1928.12.22

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 45η

ΣΑΒΒΑΤΟΝ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1928

Προεδρία κ. Ι. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΥ

(Ὥρα 4.30′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ κ. γραμματεὺς ὅπως ἀναγνωσθῶσι τὰ πρακτικά. (ἀναγινώσκονται τὰ πρακτικὰ τῆς χθεσινῆς συνεδριάσεως).

§2Π. ΚΑΡΑΣΕΒΔΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν εἶπεν, ὅτι ἀκόμη καὶ τὰ φυτικὰ βούτυρα ὑπάγονται εἰς τὸν νόμον. Ἀλλὰ εἰς τὰ πρακτικὰ παρελείφθη αὐτό.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ διορθωθῇ. Μὴ ὑπαρχούσης ἑτέρας ἀντιρρήσεως τὰ πρακτικὰ ἐπικυροῦνται. Ἀνακοινῶ πρὸς τὴν Βουλὴν τὰ ἑξῆς: — Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Τριποδάκης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ τυρεμπόρου Λάκκων Κυδωνίας, Σολιδάκη Γεωργίου. — Ὁ ἔφεδρος ἀξιωματικὸς Γ. Δέδες παρακαλεῖ, ὅπως παραταθῇ ἡ ἰσχὺς τοῦ πίνακος ἐπιτυχόντων τελωνειακῶν γραμματέων γʹ τάξεως. — Οἱ ὑποδηματεργάται Ἀθηνῶν παρακαλοῦν, ὅπως ἐπέμβῃ ὁ ἁρμόδιος ὑπουργὸς καὶ ζητήσῃ παρὰ τῶν καταστηματαρχῶν τὴν πλήρη ἐφαρμογὴν τοῦ ὑπογραφέντος μισθολογίου ἐργατικῶν. — Ὁ πρόεδρος τῶν γεωργικῶν συνεταιρισμῶν μετόχων Δολιανῶν παρακαλεῖ, ὅπως μετατραπῇ τὸ Ἑλληνικὸν σχολεῖον εἰς γεωργικὸν ἡμιγυμνάσιον. — Ἀνάπηροι πολέμου Λαμίας, Εὐβοίας, Δαδίου καὶ Θηβῶν παρακαλοῦν, ὅπως μὴ ψηφισθῇ τὸ νομοσχέδιον, περὶ καταργήσεως τοῦ δικαιώματος τῆς λιανικῆς πωλήσεως σιγαρέττων παρ’ αὐτῶν. — Οἱ διπλωματοῦχοι ἀνωτάτων γεωπονικῶν σχολῶν παρακαλοῦν, ὅπως τροποποιηθῇ ὁ παλαιὸς νόμος, περὶ προσλήψεως γεωπόνων, οὕτως ὥστε τὸ ὑπουργεῖον τῆς Παιδείας νὰ προσλαμβάνῃ ἀπ’ εὐθείας τοὺς ἀναγκαίους γεωπόνους. — Οἱ πρόσφυγες τῶν παραμεθορίων συνοικισμῶν Ἡγουμενίτσης, διαμαρτύρονται διότι δὲν περιλαμβάνονται εἰς τὸ νομοσχέδιον, περὶ ἐνισχύσεως τῶν παραμεθορίων συνοικισμῶν. — Οἱ κάτοικοι Πανίτσης Τρικκάλων παρακαλοῦν ὅπως καθορισθῇ τὸ ποσὸν τῆς ὑπολειπομένης ἀποζημιώσεως τῶν ὑπολοίπων τοκοχρεωλυτικῶν δόσεών των. — Κάτοικοι κοινότητος Πανίτσης παρακαλοῦν, ὅπως ἀνακληθῇ ἡ διαταγὴ τοῦ ὑπουργείου Γεωργίας, περὶ μὴ διαχειρίσεως τῶν λειβαδίων Βοριάνης ὑπὸ τῶν κατοίκων τῆς κοινότητος. — Οἱ κάτοικοι τῆς κοινότητος Τελωνείου παρακαλοῦν, ὅπως ἀπαλλοτριωθῇ ἡ νομὴ τῶν ἀγρῶν τῆς κοινότητός των. — Ὁ Ν. Δαμαρᾶς κάτοικος Μελιγαλᾶ διαμαρτύρεται, διότι διετάχθη ὑπὸ τοῦ εἰσαγγελέως Τριπόλεως ἡ ἀπέλασις του ὡς ἑκουσίως ἀπαγαγόντος νεάνιδά τινα ἐνῷ τοῦτο εἶναι ψευδές. — Ὁ πρόεδρος ἀναπήρων Πατρῶν, διαμαρτύρεται διὰ τὴν παροχὴν βοηθήματος εἰς ἀναπήρους μόνον τῶν Ἀθηνῶν. — Οἱ λαχειοπῶλαι Ἀθηνῶν καὶ Πειραιῶς παρακαλοῦν, ὅπως ἡ Κυβέρνησις εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν δὲν θέλει ἐπαναφέρει τὸ λαχεῖον ὑπὸ τὴν διαχείρισιν τοῦ Κράτους, λάβῃ πρόνοιαν ὅπως ἐξασφαλίσῃ εἰς τοὺς λαχειοπώλας τὰ ποσοστὰ τὰ ὁποῖα ἔδιδεν εἰς τὸ προηγούμενον λαχεῖον. — Ἡ Παγκρήτιος ὁμοσπονδία αὐτοκινητιστῶν, ὑποβάλλει ὑπόμνημα καὶ παρακαλεῖ ὅπως τὰ ἐν αὐτῷ αἰτήματά των ἐξετασθοῦν εὐμενῶς. — Ἡ ἀγροτικὴ Ἕνωσις Περίνθου παρακαλεῖ, ὅπως χορηγηθῇ εἰς τοὺς ἀπόρους πρόσφυγας ἀγρότας χρηματικὸν βοήθημα λόγῳ τῶν ἑορτῶν, διότι πένονται κυριολεκτικῶς. — Οἱ κτηνοτρόφοι τῆς κοινότητος Ἁγίας Σοφίας Χαλκίδος παρακαλοῦν, ὅπως ἐλαττωθῇ ὁ φόρος τῶν αἰγοπροβάτων κατὰ τὸ ἥμισυ διὰ τοὺς ὀρεινοὺς κτηνοτρόφους. — Ὁ ἐμπορικὸς σύλλογος Πατρῶν καὶ ἅπασαι αἱ ἐπαγγελματικαὶ ὀργανώσεις τῆς πόλεως, ὑποβάλλουν εὐχὴν ἁπάντων τῶν κατοίκων ὅπως διατηρηθῇ ἡ Ἀστυνομία Πόλεων. — Οἱ ποτοποιοὶ Ξάνθης, ὑποβάλλουν ὑπόμνημα ἐν ᾧ περιλαμβάνονται διάφορα αἰτήματά των διὰ τῶν ὁποίων ζητοῦν τὴν ἀποδοχὴν καὶ ἐκτέλεσιν. — Ὁ πρόεδρος τοῦ ἐμποροδιομηχανικοῦ καὶ ἐπαγγελματικοῦ ἐπιμελητηρίου Κοζάνης παρακαλεῖ, ὅπως λυθῇ τὸ ταχύτερον τὸ ζήτημα τῆς πληρωμῆς χρεῶν καὶ ἀνταλλαξίμων Μουσουλμάνων πρὸς Ἕλληνας. — Ὁ Π. Θεοφιλόπουλος κάτοικος Καστανιᾶς παρακαλεῖ, ὅπως δοθῇ νέα ἀναβολὴ κατατάξεως μέχρι πέρατος τῶν σπουδῶν των εἰς τοὺς ἀπωλέσαντας τὸ δικαίωμα ἀναβολῆς λόγῳ ὑγείας. — Ὁ πρόεδρος τοῦ συλλόγου Ἡγουμενίτσης παρακαλεῖ, ὅπως καταβληθῇ εἰς τοὺς πρόσφυγας αἰχμαλώτους τὸ ἐπίδομά των, καθυστερούμενον ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου. — Ὁ ἐμπορικὸς σύλλογος Γυθείου παρακαλεῖ, ὅπως μὴ ὑπαχθοῦν τὰ Κύθηρα δικαστικῶς εἰς τὸν Πειραιᾶ. Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Καλογερᾶς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ συλλόγου καλωπισμοῦ «ὁ Ἰλισσὸς» καὶ παρακαλεῖ, ὅπως διαταχθῇ ἡ ἀντικατάστασις τῶν καταγγελθέντων ἐπιτρόπων τοῦ ναοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, καθ’ ὅσον παρακωλύεται ἡ ἀνοικοδόμησις τοῦ ἡμιτελοῦς τούτου ναοῦ λόγῳ τῆς κατ’ αὐτῶν καταγγελίας. Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Φίλιος, καταθέτει ὑπόμνημα τῶν κατοίκων Τσιοτίου παρακαλούντων ὅπως ἐκτελεσθῶσιν εἰς τὸν νομὸν Τρικκάλων ἀποξηραντικὰ ἔργα διὰ νὰ μὴ ὑφίστανται οἱ ἀγροτικοὶ πληθυσμοὶ διαρκεῖς καταστροφὰς ἐκ τῶν πλημμυρῶν. — Ἡ ἐπιτροπὴ συνεταιρισμῶν Καρουσάδων καὶ τὸ ἐπαγγελματικὸν ἐπιμελητήριον Κερκύρας, ἀποδοκιμάζει τὰς ἐνεργείας τῶν ἀντιδρώντων κατὰ τοῦ νομοσχεδίου, περὶ ἀγροτικῆς πίστεως. — Τὸ ἐμπορικὸν καὶ βιομηχανικὸν ἐπιμελητήριον Μιτυλήνης, ὑποβάλλει αἴτησιν ἐμπόρων εἰσαγωγέων ὑελοπινάκων παρακαλούντων, ὅπως ὑποβιβασθῇ ὁ εἰσαγωγικὸς φόρος εἰς τὸ ἥμισυ τοὐλάχιστον. — Ἡ ὁμοσπονδία γεωργικῶν συνεταιρισμῶν Θεσσαλονίκης παρακαλεῖ, ὅπως καταργηθῇ ὁλοσχερῶς ὁ ἐξαγωγικὸς δασμὸς ἐπὶ τῶν κουκουλίων. Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Μπότσαρης καὶ Σ. Σταυρόπουλος, καταθέτουν ὑπόμνημα τοῦ Γεωργίου Κυρήτση ἀντιπροσώπου τῆς κοινότητος Καστρίου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἡγουμενίτσης Ἠπείρου δι’ ἧς παρακαλεῖ, ὅπως διαταχθῶσιν αἱ ἁρμόδιαι ἀρχαὶ νὰ ἐμποδίσωσι τὰ διαμαχόμενα μέρη διὰ τὴν περισυλλογὴν τοῦ ἐλαιοκάρπου πρὸς πρόληψιν δυσαρέστων συνεπειῶν. Ὁ βουλευτὴς κ. Ε. Τριποδάκης, καταθέτει αἴτησιν τέως ἐφέδρων ἀξιωματικῶν διατελούντων ἐν τιμητικῇ διαθεσιμότητι παρακαλούντων, ὅπως ληφθῇ νομοθετικὸν μέτρον, ἵνα οἱ βαρύτερον τραυματισμένοι προάγωνται ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἐτραυματίσθησαν καὶ οὐχὶ μετὰ τὴν ἴασιν αὐτῶν ἥτις πολλάκις διαρκεῖ 2 καὶ 3 ἔτη. Οἱ ἐν Ἀθήναις ἐκδόται καὶ βιβλιοπῶλαι, ὑποβάλλουν ὑπόμνημα ἐν τῷ ὁποίῳ ἐκθέτουν διάφορα αἰτήματά των ὧν ζητοῦν τὴν ἀποδοχὴν καὶ ἐκτέλεσιν. Ὁ κ. Α. Χρηστομᾶνος (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας), ὑποβάλλει σχέδιον νόμου «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ ἀπὸ 21 Ἀπριλίου 1926 Ν. Δ. περὶ ἀπὸ μέρους τοῦ ταμείου μονίμων ὁδοστρωμάτων Ἀθηνῶν παροχῆς συμπληρωματικῆς ἀποζημιώσεως εἰς τὸν Πανελλήνιον γυμναστικὸν σύλλογον». Οἱ κ. κ. Κανναβὸς (Ὑπουργὸς τῆς Γεωργίας) καὶ Γ. Μαρῆς (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν) ὑποβάλλουν σχέδιον νόμου «περὶ συστάσεως πρακτικοῦ γεωργικοῦ σχολείου εἰς Παλαιόκαστρον Σητείας Κρήτης». Ὁ κ. Π. Ἀργυρόπουλος (Ὑπουργὸς τῶν Ναυτικῶν), ὑποβάλλει σχέδιον νόμου «περὶ ναυτικῆς ἀεροπορίας». Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Παπαστρατῆς, ὑποβάλλει πρότασιν νόμου «περὶ ἀποξηράνσεως τῆς λίμνης «Δίξος». Ὁ κ. Γ. Μαρῆς (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν), ὑποβάλλει σχέδιον νόμου «περὶ αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν Κρατικῶν ἐν γένει ὑπαλλήλων». Ἡ ἐπὶ τῆς Συγκοινωνίας κοινοβουλευτικὴ ἐπιτροπή, ὑποβάλλει τὰς ἐκθέσεις της ἐπὶ τῶν κάτωθι νομοσχεδίων: 1) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 4 Μαρτίου 1926 Ν. Δ. περὶ αὐξήσεως τελῶν ἐπὶ ἠλεκτρικῶν μετρήσεων ἐλέγχου. 2) Περὶ καταργήσεως τοῦ ἀπὸ 22 Ἰανουαρίου 1926 Ν. Δ. περὶ προσθήκης εἰς τὸν πίνακα τῶν κατασκευαστέων ὁδῶν τοῦ νόμου 1047. 3) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 11 Μαΐου 1926 Ν. Δ. περὶ προσθήκης παραγράφου εἰς τὸ ἄρθρον 4 τοῦ νόμου 3183, τροποποιουμένου. 4) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 8 Νοεμβρίου 1927 Ν. Δ. περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 17 Φεβρουαρίου 1926 Ν. Δ. περὶ τοῦ εἰς τὸ δημόσιον πληρωτέου φόρου ὑπερτιμήματος ἐν Θεσσαλονίκῃ. 5) Περὶ κυρώσεως τοῦ καταρτισθέντος ἐν Χάγῃ κανονισμοῦ διατάξεων ἀφορωσῶν τὴν διὰ τῆς ἐναερίου ὁδοῦ μεταφορὰν ταχυδρομικῶν ἀντικειμένων ἀλληλογραφίας καὶ ταχυδρομικῶν δεμάτων. 6) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 11 Σεπτεμβρίου 1926 Ν. Δ. περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὀργανώσεως τοῦ Ε. Μ. πολυτεχνείου κειμένων διατάξεων. 7) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 15 Ἰουνίου 1926 Ν. Δ. περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων τῶν νόμων, περὶ ὑδραυλικῶν ταμείων. 8) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 12 Αὐγούστου 1925 Ν. Δ. περὶ ἐφαρμογῆς διατάξεων τοῦ νόμου 2166, περὶ δημοσίων ἔργων εἰς τὰς καταργηθείσας γενικὰς διοικήσεις. 9) Περὶ κυρώσεως διεθνοῦς συμβάσεως μετὰ πρωτοκόλλου ὑπογραφῆς ἀφορώσης τὴν διευθέτησιν τῶν ἐνδιαφερουσῶν πλείονα τοῦ ἑνὸς Κράτους ὑδραυλικῶν ταμείων. 10) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 4 Φεβρουαρίου 1926 Ν. Δ. περὶ καταργήσεως θέσεων ἐν τῷ Ἐθνικῷ Μετσοβίῳ Πολυτεχνείῳ· καὶ 11) Περὶ κυρώσεως τοῦ ἀπὸ 26 Ἀπριλίου 1926 Ν. Δ. περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ ὀργανώσεως τοῦ Ἐθνικοῦ Μετσοβείου Πολυτεχνείου κειμένων διατάξεων. Ἀνακοινῶ ἐπίσης εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ἡ ἐπὶ τοῦ κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς ἐπιτροπή, συμπληροῦται διὰ τῶν κ. κ. Δ. Χατζίσκου καὶ Ι. Βοραζάνη προερχομένων ἐκ τῆς μερίδος τῆς μειονοψηφίας.

§4Δ. ΧΑΤΖΙΣΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ τὸν λόγον πρὸ τῆς Ἡμερησίας διατάξεως.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁρίστε.

§6Δ. ΧΑΤΖΙΣΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, εἶμαι ὑποχρεωμένος ἐκπληρῶν καθῆκον νὰ φέρω εἰς γνῶσιν τῆς Ἐθνικῆς ἀντιπροσωπείας, ὅτι αἱ ἑταιρεῖαι τῶν σιδηροδρόμων Πελοποννήσου καὶ Θεσσαλίας ἀρνοῦνται νὰ καταβάλωσιν τὸ 13ον μισθὸν εἰς τὸ προσωπικὸν αὐτῶν. Μετὰ τὴν συζήτησιν ἡ ὁποία διεξήχθη ἐν τῇ Βουλῇ καὶ μετὰ τὰς δηλώσεις τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως φρονῶ, ὅτι αἱ ἑταιρεῖαι αὐταὶ δὲν ἔχουσιν τὸ δικαίωμα νὰ ὑψωθῶσιν ὑπεράγω τοῦ νομοθετικοῦ σώματος καὶ νὰ μὴ συμμορφοῦνται μὲ τὰς ἀποφάσεις αὐτοῦ καὶ νὰ ἀρνοῦνται τὴν καταβολὴν τοῦ 13ου μισθοῦ, δεδομένου μάλιστα, ὅτι αἱ ἑταιρεῖαι αὗται εἰσέπραξαν μεγάλα ποσὰ ἐκ τῶν κομίστρων καὶ τῶν εἰσιτηρίων τῶν ἐπιβατῶν. Τὸ νὰ ἰσχυρίζωνται, ὅτι ὁ 13ος δὲν εἶναι μισθός, ἀλλὰ δῶρον, νομίζω, ὅτι δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ ὅτι αἱ ἑταιρεῖαι ἔχουσιν ὑποχρέωσιν νὰ καταβάλωσιν τὸ 13ον μισθόν. Παρακαλῶ συνεπῶς τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας, νὰ μεριμνήσῃ νὰ ἐκπληρώσωσι τὴν ὑποχρέωσίν των ταύτην αἱ ἑταιρεῖαι, ἵνα μὴ εὑρεθῶμεν κατὰ τὰς παραμονὰς τῶν ἑορτῶν πρὸ ἀπεργίας, τὰς συνεπείας τῆς ὁποίας θὰ φέρῃ ἡ κοινωνία.

§7Ν. ΑΒΡΑΑΜ. Καὶ ἐγὼ εἶμαι τῆς γνώμης, ὅτι ἡ ἑταιρεία ἔχει ὑποχρέωσιν νὰ καταβάλῃ καὶ πρέπει νὰ καταβάλῃ τὸ δῶρον καίτοι ἐξακολουθῇ σήμερον ἡ ἑταιρεία ΣΠΑΠ τὸν ἰσχυρισμόν, ὅτι δῆθεν ἔχει παθητικόν, ἐνῷ οἱ ὑπάλληλοι ἰσχυρίζονται ἀντιθέτως, ὅτι εἶναι εἰς οἰκονομικὴν ἀνθηρὰν κατάστασιν καὶ δύναται νὰ καταβάλῃ.

§8Γ. ΣΑΚΚΑΛΗΣ. Ἤθελον νὰ ἐπιστηθῇ ἡ προσοχὴ τοῦ ἀξιοτίμου ὑπουργοῦ τῆς Συγκοινωνίας εἰς τοῦτο τὸ σημεῖον, ὅτι εἶναι ἐνδεχόμενον ἑταιρεία τινὲς σιδηροδρομικαὶ νὰ προφασισθοῦν ἀπορίαν, ἀνεπάρκειαν οἰκονομικήν, ὅπως ἱκανοποιήσουν τὸ αἴτημα τοῦτο τὸ εὔλογον τῶν σιδηροδρομικῶν ὑπαλλήλων. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιστηθῇ ἡ προσοχὴ τῆς ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου, ὅπως ἐλέγξωσιν ἂν ὄντως ἔχει βάσιν τινὰ ὁ ἰσχυρισμὸς τῶν ἑταιρειῶν τούτων, λ. χ. πληροφοροῦμαι, ὅτι ὑπάρχουν ἑταιρεῖαι αἱ ὁποῖαι, διὰ νὰ παρουσιάσωσι τὴν διαχείρισιν τοῦ ἐνεστῶτος ἔτους, ὡς δυσμενῆ, ὡς μὴ ἐπιτρέπουσαν τὴν ἱκανοποίησιν τῶν ἐργατικῶν αἰτημάτων, τὴν ἔχουσι ἐπιβαρύνει μὲ ἔξοδα ἀναγόμενα εἰς παρελθούσας χρήσεις καὶ εἰδικώτερον τοῦτο συνέβη, ὅσον ἀφορᾷ τὸν σιδηρόδρομον ΣΠΑΠ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἤδη ἐκ τῶν ἐσόδων τῆς χρήσεως 1928 ἐφοδιασθῆ μὲ τὸ κάρβουνον διὰ τὸ 1929.

§9Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνησις ἐδήλωσε κατηγορηματικῶς, ὅτι ὑπάρχει νόμος τοῦ ὁποίου τὴν ἐφαρμογὴν ἐζήτησε, δὲν ἐπιτρέπεται εἰς τὰς ἑταιρείας οὐδεμία πρόφασις, διότι οἱ λογαριασμοὶ ἐλέγχονται παρ’ ἐπιτροπῆς, ἡ ἐπιτροπὴ δὲ ἐνεφάνισε τοῦτο, ὅτι κερδίζουσι πολλά, ὥστε οὐδεὶς ἰσολογισμός των εἶναι σωστὸς καὶ τοῦτο πρέπει ν’ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον εὐρυτέρας συζητήσεως διὰ νὰ μὴ ἐμφανίζεται ἡ κατάστασις αὐτὴ εἰς παραμονὰς Χριστουγέννων καὶ Πάσχα ποὺ γνωρίζουν οἱ ὑπάλληλοι, ὅτι τὰ μὲν Χριστούγεννα θὰ λαμβάνουν τὰ 7)10 τὸ δὲ Πάσχα τὰ 3)10 καὶ νὰ τοὺς τὸ βγάζῃ ἀπὸ τὰ ρουθούνια ἡ ἑταιρεία εἰς περίπτωσιν καθ’ ἣν εἶναι ὑποχρεωμέναι νὰ ἐφαρμόσουν ἕνα νόμον. Νομίζω, ὅτι ἡ παροῦσα Κυβέρνησις δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψῃ τοιαύτας ἀρνήσεις καὶ τοιαύτας στρεψοδικίας ἐκ μέρους τῶν ἑταιρειῶν.

§10Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Κατὰ τὴν παρελθοῦσαν συνεδρίασιν συνηγόρησα ὑπὲρ τῆς καταβολῆς τοῦ 13ου μισθοῦ, ἐξ ὅλων τῶν ἑταιρειῶν, μόνον δύο τοῦ ΣΠΑΠ καὶ Θεσσαλίας ἀρνοῦνται νὰ καταβάλωσι τὸν 13ον μισθὸν καὶ ὁ μὲν Θεσσαλίας νομίζω, ὅτι δὲν ἔχει καμμίαν στενοχωρίαν οἰκονομικὴν, ἂν ὑπάρχῃ σήμερον στενοχωρία εἰς τοὺς σιδηροδρόμους αὐτοὺς τοῦτο ὀφείλεται εἰς κακὴν ἐφαρμογὴν τιμολογιακῆς πολιτικῆς καὶ εἶναι ἡ στενοχωρία προσωρινή. Πρὸ προσωρινῆς στενοχωρίας δὲν δύναται νὰ ὀχυρωθῇ ἡ ἑταιρεία καὶ νὰ μὴ καταβάλῃ εἰς τὸ προσωπικὸν αὐτῆς τὸν συνήθως καταβαλλόμενον 13ον μισθόν. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργόν, νὰ ἐπέμβῃ σθεναρῶς καὶ ἀναγκάσῃ αὐτὴν ἠθικῶς, ὅπως ἐφαρμόσῃ, ὅτι ἀπὸ μακρῶν ἐτῶν ἐφήρμοσε καὶ ἡ μία καὶ ἡ ἄλλη ἑταιρεία. Ἡ ἑταιρεία ΣΠΑΠ καὶ τὸ Πάσχα καθυστέρησε τὸ συνήθως διδόμενον δῶρον, ἔγιναν ἐπανειλημμέναι καθυστερήσεις, ἀλλὰ αἱ καθυστερήσεις αὗται δύνανται νὰ ἔχωσι δυσάρεστα ἐπακόλουθα. Θὰ παρακαλέσω λοιπὸν τὸν κ. ὑπουργὸν τῆς Συγκοινωνίας, νὰ ἐπέμβῃ νὰ ἐξαναγκάσῃ ἠθικῶς τὴν ἑταιρείαν νὰ καταβάλῃ τὸν 13ον μισθόν.

§11Π. ΤΣΑΛΔΑΡΗΣ. Καὶ ἐγὼ ἤθελον παρακαλέσει νὰ συστηθῇ εἰς τὰς ἑταιρείας ἡ καταβολή, τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον οἱ ὑπάλληλοι αὐτῶν, ἂν ἀξιοῦσι τὴν καταβολὴν τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ, τὸ κάμωσι τοῦτο διότι εἶναι ἀποτέλεσμα ὡρισμένων κρατήσεων αἱ ὁποῖαι ἔγιναν διὰ νὰ διανέμωνται μεταξύ των κατὰ τὰς ἑορτὰς τοῦ Πάσχα καὶ τῶν Χριστουγέννων. Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀφοῦ ἡ Κυβέρνησις καθιέρωσε τὴν καταβολὴν μέχρι τοῦ ποσοῦ τούτου, νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ ἐπέμβῃ εἰς τὰς ἑταιρείας καὶ διανεμηθῇ τὸ ποσὸν τοῦτο. Κατὰ σύμπτωσιν συνηντήθην χθὲς μετὰ τοῦ διευθυντοῦ ἑταιρείας τινός, ὁ ὁποῖος ἐφαίνετο ἀποδεχόμενος τὴν λύσιν ἡ ὁποία ἐδόθη. Τώρα ποῖος εἶναι ὁ τρόπος καθ’ ὃν θὰ ἐπιβληθῇ ὁ ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας, εἰς αὐτόν, ἀπόκειται νὰ εὕρῃ τὸν τρόπον καθ’ ὃν θὰ ἐπιβληθῇ ἀπέναντι μιᾶς ἑταιρείας. Νομίζω, ὅτι ἡ ἑταιρεία δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ἀνθίσταται εἰς ἓν γενικὸν αἴσθημα ἐπισήμως ἀναγνωρισθὲν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως.

§12Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Ἐγὼ δὲν ἔχω νὰ εἴπω τίποτε περισσότερον ἀπὸ ὅσα διὰ τοῦ στόματος τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως καὶ διὰ τῶν δηλώσεών του ἀπέναντι τῶν ἑταιρειῶν περὶ τοῦ 13ου μισθοῦ ἐλέχθησαν. Ὁ ἀξιότιμος Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως εἶπεν, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν περισσότερον τῶν 300 μεταλλικῶν δραχμῶν, δὲν θὰ δικαιοῦνται τῆς ἀπολήψεως δώρων, ἀπεναντίας θὰ λάβωσι τὸ δοθὲν συμφώνως πρὸς τὰ μέχρι τοῦδε γενόμενα κατ’ ἔθιμον οἱ ἔχοντες μισθὸν κάτω τῶν 300 μεταλλικῶν δραχμῶν. Αἱ πλεῖσται τῶν ἑταιρειῶν συνεμορφώθησαν πρὸς τὴν γενομένην σύστασιν καὶ εἶναι πρόθυμοι νὰ δώσουν τὸν μισθόν. Τινὲς ὅμως ἐξ αὐτῶν, ὅπως οἱ σιδηροδρομικοὶ ΣΠΑΠ. καὶ Θεσσαλίας δὲν νομίζουσι, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν χορηγήσωσι ἐὰν θέλωσι νὰ διαφυλάξωσι τὰ συμφέροντα τῶν σιδηροδρόμων, δηλαδὴ τὴν ὕπαρξίν των, δηλαδὴ λέγουν, ὅτι δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ δώσουν ὁλόκληρον τὸ ποσὸν τοῦ 13ου μισθοῦ τὸ ὁποῖον διὰ τοὺς σιδηροδρόμους Πελοποννήσου ὑπερβαίνει τὰ 5.000.000 εἰς ὅσα ἀνέρχονται τὰ 7)10 τοῦ μισθοῦ. Εἰς ἀντίκρουσιν τοῦ ἰσχυρισμοῦ, ὅτι αἱ ἑταιρεῖαι ἔχουν ἐγγράψει εἰς μελλοντικὰς χρήσεις τὰς προελθούσας δαπάνας, θὰ ἤθελον νὰ μὴ ἀναγκασθῶ νὰ γίνω συνήγορος τῶν ἑταιρειῶν, διότι ἡ ἀγορὰ τῶν ἀνθράκων δὲν εἶναι ἀγορὰ ἡ ὁποία ἐπληρώθη προκαταβολικῶς, πληρώνεται μόνον ἐφ’ ὅσον καταναλίσκεται.

§13Γ. ΣΑΚΚΑΛΗΣ. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ ἐλέγξητε.

§14Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Αἱ ἑταιρεῖαι ἰσχυρίζονται, ὅτι ὅσον ἀφορᾷ τὸν 13ον μισθόν, δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὸν καταβάλουν ὁλόκληρον καὶ ὅτι θὰ δώσουν μόνον τμῆμα τοῦ ποσοῦ τούτου. Τὸ ὑπουργεῖον συμφώνως πρὸς τὴν δήλωσιν τοῦ κ. Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως ἐνώπιον τῆς Βουλῆς, ἐπιμένει εἰς τὴν καταβολὴν τῶν 7)10 τοῦ 13ου μισθοῦ, μέχρι βασικοῦ μισθοῦ 300 μεταλλικῶν δραχμῶν. Οὕτως εἶχον σήμερον τὰ πράγματα, ὅτε πρὸ μικροῦ εἰδοποιήθην, ὅτι αἱ ἑταιρεῖαι δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν νὰ πληρώσουν πλειότερα καὶ ὅτι θὰ ἀναγκασθοῦν νὰ σταματήσουν τὴν κίνησιν τῶν σιδηροδρόμων, προτιμῶσαι τοῦτο παρὰ νὰ συντελέσουν εἰς τὴν καταστροφὴν αὐτῶν. Ἤδη ἡ μισθοδοσία τοῦ προσωπικοῦ τῶν ΣΠΑΠ. ἀνῆλθεν ἀπὸ 150.000 λίρας προπολεμικῶς εἰς 300.000 λίρας, ἐνῷ αἱ εἰσπράξεις δὲν ηὐξήθησαν ἀναλόγως πρὸς τὰς δαπάνας, πᾶσα δὲ μεγαλυτέρα δαπάνη, θὰ ἐπιβαρύνῃ τὰ κόμιστρα καὶ ἐπιβατικὰ εἰσιτήρια. Οὐχ’ ἧττον ἐξησκήσαμεν πᾶσαν ἡμῶν τὴν ἐπιτρεπομένην πειθὼ, ὅπως χορηγηθῇ τὸ κατ’ ἔθιμον τοῦτο δῶρον. Συνεμορφώθησαν δὲ ἤδη πᾶσαι αἱ σιδηροδρομικαὶ ἑταιρεῖαι πλὴν τῆς ἑταιρείας σιδηροδρόμων ΣΠΑΠ. καὶ Θεσσαλίας.

§15Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Πρόκειται περὶ ἠθικῆς πιέσεως.

§16Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. Ἡ ἠθικὴ πίεσις δύναται νὰ ἐξικνηθῇ μόνον μέχρις ἠθικοῦ σημείου.

§17Ι. ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΣ. Δὲν εἶμαι ὑπέρμαχος τῶν ἑταιρειῶν ἀλλὰ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ παύσωμεν νὰ διαφθείρωμεν τοὺς ὑπαλλήλους καὶ τοὺς ἐργάτας μὲ ὑποσχέσεις, πότε μὲ τὸν 13ον μισθόν, πότε μὲ τὸ δῶρον τῶν Χριστουγέννων, πότε μὲ τὸ Πάσχα. Ἐὰν οἱ μισθοὶ δέν εἶναι ἐπαρκεῖς, ἂς καταβληθῇ προσπάθεια καὶ ἂς αὐξηθοῦν, ἐὰν εἶναι δυνατὸν ἅπαξ διὰ παντὸς οὗτοι. Δὲν ἐπιτρέπεται ὅμως νὰ ἀπασχολῶνται κάθε τρεῖς μῆνες εἰς βάρος τῆς παραγωγικῆς ἐργασίας.

§18Π. ΚΑΡΑΣΕΒΔΑΣ. Ἀνεκοινώθη κ. Πρόεδρε, ὅτι καταργεῖται ἡ Ἀεροπορικὴ Ἄμυνα, πάντες δὲ γνωρίζουσι, ὅτι εἰς τὸ Κράτος αὐτὸ συνεκεντρώθη πᾶσα ἡ ἀμάθεια, ἡ ἀνικανότης, ἡ κακὴ πίστις καὶ ἡ αὐθαιρεσία, ἠσθάνθησαν δὲ ἀνακούφισιν ὅσοι τὸ ἔμαθαν, ἀλλὰ δὲν τὸ ἐμάθαμεν μόνον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν κάμνουν τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀσκοῦν ἠθικὴν πίεσιν.

§19Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ὡρισμένα γεγονότα.

§20Π. ΚΑΡΑΣΕΒΔΑΣ. Νὰ εἰσαγάγητε γρήγορα τὸν νόμον.

§21ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Δὲν διενεμήθη Ἡμερησία Διάταξις τῶν ἀναφορῶν.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει ἀπόφασις ἀπὸ χθὲς τὸ ἑσπέρας τῇ συγκαταθέσει τῶν διαφόρων πολιτικῶν μερίδων ὅπως ἀναβληθῶσι αὗται. Ἡ Βουλὴ εἰσέρχεται εἰς τὴν Ἡμερησίαν διάταξιν τῆς νομοθετικῆς ἐργασίας Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἔχει τὸν λόγον.

§23Π. ΠΕΤΡΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ ὑποβάλω ὑπὸ τὴν κρίσιν τῆς Βουλῆς σχέδιον νόμου «περὶ ἀνεγέρσεως δικαστικοῦ μεγάρου». Ἡ Κυβέρνησις ἐν τῇ μερίμνῃ τῆς βελτιώσεως καὶ ἀνορθώσεως τῶν πραγμάτων τῆς δικαιοσύνης ἐθεώρησεν, ὅτι ἦτο ἐπιβεβλημένον, νὰ σπεύσῃ ἅμα τῇ ἀνόδῳ εἰς τὴν ἀρχὴν νὰ μελετήσῃ τὸ ζήτημα τῆς ἀνεγέρσεως δικαστικοῦ μεγάρου ἐν Ἀθήναις. Εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ ζήτημα τοῦτο μελετᾶται ἀπὸ δεκαετηρίδων. Ὁ μακαρίτης Ν. Δημητρακόπουλος εἶναι ὁ πρῶτος ὁ ὁποῖος προκήρυξεν διεθνῆ διαγωνισμόν, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου ἐστέφθη μία λαμπρὰ ἐργασία ἐν τῷ σχεδίῳ τοῦ μηχανικοῦ Κουλούρη. Τὸ ἔργον τοῦτο ἐβραβεύθη μεταξὺ τῶν μεγάλων ἀρχιτεκτόνων Εὐρωπαϊκῆς φήμης καὶ περιωπῆς. Ἡ Κυβέρνησις ἀφοῦ ἐμελέτησε ἐπαρκῶς τὸ ζήτημα κατέληξεν, ἐπειδὴ αἱ δαπάναι θὰ εἶναι ἀρκετὰ βαρεῖαι καὶ τὸ ἔργον θὰ συντελεσθῇ ἐντὸς 4 ἢ 5 ἐτῶν νὰ συστήσῃ ἀπὸ τοῦδε ἐπιτροπὴν ἐκ τεχνητῶν καὶ δημοσίων ὑπαλλήλων, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῶν ἐργασιῶν τῆς μεταρρυθμίσεως πρὸ παντὸς τοῦ σχεδίου βραβευθέντος ἐπὶ τῇ βάσει τῶν νέων δικαστικῶν ἀναγκῶν, νὰ συστήσῃ λέγω, ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία παρὰ τῷ ὑπουργείῳ τῆς Δικαιοσύνης θέλει ἀσχοληθῇ εἰς τὴν ἐκτίμησιν, ἐπικύρωσιν, ἐποπτείαν, ἔλεγχον τῶν σχεδίων καὶ πάσης ἐργασίας ἡ ὁποία θὰ συντελέσῃ εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ἔργου. Θὰ παρακαλέσω, νὰ σταλῇ τὸ νομοσχέδιον τοῦτο μᾶλλον εἰς τὴν ἐπιτροπὴν τῆς Συγκοινωνίας, διότι αἱ διατάξεις αὐτοῦ εἶναι μᾶλλον τεχνικαί. Ἐλπίζω, ὅτι λίαν προσεχῶς κατὰ τὴν ἐπανάληψιν τῶν ἐργασιῶν ἡ Βουλὴ θὰ ἀσχοληθῇ εἰδικώτερον διὰ τὸ νομοσχέδιον αὐτό, τὸ ὁποῖον θὰ συντελέσῃ τὰ μέγιστα εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν πραγμάτων τῆς δικαιοσύνης, διότι φρονῶ ὄχι μόνον ἡ βελτίωσις περὶ τῆς νομοθεσίας καὶ ἡ ἐξυγίανσις τῶν δικαστικῶν ὑπαλλήλων θὰ βελτιωθῇ, ἀλλὰ καὶ ἡ παράστασις διὰ καταλλήλων οἰκοδομημάτων εἰς τὰ ὁποῖα θὰ στεγάζεται ἡ δικαιοσύνη, πρὸς τοῦτο θέλει συντελέσῃ τὰ μέγιστα εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν πραγμάτων καὶ εἰς τὴν ἀνόρθωσιν τῆς δικαιοσύνης (χειροκροτήματα).

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Συμβουλίου Ἐπικρατείας».

§25ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου)

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνομολογήσεως δανείων ὑπὸ τῶν Δήμων Ἀθηναίων, Πειραιῶς καὶ Θεσσαλονίκης».

§27ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου)

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 13 Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως αʹ) τοῦ Ν. Δ. τῆς 14)5)26, περὶ χορηγουμένης ἐτησίας τακτικῆς συνδρομῆς εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Γεωργικὴν Ἑταιρείαν»

§29ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου).

§30ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 13 Νοεμβρίου 1927 περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 17)21 Σεπτεμβρίου 1926, περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς λιμενικοὺς φόρους καὶ τοὺς περὶ λιμένων νόμους».

§31Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ὅσα ἔχουσι συζήτησιν νὰ ψηφισθῶσι εἰς τὸ τέλος τῆς σημερινῆς συνεδριάσεως.

§32Α. ΠΡΕΚΑΣ. Τὸ διάταγμα αὐτὸ εἶναι συνέχεια 6 ἢ 7 νομοθετικῶν διαταγμάτων τὰ ὁποῖα ἀλεπαλλήλως ὑποβάλλονται πρὸς κύρωσιν. Ὅλα αὐτὰ ἀνήκουσιν εἰς τὴν νομοθεσίαν τὴν λιμενικήν. Ἐκτὸς αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου εἶναι κατατεθειμένα καὶ ἄλλα (ἀναγινώσκει). Πρέπει νὰ λάβωμεν ὑπ’ ὄψει διὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἕνας φόρος ἔστω καὶ τοπικὸς εἶναι ἀνάγκη νόμου. Πῶς δὲ εἶναι δυνατὸν δι’ ἀποφάσεως τοῦ ὑπουργοῦ νὰ δύναται νὰ ἐλαττωθῇ ἢ νὰ καταργηθῇ;

§33Α. ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Συγκοινωνίας). Ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ ἐγένοντο μεταβολαὶ καὶ ἑπομένως ἀπαιτεῖται τυπικὴ ψήφισις.

