκθεσις τοῦ κ. Σπυρίδη τὴν ἄλλην.

§361Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Δὲν θὰ εἰσέλθω εἰς τὰς λεπτομερείας τῆς συζητήσεως διότι θεωρῶ τὸ ζήτημα ἀπολύτως ἐξηντλημένον. Εἶναι ἀποδεδειγμένον ὅτι ἡ Κυβέρνησις συνησθάνθη τὴν ἀνάγκην τῆς αὐξήσεως τῶν δασμῶν διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἰσοζυγίου, ἀρκεῖ ὅτι ἐνῷ δὲν ὑπῆρξεν αὔξησις τῶν τιμῶν, ἐνῷ αἱ τιμαὶ ἦσαν εἰς τὸ αὐτὸ ἐπίπεδον μετεβλήθη ἀποτόμως ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως. Ἐκ τούτου συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἀπέβλεψε εἰς σκοποὺς προστατευτικοὺς ἀλλὰ εἰς ταμιευτικούς. Ἀλλ’ ὁ ἀξιότιμος ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἀνομολογεῖ, ὅπως ἄλλωστε καὶ αἱ δηλώσεις τοῦ προηγουμένως πρὸς τὸν τύπον ἐδήλωσαν, ὅτι καὶ ἐὰν ἀκόμη εὑρεθῶμεν ἐνώπιον αὐξήσεως τῶν τιμῶν τοῦ σίτου καὶ πάλιν θὰ σκεφθῶμεν διὰ τὴν ἐλάττωσιν τοῦ δασμοῦ.

§362Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον ἐδήλωσα.

§363Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. «Καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν (ἀναγινώσκει).

§364Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἶναι κρίσις τοῦ δημοσιογράφου.

§365Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Εἶναι δηλώσεις σας ἐντὸς εἰσαγωγικῶν. Ἀλλά, κύριοι βουλευταί, ἐν πάσῃ περιπτώσει ὁ κ. ὑπουργὸς καὶ ἡ Κυβέρνησις δικαίωμα ἔχουν νὰ μεριμνοῦν καὶ καθῆκον ἔχουν νὰ μεριμνοῦν διὰ τὸ ἰσοζύγιον, καὶ ἑπομένως νὰ προβαίνουν εἰς τὴν αὔξησιν τοῦ δασμοῦ. Ἐγὼ δὲν ἔψεξα αὐτοὺς δι’ αὐτό. Λέγω ὅτι ἐὰν ὑπῆρξέ τις ὁ ὁποῖος ἔθεσεν ὡς βάσιν τῆς πολιτικῆς του τὴν οἰκονομικὴν ἐξυγίανσιν, εἶμαι καὶ ἐγὼ ὁ ὁποῖος εἶπα ὅτι ἄνευ ἰσοζυγίου τοῦ προϋπολογισμοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐξελιχθῇ ὁ τόπος ὁμαλῶς. Ἀλλὰ ἐπέβαλον καὶ ἐγὼ φόρους διὰ νὰ φέρω τὸ ἰσοζύγιον, διότι δὲν ὑπέθετον ὅτι ἦτο ἄλλος τρόπος ἀποκαταστάσεως τοῦ ἰσοζυγίου, παρὰ διὰ τῆς ἐπιβολῆς τῶν φόρων. Ὁ ἄλλος τρόπος θὰ ἦτο ἡ ἔκδοσις χαρτονομίσματος, ἀλλὰ τοῦτο θὰ μᾶς ὡδηγοῦσεν εἰς ὄλεθρον. Ἐγὼ εὗρον 3 δισεκατομμύρια ἔλλειμμα καὶ εἶχα τὸ θάρρος νὰ εἴπω ὅτι ἐγὼ θὰ ἐπιβάλω φόρους. Δὲν ἦλθα νὰ εἴπω ὅτι ἐγὼ θὰ προστατεύσω τὴν παραγωγὴν καὶ ὑπ’ αὐτὴν νὰ καλύψω τὸ ἔλλειμμα τῶν 3 δισεκατομμυρίων. Διὰ τοῦτο ἐπέβαλον εὐθέως καὶ εἰλικρινῶς τοὺς φόρους. Ἐνῷ ἡ σημερινὴ Κυβέρνησις λέγει ὅτι δὲν θὰ ἐπιβάλῃ οὐδεμίαν φορολογίαν καὶ ἔρχεται καὶ ἐπιβάλλει τοιούτους. Ἀλλ’ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν μοῦ εἶπεν πῶς τολμῶ ἐγὼ νὰ ὁμιλῶ περὶ ἐπιβολῆς φόρων, ἐγὼ ὁ ὁποῖος ἐπέβαλα τοὺς περισσοτέρους φόρους. Ἀλλ’ ἐγὼ ὑπῆρξα καὶ ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εὗρον τὸ ἔλλειμμα τῶν 3 δισεκατομμυρίων, οὐδεὶς ἄλλος ὑπουργὸς εὗρε τοιοῦτον ἔλλειμμα.

§366Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἦτο μόνον 600 ἑκατομμύρια ἐκτὸς τοῦ κυμαινομένου χρέους.

§367Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ὄχι. Ἦτο 1500 ἑκατομμύρια τῆς χρήσεως 1926–27 καὶ 1000 ἑκατομμύρια τῶν ἄλλων χρήσεων. Ἤμην ὑποχρεωμένος νὰ ἀντιμετωπίσω ἕνα ἔλλειμμα 2½–3 δισεκατομμυρίων.

§368Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Πῶς τὸ ἐκαλύψατε;

§369Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Διὰ τῆς μειώσεως τῶν δαπανῶν καὶ τῆς ἐπιβολῆς τῆς φορολογίας. Τὸ ἔλλειμμα λοιπὸν τὸ κυμαινόμενον χρέος τὸ ὁποῖον ἀπετέλει τὸ ἄθροισμα τῶν ἐλλειμμάτων τῶν παρελθουσῶν χρήσεων ὑπελογίσθη ἀπὸ τὴν ὑπηρεσίαν ὅτι ἀνέρχεται εἰς 1.100.000.000, ἐπὶ τοῦ ἐλλείμματος αὐτοῦ συνήφθη τὸ δάνειον τῶν 3 δισεκατομμυρίων, καὶ διετέθη ἐκ τοῦ δανείου αὐτοῦ μέρος διὰ τὴν πληρωμὴν καθυστερουμένων ἐλλειμμάτων. Ἐγὼ δὲν ὁμιλῶ διὰ τὸ ἔλλειμμα τῶν παρελθουσῶν χρήσεων ἀλλ’ ἐκ προγενεστέρων χρήσεων εἴχομεν, κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, χάσμα μεταξὺ ἐσόδων καὶ ἐξόδων 1.400–1.500 ἑκατομμ. μόνον εἰς τὴν χρῆσιν 1926–27.

§370Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὅλαι αἱ χρήσεις μαζὺ εἶχον ἀφήσει ἔλλειμμα 632 ἑκατομμύρια, καὶ ἡ χρῆσις τοῦ 1926–27 μόνον εἶχεν ἀφήσει 1.400–1.500 ἑκατομμύρια δραχμάς;

