1863.05.24

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΡΗʹ.

Τῆς 24 Μαΐου 1863.

(Παρασκευή).

Ὥρα 9.

Τὴν ἕδραν τοῦ Προέδρου κατέχει ὁ Ἀντιπρόεδρος Κ. Μεσσηνέζης.

Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ ὀνομαστικοῦ καταλόγου εὑρεθείσης πλήρους τῆς Συνελεύσεως, ἀναγινώσκονται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης Συνεδριάσεως.

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συζήτησις· εἰς τὰς ἕδρας σας, Κύριοι, πληρεξούσιοι, παρακαλῶ. Γνωρίζετε, Κύριοι, ὅτι ἀντικείμενον τῆς ἡμερησίας διατάξεως εἶναι ἰδίως ὁ φορολογικὸς νόμος. Ὑπάρχουν πρὸς τούτοις ὑποβεβλημέναι δύω ἐκθέσεις ἀφορῶσαι ἐκλογὰς καὶ διάφοροι προτάσεις πληρεξουσίων· ἐπειδὴ ἐπανειλημμένως ἡ Συνέλευσις ἀπεφάνθη, ὅτι ὁ φορολογικὸς νόμος πρέπει νὰ προταχθῇ παντὸς ἄλλου ἀντικειμένου, θὰ ἐρωτήσω τὴν Συνέλευσιν, ἐὰν ἐπιμένει εἰς τοῦτο καὶ κατὰ τὴν σημερινὴν συνεδρίασιν· οἱ παραδεχόμενοι τοῦτο νὰ σηκωθῶσιν· (ἀνίστανται οἱ περισσότεροι)· ἡ Συνέλευσις παρεδέχθη. Εἶναι δύω ἐκλογαὶ πληρεξουσίων· αἱ ἐκλογαὶ δὲν εἶναι καμμία ἀμφιβολία, ὅτι εἶναι ἀντικείμενον, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὡς κατεπεῖγον, διότι ἀφορᾷ τοὺς ἐντολεῖς τῶν πληρεξουσίων· ἀλλὰ νομίζω, ὅτι περὶ αὐτῶν ἠμποροῦμεν νὰ σκεφθῶμεν μετὰ τὸ τέλος τοῦ φορολογικοῦ νόμου.

§2ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δύο πληρεξούσιοι ζητοῦν ἄδειαν ἀπουσίας, οἱ κ.κ. Μανέτας καὶ Ἐμπειρῖκος.

§4ΠΟΛΛΟΙ. Νὰ δοθῇ.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι ἡ Συνέλευσις πρέπει νὰ ᾖναι ὀλίγον προσεκτικὴ ὡς πρὸς τὰς ἀδείας ἀπουσίας, διότι πλησιάζει ὁ καιρὸς, καθ’ ὃν δυσκόλως δύναται νὰ ἀπαρτισθῇ συνεδρίασις· παρατηρῶ προσέτι εἰς τοὺς ΚΚ. πληρεξουσίους, ὅτι πρέπει νὰ ἤμεθα ὀλίγον πρωϊνώτεροι, διότι ἔχομεν πολλὰ ἀντικείμενα κατεπείγοντα καὶ σπουδαῖα, καὶ ὁ καιρὸς ἐπείγει. Ἀρχόμεθα ἤδη τοῦ φορολογικοῦ νόμου· ἡ συζήτησις, ὡς ἠκούσατε ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τῶν πρακτικῶν, ἔχει σταματίσει ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 16.

§6ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ, Κύριε Πρόεδρε, νὰ προσκληθῇ ὁ ὑπουργὸς τῶν Ναυτικῶν, διότι ἔχω νὰ κάμω μίαν ἐπερώτησιν περὶ τῶν ναυτικῶν βαθμῶν, τοὺς ὁποίους ἀπένειμεν εἴς τινας πολίτας.

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ προσκληθῇ ὁ ὑπουργὸς τῶν Ναυτικῶν. Ἔχει τις τὸν λόγον ἐπὶ τοῦ 16 ἄρθρου;

§8ΘΕΟΦ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ἐγώ.

§9ΚΑΛΛΙΓΑΣ. Πρέπει νὰ ᾖναι παρὼν καὶ ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν.

§10ΘΕΟΦ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Εἰς τὸν πάγιον νόμον ὑπάρχει μία διάταξις περὶ τῆς διακατοχῆς καὶ τῶν δικαιωμάτων τοῦ δημοσίου.

§11ΠΟΛΛΟΙ. Δυνατώτερα.

§12ΘΕΟΦ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Μία διάταξις, διὰ τῆς ὁποίας διατάσσεται, ὅτι τὸ δημόσιον διατηρεῖ εἰς ἑαυτὸ τὴν νομικὴν κατοχὴν ὅσων κτημάτων εἶχε μέχρι τοῦ 1843· ἡ διάταξις αὕτη μετεφέρθη ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος εἰς ὅλους τοὺς φορολογικοὺς νόμους, καὶ ἔχει τὸν σκοπὸν νὰ προφυλάξῃ τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου· ἀπεναντίας ὅμως ἀπεδείχθη ὅτι τὰ ἔβλαψε, διότι εἰς τὸν αὐτὸν νόμον ὑπάρχει ἑτέρα διάταξις, ἥτις χορηγεῖ δικαίωμα ἀντιῤῥήσεως εἰς τοὺς φορολογουμένους· αἱ ἀντιῤῥήσεις αὗται καθιστῶσιν ἀνεπίδεκτον ἐκτελέσεως διοικητικῆς τὸ διπλότυπον τῆς φορολογίας. Τὸ μέσον αὐτὸ οἱ φορολογούμενοι τὸ εὗρον ὡς μέσον ὑπεκφυγῆς τοῦ δικαιώματος τῆς ἐπικαρπίας καί.......

§13ΤΙΝΕΣ. Πότε ἔγεινεν ὁ πάγιος νόμος;

§14Θ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Εἰς τὰ 1855· καὶ οἱ προηγούμενοι νόμοι οἱ φορολογικοὶ ἔχουν τὰς αὐτὰς διατάξεις. Ἡ ἀπαίτησις τῆς ἐπικαρπίας ἀφορᾷ πάντοτε τὴν κυριότητα καὶ ἑπομένως, προκειμένου περὶ ἐπικαρπίας 15, 20 δραχμῶν, ἀντιτάσσει ὁ φορολογούμενος τὸ ἀναρμόδιον τοῦ εἰρηνοδικείου, διότι δὲν ἔχει ἐξουσίαν κατὰ τὴν πολιτικὴν δικονομίαν νὰ ἐξετάσῃ τὸ δίκαιον αὐτὸ, καὶ κηρύσσεται ἀναρμόδιον. Φαντασθῆτε λοιπὸν, ἐὰν εἷς ἐνοικιαστὴς δύναται νὰ διεκδικήσῃ τὰ δικαιώματά του ἐνώπιον τῶν πρωτοδικῶν μεταξὺ 100, 200 φορολογουμένων. Διὰ τοῦτο φρονῶ, καὶ φέρω μίαν προσθήκην ἐπὶ τοῦ 16 ἄρθρου, διὰ τῆς ὁποίας ἐπεκτείνεται ἡ ἁρμοδιότης τῶν Εἰρηνοδικείων νὰ ἐξετάζουν, ἐὰν ὁ φορολογούμενος ἔχει ἀποκτήσει τὴν κατοχὴν, ἥτις προβλέπεται ἀπὸ τὸ 60 ἄρθρον τοῦ παγίου νόμου. Φόβος δὲν ὑπάρχει εἰς τὴν προκειμένην περίστασιν, ὅπως τινὲς ὑποθέτουν, διὰ τὸ δημόσιον, διότι ὁ ἐνοικιαστὴς πάντοτε ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ προστατεύῃ τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου· ἄλλως, ἂν εἶχε μεγαλητέραν δικαιοδοσίαν ὁ ἐνοικιαστὴς, ἤθελεν ἀνακαλύψει τὰ καταπατούμενα κτήματα. Αὐτὴ ἡ διάταξις ἀπεδείχθη, ὅτι ἔβλαψε τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου. Λέγω λοιπὸν, ὅτι, ἂν δώσωμεν ἀκόμη μίαν δικαιοδοσίαν εἰς τοὺς Εἰρηνοδίκας, δὲν βλέπω ποῖα δικαιώματα τοῦ δημοσίου θὰ προσβληθῶσι. Μετὰ τοῦ Κυρίου ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἦλθον εἰς ἐξηγήσεις περὶ αὐτοῦ τοῦ ἀντικειμένου, καὶ εἶπεν, ὅτι εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ καταδολιευθῶσι τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου· τὸ πολὺ πολὺ, νομίζω, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ προστεθῇ μία διάταξις, ὅτι αἱ τοιαύτης φύσεως δίκαι δὲν ἔχουσι κἀμμίαν ἐπιῤῥοὴν εἰς τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου, καὶ ἐκλείπει ἀμέσως αὐτὸς ὁ φόβος, ὅτι λ. χ. συμφωνῶ ἐγὼ μὲ τὸν ἐνοικιαστὴν καὶ φορολογούμενον καὶ καταδολιεύομεν τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου. Πιστεύω λοιπὸν νὰ γείνῃ δεκτὴ ἡ πρότασίς μου.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κ. ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν ἐζήτησε τὸν λόγον.

§16Θ. ΔΗΛΙΓΙΑΝΝΗΣ (ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν). Ἰδοὺ τέλος πάντων καὶ τὸ τελευταῖον τελειωτικὸν τηλεγράφημα τῆς ἐπιτροπῆς, τὸ ὁποῖον σήμερον τὸ πρωῒ ἔλαβον· σᾶς τὸ ἀναγινώσκω· «Κοπεγχάγη 3 Ἰουνίου καὶ 50′ μ. μ. Ἡ ἡμέρα τοῦ Σαββάτου προσδιωρίσθη διὰ τὴν πρὸς τὴν ἐπίσημον ἀποδοχὴν τοῦ στέμματος τῆς Ἑλλάδος τελετήν. Τὰ πάντα ἐτελείωσαν». Μετὰ τὴν εἴδησιν ταύτην ἡ ἐπιτροπὴ ἐξακολουθεῖ· «ἐν τούτοις ἡ ἀπὸ τοσοῦτον παραταθεῖσα ἐνταῦθα διαμονὴ ἡμῶν καὶ αἱ ἀπρόοπτοι καὶ ἔκτακτοι δαπάναι, εἰς ἃς ὑπεβλήθημεν, ἐξήντλησαν τὸ βαλάντιόν μας. Παρακαλοῦμεν δ’ ὑμᾶς νὰ μᾶς πέμψητε τηλεγραφικῶς τὴν ποσότητα, τὴν ὁποίαν ἡ Συνέλευσις ἤθελε ψηφίσει. Ἀναχωροῦμεν δ’ ἐντεῦθεν κατὰ τὴν δεκάτην τοῦ μηνός.

ΚΑΝΑΡΗΣ, ΖΑΪΜΗΣ, ΓΡΙΒΑΣ.

§17ΤΙΝΕΣ. Ποῖον ποσὸν ἐγκρίνει ὁ Κ. ὑπουργός;

§18ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡ. Ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν δὲν ἔχει ἄλλα φῶτα, ἀφ’ ὅσα ἕκαστος ἐξ ὑμῶν· ὅ,τι γνωρίζει εἶναι ὅτι δύο μῆνας ἤδη ἀποδημεῖ ἐντεῦθεν ἡ ἐπιτροπὴ τῆς Συνελεύσεως, ὅτι ἕκαστον τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς ἔχει λάβει συνοδείαν τινὰ, ὅτι βεβαίως ἡ ἀποστολὴ αὕτη τὴν περιέβαλε μὲ δαπάνας ἐκτάκτους· ἀλλὰ πόσον ποσὸν πρέπει νὰ ἐπιχορηγήσῃ ἡ Συνέλευσις δὲν γνωρίζω.

§19ΒΑΛΤΙΝΟΣ. 15,000, δηλ. ἀνὰ 5000 εἰς ἕκαστον.

§20ΑΝΤ. ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ. Ἀπὸ χίλια τάλληρα ἕκαστος.

§21ΜΙΛΗΣΗΣ. Ἐρωτῶ τὸν Κύριον ὑπουργὸν τῶν Ἐξωτερικῶν, ἐὰν γνωρίζει, ἐὰν ὑπεγράφη τὸ περὶ ἑνώσεως τῆς Ἑπταννήσου πρωτόκολλον.

§22Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ. Ὅ,τι γνωρίζω ἐκ καλῆς πηγῆς εἶναι, ὅτι τὸ τρίτον καὶ πιθανῶς τελευταῖον πρωτόκολλον ἔμελλε νὰ ὑπογραφῇ σήμερον Παρασκευὴν ἐν Λονδίνῳ.

§23ΜΙΛΗΣΗΣ. Ἐπισήμως τὸ γνωρίζετε;

§24Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ. Ἡμιεπισήμως.

§25ΤΙΝΕΣ. Τί ἀφορᾷ;

§26Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ. Δὲν γνωρίζω. Τὸ πρῶτον ὑπεγράφη εἰς τὰς 15, τὸ δεύτερον εἰς τὰς 19 τοῦ μηνὸς καὶ τὸ τρίτον πρωτόκολλον σήμερον. Ἐνταῦθα καταλαμβάνει τὴν ἕδραν του ὁ Πρόεδρος Κ. Διομήδης Κυριακοῦ.

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μετὰ τὴν χαρμόσυνον ἀγγελίαν, τὴν ὁποίαν ἐλάβομεν διὰ τοῦ τηλεγραφήματος, νομίζω, καὶ τὸ προτείνω εἰς τὴν Συνέλευσιν, ὅτι, ἀφοῦ εἶναι ἐπισήμως γνωστὸν, ὅτι αὔριον θέλει γείνει ἡ ἀποδοχὴ τοῦ στέμματος ἐπισήμως εἰς Κοπεγχάγην,— νομίζω ὅτι ἡ εὐπρέπεια ἀπαιτεῖ καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ ἐν Ἑλλάδι νὰ πανηγυρίσωμεν τὴν ἀποδοχὴν ταύτην αὔριον ἐπισήμως καὶ διὰ φωταψίας τριημέρου.

§28ΔΑΓΡΕΣ (ἐκ τῆς θέσεως). Κύριε Πρόεδρε, τί ἐπίσημον γνωρίζομεν; δὲν γνωρίζομεν ἀκόμη τὴν ἐπίσημον ἀποδοχήν· ὅταν ἔλθῃ ἐπίσημος δημοσία γνωστοποίησις, τότε μάλιστα· εἰδεμὴ καθ’ ἡμέραν νὰ κάμνωμεν χειροκροτήσεις καὶ πανηγύρεις, εἶναι γελοῖον.

§29ΠΟΛΛΟΙ. Αὔριον, αὔριον.

§30ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ. Ἀπαντῶ εἰς τὸν ἔντιμον πληρεξούσιον Καλαμῶν, ὅστις εἶπε περὶ τῆς ἐπισημότητος τῆς εἰδήσεως, τὴν ὁποίαν ἔλαβον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀναγνώσω. Ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Δανιμαρκίας ἐκοινοποίησεν ἐγγράφως εἰς τὴν ἐπιτροπὴν τῆς Συνελεύσεως τὴν ἀποδοχὴν τοῦ στέμματος καὶ τὴν ἡμέραν καθ’ ἣν θέλει γίνει αὕτη· ἄλλη ἐπισημότης δὲν γνωρίζω ἂν ἀπαιτῆται.

§31ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα, μάλιστα· αὔριον, αὔριον.

§32ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι αὔριον νὰ ἐκτελεσθῇ ἡ τελετὴ νὰ σηκωθοῦν (ἐγείρονται ἅπαντες χειροκροτοῦντες καὶ ζητωκραυγοῦντες ὑπὲρ τοῦ Γεωργίου Βασιλέως τῶν Ἑλλήνων, συνευφημοῦντος καὶ τοῦ ἀκροατηρίου).

§33ΒΑΛΤΙΝΟΣ. Προτείνω νὰ εἰδοποιηθοῦν ὅσα μέρη δύνανται διὰ τοῦ τηλεγράφου, ὥστε ἡ αὐτὴ τελετὴ νὰ γείνῃ αὔριον καὶ εἰς αὐτὰ τὰ μέρη.

§34ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§35ΑΦΕΝΤΟΥΛΗΣ. Ἡ ἐπιτροπὴ, ἥτις μᾶς ἐτηλεγράφησε μίαν τόσον εὐχάριστον ἀγγελίαν, ἥτις δίδει τὸ αἴσιον τέρμα εἰς τὰς προσδοκίας μας, ὥρισε συγχρόνως καὶ τὸν καιρὸν τῆς ἀπελεύσεώς της ἐκεῖθεν, ἀλλὰ μᾶς καθυποβάλλει καὶ μίαν αἴτησιν περὶ χρημάτων· τὴν αἴτησιν ταύτην φρονῶ ὅτι πρέπει νὰ τὴν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν. Βεβαίως ἡ ἐπιτροπή μας εὑρέθη, καὶ ἕκαστος ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἐννοήσῃ καλῶς, εἰς μεγάλας χρηματικὰς δαπάνας. Τὰ ἔθνη δὲν παρίστανται ὡς ἁπλοῖ ἰδιῶται ἀπέναντι ξένων ἐθνῶν. Ἀξιοπρεπῶς πρέπει νὰ παριστάνῃ ἕκαστον ἔθνος τὴν ἰδίαν του ἀτομικότητα, καὶ πολὺ μεγαλοπρεπῶς δὲν τὴν παρέστησεν ἡ ἰδική μας ἐπιτροπὴ τὴν ἐθνικότητα τὴν Ἑλληνικὴ· φθάνει μόνον νὰ ἀναγνώσητε εἰς τὴν ἱστορίαν, ὁπόσον μεγαλοπρεπεῖς εἶναι αἱ πρεσβεῖαι, αἱ ὁποῖαι στέλλονται εἰς τὰς τελετὰς τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Φαντασθῆτε εἰς πόσα ἔξοδα ὑποβάλλονται τὰ ἔθνη εἰς τοιαύτας περιστάσεις· τοῦτο εἶναι γνωστὸν, ὅτι καὶ ἀνάγκας χρηματικὰς εἶχον καὶ δαπάνας πολλὰς ὑπέστησαν, δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία· ἔρχονται δὲ σήμερον αὐτοὶ οἱ ἴδιοι εἰς τὴν παραμονὴν τῆς ἀπελεύσεώς των νὰ μᾶς ζητήσουν χρήματα· ἐννοεῖτε βεβαίως, ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἠδύναντο νὰ προστρέξουν εἰς τὴν αἴτησιν χρηματικῆς βοηθείας χωρὶς νὰ ἔχουν ἀπόλυτον αὐτῆς ἀνάγκην, καὶ διὰ τοῦτο φρονῶ, ὅτι δὲν δυνάμεθα νὰ τὸ ἀποφύγωμεν, καὶ οὔτε κἂν ἀξιοπρεπὲς εἶναι νὰ ποιήσῃ τις λόγον περὶ αὐτοῦ, πρέπει νὰ τοὺς στείλωμεν χρήματα διὰ νὰ ἐπιστρέψουν.

§36ΠΟΛΛΟΙ. Προτείνατε.

§37ΑΦΕΝΤΟΥΛΗΣ. Ἀλλ’ εἰς τὸ ποσὸν δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἐνδοιασμός τις· ἂν, κύριοι, δὲν τοὺς δώσωμεν ἡμεῖς χρήματα καὶ αὐτοὶ ἐξοδεύσουν ἐξ ἰδίων, ἐὰν μεθαύριον τὰ ζητήσουν, θὰ τοὺς τὰ δώσωμεν βεβαίως· ὅ,τι λοιπὸν σήμερον δυστροποῦντες δὲν κάμνομεν, θὰ τὸ κάμωμεν μεθαύριον. Ἐπειδὴ ἡμεῖς δὲν δυνάμεθα νὰ προσδιορίσωμεν ἐκ τῶν προτέρων τὸ ποσὸν τῶν χρημάτων, φρονῶ καλὸν νὰ τοὺς τηλεγραφήσωμεν νὰ ἐξοδεύσουν, καθόσον γνωρίζουν τὰς περιστάσεις τοῦ ταμείου μας, ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖον, καὶ νὰ μᾶς δώσουν μεθαύριον τὸν λογαριασμόν.

§38ΠΟΛΛΟΙ. Ὄχι, ὄχι· πρέπει ἀπὸ τοῦδε νὰ ὁρίσωμεν ἓν ποσόν.

§39ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἀμφιβάλλω βεβαίως, ὅτι ἡ Συνέλευσις εἶναι διατεθειμένη νὰ ὁρίσῃ ἓν ποσὸν διὰ τὰ ἔξοδα τῆς Ἐπιτροπῆς· παρακαλῶ ὅμως νὰ μοὶ ἐπιτρέψητε νὰ σᾶς εἴπω καὶ ἐγὼ τί γνωρίζω ἀπ’ ἐκεῖ. Ἓν τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς, ὁ Κ. Γρίβας, μὲ τὸ παρελθὸν ταχυδρομεῖον μοὶ ἔγραψε περὶ ἐξόδων καὶ ἔχω μίαν ἐπιστολὴν, τὴν ὁποίαν ἠμπορεῖτε νὰ λάβητε ὑπ’ ὄψιν, λέγουσά μοι, ἐπειδὴ ἔχει ἀνάγκην χρημάτων, νὰ φροντίσω νὰ τῷ στείλω 6,000 δραχμὰς, ὥστε νομίζω ὅτι ἡ Συνέλευσις αὐτὸ τοῦτο τὸ ποσὸν δύναται νὰ ὁρίσῃ ἢ ὀλιγώτερον ἢ περισσότερον· λέγω μόνον τοῦτο ὅτι 6000 δραχ. ἔχει ἀνάγκην ἕκαστον τῶν μελῶν διὰ τὴν ἐπάνοδόν του.

§40ΠΟΛΛΟΙ. Ἐφωτίσθημεν, δὲν εἶναι ἀνάγκη πλέον νὰ γείνῃ συζήτησις ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ ἀντικειμένου.

§41ΔΑΓΡΕΣ. Εἰς τοὺς λόγους τοῦ προαγορεύσαντος περὶ τῆς ἐπιχορηγήσεως νέων ἐξόδων εἰς τὴν ἀποσταλεῖσαν ἐν Κοπεγχάγῃ ἐπιτροπὴν ἀντιτείνω ἀπὸ καρδίας καὶ ἐκφράζω τὴν γνώμην μου εἰς τὴν Συνέλευσιν καὶ τὸ Ἔθνος. Δὲν ἐννοῶ βεβαίως ἡ ἐπιτροπὴ νὰ ἐξοδεύσῃ ἐξ ἰδίων της, νὰ θυσιάσῃ, ἀφοῦ ἐδέχθη τὸ ἐπίμοχθον αὐτὸ ἔργον τοῦ νὰ μεταβῇ ἀπὸ τὸ ἓν ἄκρον τῆς Εὐρώπης εἰς τὸ ἄλλο· ἀλλὰ δὲν ἠμπορῶ, κύριοι, νὰ σιωπήσω, ὅταν ἀκούω, ὅτι οἱ ἀπεσταλμένοι τῆς Ἑλλ. Κυβερνήσεως πρέπει νὰ δείξουν μεγαλοπρέπειαν ἐξοδεύοντες ἐν ἀφθονίᾳ.

§42ΠΟΛΛΟΙ. Αὐτὸ δὲν εἶναι ζήτημα.

§43ΔΑΓΡΕΣ. Τὸν Ἕλληνα καὶ τὸν ἀντιπροσωπεύοντα τὴν Ἑλλάδα εἰς οἱανδήποτε περίστασιν καὶ ἀποστολὴν τὸν θέλω ἀξιοπρεπῆ εἰς τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ καθήκοντός του, εἰς τὴν συναίσθησιν τοῦ ἐθνισμοῦ του· μὴ νομίζετε, ὅτι ἐπιδεικνύμενός τις, ἐξοδεύων, ἢ ἐνδυόμενος μεγαλοπρεπῶς εἶναι ἀξιοπρεπής· ἀξιοπρέπεια εἶναι ὅταν αἰσθάνωμαι τὸν ἐθνισμὸν (θόρυβος). Ἔχω τὴν τιμὴν, κύριοι, νὰ ἦμαι φίλος ὅλων τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς καὶ ἀνήκω εἰς τὴν αὐτὴν μερίδα· δὲν ἦλθον νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἰδέαν, ὅτι πρέπει ὁ πολίτης νὰ ἐξοδεύῃ διὰ τὸ συμφέρον τὸ δημόσιον ἐξ ἰδίων του, ἀλλ’ αὐτὰς τὰς ἰδέας τὰς ἀποκρούω δι’ ὅλων τῶν μέσων. Θὰ ἀρχίσωμεν νὰ ἐγκαινιάσωμεν τὴν νέαν βασιλείαν μὲ θυσίαν, μὲ πολυτέλειαν· ἐν τῇ καρδίᾳ, ἐν τῇ συνειδήσει μας καὶ τῷ πατριωτισμῷ μας νὰ στηριχθῇ ὁ νέος θρόνος, ὄχι ἐπὶ ἐπιδείξεων τοιούτων. Μὴ τρέχετε, κύριοι, διότι πρόκειται νὰ λύσωμεν τὰ σπουδαιότατα ζητήματα. Σέβομαι παρὰ πάντα ἄλλον, ἀλλ’ ἐν τῇ καρδίᾳ καὶ συνειδήσει τὸν ἡγεμόνα, τὸν ὁποῖον καὶ ἐγὼ διὰ τῆς ψήφου μου ἐξέλεξα, θέλω εἰς τὴν θέσιν του καὶ τὸ ἔθνος εἰς τὴν θέσιν του. Μὴ ἀρχίσωμεν λοιπὸν... (θόρυβος) ὀφείλετε νὰ μὲ ἀκούσητε διότι ὁ Πρόεδρος μοὶ ἔδωκε τὸν λόγον. Λέγω λοιπὸν καὶ ἐπαναλαμβάνω, ὅτι ἡ ἀξιοπρέπεια δὲν παρίσταται διὰ τῶν μεγάλων δαπανῶν. Ἰδοὺ, κύριοι, τὶ προτείνω· ν’ ἀναφερθῶμεν εἰς τὴν συνείδησίν της νὰ ἐξοδεύσῃ ὅσα χρήματα θέλει καὶ νὰ τὰ πληρώσωμεν κατόπιν.

§44ΚΑΛΟΣ. Βεβαίως τὸ ταμεῖον πάσχει ἔλλειψιν μεγίστην, οὐχ ἧττον ὅμως δὲν εἶναι πρέπον εἰς τὴν Ἐθνικὴν Συνέλευσιν, ἥτις ἐξαπέστειλεν εἰς τὴν Κοπεγχάγην τὴν ἐπιτροπὴν διὰ νὰ προσφέρῃ τὸ στέμμα, νὰ ἀρνηθῇ τὰ ζητούμενα παρ’ αὐτῆς ἔξοδα ἐπανόδου. Ἡ ἐπιτροπὴ ἐδαπάνησεν ἤδη ἐπὶ δύω μῆνας ἐκεῖ περισσότερον ἀφ’ ὅ,τι ἔλαβεν. Ὅταν, Κύριοι, τρία μέλη τῆς Συνελεύσεως, ἄνθρωποι, ἔχοντες πατριωτισμὸν ἴσον, ἂν ὄχι ἀνώτερον ἀπὸ ἡμᾶς, ζητοῦν χρήματα διὰ νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἔχετε τὴν ὑποχρέωσιν νὰ τὰ ἀποστείλητε. Προτείνω νὰ παραδεχθῆτε τὸ ποσὸν τῶν 5,000 δραχμῶν.

§45ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα.

§46ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει πρότασις νὰ δοθῶσιν εἰς ἕκαστον κατὰ τοὺς μὲν 6 χιλιάδες, κατὰ τοὺς δὲ 5 χιλιάδες δραχμῶν. Λοιπὸν θὰ ἐρωτήσω πρῶτον διὰ τὰς 6, κ’ ἔπειτα διὰ τὰς 5 χιλιάδας. Ὅσοι παραδέχονται, ὅτι πρέπει νὰ παραχωρηθῶσιν εἰς ἕκαστον ἀνὰ 6 χιλιάδες δραχμῶν, οἱ τοιοῦτοι νὰ σηκωθῶσιν· (ἐγείρονται οἱ ὀλιγώτεροι). Δὲν παρεδέχθη. Τώρα ὅσοι θέλουν 5,000, νὰ σηκωθῶσιν· (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Παρεδέχθη.

§47ΑΓΓΕΛΙΝΙΔΗΣ. Λοιπὸν τί ἀπεφασίσθη;

§48ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πέντε χιλιάδες.

§49ΤΡΙΓΓΕΤΑΣ. Μὰ δὲν ἐκάματε πρότασιν περὶ τούτου.

§50ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρῶτον ἔκαμα δι’ 6,000, δὲν ἐφάνη ἀποτέλεσμα· κατόπιν εἶπον, ὅσοι θέλουν τὰς 5,000 νὰ σηκωθῶσι, κ’ ἐσηκώθησαν ὅλοι.

§51ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα.

§52ΒΑΛΤΙΝΟΣ. Εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν.

§53ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξακολουθεῖ ἡ συζήτησις ἐπὶ τοῦ φορολογικοῦ νόμου.

§54ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Ἡ τροπολογία, τὴν ὁποίαν ἐπέφερεν ὁ Κ. Θεόφιλος Γεωργίου, περιέχει ἐν ἑαυτῇ κινδύνους διὰ τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου, διότι ἐνδεχόμενον εἶναι καὶ πολὺ εὔκολον ἐνοικιασταί τινες ἀσυνείδητοι καὶ ἐκ συνεννοήσεως μετὰ φορολογουμένων τινῶν, θελόντων νὰ ὠφεληθῶσι, ν’ ἀναλαμβάνουν μίαν τοιαύτην ἀπόφασιν καὶ οὕτω νὰ χάνῃ τὸ Δημόσιον τὰ δικαιώματά του, κ’ ἐκ τούτου κινοῦνται πλεῖσται δίκαι, ὡς ἔλαβον ἀφορμὴν νὰ γνωρίσω εἰς τὴν ἐπαρχίαν μου, ὡς οἰκονομικὸς ἔφορος ἄλλοτε, τοιαῦτα τεχνάσματα· διὰ τοῦτον τὸν λόγον ἀποκρούω αὐτὴν τὴν πρότασιν, ἄλλως τε δὲν εἶναι καὶ ἀνάγκη, διότι, ὅταν ὁ ἐνοικιαστὴς ἔχῃ ἀξιώσεις, ὅτι ἡ ἐπικαρπία αὕτη, κατὰ τῆς ὁποίας ἔκαμεν ἀντίῤῥησιν ὁ φορολογούμενος, ὀφείλεται αὐτῷ, φρονῶ ὅτι ἡ ἀγωγὴ αὕτη εἶναι προσωπικὴ, δὲν θὰ ἐξετάσῃ ἄλλο ὁ εἰρηνοδίκης, εἰμὴ ἂν τὸ κτῆμα, περὶ τοῦ ὁποίου πρόκειται, ἐπλήρωσε φόρον ἐπικαρπίας ἀπὸ τὰ 1843 κ’ ἐντεῦθεν. Φρονῶ λοιπὸν, ὅτι τοῦτο περιέχεται εἰς αὐτὸν τὸν νόμον· μόνη ἐξήγησις ἠμπορεῖ νὰ δοθῇ, ὅτι ἡ ἀγωγὴ εἶναι προσωπικὴ, καὶ ὅτι ἡ ἀπόφασις, ὁποιαδήποτε τοῦ εἰρηνοδίκου, νὰ μὴ παραβλάπτῃ ποσῶς τὰ δικαιώματα τοῦ Δημοσίου.

