1964.06.04

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 36η

Πέμπτη 4 Ἰουνίου 1964

Προεδρία κ. Γ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ–ΝΟΒΑ

(Ὥρα 7.15′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Θ. Ρέντης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Θ. ΡΕΝΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Π. ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ΕΡΕ μὲ παρεκάλεσε, διότι θὰ ἀναγκασθῇ νὰ ἀπουσιάσῃ ἡμίσειαν ὥραν, νὰ στέρξητε εἰς μίαν διόρθωσιν τῶν πρακτικῶν. Εἰς τὴν σελίδα 11ην φέρεται ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς ΕΡΕ λέγων τὴν φράσιν: «Τώρα δὲν φεύγουν;» Τὴν φράσιν αὐτὴν δὲν τὴν εἶπεν ὁ κ. Ἀρχηγὸς τῆς ΕΡΕ, ἀλλὰ ἄλλος τις τῶν κ.κ. συναδέλφων, δὲν ἐνθυμοῦμαι τίς. Παρακαλεῖ, λοιπόν, ὅπως ἀντικατασταθῇ ἡ φράσις: «Π. Κανελλόπουλος: Τώρα δὲν φεύγουν;» διὰ τῆς φράσεως «Εἷς βουλευτής: Τώρα δὲν φεύγουν;»

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ διορθωθοῦν τὰ πρακτικά. Ἄλλη ἀντίρρησις ὑπάρχει;

§5Ι. ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ. Μερικαὶ φραστικαὶ ἀλλαγαί.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Νὰ δοθοῦν, παρακαλῶ, εἰς τὴν Ὑπηρεσίαν. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, μὲ φραστικὰς τίνας διορθώσεις τοῦ κ. Ι. Κουτσοχέρα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Α. Καλκάνης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§7Α. ΚΑΛΚΑΝΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). Ὁ βουλευτὴς κ. Κ. Ροδόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τῆς προτάσεως «περὶ τροποποιήσεως, συμπληρώσεως καὶ ἀντικαταστάσεως διατάξεων τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Κ. Στεφανάκης καὶ Σ. Κωτιάδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τῆς περὶ προστασίας ἀναπήρων πολέμου καὶ εἰρηνικῆς περιόδου στρατιωτικῆς νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Λ. Λυμπερίδης, Δ. Θεοχαρίδης, Α. Μαυρίδης καὶ Ν. Ζορμπᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπανακτήσεως παροχῶν ὧν ἀπηγγέλθη στέρησις, κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 617)1948 καὶ τοῦ ΝΑʹ τοῦ 1948 ψηφίσματος τῆς Βουλῆς». Ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Σπηλιωτόπουλος, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἀπαγορεύσεως μεταφορᾶς ἐπιβατῶν ἐπὶ κομίστρῳ δι’ αὐτοκινήτων ἰδιωτικῆς χρήσεως καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων περὶ αὐτοκινήτων». Ὁ βουλευτὴς κ. Χ. Κανδυλιάρης, καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ὀργανισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας διατάξεων». Ἀπαντήσεις Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν: Ι) Τοῦ Ὑπουργείου Βορείου Ἑλλάδος. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Τσιάρα καὶ Γ. Πανάγου. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1441)3.4.1964 ἐγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ ἀπεστάλη ἡ ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. 113 καταχωρηθεῖσα ἐν τῷ βιβλίῳ ὑμῶν ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Τσιάρα καὶ Γ. Πανάγου, περὶ ἀναστολῆς τῶν χρεῶν καὶ χορηγήσεως ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ὀρυζοκαλλιεργητὰς τῶν χωρίων Πύργου, Κυμήνων, Νέων Μαλγάρων, Καλοχωρίου καὶ Ἀνατολικοῦ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1. Κατὰ τὴν περίοδον τῆς συγκομιδῆς, διετέθησαν οἱ βαρεῖς ἑλκυστῆρες τῆς Υ.Ε.Β. μετὰ ἑλκύθρων διὰ τὴν μεταφορὰν τῆς συγκομιδῆς τῶν παραγωγῶν ἐκ τῶν ἀγρῶν εἰς τὸν συνοικισμόν. 2. Ἐτέθησαν εἰς λειτουργίαν τὰ ξηραντήρια τῆς Υ.Ε.Β. πρὸς ἀποξήρανσιν ἐκ τῆς ὑγρασίας τοῦ προϊόντος τῆς συγκομιδῆς. 3. Ἐξησφαλίσθη ἐπαρκὴς ποσότης καλοῦ ὀρυζοσπόρου ἐπὶ πιστώσει διὰ τὰς ἀνάγκας τῶν ὀρυζοπαραγωγῶν διὰ τὸ νέον καλλιεργητικὸν ἔτος (1965). 4. Συνεκροτήθησαν συνεργεῖα ἐξ ὑπαλλήλων καὶ ἐγένετο ἐξακρίβωσις πλήρης τῆς γενομένης ζημίας εἰς ἓν ἕκαστον ὀρυζοκαλλιεργητὴν διὰ συντάξεως ὀνομαστικῶν καταστάσεων δι’ ἕκαστον χωρίον, ἀντίγραφα τῶν ὁποίων ἀπεστάλησαν εἰς τὸ Ὑποκατάστημα Α.Τ.Ε. Θεσσαλονίκης καὶ βάσει τῶν ὁποίων ἐχορηγήθησαν ἐπὶ πιστώσει εἰς τοὺς πληγέντας ὀρυζοκαλλιεργητὰς τῶν Κοινοτήτων Πύργου, Κυμήνων καὶ Καλοχωρίου 151 τόννοι σίτου διατροφῆς τοῦ Δημοσίου κατὰ τὸ ἔτος 1963 καὶ 192 τόννοι κατὰ τὸ ἔτος 1964 εἰς τὸ σύνολον τῶν πληγέντων ὀρυζοκαλλιεργητῶν τῶν Κοινοτήτων τούτων. 5. Ὑπὸ τοῦ Ὑποκαταστήματος Α.Τ.Ε. Θεσσαλονίκης ἅπαντες οἱ ὀρυζοκαλλιεργηταί, ὧν ἡ οἰκονομία διεταράχθη λόγῳ τῶν ζημιῶν εἰς βαθμὸν μὴ ἐπιτρέποντα αὐτοῖς τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ὑποχρεώσεών των, ἀπηλλάγησαν ἐκ τῶν τόκων ὑπερημερίας διὰ τὸ σύνολον τῶν ὀφειλῶν των, ἤτοι τῶν τε δανείων 1962 καὶ τῶν ἐν καθυστερήσει δανείων παλαιοτέρων περιόδων. 6. Πρὸς ἅπαντας ἀνεξαιρέτως τοὺς καλλιεργητὰς τῶν ἀνωτέρω χωρίων ὑπὸ τοῦ Ὑποκαταστήματος τῆς Α.Τ.Ε. παρεσχέθησαν νέαι ἐνισχύσεις εἰς λιπάσματα, σπόρους, ζωοτροφὰς πέραν δὲ τούτων ἐχορηγήθησαν καὶ ποσότητες ἐλαίου διατροφῆς, ἀνεξαρτήτως καθυστερουμένων ὀφειλῶν των. Ἡ παροχὴ τῶν ὡς ἄνω ἐνισχύσεων συνεχίζεται καὶ μέχρι σήμερον. 7. Ὑπὸ τοῦ Ὑποκαταστήματος Α.Τ.Ε. Θεσσαλονίκης, ἀνεστάλη ἡ λῆψις οἱουδήποτε μέτρου κατὰ τῶν πληγέντων ὀρυζοκαλλιεργητῶν διὰ τὴν εἴσπραξιν τῶν ἀπαιτήσεών της καὶ ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν ληφθεισῶν σχετικῶν κυβερνητικῶν ἀποφάσεων προβαίνει αὕτη εἰς τὴν ρύθμισιν τοῦ συνόλου τῶν ἐν καθυστερήσει ὀφειλῶν τῶν ἐν λόγῳ καλλιεργητῶν. Ἐν Θεσσαλονίκῃ τῇ 28 Μαΐου 1964 Ὁ Ἀναπληρωτὴς Ὑπουργοῦ Βορ. Ἑλλάδος

Γενικὸς Γραμματεὺς

ΕΥΣΤ. ΤΣΟΠΕΛΑΣ

II) Τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Ἐφραιμίδη. Ἀπαντῶντες εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1777)10.4.64 ἔγγραφον ὑμῶν, σχετικῶς μὲ ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Β. Ἐφραιμίδη, περὶ ἐπιχορηγήσεως τοῦ ἐν θέματι Γηροκομείου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν ὑμᾶς, ὅτι τὸ ἐν λόγῳ Γηροκομεῖον ἐπεχορηγήθη κατὰ τὸ τρέχον ἔτος μέχρι σήμερον διὰ δραχ. 45.000, ἃς ἤδη ἔλαβε καὶ ἑτέρων 45.000 ἅτινας θὰ λάβῃ μετὰ τὴν συνήθη διαδικασίαν, ἥτις δὲν θὰ βραδύνῃ. Οὕτω τὸ Γηροκομεῖον τοῦτο ἐπιχορηγεῖται μὲ τὸν ρυθμὸν τῆς περυσινῆς ἐπιχορηγήσεως, ἥτις ἐπαρκεῖ διὰ τὰς βασικὰς ἀνάγκας τοῦ Ἱδρύματος καὶ ὅπερ ἄλλως ὡς ἰδιωτικόν, θὰ πρέπει καὶ αὐτὸ νὰ αὐξήσῃ τοὺς ἰδίους πόρους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Π. ΚΑΤΣΩΤΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου καὶ Μ. Θεοδωράκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3385)2317)30.4.64 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διαβιβάζεται ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου καὶ Μ. Θεοδωράκη, σχετικῶς μὲ τοὺς δημιουργουμένους κινδύνους διὰ τὴν δημοσίαν ὑγείαν ἐκ τῆς ρυπάνσεως τῆς ἀτμοσφαίρας ἐκ τῶν ἐργοστασίων περιοχῆς Κερατσινίου καὶ Δραπετσώνας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἀπὸ μακροῦ ἔχει ἐπιληφθῆ τοῦ θέματος τὸ Ὑπουργεῖον καὶ τὸ Ἀνώτατον Ὑγειονομικὸν Συμβούλιον (Α.Υ.Σ.). Ἐπειδὴ ὅμως ἡ λῆψις θετικοῦ μέτρου ἀπαιτεῖ μακρὰν ἔρευναν, συνεστήθη ἐπιτροπὴ ἐκ χημικῶν τοῦ Γ.Χ.Κ., Ὑγειονολόγων Ἰατρῶν, Μηχανολόγων καὶ ἐκπροσώπων τῆς ἁρμοδίας Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας, ἥτις θέλει μελετήσει τὴν συντελουμένην ρύπανσιν τοῦ ἀέρος καὶ ὑποβάλει ἔκθεσιν πρὸς λῆψιν ἀποφάσεων. Ἐπὶ πλέον, εἰδικὴ ἐπιτροπὴ ὑπὸ τὸν καθηγητὴν κ. Ἀλιβιζᾶτον ἐκτελεῖ ἐρεύνας καὶ μετρήσεις εἰς τὴν ἐν λόγῳ περιοχήν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Α. ΚΟΚΚΕΒΗΣ

ΙΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Χατζηδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4422)18.5.64 ἐγγράφου ὑμῶν ἐπὶ τῆς ἐν θέματι ἐρωτήσεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι ἐγένετο κατ’ αὐτὰς ἐξαγγελία τῶν πιστώσεων, διὰ νέα ἔργα τοῦ προγράμματος κοινωφελῶν ἔργων χρήσεως 1964. Ἡ μικρὰ καθυστέρησις εἰς τὴν ἐξαγγελίαν τῶν πιστώσεων ὀφείλεται εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν λῆψιν εὐεργετικῶν μέτρων ὑπὲρ τῶν Κοινοτήτων πρὸς ἐκτέλεσιν ἔργων κοινοτικῆς ἀναπτύξεως (ὁδοποιΐας, ὑδρεύσεων). Πρὸς τούτοις δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους εὑρίσκονται εἰς χεῖρας τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων ἀδιάθετα ὑπόλοιπα ἐκ δραχ. 230 ἑκατομμυρίων, διὰ τῶν ὁποίων ἐκτελοῦνται τὰ ἔργα τῶν προγραμμάτων Κ.Ε. παρελθουσῶν χρήσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΑΘ. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωτιάδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4333)16.5.1964 ἐγγράφου ὑμῶν ἐπὶ τῆς ἐν θέματι ἐρωτήσεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1. Τὸ νέον Πρόγραμμα Κοινωφελῶν Ἔργων χρήσεως 1964 ἐξηγγέλθη πρὸ ἡμερῶν, τῆς καθυστερήσεως ὀφειλομένης εἰς τὸ ὅτι τοῦτο συνδυάζεται πρὸς νέα μέτρα τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῆς κοινοτικῆς ὁδοποιΐας, τῶν ἔργων ὑδρεύσεως τῶν Συνδέσμων Κοινοτήτων καθὼς καὶ τῶν τοιούτων ἀπόρων Κοινοτήτων. 2. Τὸ συνολικὸν ποσὸν τοῦ Προγράμματος τούτου τῆς χρήσεως 1964 ἀνέρχεται εἰς δραχ. 250 ἑκατ., εἰς ὃ προστίθεται καὶ τὸ κατὰ τὴν 31.12.63 ἀδιάθετον ὑπόλοιπον εὑρισκόμενον εἰς χεῖρας τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων τῆς χώρας ἐκ δραχ. 230 ἑκατ., ἤτοι ἐν ὅλῳ δραχ. 480 ἑκατ. Ἐκ τοῦ ὡς ἄνω ποσοῦ τῶν 250 ἑκατ. διὰ κοινωφελῆ ἔργα δὲν θὰ διατεθῶσι διαρκοῦντος τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1964 πιστώσεις δι’ ἔργα ἐπαρχιακῆς ὁδοποιΐας, δι’ ἣν διετέθησαν εἰδικαὶ πιστώσεις πρὸς τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων. Τὸ κατὰ τὴν χρῆσιν 1963 διατεθὲν ποσὸν διὰ νέα ἔργα ἀνήρχετο εἰς δραχ. 400 ἑκατ. πλέον τοῦ κατὰ τὴν 31.12.62 ἀδιαθέτου ὑπολοίπου ἐκ δραχ. 188 ἑκατ., ἤτοι ἐν ὅλῳ 588 ἑκατομμύρια. Εἰδικώτερον διὰ τὴν Δωδεκάνησον: α) Τὸ κατὰ τὴν 31.12.62 ἀδιάθετον ὑπόλοιπον ἀνήρχετο εἰς δραχ. 2.800.000 καὶ διὰ νέα ἔργα τῆς χρήσεως 1963 διετέθησαν πιστώσεις δραχ. 13.500.000, ἤτοι ἐν ὅλῳ δραχ. 16.300.000, ἔναντι τῶν ὁποίων παρουσιάσθη ἀπορροφητικότης 41%, ἡ μικροτέρα ὅλων τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων. β) Τὸ κατὰ τὴν 31.12.63 ἀδιάθετον ὑπόλοιπον ἀνήρχετο εἰς δραχ. 9.600.000 καὶ βάσει αὐτοῦ ἐνεκρίθησαν διὰ νέα ἔργα τῆς χρήσεως 1964 δραχ. 3.000.000, ἤτοι ἐν ὅλῳ δραχ. 12.600.000. γ) Ἡ ἀρχικὴ πρότασις τῆς Νομαρχίας ἀνήρχετο εἰς δραχ. 12.500.000 καὶ αἱ μεταγενέστεραι εἰς δραχ. 5.500.000, ἤτοι ἐν ὅλῳ δραχ. 18.000.000. Ἐν Ἀθήναις τῇ 3 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΑΘ. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Στρατῆ, Ι. Παπαδημητρίου καὶ Σ. Ἠλιοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4851)23.5.64 ἐγγράφου ὑμῶν ἐπὶ τῆς ἐν θέματι αἰτήσεως καταθέσεως ἐγγράφων καὶ ἐρωτήσεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1) Τὸ Ἑλληνικὸν Κέντρον Παραγωγικότητος ἐπιχορηγεῖται ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ Δημοσίων Ἐπενδύσεων διὰ ποσοῦ περίπου 3.500.000 δραχμῶν ἐτησίως, δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ)τος 2473)53 (Φ.Ε.Κ. 199)1.9.53) ἄρθρον 9 παρ. αʹ πρὸς ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματός του, ἀφορῶντος εἰς τὴν προαγωγὴν τῆς παραγωγικότητος ἐν γένει εἰς τοὺς διαφόρους κλάδους τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. 2) Τὸ ΕΛΚΕΠΑ, ἐντὸς τοῦ πλαισίου τοῦ γενικοῦ ἐτησίου του προγράμματος καὶ πρὸς ὑποβοήθησιν τῆς ἀναπτύξεως τῶν κλάδων τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας διοργανώνει κατ’ ἔτος, ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ Οἰκονομικῆς Συνεργασίας καὶ Ἀναπτύξεως καὶ διαφόρων ἐπαγγελματικῶν ὀργανώσεων ὡς καὶ τοῦ Συνδέσμου Ἑλλήνων Βιομηχάνων, τῶν Ἐμπορικῶν καὶ Βιομηχανικῶν Ἐπιχειρήσεων, τῶν Ἐμπορικῶν Συλλόγων, τῶν Βιοτεχνικῶν Ἐπιμελητηρίων κλπ. σεμινάρια ἐπιμορφώσεως στελεχῶν Τραπεζῶν, Ὀργανισμῶν, Ἐπιχειρήσεων, κλπ. Παρόμοια σεμινάρια ὠργάνωσε τῇ συνεργασίᾳ μετὰ τῆς Γ.Σ.Ε.Ε. ἀποβλέποντα εἰς ἐπιμόρφωσιν τῶν ἐργαζομένων. Ταῦτα ἐλάμβανον χώραν, τόσον ἐντὸς τῶν Ἀθηνῶν, ὅσον καὶ εἰς ἐπαρχιακὰς πόλεις. Τὸ Ὑπουργεῖον Συντονισμοῦ ἐτέλει ἐν γνώσει τοῦ γεγονότος, ὅτι τὸ ΕΛΚΕΠΑ συνεισέφερεν εἰς τὰς δαπάνας χρηματοδοτήσεως τῶν ἐν λόγῳ σεμιναρίων. 3) Τὸ περιεχόμενον τῶν ἐργατικῶν ἐπιμορφωτικῶν προγραμμάτων ἐποίκιλλεν ἀναλόγως πρὸς τὴν εἰδικότητα καὶ τὸ ἐπίπεδον τῶν γνώσεων τῶν συμμετεχόντων, βασικῶς ὅμως εἶχεν ὡς κυρίους στόχους τὰ ἑξῆς θέματα: α) Συνδικαλιστικά: Ἱστορία Διεθνοῦς καὶ Ἑλληνικοῦ Συνδικαλισμοῦ, Διεθνεῖς Συμβάσεις, Συλλογικαὶ Συμβάσεις, Ἐργατικὴ Νομοθεσία, ὀργάνωσις Ἐργατικῶν Σωματείων, Συνταγματικὴ κατοχύρωσις δικαιώματος ἀπεργίας, Συμβατικὸν Δίκαιον, ὀργάνωσις Διεθνῶν Ὀργανώσεων (π.χ. Διεθνὲς Γραφεῖον Ἐργασίας Ο.Η.Ε. κλπ.). β) Οἰκονομικῆς φύσεως: Οἰκονομικαὶ θεωρίαι παραγωγικότητος, προγραμματισμένη οἰκονομία, πολιτικὴ ἀπασχόλησις καὶ ἀμοιβὴ ἐργασίας, ἀνάπτυξις ὑπαναπτύκτων χωρῶν, ἀνθρώπιναι σχέσεις, θεσμοὶ βιομηχανικῆς Δημοκρατίας, σύνδεσις Ἑλλάδος μετὰ Κοινῆς Ἀγορᾶς καὶ αἱ ἐξ αὐτῆς ἐπιπτώσεις κλπ. γ) Τεχνικῆς φύσεως: Τεχνολογικὴ ἐξέλιξις καὶ αὐτοματισμός, κοινωνικαὶ ἐπιπτώσεις ἐκ τῆς πυρηνικῆς ἐνεργείας κλπ. δ) Κοινωνικῆς φύσεως: Ἀρχαὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς, Κυρία καὶ Ἐπικουρικὴ Κοινωνικὴ Ἀσφάλισις–Ὀργάνωσις Κοινωνικῆς Πολιτικῆς κλπ. Εἰς τὰ ἐν λόγῳ σεμινάρια ἐδίδαξαν κατὰ καιροὺς διαπρεπεῖς ξένοι ἐπιστήμονες, ὡς καθηγηταὶ Πανεπιστημίων, Πολυτεχνείων, Σχολῶν Οἰκονομικῶν Ἐπιστημῶν, Γερουσιασταὶ κλπ. Ἐπίσης, ἐδίδαξαν ὁ Δ)ντὴς τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀτομικῆς Ἐνεργείας, ὁ Ἀντιπρόεδρος τοῦ Οἰκονομικοῦ καὶ Κοινωνικοῦ Συμβουλίου τῆς Γαλλίας, ὁ Πρόεδρος τοῦ Κοινωνικοῦ καὶ Οἰκονομικοῦ Συμβουλίου τῆς Ε.Ο.Κ., ὁ Ἀντιπρόεδρος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Διεθνοῦς Γραφείου Ἐργασίας, Γραμματεῖς τῶν Διεθνῶν Ἐργατικῶν Ὁμοσπονδιῶν, ἐκπρόσωποι τῶν Ἐθνικῶν Ἐργατικῶν Συνομοσπονδιῶν τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης καὶ ἄλλοι. Ἀπὸ Ἑλληνικῆς πλευρᾶς, ἐδίδαξαν: Καθηγηταὶ Πανεπιστημίων, Πολυτεχνείου, ΑΣΟΕΕ, Ἀνωτάτης Σχολῆς Βιομηχανικῶν Σπουδῶν καὶ πλεῖστοι ἄλλοι εἰδικοὶ νομομαθεῖς καὶ ἐμπειρογνώμονες. Τέλος, ἐδίδαξαν εἰδικοὶ ἐπὶ τῶν συνδικαλιστικῶν θεμάτων ξένοι καὶ Ἕλληνες. Ἡ ἀμοιβὴ τῶν διδασκόντων Ἑλλήνων καὶ ξένων εἰδικῶν κατεβάλλετο ὑπὸ τοῦ Ο.Ο.Σ.Α., εἰς ἐκτέλεσιν σχετικοῦ διεθνοῦς προγράμματος συνδικαλιστικῆς ἐκπαιδεύσεως. Ἡ οἰκονομικὴ συμμετοχὴ τοῦ ΕΛΚΕΠΑ, διὰ τὴν προπαρασκευὴν καὶ ἐκτέλεσιν ἐν Ἑλλάδι τῶν σεμιναρίων, κατὰ τὰ τέσσαρα τελευταῖα ἔτη, ἔχει ὡς κατωτέρω:

Σημειοῦμεν, ὅτι: α) Εἰς τὰς ὡς ἄνω δαπάνας συμπεριλαμβάνονται καὶ μηνιαία εἰσφορὰ ἐκ δραχμῶν 3.500 ὑπὲρ τῆς Σχολῆς Ἐλευθέρων Συνδικαλιστικῶν Σπουδῶν τῆς ΓΣΕΕ, β) ἐκ τῶν πιστώσεων τῶν ἐτῶν 1962–63 δραχμαὶ 500.000 προήρχοντο ἐξ εἰδικῆς ἐπιχορηγήσεως τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ Ἀσφαλίσεως Ἀνεργίας ὑπὲρ τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ τούτου προγράμματος. Ἡ χρηματικὴ ἐνίσχυσις τοῦ ΕΛΚΕΠΑ, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν σεμιναρίων ἀπεσκόπει εἰς τὴν κάλυψιν: α) Τῶν ἀπολεσθέντων ἡμερομισθίων, λόγῳ συμμετοχῆς τῶν ἐργατῶν εἰς τὰ σεμινάρια (δρχ. 75 ἡμερησίως). β) Τῆς ἀξίας τῶν εἰσιτηρίων μεταβάσεως καὶ ἐπιστροφῆς τῶν συμμετεχόντων εἰς τὰ σεμινάρια. γ) Τῶν δαπανῶν διαμονῆς καὶ διατροφῆς τῶν ἐξ ἄλλων πόλεων προερχομένων ἐργατῶν, συμμετεχόντων εἰς τὰ σεμινάρια. δ) Τῆς δαπάνης ὀργανώσεως τῶν ἐκπαιδευτικῶν διασκέψεων καὶ σεμιναρίων τῶν οἰκείων ἐργατικῶν κέντρων καὶ ὁμοσπονδιῶν. Τὸ ποσὸν τοῦτο ἀνέρχεται εἰς δραχμὰς 2.000–3.000 κατὰ σεμινάριον. Εἰς ὅ,τι ἀφορᾷ τὸ πρόγραμμα τοῦ ἔτους 1964, δέον νὰ λεχθῇ, ὅτι τοῦτο εἶχε καταρτισθῆ ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ ΟΟΣΑ τὸν Ἰούλιον τοῦ ἔτους 1963, ὅτε καὶ ὑπεβλήθη πρὸς ἔγκρισιν εἰς τὸ Συμβούλιον Τεχνικῆς Συνεργασίας τοῦ ὡς ἄνω Ὀργανισμοῦ, μεθ’ ὁλοκλήρου τοῦ προγράμματος τῆς προερχομένης ὑπὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ τούτου Τεχνικῆς Βοηθείας πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Τὸ Ἑλληνικὸν Κέντρον Παραγωγικότητος εἶχε προγραμματίσει, ὡς συνεισφορὰν του διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος ἐπιμορφώσεως ἐργαζομένων κατὰ τὸ ἔτος 1964, ποσὸν ἑπτακοσίων χιλιάδων δραχμῶν (700.000) ἐκ τῶν ὁποίων μέχρι τῆς 15ης Φεβρουαρίου 1964 εἶχον δαπανηθῆ διακόσιαι τεσσαράκοντα πέντε χιλιάδες ἑξακόσιαι εἴκοσι καὶ 0,20 δραχμαὶ (245.620,20) (ἀπόφασις Διοικητικοῦ Συμβουλίου 123)29.11.1963). Παρὰ τὴν ὑφισταμένην ἐν προκειμένῳ δέσμευσιν τῆς Ἑλλάδος, ἔναντι τοῦ ΟΟΣΑ, διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ ὑπὸ τοῦ Συμβουλίου τοῦ ὀργανισμοῦ τούτου ἐγκριθέντος προγράμματος, ἡ Κυβέρνησις ἀνέστειλεν ἤδη τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος τούτου καὶ ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τοῦ ΟΟΣΑ μελετᾷ τὴν ἀναμόρφωσιν τοῦ προγράμματος συνδικαλιστικῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἐργαζομένων ἐξ ὁλοκλήρου καὶ ἐπὶ νέων βάσεων. Συνημμένως παραθέτομεν τὰ κάτωθι στοιχεῖα: α) Ἀποφάσεις χρηματοδοτήσεων τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Συντονισμοῦ τῶν ἐτῶν 1962, 1963, 1964. β) Ἀπόφασιν τοῦ Δ.Σ. τοῦ ΕΛΚΕΠΑ, ἀναφερομένην εἰς τὴν χρηματοδότησιν τῶν ἐν λόγῳ σεμιναρίων κατὰ τὸ τρέχον ἔτος. γ) Τὰ σχετικὰ μὲ τὴν χρηματοδότησιν τῶν σεμιναρίων τῆς ΓΣΕΕ ἀναφέρονται ἀνωτέρω. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΜΑΥΡΟΣ

IV.) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Ἀμύνης. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Φροντιστῆ. 1) Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4241)2872)13.5.64 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 559 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Φροντιστῆ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: α) Κατὰ τὰς πρὸ τοῦ πολέμου ἰσχυούσας διατάξεις, τοῦ νόμου 4324)30 «περὶ κωδικοποιήσεως διατάξεων τοῦ νόμου περὶ στρατολογίας», ἀναβολὴ κατατάξεως, λόγῳ σπουδῶν, ἐχορηγεῖτο μόνον ἐν εἰρήνῃ, ὑπὸ τοὺς ἀκολούθους περιορισμούς: 1) Ἡ διάρκεια ταύτης, κατ’ ἀρχήν, ὡρίζετο μέχρι 31ης Δεκεμβρίου τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ ἔτους καθ’ ὃ ἔληγον κανονικῶς αἱ σπουδαί των. 2) Παράτασις τῆς διαρκείας ταύτης προβλέπεται μόνον κατὰ ἓν ἔτος, διὰ τοὺς ἐν τῇ αὐτῇ τάξει παραμένοντας. 3) Ἀπώλεια ἐξ οἱασδήποτε αἰτίας καὶ δευτέρου ἔτους σπουδῶν, καθίστα αὐτοδικαίως ἄκυρον τὴν ἀναβολὴν τούτων, μὲ ὑποχρέωσιν αὐτῶν ἀμέσου κατατάξεως. β) Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς χώρας, τὴν συντριβὴν τῶν κομμουνιστοσυμμοριτῶν καὶ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως, διὰ σειρᾶς νομοθετικῶν μέτρων (ἤτοι τῶν ὑπ’ ἀριθ. 2321)53.2737)53 καὶ 2904)54 Ν.Δ.) ἐβελτιώθησαν εὐεργετικῶς ὑπὲρ τῶν σπουδαστῶν, αἱ προπολεμικαὶ τοῦ νόμου διατάξεις. γ) Τελικῶς, διὰ τοῦ, ἀπὸ τοῦ Ὀκτωβρίου 1958, ἰσχύοντος ὑπ’ ἀριθ. 3850 Νομοθετικοῦ Διατάγματος «περὶ Στρατολογίας τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων» τὸ θέμα τῶν ἀναβολῶν σπουδῶν ρυθμίζεται, ὡς ἀκολούθως: 1) Κατὰ τὸ ἄρθρον 20, ἡ ἀναβολὴ λόγῳ σπουδῶν, χορηγεῖται μέχρι 31 Δεκεμβρίου τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ ἔτους, καθ’ ὃ λήγουσι κανονικῶς, αἱ σπουδαὶ ἑκάστου. Ἡ κατὰ τ’ ἀνωτέρω ὑπολογιζομένη ἀρχικῶς ἀναβολὴ εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι μεγαλυτέρα τῆς κανονικῆς διαρκείας τῶν σπουδῶν κατὰ τρεῖς μέχρις ἓξ μῆνας καὶ διὰ τοὺς σπουδαστὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ, εἴς τινας περιπτώσεις, κατὰ 9–11 μῆνας. 2) Ἡ ἀναβολὴ αὕτη παρατείνεται: α) Ἐπὶ ἓν ἔτος, λόγῳ ἀποτυχίας εἰς τὰς ἐξετάσεις ἢ λόγῳ ἀνωτέρας βίας, ἐκτιμωμένης παρὰ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης. β) Ἐπὶ ἓν εἰσέτι ἔτος, ἐφ’ ὅσον οἱ σπουδασταὶ δὲν ἔλαβον τὸ πτυχίον των καὶ διανύουσι τὸ τελευταῖον ἔτος τῶν σπουδῶν των ἢ καὶ ὀφείλουσι μαθήματα τοῦ προτελευταίου τοιούτου. γ) Ἀλλὰ καὶ πέραν τῆς κατὰ τ’ ἀνωτέρω παρατάσεως, ἐχορηγήθη εἰς τοὺς σπουδαστὰς πρὸς ἀποπεράτωσιν τῶν πτυχιακῶν των ἐξετάσεων, ἑξάμηνος ἕως ἐτησία εἰσέτι παράτασις διὰ τῆς μεταφορᾶς των εἰς νεωτέρας ΕΣΣΟ. δ) Συνεπῶς, ἡ διάρκεια τῆς χορηγουμένης καὶ εἰς τοιαύτην ἔκτασιν παρατεινομένης ἀναβολῆς, ὑπῆρξεν εὐεργετικὴ καὶ ἐπαρκής, διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τῶν σπουδῶν παντὸς φοιτητοῦ, ἐπιδεικνύοντος τὴν προσήκουσαν ἐπιμέλειαν. ε) Παρὰ τὰς ἀνωτέρω παρασχεθείσας διευκολύνσεις, διὰ τοὺς σπουδαστὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἔχει ἐπιληφθῆ τὸ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον, διὰ τὴν δυνατότητα παροχῆς περαιτέρω διευκολύνσεων, ὥστε μάλιστα τὸ σύνολον τῶν κατηγοριῶν τῶν σπουδαστῶν νὰ τύχῃ ἐπιλύσεως τοῦ θέματός των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 27 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ

V.) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Καραγιώργη, Ε. Σακελλάρη, Ι. Παπαδημητρίου, καὶ Λ. Κύρκου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 4866)23.5.64 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐπὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 671 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Καραγιώργη, Ε. Σακελλάρη, Δ. Παπαδημητρίου καὶ Λ. Κύρκου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ἡμῖν, ἐν σχέσει πρὸς τὸ εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας ἐμπῖπτον ὑπὸ στοιχ. Βʹ αἴτημα περὶ ἐπεκτάσεως τοῦ Ταμείου Συντάξεων Ἐφημεριδοπωλῶν καὶ ὑπαλλήλων Πρακτορείων εἰς Βόλον καὶ λοιπὰς πρωτευούσας τῶν Νομῶν, ὅτι ἡ κοινωνικὴ ἀσφαλιστικὴ κάλυψις τῶν ἐφημεριδοπωλῶν τῶν ἐπαρχιῶν, διὰ τοῦ ΙΚΑ, καὶ οὐχὶ δι’ ἐπεκτάσεως τοῦ ἀνωτέρω Ταμείου δέον νὰ ἀποδοθῇ εἰς εἰδικοὺς σοβαροὺς λόγους, καθιστῶντας δυσχερῆ καὶ ἀντιοικονομικὴν ταύτην, σχέσιν ἔχουσαν κυρίως πρὸς τὸν κατὰ πόλιν μικρὸν ἀριθμὸν τῶν ἐφημεριδοπωλῶν. Ὑπὸ τὰ δεδομένα ταῦτα, δὲν ἐμφανίζεται ἐφικτὴ ἤδη μετὰ πάροδον 7ετίας ἀπὸ τῆς καθιερώσεως τῆς ἀσφαλίσεως εἰς τὸ ΙΚΑ ἡ ἱκανοποίησις τοῦ αἰτήματος, τοσούτῳ δὲ μᾶλλον, καθ’ ὅσον ἀπὸ ὡρισμένων ἀπόψεων, ἡ ἀσφάλισις τοῦ ΙΚΑ, εἶναι πλεονεκτικωτέρα τῆς τοῦ Ταμείου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ

β) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Παππᾶ καὶ Ν. Γανίτη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5022)26.5.64 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἐπὶ τῆς διὰ τούτου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 691 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Παππᾶ καὶ Ν. Γανίτη, ἐν σχέσει μὲ αἰτήματα Πανοικοδομικῆς Συγκεντρώσεως Ἐργατοτεχνιτῶν Οἰκοδομικῶν Ἐργασιῶν καὶ ἔργων ὁδοποιΐας Χίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1 αἰτήματος, ὅτι διὰ τῶν 12326)2530) 12.2.64 καὶ 17889)4.3.64 ἡμετέρων ἀποφάσεων, εἰς τοὺς ἀνέργους οἰκοδόμους ἁπάντων τῶν ἀσφαλιστικῶν κέντρων τῆς χώρας, ἐχορηγήθη ἤδη διὰ τὸ τρέχον ἔτος, ἔκτακτος οἰκονομικὴ ἐνίσχυσις, λόγῳ μειώσεως τῶν ἐργασιῶν των, κατὰ τοὺς χειμερινοὺς μῆνας, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 17 παρ. 3 τοῦ Ν.Δ. 2961)54 «περὶ συστάσεως Ο.Α.Α.Α.», ἐκ δραχμῶν 500 εἰς ἕκαστον τούτων. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2 αἰτήματος, α) ὅτι τὸ θέμα ὑπαγωγῆς καὶ ἑτέρων ἐπαγγελμάτων εἰς τὸν Κανονισμὸν περὶ βαρέων καὶ ἀνθυγιεινῶν ἐπαγγελμάτων, ἔχει τεθῆ ἤδη ὑπ’ ὄψιν τοῦ Ι.Κ.Α, τὸ Δ.Σ. τοῦ ὁποίου τυγχάνει κατὰ νόμον ἁρμόδιον διὰ τὴν ὑποβολὴν προτάσεως πρὸς ἔκδοσιν συμπληρωματικοῦ Κανονισμοῦ. β) Ὅτι, οἱαδήποτε τροποποίησις τῶν βασικῶν προϋποθέσεων συνταξιοδοτήσεως τῶν ἠσφαλισμένων τοῦ Ι.Κ.Α. ἀπαιτεῖ τροποποίησιν τοῦ Ν.Δ. 4104)60, ἥτις δὲν καθίσταται δυνατή, δοθέντος, ὅτι θὰ ἀνετρέποντο αἱ βάσεις, ἐφ’ ὧν ἐστηρίχθη ἡ γενομένη ἀναμόρφωσις τῆς συνταξιοδοτικῆς νομοθεσίας τοῦ Ι.Κ.Α., καὶ γ) ὅτι ἀντιμετωπίζεται ἤδη ἡ διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ μείωσις κατὰ 5 ἔτη, τῶν ὁρίων ἡλικίας τῶν προβλεπομένων ὑπὸ τῆς παρ. 6 τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ Ν.Δ. 4104)60 προκειμένου περὶ τῶν καλυπτομένων ὑπὸ τοῦ Κανονισμοῦ βαρέων καὶ ἀνθυγιεινῶν ἐπαγγελμάτων. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3 αἰτήματος, περὶ καταργήσεως τοῦ ἀσφαλίστρου ὑπὲρ τοῦ Ι.Κ.Α. διὰ τοὺς οἰκοδόμους ὅτι, τοῦτο δὲν δύναται νὰ τύχῃ ἱκανοποιήσεως, καθ’ ὅσον τὸ Ι.Κ.Α. ἔχει ὡς πόρους κυρίως εἰσφορὰς τῶν παρ’ αὐτῷ ἠσφαλισμένων καὶ τῶν ἐργοδοτῶν, ἄνευ τῶν ὁποίων δὲν θὰ ἦτο δυνατὴ ἡ χορήγησις παροχῶν εἰς τοὺς ἠσφαλισμένους του, ὡς καὶ ἡ προοδευτικὴ περαιτέρω βελτίωσις τούτων. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 4 αἴτημα, περὶ καταργήσεως τῶν προβλεπομένων κρατήσεων ἐκ τοῦ καταβαλλομένου δώρου οἰκοδόμων, ὅτι, τοῦτο δὲν δύναται νὰ τύχῃ ἱκανοποιήσεως, καθ’ ὅσον αἱ κρατήσεις αὗται ἀποτελοῦν ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀσφαλιστικὰς εἰσφορὰς ὑπὲρ τοῦ Ι.Κ.Α. καὶ λοιπῶν Ὀργανισμῶν Κοινωνικῆς Πολιτικῆς, ἀφ’ ἑτέρου δὲ δαπάνας διοικήσεως τοῦ παρὰ τῷ Ι.Κ.Α. συσταθέντος εἰδικοῦ λογαριασμοῦ χορηγήσεως δώρου ἑορτῶν Χριστουγέννων καὶ Πάσχα εἰς ἐργατοτεχνίτας οἰκοδόμους. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5 αἰτήματος, ὅτι, διετάχθη ἡ Ἐπιθεώρησις Ἐργασίας Χίου, ὅπως διενεργήσῃ ἔλεγχον εἰς τὰς οἰκοδομικὰς ἐργασίας καὶ διὰ πᾶσαν διαπιστουμένην παράβασιν, προβῇ εἰς τὴν λῆψιν τῶν νομίμων μέτρων κατὰ τῶν παραβατῶν, ἀναφέρουσα ἡμῖν ἀποτέλεσμα ἐνεργειῶν της. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 6 αἰτήματος, περὶ χορηγήσεως κατ’ ἔτος ἀδείας εἰς τοὺς οἰκοδόμους, μέσῳ συσταθησομένου εἰδικοῦ πρὸς τοῦτο λογαριασμοῦ, ὅτι τοῦτο ἀπαιτεῖ νομοθετικὴν ρύθμισιν, ἀντιμετωπίζεται δὲ μετὰ τῆς δεούσης περισκέψεως, ἐν ὄψει τῶν ἐπιπτώσεων, ἃς θὰ συνεπήγετο ἡ ἱκανοποίησίς του, ἐπὶ τοῦ κόστους τῶν ἐκτελουμένων ἔργων καὶ γενικώτερον ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας, ἰδίᾳ μετὰ τὴν εἰσδοχήν μας εἰς τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν. Δέον, πάντως, νὰ σημειωθῇ, ὅτι καὶ οἱ ἐργατοτεχνῖται οἰκοδόμοι, ἐφ’ ὅσον ἔχουσι 12μηνον συνεχῆ ἀπασχόλησιν παρὰ τῷ αὐτῷ ἐργοδότη, δικαιοῦνται ἤδη ἀδείας, βάσει τῶν διατάξεων τοῦ Α.Ν. 539)45. Συνεπῶς, τὸ θέμα ὑφίσταται διὰ τοὺς λοιπούς, τοὺς ἀπασχολουμένους, δηλονότι, διακεκομμένως, εἰς πλείονας ἐργοδότας. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 7 αἰτήματος, ὅτι, ἡ μείωσις τῶν ἐπὶ τῇ βάσει τῆς κειμένης περὶ Ο.Α.Α.Α. νομοθεσίας ἀπαιτουμένων προϋποθέσεων, διὰ τὴν θεμελίωσιν δικαιώματος πρὸς παροχὴν ἐπιδόματος ἀνεργίας, ἀπὸ 125 ἡμέρας ἐργασίας, ἐντὸς τοῦ τελευταίου δεκατετραμήνου, εἰς 80 τοιαύτας, εἰδικῶς διὰ τὸν κλάδον τῶν οἰκοδόμων, ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι εἶναι θέμα νομοθετικῆς ρυθμίσεως, χρῄζει ἰδιαιτέρας ἐξετάσεως καὶ μελέτης, διότι μία τοιαύτη μείωσις τῶν ἡμερῶν ἐργασίας θὰ ηὔξανε περιπτώσεις ἐπιδοτήσεως, μὲ σημαντικὴν οἰκονομικὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ Ο.Α.Α.Α., μὴ δυναμένης ἄλλως νὰ ἀντιμετωπισθῇ εἰ μὴ μόνον διὰ τῆς αὐξήσεως τοῦ νῦν καταβαλλομένου ἀσφαλίστρου τοῦ κλάδου ἀσφαλίσεως κατὰ τοῦ κινδύνου ἀνεργίας. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 8 αἴτημα, περὶ ἀναγνωρίσεως τῶν ἡμερῶν ἐπιδοτήσεως ἀσθενείας καὶ ἀνεργίας, ὡς χρόνου διανυθέντος ἐν τῇ ἀσφαλίσει τοῦ Ι.Κ.Α., ὅτι ἡ ἱκανοποίησις τούτου ἀπαιτεῖ τροποποίησιν τοῦ Ν.Δ. 4104)60, ἥτις δὲν καθίσταται δυνατή, δοθέντος, ὅτι θὰ ἀνετρέποντο αἱ βάσεις, ἐφ’ ὧν ἐστηρίχθη ἡ γενομένη ἀναμόρφωσις τῆς συνταξιοδοτικῆς νομοθεσίας τοῦ Ι.Κ.Α. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9 αἰτήματος, περὶ ἐφαρμογῆς συνεχοῦς 7ώρου ἐργασίας καὶ 5ώρου κατὰ Σάββατον, διὰ τοὺς οἰκοδόμους, ὅτι τοῦτο ἀπαιτεῖ νομοθετικὴν ρύθμισιν, ἀντιμετωπίζεται δὲ μετὰ τῆς δεούσης περισκέψεως, ἐν ὄψει τῶν ἐπιπτώσεων, ἃς θὰ συνεπήγετο ἡ ἱκανοποίησις τούτου ἐπὶ τοῦ κόστους τῶν ἐκτελουμένων ἔργων καὶ γενικώτερον ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας, ἰδίᾳ μετὰ τὴν εἰσδοχήν μας εἰς τὴν Κοινὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἀγοράν. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 10 αἰτήματος, περὶ ἐπικολλήσεως ὅλων τῶν οἰκοδομικῶν ἐνσήμων Ι.Κ.Α., εἰς τὰ ἀσφαλιστικὰ βιβλιάρια τῶν ἐργατοτεχνιτῶν οἰκοδόμων, ἅμα τῇ ἀποχωρήσει ἐκ τῆς ἐργασίας, ὅτι διὰ τοῦ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 72962)1.509) 1963 (ΦΕΚ 463)22.10.63, τεῦχος Βʹ) ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας «περὶ ἐγκρίσεως τοῦ Κανονισμοῦ περὶ τρόπου ἀσφαλίσεως εἰς τὸ Ι.Κ.Α. τῶν ἀπασχολουμένων εἰς οἰκοδομικὰς ἢ τεχνικὰς ἐν γένει ἐργασίας προσώπων» προβλέπεται ἡ χορήγησις ὑπὸ τοῦ Ἱδρύματος εἰς τὸν κύριον τοῦ ἔργου καὶ τὸν ἐργολάβον, ἀναλόγου ποσότητος ἐνσήμων προκαταβολικῶς, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ εἶναι δυνατὴ ἡ εἰς τὸν μεγαλύτερον βαθμὸν ἀσφαλιστικὴ τακτοποίησις τῶν ἀπασχολουμένων ἐργατοτεχνιτῶν οἰκοδόμων. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 11 αἰτήματος, περὶ ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ Ι.Κ.Α. εἰς ὅλας τὰς περιοχὰς τοῦ Νομοῦ Χίου, ὅπου ἀπασχολοῦνται οἰκοδόμοι, ὅτι ἡ ἐπέκτασις τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ Ι.Κ.Α. εἰς μικρὰ ἀστικὰ κέντρα, δὲν εἶναι συνήθως, εὐχερὴς καὶ ἀποτελεῖ πάντοτε ἀντικείμενον ἐνδελεχοῦς προηγουμένης μελέτης, καθ’ ὅσον λόγῳ τῶν μεγάλων οἰκονομικῶν ἐπιβαρύνσεων, καὶ τῶν πολλαπλῶν ὑποχρεώσεων, ἃς συνεπάγεται μία τοιαύτη ἐπέκτασις, εἶναι ἀναγκαῖον νὰ προηγηθῇ ἡ διαπίστωσις τῆς συνδρομῆς ὡρισμένων βασικῶν προϋποθέσεων ἀναγομένων εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐν ἑκάστῳ Κέντρῳ μισθωτῶν καὶ τὴν δυνατότητα τῆς οὐσιαστικῆς πραγματώσεως τῆς ἀσφαλίσεως, ἰδίᾳ, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἰατροφαρμακευτικὴν περίθαλψιν. Ἀνεξαρτήτως, ὅμως, τῶν ἀνωτέρω, ἐπειδὴ βασικὴν ἐπιδίωξιν τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας ἀποτελεῖ ἡ κάλυψις περισσοτέρων κατηγοριῶν ἐργαζομένων, ζητεῖται, ὅπως, τὸ ΙΚΑ εἰς ἑκάστην συγκεκριμένην περίπτωσιν, ἐξετάσῃ τὰ ὑποβαλλόμενα αἰτήματα, περὶ ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως αὐτοῦ εἰς διαφόρους περιοχάς. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ αἴτημα τῆς ἐπεκτάσεως τῆς ἀσφαλίσεως τοῦ Ἐπικουρικοῦ Ταμείου τοῦ Κλάδου τῶν οἰκοδόμων εἰς Χίον, ὅτι τοῦτο συσχετίζεται μὲ τὸ ὑπὸ μελέτην γενικώτερον θέμα τῆς ἀναδιοργανώσεως τῆς Ἑλληνικῆς Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 12 αἰτήματος, περὶ μειώσεως τῶν προϋποθέσεων συνταξιοδοτήσεως κλπ., ὅτι ὡς καὶ ἀνωτέρω ἐξετέθη, αὕτη προϋποθέτει τροποποίησιν βασικῶν διατάξεων τοῦ Ν.Δ. 4104)60, ἥτις δὲν καθίσταται δυνατή, καθ’ ὅσον θὰ ἀνετρέποντο αἱ βάσεις, ἐφ’ ὧν ἐστηρίχθη ἡ γενομένη ἀναμόρφωσις τῆς συνταξιοδοτικῆς νομοθεσίας τοῦ Ι.Κ.Α. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13 αἰτήματος, περὶ μειώσεως τῶν προϋποθέσεων διὰ τὴν ἀναγνώρισιν εἰς τοὺς οἰκοδόμους τῶν ὑπὲρ ἀγνώστων προσώπων χαρακτηριζομένων ἡμερῶν ἐργασίας, ὅτι διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 42702)Σ.1240)1962 ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐργασίας, ἐπῆλθον πᾶσαι αἱ δυναταὶ τροποποιήσεις εἰς τὸ σύστημα ἀναγνωρίσεως τῶν ὑπὲρ ἀγνώστων ἡμερῶν ἐργασίας, περαιτέρω δὲ μείωσις τῶν προϋποθέσεων ἀναγνωρίσεως τούτων, δὲν εἶναι δυνατή. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Στρατῆ, Ε. Σακελλάρη, καὶ Ι. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 563)14.5.64 ἐρωτήσεως, περὶ τῆς 37ώρου ἀπεργίας, καθ’ ἣν κατῆλθον οἱ ἐργατοϋπάλληλοι τῆς ἐν Λαυρίῳ Κλωστοϋφαντουργικῆς Βιομηχανίας Καρέλλα, αἰτούμενοι αὔξησιν ἡμερομισθίων κλπ., κατατεθείσης ὑπὸ τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Στρατῆ κλπ., καὶ διαβιβασθείσης ὑμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4244)2875)15.5.64 ὑμετέρου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Εὐθὺς ὡς ἐνεφανίσθη ἡ ἀνωτέρω ἀπεργιακὴ ἐκδήλωσις καὶ εἰς ἐκτέλεσιν σχετικῆς ἡμετέρας διαταγῆς, μετέβη ἐπὶ τόπου ἀνώτερος ὑπάλληλος τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου, ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ ὁποίου συνεκροτήθη ἐν Λαυρίῳ εὐρυτάτη σύσκεψις, εἰς ἣν μετέσχον ἐκπρόσωποι τῶν ἐργαζομένων, τῆς ἐργοδότιδος ἑταιρείας καὶ τῶν λοιπῶν δημοσίων ἀρχῶν, πρὸς ἐξεύρεσιν συμβιβαστικῆς λύσεως, ἱκανοποιούσης ἀμφότερα τὰ ἐν διενέξει τελοῦντα μέρη. Κατὰ τὴν σύσκεψιν ταύτην ἐξευρέθη λύσις ἱκανοποιοῦσα τὸ πλεῖστον τῶν αἰτημάτων τῶν ἐργαζομένων, ἥτις ἐγένετο ἀποδεκτὴ καὶ ὑπὸ τῆς ἑταιρείας, ἐπελθούσης οὕτω συμφωνίας, ἥτις ἐπεκυρώθη δι’ ὑπογραφῆς, ἐκ μέρους τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ ἁπάντων τῶν λαβόντων μέρος εἰς τὴν εἰρημένην σύσκεψιν, σχετικοῦ πρακτικοῦ. Μετὰ ταῦτα, ἡ ἀπεργία ἐλύθη καὶ ἅπαντες οἱ ἐργαζόμενοι ἐπανῆλθον εἰς τὰς ἐργασίας των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ

VI.) Τοῦ Ὑπουργείου Συγκοινωνιῶν. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5016)3474)26.5.64 ἐγγράφου σας διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 685 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Περραιβοῦ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὸ αἴτημα τῶν σιδηροδρομικῶν, περὶ διοικητικῆς αὐτοτελείας τοῦ ἐλεγκτικοῦ προσωπικοῦ ἁμαξοστοιχιῶν, θὰ τεθῇ ὑπ’ ὄψιν τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Δικτύου τῶν ΣΕΚ, ὅπερ, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ Ν.Δ. 4246) 62 εἶναι καὶ ἁρμόδιον διὰ τὴν σύνταξιν τοῦ νέου Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικτύου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΤ. ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ

VII) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐμπορίου. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κ. Δαμιανοῦ. Εἰς ἀπάντησιν 1) τῆς ὑπ’ ἀριθ. 506 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Κλ. Δαμιανοῦ, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 3960)13.5.64 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ 2) τῆς ἀπευθυνθείσης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1478)324)20.4.64 ὑμετέρου εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας ἀναφορᾶς τοῦ Σωματείου Καπνεργατῶν Δράμας «Η ΠΡΟΟΔΟΣ», ἔχομεν τὴν τιμήν, νὰ γνωρίσωμεν, ὅτι ἐγγραφείσης ἤδη τῆς σχετικῆς πιστώσεως εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Καπνοῦ εἰς ἔλλειψιν τῆς ὁποίας ὀφείλεται ἡ σημειωθεῖσα καθυστέρησις εἰς τὸν τεχνικὸν ἐξοπλισμὸν τῆς ἐν Δράμᾳ Καπναποθήκης αὐτοῦ, θὰ προέλθῃ συντόμως ὁ ἐν λόγῳ Ὀργανισμὸς εἰς τὴν προμήθειαν καὶ ἐγκατάστασιν εἰς τὴν ἀνωτέρω καπναποθήκην τῶν μηχανημάτων ἐπεξεργασίας καπνῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Γ. ΜΕΛΑΣ

VIII) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπουρνιᾶ. Ἔχομεν τὴν τιμήν, εἰς ἀπάντησιν τῆς, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 21198)2836)15.5.64 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν ἀπὸ 12.2.1964 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Λ. Μπουρνιᾶ, περὶ τοῦ ἐν περιλήψει ἐπιδηλουμένου θέματος, νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι λόγῳ τῆς σοβαρότητος ἣν τοῦτο παρουσιάζει, χρῄζει ἰδιαιτέρας μελέτης. Πρὸς τοῦτο, ἐνετάλη ἡ ἁρμοδία Ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου, ἵνα μελετήσῃ τὸ ἐν λόγῳ θέμα μετὰ τῆς ἐπιβαλλομένης προσοχῆς, λαμβάνουσα ὑπ’ ὄψει τὰς ἰσχυούσας ἐν προκειμένῳ νομοθεσίας ἄλλων Κρατῶν καὶ τὴν Ἑλληνικὴν πραγματικότητα, εἰσηγηθῇ δὲ ἡμῖν ἐν καιρῷ σχετικῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 26 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σκορδίλη. Ἐν σχέσει πρὸς τὴν διαβιβασθεῖσαν ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4616)4159)19.5.1964 ὑμετέρου ἐγγράφου, ὑπ’ ἀριθ. 638 ἀπὸ 18.5.1964 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ Πειραιῶς κ. Ε. Σκορδίλη, περὶ καταργήσεως τοῦ φόρου ἀκαλύπτων χώρων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Περὶ τοῦ φόρου ἀκαλύπτων χώρων πραγματεύονται αἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν.Δ. 3777)57 ἄρθρον 38 τοῦ ἀπὸ 24.9)20.10.1958 Β.Δ. «περὶ κωδικοποιήσεως εἰς ἑνιαῖον κείμενον νόμου τῶν ἰσχυουσῶν διατάξεων περὶ τῶν προσόδων τῶν δήμων καὶ κοινοτήτων», συμφώνως πρὸς τὰς ὁποίας οὗτος εἶναι ἐπιβεβλημένος ὑπὲρ τῶν Δήμων πληθυσμοῦ ἄνω τῶν 20.000 κατοίκων, ὡς καὶ τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῶν περιφερειῶν τῆς τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης καὶ τοῦ πρώην Δήμου Θεσσαλονίκης, ἐπὶ τῶν ἐντὸς τοῦ ἐγκεκριμένου σχεδίου πόλεως ἀκαλύπτων χώρων. Κατὰ τὰς αὐτὰς διατάξεις, εἰς τὸν ἐν λόγῳ φόρον ὑπόκεινται μόνον τὰ ἀκίνητα, ὧν ἡ ἀγοραία ἀξία ὑπερβαίνει τὰς 50.000 δραχμάς. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα, τῶν ὁποίων ἡ ἀξία ὑπερβαίνει τὸ ποσὸν τῶν 50.000 δραχμῶν ἐπιβαρύνονται μόνον διὰ τὸ πέραν τῶν 50.000 δραχμῶν ποσόν. Συνεπῶς, ὑφίσταται πάντοτε ἀφορολόγητον ὅριον, προκειμένου περὶ τῶν οἰκοπέδων ἀξίας μέχρι 50.000 δραχμῶν. Ἐξ ἄλλου, ἀντικειμενικὸς σκοπὸς τοῦ ὡς ἄνω φόρου εἶναι νὰ ἐπιταχύνῃ τὴν οἰκοδόμησιν τῶν ἀκαλύπτων χώρων, οὕτω δὲ συντελεῖ εἰς τὴν αὔξησιν τῆς τάσεως πρὸς ἀνοικοδόμησιν. Θὰ ἐκλείψῃ δὲ ὁ φόρος οὗτος αὐτομάτως, ἐφ’ ὅσον ἐκλείψουν καὶ οἱ ἀκάλυπτοι χῶροι. Πλὴν τούτου, ὁ νομοθέτης ἀπέβλεψε καὶ εἰς ἕτερον ἐπίσης βασικὸν σκοπόν, διότι διὰ τῶν διατάξεων τῆς παραγράφου 11 τοῦ ἄρθρου 38 τοῦ αὐτοῦ ὡς ἄνω Β. Διατάγματος, καθωρίσθη ὅπως τὸ ἐκ τῆς πηγῆς ταύτης ἔσοδον διατίθεται ἀποκλειστικῶς δι’ ἔργα καὶ ἀπαλλοτριώσεις, κατ’ ἐφαρμογὴν τῶν ἐγκεκριμένων σχεδίων πόλεων. Συνεπῶς τὸ ἔσοδον τοῦτο εἶναι δι’ ὡρισμένον σκοπὸν καὶ ἀπαγορεύεται νὰ διατεθῇ δι’ ἑτέρους πλὴν τοῦ ὡς ἄνω ρητῶς καθοριζομένου. Δεδομένου δέ, ὅτι εἰς τὸ σύνολον σχεδὸν τῶν Δήμων καὶ Κοινοτήτων τῆς περιφερείας τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης, πρώην Δήμου Θεσσαλονίκης κλπ., τὸ σχέδιον πόλεως εὑρίσκεται ἐν διαρκεῖ ἐξελίξει καὶ τὰ ἐκ τῆς αἰτίας ταύτης ἐκτελεστέα ἔργα προβάλλουν ἐπιτακτικῶς, καθίσταται φανερόν, ὅτι τὸ ἐκ τῆς ἀνωτέρω πηγῆς ἔσοδον ἐκπληροῖ κοινωνικὴν ἀνάγκην. Πάντως τὸ θέμα τοῦ ὡς εἴρηται φόρου τελεῖ ἤδη ὑπὸ μελέτην εἰς τὴν συσταθεῖσαν Ἐπιτροπὴν πρὸς ἐξέτασιν καὶ μελέτην τῶν οἰκονομικῶν συνθηκῶν τῶν Ὀργανισμῶν τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως, ἥτις ἐξετάζει καὶ τὴν δυνατότητα ἀντικαταστάσεως τούτου δι’ ἑτέρου φόρου ἢ τέλους ἐπὶ ἠπιωτέρας βάσεως, ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιβαρύνσεως τῶν πολιτῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Ι. ΤΟΥΜΠΑΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Παπαδημητρίου καὶ Μ. Θεοδωράκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 5019)26.5.64 ἐγγράφου ὑμῶν, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 688 ἐρώτησις τῶν ἐν θέματι κ.κ. βουλευτῶν, περὶ ὀχλήσεων ἃς ὑφίστανται οἱ περίοικοι τῶν εἰς τὴν περιοχὴν Β. Καραβᾶ τοῦ Πειραιῶς λειτουργούντων λατομείων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Εἰς τὴν περιοχὴν Β. Καραβᾶ τοῦ Πειραιῶς λειτουργοῦν τὰ λατομεῖα τῶν καθ’ ὧν τὰ παράπονα, δυνάμει νομίμων ἀδειῶν, ἀπὸ τῆς προπολεμικῆς περιόδου ὅτε ἡ περιοχὴ αὕτη ἦτο ἀκατοίκητος. Ἀπὸ τοῦ 1946 ἡ ἐν λόγῳ περιοχὴ πυκνοκατῳκήθη καὶ αἱ κατοικίαι τῶν παραπονουμένων ἀπέχουσιν ἀπὸ τὰ λατομεῖα 300–400 μ. περίπου. Λόγῳ τῆς μικρᾶς ἀποστάσεως μεταξὺ τῶν λατομείων καὶ τῶν πλησιεστέρων πρὸς ταῦτα κατοικιῶν ὑπεβλήθησαν παράπονα ὑπὸ τῶν κατοίκων κατὰ τὸ παρελθὸν τόσον διὰ τὸν προκαλούμενον ἐκ τῆς λειτουργίας αὐτῶν θόρυβον ὅσον καὶ διὰ τὸν κίνδυνον ἐκσφενδονίσεως τεμαχίων λίθων ἐκ τῶν ἐκρήξεων τῶν φουρνέλων. Πρὸς θεραπείαν τῶν παραπόνων τούτων ἀπηγορεύθη ὑπὸ τοῦ ἁρμοδίου Ἀστυνομικοῦ Τμήματος αὐστηρῶς ἡ ἔκρηξις φουρνέλων κατὰ τὰς ὥρας κοινῆς ἡσυχίας, πρὸ τῆς 7ης πρωϊνῆς καὶ μετὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου, ἐγένοντο δὲ αὐστηραὶ συστάσεις εἰς τοὺς ὑπευθύνους. Ἔκτοτε λαμβάνονται τὰ ἐνδεικνυόμενα μέτρα καὶ οἱ ὑπεύθυνοι τῶν λατομείων συμμορφοῦνται πρὸς τὰς ἑκάστοτε ἐκδιδομένας ὁδηγίας τῆς ἁρμοδίας Ὑπηρεσίας τοῦ Ὑπουργείου Βιομηχανίας. Ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου 1963 καὶ ἐντεῦθεν δὲν ὑπεβλήθησαν παράπονα εἰς τὴν ἁρμοδίαν Ἀστυνομικὴν Ἀρχὴν ὑπὸ τῶν περιοίκων τὰ δ’ ἐν τῇ ὡς ἄνω ἐρωτήσει τοιαῦτα δὲν ἐγνώσθησαν αὐτῇ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. Α. ΕΞΑΡΧΟΣ

ΙΧ) Τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν. Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Κουτσοχέρα. Ἀναφερόμενοι εἰς τὴν ὑπ’ ἀριθ. 665)19.5.64 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Κουτσοχέρα καὶ εἰδικώτερον εἰς τὸ ἀπευθυνόμενον πρὸς ἡμᾶς μέρος τῆς ἐρωτήσεως, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ ὑπογραφεῖσα μετὰ τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ὁμοσπόνδου Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας συμφωνία περὶ ἀποζημιώσεως τῶν θυμάτων τοῦ ναζισμοῦ προβλέπεται ρητῶς, ἐν ἄρθρῳ 3, ὅτι δι’ αὐτῆς ἐρρυθμίσθησαν ὁριστικῶς «ἅπαντα τὰ ζητήματα ἅτινα ἀποτελοῦν ἀντικείμενον τῆς Συμβάσεως ταύτης». Προσέτι, δι’ ἐπιστολῶν ἀνταλλαγεισῶν τὴν 18ην Μαρτίου 1960 μεταξὺ Πρέσβεως ὡρίζετο ὅτι: «Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ὁμοσπόνδου Γερμανικῆς Δημοκρατίας θεωρεῖ ὡς δεδομένον, ὅτι ἡ Βασιλικὴ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις δὲν θὰ ἐπανέλθῃ μελλοντικῶς μὲ τὴν ἀπαίτησιν ρυθμίσεως περαιτέρω ζητημάτων προερχομένων ἐκ τῶν ἐθνικοσοσιαλιστικῶν μέτρων διώξεως κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου καὶ τῆς κατοχῆς». Ἡ ἐπιφύλαξις ἣν ἀναφέρει ὁ κ. βουλευτὴς ἀφορᾷ τὴν δυνατότητα προβολῆς τῶν πάσης φύσεως Ἑλληνικῶν ἀπαιτήσεων ἀποζημιώσεως ἔναντι τῆς Γερμανίας κατὰ τὴν ἐξέτασιν τοῦ ὅλου θέματος τῶν γερμανικῶν ἐπανορθώσεων. Τοῦτο προκύπτει σαφῶς ἐκ τῆς μνείας, εἰς τὴν ἡμετέραν ἐπιφύλαξιν, τῆς συμφωνίας Λονδίνου τῆς 27.2.1953 περὶ ἐξωτερικῶν γερμανικῶν χρεῶν. Ὡς γνωστόν, ἡ συμφωνία αὕτη ἀναβάλλει τὴν ρύθμισιν τοῦ θέματος τῶν γερμανικῶν ἐπανορθώσεων ἐν τῷ συνόλῳ των διὰ μεταγενέστερον χρόνον, καὶ δὴ ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ὑπογραφὴν Συνθήκης Εἰρήνης μετὰ τῆς Γερμανίας. Τέλος, τὸ στοιχεῖον τῆς οὐσιώδους ἀναθεωρήσεως διεθνῶν πράξεων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προβληθῇ ἔναντι τῆς Γερμανικῆς Κυβερνήσεως, ἥτις οὐδόλως εὐθύνεται ἐν προκειμένῳ. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω καθίσταται προφανές, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε θὰ εἶχε πιθανότητας ἐπιτυχίας ἡ προβολὴ νέων ἀξιώσεων κατὰ τῆς Γερμανικῆς Κυβερνήσεως ἐκ τῆς ὡς ἄνω αἰτίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΤ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

X) Τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Κύρκου, Σ. Ἡλιοπούλου καὶ Π. Παρασκευοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 468)27.4.64 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Λ. Κύρκου, Σ. Ἡλιοπούλου καὶ Π. Παρασκευοπούλου, σχετικῶς μὲ καταβολὴν συμπληρωματικῆς ἀποζημιώσεως εἰς τοὺς ἰδιοκτήτας τῆς ἀπαλλοτριωθείσης ἐκτάσεως δυνάμει τοῦ ἀπὸ 7.8.1937 Β. Διατάγματος διὰ τὴν ἵδρυσιν τοῦ Ἀεροδρομίου Ἑλληνικοῦ κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1079)1963 ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: Τὸ Δημόσιον προπολεμικῶς ἐνδιαφερόμενον βεβαίως διὰ τὴν κατάληψιν τῆς ἀπαλλοτριωθείσης ἐκτάσεως, ἐμερίμνησε καὶ ἐξεδόθη ἡ ὑπ’ ἀριθ. 301)1939 ἀπόφασις τοῦ Προέδρου τῶν ἐν Ἀθήναις Πρωτοδικῶν περὶ καθορισμοῦ τιμῆς μονάδος καὶ βάσει ταύτης παρακατέθεσεν ὁλόκληρον τὸ ποσὸν τῆς ἀποζημιώσεως εἰς τὸ Ταμεῖον Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων, τὸ ἥμισυ τῆς ὁποίας ἀνελήφθη ὑπὸ τῶν ἤδη ἐνδιαφερομένων ἰδιοκτητῶν. Τὸ ἕτερον τῆς ἀποζημιώσεως μὴ ἀναληφθὲν ὑπὸ τῶν ἰδιοκτητῶν, ἐμηδενίσθη ὑπαχθὲν εἰς τὴν ρύθμισιν τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ νόμου 18)1944 «περὶ νομισματικῆς διαρρυθμίσεως». Οὕτω, ἔχομεν τὴν γνώμην, ὅτι τὸ Δημόσιον ἐξεπλήρωσε τότε τὴν ἣν εἶχεν ὑποχρέωσιν διὰ τὸν καθορισμὸν τιμῆς μονάδος ἀποζημιώσεως καὶ ὅτι διὰ τῆς γενομένης παρακαταθέσεως ὁλοκλήρου τοῦ διὰ τῆς ἀνωτέρω προεδρικῆς ἀποφάσεως καθορισθέντος ποσοῦ ἀποζημιώσεως, πλὴν τῆς περιπτώσεως καθ’ ἣν θ’ ἀπεδεικνύετο, ὅτι ἡ καθορισθεῖσα καὶ παρακατατεθεῖσα ἀποζημίωσις ὑπελείπετο τῆς πραγματικῆς τότε ἀξίας τῶν κτημάτων, ὁπότε θὰ ὠφείλετο ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ἡ ἐπὶ πλέον διαφορά. Τὸ Δημόσιον ὅμως εἶχεν ἀντιθέτως τὴν γνώμην, ὅτι ἡ καθορισθεῖσα ἀποζημίωσις ἦτο οὐχὶ μικροτέρα ἀλλὰ μεγαλυτέρα τῆς πραγματικῆς ἀξίας τῶν κτημάτων δι’ ὃ καὶ ἤσκησε προσφυγὴν κατὰ τῆς προεδρικῆς ἀποφάσεως ἐνώπιον τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν διὰ τὸν καθορισμὸν ὁριστικῆς τιμῆς μονάδος εἰς μικρότερον ποσόν, ἥτις παρέμεινεν ἐκκρεμὴς λόγω τῶν μεσολαβησάντων πολεμικῶν γεγονότων καὶ τῆς ἐπελθούσης ραγδαίας ὑποτιμήσεως τῆς δραχμῆς. Ἤδη ἡ ἐκδοθεῖσα ὑπ’ ἀριθ. 1078)63 ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ὁρίζει μὲν ὅτι τὸ Δημόσιον δέον νὰ καταβάλλῃ τὴν προσήκουσαν συμπληρωματικὴν ἀποζημίωσιν, ἀλλὰ δὲν καθορίζει, ὡς ἄλλωστε δὲν εἶχεν ἁρμοδιότητα, οὔτε τὸ ποσὸν τῆς καταβλητέας συμπληρωματικῆς ἀποζημιώσεως, οὔτε καὶ τὸν τρόπον καθορισμοῦ ταύτης, ἤτοι ἂν θὰ ἔδει νὰ καταβληθῇ τὸ ἕτερον ἥμισυ τῆς μὴ ἀναληφθείσης παρὰ τῶν ἰδιοκτητῶν παρακαταθέσεως δι’ ἀναπροσαρμογῆς του εἰς σημερινὰς δραχμάς, ἢ ἂν ἔδει νὰ καταβληθῇ καὶ ἡ τυχὸν ἐπὶ πλέον διαφορὰ τιμῆς ἐκ τῆς καθορισθείσης τοιαύτης ὑπὸ τοῦ Προέδρου Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν περίπτωσις, ἥτις κατὰ τὰς ἀπόψεις τοῦ Δημοσίου, δὲν ὑφίσταται, ἐφ’ ὅσον ἤσκησε προσφυγὴν κατὰ τῆς προεδρικῆς ταύτης ἀποφάσεως περὶ μειώσεως τοῦ κόστους τῆς ἀποζημιώσεως. Συνεπές, ὅθεν, πρὸς τὰς ἀπόψεις του ταύτας, εὐνόητον εἶναι, ὅτι τὸ Δημόσιον, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ κινήσῃ ἐκ νέου τὴν διαδικασίαν τοῦ καθορισμοῦ ἀποζημιώσεως, καθ’ ὅσον, ἐνδεχομένως, τοῦτο ν’ ἀπετέλει ὁμολογίαν περὶ ὑποχρεώσεώς του διὰ τὴν καταβολήν, ἐπὶ πλέον, διαφορᾶς τιμῆς. Κατὰ συνέπειαν, μόνον οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἰδιοκτῆται, ὡς ἄλλως τε ἔχουν παράλληλον δικαίωμα μὲ τὸ Δημόσιον, βάσει τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Α.Ν. 1731)39, ἠδύναντο νὰ κινήσωσι τὴν διαδικασίαν περὶ νέου καθορισμοῦ τιμῆς μονάδος ἀποζημιώσεως, ἐφ’ ὅσον ἄλλως τε, οὗτοι μόνον δύνανται νὰ καθορίσωσιν εἰς τί συνίσταται καὶ πῶς θὰ ὑπολογισθῇ ἡ συμπληρωματικὴ ἀποζημίωσις, τὴν ὁποίαν ζητοῦν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἡ ἁρμοδία ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, ᾐτήσατο, μετὰ τὴν ἔκδοσιν τῆς ἀνωτέρω ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τὴν γνώμην τοῦ παρὰ τῷ Ὑπουργείῳ τούτῳ νομικοῦ συμβούλου, ὅστις καὶ συνεφώνησε μὲ τὰς ἀνωτέρω ἐκτιθεμένας ἀπόψεις μας, περὶ τοῦ ὅτι δηλαδὴ ἡ ἀποζημίωσις θὰ ἔδει νὰ καθορισθῇ διὰ δικαστικῆς ἀποφάσεως, ἐκδιδομένης μερίμνῃ τῶν ἐνδιαφερομένων ἰδιοκτητῶν. Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἀνετέθη ὁ χειρισμὸς τῆς ὅλης ὑποθέσεως εἰς τὸ Νομικὸν Συμβούλιον τοῦ Κράτους, κεκτημένον, κατὰ νόμον καὶ τὸ δικαίωμα τῆς συμβιβαστικῆς ἐπιλύσεως τῆς διαφορᾶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Βρανοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4610)19.5.64 ἐγράφου σας, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 642)18.5.1964 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Βρανοπούλου, περὶ χορηγήσεως προσωπικῆς συντάξεως εἰς τὴν χήραν σύζυγον καὶ τὰς θυγατέρας τοῦ θανόντος Ἀρχηγοῦ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως Ε.Ο.Ε.Α. — Ε.Δ.Ε.Σ. στρατηγοῦ Ναπολέοντος Ζέρβα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι κατὰ τὴν νομοθετικὴν ρύθμισιν τῶν ἐκκρεμούντων συνταξιοδοτικῶν ζητημάτων, θὰ ἐξετασθῇ ἡ δυνατότης ἱκανοποιήσεως καὶ τοῦ ὡς ἄνω αἰτήματος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Ἰορδάνογλου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4248)28.5.64 ἐγγράφου ὑμῶν διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Θεσσαλονίκης κ. Ι. Ἰορδάνογλου, ἐν σχέσει μὲ τὴν Κρατικὴν μέριμναν διὰ τὸ «Κέντρον Μικρασιατικῶν Σπουδῶν», ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι βάσει τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 5 παρ. 10 τοῦ Ν.Δ. 3713)57 «περὶ μέτρων ἀφορώντων εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς ρευστοποιήσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας καὶ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν προσφύγων», δύναται, κατ’ ἐξαίρεσιν, τὸ Ταμεῖον Ἀνταλλαξίμων, διὰ πράξεώς του, κρινομένης παρ’ ἡμῶν, νὰ παρέχῃ ἐπιχορηγήσεις ἐκ τῶν κεφαλαίων του, διὰ τὴν στέγασιν καὶ λειτουργίαν πνευματικῶν ἱδρυμάτων καὶ σωματείων, ἀποσκοπούντων τὴν περισυλλογὴν καὶ ἀξιοποίησιν τοῦ ἱστορικοῦ καὶ λαογραφικοῦ ὑλικοῦ τοῦ Ἑλληνισμοῦ Θρᾴκης, Πόντου καὶ Μικρᾶς Ἀσίας. Βάσει τῆς ὡς ἄνω διατάξεως, καὶ ἐκ τοῦ σχετικοῦ ποσοῦ ὅπερ ἀναγράφεται κατ’ ἔτος εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ταμείου τῆς Ἀνταλλαξίμου Περιουσίας καὶ Ἀποκαταστάσεως Προσφύγων, (ΤΑΠΑΠ), ἐχορηγήθησαν ἐν συνόλῳ, ἀπὸ τοῦ 1959 ἕως 1963, εἰς τὸ περὶ οὗ πρόκειται «Κέντρον Μικρασιατικῶν Σπουδῶν» δραχμαὶ 440.000, ἐκ δὲ τοῦ ἀναγραφομένου ποσοῦ τῶν 250.000 εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ταμείου Ἀνταλλαξίμων τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1964 ἐνεκρίθη ἡ διάθεσις 30.000, ἐνῷ εἰς τὰ ὑπόλοιπα παρεμφερῆ 16 σωματεῖα καὶ Πνευματικὰ Ἱδρύματα ἀπὸ 5.000 ἕως 20.000 εἰς ἕκαστον. Ἐπὶ τούτοις, γνωρίζομεν, ὅτι τὰ ἔσοδα ἐκ τῆς διαχειρίσεως τῆς ἀνταλλαξίμου περιουσίας, διατίθενται ἐξ ὁλοκλήρου καὶ ἀποκλειστικῶς ὑπὲρ τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν μὴ τυχόντων εἰσέτι τοιαύτης ἀστῶν προσφύγων διὰ τοῦ Ὑπουργείου Κοινωνικῆς Προνοίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

ΧΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Πιπιλῆ. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2894)24.4.64 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσατε ἡμῖν τὴν ὑπ’ ἀριθ. 405 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Πιπιλῆ, ἀφορῶσαν τὸ ζήτημα τῆς καθυστερήσεως ἱδρύσεως τοῦ ψυγείου Πύργου, ὑπὸ τῆς ΕΤΕΑΠ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, τὰ κάτωθι: Ὄντως, εἰς τὴν ΕΤΕΑΠ, ἐδόθη ἄδεια ἱδρύσεως ψυγείου εἰς τὸν Πύργον Ἠλείας, κατόπιν δὲ τούτου, ἠγόρασεν αὕτη κατάλληλον οἰκόπεδον καὶ προέβη παραλλήλως εἰς τὴν σύνταξιν σχεδίων καὶ μελέτης. Παρὰ ταῦτα ἡ προηγουμένη Κυβέρνησις, ἥτις ἐχορήγησε τὴν ὡς ἄνω ἄδειαν, διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 207)Γ.Ε.Β.) 23.3.63 ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, ἔδωσε τὸ προβάδισμα δι’ ἁπάσας τὰς περιπτώσεις τῶν προγραμματισθέντων πρὸς ἵδρυσιν ὑπὸ τῆς ΕΤΕΑΠ ψυγείων, εἰς τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν, εἰς ὅσας πόλεις ἤθελεν αὕτη ἐπιλέξει. Συνεπείᾳ τούτου τὸ Ὑπουργεῖον Βιομηχανίας διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 62943)13.8.63 ἐγγράφου του, ἀνεκάλεσε τὴν ἄδειαν ταύτην τῆς ΕΤΕΑΠ καὶ ἐχορήγησεν ἄδειαν εἰς τοὺς ἰδιώτας βιομηχάνους ψύχους κ.κ. Κακούρην καὶ Ἀφοὺς Βουρλούμη, οἵτινες ἤρχισαν τὰς ἐργασίας ἱδρύσεως τοῦ ψυγείου Πύργου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ, κ. Κ. Στεφανοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4323)16.5.64 ὑμετέρου διαβιβασθείσης ἡμῖν ὑπ’ ἀριθ. 574 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Στεφανοπούλου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 56)8.5.64 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἐπιδοτοῦνται οἱ ἐξαγωγεῖς γεωμήλων, ἔναντι τῶν δαπανῶν μεταφορᾶς τοῦ εἴδους τούτου εἰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ διὰ ποσοῦ 0,50 κατὰ χιλιόγραμμον καὶ ἐφ’ ὅσον οὗτοι ἀποδεδειγμένως καταβάλωσιν εἰς τοὺς καλλιεργητὰς τιμὴν δρχ. 1,10 τοὐλάχιστον κατὰ χιλιόγραμμον. Ἤδη κατόπιν τοῦ μέτρου τούτου αἱ ἐξαγωγαὶ αἵτινες εἶχον διακοπῆ τελείως λόγῳ ἐποχῆς, ἐπανήρχισαν ἐλπίζεται δέ, ὅτι διὰ τούτων θ’ ἀποσυμφορηθῇ ἡ ἐσωτερικὴ ἀγορὰ καὶ αἱ τιμαὶ θὰ συγκρατηθοῦν εἰς λογικὰ ἐπίπεδα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Μπούτου. Εἰς ἀπάντησιν τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2806)23.4.64 ὑμετέρου διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Μπούτου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθ. 56)8.5.64 πράξεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου ἐπιδοτοῦνται οἱ ἐξαγωγεῖς γεωμήλων, ἔναντι τῶν δαπανῶν μεταφορᾶς τοῦ εἴδους τούτου εἰς τὰς ἀγορὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ, διὰ ποσοῦ 0,50 δραχ. κατὰ χιλιόγραμμον καὶ ἐφ’ ὅσον οὗτοι ἀποδεδειγμένως καταβάλωσι εἰς τοὺς καλλιεργητὰς τιμὴν 1.10 τοὐλάχιστον κατὰ χιλιόγραμμον. Ἤδη κατόπιν τοῦ μέτρου τούτου αἱ ἐξαγωγαί, αἵτινες εἶχον διακοπῆ τελείως, λόγῳ ἐποχῆς, ἐπανήρχισαν ἐλπίζεται δέ, ὅτι διὰ τούτων θὰ ἀποσυμφορηθῇ ἡ ἐσωτερικὴ ἀγορὰ καὶ αἱ τιμαὶ θὰ συγκρατηθοῦν εἰς λογικὰ ἐπίπεδα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωτιάδη. Ἐπὶ τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ Δωδεκανήσου κ. Σ. Κωτιάδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι καὶ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος θὰ συνεχισθῇ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ Προγράμματος Ὀρεινῆς Οἰκονομίας εἰς τὴν Δωδεκάνησον. Ἐντὸς τῶν ἡμερῶν θὰ καθορισθῇ καὶ τὸ ὕψος τῆς πιστώσεως ἥτις θὰ διατεθῇ εἰς τὸν ἐν λόγῳ Νομόν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Σκοπούλη, Α. Τσιάρα καὶ Ε. Σακελλάρη. Ἐπὶ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4871)23.5.64 ἐγγράφου σας, δι’ οὗ διαβιβάζεται ἡ ὑπ’ ἀριθ. 676 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Σκοπούλη, Α. Τσιάρα κλπ. περὶ λήψεως μέτρων διαθέσεως τῶν ἐξ 700 τόννων ἀποθεμάτων βρωσίμων ἐλαιῶν χωρίου Πέτα Νομοῦ Ἄρτης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν ὑμᾶς τὰ κάτωθι: Ὡς μᾶς ἀνέφερεν ἡ Δ)νσις Γεωργίας Ἄρτης τὸ σύνολον τῶν ἀποθεμάτων βρωσίμων ἐλαιῶν τοῦ Νομοῦ Ἄρτης ἀνέρχονται εἰς 400 τόννους. Τὰ ἀποθέματα ταῦτα δὲν εἶναι σημαντικὰ προβλέπεται δέ, ὅτι θὰ ἀπορροφηθοῦν ὁμαλῶς ὑπὸ τῆς ἐσωτερικῆς μας ἀγορᾶς ὡς καὶ τῶν ἐξαγωγῶν. Σημειωτέον, ὅτι ἡ ἐπιβράδυνσις ἐν γένει τῆς διαθέσεως τῶν ἀποθεμάτων ὀφείλεται εἰς τό, ὅτι κατὰ τὴν περίοδον 1963)64 παρήχθησαν 53.000 τόννοι καὶ δὲν ἦτο εὐχερὴς ἡ ἀπορρόφησις ἁπάσης τῆς ποσότητος ταύτης μέχρι σήμερον. Ἐξ ἄλλου ὑπάρχει εἰσέτι ἀρκετὸν χρονικὸν διάστημα διαθέσεως τῶν πλεονασμάτων δεδομένου, ὅτι αἱ βρώσιμοι ἐλαῖαι περιόδου 1964)65 ζυμούμεναι θὰ εἶναι ἕτοιμαι πρὸς ἐξαγωγὴν ἀπὸ τοῦ μηνὸς Μαρτίου 1965. Πάντως ἡ σημειουμένη ἀζητησία τῶν ἐξαγωγῶν τῶν βρωσίμων ἐλαιῶν ὡς καὶ ἡ ὑποκατανάλωσις εἰς τὸ ἐσωτερικὸν κατὰ τοὺς θερινοὺς μῆνας εἶναι συνήθης προβλέπεται δέ, ὅτι ἀπὸ τῶν ἀρχῶν Φθινοπώρου θὰ δραστηροποιηθῇ καὶ πάλιν τὸ ἐμπόριον τῶν βρωσίμων ἐλαιῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Ν. ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ

ΧΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Προεδρ. Κυβερνήσεως. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωτιάδη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 586 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωτιάδη περὶ τῆς ὁδοῦ χώρας–Γροίκου τῆς νήσου Πάτμου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Βουλὴν καὶ τὸν ἐρωτῶντα κ. βουλευτήν, ὅτι εἰς τὸ πρόγραμμα ἔργων 1964 τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ, περιελήφθη πίστωσις δραχμ. 700.000 διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τῆς ὁδοῦ ταύτης δι’ ἣν εἶχε διατεθῆ κατὰ τὸ παρελθὸν ποσὸν δραχμ. 1.500.000. Ἡ ὡς ἄνω συμπληρωματικὴ πίστωσις θὰ μεταβιβασθῇ ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἡμερῶν εἰς τὴν Δ)νσιν Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Νομοῦ Δωδεκανήσου πρὸς συνέχισιν τῶν ἐργασιῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωτιάδη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 588 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Κωτιάδη περὶ τῶν προγραμματισθέντων νέων ἔργων τουριστικῆς ἀναπτύξεως τῶν μικροτέρων νήσων τοῦ συμπλέγματος τῆς Δωδεκανήσου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Βουλήν, ὅτι εἰς τὸ καταρτισθὲν καὶ τελοῦν ὑπὸ ἔγκρισιν πρόγραμμα τῶν νέων ἔργων τοῦ ἔτους 1964 τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ, περιελήφθησαν τὰ ἀκόλουθα ἔργα: α) Ξενοδοχεῖον εἰς Πάτμον. β) Ξενοδοχεῖον εἰς Κάλυμνον. γ) Πλὰζ εἰς πόλιν Ρόδου. δ) Διαμορφώσεις εἰς Λίνδον. ε) Διαμορφώσεις εἰς περιοχὰς Φιλερήμου καὶ Πεταλουδῶν Ρόδου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Στρατῆ καὶ Θ. Παππᾶ. Ἐπὶ τῶν διαλαμβανομένων ἐν τῇ ἐρωτήσει τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Στρατῆ καὶ Θ. Παππᾶ, περὶ τοῦ αἰγιαλοῦ τοῦ πρὸ τῆς κατασκευασθείσης ὑπὸ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ἑλληνικοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ ἐγκαταστάσεως θαλασσίων λουτρῶν εἰς τὸν κόλπον τοῦ «Ὀρνοῦ» τῆς νήσου Μυκόνου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν τὴν Βουλήν, ὅτι ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ἤρθη ἡ ἐντολὴ περιφράξεως τοῦ αἰγιαλοῦ τούτου καὶ δὲν ἐπραγματοποιήθη αὕτη, ὥστε τὰ παράπονα ἅτινα ἀναφέρει ἡ ἐρώτησις, δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὰ πράγματα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 25 Μαΐου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

XIII) Τοῦ Ὑπουργείου Δημ. Ἔργων. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Θεοδοσιάδη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 583 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Θεοδοσιάδη περὶ τοῦ ἐν θέματι ἀντικειμένου τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 439)16.5.64 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Διὰ τὴν ὁδὸν προσπελάσεως ἀπὸ Ἐθνικῆς ὁδοῦ Ἀθηνῶν —Λαμίας μέχρι πορθμείου Ἀρκίτσης–Αἰδηψοῦ διετέθη κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος πίστωσις ἐκ δραχ. 400.000, κατὰ τὸ τρέχον δὲ ἔτος καὶ ἑτέρα τοιαύτη ἐξ 1.000.000 δραχ. Διὰ τῶν πιστώσεων τούτων προβλέπεται ἡ ἐντὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους πλήρης κατασκευὴ μετ’ ἀσφαλτικῆς ἐπιστρώσεως τῆς ἐν λόγῳ ὁδοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΤ. ΧΟΥΤΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη καὶ Μ. Θεοδωράκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4246)2877)15.5.64 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 565)14. 5.1964 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη καὶ Μ. Θεοδωράκη σχετικῶς μὲ τὴν κατασκευὴν λιμένος εἰς τὸ Καστέλλι–Κισσάμου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Τὸ θέμα τοῦ λιμένος Κισσάμου ἐμπίπτει εἰς τὸ πρόβλημα τῶν 115 ἐν συνόλῳ λιμένων τῆς Χώρας, ὅπερ ἀπασχολεῖ τὸ ὑφ’ ἡμᾶς Ὑπουργεῖον, καθ’ ὅσον τοῦτο ἀνάγεται εἰς τὰς κατὰ νόμον ἐγκρίσεις τῶν ὑποβαλλομένων παρὰ τῶν ἁρμοδίων Λιμενικῶν Ταμείων προτάσεων. Οὐχ ἧττον, διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν πλευρίσεως μικρῶν πλοίων καὶ ἁλιευτικῶν ἐχορήγησε τὸ Ὑπουργεῖον ἡμῶν πίστωσιν 800.000 δραχμῶν κατὰ τὸν Δεκέμβριον 1963 ἐκ τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων εἰς ἐνίσχυσιν τοῦ Λιμενικοῦ Ταμείου Χανίων, εἰς ὃ ὑπάγεται τὸ Καστέλλι–Κισσάμου. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀπ’ εὐθείας σύνδεσιν τῆς Δυτικῆς Κρήτης μετὰ τῆς Πελοποννήσου, τὸ θέμα τοῦτο ἔχει μελετηθῆ ὑπὸ Ἐπιτροπῆς, συσταθείσης ὑπὸ τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, κατὰ τὸ ἔτος 1960, ἥτις καὶ ὑπέβαλε περὶ τούτου ἐμπεριστατωμένην καὶ μετὰ σχεδιαγραμμάτων ἔκθεσιν. Δὲν εἶναι ὅμως δυνατὸν ἐπὶ τοῦ παρόντος ν’ ἀντιμετωπισθῇ τὸ θέμα τοῦτο διότι προσκρούει εἰς ἀνυπερβλήτους οἰκονομικὰς δυσχερείας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Ἰουνίου 1964

Ὁ Ὑπουργὸς

ΣΤ. ΧΟΥΤΑΣ

§8ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν, ἔχει τὸν λόγον πρὸ τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως.