§371Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἦτο δυνατὸν κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν ὅλαι αἱ προηγούμεναι χρήσεις νὰ ἀφήσουν τεράστια περισσεύματα καὶ ἐν τούτοις ἡ χρῆσις 1926–27 νὰ ἄφηνε ἕν ἔλλειμμα πολὺ μεγαλείτερον τῶν 1500 ἑκατομμ. Διὰ τὴν κάλυψιν δὲ τῶν ἐλλειμμάτων ἐκείνων ἔγινεν ἡ συνομολόγησις τοῦ δανείου τῶν ἐλλειμμάτων καὶ ἑπομένως τὰ ἐλείμματα τῆς ἐτησίας διαχειρίσεως ἐκαλύφθησαν διὰ τοῦ ὡς ἄνω δανείου. Δὲν ἔχει λοιπὸν καμμίαν σημασίαν τὸ ἄθροισμα τῆς διαχειρίσεως ὅλων τῶν προηγουμένων ἐτῶν· αὐτὰ ἐκαλύφθησαν διὰ τοῦ δανείου τῶν ἐλλειμμάτων. Ἀλλ’ ἡμεῖς εἴχομεν νὰ καλύψωμεν τὸ χάσμα τὸ ὁποῖον ὑπῆρχεν ἐκ τῶν προηγουμένων διαχειρίσεων καὶ ἐκτὸς τοῦ ἐλλείμματος αὐτοῦ, διότι τὰ ἔσοδά μας καὶ τὰ ἔξοδα ἀντιπροσωπεύουν ἕν ὡρισμένον ποσὸν. Τὸ χάσμα μεταξὺ τῶν δύο σκελῶν τῆς προηγουμένης διαχειρίσεως ἦτο 1.500.000.000 δραχμαί. Δὲν εἴχομεν δὲ νὰ καλύψωμεν μόνον τὸ ἔλειμμα αὐτὸ ἀλλ’ εἴχομεν καὶ τὰς ἀνειλημμένας προσθέτους ὑποχρεώσεις αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπεβάρυνον τὴν νέαν χρῆσιν 1927 –1928 καὶ αὗται αἱ ἀνειλημμέναι ὑποχρεώσεις συνεποσοῦντο εἰς πλέον τῶν 1.000.000.000 δρχ. Εἴχομεν λοιπὸν νὰ καλύψωμεν ἔλειμμα 2.500.000.000 καὶ περισσοτέρων μάλιστα δραχμῶν. Αὐτὸ τὸ ἔλλειμα εἴχομεν νὰ καλύψωμεν. Ἀνελάβαμεν λοιπὸν ὅλην τὴν εὐθύνην καὶ εἴπομεν πρὸς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν, ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ νὰ μετέλθωμεν καθαρῶς ταμειακὴν πολιτικήν. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ σκεφθῶμεν περὶ φορολογικῆς διαρρυθμίσεως διότι εὑρισκόμεθα εἰς τὸ χεῖλος τοῦ κρημνοῦ. Δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ πράξωμεν ἄλλως διὰ νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν ἰσορροπίαν τῆς κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ ἐπαναλαμβάνω ἐμφανῶς καὶ θαρραλέως ὅτι κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην εἴχομεν ἐπιτακτικὴν ὑποχρέωσιν νὰ μετέλθωμεν ταμειακὴν πολιτικήν, καὶ μετήλθομεν ταύτην. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς ταμειακῆς ἡμῶν πολιτικῆς ἦσαν ὅτι ἀπεδόθησαν ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ πλέον μονίμως ἐτήσια περισσεύματα ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Καὶ ἦλθεν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις καὶ ἀνεγνώρισε τὴν ἐπιτευχθεῖσαν ἰσορροπίαν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Δὲν ἔχω, παρὰ νὰ ἐκφράσω τὰς εὐχαριστίας διὰ τὴν ἀναγνώρισιν αὐτήν. Ἀλλ’ ἀναγνωρίζουσα τὴν ἐπιτευχθεῖσαν ἰσορροπίαν ἔσπευδε νὰ διακηρύξῃ ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν ὅτι τὸ φορολογικὸν βάρος εἶναι δυσβάστακτον, ὅτι ἐπεβλήθησαν κολοσσιαῖα ἐπὶ τῶν ὤμων τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ βάρη εἰς τὰ ὁποῖα οὗτος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνθέξῃ. Εἶναι οἱ λόγοι τῆς Κυβερνήσεως «δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνθέξῃ εἰς τοιαῦτα βάρη ὁ Ἑλληνικὸς Λαός». Ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις ἡ παροῦσα δὲν ἀνέλαβεν οὐδεμίαν προεκλογικὴν ὑποχρέωσιν νὰ προβῇ εἰς τὴν ἐλάττωσιν τῶν φορολογικῶν αὐτῶν βαρῶν; Εἶναι περιεργότατον, εἶναι ἀληθῶς καταπληκτικὸν ὅτι ἡ ὑποχρέωσις διὰ τὴν ἐλάττωσιν τῶν φορολογιῶν δύναται νὰ νοηθῇ μόνον ὡς συνέπεια προεκλογικῆς ὑποσχέσεως, ὡς συνέπεια μόνον ἑνὸς προεκλογικοῦ προγράματος καὶ ὄχι ὡς ὑποχρέωσις πρὸς τὴν κοινωνίαν, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται, νὰ ἀνακουφισθῇ ἀπὸ τὰ βάρη, ὅταν τὰ βάρη ταῦτα ἀναγνωρίζωνται ὅτι εἶναι δυσβάστακτα καὶ ὅταν ἡ διαχείρισις δὲν παρουσιάζει ἐλλείμματα διὰ νὰ ἔχετε ἀνάγκην ταμειακῆς πολιτικῆς, ἀλλὰ παρουσιάζει περισσεύματα. Ἐὰν εἰς τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν ἕν φορολογικὸν βάρος ἐκληροδοτήθη παρ’ ἡμῶν, ἐκληροδοτήθη ὅμως παρ’ ἡμῶν ἐπίσης καὶ ἕνα περίσσευμα καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ ὑπόλοιπον ἐκ τοῦ περισσεύματος αὐτοῦ ἔχει τὴν ὑποχρέωσιν ἡ Κυβέρνησις νὰ προβῇ εἰς ἀνακούφισιν τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὰ δυσβάστακτα βάρη, ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἀναγνωρίζει ὅτι εἶναι δυσβάστακτα. Λοιπὸν, ἡ Κυβερνητικὴ πολιτικὴ δὲν ὑπῆρξεν πολιτικὴ αὐστηρᾶς περισυλλογῆς καὶ οἰκονομίας. Καὶ ἡμεῖς σήμερον δὲν κατακρίνομεν τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ ἰσοζυγίου. Ἡμεῖς θὰ προετιμῶμεν ἀκόμη ἡ Κυβέρνησις ἐὰν ἦτο ἀνάγκη, νὰ μετήρχετο τὴν ταμειακήν της πολιτικήν, ἀλλ’ ἐὰν εἶναι ἀνάγκη, νὰ τὴν μετέρχεται ἐμφανῶς. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἰσχυριζόμεθα καὶ ὑποστηρίζομεν εἶναι τοῦτο: Ὅτι ἐφόσον ἡ Κυβέρνησις εὑρέθη εἰς τὴν εὐχάριστον μοναδικῶς εὐχάριστον θέσιν, νὰ ἔχῃ ἐτησίαν διαχείρισιν καταλείπουσαν σταθερὸν περίσσευμα πολλῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων, ἀντὶ τὰ περισσεύματα νὰ τὰ διαθέσῃ πρὸς δαπάνας, ἀντὶ ἡ ὅλη διαχείρισις νὰ ἐμφορῆται ἐκ τοῦ πνεύματος αὐτοῦ, θὰ ἔπρεπε νὰ τραπῇ πρὸς τὴν ὁδὸν τῆς αὐστηρᾶς φειδοῦς καὶ περισυλλογῆς ὥστε νὰ μὴ εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάγκην ἢ νὰ ἐπαναφέρῃ τοὺς φόρους τοὺς ὁποίους κατήργησε ἢ νὰ ἐπιβάλῃ καὶ νέα βάρη εἰς τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Αὐτὴ ἡ πολιτικὴ εἶναι κατακριτέα, αὐταὶ αἱ πράξεις εἶναι κατακριτέαι τὰς ὁποίας ἡμεῖς ὑπέρ πάντα ἄλλον δικαιούμεθα νὰ ἀπευθύνομεν πρὸς τὴν Κυβέρνησιν.

§372Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἐνεκαινιάσαμεν πολιτικὴν σπατάλης; Θὰ εἶναι κατώτερον ἡμῶν νὰ ἀρχίσωμεν νὰ ἀοριστολογῶμεν περὶ ἀποφυγῆς οἰκονομιῶν καὶ περὶ σπατάλης χωρὶς νὰ καθορίσωμεν τὰ σημεῖα εἰς τὰ ὁποῖα ἡ Κυβέρνησις σπαταλᾷ. Τοῦτο ἐπαναλαμβάνω δὲν θὰ ἦτο οἰκονομικὴ συζήτησις.