§55ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ. Δύω λόγους ἔφερεν ὁ προαγορεύσας πρὸς ἀπόκρουσιν τῆς προτάσεως τοῦ Κ. Θεοφίλου Γεωργίου, τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ ὑποστηρίζω, ὅτι ἐνδέχεται νὰ γεννηθῶσι μεταξὺ ἐνοικιαστῶν καὶ φορολογουμένων δίκαι ἐνώπιον τοῦ εἰρηνοδίκου, μὴ παρέχοντος τὰς ἀπαιτουμένας ἐγγυήσεις, καὶ τοιουτοτρόπως νὰ διακινδυνεύουν τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου· ἀλλ’ αὐτὸς ὁ λόγος, Κύριοι, μολονότι ἔχομεν ἐντὸς τῆς Συνελεύσεως πολὺ ἱκανωτέρους μου, πίπτει ἀφ’ ἑαυτοῦ, διότι ὄχι μόνον τὰ εἰρηνοδικεῖα δικάζοντα ἐκκλητῶς παρέχουν τὰς ἀπαιτουμένας ἐγγυήσεις, ἀλλὰ καὶ διότι τὰ μεταξὺ ἄλλων δικασθέντα δὲν βλάπτουσι τρίτον, καὶ τὸ δημόσιον δὲν δύναται νὰ διακινδυνεύσῃ τὰ συμφέροντά του, ἀφοῦ μάλιστα ὁ Κύριος Θεόφιλος εἶπεν, ὅτι πρέπει νὰ γείνῃ ἐν τῷ νόμῳ διάκρισις, ὅτι αἱ τοιαύτης φύσεως ἀποφάσεις τῶν εἰρηνοδικῶν δὲν ἔχουν ἐπιῤῥοὴν εἰς τὰ συμφέροντα τοῦ Δημοσίου, ἢ τῶν φορολογουμένων, περὶ τοῦ ζητήματος τῆς κυριότητος· ὁ δεύτερος λόγος, τὸν ὁποῖον ἔφερεν ὁ Κύριος Νικολαΐδης, εἰπὼν, ὅτι ἡ ἀγωγὴ εἶναι προσωπικὴ, καὶ ὡς τοιαύτη ὑπάγεται εἰς τοὺς εἰρηνοδίκας, κ’ ἑπομένως δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐκτείνωμεν ῥητῶς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ εἰρηνοδίκου, ἡ τοιαύτη γνώμη του εἶναι ἐσφαλμένη, διότι ἡ ἀγωγὴ εἶναι μικτὴ, καὶ δὲν ὑπάγεται κατὰ τοὺς κειμένους νόμους εἰς τὸν εἰρηνοδίκην, δι’ ὃ ὑποστηρίζω τὴν πρότασιν τοῦ Κυρίου Θεοφίλου Γεωργίου, περὶ παρατάσεως τῆς ἁρμοδιότητος τῶν εἰρηνοδικῶν εἰς τοιαύτας δίκας.

§56ΚΑΛΛΙΓΑΣ. Κύριοι, τὸ σπουδαιότερον μέρος τῆς ὑπὸ συζήτησιν προτάσεως ἔχει σκοπὸν νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Εἰρηνοδίκου ἐκεῖ, ὅπου ὁ νόμος δὲν ἔδωκεν εἰς αὐτὸν δικαιοδοσίαν. Σήμερον, ὅπως ἀποφασίζει ἡ πολιτικὴ δικονομία, ὁ Εἰρηνοδίκης δὲν ἔχει δικαιοδοσίαν ἐπὶ ζητημάτων κατοχῆς καὶ κυριότητος. Ἡ πρότασις, ἡ ὁποία ὑποβάλλεται, ἔχει σκοπὸν νὰ δώσῃ ἐκτάκτως τοιαύτην δικαιοδοσίαν εἰς τὸν Εἰρηνοδίκην ἐπὶ κατοχῆς φορολογουμένων κτημάτων καὶ ν’ ἀφήσῃ εἰς αὐτὸν τὴν λύσιν τοῦ ζητήματος, ἐὰν αὐτὸ τὸ κτῆμα πρέπει νὰ θεωρηθῇ κατεχόμενον ὡς ἰδιόκτητον, ἢ κατεχόμενον ὡς ἐθνικόν· ἀποδίδει δὲ αὐτῷ τὴν δικαιοδοσίαν διὰ ποσὸν, τὸ ὁποῖον εἶναι ἐν γένει κατὰ τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Εἰρηνοδίκου· ἀλλ’ ὑπάρχουν ζητήματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐξετάζονται κατὰ ποσὸν, ἀλλὰ κατὰ ποιὸν καὶ τοιοῦτον εἶναι τὸ προκείμενον. Ὅταν, Κύριοι, πρόκηται περὶ πληρωμῆς φόρων, ὅλοι ἐννοοῦμεν, ὅτι ὁ φορολογούμενος ὀλιγώτερον κινδυνεύει τοῦ δημοσίου διὰ τὸν ἑξῆς λόγον, ὅτι ἐὰν ὁ φορολογούμενος κατὰ πλάνην, ἢ ἀδικίαν πληρώσῃ ἀχρεώστητον φόρον εἰς τὸ δημόσιον, δύναται πάντοτε ν’ ἀπαιτήσῃ τὴν ἐπιστροφὴν, ὅταν ὅμως γίνῃ τὸ ἀντίθετον, ὅταν ὁ φορολογούμενος δὲν πληρώσῃ τὸν χρεωστούμενον φόρον εἰς τὸ δημόσιον καὶ παρέλθῃ ἡ ἁρμοδία ἐποχὴ, δὲν ἔχει τὴν αὐτὴν ἀσφάλειαν τὸ δημόσιον παρὰ τοῦ φορολογουμένου. Ὁ φορολογούμενος, ὁ ὁποῖος δύναται νὰ ᾖναι ἁπλοῦς κάτοχος, δύναται πλέον νὰ μὴ ὑπάρχῃ κάτοχος, ἢ νὰ μὴ ᾖναι ἀξιόχρεως, καὶ τὸ δημόσιον τότε, ὅταν φανῇ ἡ ἀλήθεια, δὲν εἶναι πλέον εἰς θέσιν νὰ εὕρῃ τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα εἰς τὸ δημόσιον ἐχρεωστοῦντο· ἅμα παρέλθῃ ἡ ὥρα, ὅτε τὸ δημόσιον ἠδύνατο νὰ ἐνεργήσῃ ἀσφαλῶς, ἀπώλεσε τὰ δικαιώματά του. Παρατηρῶ λοιπὸν, ὅτι κατ’ αὐτὴν τὴν πρότασιν πρόκειται τώρα προσωρινῶς ν’ ἀποφασίσῃ ὁ Εἰρηνοδίκης περὶ τῆς κατοχῆς. Ἐὰν λοιπὸν ὁ Εἰρηνοδίκης παρεδέχθη, ὅτι ὁ δεῖνα κατέχει τὸ δεῖνα κτῆμα ὡς ἰδιοκτήτης, καὶ ἑπομένως δὲν χρεωστεῖ φόρον ἐπικαρπίας, αὐτὸς ἀπ’ αὐτῆς τῆς στιγμῆς δὲν θὰ πληρώσῃ φόρον ἐπικαρπίας, καὶ τότε θὰ ἐπέλθῃ ἡ ἀνάγκη τὸ δημόσιον νὰ κινήσῃ κυρίαν ἀγωγὴν καὶ ἀποδείξῃ, ὅτι ἡ ἰδιοκτησία εἶναι τοῦ δημοσίου καὶ ν’ ἀπαιτήσῃ δυνάμει αὐτῆς τῆς νέας δίκης νὰ πληρωθοῦν ἐκεῖνοι οἱ φόροι, τοὺς ὁποίους ὁ Εἰρηνοδίκης εἶπε λύων τὸ ζήτημα τῆς κατοχῆς, ὅτι δὲν πρέπει νὰ πληρωθοῦν. Βλέπετε λοιπὸν, ὅτι μένει προσωρινῶς νὰ δώσητε εἰς τὸν Εἰρηνοδίκην τὴν λύσιν τοῦ περὶ κατοχῆς ζητήματος καὶ νὰ γείνῃ νέα δίκη περὶ κυριότητος, ἐκ τῆς ὁποίας ἴσως προκύψει, ὅτι κακῶς ἀπεφάσισεν ὁ Εἰρηνοδίκης. Νομίζω λοιπὸν καὶ δι’ αὐτοὺς τοὺς δύω λόγους, ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνον πολὺ νὰ παρέρχηται ἡ ἁρμοδία στιγμὴ, καὶ τὰ δικαιώματα τοῦ δημοσίου νὰ μὴ πραγματοποιῶνται, καὶ διότι αὐτὴ ἡ δίκη τῆς κατοχῆς δὲν λύει τὸ ζήτημα ὁριστικῶς, ἀλλ’ ὑπολείπεται πάντοτε νέα δίκη περὶ κυριότητος· δι’ αὐτοὺς τοὺς δύω λόγους δὲν πρέπει νὰ δεχθῶμεν αὐτὴν τὴν πρότασιν.

§57ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ. Παραδέχομαι, Κύριοι, καθ’ ὁλοκληρίαν τὴν πρότασιν τοῦ Κυρίου Θεοφίλου, διότι εἶναι συμφέρουσα καὶ διὰ τὸν ἐνοικιαστὴν καὶ τὸ δημόσιον, ἤθελον δὲ παραδεχθῆ καὶ τὴν ἰδέαν τοῦ προαγορεύσαντος Ζέρβα, ἂν ἐφηρμόζετο, ἀλλ’ ἐγὼ, Κύριοι, εἰς πολλὰς δίκας ἐνώπιον τοῦ Εἰρηνοδικείου Λαμίας ὡς Πληρεξούσιος ἐνοικιαστῶν εἶπον, ὅτι δὲν θέλω νὰ ἐξετασθῇ τὸ ζήτημα τῆς κατοχῆς, ἀλλὰ τοὐλάχιστον νομίζω, ὅτι ὁ Εἰρηνοδίκης ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐξετάσῃ ἐὰν τὸ κτῆμα αὐτὸ ἐφορολογεῖτο κατὰ τὰ παρελθόντα ἔτη, καὶ, ἐὰν ἀποδειχθῇ, ὅτι ἐφορολογεῖτο ὡς ἐθνικὸν, νὰ ὑποχρεωθῇ ὁ φορολογούμενος ν’ ἀποδώσῃ τὸν φόρον, ἄλλως τε, ἐὰν ἀποδειχθῇ, ὅτι ἐφορολογεῖτο ὡς ἰδιόκτητον ν’ ἀποῤῥιφθῇ ἡ ἀγωγὴ τοῦ ἐνοικιαστοῦ, καὶ ὅμως ὁ Εἰρηνοδίκης δὲν παρεδέχθη καὶ τὴν πρότασιν ταύτην, κηρυχθεὶς ἀναρμόδιος. Ὁ ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶπεν, ὅτι διὰ μαρτύρων πρέπει ν’ ἀποδειχθῇ καὶ ἴσα ἴσα δὲν εἶναι δυνατὸν, εἰς ὁποιανδήποτε δικαιοδοσίαν, ἐὰν φέρητε τὸ ζήτημα, νὰ λυθῇ ἄλλως, ἀλλ’ ἐμμαρτύρως· ἴσως ὁ Κύριος ὑπουργὸς ἤθελε ν’ ἀποδεικνύηται ἐκ τῶν διπλοτύπων, ἀλλὰ τὰ διπλότυπα δὲν ἀναφέρουν τὸν ἀγρὸν ὡρισμένως, ἀλλὰ λέγουν ὁ δεῖνα παρήγαγε τόσον ποσόν. Λοιπὸν ἐκ τῶν διπλοτύπων εἶναι ἀδύνατον ν’ ἀποδειχθῇ, ἑπομένως ἐὰν δὲν παραδεχθῆτε τὴν πρότασιν τοῦ Κυρίου Θεοφίλου, βεβαιωθῆτε, ὅτι δύω κακὰ θέλουν γεννηθῆ, θὰ ζημιωθῇ ὁ ἐνοικιαστὴς ἀφ’ ἑνὸς, καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὸ δημόσιον θὰ χάσῃ τὴν ἰδιοκτησίαν του. Ἑπομένως δι’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους δὲν βλέπω τὸν λόγον διὰ τὶ νὰ μὴ παραδεχθῆτε τὴν πρότασιν αὐτήν, καθόσον οὐδόλως τὸ Δημόσιον βλάπτεται, διότι τὰ μεταξὺ ἄλλων δικασθέντα δὲν ὠφελοῦν οὐδὲ βλάπτουν τρίτον καὶ καθόσον τὸ Δημόσιον δύναται ν’ ἀνακόψῃ, ἂν θέλῃ, τὴν ἀπόφασιν ὡς τρίτος καὶ νὰ μεταχειρισθῇ ὅλα τὰ πρὸς ἀπόδειξιν μέσα. Ἐκτὸς δὲ τούτου, ἂν δὲν παραδεχθῆτε τὴν πρότασιν ταύτην, τὸ δημόσιον θὰ ζημιωθῇ ἐπαισθητῶς, διότι εἶναι ἀδύνατον οἱ ἐνοικιασταὶ νὰ κινήσωσιν ἀγωγὴν ἐνώπιον τῶν Πρωτοδικῶν διὰ νὰ λάβωσι μικρὸν φόρον, καθότι θέλουσι νὰ ἐξοδεύσωσι πολὺ πλείονα εἰς Δικηγόρους.

§58ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. (ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν). Ὁ Νόμος ὄχι ἀσκόπως δὲν ἔδωκε μεγάλην δικαιοδοσίαν εἰς τοὺς Εἰρηνοδίκας, ἔβλεπεν, ὅτι δὲν ὑπῆρχον ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις εἰς αὐτούς. Λοιπὸν περιώρισε τὴν δικαιοδοσίαν τῶν εἰρηνοδικῶν, δὲν πρέπει δὲ νὰ τὴν ἐπεκτείνετε, διότι ὁ κίνδυνος καὶ τὰ ἀπειλούμενα συμφέροντα δὲν εἶναι μικρά. Μὴ σᾶς πλανοῦν λέγοντες, ὅτι δὲν ἔχει ἀποτέλεσμα ἐπὶ τῆς κατοχῆς ἡ ἀπόφασις τοῦ Εἰρηνοδίκου. Ἐὰν κατορθώσῃ πολίτης ἅπαξ, δὶς, τρὶς, νὰ λάβῃ ἀπόφασιν εἰς χεῖράς του, καὶ θὰ τὸ κατορθώσῃ, διότι πρόκειται περὶ μεγάλων συμφερόντων του, διὰ τῆς ὁποίας νὰ κηρύττεται, ὅτι τὸ κτῆμά του δὲν φορολογεῖται ὡς ἐθνικὸν παρὰ ὡς ἰδιόκτητον, βεβαιωθῆτε, ὅτι ἡ γῆ αὕτη θὰ ἀποκατασταθῇ ἰδιόκτητος. Ποῖος ἐνοικιαστὴς ἔχει συμφέρον νὰ τρέχῃ δικαζόμενος μὲ τοὺς κατόχους, διὰ νὰ ἀποδεικνύῃ δικαιώματα κατοχῆς; Μὴ ἀμφιβάλλετε, ὅτι ὅλος ὁ κόσμος θὰ παρουσιασθῇ μὲ ἐνστάσεις, ὅταν γνωρίζῃ, ὅτι ἡ ἔνστασις θὰ φέρῃ τὴν ὑπόθεσιν εἰς τοὺς εἰρηνοδίκας, καὶ εἰς μερικοὺς μάλιστα εἰρηνοδίκας ἐσχάτως διορισθέντας, ὅταν ἠξεύρῃ ὅτι ἡ ἀπόφασις τοῦ εἰρηνοδίκου θὰ ἐμποδίσῃ τὴν πληρωμὴν τοῦ δικαιώματος τῆς ἐπικαρπίας. Εἶναι χωρία ὁλόκληρα, εἰς τὴν Μεσσηνίαν π. χ., τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐθνικὰς γαίας· ἀμφιβάλλετε, ὅτι οἱ κάτοικοι αὐτῶν θὰ μεταχειρισθῶσιν ὅλα τὰ μέσα νὰ κερδίσουν τὴν δίκην των; θὰ ἐξοδεύσουν, θὰ ῥαδιουργήσουν, θὰ συμφωνήσουν μὲ τοὺς ἐνοικιαστὰς καὶ θέλουν ἐπὶ τέλους ἐπιτύχει, καὶ ἂν αὐτὸ γείνῃ μίαν φορὰν, δύω φορὰς, πιστεύσατε, ὅτι αἱ ἐθνικαὶ γαῖαι θὰ γείνουν ὅλαι ἰδιόκτηται καὶ ὁ ἐπιτηδειότερος θὰ πάρῃ τὰς περισσοτέρας· ἀντὶ δὲ νὰ ἐλπίζετε εἰς τοὺς ἐνοικιαστὰς, ὅτι θέλουν ὑπερασπισθῆ τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου, αὐτοὶ ἀπεναντίας ἐνοικιάζοντες θέλουν ὑπολογίζει ἐπὶ ἰδιοκτήτων γαιῶν. Ἐπεθύμουν αἱ ἐθνικαὶ γαῖαι νὰ γίνωσιν ἰδιόκτητοι, ἀλλ’ ἂς τὰς μοιράσῃ τὸ Ἔθνος τοὐλάχιστον καὶ οὐχὶ νὰ τὰς σφετερισθῶσί τινες. Μέχρι τοῦδε τὸ ὑπάρχον σύστημα δὲν ἔφερε τὰς καταστροφὰς, τὰς ὁποίας λέγουν· δίκας πολλὰς δὲν γνωρίζομεν ἐκκρεμεῖς, οὔτε τὰς γαίας τοῦ Δημοσίου ἐξ αἰτίας αὐτοῦ γνωρίζομεν ἀπολεσθείσας· τοὐναντίον μάλιστα τὸ δημόσιον δὲν ἀπώλεσε πολλὰς γαίας. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ νὰ ἐμμείνωμεν εἰς ὅ,τι ὑπάρχει μέχρι τοῦδε, διότι ἅμα ἀποφασίσητε νὰ τὸ μεταβάλητε, ἀφεύκτως ἡ συνέπεια εἶναι νὰ ἀπολέσητε τὰς Ἐθνικὰς γαίας ὑπὲρ τῶν ἐπιτηδειοτέρων καὶ τολμηροτέρων.

§59ΚΑΣΤΑΝΑΚΟΣ. Κύριοι Πληρεξούσιοι, ὅσοι εἴμεθα ἐξ ἐπαρχιῶν, εἰς τὰς ὁποίας ὑπῆρχον, ὄχι ὑπάρχουν ἐθνικαὶ γαῖαι, καὶ ἐθνικὰ ἐλαιόδενδρα, φρονῶ, ὅτι εἴμεθα ὅλοι εἰς γνῶσιν, ὅλοι γνωρίζομεν καθαρὰ, καθαρὰ, ὅτι ὁ δημόσιος πλοῦτος, ἡ δημόσιος περιουσία ἀπωλέσθη ἀπὸ ἡμᾶς, διὰ νὰ μὴ βγάλωμεν καὶ τὸν ἑαυτόν μας. Λοιπὸν, Κύριοι, κατὰ τὴν ἐμὴν ἰδέαν, λέγω οἱ Κύριοι προαγορεύσαντες εἶπον, οἱ μὲν νὰ δώσωμεν ἁρμοδιότητα εἰς τὸ Εἰρηνοδικεῖον, οἱ δὲ νὰ ἐμμείνωμεν εἰς τὸν πρῶτον νόμον, τοῦ νὰ ὑπάγωνται αἱ ὑποθέσεις αὗται εἰς τὸ Πρωτοδικεῖον. Ὅπως καὶ ἂν τὸ κάμητε, τὸ δημόσιον περιουσίαν δὲν ἔχει· κατὰ τὴν ἐμὴν λοιπὸν ἰδέαν, Κύριοι, φρονῶ, ὅτι ἐὰν θέλωμεν νὰ ἔχῃ τὸ δημόσιον περιουσίαν, καὶ πρέπει νὰ θέλωμεν, πρέπει νὰ τὴν φέρῃ εἰς τὴν κυριότητά του διοικητικῶς. Ἐγὼ δὲ σᾶς λέγω ἁπλῶς διοικητικῶς, σεῖς δὲ καλλιεργήσατε τὴν ἰδέαν μου αὐτὴν, ἄλλως δὲ δὲν ἔχει τὸ δημόσιον περιουσίαν. Ὑπάρχουν, Κύριοι Πληρεξούσιοι, κατάστιχα τῆς δεκαετοῦς ἐνοικιάσεως τοῦ μακαρίτου ἀειμνήστου Κυβερνήτου εἰς χεῖρας τῆς Ἐφορίας, ὅ ἐστὶ τοῦ Δημοσίου, καθόσον ἀφορᾷ τὰ φθαρτὰ κτήματα· λοιπὸν σᾶς ὁμιλῶ ἐν γνώσει, εἰς ἓν χωρίον τῆς Ἐπαρχίας μου τῆς Μονεμβασίας εἶναι γεγραμμένα 6,812 ἐλαιόδενδρα, δίδουν μίαν πρόσοδον ἐπικαρπίας 200, 300 καντάρια ἐλαιῶν πρὸς τὸν ἐνοικιαστὴν κατ’ ἔτος. Ὅλοι οἱ κάτοικοι τέλος πάντων, προσέρχονται κατ’ ἔτος καὶ ἐμοίραζαν τὰ ἐλαιόδενδρα· ἂν ἠμποροῦσε ἂς ἤρχετο ὁ ἐνοικιαστὴς εἰς δίκας μὲ μίαν κοινότητα· θέλετε, Κύριοι, νὰ προβῆτε εἰς ἀπόφασιν καὶ νὰ ἀφαιρέσητε τὴν περιουσίαν τὴν ὁποίαν αὐτοὶ ἔχουν ἀπὸ τοῦ 1843 ...... ἠμπορεῖ νὰ ἀφαιρέσῃ αὐτὰ ἅπαξ ἀπὸ τὴν κυριότητα οὐχὶ τὴν κατοχὴν; ἄλλως, Κύριοι, δὲν ἔχομεν περιουσίαν· αὐτὰ, Κύριοι ἤθελον νὰ εἴπω.

§60ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ἐνθυμεῖσθε, Κύριε ὑπουργὲ, μίαν ἀναφορὰν, τὴν ὁποίαν σᾶς ἔδωκα ἐδῶ μέσα εἰς τὴν Συνέλευσιν (θόρυβος). Ἀπορῶ πῶς ὁ Κύριος ὑπουργὸς ἀντέκρουσε τὴν πρότασιν· ὡς ἐκ τῆς πείρας καὶ ἐφαρμογῆς τῶν διατάξεων τοῦ παγίου νόμου καὶ φορολογικοῦ γνωρίζω τὰ ἐλαττώματα καὶ τὴν σπατάλην, ἡ ὁποία γίνεται εἰς τὰ συμφέροντα τοῦ δημοσίου. Δὲν ἔχω σκοπὸν, Κύριοι, νὰ προφυλάξω τὰ συμφέροντα τῶν φορολογουμένων. Ὡς παράδειγμα σᾶς φέρω, Κύριοι, ἓν περιστατικὸν, περὶ οὗ διελάμβανε καὶ ἡ ἀναφορὰ, ἣν ἔδωκα εἰς τὸν Κύριον ὑπουργόν· ἰδοὺ τί συνέβη εἰς τὸ χωρίον Σουλίμπεϊ. Πέρυσιν ἄνθρωποί τινες κατεπάτησαν γαίας τοῦ δημοσίου καὶ τὰς οἰκειοποιήθησαν ὡς ἰδιοκτησίαν των καὶ ἀπέβαλον κοινότητας ὁλοκλήρους· ἠγέρθησαν δίκαι ἐνώπιον τῶν Εἰρηνοδικῶν, ἀλλ’ οἱ Εἰρηνοδίκαι ἐκηρύχθησαν ἀναρμόδιοι, οἱ δ’ ἐνάγοντες, μὴ δυνάμενοι νὰ διεκδικάσωσι τὰ δίκαιά των ἐνώπιον τῶν πρωτοδικῶν διὰ τὸ πολυδάπανον, εἰδοποίησαν τὸν ὑπουργὸν ν’ ἀναλάβῃ τὴν προστασίαν τῶν συμφερόντων τοῦ δημοσίου, ἀναλαμβάνων τὸν δικαστικὸν ἀγῶνα· ἡ σπατάλη αὕτη τοῦ δημοσίου πλούτου προλαμβάνεται κατὰ πολὺ, ἂν ἐπεκτείνωμεν τὴν δικαιοδοσίαν τῶν εἰρηνοδικῶν διὰ νὰ δικάζωσιν συνοπτικῶς οὗτοι τὰς ἀπαιτήσεις περὶ ἐπικαρπίας, ἄνευ βλάβης τῶν δικαιωμάτων τοῦ δημοσίου. Σᾶς ἐρωτῶ, Κύριοι, ὑποθέσατε, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἐνοικιαστὴς, καὶ παρουσιάζει ὁ φορολογούμενος ἀντίῤῥησιν δι’ ἀγρὸν, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ὁ ἴδιος ἐφορολόγησα ὡς ἐθνικὸν, ἡ δ’ ἐπικαρπία εἶναι τόσον εὐτελὴς, ὥστε δὲν ἔχω τὸ συμφέρον νὰ καταφύγω εἰς τὸ πρωτοδικεῖον, τί πρέπει νὰ πράξω; βεβαίως νὰ παραιτηθῶ τῆς ἀπαιτήσεως τῆς ἐπικαρπίας, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀποτέλεσμα, ἐνῷ ἐγὼ ζημιοῦμαι ἀφ’ ἑνὸς, ἀποκτᾷ ἐκ τοῦ ἑτέρου ὁ φορολογούμενος δικαιώματα κατοχῆς καὶ κυριότητος, διότι ἡ ἐκτέλεσις τοῦ διπλοτύπου δὲν δύναται νὰ γείνῃ διοικητικῶς· τοῦτο γινώσκων ὁ φορολογούμενος τὸ μεταχειρίζεται ὡς πρόχειρον μέσον ὑπεκφυγῆς πρὸς πληρωμὴν τοῦ δικαιώματος τῆς ἐπικαρπίας, ἀφοῦ γνωρίζει ἀκόμη ὅτι ὁ ἐνοικιαστὴς δὲν δύναται νὰ τὸν ὑποχρεώσῃ δικαστικῶς διὰ τὸ πολυδάπανον ἐνώπιον τῶν πρωτοδικῶν, προκειμένου νὰ δαπανήσῃ δραχ. 50 καὶ 60 διὰ νὰ ἀπαιτήσῃ ἐπικαρπίαν δραχμῶν 10–20 καὶ 30· ἂν ὅμως χορηγήσωμεν τὸ δικαίωμα ὥστε αἱ τοιαῦται ἀγωγαὶ περὶ ἀπαιτήσεως ἐπικαρπίας νὰ δικάζωνται ἀπὸ τοὺς εἰρηνοδίκας κατ’ ἐπέκτασιν δικαιοδοσίας, ἡ στρεψοδικία τῶν φορολογουμένων ἐκλείπει, τὰ συμφέροντα τοῦ ἐνοικιαστοῦ, τὰ ὁποῖα εἶναι καὶ τοῦ δημοσίου, προφυλάσσονται, διότι εὐκόλως καὶ συνοπτικῶς διεξάγεται ἡ δίκη ἐνώπιον τοῦ εἰρηνοδίκου. Δὲν ἐννοῶ ποία δολιότης θὰ ὑπάρξῃ, ὡς διατείνονται τινες, καὶ μήπως σήμερον δὲν ἔχομεν τὰ αὐτὰ μέσα, ὅταν θέλωμεν νὰ δολιευθῶμεν; μήπως ὁ ἐνοικιαστὴς δὲν δύναται νὰ ἐπιχειρήσῃ εἰκονικὴν διαδικασίαν κατὰ συνεννόησιν μετὰ τοῦ φορολογουμένου; ἀλλὰ λέγουσί τινες, ὅτι σήμερον κρίνονται αἱ ἀγωγαὶ αὗται ἀπὸ δικαστήριον πολυμελὲς καὶ ὑπάρχει πλειοτέρα ἐγγύησις, λησμονοῦν ὅμως τὸ ἕτερον πλημμελὲς, ὅτι ὁ μὲν εἰρηνοδίκης ἐξετάζει τοὺς μάρτυρας αὐτὸς ὁ ἴδιος, καὶ ἀποφασίζει πράγματα, τὰ ὁποῖα ἀντελήφθη ὁ ἴδιος καὶ δύναται νὰ σταθμίσῃ τὰς μαρτυρίας, οἱ δὲ πρωτοδίκαι, μὴ ἀκροαζόμενοι οἱ ἴδιοι τοὺς μάρτυρας, ἀρκοῦνται εἰς μόνον τὰ χαρτιὰ, τὰ ὁποῖα ὁ εἰσηγητὴς τοὺς διαβιβάζει, καὶ τὰ ὁποῖα πολλάκις εἶναι ὄχι σαφῆ καὶ ὡρισμένα, ὅπως δύνανται νὰ ᾖναι αἱ μαρτυρίαι, τὰς ὁποίας ἀκούει ὁ δικαστὴς καὶ σταθμίζει. Διὰ τοῦτο φρονῶ, ὅτι εἶναι ἀνάγκη πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ δημοσίου νὰ γείνῃ δεκτὴ ἡ προσθήκη τῶν προτάσεών μου.

