1963.05.02

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 84η

Πέμπτη 2 Μαΐου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.25′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως.

§2Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγινώσκει). (Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν πρακτικῶν)

§3Ν. ΣΤΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἔχω ὡρισμένας φραστικὰς διορθώσεις. Θὰ τὰ δώσω εἰς τὴν ὑπηρεσίαν πρακτικῶν.

§4ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπικυροῦνται τὰ πρακτικὰ τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως. Παρακαλεῖται ὁ Γραμματεὺς κ. Γ. Ματθαιουδάκης, ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§5Γ. ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ. (Γραμματ.). (Ἀναγινώσκει). Ἡ Διαρκὴς ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τῆς προτάσεως «περὶ προσθήκης μεταβατικῆς διατάξεως εἰς τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς. Ὁ βουλευτὴς κ. Δ. Παπαδημητρίου, καταθέτει πρότασιν νόμου «περὶ προσθήκης διατάξεως εἰς τὸν Ἀστικὸν Κώδικα περὶ διαζυγίου». Ἡ ἐπὶ τοῦ Ἐμπορίου Κοινοβουλευτικὴ Ἐπιτροπὴ καταθέτει τὴν ἔκθεσίν της ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν ἀρτοποιείων, μεταφορᾶς ἀρτοποιητικῶν ἀδειῶν καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων σχετικῶν μὲ τὴν ἐξυγίανσιν τοῦ ἀρτοποιητικοῦ ἐπαγγέλματος». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Δ. Κελτεμλίδης, Ε. Μπενᾶ, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Γ. Αὐγερόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν κατοίκων τῆς Κοινότητος Ταξιαρχῶν–Χαλκιδικῆς αἰτουμένων ἀπόλυσιν τοῦ συγχωριανοῦ των πολιτικοῦ κρατουμένου Χρήστου Ἀρβανίτη. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ 15ου ΚΤΕΛ Λαρίσης αἰτουμένου προσθήκην τροπολογιῶν ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων εἰς τὰς δι’ αὐτοκινήτων μεταφοράς. Ὁ βουλευτὴς Πρεβέζης κ. Χ. Τσαντούλας, καταθέτει ὑπόμνημα Συνταξιούχων Ὁπλιτῶν Χωροφυλακῆς αἰτούντων ἀναπροσαρμογὴν τῶν συντάξεων. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Γεωργίου Κωνσταντινίδη, διαμαρτυρομένου διὰ τὰ ἐν τῷ Γηροκομείῳ συμβαίνοντα. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Ι. Λαυρεντίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Νομοῦ Σερρῶν αἰτουμένου κατάργησιν τοῦ Ν. 3239 κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ρόδου κ. Ε. Ζαννῆς, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ἑλλήνων Φοιτητῶν Πίζης, αἰτουμένου ἐξίσωσιν τῶν Εὐρωπαϊκῶν διπλωμάτων μετὰ τῶν διπλωμάτων τῶν Πανεπιστημίων μας. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Σακελλάρης, Ν. Τσόχας καὶ Γ. Αὐγερόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν κατοίκων τῆς Κοινότητος Πλατυκάμπου Λαρίσης, αἰτουμένων ἀπόλυσιν τῶν συγχωριανῶν των πολιτικῶν κρατουμένων ἀδελφῶν Βασιλείου καὶ Γεωργίου Παπαοικονόμου τοῦ Σπυρίδωνος. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Η. Ἠλιοῦ, Α. Μπριλλάκης, Γ. Λαμπράκης, Α. Γιάννου, Λ. Κύρκος, Ι. Εὐαγγελίδης, Γ. Τσαρουχᾶς, Γ. Αὐγερόπουλος, Ε. Μπενᾶ, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Δ. Κελτεμλίδης καταθέτουν τηλεγραφικὰς ἀναφορὰς Ἑλλήνων πολιτικῶν προσφύγων διαμενόντων εἰς Τσεχοσλοβακίαν καὶ Ρουμανίαν καὶ κατοίκων ὑπαίθρου Θεσσαλονίκης καὶ τῶν Κοινοτήτων Μίρτας, Θάσου καὶ Μεσιανοῦ Κιλκίς, αἰτουμένων ἀπόλυσιν πολιτικῶν κρατουμένων καὶ χορήγησιν γενικῆς ἀμνηστίας. Ὁ βουλευτὴς Πρεβέζης κ. Χ. Τσαντούλας καταθέτει ψήφισμα τοῦ Ἐργατοϋπαλληλικοῦ Κέντρου Πρεβέζης, διαμαρτυρομένου διὰ τὴν ἄνοδον τοῦ τιμαρίθμου καὶ αἰτοῦντος προσαρμογὴν τῶν ἡμερομισθίων καὶ συντάξεων. Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Μπενᾶ, Δ. Κελτεμλίδης, Β. Ἐφραιμίδης καὶ Γ. Αὐγερόπουλος, καταθέτουν ἀναφορὰν κατοίκων τῆς Κοινότητος Κλειδίου–Φλωρίνης, αἰτουμένων ἀπόλυσιν τοῦ συγχωριανοῦ των πολιτικοῦ κρατουμένου Εὐαγγέλου Στάϊκου. Ὁ βουλευτὴς Καβάλας κ. Θ. Μανωλόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Σωματείου Καπνεργατῶν Ἐλευθερουπόλεως «Ἡ Ἕνωσις» αἰτουμένου συγκέντρωσιν τοὐλάχιστον 200.000 χιλιογράμμων καπνοῦ ἐσοδείας 1962 καὶ ἐπεξεργασίαν εἰς τὰς ἐν Καβάλᾳ καπναποθήκας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Ε. Σακελλάρης διὰ τηλεγραφήματός του διαμαρτύρεται διὰ πιέσεις Ἀστυνομικῶν ὀργάνων κατὰ στελεχῶν Ε.Δ.Α.

§6ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἔχομεν νὰ ρυθμίσωμεν ποῖα θέματα θὰ συζητηθοῦν κατὰ τὴν ἀποψινὴν συνεδρίασιν. Ἐπὶ προηγουμένης αἰτήσεως τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ε.Δ.Α. ἔχω νὰ κάμω τὴν δήλωσιν ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, ἀπὸ τὴν ὁποίαν εἶμαι ἐξουσιοδοτημένος, ὅτι δὲν ἔχει ἀντίρρησιν ἡ πλειοψηφία νὰ προταχθῇ τὸ ὑπὸ μερίδος τῆς Ἀντιπολιτεύσεως προταθέν, νὰ συζητηθῇ νομοθετικὸν διάταγμα περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως. Τὸ δέχεσθε;

§7ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§8Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, πρέπει νὰ συμφωνηθῇ ἐν συνεχείᾳ τί θὰ συζητήσωμεν, διότι ὑπάρχουν τρεῖς Ἡμερήσιαι Διατάξεις. Ὑπάρχει ἐκτὸς τῆς κανονικῆς Ἡμερησίας Διατάξεως νομοθετικῆς ἐργασίας διὰ τὴν ψήφισιν τῶν συνόλων, καὶ μία συμπληρωματικὴ Ἡμερησία Διάταξις, ἡ ὁποία διενεμήθη τὴν μεσημβρίαν διὰ τὴν τροποποίησιν τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τὴν τροποποίησιν τοῦ Κανονισμοῦ δὲν θὰ τὴν συζητήσωμεν ἀπόψε.

§10Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Κατὰ συνέπειαν, θὰ ψηφίσωμεν κατ’ ἀρχὴν τὰ σύνολα καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ Ν.Δ. περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως.

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Βεβαίως. Θὰ προηγηθῇ ἡ ψήφισις τῶν συνόλων καὶ ἐν συνεχείᾳ θὰ συζητήσωμεν τὰ μέτρα εἰρηνεύσεως.

§12Ν. ΙΝΤΖΕΣ. Εἴπατε, ὅτι δὲν θὰ συζητηθῇ ἀπόψε ἡ τροποποίησις τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς. Πότε θὰ συζητηθῇ;

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Αὔριον θὰ συζητηθῇ. Θὰ κάμω καὶ ἔκτακτον Ἡμερησίαν Διάταξιν.

§14Ν. ΙΝΤΖΕΣ. Αὔριον ἔχομεν τὴν πρότασιν μομφῆς.

§15ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπειδὴ πρόκειται περὶ προτάσεως τοῦ Προέδρου καὶ οὐχὶ νομοθετήματος, ἐπικρατεῖ ἡ ἄποψις, ὅτι ὁσάκις πρόκειται περὶ θέματος τροποποιήσεως Κανονισμοῦ, δύναται τοῦτο νὰ συζητηθῇ καθ’ οἱανδήποτε συνεδρίασιν. Δὲν εἶναι νομοθετικὴ ἐργασία. Ἂν ὑποβληθῇ πρότασις μομφῆς, αὕτη δύναται νὰ ἀνακοινωθῇ μετὰ τὴν ἔγκρισιν ἢ μὴ τοῦ σχεδίου τροποποιήσεως Κανονισμοῦ. Ἡ ἐπ’ αὐτοῦ ἀπόφασις θὰ ληφθῇ ἀσχέτως, διότι δὲν πρόκειται νὰ δεχθῶ τροπολογίας συνεπαγομένας δαπάνην. Τότε ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ἀποσύρω τὸ σχέδιον, ὅπερ κατέθεσα ἐκ καθαρῶς ἀνθρωπιστικῶν λόγων, καὶ νὰ μὴ ψηφισθῇ.

§16Ν. ΙΝΤΖΕΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ σοβαρὸν κώλυμα δικονομικόν, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ συζητηθῇ ἀπόψε.

§17ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγὼ δὲν ἔχω ἀντίρρησιν εἰς τὸ τέλος τῆς συνεδριάσεως νὰ συζητηθῇ.

§18Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὄχι ἀπόψε. Λέγω, ὄχι ἀπόψε, διότι βλέπω εἰς τὸ κείμενον, ὅτι ζητεῖται μονιμοποίησις ἐκτάκτων......

§19ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τότε διατὶ νὰ χάνωμεν τὴν ὥραν; Ἐγὼ προέτεινα ὄχι ἀπόψε.

§20Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Δὲν πρόκειται νὰ εἰσέλθω εἰς τὴν συζήτησιν τοῦ νομοσχεδίου. Ὡρισμένας πληροφορίας θέλω νὰ ζητήσω, καὶ ἐὰν ἔχητε τὴν καλωσύνην, παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσητε αὐτὰς τὰς πληροφορίας. Ζητεῖται μονιμοποίησις ἐκτάκτων ὑπαλλήλων. Θὰ παρεκάλουν νὰ μᾶς δοθῇ πίναξ τῶν ὑπαλλήλων αὐτῶν· πότε προσελήφθησαν, τί δουλειὰ κάνουν ἕως τώρα, ἐὰν ἐργάζωνται εἰς τὴν Βουλὴν καὶ εἰς ποίαν ὑπηρεσίαν. Καὶ δεύτερον, ποῖος λόγος ὑπηρεσιακὸς ὑπαγορεύει τὴν ἐξ ὁλοκλήρου μεταφορὰν κλητήρων εἰς ὑπαλλήλους. Αὐτὰ τὰ δύο θέματα, νομίζω, ὅτι εἶναι τὰ καίρια τοῦ νομοσχεδίου, καὶ δι’ αὐτό, παρακαλῶ, νὰ μᾶς δοθοῦν αἱ πληροφορίαι αὐταί.

§21ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Μπακόπουλε, αὐτὸν τὸν πίνακα θὰ τὸν ἔχωμεν αὔριον. Ἀλλὰ τὸ ὅλον πνεῦμα τοῦ νομοθετήματος αὐτοῦ εἶναι ἀνθρωπιστικόν. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι μὲ μίαν ὑπογραφὴν τοῦ Προέδρου, ἐνῷ ἔχουν 13 καὶ 14 χρόνια ὑπηρεσίαν δύνανται νὰ ἀπολυθοῦν. Τὸ μόνον ποὺ ζητοῦμεν εἶναι ἡ μονιμοποίησις αὐτῶν. Ἡ δὲ ἐπιλογὴ αὐτῶν, δὲν γίνεται ὑπὸ τοῦ Προέδρου, οὔτε ὑπὸ τοῦ ὑπηρεσιακοῦ συμβουλίου, ἀλλὰ γίνεται ὑπὸ τοῦ Ἀντιπροέδρου καὶ δύο μελῶν τοῦ Α.Σ.Δ.Υ. Ὁ δὲ πίναξ, τὸν ὁποῖον θὰ καταρτίσῃ αὐτὴ ἡ Ἐπιτροπή, εἶναι ὑποχρεωτικὸς διὰ τὸν Πρόεδρον. Εἶναι ἀδιάβλητος ἡ διατύπωσις.

§22Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐπὶ τῆς οὐσίας θὰ συζητήσωμεν αὔριον. Ἐγὼ παρακαλῶ ἂν ἔχετε τὴν καλωσύνην νὰ μᾶς δώσετε αὐτὰ τὰ στοιχεῖα.

§23ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐθεώρησα, ὅτι ἔπρεπε νὰ κάμω αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, διότι ἔρχονται, παραπονοῦνται, κλαίουν καὶ μοῦ λέγουν «μᾶς ἀφήνετε εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ 13 χρόνια». Ἔχουν δίκαιον. Δὲν ἠμπορεῖ ὅμως ἀπὸ τώρα νὰ γίνῃ μονιμοποίησις, διότι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν δίδει πιστώσεις. Δι’ αὐτό, θὰ μονιμοποιηθοῦν μέν, θὰ παίρνουν ὅμως προσωρινῶς καὶ μέχρι τέλους τοῦ ἔτους τὰς ἀποδοχὰς ποὺ λαμβάνουν ἕως τώρα, θὰ εἶναι μόνιμοι, καὶ εἰς τὸν νέον προϋπολογισμὸν ποὺ θὰ ψηφίσωμεν τὸν Δεκέμβριον θὰ ληφθῇ πρόνοια περὶ αὐτοῦ. Τὸ μέτρον εἶναι ἀνθρωπιστικόν.

§24Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Εἴπατε, ὅτι τὸ μέτρον εἶναι ἀνθρωπιστικόν, πιθανὸν νὰ εἶναι ἔν τινι μέτρῳ ἀνθρωπιστικόν, φοβοῦμαι ὅμως πολύ, ὅτι θὰ εἶναι καθαρῶς κομματικόν, καὶ δι’ αὐτὸ ζητοῦμεν τὰ στοιχεῖα.

§25ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὅπως θέλετε, δικαίωμά σας εἶναι, δὲν τὸ συζητοῦμεν ἀπόψε.

§26Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Καλύπτει ὅλους τοὺς ὑπηρετοῦντας εἰς τὴν Βουλήν;

§27ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Τοὺς ἔχοντας 5ετῆ ὑπηρεσίαν.

§28Σ. ΧΟΥΤΑΣ. Ἐφ’ ὅσον ἀπεφασίσθη κατ’ ἀρχὴν νὰ μὴ συζητηθῇ ἀπόψε, θὰ παρεκάλουν, ὅπως τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἐζήτησεν ὁ κ. Μπακόπουλος, δοθοῦν εἰς ὅλους μας.

§29ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε Χούτα, κύριε Μπακόπουλε, ἔδωκα ἐντολὴν νὰ περιλαμβάνεται εἰς τὰ στοιχεῖα καὶ ὁ τόπος καταγωγῆς των, διότι δὲν θέλω νὰ ὑποτεθῇ, ὅτι ἀφορᾷ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα μὲ ἐνδιαφέρουν.

§30Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Καὶ τί ὑπηρεσίαν προσφέρει ὁ καθένας.

§31ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Θὰ κριθῇ ἀπὸ τὸ Α.Σ.Δ.Υ. ἂν εἶναι μονιμοποιήσιμοι ἢ ὄχι.

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Νὰ ψηφίσωμεν πρῶτα τὰ σύνολα;

§32ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§33ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Β. Δ. τῆς 14.11. 1956 «περὶ ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἰσολογισμῶν τῶν Ἀνωνύμων Ἑταιρειῶν», τῆς ὑπ’ ἀριθ. 46652)2997 τῆς 3.12.1956 κοινῆς ἀποφάσεως τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐμπορίου καὶ τοῦ Β. Δ. τῆς 14.9.1957 «περὶ προσαρμογῆς τῶν ἰσολογισμῶν τῶν Ἑταιρειῶν μὲ κεφάλαιον εἰς ξένον νόμισμα»;

§34ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§35ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Β. Δ. τῆς 14.11. 1956 «περὶ ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἰσολογισμῶν τῶν Ἀνωνύμων Ἑταιρειῶν», τῆς ὑπ’ ἀριθ. 46652)2997 τῆς 3.12.1956 κοινῆς ἀποφάσεως τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐμπορίου καὶ τοῦ Β. Δ. τῆς 14.9.1957 «περὶ προσαρμογῆς τῶν ἰσολογισμῶν τῶν Ἑταιρειῶν μὲ κεφάλαιον εἰς ξένον νόμισμα». Δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 174)2.12.61 καὶ 38) 25.4.1962 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ περὶ συμπληρώσεως καὶ

τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ

Ν. Δ. 4178)62»;

§36ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§37ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ κυρώσεως τῶν ὑπ’ ἀριθ. 174)2.12.61 καὶ 38)25.4.1962 πράξεων τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου καὶ περὶ συμπληρώσεως καὶ τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 4178)62». Ψήφισις τοῦ συνόλου τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3395)55 «περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι ἀτμηλάτων σιδηροδρόμων». Ὁ κ. Ν. Στειρόπουλος, ἔχει τὸν λόγον.

§38Ν. ΣΤΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἐκ παραδρομῆς ἀνεγράφη εἰς τὸ ἄρθρον 5 παράγραφος 7, ἡ περίπτωσις γʹ, ὅτι οἱ ἀπολυόμενοι πρέπει νὰ ἔχουν 15ετῆ πραγματικὴν ὑπηρεσίαν ἐν τοῖς δικτύοις καὶ 10ετῆ συνεχῆ πραγματικὴν συντάξιμον ὑπηρεσίαν ἀμέσως πρὸ τῆς ἀπολύσεως. Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, λέγω, ὅτι ἐκ παραδρομῆς ἀνεγράφη, ὅτι ἀπαιτεῖται 15ετὴς ὑπηρεσία ἐν τοῖς δικτύοις, ἐνῷ εἶχε γίνει δεκτὸν 10ετὴς ἐν τοῖς δικτύοις καὶ 10ετὴς συνεχής, πραγματικὴ ἀμέσως πρὸ τῆς ἀπολύσεως. Ἀφορᾷ ἡ περίπτωσις ἕνα μόνον ὑπάλληλον καὶ δὲν νομίζω, ὅτι θὰ ἔχῃ μεγάλην ἐπίπτωσιν.

§39ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριε συνάδελφε, ἡ διάταξις ἐψηφίσθη ὡς ἀναγράφεται, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπανέλθωμεν.

§40Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ. (Ὑφυπ. Οἰκονομικῶν). Ἀπηντήσαμεν καὶ προχθές, κ. συνάδελφε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ δεκτὴ ἡ τροπολογία σας. Μὴ ἐπιμένετε. Ἡ σχετικὴ διάταξις ἐψηφίσθη ὡς ἀναγράφεται εἰς τὸ σχέδιον.

§41Ν. ΣΤΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Ὑπουργέ, ἔμενα μὲ τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι ἐκ παραδρομῆς ἀνεγράφη ἡ διάταξις εἰς τὸ σχέδιον ὡς ἔχει. Πάντως θὰ δοθῇ εὐκαιρία νὰ ἐπανέλθῃ τὸ θέμα καὶ θὰ συζητηθῇ τότε ἡ περίπτωσις δικαιώσεως ἄλλων ὑπαλλήλων κατὰ τρόπον σκανδαλώδη.

§42ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δεκτὸν τὸ ὡς ἄνω σχέδιον νόμου εἰς τὸ σύνολον;

§43ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Δεκτόν, δεκτόν.

§44ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὸν εἰς τὸ σύνολον τὸ σχέδιον νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως τοῦ Ν. Δ. 3395)1955 «περὶ συνταξιοδοτήσεως τοῦ προσωπικοῦ τῶν ἐν Ἑλλάδι ἀτμηλάτων σιδηροδρόμων».

Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

τῶν προτάσεων νόμων ἐπὶ νομοθετικῶν διαταγμάτων βάσει τοῦ ἄρθρου 35 τοῦ Συντάγματος. Συνεχίζεται ἡ αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τῆς προτάσεως νόμου «περὶ καταργήσεως, τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως ἐνίων διατάξεων τοῦ Ν. Δ. 4234)1962 «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων ἀφορώντων τὴν ἀσφάλειαν τῆς χώρας». Ὁ κ. Γ. Αὐγερόπουλος, ἔχει τὸν λόγον. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος).

§45Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριοι βουλευταί, ἐπιτακτικῶς τίθεται τὸ αἴτημα τῆς ἀναθεωρήσεως τῆς ἀντιδημοκρατικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἐπανόδου τῆς χώρας μας εἰς τὴν ὁμαλὴν πολιτικὴν ζωὴν καὶ τὴν δημοκρατικὴν τάξιν. Τὸ αἴτημα αὐτὸ εἶναι πανελλήνιον καὶ ἀποτελεῖ ἐπιτακτικὴν ἐθνικὴν ἀνάγκην πρὸς τὸν σκοπὸν εἰρηνεύσεως τῆς χώρας καὶ ἀποκαταστάσεως τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν. Ἰδοὺ ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐζητήσαμεν νὰ ἐπανέλθῃ πρὸς συζήτησιν τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθετικὸν διάταγμα ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὁποίου θὰ ἐκθέσω ὡρισμένας ἀπόψεις μου, αἱ ὁποῖαι ἀφοροῦν εἰς τὰ ἑξῆς κυρίως θέματα: 1) Τὸ θέμα ἐκτάκτων μέτρων, τὰ ὁποῖα ἐξακολουθεῖ νὰ τηρῇ ἐν ἰσχύϊ καὶ νὰ ἐφαρμόζῃ ἡ Κυβέρνησις. 2) Τὸ θέμα τῶν διοικητικῶν ἐκτοπίσεων, καὶ 3) Τὴν ἐν γένει ἀντιλαϊκὴν πολιτικήν. Ἀρχίζω μὲ τὸ πρῶτον θέμα. Τὸ θέμα τῶν ἐκτάκτων μέτρων. Καίτοι, κ. βουλευταί, παρῆλθον 14 χρόνια ἀφ’ ὅτου ἔληξεν ἡ ἐσωτερικὴ ἔνοπλος σύρραξις, ἐν τούτοις ἡ Κυβέρνησις ἐξακολουθεῖ διατηροῦσα ἐν ἰσχύϊ τὰ ἔκτακτα μέτρα, τὰ ὁποῖα μάλιστα συνδυάζει μὲ πνεῦμα πολιτικῆς μισαλλοδοξίας, ἡ ὁποία ἀποβλέπει εἰς διατήρησιν καὶ διαιώνισιν τῆς ἐσωτερικῆς ἀνωμαλίας. Συστηματικὴ καταβάλλεται προσπάθεια ἀπὸ μέρους τῆς Κυβερνήσεως πρὸς διαίρεσιν τῶν Ἑλλήνων. Μὲ τὰ πλέον παράλογα καὶ παράδοξα κριτήρια οἱ Ἕλληνες χαρακτηρίζονται εἰς «ἐθνικόφρονας» καὶ μὴ «ἐθνικόφρονας». Καὶ ὅλα ταῦτα διὰ νὰ διατηρηθῇ εἰς τοὺς Ἕλληνας μεταξὺ των τὸ χάος καὶ τὸ μῖσος, ἡ ἐνέργεια δὲ αὐτὴ εἶναι ὀφθαλμοφανῶς καταστρεπτικὴ διὰ τὸ Ἔθνος καὶ διὰ τὸν λαόν. Τώρα ποίους ἐξυπηρετεῖ ἡ ἐνέργεια αὐτή, εὐκόλως δύναται νὰ γίνῃ ἀντιληπτόν. Μόνον τὸ Ἔθνος καὶ τὸν λαὸν δὲν ἐξυπηρετεῖ. Διότι μόνον οἱ ξένοι καὶ ἡ οἰκονομικὴ ὀλιγαρχία εἶχον καὶ ἔχουν ὡς βασικὴν ἀρχήν, ὡς βάθρον τῆς πολιτικῆς των διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν συμφερόντων των, τὴν διατήρησιν τῆς ἐκμεταλλεύσεως καὶ τῆς διαιρέσεως τοῦ λαοῦ. Τὸ διήρει καὶ βασίλευε. Διὰ τοῦτο, κύριοι συνάδελφοι, εὔκολον εἶναι νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸν ποίους ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἐξυπηρετεῖ. Ἡ χώρα μας, κύριοι συνάδελφοι, μὲ τὴν πληθώραν τῶν προβλημάτων της, ἔχει ἀνάγκην μιᾶς κοινῆς προσπαθείας καὶ μάλιστα ἐντατικῆς ὅλων τῶν πολιτῶν της, διὰ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν δρόμον τῆς προκοπῆς, τῆς προόδου καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀξιοπρεπείας. Τὰ τεράστια ἐθνικὰ προβλήματα, ἡ εἰρήνευσις τῆς χώρας, εἶναι προβλήματα τὰ ὁποῖα, διὰ νὰ λυθοῦν, ἀπαιτοῦν ἡνωμένας τὰς δυνάμεις τοῦ λαοῦ. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπὸ παραδείγματα ἐξαισίων ἐπιτευγμάτων εἰς περιόδους ἑνότητος τοῦ λαοῦ καὶ δυστυχιῶν καὶ καταστροφῶν ποὺ προεκάλεσαν οἱ διχασμοί. Καὶ δὲν ἠμπορεῖ παρὰ καὶ σήμερα νὰ εἶναι τὸ ἴδιο ἐγκληματικὴ ἡ πολιτική, ποὺ μὲ κίνητρον ὄχι τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ μιᾶς ἀσημάντου μειοψηφίας, τῆς πλουτοκρατικῆς ὀλιγαρχίας καὶ τῶν ξένων, νὰ κρατῇ διχασμένας τὰς λαϊκὰς δυνάμεις. Διότι μαζὶ μὲ τὸν ἐγκληματικὸν αὐτὸν διαχωρισμὸν τῶν Ἑλλήνων, χωρισμὸν εἰς «ἐθνικόφρονας» καὶ «μὴ ἐθνικόφρονας», λείπει ἀπὸ τὴν δημοσίαν ζωὴν ὄχι μόνον κἄθε αἴσθημα ἀλληλεγγύης καὶ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸ βασικὸν στοιχεῖον τῆς Δημοκρατίας ποὺ τείνει νὰ ἀτονίσῃ ὁλοκληρωτικά. Διότι μαζὶ μὲ τὸν ἐγκληματικὸν αὐτὸν διαχωρισμὸν τῶν Ἑλλήνων εἶναι συνδεδεμένη καὶ συντονισμένη καὶ ἡ διατήρησις τῶν ἀντιδημοκρατικῶν καὶ ἀνελευθέρων ἀναγκαστικῶν νόμων καὶ ψηφισμάτων τῆς περιόδου τῆς ἐνόπλου ἐσωτερικῆς συρράξεως. Εἶναι μεταξὺ αὐτῶν: Ὁ ἀναγκαστικὸς νόμος 509)1947, μὲ τὴν γενικότητα τῆς διαμορφώσεώς του ἠμπορεῖ νὰ περιλάβῃ κἄθε περίπτωσιν ἐλέγχου καὶ κριτικῆς τοῦ κυβερνητικοῦ ἔργου καὶ νὰ τὴν χαρακτηρίσῃ ὡς ἐνέργειαν κομμουνιστικὴν κλπ., ὅπως καὶ κἄθε περίπτωσιν ἐκφράσεως ἀπόψεων, μὲ τὰς ὁποίας δὲν συμφωνεῖ ἡ Κυβέρνησις καὶ τὰ ὄργανά της. Καὶ δὲν εἶναι ἀσύνηθες τὸ φαινόμενον τῆς παραπομπῆς καὶ καταδίκης πολιτῶν μὲ τὸν ἀναγκαστικὸν νόμον 509)1947. Μαζὶ μὲ τὸν 509)1947 εἶναι καὶ ὁ Α. Ν. 375. Μὲ τὸ κατασκεύασμα αὐτὸ τῆς Μεταξικῆς δικτατορίας, ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ἀγνοῇ καὶ νὰ παραβιάζῃ τὸν Ποινικὸν Κώδικα καὶ τὴν Ποινικὴν Δικονομίαν. Διότι, ὅπως ὅλοι οἱ Δικηγορικοὶ Σύλλογοι τῆς χώρας ἐξέθεσαν: «Αἱ διατάξεις τοῦ Α. Ν. 375 εἶναι ἀντισυνταγματικαί. Παραβιάζουν θεμελιώδη ἄρθρα τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος καὶ τῆς Ποινικῆς Δικονομίας, σχετικὰ μὲ τὰς ἐγγυήσεις ὑπὲρ τῶν κατηγορουμένων, τὴν ὑπαγωγὴν τῶν πολιτῶν εἰς τὰ Στρατοδικεῖα, τὸ δικαίωμα τῆς ἀσκήσεως ἐνδίκων μέσων κατὰ τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων ποὺ εἶναι ἀνέκκλητοι κλπ.». Μὲ βάσιν τὸν Α. Ν. 375 ἑκατοντάδες πολιτῶν ἠπειλήθησαν μὲ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου καὶ θανατικαὶ καταδίκαι ἀπηγγέλθησαν εἰς ἀρκετὰς περιπτώσεις. Εἰς τὸ σύνολόν των αἱ ἀποφάσεις τῶν Δικηγορικῶν Συλλόγων ὑπεστήριξαν πειστικά, ὅτι δὲν ἰσχύει ὁ 375, διότι ἀντικατεστάθη ἀπὸ τὰ ἄρθρα 146, 148 καὶ 149 τοῦ νέου Ποινικοῦ Κώδικος καὶ ὅτι, ἐν πάσῃ περιπτώσει, οἱ λόγοι, οἱ ὁποῖοι ὡδήγησαν τὸ νομοθέτημα εἰς τὴν παράτασιν τῆς ἰσχύος του μὲ τὸν Α. Ν. 1612 τοῦ 1950, δὲν ὑφίσταται μετὰ τὴν λῆξιν τῆς ἐνόπλου ἐσωτερικῆς συρράξεως, ὁπωσδήποτε δέ, ἀναφέρει ἡ ἀπόφασις τοῦ δικηγορικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν, ἡ ὑπαγωγὴ τῶν πολιτῶν εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῶν στρατοδικείων τείνει ἀμέσως εἰς περιορισμὸν ἀνεπίτρεπτον συνταγματικῶς τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ ἀτόμου. Ἐναντίον τῆς ἰσχύος τῶν νόμων αὐτῶν ἐτάχθησαν καὶ Ἀρχηγοὶ Κομμάτων, ὁ κ. Παπανδρέου, ὁ κ. Στεφανόπουλος. Ἀλλὰ καὶ τὸ Κόμμα τῶν Φιλελευθέρων καὶ ἡ Δημοκρατικὴ Ἕνωσις κατέθεσεν εἰς τὴν Βουλὴν σχέδιον νόμου διὰ τὴν κατάργησιν τῶν νόμων αὐτῶν. Ἡ Κυβέρνησις, ὅμως, παρὰ ταῦτα, ἐξακολουθεῖ νὰ ἀρνῆται τὴν κατάργησιν τῶν ἀνελευθέρων νόμων καὶ ψηφισμάτων. Ἐπίσης ὁ Ν. 511 τοῦ 1947, ὁ ὁποῖος ρυθμίζει τὸ καθεστὼς διαβιώσεως τῶν ἐκτοπισμένων πολιτῶν. Μὲ αὐτὸ εἰσέρχομαι εἰς τὸ θέμα τῶν διοικητικῶν ἐκτοπίσεων. Ἡ ἀντισυνταγματικότης καὶ τοῦ νόμου αὐτοῦ εἶναι ἀναμφισβήτητος, διότι μὲ τὰς διατάξεις του παραβιάζονται ὅλα τὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος, τὰ ἀναφερόμενα εἰς τὰ δικαιώματα τοῦ Ἕλληνος πολίτου. Παραβιάζεται ἐπίσης καὶ ὁ Καταστατικὸς Χάρτης τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, καθὼς καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ οἰκουμενικὴ διακήρυξις τοῦ Ὀργανισμοῦ τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, ἡ ὁποία ἐγένετο εἰς τὰς 14.12. 1948. Μὲ τὸν ἀντισυνταγματικὸν αὐτὸν νόμον οἱ ἐκτοπισμένοι εἰς τὰ συρματοπλέγματα καὶ εἰς τὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως τελικῶς μετεφέρθησαν εἰς Ἅγιον Εὐστράτιον, ὅπου τὸ καθεστὼς διαβιώσεώς των ἐγένετο χειρότερον ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῶν καταδίκων στὶς φυλακές.