§373Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ὁ τόνος τῆς φωνῆς σας δὲν προσδίδει τίποτε περισσότερον εἰς τὰ γεγονότα. Εἶναι δυνατὸν τὰ ἴδια πράγματα νὰ τὰ διατυπώσετε ἠπίᾳ τῇ φωνῇ. Ὅταν λέγωμεν, κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι δὲν ἐτηρήθη ἡ αὐστηρά πολιτικὴ τῆς φειδοῦς καὶ τῆς περισυλλογῆς, δὲν θέλομεν νὰ εἴπωμεν ὅτι διεταράχθη τὸ ἰσοζύγιον τοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ τῆς αὐξήσεως τῶν τακτικῶν δαπανῶν, ἀλλ’ ἀναντιρρήτως ὅταν εἴχομεν 2.000.000 περισσεύματα, ἀποθέματα ἐκ τοῦ δημοσίου ταμείου καὶ τὰ περισσεύματα αὐτὰ διετέθησαν ἐντὸς δύο ἐτῶν, σχεδὸν εἰπεῖν ἐσαρώθησαν, δὲν μπορεῖτε νὰ εἰπῆτε ὅτι διαπνέεται μία τοιαύτη πολιτικὴ ἀπὸ τὸ αἴσθημα τῆς φειδοῦς καὶ τῆς περισυλλογῆς. Δὲν εἶναι μόνη ἡ ἐτησία διαχείρισις ἡ ὁποία συνιστᾷ καὶ ἡ ὁποία καθορίζει τὸ σύστημα τῶν δαπανῶν. Τὴν δημοσίαν διαχείρισιν συνιστᾷ ἡ ὅλη διαχείρισις ἡ ὁποία φέρει τὴν σφραγίδα τῆς φειδοῦς καὶ τῆς περισυλλογῆς ἢ δὲν φέρει τὴν σφραγῖδα αὐτήν. Αὐτὰ τὰ 2.000.000 δραχμῶν σεῖς ὁ ἴδιος, κ. ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν εἴπατε προχθὲς ὅτι ἐσχηματίσθησαν κατὰ τρόπον ἰδιόρρυθμον, ὅτι τὰ περισσεύματα δὲν εἶναι κυρίως εἰπεῖν περισσεύματα, ὅτι εἶναι αἱ οἰκονομίαι αἱ ὁποῖαι ἐπηνέχθησαν εἰς τὸν προϋπολογισμόν, ἀναβολαὶ δαπανῶν κλπ. Καὶ ἂν ὑπάρχουν περισσεύματα αὐτὰ ἀνταποκρίνονται πρὸς δαπάνας τοῦ προϋπολογισμοῦ αἱ ὁποῖαι ἀνεβλήθησαν. Καὶ ἂν τὰ περισσεύματα αὐτὰ ἐξαντλοῦνται σήμερον καθ’ ὃν τρόπον ἐξαντλοῦνται, διατὶ δὲν φοβεῖσθε ὅτι αὔριον, ἐξαντλουμένων τῶν περιθωρίων αὐτῶν, θὰ ὑπάρξουν ὁμοίας φύσεως ἀνάγκαι αἱ ὁποῖαι θὰ πρέπει νὰ ἀναπληροῦνται ἐκ τῶν ἐτησίων πόρων τοῦ Κράτους; Καὶ ἐὰν εὑρεθῶμεν ἐνώπιον τοιαύτης καταστάσεως, διατὶ τότε ἡ πολιτικὴ αὐτὴ τῆς διαθέσεως τῶν περισσευμάτων δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς πολιτική, οὐχὶ φειδοῦς καὶ περισυλλογῆς, ἀλλὰ πολιτικὴ ἡ ὁποία ἐμπνέει τὸ πνεῦμα ὑπερόγκων δαπανῶν καὶ ἄγει ὑμᾶς εἰς τὸν κίνδυνον τῆς εἰσόδου, ἐπαναλαμβάνω, εἰς μίαν ἐποχὴν νέων ἐλλειμμάτων; Ἡ διαχείρισις εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κρίνεται. Δὲν κρίνεται ὁ προϋπολογισμός, ἀλλὰ ἡ διαχείρισις εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ἐμπνέει, ἡ ὁποία ἐμποτίζει τὴν ὅλην διαχείρισιν μὲ τὸ πνεῦμα τῆς περισυλλογῆς ἢ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς σπατάλης· καὶ εἰς τὴν παροῦσαν περίστασιν δὲν μποροῦμε νὰ εἴπωμεν ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ὑπῆρξε πολιτικὴ φειδοῦς καὶ περισυλλογῆς.

§374Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ποία θὰ ἦτο καθ’ ὑμᾶς καλὴ διαχείρισις;

§375Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναβάλωμεν τὴν ἱκανοποίησιν αὐτῶν τῶν ἀναγκῶν, ὅπως τὴν ἀνεβάλαμε ἐπὶ 3 ἔτη. Κατὰ τὴν περίοδον τὴν ὁποίαν διερχόμεθα θὰ ἔπρεπε διὰ τὴν τόνωσιν τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας νὰ διαθέσωμεν ὅσας δαπάνας εἴχομεν νὰ διαθέσωμεν, κρατοῦντες περιθώριον ἀσφαλείας, νὰ τὰς διαθέσωμεν διὰ τὴν τόνωσιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, διότι τονουμένου τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, θὰ ἐπήρχετο ἡ αὔξησις τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ ἡ δυνατότης τῆς καλύψεως οἱωνδήποτε ἀναγκῶν, ἀβιάστως, διὰ τῆς φυσιολογικῆς τῶν πραγμάτων ἐξελίξεως. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν μοῦ κατελόγισεν ἀκόμη, ὅτι ἐγὼ δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ ὁμιλήσω περὶ ἐπιβολῆς φόρων· μοῦ κατελόγισεν ἐπίσης ὅτι ἐγὼ δὲν ἤμην ὁ ἐνδεδειγμένος νὰ ἐπικρίνω τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν μεταστροφὴν τῶν ἀντιλήψεων αὐτῶν, διότι μεταστροφὴν τοιαύτην ἀντιλήψεων ἔδειξα καὶ ἐγώ.

§376Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἶπον ὅτι αὗται δὲν εἶναι ἀντιφάσεις· ἀλλ’ ἐὰν εἶναι ἀντιφάσεις, σεῖς ἔχετε μεγαλειτέρας.

§377Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐγὼ εἶπεν, εἶχον ἀντιφάσεις εἰς τὴν πολιτικὴν καὶ εἶναι ἐπιτετραμμένον εἰς τὴν παροῦσαν Κυβέρνησιν νὰ ἔχῃ ἀντιφάσεις εἰς τὴν πολιτικήν της. Καὶ ἔφερε παράδειγμα ἀντιφάσεως περιεργότατον. Εἶχον εἴπει ἐγὼ εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ κυμενομένου χρέους πρὸς τὴν Τράπεζαν θὰ διαθέσω 160.000.000 ἐτησίως. Κατόπιν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τὸν ἑπόμενον ἀπεφάσισα νὰ διαθέσω 200.000.000 καὶ 300.000.000 κατόπιν. Δὲν ἐκήρυξα ἐγὼ ποτὲ τὰ 150.000.000 ὡς πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως. Ἐγὼ εἶπον ὅτι θὰ δώσω 150.000.000 ἐτησίως εἰς τὴν Τράπεζαν; Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ ἡ διαρρύθμισις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 27–28 καὶ ἀνεζήτουν τρόπον ἀνακουφίσεως οἱονδήποτε τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐπειδὴ ὑπῆρχε συμφωνία προηγουμένη μετὰ τῆς Τραπέζης διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ πρὸς αὐτὴν χρέους διὰ τῆς καταβολῆς ἑνὸς μεγαλειτέρου ποσοῦ, προέβην εἰς συνεννόησιν μετ’ αὐτῆς καὶ τῆς εἶπον ὅτι: «δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Κράτος αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ καταβάλῃ χρηματικὸν ποσὸν τόσον μεγάλο εἰς τὴν Τράπεζαν διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ χρέους. Δέχεσθε νὰ καταβάλω διὰ τὰς ἀνάγκας αὐτὰς 150 ἑκατομμύρια;». Καὶ ἐδέχθη νὰ καταβάλω διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ 27–28 150.000.000 δραχμῶν. Ὑπέγραψα περὶ τούτου καὶ μίαν συμφωνίαν ἀλλὰ τὰ 150.000.000 αὐτὰ ἀπετέλουν τὸ ἀντικείμενον μιᾶς προσωρινῆς συμφωνίας μετὰ τῆς Τραπέζης. Ὅταν κατόπιν συνεφωνήθη τὸ τριμερὲς δάνειον καὶ προῆλθον εἰς τὴν κάλυψιν τοῦ κυμενομένου χρέους, τότε, ἐπειδὴ ἐπῆλθε καὶ ὁ διχασμὸς τῆς Τραπέζης, ἀνέλαβον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ καταβάλω 200 καὶ κατόπιν 300 ἑκατομμύρια.