§61ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἀπορῶ, πῶς ὁ ἔντιμος πληρεξούσιος δὲν γνωρίζει τὴν διάταξιν τοῦ νόμου, κατὰ τὴν ὁποίαν, ὅταν γῆ τις ἐφορολογεῖτο ὡς ἐθνικὴ μέχρι τοῦ 1843 καὶ δὲν ἐπῆλθε παραχώρησις ἢ ἀπόφασις καὶ οὕτω θέλει πληρώνει εἰς τὸ ἑξῆς, καὶ ὁ φορολογούμενος κατέχων τὴν γῆν ἐκβιάζεται διοικητικῶς, δὲν χωρεῖ ἀμφισβήτησις ἐπὶ τοιούτων γαιῶν. Ἰδοὺ τί ἐγίνετο ἕως τώρα· ὅταν ᾖναι ἀποδεδειγμένον, ὅτι ἐπλήρωσαν μέχρι τοῦ 1843, τὸ δημόσιον διατάττει νὰ ἐξακολουθοῦν νὰ πληρώνουν. Κατὰ τὴν τροπολογίαν ἀρκεῖ νὰ φέρῃ 3 μάρτυρας ἐνώπιον τοῦ εἰρηνοδικείου, οἱ ὁποῖοι θὰ εὑρεθῶσι εὐκολώτατα, καὶ αὐτοὶ νὰ βεβαιώσουν, ὅτι ἐπικαρπίαν δὲν ἐπλήρωσαν, καὶ τοῦτο ἀρκεῖ νὰ στερῆται τὴν ἐπικαρπίαν τὸ δημόσιον, δὲν πειράζει δὲ, καὶ ἐὰν ὁ εἷς μαρτυρῇ ὑπὲρ τοῦ ἑτέρου, ὁ ἐνοικιαστὴς γνωρίζων τοῦτο, θέλει κανονίσει τὰς προσφοράς του· διότι εἶναι βέβαιος ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι δικαίωμα ἐπικαρπίας δὲν θὰ λάβῃ.

§62ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πιστεύω, ὅτι ἡ Συνέλευσις ἐφωτίσθη· ὅσοι ἐφωτίσθησαν νὰ σηκωθῶσιν (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι)· ἡ Συνέλευσις ἐφωτίσθη. Τὸ ἄρθρον περιέχει δύω διατάξεις, εἰς τὸ πρῶτον μέρος μοί φαίνεται ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀντίῤῥησις. Ὅσοι παραδέχονται τὸ μέρος τοῦτο νὰ σηκωθῶσι.

§63ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ὁλονὲν ἐλαττόνομεν, καὶ δὲν γνωρίζω ἐπὶ τέλους ποῦ θὰ καταντήσωμεν.

§64Χ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ. Αὐτὸ ὑπῆρχεν ἐντὸς τοῦ νόμου.

§65ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Λοιπὸν, ἂν ᾖναι ἐντὸς τοῦ νόμου, εἶναι περιττὸν νὰ τὸ ἐπαναλάβωμεν, ἂν δὲν ᾖναι, πρὸς τί νὰ κάμωμεν ἐλάττωσιν νέαν;

§66ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ θέσω εἰς ψηφοφορίαν λοιπὸν ὁλόκληρον τὸ ἄρθρον.

§67ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ὑπάρχει τροπολογία εἰς αὐτὸ τὸ ἄρθρον καὶ αὐτὴ θὰ ψηφοφορηθῇ πρότερον.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Πρότερον νὰ γείνῃ ψηφοφορία ἐπὶ τοῦ πρώτου μέρους τοῦ διαλαμβάνοντος περὶ τῆς διαδικασίας ἄνευ χαρτοσήμου. Ἡ τροπολογία εἶναι ὡς ἑξῆς· «Ἡ κατὰ τὸ ἄρθρον 10 τοῦ ΣΟΖ νόμου διαδικασία ἐνώπιον τῶν πολιτικῶν δικαστηρίων οἱασδήποτε διαφορᾶς μεταξὺ ἐνοικιαστῶν καὶ φορολογουμένων καὶ μεταξὺ ἐνοικιαστῶν ὁμόρων τμημάτων ἕνεκεν ὁρίων γίνεται ἐφ’ ἁπλοῦ χάρτου.» Ἐρωτῶ τὴν Συνέλευσιν ἐπὶ τοῦ πρώτου τούτου μέρους, ὅσοι νομίζουν ὅτι πρέπει νὰ παραδεχθῶσι τὴν τροπολογίαν αὐτὴν, νὰ σηκωθῶσιν (ἀμφίβολον τὸ ἀποτέλεσμα). Θὰ θέσω τ’ ἀνάπαλιν.

§69ΠΟΛΛΟΙ. Δὲν ἐννοήσαμεν ποία εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ τοῦ κειμένου καὶ τῆς τροπολογίας.

§70ΔΡΟΣΟΣ. Μεταξὺ τοῦ κειμένου καὶ τῆς τροπολογίας τοῦ Κ. Θεοφίλου μόνη διαφορὰ εἶναι, ὅτι κατὰ μὲν τὸ κείμενον εἰς τὰς μεταξὺ ἐνοικιαστοῦ καὶ φορολογουμένων διενέξεις δὲν γίνεται χρῆσις χαρτοσήμου, κατὰ δὲ τὴν τροπολογίαν δὲν γίνεται χρῆσις χαρτοσήμου καὶ εἰς τὰς μεταξὺ ἐνοικιαστῶν ὁμόρων τμημάτων ἕνεκεν ὁρίων.

§71ΜΑΝΕΤΑΣ. Ἰδοὺ ποῦ ὑπάρχει ἡ διαφορὰ, Κύριοι. Τὸ νομοσχέδιον τοῦ ὑπουργοῦ ὑποθέτει, ὅτι δίκαι τινὲς δύνανται νὰ ἀναφυῶσι μεταξὺ ἐνοικιαστοῦ καὶ φορολογουμένου, αἱ δίκαι αὗται διεξάγονται εἰς τὰ δικαστήρια. Τὸ σχέδιον λοιπὸν αὐτοῦ τοῦ ψηφίσματος, τὸ ὁποῖον ἐπαρουσιάσθη ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν, λέγει ὅτι αἱ τοιαύτης φύσεως διαφοραὶ δὲν θέλουν καταβάλει δικαιώματα χαρτοσήμου, θέλουν ἐνεργεῖσθαι ἐπὶ ἁπλοῦ χάρτου· ἡ τροπολογία ἔρχεται καὶ λέγει, ὅτι οὐχὶ μόνον αὗται αἱ διαφοραὶ, ἀλλ’ ἐὰν δύω ἐνοικιασταὶ ἀμφισβητῶσι πρὸς ἀλλήλους ὅμορον χωρίον καὶ γεννηθῇ δίκη μεταξὺ αὐτῶν, καὶ αὐτὴ νὰ γίνηται ἐφ’ ἁπλοῦ χάρτου. Φαίνεται, ὅτι τὸ σχέδιον εἰς τὴν ἀμφισβήτησιν μεταξὺ ἐνοικιαστοῦ καὶ φορολογουμένου ἔχει ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ὁ ἐνοικιαστὴς ὑπεισέρχεται εἰς τὰ δικαιώματα τοῦ δημοσίου, καὶ διὰ τοῦτο δὲν πρέπει νὰ καταναλωθῇ σφραγιστὸς χάρτης. Παρέλειψε νὰ σημειώσῃ τὰς μεταξὺ τῶν ἐνοικιαστῶν πρὸς ἀλλήλους διαφορὰς, διότι εἰς ταύτας δὲν μετέχει παντάπασι τὸ δημόσιον· εἶναι π. χ. ἡ διαφορὰ, ὅταν δύω ἐνοικιασταὶ ἀμφισβητοῦν τὴν φορολογίαν ἑνὸς κτήματος, ἡ τροπολογία ἔρχεται καὶ εἰς αὐτὴν τὴν διαδικασίαν νὰ θέσῃ μίαν ἀτέλειαν, ὥστε νὰ γίνεται ἐφ’ ἁπλοῦ χάρτου. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι τὸ ζήτημα πρέπει νὰ τεθῇ οὕτω διακεκριμένον· τὸ πρῶτον εἶναι ἀναμφισβήτητον, τὸ παρεδέχθη καὶ ὁ ὑπουργὸς, τὸ παρεδέχθη καὶ ἡ ἐπιτροπὴ ἡ οἰκονομική. Τὸ ζήτημα πρέπει νὰ τεθῇ—ἂν καὶ αἱ μεταξὺ τῶν ἐνοικιαστῶν πρὸς ἀλλήλους ὑπάρχουσι δίκαι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν χαρακτῆρα ἰδιωτικὸν, ἂν πρέπει νὰ χαίρωσι τὴν ἀτέλειαν τοῦ χαρτοσήμου, ἢ πρέπει νὰ γίνωνται ἐπ’ αὐτοῦ.

§72ΜΠΟΥΣΚΟΣ. Τὸ ζήτημα νομίζω, ὅτι δύναται νὰ τεθῇ οὕτω πως· «παραδέχεται ἡ Συνέλευσις τὸ ἄρθρον ἄνευ τῆς τροπολογίας τοῦ Κ. Θεοφίλου ὅπως ἔχει, Ναὶ, ἢ Ὄχι;» ἢ «δέχεται ἡ Συνέλευσις τὴν τροπολογίαν τοῦ Κ. Θεοφίλου, Ναὶ ἢ Ὄχι;»

§73ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὡς μᾶς ἐξέθηκεν ὁ ἔντιμος πληρεξούσιος, ἡ οὐσιώδης διαφορὰ μεταξὺ τοῦ σχεδίου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῆς τροπολογίας εἶναι, ὅτι αἱ μεταξὺ ἐνοικιαστῶν δίκαι ἕνεκα ὁρίων πρέπει νὰ διεξάγωνται ἄνευ χαρτοσήμου.

§74ΑΘ. ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ. Προσθέτω, «ὡς καὶ μεταξὺ φορολογουμένων καὶ δημοσίου», καθότι αἱ δίκαι αὗται εἶναι ἢ διὰ τὴν ποιότητα ἢ διὰ τὴν ἰδιότητα τῶν γαιῶν, τουτέστιν ἂν εἶναι ἰδιόκτηται ἢ ἐθνικαί· νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει εἰς τὰς τοιαύτας δίκας τὸ δημόσιον νὰ ὑποβληθῇ εἰς βάρη.

§75ΜΑΝΕΤΑΣ. Ὑπάρχει εἰδικὸς νόμος διὰ τοῦτο.

§76ΑΘ. ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ. Ἀλλ’ ὅταν γείνῃ τώρα εἰδικὸς νόμος, ὁ πρῶτος πίπτει.

§77ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Ἰδοὺ ὁ λόγος, Κύριοι, διὰ τὸν ὁποῖον ὑπέβαλον τοιαύτην πρότασιν.... (Θόρυβος).

§78ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι αὐτὴ ἡ διάταξις, ἂν δὲν ᾖναι περιττὴ, εἶναι ἐπικίνδυνος ὑπὸ ἄλλην ἔννοιαν (θόρυβος)· ὅταν ὁ ἐνοικιαστὴς καὶ φορολογούμενος ἀμφισβητῶσί τι, ὅταν ὁ ἐνοικιαστὴς ἐκτελέσῃ, ὁ φορολογούμενος ἀνακόπτει, καὶ διευθύνεται κατὰ τοῦ ἐνοικιαστοῦ· ἑπομένως ἡ ἀμφισβήτησις εἶναι μεταξὺ ἐνοικιαστοῦ καὶ φορολογουμένου, ἀλλ’ αὐτὴ ἡ περίστασις προβλέπεται, διότι εἰς τὰς δίκας μεταξὺ φορολογουμένου καὶ ἐνοικιαστοῦ δὲν ἀπαιτεῖται χαρτόσημον, ἀλλ’ ἂν τὸ δημόσιον εἰσπράττῃ ἐν ἰδίῳ ὀνόματι, ἡ δίκη ἔχει ἴδιον χαρακτῆρα· ἡ δίκη εἶναι κατὰ τοῦ δημοσίου, κατὰ τοῦ ὁποίου διευθύνεται ἡ ἀγωγὴ ἡ διεκδικοῦσα τὸ κτῆμα, διὰ τοῦτο, νομίζω, ὅτι ἡ ἔκφρασις, ὅπως ἔχει, δὲν πρέπει νὰ συμπεριληφθῇ· νὰ παραδεχθῶμεν δὲ ὅτι αἱ δίκαι, αἱ ὁποῖαι προέρχονται μεταξὺ ἰδιωτῶν καὶ ἐνοικιαστῶν, νὰ γίνωνται ἐπὶ ἁπλοῦ χάρτου, ὅλαι δὲ αἱ ἄλλαι ἐπὶ χαρτοσήμου. Δὲν ἀντιτάσσομαι δὲ καὶ ὡς πρὸς τὸ ἄλλο μέρος τῆς τροπολογίας, ὅτι αἱ δίκαι μεταξὺ ἐνοικιαστῶν περὶ ὁρίων νὰ γίνωνται ἐπὶ ἁπλοῦ χάρτου.

§79ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἠκούσατε λοιπὸν τὰ τῆς τροπολογίας τοῦ Κ. Θεοφίλου περιεχούσῃ δύω διατάξεις, αἱ ὁποῖαι νεωτερίζουσι καὶ ἀποτελοῦσι προσθήκην ἐπὶ τοῦ σχεδίου τῆς Κυβερνήσεως.

§80ΔΡΟΣΟΣ. Δὲν νεωτερίζουν κατὰ πάντα αἱ τροπολογίαι αὗται, τὸ 11 ἄρθρον τοῦ παγίου νόμου καὶ τὸ 16 προβλέπουσι περὶ τῶν δικῶν τούτων (θόρυβος).

§81ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τροποποίησις τῶν κατὰ μέρος ἐκφράσεων τῆς τροπολογίας δὲν ἔγεινε.

§82ΔΡΟΣΟΣ. Ἰδοὺ τὸ ἄρθρον 10 τοῦ Παγίου Νόμου· ἀφίνω τὸ πρῶτον ἐδάφιον, τὸ ὁποῖον κανονίζει τὰ περὶ βεβαιώσεως· τὸ δεύτερον ἔχει ὡς ἑξῆς· «Τὸ στέλεχος τοῦ τοιουτοτρόπως συνταχθέντος διπλοτύπου καθίσταται ἐκτελεστὸν, ἐκτὸς ἐὰν ἀνασταλῇ δικαστικῶς ἡ ἐκτέλεσίς του, καθὼς καὶ ὁπόταν φέρῃ ἀντιῤῥήσεις, ὅτε ἐκτελεῖται μόνον ὡς πρὸς τὸ μέρος τοῦ φόρου τὸ μὴ ἀμφισβητούμενον ἀπὸ τὸν φορολογούμενον, καὶ τοῦτο, ἐὰν πρόκηται περὶ γαιῶν, τῶν ὁποίων τὸ δημόσιον δὲν διατηρεῖ τὴν νομικὴν κατοχὴν κατὰ τὸ ἄρθρον 59 τοῦ παρόντος νόμου.» Αὗται λοιπὸν αἱ ἀντιῤῥήσεις κατὰ τῶν διπλοτύπων εἴτε τὸ δημόσιον δι’ ἐπιστασίας κάμνει τὴν βεβαίωσιν, εἴτε δι’ ἐνοικιάσεως δικάζονται ἀπὸ τὰ Δικαστήρια· αἱ δίκαι λοιπὸν αὗται, λέγει τὸ ἄρθρον 16 γίνονται ἐπὶ ἁπλοῦ χάρτου· τώρα ὁ Κύριος Θεοφίλου προσθέτει, ὅτι καὶ αἱ δίκαι, αἱ ὁποῖαι γίνονται μεταξὺ ἐνοικιαστῶν ὁμόρων τμημάτων νὰ γίνωνται ἐπὶ ἁπλοῦ χάρτου.

§83Χ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ. Αὐτὴν τὴν ἑρμηνείαν ἔδωκε τὸ ὑπουργεῖον τῆς Δικαιοσύνης δι’ ὅσα διπλότυπα φέρουσιν ἀντιῤῥήσεις (θόρυβος).

§84ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Τέλος πάντων μοὶ φαίνεται καθαρισμένον τὸ ζήτημα (θόρυβος).

§85ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ. Δύω λέξεις θὰ σᾶς προσθέσω διὰ νὰ πεισθῆτε ὅτι ἡ πρότασις τοῦ Κυρίου Θεοφίλου τοῦ νὰ μὴν ὑπόκηται εἰς χαρτόσημον καὶ ἡ μεταξὺ φορολογουμένων καὶ δημοσίου δίκη εἶναι ἀναγκαία· ἠκούσατε ἀπὸ τὸν Κύριον ὑπουργὸν, ὅτι, καί τοι οὐσῶν ἀντιῤῥήσεων ἐπὶ τοῦ διπλοτύπου, τὸ δημόσιον εἰσπράττει τοὺς φόρους διοικητικῶς· τότε ὁ φορολογούμενος εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ κάμῃ ἀνακοπὴν καὶ αὐτὴ γίνεται ἐπὶ χαρτοσήμου, ἐνῷ ἔπαυσε νὰ γίνεται ἐφ’ ἁπλοῦ χάρτου· λοιπὸν διατὶ νὰ μὴ προσθέσωμεν εἰς τὸν νόμον, ὅτι αἱ μεταξὺ φορολογουμένων καὶ δημοσίου καὶ αἱ μεταξὺ φορολογουμένων καὶ ἐνοικιαστῶν δίκαι γίνονται ἐφ’ ἁπλοῦ χάρτου, ἐνῷ εἶναι ἄτοπον, ἀφοῦ παραδεχόμενοι τὸ ἓν νὰ μὴ παραδεχθῶμεν καὶ τὸ ἕτερον, ὅπως εἶναι καὶ τὸ δικαιότερον· σᾶς φέρω δὲ, Κύριοι, τὸ ἑξῆς παράδειγμα. Τὸ δημόσιον, καί τοι ὑπαρχουσῶν ἀντιῤῥήσεων ἐπὶ διπλοτύπων παρὰ διαφόρων κατοίκων Γραμμένης Ῥάχης εἰσέπραξε διοικητικῶς τοὺς φόρους. Οἱ κάτοικοι ἔκαμον πλείστας ἀνακοπὰς καὶ αἱ δίκαι αὗται ἔφθασαν μέχρι τοῦ Πρωτοδικείου ὡς Ἐφετείου· ἐπέτυχον οἱ κάτοικοι, ἀλλ’ ἐξώδευον πολλὰ καὶ τέλος ἐζημιώθη καὶ τὸ δημόσιον τὰ ἔξοδα τοῦ χαρτοσήμου.

§86ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ. Εἰς τὸ αὐτὸ ἄρθρον προτείνω νὰ προστεθῇ καὶ «αἱ μεταξὺ ἐνοικιαστῶν καὶ ὑπενοικιαστῶν.»

§87ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξ ἐφόδου δὲν πρέπει νὰ κάμνωμεν νέας προτάσεις, ὅστις θέλει νὰ κάμῃ πρότασιν ὀφείλει νὰ τὴν συντάξῃ, ὅπως πρέπει, καὶ νὰ τὴν ὑποστηρίξῃ· γίνεται συζήτησις καὶ ἐρωτᾶται κατόπιν ἡ Συνέλευσις, καὶ ἂν ἀποφανθῇ, ὅτι ἐφωτίσθη, δὲν πρέπει πλέον νὰ ἐπανερχώμεθα εἰς νέαν συζήτησιν.

§88ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ. Προτείνω, ἂν ἐπιψηφισθῇ ἡ πρότασις αὐτὴ ἐπὶ τοῦ ἄρθρου 16, νὰ προστεθῇ καὶ «μεταξὺ ἐνοικιαστῶν καὶ ὑπενοικιαστῶν.»

§89ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐξηντλήθη ἡ συζήτ. καὶ πρέπει νὰ κάμετε πρότασιν.

§90ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ. Κάμνω προσθήκην.

§91ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ ἐρωτήσω, ἂν συγχωρῆται νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς συζήτησιν ἐπὶ νέας προτάσεως.

§92ΠΟΛΛΟΙ. Ὄχι, ὄχι.

§93ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅσοι δὲν θέλουν τοῦτο νὰ σηκωθοῦν· (ἀνίστανται οἱ περισσότεροι)· λοιπὸν θὰ τεθῇ εἰς ψηφοφορίαν πλέον· ἐτέθη ἅπαξ, ἀλλ’ ἐφάνη ἀμφιβολία. Λοιπὸν τίθεται τὸ πρῶτον μέρος εἰς ψηφοφορίαν· μοὶ φαίνεται, ὅτι ἐνοήσατε περὶ τίνος πρόκειται.

§94ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§95ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπὸν Κύριοι, προσέξατε· ἰδοὺ ἡ πρότασις «ἡ κατὰ τὸ ἄρθρον 10 τοῦ ΣΟΖʹ. Νόμου διαδικασία ἐνώπιον τῶν πολιτικῶν δικαστηρίων οἱασδήποτε διαφορᾶς μεταξὺ ἐνοικιαστοῦ καὶ φορολογουμένων, καὶ μεταξὺ ἐνοικιαστῶν ὁμόρων κτημάτων ἕνεκεν ὁρίων, γίνεται ἐφ’ ἁπλοῦ χάρτου.» Ὅσοι παραδέχονται λοιπὸν τὴν τροπολογίαν ταύτην νὰ σηκωθῶσιν (ἀνίστανται ὀλίγοι)· ἀπεῤῥίφθη τὸ μέρος τοῦτο. Τὸ δεύτερον μέρος τῆς τροπολογίας εἶναι τὸ ἑξῆς· «οἱ δὲ Εἰρηνοδίκαι θέλουν δικάζει καὶ ἀποφασίζει κατ’ ἐπέκτασιν δικαιοδοσίας περί τε τῆς κατοχῆς καὶ τῆς ἰδιότητος τοῦ κτήματος, ἐξ οὗ παράγεται ὁ ἀμφισβητούμενος φόρος, ὅταν ἡ ἀξία τούτου δὲν ὑπερβαίνῃ τὴν ἁρμοδιότητά των». Ὅσοι παραδέχονται τὸ μέρος τοῦτο τῆς τροπολογίας νὰ σηκωθοῦν (ἀνίστανται ὀλίγοι) ἀπεῤῥίφθη καὶ αὐτό· μένει λοιπὸν τὸ ἄρθρον. Οἱ παραδεχόμενοι τὸ ἄρθρον τοῦ σχεδίου τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως ἔχει νὰ σηκωθοῦν (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι) παρεδέχθη. Χθὲς ἔγεινε δεκτὸν τὸ ἄρθρον 17, ἀλλ’ ἐπρόκειτο νὰ συνταχθῇ, ὅπως ἀπεφασίσθη ὑπὸ τῆς Συνελεύσεως. Ἰδοὺ πῶς συνετάχθη συναρμολογηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου Μεσσηνέζη· «ἄρθρον 17. Ὁ ἐπὶ τῶν δημητριακῶν καρπῶν ἔγγειος φόρος καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἐπικαρπίας ἀποδίδονται εἰς χρήματα κατὰ τὴν ἀγοραίαν τιμήν. Τὴν πρώτην ἑκάστου μηνὸς ὁ Ἔπαρχος, ὁ Οἰκονομικὸς Ἔφορος, ὁ Εἰρηνοδίκης τῆς πρωτευούσης καὶ ὁ οἰκεῖος Δήμαρχος μετὰ τοῦ Προέδρου τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου ἢ οἱ ἀναπληρωταὶ αὐτῶν, συνερχόμενοι εἰς ἓν, θέλουν προσδιορίζει τὴν ἀγοραίαν τιμὴν τῶν δημητριακῶν καρπῶν κατὰ Δῆμον. Κωλυομένων τῶν οἰκείων Δημάρχων καὶ τῶν Προέδρων τῶν Δημοτικῶν Συμβουλίων ἢ τῶν νομίμων ἀναπληρωτῶν αὐτῶν, ἀναπληροῦσιν αὐτοὺς οἱ τῆς Πρωτευούσης καὶ τούτων μὴ ἐμφανιζομένων, καί τοι νομίμως προσκληθέντων, ἀποφασίζουσι τὰ τρία μέλη τῆς ἐπιτροπῆς». Ὅσοι λοιπὸν παραδέχεσθε τὴν σύνταξιν ταύτην νὰ σηκωθῆτε (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι) παρεδέχθη. Κατόπιν ὑπάρχει μία πρότασις ἐκ μέρους τῶν Κυρίων Δεληγεώργη καὶ Αὐγερινοῦ ἔχουσα ὡς ἑξῆς· «ὁ τῶν δημητριακῶν καρπῶν φόρος πληρώνεται εἰς τὸ Ταμεῖον ἐντὸς 15 ἡμερῶν ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως τῶν φόρων, παρελθούσης δὲ τῆς προθεσμίας ταύτης ἐπιτρέπεται ἡ καταναγκαστικὴ εἴσπραξις αὐτοῦ».

§96ΠΟΛΛΟΙ. Αὐτὴ ἀπεῤῥίφθη, Κύριε Πρόεδρε.

§97ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἐπὶ τοῦ πρώτου μέρους αὐτῆς τῆς προτάσεως θὰ ὑποβάλω μερικὰς παρατηρήσεις καὶ παρακαλῶ νὰ τὰς λάβητε ὑπὸ σπουδαίαν ἔποψιν· κατὰ τὴν πρότασιν αὐτὴν ὁ ἐπὶ τῶν δημητριακῶν καρπῶν φόρος πληρώνεται 30 ἡμέρας μετὰ τὴν εἰς τὸ Ταμεῖον βεβαίωσιν αὐτοῦ· αὐτὴ, Κύριοι, εἶναι μία προθεσμία πολὺ παρατεταμένη, θὰ σᾶς εἴπω πῶς θὰ γείνῃ ἡ ἐργασία, διὰ νὰ ἐννοήσητε ἔπειτα πῶς θὰ ἐξεμπερδεύσωμεν. Καθαυτὸ ὁ ἐνοικιαστὴς θὰ βεβαιώσῃ, ἀφοῦ τελειώσῃ τὸ βιβλίον τῶν διπλοτύπων, τὸ ὁποῖον κάποτε διαρκεῖ δύω μῆνας, διότι εἰς δύω μῆνας δὲν τελειόνουν τὰ ἁλώνια τοῦ χωρίου, τὸ πέμπει εἰς τὸν Ἔφορον, ὁ Ἔφορος θὰ κάμῃ τὸν ὑπολογισμὸν καὶ θὰ τὸ στείλῃ εἰς τὸν Ταμίαν, ὅστις πάλιν θὰ τὸ στείλῃ εἰς τὸν εἰσπράκτορα, οἱ δὲ εἰσπράκτορες δὲν θὰ ἦναι εἰς καιρὸν νὰ ζητήσουν τὴν πληρωμὴν παρὰ μετὰ 3 μῆνας ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ θερισμοῦ, διότι, ἐπαναλαμβάνω, εἷς τοὐλάχιστον μὴν θὰ παρέλθῃ, ἕως παραιωθῶσι τὰ διπλότυπα, ἀρκετὸς καιρὸς θὰ παρέλθῃ ἕως οὗ ὁ ἔφορος τὰ στείλῃ εἰς τὸν Ταμίαν καὶ ἕως οὗ ὁ Ταμίας ἑτοιμάσῃ τοὺς καταλόγους καὶ τοὺς στείλῃ εἰς τοὺς εἰσπράκτορας. Αὐτὸ μοὶ φαίνεται πῶς εἶναι ὀλίγον ἐπικίνδυνον· ἐνθυμηθῆτε ὅτι οἱ χωρικοὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον εἶναι χρεῶσται καὶ εἰς ἰδιώτας, ὅτι οἱ δανεισταὶ θὰ ζητήσουν, ἔχοντες τὴν εὐκαιρίαν τώρα, ὅτε τὸ δημόσιον δὲν παρίσταται νὰ λάβῃ τὸ δικαίωμά του, νὰ λάβουν ὅ,τι δυνηθοῦν ἀπὸ τοὺς χωρικοὺς, ὥστε, ὅταν ζητήσῃ τὸ δημόσιον, εἰς τὰ μέρη μάλιστα, εἰς τὰ ὁποῖα τὸ μόνον εἰσόδημα τοῦ χωρικοῦ εἶναι οἱ καρποὶ, θὰ εὑρεθοῦν εἰς δυσκολίαν νὰ πληρώνουν οἱ χωρικοὶ καὶ ἑπομένως διὰ τῶν καταδιώξεων θέλομεν τοὺς βλάψει μᾶλλον. Τὸ δημόσιον οὕτω, νομίζω, διὰ τοιαύτης προθεσμίας θ’ ἀπολέσῃ μέγα μέρος τῶν εἰσοδημάτων του καὶ οἱ κάτοικοι θὰ ὑποφέρουν. Ἰδοὺ, Κύριοι, τὶ ἐγίνετο μέχρι τοῦδε· ὁ ἐνοικιαστὴς, ὡς ἠξεύρετε, ἦτο ὑπόχρεως διὰ τὴν παράδοσιν τῶν γεννημάτων, τὰ ὁποῖα ἐνοικίαζε· λοιπὸν παρίστατο εἰς τὸ ἁλῶνι, συνωδεύετο ἀπὸ στρατιώτας καὶ συγκεντρωτὰς λεγομένους πολλοὺς, μετέβαινεν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ χωρικοῦ, καὶ ἂν ὁ χωρικὸς δὲν ἐπλήρωνεν εἰς χρήματα, τὸν ἠνάγκαζε νὰ μεταφέρῃ τὸ γέννημά του εἰς τὰς ἀποθήκας, καὶ τοιουτοτρόπως αὐτὴ ἡ ἐργασία ἐγίνετο ἀμέσως καὶ ἀσφαλῶς. Τώρα αὐτὸ δὲν ἠμπορεῖ νὰ γείνῃ, διότι κατὰ τὴν τροπολογίαν δὲν ἠμπορεῖ ὁ ἐνοικιαστὴς, ἀρνουμένου καὶ ἀδυνατοῦντος τοῦ φορολογουμένου, νὰ πληρώσῃ νὰ λάβῃ αὐτούσιον τὸν φόρον, δὲν ἔχει δὲ οὔτε τὰ μέσα νὰ τὸν ἐκβιάσῃ, διότι τὸ δημόσιον διὰ τοῦ εἰσπράκτορος θέλει ἐκβιάσει τὴν εἴσπραξιν, ὁ ἐνοικιαστὴς δὲν ἠμπορεῖ νὰ πράξῃ τι. Ἡ γνώμη τινῶν ἦτο, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἔχει τὰς κακὰς συνεπείας της βεβαίως, τὸ νὰ ἀκολουθήσωμεν τὸ ἴδιον σύστημα, δηλ. νὰ κηρύξωμεν ληξιπρόθεσμα τὰ χρέη τῶν κατοίκων, ἅμα τῇ ἐκδόσει τῶν διπλοτύπων· οὕτως ἡ τιμὴ εἶναι προσδιωρισμένη ἐπισήμως διὰ τοῦ πρωτοκόλλου, τὸ ποσὸν εἶναι γνωστὸν διὰ τοῦ διπλοτύπου, κατὰ τοῦ ὁποίου δὲν ὑπάρχουν ἐνστάσεις· λοιπὸν ἅμα τῇ ἐκδόσει, νὰ ἐπέρχεται ἀμέσως ἡ ζήτησις, νὰ παρίσταται εἰς τὸν δῆμον εἷς εἰσπράκτωρ, εἰς τὸν ὁποῖον παρουσιαζόμενος ὁ ἐνοικιαστὴς νὰ παρουσιάζῃ τὸ διπλότυπον, ὁ εἰσπράκτωρ νὰ κάμνῃ τὸν ὑπολογισμὸν καὶ νὰ ἐκβιάσῃ ἀμέσως τὴν εἴσπραξιν, καὶ νὰ ζητῇ ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοὺς φόρους των, ὅταν ἀκόμη οἱ κάτοικοι ἔχουν τὰ προϊόντα εἰς τὰς οἰκίας των, καὶ ἂν οἱ κάτοικοι δὲν πληρώνουν, ἐννοῶ νὰ καταδιώκωνται· ἐννοῶ Κύριοι, τὰς δυσκολίας καὶ τὰ κακὰ, τὰ ὁποῖα ἔχει αὐτὸ τὸ σύστημα· πρῶτον τὸ κακὸν εἶναι, ὅτι οἱ κάτοικοι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον δὲν ἔχουν χρήματα πρόχειρα, αὐτὸ εἶναι γνωστὸν, ἑπομένως διὰ νὰ εἰσπράττωμεν, πρέπει νὰ καταδιώξωμεν καὶ ἢ θ’ ἀναγκάσωμεν τοὺς κατοίκους νὰ μεταφέρωσι τὰ προϊόντα των, εἰς τὴν ἀγορὰν ὅλοι ὁμοῦ, ἀμφιβάλλω δὲ ἂν θὰ εὕρουν νὰ τὰ πωλήσουν, ἀλλὰ θὰ πωλήσωσι μὲ ζημίαν ἕνεκα τῆς μεγάλης συῤῥοῆς τῶν γεννημάτων καὶ οὕτω θ’ ἀπολεσθῇ ἡ ὠφέλεια, τὴν ὁποίαν ἡμεῖς σκοποῦμεν νὰ παράσχωμεν, ἐλαττοῦντες τοὺς φόρους, ἢ θὰ δανεισθοῦν μὲ λίαν ὑπερβολικοὺς τόκους, ἀλλ’ ἐὰν οὐδέτερον αὐτῶν ἠμπορέσουν νὰ πράξουν, τότε θέλομεν ἐπιτρέψει κατὰ πρῶτον τὴν κατάσχεσιν τοῦ γεννήματος, οὕτως ὅμως πλαγίως νὰ ἐπαναφέρωμεν τοὺς ἀποθηκαρίους, διότι ἀσφαλὲς δὲν εἶναι ν’ ἀφήσωμεν εἰς χεῖρας τῶν κατοίκων τὰ κατασχεθέντα, οὔτε νὰ τὰ παραδώσωμεν εἰς τοὺς ἐνοικιαστὰς καὶ τοὺς εἰδικοὺς παρέδρους· ἐὰν δὲν ἀρκέσῃ τοῦτο, θέλομεν ἐπιτρέψει ὥστε ὁ εἰσπράκτωρ νὰ ἐνεργήσῃ ὅλα τὰ καταδιωκτικὰ μέσα, δηλ. νὰ μεταφέρῃ εἰς τὴν φυλακὴν τὸν ὀφειλέτην καὶ νὰ κατάσχῃ τὰ πράγματά του κτλ. γνωρίζετε τὰς ζημίας καταδιώξεων τοιούτων καὶ τὸ ἀνωφελὲς καὶ ἐπιβλαβὲς, πρὸς δὲ τὰς ἐκποιήσεις τῆς κινητῆς περιουσίας· τὰ ἄτοπα λοιπὸν καὶ αἱ κακώσεις καὶ καταπιέσεις, τὰς ὁποίας ἠθέλετε ν’ ἀποφύγητε διὰ τῆς μεταῤῥυθμίσεως, δὲν θέλουσιν ἐμποδισθῆ.