§34ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 19 Αὐγούστου 1925 Ν. Δ. περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ νόμου 3160 περὶ συστάσεως Εἰδικοῦ Ταμείου Ὑδραυλικῶν Ἔργων Δήμου Βερροίας».

§35ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§36ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μετατροπῆς ἑκουσίας καταβαλομένης ἐπὶ τῶν διὰ τοῦ τελωνείου Ἡρακλείου ἐξαγομένων καὶ μεταφερομένων εἰδῶν φορολογίας εἰς ὑποχρεωτικὴν τοιαύτην ὑπὲρ ἐκτελέσεως ἔργων τοπικῆς κοινῆς ὠφελείας».

§37ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§38ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ μετατροπῆς τῶν μικρῶν ποινῶν εἰς χρηματικάς».

§39Π. ΠΕΤΡΙΔΗΣ. (Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης). Ὡς ἐτροποποιήθη ὑπὸ τῆς ἐπιτροπῆς.

§40Χ. ΛΑΔΑΣ. Εἰς τὸ ἄρθρον 3 προστίθεται τρίτον ἐδάφιον. Εἶναι τροπολογία τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν.

§41ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνομολογήσεως ὑπὸ τοῦ συνεταιρισμοῦ καταναλώσεως «Στρατιωτικὴ Ἕνωσις» δανείου ἐπὶ ἐγγυήσει τοῦ Κράτους».

§43ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ νόμου περὶ δημοσίου λογιστικοῦ καὶ τοῦ νόμου περὶ εἰσπράξεως δημοσίων ἐσόδων».

§45ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου περὶ κυρώσεως προσθέτου πρωτοκόλλου εἰς τὴν μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἀλβανίας σύμβασιν ἰθαγενείας τῆς 13 Ὀκτωβρίου 1926».

§47ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως προσθέτου πρωτοκόλλου εἰς τὴν μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Ἀλβανίας σύμβασιν ἐκδόσεως τῆς 25 Ἰουνίου 1926».

§49ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως Ν. Δ. ἀφορώντων τὴν τροποποίησιν διατάξεων τοῦ περὶ ἐκλογῆς βουλευτῶν νόμου».

§51ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§52ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 18 Σεπτεμβρίου 1926, περὶ συστάσεως συμβουλίου οἰκονομικῆς ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου Οἰκονομικῶν».

§53ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§54ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. περὶ διαρρυθμίσεως θέσεων τοῦ ἐφοριακοῦ κλάδου».

§55ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§56ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀκυρώσεως τοῦ ἀπὸ 14 Ἰουλίου 1926 Ν. Δ. περὶ αὐτεπαγγέλτου ἀποστρατείας ἀνωτάτων ἀξιωματικῶν διατελούντων ἐκτὸς ὑπηρεσίας».

§57ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§58ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μόνη συζήτησις τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ παραχωρήσεως δασικῶν ἢ μὴ ἐκτάσεων πρὸς ἵδρυσιν θεραπευτηρίου».

§59Σ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ. Ἐδῶ πρόκειται περὶ παραχωρήσεως δασικῶν ἐκτάσεων διὰ κατοικίας θερινῆς διαμονῆς εἰς συνοικισμούς.

§60Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Νὰ σημειωθῇ εἰς τὰ πρακτικά, ὅτι πρόκειται περὶ συνοικισμῶν τῶν πασχόντων.

§61ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου)

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μόνη συζήτησις τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τοῦ ἐπιτρόπου τοῦ Κράτους παρὰ τῇ Τραπέζῃ τῆς Ἑλλάδος».

§63ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται εἰς μόνην συζήτησιν)

§64ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Συμβουλίου Ἐπικρατείας».

§65ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον)

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 13 Νοεμβρίου 1927, περὶ κυρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 17)21 Σεπτεμβρίου 1926, περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων ἀφορωσῶν τοὺς λιμενικοὺς φόρους καὶ τοὺς περὶ λιμένων νόμους».

§67ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον)

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον, διὰ νὰ εἰσηγηθῇ τὸν προϋπολογισμόν.

§69Γ. ΜΑΡΗΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Βουλὴν τὸν προϋπολογισμὸν τῆς χρήσεως 1928–1929, τὸν ὁποῖον κατέθηκα ἤδη καὶ εἰς τὴν διαλυθεῖσαν Βουλὴν ὀλίγας ἡμέρας μετὰ τὴν ἄνοδον εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως. Ἡ κατάθεσις, κύριοι βουλευταί, τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν Βουλὴν τῆς ὁποίας ἐπέκειτο τὸ τέλος, ἦτο ἀναγκαία χάριν τῆς κανονικῆς διοικήσεως τοῦ Κράτους. Διότι, ὡς γνωρίζει ἡ Βουλή, ἐπὶ τῆς προκατόχου Κυβερνήσεως, τὸ Κράτος διῳκήθη ἀπὸ 1 Ἀπριλίου 1928 μέχρι τέλους Ἰουνίου 1928 κατὰ τὸν νόμον 3482, ἐπιτρέποντα τὴν διοίκησιν τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τῆς χώρας ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς παρελθούσης χρήσεως ἐπὶ τρίμηνον. Ἀλλὰ πὸ τρίμηνον εἶχεν ἤδη λήξει κατὰ τὴν 1 Ἰουλίου· ἑπομένως ἡ παροῦσα Κυβέρνησις δὲν ἠδύνατο νὰ χρησιμοποιήσῃ τὸν νόμον 3482. Ἀλλὰ καὶ παρατείνουσα διὰ Ν. Δ. τὸ χρονικὸν διάστημα τῆς ἐπιτρεπομένης ὑπ’ αὐτοῦ προσωρινῆς διοικήσεως τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους, εἰς οὐδὲν πρακτικὸν ἀποτέλεσμα θὰ κατέληγε, διότι θὰ ἦτο πάντοτε ὑποχρεωμένη νὰ διοικῇ τὰ ἔσοδα καὶ τὰ ἔξοδα τοῦ Κράτους ἐπὶ τῇ βάσει τῆς προηγουμένης χρήσεως. Ἡ χρῆσις ὅμως ἐκείνη δὲν προέβλεπεν, ὡς εἶναι φυσικόν, ἀνάγκας νέας καὶ ἀπροβλέπτους προκυψάσας μετ’ αὐτήν, ὡς λ. χ. οἱ σεισμοὶ τῆς Κορίνθου, οὐδὲ δαπάνας γεννηθείσας κανονικῶς μετ’ αὐτήν, ὡς λόγου χάριν νέαν ὑπηρεσίαν δημοσίων χρεῶν. Ἀναπότρεπτος ἑπομένως παρίστατο ἡ ἀνάγκη, ὅπως κατατεθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ὁ προϋπολογισμὸς 1928–1929, προβλέπων καὶ διὰ τὰς νέας ἀνάγκας, ἵνα ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ ζητηθῇ ἡ νομοθετικὴ ἐξουσιοδότησις, πρὸς προσωρινὴν διοίκησιν ὧν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους μέχρι τῆς ψηφίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ. Διὰ τοῦτο ἡ Κυβέρνησις κατέθηκε μὲν ἀμέσως ἀπὸ τῆς 7ης Ἰουλίου τὸν προϋπολογισμὸν χρήσεως 1928–1929 εἰς τὴν διαλυθεῖσαν Βουλήν, μὴ δυναμένη δὲ νὰ ζητήσῃ καὶ λάβῃ ἀπὸ τὴν διαλυομένην ἐκείνην Βουλὴν τὴν ἀπαιτουμένην νομοθετικὴν ἐξουσιοδότησιν, ἠναγκάσθη νὰ λάβῃ ταύτην διὰ τοῦ γνωστοῦ Ν. Δ. ὅπερ ὑποβληθὲν εἰς τὴν παροῦσαν Βουλὴν ἅμα τῇ ἐνάρξει τῶν ἐργασιῶν αὐτῆς, ἔτυχε τῆς ἀπαιτουμένης ἐγκρίσεως. Ἡ Κυβέρνησις, κύριοι βουλευταί, καταθέτουσα τὸν προϋπολογισμὸν εἰς τὴν Βουλὴν ἐκπνέουσαν ἤδη, εἶχε βεβαίως τὴν πρόθεσιν νὰ καταθέσῃ αὐτὸν καὶ εἰς τὴν νέαν Βουλήν, ἅμα τῇ ἐνάρξει τῶν ἐργασιῶν της, ἐφ’ ὅσον περιεβάλετο διὰ τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Παρῆλθεν ἔκτοτε, ἤτοι ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς, διάστημα δύο περίπου μηνῶν, τὸ ὁποῖον βεβαίως δὲν εἶναι μακρόν, οὐδ’ ἀπολύτως οὐδ’ ἐν παραβολῇ πρὸς τὸν χρόνον καταθέσεως ἄλλων προϋπολογισμῶν διότι σπανίως θὰ δυνηθῶμεν νὰ εὕρωμεν εἰς τὰ κοινοβουλευτικά μας χρονικὰ κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐντὸς τοῦ πρώτου διμήνου ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς. Ἡ παρέλευσις τοῦ διαστήματος τούτου ἦτο χρήσιμος πρὸς ἐκτίμησιν πληρεστέραν τῶν δεδομένων ἐκ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ ἰδίᾳ μετὰ τὴν ἐπιδημίαν τοῦ δαγγείου. Ἐξ ἄλλου δὲν δύναταί τις νὰ παρίδῃ, ὅτι κατὰ τὸ διάστημα τοῦτο δὲν ἀνεπαύετο ἡ Κυβέρνησις, οὐδὲ τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἐκτὸς τῶν πολυποικίλων ζητημάτων τῆς τρεχούσης ὑπηρεσίας, πολλῆς καὶ ταύτης καὶ δυσχερανθείσης εἰς μέγιστον βαθμὸν ὑπὸ τοῦ δαγγείου, ὅστις κατέρριψε κλινήρες ὅλον τὸ προσωπικὸν καὶ τὸν ἴδιον τὸν ὑπουργόν, ἐκτὸς πολλῶν ζητημάτων ἐκκρεμούντων ἀπὸ πολλοῦ καὶ δεομένων ταχείας μερίμνης, ἀπησχόλησαν ἀκόμη τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν ζητήματα ἄλλα σοβαρὰ ἐκτάκτως κατὰ τὴν περίοδον ταύτην ἀνακύψαντα, καταναλίσκοντα δὲ ὁλόκληρον τὸν διαθέσιμον χρόνον τοῦ ὑπουργοῦ καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν διὰ τὴν στοιχειώδη ἀνάπαυσιν προωρισμένον. Πιστεύει διὰ τοῦτο ἡ Κυβέρνησις, ὅτι δὲν δύναται νὰ τῇ καταλογισθῇ οὔτε ἀμέλεια, οὔτε ἀπροθυμία περὶ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν παροῦσαν Βουλήν. Ἔχει ἀκόμη τὴν ἀντίληψιν ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἐν τῇ μικρᾷ καὶ πλήρως δεδικαιολογημένῃ ταύτῃ ἀναβολῇ δὲν ἐνυπῆρχεν ὁ κίνδυνος, δι’ ὃν ὁ νομοθέτης ἐθέσπισε τὰ τοῦ χρόνου τῆς καταθέσεως καὶ ψηφίσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ δὲν ἐνυπῆρχε τοιοῦτος κίνδυνος, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι αἱ δαπάναι πᾶσαι, πλὴν τῶν μετὰ τὴν 1 Ἀπριλίου 1928 ἐμφανισθεισῶν, ἐγένοντο ἐπὶ τῇ βάσει τῆς χρήσεως 1927–1928, φειδωλῆς, ὡς γνωρίζετε, εἰς ὅλας τὰς πιστώσεις καὶ ἀφ’ ἑτέρου διότι ἡ ὅλη ἐν γένει διαχείρισις τῆς Κυβερνήσεως διεπνέετο ἀπὸ πνεῦμα αὐστηρᾶς οἰκονομίας, μετὰ μεγάλης δὲ συντηρητικότητος παρηκολούθησεν ἡ Κυβέρνησις τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐπιτρέπουσα τὴν ἐνέργειαν ἐκείνων μόνον τῶν ἐξόδων, ὅσα ἐκ τῶν διαρκῶς νέων καὶ ἐγγυτέρων προβλέψεων ὑπελόγιζεν, ὅτι θὰ κεῖνται ἐντὸς τοῦ ἰσοζυγίου τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἀλλὰ καίτοι οὐδεμίαν ὑπαιτιότητα φέρει ἡ Κυβέρνηνησις, λυπεῖται ἐντούτοις, διότι ἐκ λόγων ἀνεξαρτήτων τῆς θελήσεώς της ὁ προϋπολογισμὸς κατατίθεται μετὰ τὸν ὄγδοον μῆνα ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, ἐν ᾧ κατὰ τὸ Σύνταγμα ἔδει νὰ ἔχῃ κατατεθῆ ἐντὸς τῶν δύο πρώτων μηνῶν τῆς τελευταίας συνόδου τῆς διαλυθείσης Βουλῆς, ἤτοι πρὸ ἑνὸς ὁλοκλήρου ἔτους. Καὶ πιστεύει ἡ Κυβέρνησις, ὅτι ἀνταποκρίνεται εἰς ζωηρὰν ἐπιθυμίαν τῆς Βουλῆς, ἐὰν δηλώσῃ, ὅτι προτίθεται νὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ψήφισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1929–1930 πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἑπομένης χρήσεως, ἤτοι πρὸ τῆς 1 Ἀπριλίου 1929, οὕτως ὥστε ἀπὸ τῆς ἑπομένης συνόδου νὰ δύναται νὰ εὑρίσκεται ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Βουλὴ ἐντὸς τῶν Συνταγματικῶν προθεσμιῶν διὰ τὴν κατάθεσιν καὶ ψήφισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Καὶ ταῦτα μέν, ὡς πρὸς τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ὡς πρὸς τὴν ἀνάλυσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὴν ἐξέτασιν ἐν γένει τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν, πρέπει νὰ ὑπομνήσω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις συμμορφουμένη πρὸς τὸ ἐδάφιον 7 τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ πρωτοκόλλου τῆς Γενεύης, ὑπέβαλεν ἤδη κατὰ τὰ τέλη Αὐγούστου τὴν τρίτην τριμηνιαίαν ἔκθεσιν εἰς τὴν Κοινωνίαν τῶν Ἐθνῶν, διὰ τὴν σύνοδον τοῦ συμβουλίου αὐτῆς τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου ἐ. ἔ. Ἐν τῇ ἐκθέσει ταύτῃ δίδεται σαφὴς εἰκὼν περὶ τῆς καλῆς καταστάσεως τοῦ δημοσίου ταμείου μετὰ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς χρήσεως 1927–1928. Ἐπίσης γίνεται πλήρης ἀνάλυσις τοῦ παρόντος προϋπολογισμοῦ καὶ ἐκτίθενται ἅμα οἱ λόγοι, δι’ οὓς ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ δεδικαιολογημένας τὰς προβλέψεις αὐτῆς, ὡς πρὸς τὴν πραγματοποίησιν τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ὡς πρὸς τὰ ἀπαιτηθησόμενα διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος ἔξοδα. Καταθέτων τὴν ἔκθεσιν ταύτην εἰς τὴν Βουλὴν μετὰ τῆς σχετικῆς ἀποφάσεως τοῦ συμβουλίου τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν, νομίζω, περιττὸν ν’ ἀπασχολήσω τὴν Βουλὴν ἀναπτύσσων καὶ προφορικῶς ὅσα ἐν τῇ ἐκθέσει ταύτῃ ἐγγράφως ἐξέθηκα, τὰ ὁποῖα θὰ λάβωσι τὴν εὐκαιρίαν ν’ ἀναγνώσωσιν ἐν ἡσυχίᾳ οἱ κ. κ. βουλευταί. Ἀντὶ τούτου σκοπιμώτερον εἶναι ν’ ἀναφέρω συνοπτικῶς τὰ ἐν τῇ ἐκθέσει ἐκείνῃ ἀναλυόμενα θέματα, νὰ ἐνδιατρίψω δὲ εἰδικώτερον ἐξηγῶν αʹ) ποῖαι καὶ διὰ ποίους λόγους ἐπῆλθον μεταβολαὶ ἐκ στοιχείων προκυψάντων μετὰ τὴν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1927–28 εἰσήγησιν ὑπὸ τῆς προκατόχου Κυβερνήσεως, ἤτοι ἀπὸ τοῦ Ἰουνίου 1927 καὶ ἐντεῦθεν καὶ βʹ) ποῖαι ἀκόμη ἐπῆλθον μεταβολαὶ εἰς τὰς προβλέψεις ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1928–29 ἐκ γεγονότων λαβόντων χώραν μετὰ τὴν κατάθεσιν αὐτοῦ εἰς τὴν διαλυθεῖσαν Βουλήν. Οὕτω νομίζομεν ἡ Βουλὴ θὰ ἔχῃ πλήρη τὰ στοιχεῖα διὰ νὰ μορφώσῃ σαφῆ γνώμην, τόσον περὶ τῆς καταστάσεως τοῦ δημοσίου ταμείου, ὅσον καὶ ἐπὶ τοῦ ὑποβαλλομένου προϋπολογισμοῦ. Διὰ νὰ ἔχῃ ἡ Βουλὴ ἐν συνεχείᾳ τὴν εἰκόνα τῆς ἐξελίξεως τῆς καταστάσεως τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν μας σκόπιμον, νομίζω, νὰ τεθῇ ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς: αʹ) Ποία ἐνεφανίζετο αὕτη κατὰ τὴν ἐπὶ τοῦ παρελθόντος προϋπολογισμοῦ εἰσήγησιν ἐπὶ προκατόχου Κυβερνήσεως, ἤτοι κατὰ τὸν Ἰούνιον τοῦ 1927 ὁπότε ἐξητάσθη τὸ ἀποτέλεσμα ἔλων τῶν χρήσεων μέχρι καὶ τοῦ 1926–1927, βʹ) ὁποία ἐνεφανίζετο ὀλίγον βραδύτερον κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ πρωτοκόλλου τῆς Γενεύης, γʹ) ποῖαι προέκυψαν ἔκτοτε μεταβολαὶ ἐπὶ τὰ χείρω ἢ τὰ βελτίω ὅσον ἀφορᾷ τὴν κληρονομίαν, ἣν μᾶς ἀφῆκαν αἱ μέχρι καὶ τοῦ 1926–1927 χρήσεις καὶ δʹ) ποῖα ἀποτελέσματα ἔδωκεν ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ 1927 –1928. Κατὰ τὴν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰσήγησιν ἐπὶ τῆς προκατόχου Κυβερνήσεως (Ἰούνιος τοῦ 1927), ἐξητάσθησαν τά ἀποτελέσματα ὅλων τῶν χρήσεων μέχρι καὶ τῆς 1926– 1927 τὰ προκύπτοντα ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς διαρκείας ἑκάστης χρήσεως γενομένων εἰσπράξεων καὶ πληρωμῶν καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἐκ τῆς κινήσεως τοῦ λογαριασμοῦ τῶν ἐνεργητικῶν καὶ παθητικῶν ὑπολοίπων, ἤτοι τῶν ἐσόδων, ὅσα βεβαιωθέντα ἐντὸς τῆς χρήσεως δὲν εἰσπράττονται ἐντὸς αὐτῆς καὶ τῶν ἐξόδων τὰ ὁποῖα ἀναληφθέντα ἐντὸς τῆς χρήσεως, δὲν πληρώνονται ἐντὸς αὐτῆς. Κατὰ τοὺς γενομένους τότε ὑπολογισμοὺς αἱ χρήσεις αὗται ἔδωκαν ἔλλειμμα, δεόμενον ἀμέσου τακτοποιήσεως, 1060 ἑκατομμυρίων. Τὸ ἔλλειμμα τοῦτο ἀπετελεῖτο αʹ) ἐξ 754 ἑκατομμυρίων, καθαρᾶς διαφορᾶς προκυπτούσης ἐκ τῆς ἀφαιρέσεως τῶν περισσευμάτων τῶν χρήσεων ἀπὸ τὸ ἔλλειμμα τὸ ὁποῖον ἀφῆκεν ὁ λογαριασμὸς τῶν ἐνεργητικῶν καὶ παθητικῶν ὑπολοίπων καὶ βʹ) ἐκ 306 ἀκόμη ἑκατομμυρίων, ὑπολειπομένων πρὸς ἄμεσον ἐκκαθάρισιν ἐκ τῶν ὅλων ὑποχρεώσεων, ἃς αἱ μέχρι καὶ τῆς 1926–1927 χρήσεις ἀφῆκαν ἐν συνόλῳ. Ἀφ’ ἑτέρου ἐν τῷ παραρτήματι V τοῦ πρωτοκόλλου τῆς Γενεύης, αἱ δεόμεναι ἀμέσου ἢ συντόμου τακτοποιήσεως ὀφειλαὶ αἱ προερχόμεναι ἐκ τῶν αὐτῶν

Ὡς θὰ παρατηρήσητε, κ. βουλευταί, ὑπάρχει διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο ἐλλειμμάτων (1137 ἑκατ. 1060 ἑκατ.) ἐξ 77 περίπου ἑκατομμυρίων, ἤτοι εἰς τὸ παράρτημα τοῦ πρωτοκόλλου τῆς Γενεύης ἡ προκάτοχος Κυβέρνησις ἀνέφερεν ἔλλειμμα περισσότερον κατὰ 77 ἑκατομμύρια τοῦ ἐλλείμματος, ὅπερ κατὰ τὴν εἰσήγησιν ἐνώπιον τῆς Βουλῆς ἀνέφερε τρεῖς μῆνας πρότερον. Ἡ διαφορὰ προέρχεται ἐκ τῶν ἑξῆς λόγων: Αʹ) Ἐν τῇ εἰσηγήσει τοῦ προϋπολογισμοῦ 1927–1928 ὡρισμέναι ὀφειλαὶ παρελείφθησαν τελείως ἢ ὑπελογίσθησαν κατώτεραι τῆς πραγματικότητος, ἡ ὁποία βραδύτερον προέκυψεν ἐκ τῶν νεωτέρων στοιχείων καὶ ἰδίᾳ ἐκ τῶν ὁριστικωτέρων ἀποτελεσμάτων τῆς χρήσεως 1926–1927. Οὕτω ἀνεγράφησαν ἐν τῷ πρωτοκόλλῳ τῆς Γενεύης ἐπιπλέον:

Βʹ) Ἀντιθέτως τὸ κατὰ τὴν εἰσήγησιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀναφερόμενον ὡς ἔλλειμα τῶν χρήσεων μέχρι καὶ τῆς 1926–1927 ἐκ δραχμῶν 754,122,831, ἀπεδείχθη ὀλιγώτερον κατὰ 256,524,466,23, ἡ βελτίωσις δὲ αὕτη ἀφαιρεῖται ἐκ τῶν ἐπὶ πλέον ὡς ἄνω ὀφειλῶν τῶν 334 ἑκατομμυρίων καὶ δίδει ὑπόλοιπον διαφορᾶς ἐπὶ πλέον 77,475,531,77 ἀκριβῶς. Ἡ βελτίωσις αὕτη τῶν 256 ἑκατομμυρίων ἀναλύεται ὡς ἑξῆς:

Τὰ κληροδοτηθέντα ταῦτα βάρη τοῦ παρελθόντος ἀπεφασίσθη νὰ πληρωθῶσιν ἐκ τοῦ τμήματος τοῦ τριμεροῦς δανείου τοῦ προορισθέντος διὰ καθυστερούμενα τοῦ Δημοσίου Ταμείου καὶ ἐκ τῶν διαθεσίμων τοῦ Δημοσίου Ταμείου. Διότι γνωρίζει ἡ Βουλή, ὅτι ἐκ τοῦ τριμεροῦς λεγομένου δανείου συναφθέντος ὑπὸ τῆς προκατόχου Κυβερνήσεως, ἓν μέρος, ἤτοι λίραι τρία ἑκατομμύρια ἢ δραχμαὶ 1.125 ἑκατομμύρια προωρίσθησαν κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ πρωτοκόλλου πρὸς ἐξόφλησιν τῶν βαρῶν τοῦ παρελθόντος. Ἀλλὰ καὶ τὸ ποσὸν τοῦτο τῶν 3 ἑκατομμυρίων λιρῶν ἢ τῶν δραχμῶν 1.125 ἑκατομμυρίων, ἀποδεικνύεται ἀνώτερον τοῦ πραγματικοῦ κατὰ 116 ἑκατομμύρια περίπου, διὰ τοὺς ἑξῆς λόγους.

Συμπέρασμα τῶν ἀνωτέρω εἶναι, ὅτι ποσὸν 116 ἑκατομμυρίων δὲν θὰ παρουσιασθῇ ἀνάγκη νὰ διατεθῇ ἐκ τοῦ δανείου δι’ ὃν προωρίσθη σκοπὸν καὶ ἑπομένως θὰ μείνῃ εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Δημοσίου Ταμείου. Τὸ ποσὸν τοῦτο θ’ αὐξηθῇ ἀσφαλῶς μέχρι τοὐλάχιστον 250 ἑκατομμυρίων διότι κατὰ τοὺς συντηρητικωτέρους ὑπολογισμούς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ προκύψῃ βελτίωσις περὶ τὰ 135 ἀκόμη ἑκατομμύρια, ἐκ διαγραφῶν αἵτινες θὰ ἐπέλθουν εἰς τὰ παθητικὰ ὑπόλοιπα καὶ ἐξ εἰσπράξεων ἀπὸ τὰ ἐνεργητικὰ ὑπόλοιπα. Ἡ ἐξέλιξις τῶν πληρωμῶν ἔναντι τῶν ὡς ἄνω ὀφειλῶν μέχρι τοῦ Ἰουνίου 1928 ἐμφανίζεται ἐν λεπτομερείᾳ εἰς τὴν προμνημονευθεῖσαν ἔκθεσιν, τὴν ὑποβληθεῖσαν εἰς τὴν Κοινωνίαν τῶν Ἐθνῶν τὸν Σεπτέμβριον 1928. Ἐὰν δὲ εἰς τὰς πληρωμὰς ἐκείνας προσθέσωμεν καὶ τὰς μέχρι τέλους Σεπτεμβρίου 1928 ἐνεργηθείσας ἐκ δραχμῶν 88.109.548.20 μὲ τὰς ἀντιστοίχους ἀπὸ τὰ ἐνεργητικὰ ὑπόλοιπα εἰσπράξεις ἐκ δραχμῶν 12.782.653.80 ἔχομεν:

αἵτινες ἐξ ὁλοκλήρου ἐλήφθησαν ἀπὸ τὰ διαθέσμα τοῦ Δημοσίου Ταμείου, χωρὶς νὰ γίνῃ προσφυγὴ εἰς τὰ διαθέσιμα δανείου. Ταῦτα ἔχω νὰ εἴπω, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὁριστικὴν ἐκκαθάρισιν τῶν μέχρι καὶ τῆς 1926–1927 χρήσεων. Ἄς ἴδωμεν νῦν καὶ τ’ ἀποτελέσματα τῆς χρήσεως 1927–1928. Κατὰ τὸν προσωρινὸν ἰσολογισμὸν τῆς 30ῆς Σεπτεμβρίου 1928 τ’ ἀποτελέσματα τῆς χρήσεως 1927–1928, ἥτις, ὡς γνωστόν, ἔληξε τὴν 31 Ἰουλίου 1928, ἔχουσιν ὡς ἑξῆς:

Ἐννοεῖται, ὅτι τ’ ἀνωτέρω ἀποτέλεσμα, προκῦπτον ἐκ τῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς χρήσεως γενομένων εἰσπράξεων καὶ πληρωμῶν, δὲν ἀντιπροσωπεύει καὶ τὸ τελικὸν ἀποτέλεσμα τῆς χρήσεως, καθ’ ὅσον αὕτη ἀφῆκε κατὰ τὴν λῆξιν της ὑπόλοιπα πρὸς εἴσπραξιν καὶ πληρωμήν, ἅτινα δέον νὰ ὑπολογισθῶσι διὰ νὰ ἐμφανισθῇ πλήρως τὸ οἰκονομικὸν ἀποτέλεσμα τῆς χρήσεως ταύτης. Ἔσοδα: Κατὰ τὸν προσαρτώμενον πίνακα Ι τὸν ἐμφανίζοντα ἐν λεπτομερείᾳ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων τῆς χρήσεως 1927–1928, ἔναντι προϋπολογισθέντων ἐσόδων ἐκ δραχμῶν 8.837.369.545 ἐβεβαιώθησαν δραχ. 9.833.567.783 καὶ εἰσεπράχθησαν δραχμαὶ 8.996.649.987, οὕτω δὲ ἀπομένουν εἰσπρακτέα (ἐνεργητικὰ) ὑπόλοιπα δραχμαὶ 836.917.796. Εἰς τὸν ἀνωτέρω πίνακα ἀναλύεται κατ’ εἶδος ἐσόδου τὸ ὡς ἄνω ποσὸν τῶν εἰσπρακτέων ὑπολοίπων. Ἐκ τούτων 273 ἑκατομμύρια περίπου προέρχονται ἐξ ἀποφάσεων τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου εἰς βάρος κατὰ τὸ πλεῖστον δοσιλόγων ἐξ ἐνταλμάτων προπληρωμῆς διὰ τὴν μὴ ὑπ’ αὐτῶν ἐντὸς τῆς προθεσμίας ἀπόδοσιν λογαριασμοῦ. Δεδομένου ὅμως, ὅτι οἱ δοσίλογοι ὑποβάλλουν κατόπιν τὰ δικαιολογητικά των, αἱ ἀποφάσεις αὗται ἀνατρέπονται, ἐκ τοῦ λόγου δὲ τούτου, δὲν πρέπει νὰ ὑπολογίζηται ἐκ τοῦ ἐσόδου τούτου, ὡς εἰσπράξιμον ποσόν τι. Περιορίζεται ἑπομένως τὸ ποσὸν τῶν εἰσπρακτέων ὑπολοίπων εἰς 564 ἑκατομμύρια περίπου, ἐξ ὧν 447 ἑκατομμύρια προέρχονται ἐξ ἀμέσων φόρων, τακτικῶν καὶ ἐκτάκτων καὶ 117 ἑκατομμύρια ἐξ ἄλλων ἐσόδων. Πρόβλεψις ἀκριβὴς περὶ τῆς ἐκτάσεως τῶν ἔναντι τῶν εἰσπρακτέων ὑπολοίπων εἰσπράξεων, δὲν δύναται νὰ γίνῃ. Πάντως διὰ τὴν ἐκτίμησιν τοῦ ἀποτελέσματος καθόλου τῆς χρήσεως 1927–1928, δύναταί τις νὰ θεωρήσῃ ἀπὸ τοῦδε ἀσφαλῶς, ὡς εἰσπράξιμα περὶ τὰ 100 ἑκατομμύρια, χωρὶς νὰ ἀποκλείσῃ καὶ τὴν πέραν τοῦ ποσοῦ τούτου εἴσπραξιν, δεδομένου, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἀμελήσῃ νὰ λάβῃ κάθε μέτρον πρὸς ἐνίσχυσιν τῆς εἰσπράξεως. Ἔξοδα: Ἐν τῷ προσαρτωμένῳ σχετικῷ πίνακι ΙΙ ἐμφανίζεται ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων χρήσεως 1927–1928. Ἐκ τούτου προκύπτει, ὅτι ἔναντι συνόλου χορηγηθεισῶν πιστώσεων διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ κλπ. 9.237 ἑκατομμυρίων, ἀνελήφθησαν ὑποχρεώσεις κατὰ τοὺς ἀπολογισμοὺς τῶν εἰδικῶν λογιστηρίων τῶν ὑπουργείων 8.545 ἑκατομμύρια καὶ ἐπληρώθησαν, ὡς προκύπτει ἐκ τοῦ προσωρινοῦ ἰσολογισμοῦ τῆς 30ῆς Σεπτεμβρίου 1928, δρχ. 7.771 ἑκατομμύρια, ἡ δὲ διαφορὰ ἐκ δρ. 773 ἑκατομ. ἤχθη εἰς τὸν λογαριασμὸν τῶν παθητικῶν ὑπολοίπων. Τὸ ποσὸν τοῦτο τῶν παθητικῶν ὑπολοίπων πρέπει κατὰ τὸ ὅλον σχεδὸν αὐτοῦ μέρος νὰ θεωρηθῇ, ὡς πληρώσιμον, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ ὑποχρεώσεις, ὧν μόνον ἡ πληρωμὴ ἀνεβλήθη χρονικῶς. Σημειωτέον, ὅτι μέρος ἐκ τῶν ὑποχρεώσεων τούτων ἀκυροῦται ἕνεκα διαφόρων νομίμων λόγων, τὴν ἔκτασιν ὅμως τῶν ἀκυρώσεων τούτων δὲν δύναταί τις ἀπὸ τοῦδε νὰ προβλέψῃ. Ἐκ τοῦ ἀνωτέρου ποσοῦ τῶν παθητικῶν ὑπολοίπων σημαντικώτερα κατὰ ποσὸν εἶναι:

ἀντιπροσωπεύει πιστώσεις, αἵτινες παρέμειναν ἀδιάθετοι καὶ συνεπῶς ἀκυρωτέαι. Αἱ σημαντικώτεραι κατὰ ποσὸν ἐκ τῶν ἀδιαθέτων πιστώσεων εἶναι αἱ ἑξῆς:

Ἑπομένως ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψει τὸ σύνολον τῶν ἀδιαθέτων πιστώσεων, τοῦτο ἀντιπροσωπεύει ἐν σχέσει μὲ τὰς χορηγηθείσας διὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ κλπ. πιστώσεις ποσοστὸν 7.49% περίπου, ἐὰν δὲ ἐκ τῶν ἀδιαθέτων πιστώσεων ἐκπεσθῶσιν αἱ ἀφορῶσαι εἰς ἀποζημίωσιν ἰδιοκτητῶν ἀπαλλοτριουμένων ἀγροτικῶν κτημάτων καὶ τακτοποίησιν τῶν ἔναντι τῶν ἐπανορθώσεων χορηγουμένων εἰδῶν, αἵτινες ὡς ἐκ τῆς φύσεως αὐτῶν δὲν πρέπει νὰ συνυπολογίζονται διὰ τὴν ἐκτίμησιν τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὸ ἀνωτέρω ποσοστὸν περιορίζεται εἰς 5.18%. Ἐκ πάντων τῶν ἀνωτέρω προκύπτει, ὅτι τὰ τελικὰ ἀποτελέσματα τῆς χρήσεως 1927–1928 ἔχουσιν ὡς ἑξῆς: Ἔσοδα εἰσπραχθέντα κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς χρήσεως

Χρήσιμον νομίζω, κ. βουλευταί, νὰ ἐξηγηθῇ πῶς, παρὰ τὰς περὶ ἐλλείμματος ἀνησυχίας, προέκυψε περίσσευμα 551 ἑκατομμυρίων. Ὁ προϋπολογισμὸς 1927–1928 διεμορφώθη διὰ τῶν γενομένων ἐπ’ αὐτοῦ μεταβολῶν πρὸ τῆς ψηφίσεώς του ὡς ἑξῆς:

Μετὰ τὴν ψήφισίν του διὰ τῶν εἰς βάρος τοῦ ἀποθεματικοῦ ἢ καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ χορηγηθεισῶν ἀναπληρωματικῶν καὶ ἐκτάκτων πιστώσεων καὶ διὰ τῶν ἐξ ἐπαναφορᾶς πιστώσεων ἢ τῶν χορηγηθεισῶν συμφώνως τῷ νόμῳ 879, διεμορφώθη τελικῶς ὡς ἑξῆς:

Εἰς τὸ ἔλλειμμα τοῦτο θὰ ἔπρεπε νὰ προσθέσωμεν ἀκόμη: αʹ) 36 ἑκατομμύρια ἰσοδύναμα πρὸς τά 20% τῶν 180 ἑκατομμυρίων φόρου τῆς ἐγγείου παραγωγῆς, καθόσον ἀρχικῶς τὰ πρόσθετα δεκατημόρια ὑπελογίσθησαν εἰς 40%, ἐν ᾧ βραδύτερον διὰ ψηφίσματος ἐμειώθησαν εἰς 20%. βʹ) ἐπίσης πρέπει νὰ προσθέσωμεν 108 ἀκόμη ἑκατομμύρια λόγῳ τῆς ἐλαττώσεως εἰς τὸ ἥμισυ τοῦ φόρου τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, ὅστις ἀπὸ 180 ἑκατομμύρια προβλεπόμενα ἠλαττώθη εἰς 90 ἑκατομμύρια. Μετὰ τοῦ βασικοῦ φόρου συνηλαττώθησαν καὶ τὰ πρόσθετα δεκατημόρια ἀπὸ 36 εἰς 18 ἑκατομμύρια. Οὕτω τὸ ἔλλειμμα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνέρχεται εἰς (399. 877.607+36 ἑκατ.+108 ἑκατ.)=543.877.607. Ἀλλ’ ἐπειδὴ κατόπιν διὰ τῆς ἐπελθούσης κατ’ Αὔγουστον αὐξήσεως τοῦ συντελεστοῦ τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς ἐπὶ τῶν εἰσαγωγικῶν δασμῶν προεβλέπετο αὔξησις τούτων κατὰ 181 ἑκατομμύρια καὶ ἐκ προσθέτων 54 ἑκατομ. ἤτοι ἐν ὅλῳ 235 ἑκατ., ἅτινα εἶναι ἐκπεστέα ἐκ τοῦ ἐλλείμματος, ἕπεται ὅτι τὸ τελικὸν προβλεπόμενον ἔλλειμμα εἶναι περίπου 308 ἑκατ. Τοῦτο δὲ τὸ ἔλλειμμα, θὰ ἐνεφάνιζεν ὁ προϋπολογισμὸς 1927–1928, ἐὰν ἐπραγματοποιεῖτο κατὰ τὰς περὶ αὐτοῦ προβλέψεις. Ἀλλ’ ἀντὶ ἐλλείμματος παρουσίασε περίσσευμα 551 ἑκατ. Οὕτω μεταξὺ προβλέψεων καὶ ἐκτελέσεως προϋπολογισμοῦ 1927–1928 παρουσιάζεται διαφορὰ ἐπὶ τὰ βελτίω 860 ἑκατ. περίπου. Ἡ διαφορὰ αὕτη εὐκόλως ἐξηγεῖται, ἐὰν λάβωμεν ὑπ’ ὄψει.