§46Ν. ΦΑΡΜΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἠμπορεῖτε νὰ μᾶς πληροφορήσετε τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐκτοπισμένων σήμερον; Καὶ δεύτερον ἐρώτημα εἶναι διατὶ ζητεῖτε διὰ τῆς προτάσεώς σας τὴν ἀμνήστευσιν τῶν ἀδικημάτων τὰ ὁποῖα διεπράχθησαν ἀπὸ τῆς 28.12.40 μέχρι 1945. Διὰ ποῖα ἀδικήματα ἐνδιαφέρεσθε νὰ ἀμνηστευθοῦν;

§47Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Θὰ τὰ ἀκούσετε εἰς τὴν συνέχειαν τῆς ὁμιλίας μου, κύριε συνάδελφε. Κύριοι συνάδελφοι, τὸ διάταγμα, ἐπίσης, τοῦ 1924 περὶ συστάσεως ἐν ἑκάστῳ Νομῷ Ἐπιτροπῶν ἐπὶ τῆς ἀσφαλείας τῆς χώρας ἀρχικῶς ἀφεώρα τὴν δίωξιν κλοπῆς. Ἡ δικτατορία τῆς 4ης Αὐγούστου τὸ μετέτρεψε καὶ ἡ μετατροπὴ αὐτὴ ἐφηρμόσθη καὶ μεταπολεμικῶς. Τὸ 1948–49 δώδεκα χιλιάδες ἐξόριστοι συνεκεντρώθησαν εἰς τὴν Μακρόνησον καὶ ὑπεβλήθησαν εἰς τὴν τραγικὴν διαδικασίαν τῆς λεγομένης ἀναμορφώσεως, δι’ ἀποσπάσεως δηλώσεων μετανοίας. Μέσα εἰς ὀλίγους μῆνας ἄλλοι παρεφρόνησαν ἀπὸ τὰ δεινὰ ἄλλοι ἔγιναν ἐρείπια καὶ ἐν συνεχείᾳ τὸ ἐπικρατοῦν ἐκεῖ καθεστὼς διαβιώσεώς των κατέστρεψε ἀνεπανορθώτως τὴν ὑγείαν των. Τὸν Αὔγουστον τοῦ 1950 μετεφέρθησαν εἰς δύο χαράδρας τοῦ Ἁγ. Εὐστρατίου. Ἐκεῖ ἔζων ὑπὸ σκηνάς, αἱ ὁποῖαι τοὺς ἄφηνον ἀπροστατεύτους ἀπὸ τὸ κρύον, ἀπὸ τὴν ὑγρασίαν καὶ ἀπὸ τὴν ζέστην. Τὸ φοβερώτερον ἦτο, ὅταν ἔβρεχε καὶ αἱ χαράδραι ἐπλημμύριζαν τὰ πλεῖστα τῶν πραγμάτων τῶν ἐξορίστων μετεφέροντο εἰς τὴν θάλασσαν. Φαντασθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, τὸ δρᾶμα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Ὁ θεσμὸς τῶν ἐκτοπίσεων ὑπέστη σφοδροτάτην κριτικὴν καὶ ἀπὸ τοὺς δικηγορικοὺς συλλόγους ὡς προεῖπον καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν, οἱ ὁποῖοι ἐζήτησαν τὴν κατάργησιν τοῦ αἴσχους αὐτοῦ τῶν διοικητικῶν ἐκτοπίσεων τῶν ὁποίων αἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται εἰς μυστικὰς συνεδριάσεις χωρὶς τὴν παρουσίαν τοῦ ἐνδιαφερομένου εἰς τὸν ὁποῖον οὐδ’ ἡ στοιχειώδης δυνατότης ὑπερασπίσεως παρέχεται. Ἡ Κυβέρνησις ἰσχυρίζεται, ὅτι ἡ συμμετοχὴ τῶν ἀντιπροσώπων τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας ἀποτελεῖ ἐγγύησιν, ἐν τούτοις ὅμως δὲν ἀποτελεῖ ὅπως ἡ πρᾶξις ἀπέδειξε. Καὶ εἶναι θλιβερόν, ἐκπρόσωποι τῆς δικαστικῆς ἀρχῆς νὰ θέτουν τὴν ὑπογραφήν των εἰς πράξεις ἐκτοπίσεως, χωρὶς νὰ ἔχουν ξεκαθαρισμένα στοιχεῖα. Εἰς τὴν Μεταξικὴν δικτατορίαν ἐπικίνδυνος ἐχαρακτηρίσθη καὶ ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως κ. Κανελλόπουλος καὶ ὁ ἀείμνηστος Μιχαλακόπουλος καὶ οἱ λοιποὶ πολιτικοὶ ἀρχηγοί. Αἱ ἀποφάσεις αὗται ὡς δικαιολογητικὸν φέρουν τὴν ἐμμονὴν τοῦ ἐκτοπιζομένου εἰς τὰς ἀντιλήψεις του. Αὐτὸ ἐπιβεβαιοῦται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ ἐκτοπιζόμενος ἀφήνεται ἐλεύθερος μὲ τὴν δήλωσιν μετανοίας, τὸ γνωστὸν ἐπαίσχυντον ὅπλον ἐκβιασμοῦ τῶν συνειδήσεων. Ἡ Κυβέρνησις ἐξακολουθεῖ τὴν τακτικὴν τῶν διωγμῶν τῶν πολιτικῶν της ἀντιπάλων μὲ τὸν ἀπατηλὸν ἰσχυρισμὸν ὅτι τὰ μέτρα αὐτὰ ἀποβλέπουν εἰς τὴν προστασίαν τῆς Δημοκρατίας. Ἕνα ἄλλο ἐπιχείρημα τῆς Κυβερνήσεως, εἶναι ἡ ἀνάγκη νὰ προστατευθῇ δῆθεν ἡ χώρα ἀπὸ τὸν κίνδυνον τοῦ κομμουνισμοῦ. Τώρα ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ κομμουνιστικὸν κίνδυνον καὶ ποῖον ὄχι αὐτὸ εἶναι θέμα τὸ ὁποῖον ρυθμίζει ἡ Κυβέρνησις. Ἐὰν ἕνας πολίτης διαμαρτύρεται ἐναντίον τῆς Κυβερνήσεως, ἐφ’ ὅσον δὲν ἀνήκει εἰς τὴν Ε.Ρ.Ε., ἡ ἐνέργειά του χαρακτηρίζεται παράνομος. Ἐὰν ἡ Γ.Σ.Ε.Ε. κατηγορήσῃ τὴν Κυβέρνησιν, ἡ ἐνέργειά της εἶναι νόμιμος, ἐὰν τὸ κάμῃ ἕνας πολίτης ποὺ ἔλαβε μέρος εἰς τὴν ἀντίστασιν ἡ ἐνέργειά του εἶναι παράνομος. Ἀλλὰ καὶ κάθε κίνησις διὰ τὴν εἰρήνην ἀκόμη θεωρεῖται κομμουνιστική. Τέλος προβάλλεται ὡς δικαιολογία τῶν διωγμῶν ἡ προστασία τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς χώρας καὶ ἡ ἀνάγκη νὰ παταχθῇ πᾶσα ἐνέργεια ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκουν νὰ μεταβάλουν τὴν Ἑλλάδα εἰς ἐπαρχίαν ξένης δυνάμεως. Τὸ παράδοξον εἶναι ὅτι ὑπέρμαχοι τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας ἐμφανίζονται ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι τὴν κατήργησαν, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θέτουν ὑπεράνω τοῦ Ἔθνους τὸ ΝΑΤΟ καὶ τὴν Ἀμερικανικὴν πολιτικήν, οἱ ὑπογράψαντες τὴν ἐπαίσχυντον Συνθήκην τοῦ Λονδίνου καὶ τῆς Ζυρίχης. Καὶ χαρακτηρίζονται ὡς προδόται ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς χώρας ἀπὸ τὸν ξένον ἐναγκαλισμόν. Καὶ εἶναι ἐξοργιστικὸς ὁ χαρακτηρισμὸς ὡς προδοτῶν ἐκείνων τῶν ὁποίων ἡ ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπὸ θυσίας διὰ τὴν ἐλευθερίαν καὶ ἀνεξαρτησίαν τῆς Ἑλληνικῆς Πατρίδος. Τέλος ὡς ἐπιχείρημα διὰ τὸν διωγμὸν τῆς Ε.Δ.Α. προβάλλεται ἐπίσης, ὅτι ἀποτελεῖ ὑποκατάστατον τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἡ Ε.Δ.Α. ἐμφανίζεται εἰς τὴν πολιτικὴν κονίστραν καὶ διεκδικεῖ τὴν τιμὴν νὰ ἀγωνισθῇ μέσα εἰς τὰ Συνταγματικὰ πλαίσια ὅπως καὶ ἀγωνίζεται διὰ τὰ λαϊκὰ καὶ ἐθνικὰ αἰτήματα. Τὸ πρόγραμμά της ἀπηχεῖ τὰ σημερινὰ προβλήματα καὶ διακηρύσσει λύσεις αἱ ὁποῖαι θὰ βγάλουν τὴν χώραν ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδον. Εἶναι φυσικὸν ἡ πολιτική της νὰ συμπίπτῃ πολλὲς φορὲς καὶ μὲ τὴν πολιτικὴν ἄλλων κομμάτων καὶ τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος ἀκόμη, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ταυτίζεται μὲ ἄλλα κόμματα. Ἡ Ε.Δ.Α. ἀπευθύνεται εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ μὲ τὸ καταστατικόν της δέχεται ὡς μέλη ὅσους τὸ ἐπικροτοῦν. Γεγονὸς εἶναι ὅτι ἡ Ε.Δ.Α. ἔχει ἰδικήν της φυσιογνωμίαν, αἱ ὀργανώσεις καὶ τὰ μέλη της ἀκολουθοῦν μὲ πειθαρχίαν τὰς γραμμάς της καὶ τὴν πολιτικήν της ἡ ὁποία εἶναι σύμφωνος μὲ τὰς διακηρύξεις τοῦ κόμματος. Εἶναι κῆρυξ νομιμότητος καὶ ὁμαλότητος ἡ Ε.Δ.Α. καὶ ὅταν οἱ κονδυλοφόροι τῆς Κυβερνήσεως προσεπάθησαν νὰ τὴν κατηγορήσουν διὰ παράνομον δρᾶσιν, διεψεύσθησαν. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὰ πιστοποιητικὰ κοινωνικῶν φρονημάτων. Καὶ ἐδῶ γίνεται ἄλλος ἐκβιασμὸς συνειδήσεων. Ἀποκλείονται ἑκατοντάδες χιλιάδων πολιτῶν ἀπὸ Ἀσφαλιστικοὺς Ὀργανισμοὺς ἀπὸ θέσεις τοῦ Δημοσίου, ἀπὸ Τραπέζας καὶ ἀπὸ ἄλλα Ἱδρύματα κλπ. Τὰ πιστοποιητικὰ δὲ αὐτὰ τῶν κοινωνικῶν φρονημάτων ἀποτελοῦν καὶ προϋπόθεσιν διὰ τὴν εἰσαγωγὴν σπουδαστῶν εἰς τὰς Ἀνωτάτας Σχολάς. Οὕτω ἀποκλείονται ἐξ αὐτῶν χιλιάδες διψώντων πρὸς φοίτησιν νέων. Ἀλλά, καὶ δι’ ἀποδημίαν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἀπαγορεύεται εἰς πάντα μὴ προσκομίζοντα πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων. Κύριοι βουλευταί, ἔχω μίαν διακήρυξιν, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν «Ἑστίαν» καὶ ἀφορᾷ τὴν πλήρωσιν μιᾶς ἐκτάκτου ἕδρας εἰς Ἀνώτατον Κρατικὸν Ἵδρυμα: «... (ἀναγινώσκει)...». Δὲν ἀρκοῦν ὅμως τὰ πιστοποιητικὰ τοῦ ποινικοῦ μητρώου, τὸ πιστοποιητικὸν τοῦ Εἰσαγγελέως, ὅτι δὲν καταδιώκεται κλπ., ζητεῖται καὶ πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων. Πρέπει δηλαδὴ νὰ βεβαιώσῃ ὁ Ἀστυνόμος διὰ τὸν καθηγητὴν τοῦ Πανεπιστημίου. Μὲ βάσιν ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα χρονογραφικῶς σᾶς ἐξέθεσα, τὰ Ἀστυνομικὰ ὄργανα δὲν παραλείπουν εὐκαιρίαν ποὺ νὰ μὴ ἀσκήσουν κάθε εἴδους καὶ διωγμὸν καὶ πίεσιν. Πιέζουν τοὺς πολίτας νὰ ἀποκηρύξουν τὰς πολιτικάς των ἰδέας καὶ τὰ πολιτικά των φρονήματα. Βουλευταὶ ἀκόμη παρακολουθοῦνται προκλητικὰ εἰς τὰς περιοδείας των. Τὰ πολιτικά μας γραφεῖα παρακολουθοῦνται ἐπίσης προκλητικώτατα. Ἡ ὅλη δὲ αὐτὴ κατάστασις δηλητηριάζει τὴν ὅλην κοινωνικὴν ζωὴν τῆς χώρας μας καὶ παρεμποδίζει τὴν εἴσοδον τῆς χώρας εἰς τὸν ὁμαλὸν πολιτικὸν καὶ κοινωνικὸν βίον. Προχθὲς πάλιν ἔσπασαν τὰ γραφεῖα τοῦ Κόμματός μας εἰς τὴν Καβάλαν. Αἱ δημοκρατικαὶ ἐλευθερίαι τῶν πολιτῶν εὑρίσκονται ὑπὸ διωγμόν. Ἔρχομαι τώρα εἰς τὸ τελευταῖον θέμα. Ὁ Ἑλληνικὸς λαός, κ. συνάδελφοι, ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς τοποθετήσεως, ἔχει συνειδητοποιήσει τὴν ἀνάγκην νὰ τεθῇ τέρμα εἰς τὴν κατάστασιν αὐτήν. Τὴν ἀνάγκην αὐτὴν ἔχουν συνειδητοποιήσει καὶ τὰ κόμματα τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Στρατάρχης Παπάγος, ὡς Πρωθυπουργός, διεκήρυξεν εἰς τὴν Βουλὴν τὸ 1952: «Χρειάζεται νὰ παύσῃ..... (ἀναγινώσκει).....». Καὶ συνεχίζων τονίζει: «Ἡ Κυβέρνησις ἔχει τὴν πρόθεσιν νὰ λησμονήσῃ. Καὶ θὰ προχωρήσῃ ταχύτατα εἰς τὴν ἔμπρακτον ἀπόδειξιν τῆς προθέσεως αὐτῆς». Ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Προοδευτικοῦ Κόμματος, κ. Μαρκεζίνης, δὲν ἔπαυσεν νὰ διακηρύσσῃ τὴν λήθην. Καὶ ὁ ἤδη Ἀρχηγὸς τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, ὁ κ. Παπανδρέου, εἰς προεκλογικὸν λόγον εἰς τὸν Πειραιᾶ τὸ 1956, λέγει: «Εἶπεν ὁ κ. Καραμανλῆς, ὅτι δὲν ἔχομεν πρόγραμμα. Τοῦ ἀπαντῶμεν, ὅτι ἔχομεν. Καὶ περιλαμβάνει τρία σημεῖα». Μεταξὺ τούτων ἀνέφερεν, ἀποκατάστασιν τῆς Δημοκρατίας καὶ ἀμνηστείαν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ καθολικὸν αἴτημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τὴν ἰδίαν ἐποχήν, ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, κ. Τσαλδάρης, ἐδήλωσεν: «Ἐκκαθάρισις τοῦ παρελθόντος διὰ τῆς χορηγήσεως γενικῆς ἀμνηστείας. Καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία πὼς ἡ κατάργησις τῶν ἐκτάκτων μέτρων καὶ ἡ χορήγησις τῆς γενικῆς ἀμνηστείας, θὰ θέση τέρμα εἰς τὴν κατάστασιν τῆς ἀνταρσίας, ἡ ὁποία ἔληξεν ἐδῶ καὶ πολὺ χρόνον». Δὲν ἠμπορῶ, κ. συνάδελφοι, νὰ τελειώσω, χωρὶς νὰ καταγγείλω ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου, τὴν συνεχιζομένην, ἐπίσης, δίωξιν τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ἀντιστάσεως. Εἰς τὰς φυλακὰς εὑρίσκονται ἀκόμη 1100. Δέκα ἐννέα χρόνια κλεισμένοι οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτούς. Ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, κ. Κανελλόπουλος, ὁμιλῶν διὰ τοὺς ἀγωνιστὰς αὐτοὺς εἰς τὴν Τρίπολιν τὴν 1.10.44, εἶπεν: «Καταρῶμαι τόσον ἐγώ, ὅσον καὶ ἡ Κυβέρνησις τοῦ ἐξωτερικοῦ, κάθε Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος προσέφερεν τὰς δυνάμεις του εἰς τὰς χιτλερικὰς ὀρδάς, αἱ ὁποῖαι τόσας καταστροφὰς ἐπεσώρευσαν εἰς τὸν δύστυχον αὐτὸν τόπον..... (ἀναγινώσκει)......». Ὁ κ. Παπανδρέου τὸ 1943, λέγει: «Θεωροῦμεν ἀξίους ἐθνικῆς εὐγνωμοσύνης ὅλους τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς ἐλευθερίας καὶ τὸ μέγα πλῆθος τῶν ἀνοργανώτων καὶ ἀνωνύμων ἡρώων καὶ μαρτύρων..... (ἀναγινώσκει).....». Τὸν Μάϊον τοῦ 1944 πάλιν ὁ κ. Παπανδρέου, εἰς τὴν συνεδρίασιν τοῦ Λιβάνου, μεταξὺ ἄλλων, ἀπευθυνόμενος εἰς τὰ μέλη τῆς Ἀντιπροσωπείας τῆς Ἀντιστάσεως, λέγει: «Ὑπήρξατε ἄξιοι τῆς Ἑλλάδος....... (ἀναγινώσκει) ......». Εἰς τὰς 18.10.1944, ἐπίσης λέγει: «Θὰ ἀποδοθῇ ἡ δέουσα τιμὴ εἰς τοὺς γενναίους ἀγωνιστὰς τῶν ἀνταρτικῶν δυνάμεων». Εἰς τὰς 3.12.1944 καὶ πάλιν λέγει: «Ἐπαλαίσατε κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως ἐναντίον τῶν κατακτητῶν καὶ προσεθέσατε ἐνδόξους τίτλους εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν ἐθνικῶν ἀγώνων μας..... (ἀναγινώσκει).....». Ὁ Ἄγγλος Συνταγματάρχης Γουντρουχάουζ, ἐπίσημος ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἀγγλικοῦ Στρατηγείου Μέσης Ἀνατολῆς καὶ ἤδη μέλος τῆς Ἀγγλικῆς Κυβερνήσεως, εἰς τὸ βιβλίον τὸ ὁποῖον λέγεται «Τὸ μῆλον τῆς ἔριδος», ἀναγράφει τὰ ἑξῆς: «Ἀφοῦ ἐξησφάλισεν ἡ ἀντίστασις τὸν ἔλεγχον ὅλης τῆς χώρας ἐκτὸς ἀπὸ τὰς κυρίους συγκοινωνίας ποὺ ἐχρησιμοποιοῦσαν οἱ Γερμανοὶ ...... (ἀναγινώσκει) ......». Ἔχω καὶ ἄλλα πλεῖστα ἀποσπάσματα μηνυμάτων ἀρχηγῶν Δυτικῶν Δυνάμεων καὶ ἄλλων παραγόντων. Θὰ τὰ καταθέσω, διὰ νὰ μὴ τὰ διαβάσω καὶ σᾶς κουράσω. Θὰ σᾶς διαβάσω, ὅμως, τί λέγει ὁ Στρατηγὸς Οὐΐλσων εἰς τὸ βιβλίον του. Λέγει: «Οὐδεμία ἄλλη ὀργάνωσις ἔδωσε ἀναλόγως τόσα θύματα εἰς τὴν ἐθνικὴν ἀντίστασιν, ὅσα ἔδωσεν ΕΑΜ–ΕΛΑΣ. Ἡ παρουσία ........ (ἀναγινώσκει) ........». Ὁ Ἀϊζενχάουερ, ὡς Ἀρχηγὸς τῶν Συμμαχικῶν Δυνάμεων, ἔλεγε: «Κάθε Ἕλλην ποὺ συνεχίζει τὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν κατακτητῶν, εἶναι ἀντάξιος τῶν παραδόσεων ποὺ μᾶς ἐκληροδότησεν ὁ πολιτισμὸς τῶν προγόνων του κλπ.». Ὁ Ραδιοφωνικὸς σταθμὸς τοῦ Λονδίνου, εἰς μηνύματά του πρὸς τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος, ἔλεγεν «ὁ Διοικητὴς τῆς Ὑποδιοικήσεως Χωροφυλακῆς Σιατίστης ὑπομοίραρχος Βενετσανόπουλος μὲ ὅλην τὴν δύναμιν καὶ τὸν ὁπλισμόν, προσεχώρησεν εἰς τοὺς Ἕλληνας ἀντάρτας. Ὅλοι οἱ ἀξιωματικοὶ τῆς Χωροφυλακῆς καὶ Ἀστυνομίας Πόλεων, πρέπει νὰ μιμηθοῦν τὸ παράδειγμά του». Ἡ ἐφημερὶς «Ἐλευθερία» τῶν Ἀθηνῶν ἔγραφε: «Δύο μεγάλας ἀναστάσεις εἶχεν ἡ Ἑλληνικὴ φυλή, τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821 καὶ τὴν ἀντίστασιν τοῦ 1940 κλπ. κλπ.». Κύριοι βουλευταί, εἶναι ἀνάγκη ἐθνικὴ νὰ παύσῃ ἡ τραγῳδία τῶν ἀγωνιστῶν. Αὐτὸ δὲν τὸ ὑπαγορεύει ἡ διάθεσις εὐνοίας πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ἀλλὰ τὸ καθῆκον πρὸς τὰ θύματα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καὶ ἡ ἐθνικὴ ἀνάγκη. Ἄν, εἰς τὰ ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν χρόνια, ἔλλειψεν ἡ ἀπαραίτητος ψυχραιμία καὶ ἀντικειμενικότης, σήμερον πρέπει νὰ θεωρῆται ἀπαράδεκτος ἡ συμπεριφορὰ αὐτὴ τοῦ Κράτους ἔναντι τῶν ἀγωνιστῶν αὐτῶν, ὑπερασπιστῶν τῆς ἐθνικῆς μας ἀνεξαρτησίας, τὴν στιγμὴν ποὺ δὲν ἐδίστασε νὰ δώσῃ συγχωροχάρτι εἰς τοὺς Γερμανοὺς ἐγκληματίας πολέμου. Ἡ ἀναγνώρισις τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως, ἡ χορήγησις γενικῆς ἀμνηστίας, θὰ ἐξαλείψῃ καὶ τυπικὰ τοὺς λόγους ποὺ ἐπιδιώκουν τὸν τεχνητὸν χωρισμὸν τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἀνέφερα εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ὁμιλίας μου. Ἡ ἑνότης τοῦ λαοῦ θὰ ἀποτελέσῃ ἕνα σημαντικὸν παράγοντα ἀποφασιστικῆς σημασίας εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν προβλημάτων τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητος, τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν διὰ τὴν λύσιν των, τὴν προκοπὴν καὶ τὴν εὐημερίαν τοῦ λαοῦ. Καὶ ἡ ἐπάνοδος εἰς τὴν νομιμότητα τοῦ κομμουνιστικοῦ Κόμματος, θὰ ἀποτελέσῃ, ἐπίσης, ἕνα ἀποφασιστικὸν μέτρον διὰ τὴν ἐξάλειψιν τῆς τεχνητῆς πολιτικῆς ἀνωμαλίας ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸν τόπον. Ὁ λαὸς ἔχει ἐνστερνισθῆ τὴν ἀνάγκην τῆς χορηγήσεως γενικῆς ἀμνηστίας. Δεξιοὶ καὶ ἀριστεροί, ἀκόμα καὶ ἐκεῖ ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια ἡ κατάστασις τῆς ἐλλείψεως ἀνοχῆς ἦτο καταφανής, σήμερα ἐξέχασαν ὅ,τι τοὺς ἐχώριζε στὸ παρελθόν, κλείουν τὰ αὐτιά τους στὰ κηρύγματα τοῦ μίσους καὶ πλάϊ–πλάϊ ἀντιμετωπίζουν τὰ κοινὰ προβλήματά τους. Ὅ,τι ἐχώριζε τὸν λαὸν εἰς τὸ παρελθόν, δὲν ὑπάρχει σήμερον. Αὐτὴ εἶναι ἀξίωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὅποιος ἐναντιώνεται εἰς αὐτὸ τὸ βασικὸν αἴτημα, ἐναντιώνεται εἰς τὴν θέλησιν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τὸ θλιβερὸν παρελθόν, πρέπει νὰ ταφῇ ὁριστικῶς. Καλοῦμεν τὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν πολιτικὸν κόσμον νὰ ἀνταποκριθῇ εἰς τὸ καθολικὸν αὐτὸ αἴτημα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἕνας λαὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ζήσῃ μὲ τὰ πάθη τοῦ παρελθόντος. Ἡ ἐθνικὴ ἑνότης, εἶναι τὰ γερὰ θεμέλια τῆς Δημοκρατίας.

§48Ν. ΦΑΡΜΑΚΗΣ. Κύριε συνάδελφε, ἐπειδὴ ἀνεπτύξατε τὸ θέμα τῶν ἐκτοπισμένων, εἶναι δυνατὸν νὰ πληροφορήσητε τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, πόσοι εὑρίσκονται σήμερον ἐν ἐκτοπίσει; Ἐπίσης, θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ πληροφορήσητε τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν, διατὶ ζητεῖτε τὴν ἀμνήστευσιν τῶν ἀδικημάτων ἀπὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ἕως τοῦ Ἰανουαρίου 1945. Ποῖα εἶναι τὰ ἐγκλήματα ποὺ διεπράχθησαν ὑπὸ τῶν ὀπαδῶν σας κατὰ τὴν περίοδον τῆς πολεμικῆς συρράξεως καὶ ζητεῖτε τὴν ἀμνήστευσίν των;

§49Γ. ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε συνάδελφε, δὲν ἔχει σημασίαν πόσοι εὑρίσκονται σήμερον ἐν ἐκτοπίσει. Ἴσως νὰ εἶναι μόνον 10. Σημασίαν ἔχει, ὅτι διατηρεῖται τὸ μέτρον τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως καὶ δὲν ἀποκλείεται αὔριον νὰ εἶναι μεγάλος ὁ ἀριθμός. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ δεύτερον θέμα, σᾶς λέγω, ὅτι εἶναι ἐντροπὴ νὰ εὑρίσκωνται εἰς τὰς φυλακὰς ἀγωνισταὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως ἐπὶ 19 συνεχῆ ἔτη. Δύνασθε, κύριε συνάδελφε, νὰ ἔχητε τὰς πολιτικάς σας πεποιθήσεις καὶ νὰ ἀσκῆτε τὴν πλέον δριμεῖαν κριτικὴν διὰ τοὺς πολιτικοὺς ὀργανισμοὺς τῆς περιόδου ἐκείνης, δὲν ἠμπορεῖτε, ὅμως, καὶ εἰς αὐτὸ πρέπει νὰ συμφωνήσωμεν ὅλοι, ὅτι εἶναι ἀνευλαβεῖς νὰ ὁμιλῇ κανεὶς διὰ τὴν ὑπέροχον ἐκείνην ἐποποιΐαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ μεγάλην δόξαν τῆς Ἑλλάδος.

§50Ν. ΦΑΡΜΑΚΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. συνάδελφος, ὁ ἄρτι κατελθὼν τοῦ βήματος, δὲν ἀπήντησεν εἰς τὴν διακοπὴν τὴν ὁποίαν τοῦ ἔκαμα.

§51ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, παρεκλήθην ἀπὸ πολλοὺς συναδέλφους ὅπως ἐπαναφέρω πρὸς ψήφισιν τὴν πρότασιν περὶ προσθήκης μεταβατικῆς διατάξεως εἰς τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς.

§52Ν. ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἐζήτησα ἀπὸ τὸ Προεδρεῖον νὰ κατατεθοῦν ὡρισμένα στοιχεῖα, πρὸς διευκόλυνσιν τῆς συζητήσεως κατ’ οὐσίαν. Μοῦ διεμηνύθη ἐν τῷ μεταξύ, ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος ἐδέχθη τροπολογίαν, ὅτι ἡ κρίσις διὰ τὴν μονιμοποίησιν τῶν ἐκτάκτων δὲν θὰ γίνῃ ἀπὸ τὸ ΑΣΔΥ, ἀλλὰ κατόπιν συμφώνου γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ὑποβληθοῦν ὅλα τὰ στοιχεῖα. Πρὸς διευκόλυνσιν τῆς ψηφίσεως, αἴρομεν τὰς ἀντιρρήσεις μὲ τὴν ἐπιφύλαξιν, ὅτι ὅλα τὰ στοιχεῖα θὰ ὑποβληθοῦν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν τοῦ Κανονισμοῦ, ὅταν αὕτη κρίνῃ. Ἐὰν ἡ Βουλὴ εἶναι διατεθειμένη νὰ ψηφίσῃ τὴν πρότασιν αὐτὴν ἄνευ συζητήσεως, αὐτὸ εἶναι ἄλλο θέμα.

§53Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Κύριε Πρόεδρε, ἐφ’ ὅσον ἐζητήθησαν ὡρισμένα στοιχεῖα, νομίζω, ὅτι ἡ τάξις ἐπιβάλλει νὰ παρασχεθοῦν τὰ στοιχεῖα αὐτά.

§54Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, ὁ κ. Μπακόπουλος ἐζήτησε τὴν κατάθεσιν τῶν στοιχείων, διότι ἡ πρότασις προέβλεπεν, ὅτι ἡ κρίσις τῶν μονιμοποιηθησομένων ὑπαλλήλων τῆς Βουλῆς θὰ ἐγένετο ἀπὸ τὸ ΑΣΔΥ. Ἐφ’ ὅσον, ὅμως, ὁ κ. Πρόεδρος ἐδέχθη, ὅτι ἡ κρίσις θὰ γίνῃ ἀπὸ τὴν διαρκῆ ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ Ἐπιτροπὴν καὶ οὕτω ἡ Βουλὴ διὰ τῶν ἐκπροσώπων της εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν θὰ λάβῃ γνῶσιν τῶν στοιχείων τούτων, αἴρονται αἱ ἀντιρρήσεις μας καὶ δι’ αὐτὸ παρακαλοῦμεν νὰ ψηφισθῇ τὸ σχέδιον τοῦτο, ὡς ἐτροποποιήθη.

§55ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ τὴν πρότασιν, ὡς ἐτροποποιήθη;

§56ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§57ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγένετο δεκτὴ εἰς μόνην συζήτησιν κατ’ ἀρχήν, ἄρθρον καὶ σύνολον, ὡς ἐτροποποιήθη, ἡ πρότασις «περὶ προσθήκης μεταβατικῆς διατάξεως εἰς τὸν Κανονισμὸν τῆς Βουλῆς». Ἔκτακτοι ἢ ἡμερομίσθιοι ὑπάλληλοι καὶ ἐργατοτεχνῖται τῆς Βουλῆς συμπληροῦντες κατὰ τὴν 30ὴν Ἰουνίου 1964 πενταετῆ συνολικὴν ὑπηρεσίαν ἐν τῇ Βουλῇ καὶ συγκεντροῦντες ἤδη τὰ διὰ τὸν οἰκεῖον κλάδον τυπικὰ προσόντα, δύνανται νὰ μονιμοποιηθῶσι τῇ αἰτήσει των εἰς μίαν τῶν κατὰ τὰ κατωτέρω δημιουργηθησομένων εἰδικῶν θέσεων γραφέως βʹ ἢ αʹ τάξεως ἢ βοηθοῦ τεχνίτου, δι’ ἀποφάσεως τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς ἐκδιδομένης τὸ βραδύτερον μέχρι τῆς 31ης Δεκεμβρίου 1963, μετὰ σύμφωνον γνώμην τῆς ἐπὶ τοῦ Κανονισμοῦ τῆς Βουλῆς Ἐπιτροπῆς, ἐπὶ τῷ σκοπῷ τούτῳ συνερχομένης. Αἱ σχετικαὶ αἰτήσεις ὑποβληθήσονται ἐντὸς μηνὸς ἀπὸ τῆς ψηφίσεως τῆς παρούσης καὶ θὰ παραπεμφθῶσιν εἰς τὴν κατὰ τὰ ἀνωτέρω Ἐπιτροπήν, ἥτις ὀφείλει ἐντὸς τριμήνου νὰ ὑποβάλῃ πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς τὴν γνωμοδότησίν της, λαμβάνουσα ὑπ’ ὄψιν τὰς ἐκθέσεις, ἐγγράφους ἢ προφορικάς, τῶν ὑπηρεσιακῶς προϊσταμένων, ὡς καὶ πᾶν ἕτερον στοιχεῖον, ὅπερ αὕτη θέλει κρίνει πρόσφορον. Βάσει τῆς γνωμοδοτήσεως ταύτης, συνιστῶνται δι’ ἀποφάσεως τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς, ἐφ’ ἅπαξ ἐκδοθησομένης, ἰσάριθμοι πρὸς τοὺς προταθησομένους πρὸς μονιμοποίησιν εἰδικαὶ μόνιμοι θέσεις γραφέων βʹ ἢ αʹ τάξεως ἢ ἐπὶ ἀποδοχαῖς γραφέως βʹ ἢ αʹ τάξεως τεχνικοῦ προσωπικοῦ. Αἱ θέσεις αὗται οὖσαι προσωριναὶ ἐν τῷ Κανονισμῷ, καταργοῦνται αὐτοδικαίως ἅμα τῇ ὁπωσδήποτε ἐκκενώσει ἑκάστης τούτων ἀπὸ τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1964 καὶ ἐφεξῆς. Οἱ ἐκ τῶν ἀνωτέρω προταθησόμενοι ὅπως μονιμοποιηθῶσιν εἰς τὰς κατὰ τὰ ἄνω συνιστωμένας εἰδικὰς θέσεις διορισθήσονται ἐπὶ βαθμῷ γραφέως βʹ ἢ αʹ τάξεως ἢ προκειμένου περὶ τεχνικοῦ προσωπικοῦ ἐπὶ ἀποδοχαῖς γραφέως βʹ ἢ αʹ τάξεως. Οἱ ἐκ τοῦ μονίμου ὑπηρετικοῦ προσωπικοῦ τῆς Βουλῆς, κεκτημένοι τὰ προσόντα, δύνανται, τῇ αἰτήσει των, νὰ κριθῶσι καὶ οὗτοι πρὸς ἔνταξιν εἰς τὰς ὡς ἀνωτέρω ἱδρυθησομένας θέσεις.

§58Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Κύριε Πρόεδρε, ἡ πρότασις αὐτὴ ἐψηφίσθη, ἀλλὰ διαμαρτύρομαι, διότι δὲν ὑπάρχει σεβασμὸς τοῦ Προεδρείου πρὸς τὴν Βουλήν.

§59ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λέγητε αὐτὰ τὰ πράγματα, διότι τὸ Προεδρεῖον πάντοτε σέβεται τὴν Βουλὴν καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν συνεμορφώθη μὲ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς Βουλῆς.

§60Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Εἶναι ἀπαράδεκτα αὐτὰ τὰ ὁποῖα γίνονται.

§61ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐπανερχόμεθα εἰς τὴν συζήτησιν τῆς προτάσεως «περὶ τροποποιήσεως κλπ. τοῦ Ν. Δ. περὶ μέτρων ἀσφαλείας κλπ». Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως, ἔχει τὸν λόγον.