§98ΚΑΛΟΣ. Ὁ ἴδιος ὁ φορολογούμενος δὲν ἠμπορεῖ νὰ γείνῃ μεσεγγυοῦχος;

§99ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Οὐχὶ, διότι αἱ συνέπειαι τῆς παραβιάσεως δὲν ὑπάρχουσιν ἐνώπιον τῆς πληθύος τῶν πλημμελησάντων· ὑποθέσατε μεσεγγυούχους 500 ἢ 300 ἀνθρώπους, ἂν αὐτοὶ οἱ μεσεγγυοῦχοι παραβιάσουν τὴν ὑποχρέωσιν, τὴν ὁποίαν ἔχουν, θὰ φέρετε ὅλους αὐτοὺς εἰς τὰ δικαστήρια; ἀμφιβάλλω, ἀπέναντι αὐτῆς τῆς δυσκολίας θὰ ὀπισθοπορήσητε· οὕτω δὲν ἔχετε ἐγγυήσεις καὶ οἱ κάτοικοι τὸ γνωρίζουσιν· ἐγὼ σᾶς ὑποβάλλω τὰς δυσκολίας καὶ τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου συστήματος, δυσκολίας πολλὰς καὶ ζημίας πολλάς. Μολοντοῦτο προτιμῶ τὸ δεύτερον, δηλαδὴ θεωρῶ ἀσφαλέστερον καὶ διὰ τὸν φορολογούμενον καὶ διὰ τὸν ἐνοικιαστὴν καὶ διὰ τὸ δημόσιον νὰ γίνηται, ὅ,τι ἐγίνετο ἕως τώρα, δηλαδὴ νὰ κηρυχθῇ ὀφειλέτης ἀμέσως ὁ φορολογούμενος, νὰ ὑποχρεωθῇ νὰ πληρώσῃ τὸ χρέος του· ἕως τώρα ἔγειναν τόσαι παραχωρήσεις εἰς τὸν φορολογούμενον· τῷ παρεχωρήσατε τὸ ἥμισυ τοῦ φόρου, ἀπηλλάχθη ἀπὸ τοῦ νὰ μεταφέρῃ τὸν φόρον εἰς τὴν ἀποθήκην, ἂς φροντίσῃ λοιπὸν, ὅπως δυνηθῇ νὰ τὰ πληρώσῃ, διότι ἂν δὲν δεχθῆτε, Κύριοι, αὐτὸ τὸ σύστημα καὶ δεχθῆτε τὴν πρότασιν τοῦ Αὐγερινοῦ καὶ Δεληγεώργη, τὸ ἀποτέλεσμα.....

§100ΠΟΛΛΟΙ. Ἐντὸς 10 ἡμερῶν.

§101ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Βεβαίως, ἂν πρόκηται περὶ 10 ἡμερῶν, δὲν εἶναι ζήτημα· ὅταν ὅμως δώσητε προθεσμίαν 30 ἡμερῶν, εἶναι πολύ· ὁ φορολογούμενος βιαζόμενος ἀπὸ διαφόρους ἀνάγκας καὶ διάφορα χρέη θὰ διαθέσῃ καὶ ἀναγκαστικῶς τὸ μικρὸν αὐτὸ εἰσόδημά του, ἑπομένως, ὅταν θὰ ὑπάγῃ ὁ εἰσπράκτωρ νὰ τὸν καταδιώξῃ, θὰ εὑρεθῇ εἰς στενοχωρίαν καὶ θὰ ὑποστῇ ζημίας πολλὰς καὶ μεγάλας· μὲ αὐτὸ τὸ σύστημα πρέπει νὰ παύσουν αἱ προθεσμίαι καὶ νὰ ὑποχρεώσητε τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ᾖναι ἀπηνὲς, νὰ μὴ συγχωρήσῃ ν’ αὐξάνῃ κατὰ ἑκατομμύρια ἡ στήλη τῶν καθυστερημάτων, διότι ἄλλως δὲν ἐκάμετε τίποτε καὶ ὁ φόρος αὐτὸς κατεστράφη ἐντελῶς.

§102ΕΙΣ ΠΛΗΡΕΞ. Τὰ ἀραβόσιτα τὰ μετρούμενα κατὰ τὴν 10 Σεπτεμβρίου, πότε θὰ πληρόνωνται;

§103ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. 10 ἡμέρας μετὰ τὴν βεβαίωσιν, διότι ἡ βεβαίωσις δὲν εἶναι μόνον ἡ καταμέτρησις εἰς κώνους, ἀλλὰ καὶ ἡ μεταβολὴ τῶν κώνων εἰς καρπὸν (θόρυβος). Μὲ ἠρώτησε, Κύριοι, ὁ Κ. Καστανάκος διὰ τὰ τυχὸν καθυστερηθέντα ἐκ μέρους τῶν κατοίκων ποῖος εἶναι ὑπεύθυνος, οἱ ἐνοικιασταὶ ἢ οἱ φορολογούμενοι; Μέχρι τοῦδε ἦσαν οἱ ἐνοικιασταὶ, διατὶ; διότι κατὰ τὸν νόμον ἐδίδετο ἐξουσία εἰς αὐτοὺς νὰ εἰσπράξωσιν, ἑπομένως, ἐὰν ἔμενον καθυστεροῦντα, ὑπετίθετο, ὅτι προήρχοντο ἐκ τῆς ἀμελείας των, ἀλλὰ κατὰ τὸ σύστημα τὸ εἰσαγόμενον δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν ἐνοικιαστὴν, ὁ φόρος βεβαιοῦται καὶ μένει εἰς τὸ δημόσιον νὰ εἰσπράξῃ. Λοιπὸν κατ’ ἐμὴν γνώμην, ἐπειδὴ ὁ ἐνοικιαστὴς δὲν εἰσπράττει, οὐδὲ δύναται νὰ βιάσῃ τὴν εἴσπραξιν διὰ τὰ καθυστεροῦντα, ὁ ἐνοικιαστὴς δὲν εἶναι ὑπεύθυνος.

§104ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Δι’ αὐτοῦ τοῦ συστήματος θὰ μᾶς παρουσιάσουν ὁλοὲν εἰκονικὰ Πρωτόκολλα.

§105ΔΕΛΗΓΕΩΡΓΗΣ. Κύριοι, ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ προθεσμία, ἀφοῦ ὁ φόρος μετεβλήθη εἰς χρήματα, εἶναι φρονῶ ἀναμφισβήτητον· ὁ Κύριος Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν συνετέλεσεν εἰς τὴν ἀπόδειξιν τούτου διὰ τῆς ὁμιλίας του, καί τοι προτείνας ἄλλο σύστημα, διότι τὸ κατέκρινεν ὁ ἴδιος, εἰπὼν, ὅτι, ἐὰν τὸν φορολογούμενον τὸν ὑποχρεώσωμεν ἀμέσως νὰ πληρώσῃ, θὰ τὸν ὑποχρεώσωμεν εἰς τὰ ἀδύνατα, ἢ, ἐὰν ὄχι εἰς τὰ ἀδύνατα, εἰς τὰ λίαν ἐπιζήμια, διότι τῳόντι ἡ ἐποχὴ τῆς ἁλωνίσεως εἶναι τοιαύτη, ὥστε, οὔτε ἐκ προηγουμένων εἰσοδημάτων ἔχει χρήματα εἰς χεῖράς του, οὔτε ἐκ τῶν παρόντων, οὔτε τὸν τυρόν του ἐπώλησεν, οὔτε τ’ ἄλλα εἰσοδήματά του ἔθεσεν εἰς κυκλοφορίαν. Ὥστε, νομίζω, τὸ νὰ δώσητε προθεσμίαν εἶναι πρᾶγμα ἀναπόφευκτον. Αὐτὸ, Κύριοι, τὸ σύστημα τὸ ἔχομεν καὶ εἰς ὅλην τὴν φορολογίαν τὴν γινομένην διὰ δηλώσεων, διότι παρατηρήσατε, τὸ ἄρθρον 45 τοῦ Νόμου περὶ βεβαιώσεων καὶ εἰσπράξεων λέγει, ὅτι τὸ δικαίωμα τῆς ἐπικαρπίας διὰ τὰς ἀμπέλους πληρόνεται εἰς τὰς 15 9βρίου, ἡ δὲ βεβαίωσις γίνεται τὸν Ἀπρίλιον.

§106ΤΙΝΕΣ. Ἀναγνώσατέ το.

§107ΔΕΛΗΓΕΩΡΓΗΣ. (Ἀναγινώσκει). Λοιπὸν λέγω, ὅτι εἰς τὸ σύστημα τῆς βεβαιώσεως καὶ εἰσπράξεως τῶν φόρων, ἡ ὁποία γίνεται διὰ τοῦ συστήματος τῶν δηλώσεων, τὸ ὁποῖον ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ προκείμενον, διότι ὁ φόρος δίδεται εἰς χρήματα, ἔχομεν γενικῶς καθιερωμένας τὰς προθεσμίας. Τὸ σύστημα λοιπὸν τὸ ἔχομεν ἤδη, ἡ μόνη διαφορὰ εἶναι, ὅτι ἐπὶ τοῦ προκειμένου πρέπει νὰ φροντίσωμεν καὶ περὶ τοῦ συμφέροντος τοῦ ἐνοικιαστοῦ, διότι βεβαίως δὲν πρέπει διὰ τῶν προθεσμιῶν νὰ τοῦ ἀφαιρέσωμεν τὰς ἐγγυήσεις, τὰς ὁποίας πρέπει νὰ ἔχῃ, ὅτι δύναται νὰ εἰσπράξῃ τοὺς φόρους. Ὁ Κύριος Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶπεν, ὅτι ἐμακρύναμεν πολὺ τὸν χρόνον τῶν εἰσπράξεων, καὶ ὁ φορολογούμενος δὲν θὰ ᾖναι εἰς κατάστασιν νὰ πληρώσῃ, καὶ ν’ ἀπαλλάξῃ τὸν ἐνοικιαστὴν, διότι ἡ παράτασις τῆς προθεσμίας ἐλαττόνει τὰς ἐγγυήσεις τοῦ ἐνοικιαστοῦ, ἐν τῷ μεταξὺ θὰ ἔλθουν οἱ δανεισταὶ τοῦ φορολογουμένου νὰ λάβουν μέγα μέρος τῶν εἰσοδημάτων του· ἀλλὰ τοῦτο νομίζω, Κύριοι, θεραπεύεται διὰ τῆς τελευταίας προτάσεως τοῦ Κυρίου Ὑπουργοῦ, ἐὰν ἡ Συνέλευσις τὴν δεχθῇ. Διὰ τοῦτο ὑποστηρίζω τὴν πρότασιν, τὴν ὁποίαν ἐκάμαμεν μετὰ τοῦ Κυρίου Αὐγερινοῦ χθὲς, μόλον ὅτι ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸν τῶν τῆς προθεσμίας ἡμερῶν ἠμπορεῖ νὰ εὑρεθῇ προθεσμία καταλληλοτέρα· ἡμεῖς ἔχομεν 30 ἡμέρας, οὐχὶ ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως τῶν φόρων ἐπὶ τῶν ἁλωνίων, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως τῶν φόρων εἰς τὸ Ταμεῖον, ἤτοι ἀπὸ τῆς ἐκκαθαρίσεως εἰς χρήματα τοῦ βεβαιωθέντος φόρου. Ὁ Κύριος Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔφερεν εἰς τοῦτο μίαν ἀντίῤῥησιν τὴν ἑξῆς, ὅτι ὁ ἐνοικιαστὴς δὲν θὰ στέλλῃ ἀμέσως τὰ διπλότυπα εἰς τὸν Ἔφορον, ἀλλὰ θὰ τὰ κρατῇ μέχρις ὅτου τελειώσει τὸ βιβλίον του. Μοὶ φαίνεται αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνυπέρβλητος δυσκολία, διότι ἠμπορεῖτε νὰ κάμητε μικρότερα τὰ βιβλία, ἀντὶ νὰ περιέχουν 100 διπλότυπα, ἂς περιέχουν 50· τοῦ ἐνοικιαστοῦ δὲν τοῦ χρησιμεύουν τὰ διπλότυπα εἰς κανένα σκοπὸν, ἐξ ἐναντίας, ὅσον ταχύτερον τὰ στέλλει εἰς τὸ δημόσιον, τόσον ταχύτερον ἀπαλλάτεται ἀπὸ μίαν φροντίδα, ἀπὸ μίαν δυσκολίαν. (Θόρυβος). Προσθέτω, ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ προθεσμία καὶ δι’ αὐτὸν τὸν λόγον ὅτι ἡ πρότασίς μας περιέχει καὶ τὴν ποινικὴν ἐκείνην ῥήτραν, ἥτις εἶναι ἀναπόφευκτος. Κύριοι, ἐὰν παρατηρήσετε τὰ συστήματα τῶν ἄλλων ἐθνῶν τὰ φορολογικὰ, θέλετε ἰδεῖ, ὅτι πάντοτε ὑπάρχει τοιαύτη ποινικὴ ῥήτρα· π. χ. εἰς Ἀγγλίαν ὅπου αἱ φορολογίαι τῶν ἐγγείων φόρων κ’ ἐν γένει σχεδὸν αἱ φορολογίαι γίνονται διὰ δηλώσεων, κ’ ἐκεῖ, ἐὰν ὁ φορολογούμενος δὲν κάμῃ τὴν δήλωσίν του ἐγκαίρως, ἢ ἐὰν τὴν κάμῃ καὶ ἀποκρύψῃ μέρος τοῦ φορολογητέου εἰσοδήματός του, ὑποχρεοῦται νὰ πληρώσῃ τὸ τριπλοῦν τοῦ φόρου. Ὁ σκοπὸς τοῦ νομοθέτου εἶναι, ὄχι μόνον νὰ γράφῃ εἰσοδήματα εἰς τὴν στήλην τῶν ἐσόδων, ἀλλὰ τὰ εἰσοδήματα ταῦτα νὰ ἔρχωνται καὶ εἰς τὸ ταμεῖον, καὶ μία ποινικὴ ῥήτρα δὲν εἶναι ἄνευ ἐπιῤῥοῆς εἰς τὸν φορολογούμενον, ὅταν συνειθίσῃ νὰ βλέπῃ, ὅτι τὰ διαταττόμενα ἀπὸ τὸν νόμον ἐκτελοῦνται. Ὅταν μίαν φορὰν μόνον καταδιωχθεὶς πληρώσῃ, διότι δυσετρόπησε, νομίζω, ὅτι τὸ ἑπόμενον ἔτος δὲν θὰ τὸ κάμῃ πλέον· ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἡ περίστασις αὕτη δὲν θέλει παρουσιασθῆ, διότι τοῦ φορολογουμένου ἡ θέσις ἐβελτιώθη τοσοῦτον, ὅσον δὲν τὸ ἤλπιζεν. Ἐγὼ ἤμην εἰς τὴν Εὔβοιαν ἐσχάτως καὶ ὡμίλουν μὲ γεωργοὺς περὶ ἐλαττώσεως τῶν φόρων, καὶ ὅταν τοὺς εἶπα νὰ ἐλαττωθῇ εἰς 7%, μοὶ εἶπαν ὅτι εἶναι θεῖον πρᾶγμα· καὶ ἐν τούτοις τὸν κατεβάσαμεν εἰς 5% ὀλιγώτερον παρ’ ὅτι εἶναι εἰς τὴν Γαλλίαν, ὅπου εἶναι 6· πρὸς τούτοις τὸν ἀπηλλάξαμεν ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὰ ἔξοδα τῶν ἀποθηκῶν. Λοιπὸν μοὶ φαίνεται, ὅτι πολλὴ δυστροπία πρέπει νὰ ᾖναι ἡ τοῦ φορολογουμένου ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μεταξὺ 100 κοιλῶν δὲν δίδει τὰ 5, καὶ ὑπὲρ τοῦ δυστρόπου δὲν πρέπει νὰ ᾖναι ἡ Συνέλευσις· ἀλλὰ δὲν ὑποστηρίζω τὴν πρότασιν τῆς ποινικῆς ῥήτρας, ἐὰν δὲν δώσετε προθεσμίαν, διότι βεβαίως πρέπει νὰ δοθῇ εἰς αὐτὸν καιρὸς, ὥστε νὰ μὴ γίνῃ ἐξ ἀνάγκης κακῆς πίστεως· δὲν εἶναι δὲ κακῆς πίστεως ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς ἀδυναμίαν νὰ πληρώσῃ· ἀλλὰ νὰ σπαταλεύῃ τὴν περιουσίαν του καὶ νὰ τὴν δαπανᾷ εἰς ἄλλας δαπάνας καὶ πολλάκις εἰς δαπάνας πολυτελείας, ἢ ἀνωφελεῖς, κ’ ἔπειτα νὰ παρουσιασθῇ μὲ δεμένας τὰς χεῖρας καὶ νὰ σᾶς εἰπῇ «δὲν ἔχω νὰ σᾶς δώσω», αὐτὸς πιστεύω, ὅτι εἶναι πολὺ κακῆς πίστεως καὶ δὲν πρέπει νὰ κηρυχθῇ ὑπὲρ αὐτοῦ ἡ Συνέλευσις. Αὐτὴν τὴν ἀνάγκην τὴν αἰσθανόμεθα πάντες, καὶ πρέπει νὰ ἤμεθα πολὺ αὐστηρότεροι ἡμεῖς, ἀφ’ ὅ,τι εἶναι οἱ νομοθέται εἰς ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου, διότι ἐκεῖ ἔχουν καὶ ἄλλο σύστημα φορολογίας, τὸ ὁποῖον παρέχει εἰς τὸ δημόσιον μεγαλειτέραν εὐκολίαν εἰς τὸ νὰ εἰσπράττῃ· ἐκεῖ, καθὼς γνωρίζετε, εἰς τὰ περισσότερα μέρη, οἱ πλεῖστοι τῶν φόρων εἶναι διανεμητικοί· δηλ. ἀπ’ ἀρχῆς τὸ δημόσιον προσδιορίζει πόσον θὰ εἰσπράξῃ εἰς μίαν ἐπαρχίαν· ἡμεῖς εἴμεθα ἀκόμη ὑποδεέστεροι καὶ εἰς τοῦτο, διότι δὲν γνωρίζομεν τὶ θὰ εἰσπράξωμεν, ἐνῷ ἐκεῖ εἶναι γνωστὸν, ὅτι εἰς τὴν δεῖνα ἐπαρχίαν θὰ εἰσπράξῃ τόσον φόρον ἀπὸ τὸ δεῖνα εἰσόδημα· ἐκτὸς τούτου ἔχουν ἄλλας ἐγγυήσεις· καθ’ ὑπόθεσιν εἰς τὴν Ἀγγλίαν, ἐὰν ὁ φόρος, ὁ ἀναλογῶν εἰς ἓν τμῆμα, δὲν πληρωθῇ ἀπό τινας τῶν φορολογουμένων, τότε τὸ ἔλλειμμα τοῦτο ἐπιπίπτει ἐκ νέου εἰς τὸ ὅλον τμῆμα καὶ οὕτω τὸ Δημόσιον δὲν ζημιοῦται. Λέγω λοιπὸν ὅτι εἰς τὰ ἄλλα κράτη μεταχειρίζονται πολλὰ μέσα, ὥστε τοὺς φόρους νὰ τοὺς εἰσάγουν πράγματι εἰς τὸ Ταμεῖον καὶ δὲν πρέπει νὰ φανῇ παράδοξον, ἐὰν καὶ ἡμεῖς τὴν σήμερον προστρέχωμεν εἰς ἀνάλογα μέσα, τὰ ὁποῖα εἶναι κατὰ τὴν ἰδέαν μου λίαν ἁπλᾶ, διότι ἐκτὸς τόσων ἄλλων εὐκολιῶν δίδομεν εἰς τὸν φορολογούμενον καὶ προθεσμίαν, καὶ μόνον εἰς τὸν δυστροποῦντα ἐπιβάλλομεν ποινήν. Ἐκτὸς τούτου ἡ νομοθεσία μας δὲν στερεῖται τοιούτων ποινῶν, ὅταν, φερ’ εἰπεῖν, κάμνῃ τις ψευδῆ δήλωσιν, ὅταν σηκώσῃ ἀπὸ τὸ ἁλῶνι του τὰ προϊόντα του καὶ τὰ μεταφέρῃ ἐκτὸς τῆς περιφερείας κτλ.

§108ΤΙΝΕΣ. Αὐτὰ εἶναι ἐγκλήματα.

§109ΔΕΛΗΓΕΩΡΓΗΣ. Ὄχι δὲν εἶναι ἐγκλήματα. (Ἀναγινώσκει ὁ ῥήτωρ τὰ σχετικὰ ἄρθρα τοῦ Παγίου Νόμου περὶ ποινῶν). Ἐὰν δὲν δηλώσῃ τις, ἔπραξεν ἔγκλημα; δὲν τὸ ἐννοῶ. Ὁ νομοθέτης ἠμπορεῖ ὅσον θέλει νὰ κηρύξῃ ἐγκλήματα τοιαύτας πράξεις, ἡ δικαιοσύνη θέλει εὕρῃ ἐν τῇ ἀποφάσει του ταύτῃ πάντοτε τὸ συμφέρον τὸ ταμιευτικόν. Διὰ νὰ εἰσπράξῃ τοὺς φόρους ἐπιβάλλει ποινὰς ἐπὶ δῆθεν ἐγκλημάτων, διὰ νὰ καλύψῃ τὸν κύριον καὶ ἀληθῆ αὐτῶν σκοπόν. Παραδέχομαι τὴν ἀνάγκην, ἀποκρούω ὅμως τὴν θεωρίαν. Διὰ νὰ κατορθώσῃς νὰ εἰσπράξῃς, πρέπει νὰ θέσῃς ποινήν (θόρυβος).

§110ΚΟΣΟΝΑΚΟΣ. Κύριοι, ὑποστηρίζω τὴν πρότασιν τοῦ Κ. Δεληγεώργη καὶ προσθέτω μάλιστα, ὅτι, ἐὰν δὲν θέσωμεν ποινικὴν ῥήτραν εἰς τοὺς δημητριακοὺς καρποὺς, δὲν ἔχομεν νὰ εἰσπράξωμεν τίποτε, καὶ τὸ ζήτημα εἶναι ἁπλούστατον. Πρῶτος ἐγὼ δὲν θὰ πληρώσω, διότι τὸ εὐκολώτερον χρέος εἶναι τὸ πρὸς τὸ δημόσιον. Ὁ ἐλάχιστος τόκος εἰς τὰς ἐπαρχίας εἶναι 20%, οἱ φόροι δὲν ὑπάγονται εἰς κανένα τόκον. Λέγω σήμερον μὲ πιέζει ὁ πιστωτής μου, πωλῶ τὸν φόρον μου καὶ πληρώνω τὸν ὀφειλέτην μου· αὔριον ἐὰν δὲν ἔχω νὰ πληρώσω τὸ δημόσιον, δὲν θὰ πληρώσω τίποτε περισσότερον. Δὲν ἔχει λοιπὸν τίποτε νὰ λάβῃ τὸ δημόσιον, ἐὰν δὲν θέσωμεν ποινικὴν ῥήτραν. Δὲν ἐννοῶ, ὅτι εἶναι ἔγκλημα ἡ καθυστέρησις τῶν φόρων, ἀλλ’ ἐν τούτοις εἶναι ἔμμεσος ὑπεκφυγὴ τοῦ νὰ πληρώσῃ ὁ φορολογούμενος. Ὅ,τι ἠμπόρεσεν ἡ Συνέλευσις ὑπὲρ τοῦ φορολογουμένου, νομίζω, τὸ ἔπραξε. Δὲν πρέπει λοιπὸν τὸ δημόσιον, ὅ,τι τοῦ ὀφείλεται, νὰ τὸ πάρῃ; Ἔπειτα ἂς μὴ μᾶς καθυστερήσουν, νὰ μὴ θέσωμεν ποινικὴν ῥήτραν· ἄλλως τε εἶμαι τῆς ἰδέας νὰ μείνουν ἀκατάσχετοι οἱ φόροι, διότι δυστυχῶς ὅλοι οἱ φορολογούμενοι ὀφείλουν, τὸ γνωρίζω, διότι ἤμην δέκα ἔτη ἐνοικιαστής. Ἅμα τελειώνῃ τὸ ἁλώνιον, 10 κλητῆρες εἶναι ὄπισθεν ἀπὸ τὸ ἁλῶνι διὰ νὰ κατάσχουν· πρέπει νὰ ἐμποδισθῇ ἡ κατάσχεσις τοῦ φόρου, ὅστις ἀνήκει εἰς τὸ δημόσιον. Εἶμαι λοιπὸν ὑπὲρ τῆς ποινικῆς ῥήτρας (θόρυβος).

§111ΚΑΛΟΣ. Ἠκούσατε τὸν Κ. Δεληγεώργην εἰπόντα ὅτι πολλοὶ τῶν φορολογομένων τοῦ ἐξέφρασαν, ὅτι ἡ ἐλάττωσις εἰς 7% εἶναι μεγάλη συγκατάβασις· ἡμεῖς ἐψηφίσαμεν εἰς 5%, ἤτοι ἠλαττώσαμεν κατὰ 4 εἰς τὰ 9. Ἐὰν σήμερον ὑποχρεώσετε τὸν φορολογούμενον νὰ πληρώσῃ ἀμέσως τοὺς φόρους, δὲν θὰ κάμετε μεγάλην ζημίαν. Κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς βεβαιώσεως δὲν ἔχει χρήματα, ἀλλὰ δύναται νὰ τὰ προμηθευθῇ ὁ φορολογούμενος. Ἐπὶ ὑποθέσει, ὅτι εἰς μίαν ἐπαρχίαν κατὰ τὸ πρωτόκολλον ὑποστηρίζεται ἡ τιμὴ τοῦ σίτου εἰς 4 δραχμὰς, ἐὰν δὲν ἔχῃ χρήματα ὁ φορολογούμενος, ὅταν ἀποφασίσῃ νὰ δώσῃ πρὸς μίαν δραχμὴν τὸν σῖτόν του ἔλαττον θὰ εὕρῃ τὸν φόρον, ὠφεληθῆ 4%, ἂς ὠφεληθῇ 3. Ὅταν σᾶς λέγουν, ὅτι 7% εἶναι ὀλίγον, 5 εἶναι πολλὰ ὀλίγον· ἑπομένως εἶμαι τῆς ἰδέας νὰ πληρώσῃ ἀμέσως μετὰ τὴν βεβαίωσιν τῶν φόρων· ἂς πωλήσῃ κατὰ ἡμίσειαν ἢ κατὰ μίαν δραχμὴν ἔλαττον. Καθόσον δ’ ἀφορᾷ τὴν ποινικὴν ῥήτραν, λέγω ὅτι αὕτη δὲν βλάπτει τόσον πολὺ, ὅσον φαντάζεσθε, ἀναγκάζεται ὁ φορολογούμενος νὰ πληρώσῃ, ἅμα τῇ βεβαιώσει τοῦ φόρου.