Λεπτομερὲς ἐπεξηγηματικὸν σημείωμα μετὰ πίνακος τῆς ἀποδόσεως τῶν διαφόρων ἐσόδων τίθημι εἰς τὴν διάθεσιν τῆς Βουλῆς. Ἐὰν εἰς τὸ περίσσευμα τοῦτο τῆς χρήσεως 1927–1928 προσθέσωμεν, κ. βουλευταί, τὸ ποσὸν ὅπερ καταδείκνυται, ὡς ἀνωτέρω ἀνέφερα, ὅτι θὰ περισσεύσῃ ἐκ τοῦ μέρους τοῦ τριμεροῦς δανείου τοῦ προορισθέντος διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ παθητικοῦ τῆς κληρονομίας τοῦ παρελθόντος καὶ ὅπερ ποσὸν ἀνερχόμενον ἤδη εἰς 116 ἑκατ. προβλέπεται, ὅτι θὰ φθάσῃ τοὐλάχιστον 250 ἑκατ. καταλήγομεν εἰς τὸ συμπέρασμα, ὅτι θὰ ἔχωμεν πρὸς διάθεσιν ἐλεύθερον παντὸς βάρους ποσὸν ἐξ 800 ἑκατομ. περίπου ἐν συνόλῳ. Δυνάμεθα ἑπομένως, κ. βουλευταί, ἀφόβως νὰ σκεφθῶμεν, ὅπως θεραπεύσωμεν ἐπειγούσας ἀνάγκας δι’ ἃς ἡ μέχρι σήμερον ληφθεῖσα μέριμνα δὲν εἶναι ἐπαρκής. Τοιαύτη ἀνάγκη ἀμέσου μερίμνης δεομένη, εἶναι ἡ στέγασις τῶν ἀστῶν προσφύγων, ἡ ὁποία παρ’ ὅλα τὰ δαπανηθέντα ποσὰ—ὄχι ὅλα δυστυχῶς κατὰ τὸν σκοπιμώτερον τρόπον—ἔχει ἀκόμη πολλὰς ἐλλείψεις, τὰς ὁποίας δὲν δύναται νὰ θεραπεύσῃ οὔτε τὸ διὰ τῆς Ε.Α.Π. διατεθησόμενον ἐκ τοῦ τελευταίου δανείου ποσόν, οὔτε τὸ ἐν τῷ προϋπολογισμῷ ἀναγραφόμενον κονδύλιον τῶν 70 ἑκατομμυρίων, τὸ δαπανηθὲν σχεδὸν ὁλόκληρον ἤδη. Ὅσοι ἐξ ὑμῶν ἔτυχε νὰ ἐπισκεφθῆτε τοὺς συνοικισμούς, ὅσοι παρηκολουθήσατε τὰς συνθήκας, ὑφ’ ἃς ἕκτον σήμερον ἔτος ἀπὸ τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, στεγάζονται χιλιάδες ἀκόμη προσφύγων, εἶσθε εἰς θέσιν νὰ ἐκτιμήσητε καὶ τὸ ἐπεῖγον τῆς ἀνάγκης καὶ τὴν ἀνεπάρκειαν τοῦ διατιθεμένου ποσοῦ. Διὰ τοῦτο νομίζω, ὅτι προθύμως ἡ Βουλὴ θὰ ἐγκρίνῃ τὴν ἀπόφασιν τῆς Κυβερνήσεως, νὰ διαθέσῃ ἐκ τοῦ περισσεύματος 100 ἑκατ. πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ ἔργου τῆς ἀστικῆς προσφυγικῆς στεγάσεως, διὰ τὸ ὁποῖον θὰ ὑποβάλλω καὶ σχετικὸν νομοσχέδιον. Σκόπιμον ἐπίσης θεωροῦμεν ὅπως ἐξοφλήσωμεν, δάνειά τινα τοῦ δημοσίου, μικρὰ μὲν ἀλλὰ φέροντα τόκον σχετικῶς βαρύν, ἀνερχόμενα ἐν ὅλῳ εἰς 60–70 ἑκατομμύρια, περὶ ὧν ἐν καιρῷ θ’ ἀναφέρω εἰς τὴν Βουλήν. Ὅσον ἀφορᾷ τὰ διαθέσιμα τοῦ ταμείου, ἡ Κυβέρνησις φρονοῦσα, ὅτι ἐπιζήμιον εἶναι νὰ παραμένουν νεκρά, ἔδωκεν ἐντολὴν εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος νὰ μεριμνήσῃ περὶ τοποθετήσεως 200–300 περίπου ἑκατομμυρίων δραχμῶν εἰς συνάλλαγμα ἐπὶ τόκῳ ἀναλόγῳ. Ἐξ ἄλλου ἡ Κυβέρνησις, ὅπως γνωρίζητε ἤδη, ἀπεφάσισε νὰ δανείσῃ εἰς τὸν δῆμον Ἀθηνῶν 40 ἑκατομμύρια δραχμῶν, εἰς δὲ τὸν δῆμον Πειραιῶς 30 ἑκατομμύρια πρὸς ἀντιμετώπισιν ἐπειγουσῶν ἀναγκῶν τῶν δήμων τούτων. Τὰ δάνεια ταῦτα θὰ ἐπιστραφῶσιν ὑπὸ τῶν δήμων συντόμως ἐκ τοῦ προϊόντος τῶν δανείων τὰ ὁποῖα ἤδη διαπραγματεύονται. Ἂς ἔλθωμεν ἤδη εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῆς παρούσης χρήσεως. Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 1828–1829 τὰς προβλέψεις του στηρίζει εἰς τὴν ἐφαρμογὴν τῆς κειμένης φορολογικῆς νομοθεσίας ἄνευ οὐδεμιᾶς οὐσιώδους μεταβολῆς. αʹ) Ἡ ἐπερχομένη διὰ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ τροποποιήσεως διατάξεών τινων τοῦ περὶ τελωνειακοῦ δασμολογίου νόμου» ἐλαττοῦσα τὸν δασμὸν τῶν σιτηρῶν καὶ αὐξάνουσα τὸν συντελεστὴν τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς ἀπὸ 14 εἰς 15 δι’ ὅλα σχεδὸν τὰ ἄλλα εἴδη, δὲν ἐπιδρᾷ οὐσιαστικῶς ἐπὶ τῆς ἀποδόσεως τῶν τελωνειακῶν δασμῶν, διότι τὸ ποσὸν ὅπερ ἀπόλλυται ἐκ τῆς ἐλαττώσεως τοῦ δασμοῦ τῶν σιτηρῶν, ἀνακτᾶται διὰ τῆς αὐξήσεως τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς, ὡς δ’ ἐξήγησα ἐν τῇ εἰσηγήσει μου κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ νομοσχεδίου, δι’ αὐτοῦ ἐπεδιώχθη ἡ μετάθεσις 170 περίπου ἑκατομμυρίων δραχμῶν ἀπὸ τοὺς ὤμους τῶν ἀπορωτέρων, εἰς βάρος τῶν εὐπορωτέρων καὶ ἡ μετάθεσις αὕτη ἐπετεύχθη κατὰ τὸ πλεῖστον μέρος τοῦ ποσοῦ τούτου. βʹ) Μικρᾶς ἐπίσης σημασίας εἶναι ἡ ἐλάττωσις τῆς φορολογίας τοῦ ἐλαίου, ἡ ἐπελθοῦσα διὰ τῆς διατιμήσεως αὐτοῦ ἀπὸ 32 εἰς 25 δραχμάς, καθ’ ὃ διάστημα πρὸ τῆς ἐκμισθώσεως αὐτοῦ ὁ φόρος πληρώνεται εἰς χρῆμα. Γίνεται ἀκόμη ἐλάττωσις εἰς τὸ ἥμισυ δι’ ἐφέτος τοῦ φόρου ἐλαίου περιφερειῶν τινων τῆς Μάνης, ἀλλ’ ἐκ ταύτης δὲν προβλέπεται ἐλάττωσις τῶν ἐσόδων, διότι ἡ μέχρι τοῦδε ἰσχύουσα εἰς τὴν περιφέρειαν αὐτὴν φορολογία κατὰ τὴν ἐξαγωγὴν οὐδὲν ἀπέδιδεν, ἀλλ’ ἐλπίζεται, ὅτι τὴν ἐκ τοῦ ἐλαίου ἐλάττωσιν, θὰ ὑπερκαλύψῃ ἡ ἐκ τῆς ἐφετεινῆς ἐσοδείας μεγαλυτέρα ἀπόδοσις φορολογουμένου ἐλαίου. γʹ) Μικρὰν ἀκόμη ἐπιφέρει ἐλάττωσιν εἰς τὰ ἐξαγωγικὰ τέλη καὶ ὁ ὑποβιβασμὸς τοῦ βασικοῦ ἐξαγωγικοῦ τέλους τῆς σουλτανίνας Κρήτης εἰς 0.85 κατὰ χιλιόγραμμον. βʹ) Ἄλλην μικρὰν ἐλάττωσιν εἰσηγήθημεν εἰς τὴν Βουλὴν διὰ τοῦ νομοσχεδίου, περὶ ἐλαττώσεως τοῦ ἐξαγωγικοῦ τέλους διὰ τὸν τυρὸν τῆς Ἠπείρου. Ἔσοδα νέα ἔχει κυρίως ὁ προϋπολογισμὸς δύο: αʹ) δραχμὰς 30.113.000 ἐκ διαφορᾶς μεταξὺ τιμῆς μεταφορᾶς εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος καὶ τιμῆς ἀποκτήσεως τοῦ ὑπολοίπου τοῦ εἰς λίρας Ἀγγλίας συναλλάγματος τοῦ ἀποκτηθέντος διὰ τοῦ Ν. Δ. τῆς 23 Ἀπριλίου 1923 καὶ βʹ) δραχμὰς 33.750.000 τόκον τοῦ τμήματος τοῦ δανείου τοῦ διατεθέντος διὰ τὴν σταθεροποίησιν. Στερεῖται ὅμως ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ ἐσόδου τῶν λεσχῶν Διονύσου καὶ Ἁγίου Ἀνδρέου, ἀνερχομένου εἰς 20 τοὐλάχιστον ἑκατομμύρια. Ὁ προϋπολογισμὸς 1928–1929 περιλαμβάνει τὰς ἀναγκαίας πιστώσεις διὰ τὸ συνωμολογημένον δημόσιον χρέος, προσέτι δὲ νέας αʹ) διὰ τὸ συνομολογηθὲν τελευταίως δάνειον σταθεροποιήσεως καὶ βʹ) διὰ τὸ πρὸς τὴν Ἀμερικὴν ἐκ τοῦ διακανονισμοῦ προκῦψαν πολεμικὸν χρέος. Διὰ τὴν ὑπηρεσίαν δανείου Ἑλληνοβουλγαρικῆς μεταναστεύσεως περιλαμβάνει τόκον διὰ τὴν αʹ ἑξαμηνίαν ἐπὶ κεφαλαίου 250 ἑκατομμυρίων καὶ διὰ τὴν βʹ ἑξαμηνίαν κεφαλαίου 750 ἑκατομμυρίων καθ’ ὑπολογισμὸν καὶ διὰ τὴν ὑπηρεσίαν δανείου ἀνταλλαξίμων ἀναγράφει πίστωσιν 350 ἑκατομμυρίων. Ἐν γένει δὲ δι’ ὑπηρεσίαν δημοσίου χρέους συμπεριλαμβανομένων τῶν ἀνταλλαξίμων ὁ προϋπολογισμὸς διαθέτει 2.350.993.533 ἔναντι 2.087.047.937 τῆς χρήσεως 1927–1928, ἤτοι ἐπὶ πλέον 263.945.593. Διὰ τὴν ὁδοποιΐαν δὲν διαθέτει ἀπ’ εὐθείας πιστώσεις ὁ προϋπολογισμός, ἀλλὰ περιλαμβάνει ἐπιχορήγησιν πρὸς τὸ συσταθὲν διὰ τοῦ νόμου 3406 ταμεῖον Ἐθνικῆς ὁδοποιΐας, ὅπερ ἀνέλαβε τὴν συντήρησιν καὶ κατασκευὴν τῶν Ἐθνικῶν ὁδῶν ἀντὶ ἐπιχορηγήσεως ἐπὶ δεκαετίαν ἐκ τοῦ Δημοσίου Ταμείου καὶ παραχωρήσεως εἰς αὐτὸ τοῦ ἐσόδου ἐκ δασμοῦ βενζίνης καὶ τοῦ φόρου χρήσεως ὁδῶν. Ὑπάρχει ἐπίσης πρόβλεψις διὰ τὸν τόκον τῆς προκαταβολῆς ἐκ 400 χιλιάδων λιρῶν τῆς ἑταιρείας Μακρῆ. Διὰ τὰς ἀποδοχὰς τοῦ προσωπικοῦ ἀναγράφει ὁ προϋπολογισμὸς πιστώσεις μεγαλυτέρας τοῦ προϋπολογισμοῦ 1927–1928 κατὰ 225 περίπου ἑκατομ. (2.224–1.998 διὰ τὴν ἀκρίβειαν). Συγκριτικὸς περὶ τούτου εἶναι ὁ πίναξ V (σελὶς 79) τῆς ἐκθέσεως πρὸς τὴν Κοινωνίαν τῶν Ἐθνῶν. Ἡ ἐπὶ πλέον διαφορὰ ὀφείλεται αʹ) εἰς τὰ διατεθέντα 160 ἑκατομμύρια πρὸς αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ στρατιωτικῶν, βʹ) εἰς αὔξησιν τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐκπαιδευτικῶν λειτουργῶν καὶ τῶν δημοδιδασκάλων διὰ τοὺς ὁποίους ἀνεπαρκεῖς ἦσαν αἱ πιστώσεις τοῦ προϋπολογισμοῦ 1927–1928, γʹ) εἰς τὴν ἐπιβεβλημένην συμπλήρωσιν τοῦ προσωπικοῦ τῶν οἰκονομικῶν ὑπηρεσιῶν, δʹ) εἰς συμπλήρωσιν τοῦ στελέχους ὑπαξιωματικῶν τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ, εʹ) εἰς πρόβλεψιν λειτουργίας Συμβουλίου Ἐπικρατείας, στʹ) εἰς πρόβλεψιν ἱδρύσεως Γερουσίας καὶ ζʹ) εἰς τὴν λειτουργίαν τοῦ κατὰ τὸ 1926 ἐκδοθέντος νόμου, περὶ ἀπονομῆς μισθῶν ἀνωτέρας θέσεως εἰς τὸ προσωπικὸν διαφόρων κλάδων. Ἐπίσης ἱδρύθησαν τρία νέα ὑφυπουργεῖα μὴ ὑπάρχοντα κατὰ τὴν χρῆσιν 1927–1928, ἤτοι πολιτικοῦ γραφείου, Στρατιωτικῶν καὶ Ὑγιεινῆς, ἀλλ’ ἀντὶ τούτων κατηργήθησαν τρία ἄλλα, ἤτοι Οἰκονομικῶν, Ἀνταλλαγῆς καὶ Συγκοινωνίας καὶ δὲν ἐπῆλθεν ἑπομένως αὔξησις δαπανῶν οὐδεμία. Διὰ τὴν συμπλήρωσιν τοῦ πολεμικοῦ ὑλικοῦ ξηρᾶς, ὁ προϋπολογισμὸς ἀναγράφει 269 ἑκατομμύρια, ἐξ ὧν 100 ἑκατομμύρια περιεκόπησαν κατὰ τὴν κατατεθειμένην μετὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ δήλωσιν καὶ πολεμικοῦ ὑλικοῦ ναυτικοῦ 175 ἑκατομμυρίων, ἐξ ὧν περιεκόπησαν ἐπίσης τεσσαράκοντα. Δι’ ἔξοδα ἐγκαταστάσεως καὶ περιθάλψεως προσφύγων ἐκτὸς τῶν ὑπὸ τῆς Ε.Π.Α. διατιθεμένων, ὁ προϋπολογισμὸς 1928–1929 ἀναγράφει πιστώσεις 157.195.000, ἐξ ὧν 40 ἑκατομμύρια διατίθενται διὰ τοῦ ὑπουργείου Ὑγιεινῆς διὰ κατασκευὴν συνοικισμῶν, 20 ἑκατομμύρια διατίθενται διὰ τοῦ ὑπουργείου Γεωργίας εἰς ἐποικισμόν, 15 ἑκατομμύρια δι’ ἐξαγορὰν Μουσουλμανικῶν κτημάτων Θράκης, 5 ἑκατομμύρια διὰ μίσθωμα κτημάτων Ἁγίου Ὄρους, τὰ δ’ ὑπόλοιπα 77.195.000 διατίθενται διὰ τοῦ ὑπουργείου Προνοίας εἰς νοσοκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα καὶ περίθαλψιν ἐν γένει. Διὰ τὴν στέγασιν προσφύγων ἀναγράφονται ἀκόμη 171.036.539, διὰ προμήθειαν οἰκίσκων ἐκ Γερμανίας, ἀλλὰ τὰ ἔξοδα ταῦτα ἐμφανίζονται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν συμψηφιστικῶς πρὸς τὰ ἀντίστοιχα ἔσοδα ἐκ τῶν Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων καὶ ἀφορῶσι παραγγελίαν καὶ παραλαβὴν κατὰ τὸ παρελθὸν συντελεσθεῖσαν. Ἀπρόβλεπτα ἐπίσης νέα ἔξοδα περιλαμβάνει ἡ χρῆσις 1928–1929 ἕνεκα τῶν σεισμῶν τῆς Κορίνθου. Τὸ Κράτος διέθεσεν ἐκ τῶν ἀποθηκῶν τοῦ στρατοῦ καὶ τοῦ ναυτικοῦ παντοειδὲς ὑλικὸν—εἰς σκηνάς, ξηλείαν, φάρμακα, κλίνας κλπ.—διάφοροι πιστώσεις τῶν ὑπουργείων ηὐξήθησαν καὶ ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ ὑπουργείου Ὑγιεινῆς καὶ Περιθάλψεως διέθεσεν 75 περίπου ἑκατομμύρια. Ἐκτὸς τῶν σεισμοπαθῶν καὶ διὰ τοὺς πλημμυροπαθεῖς ἀναγράφει ὁ προϋπολογισμὸς 12.500.000.

ἐν τῷ ποσῷ δὲ τούτῳ περιλαμβάνεται καὶ ἀποθεματικὸν 400 ἑκατομμυρίων. Ἀλλ’ ἐκ τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων πολλὰ εἶναι λογιστικὰ καὶ συμψηφιστικὰ τὰ ὁποῖα πρέπει ν’ ἀφαιρέσωμεν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν σκελῶν διὰ νὰ ἔχωμεν καθαρὰν τὴν εἰκόνα τῶν ἐτησίων πραγματικῶν ἐσόδων καὶ τῶν ἐτησίων πραγματικῶν ἐξόδων. Τοιαῦτα εἶναι:

ἐξ ὧν ἐξόδων 400 ἑκατομμύρια εἶναι ἀποθεματικὸν καὶ 216.376.458 διατίθενται πρὸς πληρωμὰς διὰ λογαριασμὸν τῶν σιδηροδρόμων. Κατανέμοντες τὰ ἔσοδα ταῦτα πρὸς τὰ ἔξοδα κατὰ ποσοστὰ παρατηροῦμεν ὅτι διατίθενται:

Ἀλλ’ ἴσως ἀκριβεστέρα θὰ ἦτο ἡ κατανομὴ ἐὰν ἡ ὑπηρεσία τοῦ δανείου ἀνταλλαξίμων ἐκ 350 ἑκατομμυρίων, ἥτις δὲν πρόκειται ν’ ἀποληφθῇ πλέον, συγκαταλεχθῇ εἰς τὴν περίθαλψιν τῶν προσφύγων, ἀναβιβαζομένων οὕτω εἰς τὰ 3.29% τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν δι’ αὐτοὺς πιστώσεων ἢ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ δημοσίου χρέους, ἀνερχομένων οὕτω τῶν σχετικῶν πιστώσεων εἰς τὰ 30.42%. Καταθέτοντες τὴν 7 Ἰουλίου ἐ. ἔ. τὸν προϋπολογισμὸν εἰς τὴν διαλυθεῖσαν Βουλὴν ἐξεφράζομεν ἐν τῇ συναπτομένῃ συντομωτάτῃ ἐκθέσει τὴν πεποίθησιν ἡμῶν περὶ τοῦ ἰσοζυγίου τοῦ προϋπολογισμοῦ τὴν ὁποίαν ἐστηρίζομεν εἰς τὰ μέχρι τότε δεδομένα ἐκ τῆς πορείας τῶν ἐσόδων. Συμπληρωθέντος ἤδη τοῦ ὀγδόου μηνὸς τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους, καθῆκον ἔχομεν νὰ δώσωμεν εἰς τὴν Βουλὴν τὰ ἐκ τῆς μέχρι τοῦδε ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ στοιχεῖα καὶ νὰ προβῶμεν ἐπὶ τῇ βάσει τούτων εἰς τὰς ἐνδεικνυομένας προβλέψεις περὶ τῆς τελικῆς ἐκβάσεως αὐτοῦ. Ἡ καλλιτέρα πρὸς τοῦτο μέθοδος εἶναι ἡ σύγκρισις τῶν μέχρι τοῦδε δεδομένων ἐκ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ πρὸς τὰ γνωστὰ σήμερον ἀποτελέσματα τῆς ὅλης ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ 1927–1928, λαμβανομένης βεβαίως ὑπ’ ὄψει τῆς φορολογικῆς διαφορᾶς, ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξὺ τῶν πέντε πρώτων μηνῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1927–1928 καὶ τῶν ἀντιστοίχων τοῦ παρόντος προϋπολογισμοῦ, διότι ὡς γνωρίζετε τὸ πρῶτον πεντάμηνον τοῦ προϋπολογισμοῦ 1927–1928, δὲν εἶχε τὰς φορολογικὰς αὐξήσεις τῶν ἑπτὰ τελευταίων μηνῶν τῆς χρήσεως 1927–1928, τὰς ὁποίας φορολογικὰς αὐξήσεις ἔχουν ὅλοι οἱ μῆνες τοῦ παρόντος προϋπολογισμοῦ. Ἡ σύγκρισις αὕτη, ὀρθὸν εἶναι νὰ γίνῃ τόσον ἐπὶ τῶν βεβαιωθέντων, ὅσον καὶ ἐπὶ τῶν εἰσπραχθέντων ἑκατέρας τῶν χρήσεων, αʹ) μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν χρήσεων τῶν λογιστικῶν ἐσόδων καὶ βʹ) μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν ἐξ ἑκατέρας τῶν χρήσεων τῶν ἰδιαιτέρων αὐτῆς ἐσόδων, οὕτως ὥστε ἡ σύγκρισις νὰ γίνεται ἐπὶ τῆς αὐτῆς δι’ ἀμφοτέρας τὰς χρήσεις βάσεως. Κατὰ τὴν μέθοδον ταύτην ἀφαιροῦμεν ἐκ τῆς χρήσεως 1928–1929.

Τὴν αὐτὴν ἀπομόνωσιν ἐφαρμόζοντες καὶ ἐπὶ τῶν ἐσόδων χρήσεως 1927–1928 καὶ ἀφαιροῦντες αʹ) τὰ ἔκτακτα ΙΙ κατηγορίας, ἤτοι 60.655.808, βʹ) τὰ ἔσοδα ἐκ Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων 29.958.970, γʹ) τὸ ἔσοδον ἐξ ἐπιστροφῶν χρημάτων 60.031.757, ἤτοι ἀφαιροῦντες ἐν συνόλῳ ἀπὸ τὰ συνολικὰ εἰσπραχθέντα τῆς χρήσεως 1927

–1928 ἐξ································ 9.096.649.989

τὰ ὡς ἄνω······························· 150.646.535

ἔχομεν καθαρὰ συγκριτέα ἔσοδα··········· 8.946.003.454

Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τούτων καὶ τῶν προβλεπομένων πρὸς εἴσπραξιν κατὰ τὴν χρῆσιν 1928–1929 εἶναι (9.465.645.260 –8.946.003.453=) 519.641.806. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἐξ ὧν ἐσόδων ἡ χρῆσις 1927–1928 εἰσέπραξεν 8.946.003.454, ἡ χρῆσις 1928–1929 καλεῖται νὰ εἰσπράξῃ τὰ ἴδια ποσὰ καὶ ἐπὶ πλέον 519.641.806. Ἐνταῦθα ὅμως πρέπει νὰ λεχθῇ, ὅτι κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐλήφθη ὡς βάσις, ἀπόδοσις ἐκ τῶν δασμολογικῶν αὐξήσεων τοῦ Αὐγούστου 1927 ἐκ τοῦ κυρίου καὶ τοῦ συναφοῦς δημοτικοῦ φόρου 26 ἑκατομμύρια κατὰ μῆνα. Ὑπελογίσθη ἀκόμη πρόσθετος ἀπόδοσις ἐκ τῆς αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ τῆς ζακχάρεως τῆς γενομένης κατὰ τὴν 27 Ἀπριλίου 1927 ἐπὶ ἕνα μῆνα ἐπὶ πλέον (Ἀπρίλιον) διὰ τὴν χρῆσιν 1928–1929 ἐξ 25 ἑκατομμυρίων δραχμῶν καὶ προσετέθη ἀκόμη κονδύλιον 26 ἑκατομμυρίων φυσιολογικῆς αὐξήσεως τῆς εἰσαγωγῆς καὶ οὕτω συνυπολογιζομένων καὶ τῶν ἐπ’ αὐτῶν προσθέτων δεκατημορίων 30% ἀπετελέσθη ἓν κονδύλιον 236 ἑκατομμυρίων δραχμῶν ὡς αὔξησις τῆς ἀποδόσεως τῶν εἰσαγωγικῶν δασμῶν κατὰ τὴν τρέχουσαν χρῆσιν. Ἡ σπουδὴ μεθ’ ἧς κατηρτίσθη τότε ὁ προϋπολογισμός, κατατεθεὶς ὡς γνωστὸν 4 ἡμέρας μόλις μετὰ τὴν ἀνάληψιν τῆς ἀρχῆς ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, δὲν παρεῖχε τὸν ἀπαραιτήτως ἀπαιτούμενον χρόνον πρὸς ἐξέλεγξιν τῆς βασιμότητος ὅλων τῶν προβλέψεων αὐτοῦ. Κατ’ ἀνάγκην ἀναπότρεπτον ἐστηρίχθημεν τότε εἰς τὰ στοιχεῖα, ὅσα αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι εἶχον συγκεντρώσει κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην διὰ τὸν καταρτισμὸν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπὶ τῆς προκατόχου Κυβερνήσεως. Εὐθὺς ὡς ἐν τούτοις ἐδόθη ἡμῖν καιρὸς πρὸς ἔλεγχον τῶν διαφόρων προβλέψεων ἐκρίναμεν, ὅτι πρέπει νὰ ἐλαττώσωμεν τὴν ἐκ τῶν δασμολογικῶν αὐξήσεων πρόβλεψιν κατὰ 105 περίπου ἑκατομμύρια διὰ τοὺς ἑξῆς δύο λόγους: διότι γονιμώτεροι τῶν εἰσαγωγῶν μῆνες εἶναι οἱ χειμερινοί, ἑπομένως τὸ γεγονός, ὅτι κατὰ τοὺς χειμερινοὺς τούτους μῆνας ἡ δασμολογικὴ αὔξησις τοῦ Αὐγούστου 1927 ἐπέφερεν αὔξησιν ἐσόδων κατὰ 26 ἑκατομμύρια μηνιαίως κατὰ μέσον ὅρον, δὲν σημαίνει, ὅτι θὰ ἐπέφερε καὶ τὴν αὐτὴν αὔξησιν κατὰ τοὺς ἐαρινοὺς καὶ θερινοὺς μῆνας τοῦ 1928–1929. Κατὰ τὰ ἐξαγόμενα τῆς ἣν ἐπεχειρήσαμεν στατιστικῆς ἐπὶ τῆς εἰσαγωγῆς, ἡ αὔξησις αὕτη πρέπει νὰ ὑπολογισθῇ εἰς 20 ἑκατομμύρια μηνιαίως, ἤτοι ἐπὶ πέντε μῆνας εἰς 100 ἑκατομμύρια καὶ 30 ἀκόμη ἑκατομμύρια ἐκ τῶν προσθέτων δεκατημορίων (30%), ἤτοι ἐν συνόλῳ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπολογίσωμεν αὔξησιν κατὰ τοὺς πέντε μῆνας 130 ἑκατομμύρια. Εἰς ταῦτα δὲ καὶ μόνα ἔπρεπε νὰ περιορισθῶσιν αἱ περὶ αὐξήσεως προβλέψεις, ἀφαιρουμένου καὶ τοῦ κονδυλίου τῶν 26 ἑκατομμυρίων ἐκ φυσιολογικῆς αὐξήσεως τῆς εἰσαγωγῆς, ἣν μετὰ τὴν ἐπιδημίαν τοῦ δαγκείου, δὲν δυνάμεθα νὰ θεωρῶμεν πιθανὴν καὶ τῶν 25 ἑκατομμυρίων ἐξ αὐξήσεως τοῦ δασμοῦ ζακχάρεως διὰ τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1928.

Ἑπομένως διὰ τὴν ἀκρίβειαν τῶν συγκρινομένων ἀριθμῶν καὶ τῶν ἐξαχθησομένων συμπερασμάτων, πρέπει νὰ εἴπωμεν, ὅτι ἡ χρῆσις 1928–1929 καλεῖται νὰ εἰσπράξῃ ἐπὶ πλέον τῆς 1927–1928 οὐχὶ 519 ἑκατομμύρια, ἀλλὰ ὀλιγώτερα κατὰ 105 ἑκατομμύρια, ἤτοι ἐπὶ πλέον 414 ἑκατομμύρια. Ἴδομεν νῦν ἂν ἐκ τῶν μέχρι τοῦδε ἀποτελεσμάτων της, ἡ χρῆσις αὕτη δικαιολογῇ τὴν ἐλπίδα ταύτην. Πρὶν ἢ προβῶ εἰς τὴν σύγκρισιν τῶν ἀριθμῶν, ὀφείλω νὰ δηλώσω εἰς τὴν Βουλήν, ὅτι πρέπει σήμερον νὰ ὑπολογίσωμεν οὐχὶ ἀσήμαντον μείωσιν καὶ τῶν ἀμέσων φόρων, ἀλλ’ ἰδίᾳ τῶν ἐμμέσων φόρων, κυρίως ἐκ τῆς ἐπιδημίας τοῦ δαγκείου. Δὲν ἔχομεν ἀκριβῆ στατιστικὴν περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν προσβληθέντων ὑπὸ τοῦ δαγκείου, ἀλλὰ δὲν εἶναι καθόλου ὑπερβολὴ ἂν δεχθῶμεν, ὅτι προσεβλήθησαν ὑπ’ αὐτοῦ ἓν ἑκατομμύριον Ἕλληνες. Εἶναι πρόδηλον, ὅτι ἐκ τῆς ἀσθενείας ἑνὸς ἑκατομμυρίου ἀνθρώπων ἀδυνατούντων νὰ καταναλώσωσιν ὅσα καὶ οἱ ὑγιεῖς, ἐπὶ πολλὰς δ’ ἡμέρας καὶ κατὰ τὴν ἀνάρρωσιν ἀκόμη περιοριζομένων εἰς αὐστηρὰν δίαιταν, θὰ ἐπέλθῃ μείωσις τῆς καταναλώσεως καὶ τοῦ σίτου καὶ τῶν ἄλλων τροφίμων, ἰδίᾳ τῶν ὑπὸ τοῦ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ καταναλισκομένων, ὅστις ἀστικὸς πληθυσμὸς προσεβλήθη καὶ εἰς περισσοτέραν ἀναλογίαν. Ἀλλὰ καὶ μείωσιν καταναλώσεως καπνοῦ πρέπει νὰ ὑπολογίσωμεν, ἀκόμη δὲ καὶ τῶν εἰδῶν ἐπενδύσεως καὶ ὑποδήσεως καὶ γενικοῦ ἐμπορίου θὰ ἐπέλθῃ ἴσως μείωσις εἰσαγωγῆς, καθόσον οἱ ἐκ τῆς ἐπιδημίας ἐξαντληθέντες ἢ ἁπλῶς τρωθέντες οἰκονομικῶς, θ’ ἀναγκασθῶσι πρὸς ἐπαναφορὰν τοῦ οἰκονομικοῦ των ἰσοζυγίου, νὰ περιορίσωσι τὴν κατανάλωσίν των ἑκουσίως ἐπὶ τῶν εἰδῶν, ὅσα δὲν εἶναι τῆς ἀπολύτου ἀνάγκης. Πτῶσιν ἑπομένως ἐσόδων θὰ ἔχωμεν ἐκ τῶν φόρων τούτων, ἀλλὰ πτῶσιν ἀκόμη καὶ τῶν ἀμέσων φόρων σχετικὴν δὲν πρέπει νὰ θεωρῶμεν ἀπίθανον, λόγῳ τῆς ζημίας ἣν ὑπέστη ἡ ἰδιωτικὴ οἰκονομία. Ἔχοντες ταῦτα ὑπ’ ὄψει μας, ἂς ἴδωμεν ἤδη τὰ ἐκ τῶν μέχρι τοῦδε εἰσπράξεων ἀποτελέσματα, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ τῆς χρήσεως 1927– 1928.

Ἤτοι ἡ χρῆσις 1928–1929 κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον —ἔχουσα ὑπὲρ ἑαυτῆς καὶ τὴν δασμολογικὴν αὔξησιν τοῦ αʹ πενταμήνου—εἰσέπραξε πλείονα τῆς χρήσεως 1927–1928 ἐκ τῶν αὐτῶν ἐσόδων δραχ. 124.345.368. Εἶναι τοῦτο ἱκανοποιητικόν; Βεβαίως ὄχι. Βεβαίως δὲν δυνάμεθα παρὰ νὰ παραδεχθῶμεν, ὅτι ἂν αἱ εἰσπράξεις ἀκολουθήσουν κατὰ τὸ βʹ ἑξάμηνον τὴν αὐτὴν ἀναλογίαν θὰ ἔχωμεν πτῶσιν ἐσόδων. Ἀλλὰ ποίαν; Ἄν ἐφαρμόσωμεν μηχανικὴν ἐξέτασιν στηριζομένην εἰς τὴν κατὰ τα τελευταῖα πέντε ἔτη παρατηρηθεῖσαν παρ’ ἡμῖν ἀναλογίαν εἰσπράξεων, τοῦ αʹ ἑξαμήνου ἀποδίδοντος τὰ 40% καὶ τοῦ βʹ ἑξαμήνου ἀποδίδοντος τὰ 60% τῶν ὅλων ἐτησίων εἰσπράξεων, πρέπει νὰ συναγάγωμεν, ὅτι ἡ χρῆσις 1928–1929 ὑποχρεωμένη νὰ φέρῃ ἐπὶ πλέον τῆς χρήσεως 1927–1928 καθ’ ὅλον τὸ ἔτος δραχ. 414 ἑκατομμύρια, ἔπρεπε νὰ φέρῃ κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον:

Ἀλλ’ ἡ ἐξέτασις αὕτη στηριζομένη εἰς τὰς παρατηρήσεις τῶν πέντε τελευταίων ἐτῶν εἶναι μηχανικὴ καὶ δὲν δύναται ν’ ἀποτελέσῃ ἀσφαλῆ βάσιν ὑπολογισμοῦ. Διὰ τοῦτο ἀσφαλέστερον εἶναι νὰ συναγάγωμεν τὰς προβλέψεις μας ἐξετάζοντες καὶ ἀναλύοντες τὴν μέχρι τοῦδε ἐξέλιξιν ἑκάστου ἐκ τῶν σημαντικωτέρων ἐσόδων ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ἐξέλιξιν τῶν αὐτῶν ἐσόδων κατὰ τὴν χρῆσιν 1927–1928. Συγκρίνοντες τὰς κατὰ τὰ δύο ἀντίστοιχα αʹ ἑξάμηνα βεβαιώσεις καί εἰσπράξεις τῶν ἀμέσων φόρων (κεφαλ. 1–5 καὶ 32) ἔχομεν: Βεβαιωθέντα

Εἰσπραχθέντα

Ἐξετάζοντες τὰς γενομένας βεβαιώσεις παρατηροῦμεν, ὅτι τὸ ἀποτέλεσμα τῶν εἶναι βεβαίως πολὺ ἐνθαρυντικόν, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ λαμβάνηται ἀπολύτως, οὐδὲ νὰ ὑπερτιμᾶται, διότι ἡ τόσον σημαντικὴ κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον βεβαίωσις ἀποτελεῖ κατὰ μέγα μέρος προεξόφλησιν τῶν βεβαιώσεων τοῦ βʹ ἑξαμήνου. Οὐχ’ ἧττον ἀναλύοντες τὰς βεβαιώσεις ταύτας δυνάμεθα νὰ συναγάγωμεν χρήσιμα συμπεράσματα. Ἀναλύοντες τὰς βεβαιώσεις τῶν ἀμέσων φόρων παρατηροῦμεν, ὅτι ἐβαιβαιώθησαν κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον.