§378Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ τὴν αὐτὴν χρῆσιν.

§379Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἀντίφασις εἶναι αὐτό; Διεκήρυξα ἐγὼ ποτὲ ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς μειώσεως τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου, εἶναι ἔγκλημα καὶ ἦλθον μετ’ ὀλίγας ἡμέρας διὰ νὰ διακηρύξω ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς μὴ αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου εἶναι ἔγκλημα; Αὗται εἶναι αἱ ἀντιφάσεις εἰς τὰς ὁποίας ὑπέπεσα κατὰ τὴν ἐξέλιξιν τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ; Μεταβολαὶ τῶν κονδυλίων εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπέλθουν ἄπειροι εἰς ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χαρακτηρισθῶσιν ὡς ἀντιφάσεις, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λεχθῇ ὅτι ἔχουν τὴν αὐτὴν ἔννοιαν τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ λεγόμενον σήμερον ὅτι ἀποτελεῖ ἔγκλημα ἡ μείωσις τοῦ δασμοῦ καὶ τὸ νὰ λέγωμεν αὔριον ὅτι ἀποτέλει ἔγκλημα ἡ μὴ μείωσις τοῦ δασμοῦ. Κύριοι βουλευταί, ἐγὼ δὲν ἔχω κανένα λόγον νὰ ὠθήσω τὴν Κυβέρνησιν καὶ νὰ τῆς εἴπω ἐὰν ἔχῃ ἀνάγκην τῶν προσθέτων ἐσόδων νὰ μὴ διαθέσῃ αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ διαθέσῃ δι’ ἄλλας ἀνάγκας, ἐφ’ ὅσον ὁ προϋπολογισμὸς ἀνεγνωρίσθη ὅτι δὲν ἔχει ἀνάγκην τῶν προσθέτων αὐτῶν προσόδων. Εἶναι περιττὸν νὰ ἐπιβάλλωνται βάρη διότι καὶ τὰ ἔγραψα καὶ τὰ εἶπα.

§380Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διότι δὲν εὑρέθησαν αὐτομάτως ὅσα ἐχρειάζοντο διὰ νὰ μὴ ὑπερβοῦν κατὰ 600.000.000. Διότι ἡ φορολογία σας θὰ ὑπερέβαινε κατὰ χίλια ἑκατομμύρια τὰς ἀνάγκας τοῦ προϋπολογισμοῦ.

§381Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Διότι, κύριε ὑπουργέ, ὁ προϋπολογισμὸς ἐκεῖνος ἦτο τὸ πρῶτον πείραμα τῆς δημοσιονομικῆς ἀναμορφώσεως, διότι ἐβαδίζαμεν ἐπὶ τῇ βάσει μερικῶν πειραματισμῶν, καὶ ἑπομένως εἴμεθα ἠναγκασμένοι νὰ προχωρήσωμεν καὶ ὀλίγον περαιτέρω, μήπως ἀποδειχθῶσι αἱ προβλέψεις μας ἐσφαλμέναι. Ὅτι τοῦτο τὸ ὁποῖον ἐπράξαμεν καὶ τὸ ὅτι ἠσφαλίσαμεν τὰ περισσεύματα τῶν 600.000.000, ἦσαν πράξεις πραγματικῆς προνοίας, ἀποδεικνύει καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις μετὰ 2 ἐτῶν διαχείρισιν τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν ἔχει ἀνάγκην σήμερον νὰ ἐπαναφέρῃ ὁλοκλήρους τοὺς φόρους ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἡμεῖς εἴχομεν διὰ νὰ διατηρήσωμεν τὸ ἰσοζύγιον τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἰδοὺ ὅτι καὶ ἡ πρόνοια ἐκείνη δὲν ὑπῆρξεν ἀνωφελής. Ἡ Κυβέρνησις εὑρίσκεται σήμερον εἰς τὴν ἀνάγκην αὐτήν. Ἔχει περισσεύματα τῆς τρεχούσης χρήσεως, δὲν ἔχει ἀνάγκην διὰ τὴν μέλλουσαν χρῆσιν τῶν 250.000.000. Διατὶ ἐπιβαρύνει ἄνευ λόγου τὸν Ἑλληνικὸν λαόν; Διότι, ἐπαναλαμβάνω, καὶ ἡ διατήρησις μονίμων περισσευμάτων ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ ἀνωμαλίαν τῆς οἰκονομικῆς διαχειρίσεως διότι προσθέτει ἕνα βάρος ἀνωφελὲς εἰς τὸν λαὸν καὶ ὑποθάλπει τὴν δαπάνην καὶ τὴν σπατάλην. Ἐὰν ἔχετε πεποίθησιν εἰς τὰ ἰσοζύγια ἡμῶν ἔχετε καθῆκον νὰ ἀφαιρέσετε τὰ ἔσοδα αὐτά. Καὶ καθῆκον ἔχετε νὰ τὰ ἀφαιρέσετε διὰ νὰ μὴ παρασυρθῆτε εἰς δαπάνας μεγαλειτέρας. Ἔχετε καθῆκον νὰ τὰς ἀφαιρέσετε διότι δὲν ὑπάρχουν σήμερον ταμειακαὶ ἀνάγκα, ὥστε νὰ ἐπιβαρύνετε τὸν λαὸν μὲ μίαν πρόσθετον φορολογίαν 250.000.000. Ἐὰν ἔχῃ τὸν χαρακτῆρα τῆς προστασίας, δὲν μπορεῖτε νὰ διατηρήσετε τὸν δασμὸν αὐτόν. Ἐὰν φοβῆσθε διὰ τὸ ἰσοζύγιόν σας, δὲν μπορεῖτε νὰ ἰσχυρίζεσθε ὅτι ἡ ἐπιβολὴ τῶν φόρων ἔχει χαρακτῆρα προστατευτικόν.

§382Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Συνομολογεῖτε, ὅτι ἐὰν αὐξηθῇ ἡ τιμὴ τοῦ σίτου εἰς ἐπίπεδον ὥστε νὰ μὴ ἔχῃ ἀνάγκην προστασίας πρέπει νὰ καταργήσωμεν τὸν δασμόν;

§383Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐγὼ εἶπον νὰ τὸν καταργήσωμεν ἀμέσως ἐὰν δὲν ἔχετε ἀνάγκην τοῦ δασμοῦ.

§384Γ. ΜΑΡΗΣ (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ ποῖον λόγον; Διὰ νὰ ἐλαττώσωμεν τὸν μπακαλιάρο 9 λεπτὰ κατ’ ὀκᾶν καὶ τὰ φασόλια 10;

§385Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι χοροδιδάσκαλος. Ἐγὼ γνωρίζω μόνον ὅτι ἓν Κράτος δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβάλλῃ φόρους ἐὰν ἔχῃ ἠσφαλισμένον τὸ ἰσοζύγιον, ὅτι ἓν Κράτος δὲν μπορεῖ νὰ ἀποφύγῃ τὴν ἐπιβολὴν φόρων ἐὰν διατρέχῃ τὸν κίνδυνον ἐλλείμματος. Αὐταὶ εἶναι αἱ δύο βασικαὶ ἀρχαὶ αἱ ὁποῖαι διέπουν τὴν διαχείρισιν. Ἢ ἔχῃ τὸ Κράτος τὸν φόβον τῶν ἐλλειμμάτων καὶ ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ ἐπιβάλῃ φόρους, ἢ ἔχει ἠσφαλισμένον τὸ ἰσοζύγιον καὶ τότε εἶναι ἀσυγχώρητος ἡ ἐπιβολὴ φόρου. Ἐὰν ἔχητε πεποίθησιν πραγματικὴν ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς ἵσταται ἐπὶ ἀσφαλοῦς ἐδάφους, δὲν μπορεῖτε νὰ αὐξήσητε τὸ βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ· δὲν εἶναι τίποτε ὁ βακαλάος ἢ τὰ φασόλια ἢ τὰ ἄλλα. Ὅλα αὐτὰ συγκεντρούμενα ἀποτελοῦσι βάρος πρόσθετον διὰ τὸν λαόν. Δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα, ἐὰν πράγματι ἔχετε πεποίθησιν, νὰ ἐπιβάλετε τὰς αὐξήσεις αὐτάς. Δὲν ἔχετε ὅμως τὸ δικαίωμα νὰ μὴ τὰς ἐπιβάλλετε ἐὰν ἔχετε τὸν φόβον τοῦ ἐλλείμματος. Καὶ δράττεσθε τοῦ ἐπιχειρήματος: ὑπὸ ποίους τύπους θὰ γίνῃ ἡ ἐλλάττωσις αὐτή; Θὰ ἐλαττώσητε τὴν μεταλλικὴν δραχμὴν εἴτε ὑφ’ οἱονδήποτε ἄλλον τύπον; Αὐτὸ θὰ τὸ σκεφθῆτε σεῖς καὶ θὰ ἴδητε ἐπὶ ποίων τάξεων ἐπιβάλλεται τὸ μεγαλεῖτερον βάρος καὶ ἐξ’ ἐκείνων τῶν τάξεων νὰ ἀφαιρέσητε τὰ 220.000.000, τὰ ὁποῖα σήμερον λαμβάνετε διὰ τῆς προσθέτου φορολογίας.