§9Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Κύριοι βουλευταί, λαμβάνω τὴν τιμὴν νὰ καταθέσω εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὸν γενικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1964. Διὰ τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ ἤρχισε πραγματοποιουμένη ἡ ἀνανεωτικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, εἰς τοὺς κρισίμους, ἰδίᾳ, διὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἔθνους τομεῖς. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιθυμεῖ καὶ θὰ ἐπιδιώξῃ τὴν συζήτησιν ἐπὶ τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὴν Βουλήν. Εἶναι ἐπίσης ἀποφασισμένη νὰ καταβάλῃ πᾶσαν προσπάθειαν ὥστε ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ προσεχοῦς ἔτους 1965 νὰ κατατεθῇ εἰς τὴν Βουλὴν ἐντὸς τῶν συνταγματικῶν προθεσμιῶν. Τοῦτο, φυσικά, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθῇ μὲ τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμόν, ἐφ’ ὅσον αἱ συνταγματικαὶ προθεσμίαι εἶχον ἤδη ἐκπνεύσει πρὸ τῆς ἀνόδου εἰς τὴν ἐξουσίαν, τὸν παρελθόντα Νοέμβριον, τῆς πρώτης Κυβερνήσεως τῆς Ἑνώσεως Κέντρου. Εὐθὺς ὅμως μετὰ τὸν σχηματισμὸν τῆς Κυβερνήσεως ἀνελάβομεν μὲ σύντονον ρυθμὸν τὴν κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1964, κατὰ τὴν συνεδρίασιν δὲ τῆς 20ῆς Δεκεμβρίου ὁ Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἀνεκοίνωσεν εἰς τὴν Βουλὴν τὰ βασικὰ μεγέθη αὐτοῦ. Αἰσθανόμεθα ἱκανοποίησιν διότι τὸ γενικὸν ἐκεῖνο σχέδιον τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπεβεβαιώθη ἀπολύτως κατὰ τὴν ἐν λεπτομερείαις κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1964 καὶ ἐπαληθεύεται πλήρως ἐκ τῆς μέχρι τοῦδε ἐκτελέσεώς του. Ἀποδεικνύεται, οὕτω, εἰς τὴν πρᾶξιν ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ 1964, ὡς προϋπολογισμὸς νομισματικῆς σταθερότητος ἐφ’ ὅσον μετὰ τὴν κάλυψιν τῶν τακτικῶν δαπανῶν καταλείπεται ὑπὲρ τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων πλεόνασμα 1.100 ἑκατ. δραχμῶν, τὸ ὁποῖον κατὰ πᾶσαν πρόβλεψιν θὰ αὐξηθῇ περαιτέρω. Αἱ ὑπερκαλυπτόμεναι δὲ ἀπὸ τὰ τακτικὰ ἔσοδα τακτικαὶ δαπάναι τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ περιλαμβάνουν ἤδη σημαντικώτατα ηὐξημένας πιστώσεις διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν βασικῆς σημασίας κοινωνικῶν καὶ διοικητικῶν ἀναγκῶν, ὡς αἱ δαπάναι παιδείας, ἡ ἱκανοποίησις τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ὑπόβαθρον διὰ τὴν ταχεῖαν προώθησιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἡ Κυβέρνησις δικαιοῦται νὰ εἶναι ὑπερήφανος διότι διὰ τοῦ παρόντος προϋπολογισμοῦ ἐπανῆλθεν ἡ δημοσιονομικὴ διαχείρισις εἰς τὴν πολιτειακὴν καὶ τὴν ἐπιστημονικὴν ὀρθοδοξίαν. Διότι ἀποτελεῖ ὄντως ὁ πρῶτος μας προϋπολογισμὸς ὄχι ἁπλῆν παράθεσιν κονδυλίων, ἀλλὰ εἰλικρινῆ καὶ πιστὴν οἰκονομικὴν ἔκφρασιν τῆς ἀσκουμένης εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Πράγματι ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν τὸ πολίτευμα ἀξιοῖ νὰ φέρεται ἐνώπιον τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας πρὸς ἔγκρισιν ὁ προϋπολογισμὸς τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ δαπανῶν. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἑνώσεως Κέντρου ἔχει καθωρισμένους ἀντικειμενικοὺς σκοποὺς καὶ γνωρίζει τὶ θέλει καὶ τὶ ἐπιδιώκει καὶ τὴν οἰκονομικὴν πραγματικότητα εἰλικρινῶς ἐκθέτει καὶ εἰς τὴν διάθεσιν τῶν κρατικῶν πόρων ἐγκαίρως προβαίνει ἱεραρχοῦσα τὰς ἀνάγκας τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ λαοῦ. Ἐγκαταλείπεται οὕτω ἡ κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαετίαν τηρηθεῖσα γραμμὴ τῆς ἀνειλικρινείας τῶν προϋπολογισμῶν τοῦ Κράτους, ἡ ὁποία διὰ τῆς μεθόδου τῶν ἀφανῶν ὑπερεσόδων καὶ τῶν ἀδικαιολογήτως διογκουμένων ἀποθεματικῶν ὑπηρέτει ἐρήμην τῆς Βουλῆς, τὴν ἐμπειρικὴν καὶ περιστασιακὴν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων καὶ συνεκάλυπτε τὴν ἀνυπαρξίαν ἀληθοῦς πολιτικῆς γραμμῆς. Τοῦτο ἀπετέλει καὶ πολιτειακὴν ἀνωμαλίαν καὶ παραβίασιν βασικῶν ἀρχῶν τῆς δημοσιονομικῆς ἐπιστήμης, ὑπῆρξε δὲ εἷς τῶν κυριωτέρων λόγων διὰ τοὺς ὁποίους δὲν ὑπηρετήθησαν ἐγκαίρως μακροπρόθεσμοι σκοποὶ ἀποτελοῦντες ὀργανικὰς προϋποθέσεις τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ τῆς δημιουργικῆς ἐπιδόσεως τοῦ Ἔθνους. Ὁ προϋπολογισμὸς τὸν ὁποῖον καταθέτω σήμερον ἐνώπιον τῆς Βουλῆς εἶναι πλήρως ἰσοσκελισμένος, εἰς ἐπίπεδα δὲ οὐσιωδῶς ἀνώτερα τοῦ παρελθόντος. Τὸ ἐπίτευγμα τοῦτο καθίσταται ἐφικτόν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν λόγῳ τῆς ἰσχυρᾶς ἀνοδικῆς τάσεως τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ χάρις εἰς τὴν ἀκολουθουμένην ὑφ’ ἡμῶν πολιτικὴν οἰκονομιῶν τοῦ δημοσίου χρήματος καὶ αὐξήσεως τῶν ἐσόδων διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τῆς φορολογικῆς νομοθεσίας. Ἀλλ’ ἡ Κυβέρνησις δὲν βλέπει τὸν φορολογούμενον πολίτην μόνον ὡς πηγὴν ἐσόδων διὰ τὸ Δημόσιον. Τὸν βλέπει ὡς ἀπόλυτον ἀξίαν καὶ θέλει νὰ τὸν ἀντιμετωπίζῃ ὄχι μόνον ὡς ὑποκείμενον εἰς ὑποχρεώσεις, ἀλλὰ καὶ ὡς φορέα δικαιωμάτων τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ εἶναι σεβαστὰ εἰς τὸ ἀκέραιον. Ὡς ἐκ τούτου, ἐνῷ εἴμεθα ἀποφασισμένοι νὰ ἐφαρμόσωμεν πλήρως καὶ πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν τὴν ἰσχύουσαν φορολογικὴν νομοθεσίαν καὶ νὰ πατάξωμεν ἀμειλίκτως τὴν φοροδιαφυγήν, παραλλήλως ὄχι μόνον δὲν ἐπιβάλλομεν νέας φορολογίας, ἀλλὰ ἀντιθέτως θὰ καταβάλλωμεν συντόνους προσπαθείας δικαιοτέρας κατανομῆς καὶ ἐλαφρύνσεως τῶν φορολογικῶν βαρῶν, διὰ τῆς μειώσεως τῶν συντελεστῶν τῆς ἀμέσου φορολογίας καὶ ἐπίσης διὰ σειρᾶς μέτρων καὶ διὰ τῆς καταλλήλου ἀνακαινίσεως τῶν διοικητικῶν μας μεθόδων θὰ ἐπιδιώξωμεν νὰ δοθῇ εἰς τὸν φορολογούμενον πολίτην καὶ γενικώτερον εἰς πάντα συναλλασσόμενον μετὰ τοῦ Κράτους τὸ αἴσθημα ὅτι εἶναι σεβαστὸς καὶ ὅτι ὄχι μόνον δὲν ἐπιθυμεῖ τὸ Κράτος τὴν ταλαιπωρίαν του, ἀλλ’ ἀπεναντίας ἐπιδιώκει ἐν παντὶ τὴν διευκόλυνσίν του. Πιστεύομεν ὅτι καὶ εἰς τὸν τομέα αὐτὸν συντόμως ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ διαπιστώσῃ τὴν ἀλλαγήν. Ἡ διεθνὴς οἰκονομία Ἡ δημοσιονομικὴ διαχείρισις ἐπηρεάζει ἀλλὰ καὶ ὑφίσταται τὰς ἐπιδράσεις ἐκ τῶν ἐξελίξεων τῆς Ἑλληνικῆς καὶ τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας, αἱ ὁποῖαι εἶναι, οὕτω, ἀναγκαῖον νὰ τεθοῦν ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς πρὸ τῆς παρουσιάσεως ἐν λεπτομερείαις τοῦ νέου προϋπολογισμοῦ. Κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ὁ ρυθμὸς ἀναπτύξεως τῆς διεθνοῦς οἰκονομίας συνεχίσθη ἱκανοποιητικῶς. Ἡ αὔξησις τοῦ ἀκαθαρίστου ἐθνικοῦ προϊόντος διὰ τὸ σύνολον τῶν χωρῶν–μελῶν τοῦ Ὀργανισμοῦ Οἰκονομικῆς Συνεργασίας καὶ Ἀναπτύξεως (ΟΟΣΑ) ἦτο περίπου 4%. Διὰ τὰς ἓξ χώρας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος (ΕΟΚ) ἡ πραγματοποιηθεῖσα ἐντὸς τοῦ 1963 αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ προϊόντος ὑπολογίζεται περὶ τὸ αὐτὸ ὕψος, ἤτοι 4%, ἔναντι 4,9% τοῦ 1962 καὶ 5,3% τοῦ 1961, ἐνῷ ἡ ἀντίστοιχος αὔξησις διὰ τὸ Ἡνωμένον Βασίλειον ἦτο 2,6%, ἔναντι 0,2% τοῦ 1962 καὶ διὰ τὰς Η.Π.Α. 4%, ἔναντι 6,1% τοῦ 1962. Ἡ ταχεῖα ἀνάπτυξις τῶν βιομηχανικῶν χωρῶν συνωδεύθη ὑπὸ αὐξήσεως τοῦ συνόλου τῶν εἰσαγωγῶν ἐκ τρίτων χωρῶν. Αἱ χῶραι — μέλη τῆς Ε.Ο.Κ. ἐνεφάνισαν προοδευτικὴν μείωσιν τοῦ πλεονάσματος τοῦ ἰσοζυγίου τρεχουσῶν συναλλαγῶν, ὀφειλομένην εἰς τὴν ἐπιδείνωσιν τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου κυρίως λόγῳ ηὐξημένης ἐσωτερικῆς ζητήσεως. Ὡς πρὸς τὰς τιμάς, διεπιστώθη γενικὴ ὕψωσις τούτων εἰς ὅλας σχεδὸν τὰς χώρας. Ἐντονωτέρα ὑπῆρξεν ἡ ἄνοδος τιμῶν εἰς τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ὁ δείκτης τιμῶν καταναλωτοῦ, κατὰ τὸ 1963 καὶ ἔναντι τοῦ 1962, παρουσίασεν ἐτήσιον ποσοστὸν αὐξήσεως κατὰ 5,7% εἰς Γαλλίαν, 7,5% εἰς Ἰταλίαν καὶ 3,2% εἰς Γερμανίαν. Καίτοι ἡ ἐντατικοποίησις τῶν ἐνδοκοινοτικῶν συναλλαγῶν ἠμπόδισε κἄπως τὴν αὔξησιν τῶν τιμῶν, αἱ τελευταῖαι αὗται διετηρήθησαν εἰς ὑψηλὰ ἐπίπεδα μὲ περαιτέρω αὐξητικὴν τάσιν εἰς Γαλλίαν, Ἰταλίαν καὶ Ὁλλανδίαν. Καὶ αἱ τρεῖς αὗται χῶραι ἐνεφάνισαν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος φαινόμενα πληθωριστικῶν τάσεων, ἔναντι τῶν ὁποίων καταβάλλονται προσπάθειαι ἀναχαιτίσεως. Ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία κατὰ τὸ 1963 Τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν ἐσημειώθη κατὰ τὸ 1963 ἐντονώτερος ρυθμὸς οἰκονομικῆς ἀνόδου. Κατὰ προσωρινὰς ἐκτιμήσεις τῆς Διευθύνσεως Ἐθνικῶν Λογαριασμῶν τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ τὸ ἀκαθάριστον ἐθνικὸν εἰσόδημα κατὰ τὸ 1963 ὑπολογίζεται εἰς σταθερὰς μὲν τιμὰς τοῦ ἔτους 1954 εἰς 90.800 ἑκατ. δραχμῶν, εἰς τρεχούσας δὲ τιμὰς εἰς 114.650 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 84.414 καὶ 103.136 ἑκατ. δραχμῶν κατὰ τὸ ἔτος 1962, σημειωθείσης αὐξήσεως κατὰ 7,6% εἰς σταθερὰς τιμὰς καὶ κατὰ 11,2% εἰς τρεχούσας τιμάς. Εἰδικώτερον τὸ ἀκαθάριστον ἐγχώριον προϊόν, ἄνευ δηλαδὴ τοῦ εἰσοδήματος τῆς χώρας ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς, τὸ ὁποῖον ἐσημείωσε συγκριτικῶς ταχυτέραν αὔξησιν, ἀνῆλθε κατὰ τὸ 1963 εἰς σταθερὰς μὲν τιμὰς εἰς 86.400 ἑκατ. δραχμῶν, εἰς τρεχούσας δὲ τιμὰς εἰς 110.650 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ἀντιστοίχων 80.733 ἑκατ. δραχμῶν εἰς σταθερὰς τιμὰς καὶ 99.766 ἑκατ. δραχμῶν εἰς τρεχούσας τιμὰς τοῦ ἀκαθαρίστου ἐγχωρίου προϊόντος τοῦ ἔτους 1962. Οὕτω, κατὰ τὸ 1963 ἡ αὔξησις τοῦ ἀκαθαρίστου ἐγχωρίου προϊόντος ὑπολογίζεται εἰς σταθερὰς μὲν τιμὰς εἰς 7,0% εἰς τρεχούσας δὲ τιμὰς εἰς 10,9%. Ἡ κατὰ κλάδους ἐξέλιξις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἐντὸς τοῦ παρελθόντος ἔτους ἐμφαίνεται ἐκ τοῦ παρατιθεμένου πίνακος. Αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τοῦ ἐγχωρίου προϊόντος κατὰ κλάδους οἰκονομικῆς δραστηριότητος μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1962–63. (*)

(*) Τὰ στοιχεῖα διὰ τὸ ἔτος 1963 ἀποτελοῦν προσωρινὰς ἐκτιμήσεις. Ἐκ τῶν δεδομένων τοῦ πίνακος προκύπτει ἡ ηὐξημένη συμβολὴ τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος ἐπὶ τῆς διαμορφώσεως τοῦ ὕψους τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἡ αὔξησις τοῦ ἀγροτικοῦ εἰσοδήματος εἰς σταθερὰς τιμὰς 1954 ἀνῆλθεν εἰς 9% περίπου εἰς δὲ τρεχούσας τιμὰς εἰς 17,4%. Ὁ ὑψηλὸς οὗτος ρυθμὸς αὐξήσεως ὀφείλεται εἰς τὴν φυσικὴν παραγωγὴν καὶ κυρίως τὴν παραγωγὴν ἐλαιοκομικῶν καὶ καπνοῦ. Ὁ ρυθμὸς αὐξήσεως τοῦ εἰσοδήματος ἐκ τῆς μεταποιήσεως κλπ. ὑπολογίζεται εἰς 7,3% εἰς σταθερὰς τιμὰς καὶ 8,5% εἰς τρεχούσας τιμάς, ἔναντι αὐξήσεως εἰς σταθερὰς τιμὰς κατὰ 6,1% κατὰ τὸ ἔτος 1962. Ηὐξημένα εἶναι ὡσαύτως καὶ τὰ εἰσοδήματα τῶν κλάδων παροχῆς ὑπηρεσιῶν. Ἡ σημειωθεῖσα κατὰ τὸ 1963 αὔξησις, ἔναντι τοῦ 1962 ἀνῆλθεν εἰς 5,6% εἰς σταθερὰς τιμὰς καὶ 8,2% εἰς τρεχούσας τιμάς. Ἡ εἰς σταθερὰς τιμὰς αὔξησις τοῦ ἔτους 1962, ἔναντι τοῦ ἔτους 1961 ἦτο 6,1%. Ἡ εἰς σταθερὰς τιμὰς αὔξησις τοῦ ἐξ ἀλλοδαπῆς εἰσοδήματος ἀνῆλθεν εἰς 19,5% κατὰ τὸ ἔτος 1963, ἔναντι τοῦ 1962. Αὕτη ὀφείλεται κατὰ βάσιν εἰς τὰ ἐμβάσματα ἐκ μισθῶν καὶ ἡμερομισθίων τῶν ἐν τῇ Δυτικῇ Εὐρώπῃ προσωρινῶν μεταναστῶν Ἑλλήνων ἐργατῶν. Ἐθνικοὶ πόροι καὶ ἐθνικὴ δαπάνη Ἐκφραζόμενον εἰς ἀγοραίας τιμὰς καὶ οὐχὶ εἰς τιμὰς συντελεστῶν παραγωγῆς, ὡς ἀνωτέρω, τὸ ἀκαθάριστον ἐθνικὸν προϊὸν τοῦ 1963 ἐκτιμᾶται εἰς 131 περίπου δισεκατ. δραχμῶν. Προστιθεμένου εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο τοῦ καθαροῦ ὑπολοίπου ἐκ τῶν μεταβιβάσεων, τρεχουσῶν καὶ κεφαλαίου, ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς, προκύπτει ὅτι τὰ εἰς τὴν διάθεσιν τῆς οἰκονομίας ἀγαθὰ καὶ ὑπηρεσίαι ἀνῆλθον ἐντὸς τοῦ 1963 εἰς τὸ ποσὸν τῶν 137.361 ἑκατ. δραχμῶν τρεχούσης ἀγοραστικῆς δυνάμεως, ὅπερ εἰς δραχμὰς ἀγοραστικῆς δυνάμεως τοῦ ἔτους 1954 ἀντιπροσωπεύει ποσὸν 111.157 ἑκατ. δραχμῶν. Τὸ ποσὸν τοῦτο τῶν διαθεσίμων ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν ἐχρησιμοποιήθη, συμφώνως πρὸς τὰ στοιχεῖα τῆς Διευθύνσεως Ἐθνικῶν Λογαριασμῶν, ἐντὸς τοῦ ἔτους 1963 ὡς ἑξῆς:

Ἡ αὔξησις τῆς δημοσίας καταναλώσεως ὀφείλεται κυρίως εἰς τὰς ηὐξημένας δαπάνας δι’ ἀγαθά. Ἀναλυομένης τῆς δημοσίας καταναλώσεως εἰς μισθοὺς καὶ ἀγαθά, συνάγεται ὅτι ἡ πραγματικὴ αὔξησις αὐτῶν (4,9%) ὀφείλεται κατὰ μείζονα λόγον εἰς τὴν κατ’ ὄγκον αὔξησιν τῆς εἰς ἀγαθὰ καταναλώσεως ὑπὸ τοῦ Δημοσίου, ὡς ὁ κατωτέρω πίναξ δεικνύει: (Ἑκατ. δραχμῶν εἰς σταθερὰς τιμὰς 195)

Ὡς ποσοστὸν πάντως ἐπὶ τῶν διαθεσίμων ἐθνικῶν πόρων ἡ συνολικὴ κατανάλωσις παρουσιάζει μικρὰν μείωσιν ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ ἔτος 1962, ἤτοι αὕτη ἀντιπροσώπευε κατὰ τὸ 1963 τὰ 80,1 ἑκατοστὰ τοῦ συνόλου τῶν διαθεσίμων ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν ἐνῷ τὸ ἔτος 1962 ἡ συνολικὴ κατανάλωσις ἐκάλυπτε τὰ 80,7 ἑκατοστὰ τοῦ συνόλου τῶν διαθεσίμων κατὰ τὸ ἔτος αὐτὸ ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν, ἤτοι ἐκδηλοῦται μικρὰ τάσις περιορισμοῦ τοῦ ποσοστοῦ τῆς συνολικῆς ἐθνικῆς δαπάνης τὸ ὁποῖον διατίθεται δι’ ἱκανοποίησιν καταναλωτικῶν ἀναγκῶν. Ἡ κατανομὴ τῶν διαθεσίμων ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν, κατὰ τὰ ἔτη 1962 καὶ 1963, μεταξὺ ἐπενδύσεων καὶ καταναλώσεως καὶ εἰδικώτερον τῆς καταναλώσεως εἰς δημοσίαν καὶ ἰδιωτικὴν ἀπεικονίζεται εἰς τὸν παρατιθέμενον πίνακα:

Δημόσιαι ἐπενδύσεις Ἡ κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος μειωμένη ἐπενδυτικὴ δραστηριότης τοῦ κρατικοῦ τομέως καὶ τῶν ὀργανισμῶν κοινῆς ὠφελείας, ἐσημειώθη κυρίως εἰς τὸν τομέα τῆς μεταποιήσεως, δευτερευόντως δὲ εἰς τοὺς τομεῖς ἐνεργείας, μεταφορῶν— ἐπικοινωνιῶν καὶ κατοικιῶν ἐνῷ εἰς τοὺς λοιποὺς τομεῖς ἐνεφανίσθη οὐσιώδης αὔξησις ἔναντι τοῦ πραγματοποιηθέντος ὕψους κατὰ τὸ ἔτος 1962. Δημόσιαι ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου (Ἑκατ. δραχμῶν εἰς τιμὰς 1954)

Ἡ εἰς τὸν τομέα τῆς μεταποιήσεως διάθεσις μικροτέρου ὕψους δαπανῶν κατὰ τὸ 1963 ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1962, ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἔτος 1962 συμπίπτει μὲ τὴν ἀποπληρωμὴν τῶν δαπανῶν ἀποπερατώσεως τῶν μεγάλων βιομηχανικῶν ἔργων, ὡς τοῦ ἐργοστασίου ἀζωτούχων λιπασμάτων, τῶν ἐργοστασίων σακχάρεως κλπ. Ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις. Εἰς ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς κλάδους αἱ ἰδιωτικαὶ ἐπενδύσεις ὑπερέβησαν τὸ ὕψος τῶν πραγματοποιηθεισῶν κατὰ τὸ ἔτος 1962. Ἰδιαιτέρας σημασίας αὔξησις ἐσημειώθη εἰς τὸν τομέα τῆς μεταποιήσεως—μεταλλείων, εἰς τὸν ὁποῖον ἡ ἑκατοστιαία μεταβολή, ἔναντι τοῦ 1962, ἀνῆλθεν εἰς 46%. Ἡ ἐξέλιξις αὕτη τῶν ἐπενδύσεων δύναται νὰ θεωρηθῇ ὡς ἰδιαιτέρως εὐνοϊκὴ δεικνύουσα τὴν στροφὴν τῆς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρηματικῆς πρωτοβουλίας πρὸς ἐκσυγχρονισμὸν καὶ ἀνάπτυξιν τῶν Ἑλληνικῶν βιομηχανικῶν ἐπιχειρήσεων εἰς ἐπιχειρηματικὰς μονάδας διεθνῶς ἀνταγωνιστικάς. (Ἑκατ. δραχμῶν εἰς τιμὰς 1954)

Εἰς τὰς συνολικὰς ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου, λόγῳ τῆς ὡς ἄνω πτώσεως τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων ἐσημειώθη ἐλαφρὰ ἐπιβράδυνσις τοῦ ρυθμοῦ ἀνόδου κατὰ τὸ ἔτος 1963. Ἀποτιμώμεναι εἰς δραχμὰς τρεχούσης ἀγοραστικῆς ἀξίας, αἱ ἀκαθάριστοι ἐπενδύσεις παγίου κεφαλαίου ἀνῆλθον κατὰ τὸ 1963 εἰς 25.050 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 23.122 ἑκατ. δραχμῶν κατὰ τὸ 1962. Εἰς τιμὰς δὲ 1954 ἀνῆλθον εἰς 20.695 ἑκατ. δραχμῶν κατὰ τὸ 1963, ἔναντι 19.473 ἑκατ. δραχμῶν κατὰ τὸ 1962. Ἐκ τῆς ἀντιπαραβολῆς τοῦ ρυθμοῦ ἐξελίξεως κατὰ τὰ δύο τελευταῖα ἔτη συνάγεται ὅτι κατὰ μὲν τὸ 1962 ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1961 αἱ ἐπενδύσεις ἐσημείωσαν ἄνοδον κατὰ 8,6%, κατὰ τὸ 1963 δὲ ἔναντι τοῦ 1962 ἄνοδον κατὰ 6,3%, βάσει τῶν εἰς σταθερὰς τιμὰς ὑπολογισμῶν τῶν εἰς πάγιον κεφάλαιον ἐπενδύσεων καὶ κατόπιν ἐκπτώσεως ἐκ τοῦ συνολικοῦ ὕψους τῆς ἀξίας τῶν μεταφερθέντων ὑπὸ Ἑλληνικὴν σημαίαν πλοίων. Παρὰ τὴν ἐπιβράδυνσιν ὅμως τῶν συνολικῶν ἐπενδύσεων παγίου κεφαλαίου δέον νὰ σημειωθῇ ὡς ἐνθαρρυντικὸν ἀπὸ ἀπόψεως οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τὸ γεγονός, ὅτι τὸ ποσοστὸν αὐξήσεως τῆς ἰδιωτικῆς ἐπενδυτικῆς δραστηριότητος ὑπῆρξεν αἰσθητῶς ηὐξημένον ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ ἀντίστοιχον τοῦ 1962. Κατανομὴ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος Εἰς τὴν κατανομήν, ἐξ ἄλλου, τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος μεταξὺ ἀγροτῶν, μισθωτῶν καὶ διαφόρων προσόδων τῶν ἰδιωτῶν καὶ τοῦ Δημοσίου ἐπῆλθον, ὡς ἐκ τῆς συνθέσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος κατὰ τὸ 1963, αἰσθηταὶ μεταβολαί. Οὕτω, τὸ ἀγροτικὸν εἰσόδημα ἀνῆλθεν εἰς 32.800 ἑκατ. δραχμῶν αὐξηθὲν κατὰ 17,7% ἔναντι τοῦ 1962. Ἀντιστοίχως τὸ εἰσόδημα ἐκ μισθῶν–ἡμερομισθίων τῶν λοιπῶν, πλὴν τοῦ ἀγροτικοῦ, κλάδων ἀνῆλθεν εἰς 43.240 ἑκατ. δραχμῶν αὐξηθὲν κατὰ 8,4% ἔναντι τοῦ προηγουμένου ἔτους. Αἱ πρόσοδοι περιουσίας καὶ ἐπιχειρηματικῆς δράσεως τῶν ἰδιωτῶν, περιλαμβανομένων τῶν ἀποταμιεύσεών των ἀνῆλθον εἰς 30.891 ἑκατ. δραχμῶν, αὐξηθεῖσαι κατὰ 10,1%, ἔναντι τοῦ προηγουμένου ἔτους καὶ αἱ πρόσοδοι περιουσίας καὶ ἐπιχειρηματικῆς δράσεως τοῦ Δημοσίου ἀνῆλθον, μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν τόκων τοῦ δημοσίου χρέους, εἰς 1.528 ἑκατ. δραχμῶν μειωθεῖσαι κατὰ 10,6% ἔναντι τοῦ 1962. Ἡ ποσοστιαία σύνθεσις τοῦ ἐθνικοῦ χρηματικοῦ εἰσοδήματος ἔχει ὡς ἑξῆς:

(1) Περιλαμβάνονται καὶ αἱ ἀποταμιεύσεις. (2) Μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν τόκων τοῦ δημοσίου χρέους. Ἀπασχόλησις Ἡ ἀπασχόλησις, συμφώνως πρὸς τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα, ηὐξήθη ἐντὸς τοῦ 1963 κατὰ 1,8% εἰς τὴν μεταποίησιν, κατὰ 4,4% εἰς τὸν ἠλεκτρισμόν, κατὰ 16,3% εἰς τὴν ναυτιλίαν, κατὰ 1,9% εἰς τὰς ὑπηρεσίας τοῦ Δημοσίου καὶ κατὰ 20% εἰς διαφόρους ὑπηρεσίας, ὡς προκύπτει ἐκ στοιχείων τῶν γραφείων εὑρέσεως ἐργασίας. Ἀλλὰ δέον νὰ σημειωθῇ ὅτι κατὰ τὸ 1963 ἐνισχύθη περαιτέρω τὸ μεταναστευτικὸν ρεῦμα. Ὁ ἀριθμὸς τῶν μεταναστῶν ἀνῆλθεν εἰς 100.000 ἔναντι 84.000 τοῦ 1962, τὸ φαινόμενον δὲ τοῦτο εἶναι ἀνησυχητικὸν καὶ ἀπὸ ἀπόψεως δημογραφικῶν ἐξελίξεων τῆς χώρας. Νομισματικαὶ καὶ πιστωτικαὶ ἐξελίξεις Ἡ προσφορὰ χρήματος ἀνῆλθεν εἰς τὸ τέλος Δεκεμβρίου παρελθόντος ἔτους εἰς 23.615 ἑκατ. δραχμῶν, σημειώσασα ἐντὸς τοῦ 1963 αὔξησιν κατὰ 15%, ἤτοι κατὰ τὸ αὐτὸ ποσοστὸν τὸ σημειωθὲν ἐντὸς τοῦ 1962. Εἰδικώτερον, ἡ νομισματικὴ κυκλοφορία ἀνῆλθεν κατὰ τὸ τέλος παρελθόντος Δεκεμβρίου εἰς 16.802 ἑκατ. δραχμῶν, αὐξηθεῖσα ἐντὸς τοῦ 1963 κατὰ 17%, ἔναντι ἀντιστοίχου αὐξήσεως ἐντὸς τοῦ 1962 κατὰ 18%. Ἡ αὔξησις τῆς νομισματικῆς κυκλοφορίας εἶναι κατὰ 60% περίπου ἀνωτέρα τῆς ὑπολογιζομένης αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1962 καὶ 1963. Τοῦτο σημαίνει ὅτι συνεχίσθη καὶ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος ἡ ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν παρατηρουμένη μείωσις τῆς ταχύτητος τῆς κυκλοφορίας τοῦ χρήματος, ἡ ὁποία εἶναι ἐνδεικτικὴ τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ κοινοῦ πρὸς τὸ ἐθνικὸν νόμισμα. Συμφώνως πρὸς τοὺς τηρουμένους λογαριασμοὺς τοῦ Δημοσίου εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἐξέλιξις τῶν τρεχουσῶν εἰσπράξεων καὶ πληρωμῶν ἤσκησε κατὰ τὸ 1963 μειωτικὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς προσφορᾶς χρήματος ἐκ 1.482 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ἀντιστοίχου μειωτικῆς ἐπιδράσεως ἐκ 2.292 ἑκατ. δραχμῶν ἐντὸς τοῦ 1962. Ἡ διαφορὰ αὕτη ὀφείλεται ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὰς ηὐξημένας πληρωμὰς τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δὲ εἰς τὰς ηὐξημένας μεταφορὰς διὰ τὴν κάλυψιν διαχειριστικῶν ἐλλειμμάτων προηγουμένων ἐτῶν ἐκ συγκεντρώσεων γεωργικῶν προϊόντων, ὡς καὶ διὰ τὴν τακτοποίησιν ἄλλων τινῶν ὑποχρεώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐκ τοῦ λογαριασμοῦ καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἠσκήθη ἐντὸς τοῦ 1963 αὐξητικὴ ἐπίδρασις ἐπὶ τῆς προσφορᾶς χρήματος κατὰ 147 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 887 ἑκατ. δραχμῶν ἐντὸς τοῦ 1962. Ἡ μικροτέρα αὐξητικὴ ἐπίδρασις ἐπὶ τῆς προσφορᾶς χρήματος ἐκ τοῦ λογαριασμοῦ τούτου κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1962, ὀφείλεται εἰς τὴν μείωσιν τῶν κρατικῶν ἀποθεμάτων σίτου καὶ ἐλαιολάδου, ἀλλὰ καὶ εἰς ηὐξημένας μεταφορὰς ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Οὐσιωδῶς μικροτέρα ὑπῆρξε κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1962, ἡ μειωτικὴ ἐπίδρασις τῶν δημοσίων ὀργανισμῶν ἐπὶ τῆς προσφορᾶς χρήματος. Εἰδικώτερον, ἐκ τῶν ἐν λόγῳ ὀργανισμῶν ἠσκήθη ἐντὸς τοῦ προηγουμένου ἔτους μειωτικὴ ἐπίδρασις κατὰ 449 ἑκατ. δραχμῶν ἐπὶ τῆς προσφορᾶς χρήματος, ἔναντι ἀντιστοίχου μειωτικῆς ἐπιδράσεως αὐτῶν κατὰ 825 ἑκατ. δραχμῶν ἐντὸς τοῦ 1962. Ἡ διαφορὰ αὕτη προέρχεται ἐξ ὁλοκλήρου ἐκ τῶν ὀργανισμῶν κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, ὀφείλεται δὲ ἀφ’ ἑνὸς εἰς τὸ μικρότερον πλεόνασμα αὐτῶν κυρίως λόγῳ τῆς ἐνάρξεως καταβολῆς τῶν ἀγροτικῶν συντάξεων ὑπὸ τοῦ ΟΓΑ ἀπὸ τοῦ δευτέρου ἑξαμήνου τοῦ 1962, καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς τὰς ηὐξημένας τοποθετήσεις διαθεσίμων αὐτῶν εἰς χρηματιστηριακοὺς τίτλους καὶ ἄλλης φύσεως ἐπενδύσεις. Ὁ ἰδιωτικὸς τομεὺς ἤσκησεν ἐλαφρῶς μικροτέραν αὐξητικὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς προσφορᾶς χρήματος κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος, ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ ἀμέσως προηγούμενον (626 ἑκατ. δραχμῶν τὸ 1963, ἔναντι 659 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ 1962). Τέλος, ὁ ἐξωτερικὸς τομεὺς ἤσκησε περιωρισμένης ἐκτάσεως αὐξητικὴν ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς προσφορᾶς χρήματος κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος (355 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ἐπίσης αὐξητικῆς ἐπιδράσεως κατὰ 530 ἑκατ. δραχμῶν ἐντὸς τοῦ 1962). Ἐκ τῶν ἐξελίξεων τοῦ πιστωτικοῦ τομέως εἶναι ἀξιοσημείωτος ἡ κατὰ 5.929 ἑκατ. δραχμῶν αὔξησις ἐντὸς τοῦ 1963 τῶν ἰδιωτικῶν καταθέσεων αἱ ὁποῖαι ἀνῆλθον κατὰ τὸ τέλος 1963 εἰς 30.662 ἑκατ. δραχμῶν. Τὸ μέγιστον τμῆμα τῆς αὐξήσεως τῶν ἰδιωτικῶν καταθέσεων (ἤτοι τὸ 93% περίπου) συνεκέντρωσαν αἱ ἐμπορικαὶ τράπεζαι καὶ τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον. Παραλλήλως σημειοῦται σημαντικὴ αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τῶν καταθετῶν. Ἔνδειξιν δὲ περὶ τούτου ἀποτελεῖ ἡ κατὰ 95.000 αὔξησις τῶν λογαριασμῶν καταθέσεων εἰς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον, οἱ ὁποῖοι ἀνῆλθον, οὕτω, τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1963 εἰς 633.000, ἔναντι 538.000 τοῦ Δεκεμβρίου 1962. Κατὰ τοὺς τελευταίους μῆνας τοῦ ἔτους, ἐξεδηλώθη λόγῳ τῆς ἐπὶ μακρὸν παραταθείσης πολιτικῆς ἐκκρεμότητος καὶ τῶν γεγονότων τῆς Κύπρου, κάμψις τοῦ ρυθμοῦ τῶν καταθέσεων, ἡ ὁποία ἀνεστράφη εὐθὺς μετὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 16ης Φεβρουαρίου 1964. Οὕτω, αἱ καταθέσεις τοῦ πρώτου τετραμήνου τοῦ 1964 ἐσημείωσαν αὔξησιν 704 ἑκατ. δραχμῶν, ἐξ ὧν 655 ἑκατ. δραχμῶν προέρχονται ἐξ αὐξήσεως τῶν ἰδιωτικῶν καταθέσεων. Κατὰ τὴν ἰδίαν περίοδον καὶ ὑπὸ τὰς γνωστὰς ἐπίσης συνθήκας ἐξεδηλώθη ζήτησις χρυσῶν λιρῶν μὲ ὑπερτίμησιν αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ τὰ φαινόμενα ταῦτα ἐξηφανίσθησαν ἀπὸ τῶν μέσων τοῦ Φεβρουαρίου. Ἤδη, ἀναμένεται περαιτέρω ἐπιτάχυνσις τοῦ αὐξητικοῦ ρυθμοῦ τῶν ἰδιωτικῶν καταθέσεων κατὰ τοὺς ἑπομένους μῆνας, λόγῳ ηὐξημένης οἰκονομικῆς δραστηριότητος καὶ μὲ τὴν προοπτικὴν αὐτὴν θεωρεῖται ἐξησφαλισμένη ἡ ἱκανοποίησις κατὰ τὸ τρέχον ἔτος τῶν ἀναγκῶν τῆς οἰκονομίας τόσον εἰς βραχυπρόθεσμα κεφάλαια διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῆς τρεχούσης παραγωγικῆς διαδικασίας ὅσον καὶ εἰς μακροπρόθεσμα κεφάλαια διὰ τὴν χρηματοδότησιν παραγωγικῶν ἐπενδύσεων. Αἱ συνολικαὶ πιστώσεις πρὸς τὴν οἰκονομίαν ηὐξήθησαν κατὰ 7.409 ἑκατ. δραχμῶν ἐντὸς τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἀνελθοῦσαι τὴν 31 Δεκεμβρίου 1963 εἰς 45.245 ἑκατ. δραχμῶν. Ἡ αὔξησις τῶν πιστώσεων ὑπῆρξε ταχυτέρα κατὰ τὸ δεύτερον κυρίως ἑξάμηνον τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἀφ’ ἑνὸς λόγῳ τῆς ἐπιταχύνσεως τοῦ ρυθμοῦ ἀνόδου τῆς οἰκονομικῆς δραστηριότητος κατὰ τὸ ἑξάμηνον τοῦτο καὶ ἀφ’ ἑτέρου κατόπιν τῆς καθιερώσεως ἀπὸ τοῦ παρελθόντος Ὀκτωβρίου, δι’ ἀποφάσεως τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐλευθεριωτέρου καθεστῶτος πιστωτικῶν κανόνων καὶ τῆς ἄρσεως πιστωτικῶν περιορισμῶν. Αἱ βραχυπρόθεσμοι χορηγήσεις τοῦ τραπεζικοῦ συστήματος ηὐξήθησαν ἐντὸς τοῦ 1963 κατὰ 5.692 ἑκατ. δραχμῶν ἤτοι κατὰ 22,3%. Αἱ μακροπρόθεσμοι χορηγήσεις ηὐξήθησαν κατὰ 1.717 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι κατὰ 14%. Τὸ μεγαλύτερον τμῆμα τῆς πιστωτικῆς ἐπεκτάσεως ἐντὸς τοῦ 1963 προῆλθεν ἐκ τῶν ἐμπορικῶν τραπεζῶν καὶ ἐκ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Ἡ βραχυπρόθεσμος χρηματοδότησις τῆς γεωργίας (μὴ περιλαμβανομένης τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς Α.Τ.Ε. διὰ γεωργικὰ ἐφόδια) ηὐξήθη κατὰ 605 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι κατὰ ποσοστὸν 10% περίπου, ἔναντι 449 ἑκατ. δραχμῶν, ἢ 8% ἐντὸς τοῦ 1962. Ἡ αὔξησις αὕτη προῆλθεν ἐξ ὁλοκλήρου ἐκ τῶν καλλιεργητικῶν δανείων τὰ ὁποῖα ηὐξήθησαν κατὰ 675 ἑκατ. δραχμῶν ἢ 22%, ἐνῷ εἶχον σημειώσει μείωσιν ἐξ 194 ἑκατ. δραχμῶν ἐντὸς τοῦ 1962. Ἡ ἐξέλιξις αὕτη ὑπῆρξε συνέπεια τῆς ἐπεκτάσεως τῶν καλλιεργειῶν — κυρίως καπνοῦ, σίτου καὶ βάμβακος — καὶ τῆς ἀνόδου τῶν καλλιεργητικῶν δαπανῶν. Αἱ νέαι χορηγήσεις τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης μέσης καὶ μακρᾶς προθεσμίας (περιλαμβανομένων καὶ τῶν χορηγήσεων πρὸς ἀγροτικὰς βιομηχανίας) ἀνῆλθον κατὰ τὸ 1963 εἰς 964 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι ὑπελείφθησαν κατὰ 429 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ ἐγκριθέντος ὑπὸ τῆς Νομισματικῆς Ἐπιτροπῆς σχετικοῦ προγράμματος. Ἡ Κυβέρνησις ἀποδίδει ἰδιαιτέραν σημασίαν εἰς τὴν ἐπέκτασιν τῶν χορηγήσεων τῆς τελευταίας αὐτῆς κατηγορίας, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν πληρεστέραν ὀργάνωσιν τῆς παροχῆς πρὸς τοὺς καλλιεργητὰς τεχνικῶν συμβουλῶν ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ ἐξασφαλίζεται ἡ παραγωγικὴ ἀξιοποίησις τῶν παρεχομένων πιστώσεων. Ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν αὐτήν, αἱ ἐν λόγῳ χορηγήσεις δύνανται νὰ συμβάλουν εἰς τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς καὶ τὴν αὔξησιν τῶν γεωργικῶν ἀποδόσεων. Εἰς τοῦτο ἀπέβλεψε καὶ ἡ ἀποφασισθεῖσα μείωσις τῶν ἐπιτοκίων τῶν ἀγροτικῶν δανείων ὡς καὶ ἡ ρύθμισις τῶν ἐν καθυστερήσει ἀγροτικῶν χρεῶν πρὸς τὴν Ἀγροτικὴν Τράπεζαν. Διὰ τῶν μέτρων τούτων δημιουργοῦνται προϋποθέσεις διὰ τὴν ὑπὸ εὐνοϊκοὺς ὅρους ἄνετον ἱκανοποίησιν τῶν εἰς κεφάλαια ἀναγκῶν τοῦ ἀγροτικοῦ τομέως, τόσον διὰ τὴν κάλυψιν τῶν καλλιεργητικῶν δαπανῶν καὶ τὴν στήριξιν τῶν τιμῶν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, ὅσον καὶ διὰ τὴν χρηματοδότησιν τῶν ἀπαιτουμένων ἐπενδύσεων. Ἐξελίξεις ἰσοζυγίου πληρωμῶν. Εἰς τὸν τομέα τοῦ ἰσοζυγίου ἐξωτερικῶν πληρωμῶν, τὸ παρελθὸν ἔτος ἔκλεισε μὲ ἐνεργητικὸν ὑπόλοιπον, τὸ ὁποῖον ἀπεικονίζεται εἰς τὴν αὔξησιν κατὰ 8 ἑκατ. δολλαρίων τοῦ συναλλαγματικοῦ ἀποθέματος καὶ τὴν κατὰ 27 ἑκατ. δολλαρίων ἐνίσχυσιν τοῦ κεφαλαίου κινήσεως τῶν ἐμπορικῶν τραπεζῶν, ἥτις κατέστη ἀπαραίτητος κατόπιν τῆς μεταβολῆς τοῦ μετὰ τῶν χωρῶν τῆς εὐρωπαϊκῆς νομισματικῆς συμφωνίας συστήματος πληρωμῶν. Βραχυχρονίως, οὕτω, ἐξεταζόμεναι αἱ ἐξελίξεις τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν δύνανται νὰ θεωρηθοῦν ὡς ἱκανοποιητικαί. Τὸ ἰσοζύγιον τρεχουσῶν συναλλαγῶν ἐνεφάνισε κατὰ τὸ 1963 σημαντικὴν μείωσιν τοῦ ἐλλείμματός του, τὸ ὁποῖον περιωρίσθη εἰς 56 ἑκατ. δολλαρίων, ἤτοι εἰς τὰ τρία τέταρτα τοῦ ἐλλείμματος τοῦ προηγουμένου ἔτους. Ἡ εὐνοϊκὴ αὕτη ἐξέλιξις ὀφείλεται κυρίως εἰς τὴν κατὰ 22% αὔξησιν τῶν καθαρῶν ἀδήλων πόρων, ἰδίᾳ δὲ τοῦ εἰσπραχθέντος τουριστικοῦ συναλλάγματος, ὡς καὶ τοῦ ἐξ ἀμοιβῶν καὶ μισθῶν, δευτερευόντως δὲ εἰς τὴν κατὰ τὸ αὐτὸ περίπου ποσοστὸν αὔξησιν τῶν ἐξαγωγῶν. α. Εἰς τὸ ἐμπορικόν, εἰδικώτερον, ἰσοζύγιον, ἐσημειώθη κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος αὔξησις τοῦ ἐλλείμματος εἰς 412,5 ἑκατ. δολλαρίων, ἔναντι 365,9 ἑκατ. δολλαρίων τὸ 1962, ἤτοι κατὰ 47 ἑκατ. δολλαρίων ἢ 12,9%. Ἡ ἐξέλιξις αὕτη προεκλήθη ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῶν πληρωμῶν δι’ εἰσαγωγὰς κατὰ 100 ἑκατ. δολλαρίων, ἤτοι ὑπερδιπλασίαν τῆς μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1961 καὶ 1962 τοιαύτης, ἥτις ἀνῆλθεν εἰς μόλις 47 ἑκατ. δολλαρίων. Ἡ ὡς ἄνω αὔξησις ἐνέχει τὸ ἰδιάζον στοιχεῖον, ὅτι προῆλθεν ἐν τῷ συνόλῳ ἐκ τοῦ τομέως τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν τὰ ὁποῖα ἐπηρεάσθησαν κυρίως ἐκ τῆς ἐξάρσεως τῶν εἰσαγωγῶν εἰδῶν διατροφῆς, αἱ ὁποῖαι ηὐξήθησαν ἐντὸς τοῦ 1963 κατὰ 46,5 ἑκατ. δολλαρίων, λόγῳ τῆς πτωχῆς ἐλαιοκομικῆς παραγωγῆς τοῦ 1962, τῶν ηὐξημένων εἰσαγωγῶν δημητριακῶν καὶ τῆς αὐξήσεως τόσον τῶν ποσοτήτων ὅσον καὶ τῶν τιμῶν τῶν κρεάτων, ὡς καὶ τῆς σημαντικῆς ἀνόδου τῶν διεθνῶν τιμῶν τῆς σακχάρεως. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν ὁμάδα τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἡ κατηγορία τῶν κεφαλαιουχικῶν ἐμφανίζει μικρὰν κάμψιν ἔναντι τῶν μεγάλων αὐξήσεων τὰς ὁποίας ἐνεφάνισε κατὰ τὰ δύο προηγούμενα ἔτη. Αὗται ὅμως εἶχον ἐν πολλοῖς περιπτωσιακὸν χαρακτῆρα συναφῆ πρὸς τὴν ἀπορρόφησιν τοῦ ὑπολοίπου τῶν ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων. Εἰς τὸ ἐνεργητικὸν σκέλος τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου, εἰς τὰς ἐξαγωγάς, ἐνεφανίσθη κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος αὔξησις κατὰ 22%, ἥτις ὀφείλεται κυρίως εἰς τὸ ὅτι καθυστέρησαν αἱ ἐξαγωγαὶ καπνοῦ ἐντὸς τοῦ 1962 πραγματοποιηθεῖσαι ἐντὸς τῶν πρώτων μηνῶν τοῦ 1963. Δὲν δύναται οὕτω νὰ γίνῃ εἰσέτι λόγος περὶ ὀργανικῆς αὐξήσεως καὶ διαρθρωτικῆς βελτιώσεως τῶν ἐξαγωγῶν, ἡ ὁποία εἶναι ἐπιτακτικῶς ἀναγκαία κατόπιν τῶν ἐξελίξεων εἰς τὸ ἐμπορικὸν ἰσοζύγιον. Εἶναι χαρακτηριστικὸν σχετικῶς, ὅτι μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1957 καὶ 1963 ὁ ρυθμὸς αὐξήσεως τῶν ἐξαγωγῶν ἦτο οὐσιωδῶς χαμηλότερος τοῦ ρυθμοῦ αὐξήσεως τῶν εἰσαγωγῶν (4,9% ἔναντι 6,9%). Σχετικὴ βελτίωσις παρατηρεῖται εἰς τὸ ἰσοζύγιον τῶν ἀδήλων πόρων λόγῳ τοῦ ὑψηλοῦ ρυθμοῦ αὐξήσεως τοῦ τουριστικοῦ συναλλάγματος (14,9%) τοῦ ναυτιλιακοῦ καὶ μεταναστευτικοῦ συναλλάγματος, (11,1% καὶ 9,3% ἀντιστοίχως), ὡς ἐπίσης καὶ τῆς κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἐμφανίσεως νέας ἀξιολόγου πηγῆς συναλλαγματικῶν ἐσόδων, ἤτοι τῶν ἐμβασμάτων τῶν εἰς Δυτικοευρωπαϊκὰς χώρας ἐργαζομένων Ἑλλήνων. Αἱ μεταβολαὶ αὗται κατέστησαν τὸν τομέα τῶν εἰσπράξεων ὀλιγώτερον ἢ πρότερον εὐπρόσβλητον ἐκ τῶν διεθνῶν οἰκονομικῶν διακυμάνσεων, δεδομένου ὅτι οὗτος δὲν βασίζεται πλέον εἰς δύο κυρίως κατηγορίας, ἀλλὰ εἰς τέσσαρας, αἵτινες προσέτι δὲν ἐπηρεάζονται ἐκ τῶν αὐτῶν αἰτίων. β. Τὸ ἐνεργητικὸν ὑπόλοιπον τοῦ ἰσοζυγίου ἀδήλων πόρων ἀνῆλθεν κατὰ τὸ 1963 εἰς 356,4 ἑκατ. δολλαρίων, ἔναντι 292 ἑκατ. δολλαρίων τοῦ 1962, σημειωθείσης αὐξήσεως κατὰ 22%, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἐτησία αὔξησις τῶν τελευταίων ἐτῶν. Τὸ ἐνεργητικὸν τοῦτο ὑπόλοιπον τῶν ἀδήλων πόρων συνέβαλεν ἀποφασιστικῶς εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ὑψηλοῦ ἀνοίγματος τοῦ ἐμπορικοῦ ἰσοζυγίου τοῦ 1963 καλῦψαν αὐτὸ κατὰ 85%, ἐνῷ κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη ἡ ὑπὸ τῶν καθαρῶν ἀδήλων κάλυψις ἦτο σημαντικῶς μικροτέρα. γ. Τὸ ἰσοζύγιον κινήσεως κεφαλαίων ἐμφανίζει μικρὰν αὔξησιν πλεονάσματος ἀπὸ 71,2 εἰς 75,3 ἑκατ. δολλαρίων, κυρίως δὲ ποιοτικὴν βελτίωσιν, δοθέντος ὅτι εἶναι στάσιμος ἡ εἰσαγωγὴ κεφαλαίων δι’ ἀγορὰν ἀκινήτων. Ἐξ ἄλλου, αἱ ἔκτακτοι εἰσροαὶ συναλλάγματος ἐνεφάνισαν μείωσιν ἀπὸ 55,7 εἰς 43 ἑκατ. δολλαρίων, προκληθεῖσαν κυρίως ἀπὸ τὴν ἐξάντλησιν ἐντὸς τοῦ 1962 τῆς ἀποζημιώσεως διὰ τὰ θύματα τῶν Ναζί. Ἡ ἐξέλιξις τιμῶν. Ἡ ἐξέλιξις τοῦ ἐπιπέδου τῶν τιμῶν κατὰ τὸ ἔτος 1963 χαρακτηρίζεται ἀπὸ ὑψωτικὴν τάσιν, ἡ ὁποία εἶναι συνέπεια τῆς ἐπιδράσεως τριῶν κυρίως εἰδικῶν παραγόντων: Πρῶτον, τῆς μειωμένης ἀγροτικῆς παραγωγῆς τοῦ 1962 καὶ μὴ ἐγκαίρου εἰσαγωγῆς ὡρισμένων βασικῶν γεωργικῶν προϊόντων, ὡς ὀσπρίων καὶ ἐλαιοκομικῶν. Δεύτερον, τῆς αὐξήσεως τῆς τιμῆς εἰδῶν τινων διατροφῆς εἰς τὴν διεθνῆ ἀγορὰν καὶ ἰδιαιτέρως τῆς σακχάρεως καὶ βακαλάου, συνεπεία τῆς μειώσεως τῆς διεθνοῦς προσφορᾶς τούτων, καὶ Τρίτον, τῶν ἐπιβληθεισῶν εἰσφορῶν ἐπὶ ἐνίων εἰδῶν κατὰ τὸ ἔτος 1962 τῶν ὁποίων ἡ ἐπίδρασις ἐπὶ τοῦ ἐπιπέδου τῶν τιμῶν ὡλοκληρώθη ἐντὸς τοῦ ἔτους 1963. Ὁ δείκτης τιμῶν καταναλωτοῦ τῶν ἀστικῶν περιοχῶν τῆς χώρας, ὁ καταρτιζόμενος ὑπὸ τῆς Ἐθνικῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλλάδος, ἐσημείωσεν ἄνοδον τὸ 1963, ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1962 κατὰ 3%, ἔναντι μειώσεως 0,3% τὸ 1962 σχετικῶς πρὸς τὸ 1961 καὶ αὐξήσεως 1,8% τὸ 1961 ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1960. Παραλλήλως, ὁ τιμάριθμος χονδρικῆς πωλήσεως ἐσημείωσεν αὔξησιν τὸ ἔτος 1963 ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1962 κατὰ 5%, ἔναντι μειώσεως 0,9% τὸ 1962 σχετικῶς πρὸς τὸ 1961 καὶ αὐξήσεως 1,6% τὸ 1961 ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1960. Μεταξὺ Δεκεμβρίου 1962 καὶ Δεκεμβρίου 1963 ὁ δείκτης τιμῶν καταναλωτοῦ ἐσημείωσεν ἄνοδον κατὰ 1,3% ἔναντι τοιαύτης 1,7% μεταξὺ τῶν ἰδίων μηνῶν τῶν ἐτῶν 1961 καὶ 1962. Ἐντὸς τοῦ ἔτους 1963 (Ἰανουάριος–Δεκέμβριος) ἡ σχετικὴ ἄνοδος ἀνῆλθεν εἰς 0,7% καὶ ἐντὸς τοῦ ἔτους 1962 εἰς 2,4%. Ἐξ ἄλλου κατὰ τὴν περίοδον (Δεκέμβριος 1962 — Δεκέμβριος 1963) ὁ τιμάριθμος χονδρικῆς πωλήσεως ἐσημείωσεν ἄνοδον κατὰ 3,6%, ἔναντι τοιαύτης 4,3% μεταξὺ τῶν αὐτῶν μηνῶν τῶν ἐτῶν 1961 καὶ 1962. Κατὰ τὸ ἔτος 1963, εἰς ἀμφοτέρους τοὺς τιμαρίθμους τὸ δεύτερον ἑξάμηνον διεμορφώθη χαμηλότερον ἔναντι τοῦ πρώτου, κατὰ 0,2% διὰ τὸν δείκτην τιμῶν τοῦ καταναλωτοῦ καὶ κατὰ 1,6% διὰ τὸν τιμάριθμον χονδρικῆς πωλήσεως. Αἱ ἀντίστοιχοι διαμορφώσεις τῶν τιμαρίθμων, διὰ τὸ ἔτος 1962 ἦσαν ἀντιθέτου τάσεως καὶ ἀνῆλθον εἰς 1% διὰ τὸν δείκτην τιμῶν καταναλωτοῦ καὶ εἰς 2,5% διὰ τὸν τιμάριθμον χονδρικῆς πωλήσεως. Ἐκ τῆς συγκρίσεως τῶν ἀνωτέρω ἐξελίξεων μὲ τὰς σημειωθείσας εἰς εὐρωπαϊκὰς χώρας προκύπτει, ὅτι αἱ αὐξήσεις εἰς τὸν δείκτην καταναλωτοῦ εἶναι ἐκ τῶν μικροτέρων, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἡ αὔξησις τοῦ τιμαρίθμου χονδρικῆς πωλήσεως ὑπῆρξεν ἐκ τῶν μεγαλυτέρων. Προοπτικαὶ τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας κατὰ τὸ 1964. Κατὰ τὸ τρέχον ἔτος θὰ σημειωθῇ καθ’ ὅλας τὰς ἐνδείξεις αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἀσυνήθως μεγάλη δι’ ἔτος χαμηλῆς ἐλαιοπαραγωγῆς. Ἡ πρόβλεψις σημαντικῆς αὐξήσεως τοῦ εἰσοδήματος ἐντὸς τοῦ 1964 στηρίζεται εἰς τὰς ἀκολούθους κατὰ τομεῖς οἰκονομικῆς δραστηριότητος εἰδικωτέρας προβλέψεις: α. Ἡ ἀγροτικὴ ἢ πρωτογενὴς παραγωγὴ θὰ διαμορφωθῇ κατὰ τὸ 1964 εἰς τὰ αὐτὰ περίπου ὡς καὶ κατὰ τὸ 1963 ἐπίπεδα, ἀντισταθμιζομένης τῆς μειώσεως ἐλαιοκομικῶν προϊόντων καὶ βάμβακος ἀπὸ τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγῆς σίτου, ἀμπελουργικῶν καὶ κτηνοτροφικῶν προϊόντων. Ἡ ἐπαλήθευσις τῆς προβλέψεως ταύτης τελεῖ βεβαίως ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὁμαλῶν καιρικῶν συνθηκῶν. β. Ἡ μεταποίησις (βιομηχανία καὶ βιοτεχνία) ἐμφανίζεται, ὅτι θὰ σημειώσῃ ἐκ νέου οὐσιώδη αὔξησιν καὶ θὰ καταστῇ ὁ δυναμικώτερος παράγων τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας κατὰ τὸ 1964. Ἡ πρόβλεψις περὶ ἐντάσεως τῆς ζητήσεως βιομηχανικῶν προϊόντων καὶ ἐπιταχύνσεως τοῦ ρυθμοῦ τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς κατὰ τὸ 1964 θὰ εἶναι κυρίως συνέπεια: Τῶν δημιουργηθέντων κατὰ τὸ 1963 ὑψηλῶν εἰσοδημάτων τοῦ ἀγροτικοῦ τομέως καὶ τῆς διαγραφομένης προοπτικῆς διατηρήσεως αὐτῶν εἰς ὑψηλὰ ἐπίπεδα καὶ κατὰ τὸ 1964. Τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς στηρίξεως τῶν τιμῶν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων ἐν συνδυασμῷ μὲ τὴν λίαν ηὐξημένην, ἐν σχέσει μὲ τὰ προηγούμενα ἔτη, πιστωτικὴν ἐνίσχυσιν τῶν ἀγροτῶν ὑπὸ τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Τῶν ὑψηλοτέρων εἰσοδημάτων τῶν λοιπῶν τομέων τῆς οἰκονομίας λόγῳ ἀνόδου τῶν ἐπιπέδων ἀμοιβῶν. Τῆς αὐξήσεως τῶν καταναλωτικῶν δαπανῶν τοῦ Δημοσίου. Τῆς ἀναμενομένης ἐπιταχύνσεως τοῦ ρυθμοῦ ἐπενδύσεων παγίου κεφαλαίου, δημοσίου καὶ ἰδιωτικοῦ τομέως. Ἡ ἀρξαμένη ἐξ ἄλλου κατὰ τὸ 1963 λειτουργία νέων βιομηχανικῶν μονάδων καὶ ἡ προσεχὴς ἔναρξις λειτουργίας πολλῶν ἐργοστασίων εὑρισκομένων ἤδη εἰς τὸ στάδιον τῆς ἀποπερατώσεως ἀποτελοῦν ἐνισχυτικὸν στοιχεῖον τῆς ἀνωτέρω προβλέψεως. Ηὐξημένη, ἐξ ἄλλου, ἔναντι τοῦ ἔτους 1963, διαγράφεται ἡ δραστηριότης τοῦ κλάδου μεταλλείων καὶ ὀρυχείων, κατόπιν τῶν μεγαλυτέρων δημοσίων ἐπενδύσεων εἰς τοὺς τομεῖς αὐτοὺς καὶ τῆς ηὐξημένης παραγωγῆς λιγνίτου πρὸς παραγωγὴν ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας, ἡ ὁποία θὰ παρουσιάσῃ κατὰ τὸ 1964 ὑψηλὸν ρυθμὸν ἀνόδου. γ. Κατόπιν τῆς αὐξήσεως τῆς δραστηριότητος εἰς τὴν πρωτογενῆ παραγωγὴν καὶ τὴν μεταποίησιν ἀναμένεται ἀξιόλογος αὔξησις τῆς δραστηριότητος καὶ τῶν λοιπῶν κλάδων τῆς οἰκονομίας. Ὁ προϋπολογισμός. Ἀποτέλεσμα ἐκτελέσεως προϋπολογισμοῦ 1963. Πρὶν ἢ εἰσέλθω εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ 1964, ἐπιθυμῶ νὰ καταστήσω ἐνήμερον τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ προηγουμένου ἔτους 1963 καὶ τοῦ τελικοῦ ἀποτελέσματος τῶν εἰσπράξεων καὶ πληρωμῶν αὐτοῦ. Βάσει τῶν μέχρι σήμερον προσωρινῶν στοιχείων, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ 1963 προβλέπεται ὡς ἑξῆς:

Κατὰ τὰς κυριωτέρας κατηγορίας ἐσόδων ἡ ἐκτέλεσις τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ 1963 ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Ὀφειλαὶ ἐκ παρελθόντων ἐτῶν:

Ἐκ τοῦ ἀνωτέρω πίνακος προκύπτει ὅτι εἰς ὅλας τὰς κατηγορίας τῶν τακτικῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1963, πλὴν τῶν ἀμέσων φόρων, ἐσημειώθησαν ὑπεραποδόσεις ὀφειλόμεναι, βασικῶς, ἀφ’ ἑνὸς εἰς τὴν μεγαλυτέραν, ἔναντι τῶν ἀρχικῶν προβλέψεων αὔξησιν τῆς παραγωγῆς, τῶν εἰσοδημάτων καὶ τῶν εἰσαγωγῶν κατὰ τὸ ἔτος 1963 καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς τὴν ἐντονωτέραν ἐπιδίωξιν τῶν εἰσπράξεων φόρων καὶ ἄλλων ἐσόδων ἀνηκόντων εἰς προηγούμενα ἔτη. Ἐπισημαίνω ὅτι ἀντιθέτως ἡ ἀπόδοσις τῶν ἀμέσων φόρων καὶ δὴ τῆς φορολογίας εἰσοδήματος φυσικῶν προσώπων ὑπελείφθη τῶν ἀρχικῶν προβλέψεων. Ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐσόδων τοῦ ἔτους 1963, ἥτις διέρρευσεν, ὡς προείπομεν, ὁμαλῶς καὶ ἄνευ μεταβολῆς τινὸς τῆς φορολογίας, ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἀντιμετώπισε τὰς ἑξῆς ἐκτάκτους δαπάνας, αἵτινες δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθῶσιν ἐκ τοῦ ἐτησίως εἰς τὸν προϋπολογισμὸν προβλεπομένου ἐκτάκτου ἀποθεματικοῦ. Αἱ ἔκτακτοι αὗται δαπάναι ἦσαν: α. Ἡ παροχὴ ἐπιδόματος ἀδείας τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ προσωπικοῦ, κατὰ πρώτην ἐφαρμογὴν τῆς διατάξεως τοῦ κώδικος, ἥτις δὲν εἶχε τεθῆ ἀπὸ τοῦ 1951 ἐν ἰσχύϊ. Διὰ τὴν παροχὴν ταύτην ἀπῃτήθη δαπάνη 170 ἑκ. δραχμ. β. Ἡ ἐξίσωσις τοῦ εἰς τοὺς συνταξιούχους καταβαλλομένου δώρου ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς μὲ τὸ εἰς τὸ ἐν ἐνεργείᾳ προσωπικὸν καταβαλλόμενον τοιοῦτον, ἀπαιτήσασα δαπάνην 20 ἑκατ. δραχμῶν. Τὸ ἐκ δραχ. 190 ἑκατ. σύνολον τῶν δαπανῶν τῶν δύο τούτων περιπτώσεων δὲν παρέστη ἀνάγκη ὅπως ἐπαυξήσῃ τὸ ἀρχικὸν ὕψος τῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1963, ἐξοικονομηθέν, κυρίως, ἐκ τοῦ διὰ πληρωμὴν ὑποχρεώσεων παρελθόντων ἐτῶν ἀναγραφέντος εἰδικοῦ ἀποθεματικοῦ, οὗτινος δὲν ἀπητήθη ἡ ἐν τῷ συνόλῳ του χρησιμοποίησις, τοῦτο δέ, διότι δὲν κατέστη δυνατὴ ἡ ὑπὸ τῆς Βουλῆς νομοθετικὴ ἔγκρισις πρὸς ἀναγνώρισιν τῶν δαπανῶν τούτων, πραγματοποιηθεισῶν καθ’ ὑπέρβασιν τῶν ἀναγραφεισῶν πιστώσεων εἰς τοὺς προϋπολογισμοὺς τῶν ἐτῶν, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ὁποίων ἐδημιουργήθησαν αἱ τῆς κατηγορίας ταύτης ὑποχρεώσεως τοῦ δημοσίου ταμείου. γ. Ἡ δαπάνη διὰ τὴν ἐνέργειαν τῶν ἐκλογῶν τῆς 3 Νοεμβρίου 1963 ἀνελθοῦσα εἰς 97,3 ἑκατ. δραχμῶν. Αὕτη κατὰ ποσὸν μὲν 42,5 ἑκατ. δραχμῶν ἐκαλύφθη ἐκ τῆς προβλεφθείσης ὑπὸ τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ 1963 πιστώσεως, διὰ τὴν διενέργειαν τῶν ἀναβληθεισῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν, κατὰ τὸ ὑπόλοιπον δέ, ἐκ 54,8 ἑκατ. δραχμῶν ἐκ τοῦ τακτικοῦ ἀποθεματικοῦ. Διὰ κατατιθεμένου πίνακος δίδεται λεπτομερὴς ἀνάλυσις τῆς διαθέσεως τοῦ ἐκ 1.160 ἑκατ. δραχμῶν ἀποθεματικοῦ τοῦ προϋπολογισμοῦ 1963. Ἐκτέλεσις προϋπολογισμοῦ κρατικῶν ἐπενδύσεων 1963 Ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς 1963 προέβλεψεν ὕψος μὲν πιστώσεων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο προβλεφθέντος νὰ ἐκτελεσθῇ προγράμματος κρατικῶν ἐπενδύσεων ἐκ δραχ. 6.660 ἑκατ., ὕψος δὲ τελικῶν πληρωμῶν ἐξ 6.250 ἑκατ. δραχμῶν. Βάσει τῶν συγκεντρωθέντων μέχρι σήμερον στοιχείων, τῶν ὁποίων δὲν προβλέπεται περαιτέρω οὐσιώδης τις μεταβολή, αἱ πραγματοποιηθεῖσαι πληρωμαὶ ἐπενδύσεων, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ἀντιστοίχους πληρωμὰς τῶν ἐτῶν 1961 καὶ 1962 ἔχουν ὡς ἑξῆς:

Ἐκ τοῦ πίνακος τούτου προκύπτει ὅτι αἱ εἰς δραχμὰς δαπάναι τοῦ κρατικοῦ προγράμματος ἐπενδύσεων συνεχίζονται μὲ τὸν αὐτὸν ρυθμὸν καὶ κατὰ τὰ τρία ἔτη, μὴ σημειώσασαι οὐδεμίαν πρόοδον. Ἄνευ τῶν εἰς συνάλλαγμα πληρωμῶν τοῦ 1962, τῶν γενομένων διὰ τὸ ἐργοστάσιον ἀζωτούχων λιπασμάτων Πτολεμαΐδος ἐκ 403 ἑκατ. δραχμῶν καὶ ἄνευ τῶν ὁμοίων πληρωμῶν διὰ τὴν ἐκ τῶν ἰταλικῶν ἐπανορθώσεων πληρωμὴν τῆς ἀξίας τῶν τριῶν τουριστικῶν πλοίων ἐκ 329 ἑκατ. δραχμῶν, αἱ λοιπαὶ εἰς συνάλλαγμα πληρωμαὶ τοῦ 1963 ἐμφανίζονται ἠλαττωμέναι ἔναντι τῶν δύο ἄλλων προηγουμένων ἐτῶν. Ὅσον ἀφορᾷ τοὺς προβλεφθέντας ὑπὸ τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ 1963 πόρους διὰ τὴν χρηματοδότησιν τοῦ κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο ἐκτελεστέου προγράμματος, ἐσημειώθη κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ ἀδυναμία πραγματοποιήσεως τούτων, ὡς ἀκολούθως: Ἐκ τῶν πόρων ἐσωτερικοῦ, προβλεφθέντων εἰς 2.750 ἑκατ. δραχμῶν, δὲν ἐπραγματοποιήθη ποσὸν 107 ἑκατ. δραχμῶν ἢ 3,9%. Ἐκ τῆς δωρεὰν βοηθείας ἐξωτερικοῦ, προβλεφθείσης εἰς 240 ἑκατ. δραχμῶν δὲν ἐπραγματοποιήθη ποσὸν 168 ἑκατ. δραχμῶν ἢ 70%. Ἐκ τῆς δανειακῆς βοηθείας καὶ τῶν πιστώσεων ἐξωτερικοῦ, προβλεφθεισῶν εἰς 2.070 ἑκατ. δραχμῶν, δὲν ἐπραγματοποιήθη ποσὸν 2.045 ἑκατ. δραχμῶν ἢ 99%. Οὕτω, συνολικῶς δὲν ἐπραγματοποιήθησαν προβλεφθέντες πόροι 2.360 ἑκατ. δραχμῶν ἢ 46,4% περίπου τὸ ἥμισυ. Τὸ ποσὸν δὲ τοῦτο ἀντεσταθμίσθη κατὰ 660 ἑκατ. δραχμῶν, ἐκ τῆς ηὐξημένης συμβολῆς τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὰς ἐπενδύσεις καὶ κατὰ 485 ἑκατ. δραχμῶν ἐκ προκαταβολῶν τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος. Τὸ ποσὸν τοῦτο ἀποτελεῖ καὶ τὸ ἀπολογιστικὸν ἄνοιγμα τῆς δημοσιονομικῆς διαχειρίσεως τοῦ 1963. Τέλος πρέπει νὰ σημειωθῇ, ὅτι δρχ. 1.215 ἑκατ. ἀντιπροσωπεύουν τὴν μείωσιν τῶν προβλεφθεισῶν δαπανῶν ἐπενδύσεων. Αἱ γενικαὶ κατευθύνσεις τῆς δημοσιονομικῆς πολιτικῆς. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἑνώσεως Κέντρου ἔχει πλήρη ἐπίγνωσιν τῆς ἀποφασιστικῆς ἀποστολῆς τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ διὰ τὴν δημιουργίαν βελτιωμένων συνθηκῶν διὰ τὴν ἀνάπτυξιν παραγωγικῆς δραστηριότητος τοῦ πληθυσμοῦ καὶ τὴν ἐξασφάλισιν τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας, ἡ ὁποία προβάλλει πλέον ἐπιτακτικὴ μετὰ τὴν ἔναρξιν λειτουργίας τῆς συνδέσεως τῆς Ἑλλάδος μετὰ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος. Εἰς τὰ πλαίσια ταῦτα ἐχαράχθησαν καὶ θὰ ἀκολουθηθοῦν μετ’ αὐστηρότητος αἱ ἀκόλουθοι γενικαὶ κατευθύνσεις τῆς δημοσιονομικῆς πολιτικῆς. Πρῶτον, ὅσον ἀφορᾷ τὰς δημοσίας ἐπενδύσεις. Ἡ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, θὰ στραφῇ εἰς τὴν πραγματοποίησιν τῶν κάτωθι συγκεκριμένων στόχων: 1. Ἐκτέλεσις ὑψηλῶν προγραμμάτων δημοσίων ἐπενδύσεων πρὸς ὁλοκλήρωσιν τῆς οἰκονομικῆς ὑποδομῆς τῆς χώρας. Τὴν ἀνάπτυξιν πολλῶν οἰκονομικῶς καθυστερημένων χωρῶν παρεμποδίζει ἡ ἔλλειψις βασικῶν προϋποθέσεων, ὡς εἶναι τὸ τεχνικῶς μορφωμένον ἐργατικὸν δυναμικόν, ἡ εὐθηνὴ ἠλεκτρικὴ ἐνέργεια, ἡ ἐπάρκεια συγκοινωνιακῶν μέσων, αἱ καλῶς ὠργανωμέναι διοικητικαὶ ὑπηρεσίαι κλπ. Αἱ ἐν λόγῳ ἐλλείψεις ἔχουν ὡς συνέπειαν τὴν διατήρησιν ὑψηλοῦ κόστους παραγωγῆς εἰς τὴν βιομηχανίαν καὶ ἄλλας παραγωγικὰς δραστηριότητας, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἐπιχειρηματίαι, δεδικαιολογημένως ἔν τινι μέτρῳ, νὰ δεικνύουν ἀπροθυμίαν πρὸς ἀνάληψιν πρωτοβουλιῶν διὰ παραγωγικὰς ἐπενδύσεις. 2. Μείωσις τοῦ κόστους ἐκτελέσεως τῶν δημοσίων ἔργων ἐξασφαλιζομένη διὰ τῆς καταρτίσεως ἀρτίων καὶ ἐπιμελημένων τεχνικοοικονομικῶν μελετῶν καὶ αὐστηροῦ διαχειριστικοῦ ἐλέγχου. 3. Ἱεράρχησις τῶν δημοσίων δαπανῶν κατὰ τρόπον δίδοντα προτεραιότητα εἰς τὰς κατηγορίας ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι ἀφ’ ἑνὸς μὲν συμβάλλουν κατὰ τὸ δυνατὸν περισσότερον εἰς τὴν αὔξησιν τῆς παραγωγικότητος τῆς οἰκονομίας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἱκανοποιοῦν κοινωνικὰς ἀνάγκας ὑψίστης σκοπιμότητος. 4. Γεωγραφικὸς προσανατολισμὸς τῶν ἐπενδύσεων ὑποδομῆς πρὸς περιορισμὸν τῶν ὑφισταμένων σήμερον ἀνισοτήτων εἰς τὸ ἐπίπεδον ἀναπτύξεως μεταξὺ τῶν διαφόρων περιφερειῶν τῆς χώρας. Δεύτερον, ὅσον ἀφορᾷ τὸ κεφάλαιον τῆς δημοσίας καταναλώσεως. Μεγάλαι κατηγορίαι δαπανῶν, ὡς εἶναι αἱ δαπάναι διὰ μισθοὺς καὶ συντάξεις, αἱ δαπάναι ἐπιδοτήσεως καὶ αἱ δαπάναι ἐξυπηρετήσεως τοῦ δημοσίου χρέους, παρουσιάζουν ὑψηλὴν ἀνελαστικότητα, ἡ ὁποία δυσχεραίνει σοβαρῶς, λόγῳ καὶ τοῦ ὑποχρεωτικοῦ διὰ τὸν προϋπολογισμὸν χαρακτῆρος αὐτῶν, πᾶσαν προσπάθειαν συγκρατήσεως τοῦ ρυθμοῦ αὐξήσεων αὐτῶν. Μακροχρονίως, ἐν τούτοις, παρέχονται ἐπαρκεῖς δυνατότητες συγκρατήσεως τῶν καταναλωτικῶν δαπανῶν τοῦ Δημοσίου. Ἡ ἀναδιοργάνωσις τοῦ διοικητικοῦ μηχανισμοῦ τοῦ Κράτους, βασιζομένη ἐπὶ συγχρόνων ἀντιλήψεων καὶ μεθόδων, δύναται νὰ ὁδηγήσῃ εἰς σημαντικὴν μείωσιν τοῦ κόστους τῆς δημοσίας διοικήσεως, μὲ παράλληλον βελτίωσιν τῶν παρ’ αὐτῆς παρεχομένων ὑπηρεσιῶν. Μακροχρονίως, ἐξ ἄλλου, θὰ καταστῇ δυνατὸς ὁ βαθμιαῖος περιορισμὸς τῶν δαπανῶν δι’ ἐπιδοτήσεις τιμῶν τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, κατόπιν σειρᾶς μέτρων, τὰ ὁποῖα θὰ ληφθοῦν πρὸς αὔξησιν τῆς παραγωγικότητος εἰς τὴν γεωργίαν (μηχανοποίησις τῶν καλλιεργειῶν, ἀναδιάρθρωσις αὐτῶν, ἐγγειοβελτιώσεις κλπ.) καὶ ὀργανικὴν οὕτω αὔξησιν τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἀγροτῶν. Πάντως ἡ Κυβέρνησις θέλει ἀσκήσει αὐστηρὸν ἔλεγχον τῶν δημοσίων καταναλωτικῶν δαπανῶν, ὥστε νὰ παραμείνῃ ἀπρόσβλητος ὁ παραγωγικὸς καὶ κοινωνικὸς χαρακτὴρ τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τρίτον, ὅσον ἀφορᾷ τὴν φορολογικὴν πολιτικήν. Ἡ Κυβέρνησις προτίθεται νὰ λάβῃ πᾶν μέτρον νομοθετικὸν καὶ διοικητικὸν διὰ τὴν δημιουργίαν ἀληθοῦς κλίματος συνεργασίας καὶ καλῆς πίστεως μεταξὺ φοροτεχνικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ φορολογουμένων. Μελετᾶται, ἤδη, οὐσιώδης ἁπλούστευσις τῆς φορολογικῆς διαδικασίας, ἐπ’ ὠφελείᾳ καὶ τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν φορολογουμένων. Σχετικῶς δυνάμεθα νὰ ἀναφέρωμεν ὅτι ἤρξατο ἤδη καὶ συντόμως θὰ ἔχῃ ἐπιτευχθῆ πλήρης καὶ σύγχρονος μηχανογράφησις εἰς τὴν φορολογικὴν ὑπηρεσίαν. Ἡ ἐπιβάρυνσις τῶν κατωτέρων καὶ μεσαίων εἰσοδηματικῶν τάξεων εἶναι ἤδη ἐπαχθής, πρόθεσιν δὲ τῆς Κυβερνήσεως ἀποτελεῖ ἡ φορολογικὴ ἐλάφρυνσις τῶν φορολογουμένων τῶν κατηγοριῶν τούτων. Τὴν πρόθεσιν ταύτην ἐξεδήλωσεν, ἤδη, ἡ Κυβέρνησις διὰ τῶν ἐξαγγελθέντων μέτρων περὶ μειώσεως κατὰ 10–15% τῶν συντελεστῶν ὁλοκλήρου τῆς κλίμακος τοῦ φόρου εἰσοδήματος φυσικῶν προσώπων, αὐξήσεως τοῦ ἀφορολογήτου ποσοῦ ἐνοικίων ἐξ ἰδιοκατοικήσεως ὡς καὶ περὶ διαρρυθμίσεως κατὰ τρόπον δικαιότερον τῆς φορολογίας τοῦ οἰκογενειακοῦ εἰσοδήματος, ἰδίᾳ τῆς ἐργαζομένης συζύγου κλπ. Ἀλλ’ οὔτε καὶ ἡ αὔξησις τῆς φορολογικῆς ἐπιβαρύνσεως τοῦ εἰσοδήματος τῶν ἀνωτέρω εἰσοδηματικῶν τάξεων, τοῦ διοχετευομένου εἰς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις, ἀποτελεῖ πρόθεσιν τῆς Κυβερνήσεως. Ἀντιθέτως, πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἶναι νὰ ἐξακολουθήσῃ ἐφαρμόζουσα καὶ μάλιστα νὰ ἐνισχύσῃ ἔτι περαιτέρω τὸ ἰσχῦον σύστημα φορολογικῶν κινήτρων πρὸς ἐνθάρρυνσιν τῆς ἀποταμιεύσεως, τῆς προερχομένης, κυρίως, ἐκ τῶν ἀνωτέρων εἰσοδηματικῶν κατηγοριῶν καὶ διοχέτευσιν αὐτῆς εἰς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις. Ἑτέραν βασικὴν ἐπιδίωξιν τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς εἰς τὸν τομέα τῆς φορολογίας ἀποτελεῖ ἡ πάταξις τῆς φοροδιαφυγῆς, ἡ ὁποία προσέλαβε βαθμιαίως ἀπαραδέκτους διαστάσεις. Ἡ πάταξις τῆς φοροδιαφυγῆς ὑπαγορεύεται ἀπὸ συνταγματικὴν ἐπιταγὴν καὶ ἀπὸ τὰς παραδεδεγμένας ἀρχὰς τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Ἀπὸ ταμιευτικῆς δὲ ἀπόψεως θὰ προκύψουν ἐξ αὐτῆς σημαντικώτατα περιθώρια διὰ τὴν πληρεστέραν κάλυψιν τῶν ἀναγκῶν κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Τέλος, ὅσον ἀφορᾷ τὸν δανεισμὸν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου. Ὁ δανεισμὸς πραγματοποιεῖται διὰ τὴν ἐξεύρεσιν πόρων ὑπὲρ τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ τὴν διὰ δανεισμοῦ ἐξεύρεσιν τῶν ἀπαιτουμένων πόρων, πέραν τῶν ὑπὸ τῆς κρατικῆς ἀποταμιεύσεως ἐξοικονομουμένων τοιούτων, ἀναγκαίαν διὰ τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας, κρίνουσα ὅτι ἡ πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦτον αὔξησις τῶν δανειακῶν ὑποχρεώσεων τοῦ Κράτους ὄχι μόνον δὲν ἐμπνέει ἀνησυχίας, ἀλλὰ τοὐναντίον δημιουργεῖ νέας οἰκονομικὰς δυνατότητας, ὅταν ἡ τοποθέτησις τῶν δανειζομένων κεφαλαίων εἶναι παραγωγική. Βασικήν, ἐν τούτοις, ἐπιδίωξιν τῆς δημοσιονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως θὰ ἀποτελέσῃ ἡ βαθμιαία αὔξησις τῆς συμβολῆς τῆς κρατικῆς ἀποταμιεύσεως εἰς τὴν χρηματοδότησιν τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων καὶ ὁ περιορισμός, μακροχρονίως, τῆς διὰ δανεισμοῦ ἀντλήσεως πόρων. Ἡ τοιαύτη πολιτικὴ τοῦ περιορισμοῦ τῆς ἐκτάσεως τοῦ δημοσίου δανεισμοῦ ἀπορρέει ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἐκ τῆς διαπιστώσεως ὅτι ἡ αὔξησις τοῦ δημοσίου χρέους μὲ τὸν ρυθμὸν τῶν τελευταίων ἐτῶν ἐνδέχεται νὰ ὁδηγήσῃ, μετὰ παρέλευσιν ἐτῶν, εἰς σοβαρὰν δανειακὴν ἐπιβάρυνσιν τοῦ Δημοσίου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ εἰς μεγάλην ἔκτασιν δημόσιος δανεισμὸς ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ ἐνδέχεται νὰ προκαλέσῃ δυσχερείας εἰς τὴν ὁμαλὴν χρηματοδότησιν τῆς ἰδιωτικῆς ἐπενδυτικῆς δραστηριότητος, λαμβανομένου μάλιστα ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ ἐπιτάχυνσις ταύτης θὰ ἀπαιτῇ ὁλονὲν ὑψηλότερα ἐπίπεδα χρηματοδοτήσεως. Πέμπτον, αὐστηρὰ ἐφαρμογὴ τῆς ἐπιταγῆς τοῦ Συντάγματος ὅπως πάντα τὰ ἔσοδα τοῦ Κράτους καὶ πάντα τὰ ἔξοδα αὐτοῦ ἐμφανίζωνται εἰς τὸν προϋπολογισμόν, ἀποκλειομένης τῆς δι’ ἰδίων ἐκτὸς προϋπολογισμοῦ λογαριασμῶν, διαφευγόντων τοῦ ἐλέγχου τοῦ δημοσίου λογιστικοῦ, πραγματοποιήσεως δαπανῶν, δημοσίου χαρακτῆρος. Μεταξὺ τῶν θεμελιωδῶν ἀρχῶν τῆς δημοσιονομικῆς ἐπιστήμης, ὡς γνωστόν, συγκαταλέγεται ἡ ἀρχὴ τῆς καθολικότητος τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τοῦτο σημαίνει, ὅτι ἅπαντα τὰ ἔσοδα καὶ ἔξοδα ἐμφανίζονται εἰς ἕνα ἑνιαῖον γενικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους. Τὰ τελευταῖα ὅμως ἔτη, ἐκ διαφόρων λόγων, ἐπεκράτησεν εἰς τὴν χώραν μας νὰ λέγεται ὅτι τὸ εἰδικὸν τμῆμα τοῦ προϋπολογισμοῦ εἰς τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται ἡ ὅλη ἐπενδυτικὴ προσπάθεια τοῦ Κράτους διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας, ἀποτελεῖ τὸν προϋπολογισμὸν ἐπενδύσεων. Τοῦτο, ὡς μὴ ἀνταποκρινόμενον εἰς τὰς ὀρθὰς δημοσιονομικὰς ἀρχάς, ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτὴν τὴν ἐπιταγὴν τοῦ Συντάγματος, πρέπει νὰ παύσῃ δημιουργοῦν τὴν ἐντύπωσιν συνυπάρξεως δύο κεχωρισμένων προϋπολογισμῶν. Εἰς τὴν πραγματικότητα, ὅμως, καὶ συμφώνως πρὸς τὰ παραδεδεγμένα εἰς τὴν διεθνῆ πρακτικὴν καὶ τὰς ἀρχὰς τῆς δημοσιονομικῆς ἐπιστήμης, ἡ διάκρισις μεταξὺ τῶν καταναλωτικῶν δαπανῶν ἀπὸ τῶν διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας διατιθεμένων εἶναι ἐπιβεβλημένη. Τοῦτο τεχνικῶς ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς ἀναγραφῆς τῶν προβλέψεων τῶν σχετικῶν πόρων καὶ δαπανῶν, ἐν διακεκριμένῳ τμήματι τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ, ὥστε νὰ εἶναι εὐδιάκριτος ἡ ἀκολουθουμένη εἰς ἑκάτερον τῶν τμημάτων τοῦ προϋπολογισμοῦ πολιτικὴ καὶ νὰ ἀποφεύγωνται παρερμηνεῖαι ὡς πρὸς τὴν χρησιμοποίησιν ὡρισμένων ἐκτάκτων ἐσόδων, ἐν οἷς καὶ ὁ δανεισμός. Ὡς γνωστόν, ὁ χαρακτὴρ τῶν δαπανῶν ἐπενδύσεων καὶ δημοσιονομικῶς καὶ οὐσιαστικῶς συγχωρεῖ προσφυγὴν εἰς τὴν ἐξεύρευσιν δανειακῶν πόρων, εἴτε ἐκ τῆς ἐσωτερικῆς ἀποταμιεύσεως, εἴτε ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς. Ὁ προϋπολογισμὸς 1964 Αἱ προβλέψεις τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ 1964 ὡς πρὸς μὲν τὰ ἔσοδα ἐστηρίχθησαν ἐπὶ τῆς τελικῆς ἀποδόσεως αὐτῶν κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1963 καὶ τῆς φυσιολογικῆς αὐξήσεως αὐτῶν κατὰ τὸ 1964, ὡς ἐκ τῆς προβλεπομένης ἀνοδικῆς κατ’ αὐτὸ πορείας τῆς παραγωγικῆς δραστηριότητος τῆς χώρας καὶ κατὰ συνέπειαν καὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ὡς πρὸς δὲ τὰ ἔξοδα, ἐγένοντο μὲ βάσιν τὴν ἐγγραφὴν τῶν ἀναγκαίων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ κυβερνητικοῦ προγράμματος πιστώσεων καὶ τὴν ἐντὸς τῶν ὁρίων αὐτῶν πραγματοποίησιν τῶν ἀπαραιτήτων δαπανῶν, ἀποκλειομένης κατηγορηματικῶς πάσης ὑπερβάσεως τῶν οἰκείων πιστώσεων. Δηλῶ ρητῶς ὅτι αἱ δαπάναι τοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ ὑπόκεινται εἰς αὐστηρότατον ἔλεγχον, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀναγκαιότητα αὐτῶν. Ὑπερβάσεις πιστώσεων καὶ πραγματοποιήσεις δαπανῶν διὰ χρημάτων ἐκ συνεστημένων παγίων προκαταβολῶν οὐδεμιᾶς θέλουσι τύχει ἐκ τῶν ὑστέρων ἐγκρίσεως ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν. Τὰ ἀναγραφόμενα εἰς τὸν τακτικὸν προϋπολογισμὸν 1964 ἔσοδα καὶ ἔξοδα ἀνταποκρίνονται εἰς τὰς ἐπιδιώξεις τοῦ κυβερνητικοῦ οἰκονομικοῦ προγράμματος καὶ εἰδικώτερον: α. Τῆς διαθέσεως τῶν ἀπαιτουμένων πόρων διὰ τὴν ἀναμόρφωσιν τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος καὶ τὴν παροχὴν δωρεὰν παιδείας. β. Τῆς διαθέσεως ηὐξημένων πόρων διὰ τὴν προστασίαν τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς καὶ τὴν αὔξησιν τοῦ χαμηλοῦ εἰσοδήματος τῶν ἀγροτικῶν τάξεων. γ. Τῆς διαθέσεως ηὐξημένων πόρων διὰ τὴν κοινωνικὴν πρόνοιαν ὑπὲρ τῶν λαϊκῶν τάξεων καὶ τὴν προστασίαν τῆς δημοσίας ὑγείας. δ. Τῆς διαθέσεως τῶν ἀπαιτουμένων πόρων διὰ τὴν ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1964 ἰσχύσασαν αὔξησιν τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων. ε. Τῆς ἐξασφαλίσεως πόρων ἐκ 1.100 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὴν χρηματοδότησιν τοῦ προγράμματος τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων τοῦ ἔτους 1964. Ἡ Κυβέρνησις πρὸς πραγματοποίησιν τοῦ κοινωνικοῦ ἰδίᾳ προγράμματος αὐτῆς ἔκρινεν ἀπαραίτητον τὴν ἀνακατανομὴν τῶν πόρων τῶν διατιθεμένων ὑπὲρ κατηγοριῶν τινων δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ δὴ τῶν ἀναφερομένων εἰς τὴν προστασίαν τῶν ἀσθενεστέρων οἰκονομικῶς τάξεων, περιορίσασα ἀντιστοίχως ἄλλας δαπάνας τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ δὴ τὰς δαπάνας τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ἀφοῦ προηγουμένως διὰ τὰς τελευταίας ταύτας ἐξετίμησε καὶ ἔκρινε τὴν μείωσιν ταύτην, ὡς μὴ δυναμένην νὰ ἐπιδράσῃ δυσμενῶς ἐπὶ τῆς ἀμυντικῆς ἱκανότητος τῆς χώρας. Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω βάσεων κατηρτίσθη ὁ ὑποβαλλόμενος γενικὸς προϋπολογισμὸς τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ Κράτους διὰ τὸ οἰκονομικὸν ἔτος 1964, ὅστις κατὰ σύνολα ἐσόδων καὶ ἐξόδων (πλὴν τῶν ὑπὸ τοῦ ΝΑΤΟ χρηματοδοτουμένων ἔργων κοινῆς ὑποδομῆς) ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Ὁ ἀντίστοιχος πίναξ διὰ τὸν προϋπολογισμὸν 1963 συμφώνως πρὸς τὴν προβλεπομένην τελικὴν ἐκτέλεσιν αὐτοῦ, ἔχει ὡς ἀκολούθως:

Ἤτοι, ὁ γενικὸς προϋπολογισμὸς 1964 προβλέπει: α. Ἔσοδα. Ἐξ ἐγχωρίων πόρων 24.815 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 21.933 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ 1963 ἤτοι ἐπὶ πλέον 2.822 ἢ 13,1%. Ἐξ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ 2.276 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ὁμοίων τοῦ 1963 ἐκ 2.100 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι ἐπὶ πλέον 176 ἑκατ. δραχμῶν ἢ 8,4%. Ἐκ συμμετοχῆς τοῦ ΝΑΤΟ εἰς τὰς ἀμυντικὰς δαπάνας τῆς χώρας 705 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ἴσου, ἀρχικῶς προβλεφθέντος ποσοῦ διὰ τὸ 1963, τελικῶς προβλεπομένου νὰ πραγματοποιηθῇ εἰς τὸ ποσὸν τῶν 450 ἑκατ. δραχμῶν. Καὶ ἐκ λοιπῶν πόρων ἐξωτερικοῦ (δανείων, πιστώσεων, κλπ.) 1.724 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ἀρχικῶς προβλεφθέντων ὁμοίων πόρων κατὰ τὸ 1963 ἐκ 2.360 ἑκατ. δραχμῶν τελικῶς δὲ πραγματοποιηθέντων ἐξ 98 ἑκατ. δραχμῶν. β. Ἔξοδα. Προβλεπόμεναι πληρωμαὶ τοῦ τακτικοῦ (καταναλωτικοῦ) προϋπολογισμοῦ 23.520 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ὁμοίων τοῦ 1963 ἐξ 20.031 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι ἐπὶ πλέον 3.489 ἢ 17,4% καὶ ἔξοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ κρατικῶν ἐπενδύσεων 7.000 ἑκατ. δραχμῶν, ἢ τελικὰς πληρωμὰς 6.000 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ἀρχικῶν προβλέψεων τοῦ 1963 6.250 ἑκατ. δραχμῶν, καὶ πραγματοποιηθεισῶν τελικῶν πληρωμῶν 5.035 ἑκατ. δραχμῶν. Τὰ ἔσοδα Ἡ κατὰ 2.882 ἑκατ. δραχμῶν αὔξησις τῶν ἐσόδων ἐξ ἐγχωρίων πόρων προέρχεται κατὰ 357 ἑκατ. δραχμῶν ἀπὸ τὰ εἰδικὰ ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων καὶ κατὰ 2.525 ἑκατ. δραχμῶν ἐκ τῶν ἐξ ἑλληνικῆς πηγῆς ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, αὕτη δὲ ἀναλύεται ὡς ἑξῆς:

Δοθέντος ὅτι ἀπὸ τοῦ τέλους τοῦ 1963 κατηργήθησαν τὰ ἐκπαιδευτικὰ τέλη, προκαλουμένης ἀπωλείας ἐσόδων 30 ἑκατ. δραχμῶν, ἡ πραγματικὴ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἀποδόσεως τῶν ἐξ ἑλληνικῆς πηγῆς ἐσόδων, μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1963, ἀναβιβάζεται εἰς 2.555 ἑκατ. δραχμῶν. Οὕτω, ἡ προβλεπομένη ἀπόδοσις τῶν ἐσόδων τούτων κατὰ τὸ 1964 θὰ εἶναι μεγαλυτέρα τῆς τοῦ ἔτους 1963 κατὰ 12%. Ἀνακοινοῦμεν ἐπ’ εὐκαιρίᾳ εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν τακτικῶν ἐσόδων κατὰ τὸ πρῶτον τετράμηνον τοῦ τρέχοντος ἔτους. Ἐξ αὐτῶν προκύπτει ὅτι σημειοῦται αὔξησις ἀποδόσεως μεγαλυτέρα κατὰ 13,9% ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ πρῶτον τετράμηνον τοῦ 1963, ἤτοι κατὰ ποσοστὸν ὑψηλότερον ἐκείνου εἰς τὸ ὁποῖον ἐβασίσθη ἡ διαμόρφωσις τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ τρέχοντος ἔτους. Εἶναι προφανὴς ἡ ἀξία τῆς ἐνδείξεως ταύτης, ὡς πρὸς τὴν ἄκραν ἀσφάλειαν τῶν περιλαμβανομένων εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1964 προβλέψεων. Ἡ προβλεπομένη διαμόρφωσις τῶν ἐξ Ἑλληνικῶν πηγῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ τὸ 1964, ὁδηγεῖ καὶ εἰς αἰσθητὴν βελτίωσιν τῆς διαρθρώσεώς των. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἰδιαιτέρως χαρακτηριστικόν. Ἡ σύνθεσις τῶν ἐκ φορολογίας ἐσόδων ἔχει ὡς ἑξῆς:

Τὰ ἔξοδα τοῦ 1964 ὑπολογίζονται εἰς 24.239 ἑκατ. δραχμῶν καὶ μετ’ ἀφαίρεσιν τῶν ἐτησίως καταλειπομένων ἀδιαθέτων ὑπολοίπων τῶν πιστώσεων εἰς 23.520 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι ὁμοίων τοῦ 1961 ἐξ 20.031 ἑκατ. δραχμῶν. Ἐμφανίζουν δηλονότι αὔξησιν πρὸς τὸ 1963 κατὰ 17,42%. Ὁ προϋπολογισμὸς τῶν τακτικῶν ἐξόδων τοῦ ἔτους 1964 προβλέπει: Τὰς διὰ τὴν κανονικὴν λειτουργίαν τῶν ὑπηρεσιῶν ἀπαιτουμένας πιστώσεις, ἡ ἐκτίμησις τῶν ὁποίων, ὑπολογιζομένης καὶ τῆς ἐκ τῆς πορείας τῶν τιμῶν ἐλαφρᾶς τινος αὐξητικῆς ἐπιδράσεως, ἐγένετο μετ’ αὐστηρὸν τῶν πραγματικῶν αὐτῶν ἀναγκῶν ἔλεγχον. Τὰς ἀπαιτουμένας νέας πιστώσεις διὰ τὴν δι’ ὁλόκληρον ἔτος καταβολήν, τῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἔτους 1963 γενομένων παροχῶν, πρὸς τὸ ἐν ἐνεργείᾳ προσωπικὸν καὶ τοὺς συνταξιούχους. Τὰς ἀπαιτουμένας νέας πιστώσεις διὰ τὴν καταβολὴν τῆς ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1964 ἐγκριθείσης γενικῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν καὶ συντάξεων κατὰ 5%, ὡς καὶ τῆς κατὰ 100% αὐξήσεως τοῦ βασικοῦ μισθοῦ τῶν δικαστικῶν καὶ τῆς ἀναλόγου ἐντεῦθεν βελτιώσεως τῶν συντάξεων τούτων. Τὰς ἀπαιτουμένας νέας πιστώσεις διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δημοσίου χρέους. Τὰς ηὐξημένας πιστώσεις διὰ δαπάνας προνοίας, ἐκπαιδεύσεως, ὑγείας καὶ γεωργίας διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἀντιστοίχων κυβερνητικῶν προγραμμάτων. Τὰς ἀναγκαίας πιστώσεις διὰ τὴν ἐθνικὴν ἄμυναν καὶ ἐσωτερικὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας. Τὰ ἔξοδα τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ 1964 κατὰ γενικὰς κατηγορίας καὶ ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς διαμορφωθείσας τελικῶς πιστώσεις τοῦ 1963 ἔχουσιν ὡς ἀκολούθως:

Εἰς συναπτόμενον παράρτημα παρέχεται εἰδικωτέρα ἀνάλυσις τῶν ἐξόδων, ἐκ τῆς ὁποίας προκύπτει ὁ τρόπος διαθέσεως τῆς κατὰ 3.489 ἑκατ., δραχμῶν αὐξήσεώς των ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ παρελθὸν ἔτος. Σημειοῦμεν ἐνταῦθα τὴν κατὰ 44% αὔξησιν τῶν δαπανῶν τοῦ τομέως παιδείας, 34,2% τοῦ γεωργικοῦ τομέως, 16% τοῦ τομέως κοινωνικῆς προνοίας καὶ δημοσίας ὑγείας, τῶν δαπανῶν προσωπικοῦ (πλὴν τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἀνωτέρω τριῶν τομέων) κατὰ 11,8%, τῶν συνταξιοδοτικῶν δαπανῶν κατὰ 17,4%, τῶν δαπανῶν δημοσίου χρέους κατὰ 10,2%, τέλος δὲ καὶ τὴν ἐγγραφὴν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ποσοῦ δραχ. 600 ἑκατ. δι’ ἀποθεματικὰ ἐνισχύσεως τῶν ἀνεπαρκῶν πιστώσεων καὶ ἀντιμετώπισιν ἀπροβλέπτων δαπανῶν. Ἐπιλαμβάνομαι τῆς εὐκαιρίας, νὰ δηλώσω καὶ πάλιν, ὅτι ἡ διάθεσις τούτων θέλει γίνει μετ’ αὐστηρὸν ἔλεγχον τῶν δαπανῶν καὶ μὲ προσπάθειαν διαφυλάξεως ἐκ τούτων ἱκανοῦ ποσοῦ πρὸς ἐνίσχυσιν τῶν πόρων χρηματοδοτήσεως τοῦ κυβερνητικοῦ προγράμματος κρατικῶν ἐπενδύσεων 1964. Αἱ δαπάναι τοῦ προσωπικοῦ Τὸ σύνολον τῶν πιστώσεων διὰ δαπάνας προσωπικοῦ ἐκ δραχ. 12.460 ἑκατ., ἀπορροφᾷ τὰ 52,9% τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν προβλεπομένων τακτικῶν ἐσόδων ἐκ 23.561 ἑκ. δραχμῶν καὶ ἀποτελεῖ τὰ 51,4% τῶν ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Α πιστώσεις τῶν 12.460 ἑκατ. δραχμῶν ἀναλύονται ὡς ἑξῆς:

Καὶ εἰδικώτερον αἱ δαπάναι τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ προσωπικοῦ ἀναλύονται ὡς ἑξῆς:

Ἡ μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1963 αὔξησις ὑπολογίζεται εἰς 1.770 ἑκατ. δραχμῶν ἢ 16,5%. Ἔναντι δὲ τῶν ἀντιστοίχων δαπανῶν τοῦ 1957 ἀνέρχεται εἰς δραχ. 5.920 ἑκατ. ἢ 90,5% καὶ τῶν ἀντιστοίχων τοῦ οἰκον. ἔτους 1950 –51 εἰς δραχμὰς 9.800 ἢ 368,4%. Μεταξὺ τῶν αὐτῶν χρονικῶν περιόδων ηὐξήθησαν ἀντιστοίχως: α. Τὰ ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν τακτικὰ καὶ συνήθη ἔκτακτα ἔσοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ (πλὴν τῶν ὑπὲρ ἀποκαταστάσεως τῶν σεισμοπλήκτων καὶ τῶν ὑπὲρ τοῦ Ο.Γ.Α. εἰσπραττομένων). μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1963 κατὰ δραχ. 2.228 ἑκατ. ἢ 10,9%. μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1957 κατὰ δραχ. 10.109 ἑκατ. ἢ 81,1%. μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1950–51 κατὰ δραχ. 18.154 ἑκατ. ἢ 410,3%. β. Τὰ ἔξοδα τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ (πλὴν δαπανῶν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν σεισμοπλήκτων καὶ τῆς ἀποδόσεως τῶν εἰσπραττομένων ὑπὲρ τοῦ Ο.Γ.Α.). μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1963 εἰς δραχ. 3.385 ἑκατ. ἢ 17,7%. μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1957 εἰς δραχ. 10.280 ἑκατ. ἢ 83,9%. μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1950–51 εἰς δραχ. 16.450 ἑκατ. ἢ 270,7%. Μὲ τὰς προβλέψεις τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ διὰ τὰς δαπάνας προσωπικοῦ πραγματοποιοῦνται εἰς τὸ ἀκέραιον αἱ κυβερνητικαὶ ἐξαγγελίαι τοῦ παρελθόντος Δεκεμβρίου διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων. Οὐδεμίαν νέαν πίστωσιν, πέραν τῶν ἀναγκαίων διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἐξαγγελθείσης πολιτικῆς, περιλαμβάνει ὁ προϋπολογισμὸς 1964. Θὰ ἐπεθύμουν δὲ ἐπ’ εὐκαιρίᾳ νὰ ὑπομνήσω τὴν γενομένην κατὰ τὸν παρελθόντα Δεκέμβριον ὑπὸ τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως κατηγορηματικὴν δήλωσιν, ὅτι μὲ τὰ ληφθέντα μέτρα ἐτέθη ὁριστικὸν τέρμα καὶ ἀπεκλείσθη κατηγορηματικῶς μέχρι τέλους Δεκεμβρίου 1964 πᾶσα οἱαδήποτε νέα παρομοία παροχή. Τοῦτο ὡς εἶναι ἑπόμενον θὰ τηρηθῇ ἀπολύτως, πιστεύει δὲ ἡ Κυβέρνησις ὅτι, ἡ ἀνάγκη συμμέτρου ἀναπτύξεως τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ κοινωνικοῦ προγράμματος αὐτῆς, θέλει ἐκτιμηθῆ καὶ ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸν λαὸν καὶ εἰδικώτερον ἀπὸ τοὺς ἀμέσως ἐνδιαφερομένους δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ συνταξιούχους. Τὰ μέχρι τοῦδε ληφθέντα περὶ τῶν ἐν ἐνεργείᾳ κρατικῶν λειτουργῶν καὶ τῶν συνταξιούχων μέτρα. Ταῦτα ἔχουν ὡς ἑξῆς: 1. Γενικὴ αὔξησις ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1964 κατὰ 5% τοῦ βασικοῦ μισθοῦ, τῶν δημοσίων πολιτικῶν ὑπαλλήλων (ἐξαιρέσει τῶν δικαστικῶν) τῶν στρατιωτικῶν, τῶν ὀργάνων τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας καὶ τῶν ὑπαλλήλων τῶν νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου (δραχ. 345 ἑκατ.) μὲ παράλληλον ἀνάλογον αὔξησιν τῶν συντάξεων (δραχ. 80 ἑκατ.) δαπάνη δραχ. 425 ἑκατ. 2. Διπλασιασμὸς τοῦ βασικοῦ μισθοῦ τῶν δικαστικῶν λειτουργῶν καὶ τῶν ἐξομοιουμένων μισθολογικῶς πρὸς αὐτοὺς μελῶν τοῦ Νομικοῦ Συμβούλου τοῦ Κράτους καὶ τοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου Δημοσίων Ὑπαλλήλων (100 ἑκατ. δραχμῶν) μὲ παράλληλον ἀνάλογον αὔξησιν τῶν συντάξεων (δραχ. 60 ἑκατ.) δαπάνη δραχ. 160 ἑκατ. 3. α. Αὔξησις τῶν εἰδικῶν ἐπιδομάτων τοῦ προσωπικοῦ τῆς μέσης ἐκπαιδεύσεως κατὰ δραχ. 800 μηνιαίως καὶ τοῦ προσωπικοῦ τῆς στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως κατὰ δραχ. 500 μηνιαίως. β. Χορήγησις ἐπιδόματος δραχ. 500 μηνιαίως εἰς τοὺς δημοδιδασκάλους τῶν μονοθεσίων σχολείων. γ. Χορήγησις ἐπιδόματος δραχ. 400 μηνιαίως εἰς τοὺς μετεκπαιδευομένους λειτουργοὺς τῆς στοιχειώδους καὶ μέσης παιδείας. δ. Χορήγησις εἰς τοὺς γυμνασιάρχας ἐπιδόματος δραχ. 500 μηνιαίως διὰ τὴν ἄσκησιν τῶν καθηκόντων γραμματέως τῶν σχολικῶν ἐφοριῶν. ε. Χορήγησις εἰς τοὺς καθηγητὰς τῶν ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων μηνιαίου εἰδικοῦ ἐπιδόματος δραχ. 5.000, ἔναντι τῶν καταργηθέντων ἐξετάστρων μετὰ τὴν καθιέρωσιν τῆς δωρεὰν παιδείας καὶ ϛ. Χορήγησις ἐπιδόματος ἐξετάστρων ἐκ δραχ. 250– 3.500 μηνιαίως εἰς τὸ πάσης φύσεως διοικητικὸν προσωπικὸν τῶν ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων. Ἡ δαπάνη ἐκ τῶν παροχῶν τῆς κατηγορίας 3 (α — ϛ) ἀνέρχεται εἰς 303 ἑκατ. δραχμῶν. 4. Αὔξησις τοῦ μισθοῦ τῶν ὀργάνων ἀγροφυλακῆς ἀπὸ 5–25%, δαπάνη 10 ἑκατ. δραχμῶν. 5. Αὔξησις κατὰ 5% τοῦ μισθοῦ τῶν ἐφημερίων καὶ χορήγησις εἰς τούτους τοῦ ἐπιδόματος ἀδείας, δαπάνη 12 ἑκατ. δραχμῶν. 6. Αὔξησις κατὰ 4,6 ἕως 10% τοῦ μισθοῦ τοῦ ἐπὶ σχέσει ἰδιωτικοῦ δικαίου προσωπικοῦ τῆς ὑπηρεσίας ἐγγείων βελτιώσεων (Υ.Ε.Β.) καὶ διαρρύθμισις ἐπὶ τὰ βελτίω τῶν παρεχομένων εἰς τοῦτο ἀποζημιώσεων, δαπάνη 10 ἑκατ. δραχμῶν. 7. Εἰδικαὶ παροχαὶ εἰς τὰ ὄργανα δημοσίας ἀσφαλείας ἤτοι: α. Αὔξησις κατὰ δραχ. 5 ἡμερησίως τοῦ ἀντιτίμου τῆς τροφοδοτικῆς μερίδος. β. Καταβολὴ εἰς τοὺς ὁπλίτας τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας τοῦ ἐπιδόματος ἐπιφυλακῆς καὶ διὰ τὰς ἡμέρας τῆς μετ’ ἀποδοχῶν ἀδείας καὶ γ. Κατάργησις τῆς ἐνεργουμένης ἐπὶ τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἀξιωματικῶν τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, 20δράχμου μηνιαίας κρατήσεως ἔναντι ἀξίας τροφίμων. Δαπάνη διὰ τὰς τρεῖς περιπτώσεις 60 ἑκατ. δραχμῶν. 8. Διαρρύθμισις ἐπὶ τὰ βελτίω τῆς παρεχομένης κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν. 3001)1954 ἀποζημιώσεως, εἰς τοὺς γεωπόνους, δασικοὺς καὶ χημικοὺς δαπάνη 10 ἑκατ. δραχμῶν. 9. Αὔξησις θέσεων ἀπὸ 400 εἰς 1.000, εἰς τὰ λειτουργοῦντα παρὰ τοῖς δικαστηρίοις τοῦ Κράτους συνεργεῖα ὑπερωριακῆς ἐργασίας, καὶ ἰσάριθμος αὔξησις τοῦ ἀριθμοῦ τοῦ συμμετέχοντος εἰς ταῦτα προσωπικοῦ τῆς γραμματείας τῶν δικαστηρίων, δαπάνη 5 ἑκατ. δραχμῶν. Σύνολον δαπάνης ἐκ τεθέντων εἰς ἐφαρμογὴν μέτρων 995 ἑκατ. δραχμῶν. Ἐξαγγελθέντα μέτρα καὶ μὴ εἰσέτι τεθέντα εἰς ἐφαρμογήν, ἐλλείψει νομικῆς δυνατότητος. α. Ἐνίσχυσιν τῶν συνταξιούχων κατὰ τρόπον ἀνάλογον μὲ τὴν διὰ τοῦ ἐπιδόματος ἀδείας ἐνίσχυσιν τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων, δαπάνη 90 ἑκατ. δραχμῶν. β. Ἐπανόρθωσις διαφόρων ἀδικιῶν προελθουσῶν ἐκ τοῦ ἐν ἐφαρμογῇ κώδικος τῶν συντάξεων, δαπάνη 60 ἑκατ. δραχμῶν. γ. Αὔξησις ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1964 τῶν πολεμικῶν συντάξεων κατὰ 5%, δαπάνη 30 ἑκατ. δραχμῶν. δ. Περαιτέρω λῆψις μέτρων ὑπὲρ τοῦ Σώματος Ἀγροφυλακῆς διὰ τῆς διαθέσεως κονδυλίου ἐτησίως 25 ἑκατ. δραχμῶν. Σύνολον 205 ἑκατ. δραχμῶν. Καὶ γενικὸν σύνολον παροχῶν 1.200 ἑκατ. δραχμῶν. Αἱ παροχαὶ αὗται ἀπορροφοῦν τὰ 53,8% τῆς ἐκ 2.322 ἑκατ. δραχμῶν προβλεπομένης βελτιώσεως τῶν εἰσπράξεων τῶν τακτικῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1964 καὶ 1963. Τὸ ποσὸν τῶν δραχ. 1.200 ἑκατ. ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς συνολικῆς αὐξήσεως κατὰ τὸ ἔτος 1964, ἔναντι τοῦ 1963, τῶν δαπανῶν προσωπικοῦ, ἀνερχομένης εἰς δραχ. 1.770 ἑκατ. Τὸ ὑπόλοιπον ἐκ δραχ. 570 ἑκατ. ἀναφέρεται κυρίως εἰς τὸν ὑπολογισμὸν διὰ πλήρη ἐτησίαν περίοδον τῶν πιστώσεων τοῦ προϋπολογισμοῦ 1964, διὰ δαπάνας προσωπικοῦ: α. Συνεπείᾳ προσλήψεων γενομένων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1963 καὶ ἰδίᾳ ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ εἰς τὴν στοιχειώδη ἐκπαίδευσιν (2.000) δημοδιδάσκαλοι καὶ νηπιαγωγοὶ) καὶ τὴν μέσην παιδείαν (1.400 καθηγηταί). β. Συνεπείᾳ παροχῶν καὶ μισθολογικῶν βελτιώσεων πρὸς διαφόρους κατηγορίας προσωπικοῦ καὶ συνταξιούχων κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1963, οἷαι κυρίως αἱ ἀφορῶσαι: τὴν χορήγησιν ἐπιδόματος ἀδείας, τὴν κατάργησιν τῶν ἀνωτάτων ὁρίων ὡς πρὸς τὰ ἐπὶ ταῖς ἑορταῖς δῶρα τῶν συνταξιούχων, τὴν διαρρύθμισιν ἐπὶ τὰ βελτίω τῆς νομοθεσίας περὶ προαγωγῶν ἀξιωματικῶν καὶ χορηγήσεως εἰς αὐτοὺς ἐπιδόματος εὐδοκίμου παραμονῆς ἐν τῷ αὐτῷ βαθμῷ καὶ διαρρυθμίσεως ἐπὶ τὰ βελτίω διαφόρων κλαδικῶν παροχῶν κλπ. γ. Συνεπείᾳ αὐξήσεως τῆς δαπάνης νοσηλευτικῆς περιθάλψεως τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ὑπαλλήλων (δραχ. 25 ἑκατ.) καὶ τῶν συνταξιούχων (δραχ. 15 ἑκατ.). δ. Συνεπείᾳ αὐξήσεως τῆς ἐπιχορηγήσεως τοῦ Δημοσίου πρὸς τὸ Ταμεῖον Προνοίας Δημοσίων Ὑπαλλήλων (δραχ. 30 ἑκατ.) καὶ ε. Συνεπείᾳ φυσιολογικῆς ἀναπτύξεως τῆς κατηγορίας τῶν δαπανῶν προσωπικοῦ ἐκτιμωμένης ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος εἰς 2% περίπου, ἢ 200 τοὐλάχιστον ἑκατ. δραχμῶν. Εἰδικώτερον ὅσον ἀφορᾷ τὰς συντάξεις, πρὸς ἐνημέρωσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας παρατίθενται εἰς τὸ παράρτημα δύο πίνακες, ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει, ὅτι ὁ συνολικὸς ἀριθμὸς τῶν ὑπὸ τοῦ Δημοσίου συνταξιοδοτουμένων ἦτο τὴν 31 Δεκεμβρίου 1963 154.676 μὲ πρόβλεψιν νὰ διαμορφωθῇ εἰς 154.273 κατὰ τὴν 31 Δεκεμβρίου 1964. Κατὰ εἰδικωτέρας κατηγορίας συνταξιούχων, αἱ μεταβολαὶ τοῦ ἀριθμοῦ αὐτῶν ἔχουν ὡς ἑξῆς:

Λόγῳ αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν συνταξιούχων προβλέπεται, ὅτι ἡ κατηγορία αὐτὴ θὰ ἀπορροφᾷ τὰ 71,3% διὰ συντάξεις πιστώσεων τοῦ τρέχοντος ἔτους, ἔναντι ἀντιστοίχου ποσοστοῦ 68,6% κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Πρὸς ὁλοκλήρωσιν τῆς ἐκθέσεώς μου, κύριοι Βουλευταί, ἐπὶ τῆς κατηγορίας ταύτης τῶν δαπανῶν, θὰ ἀναφέρω εἰς γενικοὺς ἀριθμοὺς τὴν κίνησιν τοῦ προσωπικοῦ κατὰ τὴν περίοδον ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1963. Κατὰ τὸ χρονικὸν τοῦτο διάστημα:

Ἐκ τῶν στοιχείων τούτων προκύπτει, ὅτι εἰς τὴν λοιπὴν δημοσίαν ὑπηρεσίαν οἱ ἐξελθόντες ἦσαν κατὰ 50 περισσότεροι τῶν εἰσελθόντων. Δαπάναι ἀμύνης Εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν αἱ πιστώσεις τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἀνέρχονται εἰς 2.976 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι πιστώσεων ἐκ 3.248 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ 1963, ἤτοι σημειοῦται μείωσις κατὰ 272 ἑκατ. δραχμῶν ἢ κατὰ 8,4%. Ἡ μείωσις αὕτη πραγματοποιεῖται παρὰ τὴν αὔξησιν τῶν ἀποδοχῶν τῶν στελεχῶν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων εἰς ἐφαρμογὴν τῆς γενικῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν καὶ παρὰ τὰ νέα βάρη ἐξ ἄλλων ὑποχρεωτικῶν δαπανῶν. Ἐν τῷ προσδιορισμῷ τῶν δαπανῶν τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης ἡ Κυβέρνησις ἔλαβεν ὑπ’ ὄψιν, ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἐπιδιώκουσα τὴν καθυστεροῦσαν ἐπιτασσομένην ὅμως καὶ ἐπείγουσαν οἰκονομικὴν αὐτῆς ἀνάπτυξιν, δὲν δύναται νὰ ἐκτελέσῃ πρόγραμμα ἀμυντικῶν δαπανῶν, ὑπερβαῖνον τὰς δυνατότητάς της καὶ παρακωλῦον ὡς ἐκ τούτου σημαντικῶς καὶ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς ἐκπαιδευτικῆς καὶ κοινωνικῆς της ἀναπτύξεως καὶ ὑπονομεῦον ἐν ἐσχάτῃ ἀναλύσει αὐτὴν ταύτην τὴν ἀμυντικήν της ἱκανότητα. Ἡ Κυβέρνησις θεωρεῖ, ὅτι τὸ ὕψος τῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν τῆς Χώρας δέον νὰ προσδιορίζηται ἐν συναρτήσει μὲ τὴν ἔκτασιν τῆς συμμετοχῆς τῶν κρατῶν–μελῶν τοῦ ΝΑ-ΤΟ εἰς τὰς ἑλληνικὰς δαπάνας τῆς συμμαχικῆς ἀμύνης, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὸ ἀμυντικὸν βάρος τῆς Ἑλλάδος εἶναι μεγαλύτερον τοῦ βάρους πολλῶν ἄλλων χωρῶν, μὲ μεγαλύτερον συνολικὸν καὶ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα, μετὰ τῶν ὁποίων, ἐν τούτοις, ἡ Χώρα ὀφείλει νὰ συναγωνίζεται ἐπιτυχῶς εἰς τὰς διεθνεῖς ἀγοράς, ἐπὶ ἴσοις ὅροις. Αἱ ἀπόψεις αὗται ἐξετέθησαν ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ἐνώπιον τοῦ ΝΑΤΟ, ἀναμένεται δὲ ἡ ἔκβασις τῆς ὑπὸ τοῦ ὀργανισμοῦ τούτου ἀποφασισθείσης μελέτης τοῦ θέματος. Ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ἀνωτέρω ἑλληνικῶν ἀπόψεων ἡ Κυβέρνησις κατέβαλεν ἰδιαιτέραν προσπάθειαν ἵνα, ἄνευ μειώσεως τῆς ἀμυντικῆς ἰσχύος τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων, καταστῇ δυνατή, δι’ ὀρθολογικῆς ὀργανώσεως καὶ λειτουργίας αὐτῶν ἡ μείωσις τῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν τῆς Χώρας, χάριν τῆς διευρύνσεως τῶν περιθωρίων διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος τῆς ἀναπτύξεως καὶ διὰ τὴν ἄσκησιν τῆς ἀνορθωτικῆς της πολιτικῆς. Εἶναι εὐνόητον, ὅτι τὰ περιωρισμένα χρονικὰ ὅρια τὰ ὁποῖα διαθέτει ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς σχετικῆς μελέτης. Ἀποτελεῖ πρόθεσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ τὴν διεξαγάγῃ περαιτέρω εἰς ὅλην τὴν ἐνδεδειγμένην ἔκτασιν. Δημοσία ἀσφάλεια Ἐν τῷ προϋπολογισμῷ 1964 προβλέπονται:

Ἡ διαφορὰ αὕτη ὀφείλεται κυρίως εἰς τὴν κατὰ 5% ἀπὸ 1 Ἰανουαρίου 1964 αὔξησιν τῶν μισθῶν, ἀνερχομένην εἰς 41,5 ἑκατ. δραχμῶν, εἰς τὴν κατὰ 5 δραχμὰς ἤτοι ἀπὸ 11 δραχμὰς εἰς 16 δραχμὰς αὔξησιν τοῦ ἡμερησίου ἐπιδόματος τροφῆς τῶν ἀνδρῶν τῶν Σωμάτων καὶ τὴν κατάργησιν τῆς ἐπὶ τούτου γενομένης 20δράχμου μηνιαίας κρατήσεως, ἀπαιτοῦσαν ηὐξημένας πιστώσεις ἐξ 60,5 ἑκατ. δραχμῶν, εἰς διαρρυθμίσεις ἄλλων τινῶν ἐπιδομάτων μὲ δαπάνην 26 ἑκατ. δραχμῶν, εἰς τὴν ἀναγραφὴν πιστώσεως δραχ. 8 ἑκατ. διὰ τὴν διατήρησιν ἀξιωματικῶν πρὸς συμπλήρωσιν 35ετοῦς ὑπηρεσίας, δραχ. 13 ἑκατ. διὰ τὴν νοσηλείαν τῶν ἀνδρῶν τῶν Σωμάτων, δραχ. 3,5 ἑκατ. διὰ τὴν μεταστέγασιν καταστημάτων λόγῳ λήξεως τῶν ἐνοικιοστασιακῶν μισθωμάτων ἢ σοβαρᾶς ἀκαταλληλότητος τῶν ἤδη μεμισθωμένων τοιούτων, δραχ. 6 ἑκατ. διὰ τὴν συμπλήρωσιν τῶν ἀναγκῶν ἱματισμοῦ καὶ 3,2 ἑκατ. δραχμῶν διὰ διαφόρους ἄλλας δαπάνας. Ἐκπαίδευσις Ὁ κατατιθεμένος γενικὸς προϋπολογισμὸς προβλέπει τὰς ἀκολούθους πιστώσεις διὰ δαπάνας τῆς παιδείας, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ἀντιστοίχους προβλέψεις τοῦ ἔτους 1963.

Ἐκ τοῦ πίνακος τούτου προκύπτει, ὅτι: Αἱ ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1964 διατιθέμεναι πιστώσεις ὑπερβαίνουσι τὰς ἀντιστοίχους τοῦ ἔτους 1963 κατὰ δραχ. 860,6 ἑκατ., ἢ κατὰ 43,9%, ἔναντι προβλεπομένης συνολικῆς αὐξήσεως τῶν ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ δραχ. 2.555 ἑκατ., ἢ κατὰ 12%. Ἡ Κυβέρνησις, κατὰ συνέπειαν, διέθεσεν ὑπὲρ τῆς παιδείας ἐκ τῆς κατὰ τὸ ἔτος 1964 προβλεπομένης βελτιώσεως τῶν ἐξ ἑλληνικῶν πηγῶν ἐσόδων τὰ 33,5% αὐτῆς. Ἡ αὔξησις τῶν ὁμοίων πιστώσεων τοῦ 1963 ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1962 ἀνήρχετο εἰς 7,9%, ἀπερρόφησε δὲ μόλις τὰ 7,7% τῆς ἐκ δραχ. 1.863 ἑκατ. βελτιώσεως τῶν ἐξ ἑλληνικῆς πηγῆς ἐσόδων μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1963 καὶ 1962. Αἱ ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων τοῦ ἔτους 1964 διατιθέμεναι πιστώσεις εἶναι ἀνώτεραι τῶν πιστώσεων τοῦ 1963 κατὰ δραχ. 80,3 ἑκατ. ἢ κατὰ 16,9% καὶ τοῦ 1963 κατὰ δραχ. 343,7 ἑκατ. ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1962 ἢ κατὰ 163,3%. Ἡ γενικὴ αὕτη αὔξησις τῶν πιστώσεων διὰ δαπάνας τῆς παιδείας καθίσταται περισσότερον σημαντική, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι εἶναι ἡ μεγίστη ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς ἀναλόγους ποσοστιαίας αὐξήσεις διὰ τὸ 1964 ἑκάστου τῶν λοιπῶν τομέων τῆς κρατικῆς δραστηριότητος. Εἰς τὸν εἰδικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας προβλέπεται ἐπίσης εἰδικὴ κρατικὴ ἐνίσχυσις τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου ἐκ δραχ. 121 ἑκατ., ἔναντι δραχ. 114 ἑκ. τοῦ ἔτους 1963. Ἡ ἐπὶ πλέον διαφορὰ τῶν δραχ. 7 ἑκατ. ὀφείλεται εἰς τὴν χορήγησιν καὶ εἰς τοὺς ἐφημερίους τῆς εἰς ὅλους τοὺς κρατικοὺς λειτουργοὺς χορηγηθείσης γενικῆς βελτιώσεως τῶν ἀποδοχῶν των κατὰ 5%. Εἰδικώτερον, αἱ ἐκ τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπιχορηγήσεις καὶ πιστώσεις πρὸς τὰ ἀνώτατα ἐπιστημονικὰ ἱδρύματα ηὐξήθησαν εἰς 27,4 ἑκατομμύρια δραχμὰς ἤτοι 36,3%, αἱ ἐπιχορηγήσεις καὶ πιστώσεις πρὸς τὴν ἀνωτάτην ἐκπαίδευσιν ηὐξήθησαν εἰς 511 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι κατὰ 50% (εἰδικῶς αἱ ἐκ τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπιχορηγήσεις καὶ πιστώσεις πρὸς τὴν ἀνωτάτην ἐκπαίδευσιν ηὐξήθησαν κατὰ 97,5%). Ταυτοχρόνως ἐνεκρίθη ἡ ἀναγραφὴ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἱδρυμάτων καὶ εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἀναγκαίων πιστώσεων διὰ τὴν συμπλήρωσιν, εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἀπὸ τοῦ νέου ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους 1964–65, ὅλων τῶν κενῶν θέσεων τοῦ ἐπιστημονικοῦ προσωπικοῦ, τοῦ βοηθητικοῦ ἐπιστημονικοῦ προσωπικοῦ, ὡς καὶ τοῦ κριθέντος ἀναγκαίου διοικητικοῦ καὶ λοιποῦ ὑπηρετικοῦ προσωπικοῦ, μὲ συνολικὴν ἐντεῦθεν δαπάνην 25 ἑκατ. δραχμῶν περίπου. Αἱ πιστώσεις διὰ τὴν μέσην ἐκπαίδευσιν ἀνέρχονται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν 1964 εἰς 741,8 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι εἶναι ηὐξημέναι κατὰ 52,9% ἔναντι τοῦ 1963. Ἡ αὔξησις ὀφείλεται καὶ εἰς τὴν προσθήκην νέου ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ, ἤτοι 700 νέων θέσεων καθηγητῶν κλασσικῆς ἐκπαιδεύσεως, 3 νέων θέσεων καθηγητῶν εἰς τὴν σχολὴν τεχνικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς ἐκπαιδεύσεως, 36 νέων θέσεων ἐκπαιδευτῶν εἰς τὰς σχολὰς ὑπομηχανικῶν Ἀθηνῶν Θεσσαλονίκης, 6 διοικητικῶν ὑπαλλήλων εἰς τὰς τεχνικὰς σχολὰς καὶ τέλος 201 θέσεων ἐπιστατῶν εἰς τὰ γυμνάσια. Ἐξ ἄλλου, εἰς τὸ σύνολον τῶν ηὐξημένων τούτων προβλέψεων, διὰ τὴν μέσην ἐκπαίδευσιν, δέον νὰ συνυπολογισθῇ περαιτέρω καὶ ἡ μείωσις τῶν ἐσόδων τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ κατὰ δραχ. 32 ἑκατ., εἰς ὃ ποσὸν ἀνήρχετο περίπου ἐτησίως ἡ ἀπόδοσις τῶν ἐκπαιδευτικῶν τελῶν, ἅτινα διὰ τῶν ἐξαγγελθέντων ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως ὑπὲρ τῆς παιδείας μέτρων κατηργήθησαν ἀπὸ τοῦ σχολικοῦ ἔτους 1963–64. Αἱ πιστώσεις διὰ τὴν στοιχειώδη ἐκπαίδευσιν ἀνέρχονται εἰς 1.483 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι εἶναι ηὐξημέναι κατὰ 31% ἔναντι τῶν πιστώσεων τοῦ 1963. Αἱ ηὐξημέναι αὗται πιστώσεις, πέραν τῆς καταβολῆς εἰς τὸ προσωπικὸν τῆς γενικῆς αὐξήσεως τῶν μισθῶν περιλαμβάνουν δαπάνην νέων περαιτέρω 900 θέσεων δημοδιδασκάλων, 100 θέσεων νηπιαγωγῶν, 215 θέσεων ἀναπληρωτῶν καὶ 122 θέσεων γραμματέων γραφείων ἐπιθεωρητῶν, διὰ τῆς προσλήψεως τῶν ὁποίων ἀπελευθεροῦνται ἰσάριθμοι θέσεις διδακτικοῦ προσωπικοῦ. Ἐπίσης ἐνεκρίθη ἡ πρόσληψις εἰς τὰ πενταθέσια καὶ ἄνω δημοτικὰ σχολεῖα 121 ἐπιστατῶν. Σημειοῦται πρὸς τούτοις, ὅτι πρὸς ὁλοκλήρωσιν τῆς κυβερνητικῆς ἀποφάσεως περὶ παροχῆς δωρεὰν παιδείας, ἀνελήφθησαν ἀπὸ τοῦ τρέχοντος ἔτους, ἅπασαι αἱ δαπάναι διὰ καθαριότητα, θέρμανσιν, ὕδρευσιν, μικροεπισκευὰς καὶ ἄλλας λειτουργικὰς ἀνάγκας τῶν σχολείων μέσης καὶ στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως, αἱ ὁποῖαι μέχρι τοῦδε ἐκαλύπτοντο ὑπὸ τῶν σχολικῶν ἐφορειῶν, ἐξ εἰδικῶν πόρων, ἀντλουμένων ἀπὸ τοὺς γονεῖς τῶν μαθητῶν. Αἱ δαπάναι αὗται ἀνερχόμεναι διὰ τὸ 1964, εἰς δραχ. 19 ἑκατ., διὰ τὴν μέσην παιδείαν καὶ δραχ. 45 ἑκατ., διὰ τὴν στοιχειώδη, ἤτοι ἐν συνόλῳ εἰς 64 ἑκατ. δραχμῶν, περιλαμβάνονται εἰς τὰ ἀνωτέρω παρατεθέντα ἀριθμητικὰ στοιχεῖα. Παραλλήλως πρὸς τὴν βελτίωσιν τοῦ διδακτικοῦ μέρους τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἀντιμετωπίζεται μὲ τὸ αὐτὸ κυβερνητικὸν ἐνδιαφέρον καὶ τὸ στεγαστικὸν πρόβλημα τόσον τῆς στοιχειώδους, ὅσον καὶ τῆς μέσης παιδείας, ἐπὶ σκοπῷ τῆς μεγίστης δυνατῆς βελτιώσεως τῶν συνθηκῶν στεγάσεως καὶ διδασκαλίας, εἴτε διὰ τῆς ἐπισκευῆς καὶ συντηρήσεως τῶν ἤδη ὑφισταμένων αἰθουσῶν καὶ σχολείων, εἴτε διὰ τῆς κατασκευῆς νέων διδακτηρίων, μετὰ συγχρόνου ἐξοπλισμοῦ πάντων εἰς θρανία καὶ ἐποπτικὰ μέσα διδασκαλίας. Διὰ τὸ στεγαστικὸν πρόγραμμα τῆς μέσης καὶ στοιχειώδους παιδείας ὁ κατατιθέμενος κρατικὸς προϋπολογισμὸς προβλέπει πέραν τῶν διατιθεμένων παρὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ Σχολικῶν Κτιρίων πιστώσεις 287,8 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι ηὐξημένας κατὰ 21,8%, ἔναντι τοῦ 1963. Ὑπὸ τοῦ Ο.Σ.Κ. ἔχει προγραμματισθῆ διὰ τὸ ἔτος 1964, ὅπως ἀνεγερθῶσι νέαι αἴθουσαι: 108 διὰ τὴν μέσην ἐκπαίδευσιν καὶ 359 διὰ τὴν στοιχειώδη, ἤτοι ἐν συνόλῳ 467. Τέλος, εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν προβλέπονται διὰ λοιπὰς δαπάνας ἐκπαιδεύσεως, ἤτοι τὴν σχολιατρικὴν ὑπηρεσίαν, τὰ ἐποπτικὰ μέσα διδασκαλίας, τὰ μαθητικὰ συσσίτια καὶ τὰς μαθητικὰς ἐξοχὰς πιστώσεις 85.4 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι ηὐξημέναι κατὰ 131%, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς πιστώσεις τοῦ 1963. Γεωργία Αἱ πιστώσεις τοῦ κατατιθεμένου τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ, αἱ ἀφορῶσαι τὸν γεωργικὸν τομέα ἀνέρχονται εἰς 2. 847,8 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι εἶναι ηὐξημέναι κατὰ 34,2% ἔναντι τοῦ 1963. Εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ἐπενδύσεων προβλέπονται διὰ τὸν τομέα τῆς γεωργίας πιστώσεις 1.877,6 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι ηὐξημέναι κατὰ 2% ἔναντι τοῦ 1963, αἱ παράλληλοι δὲ κρατικαὶ γεωργικαὶ διαχειρίσεις προβλέπουν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος πιστώσεις 780,8 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι ηὐξημένας κατὰ 17% ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1963. Τὸ ἄθροισμα, οὕτω, τῶν ὑπὲρ τοῦ γεωργικοῦ τομέως κρατικῶν ἐν γένει πιστώσεων ἀνέρχεται κατὰ τὸ 1964 εἰς 5. 506,2 ἑκατ. δραχμῶν, σημειουμένης αὐξήσεώς του κατὰ 19% ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ 1963. Τὰ ἀναφερθέντα, προηγουμένως, μεγέθη παρέχουν τὸ μέτρον τοῦ ἐνδιαφέροντος τῆς Κυβερνήσεως διὰ τὴν γεωργίαν. Ὡς ὑπεγραμμίσθη εἰς τὰς προγραμματικὰς δηλώσεις τῆς Κυβερνήσεως, ἡ βασικὴ ἀναδιάρθρωσις τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἐπιδιώκεται μακροχρονίως διὰ τῆς ἐκβιομηχανίσεως. Ἡ σύνθεσις ὅμως τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἡ δημογραφικὴ αὐτοῦ κατανομή, ἐπ’ ἀρκετὸν χρόνον θὰ χαρακτηρίζῃ τὴν Χώραν ὡς γεωργικὴν καὶ κατὰ συνέπειαν προέχουσα θέσις θὰ ἐξακολουθῇ νὰ δίδεται εἰς τὴν γεωργίαν, τὸ ἐκ τῆς ὁποίας εἰσόδημα συμβάλλει κατὰ τὸ τρίτον περίπου (30,2%) εἰς τὴν συγκρότησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἐκ παραλλήλου ὁ γεωργικὸς πληθυσμὸς εἶναι ὁμολογουμένως ἡ ἀσθενεστέρα οἰκονομικῶς τάξις, αἱ δὲ χρησιμοποιούμεναι καὶ σήμερον ἀκόμη, καλλιεργητικαὶ μέθοδοι, πόρρω ἀπέχουν ἀπὸ τὰς ἤδη ἐφαρμοζομένας εἰς ἄλλας, πλέον προηγμένας χώρας. Διὰ τοὺς λόγους τούτους, τὸ κυβερνητικὸν οἰκονομικὸν πρόγραμμα μὲ κατεύθυνσιν πάντοτε πρὸς ἀμφοτέρους τοὺς ὡς ἄνω σκοπούς, ἐπιδιώκει τὴν μεγίστην δυνατὴν βελτίωσιν: α. Εἰς τὸν τομέα τῆς διαβιώσεως τοῦ ἀγροτικοῦ μας κόσμου, διὰ τοῦ συνδυασμοῦ τῆς ἐλαφρύνσεως τῶν οἰκονομικῶν αὐτοῦ βαρῶν καὶ τῆς ἀποκτήσεως μεγαλυτέρου οἰκογενειακοῦ εἰσοδήματος καὶ β. Εἰς τὸν τομέα ἀναδιαρθρώσεως τῶν καλλιεργειῶν διὰ τῆς στροφῆς πρὸς ἀποδοτικώτερα εἰσοδηματικῶς προϊόντα, μὲ παράλληλον προσπάθειαν ἐπιστημονικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν μεθόδων καλλιεργείας. Εἰς τὸν κατατιθέμενον πίνακα τῶν ἐπιδοτήσεων ἀναγράφονται τὰ προβλεπόμενα κονδύλια δι’ ἐπιδοτήσεις πρὸς τὴν γεωργίαν, ἐπὶ σκοπῷ τονώσεως καὶ βελτιώσεως τῆς παραγωγῆς, διευκολύνσεως τῶν ἐξαγωγῶν τῶν γεωργικῶν προϊόντων καὶ μειώσεως τοῦ κόστους τῆς παραγωγῆς. Αἱ ἐπιδοτήσεις ἀνέρχονται εἰς 918,4 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 608,4 ἑκατ. δραχμῶν κατὰ τὸ 1963. Περαιτέρω, ἡ μέριμνα τῆς Κυβερνήσεως ἐξεδηλώθη καὶ διὰ τῶν ἀκολούθων κοινωνικοοικονομικῶν μέτρων: Πρῶτον, τῆς ἀπαλλαγῆς τῶν γεωργῶν ἐκ τῆς ἀμέσου εἰσφορᾶς ὡς ἠσφαλισμένων μὲ προκύπτουσαν ἐντεῦθεν ἐπιβάρυνσιν τοῦ Ὀργανισμοῦ Γεωργικῶν Ἀσφαλίσεων (Ο.Γ. Α.) ἐκ δραχ. 140–145 ἑκατ. ἐτησίως. Δεύτερον, τῆς ρυθμίσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν, ἐπὶ σκοπῷ ἐλαφρύνσεως τῶν ἀγροτῶν ἀπὸ συσσωρευθέντα δυσβάστακτα δι’ αὐτοὺς βάρη, μὲ προκύπτουσαν ἐντεῦθεν ζημίαν τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὸ διανυόμενον ἔτος ἐκ δραχ. 170 ἑκατ. καὶ ἰσόποσον νέαν ἐπιβάρυνσιν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Τρίτον, τῆς ἐπεκτάσεως τῆς ὑγειονομικῆς περιθάλψεως τῶν ἀγροτῶν διὰ τῆς θέσεως εἰς λειτουργίαν καὶ ἀναλόγου ἐπανδρώσεως καὶ ἐξοπλισμοῦ 46 νέων κοινοτικῶν καὶ 278 νέων ἀγροτικῶν ἰατρείων, πέραν τῶν ἤδη λειτουργούντων 589 καὶ 593 ἀντιστοίχως. Σημειοῦται, πρὸς τούτοις, ὅτι συνεπείᾳ φυσιολογικῆς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν συνταξιοδοτουμένων προσώπων κατὰ 10.000 ὁ συνολικὸς ἀριθμὸς αὐτῶν ἀναβιβάζεται εἰς 370.000. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, τὸ ὕψος τῶν ἐξόδων τοῦ ΟΓΑ ἀνέρχεται κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἰς 1.459 ἑκατ. δραχμῶν, τὸ δὲ ὕψος τῶν ἐσόδων εἰς 1.361 ἑκατ. δραχμῶν ἐμφανιζομένου ἀνοίγματος 98 ἑκατ. δραχμῶν, τὸ ὁποῖον θὰ καλυφθῇ ἐφέτος ἐκ τῶν ἀποθεματικῶν τοῦ ὀργανισμοῦ. Ἡ Κυβέρνησις πρὸς ἀποφυγὴν ἐνδεχομένης συνεχίσεως, ὡς ἐλλειμματικῆς τῆς διαχειρίσεως τοῦ ΟΓΑ, μελετᾷ ἀπὸ τοῦδε τεχνικὰς μεθόδους, καλυτέρας ἀποδόσεως τῶν νομοθετημένων πόρων τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ ἰδίᾳ τοῦ πόρου ἐκ τῆς διακινήσεως τῶν ἀγροτικῶν προϊόντων, διὰ τῆς συλλήψεως κατ’ ἔκτασιν καὶ βάθος τῆς διαφευγούσης φορολογητέας ὕλης, ἥτις διαφυγὴ στερεῖ σοβαρωτάτων ἐσόδων καὶ τὸν κρατικὸν προϋπολογισμὸν καὶ τὸν Ο.Γ.Α. Ἐπιδοτήσεις Εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν 1964 ἐγγράφονται πιστώσεις δραχ. 1.861,4 ἑκατ. δι’ ἐπιδοτήσεις κλάδων τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς, τῆς καταναλώσεως καὶ τῆς παροχῆς ὑπηρεσιῶν, σκοποῦσαι τὴν προστασίαν τῶν γεωργικῶν εἰσοδημάτων, τῆς καταναλώσεως καὶ τῆς ἐξυπηρετήσεως τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου.