ἤτοι ἐπὶ πλέον βεβαίωσις κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον 1928– 1929 δραχμαὶ 131 ἑκατ. Ἐκ τῆς παραθέσεως τῶν ἀριθμῶν τούτων προκύπτει, ὅτι ἀπὸ τὰς οἰκοδομάς, ἐξ ὧν ὁ προϋπολογισμὸς ὑπολογίζει 245 ἑκ. τὸ αʹ ἑξάμηνον ἐβεβαιώθησαν 171 ἑκ. ἤτοι τὰ 74% περίπου, ἐνῷ κατὰ τὸ 1927–1928 (καθ’ ὃ ἐβεβαιώθησαν ἐν συνόλῳ 360 ἑκ.) τὸ αʹ ἑξάμηνον ἐβεβαιώθησαν μόνον 96 ἑκ. ἤτοι τὰ 37% περίπου. Ἐπίσης ἀπὸ τὸ ἐπιτήδευμα ἐξ οὗ ὁ προϋπολογισμὸς ὑπολογίζει 200 ἑκατομμύρια τὸ πρῶτον ἑξάμηνον τὰ ἐβεβαίωσεν ὁλόκληρα καὶ 16 ἑκατομμύρια ἐπὶ πλέον, ἐνῷ κατὰ τὸ 1927–1828—καθ’ ὃ ἐβεβαιώθησαν ἐν συνόλῳ 343 ἑκατομύρια—τὸ αʹ ἑξάμηνον ἐβεβαίωσεν 176, ἤτοι τὰ 51% τοῦ ἐσόδου περίπου. Συνέβη τοῦτο διότι οἱ φορολογικοὶ κατάλογοι εἶναι τριετοῦς ἰσχύος, συνεπληρώθη δὲ ἡ κατάρτισίς των περὶ τὸ τέλος τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1927–1928, ὅπερ οὕτω πρὸς τὸ τέλος αὐτοῦ ἔφερε τὰς βεβαιώσεις, ἐνῷ τὸ 1928–1929 βάσει τῆς περυσινῆς ἐργασίας ἠδυνήθη νὰ φέρῃ τὰς βεβαιώσεις σχεδὸν ἅμα τῇ ἐνάρξει του. Ἰδοὺ λοιπόν, ὅτι τὸ αʹ ἑξάμηνον ἐκ τριῶν μόνον φορολογιῶν προεξώφλησε βεβαιώσεις τῶν ὑπολοίπων μηνῶν δρχ. (480–349) 131 ἑκατομμυρίων. Προχωροῦντες εἰς τὴν ἀνασκόπησιν καὶ ἄλλων ἀμέσων φόρων εὑρίσκομεν, ὅτι ἐβεβαιώθησαν κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον:

Ἐκ τῶν φόρων τούτων, ἐξ ὧν ὁ προϋπολογισμὸς 1928– 1929 ὑπολογίζει 110 ἑκατομμύρια ἐβεβαιώθησαν κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον 84 ἑκατομμύρια, ἐνῷ κατὰ τὸ περυσινὸν ἑξάμηνον ἐβεβαιώθησαν 51 ἑκατομμύρια. Ἡ ἐξήγησις τῆς δυσαναλόγου ταύτης βεβαιώσεως εὑρίσκεται εἰς τὴν βεβαίωσιν ποσῶν προερχομένων ἐκ παλαιοτέρων ἐτῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν κατὰ τὸ 1928–1929 μεγαλυτέραν ἐπίδοσιν τῶν ἐφοριῶν εἰς τὴν βεβαίωσιν τῆς φορολογίας ταύτης. Οἱ κάτωθι φόροι παρουσιάζουν τὴν ἑξῆς κίνησιν κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον:

Ἐκ τῆς κινήσεως τῶν φόρων τούτων, ἐξ ὧν κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον ἐβεβαιώθησαν δραχ. 164, 2 ἑκατ. ἤτοι τὰ 43% περίπου, προκύπτει, ὅτι θὰ βεβαιωθοῦν τὰ προϋπολογισθέντα καὶ ἂν κατὰ τὸ ὑπόλοιπον 6μηνον βεβαιωθοῦν μόνον 224.1 ἑκατ., ὅσα καὶ κατὰ τὸ περυσινὸν τελευταῖον 6μηνον ἐβεβαιώθησαν. Οὐχ’ ἧττον, ἐπειδὴ πέρυσιν ἐκ τῶν φόρων τούτων ἐβεβαιώθησαν ἐν συνόλῳ δραχμ. 336.5 ἑκ. ἐξ ὧν τὰ 112.4 κατὰ τὸ πρῶτον ἑξάμηνον, ἐπιτρέπεται καὶ ἐλπὶς βεβαιώσεως ἀνωτέρας τῶν προϋπολογισθέντων, ἀφοῦ κατὰ τὸ ἐφετεινὸν ἑξάμηνον ἐβεβαιώθησαν 169.1 ἑκατομ. Κατὰ ταῦτα ἐκ τῶν ἄνω φόρων εἶναι λίαν πιθανὴ ἡ ὑπερπλήρωσις τῶν προϋπολογισθέντων κατὰ ποσὸν μὴ δυνάμενον μὲν ἐπακριβῶς νὰ προσδιορισθῇ, ἀλλ’ ὅπερ δὲν εἶναι τολμηρὸν νὰ ὑπολογισθῇ εἰς 100 ἑκατ. Ἐξετάσαντες τοὺς ἀνωτέρω ἀμέσους φόρους, ἐξ ὧν δύναται νά ἐλπισθῇ ἡ ὑπερπλήρωσις τῶν προϋπολογισθέντων, στρεφόμεθα καὶ πρὸς τοὺς λοιποὺς ἀμέσους φόρους, ἵνα ἴδωμεν μή τις ἐκ τούτων ἀπειλῇ πτῶσιν. Ἐκ φόρου καθαρᾶς προσόδου τῶν ἐμπορικῶν καὶ βιομηχανικῶν ἐπιχειρήσεων προϋπολογίζονται δραχ. 60 ἑκατομμύρια καὶ ἐβεβαιώθησαν κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον 21,6 ἑκατομμύρια, βεβαίωσις ἥτις, παρ’ ὅλον ὅτι ἐκ τῆς φύσεως τοῦ φόρου δὲν ὀφείλει νὰ παρουσιάζῃ συμμετρίαν, κατὰ μῆνα ὅμως ἠδύνατο νὰ γεννήσῃ ἀνησυχίαν ὑστερήσεως. Ἐφ’ ὅσον ὅμως κατὰ τὸ 1927–1928 ἐβεβαιώθησαν ἐν συνόλῳ δραχμαὶ 61 ἑκατομμύρια, ἐνῷ κατὰ τοὺς πρώτους ἓξ μῆνας αὐτοῦ ἐβεβαιώθησαν 18 ἑκατομμύρια, ἐπιβάλλεται νὰ μὴ δυσπιστῶμεν εἰς τὴν βεβαίωσιν τῶν προϋπολογισθέντων, τοσούτῳ μᾶλλον καθόσον κατὰ τὸ τρέχον ἔτος αἱ οἰκονομικαὶ ἐφορίαι ἀπαλλαγεῖσαι ἀπὸ τὴν βεβαίωσιν τοῦ φόρου τῶν οἰκοδομῶν καὶ τοῦ ἐπιτηδεύματος, ἀσχολοῦνται καὶ θ’ ἀσχοληθῶσιν ἰδίᾳ κατὰ τὸ ὑπολειπόμενον διάστημα συστηματικώτερον μὲ τὰς λοιπὰς φορολογίας καὶ κυρίως μὲ τὴν προκειμένην. Καὶ διὰ τὸν φόρον τοῦ ὑπερτιμήματος, οὗτινος ἡ κατὰ τοὺς 6 μῆνας βεβαίωσις (24 ἑκατομμύρια, ἔναντι προϋπολογισθέντων 55 ἑκατομμυρίων) δύναται νὰ γεννήσῃ ἀνησυχίαν πτώσεως, δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν τὸ αὐτὸ περίπου, δεδομένου ὅτι καὶ πέρυσιν, ὁπότε ἐβεβαιώθησαν ἐν ὅλῳ 75 ἑκατομμύρια κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον δὲν εἶχον βεβαιωθῆ παρὰ 26 ἑκατομμύρια. Καὶ ὁ φόρος ἐπὶ τῶν ἀσφαλίστρων, οὗτινος κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον ἐβεβαιώθη τὸ ½ σχεδὸν τῶν προϋπολογισθέντων, θὰ ἀποδώσῃ τὰ προϋπολογισθέντα 20 ἑκατομμύρια ἂν μὴ καὶ πλείονα, δεδομένου ὅτι καὶ πέρυσιν ἐβεβαιώθησαν 21 ἑκατομμύρια, μολονότι κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον εἶχον βεβαιωθῆ τὰ ⅖, ἐπὶ πλέον δὲ πρόκειται περὶ ἐσόδου ὁλονὲν αὐξανομένου. Ὁ φόρος ἐλαίου παλαιᾶς Ἑλλάδος, οὗτινος ἡ βεβαίωσις ἀκόμη δὲν ἤρξατο, θὰ ἀποδώσῃ τὰ προϋπολογισθέντα δοθείσης τῆς καλῆς, ποσοτικῆς καὶ ποιοτικῆς ἐσοδείας τοῦ προϊόντος τούτου. Κατὰ ταῦτα, ἐκ τῶν ἀμέσων φόρων δὲν φαίνεται πιθανόν, ὅτι θὰ ὑπολειφθῇ τις τῶν προϋπολογισθέντων, πλὴν τοῦ φόρου κεφαλαίου, ὅστις παρουσιάζει καθυστέρησιν βεβαιώσεως κατὰ τοὺς ἓξ πρώτους μῆνας, ἣν ὅμως καθυστέρησιν δύναται κάλλιστα νὰ ἀναπληρώσῃ ἡ ἐφοριακὴ ὑπηρεσία κατὰ τοὺς ὑπολοίπους μῆνας. Ὑπὸ τοιούτους ὅρους, ἡ βεβαίωσις τῶν ἀμέσων φόρων εἶναι λίαν πιθανόν, ὅτι θὰ ἀνέλθῃ εἰς 1.699 ἑκατομμύρια ἀντὶ τῶν 1.599 προϋπολογισθέντων, τὸ δὲ καθυστέρημα τῆς εἰσπράξεως οὐδεὶς λόγος συντρέχει νὰ εἶναι ἀνώτερον τοῦ περυσινοῦ 20%. Δὲν ὑπῆρξεν ἀνώτερον τοῦ περυσινοῦ, οὐδὲ κατὰ τὸ αʹ αὐτὸ ἑξάμηνον, καθ’ ὅ ἐπὶ βεβαιωθέντων 944 ἑκατομμυρίων εἰσεπράχθησαν 328 ἑκατομμύρια, ἤτοι τὰ 34, 7%, ἐνῷ πέρυσιν ἐπὶ βεβαιωθέντων 740 ἑκατομμυρίων εἰσεπράχθησαν 260 ἑκατομμύρια, ἤτοι τὰ 35%. Καὶ ἡ κατὰ τὸ ἑξάμηνον τοῦ 1928–1929 εἴσπραξις τόσον ὀλίγου κατωτέρου ποσοστοῦ ἀπὸ τὰ βεβαιωθέντα (34, 7% ἐνῷ πέρυσι 35%) εἶναι φαινομενική. Διότι ἐκ τῶν 944 ἑκατομμυρίων τοῦ 1928–1929 δέον νὰ ἀφαιρεθῇ ὅ,τι ἀνωτέρω ἐξηγήσαμεν ὅτι προῆλθεν ἐξ ὁμαδικῆς καὶ ἀμέσου βεβαιώσεως, ἤτοι δραχμαὶ 131 ἑκατομ. Μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν ταύτην προκύπτει, ὅτι ἐκ βεβαιώσεως (944–131) 813 ἑκατομμύρια εἰσεπράχθησαν τὰ 328 ἑκατομμύρια, ἤτοι τὰ 40, 3% περίπου. Ἵνα δὲ εἴμεθα ἀκριβέστεροι, ὀφείλομεν νὰ ἀφαιρέσωμεν ἀπὸ ἀμφότερα τὰ ἑξάμηνα, ἀπό τε τὴν βεβαίωσιν καὶ τὴν εἴσπραξιν τὰς εἰσπράξεις ἐκείνων τῶν ἀμέσων φόρων, οἵτινες συγχρόνως βεβαιοῦνται καὶ εἰσπράττονται. Τοιαῦται δὲ εἶναι αἱ ἐκ τοῦ ἐγγείου φόρου τοῦ καπνοῦ εἰσπράξεις, αἵτινες οὖσαι ἐφέτος ηὐξημέναι συνέβαλαν κατὰ πολὺ εἰς τὸν σχηματισμὸν τοῦ εὐνοϊκοῦ διὰ τὴν χρῆσιν 1928–1929 ἀνωτέρω ποσοστοῦ 40, 3% ἔναντι 35% περυσινοῦ. Ἐνεργοῦντες οὕτω ἔχομεν:

Ἐκ τούτων προκύπτει, ὅτι ἐπὶ βεβαιώσεων ἐκ δραχμῶν 700 ἑκατομμυρίων κατὰ τὸ 1928–1929 εἰσεπράχθησαν τὰ 30.7%. ἐνῷ ἐπὶ βεβαιώσεων 673 ἑκ. κατὰ τὸ 1927–28 εἰσεπράχθησαν 193 ἑκ. ἤτοι τὰ 28.7% καὶ τοῦτο παρ’ ὅλον ὅτι οἱ μῆνες Αὔγουστος καὶ Σεπτέμβριος ἐμειονέκτουν λόγῳ τῶν ἐκλογῶν καὶ τοῦ δαγγείου. Τὸ καθυστέρημα λοιπὸν τῆς εἰσπράξεως τῶν ἀμέσων φόρων τοῦ 1928–1929, δέον ν’ ἀναμένεται μεταξὺ 20% τοῦ 1927 καὶ 13% τοῦ 1926, πιθανῶς δὲ νὰ στραφῇ περὶ τὰ 15%. Ὑπὸ τοιούτους ὅρους ἐκ τοῦ συνόλου τῶν βεβαιωθησομένων 1.699 ἑκατομ. θὰ εἰσπραχθῶσιν 1.444 καὶ θὰ ἔχωμεν πτῶσιν προϋπολογισμοῦ ἐσόδων ἐξ ἀμέσων φόρων (προϋπολογισθέντα 1.599–1.444 εἰσπραχθησόμενα) 155 ἑκατ. Ἐκ τῶν λοιπῶν ἐσόδων μόνον οἱ δασμοὶ θὰ παρουσιάζουν πτῶσίν τινα, ἣν κατωτέρω θὰ ἐπιχειρήσωμεν νὰ καθορίσωμεν. Τὰ μονοπώλια, τὰ τέλη χαρτοσήμου, τὰ δικαιώματα τοῦ Κράτους τὰ Τ.Τ.Τ τὰ δασικὰ καὶ αὐτὴ ἡ σμύρις, ὡς καὶ τὸ οἰνόπνευμα, δὲν παρέχουν ἀνησυχίαν τινά. Ἑκατομμύρια τινὰ καθ’ ἃ ἐνδέχεται νὰ ὑστερήσῃ τις, ὡς ὁ φόρος καταναλώσεως καπνοῦ καὶ τὰ δασικὰ, θὰ ἰσοφαρισθοῦν ἐξ ἀνωτέρας ἀποδόσεως ἄλλων τινῶν ἐσόδων, ὡς τὰ μονοπώλια καὶ τὸ χαρτόσημον. Βεβαίως ἂν σχηματίσωμεν τὰς εἰσπράξεις τῆς χρήσεως ἐκ τοῦ μέσου ὅρου τῶν εἰσπράξεων τοῦ αʹ ἑξαμήνου, συνάγομεν ἀνησυχίαν τινὰ καὶ ἐκ τούτων. Ἀνησυχίαν ἐπίσης συνάγομεν καὶ ἂν ἐφαρμόσωμεν τὴν μέθοδον τῶν προσαυξήσεων, καθ’ ἣν ποριζόμεθα τὰς πιθανὰς εἰσπράξεις τοῦ 1928–1929 ἐκ τῆς προσθήκης τῶν εἰσπράξεων τοῦ βʹ ἑξαμήνου τοῦ 1927–1928 εἰς τὰς εἰσπράξεις τοῦ αʹ ἑξαμήνου τοῦ 1928–1929. Ἰδοὺ οἱ ἀριθμοὶ οὗτοι: Εἰσπράξεις

Εἶναι ὅμως βέβαιον, ὅτι τὰ 52.5 ἑκατομμύρια ἅτινα διὰ τῆς ἀνωτέρω μεθόδου ὑπολείπονται τῶν προϋπολογισθέντων, θὰ ἐξουδετερωθῶσιν, ὡς προκύπτει ἐκ διαφόρων στοιχείων, διὰ τῆς πλήρους εἰσπράξεως τῶν προϋπολογισθέντων. Ἀπομένουν πρὸς ἐξέτασιν τὰ τέλη εἰσαγωγῆς καὶ τὰ πρόσθετα 10μόρια.

Ἡ πτῶσις αὕτη ἐκ δασμῶν εἰσαγωγῆς δὲν πρόκειται οὔτε ν’ αὐξηθῇ, οὔτε νὰ μειωθῇ ἐκ τοῦ ὑποβληθέντος πρὸ ἡμερῶν νομοσχεδίου «περὶ τροποποιήσεως τῶν περὶ τελωνειακοῦ δασμολογίου νόμων». Διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου ηὐξήθη μὲν ἡ μεταλικὴ δραχμὴ γενικῶς εἰς δραχμὰς 15, ἀλλὰ παραλλήλως ἐμειώθη ὁ βασικὸς δασμὸς ὡρισμένων εἰδῶν (πετρελαίου Ν. Χωρῶν, βύνης, πλοίων, τσιμέντου, σίτου, ἀλεύρων καὶ ἀραβοσίτου) καὶ οὕτω ἡ ἐκ τῆς μεταβολῆς τῆς μεταλλικῆς δραχμῆς αὔξησις ἐξουδετεροῦται σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου ἐκ τῆς μειώσεως τοῦ βασικοῦ δασμοῦ τῶν ἄνω εἰδῶν.

Πρὶν προβῶμεν εἰς τὴν σύνθεσιν τῶν εἰσπράξεων τῆς ὅλης χρήσεως, θεωροῦμεν χρήσιμον νὰ ζητήσωμεν τὴν ἐξήγησιν τῆς ἐπὶ πλέον ταύτης διαφορᾶς, διότι ἡ δικαιολόγησις τούτου, θὰ συμβάλλῃ πρὸς ἀκριβέστερον σχηματισμὸν τῶν εἰσπράξεων ἐκ προσθέτων 10μορίων. Ἐκ φόρων ὑποκειμένων εἰς τὰ πρόσθετα 10μόρια εἰσεπράχθησαν κατὰ τὸ 6μηνον δραχμαὶ 2.680 ἑκατομμύρια ὁ δ’ ἐπ’ αὐτῶν ἀναλογῶν πρόσθετος φόρος, ἀνέρχεται εἰς δραχμάς

Ἡ ἐξήγησις δὲν εὕρηται ἀλλοῦ παρὰ εἰς τὴν ἀπὸ τοῦ 1925 εἰσαχθεῖσαν ἀρχήν, ὅπως ἐκ τῶν προσθέτων 10μορίων ἀνήκουν εἰς τὴν χρῆσιν μόνον ὅσα κατὰ τὸ 12μηνον τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους εἰσεπράχθησαν. Καὶ οὕτω ἡ χρῆσις 1928 –1929, ὅπως καὶ πᾶσα ἄλλη ἀπὸ τοῦ 1925 χρῆσις, δὲν εἰσπράττει μόνον τὰ πρόσθετα ποσοστὰ ἐπὶ τῶν ὅσων διὰ λογαριασμόν της βεβαιώνει ἐσόδων, ἀλλὰ καὶ τὰ πρόσθετα ποσοστὰ ἐκ τῶν ἐσόδων τὰ ὁποῖα ἐβεβαιώθησαν διὰ λογαριασμὸν τῆς 1927–1928 καὶ εἰσεπράχθησαν ἀπὸ 1 Ἀπριλίου 1928. Ἀλλ’ ἐπὶ πλέον θὰ εἰσπράττῃ καὶ θὰ ἐμφανίζῃ ὡς ἔσοδά της καὶ πρόσθετα ποσοστὰ ἐπὶ κυρίων φόρων, ὡς οἱ βεβαιωθέντες τῆς παρελθούσης χρήσεως καὶ μὴ εἰσπραχθέντες κατὰ τὸ 16μηνον διάστημα τῆς χρήσεως εἰσπράττονται διὰ τῶν ἐνεργητικῶν ὑπολοίπων. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω δύναται νὰ καθορισθῇ τὸ περιεχόμενον τοῦ κεφαλαίου 28 δὶς τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων (πρόσθετα 10μόρια) ὡς ἑξῆς: Ἐὰν εἰσεπράττοντο ὅλοι οἱ ἐν τῷ προϋπολογισμῷ φόροι, τὰ πρόσθετα 10μόρια θὰ ἀπέδιδον τὸ ἐν τῷ προϋπολογισμῷ ὑπὸ κεφ. 28δὶς προβλεπόμενον ἔσοδον ἐκ δραχμῶν 1.753 ἑκατομμυρίων.

Ἄρα ἐκ τῆς διαφυγῆς κυρίων φόρων τοῦ 1928–1929, θὰ ζημιωθῇ ἡ ἀπόδοσις τῶν προσθέτων κατὰ 87 ἑκατομ. Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὡς ἀνωτέρω ἐρρέθη, ὅτι κατὰ τὸ αʹ 6μηνον εἰσεπράχθησαν ἐκ προσθέτων ἐκ 10μορίων 51 ἑκατομμύρια ἐπὶ πλέον τῶν ὅσων ἔπρεπε νὰ εἰσπραχθοῦν, ἀλλὰ ἡ ἐπὶ πλέον αὕτη διαφορὰ προερχομένη, ὡς ἐξηγήθη, ἐκ τοῦ ὅτι αἱ ἐκ προσθέτων 10μορίων εἰσπράξεις δὲν ἀκολουθοῦν χρῆσιν κατ’ ἔτος, δὲν πρόκειται νὰ ἐπιδράσῃ ἐπὶ τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς χρήσεως 1928–1929, καθ’ ὅσον καὶ ἡ χρῆσις αὕτη θὰ στερηθῇ ὑπὲρ τῆς διαδόχου της 1929–1930 τῶν μετὰ τὸ 12μηνον εἰσπραχθησομένων προσθέτων 10μορίων διὰ λογαριασμόν της. Ἀνεπτύχθη ἐν τοῖς ἀνωτέρω, ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐσόδων ἐκ τῶν ἀμέσων φόρων δὲν κινδυνεύει πτῶσιν ἀνωτέραν τῶν

Θὰ ἐνισχυθῇ ὅμως ἐκ τοῦ ἐσόδου τῶν ἐπιστροφῶν χρημάτων. Ἡ ἀκριβὴς ἔννοια τοῦ ἐσόδου τούτου εἶναι, ὅτι ἀποτελεῖ οἰκονομίαν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων. Οἱ λαμβάνοντες ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων (διὰ χρησιμοποιήσεως τῶν πιστώσεών του) χρήματα ἐπὶ ἀποδόσει λογαριασμοῦ καὶ οἱ λαβόντες εἰς τὸ παρελθὸν ἐξ ἄλλων προϋπολογισμῶν, μὴ χρησιμοποιήσαντες δὲ ὁλόκληρα ποσά, ἐπιστρέφουν τὰ ὑπόλοιπα εἰς τὸ Δημόσιον Ταμεῖον καὶ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ὅστις εἶναι ἐν ἐνεργείᾳ. Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἐπιστρεφόμενα ἐλήφθησαν κατὰ τὸ πλεῖστον ἐκ τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ προϋπολογισμοῦ, τὰ δὲ κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους οὑτωσὶ ἐπιστρεφόμενα δικαιοῦνται οἱ διατάκται νὰ χρησιμοποιήσωσι δι’ ἐπαυξήσεως τῶν πιστώσεών των (πιστώσεις ἐξ ἐπαναφορᾶς), διὰ τοῦτον τὸν λόγον ὁ κατατιθέμενος προϋπολογισμὸς δὲν δικαιοῦται νὰ ἐμφανίσῃ πρόβλεψιν τοιούτου ἐσόδου, ὡς ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν ὀρθῶς γίνεται. Προκειμένου ὅμως περὶ ἀπολογισμοῦ, οὗτινος τὴν εἰκόνα νῦν προσπαθοῦμεν νὰ συλλάβωμεν, ὀφείλομεν νὰ λάβωμεν ὑπ’ ὄψει τὴν εἴσπραξιν, ἣν τὸ σχετικὸν κεφάλαιον τοῦ ἀπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων 1928–1929, θὰ ἐμφανίσῃ, δεδομένου μάλιστα ὅτι καὶ διὰ τὰ ἔξοδα τὸ αὐτὸ θὰ πράξωμεν, θὰ καθορίσωμεν δηλαδὴ ποῖαι ἔσονται αἱ τελικαὶ ὑποχρεώσεις, ἀδιαφόρως ἂν θὰ εἶναι εἰς βάρος τῶν ἐξ ἐπαναφορᾶς πιστώσεων. Τὸ ἐξ ἐπιστροφῶν ἔσοδον κατὰ τὴν χρῆσιν 1927– 1928 ἀνῆλθεν εἰς 60 ἑκατομμύρια, κατὰ τὴν χρῆσιν 1926 1927 εἰς 97 ἑκατομμύρια καὶ κατὰ τὴν χρῆσιν 1925– 1926 εἰς 76 ἑκατομμύρια. Ὅσον καλλίτεραι καὶ ἂν εἶναι αἱ συνθῆκαι διαχειρίσεως τοῦ παρόντος προϋπολογισμοῦ ὑπὸ τῶν λογιστικῶν ὑπηρεσιῶν, δὲν εἶναι πιθανόν, ὅτι τὸ ἔσοδον ἐξ ἐπιστροφῶν, θὰ εἶναι κατώτερον τῶν 60 ἑκατομμυρίων τοῦ περυσινοῦ. Ἑπομένως ἡ προεκτεθεῖσα πτῶσις τῶν ἐσόδων ἐκ δραχμῶν 379 ἑκατομμυρίων, θὰ ἐλαττωθῇ κατὰ 60 ἑκατομμύρια, ἤτοι θὰ περιορισθῇ εἰς 319 ἑκατομμύρια. Σημειωτέον, κύριοι βουλευταί, ὅτι μικρότερον ἀριθμὸν πτώσεως, θὰ παραδεχθῶμεν ἐὰν ἀποβλέψωμεν εἰς τὴν στατιστικὴν τῆς εἰσαγωγῆς. Διότι ἐκ τῶν δεδομένων τῆς στατιστικῆς—ἔχω δὲ ὑπ’ ὄψει μου λεπτομερὲς σημείωμα τῶν κυριωτέρων εἰδῶν τῶν εἰσαχθέντων κατὰ τὸ αʹ ἐφετεινὸν οἰκονομικὸν ἑξάμηνον ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ περυσινὸν — ἐφέτος κατὰ τὸ αʹ ἑξάμηνον εἰσήχθησαν εἴδη ὀλιγώτερα τῶν περυσινῶν εἰς ποσὸν ἀντιστοιχοῦν εἰς δασμολογικὴν μείωσιν ἐφέτος κατὰ 42 ἑκατομμυρίων δραχμῶν. Περιλαμβάνει δὲ τὸ αʹ ἑξάμηνον—ἀρχόμενον ἀπὸ 1 Ἀπριλίου—τὸν Αὔγουστον καὶ Σεπτέμβριον, μῆνας ἠλαττωμένους πολὺ εἰς τὸ κεφάλαιον τῆς εἰσαγωγῆς λόγῳ τοῦ δαγκείου. Ἀλλὰ καὶ ὑποτιθεμένου, ὅτι ἡ αὐτὴ μείωσις εἰσαγωγῆς θὰ παρατηρηθῇ καὶ κατὰ τὸ βʹ ἑξάμηνον καὶ ὑποτιθεμένου ἀκόμη, ὅτι αὕτη θὰ εἶναι κατὰ 50% μεγαλύτερα τῆς τοῦ αʹ ἑξαμήνου καὶ πάλιν ἡ ἐκ τῶν εἰσαγωγικῶν δασμῶν πτῶσις, θὰ φθάσῃ τὰ 100 ἑκατομμύρια, ἐνῷ, ὡς προεῖπον, παραδεχόμεθα τοιαύτην ἐξ 137 ἑκατομμυρίων. Ἀλλ’ ἂς ἴδωμεν πρὸς περισσότερον ἔλεγχον τοῦ ὑπολογισμοῦ μας τὰς συνολικὰς εἰσπράξεις μέχρι 1ης Δεκεμβρίου.

Ὁ προϋπολογισμὸς 1927–1928 ἀπέδωκε μέχρι 1 Δεκεμβρίου συνολικὰ ἐκ τῶν αὐτῶν ἐσόδων 5.211.5 ἑκατ. ἐξ ὧν ἀφαιρουμένων τοῦ δανείου ἀπαλλοτριώσεως (25.6 ἑκατομμυρίων Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων (23.3 ἑκατομ.) καὶ τῶν ἐπιστροφῶν χρημάτων (45.3 ἑκατ.) ἤτοι ἀφαιρουμένων ἐν ὅλῳ 94 ἑκατομμυρίων ὑπολείπονται καθαραὶ εἰσπράξεις τῆς χρήσεως 1927–1928 μέχρι 1 Δεκεμβρίου 1927 ἐκ 5.117 ἑκατομμυρίων. Ἑπομένως ὁ προϋπολογισμὸς 1928–1929 εἰσπράξας μέχρι τῆς 1ης Δεκεμβρίου 1298 δραχμὰς 5.366 ἑκατομ. εἰσέπραξε περισσότερα τοῦ περυσινοῦ κατὰ 249 ἑκατομμύρια. Δοθέντος δ’ ὅτι διὰ νὰ μὴ παρουσιασθῇ καμμία πτῶσις εἰς τὰ ἔσοδα τῆς παρούσης χρήσεως, πρέπει αὕτη νὰ εἰσπράξῃ 9.465 ἑκατομμύρια (ἐξ ὧν ἐσόδων καὶ ἡ παρελθοῦσα), ἕπεται ὅτι ἡ παροῦσα χρῆσις ὀφείλει νὰ εἰσπράξῃ κατὰ τὸ ὑπολειπόμενον μετὰ τὴν 1 Δεκεμβρίου 1928 μέχρι λήξεως αὐτῆς διάστημα δραχ. 4.099 ἑκατομμύρια. Ἡ περυσινὴ κατὰ τὸ ἀντίστοιχον διάστημα ἀπὸ 1 Δεκεμβρίου 1927–31 Ἰουλίου 1928, εἰσέπραξεν ἐκ τῶν αὐτῶν ἐσόδων 3.885 ἑκατομμύρια καὶ κατὰ συνέπειαν ἡ παροῦσα χρῆσις διὰ νὰ μὴ παρουσιάσῃ καμμίαν πτῶσιν ἐσόδων πρέπει νὰ παρουσιάσῃ καὶ ταῦτα καὶ ἀκόμη ἐπὶ πλέον 214 ἑκατομμύρια. Δὲν θεωρῶ πιθανόν, ὅτι θὰ ἔχωμεν τὴν ἐπὶ πλέον ταύτην εἴσπραξιν τῶν 214 ἑκατομμυρίων. Χάριν τῆς ἀσφαλείας τῶν ὑπολογισμῶν πρέπει νὰ δεχθῶμεν, ὅτι κατὰ τὸ ὑπολειπόμενον χρονικὸν διάστημα θὰ εἰσπράξῃ ἡ χρῆσις ἡ ἐφετεινὴ ὅσα καὶ ἡ περυσινὴ ἐκ τῶν αὐτῶν ἐσόδων καὶ ἑπομένως μὴ εἰσπράττουσα τὰ ὅσα ὀφείλει περιπλέον νὰ εἰσπράξῃ, θὰ παρουσιάσῃ πτῶσιν 214 ἑκατομμύρια. Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦτο δίδει ἡ σύγκρισις τῶν μέχρι τοῦδε εἰσπράξεων, ἥτις, ὡς γνωστόν, εἶναι καὶ ἡ ἀσφαλεστέρα μέθοδος προβλέψεως. Ἐν τούτοις χάριν ἐπιβεβλημένης συντηρητικότητος καὶ διότι ἀκόμη ἔχομεν ἐφέτος ἐκλογὰς Γερουσίας, ἃς δὲν εἴχομεν πέρυσι, δὲν θέλω νὰ βασισθῶ ἐπὶ τῶν ἐξαγομένων τῆς μεθόδου ταύτης καὶ δέχομαι, ὅτι ἡ πτῶσις τῶν ἐσόδων θ’ ἀνέλθῃ εἰς τὸ ἀνωτέρω ποσὸν τὸ ἐξαγόμενον ἐκ τῆς προηγουμένης ἀναλυτικῆς συγκρίσεως, ἣν ἐπιχείρησα, ἤτοι θ’ ἀνέλθῃ ὧν προεῖπον, εἰς νὰ 319 ἑκατομμύρια. Σπεύδομεν νὰ ἐξηγήσωμεν, ὅτι λέγοντες ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς θὰ πέσῃ κατὰ 319 ἑκατομμύρια ἐννοῦμεν, ὅτι ἐξ ὧν ἐσόδων ὁ προϋπολογισμὸς 1927–1928 ἔδωκε 8.946 ἑκατομ. ὁ δὲ ἐφετεινὸς προβλέπει νὰ δώσῃ 9.465 ἑκατομμύρια, θὰ δώσῃ ὀλιγώτερα τῶν προβλεπομένων κατὰ 319 ἑκατομμύρια, ἤτοι θὰ δώσῃ ἀντὶ 9.465 ἑκατομμυρίων μόνον 9.146 ἑκατομμύρια. Ἀλλ’ ὡς εἴρηται, ὁ προϋπολογισμὸς 1928–1929 δὲν θὰ ἐμφανίσῃ μόνον εἰσπράξεις, ἐξ ὧν ἐσόδων ἐνεφάνισε καὶ ὁ προϋπολογισμὸς 1927–1928. Θὰ ἐμφανίσῃ ἀκόμη καὶ τὰ νέα του ἔσοδα, ἅτινα ὡς προείπομεν ἀνέρχονται ἐν συνόλῳ εἰς 131 ἑκατομ. καὶ ἄρα θὰ ἐμφανίσῃ κατὰ τὴν βάσιν τῶν ἄνω δεδομένων ἔσοδα 9.277 ἑκατομ. ταῦτα δὲ πραγματικὰ καὶ οὐχὶ λογιστικά, διότι δὲν ὑπελογίσαμεν εἰς τοὺς ἀριθμοὺς τούτους τὰ λογιστικὰ ἔσοδα καὶ τὰ ἔκτακτα δευτέρας κατηγορίας, καθόσον καὶ τίποτε ἂν δὲν ἐμφανίσῃ ἐκ τούτων ὁ προϋπολογισμός, δὲν θὰ ἐπηρεασθῇ, διότι τότε καὶ εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐξόδων δὲν θὰ ἐμφανίσῃ τίποτε ἐξ αὐτῶν. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον τὰ ἀφῃρέσαμεν καὶ ἀπὸ τὰ ἔσοδα καὶ ἀπὸ τὰ ἔξοδα. Τὰ ἔσοδα ταῦτα τῶν 9.277 ἑκατομμυρίων (πραγματικὰ ἔσοδα) ὀφείλουσι ν’ ἀντιμετωπίσωσι τὰ πραγματικὰ ἐπίσης ἔξοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀνερχόμενα μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν λογιστικῶν ἐξόδων (ἤτοι τῶν ἐκτάκτων ΙΙ κατηγορίας ἐξ 1.517 ἑκατ. ἅτινα καὶ ἀπὸ τὰ ἔσοδα ἀφῃρέσαμεν) εἰς (11.114–1.517)=9.597 ἑκατομμύρια. Ἀλλὰ καὶ ἐκ τούτων πάλιν πρέπει νὰ ἐκπεσθῶσι τὰ 140 ἑκατομμύρια, ἅτινα περιεκόπησαν ἐκ τῶν πολεμικῶν ὑπουργείων καὶ οὕτω ἔχομεν τελικὴν διαμόρφωσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ πραγματικῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων ὡς ἑξῆς:

Τοῦτο σημαίνει, ὅτι μετὰ τὴν πτῶσιν τῶν ἐσόδων, ἣν ὑπελογίσαμεν εἰς 319 ἑκατομμύρια, ὁ προϋπολογισμὸς θὰ παρουσιάσῃ ἔλλειμμα 180 ἑκατομμύρια ἐὰν καὶ ἐφ’ ὅσον πραγματοποιηθῶσιν ὅλαι αἱ προβλεπόμεναι δαπάναι. Ἀλλ’ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ τοῦτο; Νομίζομεν ἀδιστάκτως ὄχι. Διὰ διαφόρους λόγους εἶναι ἀναπόφευκτος, εἶναι φυσικὴ ἡ ἐπὶ ἔλαττον πραγματοποίησις τῶν ἐξόδων ἡ ἐπερχομένη διὰ τῶν πιστώσεων, αἵτινες φυσικῶς καὶ ἀβιάστως μένουσιν ἀδιάθετοι κατά τι ποσοστόν. Τοῦτο συμβαίνει εἰς πάντας τοὺς προϋπολογισμοὺς ὅσον καὶ ἂν εἶναι ἐπιμελῶς συντεταγμένοι. Ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπὸ τὴν εὐρύτητα ἢ τὴν στενότητα μεθ’ ἧς συνετάχθη ὁ προϋπολογισμὸς καὶ ἀπὸ τὴν εὐρύτητα ἢ τὴν στενότητα μεθ’ ἧς ἐκτελεῖται οὗτος. Καὶ ὡς πρὸς μὲν τὴν σύνταξιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, εἶπον ἤδη, ὅτι στηρίζεται εἰς τὰς περὶ ἐξόδων προβλέψεις τοῦ 1927–1928 ἑπομένως εἶναι μᾶλλον στενή. Διὰ τοῦτο δὲν δυνάμεθα νὰ προσδοκῶμεν πτώσεις ἐξόδων εἰς μέγα ποσοστὸν ὡς λ. χ. 15%, ὡς συνέβη ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν πιστώσεων τοῦ 1926–1927. Ἐπίσης δὲν θέλω νὰ προβλέψω οὐδὲ πτῶσιν ἴσην πρὸς τὴν τοῦ 1927–1928 ἀνελθοῦσαν εἰς 5.18%. Παραδέχομαι, ὅτι θὰ εἶναι μικροτέρα, ὅτι θὰ εἶναι 4% μόνον ἐπὶ τῶν πραγματικῶν ἐξόδων, ἤτοι θ’ ἀνέλθῃ εἰς 378 ἑκατομμύρια μόνον. Ἀλλὰ ταῦτα ἀφαιρούμενα ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων, ἢ ἐκ τοῦ ἐλλείμματος τῶν 180 ἑκατομμυρίων (ὅπερ τὸ αὐτό), δίδουσι περίσσευμα 198 ἑκατομμύρια. Σημειωτέον, κ. βουλευταί, ὅτι καὶ ἂν ἀκόμη ἡ πτῶσις τῶν ἐξόδων κατέλθῃ εἰς 3% μόνον, δὲν ὑπάρχει κίνδυνος ἐλλείμματος· ἀπομένει καὶ τότε περίσσευμα. Ἀκόμη ἀπομένει μικρὸν περίσσευμα καὶ ἂν ἡ πτῶσις τῶν ἐξόδων κατέλθῃ μόνον 2%, ἤτοι περιορισθῇ μόνον εἰς 189 ἑκατομμύρια ἐφ’ ὅλων τῶν πιστώσεων. Καὶ τοῦτο χωρὶς νὰ ὑπολογίσωμεν τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὴν ἐκ τῆς διαιτητικῆς λύσεως τῆς μετὰ τῆς Δ.Ο.Ε. διαφορᾶς προελθοῦσαν καὶ ἀνερχομένην διὰ τὰ ἔτη 1927 καὶ 1928 εἰς φράγκα χρυσᾶ 2.161.235.20+2.132.078, ἤτοι ἐν ὅλῳ φράγκα χρυσᾶ 4.293.313.20 ἢ δραχμὰς 64.399.698. Τὰ ἑξήκοντα τέσσαρα ἑκατομμύρια θὰ ἐνισχύσωσι τὸν παρόντα προϋπολογισμόν, τὰ μὲν 2.136.702 φράγκα χρυσᾶ τὰ καταβληθέντα κατὰ τὸ 1927–1928 ὡς ἔκτακτος ἐπιστροφὴ χρημάτων (ἢ ἔκτακτον ἔσοδον), τὰ δὲ 2.132.078 τὰ περιλαμβανόμενα εἰς τὸ κεφάλαιον ὑπηρεσίας παλαιῶν δανείων, θὰ ἐλαττώσωσι κατ’ ἴσον ποσὸν τὴν δαπάνην ταύτην. Ἑπομένως τὸ ὡς ἄνω πιθανὸν περίσσευμα θὰ ἐνισχυθῇ κατὰ 64 ἑκατομ. δραχμῶν. Ἐν πάσῃ δὲ περιπτώσει λαμβανομένων ὑπ’ ὄψει καὶ τῶν 64 τούτων ἑκατομ. ἀπομακρύνεται ἐπὶ μᾶλλον πᾶς κίνδυνος ἐλλείμματος. Ἠσχολήθην, κύριοι βουλευταί, νὰ προδικάσω τὴν τελικὴν ἔκβασιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς τρεχούσης χρήσεως ἐκθέτων τὰ χρήσιμα πρὸς τοῦτο στοιχεῖα ὄχι μόνον εἰλικρινῶς, ἀλλὰ καὶ μετά τινος ἀπαισιοδοξίας, διότι εἶχον διαρκῶς ὑπ’ ὄψει μου, ὅτι καὶ ἐπιτετραμμένη ἀλλὰ καὶ εὐχάριστος ἴσως εἶναι διὰ τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἡ διάψευσις τῶν προβλέψεών του ἡ ἐπερχομένη ὑπὸ μεγαλυτέρων ἐσόδων ἢ ὑπὸ μικροτέρων ἐξόδων, ἐνῷ ἐπικίνδυνος καὶ φευκτέα εἶναι ἡ ἐξ ἀντιθέτων ἀποτελεσμάτων διάψευσις τῶν αὐτῶν προβλέψεων, ἡ διάψευσις τουτέστιν ἡ προερχομένη ἀπὸ ἔσοδα μικρότερα τῶν προβλεφθέντων ἢ ἀπὸ ἔξοδα μεγαλύτερα τῶν ὑπολογισθέντων. Ἀλλ’ ὀφείλω νὰ διαβεβαιώσω τὴν Βουλήν, ὅτι ἐκτιμήσας μετὰ συντηρητικότητος τὰ ἔσοδα καὶ μὴ ἐπιχειρήσας νὰ ὑποτιμήσω τὰ πιθανὰ ἔξοδα ἀπεκόμισα τὴν γνώμην, γνώμην τὴν ὁποίαν ἐλπίζω, ὅτι θὰ συμμερισθῇ καὶ ἡ Βουλή, ἀπεκόμισα τὴν πεποίθησιν, ὅτι καὶ ὁ δεύτερος οὗτος ἀπὸ τῆς οἰκονομικῆς ἐξυγιάνσεως προϋπολογισμὸς θὰ παρουσιάσῃ ἐκτέλεσιν τοὐλάχιστον ἰσοσκελῆ, ὅτι δὲν ἐμφανίζει κίνδυνον ἐλλείμματος, ἐλλείμματος τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἦτο ἀδικαιολόγητον λαμβανομένων ὑπ’ ὄψει τῶν ἐκτάκτων περιστάσεων, ὅσαι συνέτρεξαν ἐφέτος, δυσχεραίνουσαι τὴν εἴσπραξιν τῶν ἀμέσων φόρων, μειοῦσαι τὴν ἀπόδοσιν τῶν ἐμμέσων φόρων, δημιουργοῦσαι ἐκτάκτους δαπάνας καὶ ἐν γένει ἀπειλοῦσαι τὴν ἰσοσκέλισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Διότι γνωρίζει ἡ Βουλή, ὅτι τὴν ἐκ τῶν σεισμῶν τῆς Κορίνθου ἀπρόβλεπτον σοβαρὰν δαπάνην ἐπικολούθησε δίμηνος περίπου πολιτικὴ ἀβεβαιότης, τερματισθεῖσα διὰ τῆς ἀνόδου εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ κόμματος τῶν φιλελευθέρων καὶ τὴν πολιτικὴν ἀβεβαιότητα διεδέχθησαν ἐκλογαί, ἐνῷ ταὐτοχρόνως ἐνεφανίζετο ἡ ἐπὶ μῆνας λυμαινομένη τὴν Ἑλλάδα καὶ δυσμενῶς ἐπιδρῶσα ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπιδημία τοῦ δαγκείου, εἰς ταῦτα δὲ προσετέθησαν μερικώτεραι καταστροφαὶ ἐκ θεομηνιῶν κατὰ τε τὸ ἔαρ καὶ τὸ φθινόπωρον τῆς παρούσης χρήσεως καὶ πρόκειται ἀκόμη νὰ διεξαγάγωμεν ἐκλογὰς διὰ τὸ βʹ Νομοθετικὸν Σῶμα. Ἀλλ’ ἐὰν παρὰ τὴν συρροὴν τοσούτων δυσμενῶν περιστάσεων πραγματοποιηθῇ, ὡς πιστεύω, τὸ ἰσοζύγιον τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἔστω καὶ ἄνευ περισσευμάτων, δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα δυσηρεστημένοι, τοὐναντίον πρέπει νὰ ἀπονείμωμεν δίκαιον ἔπαινον εἰς τὴν ἐργατικότητα καὶ τὴν ζωτικότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Δικαιούμεθα ἀληθῶς, κύριοι βουλευταί, νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι διότι μετὰ δεκαετῆ πολεμικὸν σάλον, κατόπιν πολυειδῶν καταστροφῶν, μὲ μετατοπίσεις πληθυσμῶν πρωτοφανεῖς εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ κόσμου, μὲ πολιτειακὰς ἀνωμαλίας, ἀνωμαλίας πολυετεῖς καὶ μὲ φθορὰς παντοειδεῖς ἀπὸ τὰς οἰκονομικὰς παραφροσύνας τῆς δικτατορικῆς περιόδου, ἠδυνήθη ἡ χώρα ἡμῶν, ἠδυνήθη τὸ Κράτος τὸ Ἑλληνικὸν ν’ ἀντεπεξέλθῃ πρὸς ὅλας τὰς ἐξ αὐτῶν προκυψάσας τεραστίας, ἀληθῶς, οἰκονομικὰς ὑποχρεώσεις καὶ ἀνταπεξῆλθε τοσοῦτον ἐπαρκῶς, ὥστε παρουσιάζει σήμερον ταμειακὴν ἄνεσιν ἀξιόλογον, ἰσοζύγιον προϋπολογισμοῦ ἀντέχον εἰς συρροὴν ἀντιξόων περιστάσεων, ἐκπληροῖ δὲ τὰς πρὸς τοὺς δανειστὰς ὑποχρεώσεις του μετ’ εὐσυνειδησίας καὶ ὑπερηφανείας δυναμένης ἀφόβως νὰ συγκριθῇ πρὸς τὴν περὶ ὑποχρεώσεων ἀντίληψιν οἱουδήποτε ἐκ τῶν μεγάλων καὶ οἰκονομικῶς εὐρωστοτέρων Κρατῶν, ἐνῷ ταὐτοχρόνως ἀπεσπάσατο τὸν θαυμασμὸν ἐγκυροτάτων ἀντιπροσώπων τοῦ πεπολιτισμένου, διὰ τὴν αὐταπάρνησιν μεθ’ ἧς ἐπεδόθη εἰς τὸ κολοσσιαῖον ἔργον περισυλλογῆς, τῆς περιθάλψεως καὶ τῆς ἐγκαταστάσεως τῶν προσφύγων ἀδελφῶν, τοὺς ὁποίους ἐξερρίζωσεν ἡ πολεμικὴ καταιγὶς ἀπὸ τῶν προαιωνίων βωμῶν καὶ ἑστιῶν, διὰ νὰ τοὺς ἐκσφενδονίσῃ ἐστερημμένους τῶν πάντων ἐκ τῆς ἐλάσσονος Ἀσίας εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Μητρόπολιν τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς. Ἀλλ’ ἀπονέμοντες τὸν δίκαιον τοῦτον ἔπαινον εἰς τὴν ἐργατικότητα καὶ τὴν ἀντοχὴν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὀφείλομεν ταὐτοχρόνως νὰ μὴ λησμονῶμεν, ὅτι δὲν εἶναι αὕτη ἀνεξάντλητος, ὅτι ἔχει ὅριά τινα τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ὑπερβῶμεν καὶ ἐπιβάλλει ὑποχρεώσεις, τὰς ὁποίας ὀφείλομεν νὰ σεβασθῶμεν. Καὶ διὰ νὰ ὁμιλήσω μᾶλλον συγκεκριμένως, εἶναι ἀναντίρρητον, ὅτι ἡ μέθοδος τῆς ἐπιβολῆς νέων φόρων ἢ τῆς αὐξήσεως τῶν κειμένων φόρων δὲν δύναται πλέον νὰ χρησιμοποιηθῇ, πᾶσα δὲ προσπάθεια πρὸς ἐπάρκειαν τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους ἢ πρὸς αὔξησιν τῶν ἐσόδων τοῦ Κράτους πρέπει νὰ ἐπιδιωχθῇ ἀρνητικῶς μὲν διὰ τῆς ἀποφυγῆς πάσης περιττῆς δαπάνης, θετικῶς δὲ διὰ τῆς καλλιτέρας ἀποδόσεως τῶν κειμένων φόρων. Ὑπὸ τῶν ἀντιλήψεων τούτων ἐμφορουμένη ἡ Κυβέρνησις ἐδήλωσε μέν, ὅτι θ’ ἀποφύγῃ πᾶσαν περαιτέρω φορολογικὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ λαοῦ, ἀπέδειξε δὲ ἐκ τῆς ἑξαμήνου διοικήσεως τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους, ὅτι ἐννοεῖ νὰ διαχειρίζηται τὰ δημόσια χρήματα μὲ πνεῦμα αὐστηρᾶς οἰκονομίας ἐξικνουμένης εἰς διαγραφὴν πάσης μὴ ἀπαραιτήτου δαπάνης. Καὶ ἐπέφερε μὲν ἤδη ἡ Κυβέρνησις γενναίαν περικοπὴν τῶν πολεμικῶν δαπανῶν, ἐπιδιώκει δὲ διὰ τῆς συσταθείσης μεγάλης πανυπαλληλικῆς ἐπιτροπῆς σὺν τοῖς ἄλλοις, τὴν περικοπὴν ὅλων ἐκείνων τῶν ὑπαλληλικῶν θέσεων, αἵτινες δὲν εἶναι ἀπαραίτητοι καὶ ἀναγκαῖαι διὰ τὴν διοίκησιν τοῦ Κράτους. Ἡ μεταρρύθμισις τῆς φορολογίας ἀπετέλεσεν ἐπίσης ἕν ἐκ τῶν κυριωτέρων μελημάτων τῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ὡς πρὸς μὲν τὸ δασμολογικόν μας σύστημα, δὲν παρορᾷ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι εἶναι προϊὸν συμπτωματικῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς καὶ παρὰ τὰς ἐν τῷ παρελθόντι ἐπανειλημμένως ἐπιχειρηθείσας βελτιώσεις του δασμολογεῖ ἀκόμη ἄνευ συστήματος, χωρὶς νὰ προσαρμοσθῇ οὐδὲ πρὸς τ’ ἀληθῆ συμφέροντα τοῦ ἐμπορίου καὶ τῆς παραγωγῆς, οὐδὲ πρὸς τὰς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολιτικῆς προστατευτικῆς οὐχὶ τῶν θνησιγενῶν ἢ παρασιτικῶν, ἀλλὰ τῶν ὑγιῶν βιομηχανιῶν τῶν δεομένων ἀκόμη ὑποστηρίξεως. Ἀλλ’ ἡ ἀναθεώρησις τοῦ δασμολογίου δὲν δύναται νὰ γίνῃ οὐδὲ ταχέως οὐδὲ προχείρως, οὐδὲ μετ’ ἀπολύτου ἐλευθερίας λόγῳ τῶν ἐκ τῶν διαφόρων ἐμπορικῶν συμβάσεων δεσμῶν. Διὰ τοῦτο ἡ Κυβέρνησις μέχρι τοῦδε δὲν εἰσηγήθη ἄλλην δασμολογικὴν μεταρρύθμισιν πλὴν τῆς μνημονευθείσης ἤδη, δι’ ἧς καὶ ἐπετεύχθη ἡ ἐλάττωσις τῆς τιμῆς τοῦ ἄρτου. Δὲν ἔπαυσεν ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις νὰ μελετᾷ τὰς δυνατὰς ἀπὸ τοῦδε μεταρρυθμίσεις, ἰδίᾳ ὡς πρὸς τοὺς προστατευτικοὺς ὡρισμένων βιομηχανιῶν δασμούς. Τῶν ἀμέσων φόρων ἡ μεταρρύθμισις ἀπεσπάσατο ἀμέσως τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως, γνωρίζει δὲ ἡ Βουλή, ὅτι ἀπὸ τριμήνου περίπου ἐργάζεται μεγάλη φορολογικὴ ἐπιτροπὴ διῃρημένη εἰς πολλὰς ὑποεπιτροπάς, κατὰ τὴν ἐναρκτήριον συνεδρίαν τῆς ὁποίας διετύπωσα τὰς ἀντιλήψεις τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐχάραξα τὸ πρόγραμμα τῶν ἐργασιῶν της. Δύναμαι δὲ νὰ πληροφορήσω τὴν Βουλήν, ὅτι πρὶν παρέλθῃ πολὺς ἀκόμη χρόνος τὰ πορίσματα τῆς μελέτης τῆς ἐπιτροπῆς ταύτης διατυπούμενα εἰς πρακτικὰς καὶ σαφεῖς προτάσεις θὰ ἐπιτρέψωσιν εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ τὰς ἐνδεικνυομένας τελικὰς ἀποφάσεις καὶ νὰ εἰσηγηθῇ εἰς τὴν Βουλὴν νομοσχέδια δυνάμενα νὰ ἐπιφέρωσι τὰς ἐπὶ τοῦ παρόντος δυνατὰς βελτιώσεις, τὰς ἀναγομένας οὐ μόνον εἰς τὸν τρόπον τῆς δηλώσεως καὶ βεβαιώσεως τῶν ἀμέσων φόρων καὶ τῆς ἐκδικάσεως τῶν μεταξὺ φορολογουμένων καὶ Δημοσίου ἀμφισβητήσεων, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν δικαιοτέραν ρύθμισιν ἀμέσων τινῶν φόρων, τῶν ὁποίων ἡ ὑπερβολικότης καὶ ἄδικος εἶναι καὶ δὲν αὐξάνει τὴν ἀπόδοσιν αὐτῶν. Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ ὅπου συνήντησεν ἡ Κυβέρνησις φορολογίαν, ἧς ἡ ἀδικία ἦτο καταφανής, δὲν ἐδίστασε νὰ εἰσηγηθῇ τὴν ἐπὶ δικαιοτέρας βάσεως ρύθμισιν αὐτῆς ὡς λ. χ. προκειμένου περὶ τῆς τιμῆς τοῦ ἐλαίου διὰ τὴν πληρωμὴν τοῦ φόρου εἰς χρῆμα, ἣν τιμὴν ἡ Κυβέρνησις ἠλάττωσεν ἀπὸ 32 εἰς 25 δραχμὰς κατ’ ὀκᾶν. Ἐπίσης δὲ καὶ τὴν ἀξίαν τοῦ οἴνου διὰ τὴν ἐκτίμησιν τοῦ φόρου τῆς ἀποταμιεύσεως ἠλάττωσεν ἀπὸ 6 εἰς 5 δραχμάς. Παραλλήλως ἐπεδιώχθη ἡ συμπλήρωσις τοῦ ἐφοριακοῦ κλάδου, ἡ μόρφωσις τῶν ὑπαλλήλων τῆς φοροτεχνικῆς ὑπηρεσίας διὰ τῆς λειτουργίας τῆς σχολῆς οἰκονομικῶν ὑπαλλήλων, ἡ συμπλήρωσις τοῦ εἰσπρακτορειακοῦ προσωπικοῦ, λεπτομερεῖς δὲ ὁδηγίαι ἐδόθησαν εἰς τὴν ταμειακὴν ὑπηρεσίαν ἀποσκοποῦσαι τὴν ἐπιμελῆ, ἀλλὰ καὶ ἐπίκαιρον, τὴν ὀλιγώτερον ἐπαχθῆ εἴσπραξιν τῶν φόρων καὶ τὸν περιορισμὸν τῶν καθυστερημάτων. Ἀλλὰ δὲν διαφεύγει τὴν προσοχὴν τῆς Κυβερνήσεως ὅτι διὰ τὴν καλλιτέραν ἀπόδοσιν τῶν φόρων ἐπιβάλλεται νὰ ἐπιδιωχθῇ περιορισμὸς τοῦ λαθρεμπορίου δι’ ὅλων τῶν δυνατῶν μέσων. Ἐλπίζει δὲ ἡ Κυβέρνησις, ὅτι κατ’ αὐτὰς θὰ καταλήξωσιν εἰς συμπεράσματα ὁριστικὰ αἱ ἐπιτροπαὶ αἱ ἁρμόδιαι διὰ τὴν ἐκλογὴν καταλλήλου τύπου καταδιωκτικῶν τοῦ λαθρεμπορίου πλοίων, ἡ ὀργάνωσις δὲ τῆς τελωνοφυλακῆς καὶ ἡ λῆψις ἄλλων τινῶν μέτρων μελετωμένων ἤδη, θὰ περιορίσῃ κατὰ πολὺ τὴν ὑπὸ τοῦ λαθρεμπορίου μείωσιν τῶν δημοσίων ἐσόδων. Ἀλλὰ πιστεύει ἡ Κυβέρνησις, ὅτι πρέπει νὰ στραφῇ σύντονος ἡ προσοχὴ ἡμῶν πρὸς τὴν ταχεῖαν ἐνίσχυσιν καὶ τῆς βιομηχανικῆς, ἀλλ’ ἰδίᾳ τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς. Καὶ συνεπὴς πρὸς τὴν πολιτικὴν ταύτην ἡ Κυβέρνησις ἀφ’ ἑνὸς μὲν πράττει πᾶν τὸ καθ’ ἑαυτήν, ὅπως δημιουργήσῃ κατάστασιν πραγμάτων ἐπιτρέπουσαν εἰς τὸ δειλὸν κεφάλαιον νὰ λάβῃ τὴν πρὸς τὴν Ἑλλάδα ὁδόν, ἐπεδίωξε δ’ ἀφ’ ἑτέρου τὴν ἐκτέλεσιν τῶν συγκοινωνιακῶν ἔργων καὶ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἀποξηραντικῶν ἔργων ἄνευ οὐδεμιᾶς ἀδικαιολογήτου ἀναβολῆς. Συνάψασα ἤδη σύμβασιν διὰ τὴν ἀποξήρανσιν τοῦ Στρυμόνος καὶ τῆς πεδιάδος τῶν Φιλίππων, διαπραγματευομένη τὴν μελέτην καὶ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων Θεσσαλίας καὶ Ἠπείρου, ἐπεδόθη ταὐτοχρόνως εἰς τὴν ἐξεύρεσιν κεφαλαίων πρὸς ἐκτέλεσιν καὶ τῶν ἔργων τούτων καὶ τῶν διὰ προηγουμένων συμβάσεων δοθέντων πρὸς ἐκτέλεσιν ἀποξηραντικῶν ἔργων τοῦ Ἀξιοῦ καὶ τῶν ἔργων ὁδοποιΐας. Αἱ σχετικαὶ διαπραγματεύσεις ἀρξάμεναι ἅμα τῇ ἀνόδῳ τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν ἀρχήν, ἐπέτρεψαν μὲν ἤδη τὴν πραγματοποίησιν δανείου ἐπαρκοῦς διὰ τὸ προσεχὲς μέλλον, θὰ καταλήξωσι δὲ συντόμως εἰς συμφωνίας διὰ τὴν ὅλην χρηματοδότησιν αὐτῶν. Τοιουτοτρόπως τὰ πολύτιμα ταῦτα διὰ τὴν παραγωγήν μας ἔργα τὰ ὁποῖα ἐπὶ πολλὰς δεκαετηρίδας ματαίως ἀναμένει ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, εἰσέρχονται εἰς τὴν ὁδὸν τῆς ταχείας πραγματοποιήσεως καὶ μετ’ οὐ πολὺ εἰς τὴν φιλόπονον ἐργατικότητα τοῦ Ἕλληνος ἀγρότου, γηγενοῦς καὶ πρόσφυγος, θὰ παραδοθῶσι γαῖαι σημαντικώταται μὲν εἰς ἔκτασιν, ἀνεκτίμητοι δὲ εἰς ἀπόδοσιν. Ἀλλ’ ἰσοδύναμον πρὸς τὴν παραγωγικότητα τῶν ἀποξηραντικῶν ἔργων θεωροῦσα ἡ Κυβέρνησις τὴν ἐνίσχυσιν τῆς ἀγροτικῆς πίστεως, ἐχάραξεν ἤδη πρόγραμμα συντόμως πραγματοποιηθησόμενον, πρόγραμμα διὰ τοῦ ὁποίου τὰ 600 ἢ 700) ἑκατομμύρια, ὅσα αἱ προηγούμεναι Κυβερνήσεις προώριζον διὰ τὴν ἀγροτικὴν πίστιν, θ’ αὐξηθῶσιν εἰς 1.700 ἑκατομμύρια, ὡς εἶχον τὴν τιμὴν ν’ ἀναπτύξω πρὸς τὴν Βουλὴν τὴν παρελθοῦσαν ἑβδομάδα. Ἡ διὰ τοσούτων ἑκατομμυρίων ἐνίσχυσις τῆς ἀγροτικῆς πίστεως καθιστῶσα δυνατὴν καὶ εὔκολον τὴν ἐπὶ ἠλαττωμένῳ τόκῳ προμήθειαν βραχυπροθέσμων καὶ μακροπροθέσμων γεωργικῶν δανείων, ἀπαλλάττουσα τὸν γεωργὸν ἀπὸ τοῦ ὄνυχος τῶν τοκογλύφων, θ’ ἀναπτύξῃ ἀναμφισβητήτως τὴν καλλιέργειαν τῆς Ἑλληνικῆς γῆς καὶ κατ’ ἔντασιν καὶ κατ’ ἔκτασιν, ἐν συνδυασμῷ βεβαίως πρὸς τὴν ἐπισπευδομένην ἐγκατάστασιν τῶν μὴ ἐγκατασταθέντων ἀκόμη ἀγροτῶν προσφύγων καὶ πρὸς τὴν καλλιτέραν μόρφωσιν τοῦ γεωργοῦ, ἔχοντος ἀκόμη ἀνάγκην πολλὰ νὰ διδαχθῇ διὰ νὰ φθάσῃ εἰς τὴν προσήκουσαν, εἰς μεθοδικὴν καὶ ἐπιστημονικὴν καλλιέργειαν τῆς γῆς. Δὲν ἐπιθυμῶ, κύριοι βουλευταί, νὰ σᾶς ἀπασχολήσω περισσότερον, ἀλλ’ ἐὰν εἰς ὅσα εἶπον προσθέσωμεν τὴν ἀπὸ τῆς ἀνόδου εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως διαμορφωθεῖσαν καὶ ὁλονὲν παγιουμένην νέαν κατάστασιν πραγμάτων, κατάστασιν ἀπηλλαγμένην πολιτικῆς ἀσταθείας καὶ κινδύνου πολιτειακῶν μεταβολῶν, κατάστασιν ἐπιτρέπουσαν τὴν ἀσφαλῆ καὶ ἐπικερδῆ τοποθέτησιν ἐν Ἑλλάδι κεφαλαίων ξένων καὶ Ἑλληνικῶν, ἐὰν ἀποδώσωμεν τὴν ἐμπρέπουσαν σημασίαν εἰς τὰς προσπαθείας τῆς Κυβερνήσεως πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς δημοσίας ἀσφαλείας ἐν τῇ ὑπαίθρῳ χώρᾳ, ἐὰν κατορθώσωμεν, ὅπως ἐπιδιώκῃ ἡ Κυβέρνησις, νὰ καταστήσωμεν τὸ Κράτος καὶ καθ’ ἑαυτὸ καὶ ἐν τῇ λαϊκῇ συνειδήσει δύναμιν κύρους καὶ ἐπιβολῆς, ἀλλὰ καὶ δύναμιν δικαίαν πρὸς ὅλους, δύναμιν φίλην καὶ εὐεργετικὴν μετὰ πόνου δαπανῶσαν τὸν λαϊκὸν ἱδρῶτα καὶ μετὰ στοργικοῦ ἐνδιαφέροντος παρακολουθοῦσαν τὸ λαϊκὸν βιωτικὸν ἀγῶνα, δύναμιν πρόθυμον νὰ ἐξομαλύνῃ τὰς δυσχερείας πάσης ἐπὶ τὰ πρόσω προσπαθείας καὶ νὰ ἐνισχύῃ πᾶσαν πρὸς τὴν πρόοδον τάσιν, ἐὰν καὶ τοῦτο κατωρθώσωμεν, δικαιούμεθα βεβαίως νὰ προσδοκῶμεν, ὅτι δὲν ἀπέχει πολὺ ὁ χρόνος καθ’ ὃν ἡ Ἐθνικὴ οἰκονομία ἀναλαμβάνουσα πλήρως ἐκ τῶν ἀφθόνων αἱμορραγιῶν τοῦ παρελθόντος, θὰ παράσχῃ εἰς μὲν τὸ Κράτος ἑδραίαν βάσιν καὶ τ’ ἀπαραίτητα μέσα πρὸς ἐφαρμογὴν ὑγιοῦς καὶ συγχρονισμένης δημοσιονομικῆς πολιτικῆς, εἰς δὲ τὸν ἐργαζόμενον λαὸν τὴν σχετικὴν ἄνεσιν καὶ τὴν ὑλικὴν εὐημερίαν, τῆς ὁποίας τόσον εἶναι ἄξιος ὁ Ἑλληνικὸς Λαός (χειροκροτήματα).

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῆς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας ἔχει τὸν λόγον.

§71Π. ΒΟΥΡΛΟΥΜΗΣ. (Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Οἰκονομίας). Λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ εἰσηγηθῶ εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως ἄρθρων τινῶν τοῦ νόμου 283 «περὶ σωματείων» καὶ 2152 «περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων», διὰ τοῦ ὁποίου τροποποιεῖται ὁ περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων νόμος. Ἡ αἰτιολογικὴ ἔκθεσις παρέχει εἰς τὴν Βουλὴν σαφεστάτας πληροφορίας καὶ θὰ εἶμαι βραχύτατος. Θὰ σᾶς ἀναφέρω μόνον οὐσιωδεστέρας διατάξεις τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Μία ἐκ τῶν διατάξεων εἶναι ἡ ἀναγνωρίζουσα καὶ τὰ νομικὰ πρόσωπα ὡς δυνάμενα νὰ καταρτίσωσι σωματεῖα. Ὑφίσταται κενὸν εἰς τὸν ἐν ἰσχύει νόμον καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχουν τοιαῦτα σωματεῖα de facto τὸ ἀναγνωρίζομεν. Ἄλλη διάταξις εἶναι, ἡ προβλέπουσα τὸν προέλεγχον τῶν καταστατικῶν τῶν σωματείων, διότι ἡ πεῖρα ἀπέδειξεν, ὅτι ὡς ἐκ τῆς μεγάλης ἐργασίας ἡ ὁποία βαρύνει τὰ δικαστήρια συμβαίνει πολλάκις νὰ ἐγκρίνωνται καταστατικὰ παρὰ τὸν νόμον, χωρὶς οὐδεμία ἀπολύτως ἔρευνα τοῦ περιεχομένου αὐτῶν νὰ γίνηται. Ἡ διάταξις παρελήφθη ἀπὸ τὸ ἄρθρον 61 καὶ 63 τοῦ Γερμανικοῦ ἀστικοῦ κώδικος. Τρίτη τροποποίησις εἶναι ἡ παρέχουσα δικαίωμα ἐφέσεως εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ δικαστήριον δὲν θὰ ἐνέκρινε τό καταστατικόν. Ἐν τῇ πράξει ὑπάρχει, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἐν τῷ νόμῳ ἀνεγνωρισμένη. Δι’ ἄλλης διατάξεως ἐνισχύομεν τὸ προσωπικὸν τοῦ ὑπουργείου ἐπὶ τοῦ ἐλέγχου τῶν σωματείων. Ὅπως ἔχουν σήμερον τὰ σωματεῖα, εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνῃ ὁ διαχειριστικὸς ἰδίως ἔλεγχος. Ἐνισχύομεν δὲ τὸ προσωπικὸν χωρὶς νὰ ἐπιβαρύνωμεν τὸν προϋπολογισμόν, ἀλλὰ διὰ μικρᾶς εἰσφορᾶς τῶν σωματείων. Λεπτομερείας σχετικὰς θὰ εὕρητε ἐν τῷ νομοσχεδίῳ. Ἄλλη οὐσιώδης διάταξις εἶναι ἡ διάταξις διὰ τῆς ὁποίας δύνανται νὰ διαλυθῶσι σωματεῖα, ἐπιδιώκοντα σκοποὺς ἀναγομένους εἰς τὰς ἐξωτερικὰς σχέσεις τῆς χώρας, ἐφ’ ὅσον τὰ σωματεῖα ταῦτα ἤθελον ἐκτραπῆ εἰς ἐνεργείας, μὴ παρανόμους μέν, δημιουργούσας ὅμως πράγματα καὶ δυναμένας νὰ καταλήξωσιν εἰς βλάβην τῶν συμφερόντων τοῦ Κράτους, εἰς τὰς διεθνεῖς αὐτοῦ σχέσεις. Ἡ συνταγματικὴ ἐγγύησις τῆς διαλύσεως παραμένει ἀκεραία καὶ διὰ τὰ σωματεῖα ταῦτα, ὁρίζεται προσέτι, λόγῳ τῆς φύσεως τοῦ πράγματος καὶ διὰ νὰ ὑπάρχῃ ὑπ’ ὄψει τοῦ δικαστηρίου σοβαρὸν καὶ ὑπεύθυνον κριτήριον ἐν τῇ ἐκδόσει τῆς ἀποφάσεως, ὅτι ἡ σχετικὴ αἴτησις ὑποβάλλεται ὑπὸ τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν μετ’ ἀπόφασιν τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου. Εὐνόητον, ὅτι τὸ δικαστήριον εἶναι ἀπολύτως ἐλεύθερον νὰ δεχθῇ ἢ νὰ μὴ δεχθῇ, τὴν προτεινομένην διάλυσιν. Ἄλλη διάταξις εἶναι ἡ ρυθμίζουσα τὸ ζήτημα τῶν ἐκκαθαριστῶν, ὅταν δηλαδὴ τὰ ἐπαγγελματικὰ σωματεῖα διαλύονται. Καὶ ἡ διάταξις αὐτὴ ἐλήφθη ἐκ τοῦ ἄρθρου 49 τοῦ Γερμανικοῦ νόμου. Τελευταία διάταξις εἶναι ἡ ρυθμίζουσα τὸν τρόπον τῶν ἀρχαιρεσιῶν, διὰ νὰ διοικοῦνται τὰ σωματεῖα ἀπὸ τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα θὰ ἀπολαύσουν πράγματι τῆς ἐμπιστοσύνης. Τὸ παρελθὸν ἀπέδειξεν, ὅτι πλεῖσται ὅσαι καταδηλώσεις γίνονται, ὅτι ἀθρόα ἐγγραφὴ μελῶν τὴν παραμονὴν τῶν ἐκλογῶν, διακοπὴ τῆς ψηφοφορίας διὰ τὴν ἑπομένην. Ἐν τῷ μεταξύ, τὰ πρακτικὰ καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἀρχαιρεσιῶν νοθεύονται καὶ διὰ νὰ δυνηθῶμεν εἰς τὸ μέλλον ν’ ἀποτρέψωμεν ὅλα αὐτὰ τὰ ἄτοπα λαμβάνονται εἰδικὰ μέτρα. Αὐτά, κύριοι, εἶναι διὰ βραχέων τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα λαμβάνονται διὰ τῶν τροποποιήσεων τούτων. Ἐπίσης ὑποβάλλω σχέδιον νόμου «περὶ παροχῆς ἐτησίας ἐπιχορηγήσεως εἰς τὸ Διεθνὲς Ἰνστιτοῦτον Στατιστικῆς».

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§73Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Κύριοι βουλευταί, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω ἐνώπιον ὑμῶν πρότασιν σχεδίου νόμου «περὶ ἀπονομῆς συντάξεως εἰς ἰδιώτας ὑφισταμένους βλάβην ἐκ τραύματος ἢ νοσήματος ἐν τῇ παροχῇ συνδρομῆς πρὸς καταδίωξιν τῆς ληστείας». Ὁ ἰσχύων νόμος δίδει εἰς αὐτοὺς χρηματικὴν βοήθειαν. Ἐκρίθη ὅμως, ὅτι οἱ κίνδυνοι εἰς τοὺς ὁποίους ὑποβάλλονται οἱ ἰδιῶται οἱ ὁποῖοι καὶ ἀναγκαστικῶς ὑπόκεινται εἰς ἐπιστράτευσιν, ἔπρεπε νὰ ἐξετασθῶσι σοβαρώτερον, κατὰ τρόπον ὥστε καὶ οἱ ἰδιῶται νὰ μὴ ἔχουν ὀλιγώτερα δικαιώματα τοῦ στρατιωτικοῦ, οἱ ὁποῖοι λαμβάνουν σύνταξιν. Δεύτερον σχέδιον νόμου «περὶ δαπανῶν δι’ ἐξαιρετικὰς ἀνάγκας τῆς δημοσίας ἀσφαλείας». Ἐκρίθη σκόπιμον καὶ ἐπιβεβλημένον, ἀκριβῶς διότι αἱ περιστάσεις τῆς δημοσίας ἀσφαλείας εἶναι περιστάσεις ἐπείγουσαι, νὰ μὴ τηρεῖται ἡ αὐστηρὰ διαδικασία ἡ ὁποία τηρεῖται κατὰ τὴν διαχείρισιν τῶν δημοσίων χρημάτων καὶ δίδεται ἑπομένως τὸ δικαίωμα εἰς τὸν ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, νὰ διαθέτῃ ἀπ’ εὐθείας πιστώσεις δι’ ἐνταλμάτων εἰς τοὺς διοικητὰς τῆς Χωροφυλακῆς, ἵνα μὴ καθυστεροῦνται ἐπιβεβλημέναι ἐνέργειαι, λόγῳ τῆς μὴ προχειρότητος τῶν χρηματικῶν μέσων. Τρίτον σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. τῆς 25 Σεπτεμβρίου ἐ. ἔ. περὶ συμπληρώσεως τοῦ ἀπὸ 19 Ἀπριλίου Ν. Δ. περὶ συστάσεως τῆς ἐν ἑκάστῳ νομῷ ἐπιτροπῶν δημοσίας ἀσφαλείας». Πρόκειται περὶ διατάγματος, τὸ ὁποῖον ἐξέδωκεν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις ἀκριβῶς διὰ νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν δικαιοδοσίαν τῶν ἐπιτροπῶν ἀσφαλείας καὶ διὰ νὰ λάβῃ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔκτακτοι περιστάσεις ἐπέβαλον. Τοῦ διατάγματος τούτου ζητεῖται ἡ ἐπικύρωσις καὶ ἡ συμπλήρωσις, διότι ἄνευ αὐτῆς περιέχονται διατάξεις κατὰ τὰς ὁποίας ἐὰν ἀξιωματικοὶ τῆς Χωροφυλακῆς ἤθελον ἀποδεδειγμένως προσφέρῃ ὑπηρεσίας, αὐτοὺς νὰ μὴ εἶναι ὑποχρεωμένη ἀναγκαστικῶς νὰ προαγάγῃ ἡ Κυβέρνησις, διότι ἐὰν τυχὸν ἐλλείπῃ τελείως ἡ μόρφωσις εἰς αὐτούς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προάγωνται, ἀλλὰ νὰ δίδεται μόνον χρηματικὸν βοήθημα. Τὴν ἔγκρισιν θὰ ἔχῃ τὸ Ἀρχηγεῖον τῆς Χωροφυλακῆς μὲ τὸν Ὑπουργὸν ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν: Τέταρτον. Σχέδιον νόμου «περὶ συστάσεως ἐπιτροπῆς πρὸς κωδικοποίησιν τῶν περὶ ἀγορανομικῆς ὑπηρεσίας διατάξεων». Τοῦτο εἶναι ἐντελῶς ὑπηρεσιακόν. Πέμπτον, σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως Ν. Δ. περὶ ἑρμηνείας τροποποιήσεως καὶ ἐξακολουθήσεως τῆς ἰσχύος διατάξεών τινων «περὶ Ἀστυνομίας Πόλεων οἰκονομικοῦ περιεχομένου». Ἕτερον σχέδιον νόμου «περὶ μέτρων ἀσφαλείας τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος καὶ προστασίας τῶν ἐλευθερειῶν τῶν πολιτῶν». Διὰ τοῦ νομοσχεδίου τούτου δὲν ἀπαγορεύεται ὡς κανένα νὰ ἔχῃ οἱασδήποτε δοξασίας θέλει, τὰς ὁποίας δύναται ἐλευθέρως νὰ ἔχῃ.

§74Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Τὶ δοξασίας;

§75Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Κοινωνικάς. Ἡ ἄσκησις ὅμως τῆς ἐλευθερίας τούτων, ὡς ἡ πεῖρα ἀπέδειξεν δὲν πρέπει ν’ ἀφίνεται καὶ νὰ καταλήγῃ εἰς περιορισμὸν τῆς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι καὶ οἱ περισσότεροι. Διὰ τοῦτο λαμβάνονται μέτρα καὶ ποινικαὶ διατάξεις κατ’ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τὰς διατάξεις αὐτὰς ἐνισχύουν ἢ διὰ τῆς βίας ἐπιθυμοῦν νὰ τὰς ἐπιβάλουν, λαμβάνονται καὶ ἐξαιρετικὰ μέτρα παρ’ ἡμῖν καὶ ἀπαγορεύεται κατ’ ἀρχὴν ὁ προσηλιτισμός. Ἀλλὰ ἰδίᾳ λαμβάνονται μέτρα ὅπως ὁ προσηλιτισμὸς παύσῃ εἰς τὰ σχολεῖα καὶ εἰς τὸν στρατὸν καὶ ἑπομένως λαμβάνεται μέριμνα καὶ περὶ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ στρατιωτικῶν οἱ ὁποῖοι τυχὸν ἐπιλήσμονες τῶν καθηκόντων αὐτῶν ἤθελον ἀποφασίσει, λησμονοῦντες καὶ παραμελοῦντες τὰ καθήκοντά των νὰ ἐπιδίδονται εἰς διδασκαλίας ἀπὸ πάσης ἀπόψεως ἐπιζημίας. Διὰ τοῦτο ὑπάρχει ἐν τῷ νομοσχεδίῳ διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ καταδικαζόμενοι ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ νόμου τούτου δημόσιοι ὑπάλληλοι θ’ ἀπολύωνται, εἰδικώτερον δὲ διὰ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς λειτουργούς· εἰς τοὺς στρατιωτικοὺς δὲν ἀπαιτεῖται κἄν καταδίκη, ἀλλ’ ἡ διδασκαλία τῶν ἀρχῶν αὐτῆς συνεπάγεται τὴν ἀπόλυσίν των καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ καταδίκη προηγουμένη πιστοποιουμένη δι’ ἀνακρίσεων διοικητικῶν καὶ διὰ συμβουλίου οἱ ὁποῖοι θὰ κρίνουν τὰ πράγματα, διότι καὶ εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τηρεῖται τὸ Σύνταγμα. Αἱ ἐφημερίδες θὰ καταδιώκονται ἀλλὰ νὰ κατάσχωνται δὲν μπορεῖ. Ἕβδομον σχέδιον νόμου «περὶ μερικῆς κυρώσεως τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος τῆς 10ης Ἰουνίου 1926 περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ τῆς Νομαρχιακῆς αὐτοδιοικήσεως νομοθεσίας». Ὡς γνωρίζετε κ. Βουλευταί, ὑπάρχει δημοσιευμένος καὶ ἑπομένως ἐν ἰσχύϊ ὁ νόμος περὶ διοικήσεως τοῦ Νομοῦ. Ἐξεδόθησαν διάφορα διατάγματα ἐπὶ τῇ προβλέψει ἐκλογῶν νομαρχιακῶν συμβουλίων τὰ ὁποῖα οὐδέποτε ἐξετελέσθησαν καὶ ἑπομένως ἠτόνισαν. Ἡ Κυβέρνησις εἶναι ἀποφασισμένη νὰ προβῇ εἰς τὴν αὐτοδιοίκησιν τοῦ Κράτους, ἀλλὰ ὄχι διὰ μιᾶς, ἀλλὰ τμηματικῶς καὶ δοκιμαστικῶς. Πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον ὑποβάλλει τὸ σχέδιον νόμου, διὰ τοῦ ὁποίου συγχρόνως ἐπέρχονται μεταρρυθμίσεις τινές, ἐπιβεβλημέναι εἰς τὴν ὑπάρχουσαν νομοθεσίαν, ἐπιβεβλημέναι, διότι ἐν τῷ μεταξύ, ἀφ’ ἧς ἰσχύει ὁ νόμος περὶ αὐτοδιοικήσεως, οὐδέποτε ἐφηρμόσθησαν. Ἐγένοντο διάφοροι ἄλλοι νόμοι, οἱ ὁποῖοι θὰ πρέπῃ νὰ προσαρμοσθοῦν πρὸς τὸ σύνολον, ὅπως εἶναι ὁ νόμος περὶ συστάσεως ἐπαρχιακοῦ ταμείου περὶ ὁδοποιΐας. Καὶ ἑπομένως τὸ παρὸν νομοσχέδιον ἀποβλέπει εἰς τοῦτο, εἰς τὸ νὰ προσαρμόσῃ τὰ πράγματα καὶ τροποποιήσῃ τινὰς διατάξεις ἐπὶ τῶν ὑφισταμένων. Λ. χ. τὸ τελευταῖον διάταγμα ὁρίζει περιφέρειαν διοικητικὴν μεγαλυτέραν τοῦ Νομοῦ. Τὸ ὑποβαλλόμενον νομοσχέδιον, ἐπανέρχεται εἰς τὴν βάσιν τοῦ νομοῦ.

§76Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Πῶς; τοῦ 1923 ὁμιλεῖ περὶ νομοῦ.

§77Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Μάλιστα καὶ ἐπανερχόμεθα εἰς τὸ διάταγμα τοῦ 1923. Ὑπάρχει διάταγμα τῆς δικτακτορίας, τὸ ὁποῖον ὥρισε αὐτὸ ποῦ σᾶς λέγω. Ἐπανερχόμεθα καὶ ὁρίζομεν τὰς ἐκλογὰς τῶν νομαρχιακῶν συμβουλίων τῶν ἐπαρχιῶν εἰς ἕκαστον νομόν.

§78Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ἐπειδὴ τὸ νομοσχέδιον εἶναι σπουδαιότατον παρακαλῶ, νὰ γίνῃ εἰδικὴ ἐπιτροπὴ περὶ αὐτοδιοικήσεως.

§79Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Τότε ἡ ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ καταργηθῇ.

§80Α. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ. Ἀνακαλῶ, αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶπα.