§386Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Πόσα λαμβάνω;

§387Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. 220.000.000. Αὐτὰ θὰ τὰ ἀφαιρέσητε.

§388Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἔχετε σεῖς τὴν ἀντίληψιν ὅτι αὐξάνομεν τὸ φορολογικὸν βάρος τοῦ λαοῦ ἐάν κρατήσωμεν τὴν φορολογίαν αὐτήν;

§389Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Σεῖς ἔχετε ἀποκρυσταλλωθῆ εἰς τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν παρελάβατε καὶ ὅτι ὁ λαὸς δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ζητήσῃ ἀνακούφισιν. Σεῖς ἰσχυρίζεσθε κύριε ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ὅτι σήμερον εἰς τὴν παροῦσαν κατάστασιν, ὄχι εἰς τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν παρελάβατε, σήμερον δὲν ἔχετε ἀνάγκην διὰ τὴν ἰσοσκέλισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ σας τῆς αὐξήσεως αὐτῆς τῶν ἐσόδων. Ἐὰν δὲν ἔχετε ἀνάγκην διατὶ ἐπιβάλλετε τὰς αὐξήσεις αὐτάς; Διατὶ δὲν τὰς ἀφαιρεῖτε;

§390Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Βάζω ἕνα προστατευτικὸν δασμὸν τοῦ ὁποίου ἡ διάρκεια εἶναι τελείως ἀβεβαία, Ἔρχεσθε καὶ λέγετε· ἐπειδὴ εἶναι ἐνδεχόμενον ἀπὸ τὴν αὔξησιν αὐτὴν τοῦ δασμοῦ νὰ εἰσπράξετε παρὰ πάνω, ὑποχρέωσιν ἔχετε νὰ μεταβάλετε τὸν δασμόν.

§391Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Ἐὰν εἶναι ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ ἀβεβαία, ἀπὸ ποῦ θὰ τὸ γνωρίζετε ὅτι εἶναι ἀβεβαία;

§392Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἡ διατήρησις ἐπαναλαμβάνω.

§393Γ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ. Εἶναι ἡ διατήρησις τοῦ δασμοῦ ἀβεβαία εἰς στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ χωρισμὸς αὐτοῦ εἶναι ἀπολύτως εὔκολος ὅταν θὰ ἐπιβάλλετε τὰς αὐξήσεις, ὅταν θὰ πραγματοποιήσητε τὰς ἐλαττώσεις αὐτάς, ἐκτὸς ἐὰν ἔχετε σκοπὸν νὰ προβῆτε εἰς ἄμεσον πραγματοποίησιν τῆς ἀφαιρέσεως τοῦ δασμοῦ αὐτοῦ. Ἐὰν ἔχετε σκοπὸν ἀμέσως εἶναι περιττὸς ὁ κόπος νὰ ἐπιληφθῆτε ἄλλων μεταρρυθμίσεων. Ἐὰν δὲν προβλέπετε ὅτι τώρα τὴν ἐποχὴν αὐτὴν θὰ πραγματοποιήσητε τὴν ἐλάττωσιν τοῦ ἐπιβληθέντος δασμοῦ ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει καθῆκον ἔχετε νὰ προβῆτε εἰς ἀντίστοιχον φορολογικὴν ἀνακούφισιν ἐπιφυλασσόμενοι ἐὰν παρουσιάσῃ ὁ προϋπολογισμὸς κενὰ νὰ τὰ ἀναπληρώσητε. Αὐτὰ εἶχα νὰ εἴπω ἀπαντῶν ὅτι δὲν εἶμαι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος στεροῦμαι τοῦ δικαιώματος νὰ ὁμιλήσω περὶ τῆς καταστάσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν. Ἐὰν ἐπέβαλον φόρους ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν δικαιοῦνται νὰ μὲ κατηγορήσωσι διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῶν φόρων εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μὲ διεδέχθησαν, διότι ἐκεῖνοι ἐκαρπώθησαν τοὺς φόρους αὐτούς, διότι ἐκεῖνοι διὰ τῶν πλεονασμάτων τὰ ὁποῖα παρήχθησαν διὰ τῶν φόρων αὐτῶν προέβησαν εἰς τὴν πραγματοποίησιν καὶ εἰς τὴν συνέχισιν τῶν πραγματοποιήσεων ἑνὸς προγράμματος ἱκανοποιήσεως τῶν γενικῶν ἀναγκῶν. Ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ εἴπω ὅτι ἐφόσον σεῖς θεωρεῖτε τὸ φορολογικὸν βάρος δυσβάστακτον διὰ τὸν Ἑλληνικὸν Λαὸν δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ διατηρῆτε τὸ φορολογικὸν τοῦτο βάρος, ἐφ’ ὅσον αἱ ἀνάγκαι τοῦ προϋπολογισμοῦ σᾶς ἐπιτρέπουν τὴν φορολογικὴν τοῦ λαοῦ ἀνακούφισιν.

§394ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ἀλαβάνος.

§395Κ. ΑΛΑΒΑΝΟΣ. Ἀπευθύνομαι εἰς τὴν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν ἔχει ὑποβάλλει ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν. Εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ μεταξὺ τῶν εἰδῶν ἐκείνων τῶν βιομηχανικῶν εἰς τὰ ὁποῖα παρέχεται τελωνειακή τις εὐκολία φορολογική, εἶναι καὶ τὸ πυριτικὸν νάτριον. Θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ τὸ διαγράψητε διότι τὸ πυριτικὸν νάτριον ὄχι μόνον δὲν προάγει τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν ἀλλὰ χρησιμεύει μόνον διὰ νοθείαν, ἡ ὁποία εἶναι ἐπιβλαβὴς διὰ τὴν ὑγείαν τοῦ λαοῦ.

§396Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ἔχετε δίκαιον. Θὰ διαγραφῇ.

§397ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας.