Ἐκ τοῦ πίνακος τούτου προκύπτει, ὅτι κατὰ τὸ 1964 διατίθενται ἐπὶ πλέον πιστώσεις:

Ἐπὶ πλέον τῶν ἀνωτέρω προβλέπονται νὰ διατεθῶσι 300 ἑκατ. δραχμῶν, διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος ἐκ τῆς συγκεντρώσεως τοῦ καπνοῦ καὶ ἕτερα 170 ἑκατ. διὰ τὴν κάλυψιν τοῦ ἐλλείμματος τῆς ΑΤΕ, συνεπεία τῆς γενομένης ρυθμίσεως τῶν ἀγροτικῶν χρεῶν καὶ τῆς μειώσεως τῶν ἐπιτοκίων. Πρόνοια–Ὑγεία Μετὰ τὴν παιδείαν καὶ τὴν γεωργίαν, τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Κυβερνήσεως ἐστράφη θερμὸν καὶ ἔντονον πρὸς τὴν θεραπείαν τῶν κοινωνικῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ, διὰ τῆς παροχῆς ηὐξημένων χρηματικῶν μέσων εἰς τοὺς τομεῖς τῆς κοινωνικῆς προνοίας καὶ τῆς δημοσίας ὑγείας καὶ τῆς ἐφαρμογῆς εὐρυτέρου κοινωνικοῦ προγράμματος. Διὰ τοὺς τομεῖς ὑγείας καὶ προνοίας ἀναγράφονται εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν πιστώσεις 2.081,5 ἑκατ. δραχμῶν, ηὐξημέναι τοὐτέστιν κατὰ 16% ἔναντι τῶν πιστώσεων τοῦ 1963. Ἡ αὔξησις διὰ τὴν κατηγορίαν αὐτὴν τὸ 1963 ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1962 ἦτο 9%. Αἱ προβλεπόμεναι αὐξήσεις εἰς τὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς προνοίας ἀφοροῦν τὴν ἵδρυσιν, πέραν τῶν σήμερον λειτουργούντων, 150 παιδικῶν σταθμῶν, ἐθνικῶν ἀγροτικῶν νηπιοτροφείων καὶ ἀγροτικῶν οἰκοκυρικῶν σχολῶν, ἑτέρων 85 νέων, τὴν αὔξησιν γενικῶς τοῦ ἐφοδίου τροφοδοσίας εἰς τὰ ἀνωτέρω ἱδρύματα κατὰ μίαν δραχμὴν μὲ ἐντεῦθεν ἐπιβάρυνσιν 21 ἑκατ. δραχμῶν. Τὴν αὔξησιν κατὰ 1.000 τοῦ ἀριθμοῦ τῶν προστατευομένων ἀνηλίκων ὡς καὶ κατὰ 300 τοῦ ἀριθμοῦ τῶν θετῶν οἰκογενειῶν. Τὴν προστασίαν τῶν ἀναπήρων διὰ τῆς αὐξήσεως κατὰ 60% περίπου τῶν ἐπιχορηγήσεων πρὸς ἱδρύματα προστασίας τυφλῶν καὶ ἐπιδοτήσεως τὸ πρῶτον μὲ δραχ. 500 μηνιαίως 1000 ἀπόρων καὶ μὴ δυναμένων νὰ ἐργασθῶσι τυφλῶν κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. 1904)1951 καὶ τέλος Τὴν διάθεσιν νέας προσθέτου πιστώσεως 10,5 ἑκατ. δραχμῶν διὰ παιδικὰς ἐξωσχολικὰς κατασκηνώσεις. Ἐξ ἄλλου, ἡ αὔξησις τῶν πιστώσεων τῆς κατηγορίας αὐτῆς προβλέπει, προκειμένου περὶ τοῦ τομέως τῆς δημοσίας ὑγείας: Τὴν βελτίωσιν τῆς τροφῆς τῶν ἀσθενῶν καὶ τοῦ προσωπικοῦ τῶν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων μὲ δαπάνην 20 ἑκατ. δραχμῶν. Τὴν αὔξησιν κατὰ 15% τῶν καταβαλλομένων νοσηλείων τῶν συμβατικῶν κλινῶν εἰς μὴ κρατικὰ ἱδρύματα μὲ δαπάνην 18 ἑκατ. δραχμῶν. Τὴν διάθεσιν 10 ἑκατ. δραχμῶν διὰ τὴν πρόσληψιν νέου προσωπικοῦ ἐπὶ σκοπῷ βελτιώσεως τῆς παρεχομένης νοσηλευτικῆς περιθάλψεως. Τὴν αὔξησιν τῶν νοσηλευτικῶν κλινῶν κατὰ 410, ἐξ ὧν αἱ 120 εἰς Ἀθήνας (Μαιευτήριον «Ἀλεξάνδρα») καὶ αἱ λοιπαὶ εἰς τὰ γενικὰ κρατικὰ νοσοκομεῖα Δράμας, Καβάλας, Νέας Ἰωνίας καὶ Βόλου. Ἐπίσης προβλέπεται ἡ διάθεσις ηὐξημένων κατὰ 40 ἑκ. δραχμῶν τῶν πιστώσεων διὰ τὴν περίθαλψιν τῶν ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων τοῦ Δημοσίου καὶ Διὰ τὴν γενικὴν προληπτικὴν ὑγιεινὴν καταπολεμήσεως διαφόρων ἀσθενειῶν (πιστώσεις 60,3 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 51,4 ἑκατ. δραχμῶν τὸ 1963) καὶ διὰ τὴν βελτίωσιν τῶν στεγαστικῶν συνθηκῶν τῶν διαφόρων νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων. Ἐπὶ πλέον προβλέπεται ἡ θέσις εἰς λειτουργίαν μὲ ἀνάλογον ἐπάνδρωσιν καὶ ἐξοπλισμὸν 46 νέων κοινοτικῶν ἰατρείων πέραν τῶν λειτουργούντων 589 καὶ 278 νέων ἀγροτικῶν ἰατρείων πέραν τῶν λειτουργούντων 593. Τέλος, προεβλέφθη πίστωσις διὰ τὴν πλήρωσιν ἐντὸς τοῦ ἔτους, κατὰ τὰς κειμένας διατάξεις, 168 κενῶν ὀργανικῶν θέσεων προσωπικοῦ εἰς τὴν κεντρικὴν καὶ τὰς ἐξ αὐτῆς ἐξαρτωμένας περιφερειακὰς πάσης φύσεως ὑπηρεσίας, κυρίως δὲ ἐπιστημονικοῦ διοικητικοῦ προσωπικοῦ. Ἐπιδότησις μεταφορῶν Διὰ τὴν κάλυψιν τῶν ἐλλειμμάτων τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἀνηκόντων εἰς τὸ Κράτος σιδηροδρομικῶν δικτύων τῆς χώρας προβλέπονται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ ἔτους 1964 πιστώσεις δραχ. 508 ἑκατ., ἔναντι 481 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ ἔτους 1963. Ἡ κατὰ 27 ἑκατ. δραχμῶν αὔξησις τοῦ ἐλλείμματος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς αὐξήσεως τῶν ἐσόδων μὲν ἀπὸ 684,6 τὸ 1963 εἰς 763 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι κατὰ 78,4 ἑκατ. δραχμῶν καὶ τῶν δαπανῶν ἀπὸ 1.165,6 ἑκατ. δραχμῶν εἰς 1.271 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι κατὰ 105,4 ἑκατ. δραχμῶν. Ἡ αὔξησις αὕτη ὀφείλεται κυρίως εἰς τὴν βελτίωσιν κατὰ 5% τῶν ἀποδοχῶν καὶ πρόβλεψιν πληρώσεως κενῶν θέσεων μὲ ἀντίστοιχον δαπάνην δραχ. 33,8 καὶ 11,5 ἑκατ. εἰς βελτίωσιν τῶν συντάξεων (κατάργησις ἀνωτάτου ὁρίου δώρου ἑορτῶν καὶ αὔξησις 5% ἐν συνόλῳ δραχ. 21,2 ἑκατ.) εἰς αὔξησιν τῆς τιμῆς τῶν στερεῶν καυσίμων (12 ἑκατ. δραχμῶν), εἰς αὔξησιν δαπανῶν, συνεπεία ἐπεκτάσεως τοῦ δώρου καὶ εἰς τὸ προσωπικὸν τῶν ἁμαξοστοιχιῶν καὶ σταθμῶν (6,8 ἑκατ. δραχμῶν) καὶ εἰς δαπάνας συντηρήσεως τροχαίου ὑλικοῦ καὶ γραμμῶν, ὡς καὶ ἀνακατασκευὴν ἢ μετασκευὴν φορταμαξῶν διὰ τὴν μεταφορὰν τεύτλων καὶ λιπασμάτων (5,5 ἑκατ. δραχμῶν καὶ 8,8 ἑκατ. δραχμῶν ἀντιστοίχως) καὶ διαφόρους ἄλλας δαπάνας ἐκμεταλλεύσεως (8,5 ἑκατ. δραχμῶν). Ἡ αὔξησις αὕτη ἀντιμετωπίζεται ἐν μέρει ἐκ τῆς προβλεπομένης βελτιώσεως τῆς ἀποδόσεως τῶν εἰσπράξεων τῆς ἐκμεταλλεύσεως εἰς τὸν τομέα τῆς μεταφορᾶς ἐμπορευμάτων (34,4 ἑκατ. δραχμῶν) καὶ τοῦ ταμειακοῦ ὑπολοίπου τῆς διαχειρίσεως τῆς προηγουμένης χρήσεως (44 ἑκατ. δραχμῶν). Δημόσιον χρέος Εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν 1964 προβλέπονται δι’ ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἑλληνικοῦ δημοσίου χρέους, ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ, πιστώσεις ἐκ 1.605 ἑκατ. δραχμῶν, ἔναντι 1.456 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ 1963, ἤτοι ηὐξημέναι κατὰ 249 ἑκατ. δραχμῶν. Ἡ αὔξησις τῶν δαπανῶν ἐξυπηρετήσεως τοῦ ἐσωτερικοῦ δημοσίου χρέους, ὀφείλεται κυρίως εἰς αὔξησιν (86,7 ἑκατ. δραχμῶν) διὰ τόκους τῶν ἐντόκων γραμματίων λόγῳ ἀντιστοίχου αὐξήσεως τοῦ ὁρίου αὐτῶν καὶ εἰς αὔξησιν (74,7 ἑκατ. δραχμῶν) τῶν τόκων δι’ ἐξυπηρέτησιν ὁμολογιακῶν δανείων, λόγῳ τοῦ κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος 1963 πραγματοποιηθέντος τρίτου δανείου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Αἱ γενικαὶ δαπάναι δημοσίου χρέους ἐμφανίζουν, ἐπίσης, αὔξησιν κατὰ 31,9 ἑκατ. δραχμῶν. Εἰς τὰς προβλεπομένας πιστώσεις διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ ἐξωτερικοῦ δημοσίου χρέους περιλαμβάνονται καὶ αἱ ἀναλογοῦσαι διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ μήπω διακανονισθέντος ἀγγλικοῦ τμήματος τοῦ προπολεμικοῦ ἐξωτερικοῦ δημοσίου χρέους, ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς, μὲ τὸν γενόμενον διακανονισμὸν τοῦ ἀμερικανικοῦ τμήματος, ὅροις. Ἐπίσης εἰς τὰς πιστώσεις τοῦ 1964 περιελήφθησαν τὰ ἀναγκαιοῦντα κονδύλια, διὰ τὴν ἐντὸς τοῦ ἔτους ἐξυπηρέτησιν τοῦ κατ’ αὐτὸ πραγματοποιηθησομένου ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ. Λοιποὶ τομεῖς. Διὰ τὴν συνέχισιν τῆς ἐκτελέσεως τοῦ ἐξωσχολικοῦ ἀθλητικοῦ προγράμματος ἐν τῷ κατατιθεμένῳ προϋπολογισμῷ τοῦ 1964 προβλέπονται πιστώσεις 62 ἑκατ. δραχμῶν, ὅση ἡ ἀναμενομένη ἀπόδοσις κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο τῶν ὑπὲρ τοῦ ἀθλητισμοῦ θεσπισμένων εἰδικῶν πόρων. Περαιτέρω καὶ ἐπὶ σκοπῷ συνεχίσεως τοῦ προγράμματος ἐκτελέσεως τῶν ὑπὸ ἀποπεράτωσιν ἔργων, λόγῳ τῆς σημειουμένης πτώσεως τῆς ἀποδόσεως τῶν εἰδικῶν τούτων ἐσόδων καὶ ἰδίᾳ τῶν ἐκ τοῦ «ΠΡΟ–ΠΟ» τοιούτων, προβλέπεται ἡ σύναψις δανείου 20 ἑκατ. περίπου δραχμῶν. Διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐμπορικῶν συναλλαγῶν ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ ὡς καὶ διὰ τὴν διαφήμισιν τῶν ἐξαγωγίμων βιομηχανικῶν βιοτεχνικῶν καὶ γεωργικῶν προϊόντων, εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1964, προβλέπονται ηὐξημέναι κατὰ 53%, ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1963 πιστώσεις, δι’ ἐκθέσεις ἐν τῇ ἡμεδαπῇ καὶ ἀλλοδαπῇ, διαφημίσεις ἐν γένει καὶ δι’ ἐπιχορηγήσεις πρὸς τὸν Ἐθνικὸν Ὀργανισμὸν Χειροτεχνίας καὶ πρὸς τὸν Ἐθνικὸν Ταπητουργικὸν Ὀργανισμόν. Εἰδικώτερον διὰ τὴν διεθνῆ ἔκθεσιν Θεσσαλονίκης ἐτριπλασιάσθησαν ἐν σχέσει πρὸς τὸ 1963 αἱ κατὰ τὸ τρέχον ἔτος διατιθέμεναι ὑπὲρ αὐτῆς πιστώσεις. Ἀποθεματικὸν Εἰς τὸν κατατιθέμενον προϋπολογισμὸν τοῦ ἔτους 1964

Ἐπὶ τοῦ ὕψους τῶν προβλεπομένων ἀποθεματικῶν παρέχω τὰς ἀκολούθους πληροφορίας: Τὸ τακτικὸν καὶ τὸ ἔκτακτον ἐκ 400 ἑκατ. δραχμῶν ἐν συνόλῳ, ὑπολείπεται τῶν ἀντιστοίχως εἰς τὸν προϋπολογισμόν τοῦ 1963 ἀναγραφέντων, κατὰ δραχ. 300 ἑκατ. καὶ τοῦτο διότι, ἡ ἐξ ἀντικειμενικῶν λόγων, προελθοῦσα καθυστέρησις εἰς τὴν κατάρτισιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ διανυομένου οἰκονομικοῦ ἔτους, ἐπέτρεψε τὸν προσδιορισμὸν τῶν κατ’ ἰδίαν πιστώσεων, μετὰ μείζονος ἀκριβείας κατὰ τὸν ὑπολογισμὸν αὐτῶν. Τὸ διὰ τὴν πληρωμὴν ὑποχρεώσεων ἐκ προηγουμένων τοῦ 1964 οἰκονομικῶν ἐτῶν, προβλεφθὲν ἀποθεματικὸν ἐκ δραχ. 200 ἑκατ., ἐκρίθη ἐπαρκὲς πρὸς κάλυψιν τῶν σχετικῶν ὑποχρεώσεων. Ἴσον περίπου ποσὸν διετέθη διὰ τὰς ὑποχρεώσεις ταύτας κατὰ τὸ 1963. Τέλος, ὅσον ἀφορᾶ τὸ εἰδικὸν ἀποθεματικόν, τὸ προοριζόμενον νὰ ἐνισχύσῃ τὰς πιστώσεις τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Ἀμύνης, τονίζεται, ὅτι τοῦτο θὰ διατίθεται, καθ’ ὃ μέρος θὰ χορηγῆται ἡ εἰδικὴ συμβολὴ τῶν κρατῶν–μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ. Προϋπολογισμὸς κρατικῶν ἐπενδύσεων. Κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ, τὸν ὁποῖον παρέλαβεν ἡ Κυβέρνησις κατέστησε σαφές, ὅτι διὰ τῆς δημοσιονομικῆς της πολιτικῆς ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀποφασιστικὴν ἐνίσχυσιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ὡς ἀνεφέρθη, τὸ προκῦψαν πλεόνασμα τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ 1963 διετέθη ἐξ ὁλοκλήρου εἰς ἐπαύξησιν τῆς συνεισφορᾶς του ὑπὲρ τοῦ προγράμματος δημοσίων ἐπενδύσεων. Ἡ ἰδία ἐπιδίωξις χαρακτηρίζει καὶ τὴν δημοσιονομικὴν διαχείρισιν τοῦ τρέχοντος ἔτους. Ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ διατίθεται ὑπὲρ τοῦ προγράμματος δημοσίων ἐπενδύσεων ποσὸν 1.100 ἑκατ. δραχμῶν, ὡς δὲ καὶ προηγουμένως ἐδήλωσα, ὑπὲρ τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων θὰ διατεθοῦν ἐπίσης τὰ κατὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ πρόσθετα περιθώρια ἐκ τῆς αὐξήσεως τῶν ἐσόδων καὶ ἐκ τῆς ἐξοικονομήσεως δαπανῶν. Οὕτω, ἔχομεν βασίμως τὴν πρόβλεψιν ὅτι, τελικῶς, τὸ διατεθησόμενον ἐντὸς τοῦ 1964 ποσὸν ἐκ τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ θὰ ὑπερβῇ τὰ 1.100 ἑκατ. δραχμῶν. Τὸ προβλεπόμενον νὰ ἐκτελεσθῇ κατὰ τὸ ἔτος 1964 πρόγραμμα κρατικῶν ἐπενδύσεων, δὲν ἀντιπροσωπεύει τὸ καθ’ ἑαυτὸ κυβερνητικὸν οἰκονομικὸν πρόγραμμα κρατικῶν ἐπενδύσεων, καὶ τοῦτο διότι εὑρίσκεται πρὸ ἀνειλημμένων ὑποχρεώσεων ἐκ τῆς ἐκτελέσεως προγραμμάτων οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῶν προηγουμένων πολιτικῶν κυβερνήσεων. Ἐν τούτοις, διὰ τοῦ προγράμματος κρατικῶν ἐπενδύσεων 1964 τίθενται αἱ βάσεις ἐνάρξεως ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος τῆς Ἑνώσεως Κέντρου διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Διὰ τοῦ προγράμματος τούτου προβλέπονται πιστώσεις ἐκ δραχ. 4.550 ἑκατ. διὰ τὴν συνέχισιν ἢ ἀποπεράτωσιν ἔργων, τῶν ὁποίων ἡ ἔναρξις ἐκτελέσεως ἐγένετο πρὸ τῆς ἀναλήψεως τῆς ἀρχῆς ὑπὸ τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ὑπόλοιπον δὲ ἐκ δραχ. 2.450 ἑκατ. διὰ κρατικὰς ἐπενδύσεις βάσει τοῦ προγράμματος τῆς Ἑνώσεως Κέντρου. Εἰδικώτερον οἱ πόροι διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ προγράμματος κρατικῶν ἐπενδύσεων 1964 καὶ ἡ διάθεσις αὐτῶν ἔχει ὡς ἑξῆς: Κρατικαὶ ἐπενδύσεις.

Οὕτως, ἐνῷ αἱ συνολικαὶ πιστώσεις τοῦ κρατικοῦ προγράμματος ἀνέρχονται εἰς δραχ. 7.000 ἑκατ. παρὰ τὰ σοβαρὰ ὀργανωτικὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζομεν, καὶ τὰς ἐλλείψεις μελετῶν, κινούμεθα μὲ προοπτικὴν πραγματοποιήσεως πληρωμῶν τῆς τάξεως τῶν 6.000 ἑκατ. δραχμῶν. Ἐξ ἄλλου αἱ συνολικαὶ ὑπὸ τρίτων προβλεπόμεναι νὰ ἐκτελεσθῶσιν ἐξ ἰδίων πόρων ἐπενδύσεις, αἱ γνωσταί, ὡς «παράλληλοι ἐπενδύσεις», ἀνέρχονται εἰς 5.939 ἑκατ. δραχμῶν. Αἱ ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ἐλεγχόμεναι ἐπενδύσεις προβλέπεται ὅτι θὰ ἀνέλθουν συνολικῶς εἰς 11.939 ἑκατ. δραχμῶν, ἤτοι εἰς ποσὸν τὸ ὁποῖον ὑπερβαίνει τὸ ὑπὸ τοῦ ἐν ἐφαρμογῇ πενταετοῦς προγράμματος προβλεπόμενον ἐτήσιον ὅριον. Ἡ ποσοστιαία κατανομὴ τῶν προβλεπομένων πληρωμῶν διὰ κρατικὰς καὶ παραλλήλους ἐπενδύσεις τοῦ ἔτους 1964, ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν ἀντίστοιχον κατανομὴν πραγματοποιηθεισῶν πληρωμῶν τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἔχει κατὰ μεγάλους τομεῖς ὡς ἀκολούθως:

Ἐκ τοῦ ἀνωτέρω πίνακος καταφαίνεται ὅτι διὰ τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ δημοσίων ἐπενδύσεων πραγματοποιοῦνται οὐσιώδεις ἀναπροσαρμογαὶ καὶ βελτιώσεις ἔναντι τοῦ παρελθόντος, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι αἱ ἀναληφθεῖσαι κατὰ τὰ προηγούμενα ἔτη ὑποχρεώσεις περιώριζον τὴν δυνατότητα ἀναλήψεως εὐρυτέρων πρωτοβουλιῶν. Τονίζεται ὅτι διὰ τοὺς τομεῖς παιδείας, ἐρεύνης, δημοσίας διοικήσεως ὑγείας — προνοίας, στεγάσεως καὶ περιφερειακῆς ἀναπτύξεως, αἱ προβλεπόμεναι πληρωμαὶ ἐκ τῶν καθαρῶς κρατικῶν πιστώσεων κατὰ τὸ τρέχον ἔτος εἶναι ὑπερδιπλάσιαι τῶν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος πραγματοποιηθεισῶν. Εἰδικὴ ὑπῆρξεν ἡ μέριμνα διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν συνθηκῶν οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀναπτύξεως τῆς ὑπαίθρου. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτόν: α. Αὐξάνονται αἱ δαπάναι διὰ τὴν ἐπέκτασιν καὶ ὁλοκλήρωσιν τοῦ ἐπαρχιακοῦ ὁδικοῦ δικτύου. β. Προβλέπεται εἰδικὴ ἐνίσχυσις τῆς ΔΕΗ διὰ τὴν ἐπιτάχυνσιν τοῦ προγράμματος ἠλεκτροδοτήσεως καὶ παροχῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας εἰς τὴν ὕπαιθρον. γ. Πραγματοποιεῖται μὲ ταχύτερον ρυθμὸν ἡ ἐξασφάλισις τῆς ὁλοκληρώσεως τῆς τηλεφωνικῆς συνδέσεως καὶ τῆς συνεχοῦς τηλεφωνικῆς ἐπικοινωνίας τῆς ὑπαίθρου. δ. Ἐνισχύονται αἱ πιστώσεις διὰ τὴν στέγασιν ἀστέγων. ε. Ἐπέρχονται τροποποιήσεις εἰς τὴν διαδικασίαν καὶ τοὺς ὅρους ἐκτελέσεως τῶν μικρῶν κοινωφελῶν ἔργων, εἰς τρόπον ὥστε αἱ κοινότητες νὰ ἀπορροφοῦν ἀνετώτερον καὶ ἀποτελεσματικώτερον τὰς χορηγουμένας πιστώσεις. Ἐπισημαίνω ὅτι δι’ εἰδικῆς προβλέψεως, καλύπτεται ἡ χρηματοδότησις τῆς ἐκπονήσεως τῶν μελετῶν τῶν κυριωτέρων προβλεπομένων διὰ τὴν προσεχῆ διετίαν ἔργων, εἰς τρόπον ὥστε καὶ αἱ ἀδικαιολόγητοι ὑπερβάσεις τοῦ παρελθόντος νὰ ἀποτραποῦν καὶ ἡ ἐκτέλεσις νὰ γίνεται κατὰ τὸν περισσότερον οἰκονομικὸν καὶ ἀποδοτικὸν τρόπον. Αἱ προβλεπόμεναι πληρωμαὶ τῶν δραχ. 6.000 ἑκατ. τοῦ προγράμματος κρατικῶν ἐπενδύσεων, θὰ καλυφθῶσι κατὰ δραχ. 4.276 ἑκατ. ἢ κατὰ 71,3% ἐξ Ἑλληνικῶν πόρων καὶ κατὰ δραχ. 1.724 ἑκατ. ἢ κατὰ 28,7% ἐκ πόρων ἀλλοδαπῆς. Τὰ ἐκ τῶν Ἑλληνικῶν πόρων ἔσοδα ἐκ δραχ. 4.276 ἑκατ. προέρχονται κατὰ δραχ. 2.276 ἑκατ. ἢ κατὰ 53,2% ἐκ δανείων καὶ κατὰ τὸ ὑπόλοιπον ἐκ δραχ. 2.000 ἑκατ. ἢ κατὰ 46,8% ἐξ ἄλλων πηγῶν, ὧν δραχ. 1.100 ἑκατ. ἢ 55% ἐκ τῆς κρατικῆς ἀποταμιεύσεως. Τὰ ἐκ τῶν πόρων τῆς ἀλλοδαπῆς ἔσοδα ἐκ δραχ. 1.724 ἑκατ. προέρχονται κατὰ δραχ. 1.529 ἑκατ. ἢ κατὰ 88,7% ἐκ δανείων καὶ κατὰ δραχ. 195 ἑκατ. ἢ κατὰ 11,3% ἐκ δωρεὰν ἔξωθεν βοηθείας. Ἡ Κυβέρνησις ἐπιθυμεῖ νὰ διαδηλώσῃ διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν ὅτι ἀποτελεῖ βασικὴν ἀρχὴν τῆς πολιτικῆς της ἡ μετὰ φειδοῦς διαχείρισις τῶν διαθεσίμων πόρων καὶ ἡ πλήρης ἀξιοποίησις καὶ τῆς τελευταίας ἐπενδυομένης δραχμῆς. Ἔχει πλήρη ἐπίγνωσιν τῶν ὑφισταμένων ὀργανωτικῶν ἀδυναμιῶν καὶ τῆς ἀνεπαρκείας καὶ προχειρότητος ἡ ὁποία ἐκράτησε κατὰ τὸ παρελθὸν εἰς τὸν τομέα τῶν μελετῶν, εἶναι δὲ ἀποφασισμένη νὰ μὴ ὑποκύψῃ εἰς τὸν πειρασμὸν τῆς ἐπιδείξεως πολυπραγμοσύνης καὶ τῆς ἐπιδιώξεως ψευδῶν ἐντυπωσιακῶν ἐπιτευγμάτων. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν ὁ ἀριθμὸς τῶν 6.000 ἑκατ. δραχμῶν εἶναι ἐνδεικτικὸς καὶ ὑπόκειται εἰς ἀναθεώρησιν, ἐφόσον θὰ ἐπιβάλῃ τοῦτο ἡ ὑγιὴς ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων. Βάσεις καὶ ἐπιδιώξεις τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς. Ἡ δοθεῖσα ἀνάλυσις τοῦ γενικοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους προβάλλει τὰ ἀκόλουθα ὡς βασικὰ γνωρίσματα τοῦ οἰκονομικοῦ προγράμματος τῆς Κυβερνήσεως τῆς Ἑνώσεως Κέντρου. Πρῶτον, τὸ οἰκονομικὸν πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως στηρίζεται εἰς τὴν νομισματικὴν σταθερότητα, ἐξασφαλιζομένην διὰ τῆς αὐξήσεως τῆς παραγωγικῆς καὶ ἐξαγωγικῆς δραστηριότητος, διὰ τῶν ἐπαρκῶν συναλλαγματικῶν ἀποθεμάτων καὶ διὰ τῆς δημοσιονομικῆς εὐεξίας. Δεύτερον, τὸ οἰκονομικὸν πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως διαπνέεται εἰς ὅλας τὰς ἐκδηλώσεις του ἀπὸ τὴν ἐπιδίωξιν ἀποφασιστικῆς προωθήσεως τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Καθ’ ὃν χρόνον εἰς τὰς δυτικὰς οἰκονομίας αὐξάνει ταχύτατα τὸ ἤδη σημαντικῶς ὑψηλότερον, ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἐθνικὸν αὐτῶν εἰσόδημα, κρίνεται ὡς ἀνεπαρκὲς τὸ πραγματοποιηθὲν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ποσοστὸν τῆς ἐτησίας αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος. Τὴν κρισιμότητα τῶν ἐξελίξεων τούτων ἔχουσα ὑπ’ ὄψιν ἡ Κυβέρνησις καὶ ἀντιλαμβανομένη τὰς ηὐξημένας αὐτῆς εὐθύνας εἶναι ἀποφασισμένη ὅπως προχωρήσῃ πάσῃ δυνάμει καὶ πάσῃ θυσίᾳ πρὸς τὰς κατευθύνσεις αὐτάς. Ἤδη κατὰ τὴν χρῆσιν 1964 προέβη μὲ τὰ κριτήρια ταῦτα εἰς τὴν διάθεσιν τῶν δημοσίων πόρων. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἑνώσεως Κέντρου θεωρεῖ τὸ πρόγραμμα τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας οὐχὶ ὡς ὀνομαστικὸν ἁπλῶς καὶ ἀριθμητικὸν σύνολον ἔργων, ἀλλ’ ὡς σύνολον δημοκρατικῆς δημιουργικῆς ἐμπνεύσεως καὶ στοργῆς πρὸς τὰς εὐρυτέρας καὶ οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρας λαϊκὰς τάξεις, χάριν τῆς ἀνυψώσεως τοῦ βιοτικοῦ των ἐπιπέδου. Τρίτον, εἰς τὸν προϋπολογισμὸν καὶ τὸ οἰκονομικὸν πρόγραμμα τῆς Κυβερνήσεως εἰσήχθη ὁ κοινωνικὸς χαρακτὴρ προσδιδομένης πρωταρχικῆς θέσεως εἰς τὴν ἱκανοποίησιν τῶν κοινωνικῶν ὑποχρεώσεων τοῦ Κράτους. Ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται εἰς καθυστερημένην θέσιν εἰς τὸν τομέα τοῦτον. Μέχρι τοῦδε, εἶχε σοβαρῶς ὑποτιμηθῆ, ἂν μὴ παραμεληθῇ, ἡ σημασία τῆς συμμετοχῆς τοῦ κοινωνικοῦ τομέως ὡς βασικοῦ παράγοντος εἰς τὴν δημοκρατικήν, πολιτικὴν καὶ οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας, ἥτις ἄνευ αὐτοῦ θὰ ἀπέβαινεν ἐπ’ ὠφελείᾳ μόνον ὡρισμένων προνομιούχων τάξεων καὶ οὐχὶ ἐπ’ ὠφελείᾳ ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ. Ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη καὶ προστασία τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων τάξεων ἀποτελεῖ συντελεστὴν τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ἐκδηλοῦται δὲ διὰ τῆς παραχωρήσεως ἐκ τῶν δημοσίων πόρων τοῦ ὑπαγορευομένου ὑπὲρ αὐτῶν ποσοστοῦ. Αἱ ὑποχρεώσεις αὗται ἀποτελοῦν ἄρθρον πίστεως διὰ τὴν Ἕνωσιν Κέντρου, τὸ ὁποῖον ἀπαρεγκλίτως θὰ τηρηθῇ. Τέταρτον, βασικὴ ἐπιδίωξις τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς εἶναι ἡ δικαία κατανομὴ τοῦ αὐξανομένου εἰσοδήματος καὶ ἡ ἀπάμβλυνσις τῶν ἀνισοτήτων εἰς τὴν κατανομήν του. Εἰς τὴν χώραν μας εἶναι ἔντονοι αἱ διαφοραὶ τῆς κατανομῆς τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, μεταξὺ κεφαλαίου καὶ ἐργασίας, ὡς καὶ μεταξὺ πρωτευούσης καὶ τῶν ἐπαρχιακῶν καὶ ἰδίᾳ ὀρεινῶν πληθυσμῶν, δημιουργοῦσαι, πλὴν τῆς κοινωνικῆς ἀνισότητος καὶ ἀδυναμίαν οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ ἰδίᾳ τῆς βιομηχανικῆς, ἐλλείψει ἀγοραστικῆς δυνάμεως καὶ συνεπῶς καὶ ἐσωτερικῆς καταναλώσεως. Παιδεία καὶ προγραμματισμός. Προϋπόθεσις διὰ τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως εἶναι ἡ ἐπάνδρωσις τῶν ἐπιτελικῶν καὶ διοικητικῶν ὑπηρεσιῶν τόσον τοῦ Δημοσίου ὅσον καὶ τῶν ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων δι’ ἐπαρκῶν καὶ ἱκανῶν προσώπων μὲ συγχρονισμένην μόρφωσιν καὶ ἐπαγγελματικὴν εἰδίκευσιν. Ἡ Ἕνωσις Κέντρου, ἔχουσα ὑπ’ ὄψει τὴν ἀξίαν τοῦ παράγοντος τούτου, περιλαμβανομένου μεταξὺ τῶν βασικῶν στοιχείων ὑποδομῆς διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῶν ἐθνικῶν οἰκονομιῶν, ἀπὸ πολλοῦ εἶχε θέσει τοῦτο ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ κατακρίνασα τὴν ἀδικαιολόγητον παραμέλησιν αὐτοῦ. Ἤδη, ὡς Κυβέρνησις πλέον, προγραμματίζει τὴν ἀναδιοργάνωσιν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν τῆς τεχνικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς ἐκπαιδεύσεως, διὰ νὰ ἐξασφαλισθῇ ἡ ταχεῖα τεχνικὴ καὶ ἐπαγγελματικὴ προσαρμογὴ τοῦ πληθυσμοῦ εἰς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς συγχρόνου τεχνολογίας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τῆς γενικῆς ἐκπαιδεύσεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ ὑπόβαθρον διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς πρώτης. Ἤδη ἐλήφθησαν μέτρα παροχῆς δωρεὰν παιδείας εἰς ὅλα τὰ στάδια αὐτῆς. Ἡ Κυβέρνησις ἐνέκρινε τὴν συμπλήρωσιν πασῶν τῶν κενῶν θέσεων τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ τοῦ ἐπιστημονικοῦ προσωπικοῦ τῶν λοιπῶν κλάδων τῆς διοικήσεως. Εἰδικώτερον, ἡ Κυβέρνησις περιέλαβεν εἰς τὸ πρόγραμμα ἀναπτύξεως τὴν ἵδρυσιν σχολῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ μετεκπαιδεύσεως δημοσίων ὑπαλλήλων, καὶ τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῶν Ὑπουργείων πρὸς σαφέστερον προσδιορισμὸν καὶ ἑνοποίησιν τῶν δραστηριοτήτων αὐτῶν. Οὕτω, θὰ συντελεσθῇ βαθμιαίως ἄνοδος τοῦ ποιοτικοῦ καὶ ὀργανωτικοῦ ἐπιπέδου τῆς διοικήσεως, ἡ ὁποία εἶναι σήμερον ὑπέρ ποτε ἀναγκαία καὶ ἐπείγουσα κατόπιν τῆς συνδέσεως τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Ε.Ο.Κ. Εἰς ταῦτα βασίζεται ἡ πίστις μας, ὅτι αἱ δαπάναι διὰ τὴν ἐξύψωσιν τῆς παιδείας καὶ τῆς διοικήσεως εἶναι ἐπενδύσεις ὑψηλῆς προτεραιότητος καὶ ἐξόχως παραγωγικαί. Πέραν ὅμως τῆς κυβερνητικῆς προσπαθείας εἰς τοὺς τομεῖς τῆς παιδείας καὶ διοικήσεως, τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Κυβερνήσεως συγκεντροῦται ἀμέριστον εἰς τὴν πραγματοποίησιν μιᾶς ἄλλης βασικῆς προϋποθέσεως διὰ τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς οἰκονομικῆς προόδου. Τὸ ἔργον τοῦ ἐπιστημονικοῦ προγραμματισμοῦ ἀνετέθη ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸ Κέντρον Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν, ἐποπτευόμενον ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ τοῦ Συντονισμοῦ μετονομαζόμενον εἰς Κέντρον Προγραμματισμοῦ καὶ Ἐρευνῶν. Εἰς τὴν ἁρμοδιότητα αὐτοῦ θέλει ἀνατεθῇ ἡ διεξαγωγὴ ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν, ἡ κατάρτισις τοῦ μακροχρονίου καὶ τῶν ἐτησίων προγραμμάτων τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως καὶ τῶν περιφερειακῶν οἰκονομικῶν προγραμμάτων, ὡς καὶ ἡ ἀξιολόγησις τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, ὥστε νὰ ἐλέγχηται ἡ ἀνταπόκρισις αὐτῶν πρὸς τὰς ἐπιδιώξεις τῶν προγραμμάτων. Ἡ ἐκβιομηχάνισις. Τὸ κυβερνητικὸν πρόγραμμα ἐκβιομηχανίσεως τῆς χώρας ἀποβλέπει σὺν τοῖς ἄλλοις εἰς τὴν δημιουργίαν συνθηκῶν μείζονος ἀπασχολήσεως. α. Ὑπὸ τῶν γεωργικῶν βιομηχανιῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ ἀξιοποιήσουν τὰ ἐγχώρια γεωργικὰ προϊόντα καὶ θὰ συντελέσουν εἰς τὴν αὔξησιν τῆς ἀπασχολήσεως τῶν ἐπαρχιακῶν πληθυσμῶν καὶ β. Ὑπὸ τῶν βιομηχανιῶν, εἰς τὰς ὁποίας ἐντάσσονται αἱ μεσαῖαι καὶ μικραὶ βιομηχανικαὶ ἐπιχειρήσεις. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς μεγάλης βιομηχανίας, αὕτη ἀντιμετωπίζεται διὰ τῆς γενικωτέρας οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως. Διὰ τῆς μέχρι τοῦδε ἐφαρμοσθείσης πολιτικῆς διὰ τὴν ἐκβιομηχάνισιν τῆς χώρας δὲν ἐπετεύχθη ἡ ἐπιβαλλομένη ἀνάπτυξις τοῦ βασικοῦ τούτου τομέως τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας. Παραλλήλως προχωροῦμεν ταχέως εἰς τὴν ἐπὶ νέων βάσεων σύστασιν βιομηχανικῶν ζωνῶν, διὰ τῶν ὁποίων θέλουσι δημιουργηθῆ κέντρα ἀπασχολήσεως, εὐκαιρίαι προσελκύσεως κεφαλαίων καὶ κυρίως θὰ προέλθῃ μείωσις τοῦ βιομηχανικοῦ κόστους, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ οὐσιώδη προϋπόθεσιν ἐπιτυχίας τῶν ἐξαγωγῶν Ἑλληνικῶν προϊόντων. Τέλος, ἡ Κυβέρνησις μελετᾷ καὶ νέας δυνατότητας παροχῆς κινήτρων εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ἀποταμίευσιν πρὸς τοποθέτησιν αὐτῆς εἰς βιομηχανικὰς ἐπενδύσεις. Ἡ γεωργικὴ ἀνάπτυξις. Εἰς τὰ πλαίσια τῆς γεωργικῆς ἀναπτύξεως προβλέπεται ἡ ἐφαρμογὴ εἰδικοῦ προγράμματος γεωργικῶν βιομηχανιῶν, πρὸς πληρεστέραν ἀξιοποίησιν εἰς τὸ ἐσωτερικὸν καὶ τὸ ἐξωτερικὸν τῶν προϊόντων τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς. Ἐξ ἄλλου, διὰ τῆς ἐπιδιωκομένης ὀργανώσεως τῆς ἐμπορίας καὶ τῆς διακινήσεως τῶν γεωργικῶν προϊόντων ἐξασφαλίζεται ἡ διάθεσις αὐτῶν, ἡ ἀπόκτησις ὑψηλοτέρου εἰσοδήματος, καὶ ἡ μείωσις τῆς ἀποστάσεως μεταξὺ τιμῶν πωλήσεως καὶ τιμῶν ἀγορᾶς ὑπὸ τῆς καταναλώσεως. Ἡ Κυβέρνησις δίδει ὑψηλὴν προτεραιότητα εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ γεωργικοῦ τομέως. Ἡ εὐημερία τῆς ὑπαίθρου ὄχι μόνον ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὴν πρωταρχικὴν ἐπιδίωξιν τῆς Κυβερνήσεως ἀλλὰ καὶ ἐγγυᾶται τὴν εὐημερίαν τῶν ἀστικῶν κέντρων. Ἡ βιοτεχνία. Ἀποδίδεται ἐξαιρετικὴ σημασία εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ κλάδου τῆς βιοτεχνίας, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν γεωργίαν ἀπασχολεῖ τὸ μεγαλύτερον τμῆμα τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ (375.000 περίπου ἄτομα ἔναντι 175.000 τῆς βιομηχανίας) καὶ ὁ ὁποῖος δύναται νὰ συμβάλῃ ἔτι περαιτέρω εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῶν συναλλαγματικῶν πόρων τῆς χώρας. Ὑπολογίζεται ὅτι τὸ ἐκ τῆς βιοτεχνίας εἰσόδημα καλύπτει σχεδὸν τὸ ἕνα τρίτον τοῦ ἐκ τῆς μεταποιήσεως ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τὰ 6,5% περίπου τοῦ συνολικοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, οἱ δὲ ἐκ τοῦ κλάδου τούτου ἀπασχολούμενοι ἀνήκουν κατὰ 70–75% εἰς τὴν πέραν τῆς Πρωτευούσης περιοχὴν τῆς χώρας. Διὰ τοὺς λόγους τούτους ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐνισχύσῃ τὸν κλάδον τῆς βιοτεχνίας διὰ τῆς διευρύνσεως τῶν ὑπὲρ αὐτῆς πιστωτικῶν μέτρων, διὰ τῆς ὑποβοηθήσεως τῆς συνεργασίας διαφόρων ὁμοειδῶν κλάδων βιοτεχνίας, καὶ διὰ τεχνικῆς βοηθείας ὥστε διὰ τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ τῆς προσαρμογῆς αὐτοῦ πρὸς τοὺς ὁμοίους κλάδους τῶν δυτικῶν χωρῶν νὰ βελτιωθῇ ἡ συναγωνιστικότης τῶν προϊόντων τῆς Ἑλληνικῆς βιοτεχνίας καὶ χειροτεχνίας. Ὁ τουρισμός. Ἡ τουριστικὴ ἀνάπτυξις συγκεντρώνει τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Κυβερνήσεως πρὸς πλήρη καὶ καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν τῆς χώρας ἀξιοποίησιν τοῦ τουριστικοῦ πλούτου αὐτῆς, τῶν ἀρχαιολογικῶν θησαυρῶν καὶ τῶν φυσικῶν της καλλονῶν. Διὰ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ προγράμματος τούτου, εἰς τὸ ὁποῖον περιλαμβάνονται καὶ αἱ μέχρι σήμερον παραμεληθεῖσαι περιοχαὶ τῆς χώρας, θὰ ὑποβοηθηθῇ ἡ καλυτέρα κατανομὴ τοῦ εἰσοδήματος μεταξὺ τῶν περιφερειῶν καὶ ἡ βελτίωσις τῶν πολιτιστικῶν συνθηκῶν. Ἡ ἐμπορικὴ ναυτιλία. Ἡ κυβερνητικὴ οἰκονομικὴ πολιτικὴ ἀποβλέπει εἰς τὴν ἐξύψωσιν τῆς διεθνοῦς θέσεως καὶ συναγωνιστικότητος τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας, τῆς βασικῆς ταύτης πηγῆς πόρων τοῦ ἰσοζυγίου πληρωμῶν. Ἐπιδιώκεται ὡσαύτως ἡ περαιτέρω ἐνθάρρυνσις τοῦ ἐπαναπατρισμοῦ τῶν ὑπὸ ξένην σημαίαν Ἑλληνικῶν πλοίων. Πρὸς τοῦτο, ἡ Κυβέρνησις, ὡς ἤδη ἀνεκοινώθη, μελετᾷ τὴν ἰσχύουσαν δι’ αὐτὰ φορολογικὴν νομοθεσίαν. Ἐπίσης τὴν Κυβέρνησιν ἀπασχολεῖ καὶ ἡ βελτίωσις τῶν ἀτμοπλοϊκῶν καὶ ἀγόνων γραμμῶν τοῦ ἐσωτερικοῦ. Ἰδιαιτέρα σημασία ἀποδίδεται εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῆς ναυτικῆς τεχνικῆς ἐκπαιδεύσεως. Ἡ πίστις. Ἡ Κυβέρνησις ἀποσκοπεῖ εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς λειτουργίας καὶ τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ πιστωτικοῦ συστήματος τῆς χώρας. Πέραν τῶν συσταθεισῶν κατὰ τὸ προηγούμενον ἔτος δύο τραπεζῶν ἐπενδύσεων, ἀπεφάσισε τὴν συγχώνευσιν τῶν λειτουργούντων ἤδη δύο ὀργανισμῶν, τοῦ ΟΧΟΑ καὶ τοῦ ΟΒΑ, καὶ τὴν δημιουργίαν νέου Ὀργανισμοῦ Βιομηχανικῆς Ἀναπτύξεως, τοῦ ὁποίου βασικὸς προορισμὸς εἶναι ἡ προώθησις τῆς βιομηχανικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας καὶ ἡ δημιουργία διὰ τὴν Ἑλληνικὴν βιομηχανίαν συναγωνιστικῶν προϋποθέσεων, εἰς τὸν χῶρον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Οἰκονομικῆς Κοινότητος. Προβλέπονται δὲ καὶ περαιτέρω μέτρα ὥστε διὰ τῆς Κεντρικῆς Τραπέζης, τοῦ νέου ὀργανισμοῦ, τῶν εἰδικευμένων ὀργανισμῶν (Ταμείου Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων, Ἀγροτικῆς Τραπέζης, Κτηματικῆς Τραπέζης), τῶν ἐμπορικῶν τραπεζῶν καὶ τῶν ἰδιωτικῶν τραπεζῶν ἐπενδύσεων νὰ βελτιωθοῦν αἱ συνθῆκαι χρηματοδοτήσεως τῆς ἰδιωτικῆς ἐπιχειρηματικῆς, καὶ ἰδίᾳ τῆς βιομηχανικῆς, δραστηριότητος καὶ τῆς εὐρυτέρας αὐτῆς συμμετοχῆς εἰς τὴν ἐπιτάχυνσιν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας. Τὸ ξένον κεφάλαιον. Ἡ Κυβέρνησις ἐκτιμᾷ καὶ ἐπιδιώκει τὴν συμβολὴν τοῦ ξένου κεφαλαίου εἰς τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς χώρας. Τὸ ἀμοιβαίως ἐπωφελὲς τῆς τοιαύτης συνεργασίας θὰ κρίνεται μετὰ ἐμπεριστατωμένην μελέτην τῶν ὑποβαλλομένων προτάσεων πρὸς τὸν σκοπὸν καὶ τὸ ξένον κεφάλαιον ν’ ἀποκομίσῃ λογικὸν κέρδος, ἀλλὰ καὶ αἱ ἐπενδύσεις πρὸς τὰς ὁποίας τοῦτο κατευθύνεται νὰ εἶναι ἐπωφελεῖς διὰ τὴν χώραν, ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ γενικωτέρου προγράμματος τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἀπὸ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Ν. 2687)1953 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1963 ὑπεβλήθησαν 605 αἰτήσεις μακροπροθέσμων ἐπενδύσεων ὕψους 628 ἑκατ. δολλαρίων, ἔναντι τῶν ὁποίων ἐνεκρίθησαν 341 αἰτήσεις ἀντιπροσωπεύουσαι ποσὸν 398,5 ἑκατ. δολλαρίων, καὶ εἰσήχθησαν κατὰ τὸ ὡς ἄνω χρονικὸν διάστημα 110,1 ἑκατ. δολλαρίων. Ἡ Κυβέρνησις, πιστεύει ὅτι τὸ ὕψος τῶν εἰσαχθέντων κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. 2687)1953 κεφαλαίων, (110 ἑκατ. δολλαρίων εἰς ἕνδεκα ἔτη), δὲν δύναται νὰ κριθῇ ἱκανοποιητικὸν ἐν ὄψει τῶν ἀναγκῶν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως τῆς χώρας. Ἐπανεξετάζει —πέραν τῆς συνταγματικῶς κατοχυρωμένης προστασίας τοῦ ἀνωτέρω νόμου— τὰς προϋποθέσεις, ὑπὸ τὰς ὁποίας θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιδιωχθῇ ἡ ἔτι ταχυτέρα εἰσροὴ ξένου κεφαλαίου κατὰ προτίμησιν ἐν κοινοπραξίᾳ μετὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ κεφαλαίου. Ἡ ἀμοιβὴ τῆς ἐργασίας. Τὸ θέμα τῆς ἀμοιβῆς τῆς ἐργασίας τῶν ἀπασχολουμένων ὑπὸ τοῦ Δημοσίου ἀντιμετώπισεν ἡ Κυβέρνησις διὰ τῆς γενομένης βελτιώσεως τοῦ μισθολογίου καὶ τῶν εἰδικῶν παροχῶν κατὰ τὸ τρέχον ἔτος, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ προγραμματισμοῦ τῆς διαθέσεως κατὰ τὰ προσεχῆ τρία ἔτη 2,5 ἕως 3 δισεκατ. δραχμῶν. Κρίνουσα δὲ ὅτι τὸ διαμορφωθέν, κατὰ τὴν τελευταίαν δεκαετίαν, ποικιλόμορφον μισθολογικὸν σύστημα ἐδημιούργησε μισθολογικὰς ἀνισότητας καὶ διαφορὰς μὴ συγχωρουμένας ὑπὸ τῶν κανόνων τῆς διοικητικῆς καὶ μισθολογικῆς δικαιοσύνης, συνέστησεν εἰδικὴν ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν ἐπιτροπήν, ἀποτελεσθεῖσαν ἐξ ἐκπροσώπων τῶν διαφόρων κλάδων τῆς διοικήσεως καὶ τῆς συνδικαλιστικῆς τῶν ὑπαλλήλων ἡγεσίας πρὸς μελέτην συστήματος δικαίας ἀμοιβῆς τῶν λειτουργῶν τῆς διοικήσεως. Αἱ ἐργασίαι τῆς ἐπιτροπῆς ἀπὸ διμήνου συνεχίζονται, ἀναμένεται δὲ ἡ πρὸς τὴν Κυβέρνησιν ὑποβολὴ τῶν πορισμάτων αὐτῆς μέχρι τέλους τοῦ τρέχοντος μηνός. Ἡ ψήφισις νέου ἑνιαίου καὶ δικαίου μισθολογίου, τὸ ὁποῖον θὰ τεθῇ εἰς σταδιακὴν ἐφαρμογὴν ἀπὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου τοῦ προσεχοῦς ἔτους 1965, ἀνταποκρίνεται εἰς εὔλογον καὶ παλαιὸν αἴτημα τῶν κρατικῶν λειτουργῶν, τὸ ὁποῖον μέχρι σήμερον δὲν εἶχεν ἱκανοποιηθῆ. Ὡς εὐνόητον, ἅπαντα τὰ ἀνωτέρω μέτρα, τόσον τὰ ληφθέντα ὅσον καὶ τὰ μέλλοντα ν’ ἀποφασισθοῦν, ἐπεκτείνονται καὶ ἐπὶ τῶν συνταξιούχων, ἡ ὑπὲρ τῶν ὁποίων στοργὴ καὶ μέριμνα τῆς Κυβερνήσεως θέλει κυρίως ἐκδηλωθῆ διὰ τοῦ οὐσιαστικοῦ προσδιορισμοῦ τῆς συντάξεως εἰς τὰ 80% τοῦ μισθοῦ ἐνεργείας. Ἀπὸ τὴν βάσιν αὐτὴν ἔχομεν ἀδικαιολογήτως ἀποστῆ μὲ συνέπειαν νὰ δημιουργηθῇ εἰς βάρος τῶν συνταξιούχων ἀπαράδεκτος ἀνισότης. Πέραν τούτου ἡ Κυβέρνησις ἀποβλέπει, εἰς τὴν συμπλήρωσιν βασικῶν τινων διατάξεων τῆς συνταξιοδοτικῆς νομοθεσίας πρὸς ἄρσιν ὑφισταμένων ἀδικιῶν, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ μακροῦ χρόνου ἔχουν ἀναγνωρισθῆ, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχουν μέχρι σήμερον θεραπευθῆ. Παραλλήλως, τὸ κυβερνητικὸν πρόγραμμα ἀποβλέπει εἰς τὴν ἀναμόρφωσιν τοῦ θεσμοῦ τῶν συλλογικῶν συμβάσεων. Οἱ ἐργαζόμενοι καὶ οἱ ἐργοδόται θὰ διαπραγματεύωνται ἐλευθέρως τὸν καθορισμὸν τῶν ὅρων ἐργασίας καὶ τῆς ἀμοιβῆς τῶν ἐργαζομένων, τὸ Κράτος δὲ θὰ ἐπεμβαίνῃ πρὸς διασφάλισιν τοῦ κατωτάτου ὁρίου διαβιώσεως. Ἡ κυβερνητικὴ πολιτικὴ προβλέπει ἐπίσης καθιέρωσιν εὐρύθμου συστήματος ἐργατικῆς διαιτησίας πρὸς ἐπίλυσιν διαφορῶν ἐν περιπτώσει ἀδυναμίας συνάψεως συλλογικῆς συμφωνίας. Ἐπὶ πλέον ἐπιδιώκεται ἡ ἐφαρμογὴ μέτρων ἐξυγιάνσεως, ἀναμορφώσεως καὶ οἰκονομικῆς ἐξισορροπήσεως τοῦ θεσμοῦ τῆς κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, κατὰ τρόπον ἐγγυώμενον τὴν παροχὴν ἱκανοποιητικῆς περιθάλψεως καὶ ἐπαρκοῦς συντάξεως εἰς τοὺς ἀπομάχους τῆς ἐργασίας. Κύριοι βουλευταί, ἡ πραγματοποίησις τῶν βασικῶν σκοπῶν καὶ τῶν ἐπὶ μέρους ἐπιδιώξεων τοῦ κυβερνητικοῦ προγράμματος προϋποθέτει ἀκριβῆ ἐκτέλεσιν τοῦ κατατιθεμένου προϋπολογισμοῦ. Ἀνέφερον, ἤδη, ὅτι ἡ ἐκτέλεσις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐσόδων κατὰ τὸ πρῶτον τετράμηνον ἀποτελεῖ ἰσχυρὰν ἔνδειξιν περὶ ἀποδόσεως τοῦ σκέλους τῶν ἐσόδων πέραν τῶν ἀναγραφομένων προβλέψεων, ἐνῷ παραλλήλως ἀνεκοίνωσα εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν τὴν ἀπόφασίν μου διατηρήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐξόδων ἐντὸς τῶν ἀναγραφεισῶν πιστώσεων. Πέραν τούτου ὅμως καὶ αἱ γενικώτεραι οἰκονομικαὶ ἐξελίξεις ἐντὸς τοῦ πρώτου τετραμήνου δικαιολογοῦν τὴν γενικὴν πρόβλεψιν ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία θὰ σημειώσῃ ἐντὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους νέαν οὐσιώδη ἄνοδον, ὑπὸ συνθήκας ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς νομισματικῆς ἰσορροπίας. Προβλέπεται ἤδη ὅτι τὸ ποσοστὸν αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ προϊόντος θὰ εἶναι τῆς τάξεως τοῦ 6%, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀσυνήθως ὑψηλὸν δι’ ἔτος ἠλαττωμένης ἐλαιοπαραγωγῆς. Τὸ ἰσοζύγιον πληρωμῶν, παρὰ τὴν οὐσιώδη διεύρυνσιν τοῦ ἐμπορικοῦ ἐλλείμματος καὶ τὴν σχετικῶς μικροτέραν αὔξησιν τοῦ πλεονάσματος τοῦ ἰσοζυγίου ἀδήλων πόρων, θὰ διατηρηθῇ ἐν ἰσορροπίᾳ. Τὸ συναλλαγματικὸν ἀπόθεμα τῆς χώρας εἰς τὸ τέλος τοῦ ἔτους θὰ ἐξακολουθῇ νὰ εἶναι ἰσχυρόν, πλήρως ἐγγυώμενον τὸν ἄνετον ἐφοδιασμὸν τῆς χώρας δι’ ἐλευθέρων εἰσαγωγῶν εἰς καταναλωτικά, πρώτας ὕλας καὶ κεφαλαιουχικὰ ἀγαθά. Ἡ προοπτικὴ αὕτη ἐγγυᾶται καὶ τὴν σταθερότητα τῶν τιμῶν. Δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι τὸ μέσον ἐπίπεδον τοῦ δείκτου τιμῶν καταναλωτοῦ κατὰ τὸ πρῶτον τετράμηνον ἐκινήθη εἰς ἐπίπεδον κατὰ 0,5% ὑψηλότερον ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ ἀντίστοιχον τετράμηνον τοῦ 1963. Ἡ περιωρισμένη αὐτὴ ὕψωσις τῶν τιμῶν ἐν Ἑλλάδι συγκρίνεται μὲ οὐσιωδῶς μεγαλυτέρας αὐξήσεις εἰς ἄλλας εὐρωπαϊκὰς χώρας, ὡρισμέναι τῶν ὁποίων εἶναι ἐκ τῶν πλέον ἀνεπτυγμένων. Αἱ ἀνωτέρω διαπιστώσεις ὑπογραμμίζουν ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία εἶναι ὑγιὴς καὶ ὅτι ἀπὸ πάσης ἀπόψεως εἶναι ἐνθαρρυντικαὶ αἱ προοπτικαὶ ἐξελίξεων αὐτῆς, τόσον κατὰ τὸ ἄμεσον, ὅσον καὶ κατὰ τὸ ἀπώτερον μέλλον. Αἱ συνθῆκαι αὗται ἐγγυῶνται ἐπίσης τὴν ἐπιτυχίαν εἰς τὰ κυβερνητικὰ προγράμματα ταχείας προωθήσεως τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως, ἡ ὁποία, κατὰ τὴν πεποίθησιν τῆς Κυβερνήσεως, ἀποτελεῖ ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν διὰ τὴν ἐφαρμογὴν καὶ τοῦ κοινωνικοῦ της προγράμματος. (Χειροκροτήματα).