§62Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Κύριοι συνάδελφοι, πρὸ ὀλίγου κατῆλθε τοῦ βήματος ὁ βουλευτὴς τῆς ΕΔΑ κ. Αὐγερόπουλος, ὁ ὁποῖος ἐνόμισεν, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ νὰ ὑποστηρίξῃ ὡρισμένας ἀπόψεις ἐπὶ θεμάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον γνωστὰ εἰς τὴν Βουλὴν καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὥστε νὰ μὴν ἐπιδέχωνται καμμίαν ἀπολύτως παραχάραξιν. Ἡ μόνη ἐξήγησις εἶναι, ὅτι προφανῶς ὁ κ. βουλευτὴς τῆς Ἀριστερᾶς δὲν ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ Σῶμα καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἀλλὰ πρὸς ἄλλην κατεύθυνσιν. Ὁ κ. Αὐγερόπουλος ὁμιλῶν, ἔθιξε κατὰ σειρὰν τὰ ἑξῆς θέματα: Πρῶτον. Τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων, διὰ τὸ ὁποῖον ὑπεστήριξεν, ὅτι πρόκειται περὶ ἀστυνομικοῦ μέτρου, τὸ ὁποῖον ἀποφασίζεται χωρὶς κανένα δῆθεν ἐχέγγυον διὰ τὸν διωκόμενον. Δεύτερον, ἐπανέφερε τὸ θέμα τῶν πολιτικῶν δῆθεν κρατουμένων ἐν Ἑλλάδι, ἰσχυρισθεὶς ὅτι χιλιάδες ἄνθρωποι σήπονται εἰς τὰς φυλακὰς διὰ τὰ φρονήματά των, μόνον. Τρίτον ὑπεστήριξεν, ὅτι εἰς τὸν διωγμὸν τοῦ φρονήματος, ὁ ὁποῖος ἔχει δῆθεν καθιερωθῆ ἐν Ἑλλάδι, διώκεται ἰδιαιτέρως τὸ Κόμμα τῆς ΕΔΑ. Ηὐχήθη ἐν συνεχεία τὴν λήθην ἐν ὀνόματι τῆς πολιτικῆς ἀνάγκης, ὑπεστήριξεν ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἀντιστρατεύεται εἰς τὰ συνθήματα ὑπὲρ τῆς εἰρήνης καί, τέλος, ἐζήτησε τὴν ἐπαναφορὰν εἰς τὴν νομιμότητα τοῦ Κ.Κ.Ε. Θὰ ἤθελα δι’ ὀλίγων νὰ ἀπαντήσω πρὸς τὸν κ. βουλευτὴν τῆς ΕΔΑ, καὶ πρῶτον περὶ τῆς ἐκτοπίσεως. Ἡ ἐκτόπισις, κύριοι, εἶναι ἕνας θεσμός, ὁ ὁποῖος καθιερώθη ἐν Ἑλλάδι ἀπὸ 40 καὶ πλέον ἐτῶν καὶ οὐδεμία ποτὲ Κυβέρνησις καὶ εἰς τὰς πλέον ἀκόμη εἰρηνικὰς περιόδους τῆς χώρας δὲν ἐσκέφθη νὰ τὸν καταργήσῃ. Θὰ ἦτο τοὐλάχιστον ἐκπληκτικόν, ἀσχέτως ἐὰν ἐφαρμόζεται ἐπιεικῶς ἢ αὐστηρῶς, νὰ ἀποφασίζεται ἡ κατάργησις ἑνὸς μέτρου καθιερωθέντος εἰς χρόνον ἀνύποπτον, εἰς περίοδον καθ’ ἣν ἐπεχειρήθησαν τρεῖς διαδοχικῶς ἐπιδρομαὶ αἱματηρότατοι εἰς βάρος τῆς χώρας. Συνεπῶς, δὲν πρόκειται κἂν περὶ μέτρου, τὸ ὁποῖον καθιέρωσεν ἡ παροῦσα Κυβέρνησις καὶ τὸ ὁποῖον δὲν θὰ εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ καταργήσῃ μετὰ ἀπὸ ὅσα συνέβησαν, ἀσχέτως τῆς ἐπιεικείας μὲ τὴν ὁποίαν δυνατὸν νὰ ἐφαρμόζῃ τοῦτο. Δεύτερον, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαβληθῇ ἡ ἀπόφασις τῆς ἐκτοπίσεως, διότι ὅπως εἶναι γνωστόν, δὲν πρόκειται περὶ ἀστυνομικῆς ἀποφάσεως. Ἡ ἁρμοδία ἐπιτροπὴ ἀπαρτίζεται ἀπὸ δύο δικαστικοὺς καὶ ἀπὸ τὸν Νομάρχην, μὲ εἰσηγητὴν ἄνευ ψήφου τὸν Διοικητὴν τῆς Χωροφυλακῆς. Συνεπῶς, πρόκειται περὶ καθαρῶς δικαστικῆς ἐπιτροπῆς, παρεχούσης τὰ ἀπαραίτητα δικαστικὰ ἐχέγγυα ὑπὲρ τοῦ κρινομένου. Τρίτον, ἡ ἐκτόπισις πέραν τοῦ ὅτι εἶναι κατωχυρωμένη, καθ’ ὅν τρόπον εἶναι κατωχυρωμένη, ἀποφασίζεται μόνον διὰ τὴν περίπτωσιν τῆς παρανόμου δράσεως καὶ οὐδέποτε διὰ τὰ φρονήματα. Ἀπόδειξις, ὅτι ἐκτοπισμένοι εἶναι σήμερον ἕνας καὶ μόνον. Δὲν εἶναι δὲ δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ σοβαρῶς, ὅτι ὑπάρχει ἐν Ἑλλάδι μόνον ἕνας ἰδεολόγος τοῦ ὁποίου ἐπιβάλλεται ἡ δίωξις. Ἐὰν ἐδιώκετο τὸ φρόνημα, ὅπως ὑπεστήριξεν ὁ κ. Αὐγερόπουλος, τοὐλάχιστον 100.000 ἄνθρωποι θὰ ἔπρεπε νὰ εὑρίσκωνται ἐκτοπισμένοι καὶ ὄχι ἕνας. Ὅσα συνεπῶς ἐτόλμησε νὰ ὑποστηρίξῃ ὁ κ. Αὐγερόπουλος εἰς τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων, ὑπῆρξαν συκοφαντικὰ καὶ πρῶτος αὐτὸς γνωρίζει τὴν συκοφαντικότητα τῶν ἐπιχειρημάτων του. Δεύτερον, ἐθίγη, ὅπως προανέφερα, τὸ θέμα τῶν δῆθεν πολιτικῶν κρατουμένων. Πρῶτον, πολιτικούς, κύριοι, καταδίκους δὲν ἔχομεν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἔχομεν εἰς τὰς φυλακὰς ἐγκληματίας, καταδικασθέντας δι’ ἀνατριχιαστικὰ ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐδικάσθησαν κἂν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἀλλὰ ἐπὶ τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, ὡς ἄλλως τε θὰ συνέβαινε καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν οἱασδήποτε ἄλλης Κυβερνήσεως. Κατεδικάσθησαν δὲ κατὰ μεγάλην πλειοψηφίαν ἀπὸ τὰ Δικαστήρια τῶν ἐνόρκων, αἱ δὲ ἀναθεωρήσεις ἀπὸ τὰ 5μελῆ Ἐφετεῖα. Καὶ κατεδικάσθησαν δι’ ἐγκλήματα πρωτοφανοῦς ἀγριότητος, τὰ ὁποῖα γνωρίζει καὶ ὁ τελευταῖος Ἕλλην. Τέλος, ἔναντι τῶν καταδίκων αὐτῶν, ἡ μεταχείρισις εἶναι τόσον ἐπιεικής, ὥστε τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἐκ τῶν 5000 περίπου καταδίκων ποὺ ὑπῆρχον, κρατοῦνται εἰς τὰς φυλακὰς μόνον 950, οἱ ὁποῖοι ἐκτίουν τὰς ποινάς, τὰς ἐπιβληθείσας διὰ τὰ διαπραχθέντα εἰδεχθῆ ἐγκλήματα, ὅπως θὰ τὰς ἐξέτιον καὶ εἰς πᾶσαν ἄλλην χώραν τοῦ κόσμου. Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ ἐπιείκεια, τὴν ὁποίαν ἐπιδεικνύει ἡ Κυβέρνησις ἔναντι τῶν ἐγκληματιῶν αὐτῶν. Ἐπεκαλέσθη ἐν συνεχείᾳ ὁ κ. βουλευτὴς τῆς ΕΔΑ, τὴν πολιτικὴν ἀνάγκην καὶ ὑπεστήριξεν, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ριφθῇ λήθη εἰς τὸ παρελθὸν ἐν ὀνόματι αὐτῆς. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ πείραμα τῆς λήθης ἐπὶ πόσα χρόνια καὶ πόσες φορὲς θὰ ἐπαναλαμβάνεται καὶ εἰς πόσας φάσεις θὰ τὸ πληρώνῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαός; 130.000 ἄνθρωποι ἔχασαν τὴν ζωήν των ἀπὸ ὅλας τὰς τάξεις καὶ κατὰ προτίμησιν τὰς λαϊκάς, διότι μεταξὺ τῶν εὐπόρων ἐλάχιστοι ὑπῆρξαν οἱ παθόντες. Ἐρωτᾶται, ἔχει τὸ δικαίωμα ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐπαναλαμβάνῃ συνεχῶς τὸ πείραμα αὐτὸ τῶν μέτρων ἐπιεικείας, τὰ ὁποῖα ἤρχισαν ἀπὸ τὴν Βάρκιζαν καὶ ἐπανελήφθησαν μὲ τὸν νόμον 2054 καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐφαρμόζονται ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης; Καὶ ἐρωτᾶται, διὰ λογαριασμὸν τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἠφανίσθησαν, διὰ λογαριασμὸν τῶν οἰκογενειῶν ποὺ ἔμειναν εἰς τὸν δρόμον, διὰ λογαριασμὸν τῶν παιδιῶν ποὺ ἐρρίφθησαν εἰς τὰς τριόδους ἠκούσθη καμμία φωνὴ διαμαρτυρίας ἢ συμπαθείας ὅλων αὐτῶν τῶν διεθνῶν ὀργανώσεων, αἱ ὁποῖαι σήμερον ἔρχονται εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ νὰ ὑποδείξουν μέτρα ὑπὲρ τῶν πολιτικῶν δῆθεν κρατουμένων, οἱ ὁποῖοι κρατοῦνται εἰς τὰς φυλακὰς διὰ τὰ πολιτικά των δῆθεν φρονήματα; Ἐσκέφθησαν καμμίαν πορείαν διὰ τὰ πρωτοφανῆ ἐγκλήματα ποὺ ἔλαβον χώραν εἰς τὸν τόπον αὐτόν; Ἠκούσθη ἀπὸ τὴν πλευρὰν ἐκείνην μία φωνὴ συμπαθείας ἔστω, ὑπὲρ τῶν θυμάτων; Προθυμοποιοῦνται μόνον πρὸς ἐπίδειξιν ἐπιεικείας, μὲ ἀποκλειστικὸν σκοπὸν τὴν ἐπανάληψιν νέου πειράματος. Διαμαρτύρεται ὁ κ. βουλευτής, ὅτι διώκεται ἡ παράταξίς του. Ἡ ΕΔΑ, ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ διώξῃ τὴν παράταξίν του ἡ Κυβέρνησις, εἶχεν εἰς τὴν διάθεσίν της δραστικώτατα μέτρα. Ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, πεποίθησιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ πεποίθησιν ὅλων ἡμῶν, ὅτι ἡ ΕΔΑ εἶναι ὑποκατάστατον τοῦ ΚΚΕ. Οὐδεὶς σοβαρῶς ἀρνεῖται ἢ ἀμφισβητεῖ τοῦτο. Ἡ Κυβέρνησις θὰ ἠδύνατο διὰ τὸν λόγον αὐτὸν καὶ δι’ ἁπλῆς ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, νὰ θέσῃ ἐκτὸς νόμου τὴν ΕΔΑ. Διατί, λοιπόν, ἐὰν ἐσκέπτετο νὰ διώξῃ τὴν ΕΔΑ, θὰ περιωρίζετο εἰς τὴν δίωξιν καὶ τὴν ἐκτόπισιν ἑνὸς μόνον ὀπαδοῦ της; Δὲν εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, σοβαρὸν νὰ ὑποστηρίζεται τοῦτο καὶ μάλιστα ἀπὸ τοῦ βήματος τοῦ Κοινοβουλίου. Ἡ ΕΔΑ δὲν διώκεται. Δὲν ξεύρω, ὅμως, ποῖον εἶναι τὸ χρέος τῆς Κυβερνήσεως σήμερον, μετὰ τὴν ἀπροσχημάτιστον κατασυκοφάντησιν, τὴν ὁποίαν ἀνέλαβον εἰς βάρος τοῦ Ἔθνους. Δὲν γνωρίζω τί θὰ ἀποφασισθῇ διὰ τὸ μέλλον. Πάντως εἶναι ἀποκρουστικὴ ἡ κραυγή, ὅτι διώκεται δῆθεν ἡ ΕΔΑ καὶ οἱ ὀπαδοί της. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν νομιμοποίησιν τοῦ Κ.Κ.Ε., τὴν ὁποίαν ἐπρότεινεν ἐν τέλει ὁ κ. βουλευτὴς τῆς ΕΔΑ, ἔχω νὰ τὸν πληροφορήσω, ὅτι ὑπάρχουν σήμερον χῶραι κλασσικῶς δημοκρατικαὶ καὶ ἐλεύθεροι, ὅπως ἡ Ἀμερικὴ καὶ ἡ Ἑλβετία, ποὺ διατηροῦν ἐκτὸς νόμου τὸ Κ.Κ. Δὲν νομίζω νὰ ἀποτολμήσῃ κανεὶς ἀπὸ τῆς θέσεως τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς νὰ κατηγορήσῃ διὰ ὁλοκληρωτισμὸν τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας καὶ τὴν Ἑλβετίαν. Καὶ ὑπὸ τὰς προϋποθέσεις τῆς κλασικῆς δημοκρατικότητος τῶν χωρῶν αὐτῶν, αἱ ὁποῖαι διατηροῦν τὸ Κ. Κ. ἐκτὸς νόμου, ἦτο τοὐλάχιστον παράδοξον νὰ σπεύσῃ ἡ Ἑλλάς, μετὰ τὰ ὅσα ἐπλήρωσεν εἰς τὸν βωμὸν τῆς ἐλευθερίας, νὰ ἔλθῃ πρώτη νὰ ἀναγνωρίσῃ ὡς νόμιμον τὸ Κ.Κ.Ε., τὸ ὁποῖον ἀπροκαλύπτως ἐστράφη οὐχὶ ἅπαξ ἐναντίον τοῦ Ἔθνους. Νομίζω, ὅτι μετὰ τὰ ὅσα συνέβησαν καὶ ἔλαβον χώραν εἰς βάρος τοῦ τόπου αὐτοῦ, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀναγνωρίσῃ ὡς νόμιμον τὴν δρᾶσιν τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἀπόψεις καὶ ἀποχρώσεις ἀπόψεων ἠμποροῦν νὰ ὑπάρχουν πολλαὶ ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἡ ἰδική μου εἶναι, ὅτι ἡ Κυβέρνησις δὲν ἔχει παρόμοιον δικαίωμα καὶ θὰ εἶναι ὑπόλογος ἔναντι τοῦ λαοῦ διὰ τὸ ἐνδεχόμενον τετάρτου γύρου, εἰς τὸν ὁποῖον ἀποκλειστικῶς ἀποβλέπει ἡ πρότασις. (Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο, τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Γʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μητακίδης).

§63Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσ.). Μοῦ ἐπιτρέπετε νὰ χρησιμοποιήσω ἕνα ἐπιχείρημα; Ὁ Κομμουνισμὸς ὡς ἰδεολογία, ὡς θεωρία, δὲν ἀπαγορεύεται καὶ δι’ αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ ἐν κυκλοφορίᾳ αὐτὸ τοῦτο τὸ Κομμουνιστικὸ Μανιφέστο τῶν Μὰρξ καὶ Ἔγκελς. Τί ἀπαγορεύεται; Ἀπαγορεύεται καὶ αὐτὸ συμβαίνει καὶ εἰς τὴν Ἑλβετίαν καὶ Δυτ. Γερμανίαν, ἡ ὑπὸ τὸν τίτλον τοῦ Κ.Κ. δραστηριότης, ἡ ἀποβλέπουσα εἰς τὴν ἀνατροπὴν τῆς καθεστηκυίας τάξεως τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ Κοινοβουλευτισμοῦ, ὅπως θὰ ἀπηγορεύετο ἕνα Κόμμα ἀντίθετον, ἀπὸ ἀπόψεως κατευθύνσεων κοινωνικῶν, τὸ ὁποῖον θὰ ἤθελε νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸν Κοινοβουλευτισμὸν καὶ τὴν Δημοκρατίαν μὲ φασιστικὸν καθεστὼς καὶ ὁλοκληρωτισμὸν τῆς δεξιᾶς. Καὶ εἰς τὴν μίαν περίπτωσιν καὶ εἰς τὴν ἄλλην, ἡ Δημοκρατία ἀνθίσταται κατ’ οὐσίαν μόνον μὲ αὐτὸ τὸ μέσον τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς χρήσεως τοῦ ὀνόματος. Δὲν εἶναι κἂν παρὰ μόνον τὸ ἐλάχιστον, τὸ ὁποῖον εἶναι δυνατὸν νὰ κάμωμεν, διὰ νὰ μὴ ἐμφανισθῇ μωρὰ ἡ Δημοκρατία, διότι εἶναι μωρὰ ἡ Δημοκρατία, ἡ ὁποία θὰ ἀφήσῃ καὶ μὲ τὸν τίτλον τὸν ἀντιδημοκρατικὸν νὰ κινῆται καὶ νὰ δρᾷ ὁ κομμουνισμός. Γνωρίζομεν, ὅτι οἱ κύριοι, οἱ ἀπαρτίζοντες τὴν ΕΔΑ, εἶναι κομμουνισταί. Δὲν ἀπαγορεύεται, ὅμως, ἡ ἐμφάνισις αὐτῶν ὑπὸ τὸν τίτλον λαϊκοῦ μετώπου ἢ Δημοκρατικῆς παρατάξεως, ἀλλὰ ἡ χρῆσις λέξεως, ἡ ὁποία ἐξ ὁρισμοῦ σημαίνει ἄρνησιν τῆς ἰδικῆς μας Δημοκρατίας, δὲν εἶναι νοητή. Αὐτὸ εἶναι στοιχειῶδες καὶ δὴ ἀσχέτως τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα προηγήθησαν καὶ τὰ ὁποῖα ὑπέστη ἡ Ἑλλὰς καὶ ἔχει δίκαιον, λέγων ὁ κ. Μακρῆς, ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἡ ὁποία ὑπέστη αὐτά, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἡ πρώτη, ἡ ὁποία θὰ καταργήσῃ αὐτὴν τὴν ἀπαγόρευσιν, τὴν ὁποίαν δὲν καταργεῖ ἡ Ἑλβετία. Ἀσχέτως αὐτοῦ —καὶ τὸ εἶπον αὐτὸ ἤδη ἀπὸ τὸ 1935 εἰς τὰς παραμονὰς ἀκριβῶς τῆς ἐγκαθιδρύσεως τῆς δικτατορίας, τὴν ὁποίαν ἐκτύπησα καὶ ἐπειδὴ τὴν ἐκτύπησα ἔμεινα τρία χρόνια καὶ δέκα μῆνες ἐξορία— ἀσχέτως αὐτῶν, ὅπως ἐκτύπησα τότε τὴν δικτατορίαν, ἔτσι θὰ κτυπήσω καὶ οἱανδήποτε δικτατορίαν ὁλοκληρωτικήν. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ τίτλος, ὁ ὁποῖος ἀναιρεῖ τὴν ἔννοιαν τῆς Δημοκρατίας, διότι δὲν θὰ ἀρνηθῇ ὁ κ. Ἠλιοῦ, ὅτι τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν ὕπαρξιν Βουλῆς ὅπως ἡ ἰδική μας, ὅτι τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα δὲν ἐπιθυμεῖ ἐκλογὰς ὅπως γίνονται ἐν Ἑλλάδι, δὲν ἐπιθυμεῖ τὸν ἐλεύθερον διάλογον, δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ μεταβαίνῃ ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως εἰς Λάρισαν ἢ ἀλλαχοῦ καὶ νὰ ἐπιτίθεται κατὰ τῆς Κυβερνήσεως. Τὸ καθεστὼς τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς δὲν τὰ ἐπιθυμεῖ ὅλα αὐτά. Ὑπὸ τὸ καθεστὼς τῆς ἰδικῆς μας Δημοκρατίας, ἐπιθυμοῦμεν νὰ ἔχωμεν Ἀντιπολίτευσιν καὶ νὰ μᾶς ἐπιτίθεται, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον θέλομεν νὰ κάμωμεν καὶ ἡμεῖς ὅταν θὰ εὑρισκώμεθα ἐκτὸς τῆς Κυβερνήσεως, δηλαδὴ νὰ ἐκφράζωμεν ἐλευθέρως τὰς γνώμας μας καὶ νὰ ἐπιτιθέμεθα κατὰ τῆς τότε Κυβερνήσεως. Δι’ αὐτὸ δὲν πρέπει εἰς καμμίαν Δημοκρατίαν νὰ ὑπάρχῃ Κόμμα, τοῦ ὁποίου αὐτὸς οὗτος ὁ τίτλος εἶναι συνυφασμένος μὲ ἔννοιαν ρητῶς ἀντιφάσκουσαν πρὸς τὴν Δημοκρατίαν.

§64Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Ἐξ ὅλων ὅσων ἐλέχθησαν καὶ ἀπὸ τὸν κ. Ἀντιπρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀπὸ ἐμὲ προηγουμένως, εἶναι φανερόν, καὶ ἦτο περιττὴ οἱαδήποτε διάψευσις, ὅτι ὅλα ὅσα ἐλέχθησαν περὶ δῆθεν διώξεων, ἀποτελοῦν συνθήματα συκοφαντικά, ἀπευθυνόμενα ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἑλλάδος. Διότι εἶναι γνωστὸν καὶ εἰς τὸν τελευταῖον Ἕλληνα, ὅτι τὰ ἐγκληματικὰ γεγονότα ἔλαβον χώραν πρὸ ἐτῶν καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν ἄλλων Κυβερνήσεων. Ὅτι οἱ δρᾶσται τῶν ἐγκλημάτων αὐτῶν κατεδικάσθησαν ἀπὸ τὰ δικαστήρια, ἐπίσης, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν ἄλλων Κυβερνήσεων. Καί, τέλος, οἱ κατάδικοι καὶ οἱ δρᾶσται αὐτοὶ τῶν ἀποτροπαιοτέρων ἐγκλημάτων, ἔτυχον τῆς ἐπιεικεστέρας δυνατῆς μεταχειρίσεως ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῶν Κυβερνήσεων Κ. Καραμανλῆ. Τὴν στιγμὴν ποὺ ἐσχηματίσθη ἡ πρώτη Κυβέρνησις Καραμανλῆ, ὑπῆρχον 180 περίπου θανατοποινῖται καὶ ὅμως οὐδεὶς ἐξετελέσθη, ὑπῆρχον 1000 ἐκτοπισμένοι καὶ σήμερον ὑπάρχει εἷς καὶ μόνον, ὑπῆρχον 4000 περίπου κατάδικοι διὰ διάφορα ἐγκλήματα καὶ σήμερον ὑπάρχουν 950. Συνεπῶς, ἡ μόνη ὀρθὴ διαπίστωσις, τὴν ὁποίαν εἶχε χρέος νὰ κάμῃ πρώτη ἡ Ἀριστερά, εἶναι, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τῆς παρούσης Κυβερνήσεως, ἡ μεταχείρισις τῶν ὑπευθύνων καὶ τῶν ὑπονομευτῶν τῆς Πατρίδος μας, ἐγένετο μὲ ἐπιείκειαν πληθωρικήν, ἡ ὁποία ἀπὸ πολλοὺς θεωρεῖται καὶ ἀπόγνωσις καὶ ἐπικίνδυνος. Ἐκεῖνο ὅμως, τὸ ὁποῖον εἶναι χαρακτηριστικῶς ἀπαράδεκτον καὶ ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἀνεφέρθην πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν, εἶναι ὅτι οἱαιδήποτε συκοφαντικαὶ αἰτιάσεις, δὲν περιορίζονται ἐντὸς τῆς χώρας, ἀλλὰ μεταφέρονται ὡς συκοφαντικὰ συνθήματα ἐκτὸς τῶν ὁρίων αὐτῆς καὶ χρησιμοποιοῦνται εἰς βάρος ὄχι ἁπλῶς τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλὰ τοῦ Ἔθνους ὁλοκλήρου, τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται ὡς τόπος ἀντιδημοκρατικὸς δῆθεν καὶ ἀνελεύθερος. Αὐτὸ εἶναι φαινόμενον, τὸ ὁποῖον οὐδαμοῦ εἰς καμμίαν ἀπολύτως χώραν δὲν ἐσημειώθη, ὅπως ἐτόνισα εἰς πρόσφατον ἀγόρευσίν μου ἀπὸ τοῦ βήματος τούτου. Ὅπως ὑπεστήριξα καὶ πρὸ ἡμερῶν, ὑπάρχουν κομμουνιστικὰ κόμματα, ὑπάρχουν ἀριστερὰ κόμματα εἰς ὅλας σχεδὸν τὰς χώρας τοῦ κόσμου, οἱ βουλευταί, ὅμως αὐτῶν καὶ οἱ ὀπαδοί των δὲν ἀποφασίζουν νὰ ἐξέλθουν τῶν ὁρίων τῆς πατρίδος των διὰ νὰ συκοφαντήσουν αὐτήν. Εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν ἦλθον ποτὲ Βούλγαροι ἢ Ἄγγλοι ἢ Πολωνοὶ ἢ Τσέχοι ἢ οἱοιδήποτε ἄλλοι βουλευταί, διὰ νὰ μᾶς καταγγείλουν τὴν ἰδίαν των πατρίδα ὡς χώραν ἀντιδημοκρατικὴν καὶ ἀνελεύθερον. Δὲν νομίζω, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποστηριχθῇ, ἔστω καὶ θρασέως, ὅτι τὸ καθεστὼς τῆς Ἑλλάδος εἶναι ὀλιγώτερον δημοκρατικὸν ἀπὸ οἱασδήποτε ἄλλης χώρας τοῦ Παραπετάσματος καὶ τοῦ ἐλευθέρου ἀκόμη κόσμου. Εἶναι περισσότερον ἐλεύθερον ἀπὸ οἱανδήποτε χώραν τῆς ὑφηλίου καὶ ἴσως εἰς ὡρισμένα σημεῖα ἡ ἐλευθερία νὰ ξεπερνᾶ τὰ ὅρια τῆς ἀσυδοσίας. Πάντως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ λεχθῇ, ὅτι ἡ χώρα μας ἔχει καθεστὼς ἀντιδημοκρατικὸν καὶ ἀνελεύθερον, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰς λοιπὰς χώρας. Παρὰ ταῦτα, δὲν εἴδομεν ποτὲ καὶ ἕνα ἔστω βουλευτὴν τῶν ἄλλων χωρῶν νὰ ἔρχεται εἰς τὴν Ἑλλάδα διὰ νὰ κατηγορήσῃ τὴν ἰδίαν του πατρίδα.

§65Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Ἴδατε κανένα Ἑλβετὸν βουλευτὴν νὰ περιφέρεται καὶ νὰ κατηγορῇ τὴν χώραν του εἰς τὸ ἐξωτερικόν;

§66Ι. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐξεχάσατε τὸν Μπιντώ.

§67Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερνήσεως). Εἶναι ἄλλη περίπτωσις, πρόκειται περὶ συνωμοτικῆς ἐνεργείας.

§68Δ. ΜΑΚΡΗΣ. (Ὑπ. Προεδρίας Κυβερνήσεως). Δὲν νομίζω, ὅτι εἰς καμμίαν πτέρυγα τῆς Βουλῆς θὰ εὑρεθῇ συνάδελφος, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν ψυχήν του θὰ πιστεύσῃ τὰ ὅσα ὑπεστηρίχθησαν ἀπὸ τοῦ βήματος ἀπὸ μέρους τῆς ΕΔΑ. Καὶ δὲν θὰ εὑρεθῇ συνάδελφος, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν συνείδησίν του θὰ δικαιολογήσῃ τὴν τακτικὴν αὐτήν, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖται ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς χώρας εἰς βάρος τῆς Πατρίδος. Ὅλαι αἱ πτέρυγες ἔχουν τὰς ἀντιθέσεις των, οἱ ὁποῖαι πολλάκις φθάνουν εἰς ὀξύτατον σημεῖον, οὐδεὶς ὅμως διενοήθη νὰ ἐξέλθῃ διὰ νὰ συκοφαντήσῃ τὴν χώραν του. Αὐτὴ εἶναι ἡ πλέον ἀποκρουστικὴ ἐκδήλωσις τῆς τακτικῆς, τὴν ὁποίαν ἀκολουθεῖ καὶ ἐφαρμόζει ἡ ἄκρα ἀριστερὰ εἰς βάρος τοῦ τόπου. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς Συμπολιτεύσεως).

§69ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Η. Ἠλιοῦ, ἔχει τὸν λόγον.

§70Η. ΗΛΙΟΥ. Δὲν διαφεύγει κανενὸς τῆς προσοχῆς, ὅτι ἀνεξαρτήτως περιεχομένου, τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ βαρὺ καὶ ἀσυμβίβαστον μὲ τὰς διακηρύξεις περὶ δημοκρατικότητος τοῦ καθεστῶτος εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως, ἀπὸ ἀπόψεως τόνου, ἠθέλησε νὰ εἶναι ἤπιος καὶ μὲ ἀπολογητικὸν τόνον, τὸν ὁποῖον ἔκαμε νὰ εἶναι καὶ ἀπολογητικὸς ἔναντι τοῦ ἐξωτερικοῦ, πρὸς τὸ ὁποῖον τάχα ἀπηυθύνετο μὲ ὅσα εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν λέγονται. Θὰ ἐξετάσω εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ ὅλου θέματος, ὅσα ἀνέφερεν ἐδῶ ὁ κ. Ὑπουργὸς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως. Πιστεύω, ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι πάρα πολὺ πίσω ἀπὸ τὰς θέσεις, τὰς ὁποίας ὡς Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν τὸν Μάρτιον τοῦ 1957, συζητουμένης μιᾶς ἐπερωτήσεως ὁλοκλήρου τῆς τότε Ἀντιπολιτεύσεως περὶ ἀμνηστίας, εἶχεν ἀναφέρει τότε ὑποστηρίξας, ὅτι ἡ Κυβέρνησις ἀντιμετωπίζει τὸ θέμα καὶ θέλει νὰ γνωρίσῃ καὶ τὰς ἀπόψεις τῶν ὑπολοίπων ἐν τῇ Βουλῇ κομμάτων. Καὶ ἀκόμη πολὺ πιὸ πίσω ἀπὸ ὅσα μὲ θέρμην καὶ μὲ τάλαντον ἐνώπιον καὶ τῶν Στρατοδικείων καὶ τῶν Ἀναθεωρητικῶν καὶ τῶν Κακουργοδικείων τῶν ἀμέσως μεταπελευθερωτικῶν ὑπεστήριξε καὶ ἀνεκοίνου τὰς ἀντιρρήσεις του ταύτας εἰς τὸν νομικὸν κόσμον τῆς πρωτευούσης διότι ἦτο βαθύτατα πεπεισμένος ὅτι ἄδικοι διωγμοὶ ἐγένοντο ὑπὸ τὸ περίβλημα ἀποφάσεων τῆς Δικαστικῆς Ἐξουσίας. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ πρέπει κἄποτε εἰς τὸν τόπον μας νὰ παύσωμεν, ἰδιαιτέρως ἐπὶ θεμάτων ὅπως αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ, νὰ πράττωμεν αὐτὸ ποὺ οἱ Γάλλοι τόσον παραστατικῶς λέγουν «διάλογον κωφῶν», νὰ παίρνῃ ὁ κάθε ἕνας τὴν μίαν ἄκρην καὶ μὴ λαμβάνων ὑπ’ ὄψιν οὐδὲ τὰ οὐσιαστικώτερα τῶν ἐπιχειρημάτων νὰ θέλῃ νὰ κάμῃ μίαν προβολὴν διὰ λόγους προπαγάνδας, ἀπόψεων ποὺ ἠμπορεῖ νὰ τὰς κρίνῃ πολιτικῶς ὠφελίμους, ἀλλὰ αἱ ὁποῖαι δὲν ἀνταποκρίνονται πρὸς τὴν πραγματικότητα. Αὐτὸ ἰδιαιτέρως ἔχει τὴν ἀξίαν του. Πιστεύω, κύριοι συνάδελφοι, προκειμένου περὶ τῶν 1.000 ἀνθρώπων τῶν πολιτικῶν καταδίκων— θέλει νὰ προσθέτῃ ἡ Κυβέρνησις τὸν προσδιορισμόν, θὰ ἰδοῦμε ὅτι εἶναι γνησίως πολιτικοὶ κατάδικοι —περὶ τῶν 1.000 πολιτικῶν καταδίκων, οἱ ὁποῖοι σήπονται εἰς τὰς φυλακὰς ἀπὸ 18ετίας καὶ τώρα τελευταίως ἤρχισαν νὰ ἐξέρχωνται διότι ἔχομεν ἀλλεπαλλήλους θανάτους. Κἄποτε, ὅταν ἔγινε ἡ δίκη καὶ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ Μπελογιάννη καὶ ἄλλων τριῶν προσώπων ἕνας μεγάλος φίλος τοῦ ἰσχύοντος καθεστῶτος εἰς τὴν Ἑλλάδα ὁ ἀνταποκριτὴς τῶν Τάϊμς τῆς Νέας Ὑόρκης ὁ Μὰρκ Μπάγκαρντ εἶχε γράψει ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα παίζεται ποδόσφαιρον μὲ ἀνθρώπινα κεφάλια, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ὅτι καμμία ἀνάγκη τῆς Πολιτείας ἢ κανεὶς κίνδυνος τῆς Πολιτείας, ἀλλὰ ἡ ὀξεῖα πολιτικὴ ἀντιδικία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ μάλιστα, ὅπως ἤθελε νὰ τὸ ἑρμηνεύσῃ αὐτὸ ὁ Ἀμερικανὸς δημοσιογράφος οὔτε κἂν μὲ ἀντιδικίαν πρὸς τὸν κομμουνισμόν, ἀλλὰ ἡ ἀντιδικία μεταξὺ Συναγερμοῦ καὶ Κυβερνήσεως Κέντρου, ὑπηγόρευσαν, ἐξεβίασαν πρὸς τὴν ἐκτέλεσιν. Δὲν ἀναφέρομαι εἰς ἐκείνην τὴν περίπτωσιν, ἀλλὰ θέλω νὰ προσέξωμεν μήπως ἡ ἀντιδικία ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ ἐπιθυμία νὰ εὑρίσκωμεν —κατ’ ἐμὲ— ἕνα ἐπιχείρημα διχασμοῦ καὶ διαιρέσεως τῶν Ἑλλήνων εἶναι ἐνδεχόμενον, ἀλλὰ ἐνδεχομένως ἀποδίδον ἀπὸ προπαγανδιστικῆς ἀπόψεως, ἐὰν ἀποδίδῃ, ἡ ἐπιθυμία αὐτὴ μᾶς κάμῃ νὰ κρατοῦμε ὕστερα ἀπὸ 18 χρόνια ἀνθρώπους διὰ τοὺς ὁποίους οὐδεὶς πιστεύει οὐδὲ ὁ πιὸ φανατικὸς καὶ ἀδιάλλακτος πολέμιος τῆς παρατάξεώς του καὶ τῆς ἰδεολογίας του, ὅτι αὐτοὶ προσωπικῶς συνιστοῦν οἱονδήποτε κίνδυνον διὰ τὴν χώραν καὶ οὐδεὶς πιστεύει ἀκόμη ἀπὸ ὅσους θέλουν νὰ τυφλώττουν εἰς τὴν ἐκτίμησιν τῶν συνθηκῶν ὑπὸ τὰς ὁποίας ἔγιναν οἱ διωγμοί, τῶν πλανῶν αἱ ὁποῖαι ἐνεφιλοχώρησαν καὶ τῶν ἀδικιῶν καὶ ἀκόμη πιστεύουν ἀπολύτως εἰς τὴν ἐνοχήν των. Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ θὰ θεωρῇ ὅτι ἡ πάροδος τῶν 18 ἐτῶν δὲν ἱκανοποίησε κάθε αἴτημα εἴτε τιμωρίας εἴτε καὶ ἀντεκδικήσεως. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀφήσωμεν αὐτὸν τὸν τρόπον τοῦ ἀντιτάσσειν ἀπόψεις ἔναντι ἀπόψεων μὲ ἀδιαλλαξίαν καὶ φανατισμὸν καὶ νὰ ἴδωμεν τὴν ἀλήθειαν, νὰ ἴδωμεν τὸ δίκαιον, νὰ ἴδωμεν τὸ συμφέρον εἰς τὴν Πατρίδα. Κύριοι συνάδελφοι, ἡ παράταξίς μας διὰ τῆς συζητουμένης προτάσεως ἐζήτησε νὰ ἀκυρωθοῦν ἢ νὰ τροποποιηθοῦν ὡρισμέναι διατάξεις τοῦ ἀπασχολήσαντος ζωηρότατα περίπου τὸ ἥμισυ τῆς ζωῆς τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐξουσιοδοτήσεως τὸ περασμένο καλοκαῖρι καὶ ἀντικρουσθέντος ἀπὸ ὅλα τὰ Κόμματα τῆς Ἀντιπολιτεύσεως διαβοήτου Ν. Δ. «περὶ μέτρων ἀσφαλείας». Ἠθέλησεν ἡ Κυβέρνησις, ἔχουσα ἐκκρεμῆ ἐνώπιόν της δύο ζητήματα, τὰ ὁποῖα τῆς ἐδημιούργουν δυσκολίας, τὴν ἀπόφασιν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, ἡ ὁποία εἶχε ληφθῆ, ἀλλὰ ἐκρατεῖτο καὶ δὲν ἐδημοσιεύετο παρακλήσει τῆς Κυβερνήσεως μέχρι ρυθμίσεώς του καὶ ἡ ὁποία ἔλεγεν, ὅτι ἐτερματίσθη ἡ ἀνταρσία καὶ ἑπομένως, ὅτι ἔπαυσεν ἡ ἰσχὺς τῶν ἐκτάκτων καὶ κατ’ οὐσίαν ἀντισυνταγματικῶν νόμων, θεσμῶν καὶ διατάξεων, τῶν ὁποίων ἡ ἰσχὺς ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὴν ἀνταρσίαν καὶ δεύτερον τὴν ἐρώτησιν ἐνώπιον τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου τοῦ Βέλγου Γερουσιαστοῦ Ὀγκὶς Ντὲ Πόν, περὶ τῆς ὑπάρξεως στρατοπέδων εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐδημιούργησε, λοιπόν, ἡ Κυβέρνησις τὸν θρῦλον, ὅτι καταργεῖ καὶ τὰ ἔκτακτα μέτρα, καταργεῖ καὶ τὰ στρατόπεδα, ὥστε νὰ ἠμπορέσῃ, ὅταν θὰ ἤρχετο πρὸς συζήτησιν ἡ ἐρώτησις τοῦ Βέλγου Γερουσιαστοῦ καὶ ὅταν θὰ ἐδημοσιεύετο ἡ ἀπόφασις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, θὰ ἔχῃ ἄσπρο πρόσωπο. Εἰς τὴν οὐσίαν δὲν κατήργησεν ὅμως, ἀλλὰ ἐνομιμοποίησε καὶ ἔκανε μόνιμα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἦσαν ἔκτακτα. Εἰσήγαγε διατάξεις, αἱ ὁποῖαι ἀντιτίθενται ἀπολύτως εἰς τὸ πολίτευμά μας, ἔτσι τὰς ἐχαρακτήρισεν ὅλη ἡ Ἀντιπολίτευσις τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, ἀπὸ τῆς Ε.Κ., ποὺ διὰ τοῦ κ. Μαύρου ὑπενθύμισεν, ὅτι ἐπαναλαμβάνεται ἕνας νόμος τοῦ Γʹ Ράϊχ τῆς 14.3.33 περὶ προστασίας τοῦ Κράτους καὶ τοῦ λαοῦ διὰ τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ νομοσχεδίου, 6 εἰς τὴν τελικὴν διατύπωσιν, καὶ ὁ ὁποῖος ἐπίσης ἐτόνισεν, ὅτι ἡ χώρα ἔχει καταστῆ μία παρῳδία δημοκρατίας, ἕνα ἀστυνομικὸν κράτος ποὺ εἶναι ἀδύνατον τελικῶς νὰ ἀποφύγῃ τὴν κατάρρευσιν καὶ τὸ χάος, τοῦ κ. Λυκουρέζου ὁμιλήσαντος ἐκ μέρους τοῦ Προοδευτικοῦ Κόμματος, Κόμματος ἄκρως συντηρητικοῦ...