§81Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἕτερον σχέδιον νόμου «περὶ συστάσεως ἐπιτροπῆς πρὸς τροποποίησιν καὶ κωδικοποίησιν τῶν περὶ ἀγορονομικῆς ὑπηρεσίας διατάξεων». Προτείνεται δηλαδὴ ἡ σύστασις ἐπιτροπῆς, διὰ νὰ κωδικοποιήσῃ τοὺς διαφόρους νόμους, διατάγματα, ἐγκυκλίους, ὁδηγίας, τῶν ὁποίων ἡ χρῆσις ἀπέβη ἀπολύτως πλέον ἀδύνατος ἕνεκα τοῦ ὁποίου ἐκδίδονται αἱ ἀδικώτεραι καὶ παρανομώτεραι τῶν ἀποφάσεων. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπιβληθῇ ἡ ὑπηρεσία καὶ κινηθῇ, ἡ ὁποία ὑπὸ τὸ Κράτος τῆς πληθύος τῶν νόμων, διαταγμάτων καὶ ὁδηγιῶν καὶ ἑρμηνειῶν ἀπέβη ἀπολύτως ἀδύνατος.

§82Ν. ΑΒΡΑΑΜ. Τὰ αἰσχροδικεῖα;

§83Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Τὰ αἰσχροδικεῖα εἶναι ὑπὸ μελέτην καὶ ἐλπίζω μετὰ τὴν διακοπὴν τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς, νὰ ἔλθῃ εἰς πέρας, διότι ἔχει συγχρόνως κἄποιον σχέδιον τὸ ὁποῖον μελετᾶται. Ἔννατον, σχέδιον νόμου «περὶ ὀργανώσεως εἰδικῆς ἀγορανομικῆς ὑπηρεσίας». Πρόκειται περὶ τῶν ἐκτελεστικῶν ὀργάνων τῆς ἀγορανομικῆς ὑπηρεσίας, περὶ τῶν ὁποίων λαμβάνεται πρόνοια, νὰ ὀργανωθοῦν ἐπὶ τῷ τέλειον, ὅπως γίνεται χρῆσις πάντοτε αὐτῶν τῶν εἰδικῶν. Κυρίως πρόκειται περὶ ὀργανώσεως τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων τῆς ὁποίας ὡρισμένα ὄργανα εἰδικεύονται. Τὸ νομοσχέδιον τοῦτο κατ’ ἀνάγκην, θὰ ἐφαρμοσθῇ κατ’ ἀρχὰς ἐν Ἀθήναις καὶ Πειραιεῖ καὶ εἰς τὰς πρωτευούσας τῶν νομῶν. Ἀλλὰ λαμβάνεται πρόνοια, ὅπως ἐκ τοῦ εἰδικῶς ὀργανωμένου καὶ καταρτιζομένου αὐτοῦ σώματος ἀποστέλλωνται καὶ εἰς τὰς λουτροπόλεις, ἔνθα ἡ ὑπηρεσία μιᾶς τοιαύτης ἀγορανομικῆς ὑπηρεσίας εἶναι ἀπαραίτητος. Ἕτερον σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 16 Αὐγούστου 1926 νομοθετικοῦ διατάγματος περὶ τιμῆς ἄρτου καὶ ἐνισχύσεως τῆς ἐγχωρίου σιτοπαραγωγῆς». Θὰ γνωρίζετε ἴσως ἐκ τῶν τελευταίων συζητήσεων αἱ ὁποῖαι προηγήθησαν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, ὅτι ὑπάρχει νομοθέτημα ἑνὸς ταμείου ἄρτου. Ἡ ἔμπνευσις ὑπῆρξε ἐπιτυχής, ἀλλ’ ἐν τῇ ἐφαρμογῇ ἐγκατελείφθη ἐντελῶς. Διὰ τοῦ νομοσχεδίου τοῦ προτεινομένου τροποποιοῦνται ριζικῶς τὸ νομοσχέδιον κατὰ τρόπον, ὥστε νὰ ἐπανεύρῃ τὸν προορισμόν του. Διὰ τοῦ ταμείου αὐτοῦ, θὰ ἐπιδιωχθῇ ἐν τῷ συνόλῳ ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο. Ὅπως ἐνθυμεῖσθε, εἰσηγούμενος τὰ λοιπὰ νομοσχέδια ἐν τῇ Βουλῇ, προκειμένου περὶ τοῦ ἄρτου, εἶπον ὅτι ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως κυρίως ἀποβλέπει εἰς τοῦτο, εἰς τὸ νὰ περιορίσῃ τὰ κέρδη σήμερον τῶν συμμετεχόντων καὶ εἰς τὴν κατασκευὴν τοῦ ἄρτου, ἀπὸ τοῦ μεγαλυτέρου κεφαλαιούχου, ἀπὸ τοῦ μεγαλυτέρου ἐμπόρου καὶ βιομηχάνου μέχρι τοῦ τελευταίου ἐργάτου εἰς τὰ λογικὰ ὅρια, ἵνα τὸ περισσότερον περιέλθῃ εἰς τὸ σύνολον τῶν πολιτῶν ἐξέθηκα δὲ τοῦτο καὶ διὰ μακρῶν εἰς πολλὰ σημεῖα, ἐκ τῶν ὁποίων θὰ ἐπείσθη ἡ Βουλή, ὅτι πολλοὶ ἐκ τῶν συμμετεχόντων τούτων παραγόντων λαμβάνουσι κέρδη μεγαλύτερα τοῦ πρέποντος. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως ἤρχισεν καὶ ἐφηρμόσθη μετ’ ἐπιτυχίας, ὡς πρὸς τὰ ἀρτοποιεῖα, ἀλλὰ τὸ πρᾶγμα δὲν θὰ σταματήσῃ ἕως ἐδῶ καὶ τὴν περαιτέρω ἐνέργειαν ἐμπιστεύεται ὁ νόμος εἰς τὸ ταμεῖον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον καλῶς προικοδοτούμενον, θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξυπηρετήσῃ τὸν προορισμόν του. Τὸ πρᾶγμα εἶναι ἐκ τῶν δυσχερεστέρων. Θὰ σᾶς διαβάσω τὸ 2ον ἄρθρον ἐκ τοῦ ὁποίου θὰ ἴδητε ποῖος εἶναι ὁ σκοπὸς αὐτοῦ. Ἡ Κυβέρνησις ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ προτείνει, ἀλλὰ εἶναι ἑτοίμη νὰ δεχθῇ πᾶσαν συζήτησιν. Δὲν ἐσκέφθη οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν νὰ θεωρήσῃ τὸ πρᾶγμα τοῦτο ὡς ζήτημα ἐμπιστοσύνης, εἶναι ἑτοίμη, νὰ δεχθῇ πᾶσαν συζήτησιν καὶ ἐπὶ τούτῳ καλεῖ εἰς συνεργασίαν τὴν Βουλὴν ὁλόκληρον, τόσον τῆς μιᾶς πτέρυγος ὅσον καὶ τῆς ἄλλης, διότι εἶμαι ἀπολύτως πεπεισμένος, ὅτι ἡ προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως ἐπιδιώκει τὴν ἐλάφρυνσιν τῶν ὅρων τοῦ βίου ἡ ὁποία δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ ἐπικροτηθῇ παρ’ ὁλοκλήρου τοῦ σώματος. Τὴν συνεργασίαν ταύτην ζητοῦμεν καὶ ἂν δὲν ὑπάρχῃ διαφωνία, ὡς πρὸς τὸν σκοπόν, πιθανὸν νὰ ὑπάρχῃ διαφωνία, ὡς πρὸς τὰ μέσα καὶ τὰ ὁποῖα, τὸ ἐλπίζομεν, ὅτι διὰ τῆς κοινῆς συνεργασίας καὶ συζητήσεως, θὰ ἐξασφαλίσωμεν. Διὰ νὰ ἔχετε μίαν ἐλαφρὰν ἰδέαν τοῦ σκοποῦ τοῦ ταμείου τούτου, σᾶς ἀναγιγνώσκω τὸ 2ον ἄρθρον ἔχον οὕτω: «Σκοπὸς τῆς συστάσεως τοῦ ἐν λόγῳ ταμείου εἶναι γενικῶς».... Ἕπονται τὰ λοιπὰ ἄρθρα, διὰ τῶν ὁποίων καθορίζονται τὰ μέσα διὰ τῶν ὁποίων θὰ κινηθῇ τὸ ταμεῖον. Ἕτερον σχέδιον νόμου «περὶ συστάσεως ταμείου κοινωνικῆς ἀρωγῆς καὶ βελτιώσεως τῶν κοινωνικῶν ὅρων». Πρόκειται περὶ ταμείου τὸ ὁποῖον, θὰ εἶναι παράρτημα τοῦ ταμείου ἄρτου. Διὰ τοῦ ταμείου αὐτοῦ ἐπιδιώκεται ἡ διὰ παντὸς τρόπου στενωτέρα ἐπαφὴ τοῦ παραγωγοῦ πρὸς τὴν κατανάλωσιν καὶ ἐκ τοῦ ὁποίου, θὰ ἐξαρτηθῇ σημαντικὴ βελτίωσις τῶν ὅρων τοῦ βίου. Θὰ πράξω τὸ αὐτό, θὰ σᾶς ἀναγνώσω τὸ 2ον καὶ 3ον ἄρθρον ὅπως ἰδῆτε ποῖος εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. «Σκοπὸς τῆς συστάσεως...κλπ.». Ἕπονται τὰ λοιπὰ ἄρθρα διὰ τῶν ὁποίων καθορίζονται τὰ μέσα, διὰ τῶν ὁποίων θὰ ἐπιδιωχθοῦν οἱ σκοποὶ οὗτοι. Ἕτερον σχέδιον νόμου «περὶ ἀσφαλείας ἀγροτικῶν κτημάτων καὶ ὀργανώσεως τῶν ὑπηρεσιῶν τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλείας». Εἶναι γνωστὴ ἡ ἐπιθυμία τῆς Βουλῆς, ἡ ὁποία ἱκανοποιεῖται, νομίζω, διὰ τῆς ὑποβολῆς τοῦ νομοσχεδίου τούτου. Ἡ Κυβέρνησις ὑποβάλλουσα τὸ νομοσχέδιον τοῦτο ἔχει τὴν γνώμην, ὅτι θὰ ἐξυπηρετήσῃ συμφέροντα μεγάλα ἀγροτικὰ καὶ ἑπομένως συμφέροντα μεγάλα Κρατικὰ καὶ κοινωνικά. Ὑποβάλλουσα τὰ νομοσχέδια ταῦτα ἡ Κυβέρνησις συνιστᾶ θερμῶς, ὅπως ἡ ἐπιτροπὴ ἡ ὁποία θὰ ἐπιληφθῇ τούτων ἀποπερατώσει τὸ ἔργον αὐτῆς κατὰ τὸ διάστημα τῶν διακοπῶν τῶν ἐργασιῶν τοῦ σώματος ἐπὶ τῷ τέλει ὅπως ἓν ἐκ τῶν πρώτων νομοσχεδίων τῶν ὁποίων θὰ ὤφειλε νὰ ψηφίσῃ ἡ Βουλὴ μετὰ τὴν ἐπανάληψιν τῶν ἐργασιῶν, νὰ εἶναι ἀκριβῶς ὁ νόμος περὶ ἀγροτικῆς ἀσφαλείας. Ἔχω τὴν γνώμην, ὅτι πρέπει νὰ παραπεμφθῇ κατὰ τὴν ἀντίληψίν μου καὶ εἰς τὰς δύο ἐπιτροπὰς καὶ τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ τῆς Γεωργίας.

§84Θ. ΚΟΛΙΑΛΕΞΗΣ. Ἡ ἐπιτροπή, τὰ μέλη τῆς ἐπιτροπῆς ἐκ συναδέλφων καταγομένων ἐκ γεωργικῶν μερῶν, διὰ νὰ κρίνουν αὐτοὶ ἐπωφελέστερον τὸ σπουδαῖον αὐτὸ ζήτημα τῆς ἀγροτικῆς ἀσφαλείας.

§85Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Τὸ νομοσχέδιον τοῦτο ἀναχωρεῖ ἐκ τῆς ἀρχῆς, ὅτι ἡ ἀγροτικὴ ἀσφάλεια δὲν ἐνδιαφέρει μόνον τοὺς ἰδιοκτήτας τῶν ἀγροτικῶν κτημάτων οἱ ὁποῖοι ὑφίστανται τὰς ζημίας ἀλλ’ ἡ ἀγροτικὴ ἀσφάλεια ἐνδιαφέρει τὸ σύνολον τῶν πολιτῶν καὶ ἕνεκα τῆς βασικῆς ταύτης ἀντιλήψεως τοῦ προτεινομένου νομοσχεδίου δὲν ἐλήφθη ὡς ἔχει ἐν τέλει ἡ πρότασις. Ἡ ἐπιτροπὴ ἐργασθεῖσα λίαν φιλοτίμως ἀπέδειξεν, ὅτι θὰ ἔπρεπε ν’ ἀφεθῇ πλήρης αὐτοδιοίκησις εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἀσφαλείας· ἡ βάσις αὕτη δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψει κατὰ τὴν σύνταξιν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Ἐλήφθη ὡς ἔχει ἡ ἐργασία τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1923 ἡ ὁποία ἀπέδωκεν ἀποτελέσματα ἐφαρμοσθεῖσα καὶ χειροκροτηθεῖσα παρὰ τῆς κοινῆς γνώμης. Ἀνέγνωσα τὸ διάταγμα καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῶν διαφόρων ἐρωτήσεων καὶ ἐπερωτήσεων καὶ ἀναφορῶν, διὰ τῶν ὁποίων ἀναφέρεται εἰς τὴν Βουλὴν τὸ ζήτημα, ὥστε διέγνωσα, ὅτι σταθερὰ ἐπιθυμία τῆς Βουλῆς ἦτο νὰ μὴ ἀπομακρυνθῶμεν κατὰ βάσιν τοῦ διατάγματος ἐκείνου τὸ ὁποῖον ἔφερε τὰ ἀποτελέσματα ἐκεῖνα. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ δὲν ἦτο δικαία νὰ μείνῃ ἀπαράβατος, διότι ἀκριβῶς ἡ πεῖρα ἡ ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς κτηθεῖσα, ὑπέδειξε σειρὰν μεταβολῶν καὶ αὗται περιέχονται εἰς τὰ 167 ἄρθρα, ἐκ τῶν ὁποίων ἀποτελοῦνται τὰ σχέδια τοῦ νόμου. Ὡς εἶναι γνωστόν, δὲν πρόκειται διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ νὰ ἐπιβαρυνθῇ τὸ δημόσιον ταμεῖον, θὰ σχηματισθοῦν περιφερειακὰ ταμεῖα καὶ κεντρικὰ ταμεῖα τῆς ἀγροφυλακῆς καὶ οὕτω πως ἀναλόγως τῶν προσόδων ἑκάστου ταμείου, θὰ παρέχωνται καὶ τὰ μέσα τὰ ὁποῖα οἱ πόροι αὐτοῦ ἐξασφαλίζουν. Ἑπομένως διὰ κοινῶν συνεισφορῶν θὰ συντηρηθῇ ἡ ἀγροφυλακή. Δύναμαι μάλιστα νὰ σᾶς δώσω καὶ μίαν πληροφορίαν τὸ σύνολον τοῦ προϋπολογισμοῦ, διὰ τὴν ἀγροτικὴν ταύτην ἀσφάλειαν ἀνέρχεται εἰς 175.000.000, ἔχετε δὲ ὑπ’ ὄψει τοῦτο, ὅτι τὸ ποσὸν αὐτὸ εἶναι κατώτερον κατὰ 50.000.000 καὶ πλέον τοῦ ποσοῦ, τὸ ὁποῖον δαπανᾶται σήμερον ὑπὸ τοῦ Κράτους τοῦ διατάγματος τοῦ 1926, ποῦ ἀνέθηκεν εἰς τὰ κοινότητας καὶ δήμους τὴν ἀγροφυλακήν. Δαπανᾶται δηλαδὴ σήμερον ποσὸν ἀνώτερον χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ οὔτε ἴχνος τῆς ἀγροφυλακῆς. Ἡ Κυβέρνησις ὑποβάλλουσα τὸ νομοσχέδιον τοῦτο, ἔχει τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ὄχι μόνον ἀνταποκρίνεται πρὸς γενικὴν ἐπιθυμίαν καὶ τῆς Βουλῆς καὶ τοῦ τόπου καὶ ὅτι ἐξυπηρετεῖ καὶ τὴν δημοσίαν οἰκονομίαν ἀλλὰ καὶ τὴν ἰδιωτικὴν μεγάλως θέλει εὐεργετήσῃ. (χειροκροτήματα).

§86ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἱδρύσεως καὶ λειτουργίας ἀρτοποιείων».

§87ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου).

§88ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀποζημιώσεως μικρῶν ἀρτοποιείων».

§89ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου)

§90ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀγροτικῆς ἀποκαταστάσεως παθόντων ἐκ καθιζήσεως τοῦ ἐδάφους».

§91ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου).

§92ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως, συμπληρώσεως καὶ τροποποιήσεως τοῦ ἀπὸ 6 Νοεμβρίου 1926 Ν. Δ. περὶ ἀνασυστάσεως τοῦ συμβουλίου τῆς φυτοπαθολογίας».

§93ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου).

§94ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ψήφισις συνόλου τοῦ σχεδίου καὶ νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Ν. Δ. περὶ διοικήσεως ὑπηρεσίας

Τ.Τ.Τ.»

§95ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν. δεκτόν. (ψηφίζεται τὸ σύνολον τοῦ νομοσχεδίου).

§96ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βʹ συζήτησις ἐπὶ τῶν ἄρθρων τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἁρμοδιότητος τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων». Ὁ κ. Τζερμιᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§97Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Κύριοι βουλευταί, καὶ κατὰ τὴν πρώτην συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου ἐπροτείναμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν καὶ κατὰ τὴν σημερινὴν προτείνομεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅπως μὴ ἐπιμείνῃ εἰς τὴν ἐπιψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ. Καὶ σήμερον, κ. ὑπουργὲ καὶ προχθὲς ὑποβάλλατε νομοσχέδια, διὰ τῶν ὁποίων θέλετε πραγματικῶς ν’ ἀσφαλίσετε μίαν μόνιμον δημοσίαν ἀσφάλειαν εἰς τὴν ὕπαιθρον χώραν. Καὶ σᾶς εἴπομεν καὶ προχθὲς καὶ σᾶς λέγομεν καὶ σήμερον, ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ μέτρα εἶναι ἐνδεχόμενον, εἶναι μᾶλλον βέβαιον, ὅτι εἶναι δυνατὸν ν’ ἀποδοῦν πρὸς βλάβην τοῦ σκοποῦ, τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκομεν ὅλοι, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν φέρετε εἰς τὴν Βουλὴν τὰ σχετικὰ νομοσχέδια καὶ δὲν παγιώσετε δι’ αὐτῶν τὴν θέσιν τῆς χωροφυλακῆς. Καὶ τὴν θέσιν αὐτὴν τῆς ὁποίας κυρίως ἔχει ἀνάγκην ὁ τόπος, δὲν τὴν παγιώνετε, διὰ τοῦ νομοσχεδίου, διὰ τοῦ ὁποίου τέμνετε τὴν ἁρμοδιότητα αὐτῆς κατὰ τρόπον, ὁ ὁποῖος δημιουργεῖ μίαν ἀνισότητα. Ἐτονίσαμεν καὶ εἴπομεν ἡμεῖς, ὅτι δὲν θὰ χάσῃ τίποτε ὁ τόπος, ἐὰν ἀντὶ τῆς παραμονῆς τῶν διακοπῶν τῆς Βουλῆς κατὰ τὰς ἑορτὰς ἀφεθῇ τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ καὶ ψηφισθῇ ταὐτοχρόνως μὲ τὸν ὀργανισμὸν τῆς Χωροφυλακῆς, ὁ ὁποῖος χρειάζεται, νὰ ὑποβληθῇ τὸ ταχύτερον.

§98Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Πρωθυπουργός). Θὰ σᾶς τὸν φέρωμεν μετ’ ὀλίγον καιρόν.

§99Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Διότι αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκετε, διὰ τοῦ νομοσχεδίου, αὐτὸ ὑποστηρίζομεν ἡμεῖς, ὅτι δὲν τὸ ἐπιτυγχάνετε. Ὑπεστηρίξαμεν καὶ εἰς τὴν πρώτην συζήτησιν, ὅτι ἀκριβῶς τὸ ὑπὸ ψήφισιν νομοσχέδιον δημιουργεῖ μίαν ἀντιδικίαν καὶ δὲν τερματίζει, ὅπως ἠθέλησε, νὰ εἴπῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν τὴν ὑφισταμένην διάστασιν.

§100Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἐγὼ εἶπον, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀντιδικία.

§101Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ἡμεῖς ὑπεστηρίξαμεν αὐτὴν τὴν ἀντιδικίαν μεταξὺ τῶν δύο σωμάτων καὶ ὑποστηρίζομεν, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ ἐξακολουθεῖ ἡ ἀντιδικία καὶ σᾶς εἴπομεν κατά τινα τρόπον ἐξακολουθεῖ. Γίνονται διακρίσεις αἱ ὁποῖαι δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ διαταράξουν τὴν ὑπόστασιν τοῦ ἄλλου σώματος.

§102Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ἄν εἶναι κακὸν νὰ τὸ πετάξωμεν, διατὶ νὰ τὸ ἀναβάλωμεν.

§103Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ὁ πόλεμός μας συνίσταται, εἰς τὸ ὅτι ἐνῷ εἴμεθα σύμφωνοι ἐπὶ τῶν βάσεων τοῦ νομοσχεδίου, ὅτι ἔπρεπε νὰ εἶναι διῃρημέναι αἱ δικαιοδοσίαι αὐτῶν, εἴπομεν εἰς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ ἔχομεν καὶ δήλωσιν ἐν ἀπουσίᾳ σας 4 πρώην ὑπουργῶν τῶν Ἐσωτερικῶν ἀνηκόντων εἰς τὴν κυβερνῶσαν μερίδα, αἱ ὁποῖαι ἐδήλωσαν, ὅτι, διότι δυστυχῶς ἡ Κυβέρνησις τὸ θέτει ζήτημα ἐμπιστοσύνης, πολιτικόν, ἡμεῖς παραιτούμεθα τοῦ λόγου. Αὐτὸ εἶναι σημαντικόν, ὅτι ἔρχονται 4 πρώην ὑπουργοὶ τῶν Ἐσωτερικῶν ἀνώτεροι διοικητικοὶ ὑπάλληλοι καὶ σᾶς λέγουν, ὅτι δὲν τὸ τέμνετε τὸ ζήτημα ἐφ’ ὅσον ἔρχεσθε βιαστικὰ νὰ τὸ τελειώσητε μὲ νομοσχέδιον δημιουργοῦν ἀδικίας διὰ τὸ σῶμα τῆς χωροφυλακῆς καὶ καθιεροῦν προνομιοῦχον τὴν θέσιν τῶν ἀξιωματικῶν τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων.

§104Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Εἶναι ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριον.

§105Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Δι’ αὐτὸ θὰ ἔπρεπε, νὰ φέρετε τὸν ὀργανισμὸν ταὐτοχρόνως.

§106Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Εἶναι ἄσχετος.

§107Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ὄχι, διότι ὅταν ἀφίεται τὸν χωροφύλακα νὰ πέρνῃ 500 δραχμὰς ὀλιγώτερον ἀπὸ τὸν ἀστυφύλακα δημιουργεῖτε ἀδικίας. Ἀκόμη σεῖς ὁ ἴδιος ἔρχεσθε καὶ λέγετε, ὅτι αἱ οἰκονομίαι αὐταὶ δὲν εἶναι πραγματικαὶ καὶ ὅτι ἐκτὸς τῶν 20 ἑκατομμυρίων μᾶς εἴπατε ὅτι εἶναι 18· ὑπεστηρίξατε ἀκόμη, ὅτι δὲν εἶναι ἀσφαλῆ τὰ 18 ἑκατομμύρια, διότι θὰ εἶσθε ὑποχρεωμένος ἀναλόγως τῶν ἀναγκῶν, νὰ ἔχετε καὶ τοὺς χωροφύλακας ἀκόμη, διὰ τὴν τήρησιν τῆς δημοσίας τάξεως καὶ τότε συνεζητήθη καὶ ἕνα ζήτημα πολὺ σοβαρώτερον, ὅτι διὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ τῆς δημοσίας τάξεως πρέπει νὰ ἔχετε ἐπαρκεῖς δυνάμεις ἐπειδὴ δὲν μπορεῖτε, νὰ χρησιμοποιεῖτε τὸν στρατόν μας, διότι πρέπει νὰ ἀποφεύγεται ἡ χρησιμοποίησις τοῦ στρατοῦ, διότι ὁ στρατὸς θὰ εὑρίσκεται ὑπὸ ἐντελῶς ἄλλας συνθήκας καὶ πρέπει νὰ εἶναι τὸ ἴνδαλμα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἑπομένως λοιπόν, ἐφ’ ὅσον ἔχετε σκοπὸν καὶ εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι δὲν μποροῦμεν νὰ ἔχωμεν χωροφυλακὴν ἐφ’ ὅσον δίνομεν εἰς τὸν χωροφύλακα μόνον 500 δραχμὰς ὀλιγώτερον ἐφ’ ὅσον ἔχετε σκοπόν, νὰ βελτιώσητε καὶ τὴν θέσιν τῆς Χωροφυλακῆς, ἀφῆστε τὸ νομοσχέδιον καὶ ἐφ’ ὅσον εἶναι ἀληθές, ὅτι ἐπαυξάνοντες κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τὰς μεταξὺ τῶν δύο σωμάτων ἔριδας δὲν τερματίζετε τὴν κατάστασιν.

§108Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Διατὶ τὴν ἐπαυξάνει σήμερον;

§109Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Διότι καθιερεῖτε, διὰ τοῦ νόμου αὐτοῦ τὴν ἄδικον αὐτὴν διαφορὰν τῆς μισθοδοσίας καὶ τῶν ἄλλων προνομίων τῆς θέσεως τῶν βαθμοφόρων.

§110Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Δὲν καθιεροῦται διὰ τοῦ νόμου τούτου.

§111Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Μέχρι σήμερον ὑπῆρχεν ἡ ἀντίληψις εἰς τὰ δύο σώματα, ὅτι θὰ ἐγένετο ἡ συγχώνευσις.

§112Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ὑπῆρχεν εἰς ὡρισμένους κύκλους ἡ ἀντίληψις αὐτή· Τὶ σημαίνει τὶ εἶχον εἰς τὸν νοῦν των. Ἄλλως τε ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἔκαμε τὴν δήλωσιν, ὅτι θὰ φροντίσωμεν περὶ τῆς βελτιώσεως τῆς θέσεως τῆς οἰκονομικῆς τῶν χωροφυλάκων καὶ ὄχι εἰς ἀόριστον χρόνον, ἀλλ’ ἀμέσως μετὰ τὰς διακοπὰς ὁπότε, θὰ ὑποβάλλωμεν τὸν νέον ὀργανισμὸν τῆς χωροφυλακῆς.

§113Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Θὰ αἴρεται ἡ ἀνισότης αὐτή;

§114Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Δὲν ἔχει σχέσιν ὁ ὀργανισμὸς τῆς χωροφυλακῆς μὲ τὸ ζήτημα αὐτό.

§115Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς δεχθῇ τὴν τροποποίησιν λύεται τὸ ζήτημα. Σήμερον εὐτυχῶς εἶδον ὅτι ἐδέχθη μίαν οὐσιώδη τροπολογίαν. Ἔταμε δηλαδὴ ἐντελῶς τὰ ὅρια τῆς Ἀστυνομίας ἀπὸ τῆς Χωροφυλακῆς.

§116Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Καὶ ἔπρεπε νὰ τὸ δεχθῇ, διὰ νὰ μὴ ὑπάρχῃ ὁ πέλεκυς τῆς ἐπεκτάσεως.

§117Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Κατὰ τὸ μέρος αὐτὸ μᾶς ἱκανοποίησεν, ἀλλὰ μένει τὸ ἄλλο μέρος τὸ ὁποῖον εἶναι ἄδικον. Πέρνετε ἕνα ἀξιωματικὸν τοῦ ἐνόπλου αὐτοῦ συγκεκροτημένου Σώματος, ὁ ὁποῖος ἐταύτισε τὸ στάδιόν του πρὸς ἕνα ὡρισμένον σκοπόν, μὲ μίαν ὡρισμένην σταδιοδρομίαν καὶ τὸν μεταβιβάζετε εἰς τὴν ἐφεδρείαν ἀπὸ τὸ ἐνεργὸν Σῶμα τῆς Χωροφυλακῆς, συγχρόνως δὲ τὸν μεταφέρετε εἰς τὸν κλάδον τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων καὶ τὸν θέτετε εἰς τὸ ἀριστερὸν τῶν ὁμοιοβάθμων του.

§118Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Παρὰ τὴν θέλησίν του;

§119Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ὄχι.

§120Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν (Ἐσωτερικῶν). Ὄχι.

§121Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργὸς). Τότε τί παραπονεῖσθε κ. Βουλευτά;

§122Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Καὶ οὔτε τὸν θέτομεν εἰς τὸ ἀριστερόν.

§123Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι εἰδικευθέντες εἰς τοὺς κλάδους αὐτούς.

§124Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Εἰς ποίους κλάδους;

§125Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων ἐκ τῆς Χωροφυλακῆς. Σᾶς φέρω ἓν παράδειγμα, τὴν Θεσσαλονίκην εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι εἰδικεύθησαν εἰς ὡρισμένους κλάδους τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων, δηλαδὴ εἰς τὴν τροχαίαν κίνησιν καὶ ἀλλαχοῦ, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν εἰδικότητα εἰς καλλίτερον βαθμὸν ἀνεπτυγμένον ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων θεωρεῖτε δίκαιον εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν νὰ πηγαίνουν εἰς τὸ ἀριστερὸν τῶν ὁμοιοβάθμων των;

§126Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Δὲν πηγαίνουν εἰς τὸ ἀριστερόν.

§127Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ὁρίστε; τί συζητοῦμεν τότε;

§128Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Κάμετε τὴν δήλωσιν, ὅτι δὲν πηγαίνουν εἰς τὸ ἀριστερόν.

§129Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἰδοὺ πόθεν προέρχεται ἡ συζήτησις. Εἰς τὴν χωροφυλακὴν λόγῳ τῆς πληθύος τῶν στελεχῶν ἡ προαγωγὴ δὲν ἀπέβη τόσον ταχεῖα ὅσον ἀπέβη εἰς τὴν Ἀστυνομίαν τῶν Πόλεων. Ἕνεκα τούτου παρετηρήθη τοῦτο τὸ γεγονός, ὅτι μεταξὺ ἀνθρώπων καταταχθέντων συγχρόνως εἰς τὰ δύο Σώματα, καθυστέρησεν ὁ εἷς ἐν ᾧ προήχθη ὁ ἄλλος. Ἀκριβῶς ὅταν ἐμελετᾶτο τὸ ζήτημα τῆς μετατάξεως, μοῦ ὑπεβλήθη ἡ σκέψις, ὅτι ἔπρεπε νὰ τοὺς πάρωμεν ὅπως εὑρίσκονται. Δηλαδὴ καὶ μετατασσόμενοι νὰ καταταχθοῦν μὲ τὸν βαθμὸν ποῦ ἔχουν εἰς τὸ Σῶμα ποῦ ὑπηρετοῦν, ἀνεξαρτήτως τοῦ χρόνου τῆς ἀρχικῆς αὐτῶν κατατάξεως. Ὁμολογῶ, ὅτι ἡ ἐκδοχὴ αὕτη δὲν μὲ ἔπεισεν. Ἀνεχώρησα ἀπὸ τὴν σκέψιν, ὅτι ἐφ’ ὅσον πρόκειται ν’ ἀποτελέσουν ἓν Σῶμα οἱ ἐκ τῶν διαφόρων Σωμάτων προερχόμενοι ἔπρεπε νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει ὁ χρόνος τῆς ἀρχικῆς κατατάξεως· τοῦτο ἐθεώρησα δικαιότερον. Ἀλλ’ ἐλέχθησαν διάφορα περὶ ἀντιδικίας ὡς καὶ φθόνου μεταξὺ τῶν δύο Σωμάτων. Ὁμολογῶ, ὅτι ἐν τῇ σκέψει μου δὲν ὑπῆρχεν ποτὲ ἡ ἀντιδικία μεταξὺ τῶν δύο σωμάτων, οὔτε ἐδικαιολογεῖτο ὁπωσδήποτε αὕτη· ἐγὼ εἶχον σταθερὰν μίαν πεποίθησιν, ὅτι τὸ ἓν σῶμα πρέπει νὰ περιορισθῇ εἰς τὴν μίαν δουλειὰ καὶ τὸ ἄλλο εἰς τὴν ἄλλην. Αἱ ὑπηρεσίαι αὐταὶ εἶναι ἐντελῶς ἄσχετοι, ὅπως ἀπέδειξα ὁμιλήσας διὰ μακρῶν κατὰ τὴν πρώτην συζήτησιν. Δὲν ὑποτιμᾶται δὲ μὲ τοῦτο τὸ σῶμα τῆς Χωροφυλακῆς ὅταν τοῦ λέγωμεν, ὅτι εἶναι ἁρμοδιότερον διὰ τὴν ὕπαιθρον καὶ τὰς μικρὰς πόλεις, ὅπως δὲν ὑποτιμᾶται καὶ τὸ σῶμα τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων ὅταν τοῦ λέγωμεν ὅτι εἶναι ἱκανότερον διὰ τὰς μεγάλας πόλεις καὶ ὅτι θὰ ἠστόχει εἰς τὴν ὕπαιθρον. Ἐὰν ἐπρόκειτο ταύτην τὴν στιγμὴν νὰ κρίνωμεν ποία ἐκ τῶν δύο ὑπηρεσιῶν εἶναι ἐνεργητικωτέρα, καὶ ἑπομένως σημαντικωτέρα διὰ τὴν χώραν, ἐγὼ δὲν θὰ ἐδίσταζα νὰ δώσω τὴν προτίμησιν εἰς τὸ σῶμα Χωροφυλακῆς. Εἶμαι δὲ ἀπολύτως βέβαιος ὅτι εἰς τὸ συμπέρασμά μου τοῦτο δὲν καταλήγω ἐπηρεαζόμενος ἐκ μιᾶς ψυχικῆς κλίσεως καὶ ἰδιαιτέρας συμπαθείας, τὴν ὁποία τρέφω πρὸς τὸ σῶμα τῶν χωροφυλάκων, ἀλλὰ διότι εἶναι βέβαιον ὅτι αἱ ὑπηρεσίαι τῶν ὀργάνων τῆς τῆς Χωροφυλακῆς εἶναι οὐσιαστικώτεραι σημαντικώτεραι, ἀναγκαιότεραι καὶ διὰ τοῦτο σημαντικώτεραι. Ἡ ἐντύπωσις αὕτη δὲν ὑπῆρξε ἀτυχῶς ἡ κρατήσασα κατὰ τὸν διακανονισμὸν τῶν διαφόρων συγκρουομένων συμφερόντων, καὶ ὑπὸ τὸ πνεῦμα τοῦτο ὑπεστηρίχθη, ὅτι οἱ τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων δὲν ἔπρεπε οὔτε ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ νὰ ὑποχωρήσουν. Ἡ ἀντίληψις αὕτη δὲν θὰ μὲ εὕρῃ σύμφωνον. Ἐγὼ σᾶς εἶπον ὑπολογίζω, ὅτι οἱ ἐκ τῶν δύο σωμάτων προερχόμενοι θὰ πρόκειται τοῦ λοιποῦ ν’ ἀποτελέσουν ἓν σῶμα, νομίζω, ὅτι διὰ τὴν λύσιν τοῦ ζητήματος τούτου πρέπει νὰ τεθῇ ὡς βάσις ἡ ἀρχαιότης. Καὶ τοῦτο διότι ἐν τῇ σχετικῇ διατυπώσει παρενεβλήθησαν τρεῖς λέξεις αἵτινες ἐγέννησαν ἀμφιβολίας. Ταύτας ἀκριβῶς ἐξελείψαμεν καὶ οὕτω νομίζω, ὅτι οὐδεμία πλέον ἀμφιβολία θὰ εἶναι δυνατή. Ἰδοὺ τὶ λέγει ἡ σχετικὴ διάταξις· «Κατὰ τὰ ἀνωτέρω ........ κατ’ ἀρχαιότητα».

§130Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Προχωρήσατε.

§131Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ὄχι, ἔσβυσα τὰς τρεῖς λέξεις. Λοιπὸν δὲν μένει καμμία ἀμφιβολία. Ἐὰν ὅμως τυχὸν δὲν ἀρκεῖ ἡ διατύπωσις αὐτή, δὲν ἀρκεῖ ἡ ἐπίσημος ἑρμηνεία τὴν ὁποίαν κάμνω ἐν ὀνόματι τῆς Κυβερνήσεως ἐνώπιον τῆς Βουλῆς; διὰ νὰ μὴ μείνῃ καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ἡ ἀρχαιότης εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία θὰ ρυθμίσῃ τὸ ζήτημα.

§132Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μείνῃ ἀμφιβολία, ἐφ’ ὅσον παρέχετε αὐτὴν τὴν ἑρμηνείαν. Ἀλλ’ ἔρχεται τὸ ἄρθρον 8ον τὸ ὁποῖον λέγει τὰ ἑξῆς:... «τῶν ὁποίων μετατάσσονται».

§133Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Οἱ ἐκ τῆς χωροφυλακῆς προερχόμενοι εἰς τὸ σῶμα συνάδελφοί των. Μὴ εἶσθε ὑπερβολικός. Αὐτοὶ θὰ μποῦν εἰς τὸ ἀριστερὸν τῶν ἐκ τῆς χωροφυλακῆς ἐρχομένων ἰσοβάθμων.

§134Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ἐπὶ πλέον εἰς τοὺς μετατασσομένους λαμβάνονται ὑπ’ ὄψει καὶ γραμματικὰ προσόντα.

§135Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Βεβαίως αὐτὸ εἶναι σωστόν.

§136Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ὁ κ. Τζερμιᾶς ἤθελε νὰ σᾶς εἴπῃ κ. Πρόεδρε, ὅτι πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει ἡ ἀρχαιότης μεταξύ των προτοῦ καταταγῶσιν καὶ οἱ πρῶτοι.

§137Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ὄχι. Ἔχουν κἄποια δικαιώματα τοσούτῳ μᾶλλον δὲ καθόσον, θὰ τοὺς μεταθέτωμεν ὑποχρεωτικῶς.

§138Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Δὲν θὰ πάῃ κανένας.

§139Α. ΠΑΠΑΟΙΚΟΝΟΜΟΥ. Θὰ γεννήσετε τόσα παράπονα καὶ τόσας προστριβὰς μεταξὺ τῶν ἀξιωματικῶν τῆς χωροφυλακῆς, διότι εἶναι 100, ἱκανοὶ καὶ οἱ τρεῖς θὰ πᾶνε καὶ δι’ αὐτὸ ἡ ἐπιτροπὴ προέτεινε νὰ μὴ γίνῃ μετάταξις.

§140Μ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. Ἄλλωστε καὶ τὸ σῶμα τῆς χωροφυλακῆς δὲν θέλει τὴν μετάταξιν.

§141Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ἐπιμένετε λοιπόν, κ. Πρόεδρε τῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὸ ζήτημα ὅτι πρέπει νὰ τηρηθῇ ἡ νέα ἀρχαιότης καὶ οὐχὶ ἡ ἐν τῷ σώματι τῆς χωροφυλακῆς;

§142Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Μόνον, ὅτι οἱ μετατασσόμενοι σήμερον εἶναι σωστὸν νὰ ταχθοῦν εἰς τὸ ἀριστερὸν τῶν ἰσοβάθμων των οἱ ὁποῖοι εἶχον πάει εἰς τὴν ἀστυνομίαν πρὸ ἕξ ἐτῶν.

§143Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Καὶ ἄλλοι ἔκαμνον τὴν ἰδίαν ἐργασίαν.

§144Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Ἤθελον νὰ παρατηρήσω τοῦτο. Ὑπάρχουν ἀξιωματικοὶ οἱ ὁποῖοι πρὶν γίνῃ ἡ Ἀστυνομία Πόλεων ἦσαν ἀρχαιότεροι εἰς τὴν χωροφυλακήν, αὐτοὶ ἂν μεταταχθοῦν εἰς τὴν ἀστυνομίαν, θὰ ἴδουν ἕνα ὁ ὁποῖος ὅταν ἦταν εἰς τήν χωροφυλακὴν ἦτο νεώτερός των, νὰ εἶναι ἀρχαιότερος.