§10ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Κύριοι βουλευταί, τὸ σχέδιον περὶ τροποποιήσεως τοῦ Κανονισμοῦ κρατεῖται καὶ θὰ συζητηθῇ τὴν Δευτέραν, ὅπως εἶπον καὶ χθὲς εἰς τὴν Βουλήν, λόγῳ τῆς καταθέσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ. Μόνη συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, τῶν ἄρθρων καὶ τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐπανακτήσεως παροχῶν ὧν ἀπηγγέλθη στέρησις κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν.Δ. 617)1948 καὶ τοῦ ΝΑʹ τοῦ 1948 Ψηφίσματος τῆς Βουλῆς». Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νομίζω, ὅτι εἶχε δηλώσει εἰς τὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι ἡ συζήτησις θὰ γίνῃ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ διαμορφωθέντος σχεδίου ὑπὸ τῆς Ἐπιτροπῆς.

§11Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Κύριε Πρόεδρε, δὲν ἔχω προβῆ εἰς οὐδεμίαν δήλωσιν ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς, ἐπιφυλάσσομαι καὶ παρακαλῶ νὰ γίνῃ συζήτησις ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ἀρχικοῦ κειμένου.

§12ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Ε. Κοθρῆς, ἔχει τὸν λόγον. Ἀπών. Ὁ εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας, κ. Α. Καλατζάκος, ἔχει τὸν λόγον. Ἀπών. Ὁ κ. Σ. Ἡλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§13Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, καθὼς εἶναι γνωστόν, κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐσωτερικῆς ἀνωμαλίας, ἐλήφθη σειρὰ ἐκτάκτων μέτρων πρὸς ἀντιμετώπισιν ταύτης, τὰ ὁποῖα ἀντίθετα πρὸς τὰς συνταγματικὰς διατάξεις, διότι τότε δὲν εἶχε ψηφισθῆ ἀκόμη τὸ Σύνταγμα, διετηρήθησαν ἔκτοτε. Τὰ ἔκτακτα ταῦτα μέτρα ἐκυρώθησαν κατόπιν καὶ διὰ ψηφισμάτων συνταγματικῆς ἰσχύος καὶ διετηρήθησαν ἐν ἰσχύϊ καὶ μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἀνταρσίας, ὅπως τὴν ἐχαρακτήριζον τὰ νομοθετήματα τὰ ὁποῖα ἐξήρτησαν τὴν ἰσχύν των ἐκ τῆς διαρκείας τῆς ἀνταρσίας. Τὸ καθεστὼς τοῦτο διετηρήθη ἕως τὸ 1962, ὁπότε ἡ τότε Κυβέρνησις ἐτροποποίησε κατὰ ἕνα τρόπον τὸ καθεστὼς τοῦτο καὶ ἄλλα ἐκ τῶν μέτρων τούτων ἐτροποποίησεν, ἄλλα δὲ διετήρησεν ἐν ἰσχύϊ. Εἶναι γνωστόν, ἐπίσης, ὅτι ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν μέτρων αὐτῶν, προεκλήθησαν συνέπειαι ἐκτεταμέναι εἰς ἕνα μεγάλον ἀριθμὸν Ἑλλήνων πολιτῶν, ἄλλων εἰς βάρος τῆς προσωπικῆς των ἐλευθερίας, ἄλλων καταδικασθέντων καὶ ἐγκλεισθέντων εἰς τὰς φυλακάς, ἑνὸς σημαντικοῦ ἀριθμοῦ διωχθέντων ἐπὶ τῇ βάσει τῶν μέτρων αὐτῶν, εἴτε διὰ τῆς ἀφαιρέσεως τῆς ἰθαγενείας των ἀπὸ ἕνα μεγάλον ἀριθμὸν ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εὑρέθησαν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἀμέσως μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἀνταρσίας εἴτε καὶ ἄλλων ὑποστάντων σειρὰν οἰκονομικῶν ζημιῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπεστηρίχθη ἀπὸ ὅλα τὰ πολιτικὰ κόμματα, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ Κόμμα τῆς ΕΡΕ, τὸ ὁποῖον μέχρι τοῦ 1962 ἠρνεῖτο τὴν κατάργησιν τῶν ἐκτάκτων μέτρων, καὶ ἀπὸ τὴν Ε.Κ. καὶ συγκεκριμένως ἀπὸ τὸν σημερινὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἄλλων πολιτικῶν μερίδων, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν Στρατάρχην Παπάγον καὶ ὅταν ἦτο εἰς τὴν Ἀντιπολίτευσιν καὶ ὅταν εὑρίσκετο εἰς τὴν ἐξουσίαν, ἐφ’ ὅσον ἔληξεν ἡ ἔκτακτος κατάστασις, ἔπρεπε νὰ παύσῃ καὶ τὸ καθεστὼς τῶν ἐκτάκτων μέτρων. Παρὰ τὰς δηλώσεις ταύτας, καὶ ὑποσχέσεις, τὰ μέτρα ταῦτα διετηρήθησαν ἀκόμη καὶ μετὰ τὸ ἔτος 1962. Ἤδη, ἡ Κυβέρνησις φέρει ἐνώπιον τῆς Βουλῆς νομοσχέδιον διὰ τὴν ρύθμισιν τῆς ἐκκρεμούσης ταύτης καταστάσεως ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη ἐκ τῆς θεσπίσεως τῶν ἐκτάκτων μέτρων καὶ διὰ τὴν ἄρσιν τῶν συνεπειῶν ποὺ προεκλήθησαν ἐκ τῶν μέτρων τούτων. Πάντως, εἶναι ἀνάγκη νὰ σημειωθῇ, ὅτι τὸ περιεχόμενον τοῦ νομοσχεδίου εἶναι περιωρισμένον ἐπὶ τῶν θεμάτων, τὰ ὁποῖα θίγει. Εἶναι ἀνάγκη νὰ εἴπω, ὅτι οἰκονομικαὶ συνέπειαι αἱ ὁποῖαι προεκλήθησαν ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν μέτρων ἐκείνων, δὲν ρυθμίζονται ἐν τῷ συνόλῳ ἀπὸ τὸ νομοσχέδιον αὐτό. Τὸ νομοσχέδιον περιορίζεται εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ἐπαναχορηγήσεως τῶν συντάξεων τῶν ὁποίων ἐστερήθησαν ἐκεῖνοι, διὰ τοὺς ὁποίους ἴσχυσαν καὶ ἐφηρμόσθησαν τὰ ἔκτακτα μέτρα, ὅπως ὁ νόμος 617)1948. Αἱ οἰκονομικαὶ συνέπειαι, ὅμως, εἶναι εὐρύτεραι τῶν μέτρων αὐτῶν. Ἀφοροῦν ἕνα μεγάλον ἀριθμὸν ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖοι ἔχασαν τὰς ἐργασίας των ἐκ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἐκτάκτων μέτρων καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ὑφίστανται αἱ συνέπειαι αὐταί. Ὑπάρχουν, ἐπίσης, κυρώσεις οἰκονομικῆς φύσεως, αἱ ὁποῖαι ἐπεβλήθησαν εἰς βάρος ἀγροτῶν κυρίως. Οἱ ἀγρόται οὗτοι ἐστερήθησαν τοῦ ἀγροτικοῦ των κλήρου καὶ αἱ συνέπειαι δὲν εἶναι μόνον δι’ αὐτούς, ἀλλὰ καὶ διὰ τὰ τέκνα των καὶ τὰς συζύγους των οἱ ὁποῖοι πληρώνουν σήμερον διὰ νὰ καλλιεργήσουν ὅσων ἐκ τούτων αἱ περιουσίαι περιῆλθον εἰς τὸ Δημόσιον. Ἔθιξα ἁπλῶς, κύριοι συνάδελφοι, τὰ σημεῖα τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τὰς οἰκονομικὰς συνεπείας ἕνα μέρος τῶν ὁποίων θίγει τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Ἤδη ἔρχομαι εἰς τὸ νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ἀποβλέπει εἰς τὴν ἐπαναχορήγησιν τῶν συντάξεων τῶν ὁποίων ἐστερήθησαν Ἕλληνες ἐργαζόμενοι, οἱ ὁποῖοι εἴτε εἶχον συνταξιοδοτηθῆ, εἴτε εἶχον δημιουργήσει προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως καὶ δὲν ἔλαβον τὴν σύνταξίν των διότι συνέτρεχον αἱ στερητικαὶ προϋποθέσεις τοῦ νόμου 617. Κύριοι βουλευταί, ὁ νόμος 617 προέβλεψεν ὅτι δύναται δι’ ἀποφάσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν νὰ στερηθοῦν πάσης παροχῆς ὅσοι κατεδικάζοντο δι’ ἀποφάσεως δικαστηρίου ὡς ἐνισχύοντες τὴν ἀνταρσίαν πρῶτον, δεύτερον δι’ ὅσους ἐκρίνετο ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Ἐσωτερικῶν, δηλαδή, τὴν Ἀσφάλειαν, ὅτι ἐνίσχυον καθ’ οἱονδήποτε τρόπον τὴν ἀνταρσίαν. Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον διὰ τοῦ ΝΑʹ ψηφίσματος ἐστερήθησαν οἱ ἀξιωματικοὶ οἱ τεθέντες ἐκτὸς ὑπηρεσίας τῶν συντάξεων καὶ τῶν σχετικῶν προνομίων ἐκ τῶν ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν. Ἐπίσης ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς διατάξεως τοῦ κώδικος συνταξιοδοτήσεως τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων τοῦ ἄρθρου 62 ἡ ὁποία ἐτέθη ἐν ὄψει τῆς ἰσχύος τῶν ἐκτάκτων μέτρων καὶ συγκεκριμένως τοῦ νόμου 617, ἐν ὄψει αὐτῆς τῆς διατάξεως ἐθεσπίσθη διάταξις, ὅτι ὑπὸ τὰς ἰδίας προϋποθέσεις τοῦ ἄρθρου 617 στεροῦνται οἱ ὑπάλληλοι τῶν συντάξεών των. Πρέπει νὰ σημειώσω, ὅτι ἡ στέρησις τῶν συντάξεων εἰς πολλὰς περιπτώσεις ἐπεβλήθη καὶ διαρκεῖ ἐνίοτε καὶ εἰς διωχθέντας οἱ ὁποῖοι κατεδικάσθησαν μὲν ἀρχικῶς δι’ ἀποφάσεων μόνον περὶ στρατοδικείων— διότι αἱ ἄλλαι ἀποφάσεις, τῶν ἄλλων δικαστηρίων ὑπῆρξαν ἀμετάκλητοι— ἀλλὰ μετὰ τὴν ἀναθεώρησιν, ἡ ὁποία ἐπετράπη μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἀνταρσίας, τῶν ἀποφάσεων τούτων τῶν στρατοδικείων ἠθωώθησαν. Οὗτοι ὅμως εἶχον στερηθῆ ἤδη τῶν συντάξεων καὶ ἐξακολουθοῦσαν ἐπὶ πολλὰ χρόνια νὰ στεροῦνται τῶν συντάξεων, ἐνῷ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἐστερήθησαν τῆς συντάξεώς των ἐκρίθη ἀνύπαρκτος, ἐξηφανίσθη διὰ τῆς νέας ἀποφάσεως. Βεβαίως, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἐβεβαίωσε κατὰ τὰς συζητήσεις ἐνώπιον τῆς Ἐπιτροπῆς ὅτι περίπτωσις τοιαύτη συνεχίσεως τῶν τοιούτων στερήσεων δὲν ὑπάρχει διότι ὅλαι αἱ στερήσεις ἤρθησαν μετὰ τὴν ἔκδοσιν ἀθωωτικῶν ἀποφάσεων. Ἐξ ἄλλου, ὑπάρχουν καὶ ἄλλαι περιπτώσεις χορηγήσεως χάριτος, διὰ Βασιλικῶν Διαταγμάτων χορηγήσεως χάριτος, εἰς τὰ ὁποῖα διατάγματα προβλέπεται, ὅτι αἴρονται ὅλαι αἱ συνέπειαι ἐκ τῆς καταδίκης μαζὶ μὲ τὴν ἄφεσιν τοῦ ὑπολοίπου τῆς ποινῆς. Ἐν τούτοις αὐτὸ δὲν ἤρκεσε διὰ νὰ ἀρθῇ ἡ συνέπεια τῆς στερήσεως τῆς συντάξεως, διότι ἐκρίθη ὅτι ἡ στέρησις τῆς συντάξεως δὲν ἐπῆλθεν ἀμέσως συνεπείᾳ τῆς καταδικαστικῆς ἀποφάσεως, ἀλλὰ ἐμμέσως λόγῳ τῆς καταδικαστικῆς ἀποφάσεως ἐπῆλθεν ἡ στέρησις δι’ ἀποφάσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν. Εἶναι μία καθαρῶς τυπικὴ νομικὴ μορφὴ ἡ ὁποία ἐστέρησε τῆς συντάξεως καὶ στερεῖ ἀκόμη πολλοὺς ἀπὸ τοὺς δικαιουμένους τῆς συντάξεως αὐτῆς. Ὁπωσδήποτε πέραν τῶν συγκεκριμένων αὐτῶν περιπτώσεων, ποὺ δεικνύουν πράγματι, ὅτι ἡ ἀποστέρησις τῶν συντάξεων εἶναι ἄδικος, καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀδικαιολόγητον νὰ διατηρηθῇ περαιτέρω, τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερον πλέον εὑρισκόμεθα τόσον μακρὰν ἀπὸ τὴν περίοδον ἐκείνην τῆς ἀνωμαλίας λόγῳ τῆς ὁποίας ἐπεβλήθησαν αἱ στερήσεις αὐταὶ καὶ αἱ ὁποῖαι ἐπεβλήθησαν μὲ ρητὴν καὶ συγκεκριμένην αἰτιολογίαν ἡ ὁποία ὑπάρχει εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νόμου 617 διὰ νὰ στερηθοῦν τῶν οἰκονομικῶν μέσων ζωῆς ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐκρίνοντο μὲ τὰς γνωστὰς μεθόδους, ὅτι καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἦτο δυνατὸν νὰ ἐνισχύσουν τὴν ἀνταρσίαν, νὰ ἐνισχύσουν τὴν ἐμφύλιον σύγκρουσιν, αὐτὴ ἡ μεγάλη χρονικῶς ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς ἀνωμαλίας, ἐπιβάλλει τὴν ἄρσιν γενικῶς ὅλων αὐτῶν τῶν σκληρῶν οἰκονομικῶν κυρώσεων εἰς βάρος τῶν δημιουργημένων ἐκ τῆς ἐργασίας δικαιωμάτων. Σήμερον πλέον δὲν ἔχει κανένα νόημα ἡ στέρησις αὐτῶν τῶν συντάξεων. Διὰ τοῦτο καὶ εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ὑπῆρξε σχεδὸν πλήρης ἡ σύμπτωσις ἀπόψεων τῶν ἀξιοτίμων κ.κ. συναδέλφων, μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι πρέπει γενικῶς πλέον νὰ παύσῃ ἡ στέρησις αὐτὴ τῶν συντάξεων καὶ νὰ γίνῃ ἐπαναχορήγησις εἰς ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ νόμου 617 καὶ τοῦ ΝΑʹ Ψηφίσματος ἐστερήθησαν τούτων. Προσθέτω, ὅτι ἕνας ἀκόμη λόγος διὰ τὴν πλήρη ἐπαναχορήγησιν τῶν συντάξεων εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῷ ὁ κῶδιξ τῶν δημοσ. ὑπαλ. προβλέπει εἰς τὸ ἄρθρον 63 νομίζω, ὅτι εἰς περίπτωσιν καταδίκης εἰς ἐγκληματικὴν ποινὴν στερεῖται ὁ καταδικαζόμενος τῆς συντάξεως, ἀλλὰ προβλέπεται περαιτέρω, ὅτι ἡ σύνταξις χορηγεῖται εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ καταδικασθέντος. Θεωρεῖται οἱονεὶ νεκρὸς ὁ καταδικασθεὶς καὶ λαμβάνουν τὴν σύνταξιν τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας του. Ἐδῶ δὲν προβλέπεται ἀνάλογόν τι καὶ ἐστερήθησαν τοῦ δικαιώματος τῆς συντάξεως καὶ οἱ προστάται τῆς οἰκογενείας καὶ τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας. Δὲν ὑπάρχει, λοιπόν, σήμερον— καὶ νομίζω, ὅτι ἔγινε γενικῶς δεκτὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀξιοτίμους συναδέλφους εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν— κανένας λόγος νὰ διατηρηθῇ αὐτό· δι’ αὐτὸ κατέληξεν ἡ Ἐπιτροπὴ εἰς τὴν διατύπωσιν ἑνὸς σχεδίου προτάσεως ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς πρὸς τὴν Βουλήν, τὸ ὁποῖον νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ δεκτὸν ἀπὸ τὴν Βουλήν, διότι εἶναι πλέον ἕνα μέτρον στοιχειώδους δικαιοσύνης, ἕνα μέτρον ἐπιβεβλημένον ἀπὸ τὴν ἀνάγκην τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ὁμαλότητος εἰς τὴν χώραν μας ὕστερα ἀπὸ 15–20 χρόνια μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ πολέμου, 15 χρόνια μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἐσωτερικῆς ἀνωμαλίας, τῆς ἐσωτερικῆς ἀνταρσίας.

§14Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Ἀφοῦ ὕστερα ἀπὸ τόσα χρόνια ἀνέλαβε Δημοκρατικὴ Κυβέρνησις;

§15Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀσχέτως πρὸς αὐτό, τὴν αὐτὴν ἄποψιν ὑπεστηρίξαμεν καὶ ὅταν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ἦτο ἡ ΕΡΕ καὶ θὰ ἔλεγον ἀκόμη ὅτι ἤδη εἶχε ἀναγνωρισθῆ καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῆς ΕΡΕ ἡ ἀνάγκη ρυθμίσεως τοῦ θέματος αὐτοῦ, διότι αὐτὸν τὸν νόμον, τὸ σχέδιον νόμου, ὅπως εἶχε διατυπωθῆ ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἀρχικῶς, τὸ εἶχε ἤδη εἰσαγάγει τὸ 1962 καὶ ἡ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ. Συνεπῶς εἶχεν ὡριμάσει ἔστω καὶ ὑπὸ περιωρισμένην μορφὴν τὴν ὁποίαν περιεῖχε τὸ σχέδιον ὅπως διετυπώθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν καὶ ὅπως διετυπώθη καὶ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῆς ΕΡΕ, εἶχε ὡριμάσει εἰς τὴν συνείδησιν ὅλων, ὅτι ἦτο ἕνα θέμα τὸ ὁποῖον ἔπρεπε νὰ λυθῇ. Εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ τὸ ὁποῖον προβλέπει εἰς γενικὰς διατάξεις τὴν ἐπαναχορήγησιν τῶν συντάξεων ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀπεστερήθησαν βάσει τῶν διατάξεων τοῦ 617 Ν.Δ., τοῦ ΝΑʹ Ψηφίσματος καὶ τοῦ ἐδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 62 τοῦ νόμου 1854)61. Ἐν τούτοις, ὑπάρχει ἀνάγκη πέραν τῆς προτάσεως τῆς ἐκθέσεως τῆς Ἐπιτροπῆς ἡ ὁποία ἀπέστειλε καὶ πρότασιν πρὸς τὴν Βουλήν, ὑπάρχει ἀνάγκη ὡρισμένης συμπληρώσεως τοῦ νομοσχεδίου αὐτοῦ, διότι πράγματι ὑπάρχει ποικιλία περιπτώσεων στερήσεως, κυρώσεων οἰκονομικῶν, αἱ ὁποῖαι ἐπεβλήθησαν δυνάμει αὐτῶν τῶν διατάξεων, ὥστε θὰ ἦτο ἀνάγκη νὰ προβλεφθῇ εἰδικωτέρα καὶ συγκεκριμένη ρύθμισις ἐπαναχορηγήσεως διακοπεισῶν παροχῶν εἰς πᾶσαν περίπτωσιν στερήσεως βάσει τῶν ὡς ἄνω διατάξεων. Ἕνα θέμα εἶναι ὡρισμέναι φραστικαὶ διορθώσεις εἰς τὸν νόμον 1718 τοῦ 1951 περὶ τῆς συντάξεων ἣν ἐλάμβανον. Εἰς τὸν χαρακτηρισμὸν τῆς μορφῆς τῶν παροχῶν βεβαίως ἡ διατύπωσις εἶναι βεβαίως «οἱασδήποτε παροχῆς» καὶ ὑπάρχει καὶ ἐπεξήγησις (σύνταξις, χορηγία, ἐπίδομα, μέρισμα) ἣν ἐλάμβανον ἢ ἐδικαιοῦντο νὰ λάβουν. Ἐπειδή, ὅμως ἀναφέρονται συγκεκριμένως φοβοῦμαι μήπως εἶναι περιοριστικὴ ἡ μνεία συντάξεως, χορηγία, βοηθήματος, μερίσματος, ἐπειδὴ ὑπάρχει καὶ περίπτωσις στερήσεως μισθοῦ εἰς ἀναπήρους ἀξιωματικοὺς εἰς πολεμικὴν διαθεσιμότητα, οἱ ὁποῖοι δὲν συνταξιοδοτοῦνται ἀλλὰ λαμβάνουν μισθοὺς καὶ λαμβάνουν καὶ βαθμούς. Ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει στέρησις συντάξεως, ἀλλὰ τοῦ μισθοῦ τὸν ὁποῖον ἐλάμβανον. Ἠμπορεῖ νὰ καλύπτεται ἀπὸ τὴν διατύπωσιν ἀλλὰ καλὸν θὰ ἦτο νὰ λεχθῇ συγκεκριμένως «ἢ ἀποδοχαὶ πολεμικῆς διαθεσιμότητος ἀναπήρων ἀξιωματικῶν» καὶ νὰ προστεθῇ ἕνα «κλπ.», τὸ ὁποῖον πάρα κάτω προστίθεται, προκειμένου περὶ τοῦ τρόπου ἐπαναχορηγήσεως. Νὰ τεθῇ καὶ ἐδῶ αὐτὸ τὸ «κλπ.». Εἰς τὸ τέλος τῆς παραγράφου 2 προβλέπεται, ὅτι «ἡ ἐπαναχορήγησις τῆς συντάξεως ἢ ἡ ἀναγνώρισις τοῦ δικαιώματος τῆς συνταξιοδοτήσεως τῶν κατὰ τὸ προηγούμενον ἐδάφιον ἀποκαθισταμένων, ἐνεργεῖται διὰ πράξεως τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου ἢ ἀποφάσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν κατὰ τὸ ἄρθρον 5 τοῦ Ν. 1718 τοῦ 1951 ἢ τοῦ ἁρμοδίου ὀργάνου». Ἐπειδὴ εἶναι ἀσαφής, διότι ἀφορᾷ καὶ εἰς ἄλλους κλαδικοὺς ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς εἰς τοὺς ὁποίους δὲν ἔχει ἁρμοδιότητα ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον, καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργηθῇ σύγχυσις νὰ ἀναφερθῇ «καὶ προκειμένου περὶ τῶν ἄλλων κλαδικῶν Ἀσφαλιστικῶν Ὀργανισμῶν, ὑπὸ τοῦ ἁρμοδίου ὀργάνου αὐτοῦ». Ἐπίσης, λέγει: «Εἴτε ἐκ Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, εἴτε Ἀνωνύμου Τραπεζιτικῆς Ἑταιρείας». Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον Τραπεζιτικαὶ Ἑταιρεῖαι, ἀλλὰ καὶ ἄλλαι Ἑταιρεῖαι, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὑπαχθῆ εἰς τὸν νόμον 617, ὡς καὶ ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας, ἑταιρεῖαι μεταφορῶν κλπ.».

§16Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Ἐπαναλαμβάνομεν τὴν διατύπωσιν τοῦ νόμου. Καὶ ἐφ’ ὅσον ἐπαναλαμβάνωμεν τὴν διατύπωσιν τοῦ νόμου δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται μεταβολή. Ἐφ’ ὅσον κατέστη δυνατὸν μὲ τὴν διατύπωσιν αὐτὴν νὰ ὑπαχθοῦν εἰς τὴν στέρησιν, προδήλως θὰ ὑπαχθοῦν καὶ εἰς τὴν ἐπαναχορήγησιν. Αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ γραφῇ καὶ εἰς τὰ πρακτικά.

§17Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἑπομένως, δι’ ὅλους ὅσους ἔτυχεν ἐφαρμογῆς ὁ νόμος 617;

§18Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Μάλιστα. Ἐπαναλαμβάνεται ἐπὶ λέξει ἡ διατύπωσις τοῦ νόμου.

§19Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν ἠξεύρω, ἐπίσης, ἐὰν ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ εἶχεν ἀντίρρησιν νὰ ὑπάρξῃ εἰς τὸ τέλος τοῦ ἄρθρου 1 διάταξις περὶ καταργήσεως τοῦ νόμου 617, δεδομένου, ὅτι δὲν ἔχει νόημα ἡ διατήρησίς του πλέον, ὁπότε θὰ καταργηθῇ καὶ ἡ παράγραφος 2 τοῦ ἄρθρου 62 τοῦ Κώδικος περὶ Συνταξιοδοτήσεως τῶν Δημοσίων Ὑπαλλήλων, ὁ ὁποῖος προβλέπει, ὅτι ἔχουν ἐφαρμογὴν αἱ διατάξεις τοῦ νόμου 617. Ἐπίσης, ἡ διάταξις τοῦ συνταξιοδοτικοῦ κώδικος ἡ ὁποία προβλέπει περὶ στερήσεως διὰ τοὺς καταδικαζομένους εἰς ἐγκληματικὰς ποινὰς πρέπει νὰ διασαφηνισθῇ, ὅτι δὲν ἔχει ἐφαρμογὴν εἰς τὰς περιπτώσεις εἰς τὰς ὁποίας ἐφηρμόσθη ὁ νόμος 617 καὶ τὸ ΝΑʹ Ψήφισμα. Διότι ἐδῶ ἔχομεν καταδίκας εἰς πολλὰς περιπτώσεις. Καὶ φοβοῦμαι μήπως αὔριον κἄποιος, ὁ ὁποῖος θὰ κρίνῃ διὰ τὴν ἐπαναχορήγησιν, νὰ προσφύγῃ εἰς τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον, θὰ ἀντιμετωπίσῃ ἀπόρριψιν διότι ὑπάρχει καταδίκη εἰς ἐγκληματικὴν ποινὴν καὶ θεωρηθῇ ἰσχύουσα ἡ διάταξις τοῦ κώδικος ἀσχέτως τῆς ἐπαναχορηγήσεως διὰ καταργήσεως τοῦ νόμου 617, ἀφοῦ ὑπάρχει διάταξις βασικὴ τοῦ κώδικος περὶ στερήσεως συντάξεως λόγῳ ἐγκληματικῆς καταδίκης. Πρέπει, λοιπόν, νὰ διασαφηνισθῇ ὅτι ἡ διάταξις δὲν ἔχει ἐφαρμογὴν προκειμένου περὶ περιπτώσεως ἀναφερομένης εἰς τὸν νόμον 617 καὶ τὸ ΝΑʹ Ψήφισμα. Ἐπίσης, κ. Ὑπουργέ, εἰς τὸ ἄρθρον 2 προβλέπεται, ρυθμίζεται, νομιμοποιεῖται, θὰ ἐλέγομεν, διάταξις ἡ ὁποία περιελήφθη εἰς τὸν 1540)1950, ὁ ὁποῖος ἐπιτρέπει ἀναθεώρησιν ἀπολύσεως δημοσίων ὑπαλλήλων. Καὶ κατ’ ἐφαρμογὴν αὐτῆς τῆς διατάξεως ἐπανῆλθον πολλοὶ δημόσιοι ὑπάλληλοι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν. Ὁ νόμος αὐτός, ὁ 1540)50 προβλέπει, ὅτι ὁ ἐκτὸς ὑπηρεσίας χρόνος διὰ τοὺς ἐπανερχομένους θεωρεῖται ὡς χρόνος ὑπηρεσίας. Μόνον δὲν θὰ λάβουν μισθόν. Ἀλλὰ διὰ τὴν χορήγησιν τῶν βαθμῶν καὶ τὴν συνταξιοδότησιν ὁ χρόνος αὐτὸς ἐθεωρεῖτο ὡς χρόνος ὑπηρεσίας. Τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον ὅμως εἶπεν, ὅτι ἐφ’ ὅσον αὐτὴ ἡ διάταξις δὲν εἶναι εἰς εἰδικὸν συνταξιοδοτικὸν νόμον, κατὰ τὴν ἐπιταγὴν τοῦ ἄρθρου 57 τοῦ Συντάγματος, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὴν λάβῃ ὑπ’ ὄψει. Καὶ δὲν ἀνεγνώρισε τὸν χρόνον αὐτὸν ὡς συντάξιμον. Αὐτὴν τὴν νομιμοποίησιν αὐτῆς τῆς παλαιᾶς διατάξεως κάμνομεν διὰ τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅτι ὁ χρόνος αὐτὸς ἀναγνωρίζεται ὡς χρόνος ἐν ὑπηρεσίᾳ συντάξιμος. Καὶ ἰσχύει καὶ διὰ τοὺς ἐξελθόντας ἤδη τῆς ὑπηρεσίας. Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ θὰ κάμω μίαν πρότασιν τὴν ὁποίαν παρακαλῶ τὸν Ὑπουργὸν νὰ ἐξετάσῃ. Νομίζω, ὅτι εἶναι δίκαιον νὰ παραταθοῦν αἱ προθεσμίαι τοῦ νόμου 1540, δι’ ἕνα τρίμηνον, διότι τότε πολλοὶ ἀπὸ τοὺς διωχθέντας δὲν εἶχον τὴν δυνατότητα νὰ ἀσκήσουν τὸ ἔνδικον μέσον ποὺ τοὺς παρέσχεν ὁ νόμος 1540.

§20Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Ἡ πρότασίς σας δὲν ἔχει τὴν θέσιν της εἰς αὐτὸ τὸ σχέδιον νόμου, ἀλλὰ εἰς τὸ περὶ ἐκτάκτων μέτρων. Θὰ παρεκάλουν νὰ μὴ συγχέωμεν τὰ θέματα διὰ νὰ προέλθωμεν εἰς τὴν ταχυτέραν ψήφισιν τοῦ νομοσχεδίου.

§21Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Νομίζω, ὅτι ἐπὶ τῆς τελευταίας Ὑπηρεσιακῆς Κυβερνήσεως ἐξεδόθη τὸ ὑπ’ ἀριθ. 617 Ν.Α. τὸ ὁποῖον ἐπιτρέπει ἐντὸς 6μήνου προθεσμίας, ἡ ὁποία ἴσως δὲν ἔχει λήξει ἀκόμη, τὴν ὑποβολὴν αἰτήσεων ἀναθεωρήσεως ληφθεισῶν εἰς βάρος ὑπαλλήλων ἀποφάσεων. Συνεπῶς δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιμένετε ἐπ’ αὐτοῦ.

§22Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Νομίζω, ὅτι δὲν ἀφορᾷ εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτάς. Τελειώνων, κ.κ. συνάδελφοι, θὰ κάμω μίαν ἀκόμη πρότασιν. Ὑπάρχουν, κ. Ὑπουργέ, πάρα πολλαὶ περιπτώσεις αἱ ὁποῖαι, λόγῳ ἀκριβῶς τῶν ἀνωμάλων συνθηκῶν, δὲν ἐπέτρεψαν εἰς πολλοὺς ἐξελθόντας νὰ ἀσκήσουν πλήρη τὴν σειρὰν τῶν ἐνδίκων μέσων διὰ τὴν χορήγησιν τῶν συντάξεών των. Καὶ πολλοὶ ἐπιζητοῦντες τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ δικαιώματος τῶν συντάξεών των— χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ στέρησις — δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ἀσκήσουν ὅλην τὴν σειρὰν τῶν ἐνδίκων μέσων καὶ ὑπῆρξαν ἀπορριπτικαὶ ἀποφάσεις τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου. Αἱ περιπτώσεις αὐταὶ δὲν εἶναι μία ἢ δύο εἶναι περισσότεραι. Ὄχι βέβαια πολὺ μεγάλος ἀριθμός. Νομίζω, λοιπόν, ὀρθὸν νὰ τεθῇ διάταξις ἡ ὁποία νὰ χορηγῇ μίαν μικρὰν παράτασιν τῶν προθεσμιῶν ἀσκήσεως τῶν ἐνδίκων μέσων διὰ τὰς ἀπορριπτικὰς αὐτὰς ἀποφάσεις συνταξιοδοτήσεως οἱασδήποτε φύσεως.

§23Ι. ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ. Εἶναι ὀρθὴ ἡ πρότασίς σας.

§24Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Ἔχω ὑπ’ ὄψει μου νὰ θέσω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς σχετικὴν προσθήκην, ἀναφερομένην εἰς τὴν πρότασιν τοῦ κ. συναδέλφου.

§25Ι. ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ. Εἶναι πολὺ δικαία.

§26Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, τελειώνων θίγω ἐπίσης ἕνα ζήτημα, τὸ ὁποῖον θὰ δημιουργηθῇ μετὰ τὴν ψήφισιν αὐτοῦ τοῦ νομοθετήματος ὑποθέτω ὅπως προτείνεται ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴν καὶ μὲ ὡρισμένας τροποποιήσεις. Ὑπάρχει ἕνα θέμα τῆς ἀποδόσεως μέρους ἢ τοῦ ὅλου τῶν ἀποστερηθεισῶν συντάξεων εἰς τοὺς δικαιουμένους. Βεβαίως τὸ πρᾶγμα εἶναι ὀλίγον δύσκολον διὰ τὸν προϋπολογισμόν, διότι πέρασαν τόσα χρόνια καὶ θὰ θεωρηθῇ ἐνδεχομένως καὶ ὡς παραλογισμὸς τὸ νὰ ἀξιωθῇ νὰ ἀποδοθοῦν συντάξεις 15 ἐτῶν εἰς τοὺς δικαιούχους των. Ὀφείλω, ὅμως, νὰ σημειώσω, διότι μοῦ ἔκαμεν ἐντύπωσιν, ὅτι ὑπῆρξεν πρότασις καὶ συναδέλφων τῆς Δεξιᾶς εἰς τὰς περιπτώσεις κατὰ τὰς ὁποίας ἔχομεν πλήρη ἀθώωσιν τοῦ στερηθέντος τῆς συντάξεως κατὰ ποίαν λογικήν, ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ἡ αἰτία τῆς στερήσεως θὰ τὸν ἀποστερήσωμεν ἔστω καὶ μιᾶς ἡμέρας συντάξεως; Ὅταν ἔρχεται τὸ δικαστήριον καὶ τὸν ἀθωώνει διὰ τὴν καταδίκην, ἡ ὁποία τοῦ ὑπεβλήθη καὶ ἕνεκα τῆς ὁποίας τοῦ εἶχε στερηθῆ ἡ σύνταξις, διατί δὲν θὰ τοῦ τὴν δώσωμεν ἀπὸ τότε ποὺ ἐδικαιοῦτο νὰ τὴν λάβῃ. Θέλω μὲ αὐτὸ νὰ εἴπω, ὅτι ὑπάρχει ἡ λογικὴ τοῦ αἰτήματος νὰ χορηγηθῇ ἡ σύνταξις ἀπὸ τότε ποὺ τὴν ἐδικαιοῦτο. Δὲν φθάνω, ὅμως, μέχρις ἐκεῖ. Θὰ κάμω ὅμως μίαν πρότασιν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ πρὸς τὴν Βουλήν, ἡ ὁποία εὑρίσκεται μέσα εἰς τὰ πλαίσια τῆς λογικῆς. Ἤδη, ἀπὸ τὸ 1962 εἶχε κατατεθῆ εἰς τὴν Βουλὴν ἕνα νομοσχέδιον περὶ ἐπαναχορηγήσεως τῶν συντάξεων. Δὲν ἐψηφίσθη τότε διὰ λόγους καθαρῶς τεχνικούς. Δὲν ἐπρόφθασεν ἡ Βουλὴ νὰ ψηφίσῃ τὸ νομοσχέδιον. Ἐὰν τὸ εἶχε ψηφίσει τότε, θὰ εἶχον πάρει τὰς συντάξεις των, τοὐλάχιστον τῆς 2ετίας. Νομίζω, ὅτι ἀπὸ τότε ποὺ εἶχε πλέον ὡριμάσει καὶ εἶχε γίνει συνείδησις ἀπὸ ὅλας τὰς πτέρυγας τῆς Βουλῆς, ὅτι πρέπει νὰ ἐπαναχορηγηθοῦν αἱ συντάξεις, θὰ πρέπει νὰ ἀποδοθοῦν αἱ συντάξεις εἰς τοὺς δικαιούχους. Προτείνω, λοιπόν, ἀπὸ τοῦ 1962 τοὐλάχιστον, ἀφ’ ἧς δηλαδή, κατετέθη τὸ νομοσχέδιον περὶ ἐπαναχορηγήσεως τῶν συντάξεως, θὰ πρέπει νὰ καταβληθοῦν αἱ συντάξεις.

§27Ι. ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ. Ἔχετε κάμνει κανέναν ὑπολογισμὸν εἰς ποῖον ποσὸν ἀνέρχονται αὗται;

§28Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν γνωρίζω. Παρακαλῶ νὰ ἐξουσιοδοτηθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν διὰ τοῦ νομοσχεδίου νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ θέμα τῆς ἀποδόσεως μέρους τῶν συντάξεων εἰς τοὺς δικαιούχους ἀναλόγως τῶν δυνατοτήτων, ποὺ ὑπάρχουν, εἴτε εἰς τὸν κρατικὸν προϋπολογισμόν, εἴτε εἰς τὰ κλαδικὰ ταμεῖα. Διότι, ἐπὶ τέλους, ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβαρυνθῇ μὲ μεγάλο ποσὸν ὁ προϋπολογισμός, τὰ κλαδικὰ ταμεῖα πρέπει νὰ καταβάλλουν τὰς συντάξεις. Διότι οἱ συνταξιοῦχοι ἐδικαιοῦντο νὰ λάβουν σύνταξιν πρὸ 10–15 ἐτῶν καὶ δὲν τὴν ἔλαβον. Συνεπῶς τὰ κλαδικὰ ταμεῖα εἶχον μίαν σημαντικὴν ὠφέλειαν. Διατί, λοιπόν, τοὐλάχιστον νὰ μὴ ἀποδοθοῦν αἱ παροχαὶ τῶν κλαδικῶν ταμείων;

§29Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Διηυκρινίσθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὅτι εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς αἱ συντάξεις ἔχουν ἐπαναχορηγηθῆ ἀπὸ τριετίας. Ἑπομένως, μὲ τὴν πρότασίν σας, θὰ ἀνάγεσθε εἰς ἀπώτερον χρόνον.

§30Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ὁμιλῶ γενικῶς, κύριε Ὑπουργέ. Τοὐλάχιστον νὰ ἐξετασθῇ τὸ θέμα ἀφ’ ἧς κατετέθη τὸ νομοσχέδιον τὸ 1962.

§31Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκον.). Δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένη ἡ ἐξουσιοδότησις, κατὰ τὸ Σύνταγμα, διότι πρόκειται περὶ συντάξεων.