§71Ε. ΖΑΝΝΗΣ. Διατί;

§72Η. ΗΛΙΟΥ. Κατὰ τὴν ἐκτίμησίν μου, κύριε συνάδελφε, μὲ ἐξαίρεσιν τὸν ἐκ Δωδεκανήσου διακεκριμένον συνάδελφον, ὁ ὁποῖος μὲ διέκοψε καὶ ὁ ὁποῖος εἶπεν, ὅτι ὅπως ἔχουν γίνει τὰ πράγματα μὲ τὴν προσθήκην καὶ τῆς διατάξεως αὐτῆς, ὁ Ἕλλην ἐπὶ ὡρισμένων θεμάτων ἔχει ἐλευθερίαν νὰ ὁμιλῇ καὶ ὅτι δὲν πρέπει ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς προστασίας τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν νὰ εἰσάγωμεν θεσμοὺς καὶ διατάξεις ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὸ ἀντίθετον ἀποτέλεσμα. Αὐτὸ μοῦ θυμίζει ἕνα περίφημον ἀφορισμὸν τοῦ μεγαλυτέρου δικηγόρου, δικηγόρου τῆς συγχρόνου Γαλλίας, τοῦ Ἀνρὺ Τορέζ, φανατικοῦ ὀπαδοῦ τοῦ Ντὲ Γκώλ, ὁ ὁποῖος καταγγέλλων παρόμοια νομοθετήματα, εἶπεν ὅτι ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς ἀσφαλείας, μιᾶς γενικῆς ἐννοίας ἀσφαλείας, τίθεται εἰς κίνδυνον καὶ ἐξαφανίζεται ἡ ἀσφάλεια ἑνὸς ἑκάστου πολίτου καὶ ἡ ἐλευθερία ἑνὸς ἑκάστου πολίτου. Κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἐκτιμήσωμεν μὲ ἀντικειμενικότητα, ὅτι τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα ἐψηφίσθησαν τὸ καλοκαῖρι καὶ ζητοῦμεν νὰ τροποποιηθοῦν, καταργουμένων τῶν ἀντισυνταγματικῶν καὶ ἀνελευθέρων διατάξεών των, ἀποτελοῦν ἁπλῶς μίαν αἰχμὴν εἰς μίαν συστηματικῶς σχεδιασθεῖσαν καὶ συντελουμένην διαδικασίαν καταστροφῆς τῶν ἐλευθέρων θεσμῶν τῆς χώρας μας. Ἀπὸ τότε ποὺ ἐγκαθιδρύθη ἡ Κυβέρνησις Καραμανλῆ, ἀπὸ τὸ 1955 καὶ ἐντεῦθεν προοδευτικῶς, ἄλλοτε ἀθορύβως, ἄλλοτε διὰ τῆς ψηφίσεως διατάξεων καὶ ἄλλοτε διὰ τῆς πρακτικῆς τῆς ἀστυνομικῆς, κατὰ χιλίους τρόπους γίνεται προσπάθεια μετατροπῆς εἰς καθεστὼς Σαλαζάρ. Ἠξεύρει, ὅτι κανεὶς ἀπολύτως κίνδυνος δὲν ὑπάρχει. Χρησιμοποιεῖ τὸν δῆθεν κίνδυνον ὡς φόβον ἢ μᾶλλον ὡς πρόσχημα καὶ ἐν ὀνόματι τῆς δῆθεν κινδυνευούσης ἀσφαλείας τῆς χώρας καὶ τοῦ πολιτεύματος κατέλυσεν ὅλας τὰς ἐλευθερίας, δὲν ἄφησε καμμίαν ὀρθήν. Αὐτὴ εἶναι, λοιπόν, μία αἰχμὴ εἰς αὐτὴν τὴν πορείαν, τὴν συστηματικήν, τὴν προγραμματισμένην τῆς Κυβερνήσεως, νὰ μετατραπῇ ἀπὸ Κυβέρνησις Κοινοβουλευτική, δυναμένη διὰ τῆς ψήφου τοῦ λαοῦ νὰ ἀπομακρύνεται τῆς ἐξουσίας σὲ καθεστώς, τὸ ὁποῖον θὰ ἐλέγχῃ δι’ ὅλων τῶν μέσων τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ τὰς κινήσεις του καὶ θὰ ἀπειλῇ τὴν ἐλευθερίαν του διὰ διοικητικῶν μέτρων. Θὰ τὸν πιέζῃ εἰς τὸ ψωμὶ καὶ εἰς τὴν ζωήν του, διὰ τῶν συστημάτων, τῶν ἐπεκτεινομένων συστημάτων, τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων καὶ ἔτσι θὰ τὸν κατευθύνῃ καὶ θὰ τὸν πειθαναγκάζῃ, ὥστε νὰ τὴν διατηρῇ ὡς καθεστὼς πλέον μονίμως εἰς τὴν ἐξουσίαν. Δευτέρα περίπτωσις αἰχμῆς εἶναι αὐτὴ ἡ ἰδία ἡ ἐπιχειρουμένη μὲ τὰ Χιτλερικὰ πρότυπα ἀναθεώρησις τοῦ Συντάγματος. Διατάξεις, ὅπως αἱ διατάξεις περὶ διαλύσεως Κομμάτων, ὅπως αἱ διατάξεις ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι λέγουν, ὅτι ὑπερβολικὰ δικαιώματα ἔχει ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἐλευθερίας πολιτικὰς καὶ γίνεται κατάχρησίς των καὶ πρέπει νὰ ἀπαγορευθῇ ἡ κατάχρησις πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Κράτους, πρὸς τὸ συμφέρον τῆς Ἐξουσίας, διὰ νὰ ἀπαριθμήσω μόνον αὐτὰ τὰ δύο βασικά. Εἶναι καὶ αὐτὴ μία προσπάθεια εἰς τὸ συνταγματικὸν πεδίον πλέον ἐφαρμογῆς τῶν μεθόδων ποὺ ἁλυσοδένουν τὸν Ἕλληνα πολίτην καὶ ἀπὸ κύριον εἰς τὴν χώραν του τὸν μετατρέπουν εἰς ὑπήκοον μιᾶς ἄνωθέν του ἱσταμένης ἀρχῆς. Θὰ ἤθελα ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, κύριοι συνάδελφοι, διότι ἀκριβῶς ἡ ἀντισυνταγματικότης τῶν μέτρων τάξεως πάει νὰ καλυφθῇ μὲ τὴν συνταγματοποίησιν διὰ τῆς ἀναθεωρήσεως, θὰ ἤθελα νὰ μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ὁμιλῶν εἰς τὰς 6 Ἀπριλίου εἰς τὴν Λάρισαν, ὑποθέτω ὅτι θὰ τὸ ἐνθυμῆσθε ὅλοι, ἐκαυτηρίασεν ὡς παραλογισμὸν καὶ τὰς διεκδικήσεις τῶν ἐργαζομένων καὶ τὰς διεκδικήσεις τῶν ἐργατῶν καὶ εἶπεν, ὅτι δημαγωγοῦν οἱ ἐνθαρρύνοντες τὰ αἰτήματα αὐτὰ καὶ ὅτι τὰ αἰτήματα τῶν ἐργαζομένων εἶναι ἀνεπίκαιρα, παράλογα καὶ ἀνεδαφικὰ καὶ διὰ μίαν πτωχὴν χώραν ἀποτελοῦν ἀνεπίτρεπτον πολυτέλειαν αἱ ἀπεργιακαὶ ἐκδηλώσεις. Ὁ ἄλλος βασικὸς Ὑπουργὸς τῆς Κυβερνήσεως, ὁ διευθύνων τὸν οἰκονομικὸν τομέα, κ. Παπαληγούρας, εἰς τὰς συζητήσεις ἐπὶ τῆς προτάσεως μομφῆς, αἱ ὁποῖαι διεξήχθησαν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν πρὸ 2½–3 μηνῶν εἶπεν, ὅτι εἶναι ἀρκετὰ δύσκολον, εἶναι περίπου ἀνέφικτον νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις ὑπὸ καθεστὼς δημοκρατίας, καὶ ἄλλα παρόμοια εἶπον ἄλλοι κυβερνητικοὶ παράγοντες. Φυσικὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι προσχήματα, τὰ ὁποῖα ἐπιδεικνύονται, τὰ ὁποῖα ἐφευρίσκονται διὰ νὰ ἐνισχυθῇ, διὰ νὰ νομιμοποιηθῇ, διὰ νὰ δικαιολογηθῇ ἡ ἀντικοινωνικὴ κατανομὴ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, ἡ κοινωνικὴ ἀδικία, ἡ ὁποία πρέπει νὰ κατοχυρωθῇ καὶ μὲ μέτρα τάξεως καὶ μὲ ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος. Διότι ἂν ὑπάρχουν δύο καθυστερημέναι χῶραι εἰς τὴν Εὐρώπην, αἱ δύο αὐταὶ χῶραι αἱ καθυστερημέναι εἶναι ἀπὸ τὰ πρότυπα ἐκεῖνα, εἰς τὰ ὁποῖα ἀποβλέπει τὸ καθεστὼς Καραμανλῆ. Εἶναι ἡ Ἱσπανία καὶ ἡ Πορτογαλία. Ὅπου λείπει ἡ Δημοκρατία, λείπει ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις καὶ ὅπου ὑπάρχει Δημοκρατία, ἐκεῖ ἀναπτύσσεται ἡ οἰκονομία. Τρίτη αἰχμή, ἐπίσης, εἶναι ἐκείνη, ἡ μὲ τόσην ἐπιμέλειαν, ἀλλὰ καὶ ἀθορύβως γενομένη συστηματικὴ ὀργάνωσις νεοφασιστικῶν παρακρατικῶν δυνάμεων καὶ ἡ θεωρία τῆς «Καθημερινῆς», τῆς ἐπισήμου ἐφημερίδος τοῦ κυβερνῶντος καθεστῶτος, ὅτι, ἐπὶ τέλους, ἀστυνομία, εἰσαγγελεῖς, δικασταί, ΤΕΑ, δὲν φθάνουν, χρειάζεται ἡ αὐτοπροστασία, αὐτοπροστασία τοῦ Κράτους ἐναντίον τῶν πολιτῶν ποὺ τὸ καταπιέζουν, ἐναντίον τῶν πολιτῶν ποὺ ἔχουν πάρα πολλὰ δικαιώματα καὶ καταχρῶνται τῶν δικαιωμάτων αὐτῶν. Ἡ Κυβέρνησις δὲν διαθέτει παρὰ τὰ μέσα καὶ τοὺς τρόπους ποὺ ὑποδεικνύουν οἱ νόμοι καὶ οἱ νόμοι δὲν εἶναι πάντοτε τελεσφόροι, προκειμένου νὰ καταστήσουν ἀκινδύνους τοὺς βυσσοδομοῦντας τὰς ἀναστατώσεις εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ διαφεύγῃ οὐδενὸς τὴν προσοχήν, ὅτι ἐπιχειρεῖται νὰ εὑρεθῇ ἕνα ὑποκατάστατον, διότι ἡ νόμιμος ἐξουσία ὅταν παρανομῇ, καταγγέλλεται καὶ ἐκτιθέμεθα καὶ γίνεται θόρυβος πολὺς καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τὸ ὁποῖον ἀπεκομίσαμεν, ὅταν χρησιμοποιήσαμεν Σώματα Ἀσφαλείας καὶ ΤΕΑ, ἦτο νὰ μᾶς βγῇ σὲ κακὸ καὶ ὅτι ἐδημιουργήθη μία μόνιμος κρίσις πολιτικὴ καὶ κρίσις θεσμῶν. Πρέπει νὰ δημιουργηθοῦν ὑποκατάστατα σὲ προσεχῆ ἀπόπειρα ἐκβιασμοῦ τῆς λαϊκῆς θελήσεως, παρακρατικαὶ ὀργανώσεις. Φαίνεται, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐπίγνωσις, ὅτι ἡ ὑπερβολὴ τῆς βίας καὶ τῆς καταπιέσεως ἔχει τόσον πολὺ ὑπονομεύσει αὐτὸ τὸ καθεστώς, τὸ ἔχει κάμει τόσον λίαν μισητόν, ὥστε ἐπισπεύδουν μίαν πτῶσιν του ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑπολογίζουν εἰς αὐτὰς τὰς μεθόδους. Ἀλλά, ἂς ἀφήσωμεν τὰς παραλλήλους αἰχμάς, τὰς παραλλήλους πρὸς τὰ μέτρα τάξεως αἰχμάς, τῆς βαθμιαίας ὀργανώσεως μιλίτσια, διότι μιλίτσια ὀργανώνει τὸ Καραμανλικὸν καθεστώς. Εἶναι μοιραῖον ἡ συζήτησις τῶν μέτρων ποὺ ἀφοροῦν τὸ μέλλον, ποὺ θέλουν νὰ ἰσχύσουν εἰς τὸ μέλλον ὡς νόμοι τοῦ Κράτους, περιορίζοντας τὰς ἐλευθερίας τῶν πολιτῶν φέρουν τὸ ἐπίκεντρον καὶ τὰ προβλήματα ποὺ ἄφησεν ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ἐκτάκτων μέτρων εἰς τὸ παρελθόν, φέρουν εἰς τὸ ἐπίκεντρον τῆς συζητήσεως τὸ ζήτημα τῆς ἐκκαθαρίσεως τοῦ παρελθόντος, τῆς ἀμνηστεύσεως ἢ ἀπελευθερώσεως τῶν κρατουμένων. Ἡ Κυβέρνησις ὠργάνωσε τὴν ἄμυνάν της εἰς δύο τομεῖς, εἰς τὸν τομέα τῆς ὑποστηρίξεως, ὅτι καλὰ καὶ ὠφέλιμα καὶ δημοκρατικὰ εἶναι τὰ μέτρα καὶ εἰς τὸν τομέα τῆς ὑποστηρίξεως, ὅτι ἐγκληματίαι, εἰδεχθεῖς κακοῦργοι καὶ δῆθεν πολιτικοὶ κρατούμενοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σήπονται εἰς τὰς φυλακάς. Εἰς τὸν ἕνα τομέα ἔταξεν ὡς ἀρχιστράτηγον τρόπον τινὰ τὸν παλαιὸν ἀρχηγὸν τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος ὡς εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας ἐπὶ τῆς προτάσεώς μας περὶ τροποποιήσεως κλπ., ἦλθεν ἐδῶ μὲ πολλὰ σοφίσματα καὶ πολλὰ παραδείγματα, τὰ ὁποῖα ἀπόψε ἠθέλησε νὰ ἐνισχύσῃ καὶ ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἔν τινι μέτρῳ καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως. Μᾶς εἶπε τί συμβαίνει εἰς τὴν Ἀμερικήν, τί συμβαίνει εἰς τὴν Ἑλβετίαν καὶ εἰς τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν. Νομίζω, ὅτι δὲν ἔκαμε πολὺ καλὴν ἐκλογὴν προτύπων. Αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν ἐδῶ, ἐνθυμίζουν περισσότερον Ἱσπανίαν καὶ Πορτογαλίαν. Ὁπωσδήποτε ἠθέλησε τὸν νόμον Μὰκ Κάρθυ, τὴν ἀποθέωσιν τοῦ Μακαρθυσμοῦ εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας νὰ τὴν ἐμφανίσῃ καὶ ὡς ἀπαγόρευσιν τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος, τὸ ὁποῖον, ἂν καὶ ὑφιστάμενον πολλὰς πιέσεις, ὑπάρχει νομίμως εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας καὶ ἀνακριβῆ εἶναι ὅλα τὰ περὶ τοῦ ἐναντίου, ὑποστηριχθέντα, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὅτι ἡ ἄποψις αὐτὴ τοῦ νόμου τοῦ Μὰκ Κάρθυ, τοῦ νόμου τοῦ Μὰκ Κάραν, τῆς πλέον ὑστερικῆς ἀντικομμουνιστικῆς ἐκστρατείας ποὺ καθωδηγεῖτο ἰδίως ἀπὸ μεγάλα μονοπώλια καὶ ἐπιχειρηματίας πολέμου, τυχούσης γενικῆς παραδοχῆς ἐκεῖ πέρα. Θὰ ἐπανέλθω εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ δι’ ὀλίγων. Ἠθέλησε νὰ μᾶς εἴπῃ, ὅτι εἰς τὴν Ἑλβετίαν εἶναι ἐκτὸς νόμου τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα. Ξέρει ὁ κ. Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως καὶ ὁ κ. πρώην Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὅτι πράγματι, μεταξὺ τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων, κυκλωμένη ἀπὸ παντοῦ ἀπὸ φασιστικὰ καθεστῶτα ἡ Ἑλβετία καὶ ὑφισταμένη μίαν πίεσιν ἰδεολογικὴν μέσα εἰς τοὺς ὑπερσυντηρητικοὺς μικροαστούς, εἶχε ψηφίσει τὴν ἐκτὸς νόμου θέσιν τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Ἑλβετίας, ὅτι αὐτὴ ἡ ἀπαγόρευσις ἔχει ἐκφυλισθῆ καὶ ἀπέθανε τελείως, δὲν ὑπάρχει. Ὑπάρχει ἱδρυθὲν ἐκεῖ, ὑπὸ τὸ ὄνομα Κόμμα Ἐργασίας, κόμμα ὠργανωμένον ὡς τὸ κομμουνιστικόν, μετέχον εἰς τὴν σύσκεψιν τῆς Μόσχας τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων πρὸ διετίας, κόμμα, τὸ ὁποῖον ἔχει ἀριθμόν τινα βουλευτῶν εἰς τὴν Ὁμοσπονδίαν καὶ τὴν Βουλήν, 14 βουλευτάς, ἀντιπροσώπους ὅπως λέγονται εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ Καντονίου τῆς Γενεύης τρεῖς εἰς τὴν Βουλὴν τοῦ Καντονίου τῆς Ζυρίχης καὶ μερικούς, δύο ἕως τρεῖς, εἰς τὴν Νόϋ Σατέλ. Ἠθέλησεν ἀκόμη, ὡς πρότυπον Δημοκρατίας νὰ μᾶς φέρῃ καὶ τὴν Δυτικὴν Γερμανίαν, ἐκεῖ ὅπου ἔγινεν ἡ μεγαλυτέρα ἀπάτη καὶ ταχυδακτυλουργία εἰς τοὺς συγχρόνους θεσμούς, ὅπου ἡ πρόνοια τοῦ Συντάγματος τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Γερμανίας, νὰ μὴ ἀναβιώσῃ ὁ φασισμός, τὸ ἄρθρον ὅπου ἔγινεν ἐναντίον τῆς ἀναβιώσεως τοῦ χιτλερικοῦ κόμματος καὶ τῆς χιτλερικῆς ἰδεολογίας ἀφ’ ὅτου διεισέδυσαν οἱ Γκλόμκε καὶ οἱ Ὀμπερλέντερ εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ἀφ’ ὅτου τὰ μονοπώλια ἀνέλαβον τοὺς μοχλοὺς διακυβερνήσεως αὐτῆς τῆς χώρας, ἐπέρασεν ἀπὸ ἕνα λευκαντήριον, τὸ ὁποῖον ὀνομάζεται δικαστήριον ἀποναζιστικοποιήσεως. Ὁ Κρούπ, ἀπὸ τὶς φυλακὲς εὑρέθη ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ συνόλου τῶν ἐπιχειρήσεων τῶν ἐργαζομένων διὰ πολεμικοὺς σκοποὺς κλπ. Ἔγινεν αὐτὴ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου περὶ μὴ ἀναβιώσεως τοῦ χιτλερικοῦ κόμματος εἰς βάρος τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Δυτικῆς Γερμανίας. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι γνωστά. Ἤθελα μόνον, ἐπειδὴ ὁ κύριος εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας καὶ ἄλλοτε Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ὑπεστήριξεν ὅτι εἶναι δημοκρατικωτάτη ἡ ἄποψις αὐτὴ τῆς διαλύσεως κομμάτων, νὰ σᾶς ἐκθέσω δι’ ὀλίγων, ὅτι εἰς αὐτὸ τὸ Ἀνώτατον Ὁμοσπονδιακὸν Δικαστήριον τὸ 9μελὲς τῶν Η.Π.Α., 4 δικασταὶ διεφώνησαν ἐπὶ τῆς συνταγματικότητος τῆς διατάξεως, ἕνας δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπεν εἰς τὴν ἐπιθεώρησιν τοῦ συγχρόνου δικαίου, Δεκέμβριος 1961, 8ον ἔτος, διευθυντὴς ὁ κ. Χὲρ Πότ, ὁ γνωστὸς καθηγητὴς τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου εἰς τὴν Γαλλίαν, διατυπώνει, λοιπόν, ὁ δικαστὴς Οὖγκο Μπλάκ, μίαν ἐμπεριστατωμένην μειοψηφίαν ποὺ μόνον ἡ μειοψηφία αὐτὴ ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὰς σελίδας 187–208, ἀπὸ 22, δηλαδή, ἐντύπους σελίδας μειοψηφίας, ὅπου τονίζει κἄπου ὅτι «σκέπτομαι ὅτι δὲν θὰ ἦτο ποτὲ ὑπερβολικὸν νὰ ἐπαναλαμβάνῃ κανεὶς ἀπὸ τὸ πρωΐ ἕως τὸ βράδυ, ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, τοῦ Τύπου, τοῦ ἀναφέρεσθαι καὶ τοῦ συνέρχεσθαι ποὺ εἶναι ἠγγυημένες ἀπὸ τὸ Σύνταγμά μας, πρέπει νὰ παραχωροῦνται εἰς τὰς γνώμας, τὰς ὁποίας ἀποκρούομεν ἐπὶ ποινῇ, νὰ τὰς ἴδωμεν νὰ ἀπαγορεύωνται καμμία ἡμέρα καὶ εἰς τὰς γνώμας ποὺ μᾶς εἶναι ἀγαπηταί». Ἡ πρώτη ἀπαγόρευσις, ἡ ὁποία πλήττει μίαν ὀργάνωσιν, διότι αὐτὴ ὑπερασπίζεται ἰδέας ποὺ δὲν μᾶς εἶναι ἀρεσταί, σημειώνει μίαν μοιραίαν ἡμερομηνίαν εἰς τὴν ἱστορίαν μιᾶς ἐλευθέρας χώρας. Προχωρεῖ καὶ ὑπενθυμίζει ὅτι παρόμοιοι διωγμοὶ ἔγιναν θρησκευτικοὶ εἰς τὴν ἰδίαν τὴν Ἀμερικήν, ὅταν ἦτο ἀκόμη ἀποικία Ἄγγλων, ὅταν ἐθεωροῦντο οἱ καθολικοὶ ὡς ἐκπρόσωποι ξένων χωρῶν, κατάσκοποι κλπ. κλπ., ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε δυνατότης νὰ γίνῃ ὁ πόλεμος τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Ἀμερικῆς ἂν νόμοι σὰν τοῦ Μὰκ–Κάραν εἶχον θεσπισθῆ τότε. Ὑπενθυμίζει, ὅτι πάντοτε ὅπλον τῶν συντηρητικῶν μερίδων ἐναντίον τῶν Προοδευτικῶν, δὲν ἦτο νὰ τοὺς ἀντικρούσῃ διὰ τὰς κοινωνικάς των ἰδέας, ἀλλὰ διότι εἶναι ἀνατροπεῖς, ἐπαναστάται καὶ ὄργανα τῶν ξένων, ὅτι ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ὁ Τζέφερσον, ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους Ἀμερικανοὺς Προέδρους, ποὺ αἱ προτομαί των κοσμοῦν εἰς γιγαντιαίας διαστάσεις τὰ Βραχώδη Ὄρη, εἶχον τεθῆ ἐκτὸς νόμου, ὡς πράκτορες τῶν Γαλλικῶν ἰδεῶν τῆς Γαλλικῆς ἐπαναστάσεως. Ὑπενθυμίζει, ὅτι ἡ ἰδία ἄποψις, ἡ ἰδία κατάστασις πραγμάτων εἶχε θεσμοθετηθῆ καὶ εἰς τὴν Μεγάλην Βρεταννίαν, ὅπου ἐπὶ Πὶτ οἱ νόμοι ἐναντίον τῶν ἰδεῶν τῆς Γαλλικῆς ἐπαναστάσεως, δηλαδὴ τῶν ἰδεῶν τοῦ σημερινοῦ ἀστικοῦ καθεστῶτος, ἐχαρακτήριζαν κάθε ὀπαδὸν τῶν ἀπόψεων ἐκείνων, ὡς πράκτορα τῆς Γαλλίας, ὡς ἀνατροπέα, ὡς κατάσκοπον καὶ ὡς ἐχθρόν, καὶ ὑπῆρξαν οἱ περίφημοι νόμοι ἐναντίον τῆς ἀνταρσίας τοῦ 1919, οἱ ὁποῖοι αὐτὸ τὸ περιεχόμενον εἶχον. Προσθέτει, ὅτι εἶναι ἱστορικὸν γεγονός, ὅτι κανεὶς ἀπὸ τοὺς νόμους αὐτοὺς δὲν ἐπέτυχε τοῦ σκοποῦ του. Πολλοὶ ἄνθρωποι ἀπωλέσθησαν, ὑπέφερον ἢ ἐξεδιώχθησαν ἀπὸ τὰς χώρας, ἀλλὰ ἡ Ἀγγλία ἡ ἰδία δὲν ὠφελήθη παρὰ πολὺ ὀλίγον ἀπὸ αὐτὴν τὴν καταπίεσιν. Ὁμάδες τεθεῖσαι ἐκτὸς νόμου δὲν ἐξεμηδενίσθησαν καὶ πάρα πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι θεωροῦν, ὅτι τὰ καταπιεστικὰ αὐτὰ μέτρα τὰ ἔχουν κάμει περισσότερον διὰ νὰ ἐπιφέρουν ἐπαναστατικὰς ἀλλαγὰς παρὰ διὰ νὰ τὰς ἀποτρέψουν. Κύριοι συνάδελφοι, ἂς ἀφήσωμεν τὴν περιοδείαν τοῦ κ. Καλλία εἰς τὰ διεθνῆ πρότυπα. Πρέπει νὰ καταλάβετε, κ. Ὑπουργὲ τῆς Προεδρίας, καὶ πρέπει νὰ καταλάβῃ ἡ Κυβέρνησις, ἐν πρώτοις δὲν δεχόμεθα, τὸ θεωροῦμεν ἀπαράδεκτον νὰ ὑποστηρίζετε, ὅτι δέχεσθε μὲ μεγάλην ἀνοχὴν καὶ μᾶς ἐπιτρέπετε νὰ ὁμιλοῦμεν. Αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτον καὶ δὲν συζητοῦμεν ἐπὶ τῆς βάσεως αὐτῆς, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὀρθόν, κ. Ὑπουργέ, νὰ λέγετε, ὅτι ἐδῶ ὑπάρχουν βουλευταὶ ἐκπρόσωποι κομμάτων, οἱ ὁποῖοι γυρίζουν καὶ συκοφαντοῦν τὴν χώραν. Ἡ Δημοκρατία εἶναι ἀδιαίρετος. Ὅταν ἐνεφανίσθη ὁ φασισμὸς εἰς μίαν χώραν, τὸ ζήτημα τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν κατέστη ζήτημα διεθνοῦς δημοσίας τάξεως, ὕστερα ἀπὸ τὸν ἀντιφασιστικὸν Βʹ πόλεμον. Ἡ οἰκονομικὴ διακήρυξις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τοῦ Ο.Η.Ε., τὴν ὁποίαν ἐδέχθητε καὶ ἐψηφίσατε, ἡ σύμβασις τῆς Ρώμης, τὴν ὁποίαν ἀπεδέχθητε, ἀναγορεύουν εἰς θεσμὸν διεθνοῦς ἐνδιαφέροντος προσφυγὴν τοῦ πολίτου ἐνώπιον τοῦ διεθνοῦς δικαστηρίου, ποὺ ἑδρεύει εἰς Στρασβοῦργον διὰ παραβάσεις, αἱ ὁποῖαι γίνονται ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεώς του εἰς βάρος του, ὥστε μὴ ὁμιλοῦμεν περὶ διαβολῆς τῆς χώρας ὑπὸ τρίτων. Ἀσκεῖται ἕνα δικαίωμα, τὸ ὁποῖον ἔχετε ἀναγνωρίσει, μὲ μόνον ἐσωτερικὸν τοῦ νὰ εἶναι δεκτὴ καὶ ἡ προσφυγὴ τοῦ πολίτου ἐναντίον τῶν παραβιάσεων αὐτῶν. Νομίζω, ὅτι οἱ πολίται, οἱ ὁποῖοι τυχὸν ἐπιδιώκουν τὴν ἀποκατάστασιν τῆς Δημοκρατίας εἰς τὴν χώραν μας, καὶ ὑπολογίζουν ἐπὶ τοῦ πνεύματος τῆς διεθνοῦς ἀλληλεγγύης, θέλουν νὰ ἀγωνίζωνται, νὰ ὑψώνουν τὴν Ἑλλάδα εἰς ἕνα ἐπίπεδον, τὸ ὁποῖον τῆς ἀνήκει, ἀνήκει εἰς τὸν λαόν της, εἰς τοὺς ἀγῶνας του καὶ εἰς τὰς παραδόσεις τῆς Ἑλλάδος. Τὸ 1942, ἢ 1943, αἱ Γαλλικαὶ ὀργανώσεις τῆς ἐθνικῆς ἀντιστάσεως ἐκυκλοφόρουν ὡς ὑλικὸν ἀντιστασιακὸν εἰς τὸ Παρίσι ἕνα ἀντίτυπον τοῦ μεγάλου καὶ διασήμου ζωγράφου Πικασσό, ὅπου εἶχεν εἰς ἕνα πίνακα τὴν ἀπεικόνισιν τῶν καταστροφῶν, ποὺ ἐπέφερεν ὁ φασισμός, βομβαρδίζοντας τὸ 1936 μίαν ἄοπλον μικρὰν Ἱσπανικὴν πόλιν, τὴν Γουερνίκα. Ἐν τῷ μεταξύ, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς, ἄλλωστε τοῦ Νέρωνος, ποζάρουν ὅλοι οἱ τύραννοι ὡς φιλοτέχναι, καθὼς καὶ ὁ Φὸν Σπάηγκελ, φίλος τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως, φρούραρχος τοῦ Παρισιοῦ τότε, ἢ στρατιωτικὸς διοικητής, ἀπεφάσισε κἄποτε νὰ ἐπισκεφθῇ τὸ ἐργαστήρι τοῦ Πικασσό, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἀριστερός, ἀλλὰ ἐθεωρεῖτο μεγάλος καλλιτέχνης. Καὶ ἀντίκρυσεν ὁ Φὸν Σπάηγκελ εἰς τὸν πίνακα αὐτὸν ὁλόκληρον τὴν καταστροφὴν τῆς Γουερνίκας καὶ ἠρώτησε: Σεῖς τὴν ἐκάματε; Καὶ ὁ Πικασσό τοῦ ἀπήντησε: Ὄχι σεῖς ἐκάματε αὐτὰς τὰς καταστροφάς. Δὲν σᾶς συκοφαντοῦμεν, δὲν σᾶς διαβάλλομεν, ἐκθέτομεν μικρὸν μέρος τῶν ὅσων γίνονται ἐδῶ πέρα. Σεῖς συκοφαντεῖτε τὴν Ἑλλάδα καὶ σεῖς τὴν ἔχετε περιεγάγει εἰς διεθνῆ ἀνυποληψίαν, καταλάβετε το. Δὲν εἶναι τυχαῖον αὐτό, ὅτι αὐτὰ δὲν περνοῦν, ὅτι σεῖς διαθέτετε καὶ κονδύλια καὶ κονδυλοφόρους, ὅτι διαθέτετε φίλους εἰς τὰς Κυβερνήσεις καὶ εἰς τὸν Τύπον τῶν Δυτικῶν χωρῶν. Ἡμεῖς καταδιωκόμεθα, διαβαλλόμεθα ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια δὲν ἠμπορεῖ νὰ κρυβῇ, εἶναι φανερά, καταλάβετε το. Δὲν ἦτο κανένας συνοδοιπόρος ὁ Γιοὺστ ντὲ Κόντ, ποὺ σᾶς ἔφερε εἰς δύσκολον θέσιν εἰς τὸ Εὐρωπαϊκὸν Κοινοβούλιον διὰ τὰς ἐκτοπίσεις, δὲν ἦσαν συνοδοιπόροι εἰς τὸ Παρίσι αὐτοὶ ποὺ ἠσχολήθησαν ἐκεῖ μὲ αὐτὰ τὰ θέματα. Πάρετε μερικὰ μαθήματα περὶ τῶν ὅσων ἔγιναν εἰς τὸ Λονδῖνον, εἰς τὰ ὁποῖα δὲν ἔδωσεν ἔκτασιν ἡ Κυβέρνησις, ἀλλὰ ὁ Ἀγγλικὸς συντηρητικὸς Τύπος τὰ ἐχαρακτήρισεν ὡς σκληρὸν μάθημα πολιτικῆς ἀγωγῆς διὰ τῆς ἀποδοχῆς ἐκ μέρους τῆς Βασιλίσσης Ἐλισάβετ μιᾶς αἰτήσεως, ἡ ὁποία ἠμποροῦσε νὰ ἔχῃ διαφορετικὴν τύχην. Μὴ λέγετε, ὅτι σᾶς διαβάλλομεν, αἱ πράξεις σας εἶναι ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι προσδιορίζουν τὴν ὑπόληψιν ἢ τὴν ἀνυποληψίαν. Νομίζω, ὅτι ἐὰν ἔγινεν ὁ νόμος 509 μέσα εἰς τὰς φλόγας καὶ τὰ μίση τοῦ ἐμφυλίου πολέμου εἰς τὰς 27 Δεκεμβρίου 1947, τὴν ἡμέραν ποὺ ἀνεκηρύχθη ἡ προσωρινὴ Κυβέρνησις εἰς τὸ βουνό, καὶ ἔθεσεν ἐκτὸς νόμου τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα, αὐτὰ ποὺ προσεθέσατε διὰ τοῦ ἄρθρου 6 ὑπερακοντίζουν τὸν νόμον 509 διότι διώκουν καὶ τὴν σκέψιν. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴν ὁ νόμος 509 εἰς τὸ ἄρθρον 6 ἔλεγεν ὅτι «στρατιωτικοί, δημόσιοι ὑπάλληλοι, τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑποπίπτουν εἰς ἀξιόποινον πρᾶξιν ἀλλὰ προπαγανδίζουν τὰς κομμουνιστικὰς ἀντιλήψεις, ἀπομακρύνονται τῆς ὑπηρεσίας». Δηλαδὴ θεωρεῖ ὅτι εἶναι δυνατὸν ἔκφρασις γνώμης ἐν πλήρει ἐμφυλίῳ πολέμῳ, ἔκφρασις γνώμης καὶ προπαγάνδας, νὰ μὴ ἀποτελῇ ἀξιόποινον πρᾶξιν, ἀλλὰ νὰ ἱδρύῃ ἁπλῶς ἀσυμβίβαστον πρὸς δημοσίαν ὑπηρεσίαν. Ἄλλο ζήτημα πῶς παρεμορφώθη αὐτὸς ὁ νόμος ἀπὸ τὴν πρακτικὴν τῶν ἐκτάκτων στρατοδικείων. Σήμερον προσεθέσατε τὸ ἄρθρον 6 τοῦ ὁποίου ζητοῦμεν τὴν τροποποίησιν καὶ διὰ τοῦ ὁποίου διώκετε καθαρὰ τὴν ἰδέαν καὶ τὴν σκέψιν. Ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ ἔφθασε τὸ Ἐφετεῖον ἐφαρμόζον αὐτὸν τὸν νόμον νὰ ἀπαγγείλῃ καταδίκην τοῦ διευθυντοῦ τῆς ἐφημερίδος «Αὐγὴ» εἰς 3,5 ἐτῶν κάθειρξιν μὴ δεκτικὴν μετατροπῆς διὰ τὰς φράσεις: «Ἡ μεγάλη ἐπέτειος, αὐτὴ ἦτο ἡ ἐθνικὴ ἀντίστασις ποὺ εἰς τὴν σημαίαν της ἀνέμιζαν τὰ τρία γράμματα τοῦ ΕΑΜ. Τώρα ἡ ἱστορία ἔχει ἀνατραπῆ ἀπὸ τὴν ἐπίσημον Ἑλλάδα, ἡ ἐθνικὴ ἀντίστασις, ἡ δόξα τοῦ ἔθνους καὶ τὸ μεγαλεῖον του ἔγιναν προδοσία καὶ ἡ προδοσία ἔγινε πατριωτισμός». Ἐγὼ δέχομαι, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι εἰς αὐτὴν τὴν πολιτικὴν κρίσιν ἀνέτως ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ συμφωνῇ καὶ νὰ διαφωνῇ ἀπεριορίστως ἐὰν θεωρῇ ὅτι ἀνταποκρίνεται εἰς τὰ πράγματα ἢ ἐὰν θεωρῇ ὅτι ἀποτελεῖ τοῦτο μίαν πολιτικὴν προπαγάνδαν.