§398Κ. ΣΠΥΡΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας). Καίτοι ἡ ὥρα εἶναι προχωρημένη, θὰ εἴπω τινὰ ἵνα ἄρω μερικὰς ἀδικίας αἱ ὁποῖαι ἐλέχθησαν ὅσον ἀφορᾷ τὴν περαιτέρω ἐξακολούθησιν τῆς σιτοκαλλιεργείας. Εἶναι περιττὸν νὰ τονίσω τὴν ἀνάγκην τῆς ἐνισχύσεως τῆς σιτοκαλλιεργείας παρ’ ἡμῖν, διότι μόνον ἐκ μέρους τοῦ κ. πολιτευτοῦ Κερκύρας ὑπεστηρίχθη τὸ παράδοξον αὐτὸ ὅτι ἔπρεπεν αἰφνιδίως ἡ Ἑλλὰς νὰ παύσῃ καλλιεργοῦσα σῖτον, ἵνα ἐπιδοθῇ εἰς οἱανδήποτε ἄλλην καλλιέργειαν. Ἀπὸ ἐτῶν καὶ ἀπὸ αἰώνων ἡ Ἑλλὰς καλλιεργεῖ καὶ τὸ καθῆκον τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ τονώσῃ τὴν καλλιέργειαν αὐτὴν προσπαθοῦσα διὰ παντὸς μέσου νὰ αὐξήσῃ τὴν πρόσοδον τῆς παραγωγῆς. Θὰ περιορισθῶ μόνον ἐπὶ ἑνὸς ζητήματος, ὅτι ἡ προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως νὰ τονώσῃ τὴν σιτοκαλλιέργειαν ὑπῆρξεν βεβαίως ἡ συγκέντρωσις, ἡ ὁποία ἔδωσεν ἀρκετὰ καλὰ ἀποτελέσματα. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον θέλω νὰ εἴπω, εἶναι ὅτι ἡ συγκέντρωσις θὰ ἦτο ἀδύνατον νὰ λειτουργήσῃ ἐὰν δὲν συνοδεύεται καὶ ἀπὸ μίαν αὔξησιν τῶν εἰσαγωγικῶν τελῶν. Τὸ πρᾶγμα φαίνεται ἴσως ἐκ πρώτης ὄψεως παράδοξον, ἀλλ’ ἡ συγκέντρωσις βασίζεται εἰς τὴν ἐξασφάλισιν διὰ τὸν παραγωγὸν ἑνὸς μεγαλειτέρου ὁρίου τιμῆς, εἶναι δὲ φυσικὸν ὅτι μὲ τοὺς ὅρους ὑπὸ τοὺς ὁποίους καλλιεργοῦμεν σήμερον ὁ χωρικὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατορθώσῃ νὰ πωλήσῃ τὸν σῖτον εἰς μίαν τιμὴν κυμαινομένην μεταξὺ 6–7 δραχμῶν καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καλύψῃ τὰ ἔξοδα τῆς παραγωγῆς. Ἐλπίζομεν σὺν τῷ χρόνῳ διὰ τῆς τροποποιήσεως τῆς καλλιεργείας διὰ μηχανικῶν μέσων, διὰ λιπασμάτων καὶ δι’ ἄλλων γενικῶν προόδων νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ σημεῖον, ὥστε νὰ μὴ ἔχωμεν τελείως ἀνάγκην τοιαύτης πολιτικῆς. Σήμερον ὅμως ἐὰν δὲν ἐξασφαλίσωμεν μίαν τιμὴν 7–8 δραχμῶν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνισχύσωμεν τὴν καλλιέργειαν. Ἡ τιμὴ τῆς συγκεντρώσεως διὰ λόγους καθαρῶς τεχνικοὺς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἀνωτέρα τῆς τιμῆς τοῦ σίτου ἐν τῷ ἐξωτερικῷ πλέον δασμοῦ καὶ μερικῶν ἐξόδων μεταφορᾶς. Ἐὰν δώσωμεν μεγαλειτέραν τιμήν εἰς τὸν χωρικὸν διατρέχομεν τὸν κίνδυνον νὰ προσφέρῃ ὁλόκληρον τὸ προϊὸν τῆς παραγωγῆς του εἰς τὴν συγκέντρωσιν καὶ ἐκεῖνο ἀκόμη τὸ ὁποῖον ἐφύλασσε διὰ νὰ φάγῃ. Εἶναι λοιπὸν ἀπόλυτος ἀνάγκη νὰ περιορισθῶμεν εἰς τὸ ποσὸν αὐτό, δηλαδὴ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον δίδει ἡ τιμὴ τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου πλέον τοῦ δασμοῦ καὶ τῶν ἐξόδων μεταφορᾶς. Ἀλλ’ ἐπαναλαμβάνω ὅτι μὲ τὴν τιμὴν τοῦ σίτου εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἐὰν δὲν εἴχωμεν τὴν προστασίαν τοῦ δασμοῦ τοῦ ἐπιβληθέντος θὰ κατερχόμεθα κάτω τοῦ ποσοῦ τῶν 6 δραχμῶν καὶ δὲν θὰ εἴχωμεν νὰ πράξωμεν ἀλλέως, παρὰ νὰ εὑρεθῶμεν εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ καθιερώσωμεν μεγαλειτέραν τιμὴν ὁπότε θὰ διετρέχωμεν τὸν κίνδυνον, ἐπαναλαμβάνω, νὰ ἴδωμεν τὸν χωρικὸν προσφέροντα ὅλην τὴν ποσότητα τοῦ σίτου τὴν ὁποίαν ἔχει. Ἐσκέφθημεν πρὸς στιγμὴν μεταρρυθμίζοντες τὸν νόμον περὶ συγκεντρώσεως νὰ ἀγοράσωμεν τὸν σῖτον ἀκριβώτερον. Τίνι τρόπῳ; Νὰ προσφέρωμεν κατὰ τὴν συγκέντρωσιν ἕν ποσὸν ὡρισμένον, τὸ δὲ ἕτερον ποσόν, ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ ἦτο ἑλκυστικὸν διὰ τὸν χωρικὸν ὥστε νὰ προσφέρῃ ὅλην τὴν ποσότητα τοῦ σίτου νὰ μὴ τοῦ τὸ δώσωμεν ἀμέσως, ἀλλὰ νὰ τοῦ τὸ δώσωμεν εἰς τὸ τέλος, ὅταν ἐξακριβώσωμεν ποία ἦτο ἡ ἔκτασις τῆς καλλιεργείας του, δηλαδὴ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ δεδομένου ὅτι ἐκαλλιέργησε τόσα στρέμματα καὶ μὲ τὴν ἀπόδειξιν ὅτι τὸν σῖτον αὐτὸν τὸν προσφέρει ἐκ τῆς ἰδικῆς του παραγωγῆς καὶ ὄχι ἀγοράζων αὐτὸν ἔξωθεν καὶ ἔχοντες πλέον αὐτὰ τὰ πιστοποιητικὰ τοῦ ποσοῦ νὰ τοῦ δώσωμεν ἕν ποσὸν ἀνώτερον. Ἀλλ’ αὐτὸ ἀπεδείχθη ὑπηρεσιακῶς ἀρκετὰ δυσχερές. Δὲν εἴμεθα σήμερον εἰς θέσιν νὰ ἔχωμεν τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ἐπιτρέψουν νὰ ἀμοίψωμεν τὸν γεωργὸν προσφέροντες κατ’ ἀρχὴν μίαν τιμὴν ἀνωτέραν. Ἠναγκάσθημεν λοιπὸν νὰ προστρέξωμεν εἰς τὸν συλλογισμὸν αὐτόν, ὁ ὁποῖος συνίσταται εἰς τὴν συγκέντρωσιν τοῦ σίτου μὲ μίαν προσφορὰν τιμῆς ἴσης πρὸς τὴν τιμὴν τοῦ ἐξωτερικοῦ σίτου πλέον δασμοῦ καὶ ἐξόδων μεταφορᾶς καὶ μὲ μίαν φορολογίαν τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀρκετὰ σοβαρὰν ὥστε νὰ φθάσωμεν εἰς τὸ ποσὸν τὸ κυμαινόμενον μεταξὺ 6.30–7 δραχμῶν. Ἰδοὺ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἐπιμένω ὅτι ἡ φορολογία ἡ πρόσθετος ἦτο ἀπολύτως ἀναγκαία διὰ νὰ δυνηθῇ νὰ τελεσφορήσῃ ὁ θεσμὸς τῆς συγκεντρώσεως. Νομίζω ὅτι ἔγινα ἀρκετὰ ἀντιληπτὸς καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπιμείνω περισσότερον. Ἔχω τὴν πεποίθησιν ὅτι ὁ θεσμὸς συγκεντρώσεως ὀργανούμενος εἰς τὸ μέλλον μὲ τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα σκοπεύομεν νὰ λάβωμεν, θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν καλλιτέρευσιν τῆς καλλιεργείας καὶ θὰ ἐπιτρέψῃ καὶ εἰς ἡμᾶς νὰ μὴ ἀποβλέπωμεν πλέον καὶ εἰς ἐνίσχυσιν αὐτῆς διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τοῦ σίτου καὶ νὰ ἀρκεσθῶμεν μόνον εἰς τὴν προστασίαν τὴν ὁποίαν παρέχει ἡ συγκέντρωσις εἰς τὸν παραγωγόν, ἡ ὁποία ἐπιπίπτει μόνον ἐπὶ τοῦ ποσοῦ τοῦ καταναλισκωμένου. Τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ὑπέβαλα φέρει ἀρκετὰς τροποποιήσεις εἰς τὸν παλαιὸν νόμον. Μία δὲ τῶν κυριωτέρων τροποποιήσεων εἶναι ὅτι σήμερον τὸν σῖτον δὲν τὸν προσφέρει ἡ ἐπιτροπὴ τῆς συγκεντρώσεως εἰς τοὺς διαφόρους ἀλευροβιομηχάνους ἐπὶ τῇ βάσει τῆς..... Ἐπροτιμήσαμεν ἕν ἄλλο σύστημα, τὸ ὁποῖον συνίσταται εἰς τὴν ἀγορὰν κατὰ τὴν εἰσαγωγὴν σίτου ἑνὸς ὡρισμένου ποσοστοῦ. Αὐτὸ ἔχει καὶ πολλὰ πλεονεκτήματα, ἀλλ’ ἰδίως ὅτι ἀποφεύγονται αἱ μεταφοραί. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἐνισχύονται καὶ οἱ μύλοι τῆς ἐνδοχώρας, οἱ ὁποῖοι ἀποζῶσιν ἐκ τῆς συγκεντρώσεως, διότι τὸ ὑλικὸν τῆς βιομηχανίας των ἦτο ὁ ἐγχώριος σῖτος, σήμερον δὲ διὰ τῆς συγκεντρώσεως ἐκινδύνευον νὰ ἀποθάνουν ἐξ ἀσιτίας. Διὰ τῆς τροπολογίας αὐτῆς δυνάμεθα σήμερον νὰ τοὺς δώσωμεν ἐργασίαν.