§112ΛΕΒΙΔΗΣ. Κύριοι, δὲν εἶμαι διόλου προκατειλημμένος ἀπὸ τὸν φόβον, ὅτι οἱ φορολογούμενοι δὲν θὰ πληρώσουν τοὺς φόρους των, ἑπομένως θὰ φανῶ πολὺ γενναῖος ὡς πρὸς τὰς προθεσμίας. Ὅλοι ἐπιθυμοῦν τὴν ἀλλαγὴν τοῦ συστήματος τῆς φορολογίας· ἐννοεῖτε βεβαίως ὅτι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ συστήματος τῆς φορολογίας θὰ ἐπιφέρῃ προθεσμίας εἰς τὴν πληρωμὴν τοῦ κανονικοῦ φόρου· τότε δὲν ἔχετε οὔτε γεννήματα, διὰ νὰ εἴπητε· «μὰ θὰ τὰ φάγῃ ὁ φορολογούμενος, θὰ δώσητε προθεσμίας, ἑπομένως δὲν πρέπει νὰ μᾶς προσκολληθῇ ἡ ἰδέα, ὅτι ὁ φορολογούμενος θὰ πάρῃ τὸ γέννημά του εἰς τὴν καλύβην, θὰ τὸ πωλήσῃ καὶ δὲν θὰ ἔχῃ πλέον χρήματα νὰ πληρώσῃ τοὺς φόρους», ἀλλὰ λέγω, ὅπου ὑπάρχει τάξις, θὰ ὑπάρχῃ καὶ ἀκρίβεια τῆς εἰσπράξεως καὶ θὰ σᾶς ἐξηγήσω τὰς ἰδέας μου. Τὶ λέγει ὁ νόμος; ὅτι κἀνεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἰσπράττῃ χρήματα παρὰ τὰ ὄργανα ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα ὁ νόμος ἀναθέτει τὴν εἴσπραξιν. Ποῖα εἶναι αὐτά; οἱ Ταμίαι τοῦ κράτους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὡς δευτερεύοντα ὄργανα τοὺς εἰσπράκτορας· ὁ εἰσπράκτωρ εἰς ποίαν ὑποχρέωσιν ὑπόκειται ὡς ἐκ τοῦ νόμου; νὰ συνάξῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὁ ἐντολοδόχος του τὸν ἐπιτάττει νὰ εἰσπράξῃ. Ὁ Ταμίας θὰ εἴπῃ· «πάρε τὸν κατάλογον, πήγαινε εἰς τὸ δεῖνα μέρος καὶ σύναξε αὐτὰ τὰ χρήματα·» λέγω λοιπὸν ὅτι δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἰσπράξῃ τοὺς φόρους, παρ’ ἀφοῦ βεβαιωθῶσιν εἰς τὸ ταμεῖον· θὰ μοῦ εἴπητε ὅτι αὐτὸ, ὡς εἶπεν ὁ Κ. ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, θὰ βραδύνῃ μῆνας πολλούς· θὰ σᾶς ἐξηγήσω, διατὶ βραδύνει σήμερον, καὶ ἐπειδὴ πρόκειται νὰ διορθώσωμεν τὰς ἐλλείψεις τοῦ παρελθόντος, δὲν πρέπει νὰ μᾶς τρομάζουν, ἡ βεβαίωσις ἐβράδυνεν ἕως τώρα, διότι ὁ ἐνοικιαστὴς ποτὲ δὲν συνεμορφώθη μὲ τὸν νόμον· ποτὲ ὁ ἁρμόδιος ὑπάλληλος δὲν ἐπετήρησε τὸν ἐνοικιαστὴν νὰ συμμορφωθῇ μὲ τὸν νόμον· τί ἐγίνετο; καὶ μοῦ φαίνεται ὅτι ὅλοι θὰ τὸ ἀναγνωρίσητε ὡς ἀληθές· ἰδοὺ τί ἔκαμνεν ὁ ἐνοικιαστής· ἐπήγαινεν εἰς τὸ ἁλῶνι, ἐμετροῦσε τὰ προϊόντα καὶ ἐσημείωνεν· οὔτε διπλότυπα ἐσόδων ἔκαμνε, ἀλλ’ ἔκαμνε τὸ ἄθροισμα, καὶ ὅταν ἔβλεπεν ὅτι δὲν τοῦ μένει μέγα κέρδος, τότε ἔβλεπε πόσα εἶναι· ὁ Γιάννης π. χ. 5 κοιλὰ, ἂς τοῦ βάλλω 6· πόσα ὁ Κώστας; 7· ἂς βάλλω 9. Ὕστερον ἀπὸ 20 ἡμέρας ἐξέδιδε τὰ διπλότυπα καὶ ἐκ τούτου προήρχοντο τὰ μὴ ἔγκυρα διπλότυπα (θόρυβος). Λοιπὸν λέγω, Κύριοι, ὅτι, ὅταν τὰ ὄργανα τοῦ ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν, τὰ ὁποῖα χρεωστοῦν νὰ ἐπιτηροῦν τὴν διαχείρισιν τῶν ἐνοικιαστῶν, ἐκτελοῦν τὸ καθῆκόν των, δὲν θὰ βραδύνῃ ἡ παράδοσις τῶν στελέχων εἰς τὸν οἰκονομικὸν Ἔφορον, καὶ ἑπομένως ἡ ἀναγωγὴ τῶν κοιλῶν εἰς χρήματα, καὶ ἡ παραπομπὴ τῶν καταλόγων εἰς τοὺς Ταμίας διὰ νὰ βεβαιώσουν τοὺς φόρους, καὶ νὰ ἐπιφορτίσουν τὸν εἰσπράκτορα νὰ τοὺς εἰσπράξῃ· πρέπει ὁ οἰκονομικὸς Ἔφορος ἀδιακόπως νὰ περιοδεύῃ, νὰ ἐπιτηρῇ τὸν ἐνοικιαστὴν, νὰ ἐκδίδῃ ἐμπροθέσμως τὸ διπλότυπον τῆς βεβαιώσεως τοῦ φόρου, καὶ τότε τὸ βιβλίον, τὸ ὁποῖον περιέχει 40 ἢ 60 διπλότυπα, ἀμέσως ἠμπορεῖ νὰ τὸ στείλῃ εἰς τὸ ταμεῖον, καὶ τότε ἡ βεβαίωσις δὲν ἠμπορεῖ νὰ βραδύνῃ περισσότερον ἀπὸ ἕνα μῆνα τὸ πολύ. Λέγω λοιπὸν, ὅτι ἀμέσως ἀφοῦ βεβαιωθῇ εἰς τὸ Ταμεῖον ὁ φόρος, τότε γίνεται ἀπαιτητὸς αὐτὸ, καθὼς εἶπον, θὰ ᾖναι τὸ πολὺ, πολὺ ἕνα μῆνα, καὶ λέγω ὅτι αὐτὸς ὁ μὴν πρέπει νὰ δοθῇ εἰς τὸν φορολογούμενον, διότι εἰς αὐτὸ τὸ διάστημα ἠμπορεῖ νὰ πωλήσῃ μέρος τῶν γεννημάτων του διὰ νὰ ἔχῃ ἕτοιμα τὰ χρήματα νὰ τὰ δώσῃ εἰς τὸν εἰσπράκτορα, ὅταν μετὰ τὴν βεβαίωσιν παρουσιασθῇ. Πάρετε ὡς παράδειγμα τὰς ἀμπέλους· τί γίνεται, ὅταν πηγαίνῃ ὁ εἰσπράκτωρ νὰ εἰσπράξῃ τὸν φόρον τῶν ἀμπέλων; Εὑρίσκει οἶνον νὰ εἰσπράξῃ; πῶς θέλετε λοιπὸν νὰ κάμωμεν διάκρισιν μεταξὺ τῶν διαφόρων φορολογουμένων; (θόρυβος). Λοιπὸν περαίνων τὸν λόγον μου λέγω, ὅτι ἡ εἴσπραξις πρέπει νὰ ἄρχηται ἀμέσως μετὰ τὴν εἰς τὸ Ταμεῖον βεβαίωσιν τῶν φόρων, ὄχι πρότερον.

§113ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἐναντίον τοῦ κανόνος τοῦ περὶ Νόμου Δημοσίου Λογιστικοῦ ἕτερος Νόμος ἔδωκε τὸ δικαίωμα εἰς τοὺς ἀποθηκαρίους, ἐκτελοῦντας χρέη εἰσπρακτόρων, νὰ εἰσπράττωσι καὶ χρήματα ἀντὶ γεννημάτων κατὰ τὴν στιγμὴν τῆς συγκομιδῆς καὶ πρὸ τῆς ἐκκαθαρίσεως τῶν ἐσόδων παρὰ τοῦ Ταμία, ἑπομένως ἡ δυσκολία, τὴν ὁποίαν ἐπρότεινεν ὁ Κύριος Λεβίδης, δὲν εἶναι σπουδαία· ἐπαναλαμβάνω Κύριοι, ἡ ἀναβολὴ ἐπέρχεται φυσικῶς. Θὰ σᾶς εἴπω ἤδη ἂν δύναται νὰ προληφθῇ ἡ ἀναβολὴ, προκειμένου νὰ παραπεμφθῶσι τὰ διπλότυπα εἰς τὸν Ταμίαν· τὸ ἁλώνισμα εἰς τὰ χωρία δὲν δύναται νὰ περαιωθῇ εἰς διάστημα ὀλιγώτερον τοῦ ἑνὸς μηνὸς, καὶ πολλάκις δύω μῆνας μετὰ τὴν περαίωσιν τῶν ἁλωνίων περαιοῦται καὶ ἡ ἔκδοσις τῶν διπλοτύπων, μετὰ ταῦτα στέλλεται τὸ στέλεχος εἰς τὸν Ἔφορον διὰ νὰ ἐνεργήσῃ τὸν καταλογισμόν. Βλέπετε λοιπὸν, ὅτι ὡς ἐκ τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων ἐπέρχεται ἡ ἀναβολὴ, ἀπεναντίας ὁ προαγορεύσας λέγει, ὅτι μέχρι τοῦδε προήρχετο αὐτὴ ἡ ἀναβολὴ διὰ δύω λόγους, διότι οἱ ἐνοικιασταὶ ἤθελον νὰ κάμωσι πρὶν τὸν λογαριασμόν των διὰ νὰ ἴδωσιν ὡς ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος τί ἔπρεπε ν’ ἀποκρύψωσι καὶ κατὰ πόσον ἔπρεπε νὰ πλαστογράφωσι, καὶ ὕστερον ἔστελλον τὰ στελέχη· μοὶ φαίνεται, ὅτι δυσκόλως γίνεται τοῦτο· ἤδη οἱ φορολογούμενοι εἶναι ἀρκετὰ ἔξυπνοι, ὥστε δὲν συγχωροῦσι νὰ τοὺς πλαστογράφωσι τὰ διπλότυπα καὶ νὰ τοὺς ἐπιβάλλωσιν ὅσον ἤθελον φόρον, ἀλλὰ πιστεύσατε, ὅτι θὰ γείνουν αὐτὰ τὰ ἐγκλήματα καὶ ἤδη μᾶλλον ἂν ᾖναι δυνατόν, διότι μέχρι τοῦδε ὁ ἐνοικιαστὴς γνωρίζων, ὅτι, μεταφέρων τὰ γεννήματα εἰς τὴν ἀποθήκην, ἐλπίζει ἐντὸς ἑνὸς, δύω ἢ καὶ τριῶν μηνῶν, ἀφοῦ τὸ δημόσιον λάβῃ τοὺς φόρους, νὰ λάβῃ καὶ αὐτὸς τὸ περισσότερον, ἔσπευδε τὴν εἴσπραξιν καὶ ἐπροσπάθει ν’ ἀπομακρύνῃ πᾶν ὅ,τι ἠδύνατο νὰ τὴν ἐμποδίσῃ, ἀλλ’ ἤδη αὐτὸς ἠμπορεῖ νὰ περιμένῃ χρόνους καὶ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ εἰσπράξουν τίποτε, διότι κατὰ τὸν Νόμον εἰς τὴν ἐπελθοῦσαν τροποποίησιν ὁ ἐνοικιαστὴς θὰ εἰσπράξῃ τὸ περιπλέον, ὅταν εἰσπράξῃ ἅπασαν τὴν πρόσοδον τὸ δημόσιον· αἱ καθυστερήσεις δὲν θέλουν ἐπιβαρύνει τὸ δημόσιον, ἐνόσῳ τοὐλάχιστον δὲν βεβαιωθῇ τὸ ἀναμφισβήτητον τοῦ χρέους· βλέπετε ἐκ τούτων, ὅτι τὸ πλεόνασμα, τὸ ὁποῖον ἀνήκει εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν, εἶναι ὅλως διόλου ἐπισφαλὲς κατὰ τὸ σύστημα, τὸ ὁποῖον παρεδέχθημεν, ἑπομένως ὁ ἐνοικιαστής, Κύριοι, ὁ ὁποῖος γνωρίζει αὐτὰ τὰ πράγματα, ἠξεύρει τί θὰ κάμῃ, δὲν θὰ ἐγγράψῃ τὴν περισσοτέραν πρόσοδον εἰς τὰ διπλότυπα καὶ θὰ λάβῃ τοὺς καρποὺς ἀπὸ τοὺς κατοίκους· ὅταν δὲ ὁ ἐνοικιαστὴς θέλῃ νὰ λάβῃ τοὺς καρποὺς ἀπὸ τὴν οἰκίαν τοῦ φορολογουμένου, δὲν ἀπαντᾷ οὐδεμίαν δυσκολίαν..... (θόρυβος) τώρα λοιπὸν ἴσα ἴσα τὰ διπλότυπα εἶναι δύσκολον νὰ ἐκδοθῶσι καὶ νὰ ἐκδοθῶσιν εἰλικρινῆ καὶ χωρὶς ταῦτα νὰ περιέχωσι πολλὰ ἄτοπα. Ἡ θεραπεία, τὴν ὁποίαν προτείνουν, τῆς περιοδείας τοῦ Ἐφόρου δὲν θεραπεύει ἐντελῶς τὸ κακόν· διότι οὗτος μίαν Ἐπαρχίαν ἡ ὁποία ἔχει 50, 80, 100 χωρία δὲν δύναται ἐγκαίρως νὰ τὴν περιέλθῃ καὶ νὰ ἐπιτηρήσῃ τὴν ἔκδοσιν τῶν διπλοτύπων, ἀναχωρῶν δὲ ἀπὸ τὸ γραφεῖον θέλει ἀφήσει τὴν ὑπηρεσίαν του, καὶ οὕτω θέλει ἀφ’ ἑτέρου καθυστερήσει καὶ ἡ ἐκκαθάρισις τῶν διπλοτύπων καὶ ὁ προσδιορισμὸς τῶν χρεῶν, καθόσον ὁ γραμματεὺς μόνος δὲν δύναται νὰ ἐπαρκέσῃ. Νομίζω διὰ τοῦτο πρῶτον, διότι καὶ μέχρι τοῦδε εἰσεπράττοντο φόροι καὶ πρὶν ὁ ταμίας ἐκδώσῃ τὴν ἐντολὴν, καὶ δεύτερον, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν, ὡς ἐκ τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων, ἡ ἐκκαθάρισις νὰ γείνῃ ἀπὸ τὸν Ταμίαν εἰς μικρὰς προθεσμίας, ἡ δὲ παράτασις θὰ γεννήσῃ δυσκολίας, τὸ σύστημα τῆς τροπολογίας δὲν πρέπει νὰ τὸ δεχθῶμεν, δηλαδὴ ν’ ἀρχίζῃ ἡ ἀπαίτησις τοῦ δημοσίου, ἀφ’ ἧς οἱ φόροι βεβαιωθῶσι ἀπὸ τὸν Ταμίαν· δὲν δέχομαι λοιπὸν αὐτὸ τὸ σύστημα, τὸ ὁποῖον θὰ θέσῃ προθεσμίαν μεμακρυσμένην· ἀλλὰ λέγουν τὸ σύστημα τῆς διὰ χρημάτων πληρωμῆς τῶν φόρων καὶ ἐντὸς προθεσμιῶν πρόκειται νὰ καθιερωθῇ, διὰ τοῦτο νὰ τὸ καθιερώσωμεν ἀπὸ τοῦδε Διότι πρόκειται νὰ καθιερωθῇ ἓν σύστημα εἰς τὸ μέλλον, δὲν ἀποδεικνύει τοῦτο, ὅτι τὸ σύστημα εἶναι ὀρθὸν, ἄλλως τὸ σύστημα πρόκειται νὰ εἰσαχθῇ, μεταβαλλομένου ὅλου τοῦ φορολογικοῦ συστήματος, καὶ κανονιζομένων ἄλλως τῶν προθεσμιῶν. Νομίζω λοιπὸν, Κύριοι, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀπομακρυνθῶμεν ἀπὸ τὸ ὑπάρχον σύστημα εἰς τὰς παρούσας μάλιστα περιστάσεις, πρέπει νὰ δώσωμεν προθεσμίαν τινὰ εἰς τοὺς κατοίκους, μέχρις οὗ μεταφέρουν τὰ γεννήματα ἀπὸ τὸ ἁλῶνι εἰς τὴν οἰκίαν των, προθεσμίαν 10 ἡμερῶν· ἐντὸς αὐτῶν ἢ τὸ πολὺ 15 δύναται νὰ πληρώσῃ τοὺς φόρους ὁ φορολογούμενος· παρελθουσῶν τούτων εἰς μάτην, πρέπει νὰ καταδιώκεται. Δὲν εἶμαι δὲ ὑπὲρ τοῦ συστήματος τῶν ποινῶν, τὸ ὁποῖον ὑπεστήρηξεν ὁ Κύριος Δεληγεώργης. Τὸ σύστημα αὐτὸ τῶν ποινῶν ὑπάρχει εἰς ὅλας τὰς νομοθεσίας, ἀλλὰ προκειμένου περὶ βεβαιώσεως τῶν φόρων, ὅταν ἐκ τούτων γίνῃ προσπάθεια πρὸς ἀπόκρυψιν αὐτῶν, τοῦτο εἶναι δόλος καὶ τιμωρεῖται ὡς τοιοῦτος, ἐπιβαλλομένης ποινῆς. Οὐχὶ μόνον εἰς τὴν Ἀγγλίαν, ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα ὑπάρχει τὸ σύστημα τοῦτο καὶ εἰς ὅλα τὰ ἄλλα μέρη· εἰς τὴν ἄρνησιν τῆς πληρωμῆς ὑπάρχει ἀδυναμία καὶ δυστροπία καὶ οὐχὶ δόλος, ἑπομένως δὲν τιμωρεῖται· ἡ ποινὴ λοιπὸν δὲν εἶναι ὀρθὴ, ἀλλ’ οὔτε λυσιτελὴς, διότι, ἀφοῦ ὁ φορολογούμενος δὲν δύναται νὰ πληρώσῃ τὸν ἁπλοῦν φόρον, πῶς θὰ πληρώσῃ αὐτὸν διπλοῦν καὶ τριπλοῦν διὰ τῆς ποινῆς; θέλομεν ἐξογκώσει μόνον τὰ καθυστεροῦντα. Ὡς πρὸς τὴν ἑτέραν ἰδέαν, τοῦ Κ. Κοσονάκου, τοῦ νὰ κηρύξωμεν μὴ κατασχέσιμον τὸν φόρον, ἀπαντῶ, ὅτι εἰς οὐδὲν δύναται νὰ μᾶς ὠφελήσῃ, διότι, ἀφοῦ ὁ δανειστὴς κατάσχῃ τὸ ὑπόλοιπον τοῦ καρποῦ, ὁ κάτοικος, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ μείνῃ μόνον ὁ φόρος, θέλει ἀναγκασθῆ νὰ τὸν δαπανήσῃ.

§114ΔΑΓΡΕΣ. Αὐτὸ εἶναι ἀόριστον.

§115ΛΕΒΙΔΗΣ. Ὁ Κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶπεν ὅτι θὰ βραδύνῃ πολὺ ἡ βεβαίωσις τοῦ Ταμίου. Εἶναι, Κύριοι, τὸ ἄρθρον τοῦ Παγίου Νόμου 11, τὸ ὁποῖον προβλέπει περὶ τούτου.

§116ΚΕΧΑΓΙΑΣ. Κύριοι, ὑποστηρίζω καὶ ἐγὼ τὴν προθεσμίαν, οὐχὶ 10 ἡμέρας ἢ 15, ἀλλὰ καὶ δι’ ἔτι πλειότερον. Δὲν ἐννοῶ πῶς, ἐνῷ εἰσπράττομεν 24,000,000 ἀπὸ φόρους ἄνευ ἰδιαιτέρων ἐγγυήσεων, διὰ τοὺς δημητριακοὺς καρποὺς δυνάμεθα νὰ ζητῶμεν ἐνέχυρον. Μόνον τὸ δικαίωμα τοῦ χαρτοσήμου εἰσπράττομεν ἐπὶ προκαταβολῇ, τοὺς δὲ λοιποὺς φόρους καὶ δικαιώματα τοῦ δημοσίου ἐπὶ προθεσμίᾳ. Καὶ εἰς αὐτὰ ἀκόμη τὰ τελωνιακὰ δικαιώματα δίδομεν 3 μηνῶν προθεσμίαν, καὶ πολλάκις, χρεωκοπούντων τῶν ἐμπόρων, χάνει τὸ δημόσιον πολλὰς χιλιάδας. Διὰ τοῦτο δὲν ἐννοῶ, λέγω, πῶς ἡ τάξις τῶν γεωργῶν μας, ἥτις πληρώνει περισσότερον ὅλων τῶν ἄλλων τάξεων, πρέπει νὰ ὑποβάλλεται εἰς ὅρους ἐξαιρετικοὺς διὰ τὴν πληρωμὴν τῶν φόρων. Ὄχι, Κύριοι, πρέπει νὰ συνειθίσωμεν τὸν πολίτην εἰς τὴν καλὴν πίστιν, καὶ τὸν συνειθίζομεν, ὅταν ἡ Κυβέρνησις δώσῃ τὸ παράδειγμα τῆς ἐμπιστοσύνης εἰς αὐτόν. Μᾶς λέγουσιν, ὅτι ὑπάρχουν πολλὰ καθυστεροῦντα ἰδίως ἐπὶ τῶν φόρων τῶν πληρωμένων εἰς χρήματα· ἀλλοῦ ὅμως, Κύριοι, ἔγκειται τὸ κακὸν, καὶ προσέξετε νὰ ἰδῆτε.

§117ΕΙΣ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΣ. Θεωρίας μᾶς ἀναφέρεις.

§118ΚΕΧΑΓΙΑΣ. Δὲν εἶναι, Κύριοι, θεωρίαι, ἀλλὰ πράγματα· ἔγκειται τὸ κακὸν εἰς τὴν κακὴν ἐφαρμογὴν τοῦ Νόμου περὶ δημοσίου λογιστικοῦ, διότι αὐτὸς ἀπαιτεῖ ἐγγυήσεις ἀπὸ τοὺς Ταμίας καὶ καθιστᾷ αὐτοὺς ὑπολόγους διὰ τὴν μὴ ἔγκαιρον εἴσπραξιν τῶν φόρων· ἐφαρμόσατε αὐτὴν τὴν διάταξιν, ζητήσατε δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς Ταμίας ἐγγύησιν χρηματικὴν καὶ καταστήσατε ὑπολόγους αὐτοὺς διὰ τὴν ἀμέλειαν τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ καθήκοντός των, καὶ θὰ ἰδῆτε, ὅτι καμμία καθυστέρησις, δὲν θὰ γείνῃ· ὅταν ὅμως οἱ Ταμίαι ἀφ’ ἑνὸς ἀμελῶσι καὶ ἀφ’ ἑτέρου οἱ ὑπουργοὶ γράφωσιν εἰς τοὺς Ταμίας ἰδιαιτέρως νὰ μὴ καταδιώκωσι τὸν δεῖνα ἢ δεῖνα φίλον των, βέβαια διὰ τοιούτων μέσων παρανόμων εἶναι ἀδύνατον νὰ εἰσπραχθῶσιν οἱ φόροι. Ζητήσατε ἑπομένως τὴν πλήρη ἐφαρμογὴν τοῦ Νόμου καὶ καμμία καθυστέρησις δὲν δύναται νὰ γίνῃ. (θόρυβος). Διὰ ταῦτα, ἀφοῦ, ὡς σᾶς εἶπον, εἰς ὅλα τὰ εἴδη τῶν φόρων δίδεται προθεσμία ἱκανὴ, ὅπως λ. χ. εἰς τὸν φόρον τῶν οἰκοδομῶν, ὅστις πληρώνεται τὸ ἐπιὸν ἔτος, διατὶ νὰ μὴ δώσωμεν καὶ εἰς τὸν ἔγγειον φόρον τῶν δημητριακῶν καρπῶν προθεσμίαν 3 μηνῶν τοὐλάχιστον;

§119ΖΑΤΟΥΝΙΤΗΣ. Ἔχει 4 μηνῶν προθεσμίαν ἀπὸ τῆς ἐποχῆς καθ’ ἣν θὰ ῥίψῃ τὸ δεμάτι εἰς τὸ ἁλώνι.

§120ΚΕΧΑΓΙΑΣ. Αὐτὸ τὸ διάστημα δὲν ὑπολογίζεται...... ἐγὼ προτείνω 2 μῆνας μετὰ τὴν βεβαίωσιν τῶν φόρων εἰς τὸν Ταμίαν, ἤτοι μετὰ τὴν ἀποστολὴν τῶν διπλοτύπων. Τὸ ἐμπόδιον, τὸ ὁποῖον μᾶς παρουσιάζουν, ὅτι δηλαδὴ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ στέλλωνται τὰ διπλότυπα εἰς τὸν Ταμίαν πρὶν ἀποπερατωθῇ ἡ βεβαίωσις ὁλοκλήρου τοῦ τμήματος, εἶναι ἀνίσχυρον διότι τίς ἐμποδίζει τὸν ἐνοικιαστὴν νὰ ἀποστέλλῃ εἰς τὸν Ἔφορον ἐκ διαλειμμάτων, ὅπως εἶπε καὶ ὁ Κ. Δεληγεώργης;

§121ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Οἱ ἰσχυρισμοὶ τοῦ Κ. Κεχαγιᾶ δὲν ἐφαρμόζονται εἰς τὴν Ἑλλάδα. Αἱ ἀποφάσεις περὶ εὐθύνης εἶναι ἀνεκτέλεστοι διὰ δύω λόγους· ά) ὁ Ταμίας δὲν εἶναι κύριος τῆς καταδιώξεως καὶ εἶναι γνωστὸν, ὅτι οἱ Ταμίαι ἀδυνατοῦν νὰ εἰσπράξωσιν εἰς πολλὰ μέρη δι’ ἔλλειψιν συνδρομῆς βʹ) διότι αἱ βεβαιώσεις δὲν εἶναι ἀναμφισβήτητοι, οὔτε καθαρίζονται ἐν καιρῷ οἱ τίτλοι, τοὺς ὁποίους λαμβάνουν, καὶ οἵτινες ἀποδεικνύουν τὴν ὀφειλὴν εἰς διπλότυπα κλπ. δύνασθε, οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, νὰ κηρύξητε τὸν Ταμίαν ὑπεύθυνον; Ἰδοὺ διατὶ αὐτὸ τὸ σύστημα, τὸ ὁποῖον εἶναι ὀρθὸν κατὰ θεωρίαν, εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅπως ἔχουσι τὰ πράγματα δηλαδὴ, ἀδυνατεῖ νὰ ἐφαρμοσθῇ.

§122ΠΟΛΛΟΙ. Ἐφωτίσθημεν.

§123ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅσοι ἐφωτίσθησαν νὰ σηκωθῶσιν· (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Ἡ Συνέλευσις ἐφωτίσθη. Ὑπάρχουν 4 προτάσεις· πρώτη ἡ τοῦ Κ. Δεληγεώργη καὶ Αὐγερινοῦ, ἧς ἀντίθετος ἡ τοῦ Κ. Ζέρβα καὶ τοῦ Κ. Θεοφίλου Γεωργίου· αὗται δὲ διαφέρουν κατὰ τοῦτο, ὅτι ἡ μὲν θέτει 15, ἡ δὲ 10 ἡμέρας προθεσμίαν ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως τῶν φόρων. Κατόπιν αὐτῶν ἔρχεται ἡ πρότασις τοῦ Κ. Κεχαγιᾶ· ὑπάρχει καὶ μία ἀπωτέρω πρότασις τοῦ Κ. Παπαμιχαλοπούλου, ὁ ὁποῖος θέτει ὡς προθεσμίαν τὴν 1 Ὀκτωβρίου διὰ τοὺς πρωΐμους καὶ τὴν 10 Δεκεμβρίου διὰ τοὺς ὀψίμους· πρὸς δὲ καὶ ἑτέρα τοῦ Κ. Λεβίδου. Γνωρίζετε, ὅτι ἡ πληθὺς τῶν προτάσεων καθιστᾷ δύσκολον τὴν λύσιν τοῦ ζητήματος· καλὸν ἦτο νὰ συνέλθωσιν ἅπαντες οἱ προτείναντες προτάσεις, ἵνα συγχωνεύσωσιν αὐτὰς εἰς μίαν.

§124ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ὁ Κύριος Ζέρβας ἔχει νέαν τροπολογίαν, ἥτις λέγει «ὁ φόρος εἶναι εἰσπράξιμος, ἅμα βεβαιωθῇ,» ἐννοεῖ ἅμα τῇ ἐκδώσει τοῦ διπλοτύπου; «Τὸ κατ’ ἐμὲ αὐτὸ ἐννοῶ καὶ συμφωνῶ, ἐὰν προστεθῇ ὅτι «ἡ δὲ καταδίωξις δὲν ἀρχίζει, εἰμὴ μετὰ 15 ἡμέρας»· ἅμα δὲ τῇ ἐκδόσει τοῦ διπλοτύπου, ἡ πληρωμὴ εἶναι προαιρετική.