§73Π. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ. (Ἀντιπρ. Κυβερν.). Εἴπατε 3½ χρόνια, πρόκειται περὶ λάθους 3½ μῆνας.

§74Η. ΗΛΙΟΥ. Ἔχετε δίκαιον, κ. Ἀντιπρόεδρε, πρόκειται περὶ παραδρομῆς, δὲν ὑπῆρχε σκοπὸς νὰ ὑπερβάλλω. Κύριοι συνάδελφοι, εἶπα ὅτι δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ἀντιδικίαν ἐὰν ἔτσι ἢ ἀλλοιῶς ἠμπορεῖ νὰ εἴπῃ κανεὶς περὶ αὐτῆς τῆς φράσεως καὶ ἠμπορεῖ νὰ ἔχῃ οἱανδήποτε ἄποψιν νομίζει θεμιτήν. Τοῦτο εἶναι μία διάφορος πολιτικὴ ἐκτίμησις ἀπὸ τῆς μιᾶς παρατάξεως ἢ τῆς ἄλλης περὶ τοῦ ποῖα ἦσαν τὰ καθήκοντα τοῦ Ἕλληνος κατὰ τὴν κατοχὴν καὶ ἑπομένως τί ἦτο ὁ πατριωτισμὸς καὶ τί ἦτο ἡ προδοσία. Ἠμπορεῖτε νὰ εἴπητε, ὅτι πατριωτισμὸς ἦτο ἡ ἔνταξις εἰς τοὺς Γερμανούς. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι τὸ ὑποστηρίζουν. Ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖ νὰ θεωρηθῇ ὅτι τὸ καθεστὼς μας ἀπαγορεύει τὴν ἔκθεσιν αὐτῶν τῶν ἀπόψεων καὶ συγχρόνως εἶναι δημοκρατικόν. Εἶναι κάτι τι τὸ ἀδιανόητον ἔξω ἀπὸ οἱανδήποτε δυνατότητα ἀνθρωπίνης ἀντιλήψεως, τὸ νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι τὸ ἄρθρον 6 τοῦ Ν.Δ., τὸ ὁποῖον ἐπιτρέπει τὴν ὕπαρξιν τοιούτων καταδικαστικῶν ἀποφάσεων προστατεύει τὸ καθεστώς, ἁπλῶς καταλύει τὸ καθεστώς. Τὸ καθεστώς μας στηρίζεται, κύριοι συνάδελφοι, εἰς ὡρισμένας γενικὰς ἀρχάς, τὰς ὁποίας ὅπως εἴπομεν, διεμόρφωσε εἰς ἀρχὰς διεθνοῦς συνταγματικοῦ δικαίου, ἐνῷ πλῆθος κειμένων ποὺ ἐπηκολούθησε τὸν Βʹ παγκόσμιον πόλεμον τὸν φασιστικόν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ διακήρυξις ἡ οἰκουμενικὴ τοῦ Ο.Η.Ε. —εἰς τὴν διακήρυξιν τὴν οἰκουμενικὴν καθιερώνεται, ὅτι τὰ κόμματα εἶναι ὄργανα πρὸς ἐπίτευξιν τῶν ἐπιταγῶν τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας, διότι δίδουν τὴν δυνατότητα τῆς ἐπιλογῆς—καὶ ἐπίσης καθώρισε, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ διώκεται λόγῳ τῶν φρονημάτων του. Καὶ ἀπαγορεύεται πᾶσα διάκρισις, λέγει τὸ ἄρθρον 7. Ἐν συνεχεία, ὅτι κἄθε πρόσωπον ἔχει δικαίωμα ἐλευθερίας σκέψεως, συνειδήσεως καὶ θρησκείας. Τὸ ἄρθρον 18 λέγει, ὅτι κἄθε ἄτομον ἔχει δικαίωμα ἐλευθερίας γνώμης καὶ ἐκφράσεως, περιλαμβανομένου τοῦ δικαιώματος ὅπως μὴ παρενοχλῆται διὰ τὴν γνώμην του... (ἀναγινώσκει)... Καὶ ὅτι πᾶν πρόσωπον ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μετέχῃ τῶν δημοσίων ὑποθέσεων τῆς χώρας εἴτε ἀπ’ εὐθείας, εἴτε διὰ μέσου ἀντιπροσώπων ἐλευθέρως ἐκλεγομένων. Ἡ θέλησις τοῦ λαοῦ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ κύρους τῆς δημοσίας ἐξουσίας καὶ πρέπει νὰ ἐκφράζεται δι’ ἐλευθέρων ἐκλογῶν. Ὅταν ἔρχεται ὁ πολιτικὸς ἀντίπαλος καὶ λέγει ὅτι ἐσένα τὸν ἀντίπαλον σὲ ἐκμηδενίζω, σὲ θέτω ἐκτὸς νόμου, δὲν θὰ ὑπάρχῃς, ὅταν ἔρχεται ὁ ἀντίπαλος, ὁ πολιτικός, καὶ λέγει αὐτά, ἀπὸ τῆς καταργήσεως ἑνὸς κόμματος, διαδοχικῶς θὰ φθάσωμεν μοιραίως εἰς τὸ μονοκομματικὸν κράτος. Κύριοι συνάδελφοι, ἐγὼ νομίζω, ὅτι πρέπει νὰ σκεφθῇ κανεὶς πάρα πολύ, ὅταν θέλοντας νὰ ἐπωφεληθῇ πολιτικῶς καὶ νὰ δημαγωγήσῃ, λέγει, ὅτι ὁ πολιτικὸς εἶναι τὸ ἔγκλημα, οἱ κομμουνισταὶ εἶναι οἱ ἐγκληματίαι, ὁ κομμουνισμὸς εἶναι ὁ ἐχθρός. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχει μία διαφορὰ κοινωνικῶν ἀντιλήψεων καὶ κοινωνικῶν συστημάτων. Ὑπῆρχε πάντοτε καὶ εἰς ὅλας τὰς ἐποχὰς καὶ ὅλας τὰς κοινωνίας ἡ τάσις πρὸς συντήρησιν καὶ ἡ τάσις πρὸς τὴν ἀλλαγήν. Ἀλλὰ ὅταν εἶναι μία ἔννοια καὶ ἕνα σύστημα ποὺ πρὸ ἑνὸς αἰῶνος ἦτο ἄγνωστον, ποὺ ὑπῆρχε μόνον εἰς τὰ κεφάλια μιᾶς δρακὸς διανοουμένων ποὺ πρὸ 50 ἐτῶν δὲν ὑπῆρχε κἂν εἰς τὸν κόσμον καὶ διέπει σήμερον τὸ ⅓ τῆς οἰκουμένης, ἕνα δισεκατομμύριον ἀνθρώπων ποὺ κυβερνῶνται καὶ προοδεύουν μὲ αὐτὸ τὸ σύστημα, καὶ πολλὲς δεκάδες ἑκατομμυρίων εἰς τὸν ὑπόλοιπον κόσμον ποὺ ἀποβλέπουν εἰς αὐτὸ τὸ σύστημα— δὲν ἀξιολογῶ, ἠμπορεῖ νὰ κάνω λάθος— ἀποβλέπουν εἰς αὐτὸ τὸ σύστημα, ἠμπορεῖ κανεὶς ἄνετα νὰ λέγῃ, ὅτι ἐγώ, τὸ θεωρῶ βλαβερὸν καὶ ἄδικον, ἀλλὰ τὸ νὰ λέγῃ, ὅτι εἶναι ἔγκλημα τὸ νὰ σκέπτεται κανεὶς ὅπως σκέπτεται ἕνα δισεκατομμύριον ἀνθρώπων εἰς τὴν ἐποχήν μας, αὐτὸ ἐξικνεῖται εἰς τὸν παραλογισμόν. Καὶ ἀπαγορεύοντες τὴν ὕπαρξιν αὐτοῦ τοῦ κόμματος καὶ ἀναγορεύοντες εἰς ἀδίκημα τὴν ἔκφρασιν οἱασδήποτε γνώμης σχετικῆς ὁδηγεῖσθε εἰς αὐτὸν τὸν παραλογισμόν. Κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἑνὸς κακοῦ δοθέντος μύρια ἕπονται. Ὁ σεβαστός μου φίλος στρατηγὸς κ. Αὐγερόπουλος, διὰ μακρῶν σᾶς ἀπησχόλησε μὲ τὸ θέμα τῶν ἐκτοπίσεων. Δὲν νομίζω, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Προεδρίας τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι ἀπὸ 40 ἐτῶν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ παράδοσις, ἀπὸ 40 ἐτῶν δηλαδὴ θεσπισθεῖσα ἀπὸ τῆς Δικτατορίας τοῦ Παγκάλου καὶ εἰς μίαν ἀλληλουχίαν μεταξὺ δικτατορικῶν καθεστώτων καὶ στρατιωτικῶν προνουντσιαμέντων. Ἀλλὰ κατὰ τὴν διάρκειαν αὐτὴν μετὰ τὸ τέρμα τοῦ Βʹ παγκοσμίου πολέμου καὶ ὑπὸ τὸ κράτος τῶν νέων ἀντιλήψεων κατηργήθη καὶ τὸ ἐπανέφερεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος τὸ 1946 ὡς ἔκτακτον μέτρον. Σήμερον, τὸ διατηρεῖτε ὡς μόνιμον θεσμὸν καὶ τὸ παρεκτείνετε εἰς 44 ἔτη ἐνῷ ἀρχικῶς πολὺ διστακτικὰ εἶχεν ἐφαρμοσθῆ δι’ ἓν ἔτος. Σήμερον ἔχετε, λέγετε ἕναν μόνον ἐκτοπισμένον. Θεωρητικῶς ἕνα ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῆς τῆς διατάξεως. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι 7 ἐπὶ τῇ βάσει μιᾶς ἄλλης διατάξεως τελείως ἐξωφρενικῆς, τῆς διατάξεως τοῦ Μεταξικοῦ νόμου 376)36, ἐκείνης ἡ ὁποία ἐπιτρέπει τὴν ἐκτόπισιν ἀπὸ τὰς παραμεθορίους περιοχὰς ἐπὶ 5 ἔτη, προσώπων τὰ ὁποῖα δὲν κρίνονται ἐπιθυμητὰ ἀπὸ τὰς στρατιωτικὰς ἀρχάς, δι’ ἀποφάσεως στρατιωτικῆς ἀρχῆς καὶ μόνον. Λοιπόν, ἔχομεν ἕνα καὶ ἑπτά, ὀκτώ. Ὁ ἀριθμὸς ἂν θέλετε ἐπὶ τοῦ Μιθριδατισμοῦ, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς διαβρώσεως τὴν ὁποίαν ὑπέστη ἐκ μέρους μας ἡ ἰδέα νὰ διαμαρτύρεται κανεὶς διὰ τὸ ἄδικον, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἀριθμοῦ αὐτοῦ, ὁ ἀριθμὸς ἐὰν θέλετε συνομολογῶ, ὅτι εἶναι πολὺ μικρὸς ἐν συγκρίσει μὲ τὸ τί ὑπῆρχε παλαιότερον, ἐν τούτοις ὁ θεσμὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ λογαριάζεται. Ἐὰν σήμερον δὲν τοὺς χρειάζεται ἡ Κυβέρνησις εἶναι δυνατὸν εἰς οἱανδήποτε ὥραν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ θεσμοῦ τὸν ὁποῖον ἀνηγόρευσεν εἰς Δημόσιον Δίκαιον, νὰ ἀπομακρύνῃ ἀπὸ τὰς ἑστίας των, χωρὶς νὰ ἔχουν κατηγορηθῆ οὔτε δι’ ἁπλοῦν πταῖσμα καὶ χωρὶς νὰ ἔχουν εἴδησιν, χωρὶς νὰ ἔχουν κληθῆ οὔτε νὰ δώσουν ἐξήγησιν, κατὰ ἑκατοντάδας ἢ κατὰ χιλιάδας, ὅπως καὶ κατ’ ἐπανάληψιν κατὰ τὸ παρελθὸν ἔγινεν. Ἀλλά, πέραν τῶν ἐκτοπισμῶν τὸ Ν. Δ)γμα τοῦ ὁποίου ζητοῦμεν τὴν τροποποίησιν, ἐπεκτείνει, ἀντὶ νὰ καταργήσῃ τὸ ἐπαίσχυντον καθεστὼς τῶν πιστοποιητικῶν κοινωνικῶν φρονημάτων. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας). Κύριοι συνάδελφοι, νὰ συλλάβῃ κανεὶς πῶς ἕνα καὶ ἥμισυ ἑκατομμύριον Ἑλλήνων ὅσοι βαρύνονται μὲ φακέλλους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εὕρουν δουλειά, οὔτε τὴν πλέον χειρονακτικήν, πῶς πρὸ ἡμερῶν ἀπελύθη καθαρίστρια τοῦ νεκροταφείου, διότι δὲν εἶχε πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων ἐξ ἁμαρτιῶν τοῦ ἀποθανόντος συζύγου της, ὁ ὁποῖος εἶχε διατελέσει ἐαμίτης, πῶς δὲν προσλαμβάνονται ἐργάται εἰς τὴν δακοκτονίαν καὶ καμμιὰ φορὰ ματαιώνεται καὶ δακοκτονία καὶ καταστρέφει τὶς ἐληὲς ὁ δάκος ἐὰν δὲν ἔχουν πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, πῶς ἀπὸ τὰ κονδύλια ποὺ δίδονται διὰ τοὺς ἀνέργους εἰς τοὺς δήμους διὰ μικρὰ κοινωφελῆ ἔργα, καὶ τὰ ὁποῖα ἐξασφαλίζουν τὸ ἥμισυ τοῦ κατωτάτου ὁρίου τοῦ ἡμερομισθίου —τόσον πληρώνει τὸ Κράτος διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τῆς ἀνεργίας καὶ ἐν τούτοις εἶναι περιζήτητα εἰς τὸ χωριό—, πῶς καὶ αὐτὸ δὲν δύναται νὰ παρασχεθῇ εἰς πολίτας, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν ἀστυνομικὴν αὐθαίρετον κρίσιν, κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ χωροφύλακος, εἶναι ὕποπτων ἐθνικῶν φρονημάτων; Δὲν ἠμπορεῖ νὰ καταλάβῃ κανεὶς εἰς ποῖον αἴσθημα, εἴτε δικαιοσύνης, εἴτε κρατικῆς ἀσφαλείας, ἀντιστοιχεῖ αὐτό. Διότι ἄδικον εἶναι. Προάγει τὴν ἐθνικὴν ἀσφάλειαν; Βεβαίως ὄχι. Ἀλλὰ προάγει τὴν δυνατότητα πολιτικοῦ ἐκβιασμοῦ καὶ κομματικῆς ἐπιρροῆς. Διότι ὁ τοπικὸς κομματικὸς παράγων τοῦ Καραμανλικοῦ καθεστῶτος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀπαραιτήτως πρέπει νὰ μεσολαβήσῃ. Καὶ ἐπεκτείνεται ὁ θεσμός, ὁ ἐπαίσχυντος θεσμὸς τοῦ ἐκβιασμοῦ πάνω εἰς τὸ ψωμὶ καὶ εἰς τὴν ζωήν. Ἐπεκτείνεται μέχρι τῶν συζύγων τῶν μελῶν τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος, αἱ ὁποῖαι διὰ νὰ ἐπιτραπῇ νὰ παντρευτοῦν πρέπει νὰ πάρουν πιστοποιητικὸν κοινωνικῶν φρονημάτων, τῶν μαθητῶν τῶν Ἐμπορικῶν Ναυτικῶν Σχολῶν, μέχρι τῶν καπνεργατῶν καὶ δὲν ξεύρω πόσων ἄλλων περιπτώσεων. Εἶναι ἔπειτα τὸ ζήτημα τῆς στερήσεως τῆς ἰθαγενείας. Τέλος πάντων ἔγινε ὅ,τι ἔγινε κατὰ τὴν περίοδον τοῦ ἐμφυλίου πολέμου καὶ νομίζω, ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ ἀνακληθῇ ὅ,τι ἔγινε τότε. Εἶναι αὐτὸ ἀδιανόητον, κατὰ παράβασιν βεβαίως καὶ τῆς διακηρύξεως τῆς οἰκουμενικῆς τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἡ ὁποία λέγει, ὅτι οὐδεὶς εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν δὲν ἠμπορεῖ νὰ στερηθῇ τῆς ἰθαγενείας του. Εἶναι ἀδιανόητον, εἶναι σὰν νὰ στερήσῃς τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ἀπὸ τὸ χρῶμα, ἀπὸ τὸ ὄνομα ποὺ φέρει, ἀπὸ τὸ δέρμα του. Γεννιέται κανεὶς κἄπου καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ εὑρεθῇ ξεκρέμαστος εἰς τὸν ἀέρα. Ἔχει ἰθαγένειαν. Σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους ἠμπορεῖ νὰ παρανομῇ, νὰ δώσῃ λόγον τῶν πράξεών του. Ἀλλὰ νὰ στερηθῇ τῆς ἰθαγενείας του εἶναι κἄτι τὸ ἀκατανόητον. Καὶ ὅμως τὸ νομοθέτημα τοῦ ὁποίου ζητοῦμεν τὴν κατάργησιν ἐπεκτείνει καὶ διὰ τὸ μέλλον τὴν δυνατότητα τοῦ νὰ στεροῦνται Ἕλληνες τῆς ἰθαγενείας των. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ἤθελον νὰ εἴπω, ὅτι εἰς τὴν ἐκτόπισιν, ὅπως καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν τῶν ἀποφυλακίσεων, ἐπιζητεῖ τὸ κράτος τὸ Καραμανλικόν, τὸ κράτος τὸ ἀστυνομικόν, ἐπιζητεῖ τὴν δήλωσιν μετανοίας. Αὐτὴ ἡ ὑποβολὴ δηλώσεων μετανοίας, εἶναι μία δίωξις ἰδεῶν ἀπαράδεκτος. Ἡ ἀξίωσις νὰ προβαίνουν εἰς δηλώσεις πολιτικοῦ περιεχομένου ὑποβάλλει τὴν σκέψιν τῶν πολιτῶν εἰς τὴν προηγουμένην ἔγκρισιν τῆς Διοικήσεως, τῆς Ἀστυνομικῆς Ἀρχῆς. Παρεισάγει μέσα εἰς τὰ ἄδυτα, τὰ ἀπαραβίαστα τῆς συνειδήσεως τὸν ἀστυνομικὸν παρατηρητήν. Ἐξαρτᾷ τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ πολίτου, ὄχι ἀπὸ πράξεις ἢ παραλείψεις του, ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ ἂν θὰ δηλώσῃ τοῦτο ἢ ἐκεῖνο περὶ τῶν πολιτικῶν του ἀντιλήψεων. Τελικὰ τείνει εἰς τὴν ταπείνωσιν καὶ εἰς τὸν ἐξευτελισμὸν τῶν πολιτῶν, τοὺς ὁποίους ἠμπορεῖ νὰ τοὺς θεωρῆτε ἀντιπάλους πολιτικούς, νὰ ἀποδοκιμάζητε τὰς ἰδέας των, ἀλλὰ δὲν ἠμπορεῖ νὰ μὴ ἐκτιμᾶτε τὸ γεγονός, ὅτι εἶναι ἄνθρωποι μὲ ἀρετὴν καὶ ὑψηλοφροσύνην, οἱ ὁποῖοι δὲν δέχονται νὰ ἀποκτήσουν τὴν ἐλευθερίαν των, ἔναντι τῆς ταπεινώσεως αὐτῆς ἢ νὰ ἀποφύγουν τὸ κακὸν τῆς ἐκτοπίσεως ἔναντι μιᾶς ταπεινώσεως, ἀλλὰ μὲ πίστιν καὶ μὲ αὐτοθυσίαν ὑποστηρίζουν τὰς ἰδέας, τὰς ὁποίας αὐτοὶ νομίζουν σωστάς. Ἀπὸ τὸ σημεῖον αὐτὸ τῶν δηλώσεων ἔχω νὰ περάσω εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἀμνηστείας. Θὰ ἤθελον προηγουμένως, ἂν καὶ ἀπεμακρύνθη ὁ κ. Φαρμάκης, νὰ ὑποδείξω, ὅτι οὔτε ἕνας ἀριστερός, οὔτε ἕνας, ἀριθμὸς ἕνας, ὀπαδός μας κατηγορήθη ἢ κατηγορεῖται διὰ πρᾶξιν ἡ ὁποία ἔλαβε χώραν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ πολέμου ἐναντίον τῶν Ἰταλῶν, Γερμανῶν καὶ Βουλγάρων. Δὲν ὑπάρχει περίπτωσις, διὰ τὴν ὁποίαν νὰ ζητῶμεν ἀμνηστείαν μεταξὺ 28ης Ὀκτωβρίου 1940 καὶ τῆς ἡμέρας τῆς ἐνάρξεως τῆς κατοχῆς. Ἀλλὰ ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ μίαν νομοτεχνικὴν πληρότητα, διότι ἡ ἡμέρα τῆς ἐνάρξεως τῆς κατοχῆς ἦτο διάφορος εἰς τὰ διάφορα σημεῖα τῆς Ἑλληνικῆς γῆς καὶ ἀφ’ ἑτέρου διότι ἡμεῖς θέλομεν ἡ ἀμνηστεία νὰ περιλάβῃ τοὺς πάντας, καὶ τοὺς ἀντιπάλους μας, ἐλάβομεν ὡς χρονικὴν ἀφετηρίαν τὴν 28ην Ὀκτωβρίου. Ἐὰν ἡ Βουλὴ νομίζῃ, ὅτι πρέπει ἡ χρονικὴ αὐτὴ ἀφετηρία νὰ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς εἰς ἕκαστον σημεῖον τῆς Ἐπικρατείας, δὲν εἴμεθα ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔχωμεν νὰ ζημιωθῶμεν κατ’ οὐδεμίαν περίπτωσιν. Κύριοι συνάδελφοι, εἰς τὸ ζήτημα τῶν πολιτικῶν κρατουμένων καὶ τῆς ἀμνηστείας, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὁ ἐν ἐνεργείᾳ, ἀνέλαβε τὴν διεύθυνσιν τοῦ ἀγῶνος. Τὸν ἠκούσαμεν τὴν περασμένην Τετάρτην. Ὁμολογῶ, ὅτι θὰ ἤθελον νὰ μὴ εἶχον ἀκούσει τὴν ἀγόρευσιν ἐκείνην. Ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι καὶ ὁ ἴδιος δὲν θὰ εἶναι εὐχαριστημένος δι’ ὅσα εἶπεν. Ἐνεφανίσθη ἐδῶ μὲ μίαν ὄψιν, ἡ ὁποία δὲν προσιδιάζει εἰς τὸν ἐπικεφαλῆς τῆς Δικαστικῆς ἐξουσίας, Ἀνώτατον Δικαστήν, ὡς Προέδρου τοῦ Δικαστηρίου Συγκρούσεως Καθηκόντων καὶ Προέδρου τοῦ Πειθαρχικοῦ Συμβουλίου τῶν Ἀνωτάτων Δικαστῶν. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἠθέλησε νὰ μετατοπίσῃ τὸ θέμα. Ὑπάρχουν μερικὲς ἀνώνυμες ἢ μυστικὲς Ὑπηρεσίες, αἱ ὁποῖαι ἐκτελοῦν ἓν ἀνόσιον ἔργον καὶ αἱ ὁποῖαι εὑρίσκουν εὐκαιρίας καὶ ἐπετείους διὰ νὰ γεμίσουν μὲ μακάβριες ἀφίσσες τοίχους, ἢ νὰ ὑποχρεώσουν τὴν τρυφερὰν ψυχὴν τῶν ἑλληνοπαίδων εἰς σύνταξιν ἐκθέσεως ἰδεῶν διὰ νὰ διαιωνίσουν τὸν διχασμόν. Ἂς ἄφηνεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης τὸ ἔργον αὐτὸ τοῦ φανατισμοῦ, τὸ ἔργον αὐτὸ τῆς ἀναρριπίσεως τῶν παθῶν εἰς τὰς Ὑπηρεσίας αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Ἐδῶ πρέπει ὡς ἔμφρονες ἄνθρωποι νὰ ἀντιμετωπίσωμεν τὰ ζητήματα. Δὲν πρέπει νὰ τὰ ἀντιμετωπίσωμεν μὲ πάθος καὶ μὲ ὑστερίαν. Πρέπει νὰ εἴμεθα ψύχραιμοι. Ἡ στάσις μας πρέπει νὰ εἶναι ἀνταξία ὑπευθύνων ἀνδρῶν. Θὰ ἤθελον νὰ ὑπενθυμίσω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης καὶ εἰς ὅσους κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον διὰ τῆς πτωματολογίας, ἠθέλησαν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ ζήτημα, ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης λέγει εἰς τὴν ρητορικήν του: «Οὐ διὰ τὸν δικαστὴν διαστρέφει εἰς ὀργήν ... (ἀναγινώσκει) ...». Δηλαδὴ δὲν πρέπει κανεὶς νὰ θέλῃ νὰ προκαλέσῃ εἰς τὴν ψυχὴν ἐκείνου ποὺ πρόκειται νὰ κρίνῃ ὀργήν, φθόνον, οἶκτον. Αὐτὸ θὰ ὡμοίαζεν ὡς νὰ πᾶμε νὰ στραβώσωμεν τὸν χάρακα, τὴν ρήγαν, μὲ τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ τραβήξωμεν ἐν συνεχείᾳ γραμμήν. Ἐάν, κ. συνάδελφοι, ἐρωτήσωμεν σήμερον, ὕστερα ἀπὸ 70 περίπου χρόνια, ἢ 50 ἢ 60 ποῖος ἔπταισε διὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ Θερίσσου, ποῖος......... Ποῖος ἔφταιξε τὸ 1916–1917, διὰ τὰ Νοεμβριανά, διὰ τὴν παράδοσιν τοῦ Ροῦπελ, διὰ τὴν Μικρασιατικὴν καταστροφήν; Ἐπέρασε μισὸς αἰών, οἱ πρωταγωνισταὶ ἔχουν ἀποθάνει, ἐκεῖνοι ποὺ ἀνῆκον εἰς τὴν μίαν ἢ τὴν ἄλλην παράταξιν μετεπήδησαν εἰς ἄλλα κόμματα, εἴτε συνειργάσθησαν πολιτικῶς καὶ ἐν τούτοις ἐὰν ἐρωτήσητε ποῖος ἔφταιξε τότε, ὁ καθ’ ἕνας θὰ ξεκινήσῃ ἀπὸ τὰς ἀντιλήψεις ποὺ εἶχε μικρὸ παιδὶ διὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν πρὶν γεννηθῇ καὶ τὰ ἤκουσεν εἰς τὸ οἰκογενειακόν του περιβάλλον. Δὲν ἠμπορεῖ νὰ γίνῃ τίποτε μὲ τὸν τρόπον αὐτόν. Ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ μὴ ἔχωμεν διάλογον κωφῶν πρέπει νὰ τοποθετήσωμεν τὸ πρόβλημα τῆς ἀμνηστείας, εἰς τὸ ἐὰν εἶναι ἔνοχοι ἢ ἀθῶοι εἰς τὸ ποῖοι εἶναι ἔνοχοι ἢ ἀθῶοι καὶ ποῖοι ἔχουν τὰς βασικὰς εὐθύνας διὰ τὸ δρᾶμα τῆς ἀναστατώσεως, ἡ ὁποία ἔγινεν εἰς τὸν τόπον μας. Σεῖς, κύριοι τῆς Κυβερνήσεως, νομίζετε ὅτι σᾶς ἀποδίδει, ὅτι σᾶς συμφέρει πολιτικῶς, ὅτι σᾶς δίδει ὠφέλη κομματικὰ τὸ νὰ τονίζετε ὡρισμένες πλευρὲς καὶ ὡρισμένες ἀπόψεις. Δὲν ἠθελήσαμεν νὰ σᾶς ἀκολουθήσωμεν εἰς τὸν δρόμον αὐτόν, ὄχι ὅτι δὲν ἔχομεν πάρα πολλὰ καὶ ἡμεῖς, ἀλλὰ δὲν ἀπαντοῦμεν μὲ τὸ ἴδιον νόμισμα, διότι πιστεύομεν ὅτι τὸ συμφέρον τοῦ Ἔθνους, τὸ συμφέρον τῆς ἐθνικῆς ζωῆς εἶναι τὸ νὰ σκεπάσωμεν μὲ πυκνὸν πέπλον, ὅτι συνέβη ἐκείνην τὴν ἐποχήν. Κύριοι συνάδελφοι, ἡμεῖς ὑπεστηρίξαμεν, ὅτι καὶ ἐὰν καλῶς ἐξεδόθησαν δικαστικαὶ ἀποφάσεις καὶ ἀνταποκρίνωνται εἰς τὰ πράγματα, τὰ 18 χρόνια ποὺ πέρασαν εἶναι ἐπαρκῆ ἀπὸ ἕνα σημεῖον καὶ πέρα δέ, ἡ διαιώνισις τοῦ θεσμοῦ αὐτοῦ βλάπτει τὸ Ἔθνος. Σεῖς ἀπηντήσατε μὲ πάθος, μὲ ὑστερίαν, μὲ φανατισμόν, μὲ ἀλλαλαγμούς, μὲ ἀφρούς. Ἡμεῖς παρ’ ὅ,τι δὲν παραγνωρίζομεν, ὅτι εἰς τὰς περιόδους τῶν ἐμφυλίων πολέμων ἀδικήματα γίνονται, —οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι εἶναι σειρὰ ἀδικημάτων, ἐὰν τὰ ἀφαιρέσετε ἀπὸ τὸν πολιτικὸν χαρακτῆρα, τὰς πολιτικὰς ἐπιδιώξεις καὶ τὸν πολιτικὸν σκοπόν, ὅλα ἀντιτίθενται εἰς κἄποιαν ἀπαγορευτικὴν διάταξιν τοῦ ποινικοῦ κώδικος— δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ἔγιναν ἀδικήματα. Δὲν τὸ παραγνωρίζομεν αὐτό. Ἐν τούτοις δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίζετε καὶ σεῖς τὰς συνθήκας ὑπὸ τὰς ὁποίας μέσα εἰς περίοδον ἐμφυλίου πολέμου καὶ ἐμφυλίου σπαραγμοῦ, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ παραγνωρίζετε ὅτι ἔγιναν ὁμαδικὲς δίκες ὅπου συνεκεντρώθησαν διὰ γεγονότα συμβάντα εἰς μίαν περιοχὴν ἄγνωστοι ἄνθρωποι μεταξὺ των εἰς τοὺς ὁποίους ἐφόρτωσαν τὰ ἀδικήματα αὐτὰ χωρὶς μάρτυρας, 50, 100, 700 καὶ 800, εἰς ὅλους καὶ εἰς ἕνα ἕκαστον χωριστά. Πολλὲς φορὲς ἐφορτώθηκεν ἓν ἀδίκημα τὴν μίαν ἡμέραν εἰς ἕνα καὶ τὴν ἄλλην εἰς ἄλλον ἢ εἰς ἕνα τόπον καὶ εἰς ἄλλον τόπον, ἢ ἐφορτώθησαν ἀδικήματα συμβάντα ὑπὸ ἀγνώστων ἢ εἰς ἄγνωστον τόπον καὶ χρόνον. Ἐπὶ τῶν κρατουμένων τῶν φυλακῶν Αἰγίνης 20 καταδικαστικαὶ ἀποφάσεις εἶναι κατ’ ἀγνώστου παθόντος εἰς ἄγνωστον τόπον καὶ χρόνον. Ὁ νόμος περὶ ἀποσυμφορήσεως, τῆς Κυβερνήσεως Σοφούλη, ὁ 753 ἀπήλλασσε τῆς διώξεως δι’ ἠθικὴν αὐτουργίαν, διότι ὅλοι ἐχαρακτηρίζοντο ὡς ἠθικοὶ αὐτουργοὶ καὶ ἐζήτησε τὴν οὐσιαστικὴν αὐτουργίαν. Ἐπὶ 240 περίπου κατοχικῶν ἐγκλημάτων —ὅπως λέγει ὁ κ. Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης— αἱ μηνύσεις τῶν 193, ἤτοι τῶν ⅘, ἦσαν εἰσαγωγικὰ ἔγγραφα δι’ ἠθικὴν αὐτουργίαν. Ὅταν ἐπηκολούθησεν ὁ Ν. 753 μετετράπη ἡ ἠθικὴ αὐτουργία εἰς οὐσιαστικὴν αὐτουργίαν. Ἔχω ἐδῶ μίαν ἐπιστολὴν τοῦ μακαρίτου Καθηγητοῦ τῆς Ποινικῆς Δικονομίας Κ. Τσουκαλᾶ, ὁ ὁποῖος ὡς ὑπερασπιστὴς εἰς μίαν δίκην ἠναγκάσθη νὰ παραιτηθῇ. Ἔγραφε «Φίλε κ. Κανελλόπουλε, ἐπὶ τοῦ ἐρωτήματός σας διατὶ ἀπεχώρησα τῆς ὑπερασπίσεως, σᾶς ἀπαντῶ εὐχαρίστως. Ἡ ἀποχώρησίς μου ἐγένετο ἐκ δύο λόγων: Αʹ διότι ἡ κατάργησις τοῦ ἐνδίκου μέσου τῆς ἀναιρέσεως ἐπὶ δικῶν τοῦ Δεκεμβριανοῦ κινήματος δίδει λαβὴν εἰς παντοίας δικονομικὰς ὑπερβασίας, αἵτινες δὲν εἶναι ἀνεκταὶ ἀπὸ ἐπιστήμονας φιλελευθέρων ἀρχῶν. Ὅπως γράφω καὶ εἰς τὸ σύγγραμμά μου σελὶς 21 ἐν τέλει «ἐν τῷ σκοπῷ τῆς ἀναιρέσεως προέχει ἡ ἐξασφάλισις τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων ἤτοι ἡ ἀναίρεσις ἐπεβλήθη ὡς μέσον διορθώσεως ἐν τῇ δικαζομένῃ περιπτώσει καὶ πρὸς ἀντίδρασιν κατὰ τῆς αὐθαιρεσίας, ἀμελείας καὶ ἀνικανότητος τοῦ κατωτέρου δικαστοῦ καὶ συνεπῶς ὡς ἐγγύησις, ὡς ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης». Συνεπῆς πρὸς τὰς ἀντιλήψεις μου ταύτας διεμαρτυρήθην. Βʹ Διότι ἀγνοῶ πῶς κατεσκευάσθη ἀκροατήριον τὸ ὁποῖον εἰς πᾶσαν ἐρώτησιν τοῦ ὑπερασπιστοῦ ἐκρήγνυται εἰς κραυγάς, φωνασκίας καὶ ἀπειλὰς κατὰ τῶν πάντων καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν δικηγόρων, διαταράσσων τὴν ἱερότητα τῆς δίκης». Ἀλλὰ ἀνεξαρτήτως αὐτῶν, θὰ ἤθελον νὰ μὴ λησμονῆτε, ὅτι εἰς τὸ διάστημα αὐτὸ τῆς ἐμφυλίου συγκρούσεως, 4.000 ἐκ τῶν πολιτικῶν καταδίκων ἐπέρασαν ἀπὸ τὸ ἐκτελεστικὸν ἀπόσπασμα, ἀναφέρω τὰς ἐκτελέσεις δικαστικῶν ἀποφάσεων, ὄχι ἄλλους φόνους ἀριστερῶν. Ὑποτίθεται ὅτι, ἐὰν ὑπῆρχον καὶ κἄποιοι ἔνοχοι, ἐὰν ἡ Πολιτεία ἔκαμε τὴν ἐπιλογὴν αὐτήν, δυστυχῶς ὅμως ἔγινε καὶ αὐτὸ μὲ πολιτικὰ κριτήρια καὶ πρὸς ἐξόντωσιν πολιτικῶν ἀντιπάλων, ὑποτίθεται ὅτι ἐξηντλήθη εἰς τοὺς βαρυτέρους τὸ ἔσχατον μέσον. Δὲν πρέπει ἑπομένως νὰ γίνεται μία ἀναφορὰ ἡ ὁποία θυμίζει ἀρχὰς φασιστικὰς συλλογικῶν εὐθυνῶν, ἀλλὰ νὰ ἀντιμετωπισθῇ κἄθε περίπτωσις. Τὸ νὰ ἀρχίζωμεν τὰ κύμβαλα τῆς ἀδιαλλαξίας, ἔγκλημα, ἐγκληματίαι, δὲν εἶναι κἄτι ποὺ δίδει τὴν ἐξήγησιν. Δὲν λέγομεν τίποτε. Ἄς εἴμεθα ψύχραιμοι. Ἐδῶ ἔγινε ἕνας σκληρότατος ἐμφύλιος πόλεμος. Ὑπῆρχεν ἕνα Κράτος ὠργανωμένον μὲ στρατόν, ναυτικὸν καὶ ἀεροπορίαν. Δὲν ἀποδίδω τὸ δίκαιον εἰς τὴν μίαν ἢ τὴν ἄλλην πλευράν. Ὡς ἁπλοῦς παρατηρητὴς τὸ διαπιστώνω. Καὶ ἐκράτησεν ἐν τούτοις 3½ χρόνια μία ἀντίστασις, αὐτὸς ὁ ἐμφύλιος πόλεμος. 40.000 ἄνθρωποι ἔπεσαν, ἔδωσαν τὴν ζωήν των. Δὲν τὰ ἐξηγοῦμεν. Ἠμπορεῖ νὰ μᾶς εἶναι ἀβανταδόρικο, σύμφωνο καὶ συμφέρον πρὸς πολιτικὴν καπηλίαν, δὲν τὰ ἐξηγοῦμεν ὅμως μὲ τὸ νὰ λέγωμεν ἐγκλήματα καὶ ἐγκληματίαι. Κἄτι θὰ ὑπῆρχε. Εἶναι ἁπλοϊκό. Εἶναι μία σκέψις τοῦ ἀνθρώπου τῶν σπηλαίων, τῆς λιθίνης ἐποχῆς τὸ νὰ τὰ ἐξηγοῦμεν ἔτσι. Σὰν σοβαροὶ καὶ ὑπεύθυνοι ἄνθρωποι, πρέπει νὰ ἴδωμεν τὶ ὑπῆρξεν ἐκεῖ. Ἐὰν δὲν εἶναι ἁπλοῦν πολιτικὸν ἀδίκημα ποὺ στὶς μισὲς περιπτώσεις, ψηφίσματα καὶ 509 εἶναι ἁπλοῦν πολιτικὸν ἀδίκημα, ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι πλάνη δὲν ὑπῆρξε δικαστική, ἀλλὰ κἄποιο ἔγκλημα ποὺ ἐτελέσθη, πάντως εἶναι σύνθετον πολιτικὸν ἀδίκημα καὶ δὲν πρόκειται περὶ κοινῶν καταδίκων. Διότι σύνθετον πολιτικὸν εἶναι τὸ ἀδίκημα ποὺ ἔχει ὑλικὴν ὑπόστασιν κοινοῦ δικαίου, ἐτελέσθη ὅμως πρὸς σκοπὸν πολιτικόν. Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω, ὅτι δὲν θὰ ἠμποροῦσαν, νὰ ξεκινήσουν καὶ νὰ κρατήσουν αὐτὸν τὸν ἀγῶνα, ἐὰν δὲν προηγοῦντο αἱ δολοφονίαι ἀπὸ ὀργανώσεις παρακρατικάς. Ἀλλὰ ἂς τὰ ἀφήσωμεν αὐτά. Δὲν εἶναι αὐτὰ ἐκεῖνα ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρουν. Δὲν μᾶς ὠφελεῖ, οὔτε θέλομεν νὰ προβάλλωμεν τὰ ἐγκλήματα ἐκεῖνα. Τὰ ξεχνοῦμεν. Ἀλλὰ πρέπει νὰ δεχθῶμεν ὅτι πολιτικὸς χαρακτὴρ ὑπάρχει. Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματα τῆς Κυβερνήσεως ὁμολογουμένως πρὸς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ διαψευδούσης ἡμᾶς τοὺς συκοφάντας τῆς Ἑλλάδος, εἶναι ὅτι ἀποδίδομεν πολιτικὸν χαρακτῆρα εἰς τὰ ἀδικήματα. Λέγει δι’ ἀνακοινώσεώς της ἡ Πρεσβεία Παρισίων: «Εἶναι ἀπολύτως ψευδές, ὅτι ἀρκεῖ νὰ ὑπογράψουν δήλωσιν ἀποκηρύξεως τῶν πεποιθήσεών των διὰ νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀμέσως». Τὰ πράγματα διαψεύδουν τὴν Πρεσβείαν καὶ τὴν Κυβέρνησιν. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρομε παρακάτω μερικὲς περιπτώσεις κρατουμένων ποὺ οἱ συγκατηγορούμενοί τους ἢ οἱ συγκαταδικασθέντες μ’ αὐτοὺς στὴν ἴδια ὑπόθεση ἀπολύθηκαν μὲ τὴν ὑπογραφὴν δηλώσεως μετανοίας. Σημειώνουμε ὅτι οἱ περισσότεροι κρατοῦνται ἀπὸ τὸ 1945–1946 κι’ ἂς φέρεται ὡς χρόνος καταδίκης μεταγενέστερη χρονολογία. Ὁ Νικ. Ἡλιόπουλος, κατεδικάσθη ἀπὸ τὸ Κακουργιοδικεῖον Μεσολογγίου τὸν Νοέμβρη τοῦ 1946 σὲ ἰσόβια δεσμά. Μαζί του καὶ γιὰ τὴν ἴδια αἰτία κατεδικάσθη καὶ ὁ Βασ. Χριστόπουλος κι’ ἐνῷ ὁ Ἡλιόπουλος κρατεῖται ἀκόμα 18 χρόνια κι’ οἱ αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπορρίπτονται συνεχῶς, ὁ Β. Χριστόπουλος ἀπελύθη τὸ 1954 γιατὶ ὑπέγραψε δήλωση μετανοίας. Δημήτριος Κέκελος. Κατεδικάσθη σὲ θάνατο τὸν Αὔγουστο τοῦ 1947 μαζὶ μὲ τοὺς Καζάνα Σπῦρο καὶ Πουλῆ Γεώργιο. Ὁ Καζάνας ἔκανε δήλωση καὶ ἀπεφυλακίσθη τὸ 1953 κι’ ὁ Πουλῆς ἐπίσης μὲ δήλωση ἀπεφυλακίσθη τὸ 1953. Τοῦ Κεκέλου τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 16 αἰτήσεις χάριτος καὶ Ν. 2058. «Εἶναι ἀθῶος ὁ Κέκελος» εἶπε στὸν παπᾶ ποὺ τὸν ἐξωμολόγησε τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου του ὁ κυριώτερος μάρτυρας κατηγορίας. Τὸ Ὑπουργεῖο ὅμως ἀπορρίπτει τὶς αἰτήσεις του γιατὶ δὲν κάνει δήλωση. Ζαβιτσιᾶνος Παντελῆς. Κατεδικάσθη σὲ θάνατο τὸν Ἰούνιο τοῦ 1947 μαζὶ μὲ τὸ Θόδωρο Καϊμενάκη. Ὁ Καϊμενάκης ὅμως ἔκανε δήλωση καὶ ἀπολύθηκε τὸ 1953. Τοῦ Ζαβιτσιάνου τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 7 αἰτήσεις χάριτος καὶ Ν. 2058 γιατὶ δὲν ἔκαμε δήλωση. Μπάκας Γεώργιος. Κατεδικάσθη σὲ ἰσόβια τὸ 1950. Μαζί του δικάστηκαν σὲ θάνατο οἱ Κίτσος Ἀριστείδης, Οἰκονόμου Ἀθανάσιος, Χαλκιᾶς Κώστας καὶ Μπάκας Παναγ. καὶ σὲ ἰσόβια ὁ Χρῆστος Χαλκιᾶς. Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ εἶχαν βαρύτερη ἀπὸ τὸν Μπάκα Γ. ποινὴ —εἶχαν θάνατο— καὶ ὁ Χρ. Χαλκιᾶς ποὺ εἶχε ἴση ποινή, ἰσόβια, ἀπελύθησαν μέσα στὸ 1952 (Κίτσος) 1953 (Οἰκονόμου–Κ. Χαλκιᾶς) καὶ 1954 (Παναγ. Μπάκας) καὶ τὸ 1953 ἐπίσης ὁ Χρ. Χαλκιᾶς μὲ τὰ ἰσόβια, διότι ἔκαναν δηλώσεις μετανοίας. Ἐνῷ ὁ Γεώργιος Μπάκας κρατεῖται ἀκόμη καὶ τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 9 αἰτήσεις χάριτος καὶ Ν. 2058. Κολιαδέλης Νικόλαος. Καταδικάσθηκε τὸ 1950 σὲ ἰσόβια, μαζί του κατεδικάσθη καὶ ὁ Κελπάλης Χαρ. σὲ θάνατο μάλιστα. Ἀλλὰ αὐτὸς ἔκανε δήλωση καὶ βγῆκε τὸ 1954. Μαζί του κατεδικάσθη σὲ ἰσόβια καὶ ὁ Κατσαμπρόκος Δημ. ἀλλὰ αὐτὸς ἔκανε δήλωση καὶ ἀπεφυλακίσθη τὸ 1952. Ἐνῷ ὁ συγκατηγορούμενός του ἐπίσης Ἀρβανίτης Νῖκος ἔκανε δήλωση στὸ δικαστήριο καὶ ἀπηλλάγη. Τοῦ Κολιαδέλη τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 6 αἰτήσεις χάριτος καὶ Ν. 2058 καὶ 3 γιὰ διακοπὴ τῆς ἐκτοπίσεως λόγω κινδύνου ἀνηκέστου βλάβης τῆς ὑγείας του. Ὅλες ἀπορρίπτονται γιατὶ τοῦ ζητᾶνε δήλωση. Βασάλος Κώστας καὶ Συνοδινὸς Μιχάλης: Δικάστηκαν μὲ ἄλλους 10 στὸ Κακουργιοδικεῖον Μυτιλήνης 18.11.1948. Ἦταν κρατούμενοι ὡς ὑπόδικοι ἀπὸ τὸ 1946. Πέντε ἀπὸ τοὺς συγκατηγορουμένους τους ἔκαναν δήλωση στὸ δικαστήριο καὶ ἀπηλλάγησαν. Οἱ ἄλλοι καταδικάστηκαν σὲ θάνατο. Ἔκαναν ὅμως δήλωση καὶ βγῆκαν τὸ 1949 ὁ Στρατῆς Γιωργαντῆς, τὸ 1950 ὁ Καβαδέλης Στρατῆς καὶ τὸ 1951 ὁ Ἀναστασέλης Στρατῆς. Οἱ Βασάλος καὶ Συνοδινὸς ποὺ δὲν ἔκαμαν δήλωση κρατοῦνται ἀκόμη. Ὁ Βασάλος Κ. ἔχει καταδικασθῆ καὶ γιὰ ἄλλη ὑπόθεση. Ἐπίσης στὸ Κακουργιοδικεῖον Μυτιλήνης. Δικάζονταν μὲ ἄλλους ἐννέα. Τρεῖς ἔκαναν δήλωση καὶ ἀπηλλάγησαν. Ὅλοι οἱ ἄλλοι κατεδικάσθησαν εἰς θάνατο μαζὶ μὲ τὸ Βασάλο. Κι’ ἐνῶ ὁ Βασάλος κρατεῖται ἀκόμη, οἱ ἄλλοι ἔκαμαν δήλωση ἀργότερα καὶ ἀπεφυλακίσθησαν. Ὁ Καΐμης Γεώργιος τὸ 1952. Αὐτὸς μάλιστα εἶναι ὁ μόνος ποὺ δικάσθηκε ὡς φυσικὸς αὐτουργὸς τῆς πράξεως (τῆς μεταβαρκιζιανῆς περιόδου). Ὁ Φραντζῆς Δημήτριος τὸ 1952. Ὁ Ἀναγνωστόπουλος Ἀνδρέας τὸ 1955. Τοῦ Βασάλου ἔχουν ἀπορριφθῆ 5 αἰτήσεις χάριτος τοῦ Ν. 2058. Τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο Μυτιλήνης μὲ τὴν 1)1963 ἀπόφασή του, ζητεῖ τὴν ἀποφυλάκισή του. Κανεὶς δὲν πιστεύει τὴν ἐνοχή του οὔτε τοῦ Βασάλου, οὔτε τοῦ Συνοδινοῦ. Ὁ Βασάλος τώρα ἐκτίει ποινὴν ἰσοβίου καθείρξεως. Ὁ Συνοδινὸς 20ετῆ. Τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 4 αἰτήσεις ἀναστολῆς τοῦ ὑπολοίπου. Ἀγγελόπουλος Στάθης. Κατεδικάσθη εἰς θάνατο τὸν Ἰούλιο 1947 μαζὶ μὲ τὸν Κούβελα Νικ. Ὁ Ἀγγελόπουλος εἶναι ἀκόμη μέσα μὲ ποινὴ ἰσοβίου καθείρξεως. Τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 10 αἰτήσεις χάριτος καὶ Ν. 2058. Ὁ Κούβελος ἔκαμε δήλωσιν καὶ βγῆκε τὸ 1958. Πλιάτσικας Στέφανος. Κρατούμενος ἀπὸ τὸν Μάϊο τοῦ 1945. Καταδικάσθηκε εἰς θάνατον μαζὶ μὲ τοὺς Καραγιῶργο Ἠλία, Ντοῦτσο Δημ. καὶ Δράκο Σωτήριον. Αὐτοὶ ἔκαμαν δήλωσιν ἀργότερον καὶ ἀπεφυλακίσθησαν οἱ δύο τὸ 1954 (Καραγιῶργος–Ντοῦτσος) καὶ ὁ Δρᾶκος τὸ 1961. Ὁ Πλιάτσικας ποὺ δὲν ἔκαμε δήλωσιν παραμένει εἰς τὴν φυλακὴ καὶ τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 11 αἰτήσεις χάριτος καὶ Ν. 2058. Μαῦρος Δημήτριος. Κατεδικάσθη εἰς θάνατον τὸν Ἰούλιο τοῦ 1945 μαζὶ μὲ ἄλλους ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ πέντε ἐδικάσθησαν ἐπίσης εἰς θάνατον. Ἔκαμαν ὅμως δήλωσιν καὶ βγῆκαν καὶ οἱ πέντε: Ὁ Λύτρας Ν. τὸ 1954, ὁ Ἀρκούτης Γ. τὸ 1962, ὁ Μάρκου Γ. τὸ 1952, ὁ Κοτοπούλης Ἐλευθ. τὸ 1951, ὁ Παπαδόπουλος Σάββας τὸ 1955 καὶ ὁ Λαμπράκης Γ. τὸ 1954. Τὸν Μαῦρο ποὺ δὲν κάμνει δήλωσιν τὸν κρατοῦν ἀκόμη εἰς τὴν φυλακή. Γουσμεράκης Μιχαὴλ. Κατεδικάσθη εἰς θάνατον τὸ 1948. Μαζί του κατεδικάσθησαν (ἀπὸ τὸ Ἔκτακτον Στρατοδικεῖον) εἰς θάνατον οἱ Μήτρογλου Κυρ., Ἀγγελάκης Πέτρος, Καφαντάρης Θεόδωρος, Μακρῆς Πασχ., Πατμάκας Χρ., Σταυρίδης Γεώργ. Αὐτοὶ ὅμως εἰς τὴν ἀναθεώρησιν τὸ 1952 ἔκαμαν δήλωσιν καὶ ἀπηλλάγησαν. Δύο ἄλλοι, οἱ Μανταλίδης Μόσχος καὶ Χατζησοφιανὸς Δημ., καταδικασμένοι ἐπίσης εἰς θάνατον ἔκαμαν δηλώσεις ἀργότερον καὶ ἀπηλλάγησαν, ὁ πρῶτος τὸ 1956 καὶ ὁ ἄλλος τὸ 1961. Τοῦ Γουσμεράκη τοῦ ἀπορρίπτονται αἱ αἰτήσεις ἀπολύσεως. Κατῆς Δημήτριος. Κατεδικάσθη εἰς ἰσόβια τὸ 1948. Μαζί του μὲ τὴν ἰδίαν ποινὴν κατεδικάσθη καὶ ὁ Παπακώστας Βασίλειος. Τοῦτος ὅμως ἔκαμε δήλωσιν καὶ ἐβγῆκε τὸ 1953. Τοῦ Κατῆ τοῦ ἀπερρίφθησαν 5 αἰτήσεις χάριτος διότι δὲν κάμνει δήλωσιν. Ἀρβανιτάκης Σταμάτιος. Κατεδικάσθη εἰς ἰσόβια τὸ 1947. Μαζί του ἐδικάσθησαν καὶ μάλιστα μὲ τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου οἱ Σφακιανάκης Δημ. ἔκαμε δήλωσιν καὶ ἀπεφυλακίσθη τὸ 1960, Δρούμπουλας Χαρ., ἔκαμε δήλωσιν καὶ ἀπεφυλακίσθη τὸ 1957, Βουγίου Βασ., ἔκανε δήλωση καὶ ἀπεφυλακίσθη τὸ 1955. Τὸν Ἀρβανιτάκη μὲ ἐλαφρότερη ποινή, τὸν κρατοῦν ἀκόμη γιατὶ δὲν κάνει δήλωση. Λέκας Κώστας. Κατεδικάσθη σὲ ἰσόβια. Τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 7 αἰτήσεις χάριτος, Ν. 2058. Μαζί του ὅμως καταδικάστηκαν καὶ 4 ἄλλοι καὶ μάλιστα σὲ θάνατο. Αὐτοὶ βγῆκαν γιατὶ ἔκαναν δήλωση ὁ Γιώργης Κώστας τὸ 1953, ὁ Λέκας Βαγγέλης τὸ 1949, ὁ Μελέτης Γιώργης τὸ 1962 καὶ ὁ Σκουρτῆς Σταῦρος τὸ 1951. Ἐπίσης ὁ Πίτσας Δημ. ἀπελύθη τὸ 1962 μὲ δήλωση ἐνῷ εἶχε δικασθῆ σὲ ἰσόβια μαζὶ μὲ τὸν Ἀρβανιτάκη. Ἐπίσης μὲ δήλωση βγῆκαν ἄλλοι 4 καταδικασμένοι σὲ θάνατο ἀπὸ τὴν ἴδια ὑπόθεση. Ὁ Τσεμπέρας τὸ 1957, ὁ Μαρλαγκότσης τὸ 1957, ὁ Μανινῆς τὸ 1957 κι’ ὁ Καφαντάρης Κώστας τὸ 1953. Μακρυγιάννης Θόδωρος. Κατεδικάσθη τὸ 1950 σὲ ἰσόβια. Τέσσερις συγκατηγορούμενοί του ἔκαναν δήλωση καὶ ἀπαλλάχτηκαν ἀπὸ τὸ δικαστήριο. Δυὸ ἄλλοι οἱ Ἀγγελόπουλος Βασ. καὶ Ἀσκητὴς Βασ. κατεδικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν τὸ 1951 καὶ ἕνας ἄλλος ὁ Βουραγέλλης Δ. μὲ ἰσόβια ἔκανε δήλωση καὶ βγῆκε τὸ 1952. Τοῦ Μακρυγιάννη τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 4 αἰτήσεις χάριτος, Ν. 2058. Τόγιας Σπύρος. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1950. Ὁ συγκαταδικασμένος μαζί του σὲ θάνατο Ψαλλίδας Βασίλης ἔκανε δήλωση καὶ βγῆκε τὸ 1952, κι’ ὁ Πέρας Δημ. μὲ θάνατο ἐπίσης βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1951. Τοῦ Τόγια τοῦ ἔχουν ἀπορριφθῆ 9 αἰτήσεις χάριτος, Ν. 2058. Κυδωνάκης Γεώργ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1949. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Ζαπούκας Ἀκίλλας, ἔκανε δήλωση στὸ δικαστήριο καὶ ἀπεφυλακίσθη ἀμέσως. Δυὸ ἄλλοι κατεδικάσθησαν ἐπίσης σὲ θάνατο, οἱ Μαχαίρας Ἀναστάσιος καὶ Βασιλόπουλος Δημήτριος. Ἔκαναν ὅμως δήλωση καὶ ἀπεφυλακίσθησαν τὸ 1951 καὶ οἱ δυό. Τοῦ Κυδωνάκη τοῦ ἀπερρίφθησαν 5 αἰτήσεις χάριτος καὶ τοῦ Ν. 2058 ἐπειδὴ δὲν κάνει δήλωση. Βουλγαρέλης Παναγιώτης. Κατεδικάσθη τὸ 1949 σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μπαμπάκης Χρῆστος ἔκανε δήλωση στὸ δικαστήριο καὶ ἀπεφυλακίσθη ἀμέσως. Δυὸ ἄλλοι ὁ Δρινέτης Ἰγνάτιος καὶ Πολίτης Χρῆστος κατεδικάσθησαν ἐπίσης σὲ ἰσόβια. Ὁ Δρινέτης ὅμως ἔκανε δήλωση κατὰ τὴν ἀναθεώρηση τῆς δίκης καὶ ἀπεφυλακίσθη ἐπίσης. Ὁ Βουλγαρέλης παραμένει στὴ φυλακή. Οἱ 6 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν, γιατὶ δὲν κάμνει δήλωση. Μπέρδος Ἰωάννης. Δικάστηκε τὸ 1946 σὲ θάνατο. Ἑπτὰ αἰτήσεις του χάριτος ἀπερρίφθησαν. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μανώλαινας Ἀπόστολος, δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1960. Μπόσκος Ἄγγελος. Δικάστηκε τὸ 1949 σὲ θάνατο. 6 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ἀναστασιάδης Γεώργιος δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1959. Ἀχλιόπιτας Σπῦρος. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ ἰσόβια. 9 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ζαφειριάδης Χρῆστος βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1952. Χαλκιᾶς Ἰωάννης τοῦ Π. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Δώδεκα αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Ὁ συγκατηγορούμενός του Χαλκιᾶς Ἰωάννης τοῦ Δ. ἔκαμε δήλωση καὶ ἀθωώθηκε. Δούκας Μανώλης. Δικάστηκε τὸ 1946 σὲ ἰσόβια. Ἕντεκα αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Κλιάτσος Γεώργιος καὶ Ζέκας Κυριάκος βγῆκαν μὲ δήλωση ὁ πρῶτος τὸ 1953 κι’ ὁ δεύτερος τὸ 1948. Στιβαχτῆς Ἀθανάσιος. Δικάστηκε τὸ 1948 σὲ θάνατο. Ἕξη αἰτήσεις του χάριτος ἀπερρίφθησαν. Ὁ συγκατηγορούμενός του Παπαχατζῆς Ἰωάννης δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1960. Σκαφιδᾶς Θεόδωρος. Δικάστηκε τὸ 1949 σὲ θάνατο. 4 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Κούβελας Ν. καὶ Γκέκας Θεόδ. δικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση ὁ πρῶτος τὸ 1952 καὶ ὁ δεύτερος τὸ 1959. Καραντάκος Ἰωάννης. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. 6 αἰτήσεις του χάριτος ἀπερρίφθησαν. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Τσάκος Δημ. καὶ Μαζαράκης Σπ., δικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1948. Πέτρογλου Μιχαὴλ. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ ἰσόβια. 14 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μπαχαριὰν Ἀσαντούρ, δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ ἰσόβια, ἔκανε δήλωση καὶ ἀπεφυλακίστηκε τὸ 1961. Χαρανᾶς Ἰωάννης. Δικάστηκε τὸ 1949 σὲ ἰσόβια. 6 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ἰατρίδης Χρῆστος, δικασμένος κι’ αὐτὸς ἰσόβια, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1957. Μαυρῆς Παντελῆς. Δικάστηκε τὸ 1948 σὲ θάνατο. 5 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Κωστόπουλος Μάξιμος καὶ Σκουτελᾶς Δημήτριος, καταδικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο, βγῆκαν μὲ δήλωση, ὁ πρῶτος τὸ 1952 καὶ ὁ δεύτερος τὸ 1948. Σαλτίδης Μιλτιάδης. Καταδικάστηκε τὸ 1951 σὲ θάνατο. 13 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Ὁ συγκατηγορούμενός του Σαλτίδης Ἰωάννης, δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ ἰσόβια, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1954. Γαβριελᾶτος Σπῦρος. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1946. 9 αἰτήσεις του χάριτος καὶ Ν. 2058 ἀπερρίφθησαν. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Πετρᾶτος Γεώργ. καὶ Μενεγᾶτος Εὐάγγ. ἀπαλλάχτηκαν στὴ δίκη μὲ δήλωση καὶ οἱ: Σταθᾶτος Θεοχ. καὶ Χιώνης Φώτης, καταδικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο, βγῆκαν μὲ δήλωση, ὁ πρῶτος τὸ 1956 καὶ ὁ δεύτερος τὸ 1957. Μαλιαράκος Ἠλίας. Δικάστηκε σὲ θάνατο στὸ Κακουργιοδικεῖο Κυπαρισσίας. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Λογιώτης, Πανταζόπουλος Δ., Νέστορας Π., δικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο, βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1952. Συμπάρδης Ἰωάννης. Δικάστηκε τὸ 1946 σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Δρακούλης Ἰγν., δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ ἰσόβια, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1952. Παναγόπουλος Γεώργιος. Δικάστηκε σὲ ἰσόβια τὸ 1947. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Ἀφαλοντάτης Ἀντ. καὶ Ἀραβισανίδης, δικασμένοι κι’ αὐτοὶ ἰσόβια, βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1952. Ζάππης Ἐπαμ. Δικάστηκε τὸν Ἰούνιον τοῦ 1946 σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Κωνσταντίνου Ἠλ. καὶ Σιάκας Παν. ἀπεφυλακίσθησαν μὲ δήλωση, ὁ πρῶτος τὸ 1956 καὶ ὁ δεύτερος τὸ 1957. Τουμάσης Γεράσιμος. Δικάστηκε τὸ 1948 σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ρόζος Εὐάγγελος, δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ ἰσόβια, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1959. Κυβέλος Ἀθαν. Δικάστηκε τὸ 1948 σὲ θάνατο. Ὁ συγκατηγορούμενός του Πέρας Σωτήρης, δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο, βγῆκε τὸ 1952, μὲ δήλωση. Τσιούτρας Στέργιος. Δικάστηκε τὸ 1949 σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Μητσιόνης Ἰωάννης, Παπαθανασίου Ἀθαν., δικασμένοι κι’ αὐτοὶ ἰσόβια, βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1952. Τζεβελέκος Παναγ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Μερκούρης Ν., Μπιλάρης Δημ. καὶ Θᾶνος Θεόδ., δικασμένοι σὲ θάνατο κι’ αὐτοί, βγῆκαν μὲ δήλωση. Ἀνδρόνικος Ἀντ. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ἀντωνίου Ἀνδρέας, ποὺ δικάστηκε σὲ θάνατο, βγῆκε τὸ 1961 μὲ δήλωση. Κακαβούλης Κοσμᾶς. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Ὁ συγκατηγορούμενός του Σαρδέλλης Σωτ., δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1952. Λιλῆς Παν. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Χάντας Κώστας, Λιλῆς Γ., Μαῦρος Κων., Λιλῆς Δ., Γεώργας Σ., Λιλῆς Σ., Γεώργας Κ., Γιαννάκος Δ., Λιλῆς Σ., Γιαννάκος Χρ., Παπαγεωργόπουλος Παν., Παπαγεωργόπουλος Θεόδ., δικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο, βγῆκαν μὲ δήλωση ὡς τὰ 1953. Θεόδ. Σταθόπουλος καὶ Παναγιωτόπουλος Γεώργιος. Καταδικάστηκαν καὶ οἱ δύο σὲ θάνατο 1947–1948. Ὁ συγκατηγορούμενός του Δελαπόρτας, δικασμένος σὲ θάνατο κι’ αὐτός, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1954. Πατσιώτης Φώτης. Καταδικάστηκε τὸ 1948–49 σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Δελαπόρτας Θεόδ. καὶ Βασιλιτσιώτης, δικασμένοι σὲ θάνατο, ἀποφυλακίστηκαν μὲ δήλωση τὸ 1954. Μπασιάκος Παν. Καταδικάστηκε τὸ 1948 σὲ θάνατο. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Γραμματικάκης Χαρ. καὶ Φωτόπουλος Ἀνδρέας, δικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο, βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1952–53. Κουριπᾶς Νῖκος. Καταδικάστηκε τὸ 1948 σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Τσαντικίδης Θεόδωρος καὶ Ἰακωβίδης Στέλ., δικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ ἰσόβια, βγῆκαν καὶ οἱ δύο μὲ δήλωση τὸ 1960. Μητάδης Χρῖστος. Καταδικάστηκε τὸ 1948 σὲ θάνατο. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μαυροκεφαλίδης Παν., ποὺ δικάστηκε κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο, βγῆκε ἀργότερα μὲ δήλωση. Νεοχωρίτης Βαγγέλης. Καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια τὸ 1948. Ὁ συγκατηγορούμενός του Βαγγέλης, καταδικάστηκε κι’ αὐτὸς σὲ ἰσόβια καὶ βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1961. Λεμπέσης Βαγγέλης. Καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια τὸ 1947. Ὁ συγκατηγορούμενός του Κουρούπης Κων., ποὺ εἶχε καταδικασθῆ σὲ ἰσόβια, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1957. Πανταζῆς Παναγ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1946. Μαζί του καταδικάστηκαν σὲ θάνατο οἱ: Βαβούλης Ἀλ., Τζανῆς Λ., Κατσαμπάνης Χρ., Ἀθανασόπουλος Γεώργιος καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1952–1954. Κοντοθανάσης Παν. Καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια. Στὴν ἀναθεώρηση ποὺ ἔγινε τὸ 1949, 39 ἀπὸ τοὺς 52 συγκατηγορουμένους του ἔκαναν δήλωση καὶ ἀπαλλάχτηκαν. Ἐπίσης οἱ: Γαρατζιώτης Δημ., Γεωργίου Χρ., Ἡλιόπουλος Ἀθαν., Πολιτίδης Παῦλος, συγκατηγορούμενοί του, ποὺ δικάστηκαν σὲ ἰσόβια καὶ αὐτοί, βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1957–1960. Σταυρόπουλος Θεόδ. τοῦ Γ. Κατεδικάσθη σὲ θάνατο τὸ 1947. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Καλύβας Θεόδωρος, Χωραΐτης Ἀθανάσιος, Γαϊτάνης Ἠλίας, Πολυβὸς Γιάννης. Σφακιανάκης Στέλιος ποὖχαν κι’ αὐτοὶ δικασθῆ σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1954, 55, 59, 60 καὶ 1958 ἀντιστοίχως. Θωμόπουλος Χρῆστος. Δικάστηκε τὸ 1946 σὲ 20 χρόνια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Γιόκας Γ. ποὺ δικάστηκε κι’ αὐτὸς σὲ 20 χρόνια βγῆκε τὸ 1952 μὲ δήλωση. Στάϊος Εὐάγγελος. Δικάστηκε τὸ 1949 σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Γρ. Νατσιούλης, Π. Στόϊκος, Παντ. Κωτσόπουλος, Κυρ. Κωτσόπουλος, Ἀθ. Μπόγδανης, Στέφ. Χολέρας, Γεώργιος Ἠλίας, Δ. Ράκλος, Ι. Ζετίνας, Ν. Νάστος, Στ. Σιάγκας, Δ. Μπογδάνης, ποὺ καταδικάστηκαν κι’ αὐτοὶ σὲ ἰσόβια βγῆκαν μὲ δήλωση πρὸ 10ετίας. Τσούνιας Εὐστ. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Κ. Καπούτσης, δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ ἰσόβια βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1957. Μητσιὸς Χρ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1949. Οἱ συγκατηγορούμενοί του: Ι. Κοτρωνᾶς, Χ. Ἀποστόλου, Ε. Ζαφείρης, Γ. Σπαχῆς, Κ. Παλαμάρης, Ι. Δημητρέλιας, Πάτροκλος Κτίστου καὶ Ι. Χατζηϊωάννου, ποὖχαν κι’ αὐτοὶ καταδικασθῆ σὲ θάνατο, ἀποφυλακίστηκαν μὲ δήλωση. Γιαννακόπουλος Κ. Καταδικάστηκε τὸ 1950 σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Γ. Μάτζαρης, καταδικασμένος σὲ θάνατο βγῆκε πρὶν πολλὰ χρόνια μὲ δήλωση. Μοσχάκης Γ. Καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια τὸ 1946. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Παντ. Σουμπαλίκας, Π. Κτῶρος, Ν. Πίσας ποὖχαν κι’ αὐτοὶ καταδικασθῆ σὲ ἰσόβια ἀπελύθησαν μὲ δήλωση πρὶν χρόνια. Τσακλίδης Ἰωάννης. Καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια τὸ 1947. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ν. Λεμπέσης, δικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ ἰσόβια βγῆκε μὲ δήλωση. Τσαγκάλης Ν. Καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Θᾶνος Θεοδ. ἀπελύθη μὲ δήλωση. Ἀναστασιάδης Κων. Δικάστηκε σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Ν. Γκέκας, Στ. Διαβαστῆς, Στ. Κουκουβέλας, καταδικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ ἰσόβια ἀποφυλακίστηκαν μὲ δήλωση. Ἀνδρινόπουλος Γ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1948. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Χρ. Σταθόπουλος, Γ. Πανωσκάλτσης, Κ. Σφακιανάκης, Ν. Τζαμουράνης, Π. Λυμπερόπουλος, Α. Ἀποστολόπουλος ποὖχαν κι’ αὐτοὶ δικασθῆ σὲ θάνατο ἀποφυλακίστηκαν μὲ δήλωση. Γεωργακόπουλος Ἰωάν. Δικάστηκε τὸ 1948 σὲ θάνατο. Ὁ συγκατηγορούμενός του Γ. Σταυρόπουλος ποὖχε δικασθῆ κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο ἀποφυλακίστηκε μὲ δήλωση. Μίχας Ἀθαν. Δικάστηκε τὸ 1949 σὲ θάνατο. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Ν. Φίλης, Ι. Παπαδημητρίου, Σμυρνιός, δικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο ἀποφυλακίστηκαν μὲ δήλωση. Παπασταματίου Μιχ. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Σὲ θάνατο καταδικάστηκαν καὶ οἱ συγκατηγορούμενοί του Εὐαγ. Τόλιας, Θ. Τσακλίδης, Παντ. Παπούλιας καὶ ἀποφυλακίστηκαν τὸ 1958 μὲ δήλωση. Κατσαμπάνης Εὐάγγ. Καταδικάστηκε τὸ 1949 σὲ θάνατο. Οἱ καταδικασμένοι μαζί του σὲ θάνατο Γ. Πολύδωρος, Γ. Σμυρνῆς βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1955. Λιάπης Χρ. Καταδικάστηκε τὸ 1947 σὲ ἰσόβια. Ὁ καταδικασμένος μαζί του σὲ ἰσόβια καὶ σὲ ἄλλες ὑποθέσεις σὲ θάνατο Β. Κατσιγιάννης βγῆκε τὸ 1956 μὲ δήλωση. Τζάλας Γ. Καταδικάστηκε τὸ 1947 σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ι. Μπαλοῦτσος ποὖχε δικασθῆ κι’ αὐτὸς σὲ ἰσόβια ἀποφυλακίστηκε τὸ 1956 μὲ δήλωση. Συμπάνης Ἀνδρ. Δικάστηκε τὸ 1949 σὲ θάνατο. Οἱ καταδικασμένοι μαζί του σὲ θάνατο Ν. Φίλης, Ι. Παπαδημητρίου, Ι. Σμυρνιὸς ἀποφυλακίστηκαν ἀφοῦ ἔκαναν δήλωση. Μπαλαγιάννης Γ. Δικάστηκε τὸ 1948 σὲ θάνατο. Οἱ καταδικασμένοι μαζί του σὲ θάνατο Γ. Τσατήρης καὶ Δ. Γεωργίου ἀποφυλακίστηκαν πρὸ 10ετίας μὲ δήλωση. Μουτζούρης Ἀρ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Ὁ καταδικασμένος μαζί του σὲ θάνατο Κ. Ζανῆς βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1960. Παραμερίτης Δημ. Καταδικάστηκε τὸ 1946 σὲ ἰσόβια. Οἱ καταδικασμένοι μαζί του σὲ θάνατο Π. Τζαμαρίας, Π. Παπαδᾶτος, Δ. Καμπίτσης ἀπολύθηκαν μὲ δήλωση τὸ 1961. Μέτσιος Γ. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Δ. Μπούγας, Ε. Καλογερόπουλος, Γ. Μάτζαρης καὶ Π. Βεργόπουλος, καταδικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1952, 1956, 1957, 1958 ἀντίστοιχα. Μαστοράκης Ἀθ. Δικάστηκε ἰσόβια τὸ 1949. Οἱ καταδικασμένοι μαζί του σὲ ἰσόβια Σπῦρος Μυλωνᾶς, Κυρ. Κοσμόπουλος βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1956 ὁ πρῶτος καὶ τὸ 1954 ὁ δεύτερος. Ἠλίας Παναγ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1945. Δικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Σκούρτης Σταῦρος τὸ 1952, Τσεμπερᾶς Γιάννης τὸ 1956, Μῶρος, Οἰκονόμου Γεώργ., Παπαγεωργόπουλος Γεώργιος. Μπιζάνης Θεόδ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Δικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Λεβιάν, Γεωργιάδης Βασ., Βουρλίδης Μιχάλης, Ἰατροῦ Χρ. Γιὰ τὴν ἴδια κατηγορία ἀπαλλάχτηκαν στὴ δίκη γιατὶ ἔκαναν δήλωση καὶ οἱ συγκατηγορούμενοί του Καρναράκης, Μαντούβαλος, Ἀβραμίδης Βάνιας. Λάμπρου Θεόδ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Δικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Σταμάτης Ἀριστ., Παπαδόπουλος Γιάν., Βασ. Καραχάλιος, ὁ συγκατηγορούμενός του Κυριακίδης Γιάννης ἔκανε δήλωση στὸ δικαστήριο καὶ ἀπαλλάχτηκε ἂν καὶ φέρονταν ὁ κυριώτερος κατηγορούμενος. Μουροΐδης Ν. Δικάστηκε γιὰ κατασκοπεία τὸ 1955 καὶ κρατεῖται. Ὁ συγκατηγορούμενός του Θεοδωρίδης Ἰορδ. ἔκανε δήλωση καὶ βγῆκε. Μὲ δήλωση βγῆκε καὶ ὁ Λιόλιος ποὺ ἐπίσης εἶχε ἔρθει ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό. Μιχαλόπουλος Παν. Δικάστηκε ἰσόβια. Τοῦ ἀπορρίφθηκαν 7 αἰτήσεις. Μὲ τὴν αὐτὴ κατηγορία ἀπαλλάχτηκαν γιατὶ ἔκαναν δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Χριστόπουλος Βασ., Ἀναγνωστόπουλος Ἀθ., Μιχαλόπουλος Ἀθ. Ἀσημίνας Δημ. Δικάστηκε τὸ 1951 σὲ θάνατο. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων δεσμῶν. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 9 αἰτήσεις. Δικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Ζαφείρης Γιάν., τὸ 1957, Χατζηγιώργας Στ. καὶ Χριστοδουλάκης Δημ. τὸ 1958, Ἀγγελίκας Δημ. τὸ 1954. Βακαρῖκος Ν. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 10 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Ὁ συγκατηγορούμενός του Τάγκας Γεώργιος, δικασμένος σὲ θάνατο, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1953. Ἀγγελόπουλος Εὐάγγ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 7 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Δικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Στ. Σφακιανάκης, Ἀθ. Χωραΐτης τὸ 1955, Σφακιανάκης Κ., Σφακιανάκης Στερ. τὸ 1951, Γ. Πανουκαλτζῆς, Κ. Κωστόπουλος τὸ 1952. Βαενὸς Βασ. Δικάστηκε στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων τὸ 1958. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 9 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Δικάστηκαν ἰσόβια καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Τσίτσιλας Ἀθ., Παπαδημητρίου Γ., Ντακόπουλος Δημ. στὰ 1962. Φαδάκης Ἀθαν. Δικάστηκε στὴ ποινὴ τῶν ἰσοβίων τὸ 1946. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 5 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Δικάστηκαν ἰσόβια καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση στὰ 1957 οἱ συγκατηγορούμενοί του Καραμανλῆς, Α. Παχῆς. Ἀγγελίδης Δῆμος. Δικάστηκε σὲ 20 χρόνια τὸ 1949. Τοῦ ἀπέρριψαν 5 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058 καὶ 5 αἰτήσεις γιὰ τὸ τρίτο. Δικάστηκαν βαρύτερα στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Αὐγερόπουλος Γεώργ., Γκουγκουτούσης Κ. τὸ 1952, Λουλούδη Βασιλική, Μακούδη Εἰρήνη, Λαμπρινὴ Ἀραμπατζῆ τὸ 1950. Παράσχος Γεώργιος. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1946. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 6 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Δικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Λαμπρόπουλος Παν. στὸ 1951, Ἀθανασσόπουλος Ἀθ. στὰ 1954 καὶ Ἠλιάκης Ἐμμ. τὸ 1953. Σκαρτσίνας Ἀπ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1949. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 9 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ντάσιος Ν. δικασμένος σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1956. Δουμένης Γιάννης, Βλάχος Γιάν., Κάντας Γιάν., Παπασπύρου Παν. καὶ Π. Κρεμμύδας. Δικάστηκαν τὸ 1947 σὲ θάνατο. Οἱ συγκατηγορούμενοί τους δικασμένοι σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση: Μανιὸς Τρ. τὸ 1951, Ἀρχοντόπουλος Γεώργ. τὸ 1962 καὶ Χαλαύτης Εὐάγγ. τὸ 1953. Φελέκης Γ., Σ. Ζάππης, Ἀνδρ. Παπανδρέου, Β. Παπακοσμᾶς. Δικάστηκαν τὸ 1946 στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Οἱ συγκατηγορούμενοί τους δικάστηκαν ἐπίσης στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων: Ἠλ. Κωνσταντίνου, Ἡρ. Κασιφάκης, Π. Σάκας, βγῆκαν μὲ δήλωση ὁ πρῶτος τὸ 1956, ὁ δεύτερος τὸ 1958, ὁ τρίτος τὸ 1959. Ἀσωνίτης Κ. Δικάστηκε τὸ 1946–47 στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Ἀποφυλακίστηκαν μὲ δήλωση, δικασμένοι σὲ θάνατο οἱ συγκατηγορούμενοί του Ἀν. Καβαδίας, Π. Μουχτόγλου, Τηλιακὸς Ν. τὸ 1954. Ὁ Γιαννακούρης τὸ 1957. Οἱ Τζίκας Ἀγγ., Κουτρουμπῆς Ἄγγ. τὸ 1961 καὶ ὁ Καρακλάνης Κ. τὸ 1963. Πανουτσόπουλος Ἀθ. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο καὶ κρατεῖται στὴ φυλακή. Δικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Σχίζας Στ., Ρέβης Ἀπ., Τίγκας Χρ., Θελερίτης Ἀναστ. Ἀλτούνης Ἄγγελος. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ 20 χρόνια. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 5 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058 καὶ 7 αἰτήσεις γιὰ τὸ τρίτο. Ὁ συγκατηγορούμενός του Κυριακόπουλος Ν., δικασμένος στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1953. Χρύσης Γεώργ. Δικάστηκε τὸ 1952 στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Τοῦ ἀπέρριψαν 3 αἰτήσεις χάριτος. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Μιχάλης, Ρουστάνος, Ἀργυριάδης, Κελαϊδίτης, ἔκαμαν δήλωση στὴ δίκη καὶ βγῆκαν. Φουντόπουλος Γιάννης. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1948. Τοῦ ἀπερρίφθηκαν 13 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058 καὶ 4 γιὰ τὸ τρίτο. Οἱ 60 συγκατηγορούμενοί του ἔκαμαν δήλωση στὴ δίκη καὶ βγῆκαν. Ζυμάρας Σπ. Δικάστηκε στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων τὸ 1948. Ἔκαμαν δήλωση καὶ βγῆκαν οἱ συγκατηγορούμενοί του Τσουκρᾶς Μ., Σ. Χατζηαποστόλου, δικασμένοι ἐπίσης στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Γκαντερῆς Δημ. Δικάστηκε τὸ 1946 στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 6 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Δικάστηκε ἰσόβια καὶ βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1951 ὁ συγκατηγορούμενός του Σισμανίδης Ἰσαάκ. Ἀρβανίτης Λουκᾶς. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 8 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058, δικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο ἔκαμαν δήλωση καὶ βγῆκαν οἱ συγκατηγορούμενοί του Λαμπρόπουλος Παν. τὸ 1955, Σπυρόπουλος Πολ. τὸ 1960, Γκουμέας Γιάν. τὸ 1962. Γαλανόπουλος Γεώργ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1946. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 6 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Δικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση ὁ Μυλωνᾶς Β. τὸ 1957, ὁ Ν. Γαλανόπουλος τὸ 1955 καὶ ὁ Νικολόπουλος Γεώργ. τὸ 1960. Καμπιώτης Φίλ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 7 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μαυρίδης ἢ Μαρούδας Μάνιας δικασμένος σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1955. Τζιώτης Μιχ. Δικάστηκε τὸ 1949 στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 6 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸ Ν. 2058. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μαγκάκης δικασμένος ἰσόβια βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1951. Ἀρετόπουλος Γιάννης. Δικάστηκε στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 3 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸ Ν. 2058. Ὁ συγκατηγορούμενός του Χατζηχρῆστος Ἀριστ. δικασμένος σὲ ἰσόβια ἔκαμε δήλωση στὸ Ἀναθεωρ. Στρατοδικεῖον καὶ βγῆκε. Τουμάσης Ἀνδρέας. Δικάστηκε τὸ 1948 στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 10 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸ Ν. 2058 καὶ 2 αἰτήσεις γιὰ ἀνήκεστο. Ὁ συγκατηγορούμενός του Ρίζος Εὐάγγ. δικασμένος σὲ ἰσόβια, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1959. Στούπας Φώτης. Δικάστηκε τὸ 1945 στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 8 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸ Ν. 2058. Ὁ συγκατηγορούμενός του Γαβριὴλ Παν. δικασμένος σὲ ἰσόβια βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1956. Ἄλλοι δύο συγκατηγορούμενοί του ἀθωώθησαν στὴ δίκη γιατὶ ἔκαμαν δήλωση. Μυλωνᾶς Γεώργ. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1948. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 9 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸ Ν. 2058. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Μυλωνᾶς Βασίλειος καὶ Νικολόπουλος Γεώργιος, δικασμένοι σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1957. Ροῦσος Γιάνν. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 9 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸ Ν. 2058. Ὁ συγκατηγορούμενός του Γατσίνος Ν. δικασμένος 9 φορὲς σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1960. Θάνος Στέφ. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθησαν ὅλες οἱ αἰτήσεις μὲ τὸ Ν. 2058. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Ν. Χούτης καὶ Κακιώρης, δικασμένοι σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1952. Τραφαλῆς Πιέρρος. Δικάστηκε τὸ 1948 σὲ θάνατο. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 6 αἰτήσεις χάριτος. Ἀπὸ τοὺς συγκατηγορουμένους του δικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο γιὰ κατοχικὰ οἱ Τζεφεράκης Κ., Κυριακίκος Ν. καὶ Ψευτινάκος Γ., βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ δύο πρῶτοι τὸ 1952, ὁ τρίτος τὸ 1957. Κυριακίδης Γιάνν. Δικάστηκε τὸ 1948 μὲ τὸ Γ)46 ψήφισμα. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 2 αἰτήσεις χάριτος. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μαλαφάκης Εὐτύχης ἔκαμε δήλωση στὴ δίκη καὶ βγῆκε. Ἀντωνάκης Δημ. Δικάστηκε τὸ 1946 καὶ τὸ 1948 γιὰ κατοχικὰ 20 χρόνια στὴν πρώτη δίκη καὶ ἰσόβια στὴ δεύτερη. Ὁ συγκατηγορούμενός του στὴν πρώτη δίκη Α. Μπροῦδες δικασμένος ἐπίσης σὲ 20 χρόνια βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1953. Καὶ ὁ συγκατηγορούμενός του στὴ δεύτερη δίκη Μ. Ψαθᾶς, δικασμένος ἐπίσης σὲ ἰσόβια βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1950. Μαυρόπουλος Κ. Δικάστηκε σὲ θάνατο. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Τοῦ ἀπερρίφθηκαν 6 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸ Ν. 2058. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μπουζέας Στ. δικασμένος ἐπίσης σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1951. Ρούπας Χαρ. Δικάστηκε σὲ θάνατο. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Παπαγιαννόπουλος δικάστηκε σὲ 20 χρόνια ὁ συγκατηγορούμενός του Ἀλεβιζόπουλος Γιάν. δικασμένος σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1961. Πουλῆς Παν. Μαυρούλης Ἄγις, Ἀθανασόπουλος Ἀθ. Διονυσόπουλος δικάστηκαν τὸ 1947–48 σὲ θάνατο. Ἐκτίουν ποινὴ ἰσοβίων. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Λαμπρόπουλος, Καλογερόπουλος καὶ Ζαχαρόπουλος δικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ δύο πρῶτοι τὸ 1952 καὶ ὁ τρίτος τὸ 1961. Βαλσαμῆς Δημήτριος. Δικάστηκε στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Ἀλτούνης Ἄγγελος δικάστηκε 20 χρόνια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Κυριακόπουλος Ν. δικασμένος σὲ ἰσόβια βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1953. Ρήγας Δημ. Δικάστηκε τὸ 1947 στὴν ποινὴ τῶν ἰσοβίων. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Καρατζᾶς Ἀπ. καὶ Δημόπουλος Τρ. δικασμένοι ἐπίσης σὲ ἰσόβια βγῆκαν μὲ δήλωση ὁ πρῶτος τὸ 1953, ὁ δεύτερος τὸ 1954. Βαζούρας Παν. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Βεντέρης Λευτ. καὶ Κελεπούρης Δημ. δικασμένοι σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1949. Τσίμπουρης Κων. Δικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1950. Ὁ συγκατηγορούμενός του Μπούρας Γεώρ. δικασμένος σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1952. Γεωργούλης Ἀπόστ. Δικάστηκε τὸ 1948 στὴν ποινὴν τῶν ἰσοβίων. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Δράκας Μαρ. καὶ Κλεάνθης Μαν. δικασμένοι σὲ ἰσόβια βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1953–1954. Βλάχος Γιαν., Κρεμμύδας Πετ., Μανέτης Παν., Κώστας Π. Παπασπύρου, Παν. Ντουμένης δικάστηκαν τὸ 1947 σὲ θάνατο. Οἱ συγκατηγορούμενοί τους Μόνιας καὶ Ἀρναουτόπουλος Γ. δικασμένοι σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση ὁ πρῶτος τὸ 1951 καὶ ὁ δεύτερος τὸ 1962. Δήμτσας Χρ. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Ὁ συγκατηγορούμενός του Βλάχος Στ. δικασμένος σὲ ἰσόβια βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1952. Κρίμπας Βασ., Ζούμπλαρης Σπ., Ρήγας Χρ., Ρῖζος Γεώρ. καὶ Παν. Κοντοθανάσης, δικάστηκαν τὸ 1948, ὁ πρῶτος σὲ θάνατο, οἱ ἄλλοι σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί τους Μίχας Ἀθ., Καραμῆτρος Στ., Σπυρόπουλος Ν., Κακογιάννης Κωσ., Καλύβας Γιάν., Καρμαλῆς Παν., Παπανάγου Παν., Τσιλιμάγκος Ἡλ., Κυλοταῦρος Γ. δικασμένοι σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση. Ἐπίσης οἱ Κελιόπουλος Κ., Μελαχροινὸς Ἀλ., Ριτζιώνης, Ἀνδρεούλας Δημ., Γεωργόπουλος Δ., Μπαντούτης Γιαν., Σταματόπουλος Ἀπ., Ρόδης Χωρ., Φερετζιώτης Δημ., Γεωργίου Χρ., Παυλιτίδης Λεων. καὶ Ἡλιόπουλος Ἀθ., δικασμένοι σὲ ἰσόβια ἔκαναν δήλωση καὶ βγῆκαν τὸ 1949–1955, 1956 καὶ 1959. Οἱ 17 ἀπὸ αὐτοὺς ἔκαναν δήλωση στὸ ἀναθεωρητικὸ καὶ βγῆκαν. Ἔξαρχος Ἀνδρ., Μαῦρος Δημ., Καρίτσογλου Χαρ. καὶ Χατζηϊωάννης Ἐλευθ. δικάσθηκαν σὲ θάνατο τὸ 1947. Οἱ συγκατηγορούμενοί τους Καταπούρης, Γεώρ. Μαρκούσης, Γ. Ἀρναούτης, δικασμένοι σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση ὁ πρῶτος τὸ 1950, ὁ δεύτερος τὸ 1960 καὶ ὁ τρίτος τὸ 1952. Στέφας Τ., Ἀθ. Κυβέλος, Σ. Τόγιας, Κ. Λέκκας, Γιαν. Οἰκονόμου δικάστηκαν τὸ 1947 καὶ 1950 σὲ θάνατο. Ἐκτίουν ποινὴ ἰσοβίων. Οἱ συγκατηγορούμενοί τους Πέρρας Δ, Παπαβασιλείου Κ, Βλάχος Εὐάγ., Μπαρτζῆς Γ., Μαρτζῆς Παν. καὶ Σκίζας Στ., δικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ δύο πρῶτοι τὸ 1956, οἱ ἑπόμενοι 5 τὸ 1952 καὶ ὁ τελευταῖος τὸ 1962. Κοϊνάκης Ν., Ἀτζέμης Ἀπ., Σέντερης Ἀχ., Λαφτζῆς Στέφ., Σάντας Τηλ., Τσακίρης Γιαν., δικάστηκαν τὸ 1953 σὲ ἰσόβια καὶ ὁ Κοϊνάκης Β. σὲ 20 χρόνια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Ἐφραιμίδης Ν., Οἰκονομίδης Εὐάγγ. καὶ Εὐρυμέδων Ἐλ., δικασμένοι ἰσόβια βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1958. Βόγγας Κων. Δικάστηκε τὸ 1950 σὲ θάνατο. Ἐκτίει ποινὴν ἰσοβίων σήμερον. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Παπαδόπουλος Γ., Γκουμὲς Παν., Σπυρόπουλος Τηλ. καὶ Καραμεσίνης, δικασμένοι σὲ θάνατο ἐπίσης, βγῆκαν μὲ δήλωση. Ξυπόλυτος Σπ. Δικάστηκε τὸ 1947 καὶ 48 σὲ θάνατο. Ἐκτίει ποινὴ ἰσοβίων. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Κωστόπουλος Γ., Βακαρόκας Τρ. καὶ Βεντούλας, δικασμένοι σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1957. Γιαννακόπουλος Ἀρ., Κωτσόπουλος Βασ., Δρακόπουλος Βασ., Γεωργακόπουλος Δημ., δικάστηκαν σὲ ἰσόβια τὸ 1948. Ὁ συγκατηγορούμενός τους Σπυρόπουλος Γ. δικασμένος σὲ ἰσόβια βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1949. Τσουμάνης Γ. Δικάστηκε τὸ 1948 σὲ 20 χρόνια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Ἀλευρᾶς Χ., Μπαλτᾶς Α., Τσιωμῆς Στ., δικασμένοι σὲ 20 χρόνια καὶ Ἀλευρᾶς Βασ., Μπαλτᾶς Σπ., Κομποχόλης Γιαν. καὶ Τσουμάνης Κ., δικασμένοι σὲ ἰσόβια βγῆκαν μὲ δήλωση. Μπαβέλας Βασ. Δικάστηκε ἰσόβια στὰ 1948. Τοῦ ἀπερρίφθησαν 8 αἰτήσεις χάριτος καὶ μὲ τὸν Ν. 2058. Δικάστηκαν σὲ θάνατο καὶ βγῆκαν μὲ δήλωση οἱ συγκατηγορούμενοί του Σίγας Κ. τὸ 1959, Σκλήρης Ἀναστ. καὶ Μπουγᾶς Δ. τὸ 1950. Τσιλοχρῆστος Κων. Καταδικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Ὁ ἐπίσης σὲ θάνατο καταδικασμένος συγκατηγορούμενός του Τακτικὸς Ἀν. βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1954. Σίνης Νικ. Καταδικάστηκε τὸ 1946 σὲ θάνατο. Ὁ ἐπίσης σὲ θάνατο καταδικασμένος συγκατηγορούμενός του Μανιᾶς Δ., βγῆκε μὲ δήλωση. Λεμονίδης Γ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1948. Ὁ ἐπίσης σὲ θάνατο καταδικασμένος συγκατηγορούμενός του Καραμανλῆς Στ., βγῆκε τὸ 1958 μὲ δήλωση. Στεφανίδης Σωκ. Καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια τὸ 1946. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Φαχουρίδης, Ἀβραμίδης Γ., Λευκινῆς Ἀριστ., Ἐλευθεριάδης Π., Γεωργαντῆς Ἰωάν., Ἀμπατζίδης Ἀλ., Ζούλης Ν., Καμάρης Κ., Μενέλης Σωτ., Μαλαχὸς Ἰωάν., Κιτσάβης Δ. ποὺ κι’ αὐτοὶ εἶχαν δικασθῆ σὲ ἰσόβια, ἀποφυλακίστηκαν γιατὶ ἔκαναν δήλωση. Γεωργακόπουλος Κώστας. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Ἔχει ὑποβάλει τρεῖς αἰτήσεις χάριτος καὶ ὅλες ἀπερρίφθησαν. Ὁ Λαμπύρης Σπ. ποὺ κατεδικάσθη μαζί του στὴν ἴδια ποινή, ἔκανε δήλωση καὶ ἀπεφυλακίσθη τὸ 1959. Καπατσούλιας Ἀναστάσιος. Κατεδικάσθη τὸ 1936 σὲ ἰσόβια. Ὁ συγκατηγορούμενός του Κ. Λίγκας δικασμένος καὶ αὐτὸς σὲ ἰσόβια βγῆκε τὸ 1955 μὲ δήλωση. Λουρετζῆς Χρῆστος. Καταδικάστηκε τὸ 1945 σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Γιάν. Διακονῆς, καταδικασμένος σὲ ἰσόβια καὶ Κυρ. Κιορπές, καταδικασμένος σὲ θάνατο ἀποφυλακίσθηκαν τὸ 1959 μὲ δήλωση. Δημάκος Θεόδ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Δ. Σφακιανάκης, Β. Βουγιοὺς καὶ Χ. Δρούμπουλας, καταδικασμένοι κι’ αὐτοὶ σὲ θάνατο βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1959, 1956, 1959 ἀντίστοιχα. Ἀνδρινόπουλος Ν. Καταδικάστηκε τὸ 1946 σὲ 20 χρόνια. Ὁ δικασμένος σὲ θάνατο συγκατηγορούμενός του Θεόδ. Δελαπόρτας, ἀπελύθη μὲ δήλωση τὸ 1955. Παρώδης Γιάν. Καταδικάστηκε τὸ 1947 σὲ ἰσόβια. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Κυρ. Πυρένης, Ἠλίας Μυλωνᾶς, Γιάν. Βλαστερός, καταδικασμένοι σὲ ἰσόβια, καὶ ὁ Ἀντώνης Καρατζῆς, καταδικασμένος σὲ θάνατο, βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1958, 1955, 1956 ἀντίστοιχα. Κωστόπουλος Δημ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1948. Ὁ συγκατηγορούμενός του Γιάννης Δερβίσης, ποὺ καταδικάστηκε κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο, βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1956. Πίτσουλας Εὐστρ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1948. Οἱ συγκατηγορούμενοί του Κυρ. Κοτσοκολάκος καὶ Ἠλ. Φωτόπουλος ποὖχαν κι’ αὐτοὶ καταδικασθῆ σὲ θάνατο, βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1953. Πιφέας Διον. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1946. Ὁ συγκατηγορούμενός του Κ. Λουκαρέας, καταδικασμένος κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1956. Νούσιας Β. Δικάστηκε ἰσόβια τὸ 1951. Ὁ συγκατηγορούμενός του Θεόδ. Σεκαβάρος ἔκανε δήλωση καὶ ἀφέθη ἐλεύθερος. Κατσαβὸς Κ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Ὁ συγκατηγορούμενός του Γιάννης Περιβολιώτης, ποὖχε κι’ αὐτὸς καταδικασθῆ σὲ θάνατο βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1954. Δαραμούσκας Θ. Καταδικάστηκε τὸ 1946 σὲ ἰσόβια. Ὁ καταδικασμένος σὲ ἰσόβια συγκατηγορούμενός του Ἰωάννης Παγουλάτος βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1958. Δημόπουλος Γιάν. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο. Οἱ καταδικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο συγκατηγορούμενοί του Γ. Συρόπουλος, Ν. Μπάμπαλη καὶ Ἠλ. Ρούσης ἀπελύθησαν μὲ δήλωση. Καπήρης Ἀθ. Καταδικάστηκε τὸ 1947 σὲ ἰσόβια. Οἱ καταδικασμένοι σὲ θάνατο συγκατηγορούμενοί του Δ. Κελεπούρης, Παντ. Βουτέρης καὶ οἱ σὲ ἰσόβια Χ. Πολίτης καὶ Ἀπ. Τριανταφύλλου ἀπολύθηκαν μὲ δήλωση ἀπὸ τὸ 1952 καὶ τὸ 1954. Παπαϊωάννου Γ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1947. Οἱ καταδικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο συγκατηγορούμενοί του Κ. Γκουριώτης, Κ. Σίγας καὶ Δ. Μπουντᾶς ἀπελύθησαν ἀπὸ χρόνια μὲ δήλωση. Καραΐσκος Βελ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο. Ὁ καταδικασμένος ἐπίσης σὲ θάνατο συγκατηγορούμενός του Θ. Ταπρατζῆς ἀπελύθη μὲ δήλωση τὸ 1953. Αὐγῖκος Παν. Καταδικάστηκε τὸ 1952 σὲ 12 χρόνια. Ὁ καταδικασμένος ἐπίσης σὲ 12 χρόνια συγκατηγορούμενός του Ν. Προφίλης ἀπελύθη μὲ δήλωση. Βενιζέλος Ἀνδρ. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1956. Οἱ καταδικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο συγκατηγορούμενοί του Γ. Βαρβάτης, Εὐάγγε. Λέκκας, Μόρος Κ., Μόρος Δ., Τσαγκαρέλης Δ., Κυριακόπουλος Ἀθ., Μαρούσης Γ., Νάσης Γ., Χατζαρούλας Ἰωάν., Ἀδραχτᾶς Ζαχ., Χούτας Κ., Τσεπερᾶς Ι., Μανινῆς Ν. καὶ Μαρλαγκοῦτσος Βασ. ἀποφυλακίστηκαν μὲ δήλωση ἀπὸ τὸ 1952–55. Φαρμακιώτης Δημ. Καταδικάστηκε τὸ 1949 σὲ θάνατο. Μαζί του καταδικάστηκαν σὲ θάνατο οἱ συγκατηγορούμενοί του Βασιλόπουλος Δ. καὶ Μαχαίρας, ποὺ βγῆκαν μὲ δήλωση ὁ πρῶτος τὸ 1951 καὶ ὁ δεύτερος τὸ 1953. Ρούπης Δημ. Καταδικάστηκε τὸ 1947 σὲ θάνατο. Οἱ καταδικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο συγκατηγορούμενοί του Βουτέρης Ε., καὶ Κελεπούρης ἀποφυλακίστηκαν μὲ δήλωση. Παπαχριστόπουλος Β. Καταδικάστηκε σὲ θάνατο τὸ 1946. Οἱ καταδικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο συγκατηγορούμενοί του Φροσέρας Κ. καὶ Παπασταματόπουλος Ἀπ., βγῆκαν μὲ δήλωση τὸ 1953 καὶ 1952 ἀντίστοιχα. Κουτράκος Δημ. Καταδικάστηκε τὸ 1946 σὲ θάνατο. Σὲ θάνατο καταδικάστηκε καὶ ὁ συγκατηγορούμενός του Ἠλ. Φωτόπουλος ποὺ βγῆκε τὸ 1952 μὲ δήλωση. Μαρκαντώνης Παν. Δικάστηκε τὸ 1947 σὲ 20 χρόνια. Ὁ ἐπίσης σὲ 20 χρόνια καταδικασμένος συγκατηγορούμενός του Ποδαρᾶς Παν. ἀποφυλακίστηκε τὸ 1958 μὲ δήλωση. Γραμματικάκης Γιάννης. Καταδικάστηκε τὸ 1950 σὲ θάνατο. Ὁ ἐπίσης σὲ θάνατο καταδικασμένος συγκατηγορούμενός του Ἀγγελάκος Ἀθ. βγῆκε μὲ δήλωση τὸ 1952. Βεντῖκος Μενέλαος. Καταδικάστηκε τὸ 1945 σὲ θάνατο. Σὲ θάνατο ἐπίσης καταδικάστηκαν καὶ οἱ συγκατηγορούμενοί του Ἀλεξανδρίδης Π., Πλινθὸς Στ., Περιβόλας καὶ Ἰατροῦ, ποὺ ἀποφυλακίστηκαν ἀπὸ τὸ 1953 καὶ δῶθε γιατὶ ἔκαναν δήλωση. Σοφούλης Γιάν., Τζιώτης Μαν., Ἀσημίνας. Καταδικάστηκαν σὲ θάνατο. Οἱ καταδικασμένοι ἐπίσης σὲ θάνατο συγκατηγορούμενοί του Χατζηγεωργίου Ζαφείρης, Βαγιανός, Καμπούρης Κ., Χατζηϊωάννου, Σοφούλης Χρ., Χριστοδουλάκης, Πανταζῆς, Νικολαρούδης, Ζαφείρης Ἐλε., ἀποφυλακίστηκαν γιατὶ κάνανε δήλωση. Πελώνης Μιλτιάδης. Καταδικάστηκε τὸ 1956 σὲ θάνατο. Ὁ καταδικασμένος ἐπίσης σὲ θάνατο συγκατηγορούμενός του Ρετέλας Βασ. ἀποφυλακίστηκε τὸ 1952 γιατὶ ἔκανε δήλωση. Ἰδοὺ καὶ ἐπὶ ἀπορρίψεως αἰτήσεως ἀναστολῆς διὰ τὸ ⅓ τῆς ποινῆς μετὰ τὴν ἔκτισιν τῶν ⅔. 1. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Χανίων ἀριθ. 407)51 — ἀπορριπτικὸν ἐπὶ αἰτήσεως Σ. Κωστοπούλου γιὰ ὑπαγωγὴ του στὸν Α.Ν. 414 καὶ ἀπόλυσή του. Ἀδίκημα: Γ)46 ψήφισμα. Πρόταση Εἰσαγγελέα: «... Ἐπειδὴ ἐκ τοῦ ἐν τῷ φακέλλῳ... εὑρισκομένων ἐγγράφων τοῦ... ἐγγράφου... τοῦ Δ)ντοῦ Φυλακῶν.... καὶ τῶν ἐν γένει στοιχείων τῆς δικογραφίας ἐξ ὧν ἁπάντων προκύπτει ἡ παλαιὰ ἀγωνιστικὴ δρᾶσις τούτου, ἡ ἰδιάζουσα ἡγετικὴ θέσις ἣν κατέχει εἰς τὴν κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν... Καὶ ἡ ἀποδεδειγμένη τούτου ἐμμονὴ εἰς τὰς κομμουνιστικὰς ἀντιλήψεις... προτείνω ὅπως τὸ Ὑμέτερον Συμβούλιον διατάξῃ τὴν μὴ ὑπαγωγὴν εἰς τὰς εὐεργετικὰς διατάξεις τοῦ ὡς ἄνω Α.Ν. 414)47...». Σκεπτικὸν τοῦ Συμβουλίου: «... Ἐπειδὴ καὶ τὸ Συμβούλιον σύμφωνον ἔχει γνώμην πρὸς τὴν ἐν τῇ Εἰσαγγελικῇ προτάσει ἐκφερομένην διὰ τοὺς ἐν αὐτῇ λόγους εἰς οὓς ὡς ὀρθῶς καὶ νομίμως ἀναφέρεται καὶ δέον νὰ γίνῃ αὕτη δεκτή...». 2. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Θεσσαλονίκης (Βʹ Τμῆμα Διακοπῶν) ἀριθ. 687)61. Ἀπορριπτικὸν ἐπὶ αἰτήσεως κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Κων)νου Ξενιτοπούλου. Ἀδίκημα Γ)46 ψήφισμα. Πρότασις Εἰσαγγελέως: «... τὸ ποινικὸν δελτίον τούτου... δὲν φέρει ἑτέρας καταδίκας... καταδικασθεὶς οὗτος δι’ ἔγκλημα στρεφόμενον κατὰ τῆς ἐννόμου τάξεως, τῆς ἀσφαλείας καὶ ἀκεραιότητος τῆς χώρας δὲν ἐπέδειξε μεταμέλειαν...». Ἀπόφασις Συμβουλίου: «... ἀποφαίνεται ὅτι δὲν συντρέχει περίπτωσις ὑφ’ ὅρον ἀπολύσεως....». 3. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Κερκύρας ἄρθρ. 205)60. Ἀπορριπτικὸν ἐπὶ αἰτήσεως κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Ἀγγέλου Γρ. Ἀλτούνη. Φόνος ἐπὶ κατοχῆς. Πρότασις Εἰσαγγελέως: «... λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι πρόκειται περὶ ἀτόμου ἐμμένοντος μετὰ φανατισμοῦ εἰς τὰς κομμουνιστικὰς ἀντιλήψεις του. 4. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Χαλκίδος ἀρ. 64)61. Ἀπορριπτικὸν τῆς αἰτήσεως Χρήστου Ἀντ. Γιαλαμᾶ γιὰ ὑπαγωγὴ στὸν Α.Ν. 414)47 καὶ ἀπόλυσίν του. Παράβασις Γ)46 ψήφισμα. Πρότασις Εἰσαγγελέως: «... ὁ εἰρημένος ὑπῆρξε σημαντικὸν κομμουνιστικὸν στέλεχος δράσας ἀντεθνικῶς μετὰ τῶν ἐκεῖσε ἀναρχικῶν μονάδων... ἐμμένων μέχρι σήμερον εἰς τὰς ἀναρχικὰς ἰδέας του, φανατικῶς προσηλωμένος εἰς τὰ κομμουνιστικὰ ἰδεώδη». Σκεπτικὸν Συμβουλίου: «... προκύπτει ὅτι ὁ ἀνωτέρω κατάδικος διετέλεσε σημαντικὸν κομμουνιστικὸν στέλεχος... τυγχάνει φανατικὸς ἰδεολόγος κομμουνιστὴς ἐμμένων εἰς τὰς κομμουνιστικάς του ἀντιλήψεις...». 5. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς ἀρ. 774)62. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρ. 105 Π.Κ. τοῦ Δημ. Βαλσαμῆ. Ἀδίκημα: Ἀνθρωποκτονία ἐπὶ κατοχῆς. 6. 96)62. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς ἀπορρίπτει αἴτησιν ὑφ’ ὅρον ἀπολύσεως κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Δημ. Βαλσαμῆ. Ἀδίκημα: Ἀνθρωποκτονία ἐπὶ κατοχῆς. 7. 510)1962. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει αἴτησιν ὑφ’ ὅρον ἀπολύσεως κατ’ ἄρθρον 105 τοῦ Χρ. Ρῆγα.... ἀδίκημα: Γ)46 ψήφισμα — ἐσχάτη προδοσία. 8. 572)1961. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορριπτικὸν αἰτήσεως κατ’ ἄρθρ. 105 Π.Κ. τοῦ Λαζάρου Δαμιανίδου. Παράβασις Γ)46 ψηφίσματος. Πρότασις Εἰσαγγελέως:... «Ἐν προκειμένῳ ὁ ἄνω κατάδικος ἁπλῶς συνεχίζει τὴν καλὴν διαγωγὴν χωρὶς ὅμως νὰ ἔχῃ μέχρι σήμερον ἐκδηλώσει μετάνοιαν καὶ μεταμέλειαν». 9. 41)1960. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Τρικάλων. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Βασιλείου Γρηγ. Βασιλειάδη. Παράβασις Γ)46 ψηφίσματος. 10. 945)1961. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Ἠλία Κεσκίνη. Παράβασις Γ)46 ψηφίσματος. 11. 825)1962. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρ. 105 Π.Κ. τοῦ Δημ. Περακάκη. Παράβασις Γ)46 ψηφίσματος. Πρότασις Εἰσαγγελέως: «.... Ἅμα δὲ καὶ ἐν ὄψει τοῦ ὅτι ὁ κατάδικος οὗτος ἀκόμη καὶ ἐν τῷ σωφρονιστηρίῳ ἰσχυρῶς τοποθετεῖται πρὸς ἀνατροπὴν τοῦ πολιτεύματος...». 12. 687)1962. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Ἀθ. Κασούρη. Παράβασις Γ)46 ψηφίσματος. 13. 10)1963. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει ὁμοίαν αἴτησιν τοῦ ἰδίου. Πρότασις Εἰσαγγελέως: «... ἰδίως ὅμως οὐδεμίαν ἐπέδειξεν διὰ τὰ ἐγκλήματά του μεταμέλειαν....». 14. 377)1962. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Μιχ. Πασσαρέα. Παράβασις Γ)46 ψηφίσματος. 15. 16)1962. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Νικ. Ἀνδρινοπούλου. Παράβασις: Ἀνθρωποκτονία ἐπὶ κατοχῆς. 16. 416)1962. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρον 105 Π.Κ. τοῦ Ἀρτέμη Ἰωαννίδου καὶ Ἰακ. Φαμέλη. Παράβασις: Γ)46 ψηφίσματος. 17...)1962. Βούλευμα Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς. Ἀπορρίπτει αἴτησιν κατ’ ἄρθρ. 105 Π.Κ. τοῦ Εὐαγγέλου Χριστούλη. Παράβασις: Γ)46 ψηφίσματος. Τώρα θὰ ἔλθω εἰς μερικὰ περιστατικά, τὰ ὁποῖα εἰδικῶς φαίνεται ὅτι συνέβησαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ εἶναι γνωστὰ εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης. Λέκκας Εὐάγγελος, δικηγόρος, καπετάνιος τοῦ 6ου Συντάγματος ΕΛΑΣ (Κορίνθου). Δικάστηκε σὲ θάνατο πολλὲς φορὲς (18), ἔκανε δήλωση καὶ βγῆκε τὸ 1958. Σήμερα εἶναι πολιτικὸς παράγων τῆς Ε.Ρ.Ε. στὴν Κόρινθο.