§399Σ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ. Νὰ μᾶς ἀνακοινώσητε ποῖαι τροπολογίαι ἐγένοντο δεκταί.

§400Β. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Διὰ τοῦ νόμου 4608, ὁ ὁποῖος ἐδημοσιεύθη εἰς τὰς 2 Μαΐου, ἐπεβλήθησαν διάφοροι δασμοὶ προστατευτικοὶ διαφόρων βιομηχανικῶν προϊόντων τῇ πρωτοβουλίᾳ τοῦ ὑπουργοῦ τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας καὶ κατόπιν γνωματεύσεως τῆς Διαρκοῦς ἐπὶ τοῦ Δασμολογίου Ἐπιτροπῆς. Ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐδίδετο διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ μία προθεσμία εἰς τοὺς ἔχοντας ὑπὸ παραγγελίαν ἐμπορεύματα, ὧν οἱ δασμοὶ αὐξάνονται, ἢ ἐν πλῷ ἢ ἀποταμιεύσει ἢ εἰς τὰς ἀποθήκας. Ἐν τούτοις τοῦτο δὲν προεβλέφθη. Μετὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ νόμου, διαμαρτυρίαι τῶν εἰσαγωγέων ἐμπόρων ἀλλεπάλληλοι ὑπεβλήθησαν καὶ εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν καὶ εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας, ἀλλὰ ταὐτοχρόνως καὶ ἔξωθεν ἔγιναν ὑποδείξεις ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ἐδίδετο μία προθεσμία ἐκτελωνισμοῦ τῶν ἐμπορευμάτων αὐτῶν. Ἠναγκάσθημεν ν’ ἀναγνωρίσωμεν τὴν ὀρθότητα τῶν παραπόνων αὐτῶν καὶ ἠναγκάσθημεν νὰ διατυπώσωμεν τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 2, δυνάμει τῆς ὁποίας θὰ ἐδικαιοῦντο οἱ κάτοχοι ἐμπορευμάτων περιλαμβανομένων εἰς τὸ ἄρθρον 2 καὶ τὰ ὁποῖα ἐμπορεύματα τελοῦντα εἰς τὰς 2 Μαΐου ὑπὸ ἐκτελωνισμὸν εὑρίσκονται ἐν ἀποταμιεύσει, ἢ ἐν πλῷ ἢ ἐφορτώθησαν εἰς ξένον λιμένα δι’ Ἑλλάδα μέχρι τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, ὅτι δικαιοῦνται ἐν τῇ βάσει τῶν δασμῶν, οἵτινες ἴσχυσαν κατὰ τὴν 2 Μαΐου.......

§401Π. ΛΕΒΑΝΤΗΣ. Εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζωμεν τὰ ἐμπορεύματα αὐτά;

§402Β. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ. (Ὑφυπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μάλιστα. Εἰς τὸ ἄρθρον 1 πρόκειται περὶ τῆς μουστάρδας. Εἰς τὸ ἄρθρον 3 πρόκειται περὶ καρφιῶν, καρφοβελονῶν παντὸς εἴδους. Τὸ ἄρθρον 4 ἀφορᾷ συσσωρευτάς, ἠλεκτρικὰ στοιχεῖα· τὸ δεύτερον δὲ ἐδάφιον τοῦ ἄρθρου 4 ἀφορᾷ τὸ πυριτικὸν νάτριον, διὰ τὸ ὁποῖον ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς, ὁ κ. Ἀλαβάνος διαμαρτύρεται, διότι κάμνομεν καὶ τὴν ἐξαίρεσιν ὡς πρὸς αὐτὸ καὶ τοῦτο διότι ὑποστηρίζει ὅτι πρόκειται περὶ ὕλης ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖται διὰ νοθείαν τοῦ σάπωνος· καὶ ἑπομένως πρὸ τῆς ἐπιμονῆς τοῦ κ. Ἀντιπροέδρου εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ὑποχωρήσωμεν, ἐφόσον καταστρέφει τὸν σάπωνα καὶ τὰ ἐνδύματα καὶ προκαλεῖ ἐκζέματα εἰς τὸ σῶμα. Κατόπιν εἶναι τὸ ἄρθρον 6 μόνον ὅσον ἀφορᾷ τὰ ἐδάφια δ καὶ ε, διότι μόνον ὅσον ἀφορᾷ τὰ ἐδάφια αὐτὰ κάμνομεν διάκρισιν. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἐδάφιον δ ἔγινεν ἡ αὔξησις τοῦ δασμοῦ διότι παρ’ ὀλίγον νὰ ἐκλείψῃ ἡ ἐγχώριος βυρσοδεψία. Ἐνομίσαμεν λοιπὸν σκόπιμον ὅτι ἔπρεπε νὰ δώσωμεν τὴν προστασίαν. Τὸ ἐδάφιον ε ἀφορᾷ ἀεροθαλάμους. Αὐτοὶ εἰσάγονται εἰς μεγάλας ποσότητας καὶ μὲ δασμοὺς πολὺ ἐλαφροὺς καὶ συναγωνίζονται καὶ αὐτοὶ τὴν ἐγχώριον βυρσοδεψίαν. Τώρα ὑπάρχουσι ποσότητες τινὲς εἰς τὰ τελωνεῖα καὶ οἱ κάτοχοι αὐτῶν διεμαρτυρήθησαν, διότι διὰ τοῦ ηὐξημένου δασμοῦ εὑρίσκονται εἰς δύσκολον θέσιν παραλαβῆς τῶν ποσοτήτων αὐτῶν. Κατόπιν πρόκειται περὶ τῆς τζελατίνας τοῦ ἄρθρου 7. Ὀφείλω νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι μετὰ πολλῆς προσοχῆς ἠκούσαμεν τὰ παράπονα τῶν εἰσαγωγέων αὐτῶν.