§125ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§126ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐκ τῆς συζητήσεως τῶν διαφόρων προτάσεων συνάγεται μία μεγάλη διαίρεσις· οἱ μὲν πρεσβεύουσιν, ὅτι πρέπει νὰ γείνῃ ἡ εἴσπραξις ἅμα ἐκδίδεται τὸ διπλότυπον ἄνευ προθεσμίας· ἄλλοι προτείνουσιν, ὅτι πρέπει νὰ δοθῇ προθεσμία μετὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ διπλοτύπου· αὐτὴ μοὶ φαίνεται, ὅτι εἶναι ἡ σημαντικωτέρα διάκρισις· καὶ κατόπιν καθόσον ἀφορᾶ τὰς προθεσμίας ὑπάρχει διαφορὰ· οἱ μὲν θέλουν ἄλλην καὶ ἄλλοι ἄλλην προθεσμίαν.

§127ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Οἱ μὲν θέλουν νὰ δύναται ὁ φορολογούμενος ἀμέσως νὰ πληρώνῃ, μετὰ 15 δὲ ἡμέρας νὰ καταδιώκηται.

§128ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω δὲ, ὅτι καθ’ ὅλας τὰς προτάσεις προθεσμία δίδεται, καὶ κατ’ αὐτὴν τοῦ Κυρίου Ζέρβα καὶ τοῦ ὑπουργοῦ δίδεται 15 ἡμερῶν· ὥστε καθ’ ὅλας δίδεται προθεσμία.

§129ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Τὸ σημεῖον τῆς ἀναχωρήσεως εἶναι διάφορον, διότι κατὰ τοὺς μὲν δίδεται ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ διπλοτύπου, κατὰ τοὺς δὲ ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως εἰς τὸ ταμεῖον.

§130ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ μὲν λέγετε, ὅτι νὰ δοθῇ ἡ προθεσμία ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ διπλοτύπου, οἱ δὲ ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως τοῦ φόρου εἰς τὸ ταμεῖον. Λοιπὸν πρέπει νὰ σᾶς ἐρωτήσω περὶ τούτου.

§131ΦΑΡΜΑΚΗΣ. Πρέπει νὰ γείνῃ μία διαίρεσις εἰς τὰ ὄψιμα, τὰ ὁποῖα βεβαιοῦνται τὸν 7βριον καὶ βγαίνουν τὸν Ἰανουάριον· οἱ ὄψιμοι ἀραβόσιτοι βεβαιοῦνται εἰς τὰ τέλη τοῦ 7βρίου καὶ βγαίνουν ἀπὸ τοὺς κώνους τὸν Φεβρουάριον.

§132ΠΟΛΛΟΙ. Δὲν βγαίνει τίποτε ἀπ’ αὐτό.

§133ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, Κύριοι, εἶναι δύω ζητήματα, ἂν πρέπει ἡ προθεσμία νὰ ἄρχεται ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ διπλοτύπου ἢ ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως τοῦ φόρου ὑπὸ τοῦ Ταμίου. Λοιπὸν θὰ σᾶς ἐρωτήσω ἐπὶ τούτου. Ὅσοι νομίζετε, ὅτι πρέπει νὰ ἄρχεται ἡ προθεσμία, 15 ἢ 30 ἡμέρας, ἀδιάφορον, ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῶν διπλοτύπων, νὰ σηκωθῆτε· (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Παρεδέχθη. Τώρα ὡς πρὸς τὸ ποσὸν τῆς προθεσμίας εἶναι μία πρότασις 15 ἡμερῶν, εἶναι ἑτέρα πρότασις τοῦ Κυρίου Δεληγιώργη 20 ἡμερῶν.

§134ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἡ ἰδική μου πρότασις εἶναι νὰ γίνηται ἡ πληρωμὴ μέχρι τῆς 1 Ὀκτωβρίου διὰ τοὺς πρωΐμους καρπούς.

§135ΠΟΛΛΟΙ. Αὐτὴ ἀπεῤῥίφθη.

§136ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ διὰ τοὺς ὀψίμους μέχρι τῆς 1ης 10βρίου, ἀδιάφορον ἀπὸ πότε βεβαιοῦνται, εἴτε ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τοῦ διπλοτύπου, εἴτε ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως εἰς τὸ Ταμεῖον.

§137ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὑπάρχει λοιπὸν πρῶτον ἡ πρότασις τοῦ Κυρίου Κουμουνδούρου, Ζέρβα, Θεοφίλου, ἥτις περιορίζει εἰς 15 ἡμέρας τὴν προθεσμίαν, ἡ τοῦ Κυρίου Δεληγιώργη, Αὐγερινοῦ καὶ Χατζοπούλου εἰς 30 ἡμέρας.

§138ΔΕΛΗΓΕΩΡΓΗΣ. Αὐτὴ δὲν ἠμπορεῖ νὰ ψηφοφορηθῇ, διότι εἶναι ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως εἰς τὸ ταμεῖον.

§139ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι ἡ τοῦ Λεβίδη ἐντὸς 40 ἡμερῶν.

§140ΤΙΝΕΣ. Δὲν ψηφοφορεῖται καὶ αὐτὴ, διότι εἶναι ἀπὸ τῆς βεβαιώσεως εἰς τὸ ταμεῖον.

§141ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἶναι τοῦ Παπαμιχαλοπούλου, ἥτις ὁρίζει ῥητὴν προθεσμίαν τὴν 1ην 8βρίου διὰ τὰ πρώϊμα καὶ τὴν 1ην Δεκεμβρίου διὰ τὰ ὄψιμα, καὶ πολλοὶ ἰσχυρίζονται, ὅτι ἀπεῤῥίφθη· ὁ Κύριος Παπαμιχαλόπουλος πιστεύω, ὅτι δὲν ἐπιμένει εἰς τὴν πρότασίν του.

§142ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁ χρόνος τῆς βεβαιώσεως εἶναι ἀδιάφορος διὰ τὴν πρότασίν μου.

§143ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπὸν θὰ ἐρωτήσω τὴν Συνέλευσιν· ὅσοι παραδέχονται, ἐπειδὴ μάλιστα εἶναι ἀπωτέρα, τὴν πρότασιν τοῦ Κυρίου Παπαμιχαλοπούλου, παρακαλοῦνται νὰ σηκωθῶσιν (ἐγείρονται πολὺ ὀλίγοι)· ἀπεῤῥίφθη. Λοιπὸν δὲν μένει εἰμὴ ἡ πρότασις, εἰς ἣν εἶναι συγχωνευμέναι καὶ ἄλλαι, τοῦ Κυρίου Κουμουνδούρου.

§144ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ. Εἶναι καὶ ἡ δι’ ἕνα μῆνα, Κ. Πρόεδρε.

§145ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νομίζω, ὅτι δὲν ἠμποροῦμεν νὰ κάμωμεν νέαν συζήτησιν περὶ τῆς προθεσμίας, ἀλλ’ εἶναι καὶ ἡ τῶν 30 ἡμερῶν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐπιμένει ὁ Κύριος Χατζόπουλος. Λοιπὸν ἐρωτῶ τὴν Συνέλευσιν ὅσοι παραδέχονται.....

§146ΤΙΝΕΣ. Εἶναι ἡ τοῦ Κυρίου Κεχαγιᾶ ἀπωτέρα.

§147ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅσοι λοιπὸν παραδέχονται τὴν πρότασιν τοῦ Κυρίου Κεχαγιᾶ τῶν 45 ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῶν διπλοτύπων, νὰ σηκωθῶσιν (ἀνίστανται οἱ ὀλιγώτεροι). Ἀπεῤῥίφθη. Τώρα ὅσοι παραδέχονται τὴν πρότασιν τοῦ Κυρίου Χατζοπούλου, 30 ἡμερῶν, νὰ σηκωθῶσιν (ἀνίστανται οἱ ὀλιγώτεροι). Ἀπεῤῥίφθη καὶ αὐτή. Τώρα λοιπὸν, ὅσοι παραδέχεσθε τὴν πρότασιν τῶν 15 ἡμερῶν, νὰ σηκωθῆτε (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Παρεδέχθη λοιπὸν ἡ Συνέλευσις, ὅτι μετὰ 15 ἡμέρας ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῶν διπλοτύπων δύναται ὁ φορολογούμενος νὰ καταδιωχθῇ πρὸς πληρωμὴν τοῦ φόρου.

§148ΚΑΛΟΣ. Ὁ Κύριος Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν σᾶς εἶπε, Κύριοι, ὅτι πρέπει νὰ τεθῇ ῥητῶς ἐντὸς τοῦ νόμου, ὅτι δὲν τίθεται προθεσμία· λοιπὸν ἐγὼ προσθέτω ἄρθρον εἰς τὸν κανονισμὸν τὸ ἑξῆς «οὐδεμία παράτασις προθεσμίας ἐπιτρέπεται».

§149ΤΙΝΕΣ. Αὐτὸ εἶναι κατάχρησις, εἶναι ἀπαράδεκτον.

§150ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ Κύριος Καλλιγᾶς εἶχε προτείνει, καὶ εἶναι ἔντυπος ἡ πρότασίς του, ὅτι εἰς τὸ ἄρθρ. 19, ὅπως παρεδέχθημεν αὐτὸ χθὲς καὶ συνετάχθη τὸ κείμενον καὶ ἀνεγνώσθη σήμερον, κάτωθεν τοῦ ἄρθρου τούτου νὰ προστεθῇ τὸ ἑξῆς «ἡ τιμὴ αὐτὴ τοῦ πρωτοκόλλου εἶναι ὑποχρεωτικὴ καὶ διὰ τὸν ἐνοικιαστήν.»

§151ΠΟΛΛΟΙ. Ὄχι, ὄχι.

§152ΛΑΠΑΣ. Δὲν πειράζει τὸ περιπλέον, Κύριε Πρόεδρε, ἂς τεθῇ μέσα.

§153ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπὸν θὰ θέσω εἰς ψηφοφορίαν αὐτό· ὅσοι παραδέχονται τὴν πρότασιν ταύτην ἂς σηκωθῶσιν (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι). Παρεδέχθη.

§154ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Παρακαλῶ, Κύριε Πρόεδρε, τί παρεδέχθη; ποῖα πρωτόκολλα θὰ λαμβάνωνται ὑπ’ ὄψιν; Ὁ Κύριος Καλλιγᾶς εἶχεν ὑπ’ ὄψιν ἓν μόνον πρωτόκολλον καὶ συνέταξε τὴν πρότασίν του· τώρα κατὰ μῆνα θὰ συντάσσηται νέον· λοιπὸν ποῖον πρωτόκολλον θὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν;

§155Χ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ. Ὁ ἐνοικιαστὴς καταλογίζεται, ὅταν περατωθοῦν τὰ ἁλώνια· λοιπὸν τὸ τελευταῖον πρωτόκολλον τῆς 15μερίας τοῦ μηνὸς ἐκείνου δυνάμεθα νὰ κάμωμεν νὰ ἰσχύῃ καὶ νὰ χρεωστῇ ὁ ἐνοικιαστὴς διὰ τὰ ἐλλείμματά του.

§156ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, καθιερώθη τοῦτο, ὅτι μετὰ τὴν ψηφοφορίαν γίνεται συζήτησις;

§157ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγὼ ἀνέγνωσα τὴν πρότασιν, δὲν ἐζήτησε κανεὶς τὸν λόγον ἐκτὸς τοῦ Κυρίου Δαγρὲ εἰπόντος, ὅτι εἶναι περιττὴ ἡ διάταξις αὐτή.

§158ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐγὼ δὲν ἀδικῶ διόλου τὸ Προεδρεῖον, ἀλλὰ τὴν Συνέλευσιν, ἥτις σπεύδει εἰς τὰς συζητήσεις.

§159ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ, Κύριοι, ἐπὶ τοῦ ἐδαφίου τούτου προτείνεται ἡ προσθήκη δύω λέξεων διὰ νὰ προληφθῇ πᾶσα παρεξήγησις· «ἡ τιμὴ τοῦ πρωτοκόλλου τοῦ πέρατος τῆς συγκομιδῆς εἶναι ὑποχρεωτικὴ καὶ διὰ τὸν ἐνοικιαστήν».

§160Χ. ΟΔΥΣΣΕΩΣ. Εἶναι διὰ τοὺς ὀψίμους καὶ πρωΐμους καρπούς· τὸ τέλος τῆς συγκομιδῆς τῶν πρωΐμων ὁρίζεται ἀπὸ τὸν Ἔφορον π. χ. κατὰ τὰ τέλη Αὐγούστου· τὸ πρωτόκολλον λοιπὸν τοῦτο θὰ ᾖναι καὶ ὑποχρεωτικὸν διὰ τὰ πρώϊμα· διὰ τὰ ὄψιμα θὰ ᾖναι τὸ πρωτόκολλον τοῦ τέλους τῆς συγκομιδῆς τῶν ὀψίμων καρπῶν.

§161ΗΡΑΚΛΗΣ ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ. Δύω λόγους θὰ σᾶς εἴπω ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ ἀντικειμένου· τὸ πρῶτον πρωτόκολλον, τὸ ὁποῖον συντάσσεται καὶ ἐμφαίνει τὴν τιμὴν τοῦ καρποῦ, πιθανὸν νὰ ᾖναι τὸ φέρον τὴν μικροτέραν τιμήν· λοιπὸν εὑρίσκω, ὅτι πρέπει νὰ πληρώνῃ ὁ ἐνοικιαστὴς τὰ ἐλλείμματα μὲ αὐτὸν τὸν φόρον καὶ νὰ εἰσπράττῃ τὰ περισσεύματα, διότι ἢ θὰ ἔχῃ ἔλλειμμα ἢ περίσσευμα· ἂν παρουσιάσῃ ἔλλειμμα, δὲν εἶναι δίκαιον νὰ πληρώνῃ μὲ τὴν τιμὴν τοῦ μεγαλητέρου πρωτοκόλλου καὶ τὸ δημόσιον πρέπει νὰ ᾖναι εἰς αὐτὸν, ὡς εἰς ἕνα ἐκ τῶν ὑπηρετῶν του, γενναῖον· ἂν παρουσιάσῃ περίσσευμα, δὲν πρέπει ὁ ἐνοικιαστὴς νὰ πληρώνηται μὲ τιμὴν μεγαλητέραν τοῦ πρώτου πρωτοκόλλου. Διὰ τοῦτο πρέπει νὰ παραδεχθῶμεν ὡς ὑποχρέωσιν εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν νὰ πληρώνῃ τὸ ἔλλειμμά του εἰς τὸ δημόσιον μὲ τὴν τιμὴν τοῦ πρώτου πρωτοκόλλου, νὰ εἰσπράττῃ ἀπὸ τὸν φορολογούμενον μὲ τὴν αὐτὴν τιμὴν, ἢ τοὐλάχιστον, ἂν ἡ Συνέλευσις δὲν νομίζῃ, ὅτι τοῦτο εἶναι ἀρκετὸν, νὰ πληρώνῃ εἰς τὸ δημόσιον τὰ ἐλλείμματά του ἢ νὰ εἰσπράττῃ τὰ περισσεύματά του κατὰ μέσον ὅρον, νὰ διαιρέσωμεν τὴν τιμὴν τῶν τριῶν πρωτοκόλλων Ἰουνίου, Ἰουλίου καὶ Αὐγούστου. Λοιπὸν κάμνω αὐτὴν τὴν πρότασιν τοῦ μέσου ὅρου.

§162ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Παρακαλῶ τὴν Συνέλευσιν νὰ λάβῃ μίαν στιγμὴν ὑπομονὴν διὰ νὰ κανονίσωμεν αὐτὰ, εἶναι ἓν ὅλως διόλου νέον σύστημα.

§163ΚΑΛΛΙΓΑΣ. Δὲν πρόκειται ν’ ἀνακαλέσωμεν τὴν ψηφοφορίαν, ἀλλὰ πρόκειται νὰ ὁρίσωμεν πράγματα, τὰ ὁποῖα δὲν ὡρίσθησαν.

§164ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Κατ’ ἐμὲ τὰ περισσεύματα πρὸς τοὺς ἐνοικιαστὰς εἶναι δύω εἰδῶν, εἰς χεῖρας δύω ἠμποροῦν νὰ εὑρεθοῦν, εἰς χεῖρας τοῦ Δημοσίου, ἢ εἰς χεῖρας τῶν φορολογουμένων. Τὸ Δημόσιον λαβὸν ὅλα τὰ διπλότυπα εἰσπράττει ὅσα ἠμπορέσει, καὶ ὅσα περισσεύουν δίδει εἰς τὸν ἐνοικιαστήν. Λοιπὸν ἐὰν εὑρίσκωνται τὰ περισσεύματα τοῦ ἐνοικιαστοῦ εἰς χεῖρας τοῦ Δημοσίου, πρέπει ὁ μέσος ὅρος τῶν τιμῶν νὰ προσδιορίσῃ τὴν τιμὴν τῶν περισσευμάτων· ἐὰν εὑρίσκωνται εἰς χεῖρας τῶν φορολογουμένων, τότε αὐτοὶ νὰ πληρώσουν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἁρμοδίου Πρωτοκόλλου. Ἐγὼ ἐχρεωστοῦσα νὰ πληρώσω 15 ἡμέρας μετὰ τὴν ἔκδοσιν τοῦ διπλοτύπου, ἑπομένως θὰ πληρώσω ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Πρωτοκόλλου, διότι ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ ὤφειλον νὰ πληρώσω τὸν φόρον (θόρυβος)· τὸ Δημόσιον ἠμπορεῖ νὰ εἰσπράξῃ ἀντὶ 1000 κοιλῶν 1200, ἑπομένως τὰ 200 νὰ ᾖναι ξένα· ἀλλὰ δὲν ἠξεύρομεν ποίας ἐποχῆς εἶναι αὐτὸ τὸ περίσσευμα, νὰ λάβωμεν τὸν μέσον ὅρον τῶν διπλοτύπων, καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ νὰ προσδιορισθῇ ἡ τιμὴ τῶν 200 κοιλῶν, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ πληρώσῃ τὸ Δημόσιον πρὸς τὸν ἐνοικιαστήν. (θόρυβος).

§165ΚΡΙΕΖΗΣ. Χρεωστεῖ ὁ φορολογούμενος νὰ πληρώσῃ ἐντὸς 15 ἡμερῶν· ἐὰν δὲν πληρώσῃ, πρέπει νὰ πληρώσῃ κατὰ τὴν τιμὴν, τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ Πρωτόκολλον. Ἢ ἔλλειμμα ἢ περίσσευμα θὰ ἔχῃ ὁ ἐνοικιαστής· λοιπὸν, ἐὰν ᾖναι ἔλλειμμα τοῦ ἐνοικιαστοῦ, ὑποθέτω πῶς εἶναι ἔλλειμμα ἑνὸς χωρίου, τοῦ χωρίου αὐτοῦ θὰ βεβαιωθῶσιν οἱ φόροι εἰς προθεσμίαν τινά. Λοιπὸν ἐν τῷ διαστήματι αὐτῷ ὑπόκειται εἰς ἓν Πρωτόκολλον, πρέπει νὰ πληρώσῃ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ τοῦ Πρωτοκόλλου· ἐὰν ὅμως ᾖναι δύω, τρία, πρέπει νὰ λαμβάνωμεν τὸν μέσον ὅρον.

§166ΚΑΛΛΙΓΑΣ. Νομίζω, ὅτι δύω τινὰ πρέπει νὰ διακρίνωμεν, τὰ περισσεύματα ποῦ εὑρίσκονται; εἰς χεῖρας τοῦ Ταμία; τότε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἴπῃ τις, ποία εἶναι ἡ τιμὴ, παρὰ ἡ τοῦ μέσου ὅρου, διότι αὐτὰ τὰ περισσεύματα εἰσεπράχθησαν ἐπὶ τῇ βάσει τριῶν Πρωτοκόλλων· ἐξ αὐτῶν λοιπὸν δὲν δύνασθε νὰ λάβητε, παρὰ τὸν μέσον ὅρον. Ἐὰν ὅμως αὐτὰ τὰ περισσεύματα δὲν εἰσεπράχθησαν παρὰ τοῦ Ταμίου, ἀλλ’ εὑρίσκωνται εἰς χεῖρας τῶν φορολογουμένων, καὶ πρόκειται νὰ τὰ εἰσπράξῃ ἀπ’ εὐθείας ὁ ἐνοικιαστής, τότε βεβαίως ἔχει τὸ δικαίωμα ν’ ἀπαιτήσῃ ἀπὸ τὸν φορολογούμενον νὰ πληρώσῃ, ὅπως ἔγεινεν ἡ βεβαίωσις. (θόρυβος).

§167ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπιψηφίσαντες ἄνευ συζητήσεως τὴν πρότασιν τοῦ Κυρίου Καλλιγᾶ ὑπεπέσαμεν εἰς τὸ λάθος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον δὲν δυνάμεθα νὰ ἐξέλθωμεν, καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ δὲν προείδομεν καὶ μίαν ἄλλην περίστασιν, τὴν ὁποίαν ἡ πρότασίς μου περιεῖχε, καὶ τὴν ὁποίαν μετὰ πολλῆς σπουδῆς ἀπεῤῥίψατε· ἡ πρότασίς μου ἔλεγεν «Ἡ πληρωμὴ τοῦ φόρου γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς τιμῆς τοῦ πρωτοκόλλου τοῦ μηνὸς, καθ’ ὃν ἐβεβαιώθη ὁ φόρος». Καὶ ὅμως περὶ αὐτοῦ δὲν ἀπεφασίσθη τίποτε, καὶ τώρα μένει ἀμφίβολον ὁ φορολογούμενος μὲ ποῖον Πρωτόκολλον θὰ πληρώσῃ. Λοιπὸν ἐν πρώτοις προτείνω τὸ νὰ γίνεται ἡ πληρωμή, ὡς ἀνωτέρω. Δεύτερον ὁ ἐνοικιαστὴς θὰ λαμβάνῃ τὰ πλεονάσματά του ἀπὸ τὸ Δημόσιον ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Πρωτοκόλλου τοῦ τελευταίου μηνὸς διὰ νὰ λείψῃ τὸ τοῦ μέσου ὅρου, τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ ἐπιφέρῃ σύγχυσιν λογιστικὴν, καὶ τρίτον νὰ ἐνεργῇ τὴν εἴσπραξιν τῶν περισσευμάτων ἀπὸ τοὺς φορολογουμένους ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ πρωτοκόλλου τῆς βεβαιώσεως τοῦ φόρου. Αὐτὴν τὴν πρότασιν ὑποβάλλω εἰς τὴν Συνέλευσιν, καὶ προτείνω μάλιστα ν’ ἀποτελέσῃ ἴδιον ἄρθρον. Ἰδοὺ καὶ ἕνας ἄλλος λόγος, ὁ ὁποῖος συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς ἰδέας μου. Ἐὰν οἱ φορολογούμενοι δὲν ἐπλήρωνον ὅλους τοὺς φόρους των εἰς τὸ Δημόσιον, ὁ ἐνοικιαστὴς ἤθελε λάβει αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς φορολογουμένους ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἰσχύοντος Πρωτοκόλλου κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς βεβαιώσεως τοῦ φόρου. (θόρυβος).

§168ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ὁ μέσος ὅρος εἶναι τὸ καλλίτερον.

§169ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ. Συμφωνῶ, καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν πληρωμὴν τῶν περισσευμάτων, ὅσον ἀφορᾷ ὅμως τὸ ἔλλειμμα δὲν εἶμαι σύμφωνος. Ὁ ἐνοικιαστὴς π. χ. ἐνοικιάζει μίαν περιφέρειαν ἀντὶ 2,000 κοιλῶν, καὶ αἴφνης δὲν εἰσπράττει παρὰ 1500. Αὐτὸς ὄχι μόνον δὲν ὠφελεῖται, παρὰ πληρώνει εἰς τὸ δημόσιον 500 κοιλὰ, δηλ. ζημιοῦται 500 κοιλὰ, τὰ ὁποῖα ἐν τούτοις ὠφελεῖται τὸ δημόσιον. Τώρα λοιπὸν πρέπει νὰ πληρώσῃ καὶ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ πρωτοκόλλου π. χ. μίαν δραχμὴν περισσότερον τὸ κοιλόν; αὐτὸ μοὶ φαίνεται ὅτι εἶναι ἄδικον. Ὅταν ὑπάρχῃ ἔλλειμμα, εἶναι δίκαιον νὰ πληρώνῃ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ μικροτέρου πρωτοκόλλου.

§170ΚΟΣΟΝΑΚΟΣ. Ἀντιλέγω εἰς τὸν Κύριον Βατικιώτην, διότι ὁ ἐνοικιαστὴς ἠμπορεῖ πολὺ καλὰ νὰ ἀπατήσῃ τὸ δημόσιον· ἰδοὺ πῶς· θέλει νὰ καθυστερήσῃ 500 κοιλὰ, τὰ καθυστερεῖ ἀμέσως, ὁ ἐνοικιαστὴς εἶναι ἔμπορος. (θόρυβος)

§171ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ ἐγὼ συμφωνῶ μετὰ τοῦ Κυρίου Καλλιγᾶ, Κύριε Πρόεδρε, ὅπως ἐτροπολόγησε τὴν πρότασίν του.

§172ΗΡΑΚ. ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ. Ἐγὼ ἀποκρούω τὸ τελευταῖον μέρος τῆς προτάσεως δι’ αὐτὸν τὸν λόγον· ὁ ἐνοικιαστὴς εἶναι ἔμπορος, ἑπομένως ἢ ὠφέλειαν θὰ ἔχῃ ἢ ζημίαν. Ἔχει μεγάλην ὠφέλειαν; Ζητοῦμεν τὴν ὠφέλειαν αὐτὴν νὰ τὴν ἀναγάγωμεν εἰς ἕνα κανόνα, ὁ ὁποῖος νὰ ἦναι ὠφέλιμος καὶ διὰ τὸ δημόσιον, καὶ τί εἴπομεν; Ὁ ἐνοικιαστὴς, ὅταν ἔχῃ περίσσευμα, τὸ ὁποῖον εἰσῆλθεν εἰς τὸ ταμεῖον τοῦ Κράτους, νὰ πληρωθῇ δι’ αὐτὸ τὸ περίσσευμα μὲ τὸν ὅρον τῶν πρωτοκόλλων, τοῦ κάμνομεν ἀδικίαν. Ὑποθέσατε, ὅτι ἦλθεν εἰς τὸ τέλος τῆς προθεσμίας καὶ ζητεῖ τὰ χρήματά του, καὶ ἡμεῖς τὸν πληρώνομεν μὲ τὸν μέσον ὅρον· τὸ ἐθεωρήσαμεν δὲ δίκαιον, διότι τοῦ κάμνομεν μίαν εὐκολίαν περισσοτέραν, τί λέγομεν; Ἐν περιπτώσει, καθ’ ἣν τὰ περισσεύματα τὰ συνήγαγεν ὁ ἐνοικιαστὴς ἀπὸ τοὺς φορολογουμένους διπλᾶ εἰς μίαν ἐποχὴν μεταγενεστέραν νὰ πληρωθῶμεν τὴν τιμὴν τὴν ὁποίαν εἶχεν ὁ σῖτος εἰς ἐποχὴν προγενεστέραν, ὅταν ἠδύνατο τὴν ἡμέραν, καθ’ ἣν συνετάχθη τὸ πρωτόκολλον, ἀμέσως νὰ εἰσπράξῃ, τότε ἠδύνατο κἀνεὶς νὰ εἴπῃ· «Κύριε, ἂς εἰσέπραττες». Ἀλλ’ αὐτὸς δὲν ἠδύνατο νὰ εἰσπράξῃ, θὰ εἰσπράξῃ ἀφοῦ τὸ δημόσιον ἐξασφαλισθῇ ὕστερον εἰς ἐποχὴν μεταγενεστέραν. Λοιπὸν διὰ τί νὰ ἀφαιρῆτε τὸ δικαίωμα νὰ εἰσπράξῃ; Ἑπομένως δίκαιον θεωρῶ καὶ συμβιβαστικὸν καὶ κανονικὸν καὶ εἰς τὰς δύω περιστάσεις ὁ ἐνοικιαστὴς νὰ εἰσπράττῃ μὲ τὸν μέσον ὅρον τῶν πρωτοκόλλων.

§173ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα.

§174ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ. Λοιπὸν ὁ ἐνοικιαστὴς ἐγὼ φρονῶ, ὅτι ἐξασφαλίζεται καὶ εἰς τὰς δύω περιστάσεις κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, καὶ ὑποβάλλω εἰς τὴν ἐπιψήφισιν τῆς Συνελεύσεως τὴν πρότασίν μου, καθὼς εὑρίσκεται.

§175ΛΕΒΙΔΗΣ. Κύριοι! ἀφοῦ ἠλλάξαμεν τὸ σύστημα τῆς εἰσπράξεως, νομίζω ὅλως ἄδικον νὰ ἀφίνωμεν εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν νὰ εἰσπράττῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον τὸ δημόσιον, τὸ ὁποῖον ἔχει ὅλα τὰ μέσα, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἰσπράξῃ. (Θόρυβος) Λέγω λοιπὸν, ὅτι πρέπει νὰ καταργήσωμεν τὴν ἀπ’ εὐθείας εἴσπραξιν ἀπὸ μέρους τοῦ ἐνοικιαστοῦ.

§176ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἡ βεβαίωσις, Κύριοι, δὲν εἶναι ἀσφαλὴς καὶ ἀναμφισβήτητος τίτλος· πρῶτον ἐνδέχεται τὰ διπλότυπα νὰ ᾖναι ἐσφαλμένα, δεύτερον ἡ εἴσπραξις νὰ ᾖναι ἀδύνατος· ὁ ἐνοικιαστὴς ὤφειλε καὶ ὀφείλει νὰ πληρώσῃ, καὶ ὅσα δὲν εἰσπραχθῶσιν εἴτε λόγῳ ἀδυναμίας φορολογουμένου, εἴτε λόγῳ ἐλλείψεως, εἶναι εἰς βάρος του· ἐὰν ὁ ἐνοικιαστὴς ἐνοικιάσῃ διὰ 1000 κοιλὰ, καὶ δὲν ἠμπορῇ νὰ εἰσπράξῃ παρὰ τὰ 800, διότι ἐξ ὑποθέσεως μία πλημμύρα κατέστρεψε τὴν περιουσίαν 10 πολιτῶν, τὰ 200 κοιλὰ θὰ τὰ πληρώσῃ αὐτός. Λοιπὸν τώρα δὲν ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν, ὅτι τὰ διπλότυπα, τὰ ὁποῖα θὰ παραδώσῃ αὐτὸς, πρέπει νὰ θεωρήσωμεν ὡς ὑποχρεωτικὰ διὰ τὸ δημόσιον, καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῇ νὰ πληρώσῃ τὸ περίσσευμα. Ὄχι, τὸ δημόσιον θὰ παραλάβῃ τὰ διπλότυπα καὶ θὰ ἐνεργήσῃ τὴν εἴσπραξιν, τὰ περισσεύματα θὰ τὰ δώσῃ εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν, καὶ ἐὰν δὲν τὰ εἰσπράξῃ, θὰ τὸν καταδιώξῃ. (Θόρυβος). Ἰδοὺ τί ἐννοῶ, Κύριοι, ὅτι τὸ δημόσιον εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ συνδράμῃ τὸν ἐνοικιαστὴν, δηλ. νὰ εἰσπράττῃ ἢ νὰ παραχωρῇ ὅλα τὰ μέσα τῆς καταδιώξεως εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν διὰ νὰ εἰσπράξῃ. Ἐὰν αὐτὸ ἀρνηθῆτε, τότε, βεβαιῶ, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ εἰσπράξητε, οὐδὲ θὰ παρουσιασθῇ ἐνοικιαστής. Λέγω λοιπὸν, ὅτι ὅσα δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἰσπράξῃ ὁ ἐνοικιαστὴς, αὐτὰ ὀφείλει τὸ Δημόσιον νὰ εἰσπράξῃ, ἐὰν δὲν τὸ κάμῃ, νὰ ὀφείλῃ ἀποζημίωσιν, μολονότι λέγω, ὅτι δὲν θὰ παρουσιασθῇ αὐτὴ ἡ περίστασις· (Θόρυβος).