§145Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Εὑρίσκω, ὅτι ἔχει βάσιν τοῦτο, ἀφοῦ ἐπὶ ἕξ ἔτη οἱ ἄλλοι ὑπηρέτησαν εἰς τὴν ἀστυνομίαν.

§146Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Καλλίτερα νὰ μὴ πᾶνε.

§147Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ἄς μὴ πᾶνε.

§148Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Εἶναι προτιμότερον τὸ Κράτος, νὰ εἴπῃ νὰ μὴ πᾶνε.

§149Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Δὲν τοὺς στέλλωμεν διὰ τῆς βίας.

§150Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Δὲν εἶναι ἐνδεχόμενον μετατασσόμενοι νὰ προαχθοῦν;

§151Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἀσφαλῶς.

§152Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργὸς). Ἐπειδὴ ὡς ἐλέχθη εἰς τὸ σῶμα τῆς ἀστυνομίας ἔγιναν ταχύτεραι αἱ προαγωγαὶ εἶναι ἐνδεχόμενον ἀπὸ δύο ἀνθυπομοιράρχους οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζὶ πρὸ ἐτῶν εἰς τὸ σῶμα τῆς χωροφυλακῆς καὶ ὁ α ἦτο ἀρχαιότερος τοῦ β εἶναι ἐνδεχόμενον ὁ β νὰ ἐπῆγε εἰς τὴν Ἀστυνομίαν τῶν πόλεων καὶ νὰ εἶναι τώρα ὑπομοίραρχος ἴσως καὶ μοίραρχος. Ἔρχεται τώρα ὁ α καὶ λέγει μοῦ ἀρέσει νὰ πάω εἰς τὴν ἀστυνομίαν νὰ πάρω ἕνα βαθμὸν καὶ νὰ ἔχῃ τὴν ἀξίωσιν καὶ νὰ προηγηθῇ ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

§153Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Εἶναι καλλίτερον νὰ ἐμποδίσῃ τὸ Κράτος τὴν μετάταξιν.

§154Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ἄς μὴ πᾶνε.

§155Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Ἠμπορεῖ νὰ πᾶνε.

§156Μ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. Τὸ σῶμα τῶν ἀξιωματικῶν τῆς χωροφυλακῆς δὲν θέλει τὴν μετάταξιν καὶ αὐτὸ εἶχεν ὑπ’ ὄψιν ἡ ἐπιτροπὴ καὶ προέτεινε τὴν διαγραφὴν τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου.

§157Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Αὐτὴν τὴν διάταξιν τὴν διατηροῦμεν μόνον καὶ μόνον μὲ τὴν ἰδέαν, ὅτι δι’ αὐτῆς φαινόμεθα εὐμενεῖς πρὸς τοὺς θέλοντας· ἂν δὲν θέλουν δὲν θὰ πᾶνε. Διατὶ νὰ μὴ ἀφήσωμεν νὰ τὸ κρίνουν οἱ ἴδιοι;

§158Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Ἱκανοποιεῖ ἄτομα ἡ διάταξις ἀλλὰ θίγει τὸ σῶμα.

§159Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Διατί;

§160Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Διότι τὸ στερεῖ ἱκανοτήτων καὶ καταντᾷ εἰς τὴν χωροφυλακὴν νὰ μένουν τὰ σκάρτα καὶ διαμαρτυρόμεθα ἐξ ὀνόματος τῆς ὑπαίθρου, διότι θὰ μᾶς μείνουν τὰ σκάρτα.

§161Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Καὶ ἂν ἐπρόκειτο νὰ πᾶνε μετατασσόμενοι εἰς τὸ δεξιόν;

§162Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Βεβαίως γίνεται μία κατάστασις πατρικίων καὶ πληβείων.

§163Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Εἶναι ἄξιον πολλῆς προσοχῆς αὐτό.

§164Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Θέλω νὰ εἴπω δύο λέξεις διὰ τὴν μετάταξιν.

§165Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εἴμεθα κατὰ τῆς μετατάξεως χάριν τοῦ κύρους τοῦ σώματος τῆς χωροφυλασῆς.

§166Μ. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ. Δὲν θέλει τὸ σῶμα τὴν μετάταξιν.

§167Α. ΠΑΠΑΟΙΚΟΝΟΜΟΥ. Τὸ σύνολον τοῦ σώματος τῶν ἀξιωματικῶν δὲν θέλει νὰ στερηθῇ τῶν καλλιτέρων του ἀξιωματικῶν.

§168Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἄξια πολλῆς προσοχῆς.

§169Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Μοῦ παραχωρεῖτε δύο λεπτὰ τὸ Βῆμα κ. συνάδελφε;

§170Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Εὐχαρίστως.

§171Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Κύριοι βουλευταί, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐξηγήσω τὰς σκέψεις ἐπὶ τῶν ὁποίων βασισθεὶς ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν προέτεινεν εἰς τὴν Βουλὴν τὴν μετάταξιν. Ὑπῆρξε δι’ ἀμφότερα τὰ σώματα μία περίοδος ἀληθῶς θλιβερά, ἡ περίοδος ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1925 μέχρι σήμερον. Δηλαδὴ τὸ πραξικόπημα διὰ τοῦ ὁποίου ἀπενεμήθησαν ἀστυνομικὰ καθήκοντα εἰς δύο σώματα μὲ χωριστὰς διοικήσεις ἐντὸς μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς πόλεως, ἔφερε μίαν κατάστασιν ἀξιοθρήνητον, μίαν κατάστασιν ἡ παράτασις τῆς ὁποίας ἔστω καὶ ἐπὶ ἡμέρας ἀκόμη ἀποτελεῖ τὴν χειροτέραν λύσιν τοῦ ζητήματος τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκομεν. Θὰ ἦτο ὀρθότερον νὰ ἀνατεθῇ ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων εἰς τὴν Χωροφυλακήν, εἰς οἱονδήποτε σῶμα, θὰ ἦτο ὀρθότερον, νὰ γίνῃ συγχώνευσις, θὰ ἦτο ὀρθότερον, νὰ καταργηθοῦν καὶ τὰ δύο σώματα καὶ νὰ γίνῃ ἓν τρίτον καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλετε παρὰ νὰ δημιουργηθῇ ἡ κατάστασις ἡ ὁποία ὑφίσταται ἡ ὁποία παρέλυσεν ἀμφότερα τὰ σώματα. Ἀλλ’ ἡ περίοδος αὐτὴ μοιραίως καὶ ἀναποφεύκτως ἐγέννησε καὶ ἄλλα ζητήματα. Ἀναποφεύκτως ἐφ’ ὅσον εἰς τὰς πόλεις παρέμειναν ἀξιωματικοὶ τῆς χωροφυλακῆς, οἱ ὁποῖοι ὅσον καὶ νὰ μὴ προήρχοντο ἐκ τοῦ σώματος τῆς ἀστυνομίας, πάντως ἐπηρεάσθησαν ἐκ τῶν μεθόδων τῶν ἀστυνομικῶν. Εἰδικεύθησαν τὰ πρόσωπα αὐτὰ μοιραίως καὶ ἀναποφεύκτως καὶ ἐν τῷ συμφέροντι τῆς ὑπηρεσίας—ποὺ εἶναι τὸ συμφέρον ποὺ πρέπει νὰ πρυτανεύσῃ εἰς τὰς κεφαλὰς ἡμῶν—εἶναι ἐνδεδειγμένον ὅπως πρόσωπά τινα, τὰ εἰδικευθέντα, ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὑπηρέτησαν εἰς τὰς πόλεις καὶ τὰ ὁποῖα ἐξυπηρετοῦν τὰς εἰδικὰς ἐκείνας συνθήκας ἕνεκα τῶν ὁποίων ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων εἶναι ἐπιβεβλημένη, νὰ μεταταχθοῦν εἰς τὸ σῶμα ἐκεῖνο. Ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας καὶ διότι ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων κατ’ ἀνάγκην, διὰ νὰ ἀποδώσῃ τοὺς καρποὺς τοὺς ὁποίους μετὰ τυφλῆς πεποιθήσεως πάντες ἀναμένομεν, κατ’ ἀνάγκην εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ προβῇ εἰς ἐκκαθάρισιν τοῦ σώματος καὶ θὰ ἔχωμεν ἀμέσως κενά, τὰ ὁποῖα ἐπίσης δι’ ὑπηρεσιακοὺς λόγους εἶναι ἐνδεδειγμένον νὰ καταληφθοῦν ἀπὸ τοὺς εἰδικευθέντας ἐκείνους ἀξιωματικοὺς τῆς χωροφυλακῆς, οἱ ὁποῖοι ἐγκαταλείψαντες τὴν ὕπαιθρον καὶ τὰς μικρὰς πόλεις κατ’ ἀνάγκην εἰδικεύθησαν εἰς τὰ μεγάλα κέντρα. Τούτων οὕτως ἐχόντων καὶ ἐφ’ ὅσον ὡς ἔχομεν καθῆκον ἀποβλέπομεν καὶ πρέπει νὰ ἀποβλέψωμεν εἰς τὸ συμφέρον τῆς ὑπηρεσίας, διότι τοῦτο εἶναι καὶ τό συμφέρον τοῦ συνόλου τῶν πολιτῶν, προετιμήσαμεν τὴν μετάταξιν. Δηλῶ ὑπευθύνως, ὅτι κατὰ τῆς μετατάξεως αὐτῆς οὐδεμία ἐκ τοῦ σώματος τῆς Χωροφυλακῆς μοὶ ὑπεβλήθη ἀντίρρησις. Οὐδεμία ἀπολύτως, οὐδεμία. Δηλῶ ὑπευθύνως, ὅτι κατὰ τὴν ἔρευναν τῆς ὑποθέσεως, σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ἠρεύνησα μετὰ τῆς μεγαλυτέρας ἀμεροληψίας, ἐζήτησα τὰς γνώμας καὶ τῆς μιᾶς μερίδος καὶ τῆς ἄλλης καὶ ἠρώτησα ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι εἶχον δικαίωμα γνώμης. Μοῦ ὑπεβλήθησαν ὡρισμέναι ἀπόψεις, καὶ ἐκ τῆς μιᾶς μερίδος καὶ ἐκ τῆς ἄλλης. Ἀλλὰ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι οὐδεμία ἀντίρρησις οὐδὲ ἡ ἐλαχίστη μοὶ ὑπεβλήθη διὰ τὸ ζήτημα τῆς μετατάξεως. Ὄχι μόνον ἀλλὰ τονίζω καὶ τοῦτο, ὅτι ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ μου νὰ δώσωμεν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐλαμβάνομεν δὲν ἦσαν μέτρα ὑπονομευτικὰ τοῦ σώματος τῆς Χωροφυλακῆς—κάθε ἄλλο—καὶ ἐν τῇ διατυπώσει ἐτονίζομεν καὶ ἐλέγομεν, ἰδοὺ κύριοι, ἐκάμαμε καὶ αὐτὸ μοῦ ἔλεγον ἴσως, ὅτι δὲν εἶναι ἀρκετὰ αὐτά, ἀλλὰ δὲν μοῦ εἶπον ποτέ, ὅτι εἶναι καὶ ἐπιζήμια. Δὲν τὸ ἤκουσα, κύριοι, ποτὲ καὶ ἀπὸ οὐδένα καὶ ὑπὸ τοιαύτας συνθήκας ἐφ’ ὅσον ἡ ὑπηρεσιακὴ ἄποψις κατὰ τὴν ἐντύπωσίν μου, ἐξυπηρετεῖτο θαυμασίως, ἐφ’ ὅσον εἶναι βέβαιον καὶ ἐξηκριβωμένον, ὅτι ὡρισμένα ἄτομα ἐπιθυμοῦν τὴν μετάταξιν καὶ ἔχουν τὰ προσόντα ἵνα μεταταχθοῦν, πῶς θέλετε νὰ σταματήσωμεν ἐκ μιᾶς πληροφορίας, ὅτι τὸ σύνολον τοῦ σώματος τῆς Χωροφυλακῆς, δὲν θέλει τὴν μετάταξιν; Ἀλλὰ θὰ δώσω καὶ μίαν ἄλλην ἀπάντησιν καὶ εἰς μίαν ἄλλην περαιτέρω προσπάθειαν καὶ ἡ παρατήρησις αὕτη ἦτο, ὅτι διὰ τῆς μετατάξεως θὰ μείνουν εἰς τὴν Χωροφυλακὴν τὰ σκάρτα. Ὄχι, κύριοι συνάδελφοι, δὲν ὑπάρχει τοιοῦτος κίνδυνος.

§172Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργὸς). Ἀφοῦ οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς χωροφυλακῆς ἐξόντωσαν τοὺς λῃστὰς δὲν εἶναι καθόλου σκάρτοι.

§173Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Σκάρτοι εἰς τὴν χωροφυλακὴν δὲν ὑπάρχουν. Οἱ καλοὶ ἀξιωματικοὶ τῆς χωροφυλακῆς εὑρίσκονται εἰς τὴν ὕπαιθρον. Οἱ σκάρτοι εἰς τὴν χωροφυλακὴν εἶναι οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τὰς πόλεις.

§174Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργὸς). Ὄχι βέβαια ὅλοι.

§175Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Καὶ ἐπειδὴ εἰς τὰς πόλεις εὑρίσκονται καὶ χρήσιμα στοιχεῖα διὰ τὴν Ἀστυνομίαν Πόλεων καὶ τοὺς λέγομεν νὰ μεταταχθοῦν, δι’ αὐτὸ γίνεται ἡ ἀντίδρασις. Ζητοῦν τοὺς καλοὺς διὰ τὴν ὕπαιθρον, ζητοῦν τοὺς καλοὺς διὰ τὰς πόλεις, οἱ ὁποῖοι θὰ μεταταχθοῦν εἰς τὸ σῶμα τῆς ἀστυνομίας. Μὴ ἔχετε περὶ τῶν ἀνωτέρω οὐδεμίαν ἀμφιβολίαν.

§176Ν. ΤΖΕΡΜΙΑΣ. Ἀκριβῶς, κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ ἀπεδέχθην τὴν διάταξιν τοῦ νομοσχεδίου, ὅσον ἀφορᾷ τὴν μετάταξιν ἀξιωματικῶν. Ἀπεδέχθην τὴν διάταξιν ἀκριβῶς ὅπως ἐτροποποιήθη ὑπὸ τοῦ κ. ὑπουργοῦ ἐπὶ τῇ βάσει μιᾶς πραγματικῆς καταστάσεως τὴν ὁποίαν ἐγὼ ἀντιλαμβάνομαι ὡς ἀντιλαμβάνομαι ἐγὼ ὡς βουλευτής, ὑποστηρίξας, ὅτι ὑπαρχούσης τῆς μετατάξεως πρέπει νὰ ἐκλείψῃ ἡ διάκρισις αὐτὴ καὶ εἰς τοῦτο τὸ σημεῖον ἐπιμένω, ἔχων ὑπ’ ὄψει μου, ὅτι πρέπει νὰ ἐξαλειφθῇ ἡ διάκρισις αὐτή, διὰ νὰ ἀποκτήσωμεν μίαν πραγματικὴν συνεργασίαν μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν σωμάτων. Ἔλαβον ὑπ’ ὄψιν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅτι εἰς τὴν Θεσσαλονίκην μίαν τοιαύτην πόλιν τοιαύτης κινήσεως καὶ πόλιν ἐφαρμόζουσαν τὸν διεθνῆ χαρακτῆρα, ἐπέτυχεν ἡ χωροφυλακή, διότι ἀκριβῶς εὑρέθησαν ὄργανα εἰδικευθέντα. Δὲν ἠμποροῦμε συνεπῶς αὐτοὺς παρὰ νὰ τοὺς θεωρήσωμεν στοιχεῖα χρήσιμα διὰ τὴν Ἀστυνομίαν τῶν Πόλεων ζητοῦμεν νὰ θεραπευθῇ τὸ κακόν, ὅσον ἀφορᾷ τὸ ζήτημα αὐτὸ εἰς τὸ νομοσχέδιον τοῦτο. Ἔχομεν καὶ μίαν ἄλλην τροπολογίαν τοῦ κ. ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, ὅπως ὀρθῶς ἐλέχθη, ὅτι τὸ ἐγκληματολογικὸν τμῆμα νὰ εἶναι μικτόν, διότι ἐγκληματίαι ὑπάρχουν καὶ εἰς τὴν ὕπαιθρον χώραν, ὑπάρχουν καὶ εἰς τὰς πόλεις. Ἔχομεν καὶ ἓν ἄλλο εἰδικὸν τοῦ τμήματος τῶν ἐμπιστευτικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς εἰδικῆς ἀσφαλείας. Ἔχομεν τὴν γενικὴν ἀσφάλειαν, ἔχομεν τὴν ἀσφάλειαν τῶν πόλεων διὰ τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων, ἔχομεν καὶ τὸ τμῆμα τῆς εἰδικῆς ἀσφαλείας. Διὰ τὸ τμῆμα αὐτὸ ὑποβάλλομεν μίαν τροπολογίαν τὴν ὁποίαν ὑπέγραψαν 50 βουλευταί ἡ ὁποία λέγει, ὅτι «αἱ εἰδικῆς ἐμπιστευτικῆς φύσεως ὑπηρεσίαι.........». Αὐτὴ ἡ τροπολογία λύει τὸ ζήτημα τοῦτο.

§177Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἡ τροπολογία αὐτὴ γίνεται δεκτή.

§178Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ μετάταξις ἀξιωματικῶν τῆς χωροφυλακῆς εἰδικευθέντων εἰς τὰ καθήκοντα τὰ ἀστυνομικά, νομίζω, ὅτι δὲν ἔμεινε καμμία ἀμφιβολία καὶ ἰδίως μετὰ τὴν βεβαίωσιν τὴν ὑπεύθυνον, ὅτι ἡ χωροφυλακὴ οὐ μόνον δὲν ἔχει ἀντίρρησιν κατὰ τῆς μετατάξεως αὐτῆς, ἀλλὰ τὴν θεωρεῖ σωστήν. Λοιπὸν ἀφοῦ ἀποφασισθῇ, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ μετάταξις θὰ ἐπρότεινα, ὅπως αἱ λέξεις «εἰς τὸ ἀριστερὸν τῶν ὁποίων τάσσονται» ἀφαιρεθοῦν, χωρὶς νὰ θεωρηθῇ τὸ ζήτημα τοῦτο λυόμενον, διὰ νὰ τὸ ἀφήσωμεν εἰς περαιτέρω μελέτην, διότι ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. συναδέλφου μου, ὅτι πρέπει νὰ τελειώσῃ ὁπωσδήποτε τὸ ζήτημα τοῦτο καὶ νὰ μὴ μείνῃ ἐκκρεμές, εἶναι ἰσχυρισμὸς πολὺ βάσιμος. Λοιπὸν μὲ τὴν τροποποίησιν αὐτὴν καὶ μὲ τὴν ἄλλην τοῦ κ. Τζερμιᾶ, νὰ γίνουν δεκτὰ τὰ ἄρθρα ὡς ἐτροποποιήθησαν καὶ νὰ διακοπῇ ἡ συνεδρίασις διὰ μετὰ τὸ φαγητὸν καὶ τὴν 12ην νὰ ἔλθωμεν εἰς ἄλλην συνεδρίασιν, ὅπως πάντοτε γίνεται διὰ νὰ ψηφίσωμεν τὰ σύνολα.

§179Ι. ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ. Δὲν ἦτο δυνατὸν καὶ εἰς τὸ ζήτημα τῆς μισθοδοσίας ν’ ἀφομοιωθῇ;

§180Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Δὲν ἠμποροῦμεν.

§181Ι. ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ κοινοβουλευτικὴ ἐπιτροπὴ ἐδέχθη κατόπιν προτάσεως εἰδικῆς μου τὴν ἀπαγόρευσιν τῶν μετατάξεων. Ἡ πρότασίς μου ὑπεβλήθη εἰς τὴν ἐπιτροπὴν κατόπιν τῶν σκέψεων, ὅτι ἡ μετάταξις ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἀφορμῶν τὰς ὁποίας θὰ διεγείρῃ μεταξὺ τῶν δύο σωμάτων τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων καὶ τῆς Χωροφυλακῆς, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀρχαιότητα, θὰ ἐστέρει ἐπὶ πλέον τὴν Χωροφυλακὴν ἀναμφισβητήτως τῶν ἱκανωτέρων στοιχείων, τῶν ὁποίων ἔχομεν καὶ ἡμεῖς ἀνάγκην, ὡς ἀντιπροσώπων τῶν χωρῶν ἐκείνων, αἱ ὁποῖαι θὰ διοικηθῶσι διὰ τῆς Χωροφυλακῆς.

§182Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Εἶναι τόσον ὀλίγοι αὐτοὶ οἱ εἰδικευθέντες, δὲν εἶναι οὔτε 10.

§183Ι. ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ. Ὁ νόμος λέγει, οἱ ἡμίσεις θὰ μεταταχθῶσι ἐκ τῆς Χωροφυλακῆς.

§184Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Τῶν ἱκανῶν.

§185Ι. ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ. Μάλιστα τῶν ἱκανῶν ἀλλὰ δὲν ἠξεύρομεν πόσοι εἶναι αὐτοί, οὔτε δυνάμεθα νὰ γνωρίζωμεν ἀπὸ τώρα πόσοι θὰ εἶναι αὐτοί.

§186Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Εἶναι τόσοι πολλοὶ ἀξιωματικοὶ εἰς τὴν Χωροφυλακήν, ὥστε θ’ ἀναγκασθῶσι νὰ μεταταχθῶσι.

§187Ι. ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ. Εἶναι βέβαιον, ὅτι παρ’ ὅλους τοὺς ἐπαινετικοὺς λόγους τοὺς ὁποίους εἶπεν ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν διὰ τὴν Χωροφυλακήν, εἶναι βέβαιον, ὅτι τὸ σῶμα τῆς Χωροφυλακῆς, κατόπιν τοῦ νομοσχεδίου τούτου καὶ διὰ τῶν διὰ τούτου λαμβανομένων μέτρων, δέχεται μίαν μείωσιν, ἀσφαλῶς καὶ ἀναμφισβητήτως. Περιορίζεται ἡ δρᾶσις του καὶ οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Χωροφυλακῆς θίγονται καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐγωϊσμοῦ, διότι εἶναι ἀναμφισβήτητον, ὅτι διὰ τοῦ παρόντος νομοσχεδίου τὸ σῶμα τῆς Χωροφυλακῆς, δέν θεωρεῖται ἱκανὸν εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς ἀστυνομικῆς ὑπηρεσίας. Διὰ τῶν διατάξεών του δὲ τὸ νομοσχέδιον θεωρεῖ τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς Χωροφυλακῆς ὑστεροῦντας ἐκείνων τῆς Ἀστυνομίας, διότι ἐν ἄρθρῳ τοῦ νομοσχεδίου λέγεται, ὅτι οἱ μεταχθησόμενοι ἀξιωματικοὶ τῆς Χωροφυλακῆς καὶ κριθέντες ἀνίκανοι..... Ἑπομένως δὲν ἔχομεν πλήρη πεποίθησιν εἰς τὴν ἐπάρκειαν των καὶ ἄρα τὰ σκάρτα τούτων, κατὰ τὴν φράσιν τοῦ κ. ὑπουργοῦ, ὑπηρετοῦν καὶ εἰς τὰς μεγάλας πόλεις.

§188Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Δὲν θέλω ν’ ἀφήσω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τὰς πόλεις ἐκ τῆς Χωροφυλακῆς εἶναι τὰ σκάρτα, ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶναι ἡ φράσις τὴν ὁποίαν εἶπε ὁ κ. συνάδελφος, ὅτι εἰς τὴν Χωροφυλακὴν θὰ μείνωσι τὰ σκάρτα, εἶπον, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶναι προωρισμένοι διὰ τὴν ἀποστολὴν τῆς Χωροφυλακῆς, τὴν ἀποστολήν των πολὺ καλλίτερα τὴν ἐκτελοῦν εἰς τὴν ὕπαιθρον, ἀφ’ οὗ ἡ Χωροφυλακὴ εἶναι διὰ τὴν ὕπαιθρον καὶ ὄχι ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶναι εἰς τὰς πόλεις εἶναι σκάρτα.

§189Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Δηλαδή, θὰ εὑρεθοῦν τὰ σκάρτα εἰς τὰς πόλεις, ὄχι ὅτι οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τὰς πόλεις εἶναι σκάρτα.

§190Ι. ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ ὅτι οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Χωροφυλακῆς, μετατασόμενοι εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἀστυνομίας, θὰ κριθῶσι ἐὰν εἶναι ἱκανοὶ διὰ τὸ σῶμα τοῦτο, τοῦτο δεικνύει, ὅτι τὸ σῶμα τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων ὑπερτιμᾶται κατὰ τὴν ἱκανότητα καὶ κατὰ τὴν θέσιν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇ, ὅτι κατόπιν τῶν ἐπαίνων τοὺς ὁποίους εἴπατε περὶ τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τῆς ἱκανότητος τῶν ἀξιωματικῶν αὐτῆς, ὅτι θὰ εἶναι ἀνίκανοι νὰ ἐκτελοῦν τὰ καθήκοντα τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ, ἡμεῖς δὲν ἐνδιαφερόμεθα διὰ τοῦτο, ἡμεῖς διαμαρτυρόμεθα διότι ἀνήκοντες εἰς πόλεις ἐπὶ τῶν ὁποίων ἡ Χωροφυλακὴ θὰ ἐνασκῇ καὶ τὰ καθήκοντα τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων, μᾶς ἀφαιρεῖται ἐκ τοῦ σώματος τούτου τοὺς ἀξιωματικοὺς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θὰ σπεύσουν νὰ μεταχθῶσιν εἰς τὴν Ἀστυνομίαν καὶ οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἀσφαλῶς καὶ οἱ καλλίτεροι. Ἡ ὑποβολὴ τῆς προτάσεώς μου εἰς τὴν κοινοβουλευτικὴν ἐπιτροπὴν, ἐστηρίχθη εἰς αὐτὴν τὴν σκέψιν. Εἶναι δικαίωμα τώρα τῆς Κυβερνήσεως νὰ τὴν δεχθῇ ἐὰν θέλῃ ἢ ὄχι. Θὰ ἀσχοληθῶ ἐπὶ πλέον ἐπὶ τοῦ ἄρθρου τοῦ σχηματίζοντος τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐκκαθαρίσεως, κ. ὑπουργέ, τὸ ἄρθρον διὰ τοῦ ὁποίου κανονίζεται ὁ τρόπος τῆς ἐκκαθαρίσεως τοῦ σώματος. Ἡμεῖς κατ’ ἀρχὴν ἔχομεν τὴν ἀντίληψιν, ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνῃ ἐκκαθάρισις τοῦ σώματος τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων, στηρίζοντες ταύτην ἐπὶ τῶν ἑξῆς σκέψεων. Φρονοῦμεν, ὅτι ὁ τρόπος τῆς συστάσεως τοῦ συμβουλίου δὲν εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θὰ δυνηθῇ νὰ φέρῃ εἰς πέρας τὸ ἔργον διὰ τὸ ὁποῖον συνιστᾶται, ἐκτὸς δὲ τούτου ὁ τρόπος τῆς συστάσεώς του εἶναι καὶ ἀντισυνταγματικός, διότι ἀντίκειται εἰς τὸ ἄρθρον 114 τοῦ Συντάγματος, ἀλλ’ ἐπὶ πλέον ὅπερ καὶ σοβαρώτερον δι’ ἡμᾶς, εἶναι ὅτι διὰ τοῦ τρόπου τούτου τῆς ἐκκαθαρίσεως δὲν ἔχομεν παρὰ νὰ δημιουργήσωμεν καὶ νέους ἀποτάκτους εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἀστυνομίας. Φρονοῦμεν, ὅτι ἡ φυσιολογικὴ ἔξοδος τῶν ἀξιωματικῶν τῶν ἀνικάνων ἡ διὰ τῶν πειθαρχικῶν συμβουλίων καὶ τῶν ἄλλων συμβουλίων τὰ ὁποῖα προβλέπει τὸ νομοσχέδιον εἶναι ἡ καταλληλοτέρα.

§191Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. (Πρωθυπουργός). Τὸ Συμβούλιον θὰ γίνῃ.

§192Ι. ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ. Ὑπάρχει συμβούλιον, διατὶ νὰ γίνῃ εἰδικὸν συμβούλιον; Μὴ νομίζετε, ὅτι τὸ πρᾶγμα θὰ εἶναι τόσον ἁπλοῦν, ἐπειδὴ ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων εἶναι αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴ περιωρισμένη καὶ πρόκειται περὶ μικροῦ ἀριθμοῦ. Τώρα ἐρχόμεθα εἰς τὴν συγκρότησιν τοῦ συμβουλίου. Δὲν εἶναι ὀρθὸν τὴν ἐκκαθάρισιν νὰ τὴν κάμῃ τὸ τακτικὸν συμβούλιον τῆς Χωροφυλακῆς, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουν οἱ ἀποτελοῦντες αὐτὸ τοὺς κρινομένους ἀξιωματικοὺς δὲν ὑπάρχει τρόπος πρὸς τοῦτο. Δι’ αὐτὸ τὸ εἴπομεν νὰ γίνῃ ἕνα συμβούλιον εἰς τὸ ὁποῖον θὰ λάβουν μέρος 1) ἡ ἀποστολή, 2) ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν καὶ 3) τὸ Ἀρχηγεῖον τῆς Ἀστυνομίας καὶ ἡ ἀστυνομικὴ ὑπηρεσία, δηλαδὴ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἔχουσι γνῶσιν τῶν προσώπων.

§193Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Καὶ οἱ εἰσαγγελεῖς οἱ ὁποῖοι διατηροῦσιν ἐν γνώσει τῶν παραπτωμάτων τῶν ἀνδρῶν τῆς Ἀστυνομίας πόλεων δὲν λαμβάνουν μέρος, αὐτὸ ἐγὼ τὸ νομίζω ἀπαραίτητον, νὰ λάβῃ μέρος καὶ ἡ δικαστικὴ ἀρχή.

§194Ι. ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΙΔΗΣ. Θὰ ἐπιμείνω, κ. ὑπουργέ, νὰ παρακαλέσω τὴν Κυβέρνησιν νὰ ἐγκαταλείπῃ τὴν συλλογικὴν ἔξοδον τῶν ἀνικάνων ἀξιωματικῶν τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων, διότι οὕτω θὰ δημιουργηθῶσι καὶ νέοι ἀπότακτοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐργασθῶσι, διὰ νὰ δημιουργήσωσι εὐκαιρίαν νέας διαταραχῆς, ἵνα ἐπανέλθωσιν εἰς τὰς τάξεις.

§195ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Παπανδρέου ἔχει τὸν λόγον.

§196Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Κύριοι βουλευταί, ἡμεῖς ἐδηλώσαμεν ἤδη, ὅτι καίτοι διαφωνοῦντες πρὸς τὴν βάσιν τοῦ νομοσχεδίου, ἐν τούτοις ἐφ’ ὅσον τοῦτο ἀπετέλεσε θέμα ἐμπιστοσύνης, θεωροῦμεν μάταιον νὰ λάβωμεν τὸν λόγον. Ἀναγκαζόμεθα ὅμως νὰ εἴπωμεν ὀλίγας λέξεις ἐπὶ τοῦ δευτερεύοντος ζητήματος τὸ ὁποῖον νῦν συζητεῖται, τῆς μετατάξεως τῶν ἀξιωματικῶν. Ἡ πολιτικὴ τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ ὁ κ. ὑπουργός, μᾶς ἐνθυμίζει τὴν ῥῆσιν τῆς γραφῆς: «Αἱ μὲν χεῖρες, χεῖρες Ἠσαῦ ἡ δὲ φωνή, φωνὴ Ἰακώβ». Διότι ὁ κ. ὑπουργὸς ὑμνεῖ τὴν Χωροφυλακὴν καὶ ὑπηρετεῖ τὴν Ἀστυνομίαν. Διότι διὰ τοῦ νομοσχεδίου θίγεται ἀσφαλῶς ἡ Χωροφυλακή, ἔστω καὶ ἂν εἶναι πεπεισμένος ὁ κ. ὑπουργός, ὅτι δὲν καταφέρεται τραῦμα κατ’ αὐτῆς. Ἐφ’ ὅσον ὑποκειμενικῶς ἔστω ἡ Χωροφυλακὴ ὡς σῶμα κατέχεται ἀπὸ τοιοῦτον συναίσθημα ὁ ἠθικὸς τραυματισμὸς εἶναι ἀκέραιος. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἡ ψυχολογική, ἡ ἠθικὴ πραγματικότης εἶναι αὐτή, ἔπρεπε νὰ προφυλαχθῇ ὁ κ. ὑπουργὸς ἀπὸ μίαν ἀπόφασιν ἡ ὁποία θὰ εἶναι πλῆγμα κατὰ τοῦ σώματος τῆς Χωροφυλακῆς καὶ ἑπομένως κατὰ τῆς ἀσφαλείας τῆς ὑπαίθρου χώρας (χειροκροτήματα). Ἀλλ’ ὁ κ. ὑπουργὸς δὲν ἠρκέσθη εἰς τὴν βάσιν τοῦ νομοσχεδίου διὰ τῆς ὁποίας ἡ Χωροφυλακὴ ἐκτοπίζεται ἐκ τῶν μεγαλυτέρων πόλεων. Προσέθεσε καὶ διάταξιν, ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ὁποίας τὴν ἀπειλεῖ νὰ ἀποστερηθῇ τῶν καλλιτέρων στοιχείων της. Πῶς θέλετε πλέον νὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνην πρὸς τὸ σῶμα αὐτὸ οἱ νεώτεροι ἀξιωματικοί, ὅταν ἴδουν, ὅτι οἱ καλλίτεροι ἐκ τῶν ἀνωτέρων σπεύδουν νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ σῶμα διὰ νὰ μεταταχθοῦν εἰς τὴν ἀστυνομίαν; Καὶ ἐρωτῶ: Ἐὰν ὄντως ἰσοτιμία ὑπῆρχε μεταξὺ τῶν δύο σωμάτων, διατὶ νὰ μὴ ὑπάρχῃ τότε καὶ μία ἀντίστοιχος διάταξις κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Ἀστυνομίας Πόλεων, νὰ δύνανται νὰ κατατάσσωνται εἰς τὴν Χωροφυλακήν;

§197Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἁπλούστατα, διότι κανεὶς ἐκ τῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἀστυνομίας τῶν πόλεων δὲν ὑπηρέτησεν εἰς τὴν ὕπαιθρον, ὅπως συμπίπτῃ οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Χωροφυλακῆς νὰ ὑπηρετήσωσιν εἰς τὰς πόλεις.

§198Χ. ΛΑΔΑΣ. Διὰ νὰ μὴ κρυολογήσουν (ἱλαρότης).

§199Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Προχθὲς μὲ τὴν εὐγλωττίαν, ἡ ὁποία σᾶς διακρίνει, κ. ὑπουργέ, ἐπεδιώξατε, νὰ πείσητε τὴν Βουλήν, ὅτι εἶναι τόσον καταληπτικὴ ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο σωμάτων, ὡς ἡ μεταξὺ ἰατρῶν καὶ δικηγόρων. Ἀλλὰ ὅταν τοιαύτη καθ’ ὑμᾶς ὑφίσταται κολοσσιαία διαφορά, πῶς ἰσχυρίζεσθε, ὅτι ὑπάρχουν ἀξιωματικοὶ τῆς Χωροφυλακῆς κατάλληλοι διὰ τὴν Ἀστυνομίαν τῶν Πόλεων; Καὶ ἐνῷ ἀποδίδεται σημασίαν εἰς τὴν εἰδίκευσιν ὀλίγων μόνον μηνῶν ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ νομοθετικοῦ διατάγματος, διατὶ δὲν ἀποδίδετε ἴσην τοὐλάχιστον σημασίαν εἰς τὸ ὅτι καθ’ ὅλον αὐτῶν τὸν βίον οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς χωροφυλακῆς ἔχουσιν εἰδικευθῆ εἰς τὰς πόλεις; Κύριε ὑπουργέ, ἔχει ὁμολογήσει ἡ κοινὴ γνώμη, ἔχετε ὁμολογήσει ἀκόμη καὶ σεῖς, ὅτι ἡ Χωροφυλακὴ ηὐδοκίμησεν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Σᾶς ἐρωτῶμεν λοιπόν: Ἐὰν ἡ Χωροφυλακὴ εἶναι ἀκατάλληλος διὰ τὰς πόλεις, πῶς ηὐδοκίμησεν εἰς τὴν Θεσσαλονίκην; Ἐὰν πάλιν εἶναι κατάλληλος, διατὶ τὴν ἐκτοπίζετε; Καὶ ὅταν ἡ τελευταία πραγματικότης, ἡ ὁποία πρέπει ν’ ἀντιμετωπίζεται εἰς τὰς μεγάλας πόλεις δὲν εἶναι μόνον ἡ ἀγορανομικὴ τάξις, ὅταν ἡ τελευταία πραγματικότης, κ. ὑπουργέ, εἶναι κυρίως αἱ κομμουνιστικαὶ ἀπόπειραι—διότι τοῦτο πλέον ἀποτελεῖ τὴν πραγματικότητα τῆς ἐποχῆς μας εἰς τὰς μεγάλας πόλεις—ἡ ὕπαρξις ἐνόπλου σώματος εἰς αὐτὰς εἶναι ἀπολύτως ἐπιβεβλημένη.

§200Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἡ Ἀστυνομία Πόλεων εἰς κανένα μέρος δὲν εἶναι ἔνοπλος.

§201Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Εἰς τὸ Παρίσι εἶναι ἔνοπλος.

§202Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν) Πῶς εἶναι ὡπλισμένη;

§203Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Ἔχει πιστόλι· καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα ὅπλον.

§204Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Πῶς εἶναι δυνατὸν εἰς τὰς πόλεις νὰ δημιουργῆτε αὐτὸν τὸν τραγέλαφον, μίαν ἀστυνομίαν ἄοπλον, μίαν χωροφυλακὴν ἔνοπλον καὶ ἕνα στρατὸν ἐν ἐφεδρείᾳ; Δὲν εἶναι ἐπιτέλους Ἕλληνες καὶ δὲν εἶναι ἄνδρες οἱ ὑπάλληλοι τῆς ἀστυνομίας τῶν πόλεων, ὥστε νὰ ἐξασκηθοῦν καὶ αὐτοί, πῶς θ’ ἀντιμετωπίσουν τὰς ἀνωμάλους περιστάσεις; Καὶ εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ ἐκθέτωμεν εἰς τὴν κοινὴν δυσμένειαν νὰ καταστήσωμεν σῶμα ἀντιπαθητικὸν τὴν Χωροφυλακὴν τὴν ὁποίαν θὰ καλοῦμεν μόνον εἰς τὸ ἀχάριστον ἔργον τῆς ἐπιβολῆς τῆς τάξεως, ἐνῷ εἰς τὸ ἔργον τῆς διακοσμήσεως θὰ ἐπικαλούμεθα τὴν ἀστυνομίαν τῶν πόλεων; Καὶ ἀποτελεῖ τοῦτο πρόοδον, ἐξέλιξιν καὶ εἰδίκευσιν τῶν δύο σωμάτων; Ἐὰν θέλετε νὰ παραδώσητε τὰς πόλεις εἰς τὴν ἀστυνομίαν τῶν πόλεων, κ. ὑπουργέ, πρέπει νὰ τὰς παραδώσητε εἰς ἀκέραιον, δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψητε τὴν ἀνάμειξιν τῆς χωροφυλακῆς εἰς τὰ ἔργα της. Ἐὰν διὰ ταῦτα θεωρῆτε τὴν Ἀστυνομίαν τῶν Πόλεων ἀνεπαρκῆ, πῶς ἀπευθύνετε τότε τὴν βαρυτέραν μομφὴν καὶ δὲν ὑπάρχει πλέον κανεὶς λόγος προτιμήσεως αὐτῆς. Κύριε ὑπουργὲ τῶν Ἐσωτερικῶν, ἡμεῖς ἐκπροσωποῦμεν τὴν ὕπαιθρον εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτήν. Αἰσθανόμεθα, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀποτελεῖται μόνον ἀπὸ τὰς δύο πόλεις καὶ διὰ τοῦτο εἰς τὸν βωμὸν τῶν δύο πόλεων δὲν ἔπρεπε νὰ θυσιάσωμεν τὴν ἀσφάλειαν τῆς ὑπαίθρου, ἡ ὁποία σαλεύεται ὅταν θίγεται ἡ φιλοτιμία τοῦ σώματος τῆς Χωροφυλακῆς, εἰς τὸν ζῆλον τῆς ὁποίας εἶναι ἐμπιστευμένη. Καὶ διὰ τοῦτο ἐκ μέρους τῶν πληθυσμῶν τῆς ὑπαίθρου τοὺς ὁποίους ἀντιπροσωπεύομεν, διαμαρτυρόμεθα καὶ διὰ τὴν βάσιν τοῦ νομοσχεδίου καὶ διὰ τὴν πρόσθετον διάταξιν τῆς μετατάξεως. Ἀφοῦ ἀφαιροῦμεν ἀπὸ τοῦ σώματος τῆς Χωροφυλακῆς τὴν δικαιοδοσίαν τῶν μεγάλων πόλεων, ἂς παραμείνουν τοὐλάχιστον ἐπὶ κεφαλῆς αὐτῶν τὰ διακεκριμένα στοιχεῖα καὶ ὑπὸ τὰς ἐμπνεύσεις τῶν ὁποίων θὰ προσπαθήσῃ ν’ ἀποδώσῃ τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον παρ’ αὐτῆς ἀναμένει ἡ χώρα (χειροκροτήματα).