§403Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Δύο λέξεις θὰ προσθέσω σχετικῶς μὲ τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. Κουνδούρου. Ἡ τροπολογία ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ὁ ἀνωτέρω πρόσθετος δασμὸς ἐπὶ τῆς κριθῆς δὲν εἰσπράττεται ἐφόσον ἡ τελωνειακὴ ἀρχὴ πεισθῇ ὅτι πρόκειται αὕτη νὰ χρησιμοποιηθῇ πρὸς ἀρτοποιΐαν, παρασχεθῇ δὲ πρὸς τοῦτο ὑπὸ τοῦ εἰσαγωγέως ἐγγύησις». Προφανῶς δὲν δύναμαι νὰ δεχθῶ τὴν τροπολογίαν αὐτὴν οὕτω διατυπουμένην, διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους: Διότι δὲν εἶναι δίκαιον νὰ ἐπιβάλωμεν ἕνα δασμὸν εἰς τὴν Κρήτην, ἐνῷ ἔχομεν δεδομένον ὅτι ἀφ’ ἑνὸς μὲν θὰ εἰσάγεται κριθὴ Ἑλληνική, ἀφ’ ἑτέρου δὲ δὲν ὑπάρχει παραγωγὴ ἀξία προστασίας. Δὲν νομίζω νὰ εἶναι ἀκριβὲς τὸ δηλωθὲν ὑπὸ τῶν κ. κ. βουλευτῶν Θρᾴκης ὅτι εἰσάγεται κριθὴ ἐκ Θρᾴκης. Ἡ τροποποίησις τὴν ὁποίαν προτείνω, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀφαιρεῖ αὐτὰ τὰ δύο ἄτοπα, ἀφ’ ἑτέρου δὲ προλαμβάνει καὶ τὸν κίνδυνον ἐκ τῆς περιπτώσεως κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ εἰσάγηται μὲν κριθὴ ἄνευ δασμοῦ, θὰ ἐξάγηται ὅμως εἰς τὰ λοιπὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος. Ἡ τροπολογία μου ἔχει ὡς ἑξῆς: (ἀναγινώσκει). «Ἐπιτρέπεται ὅπως διὰ διατάγματος προτάσει τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἐκδιδομένου δύναται νὰ καταργηθῇ ἡ διὰ τοῦ παρόντος ἐπιβαλλομένη αὔξησις τοῦ δασμοῦ τῆς κριθῆς καὶ εἰδικῶς διὰ νήσους ἐν αἷς χρησιμοποιεῖται πρὸς ἀρτοποίησιν ἡ κριθή, ἐφόσον τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον ἤθελεν κρίνῃ ὅτι δὲν ὑπάρχει λόγος ἐπαρκὴς πρὸς προστασίαν τῆς εἰς τὰς νήσους ταύτας παραγωγῆς. Τὴν τοιαύτην τοπικὴν μείωσιν τοῦ δασμοῦ ἐπὶ τῆς κριθῆς συνοδεύει ἀναγκαίως ἄλλη αὔξησις φόρου, καταβαλλομένη κατὰ τὴν ἐκτὸς τῆς νήσου μεταφορὰν καὶ ἐξαγωγὴν κριθῆς».

§404Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Αὐτὴ ἡ τροπολογία τὴν ὁποίαν κάμνετε, εἶναι ὅλως διόλου περιττή, διότι ὑπάρχει τὸ δικαίωμα εἰς τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον διὰ διατάγματος νὰ ἐπεκτείνῃ καὶ ἐπὶ ἄλλων εἰδῶν...

§405Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Μὲ συγχωρεῖτε, δὲν δύναται.

§406Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ὄχι διὰ μίαν νῆσον. Ἐγώ, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ μέτρον πρόκειται νὰ ἀρθῇ δι’ ἄλλης ἐνεργείας, δὲν εἶμαι εἰς θέσιν νὰ κάμω αὐτήν. Ἐγὼ ὑπεστήριξα βασίμως, ὅτι εἰς τὴν περιφέρειαν τὴν ἰδικήν μου ἐξαιρετικῶς γίνεται μοναδικὴ καὶ ἀποκλειστικὴ χρῆσις τῆς κριθῆς πρὸς ἀρτοποιΐαν. Ὁ κ. ὑπουργὸς ἠμπορεῖ νὰ ἠξεύρῃ ὅτι οὔτε ἕνας κόκκος δὲν χρησιμοποιεῖται διὰ τὴν κτηνοτροφίαν. Ἑπομένως δὲν ὑπάρχει φόβος νὰ γίνεται κατάχρησις τοῦ μέτρου.

§407Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὑπάρχει φόβος ὅμως νὰ εἰσαγάγωμεν κριθὴν εἰς τὴν Κρήτην μὲ ὀλιγώτερον δασμὸν καὶ νὰ τὴν ἐξαγάγωμεν εἰς τὴν ἄλλην Ἑλλάδα καὶ νὰ φάγωμεν τὸν δασμόν.

§408Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Εἴπατε ὅτι ἡμεῖς ἐπιβάλλομεν αὔξησιν κατὰ 26 λεπτὰ κατὰ κιλόν. Δὲν ὑποθέτω ὅτι αὐτὸ τὸ κέρδος θὰ καλύψῃ τὰς δαπάνας τοῦ ταξειδίου. Δύνασθε νὰ διατυπώσητε ἄλλως τὴν τροπολογίαν, κ. ὑπουργέ. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει διὰ τὴν κριθὴν ποὺ εἰσάγεται εἰς ἄλλα μέρη. Μὲ ἐνδιαφέρει μόνον ἡ κριθὴ ἡ ὁποία εἰσάγεται εἰς τὴν πατρίδα μου. Οὐδαμοῦ τῆς Ἑλλάδος εἰσάγεται ἐκ τῆς Ἰταλίας ἢ τῆς Αἰγύπτου ἢ τῆς Ἀφρικῆς. Εἰσάγεται παντοῦ κριθὴ ἀπὸ τὴν Σερβίαν, τὴν Βουλγαρίαν. Ὅταν βάλετε λοιπὸν διάταξιν διὰ τῆς ὁποίας...

§409Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Εἰδικῶς διὰ τὴν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ εἰσαγωγήν...(ἀναγινώσκει).

§410Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ὄχι ἐξωτερικοῦ, διότι εἶναι καὶ ἡ Σερβία καὶ Βουλγαρία.

§411ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Ἐὰν οἱ εἰσαγωγεῖς τοῦ νομοῦ Λασηθίου θέλουν νὰ φέρουν ἀπὸ τὴν Μικρὰν Ἀσίαν...

§412Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Εἰς τὸν τόπον μας εἶναι ζήτημα ὑγείας. Ἔχω πιστοποιήσεις ἰατρῶν, ὅτι ὑπάρχουν παθήσεις σοβαρώταται ἐκ τῆς χρησιμοποιήσεως τῆς κριθῆς αὐτῆς. Νομίζω ὅτι αὐτὸ ἔπρεπε νὰ συγκινήσῃ τὴν Κυβέρνησιν. Θὰ ἤθελον νὰ συστήσω, ἐφόσον τίθεται ζήτημα ὑγείας τοῦ πληθυσμοῦ, ν’ ἀναβληθῇ ἡ λῆψις τοῦ μέτρου αὐτοῦ. Νὰ στείλῃ ὁ κ. ὑπουργὸς εἰς ἐξέτασιν τὸ προϊὸν, καὶ ἐὰν ἡ καταγγελία εἶναι ἀληθὴς τότε ἀσφαλῶς ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἐγκρίνῃ τὸ μέτρον αὐτό. Ἐφόσον πρόκειται περὶ ζητήματος ὑγείας, ἔχω τὴν ἀξίωσιν ὁ κ. ὑπουργὸς ν’ ἀποδεχθῇ τὴν τροπολογίαν, ἄνευ τῆς ὁποίας τὸ λαμβανόμενον μέτρον θὰ εἶναι ἐγκληματικόν.

§413ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ συζήτησις κηρύσσεται περαιωμένη. Ἐρωτῶ τὴν Βουλὴν: δέχεται τὴν ψήφισιν τῶν νομοσχεδίων ὡς ἐτροποποιήθησαν;

§414ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα. Μάλιστα. (Γίνονται δεκτὰ τὰ κάτωθι σχέδια νόμου εἰς βʹ ἀνάγνωσιν ὡς ἐτροποποιήθησαν, ἀναβληθείσης τῆς ἐπιψηφίσεως τοῦ συνόλου). 1) Περὶ αὐξήσεως τοῦ εἰσαγωγικοῦ δασμοῦ τῆς κριθῆς καὶ τῆς βρώμης 2) Περὶ τροποποιήσεως τῶν νόμων 3598 καὶ 4382 ἀφορώντων τὴν προστασίαν τῆς ἐγχωρίου σιτοπαραγωγῆς.

§415Ι. ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Διαμαρτύρομαι διὰ τὸν τρόπον κατὰ τὸν ὁποῖον λαμβάνονται αἱ ἀποφάσεις τοῦ Σώματος.

§416ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν προσεχῆ Δευτέραν καὶ ὥραν 5 μ. μ. (Ὥρα 2.20′ πρωϊνὴ)