§177ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ. Ἀπορῶ πῶς ὁ Κύριος ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν λέγει, ὅτι θὰ λάβῃ χώραν κατάχρησις ἐκ μέρους τοῦ ἐνοικιαστοῦ· ὁ ἐνοικιαστὴς κατὰ τὸν Νόμον δὲν δύναται νὰ εἰσπράξῃ οὔτε κόκκον, ἐὰν δὲν προεξοφλήσῃ τὸ Δημόσιον. Σήμερον τί κάμνει; Ἡ βεβαίωσις μόνον γίνεται ἐκ μέρους τοῦ ἐνοικιαστοῦ, ὁ ἐνοικιαστὴς θὰ ἐκδώσῃ διπλότυπον, ὅτι ὁ δεῖνα φορολογούμενος ἔκαμε τόσα κοιλὰ σίτου· (Θόρυβος). Κατὰ τοὺς νομίμους τύπους συντασσόμενον τὸ διπλότυπον καθιστᾶται πλέον ὑποχρεωτικὸν διὰ τὸ Δημόσιον νὰ τὸ εἰσπράξῃ, διότι μετὰ τὸ πέρας τῶν διπλοτύπων ὁ ἐνοικιαστὴς δίδει τὰ διπλότυπα εἰς τὸν ἔφορον, ὁ ἔφορος τὰ ἐξελέγχει, παρατηρεῖ, ἐὰν ἕκαστον διπλότυπον φέρει τοὺς νομίμους τύπους, τὸ θεωρεῖ ἔγκυρον· τὸ λαμβάνει διὰ λογαριασμὸν τοῦ ἐνοικιαστοῦ· ὅπου ἴδει ὅτι ὑπάρχει ἔλλειψις καὶ ὅτι εἶναι ἄκυρον, τὸ ἀκυροῖ. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι μετὰ τὸ πέρας τῆς συγκομιδῆς, ἂν ὁ ἔφορος ἐξελέγξῃ ὅλα τὰ διπλότυπα καὶ βεβαιωθῇ ὅτι (θόρυβος) ........ θεωρεῖται ὁ ἐνοικιαστὴς ἀνεύθυνος, διότι δὲν τοῦ δίδει τὸ δικαίωμα νὰ λαμβάνῃ τοὺς φόρους, ἀλλὰ τοὺς λαμβάνει ὁ ἔφορος ὁ ἴδιος, ὥστε τώρα δὲν μένει τίποτε ἄλλο παρ’ ὁσάκις μετὰ τὸ πέρας ἴδῃ ὁ ἔφορος, ὅτι ὁ ἐνοικιαστὴς μένει ἐλλειμματίας, πρόκειται νὰ χρεώσῃ αὐτὸν, πῶς θὰ τὸν χρεώσῃ; σύμφωνα μὲ τὸ πρωτόκολλον τῆς τιμῆς τοῦ τελευταίου μηνὸς τῆς βεβαιώσεως ὅλων τῶν πρωΐμων καρπῶν, διότι τότε εἶναι ὑπόχρεως εἰς τὴν πληρωμὴν τοῦ φόρου ἀπέναντι τοῦ Δημοσίου. Ἐρχόμεθα εἰς τὸ πλεόνασμα· τοῦτο δὲν δύναται νὰ τὸ πληρώσῃ παρὰ κατὰ τὴν ἐποχὴν, καθ’ ἣν θέλει λήξει ὁ καιρὸς τῆς εἰσπράξεως. Πότε εἶναι καιρὸς νὰ τὸ εἰσπράξῃ; εἰς τὰ τέλη Αὐγούστου, διότι συντάσσονται τρία πρωτόκολλα τοῦ Ἰουνίου, Ἰουλίου καὶ Αὐγούστου. Ὁ ὀφειλέτης ἔχει δικαίωμα νὰ πληρώσῃ μέχρι τῆς 15 Αὐγούστου· ὅταν λοιπὸν δὲν πληρώσῃ ἐν τῷ διαστήματι αὐτῷ μέχρι τῆς 15 Σεπτεμβρίου, εἶναι ὑπόχρεως νὰ τὸ πληρώσῃ σύμφωνα μὲ τὸ πρωτόκολλον τῆς 15 τοῦ μηνὸς τούτου, διότι καὶ τότε ὁ ἐνοικιαστὴς χρεοῦται πρὸς τὸ Δημόσιον.

§178ΖΕΡΒΑΣ. Τὸ ζήτημα εἶναι ἁπλούστατον· οἱ ἄνθρωποι εἰς τὰς συναλλαγάς των πρέπει νὰ ᾖναι ἴσοι. Πρόκειται περὶ τοῦ ἐνοικιαστοῦ, πῶς θὰ πληρωθῇ; ὅπως θὰ πληρωθῇ, οὕτω καὶ θὰ πληρώσῃ, εἴτε τὸν μέσον ὅρον λάβετε, εἴτε τὴν διατίμησιν, αὐτὸς θὰ κάμῃ τοὺς ὑπολογισμούς του, ἔχει ὑπ’ ὄψιν καὶ ὅλα τὰ περιστατικά. Ζητοῦμεν, παρατηρῶ, Κύριοι, νὰ κάμωμεν καὶ τὴν εἴσπραξιν πολυειδῆ, καὶ αὐτὴ πρέπει νὰ ᾖναι μονοειδὴς, εἴτε τὸ Δημόσιον ἔχει δικαίωμα νὰ εἰσπράξῃ, εἴτε ὁ ἐνοικιαστής. Κατὰ τὸ νέον σύστημα τῆς εἰς χρήματα πληρωμῆς τῶν φόρων, δίδεται τὸ δικαίωμα εἰς τὸ Δημόσιον νὰ εἰσπράξῃ, καὶ λέγομεν, ὅτι ὁ φορολογούμενος ὀφείλει ἐντὸς 15 ἡμερῶν νὰ πληρώσῃ, μετὰ ταῦτα ἔχει τὸ δικαίωμα τὸ Δημόσιον νὰ ἐπιληφθῇ τῶν ἀναγκαστικῶν μέσων. Ἀφοῦ τελειώσῃ ἡ συγκομιδὴ, ὁ ἐνοικιαστὴς ὁ ἐνοικιάσας 1,000 κοιλὰ θέλει ἴδει ἂν εἶναι ὀλιγώτερα ἢ περισσότερα· οἱ φορολογούμενοι ἔχουν δικαίωμα νὰ συλλογισθῶσιν ἂν θὰ πληρώσουν μετὰ 15 ἡμέρας, ὁ ἐνοικιαστὴς δὲν δύναται νὰ κάμῃ τίποτε· ἂν μετὰ 15 ἡμέρας δὲν πληρώσῃ, ἔρχεται τὸ Δημόσιον νὰ τὸν καταδικάσῃ.

§179ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ. Ἐγὼ λέγω, Κύριοι, ὅτι περιεπέσαμεν εἰς λαβύρινθον ἀδιέξοδον, διότι ἀφοῦ παρεδέχθημεν, ὅτι οἱ φόροι θὰ πληρόνωνται εἰς χρήματα καὶ ἡ πληρωμὴ θὰ γείνῃ μετὰ 15 ἡμέρας, ὅλα τὰ ἄλλα ζητήματα τὰ λύει ὁ πάγιος νόμος, ὅλαι αἱ συζητήσεις καθίστανται περιτταί· π. χ. ἐγὼ ἐνοικίασα 1,000 κοιλὰ ἑνὸς τμήματος, ἐβεβαιώθησαν 1,200· ἔρχεται ἡ εἴσπραξις, εἰσέπραξα τὸν πρῶτον μῆνα 500, τὸν δεύτερον 200, τὸν τρίτον 500 ἔγειναν 1,200, τὸ περίσσευμα ὁ ἐνοικιαστὴς θὰ τὸ λάβῃ ἀπὸ τὴν τελευταίαν εἴσπραξιν, διότι πάντοτε τὸ Δημόσιον θὰ λάβῃ πρῶτον καὶ ἔπειτα ὅ,τι περισσεύει θὰ τὸ λάβῃ ὁ ἐνοικιαστής· ὁ ἐνοικιαστὴς πότε θὰ χρεωθῇ; ὅταν βεβαιωθῇ διὰ τῆς ἀποπερατώσεως τῶν ἁλωνίων, ὅτι ἔμεινεν ἐλλειμματίας, λοιπὸν κατὰ τὸ πρωτόκολλον, τὸ ὁποῖον θὰ ἰσχύῃ κατὰ τὴν ἐποχὴν, καθ’ ἣν θὰ περατωθῇ τὸ ἁλώνισμα, θὰ χρεωθῇ αὐτός· ὡς πρὸς τὰ διπλότυπα, τοῦτο, Κύριοι, εἶναι λίαν ἐπικίνδυνον· τὸ ἔγκυρον αὐτῶν δὲν ἐξελέγχεται, εἰμὴ μετὰ τὴν εἴσπραξιν. Διὰ νὰ ᾖναι ἔγκυρον τὸ διπλότυπον πρέπει νὰ γείνῃ ἐπὶ παρουσίᾳ δύω μαρτύρων ἢ νὰ προσυπογραφῇ· (θόρυβος) .... ὑποθέσατε, ὅτι ἐξεδόθησαν ἀναγκαστικῶς τὰ διπλότυπα· (θόρυβος). Ὅλα, Κύριοι, τὰ ζητήματα τὰ λύει ὁ πάγιος νόμος καὶ ἡ συζήτησις εἶναι περιττή.

§180ΡΟΝΤΙΡΗΣ. Κύριοι, ἐγὼ ἔχω αὐτὴν τὴν πρότασιν, ἡ ὁποία μοὶ φαίνεται συμβιβάζει πολλὰς ἰδέας «Τὸ δημόσιον εἰσπράττον τοὺς φόρους, οἵτινες παρουσιάζουν καὶ περίσσευμα, θεωρεῖται ὡς εἰσπράττον καὶ τὸ περίσσευμα· διανέμονται δὲ αἱ εἰσπράξεις μεταξὺ δημοσίου καὶ ἐνοικιαστοῦ κατ’ εὐθὺν λόγον τῆς ὅλης προσφορᾶς τοῦ ἐνοικιαστοῦ πρὸς τὸ περίσσευμα.» Κατὰ τὰς ἰδέας, αἱ ὁποῖαι ἐπροτάθησαν εἰς τὴν Συνέλευσιν, μοὶ φαίνεται, ὅτι καταθλίβεται ὁ ἐνοικιαστής, ἡ τύχη αὐτοῦ εἶναι ἀβεβαία, καὶ πρέπει νὰ αἰσθανθῶμεν καλῶς, ὅτι ἡ κατάθλιψις τοῦ ἐνοικιαστοῦ εἶναι κατάθλιψις τοῦ δημοσίου. Ὁ ἐνοικιαστὴς ὁ ὁποῖος θὰ προσφέρῃ εἰς τὴν δημοπρασίαν, ὑπολογίζει τὰ μέσα, δι’ ὧν θὰ γείνῃ ἡ βεβαίωσις, τὸν τρόπον τῆς εἰσπράξεως, πότε θὰ πληρώσῃ κτλ. Λέγω νὰ μὴ τρέχωμεν νὰ ἱκανοποιήσωμεν τοὺς φορολογουμένους καὶ νὰ ἀδιαφορῶμεν διὰ τοὺς ἐνοικιαστάς. Λέγω λοιπὸν ἀντὶ νὰ ἐμβῶμεν εἰς τὸν λαβύρινθον αὐτὸν, δὲν εἶναι φυσικώτατον, ὅταν εἰσπράττῃ τὸ δημόσιον, νὰ εἰσπράττῃ καὶ ὁ ἐνοικιαστὴς καὶ οὐχὶ τὸ δημόσιον νὰ εἰσπράττῃ μὲ ἄλλο πρωτόκολλον καὶ ὁ ἐνοικιαστὴς νὰ πληρώνῃ ἢ διὰ τοῦ μέσου ὅρου ἢ μὲ τὸ τελευταῖον πρωτόκολλον; Ἄνευ τούτου, Κύριοι, πάντοτε καθυστερήσεις θὰ παρουσιάζωνται πολλάκις καὶ μάλιστα ἐφέτος. Ὁ ἐνοικιαστὴς δὲν ἐνοικιάζει τὸ 1863 διὰ νὰ λάβῃ τὸ 1865, αὐτὸς κερδοσκοπεῖ καὶ ὁρίζει χρονικὸν σημεῖον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου θέλει νὰ ἔχῃ τοὺς καρποὺς τῶν κόπων του. Ὅταν λέγωμεν, ὅτι πρῶτον πρέπει νὰ εἰσπράξῃ τὸ δημόσιον καὶ ἔπειτα ὁ ἐνοικιαστὴς τὸ περίσσευμα, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὁρισθῇ τὸ σημεῖον πότε θὰ τελειώσῃ ἡ εἴσπραξις· νομίζω λοιπὸν, ὅτι καὶ τὸ ἓν καὶ τὸ ἄλλο θεραπεύεται διὰ τῆς προτάσεώς μου, ἡ ὁποία φαίνεται γριφώδης, ἡ ὁποία ὅμως εἶναι ἁπλουστάτη, π. χ. ὅταν ἓν τμῆμα ἐνοικιάσθη 1000 κοιλὰ καὶ ἐβεβαιώθη ποσὸν 1200, τὰ 1000 κοιλὰ ἢ ἡ τιμὴ αὐτῶν ἀνήκουσιν εἰς τὸ δημόσιον, τὰ δὲ 200 εἰς τὸν ἐνοικιαστὴν, δὲν εἶναι δίκαιον νὰ περιμένωμεν νὰ εἰσπράξῃ πρῶτον τὸ δημόσιον καὶ ἔπειτα ὁ ἐνοικιαστής, ἀλλ’ ὁ ταμίας, ἐνῷ εἰσπράττει, νὰ θεωρῆται ὅτι εἰσπράττει καὶ διὰ τὸν ἐνοικιαστὴν καὶ διὰ τὸ δημόσιον, καὶ τὴν μὲν τιμὴν τῶν βεβαιωθέντων προϊόντων νὰ ἀφήσῃ διὰ τὸ δημόσιον, τὸ δὲ περίσσευμα διὰ τὸν ἐνοικιαστήν. Ὁ ἕτερος τρόπος ἐκθέτει τὸν ἐνοικιαστὴν εἰς τὸν κίνδυνον τοῦ νὰ μὴ εἰσπράξῃ τίποτε, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐκτιθέμεθα εἰς τὸν κίνδυνον τοῦ νὰ μὴ παρουσιασθῶσιν ἐνοικιασταὶ, καὶ θὰ ἔχωμεν τὴν βεβαίωσιν τῶν φόρων δι’ ἐπιστασιῶν· θὰ ἔχωμεν καταχρήσεις καὶ τίποτε περισσότερον. Ἐκτὸς δὲ τούτου, Κύριοι, θέλει ἐκλείψει κατὰ τὸ νέον σύστημα καὶ ἡ ὑπεγγύησις.

§181ΔΕΛΗΓΕΩΡΓΗΣ. Γεννᾶται ἡ ἀντίῤῥησις, ὅτι διὰ τοῦ συστήματος, ὅπερ προτείνεται, παρορμᾶτε τοὺς ἐνοικιαστὰς εἰς τὸ νὰ κάμνουν ψευδῆ διπλότυπα, καὶ δὲν πρέπει εἰς τοῦτο ν’ ἀμφιβάλητε, ὅταν συλλογισθῆτε, ὅτι τὸ κέρδος τῶν ἐνοικιαστῶν εἶναι σημαντικὸν καὶ βέβαιον ἀντὶ μιᾶς δίκης ἐνδεχομένης, ἀβεβαίας, παρατεταμένης καὶ, κύριος οἶδε, μιᾶς ἐπὶ τέλους ὑπεκφυγῆς (θόρυβος).

§182ΡΟΝΤΙΡΗΣ. Ὁ ἐνοικιαστὴς δίδει ἐγγυήσεις· ἐγγυᾶται αὐτὸς διὰ τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας, καὶ ὁ ἐγγυητής του ἐπίσης· ἐγγυᾶται δὲ καὶ ἡ περιουσία του ὑποθηκευομένη.

§183ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Τὸ σύστημα αὐτὸ, Κύριοι, δὲν εἶναι νέα ἰδέα, εἶναι τὸ αὐτὸ, ὡς ἐκεῖνο, ὃ ἀνέφερεν ὁ Κ. Λεβίδης, καὶ ἂν δεχθῆτε αὐτὸ, τότε ἀντὶ νὰ εἰσπράττωμεν θὰ εἰσπράττωμεν καὶ θὰ πληρόνωμεν ὡσαύτως, διότι θὰ παρουσιάζωνται ψευδῆ διπλότυπα, τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ τὰ πληρόνωμεν. Ὁ ἐνοικιαστὴς, Κύριοι, εἶναι ἐργολάβος αὐτῆς τῆς ἐπιχειρήσεως, ὑπόσχεται νὰ πληρωθῇ ἀπὸ τὸ κέρδος. Τέλος πάντων Κύριοι, διὰ νὰ μὴ χρονοτριβῶμεν, ἐγὼ νομίζω, ὅτι ὅλαι αὑταὶ αἱ προτάσεις πρέπει νὰ ἐκλείψουν καὶ νὰ μείνωμεν εἰς τὸν Πάγιον νόμον.

§184ΔΡΟΣΟΣ. Περὶ τῶν περισσευμάτων καὶ ἐλειμμάτων προβλέπει ὁ Πάγιος Νόμος.

§185ΚΕΧΑΓΙΑΣ. Μίαν διάταξιν θεωρῶ ἀναγκαίαν, ἥτις εἶναι συνέπεια τοῦ παραδεχθέντος συστήματος, ὅτι ἡ πληρωμὴ θὰ γίνῃ εἰς χρήματα, ἑπομένως δὲν ἀναφέρομεν κατὰ ποῖον πρωτόκολλον θὰ γίνεται ἡ πληρωμή· φρονῶ ὅτι εἶναι καλλίτερον νὰ προστεθῇ αὐτὴ ἡ διάταξις ὅτι ἡ πληρωμὴ τῶν φόρων τούτων γίνεται κατὰ τὸ πρωτόκολλον τῆς βεβαιώσεως.

§186ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο μία τοιαύτη προσθήκη συνεπεία τῆς παρατηρήσεως, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν ὁ Κ. Παπαμιχαλόπουλος καὶ ἥτις δὲν ἐγένετο δεκτὴ, ἐκτὸς τοῦ τελευταίου μέρους αὐτῆς· πρόκειται νὰ ἐρωτηθῇ ἡ Συνέλευσις «ἡ πληρωμὴ τοῦ φόρου γίνεται ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ πρωτοκόλλου τοῦ μηνὸς καθ’ ὃν ἐβεβαιώθη ὁ φόρος;» λοιπὸν συμφωνεῖτε εἰς τοῦτο;

§187ΤΙΝΕΣ. Καθ’ ὃν πληρώνεται ὁ φόρος.

§188ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἡ βεβαίωσις εἶναι ἴσα ἴσα ἡ προθεσμία τῆς πληρωμῆς· ἂν λέγῃ ὁ νόμος ὅτι τὴν στιγμὴν τῆς ἐκδόσεως τῶν διπλοτύπων δύναται ὁ φορολογούμενος νὰ πληρώσῃ, αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὸ πρωτόκολλον κανονίζει καὶ τὴν τιμὴν, ἄλλως νὰ πληρώσῃ ὁ φορολογούμενος καὶ πόσον; λοιπὸν ἡ τιμὴ τοῦ σίτου, τοῦ φόρου εἶναι ἡ τῆς στιγμῆς, καθ’ ἣν ἐβεβαιώθη ὁ φόρος, δηλ. ἐξεδόθη τὸ διπλότυπον, ἂν δὲν πληρώσῃ μετὰ 15 ἡμέρας, καταδιώκεται.

§189ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐβεβαιώθη ὁ φόρος τὴν 29 Ἰουλίου, καὶ θὰ πληρώσῃ εἰς τὰς 10 Αὐγούστου, κατὰ ποῖον πρωτόκολλον θὰ πληρώσῃ;

§190ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Κατὰ τὸ πρωτόκολλον τοῦ Ἰουλίου.

§191ΚΟΣΟΝΑΚΟΣ. Τὸ πρωτόκολλόν μου εἶναι τὸ πρῶτον π. χ. καὶ τὸ εὐθηνότερον· ὀφείλω νὰ πληρώσω· ἐγὼ λέγω ὅτι καὶ ἂν δὲν πληρώσω, μὲ τὸ ἴδιον πρωτόκολλον θὰ πληρώσω, ἔστω καὶ μετὰ 8, 10 μῆνας· ἑπομένως ὁ φορολογούμενος θὰ πληρώσῃ εἰς τὸν εἰσπράκτορα μὲ τὸ πρωτόκολλον ἐκεῖνο, μὲ τὸ ὁποῖον παρουσιάζεται.

§192ΤΙΝΕΣ. Ὄχι, ὄχι.

§193ΠΟΛΛΟΙ. Ἀρκετὰ ἐλέχθησαν, ἐφωτίσθημεν.

§194ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπὸν, κύριοι, σᾶς παρακαλῶ, ἰδοὺ πῶς τίθεται ἡ προσθήκη «ἡ πληρωμὴ τοῦ φόρου (καὶ τίθεται ὡς ἐδάφιον εἰς τὸ ἄρθρ. 18) γίνεται ὑπὸ τοῦ φορολογουμένου ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ πρωτοκόλλου τοῦ μηνὸς, καθ’ ὃν ἐβεβαιώθη ὁ φόρος». Ὅσοι συμφωνεῖτε εἰς τοῦτο νὰ σηκωθῆτε· (ἐγείρονται οἱ περισσότεροι) παρεδέχθη. Τώρα, κύριοι, πρέπει νὰ δοθῇ ἓν πέρας. Ἐπιμένετε εἰς τὴν πρότασίν σας Κ. Καλλιγᾶ;

§195ΚΑΛΛΙΓΑΣ. Τὴν ἀποσύρω.

§196ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Μένει ἡ τοῦ Κ. Ῥοντίρη, ὅστις ἐπιμένει. Λοιπὸν ὅσοι παραδέχονται.

§197ΠΟΛΛΟΙ. Ἀναγνώσατέ την.

§198ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἰδού. «Τὸ δημόσιον εἰσπράττει τοὺς φόρους οἵτινες παρουσιάζουν καὶ περίσευμα· διανέμονται δὲ αἱ εἰσπράξεις μεταξὺ δημοσίου καὶ ἐνοικιαστοῦ κατ’ εὐθὺν λόγον τῆς ὅλης προσφορᾶς τοῦ ἐνοικιαστοῦ πρὸς τὸ περίσσευμα». Ὅσοι συμφωνοῦν μὲ τὴν πρότασιν ταύτην παρακαλῶ νὰ σηκωθοῦν (ἐγείρονται 3)· ἀπεῤῥίφθη. Ὑπάρχει ἑτέρα πρότασις τοῦ Κ. Η. Πετιμεζᾶ· ἐπιμένει;

§199ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ. Ἀναγνώσατέ την.

§200ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπὸν οἱ παραδεχόμενοι τὴν τροπολογίαν ταύτην νὰ σηκωθῶσιν (ἐγείρονται 2)· ἀπεῤῥίφθη. Ὑπάρχει μία προσθήκη ἐκ μέρους τοῦ Κ. Καλοῦ, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ἐπιμείνῃ νὰ ψηφοφορηθῇ, διότι ἡ διάταξις αὕτη ὑπάρχει εἰς τὸν νόμον.

§201ΚΑΛΟΣ. Ἀπὸ τὸν παλαιὸν νόμον περὶ καθυστερημάτων ἔχετε τὴν ἄδειαν, Κ. ὑπουργὲ, νὰ δίδητε παράτασιν;

§202ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ὄχι.

§203ΜΠΟΥΣΚΟΣ. Μία ἐξήγησις θὰ γείνῃ εἰς τὰ πρακτικὰ, Κ. Πρόεδρε, τῆς προτάσεως τοῦ Κ. Καλοῦ.

§204ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Συνέλευσις ἀποφασίζει διὰ ψηφισμάτων. Ἰδοὺ ἡ πρότασις τοῦ Κ. Καλοῦ «Οὐδεμία προθεσμία παρατάσεως ἐπιτρέπεται». Κ. Καλὲ θέλετε νὰ τεθῇ εἰς ψηφοφορίαν;

§205ΚΑΛΟΣ. Ὁ Κ. ὑπουργὸς, τί λέγει; δὲν θέλει;

§206ΥΠΟΥΡΓΟΣ. Δὲν εἶναι ἀναγκαία.

§207ΚΑΛΟΣ. Τὴν ἀποσύρω.

§208ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη πρότασις, ἀλλ’ ὁ Κ. Παπαμιχαλόπουλος ἔχει μίαν πρότασιν, ὡς ἄρθρον ἀκροτελεύτιον, τὴν ἑξῆς· «Τὰ κατὰ τὴν περιφέρειαν τοῦ χωρίου Καταβόθρας τοῦ δήμου Ἀσωποῦ τῆς Ἐπιδαύρου Λιμηρᾶς ἰδιόκτητα καὶ ἐθνικοϊδιόκτητα κτήματα δὲν ὑπόκεινται διὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς ἔγγειον φόρον ἢ εἰς ἀπόδοσιν δικαιώματος ἐπικαρπίας».

§209ΠΟΛΛΟΙ. Διατί; διατί; Ἀλλ’ ἂς ψηφοφορηθῇ.

§210ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Πρέπει νὰ μάθῃ ἡ Συνέλευσις καὶ τὸν λόγον, καὶ πρέπει ν’ ἀναγνωσθῇ ἡ πρότασίς μου. Ἀνεγνώσθη.

§211ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Οἱ παραδεχόμενοι τὴν προσθήκην ταύτην νὰ σηκωθοῦν (ἀνίστανται ὀλίγοι)· ἀπεῤῥίφθη. Λοιπὸν κύριοι, ἐτελείωσαν ὅλα.

§212ΚΟΣΟΝΑΚΟΣ. Ἠξεύρετε, κύριοι, ὅτι εἰς τὰ διάφορα τμήματα δὲν ἀναφέρονται πολλὰ εἴδη εἰς τὰς ἐνοικιάσεις, τί θὰ γίνωνται αὐτά; θὰ εἰσπράττωνται εἰς χρήματα ἢ ἀπὸ τὸν ἐνοικιαστὴν εἰς εἶδος;

§213ΤΙΝΕΣ. Εἰς χρήματα.

§214ΚΟΣΟΝΑΚΟΣ. Εἰς τὸν δῆμον Τρινάσου ἐνοικιάζει τὸ δημόσιον σῖτον, ἀραβόσιτον κτλ. ἐν τούτοις ὑπάρχουν σισάμια, κουκιὰ, τὰ ὁποῖα εἰσπράττει ὁ ἐνοικιαστὴς ἀπ’ εὐθείας. Προτείνω λοιπὸν νὰ εἰσπράττωνται εἰς εἶδος, διότι ἄλλως ἐνοικιαστὴς δὲν θὰ εὑρεθῇ πουθενά.

§215ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Παρακαλῶ νὰ ἀκούσητε καὶ ἑτέραν πρότασιν τοῦ Κ. Καΐρη «ὁ ἐπὶ τῶν κουκουλίων δημοτικὸς φόρος εἰσπράττεται εἰς τὴν διὰ θαλάσσης μεταφοράν».

§216ΠΟΛΛΟΙ. Αὐτὴ εἶναι πρότασις ἰδιαιτέρα, δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν, νὰ συζητηθῇ ἄλλην ἡμέραν.

§217ΚΑΪΡΗΣ. Τὸ γνωρίζω ὅτι δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὸν φορολογικὸν νόμον, ἀλλὰ γνωρίζετε ὅτι κατὰ τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον ἐψηφίσαμεν, ὁ ἔγγειος φόρος τοῦ κουκουλίου πληρόνεται κατὰ τὴν ἐξαγωγήν· ἡ ἐξαγωγὴ γίνεται ἀπὸ τοὺς κεντρικοὺς λιμένας· λοιπὸν ποῦ θὰ εἰσπράξουν τὸν δημοτικὸν φόρον τοῦ κουκουλίου τὸ ὁποῖον παράγεται ἐντὸς τοῦ δήμου;

§218ΠΟΛΛΟΙ. Ἀλλ’ ἀφήσατέ την δι’ ἄλλην ἡμέραν.

§219ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ. Ἓν ἄρθρον πρέπει νὰ προσθέσωμεν, νὰ προσδιορίσωμεν ποσοστὸν διὰ τοὺς εἰσπράκτορας τῶν φόρων αὐτῶν. Λοιπὸν λέγω ὅτι εἰς τοὺς εἰσπράττοντας τοὺς φόρους τούτους ἀποδίδεται τὸ ἥμισυ τοῖς ἑκατὸν ἐπὶ τῶν εἰσπραττομένων χρημάτων.

§220ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἠκούσατε λοιπὸν τὴν πρότασιν ταύτην, «ὅσοι τὴν παραδέχεσθε νὰ σηκωθῆτε (ἀνίστανται οἱ περισσότεροι), παρεδέχθη. Ὑπάρχει ἑτέρα πρότασις τοῦ Κ. Τσατσάρα ἐπὶ τοῦ ἄρθρ. 14 ἐδάφ. 9.

§221ΠΟΛΛΟΙ. Αὐτὰ ἐτελείωσαν.

§222ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅσοι παραδέχονται τὴν πρότασιν αὐτὴν νὰ σηκωθοῦν (ἐγείρεται 1) ἀπεῤῥίφθη.