§205Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργός τῶν Ἐσωτερικῶν). Κύριοι βουλευταί, ὁ ἀξιότιμος προαγορεύσας κ. συνάδελφος ἐξήτασε διὰ βραχέων, ἀλλὰ ζωηρῶς αὐτὴν ταύτην τὴν βάσιν τοῦ νομοσχεδίου, εἰς τὴν ὁποίαν ἐγὼ δὲν πρόκειται νὰ ἐπανέλθω, διότι κατά τὴν πρώτην συζήτησιν ἐξήτασα διὰ μακρῶν τὴν ἄποψιν ταύτην καὶ νομίζω, ὅτι ἐπαρκῶς ὑπεστήριξα τὴν βάσιν τοῦ νομοσχεδίου. Ἀλλ’ ὁ κύριος συνάδελφος ἐπιμένει πολὺ εἰς τὴν ἄποψιν, ὅτι τὸ σῶμα τῆς Χωροφυλακῆς ἀδικεῖται, διότι προσβάλλεται ἐφόσον ἀφαιρῆται ἀπὸ αὐτὸ ἡ διεύθυνσις τῆς ἀστυνομίας εἰς τὰς πόλεις. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, δὲν πρέπει νὰ λησμονῆτε, ὅτι ἡ Χωροφυλακὴ ὑπῆρχε ἀνέκαθεν ἐν Ἑλλάδι, ὡς σῶμα εἰς τὸ ὁποῖον ἦτο ἐπιβεβλημένη ἡ ἀσφάλεια τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν μικρῶν πόλεων. Ὑπῆρχε πρὸ ἐτῶν πολλῶν εἰς ἐποχὴν δηλαδὴ κατὰ τὴν ὁποίαν εἰς τὰς πόλεις ὑπῆρχεν ἡ δημοτικὴ ἀστυνομία, ὑπῆρχε πρὸ ἐτῶν πολλῶν εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν εἰς τὰς πόλεις ὑπῆρχεν ἡ ἀστυφυλακή. Ἦτο μειωμένον, κ. συνάδελφε, τὸ σῶμα τῆς Χωροφυλακῆς, διότι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην δὲν εἶχε τὴν ἀστυνομίαν εἰς τὰς πόλεις; Ἀσφαλῶς ὄχι. Εἶχεν ἄλλα καθήκοντα ἡ χωροφυλακή. Ὑπῆρξε δὲ ἀσφαλέστατα ἀτυχές, ἀτυχέστατον τὸ μέτρον διὰ τὴν ἀστυνομικὴν ἱστορίαν τῆς Ἑλλάδος, τὸ μέτρον ἐκεῖνο κατὰ τὸ ὁποῖον κατηργήθη ἡ δημοτικὴ ἀστυνομία καὶ ἀνετέθη ἡ ἀστυνομία εἰς τὰς πόλεις εἰς σῶμα καθαρῶς ἀστυνομικόν. Ἐνόμισαν κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ὅταν πλέον ἡ πάροδος τοῦ χρόνου κατέδειξε τὴν σφαλερότητα τοῦ μέτρου τούτου, ὅτι τὸ κακὸν ἐμετριάζετο, ἐὰν ἀντὶ τοῦ καθαρῶς στρατιωτικοῦ σώματος ἤθελον ἀνατεθῆ αἱ ἀστυνομικαὶ ὑπηρεσίαι εἰς τὴν Χωροφυλακήν. Ἀλλὰ κύριοι, ἀνεξαρτήτως πρὸς τὸ ἂν ἦτο ἐπιτυχὲς ἢ δὲν ἦτο ἐπιτυχὲς τὸ μέτρον ἐκεῖνο, ἀνεξαρτήτως πρὸς τὸ ἐὰν ἐμετρίασε ἢ δὲν ἐμετρίασε τὰ δεινὰ τὰ ὁποῖα ἐπεσώρευσαν ἐπὶ τῆς ράχεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἡ στρατιωτικὴ ἀστυνομία τοῦ χρόνου ἐκείνου, ἀνεξαρτήτως λέγω τούτου, ἓν γεγονὸς δὲν εἶναι δυνατὸν ν’ ἀμφισβητήσητε, ὅτι αἱ συνθῆκαι καὶ αἱ περιστάσεις αἱ κοινωνικαί, μετεβλήθησαν ριζικῶς καὶ ὅτι ἀνεπτύχθησαν ἐν ταῖς πόλεσι περιστάσεις τοιαῦται ἕνεκα τῶν ὁποίων ἐπιβεβλημένη ἀπέβη ἡ ἀνάγκη τῆς συστάσεως ἀστυνομικοῦ σώματος ἐπιστημονικῶς ὠργανωμένου. Καὶ δὲν ἔπραξέ τι τὸ νέον ἡ Ἑλλὰς ὅταν εἰς τοιοῦτον δρόμον ἐπεδόθη. Δὲν ἔκαμε τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀντιγράψῃ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἰς ὅλας τὰς πόλεις τῆς Εὐρώπης ὑπάρχει. Ἀλλὰ καὶ πέραν τῆς Εὐρώπης καὶ εἰς τὴν Ἀσίαν καὶ εἰς τὴν Ἀμερικὴν ὑπάρχει καθαρῶς χωρισμένη ἡ ἀσφάλεια τῆς ὑπαίθρου ἀπὸ τὴν ἀσφάλειαν τῶν πόλεων. Καὶ ἐὰν νομίζητε, κύριε συνάδελφε, ὅτι ἡ σπουδαιοτέρα ὑπηρεσία ἐν Ἑλλάδι θὰ εἶναι ἡ ὑπηρεσία καθ’ ἣν αὐτὴ ἐμφανίζεται πρὸς ἀποκατάστασιν μιᾶς βιαίως διασαλευομένης τάξεως, δὲν ἀπορεῖτε ὁ ἴδιος ὅταν σκέπτεσθε πῶς συμβαίνει εἰς τὰς πόλεις τῆς Εὐρώπης, ὅπου κυρίως κατὰ τὰ ἔτη τὰ ὁποῖα παρῆλθεν ἡ ἀσφάλεια τῆς τάξεως καθ’ ἡμέραν ἐκλονίζετο καὶ ὅμως πάντοτε διετηρήθη διὰ τῶν ὀργάνων τῆς Ἀστυνομίας τῶν πόλεων εἰς τὴν ὁποίαν ἦτο ἐναποτιθεμένη ἡ ἀσφάλεια; Ἀλλὰ παραξενεύεσθε καὶ διὰ κἄτι τι ἄλλο καὶ ἐπιμένετε εἰς τοῦτο, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τοῦτο πράττουσα μειώνει τὴν ἀξιοπρέπειαν τῆς χωροφυλακῆς. Οὐδὲ ἡ πρόθεσις εἶναι αὐτή, οὐδὲ ὁ σκοπὸς ὑπῆρξε ποτὲ οὗτος, οὐδὲ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ βασίμως τοιοῦτόν τι. Οὐδεμία μείωσις ἐπέρχεται εἰς τὴν Χωροφυλακὴν ὅταν λέγωμεν εἰς αὐτήν, δὲν ἤσουν ἁρμοδία διὰ νὰ ἔχῃς τὴν διοίκησιν εἰς τὰς πόλεις, ὅπως οὐδεμία μείωσις ἐπέρχεται εἰς τὴν Ἀστυνομίαν τῶν Πόλεων, ὅταν λέγωμεν εἰς αὐτήν, δὲν εἶσαι ἁρμοδία διὰ νὰ ἔχῃς τὴν Ἀστυνομίαν τῆς ὑπαίθρου. Ἐὰν συντελῇ εἰς τὸ νὰ βλάπτῃ τις, ἐὰν θέλῃ τις τὸ κακόν, τὸ κακὸν τὸ πράττει ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει, ὅτι ἡ λύσις αὐτὴ εἶναι μειωτική, διότι ἀναπτύσει ἓν συναίσθημα τὸ ὁποῖον οὐδὲ ὑπάρχει, ἀλλ’ οὐδὲ ἔπρεπε νὰ ὑποδαυλίζεται (χειροκροτήματα) παρὰ προσώπων μάλιστα ἐχόντων δικαίωμα γνώμης, παρὰ προσώπων περιωπῆς, ὅπως εἶναι τὸ πρόσωπον τοῦ προλαλήσαντος.

§206Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Εὐχαριστῶ διὰ τὴν τιμήν, ἀλλὰ δὲν θεωρῶ προορισμὸν τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν, ν’ ἀποκρύπτουσι τὴν πραγματικότητα.

§207Κ. ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ. Δὲν εἶναι καθόλου πραγματικότης.

§208Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἀλλά, κύριοι, εἶπεν καὶ κἄτι τι ἄλλο ὁ ἀξιότιμος προλαλήσας κατηγορῶν τὴν προτεινομένην μετάταξιν καὶ μάλιστα εἶπεν αὐτὸ μὲ τὴν εὐγλωττίαν ἡ ὁποία τὸν χαρακτηρίζει εἶπεν ἄν δὲν σφάλω......

§209Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ. Βεβαιότατα.

§210Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). ......πῶς, κ. ὑπουργὲ τῶν Ἐσωτερικῶν, ἀφοῦ λέγετε ὑποστηρίζετε, ὅτι αἱ ὑπηρεσίαι εἶναι ἐντελῶς χωρισμέναι, ἡ ὑπηρεσία ἡ μία οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει πρὸς τὴν ἄλλην ἢ ὅσην σχέσιν ἔχει ἡ ἰατρικὴ πρὸς τὴν δικηγορικήν, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ παίρνετε ἐκ τῆς μιᾶς ὑπηρεσίας καὶ νὰ τοὺς μετατάσητε εἰς τὴν ἄλλην; Σᾶς ἀπαντῶ ἀμέσως, κ. συνάδελφε. Μὴ λησμονῆτε, ὅτι ὁ θεσμὸς τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων, εἶναι θεσμὸς νέος, εἶναι θεσμὸς ὁ ὁποῖος κατ’ ἀνάγκην ἐξ αὐτῆς τῆς δυνάμεως τῶν πραγμάτων ἡ ὁποία κατισχύει κάθε σκέψεως, κάθε λογικῆς, κάθε ἐπιχειρηματολογίας, κατ’ ἀνάγκην ἀπὸ τῆς συστάσεώς του ἐζήτησε τὴν συνδρομὴν καὶ ἔλαβε εἰς τοὺς κόλπους αὐτοῦ πρόσωπα προερχόμενα ἐκ τῆς Χωροφυλακῆς, διότι πάντως ἦσαν καλλίτερα τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ἀπὸ οἱανδήποτε ἄλλην κοινωνικὴν τάξιν. Τὰ πρόσωπα λοιπὸν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα καὶ σήμερον εἶναι εἰς τὴν ἀστυνομίαν καὶ εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα κοσμοῦν τὸ σῶμα τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων, εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα προῆλθον ἐκ τῆς Χωροφυλακῆς, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν ἄλλως γενέσθαι. Ἀλλὰ διὰ τῆς προόδου τοῦ χρόνου, διὰ τῆς μονιμότητος τοῦ θεσμοῦ, ἐὰν μάλιστα δὲν ἤθελεν ὑποστῆ τὸ πλῆγμα τὸ ὁποῖον ὑπέστη κατὰ Ὀκτώβριον τοῦ 1925, ἔστε βέβαιοι, ὅτι ἡ κατάστασις θὰ ἦτο τοιαύτη, ὥστε ὁ χωρισμὸς σήμερον θὰ ἦτο πλήρης καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀνάγκη νὰ ζητῶμεν μετατάξεις. Ἀλλ’ ἐμεσολάβησαν, ὅπως εἶπον καὶ γεγονότα, ἓν ἐκ τῶν μεσολαβησάντων γεγονότων ὑπῆρξεν, ὅτι εἰς τὰς πόλεις εὑρέθησαν πρόσωπα μονίμως σχεδὸν ἐπὶ τρία καὶ πλέον ἔτη προερχόμενα ἐκ τῆς Χωροφυλακῆς εἰς τὰ ὁποῖα ἀνετέθη ἡ δημοσία ἀσφάλεια. Ὁμολογῶ, κύριοι, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀληθὲς καὶ ὅτι τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα εἰς τὰ ὁποῖα ἀνετέθη ἡ δημοσία ἀσφάλεια δὲν κεῖνται μοιραίως καὶ ἀναποφεύκτως ἐξ αὐτῆς τῆς δυνάμεως τῶν πραγμάτων, δὲν κεῖνται λέγω μόνα των εἰς μίαν πόλιν, ἀλλὰ κεῖνται παραλλήλως πρὸς τὰς ἄλλας μεθόδους τὰς ὁποίας ἐφαρμόζει ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων καὶ κατ’ ἀνάγκην θέλοντες καὶ μή, ἐδιδάχθησαν δι’ ὡρισμένων μεθόδων καὶ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ μόνοι δυνάμενοι νὰ προσαρμοσθῶσιν ἐκ τῆς ὑπηρεσίας τὴν ὁποίαν κατέλειπον. Δὲν εἶναι λοιπὸν ἡ ὑπηρεσία τὴν ὁποίαν ἐπικαλεῖσθε, ἡ ὑπηρεσία τῶν 50 ἐτῶν, ἢ τοῦ ἑνὸς αἰῶνος. Ὄχι μόνον διότι ἡ χωροφυλακὴ δὲν ἔχει τὴν ἀστυνομίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα πρὸ ἑνὸς αἰῶνος, ἀλλὰ πρὸ ἐλαχίστων ἐτῶν, διότι προηγουμένως ἦτο ἡ δημοτικὴ ἀστυνομία καὶ ἔπειτα ἡ ἀστυφυλακή, ἀλλ’ καὶ διότι ἡ ὑπηρεσία τῆς τελευταίας τριετίας εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία μοιραίως καὶ ἀναποφεύκτως ἐμόρφωσεν ἀνθρώπους καὶ ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς προσόντα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχωσι, ἐὰν δὲν συνηρμόζοντο de facto μὲ τὴν ἀστυνομίαν εἰς τὰς πόλεις. Ὑπ’ αὐτοὺς τοὺς ὅρους κρίνεται ἀπαραίτητος ἡ μετάταξις αὐτῶν ὅπως ἐξήγησα, διὰ νὰ συμπληρωθῇ τὸ σῶμα, διὰ ν’ ἀπομακρυνθοῦν πρὸς τὴν ὕπαιθρον ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐπὶ τόσα ἔτη μονίμως ἔμειναν εἰς τὰς πόλεις καὶ οὕτω πως ἀπαλλάξητε τὴν Χωροφυλακὴν ἀξιωματικῶν ἐντίμων, ἱκανῶν, ἀλλ’ ὄχι διὰ τὴν ὕπαιθρον, ἐντίμων, ἱκανῶν διὰ τὰς πόλεις· τοῦτο σκοπεῖ ἡ μετάταξις. (χειροκροτήματα).

§211Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, κύριοι βουλευταί, νὰ εἴπω μερικὰ πράγματα ὅλως ἄντικρυ πρὸς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶπεν ὁ κύριος ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἀναφερόμενος εἰς τὴν δρᾶσιν τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων ἐν Κερκύρᾳ, κατὰ τὴν κατάληψιν αὐτῆς ὑπὸ τῶν Ἰταλῶν. Πλέκων τὸ ἐγκώμιον τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων ἤθελε νὰ εἴπῃ, ὅτι εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι ἐπέδειξαν ἐπαίσχυντον διαγωγὴν ἦσαν οἱ ἄνδρες τῆς Ἀστυνομίας τῶν πόλεων, πλὴν τοῦ διευθυντοῦ αὐτῆς κ. Σπύρου, ὁ ὁποῖος ἔτυχε νὰ προέρχεται ἐκ τῆς Χωροφυλακῆς.

§212Θ. ΧΑΒΙΝΗΣ. Εἶσθε νομάρχης τότε.

§213Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Καὶ καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς παραμονῆς των ἐν Κερκύρᾳ καὶ ὁ πρόεδρος τοῦ Ἐμπορικοῦ Συλλόγου καὶ πρόεδρος τῆς Ἰταλικῆς λέσχης καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἐπιφανεῖς Κερκυραῖοι καθημερινῶς καὶ δι’ ὑπομνημάτων καθίστων γνωστὴν τὴν ἀποτυχίαν τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων καὶ προσήρχοντο εἰς τὴν Νομαρχίαν ζητοῦντες τὴν ἀπαλλαγήν των ἀπ’ αὐτῆς.

§214Κ. ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ. Διὰ ποῖα γεγονότα;

§215Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Ἐπαναλαμβάνω, κ. συνάδελφε, ὅτι οἱ πρῶτοι καὶ οἱ μόνοι ἴσως οἱ ὁποῖοι μὲ ἐγκατέλειψαν ἦσαν οἱ ἄνδρες τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων κατὰ τὴν κατάληψιν τῆς Κερκύρας ὑπὸ τῶν Ἰταλῶν εἰς τὴν Ἐθνικὴν ἐκείνην περίστασιν, ὁπότε τὴν ψυχὴν τῶν Κερκυραίων καὶ παντὸς Ἕλληνος συνεῖχεν ἀγωνία φρικτή.

§216Κ. ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ. Μὲ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον θέλετε νὰ ἐπιβάλετε τὴν γνώμην σας, ἀποδώσατε βαρυτάτην μομφὴν ἐναντίον τῆς Ἀστυνομίας Κερκύρας καὶ ἐπεκαλέσθητε τὸ γεγονὸς τῆς καταλήψεως αὐτῆς ὑπὸ τῶν Ἰταλῶν. Σᾶς παρακαλῶ, ἔχετε ὑποχρέωσιν ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ ν’ ἀποκαταστήσητε τὴν τρωθεῖσαν αὐτῆς ὑπόληψιν. Τὸ ζήτημα τῆς καταλήψεως δὲν ἔχει θέσιν.

§217Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶπον, κ. συνάδελφε, ἀνάγεται εἰς τὸν χρόνον τῆς καταλήψεως τῆς Κερκύρας, ὅτε ἤμην νομάρχης αὐτῆς, σεῖς δὲ τμηματάρχης εἰς εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν καὶ ἑπομένως δὲν δύνασθε νὰ ἔχητε γνώμην.

§218Κ. ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ. Καὶ σεῖς διετελέσατε ἀνώτερος ὑπάλληλος καὶ παρηκολουθήσατε μετὰ θλίψεως καὶ ὀδύνης τὴν κατάληψιν παρὰ τῶν Ἰταλῶν τῆς ἰδιαιτέρας μου Πατρίδος, ἀλλὰ τὸ τονίζω τοῦτο, ὅτι οὐδεμίαν εἶχε θέσιν ἡ ἀτυχὴς φράσις τὴν ὁποίαν ἀποδώσατε.

§219Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Τὸ λέγω, διότι ὁ ἀξιότιμος κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν χθὲς καὶ προχθὲς καὶ σήμερον ἔπλεξεν τὸ ἐγκώμιον τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων καὶ παρέστησε αὐτήν, δὲν γνωρίζω ὡς τί.

§220Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων δὲν εἶναι σῶμα στρατιωτικόν, δὲν εἶναι σῶμα πολεμικόν, ἀλλὰ σῶμα τὸ ὁποῖον εἰς ἐκτάκτους περιστάσεις.....

§221Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. Τὸ γνωρίζω, ὅτι δὲν εἶναι σῶμα στρατιωτικόν, ἀκριβῶς αὐτὸ θέλω νὰ εἴπω, ὅτι κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην, ὅτε ἀγωνία συνεῖχεν ὅλο τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος οὐδὲ εἷς ἐνεφανίσθη διὰ νὰ τεθῇ εἰς ἐπικοινωνίαν μετ’ ἐμοῦ καὶ τῶν ἄλλων ἀρχῶν ὡς καὶ τοῦ διευθυντοῦ ὁ ὁποῖος εὐτυχῶς προήρχετο καὶ οὗτος ἐκ τῆς Χωροφυλακῆς, ὁ κ. Σπύρου δηλαδή. Κύριε ὑπουργὲ τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 5 (ἀναγινώσκει) ἐφ’ ὅσον θὰ καταρτισθῇ συμβούλιον ἐκκαθαριστικόν, δι’ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπολύτως ἀνάγκη καὶ σᾶς ἐξορκίζω εἰς ὅ,τι ἔχετε ἱερόν, νὰ θέσητε ὡς πρόεδρον τοῦ τοιούτου συμβουλίου τὸν εἰσαγγελέα τῶν πρωτοδικῶν. Ζητήσατε πληροφορίας ἀπὸ διάφορα γραφεῖα τῶν εἰσαγγελικῶν ἀρχῶν, ἐκεῖ ἔνθα λειτουργεῖ ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων καὶ τότε ἀσφαλῶς θὰ μὲ δικαιώσητε. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν μετάταξιν, παρακαλῶ ν’ ἀκουσθῇ καὶ ἡ γνώμη τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου Ἁλμυροῦ κ. Παπαοικονόμου, ὁ ὁποῖος δύναταί τις νὰ εἴπῃ, ὅτι ἀντιπροσωπεύει τὴν γνώμην τῶν ἀξιωματικῶν τῆς Χωροφυλακῆς. Ὁ κ. Παπαοικονόμου ὡς εἰσηγητὴς τῆς ἐπιτροπῆς, μὲ ἐβεβαίωσεν πρὸ ὀλίγου, ὅτι σύσσωμον τὸ σῶμα τῆς Χωροφυλακῆς, δὲν θέλει τὴν μετάταξιν αὐτὴν καθ’ ὃν τρόπον διατυποῦται. Θὰ συμβαίνῃ δηλαδὴ τὸ ἑξῆς: Ἐπειδὴ πολλοὶ νέοι ἀξιωματικοὶ τῆς Χωλοφυλακῆς ἐξῆλθον τώρα τῆς σχολῆς, τὸ νὰ μείνωσιν εἰς τὰς πόλεις εἶναι δελεαστικόν, θὰ πάρωσιν ὅλα τὰ ὑγιέστερα στοιχεῖα τῆς Χωροφυλακῆς....

§222ΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ. Τοῦτο εἶναι προαιρετικόν, δὲν εἶναι ὑποχρεωτικόν.

§223Π. ΕΥΡΙΠΑΙΟΣ. (ἀναγινώσκει) «Συνιστᾶται πειθαρχικὸν συμβούλιον.....κλπ.». Τὸ πειθαρχικὸν αὐτὸ συμβούλιον, ὅπως τὸ ὁρίζει τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου, εἶναι ὅλως διόλου οἰκογενειακόν· δὲν θὰ ἐκπληροῖ τὸν σκοπὸν αὐτοῦ. Εἶμαι σύμφωνος πρὸς τοῦτο ἀρκεῖ νὰ εἶναι καὶ ἄλλοι ὑπάλληλοι ἐκτὸς τοῦ ἀστυνόμου πρώτης ἢ δευτέρας τάξεως διὰ τὰς εἰδικὰς ἀσφαλείας τῶν πόλεων.

§224Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Τὸ δέχομαι.

§225ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. ΡΑΛΛΗΣ ἔχει τὸν λόγον.

§226Ι. ΡΑΛΛΗΣ. Ὀφείλω ἐν πρώτοις νὰ ὁμολογήσω, ὅτι μετὰ λύπης μου ἀναγκάζομαι νὰ συμφωνήσω μετὰ τοῦ ἀξιοτίμου ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν, διότι αὐτὰ εἶναι τὰ σημεῖα ἐπὶ τῶν ὁποίων συμπίπτει ἡ γνώμη μου πρὸς τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, διότι, κ. Πρόεδρε, ὁμολογῶ, ὅτι πλήρης ἐπικρατεῖ σύγχυσις ἐν τῷ ζητήματι τοῦτο. Παρεστάθη, ὅτι ἡ ἐπάνοδος τῆς Χωροφυλακῆς εἰς τὰ ἔργα τῆς φυλάξεως τῆς πόλεως, ἀποτελεῖ ὑπονόμευσιν τῆς ἀσφαλείας τῆς τάξεως. Παρεστάθη, ὅτι ἡ ἀπομάκρυνσις τῆς Χωροφυλακῆς ἀπὸ ξένα εἰς αὐτὴν ἔργα ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς Ἀστυνομίας, ἀποτελεῖ προσβολὴν κατὰ τῆς ἀσφαλείας τῆς ὑπαίθρου χώρας. Ὁμολογῶ, ὅτι δὲν δύναμαι νὰ παρακολουθήσω τὴν συζήτησιν καὶ ἀδυνατῶ νὰ κατανοήσω τὸ βάρος τῆς τοιαύτης σκέψεως. Ἀλλά, κύριοι, καὶ αὐτὸ τὸ ὄνομα τῆς Χωροφυλακῆς καὶ τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων ἀποδεικνύει ποῖα εἶναι τὰ ἔργα τοῦ ἑνὸς σώματος καὶ τοῦ ἑτέρου. Ἡ Χωροφυλακὴ ἔχει προορισμὸν τὴν φύλαξιν τῆς ὑπαίθρου χώρας, ἡ δὲ Ἀστυνομία τὴν φύλαξιν τῆς πόλεως, ὅταν δὲ ἐδημιουργήσαμεν Ἀστυνομίαν Πόλεων ἐκάμαμεν ἕναν ἐπὶ πλέον πλεονασμόν, διότι ἡ λέξις Ἀστυνομία ἦτο ἀρκετή. Νομίζω, ὅτι ταῦτα ἀρκοῦσι διὰ τὴν ὑποστήριξιν τῆς βάσεως τοῦ νομοσχεδίου. Νομίζω ἐν πεποιθήσει, ὅτι ἀποτελεῖ πρόοδον διὰ τὴν χώραν ἡμῶν ἡ ἐμφάνισις τοῦ σώματος τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη καὶ ἀκόμη νομίζω, ὅτι ἐὰν ἔχῃ τι νὰ ἐπιδείξῃ ὁ τόπος τὸ ὁποῖον συμβαδίζει πρὸς τὸν πολιτισμὸν τὸν σύγχρονον, εἶναι ἡ Ἀστυνομία τῶν Πόλεων, πρέπει δὲ νὰ λεχθῇ τὸ δίκαιον αὐτὸ ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ κατὰ τοῦ ὁποίου τόσα ἀδικαιολόγητα ἠκούσθησαν κατὰ τὴν ἑσπέραν ταύτην. Ἐὰν ὑπάρχωσι, κύριοι, ὅπως ὑπάρχωσιν εἰς πᾶν σῶμα καὶ εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἀστυνομίας τῶν Πόλεων ὄργανα τὰ ὁποῖα παρεξετράπησαν, τοῦτο δὲν σημαίνει, ὅτι ἀπέτυχεν ὁ θεσμός, τοῦτο σημαίνει, ὅτι πρέπει νὰ ἐπέλθῃ ἐκκαθάρισις. Καὶ φθάνω γοργῷ τῷ βήματι εἰς τὸ τέλος τῶν παρατηρήσεών μου, ὡς ὑπεσχέθην διὰ νὰ μὴ ἀπασχολῶ τὴν Βουλήν. Παρακαλῶ τὸν κ. ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ λάβῃ ὑπ’ ὄψει του, ὅτι ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 5 εἶναι ἄκρως ἀντισυνταγματική, διότι κατὰ τὸ ἄρθρον 114 τοῦ Συντάγματος (ἀναγινώσκει). «Τὰ προσόντα....». Ὑπάρχει διάταξις τοῦ ἄρθρου 97 τοῦ Συντάγματος, ἡ ὁποία ἀπαγορεύει τὴν κατάρτισιν τῶν ἐκτάκτων δικαστικῶν ἐπιτροπῶν. Ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ νομοσχεδίου, προσβάλλει ἀναμφισβητήτως καὶ τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 97 τοῦ Συντάγματος, διότι πρόκειται περὶ δημιουργίας μιᾶς ἐπιτροπῆς ἡ ὁποία τίποτε ἄλλο δὲν εἶναι, παρὰ μία δικαστικὴ ἐπιτροπὴ ἀπαγορευομένη ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 97 τοῦ Συντάγματος καὶ ἡ ὁποία ἀσκοῦσα τὰ καθήκοντα αὐτῆς, ὅπως ἐνήσκουν τὴν δικαιοδοσίαν αὐτῶν τὰ δικαστήρια τῆς ἱερᾶς ἐξετάσεως, θὰ ἐκδίδουν ἀποφάσεις διὰ τῶν ὁποίων θέλουν καταδικάση καὶ στιγματίση τοὺς μονίμους ὑπαλλήλους. Ὁ κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν παρατηρεῖ εἰς τὴν τοιαύτην γενομένην παρατήρησιν, ὅτι τὸ συμβούλιον τοῦ νόμου 2805, δὲν ἐξασφαλίζει πλήρως τὸ ἔργον τῆς ἐκκαθαρίσεως, διότι τὸ συμβούλιον ἀποτελούμενον ἀπὸ ἕναν Ἀρεοπαγίτην (ἀναγινώσκει), δὲν ἐπαρκεῖ εἰς τὸ ἔργον τῆς ἐκκαθαρίσεως, διότι οἱ ἀποτελοῦντες αὐτὸ εἶναι ξένοι εἰς τὰ ἔργα τῆς Ἀστυνομίας. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι καὶ ὁ νόμος 2805 εἶχεν ὑπ’ ὄψιν ἀκριβῶς τὴν ἐκκαθάρισιν τοῦ σώματος διὰ τοῦ συμβουλίου αὐτοῦ, ἐπὶ πλέον δὲ θὰ ἠδύνατο νὰ συμπληρώσῃ ὁ κ. ὑπουργὸς τὸ συμβούλιον τοῦ νόμου 2805 κατὰ τρόπον ἐξασφαλίζοντα πλήρως τὴν ἀντίληψιν ἐπὶ τῶν καθαρῶς ἀστυνομικῶν καθηκόντων. Ἀλλ’ ἡ παράστασις τοῦ Ἀρεοπαγίτου, τοῦ καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου, τοῦ διευθυντοῦ τοῦ ὑπουργείου, ἀποτελεῖ μίαν ἐγγύησιν ἐπὶ πλέον, ἀποτελεῖ μεγίστην ἐγγύησιν ἡ διαδικασία τοῦ νόμου 2805 καὶ κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν δύναται αὐθαιρέτως μία ἐπιτροπὴ ν’ ἀποφαίνηται περὶ τῆς ἱκανότητος τῶν κρινομένων, ν’ ἀποφαίνηται ἐπὶ τῇ βάσει τῶν καταθέσεων, ὀφείλει νὰ εἶναι δεδικαιολογημένη καὶ ἔχει δικαίωμα ἀκόμη ὁ οἱονεὶ κατηγορούμενος νὰ προσέλθῃ ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου καὶ ν’ ἀπολογηθῇ. Ταῦτα πάντα, τὰς ἀποφάσεις, τὰς ἐγγυήσεις καὶ τὰς διατάξεις αἱ ὁποῖαι ὑπαγορεύονται τοὐλάχιστον ἀπὸ τὴν καθαρὰν Κρατικὴν ἀντίληψιν, ἔρχεσθε καὶ τὰ καταργεῖτε διὰ τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ νομοσχεδίου. Παρακαλῶ ὑμᾶς, ὅπως ἐὰν θέλητε πραγματικῶς νὰ δημιουργήσωμεν τὴν Ἀστυνομίαν τῶν Πόλεων οἵαν ὑμεῖς καὶ ἡμεῖς θέλομεν, νὰ τροποποιήσητε τὴν διάταξιν αὐτὴν κατὰ τρόπον, ὥστε καὶ οἱ ἀπομακρυνόμενοι καὶ οἱ μέλλοντες ν’ ἀπομακρυνθῶσι νὰ γνωρίζωσιν, οἱ μὲν ὅτι δὲν ἐγένοντο θύματα ἀδικίας, οἱ δὲ ὅτι δὲν ὑπέστησαν μίαν, οὕτως εἰπεῖν ἐξαιρετικὴν κρίσιν.

§227Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Εὐχαριστῶ βαθύτατα τὸν κ. βουλευτὴν Ἀττικῆς, διότι ἔστω καὶ διὰ πρώτην φορὰν συμφωνεῖ μετ’ ἐμοῦ κατὰ βάσιν λυποῦμαι μόνον, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν ν’ ἀνταποδώσω, ἀμέσως, τὸ ἴδιον καὶ νὰ συμφωνήσω καὶ ἐγὼ πρὸς τὴν ἄποψιν τὴν ὁποίαν ὑπεστήριξεν. Εὔχομαι ἀπὸ καρδίας νὰ μοὶ δοθῇ εὐκαιρία ὄχι μία, ἀλλὰ πολλὰς φοράς, ὥστε νὰ συμφωνήσω μετ’ αὐτοῦ. Εἶναι προφανές, ὅτι τὸ ἄρθρον 17 τοῦ Συντάγματος δὲν ἔχει οὐδεμίαν ἐφαρμογήν, ἔχω νὰ παρατηρήσω ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ὅτι πρόκειται περὶ συμβουλίου περὶ τοῦ ὁποίου προβλέπει τὸ Σύνταγμα.

§228Ι. ΡΑΛΛΗΣ. Δὲν ὁμιλεῖ περὶ συμβουλίου, ἀλλὰ περὶ ἐπιτροπῶν τὸ νομοσχέδιον.

§229Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἡ δικαστικὴ ἐπιτροπὴ εἶναι συμβούλιον, ἡ δικαστικὴ ἐπιτροπὴ ἀποφαίνεται, εἶναι μέτρον καθαρῶς διοικητικόν.

§230Ι. ΡΑΛΛΗΣ. Ὁ ἀπομακρυνόμενος ἔχει δικαίωμα προσφυγῆς ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, βεβαίως δὲν πρόκειται νὰ τοῦ τὸ ἀφαιρέσωμεν, θὰ τὸ ἔχῃ, ἀφοῦ καθιερωθῇ διὰ διατάξεως, πῶς θὰ τὸ ἀσκήσῃ αὐτό;

§231Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἐδῶ πρόκειται περὶ ἑνὸς κινδύνου. Ἡ ἐπιτροπὴ θὰ κρίνῃ ἀσφαλῶς..... Δὲν θέλω ν’ ἀμφισβητήσω, ὅτι ἡ συμπαράστασις εἰς τὸ συμβούλιον, καθηγητῶν τοῦ Πανεπιστημίου δὲν παρέχει ἐγγυήσεις, ἀλλὰ δὲν δύνανται νὰ ἔχουν ἀσφαλῆ γνώμην διὰ τὴν περίπτωσιν, διὰ τὴν ὁποίαν τοὺς καλεῖ τὸ νομοσχέδιον. Πάντως τὸ συμβούλιον τοῦτο θὰ λειτουργήσῃ κατὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ ἄρθρου 114 τοῦ Συντάγματος. Θὰ μεταβληθῇ μόνον ὁ ὅρος «ἐπιτροπὴ» καὶ θά τεθῇ «συμβούλιον».

§232Ι. ΡΑΛΛΗΣ. Κατὰ τὸ ἄρθρον 5 τοῦ νομοσχεδίου πρόκειται περὶ αὐθαιρέτων ἀποφάσεων.

§233Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Τότε νὰ τεθῇ «δι’ ᾐτιολογημένης ἀποφάσεως».

§234Β. ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ. Τὶ θὰ γίνῃ ἂν κατὰ τῶν ἀποφάσεων γίνουν προσφυγαὶ εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας;

§235Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ἐὰν αἱ προσφυγαὶ ἀναστέλουν τὰς ἀποφάσεις, θ’ ἀνασταλλοῦν.

§236ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ἀναστέλλουν. (Μεθ’ ὃ κηρύσσεται ἡ συζήτησις περαιωμένη καὶ γίνονται δεκτὰ τὰ ἄρθρα, 1ον ὡς ἐτροποποιήθη παρὰ τοῦ κ. ὑπουργοῦ, τὰ ἄρθρα 2, 3 καὶ 4 ὡς ἐτροπολογήθησαν, τὸ ἄρθρον 5ον ὡς ἐτροπολογήθη, δηλαδὴ τίθεται «Συμβούλιον καὶ δι’ ἀποφάσεως ᾐτιολογημένης» τὰ ἄρθρα 6, 7, ὡς ἐτροπολογήθησαν, τὸ ἄρθρον 8ον ὡς ἐτροπολογήθη, δηλαδὴ ἀφαιροῦνται αἱ λέξεις «εἰς τὸ ἀριστερὸν τῶν ὁποίων τάσσονται» ὡς καὶ τὰ ἄρθρα 9, 10, 11, 12, 13).

§237Ι. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ. Ἐπὶ τοῦ 14ου ἄρθρου ἔχω νὰ παρατηρήσω τὸ ἑξῆς: Τὸ «ἐξ ἀστυνομικῶν ὑπαλλήλων...... κλπ.», τὶ ἐννοεῖ;

§238ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὸ «διοικητικὸν» νὰ γίνῃ «βοηθητικόν».

§239Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ὄχι, διότι βοηθητικὸν ἠμπορεῖ νὰ θεωρηθῇ, ὅτι εἶναι οἱ ὑπηρέται.

§240ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Καὶ οἱ ὑπηρέται.

§241Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Μάλιστα. (Γίνονται μετὰ τοῦτο δεκτὰ τὰ ἄρθρα 14 ὡς ἐτροπολογήθη, καὶ τὰ 15, 16, 17).

§242Ι. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ. Κύριε ὑπουργέ, εἶναι δυνατὸν εἷς ἄνθρωπος μὴ γνωρίζον τὸ a, b, c, d... νὰ ὑπάγῃ νὰ ἐκπαιδευθῇ;

§243Κ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΣ. (Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν). Ὄχι, πρέπει νὰ γνωρίζῃ τὴν γλῶσσαν διὰ νὰ ὑπάγῃ. Πρόκειται περὶ ὑπαλλήλων ἑτοίμων, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ τύχουν μιᾶς ἐκπαιδεύσεως.

§244Ν. ΑΒΡΑΑΜ. Περὶ προαγωγῶν κατ’ ἐξαίρεσιν πρέπει νὰ γίνῃ κατάταξις πρὶν ἢ συγκροτηθῇ τὸ σῶμα. (Γίνονται μετὰ τοῦτο δεκτὰ τὰ ἄρθρα 18, 19, ὡς καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἄρθρα τοῦ νομοσχεδίου).

§245ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ ψήφισις τοῦ συνόλου ἀναβάλλεται. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ τὴν 12¼ πρωϊνήν. Παρακαλοῦνται οἱ κ. κ. βουλευταὶ νὰ προσέλθουν αὐτὴν τὴν ὥραν. (ὥρᾳ 9.30′ μ. μ.)