§32Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐὰν ὁ νομοθέτης περιλάβῃ διάταξιν, ὅτι δύνανται νὰ δοθοῦν αἱ συντάξεις, τότε ἔχομεν πληρωμὴν καὶ ὄχι χορήγησιν συντάξεως. Πάντως, προκειμένου περὶ τῶν κλαδικῶν παροχῶν, νομίζω, ὅτι δὲν ὑπάρχει θέμα συνταγματικόν. Μὲ αὐτὰς τὰς παρατηρήσεις, κ.κ. βουλευταί, καταλήγω εἰς τὴν παρατήρησιν, ὅπως τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα εὕρῃ τὴν ὁμόθυμον συμπαράστασιν τῆς Βουλῆς, διότι πρόκειται περὶ μέτρου ἀποκαταστάσεως τῆς ἠρεμίας εἰς τὸν τόπον.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ε. Κοθρῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§34Ε. ΚΟΘΡΗΣ. Κύριοι συνάδελφοι λαμβάνω τὸν λόγον, διότι νομίζω, ὅτι τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον εἶναι τὸ πλέον σημαντικόν, τοὐλάχιστον ἐξ ὅσων μέχρι τῆς στιγμῆς αὐτῆς ἔχουν ἀπασχολήσει τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν ἢ μᾶλλον νομίζω τὸ πρῶτον ν)διον μετὰ τὸ νομοθέτημα περὶ δημοτικῶν ἐκλογῶν. Ὅπως ἠκούσατε, τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ ἀφορᾷ τὴν ἐπαναχορήγησιν παροχῶν οἰκονομικῆς φύσεως παρεχομένων εἴτε ἐκ τοῦ Δημοσίου Ταμείου, εἴτε ἐκ τῶν Νομικῶν Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, εἴτε ἐξ Ἀνωνύμων Τραπεζιτικῶν Ἑταιρειῶν, εἰς ὅλους ὅσους ἐστερήθησαν αὐτῶν τῶν παροχῶν κατὰ τὴν ἀνώμαλον περίοδον τῆς ἀνταρσίας, βάσει τῶν Διατάξεων τοῦ Ν.Δ. 617 τοῦ 1948. Ἐνθυμεῖσθε, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην ἐλήφθησαν αὐστηρὰ μέτρα ἐναντίον ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μετέσχον εἰς τὴν ἀνταρσίαν καὶ πέραν τῶν αὐστηρῶν μέτρων, ποὺ ἔλαβεν ἡ Πολιτεία, ἔλαβεν αὐτοτελεῖς οἰκονομικὰς κυρώσεις δυνάμει τῶν νόμων. Μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἀνταρσίας καὶ τὴν ἐπάνοδον τῆς χώρας εἰς μίαν ὁμαλότητα πολιτικὴν καὶ τὴν ἐμπέδωσιν τῆς δημοσίας τάξεως ἤρχισεν ἤδη ἡ Πολιτεία σὺν τῷ χρόνῳ νὰ λαμβάνῃ μέτρα τὰ ὁποῖα νὰ ἀμβλύνουν τὰς συνεπείας αὐτὰς εἰς βάρος τῶν μετασχόντων εἰς τὴν ἀνταρσίαν ἐκείνην, ἢ κατὰ τῶν κατηγορηθέντων ὡς ἀναπτυξάντων τότε φιλοσυμμοριακὴν δρᾶσιν πολιτῶν καὶ στρατιωτικῶν. Βάσει τοῦ Ν.Δ. 627)48 ἀπηγγέλλετο ἡ στέρησις, ὡς κύρωσις ἀποφασιζομένη ὑπὸ τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου κατὰ πρότασιν τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν καὶ ἀπηγγέλλετο εἰς ἑκάστην ἀτομικὴν περίπτωσιν. Τὸ 1951, ὅταν ἡ Κυβέρνησις Κέντρου εὑρίσκετο εἰς τὴν ἐξουσίαν, διεπίστωσεν ὅτι δὲν ὑπῆρχε κανεὶς κίνδυνος διὰ τὴν δημοσίαν τάξιν, ἐὰν αἱ συνέπειαι αὗται αἱ δυσμενεῖς ἤροντο καὶ παρέσχε πολλὰ εὐεργετήματα. Ὅπως ἐνθυμεῖσθε τότε, ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου ἐψηφίσθη ὁ νόμος περὶ αὐθορμήτου προσελεύσεως. Ἐν συνεχείᾳ ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως Κέντρου, διὰ τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κ. Γρηγορίου, κατετέθη ἕτερον νομοσχέδιον, διὰ τοῦ ὁποίου, περίπου ἐλαμβάνοντο τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα προβλέπονται διὰ τοῦ συζητουμένου νομοσχεδίου, δηλαδὴ ἡ ἄρσις τῶν στερήσεων τῶν ἐπιβληθεισῶν βάσει τοῦ Ν.Δ. 617)48 καὶ τῶν ψηφισμάτων. Τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο, λόγῳ τῆς πτώσεως τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου δὲν κατωρθώθη νὰ ψηφισθῇ. Ἀλλὰ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐπὶ Κυβερνήσεως τῆς Ε.Ρ.Ε., ἂν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, εἰς τὸ νομοσχέδιον περὶ ἐκτάκτων μέτρων περιελήφθη εἰδικὴ διάταξις καὶ ἀναφέρεται καὶ εἰς τὴν εἰσηγητικὴν ἔκθεσιν τοῦ νομοσχεδίου, ὅτι οὐδεὶς κίνδυνος ὑπάρχει διὰ τὴν δημοσίαν ἀσφάλειαν, ἂν ληφθοῦν μέτρα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα νὰ αἴρωνται τελείως αἱ συνέπειαι καὶ αἱ δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις εἰς βάρος ὅσων κατηγορήθησαν ὅτι συμμετέσχον κατ’ οἱονδήποτε τρόπον εἰς τὴν ἀνώμαλον κίνησιν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἐπὶ Κυβερνήσεως, ἐπίσης τῆς Ε.Ρ.Ε. καὶ τοῦ ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ τότε κ. Θεοτόκη κατετέθη, ἀκριβῶς, παρόμοιον νομοσχέδιον, μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι τὸ νομοσχέδιον ἐκεῖνο ἀπέβλεπεν μόνον εἰς τὴν κατηγορίαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον κατηγορηθῆ βάσει τοῦ νόμου 646)48, δὲν περιελάμβανε τὴν κατηγορίαν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ὑπέπεσαν εἰς ἀδίκημα τοῦ Ν.Α. ψηφίσματος τοῦ 1954. Κατ’ ἀκολουθίαν, κύριοι συνάδελφοι, μέχρι σήμερον, ὕστερα ἀπὸ πάροδον περίπου 14 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἐποχῆς κατὰ τὴν ὁποίαν ἔληξεν ἡ ἀνταρσία, ἔχει ἤδη ὡριμάσει εἰς τὴν κοινὴν γνώμην ἡ ἀνάγκη τῆς ἄρσεως κάθε δυσμενοῦς ἐπιπτώσεως καὶ κάθε ἄλλης συνεπείας ἡ ὁποία, τυχόν, ἀκόμη ὑφίσταται εἰς βάρος ὅλων, ὅσοι τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἐπαναλαμβάνω, λόγῳ τῆς συμμετοχῆς των εἰς τὴν ἀνταρσίαν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἐτιμωρήθησαν εἴτε ὑπὸ τῶν δικαστηρίων, εἴτε παρὰ τῶν δικαστικῶν ἀρχῶν. Κατ’ ἀκολουθίαν, ἡ Κυβέρνησις σήμερον, εἰσάγουσα τὸ νομοθέτημα τοῦτο, ἀνταποκρίνεται εἰς μίαν ἀξίωσιν τῆς κοινῆς γνώμης, ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς παρατάξεως. Ὅλαι αἱ πτέρυγες τῆς Βουλῆς ταύτης καὶ ἰδίως ἡ πτέρυξ τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως ἀπέδειξαν διὰ τῶν νομοθετημάτων, τὰ ὁποῖα ὑπέβαλον εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, ὅτι ἔχει πλέον γίνει κοινὴ συνείδησις ὅτι ἔχει ὡριμάσει πλέον καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐξαλειφθοῦν ὅλαι αἱ συνέπειαι καὶ νὰ ἀποτελέσῃ αὐτὸ μίαν ἀπόδειξιν, ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς μίαν ὁμαλότητα καὶ ὅτι ὁ πολιτικὸς βίος τῆς χώρας πλέον, δὲν κινδυνεύει ἀπὸ καμμίαν ἐκτροπήν. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ε.Κ. λοιπόν, συνεπὴς πρὸς τὰς ἐπαγγελίας ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰς ἀξιώσεις τῆς κοινῆς γνώμης, ἡ ὁποία ἀνταποκρίνεται εἰς τὸ αἴτημα αὐτό, μὲ τὰ νομοθετήματα τὰ ὁποῖα κατετέθησαν ἀπὸ ὅλας τὰς πολιτικὰς παρατάξεις, ὅπως καὶ ἡμεῖς ὡς Ἀντιπολίτευσις ὑπεβάλομεν εἰς τὴν Βουλὴν σχέδια νόμου, καταθέτει αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ ἔνδειξιν ὅτι ἔπαυσε τυπικῶς καὶ οὐσιαστικῶς νὰ ὑφίσταται μία ἀνώμαλος κατάστασις, ἡ ὁποία ἐδημιούργησε παρεξηγήσεις εἰς βάρος τῆς πολιτικῆς ζωῆς τῆς χώρας. Τὸ νομοσχέδιον, ὅπως κατετέθη ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ἦτο αὐτὸ τὸ νομοσχέδιον, τὸ ὁποῖον εἶχε καταθέσει ὁ κ. Θεοτόκης, δὲν συμπεριελάμβανεν ὅμως τὴν διάταξιν περὶ Ν.Α. ψηφίσματος, τὴν ὁποίαν προσέθεσεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἰς τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἐγένετο ὁμοφώνως δεκτὸν ὅτι τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ πρέπει νὰ ἐγκριθῇ περισσότερον, ὥστε πράγματι νὰ καλύψῃ ὅλας ἐκείνας τὰς περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ καλυφθοῦν, διὰ νὰ ἀνταποκριθῶμεν εἰς τὴν ἀξίωσιν τῆς κοινῆς γνώμης. Νομίζω, ὅτι ἡ πάροδος τοῦ χρόνου, ἀλλὰ καὶ τὰ μέτρα, τὰ ὁποῖα ἐλήφθησαν ὑπὲρ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐτιμωρήθησαν κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, οἱ διάφοροι νόμοι, οἱ ὁποῖοι ἐν τῷ μεταξὺ ἔδωσαν χάριτας, διηυκόλυναν τὴν ἀποφυλάκισιν σχεδὸν ὅλων τῶν κατηγορηθέντων κατ’ οὐσίαν, ἀπὸ ἀπόψεως οὐσιαστικῆς τιμωρίας δὲ δὲν ἔχουν ἀφήσει ἐκκρεμότητα. Ἐκκρεμότης ἔμεινε μόνον ὅσον ἀφορᾷ τὰς οἰκονομικὰς κυρώσεις. Τώρα, μὲ τὴν ἄρσιν τῶν οἰκονομικῶν κυρώσεων, ὁλοκληρώνεται ἡ πολιτικὴ τῆς λήθης καὶ δύναμαι νὰ εἴπω ὅτι δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ κατηγορηθῶμεν διὰ πολιτικὴν ἀνωμαλίαν. Αἱ ἐκλογαὶ τῆς 3ης Νοεμβρίου, αἱ ὁποῖαι ἔδωσαν τὴν νίκην εἰς τὴν Ἕνωσιν Κέντρου, διότι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἠξίωσε μίαν πλήρη κατοχύρωσιν αὐτοῦ τοῦ θέματος, αἱ ἐκλογαὶ αὗται αἱ ὁποῖαι ἐνέκριναν αὐτὸ τὸ πρόγραμμα τῆς Ε.Κ., μέσα εἰς τὸ ὁποῖον περιλαμβάνεται ἡ λήθη τοῦ παρελθόντος, αἱ ἐκλογαὶ αὗται μᾶς ἐπιβάλλουν, ἐπαναλαμβάνω, νὰ δώσωμεν εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτὸ μίαν ὁλοκληρωτικὴν κάλυψιν ὅλων αὐτῶν τῶν περιπτώσεων, αἱ ὁποῖαι σήμερον ἀκόμη ἐκκρεμοῦν. Δι’ αὐτὸ εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν εἰσήχθησαν δύο τροπολογίαι, τὰς ὁποίας ἐπεφυλάχθη ὁ κ. Ὑπουργὸς ν’ ἀποδεχθῇ καὶ ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ περιμένωμεν ἀπάντησιν. Διὰ τῶν τροπολογιῶν αὐτῶν αἴρονται αἱ ἐπιβληθεῖσαι οἰκονομικαὶ κυρώσεις εἰς ὅλας τὰς κατηγορίας τῶν θιγέντων, βάσει τοῦ νόμου 647)48 καὶ ΝΑʹ ψηφίσματος. Διετυπώθη ἐπίσης καὶ μία ἄλλη τροπολογία, ἡ ὁποία ἀφορᾷ τὴν ἀναγνώρισιν ὡς χρόνου συνταξίμου ὑπηρεσίας ὅλων ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔπαθον βάσει τοῦ Α. Ν. τοῦ 1950, ἡ ὁποία εἶχε περιληφθῆ εἰς ἄλλο νομοσχέδιον, εἶχε κυρωθῆ, ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ νόμος δὲν ἦτο συνταξιοδοτικὸς δὲν ἐνεκρίθη ἀπὸ τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον. Πρέπει νὰ ἀναγνωρισθῇ ὡς συντάξιμος χρόνος εἰς αὐτὴν τὴν κατηγορίαν. Διετυπώθησαν καὶ ἄλλαι τροπολογίαι ἀπὸ τὸν κ. εἰσηγητὴν τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, αἱ ὁποῖαι θὰ συζητηθοῦν ἀμέσως καὶ θὰ ἴδωμεν ποίας ἀπὸ αὐτὰς εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῇ ὁ κ. Ὑπουργός. Κατὰ τὴν ἰδικήν μας γνώμην πρέπει ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ κάμῃ ἀποδεκτὴν πᾶσαν τροπολογίαν, ἡ ὁποία ὑπεβλήθη εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν ἀπὸ τοὺς κ.κ. συναδέλφους διὰ τῆς ὁποίας αἴρεται κάθε οἰκονομικὴ κύρωσις, ἡ ὁποία μέχρι σήμερον ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύῃ εἰς βάρος ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐθίγησαν βάσει ὅλων τῶν σχετικῶν νόμων τῶν ἐκδοθέντων κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἀνωμάλου περιόδου, αἱ συνέπειαι τῶν ὁποίων μέχρι σήμερον ὑφίστανται. Διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ εἰς τὴν κοινὴν γνώμην θὰ δημιουργηθῇ κοινὴ πίστις, ὅτι ἡ Δημοκρατία δὲν κινδυνεύει, τὸ δημοκρατικὸν πολίτευμα εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν κατωχυρωμένον ἀπὸ τὴν ἰσχύουσαν νομοθεσίαν, ὅτι τὸ Κράτος καὶ ἡ Κυβέρνησις πιστεύουν ὅτι περισσότερον θὰ ἐπιτύχῃ τὸν ἐπιδιωχθέντα παρὰ τοῦ τότε νομοθέτου σκοπόν, παρὰ νὰ ἀνεχθῇ νὰ ἰσχύουν σήμερον πρόσωπα καὶ οἰκογένειαι αἱ ὁποῖαι πλήττονται ἀπὸ τὰ μέτρα αὐτά.

§35Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, ἐζήτησα τὸν λόγον, διότι ἐλπίζω, ὅτι θὰ διευκολύνω τὴν προώθησιν τῆς συζητήσεως καὶ τὴν ψήφισιν τοῦ σχεδίου νόμου. Εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν τῶν Οἰκονομικῶν, εἶχον δηλώσει, ὅτι ἐπιφυλάσσομαι διὰ τὴν ἀποδοχὴν τῆς τροπολογίας, τὴν ὁποίαν ἡ Ἐπιτροπὴ ἀπεδέχθη σχεδὸν ὁμοφώνως. Ἤδη προβαίνω εἰς τὴν δήλωσιν, ὅτι ἀποδέχομαι τὴν τροπολογίαν, ὡς ἔχει διατυπωθῆ καὶ ἐκτυπωθῆ εἰς τὸ νέον διανεμηθὲν σχέδιον ὑπὸ ἡμερομηνίαν 20 Μαΐου 1964. Καὶ πέραν τῶν τυπογραφικῶν διορθώσεων, ὅπως, ὡς εἶπεν συνάδελφος, τὸ 1961 πρέπει νὰ γίνῃ 1951, κρίνω ὀρθὸν εἰς τὴν παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 1 ἐκεῖ ὅπου ἀναφέρεται «εἰς τοὺς στερηθέντας καὶ οἱασδήποτε παροχῆς........ βοηθείας μερίσματος», νὰ προσθέσωμεν «καὶ λοιπά», ὥστε νὰ ἀντιμετωπισθῇ πᾶσα τυχὸν ὑπάρχουσα περίπτωσις, ὅπως εἶναι ἡ περὶ τῶν ἀποδοχῶν τῶν ἀξιωματικῶν πολεμικῆς διαθεσιμότητος. Ἐπίσης, εἰς τὸ τέλος τῆς παρ. 2, συμφώνως μὲ τὴν ἄποψιν τοῦ συναδέλφου κ. Ἠλιοπούλου, ὅπως καταστῇ σαφεστέρα ἡ τελευταία γραμμὴ τῆς παρ. ἐκείνης ὅπου λέγει «ἢ τοῦ ἁρμοδίου ὀργάνου», νὰ θέσωμεν «προκειμένου περὶ τῶν κλαδικῶν ταμείων ἀσφαλίσεως, ἐκδιδομένης παρὰ τοῦ ἁρμοδίου ὀργάνου». Ὅσον ἀφορᾷ τὸ ἄρθρον 2 παρακαλῶ, ὅπως ψηφισθῇ, ὅπως ἀρχικῶς ἐπροτάθη ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπήν, καὶ ἐγένετο δεκτόν, δοθέντος, ἄλλως τε, κ.κ. συνάδελφοι, ὅτι δὲν εἶναι καὶ ὀρθὸν νὰ μεταβάλωμεν τὴν διατύπωσιν, ἀφοῦ πρόκειται περὶ ἰσχύοντος ἄρθρου. Τὸ ἄρθρον αὐτὸ εἶχε ψηφισθῆ καὶ δὲν παρίσταται ἀνάγκη νὰ ἐπαναλάβω τὴν γνωστὴν ἱστορίαν ἀπὸ 10ετίας. Θὰ ἦτο δὲ νόμος τοῦ Κράτους, ἐὰν δὲν συνέβαινε νὰ μὴ ἔχῃ περάσει ἀπὸ τὴν διαδικασίαν τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου καὶ νὰ καταστῇ οὕτω ἀνεφάρμοστον τὸ ἄρθρον. Ἐφ’ ὅσον ἐκ τῶν ὑστέρων τὸ κυροῦμεν καὶ τὸ περιβάλωμεν μὲ συνταγματικὴν ἰσχύν, ὀρθὸν εἶναι νὰ ἐπαναλάβωμεν τὴν ἀρχικὴν αὐτοῦ διατύπωσιν καὶ νὰ μὴ τὸ τροποποιήσωμεν. Δι’ αὐτὸ θὰ παρακαλέσω τοὺς κ.κ. συναδέλφους, νὰ μὴ ἐπιμείνουν εἰς καμμίαν, ἐπ’ αὐτοῦ, τροποποίησιν. Πέραν αὐτοῦ, θέλω νὰ προσθέσω, κ.κ. συνάδελφοι, ὅτι ἔλαβα γνῶσιν ὅλων τῶν τροπολογιῶν, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ὑποβληθῆ καί τινων ἄλλων τροπολογιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐτέθησαν ὑπ’ ὄψει μου ἀπόψε. Ὁ ἀξιότιμος συνάδελφος κ. Ζορμπᾶς, ἔχει μίαν τοιαύτην τροπολογίαν, τὴν ὁποίαν κατέθεσεν. Ἐπίσης, ὁ ἀξιότιμος κ. Βαλυράκης, ἔθεσεν ἑτέραν τροπολογίαν. Ὀφείλω νὰ κάμω τὴν διευκρίνισιν, ὅτι καὶ ἐὰν ἤθελον νὰ τὰς ἀποδεχθῶ, πέραν τοῦ ὅτι δὲν εἶμαι ἕτοιμος νὰ δεχθῶ τὰς ὑποβαλλομένας κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον τροπολογίας, μοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ πράξω τοῦτο, διότι δὲν ἔχουν τὴν τύχην νὰ τὰς ἔχῃ ἐπεξεργασθῆ τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον. Ἐλπίζω, νὰ συμφωνήσουν οἱ κ.κ. συνάδελφοι, ὅπως διαβιβάσω εἰς τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον τὰς τροπολογίας των, διὰ νὰ ὑποστοῦν τὴν βάσανον καὶ νὰ λάβωσιν τὴν ἀναγκαίαν, κατὰ τὸ Σύνταγμα, γνωμοδότησιν, καὶ ἐὰν συμφωνήσῃ καὶ ἡ Κυβέρνησις, εἰς τὴν οὐσίαν, νὰ τὰς περιλάβωμεν εἰς ἕτερον νομοθέτημα. Ἐπίσης, θὰ ἤθελον νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, κ.κ. συνάδελφοι, νὰ σᾶς ὑποβάλω καὶ ὡρισμένας προσθήκας, τὰς ὁποίας εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ ἐγκρίνητε καὶ περὶ τῶν ὁποίων εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ σᾶς ὁμιλήσω κατὰ τὴν ὑποβολὴν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Κύριοι συνάδελφοι, ἔχομεν ὡρισμένας συνταξιοδοτικὰς ἐκκρεμότητας. Ἔχομεν ἀνάγκην ψηφίσεως νομοθετικῆς διατάξεως, διὰ τῆς ὁποίας θὰ χορηγοῦμεν τὸ 5% ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1964 εἰς τοὺς ἀναπήρους καὶ τὰ θύματα πολέμου, ὡς ἐπίσης καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους τῶν σιδηροδρόμων τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ὑποβάλλω ὑμῖν σχετικὸν ἄρθρον πρὸς ψήφισιν, τὸ ὁποῖον ἐλπίζω, ὅτι ἡ Βουλὴ θὰ περιβάλῃ μὲ τὴν ἔγκρισίν της, δοθέντος, ὅτι ἀπονέμεται εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς καὶ ἐπὶ ἴσοις ὅροις ἀναδρομικῶς τὸ 5% ἀπὸ 1ης Ἰανουαρίου 1964. Ἐπίσης, ἀποδέχομαι καὶ ἔχω μεριμνήσει διὰ νὰ λάβω καὶ τὴν ἀναγκαίαν γνωμοδότησιν τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, ὥστε νὰ δύναμαι νὰ ἀποδεχθῶ τὴν ἑτέραν τροπολογίαν, ἡ ὁποία ἐπροτάθη διὰ τὴν παράτασιν τῆς προθεσμίας ἀσκήσεως ἐνδίκων μέσων καὶ ὑποβολῆς αἰτήσεων πρὸς συνταξιοδότησιν. Ἡ παράτασις αὐτῆς τῆς προθεσμίας, τὴν ὁποίαν εἶχον ἀποδεχθῆ πάντοτε, νομίζω, ὅτι εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ ἐκ λόγων κοινωνικῶν, διότι εἶναι πτωχοὶ ἄνθρωποι καὶ ἀγράμματοι πολῖται καὶ ἐξ ἄλλων λόγων, ἀλλὰ καὶ οἱ ὁποῖοι λόγῳ ἀνωτέρας βίας καὶ ἀγνοίας των, δὲν ἤσκησαν τὸ ἐν λόγῳ δικαίωμα. Χρέος τιμῆς εἶναι νὰ τοὺς παράσχῃ τὸ Κράτος τὸ δικαίωμα αὐτό. (Χειροκροτήματα). Μὲ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, προτείνω ἄρθρον, τὸ ὁποῖον θὰ παρατείνῃ τὴν προθεσμίαν ἐπὶ ἓν ἔτος ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ νόμου. Ἐπίσης, κύριοι συνάδελφοι, προτείνω εἰς τὴν Βουλήν, ἓν ἄρθρον, τὸ ὁποῖον καθίσταται ἀναγκαῖον, διότι κατὰ τὴν νομολογίαν τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, κατηργήθησαν αἱ λεγόμεναι Ἐπιτροπαὶ Κανονισμοῦ Πολεμικῶν Συντάξεων. Κατόπιν τῆς καταργήσεως τῶν Ἐπιτροπῶν Κανονισμοῦ Πολεμικῶν Συντάξεων, ἡ ἁρμοδιότης διὰ τὴν ἔκδοσιν τῶν πολεμικῶν συντάξεων περιέρχεται εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν. Δὲν νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι εἶναι ὀρθόν, ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν νὰ ἐκδίδῃ πολεμικὰς συντάξεις, χωρὶς νὰ ἔχῃ τὴν γνώμην τῆς οἰκείας, κατὰ νόμον, Ἐπιτροπῆς. Κατ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν — καὶ νομίζω ὅτι θὰ συμφωνήσετε — ζητῶ ἀπὸ τὴν Βουλὴν τὴν ἔγκρισιν αὐτοπεριορισμοῦ, τρόπον τινά, τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν καὶ νὰ ἐπανιδρυθοῦν αἱ Ἐπιτροπαὶ Κανονισμοῦ Πολεμικῶν Συντάξεων. Καί, τέλος, νομίζω, ὅτι θὰ συμφωνήσετε, ἐφ’ ὅσον ἐκ τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ, ὑπάρχει ἡ δυνατότης νὰ ἐγκρίνετε ἄρθρον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ χορηγήσωμεν τὸ ὑποσχεθὲν δεκαπενθήμερον εἰς τοὺς συνταξιούχους τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Τὰ χρήματα ὑπάρχουν. Ἡ ὑπόσχεσις ἐδόθη. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι οὐδεὶς εἰς τὴν Βουλὴν θὰ ἀρνηθῇ νὰ ψηφίσῃ αὐτὴν τὴν διάταξιν. Μὲ αὐτὰς τὰς προσθήκας, κύριοι συνάδελφοι, παρακαλῶ, ἐφ’ ὅσον συμφωνεῖτε, νὰ θεωρηθῇ τὸ νομοσχέδιον ψηφισθὲν κατ’ ἄρθρον καὶ σύνολον.

§36Λ. ΛΥΜΠΕΡΗΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ ἤθελα μίαν φραστικὴν διόρθωσιν εἰς τὴν παράγραφον 3. Νομίζω, ὅτι εἶναι ἐλλιπής, ὡς πρὸς τὰ ἑξῆς: Ἡ πληρωμὴ τῆς οὕτω ἐπαναχορηγουμένης συντάξεως ἄρχεται ἀπὸ τῆς 1ης τοῦ μηνὸς τῆς χρονολογίας ἐκδόσεως τῆς σχετικῆς πράξεως, ἢ ἀποφάσεως. Αὐτὴ ἡ πρᾶξις ἢ ἀπόφασις, ἐὰν δὲν τεθῇ ἓν ὅριον, θὰ καθυστερήσῃ πολύ. Προτείνω νὰ προστεθῇ «ἥτις δὲν πρέπει νὰ βραδύνῃ περισσότερον τοῦ διμήνου».

§37Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Ἔχετε δίκαιον ἐπὶ τῆς οὐσίας. Ἐπειδὴ αἱ ἐπαναχορηγούμεναι συντάξεις εἰς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι τὰς ἀπεστερήθησαν ἐπὶ τόσον χρόνον, σωστὸν εἶναι νὰ τὰς δώσωμεν τὸ ταχύτερον. Ἐπειδή, ὅμως, τὰς πράξεις αὐτὰς θὰ τὰς ἐκδώσῃ τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον καὶ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, νομίζω, ὅτι ἐναπόκειται εἰς τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον καὶ τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Οἰκονομικῶν, ὅπως ἐπισπεύσουν, λόγῳ τῆς δημιουργουμένης κοινωνικῆς ἀνάγκης, τὴν ἐκδίκασίν των, διότι δὲν ἔχομεν καὶ τρόπον νὰ τὸ ἐπιβάλλωμεν. Ἡ κατευθυντήριος γραμμὴ τοῦ Ὑπουργείου τῶν Οἰκονομικῶν, εἶναι, σᾶς διαβεβαιῶ, νὰ ἐκδικασθοῦν αἱ ὑποθέσεις αὗται, κατὰ προτεραιότητα, ὅσον τὸ δυνατὸν ταχύτερον. Ἡ προσθήκη εἰς τὸν νόμον, δὲν ὠφελεῖ.

§38Χ. ΤΟΥΝΤΑΣ. Κύριε Ὑπουργέ, θὰ παρεκάλουν νὰ λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν ὁ χρόνος ἀπὸ τῆς παραιτήσεως ἢ τῆς ἀπολύσεως.

§39Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Νομίζω, ὅτι ὀρθότερον εἶναι νὰ γίνῃ ἀπὸ τῆς ἀπομακρύνσεως.

§40Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ Κυβέρνησις εὗρε, πράγματι, μεγίστην ἐκκρεμότητα συνταξιοδοτικῶν προβλημάτων. Εἶναι εὐχάριστον τὸ γεγονός, ὅτι ἐπελήφθη ἀμέσως τῆς μελέτης των καὶ ἔφερεν ἐδῶ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον. Μετὰ τὰς σημερινὰς βελτιώσεις καὶ προσθήκας τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, καθίσταται, τὸ νομοσχέδιον τοῦτο, νόμος τοῦ Κράτους, χρήσιμος καὶ θὰ ἱκανοποιήσῃ εὐρείας μάζας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἶχον ὑπ’ ὄψει μου νὰ προτείνω τροπολογίαν, περὶ παρατάσεως τῆς προθεσμίας ἀσκήσεως τοῦ δικαιώματος ἀπονομῆς συντάξεως. Ἡ αὐθόρμητος, ὅμως, εἰσαγωγὴ ὑπὸ τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν τῆς τροπολογίας περὶ παρατάσεως τῆς προθεσμίας αὐτῆς, δίδει λύσιν εἰς ἕνα αἴτημα ἑνὸς κόσμου, ὁ ὁποῖος δὲν ἠδυνήθη ἐκ διαφόρων αἰτιῶν, νὰ ἀσκήσῃ τὸ δικαίωμά του. Εἶναι ἀξία συγχαρητηρίων ἡ Κυβέρνησις, διὰ τοῦτο, διότι ἀντελήφθη τὴν σημασίαν τοῦ αἰτήματος, ἀντελήφθη τὸ ἄγχος ἀπὸ τὸ ὁποῖον κατέχονται χιλιάδες πολιτῶν καὶ ἔσπευσε νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ αἴτημα τοῦτο μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα, τὰ ἐξ ἴσου βασικὰ καὶ σπουδαιότατα αἰτήματα τῶν συνταξιούχων καὶ ἄλλων Δημ. Ὑπαλλήλων. Τὸ σημερινὸν νομοσχέδιον ἀποτελεῖ παρήγορον ξεκίνημα καὶ πείθει, ὅτι ἡ Κυβέρνησις θὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ συνταξιοδοτικὸν πρόβλημα μετὰ τῆς δεούσης προσοχῆς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον δὲν ἔκαμαν ἐπὶ 10ετίαν αἱ ἄλλαι Κυβερνήσεις, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἀφῆκαν βαρεῖαν κληρονομίαν. Δοθέντος τοῦ περιωρισμένου τοῦ νομοσχεδίου καὶ λαμβανομένου ὑπ’ ὄψει τοῦ 57 ἄρθρου τοῦ Συντάγματος, δὲν δυνάμεθα νὰ ἐπεκταθῶμεν βεβαίως, εἰς περισσοτέρας τροπολογίας. Ἐπειδή, ὅμως, πρόκειται περὶ μιᾶς ὅλως ἐξαιρετικῆς περιπτώσεως, ρυθμιζούσης μᾶλλον τυπικὸν θέμα, θὰ καταθέσω μίαν τροπολογίαν, ἀφορῶσαν εἰς ὡρισμένους δικαιούχους, οἱ ὁποῖοι ἔπαθαν κατὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν ἰδιαιτέρως, καὶ οἱ ὁποῖοι ζητοῦν ἐπανάκρισιν τῆς ὑποθέσεώς των ὑπὸ τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου. Ἡ τροπολογία αὕτη, ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἐπιτρέπεται ἐντὸς 2 μηνῶν ἀπὸ τῆς ἰσχύος τοῦ παρόντος, ἡ ὑποβολὴ αἰτήσεως ἀναθεωρήσεως ἀποφάσεων τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, ἀπορριψασῶν αἰτήσεις συντάξεων παθόντων ἐκ τῆς δράσεως ἐν Ἑλλάδι τῶν συμμαχικῶν στρατευμάτων κατὰ τὸ διάστημα τοῦ πολέμου 1930–45 καὶ καταστάντων ἀναπήρων κατὰ 50% τοὐλάχιστον. Ἡ ἀναθεώρησις τῶν ἀποφάσεων τούτων γίνεται ὑπὸ τῆς Ὁλομελείας τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου». Ἡ διατύπωσις εἶναι πρόχειρος, βεβαίως, ἀλλὰ ἐὰν γίνῃ δεκτὴ εἰς τὴν οὐσίαν της, αἱ Ὑπηρεσίαι τοῦ Ὑπουργείου καὶ τὸ Ἐλεγκτικὸν Συνέδριον, ἂς τὴν διατυπώσουν καταλληλότερον.

§41Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριε συνάδελφε, θὰ μελετήσω τὴν τροπολογίαν σας καὶ θὰ λάβω ἀπόφασιν σχετικῶς.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Δ. Θεοχαρίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§43Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, δύο λόγια μόνον θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω, κατόπιν τῶν τροπολογιῶν, τὰς ὁποίας ἐδέχθη ὁ κ. Ὑπουργός. Καὶ τοῦτο διὰ νὰ τονίσω, ὅτι διὰ τοῦ νομοσχεδίου ἤδη λύονται ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἐπὶ 15ετίαν ἔχουν ἀφήσει ἐκκρεμῆ ἄλλαι Κυβερνήσεις. Οἱ συνταξιοῦχοι δέ, βλέπουν ἤδη ἱκανοποιούμενα τὰ αἰτήματά των. Αἱ προσφοραὶ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν πρὸς τὴν Πατρίδα, εἶναι τόσον ἱκανοποιητικαί, ποὺ νομίζομεν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις μὲ τὸ πνεῦμα ποὺ τὴν διακρίνει, θὰ ἀντιμετωπίσῃ καὶ ἄλλα, μελλοντικῶς, θέματα παρομοίας φύσεως, πρὸς δικαίωσιν τῶν λαϊκῶν μαζῶν. Θὰ ἦτο χρήσιμος, ἐν προκειμένῳ, κ. Ὑπουργέ, ἐάν, ἐν τῷ μέλλοντι, ἐλαμβάνοντο μέτρα καὶ ὑπὲρ τῶν ἰδιοκτητῶν ἐκείνων, τῶν ὁποίων ἐδημεύθησαν αἱ περιουσίαι, διὰ τὰς ὁποίας πληρώνουν ἀκόμη καὶ φόρους.

§44Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Γνωρίζω τὸ θέμα, κ. συνάδελφε. Δὲν εἶμαι, ὅμως, ἕτοιμος διὰ νὰ σᾶς ἀπαντήσω. Προσεχῶς θὰ τὸ ἀνακοινώσω.

§45Δ. ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ. Εἶμαι ἱκανοποιημένος ἐκ τῆς ἀπαντήσεως τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ ληφθῇ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀνωτέρω ζητήματος μέριμνα.

§46Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, δὲν νομίζω, ἂν εἶναι ὀρθὸν τὴν τελευταίαν στιγμὴν νὰ παρεισάγωνται ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν νέαι διατάξεις. Ἅπαξ ὅμως, τοῦτο ἐγένετο, νομίζω, ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς θὰ πρέπει νὰ ἀλλάξῃ τὸν τίτλον τοῦ νομοσχεδίου, εἰς τρόπον, ὥστε νὰ εἶναι πλήρης πρὸς τὰ ἐν τῷ θέματι διαλαμβανόμενα.

§47Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Εἶμαι σύμφωνος, κ. συνάδελφε, καὶ θὰ προστεθῇ καὶ ἡ φράσις «καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων».

§48Χ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπειδὴ ἀπουσίαζα, ὅταν ἐγένετο λόγος διὰ τὴν καταβολὴν τοῦ 15θημέρου καὶ εἰς τοὺς συνταξιούχους, θὰ ἤθελα νὰ γνωρίζω, ἂν τοῦτο θὰ καταβληθῇ μόνον ἐπὶ τοῦ βασικοῦ μισθοῦ ἢ θὰ ληφθῶσιν ὑπ’ ὄψει αἱ πολυετίαι, αἱ τριετίαι κλπ.

§49Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Θὰ λάβουν τὸ ἥμισυ τοῦ ὅ,τι λαμβάνουν οἱ συνταξιοῦχοι δημόσιοι ὑπάλληλοι. Δηλαδή, ἐφ’ ἁπασῶν τῶν ἀποδοχῶν.

§50Χ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΣ. Ἐπειδὴ κατὰ ἕνα τρόπον ἐκπροσωπῶ τοὺς συνταξιούχους, οἱ ὁποῖοι μὲ τιμοῦν, ἐπιθυμῶ νὰ ἐκφράσω τὰς εὐχαριστίας καὶ τὴν εὐγνωμοσύνην πρὸς τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὸ μέτρον αὐτὸ τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ δεκαπενθημέρου εἰς αὐτὴν τὴν μεγάλην τάξιν, ποὺ εἴτε εἶναι στρατιωτικοὶ συνταξιοῦχοι, εἴτε πολιτικοὶ τόσα προσέφερον εἰς τὸ Κράτος καὶ τόσον ἠγωνίσθησαν ὑπὲρ τοῦ Ἑλληνικοῦ μέλλοντος. Τοῦτο σημαίνει καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ Κυβέρνησις βαδίζει πρὸς τὴν ἀρχήν, ἐπὶ τέλους οἱ συνταξιοῦχοι νὰ φθάσουν εἰς τὸ ὕψος ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὁ νόμος, δηλαδὴ εἰς τὸ 80% τῶν ἐν ἐνεργείᾳ ἀποδοχῶν, τοσοῦτον μᾶλλον καθ’ ὅσον εἶναι γνωστὸν ὅτι ἐπὶ τῆς προηγουμένης Κυβερνήσεως, διὰ τῆς μεθόδου τῶν διαφόρων ἐπιδομάτων εἰς τοὺς Δημοσίους Ὑπαλλήλους, αἱ συντάξεις ἦσαν καὶ εἶναι εἰς ποσοστὸν κάτω τοῦ 55%. Ὑπὸ τὴν ἔννοιαν αὐτὴν εὐχαριστῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν καὶ δι’ αὐτοῦ τὴν Κυβέρνησιν.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Τ. Κεφαλληνός, ἔχει τὸν λόγον.

§52Τ. ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΣ. Ἀξιότιμε κ. Πρόεδρε, θεωρῶ ὑποχρέωσίν μου ἐκ μέρους τῶν νέων βουλευτῶν, νὰ ἐκφράσω κατὰ τρόπον πράγματι εἰλικρινῆ τὴν εὐγνωμοσύνην μου πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ὁ ὁποῖος ἀπόψε μᾶς ἔκαμεν ὑπερηφάνους, μᾶς ἔδωσε τὸ δικαίωμα νὰ διαλαλήσωμεν ὅτι ἡ πίστις μας εἰς τὴν ἀληθῆ Δημοκρατίαν δὲν ἔπαυσεν, ἔγινε πραγματικότης. Διότι σήμερον διὰ πρώτην φορὰν μετεκλογικῶς, ἤναψε πραγματικῶς ὁ φάρος τῆς πραγματικῆς τῆς οὐσιαστικῆς ἀληθείας. Αὐτὰ γενικῶς. Θὰ ἤθελον νὰ παρακαλέσω τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν δι’ ὑμῶν κ. Πρόεδρε, ὅπως τὴν ὀρθὴν παρατήρησιν τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου κ. Λυμπέρη τὴν λάβῃ ὑπ’ ὄψιν, ὅσον ἀφορᾷ τὴν γʹ παράγραφον τοῦ ἄρθρου 1, τὴν ἀφορῶσαν τὸν χρόνον ἐκδόσεως τῆς ἀποφάσεως ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία θὰ κρίνῃ τὴν αἴτησιν. Διότι δὲν εἶναι δυνατόν, δικονομικῶς τρόπον τινά, νὰ δεσμεύσωμεν τὴν Ἐπιτροπήν, ἡ ὁποία θὰ ἐκδώσῃ τὴν ἀπόφασιν. Διότι ἐὰν ἕνας ἀτυχὴς ὑποβάλῃ μίαν αἴτησιν καὶ δικαιωθῇ καὶ περάσουν 6–8 μῆνες ἀπὸ τῆς ὑποβολῆς τῆς αἰτήσεως, διὰ ποῖον λόγον νὰ στερηθῇ τῆς ἐπαναχορηγήσεως κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα τῶν 6 ἢ 8 μηνῶν; Ἀπευθύνω παράκλησιν πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ δεχθῇ ὅπως ὡς χρόνος ἐνάρξεως ἐπαναχορηγήσεως τῆς συντάξεως ληφθῇ ὄχι ὁ χρόνος ἐκδόσεως τῆς ἀποφάσεως, ἀλλὰ ὁ χρόνος ὑποβολῆς τῆς αἰτήσεως. Ἐὰν τυχὸν ὑποβληθῇ αἴτησις καὶ δικαιωθῇ, διὰ ποῖον λόγον νὰ περιμένωμεν τὸν χρόνον τῆς ἀποφάσεως; Νομίζω, ὅτι εἶναι ὀρθοτάτη ἡ τροπολογία ὡς προσθήκη καὶ θὰ πρέπει νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψει.

§53Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. (Ὑπ. Οἰκονομικῶν). Ἀποδέχομαι καὶ εὑρίσκω ὀρθὴν τὴν τροπολογίαν τοῦ κ. συναδέλφου. Νὰ προσθέσωμεν τὴν διατύπωσιν ὅτι «ἄρχεται ἀπὸ τῆς πρώτης τοῦ ἑπομένου μηνὸς μετὰ τὴν ὑποβολὴν τῆς αἰτήσεως», ὁπότε λύεται τὸ θέμα.

§54Τ. ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΣ. Μάλιστα.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Σ. Ἠλιόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§56Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐπ’ αὐτοῦ ἔχω νὰ κάμω μίαν παρατήρησιν. Ἐφ’ ὅσον τὴν ἀπεδέχθη ὁ κ. Ὑπουργός, εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος μὲ τὴν τελευταίαν τροπολογίαν διὰ τὴν κατάργησιν τῶν διατάξεων τοῦ συνταξιοδοτικοῦ κώδικος, διότι ἐκεῖ ὑπάρχει ἡ διάταξις τῆς παραγράφου 62, ὅτι ὁ νόμος 617 ἰσχύει προκειμένου περὶ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. Αὐτὴ ἡ διάταξις δὲν ἔχει πλέον νόημα εἰς τὸν κώδικα καὶ ἡ διάταξις τοῦ ἄρθρου 63, ὅτι ἡ διάταξις αὐτὴ «προκειμένου περὶ καταδίκης εἰς ἐγκληματικὴν ποινὴν ἐπέρχεται στέρησις τῶν συντάξεων» δὲν ἔχει ἐφαρμογὴν προκειμένου περὶ τῶν περιπτώσεων τοῦ παρόντος νομοσχεδίου.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ι. Κουτσοχέρας, ἔχει τὸν λόγον.

§58Ι. ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ. Νομίζω, ἐὰν μοῦ ἐπιτρέπετε, κ. Ἠλιόπουλε, ὅτι παρέλκει ἡ σχετικὴ διάταξις, διότι ἐφ’ ὅσον ρυθμίζεται τὸ θέμα, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπάρχῃ ρητὴ διάταξις καταργήσεως τοῦ προγενεστέρου νόμου. Θὰ ἰσχύσῃ ὁ μεταγενέστερος νόμος, ὁ ὁποῖος ρυθμίζει τὸ θέμα.

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Λαζαρίδης, ἔχει τὸν λόγον.

§60Γ. ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ. Θὰ ἤθελον, κ. Πρόεδρε καὶ κ. κ. συνάδελφοι, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν σήμερον ποὺ τόσον ὡραῖα πράγματα συμπεριέλαβεν εἰς τὸ νομοσχέδιον αὐτό, νὰ ἐνθυμηθῇ καὶ μίαν ἄλλην συμπαθῆ τάξιν, τὴν τάξιν τῶν νέων ποὺ κατὰ τὴν περίοδον τῆς κατοχῆς ἐπῆραν τὰ ὅπλα καὶ ἀνέβηκαν ἐπάνω εἰς τὰ βουνὰ καὶ ἐπολέμησαν τοὺς Γερμανοὺς κατακτητάς. Δὲν θέλω νὰ εἴπω ἐὰν ἀνῆκον ἰδεολογικῶς ἢ ὄχι. Ἕνα μόνον θέλω νὰ εἴπω, ὅτι ἀκούσαντες τὴν φωνὴν τοῦ Λονδίνου καὶ Καΐρου, ἐπῆραν τὰ ὅπλα καὶ ἐσκοτώθηκαν. Αἱ μητέρες των δὲν παίρνουν καμμίαν σύνταξιν. Ἄλλοι ἔμειναν χωρὶς χέρια καὶ πόδια καὶ τὸ Κράτος δὲν τοὺς ἔδωσε καμμίαν οἰκονομικὴν ἐνίσχυσιν. Ἐπίσης, θὰ ἤθελον νὰ τονίσω ἀκόμη καὶ τὸ θέμα τῶν ἀποζημιώσεων τῶν Ναζί. Ὑπάρχει διάταξις, ἡ ὁποία λέγει, ὅτι οἱ Γερμανοὶ δὲν ἀποζημιώνουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔστρεψαν τὰ ὅπλα ἐναντίον των. Ἀλλὰ ἐναντίον των εἶχον στρέψει τὰ ὅπλα ὅλοι οἱ Ἕλληνες. Διατὶ νὰ ξεχωρίζεται ἡ τάξις ἐκείνων τῶν παιδιῶν ποὺ ἐπολέμησαν τοὺς Γερμανοὺς ἐσκοτώθησαν καὶ νὰ μὴ τύχουν ἀποζημιώσεως ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ἔδωσαν οἱ Γερμανοὶ μετὰ τὸν πόλεμον; Θὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν νὰ προσέξῃ τὸ θέμα διὰ νὰ κατορθώσωμεν σιγὰ–σιγὰ νὰ ἀξιοποιήσωμεν ὅ,τι ὑπάρχει μέσα εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ μονίμως νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὴν ἑδραίωσιν τῆς πραγματικῆς Δημοκρατίας.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ὡς ἄνω σχέδιον νόμου κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον;

§62ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§63ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ ἐπανακτήσεως παροχῶν ὧν ἀπηγγέλθη στέρησις κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 617)1948 καὶ τοῦ ΝΑʹ τοῦ 1948 Ψηφίσματος τῆς Βουλῆς καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Κύριοι βουλευταί, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν συζήτησιν τῶν σχεδίων νόμων ἁρμοδιότητος τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας. αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ὀργανισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας διατάξεων». αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ Ὀργανώσεως Ὑπηρεσιῶν παρακολουθήσεως καὶ ἐξυπηρετήσεως τῶν ἐν Γερμανίᾳ ἐργαζομένων Ἑλλήνων». αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συντάξεως σχεδίου Κώδικος Ἐργασίας».

§64Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, καὶ τὰ 3 νομοσχέδια τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας εἶναι τυπικά. Εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Ἐργασίας Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, ὅπου συνεζητήθησαν δὲν προεβλήθησαν σοβαραὶ ἀντιρρήσεις. Μία σοβαρὰ ἀντίρρησις, ἥτις προεβλήθη διὰ τὸ 2ον νομοσχέδιον, καλύπτεται ἀπὸ τὴν ὑποβληθεῖσαν τροπολογίαν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας. Νομίζω, ὅτι ἀπόψε δυνάμεθα νὰ τὰ ψηφίσωμεν κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον ἄνευ συζητήσεως καὶ εἰς τὴν δευτέραν κατ’ ἄρθρον συζήτησιν νὰ εἴπωμεν τὰς ἀπόψεις καὶ νὰ συζητήσωμεν τὰς τροπολογίας, τὰς ὁποίας παρακαλῶ τὸν κ. Ὑπουργὸν νὰ τὰς μελετήσῃ διὰ νὰ εἶναι ἕτοιμος. Κυρίως τὸν παρακαλῶ νὰ προσέξῃ τὴν τροπολογίαν διὰ τὴν παράτασιν τῆς ὑπηρεσίας τῶν τεχνικῶν τοῦ Ι.Κ.Α., ἥτις ὑπογράφεται ὑπὸ πολλῶν βουλευτῶν.

§65Γ. ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ. (Ὑπ. Ἐργασίας). Κύριε Πρόεδρε, συμφωνῶ μὲ τὴν πρότασιν τοῦ κ. Ζορμπᾶ νὰ δεχθῇ ἡ Βουλὴ τὴν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς ψήφισιν τῶν σχεδίων νόμων «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ὀργανισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας διατάξεων» καὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συντάξεως σχεδίου Κώδικος Ἐργασίας», ἀλλὰ θὰ παρεκάλουν τὴν Βουλὴν νὰ δεχθῇ καὶ ψηφίσῃ κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ Ὀργανώσεως Ὑπηρεσιῶν παρακολουθήσεως καὶ ἐξυπηρετήσεως τῶν ἐν Γερμανίᾳ ἐργαζομένων», διότι τὸ σχέδιον νόμου εἶναι τυπικὸν καὶ ἀπεδέχθην τὴν ὑποβληθεῖσαν ὑπὸ τῆς Ἀντιπολιτεύσεως τροπολογίαν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπὴν Ἐργασίας.

§66Χ. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, παρακαλῶ καὶ ἐγὼ τοὺς κ.κ. συναδέλφους, ὅπως δεχθοῦν καὶ ψηφίσῃ ἡ ἡ Βουλὴ κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου περὶ παρακολουθήσεως καὶ ἐξυπηρετήσεως τῶν ἐν Γερμανίᾳ ἐργαζομένων Ἑλλήνων. Τὸ σχέδιον νόμου ἀφορᾷ χιλιάδας Ἑλλήνων ἐργαζομένων καὶ πρέπει νὰ θεωρηθῇ κατεπεῖγον καὶ ψηφισθῇ σήμερον ἀπὸ τὴν Βουλήν.

§67Σ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, θὰ παρεκάλουν νὰ μὴ ἐπιμείνῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Ἐργασίας εἰς τὴν τελικὴν ψήφισιν τῶν σχεδίων νόμων, διότι πολλοὶ συνάδελφοι τῆς παρατάξεώς μας ἔχουν ὡρισμένας τροπολογίας νὰ θέσουν ὑπ’ ὄψει τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ μὴ γνωρίζοντες, ὅτι θὰ εἰσερχώμεθα εἰς τὴν συζήτησιν τῶν σχεδίων νόμων τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας ἀπεχώρησαν.

§68ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὰ κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὰ ὡς ἄνω σχέδια νόμων;

§69ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτά, δεκτά.

§70ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένοντο δεκτὰ κατ’ ἀρχὴν καὶ κατ’ ἄρθρον τὰ σχέδια νόμων α) «περὶ συμπληρώσεως τῶν περὶ Ὀργανισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας διατάξεων», β) «περὶ ὀργανώσεως Ὑπηρεσιῶν παρακολουθήσεως καὶ ἐξυπηρετήσεως τῶν ἐν Γερμανίᾳ ἐργαζομένων Ἑλλήνων» καὶ γ) «περὶ συντάξεως σχεδίου Κώδικος Ἐργασίας». Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§71ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§72ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ κοινοβουλευτικὸν ἔλεγχον. (Ὥρα 11.15′ μ.μ.)