§223ΚΕΧΑΓΙΑΣ. Παρακαλῶ, νὰ ὑπενθυμίσω τὴν Συνέλευσιν ὅ,τε εἶπον κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς ἀρχῆς τοῦ φορολογικοῦ νόμου, ὅταν ἐπρόκειτο περὶ τῆς ἐλαττώσεως τῶν φόρων, τὴν ὁποίαν καὶ ἐγὼ ὑπεστήριξα, ὑπὸ τὸν ὅρον ν’ ἀναπληρωθῇ τὸ ἔλλειμμα ἀπὸ ἄλλους ἐγγείους φόρους.

§224ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§225ΚΕΧΑΓΙΑΣ. Ἡ Συνέλευσις παρεδέχθη νὰ προηγηθῇ ἡ συζήτησις τοῦ φορολογ. Νόμου, καθὼς καὶ ἐγὼ παρεδέχθην αὐτὴν τὴν γνώμην· ἀλλ’ ὁ φόρος τῶν οἰκοδομῶν δὲν εἶναι παρὰ ἔγγειος φόρος ἐπὶ τῶν ἀκινήτων κτημάτων· εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, ὅταν λέγουν ἔγγειος φόρος, ἐννοοῦν καὶ τῆς γῆς καὶ τῶν οἰκοδομῶν, ἑπομένως θεωρῶ ἀναγκαῖον ἡ πρότασίς μου νὰ θεωρηθῇ καὶ τροπολογία καὶ ἀποτελέσῃ μέρος τοῦ φορολογ. νόμου, καὶ μετὰ ταῦτα νὰ ἔλθωμεν εἰς τὸ σύνολον. Δὲν ἐννοῶ πῶς ἐν ᾧ ὅλοι οἱ φόροι ψηφίζονται κατ’ ἔτος καὶ ὁ φόρος τῶν οἰκοδομῶν νὰ ἐνταφιασθῇ ἀπὸ τὸ 43 χωρὶς νὰ γίνῃ λόγος διόλου, ἠλαττώθη μίαν φορὰν ἀπὸ 7 εἰς 4. Διὰ τοῦτο θεωρῶ καλὸν, ὅπως κατ’ ἔτος ψηφίζονται ὅλοι οἱ ἔγγειοι φόροι, νὰ ψηφίζηται καὶ ὁ φόρος τῶν οἰκοδομῶν κατ’ ἔτος. Λοιπὸν προτείνω νὰ θεωρηθῇ ὡς συνέχεια τοῦ ἐγγείου φόρου.

§226ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§227ΜΠΟΥΣΚΟΣ. Προτείνω νὰ συζητήσωμεν καὶ τὸν φόρον τῶν λειβαδίων κτλ.

§228ΔΡΟΣΟΣ. Ἀκόμη ὁ κόσμος δὲν ἠξεύρει ποῖος νόμος διέπει τὴν φορολογίαν μας· αὐτὸ τὸ ἀντικείμενον δὲν θὰ περάσῃ βέβαια εἰς μίαν ἡμέραν ἢ ὥραν. Εἶμαι σύμφωνος νὰ ὑπάρξῃ τὸ πρῶτον ἀντικείμενον συζητήσεως, ἀλλ’ ὄχι νὰ ἐμποδισθῇ ὁ νόμος.

§229ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα.

§230ΚΕΧΑΓΙΑΣ. Ἀφοῦ ἡ Συνέλευσις παραδέχεται αὐτὸς ὁ νόμος ν’ ἀποτελέσῃ μέρος τοῦ φορολογικοῦ νόμου, τότε προσθέτομεν αὐτὴν τὴν διάταξιν μόνον, ὅτι ἀποτελεῖ μέρος τοῦ φορολογ. νόμου· ἐννοῶ ὅμως ὅτι ἡ Συνέλευσις ἔχει πρῶτον ἀντικείμενον συζητήσεως τοῦτο.

§231ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα.

§232ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἀκροασθῆτε τὸ σύνολον τοῦ νόμου.

§233ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ. Γνωρίζετε, Κύριοι, ὅτι οἱ ἀποθηκάριοι εἰσπράττουν διὰ χαρτόσημον 25 λεπτὰ ἀπὸ ἕκαστον φορολογούμενον καὶ δι’ ἕκαστον διπλότυπον, τοῦτο δὲν ἐστηρίζετο εἰς κανένα νόμον· ἑπομένως πρέπει ἡ Συνέλευσις νὰ διατάξῃ τὸν ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ὥστε τοῦ λοιποῦ νὰ μὴ ἐνεργῆται τοιαύτη παράνομος εἴσπραξις.

§234ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα, μάλιστα. Ἀναγινώσκεται τὸ σύνολον τοῦ ψηφισθέντος φορολογικοῦ νόμου. Ἡ ἐν Ἀθήναις Βʹ. Ἐθνικὴ τῶν Ἑλλήνων Συνέλευσις Ψηφίζει· Ἄρθρον 1. Διὰ τὸ ἔτος 1863 ὅ,τε ἔγγειος φόρος καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἐπικαρπίας ὁρίζονται ὡς ἀκολούθως· Περὶ τῶν δι’ ἐνοικιάσεως διατιθεμένων. Ἄρθρον 2. Οἱ δι’ ἐνοικιάσεως διατιθέμενοι, ὅ,τε ἔγγειος φόρος καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἐπικαρπίας, προσδιορίζονται· ά) Ἐπὶ τῶν δημητριακῶν καρπῶν ἔγγειος φόρος 5%, δικαίωμα ἐπικαρπίας 15%. βʹ) Ἐπὶ τοῦ ἐλαίου καὶ τῶν ἐλαιῶν· Ἔγγειος φόρος ἐπὶ μὲν τοῦ ἐλαίου 7%· — ἐπὶ δὲ τῶν ἐλαιῶν, ὅσαι χρησιμεύουσι πρὸς βρῶσιν, ἢ παράγονται εἰς δήμους, ἔνθα δὲν ὑπάρχουσιν ἐλαιοτριβεῖα, λεπτὰ 2 τὴν ὀκάν. Δικαίωμα ἐπικαρπίας λεπτὰ 2 ἐφ’ ἑκάστης ὀκᾶς ἐλαιῶν. Ὅταν ὁ ἐπὶ τοῦ ἐλαίου ἔγγειος φόρος εἰσπράττηται διὰ λογαριασμὸν τοῦ δημοσίου, ὁρίζεται οὗτος εἰς λεπτὰ 10 τὴν ὀκάν. Ἡ βεβαίωσις τοῦ ἐγγείου φόρου τῶν πρὸς βρῶσιν ἐλαιῶν γίνεται κατὰ τὴν ἐξαγωγὴν ἢ τὴν μεταφορὰν αὐτῶν διὰ ξηρᾶς ἢ θαλάσσης. Ἡ δὲ βεβαίωσις τοῦ δικαιώματος τῆς ἐπικαρπίας τῶν πρὸς βρῶσιν ἐλαιῶν γίνεται δι’ ἐκτιμήσεως ἐπὶ τῶν δένδρων. γʹ) Δικαίωμα ἐπικαρπίας ἐπὶ τοῦ προϊόντος τῶν ἐθνικοϊδιοκτήτων σταφιδαμπέλων 10%. Ἐὰν ἡ εἰς εἶδος ἀπόδοσις τῶν ἐν τῷ ἀνωτέρω ἐδαφίῳ γʹ. φόρων καὶ δικαιωμάτων ἀποβῇ ἀνέφικτος, ἡ εἴσπραξις αὐτῶν γίνεται εἰς χρήματα ἐπὶ τῇ τρεχούσῃ καθ’ ἣν ἐποχὴν ἐπωλήθησαν τιμῇ, προσδιοριζομένῃ παρὰ τοῦ ἐπάρχου, τοῦ οἰκονομικοῦ ἐφόρου καὶ τοῦ σχετικοῦ δημάρχου. δʹ) Τὸ ἀπὸ σταφιδαμπέλων γλεῦκος (μοῦστος) φορολογεῖται, τὸ μὲν ἐξ ἰδιοκτήτων πρὸς λεπτὰ 20, τὸ δὲ ἐξ ἐθνικοϊδιοκτήτων πρὸς λεπτὰ 50 ἀνὰ πᾶσαν βαρέλαν, ἡ δὲ βεβαίωσις τοῦ ποσοῦ γίνεται ἐν τοῖς οἰνοδοχείοις μέχρι τῆς 10 Σεπτεμβρίου. εʹ) Ἐπὶ τῆς ῥητίνης, κατράμης, ἀσβέστου καὶ λοιπῶν δασικῶν προϊόντων, πλὴν τοῦ πρινοκοκκίου, ἔγγειος φόρος 7%. Δικαίωμα ἐπικαρπίας ἐπὶ τῆς ἐξ ἐθνικῶν δασῶν παραγομένης ῥητίνης 15%. Ὁ κατὰ τὸ ἄρθρον 33 τοῦ ΣΟΖʹ νόμου προσδιορισμὸς τῆς τιμῆς τῆς ῥητίνης γίνεται κατὰ μῆνα, τὸ δὲ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν δύναται ἐξ ἐπαγγέλματος, ἢ κατ’ αἴτησιν τῶν ἐχόντων συμφέρον, νὰ μεταῤῥυθμίσῃ τὴν τιμὴν ταύτην. ϛʹ) Ἐπὶ τῶν μεταλλείων 5 τοῖς ἑκατὸν, ἐπὶ δὲ τῶν ὀρυχείων καὶ λατομείων 10%, κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ΧϞʹ νόμου τῆς 22 Αὐγούστου 1861. Ὁ προσδιορισμὸς τῆς καθαρᾶς τῶν λατομείων προσόδου, ἐφ’ ἧς ἐπιτίθεται ὁ φόρος, κανονίζεται διὰ θεσπίσματος τῆς Κυβερνήσεως. Περὶ τῆς κατὰ δένδρον εἰσπραττομένης ἐπικαρπίας. Ἄρθρον 3. Τὸ δικαίωμα τῆς ἐπικαρπίας τῶν ἐθνικοϊδιοκτήτων μωρεοδένδρων, τῶν συμπληρωσάντων τὸ 5 ἔτος τῆς ἡλικίας ὁρίζεται εἰς λεπτὰ 5 κατὰ δένδρον. Τῶν δὲ συκοδένδρων τῶν συμπληρωσάντων τὸ 9 ἔτος τῆς ἡλικίας κανονίζεται ὡς ἀκολούθως ἀναλόγως τῆς ἐτησίας αὐτῶν προσόδου

Ἡ κατάταξις γίνεται κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 40 τοῦ ΣΟΖʹ. νόμου. Περὶ τῶν κατὰ στρέμμα φορολογουμένων κτημάτων. Ἄρθρον 4. Ὁ ἔγγειος φόρος καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἐπικαρπίας ἐπὶ τῶν κατὰ στρέμμα φορολογουμένων κτημάτων κανονίζονται ἀναλόγως τῆς κατὰ μέσον ὅρον ἐτησίας προσόδου ὡς ἑξῆς·

Τὰ συστάδην πεφυτευμένα ὀπωροφόρα δένδρα ἐξομοιοῦνται μὲ περιβόλια. Τὰ ἐντὸς τῶν κατὰ στρέμμα φορολογουμένων κτημάτων προϊόντα, τὰ ὑπαγόμενα ὡς πρὸς τὸν ἔγγειον φόρον εἰς ἀλλοίαν φορολογίαν, δὲν συμπεριλαμβάνονται εἰς τὴν κατὰ στρέμμα φορολογίαν. Εἰς τὰς συστάδην φυτείας σταφιδαμπέλων, ἀμπέλων καὶ παντὸς εἴδους δενδροφυτειῶν αἱ τῶν βαμβακίων σποραὶ ἀπαλλάττονται πάσης φορολογίας. Ἄρθρον 5. Ἐὰν ἡ καταμέτρησις τῆς ἐκτάσεως τῶν ἐν τῷ προηγουμένῳ ἄρθρῳ κτημάτων καὶ προϊόντων δὲν περαιωθῇ ἐντὸς τοῦ ἐν τῷ ἄρθρῳ 39 τοῦ ΣΟΖʹ. νόμου χρονικοῦ διαστήματος, δύναται νὰ ἐξακολουθήσῃ ἀδείᾳ τοῦ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὑπουργείου. Ὡς πρὸς τὰς ἀμπέλους καὶ τὰ περιβόλια, ἐφ’ ὅσον δὲν ἐνηργήθη ἐπιστημονικὴ καταμέτρησις, τὸ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὑπουργεῖον δύναται, ἐπὶ ᾐτιολογημένῃ ἀναφορᾷ τῶν ἐπαρχιακῶν ἀρχῶν, νὰ διατάξῃ τὴν γενικὴν δήλωσιν ἐξ ὑπαρχῆς. Ἄρθρον 6. Τὰ ὅρια τῶν κατὰ στρέμμα φορολογουμένων κτημάτων καὶ προϊόντων ὑποδεικνύουσιν οἱ ἰδιοκτῆται ἢ καλλιεργηταί· τούτων δὲ προσκαλουμένων διὰ τῶν δημοτικῶν ἀρχῶν διὰ προκηρύξεως, ἀναγνωστέας ἐπ’ ἐκκλησίας ἐπὶ ἀποδείξει τῶν ἱερέων καὶ μὴ ἐμφανιζομένων, διορίζεται εἰς βάρος αὐτῶν ὁριοδείκτης ὑπὸ τοῦ δημάρχου, ἢ, ἐὰν πρόκηται περὶ κτημάτων κειμένων ἐκτὸς τῆς περιφερείας τῆς ἕδρας αὐτοῦ, ὑπὸ τοῦ ἁρμοδίου εἰδικοῦ παρέδρου, ἀρνουμένων δὲ τούτων, ὁ ὁριοδείκτης διορίζεται ὑπὸ τοῦ Ἐπάρχου, ὅστις προσδιορίζει συνάμα τὴν ἡμερησίαν ἀποζημίωσιν αὐτοῦ ἀπὸ 2 μέχρι 4 δραχμῶν, ἥτις προκαταβαλλομένη ἀπὸ τὸ δημόσιον ταμεῖον καταλογίζεται εἰς βάρος τῶν ἰδιοκτητῶν ἢ καλλιεργητῶν κατ’ ἀναλογίαν καὶ εἰσπράττεται διοικητικῶς. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς καταμετρήσεως κοινοποιεῖται διὰ τῆς ἁρμοδίας δημοτικῆς ἀρχῆς εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας ἢ καλλιεργητάς. Ἄρθρον 7. Ἡ κατὰ τὰ συνδυαζόμενα ἄρθρα 36 καὶ 42 τοῦ ΣΟΖʹ. νόμου αἴτησις περὶ ἀναθεωρήσεως τῆς ποιότητος τῶν ἀμπέλων γίνεται μέχρι τέλους Ἰουλίου τὸ βραδύτερον. Ἄρθρον 8. Ἐὰν ὁ δήμαρχος, καὶ ὁ ἀναπληρωτὴς τούτου, δήμου τινὸς ἐκ τῶν ἐκτὸς τῆς ἕδρας τῶν ἐπαρχιακῶν ἀρχῶν κειμένων, κωλύηται νὰ λάβῃ μέρος αὐτοπροσώπως εἰς τὸν προσδιορισμὸν τῆς ποιότητος τῶν κατὰ στρέμμα φορολογουμένων κτημάτων καὶ προϊόντων, δύναται νὰ διορίσῃ δημοτικὸν ὑπάλληλον, μὴ ἐξαιρουμένων καὶ τῶν δημοτικῶν συμβούλων, διὰ νὰ τὸν ἀντιπροσωπεύσῃ. Ἐὰν δὲ οὔτε ὁ δήμαρχος οὔτε ὁ ἀντιπρόσωπος τούτου, προσκαλούμενοι ἐπὶ ἀποδείξει πρὸ 10 τοὐλάχιστον ἡμερῶν, δὲν ἐμφανισθῶσιν ἐν χρόνῳ προσδιοριζομένῳ ὑπὸ τοῦ Ἐπάρχου, οὗτος καὶ ὁ ἁρμόδιος οἰκονομικὸς ἔφορος προσλαμβάνοντες τὸν δήμαρχον τῆς πρωτευούσης προβαίνουσιν εἰς τὴν ἀνωτέρω ἐργασίαν. Ἐὰν ἡ ὑπὸ τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου κατὰ τὸ ἄρθρον 40 τοῦ νόμου ΣΟΖʹ κλήρωσις τῶν κτηματιῶν κατασταθῇ ἀνέφικτος ἐντὸς προθεσμίας ὁρισθείσης ὑπὸ τοῦ ἐπάρχου, αἱ ἀρχαὶ προχωροῦσιν ὡσαύτως εἰς τὸν προσδιορισμὸν τῆς ποιότητος τῶν κτημάτων καὶ προϊόντων. Ἄρθρον 9. Ἡ μεταβίβασις ἰδιοκτησίας ἀμπέλων ἢ περιβολίων ἐπιβάλλει εἰς τὸν νέον ἰδιοκτήτην τὴν ὑποχρέωσιν τῆς κατὰ τὸ ἄρθρον 36 τοῦ ΣΟΖʹ. νόμου δηλώσεως ὑπὸ τὰς ἐν τῷ ἄρθρῳ 38 ὁριζομένας ποινάς. Ἄρθρον 10. Ὁ ἐπὶ τῆς σταφίδος ἔγγειος φόρος δι’ ὅλον τὸ Κράτος προσδιορίζεται ἐφ’ ἑκάστης χιλιάδος ἑνετικῶν λιτρῶν εἰς δραχμὰς 10,50. Ὁ δὲ ἐπὶ τῶν κατωτέρω προϊόντων ἔγγειος φόρος καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἐπικαρπίας κανονίζονται κατὰ τὸν ἑπόμενον πίνακα·

Ὁ ἐπὶ τῶν βαλανιδίων, τῶν κικιδίων, τοῦ ῥιζαρίου, τοῦ πρινοκοκκίου καὶ τῶν ξηρῶν σύκων τοῦ Κράτους ἔγγειος φόρος βεβαιοῦται καὶ εἰσπράττεται κατὰ τὴν ἐξαγωγὴν ἢ τὴν διὰ θαλάσσης μεταφορὰν τῶν προϊόντων τούτων. Ἡ εἴσπραξις τοῦ ἐπὶ τῶν κουκουλίων καὶ τῆς μετάξης ἐγγείου φόρου ἐνεργεῖται εἰς τὰ Τελωνεῖα διὰ λογαριασμὸν τοῦ Δημοσίου κατὰ τὴν ἐκτὸς τοῦ Κράτους ἐξαγωγήν. Ἐὰν δέ τις φορτώσας σταφιδοκαρπὸν ἢ βαμβάκιον, κουκούλια καὶ μέταξαν καὶ λοιπὰ εἴδη, ὧν ὁ ἔγγειος φόρος πληρόνεται κατὰ τὴν ἐξαγωγὴν, ἐπὶ μεταφορᾷ ἐντὸς τοῦ Κράτους, ἐξαγάγῃ ταῦτα εἰς τὸ ἐξωτερικὸν, ὑποβάλλεται εἰς τὴν πληρωμὴν διπλοῦ ἐγγείου φόρου καὶ ἐξαγωγικοῦ τέλους. Αἱ περὶ δηλώσεων κλπ. διατάξεις τοῦ νόμου ΣΟΖʹ. ἰσχύουσι καὶ ὡς πρὸς τὰ βαμβάκια, τῶν ὁποίων ὁ ἔγγειος φόρος πληρόνεται εἰς τὴν ἐξαγωγήν. Περὶ τῶν Λακωνικῶν προϊόντων. Ἄρθρον 11. Ὁ ἔγγειος φόρος ἐπὶ τῶν προϊόντων τῶν δύω ἐπαρχιῶν Οἰτύλου καὶ Γυθείου προσδιορίζεται ὡς ἐφεξῆς· 1) Ἐπὶ τοῦ ἐλαίου λεπτὰ 7 τὴν ὀκάν. 2) Ἐπὶ τῶν λοιπῶν προϊόντων, ἐκτὸς τῶν δημητριακῶν, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ γλεύκους (μούστου) ἢ οἴνου, 7% εἰς χρήματα κατὰ τὴν ἀγοραίαν τιμήν. 3) Ἐπὶ τῶν δημητριακῶν καρπῶν ὡσαύτως κατὰ τὴν ἀγοραίαν τιμὴν εἰς χρήματα πρὸς 5%. Γενικαὶ Διατάξεις. Ἄρθρον 12. Εἰς τὴν πληρωμὴν δικαιώματος ἐπικαρπίας κατὰ τὰ ἄρθρα 2 καὶ 4 ὑπόκεινται οἱ ἐξ ἐθνικῶν ἢ ἐκκλησιαστικῶν ἀγρῶν παραγόμενοι καρποὶ, καὶ τὸ προϊὸν τῶν φυτειῶν, ὅσαι ἐγένοντο ἐπ’ ἐθνικῆς γῆς, τῇ ἀδείᾳ τῶν πρῴην ἰδιοκτητῶν αὐτῆς Ὀθωμανῶν, καθὼς καὶ τῇ ἐγκρίσει ἢ μὴ τῆς Κυβερνήσεως. Αἱ ἐπὶ ἐκκλησιαστικῶν γαιῶν φυτεῖαι ὑπάγονται εἰς τὴν αὐτὴν διάταξιν. Τὰ ὑφ’ ὁποιονδήποτε τίτλον παραχωρούμενα κτήματα ἀποδίδουν ἐκτὸς τοῦ ἐγγείου φόρου καὶ δικαίωμα ἐπικαρπίας, ὅταν τὸ παραχωρητήριον ἔγγραφον τοῦ ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν ὑπουργείου παραδοθῇ τοῖς δικαιούχοις μετὰ τὴν 1 Ἀπριλίου 1863. Ἄρθρον 13. Ἐξαιροῦνται τοῦ ἐγγείου φόρου καὶ τοῦ δικαιώματος τῆς ἐπικαρπίας· 1) Αἱ ἄμπελοι μέχρι πέντε ἐτῶν συμπεπληρωμένων. 2) Αἱ μονοετῶς ἐνοικιαζόμεναι ἐθνικαὶ καὶ αἱ τῶν διαλελυμένων μοναστηρίων καὶ ἐπισκοπῶν περιελθοῦσαι εἰς τὸ δημόσιον ἄμπελοι. Ἄρθρον 14. Ἀπαλλάττονται παντὸς ἐγγείου φόρου καὶ δικαιώματος ἐπικαρπίας· 1) Τὰ ἄχυρα. 2) Ἓν στρέμμα κήπου, ὅπου καὶ ἂν κῆται, πρὸς καλλιέργειαν λαχανικῶν ἢ ὀσπρίων δι’ ἰδίαν χρῆσιν τοῦ ἰδιοκτήτου ἢ καλλιεργητοῦ· τὰ περιβόλια δὲν ὑπάγονται εἰς τὴν ἐξαίρεσιν ταύτην. 3) Τὰ σποράδην ὀπωροφόρα δένδρα, τὰ ἐντὸς τοῦ ἀνωτέρω στρέμματος, εἰς τὰς αὐλὰς, τοὺς ἰδιοκτήτους ἀγροὺς, καὶ τὰς ἰδιοκτήτους ἢ ἐθνικοϊδιοκτήτους ἀμπέλους ἢ σταφιδαμπέλους εὑρισκόμενα. 4) Τὰ ἀσταχολόγια, ἀνὰ δύω μόνον κοιλὰ δι’ ἕκαστον ἀσταχολόγον. 5) Οἱ σπόροι τοῦ λιναρίου, καναβίου, ῥιζαρίου, τριφυλλίου καὶ κρομμύου. 6) Τὰ φύλλα τῶν ἰδιοκτήτων συκαμινομωρεῶν. 7) Ἡ ῥώβη, ὁ βῖκος καὶ τ’ ἀγριολάθουρα, ὅταν δὲν ἁλωνίζωνται. 8) Πεντήκοντα ὀκάδες ἐκ τῶν πρὸς βρῶσιν χρησίμων ἐλαιῶν πρὸς ἰδίαν χρῆσιν ἑκάστου ἰδιοκτήτου ὡς πρὸς τὸν ἔγγειον φόρον. Ἄρθρον 15. Τὸ ἀφορῶν τὸν προσδιορισμὸν θέσεως ἁλωνίων, ἔνθα τοιαῦτα δὲν εἶναι ἀνεγνωρισμένα, ἐδάφιον 2 τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ ΣΟΖʹ. νόμου ἐφαρμόζεται καὶ ὡς πρὸς τὰ ἐν τῷ ἀ. ἐδαφίῳ τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου κατονομαζόμενα προϊόντα. Ὅστις δὲ ἤθελε μεταφέρει τοιαῦτα προϊόντα πρώϊμα ἢ ὄψιμα εἰς μὴ ἀνεγνωρισμένα ἢ μὴ, ὡς ἀνωτέρω, προσδιωρισμένα μέρη, τιμωρεῖται κατὰ τὸ ἄρθρον 8 τοῦ αὐτοῦ νόμου. Ὅπου οἱ κατ’ Αὔγουστον καὶ Σεπτέμβριον συλλεγόμενοι ἀραβόσιτοι μεταφέρονται εἰς κώνους εἰς τὰς οἰκίας τῶν φορολογουμένων ἐφαρμόζονται αἱ διατάξεις τῶν ἐδαφ. ά. καὶ βʹ. τοῦ αὐτοῦ ἄρθρου 9 τοῦ εἰρημένου νόμου· ἀφαιρεῖται δὲ φύρα ἐν μὲν τῇ περιπτώσει τοῦ ἐδαφ. ά. 12%, ἐν δὲ τῇ περιπτώσει τοῦ ἐδαφ. βʹ. 25 καὶ 30%. Τὸ πέρας τῆς συγκομιδῆς τῶν τε πρωΐμων καὶ τῶν ὀψίμων ποτιστικῶν καὶ μὴ καρπῶν δύναται ἐν ἀνάγκῃ νὰ παραταθῇ ἐπὶ τῇ αἰτήσει τοῦ ἐφόρου ἢ τοῦ ἐνοικιαστοῦ. Ἄρθρον 16. Ἡ κατὰ τὸ ἄρθρον 10 τοῦ ΣΟΖʹ. νόμου ἐνώπιον τῶν πολιτικῶν δικαστηρίων διαδικασία γίνεται ἐφ’ ἁπλοῦ χάρτου. Ἐφ’ ὅσον δὲ ὁ ἐνοικιαστὴς μένει ὀφειλέτης τῷ δημοσίῳ, αἱ ὑπὲρ αὐτοῦ κατὰ τῶν φορολογουμένων ἀποφάσεις ἐκτελοῦνται μόνον ἐπιμελείᾳ τοῦ ἁρμοδίου ταμίου διοικητικῶς. Ἡ διάταξις αὕτη ἐφαρμόζεται καὶ εἰς τὰς διαφορὰς μεταξὺ ἐνοικιαστῶν καὶ φορολογουμένων διὰ φόρους τῶν παρελθόντων ἐτῶν. Ἄρθρον 17. Ὁ ἐπὶ τῶν δημητριακῶν καρπῶν ἔγγειος φόρος καὶ τὸ δικαίωμα τῆς ἐπικαρπίας ἀποδίδονται εἰς χρήματα κατὰ τὴν ἀγοραίαν τιμήν. Τὴν πρώτην ἑκάστου μηνός, ὁ Ἔπαρχος, ὁ Οἰκονομικὸς Ἔφορος, ὁ Εἰρηνοδίκης τῆς πρωτευούσης καὶ ὁ οἰκεῖος Δήμαρχος μετὰ τοῦ Προέδρου τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου ἢ οἱ ἀναπληρωταὶ αὐτῶν συνερχόμενοι εἰς ἓν θέλουν προσδιορίζει τὴν ἀγοραίαν τιμὴν τῶν δημητριακῶν καρπῶν κατὰ δῆμον. Κωλυομένων τῶν οἰκείων Δημάρχων καὶ τῶν Παρέδρων τῶν δημοτικῶν συμβουλίων ἢ τῶν νομίμων αὐτῶν ἀναπληρωτῶν, ἀναπληροῦσιν αὐτοὺς οἱ τῆς πρωτευούσης, καὶ τούτων μὴ ἐμφανιζομένων, καίτοι νομίμως προσκληθέντων, ἀποφασίζουσι τὰ τρία μέλη τῆς ἐπιτροπῆς. Ἄρθρον 18. Ὁ ἐπὶ τῶν δημητριακῶν καρπῶν φόρος πληρόνεται ἐντὸς 15 ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῶν διπλοτύπων, μετὰ παρέλευσιν δὲ τῆς προθεμίας ταύτης ὁ καθυστερῶν φορολογούμενος καταδιώκεται δι’ ὅλων τῶν νομίμων μέσων. Ἡ πληρωμὴ τοῦ φόρου γίνεται ὑπὸ τοῦ φορολογουμένου ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ πρωτοκόλλου τοῦ μηνὸς, καθ’ ὃν ἐβεβαιώθη ὁ φόρος. Ἄρθρον 19. Ἐπὶ τῶν εἰσπραττομένων χρημάτων ἀπὸ φόρους κατὰ τὸν Νόμον τοῦτον χορηγεῖ εἰς τὸν εἰσπράκτορα ποσοστὸν ½%. Ἄρθρον 20. Αἱ ἀντιβαίνουσαι εἰς τὸ παρὸν ψήφισμα διατάξεις ἀκυροῦνται. Τὸ παρὸν ψήφισμα θέλει δημοσιευθῆ διὰ τῆς ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως.

§235ΚΕΧΑΓΙΑΣ. «Ἐὰν δέ τις φορτώσῃ... κτλ» ὅ,τι γίνεται διὰ τὰ προϊόντα αὐτὰ, τὸ αὐτὸ πρέπει νὰ γίνεται καὶ διὰ τὰ κουκούλια καὶ τὴν μέταξαν.

§236ΠΟΛΛΟΙ. Μάλιστα.

§237ΠΕΤΡΙΝΟΣ. «Καὶ λοιπὰ εἴδη, ὧν ὁ ἔγγειος φόρος πληρόνεται κατὰ τὴν ἐξαγωγήν».

§238ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λοιπὸν, Κύριοι, ὅσοι παραδέχονται νὰ σηκωθῶσιν (ἐγείρονται ἅπαντες).

§239ΠΑΡΙΣΣΗΣ. Τὸ σύνολον δὲν ἐπιψηφίζεται, εἶναι περιττὴ ἡ ἐπιψήφισις.

§240ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄλλο ἀντικείμενον δὲν ἔχομεν. Διαλύεται ἡ Συνεδρίασις ὥρα 4 παρὰ 5.

Ὁ Πρόεδρος

ΔΙΟΜΗΔΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Οἱ Γραμματεῖς Α. Σωμάκης, Χ. Γερογιάννης.