§75Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Πότε ἐβγῆκε;

§76Η. ΗΛΙΟΥ. 1951.

§77Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Διότι εἴπατε τὸ 1958.

§78Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐὰν τὸ εἶπον, ὑπῆρξε παραδρομή. Σουλιτζιδάκης Σοφοκλῆς. Κατηγορήθηκε γιὰ ὅλες τὶς ἐκτελέσεις ποὺ ἔγιναν στὴν κατοχὴ στὴν Ἀθήνα. Καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια πολλὲς φορές. Ἔκανε δήλωση. Τὸ 1954 τοῦ μείωσαν τὴν ποινὴ σὲ 20 χρόνια καὶ τὸν ἴδιο χρόνο τὸν ἀποφυλάκισαν. Λέγεται ὅτι ἦταν σωματοφύλακας τοῦ Ρακιτζῆ. Εἶναι πράκτορας τῆς Ἀσφαλείας, ὁ δὲ συγκατηγορούμενός του Βαρδουλάκης, ἔκανε κι’ αὐτὸς δήλωση, τὸν ἔβγαλαν καὶ προσελήφθη στὴν Ἀμερικανικὴ Ὑπηρεσία Πληροφοριῶν (Α.Υ.Π.). Μαργέτης Γεράσιμος. Ὑπηρέτησε στὸν ΕΛΑΣ. Πιάστηκε καὶ καταδικάστηκε 40 φορὲς σὲ θάνατο. Τὸ 1950 ἔκανε δήλωση. Ἀποφυλακίστηκε καὶ σήμερα χρησιμοποιεῖται σὰν ἐργατοπατέρας. Εἶναι μέλος τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου Κορίνθου. Μάρκου Παναγιώτης, ἀπὸ τὴν Κόρινθο. Πιάστηκε τὸ 1946, καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια. Ἔκανε δήλωση καὶ βγῆκε μετὰ τὸ 1952. Σήμερα εἶναι στὸ Δ.Σ. Ἀρτεργατῶν Κορίνθου. Σχίζας Σταῦρος, ἀπὸ τὸ Βέλλο Κορινθίας. Πιάστηκε τὸ 1946. Δικάστηκε 14 φορὲς ἰσόβια. Ἔκανε δήλωση καὶ ἀποφυλακίστηκε μετὰ τὸ 1951. Δρίτσας Σπῦρος, ἀπὸ τὴν Κόρινθο. Ὑπηρέτησε στὸν ΕΛΑΣ. Πιάστηκε μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση. Καταδικάστηκε πολλὲς φορὲς σὲ θάνατο γιὰ φόνους. Ἔκανε δήλωση τὸ 1949 καὶ ἀφέθηκε ἐλεύθερος. Σήμερα εἶναι ὄργανο τῆς Κυβέρνησης. Καρᾶς Δημήτριος, ἀπὸ τὸ Περιθώρι Κορινθίας. Ὑπηρέτησε στὸν ΕΛΑΣ. Πιάστηκε μὲ τὴν ἀπελευθέρωση, καταδικάστηκε πολλὲς φορὲς σὲ θάνατο. Ἔκανε δήλωση καὶ ἀφέθηκε ἐλεύθερος ἀπὸ τὸ 1953. Σήμερα εἶναι ὄργανο τῆς Κυβέρνησης καὶ πρόεδρος τοῦ Ἐργατικοῦ Κέντρου Κιάτου.

§79Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ποῖος ἀπὸ αὐτοὺς ἀπελύθη κατὰ τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἤμην ἐγὼ Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης.

§80Η. ΗΛΙΟΥ. Δὲν ὑπαινίσσομαι τοιοῦτον τι. Δὲν ἠξεύρω.

§81Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ποῖος ἐξ ὅλων αὐτῶν ἀπελύθη ὅταν ἤμην ἐγὼ Ὑπουργός;

§82Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας, ἐὰν τὶς ἀπελύθη εἶναι πρὸς ἔπαινόν σας. Πρὸς ἔπαινόν σας δὲν εἶναι ὅτι ἐξακολουθεῖ ἐπὶ τῆς Ὑπουργίας σας τὸ κριτήριον τῆς δηλώσεως μετανοίας, τὸ κριτήριον τῶν πολιτικῶν φρονημάτων νὰ παίζῃ τὸν ἀποφασιστικὸν ρόλον. Καὶ ἂν ἦτο πρὸς ἔπαινόν σας δὲν θὰ ὑπεχρέωνεν ἡ Κυβέρνησις τὸν Πρεσβευτὴν τῆς Ἑλλάδος εἰς τὸ Παρίσι νὰ διαψεύσῃ ἅπαντας ὅτι δὲν λαμβάνονται ὑπ’ ὄψιν αὐτὰ τὰ κριτήρια. Τώρα, κύριοι συνάδελφοι, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε καὶ μίαν θλιβερὰν σελίδα. 1. Ἀγησίλαος Μαυρούλης: Γεννήθηκε τὸ 1926 στὸ χωριὸ Ριζόμυλος Πυλίας Μεσσηνίας. Στὴν κατοχὴ ἦταν μαθητὴς Γυμνασίου. Ὀργανώθηκε στὴν ΕΠΟΝ καὶ ὕστερα βγῆκε στὸν ΕΛΑΣ καὶ πολέμησε γιὰ τὴ λευτεριὰ τῆς Πατρίδος. Κι’ ὁ πατέρας του ἀγωνιστής, ὅπως κι’ ὅλη ἡ οἰκογένειά του. Οἱ κατακτητὲς καὶ οἱ συνεργάτες τους τοῦ ἔκαψαν τὸ σπίτι. Μὲ τὴν ἀπελευθέρωση ὑποβλήθηκαν σὲ διωγμούς. Ὁ Ἀγησίλαος πιάστηκε καὶ μπῆκε στὴ φυλακή, χωρὶς ἔνταλμα. Τοῦ ἔφτιαξαν ὕστερα δικογραφία καὶ τὸν δίκασαν γιὰ κατοχικὰ σὲ θάνατο 15 φορές. Κι’ ἐνῷ ὁ Ἀγησίλαος βρισκόταν στὴ φυλακὴ ἡ οἰκογένειά του ἐξολοθρέφτηκε ἀπὸ τοὺς ἀχαλίνωτους δολοφόνους τῆς δεξιᾶς. Ὁ πατέρας του Ἠλίας Μαυρούλης 40 χρονῶν κάτοικος Ριζομύλου Πυλίας τοῦ Νομοῦ Μεσσηνίας, πιάστηκε ἀπὸ τρομοκράτες (χίτες) τοῦ Μαγκανᾶ καὶ ἐθνοφύλακες στὴν ὕπαιθρο τὴν 22 Σεπτεμβρίου 1945 καὶ ἐκτελέστηκε ἀμέσως μὲ φρικτὰ βασανιστήρια (τοῦ ἔβγαλαν τὰ μάτια, τοῦ ἔσπασαν τὸ κρανίο, τὰ χέρια, τὰ πόδια, τοῦ ἔκοψαν τὸ μεγάλο δάκτυλο τοῦ δεξιοῦ του χεριοῦ, ποὺ γιὰ πολλὰ χρόνια ἀποτελοῦσε κειμήλιο τοῦ τρομοκράτη Γεωρ. Ν. Σαμπαζιώτη, τοῦ ἔκοψαν τὴ γλῶσσα) χρησιμοποιῶντας μαχαίρι καὶ ρόπαλο. Τὴ μητέρα του Τασία Μαυρούλη 40 χρονῶν, τρομοκράτες (χίτες) τῆς συμμορίας Μαγκανᾶ καὶ ἐθνοφυλακῆς ὑπὸ τὴ διοίκηση τοῦ τότε ὑπολοχαγοῦ Ἀλέκου Καρηδημητροπούλου τὴν ἀπήγαγαν τὴ νύκτα τῆς 2ας Ἰανουαρίου 1946 καὶ τὴν σκότωσαν μὲ ρόπαλα στὴν αὐλὴ τοῦ σπιτιοῦ της βρέχοντάς την ταὐτόχρονα μὲ κουβάδες νερὸ ἀπὸ παρακείμενο πηγάδι. Ἐπὶ μία ἑβδομάδα δὲν ἐπέτρεπαν νὰ τὴν κηδέψουν. Τὸν θεῖο του Κων)νον Μαυρούλη, ἀδελφὸ τοῦ πατέρα του, 38 χρονῶν, τὸν συνέλαβαν στὴν περιοχὴ Χατζῆ Μεσσηνίας, χίτες τοῦ Μαγκανᾶ τὴν 7ην Ἀπριλίου ξυλοκοπήθηκε ἀγρίως. Ὁ Σταθμάρχης ἀπαγόρευσε τὴ μεταφορά του σὲ νοσοκομεῖο Καλαμάτας καὶ τὴν ἑπομένη 8 Ἀπριλίου τὸν ἐκτέλεσαν μὲ πιστόλι στὸ σπίτι συγγενοῦς του στὸ χωριὸ Σγουρόκαμπο Πυλίας. Τὸν ἀδελφό του Θεόδωρο Μαυρούλη, γυιὸ τοῦ Ἠλία καὶ τῆς Τασίας 18 χρονῶν τὸν συνέλαβε ἡ χωροφυλακὴ καὶ τὸν κατακρατοῦσε στὰ κρατητήρια τῆς ὑποδιεύθυνσης χωροφυλακῆς Πύλου. Ἐκτελέστηκε ἀπὸ τὸν Μαγγανᾶ στὰ κρατητήρια Πύλου μαζὶ μὲ δύο ἄλλους στὶς 4 Μάη 1948. Τὴν ἀδελφή του Σοφία Μαυρούλη —κόρη τοῦ Ἠλία καὶ τῆς Τασίας— τὴν συνέλαβαν οἱ συμμορίτες τοῦ Μαγκανᾶ καὶ τὴν ἐβίασαν ὁμαδικῶς 15 συμμορίτες τὴν 10ην Ἀπριλίου 1946 σὲ ἡλικία 22 χρονῶν. Τὴ γιαγιά του Διαμάντω Μαυρούλη —μητέρα τοῦ Ἠλία καὶ Κωνσταντίνου — σὲ ἡλικία 75 χρονῶν χίτες τοῦ Μαγγανᾶ τῆς ἔσπασαν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια στὶς 2 Ἀπριλίου 1946. Γιὰ ὅλα τὰ παραπάνω ἐγκλήματα ὑποβλήθηκαν μηνύσεις κατὰ τῶν ὑπευθύνων, ἔγιναν ἀνακρίσεις χωρὶς ποτὲ νὰ προσαχθοῦν σὲ δικαστήριο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν περίπτωση τοῦ βιασμοῦ ποὺ ἐκδικάστηκε στὸ Κακουργοδικεῖο Κυπαρισίας καὶ τοὺς καταδίκασε μὲ... ἀναστολή!! Οἱ αὐτουργοὶ τῶν ἐγκλημάτων αὐτῶν εἶναι οἱ παρακάτω: 1. Ἀλέκος Καραδημητρόπουλος 2. Γεώργιος Νικήτα Ζαμπαζιώτης 3. Εὐστάθιος Ζαμπαζιώτης 4. Ἰωάννης Ζαμπαζιώτης 5. Ἠλίας Στ. Ζαμπαζιώτης 6. Τάκης Γ. Ἀθανασόπουλος 7. Κων)νος Κουράνος 8. Πέτρος Σταθάκης 9. Στέλιος Γεωργόπουλος 10. Εὐάγγελος Μαγγανᾶς Ἐνῷ ὁ Ἀγησίλαος Μαυρούλης χωρὶς νὰ ἔχῃ καμμιὰ σχέση μὲ τὶς πράξεις γιὰ τὶς ὁποῖες κατηγορήθηκε καταδικάστηκε. Εὔκολα καταλαβαίνει κανείς, ὅτι αὐτοὶ ποὺ κατέσφαξαν καὶ ἐβίασαν τὴν οἰκογένειά του, μποροῦσαν νὰ βροῦν καὶ μερικοὺς ψευδομάρτυρες γιὰ νὰ καταδικάσουν τὸν Μαυρούλη ὄχι σὲ 15, ἀλλὰ σὲ 15 χιλιάδες ἔτη, σὲ θάνατο. Βρίσκεται ἀκόμα στὴ φυλακὴ ἐπὶ 19 χρόνια. Καὶ ἰσχυρίζεται ἡ Κυβέρνηση, ὅτι δὲν εἶναι πολιτικὸς κρατούμενος. Ἐνῷ ἂν ἔκαμνε μιὰ δήλωση μετανοίας, ἀποκηρύξεως τῶν ἰδεῶν καὶ τῆς πατριωτικῆς δράσεώς του, θὰ εἶχε ἀποφυλακισθῆ. Δὲν εἶναι καθόλου αὐθαίρετος ἰσχυρισμὸς αὐτός. Ἰδού: Ὁ Ἄγης. Μαυρούλης καταδικάστηκε μαζὶ μὲ τοὺς Λαμπρόπουλο Παν., Ζαχαρόπουλο Νικ., Καλογερόπουλο Γεώργ., ποὺ δικάστηκαν γιὰ τὴν ἴδια ὑπόθεση μὲ τὴν ἴδια ποινή, θάνατο. Οἱ τρεῖς αὐτοὶ ὅμως, οἱ Λαμπρόπουλος καὶ Καλογερόπουλος ἀπὸ τὸ 1952 καὶ Ζαχαρόπουλος τὸ 1961, εἶναι ἐλεύθεροι διότι ἔκαμαν δήλωση. Ἔτσι θἄβγαινε καὶ ὁ Μαυρούλης καὶ οἱ δύο ἄλλοι συγκρατούμενοί του Πουλῆς Π. καὶ Ἀθανασόπουλος Ἀθαν., γιὰ τοὺς ὁποίους θὰ μιλήσουμε παρακάτω, ἂν καὶ αὐτοὶ δέχονται νὰ ἀποκηρύξουν τὶς ἰδέες τους. Τώρα ὅμως, χωρὶς δήλωση οἱ αἰτήσεις τους ἀπορρίπτονται. Ὁ Μαυρούλης ἴσα ἴσα ποὺ ἀπέφυγε τὴν ἐκτέλεση, ἐνῷ ἔχουν ἀπορριφθῆ 7 αἰτήσεις του γιὰ ἀποφυλάκιση μὲ χάρη ἢ τὸ Ν. 2058. 2. Πουλῆς Παναγιώτης. Ἀγρότης, γεννήθηκε στὴ Βελίκα Μεσσηνίας τὸ 1919. Πολέμησε στὸν Πόλεμο τοῦ 40–41 καὶ ὕστερα κατετάγη στὸν ΕΛΑΣ. Μετὰ τὴ Βάρκιζα, τοῦ ἔφτιαξαν κατηγορία γιὰ κατοχικὰ γιὰ τὸ φόνο ἑνὸς ταγματασφαλίτη καὶ μάλιστα χωρὶς ἀποδείξεις, ἀλλὰ μὲ ἀσύστατες καὶ ἀόριστες φῆμες καὶ γιὰ μεταβαρκιζιανὰ ἀδικήματα. Καταδιώχτηκε, πιάστηκε κλείστηκε στὴ φυλακὴ κι’ αὐτὸς καὶ ἡ ἀδελφή του Φωτεινή. Στὸ μεταξὺ ἡ ἐγκληματικὴ μανία τῶν τραμπούκων τῆς δεξιᾶς, ξέσπασε ἐναντίον τῆς οἰκογενείας του. Στὶς 7 τοῦ Μάη 1946, οἱ χίτες 1) Στέλιος Γεωργιόπουλος ἀπὸ τὸ Νησί, 2) Κουράνος ἀπὸ τὸ Χατζηαλῆ καὶ 3) Γιάννης Στυλιανόπουλος ἀπὸ τὸ Φιλιππάκι, σκότωσαν τὸν πατέρα του Θεόδωρο Κ. Πουλῆ, 68 χρονῶν, τὴν ὥρα ποὺ δούλευε στὸ κτῆμα του, στὸ χωριό τους Βελίκα Μεσσηνίας. Ὁ γέρος δούλευε στὸ κτῆμα τους μαζὶ μὲ τὴν κόρη του Ἄννα, 16 χρονῶν καὶ τοὺς γυιούς του Ἀντώνη, 13 χρονῶν καὶ Βασίλη, 10 χρονῶν. Μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ πατέρα καὶ τῶν μικρῶν ἀδελφῶν, βίασαν καὶ οἱ τρεῖς τὴν κόρη του Ἄννα, ἐνῷ τὸν γέρο τὸν εἶχαν δεμένο στὸ δέντρο. Μὲ τὰ ὅπλα τους καὶ ρόπαλα ἔσπασαν τὸ κρανίο τοῦ γέρου καὶ τὸν ἔλυσαν. Ἐκεῖ ξεψύχησε. Τὴν Ἄννα, σὲ κακὰ χάλια, τὴν βρῆκαν ἀργότερα ἄλλοι συγχωριανοί τους καὶ τὴν πῆγαν στὸ χωριό. Μήνυση γιὰ τὸ φόνο καὶ τὸ βιασμὸ ὑπεβλήθηκε ἀπὸ τὴν Ἄννα, ἀλλὰ τὸ Κακουργοδικεῖον Τριπόλεως ἀπήλλαξε τοὺς δολοφόνους. Λίγες μέρες μετὰ τὸ φόνο τοῦ πατέρα του στὸ χωριό τους Βελίκα Μεσσηνίας, χίτες καιροφυλακτοῦσαν ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀδελφοῦ του Γιάννη Πουλῆ. Μόλις γύρισε στὸ σπίτι —10 ἡ ὥρα τὸ βράδυ— πυροβόλησαν γιὰ νὰ τὸν σκοτώσουν. Μαζὶ μὲ τὸν Γιάννη ἦταν καὶ ἡ γυναῖκα του Ἀσπασία. Χτύπησαν καὶ σκότωσαν τὴ νύφη τοῦ Πουλῆ Ἀσπασία. Ὁ ἀδελφός του ὁ Γιάννης, τραυματίστηκε ἀπὸ δυὸ σφαῖρες καὶ τελικὰ ἔζησε. Μήνυση δὲν ὑπεβλήθη γιατὶ ἡ ἀστυνομία καὶ ἡ ἐθνοφυλακὴ δὲν ἔκαναν σκόπιμα καμμιὰ προσπάθεια γιὰ ν’ ἀποκαλύψουν τοὺς δολοφόνους. Ἡ νύφη του Ἀσπασία, ἦταν 33 χρονῶν. Στὴν περίοδο τοῦ κατατρεγμοῦ, ὁ ἀδελφός του Σταῦρος Πουλῆς, κακοποιήθηκε καὶ βασανίστηκε πολλὲς φορὲς ἀπὸ τὶς παρακρατικὲς ὀργανώσεις καὶ τελικά, ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια (1948), ὑπέκυψε στὰ βασανιστήρια, σὲ ἡλικία 42 χρονῶν. Κανένας ἀπὸ τοὺς ἐγκληματίες αὐτοὺς δὲν ἔπαθε τίποτα, δὲν ὑπέστη καμμιὰ τιμωρία γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ «κύρους τοῦ νόμου». Ἡ ἀδελφή του ἡ Ἄννα, ὑπέβαλε μήνυση γιὰ τὸ βιασμὸ καὶ τὸ φόνο τοῦ πατέρα της. Ἀλλὰ τὸ Κακουργοδικεῖο Τριπόλεως ἀπήλλαξε τοὺς δολοφόνους καὶ βιαστές. Γιὰ τὰ ἄλλα ἐγκλήματα, οὔτε κἂν δίωξη δὲν ἔγινε. Ὁ Πουλῆς, ὅμως, καταδικάστηκε σὲ θάνατο καὶ κρατεῖται 17 τώρα χρόνια στὴ φυλακή, ἄρρωστος μάλιστα. Ὅσο γιὰ τὸ πῶς καταδικάστηκε εἶναι εὔκολο νὰ καταλάβῃ κανεὶς ἀπ’ ὅσα εἴπαμε, ὄχι μόνο τὸ κλῖμα τῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ καὶ τὸ πόσο εὔκολο ἦταν νὰ βρεθοῦν ἀπὸ τοὺς κύκλους τῶν φονιάδων καὶ τῶν βιαστῶν δύο–τρεῖς ψευδομάρτυρες κατηγορίας. 3. Γιάννης Μπέρδος. Ἐργάτης. Γεννήθηκε τὸ 1914 στὸ Ἀκραίφνιο Θηβῶν. Πολέμησε στὴν Ἀλβανία. Ὕστερα ὠργανώθηκε στὸ ΕΑΜ καὶ προσέφερε τὶς ὑπηρεσίες του στὸν ἀγῶνα γιὰ τὴ Λευτεριά. Οἱ κατακτητὲς τοῦ ἔκαψαν τὸ σπίτι γι’ αὐτὸ καὶ τὸν κράτησαν ἕνα χρόνο φυλακή. Μετὰ τὴ Βάρκιζα, ὁ κατατρεγμὸς συνεχίστηκε. Πιάστηκε μιὰ φορὰ ἀπὸ τὴν Ἀστυνομία, ἀπολύθηκε, καὶ ἀργότερα πάλι πιάστηκε κατηγορούμενος τώρα γιὰ κατοχικά. Πέρασε δυὸ δίκες χωρὶς νὰ μπορέσῃ νὰ ὑπερασπίσῃ τὸν ἑαυτό του μὲ μάρτυρες καὶ δικηγόρους, καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο. Ἀλλὰ ὁ Μπέρδος ἔχει ἕνα θλιβερὸ προνόμιο. Ἡ οἰκογένειά του ἔδωσε τὸ πρῶτο θύμα τῆς μεταβαρκιζιανῆς αἱματηρᾶς τρομοκρατίας. Ὁ ἀδελφός του Χρῆστος Μπέρδος στὶς 12 Φλεβάρη 1945 κατὰ τὶς 5 τὸ ἀπόγευμα, τὴν ἡμέρα δηλαδὴ ποὺ ὑπογράφονταν ἡ συμφωνία τῆς Βάρκιζας καὶ ὁ Γιάννης Χριστοδουλάκης, βαδίζοντες στὴν πλατεία τοῦ χωριοῦ τους–Ἀκραίφνιο Θηβῶν—δέχτηκαν ἐπίθεση ἀπὸ τραμπούκους τῶν παρακρατικῶν ὀργανώσεων, πυροβολήθηκαν καὶ σκοτώθηκε ὁ Χριστοδουλάκης. Ὁ Μπέρδος τραυματίστηκε καὶ κατώρθωσε νὰ φτάσῃ στὸ σπίτι του. Τὸν καταδίωξαν καὶ τὸν ἔπιασαν μέσα στὸ σπίτι. Τὴν ἄλλη μέρα βρέθηκε σκοτωμένος μέσα σ’ ἕνα ρεματάκι, 50 μέτρα μακρυὰ ἀπὸ τὸ σπίτι του. Ἔφερε τραύματα ἀπὸ περίστροφο, μαχαιριὲς καὶ βγαλμένο τὸ ἕνα μάτι του. Οἱ τρομοκράτες ἦταν γνωστοί, γιατὶ ἦταν ἀπὸ τὸ ἴδιο χωριὸ καὶ ἀπὸ τὸ γειτονικὸ χωριὸ Κόκκινο. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν τὰ δυὸ ἀδέλφια Γιῶργος καὶ Μῆτσος Βασιλείου, ὁ Γιῶργος Ψύχουλας καὶ ἄλλοι. Μήνυση ἔγινε, ἀλλὰ οὔτε πιάστηκε, οὔτε δικάστηκε κανένας. Ὁ Διοικητὴς Χωροφυλακῆς καὶ ὁ Εἰσαγγελέας γνώριζαν ποιοὶ ἔκαναν τὸ ἔγκλημα, ἀλλὰ δὲν τοὺς συνέλαβαν. Ἄλλο ἔγκλημα κατὰ τῆς ἴδιας οἰκογενείας ὁ Νικόλαος Δ. Θεοδώρου 41 χρονῶν ξάδελφος τοῦ Γιάννη Μπέρδου, κυνηγημένος ἀπὸ τὶς παρακρατικὲς ὀργανώσεις τοῦ χωριοῦ του κατέφυγε στὸ σπίτι τῶν κουνιάδων του στὸ χωριὸ Λάρυμνα Λοκρίδος. Ἕνα βράδυ πῆγαν τρομοκράτες τῶν γύρω χωριῶν, τὸν πῆραν ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ βρέθηκε ὕστερα ἀπὸ λίγες μέρες σκοτωμένος μέσα σ’ ἕνα ξεροπήγαδο. Κανένας δὲν πιάστηκε γιὰ τὸ ἔγκλημα αὐτό. Ὁ Μπέρδος ὅμως κρατεῖται ἀκόμη γιατὶ τὸ ἀπαιτεῖ ὁ νόμος καὶ τὸ κῦρος τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων λέει ἡ Κυβέρνηση. Γιὰ τοὺς δολοφόνους τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ τοῦ ξαδέλφου του τί ἔγινε ὁ νόμος; Καὶ δὲν εἶναι πολιτικὸς κρατούμενος ὁ Μπέρδος λέει ἡ Κυβέρνηση. Ἂν ἔκανε ὅμως πολιτικὴ ἀποκήρυξη, ἂν ἔκανε «δήλωση μετανοίας» θὰ ἀπολυόταν. Ὅπως ἀπολύθηκε ὁ Ἀπόστολος Μανώλαινας ποὺ ἦσαν συγκατηγορούμενός του καὶ εἶχε καταδικασθῆ κι’ αὐτὸς σὲ θάνατο. Αὐτὸς τὸ 1960 ἀπολύθηκε γιατὶ ἔκανε δήλωση. 4. Σκαρτσούνης Ἀπόστολος. Ἀγρότης ἀπὸ τὴν Ἁγία Τριάδα Εὐρυτανίας 38 χρονῶν τώρα. Στὴν κατοχὴ νεαρὸς ἀγωνίστηκε στὴν ΕΠΟΝ. Οἱ κατακτητὲς τὸν ἔπιασαν καὶ τὸν βασάνισαν. Μετὰ τὴν Βάρκιζα καταδιώχτηκε. Πιάστηκε τὸ 1949 καὶ καταδικάστηκε τρεῖς φορὲς σὲ θάνατο γιὰ παράβαση τοῦ Γ)46 ψηφίσματος καὶ ἀνυποταξία στὸν καιρὸ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Ὁ πατέρας του Δημήτρης 60 χρονῶν καὶ ὁ ἀδελφός του Βαγγέλης 18 χρονῶν ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἁγία Τριάδα Εὐρυτανίας. Ὁ ἀδελφός του Βαγγέλης ἦταν τραυματίας ἀπὸ ἐπιχειρήσεις τοῦ Δ. Σ. Τὸ νοσοκομεῖο ποὺ νοσηλεύονταν διαλύθηκε. Πῆγε ὁ πατέρας του τὸν πῆρε καὶ τὸν πῆγε σ’ ἕνα καλύβι ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό. Πέρασαν ἀπὸ κεῖ στρατὸς καὶ Μάηδες καὶ τοὺς πιάσανε. Τοὺς πῆραν οἱ Μάηδες καὶ τοὺς ὡδήγησαν στὰ ριζὰ τοῦ Βελουχιοῦ. Ἐκεῖ τοὺς βασάνισαν ἔκοψαν τ’ αὐτιὰ τοῦ πατέρα του καὶ μετὰ τοὺς σκότωσαν μὲ μαχαίρια. Αὐτὸ ἔγινε τὸν Ἰούνη 1948. Οἱ δολοφόνοι αὐτοὶ ἦταν συγχωριανοί τους. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ὁ Μῆτσος Καββαδίας, τὰ δύο ἀδέλφια Πᾶνος καὶ Τάσος Τσάτσος, Ἠλίας Παρούτσας, Γιάννης Καράγιωργας (αὐτὸς ἔκοψε τ’ αὐτιὰ τοῦ γέρο πατέρα του) καὶ ἄλλοι. Μήνυση δὲν ἔγινε μὰ οὔτε διώχτηκαν ἢ τιμωρήθηκαν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς οἱ ὁποῖες γνώριζαν ποιοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ διέπραξαν τὸ διπλὸ ἔγκλημα. Τὸ Κράτος στὶς περιπτώσεις αὐτὲς δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν πάταξη τοῦ ἐγκλήματος καὶ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου. Τὸν Σκαρτσούνη ὅμως τὸν καταδίκασαν. Διέφυγε τὴν ἐκτέλεση γιατὶ σταμάτησαν οἱ ἐκτελέσεις. Ἀλλὰ παραμένει 15 χρόνια στὴ φυλακὴ σχεδὸν τὸ μισὸ τῆς ζωῆς. Γιατὶ ξεκληρίστηκε ἡ οἰκογένειά του; Τί εἶναι ἡ παράβασις τοῦ Γ)46 ψηφίσματος; Γιατί δὲν παρουσιάστηκε ὁ Σκαρτσούνης ὅταν κλήθηκε ἡ κλάσις του ἐνῶ διεξαγόταν ὁ ἐμφύλιος πόλεμος; Δὲν εἶναι πολιτικὲς καθαρῶς αἰτίες γιὰ ὅλα αὐτά; Καὶ δὲν παρατείνεται ἡ κράτησή του ἐπειδὴ δήλωση—πράξη πολιτική; Ὁ συγκαταδικασμένος μαζί του Ντάσος Νικόλαος ἔκανε δήλωση καὶ βγῆκε τὸ 1956. 5. Γραμματικάκης Γιάννης: Ἀγρότης ἀπὸ τὸν Ἅγιο Δημήτρη Μολάων Λακωνίας. Ἔφεδρος Ἀξιωματικὸς στὸν πόλεμο 1940–41 καὶ λοχαγὸς τοῦ ΕΛΑΣ μὲ λαμπρὴ δράση κατὰ τῶν κατακτητῶν γιὰ τὴν ὁποία προήχθη ἐπ’ ἀνδραγαθίᾳ. Οἱ κατακτητὲς καὶ οἱ συνεργάτες τους γιὰ ἐκδίκηση τοῦ ἔκαψαν τὸ σπίτι. Ἀλλὰ οὔτε τὸ μεταπελευθερωτικὸ Κράτος τοῦ συγχώρησε τὴ δράση του κατὰ τῶν κατακτητῶν τοῦ ἰδίου καὶ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν του. Πιάστηκε τρεῖς φορὲς χωρὶς ἔνταλμα. Τὴν τρίτη τοῦ ἔφτιαξαν κατηγορία γιὰ κατοχικά. Ἕξη ἄλλα ἀδέλφια του ρίχτηκαν στὶς φυλακὲς καὶ τὶς ἐξορίες. Ὁ ἀδελφός του Βασίλης κρατεῖται κι’ αὐτὸς ἀκόμη στὶς φυλακὲς Ἁλικαρνασσοῦ. Τὸν Γιάννη τὸν κατηγοροῦσαν ἀρχικὰ ὡς ἠθικὸ αὐτουργὸ (Διοικητὴς λόχου ἤτανε. Καὶ νὰ εἶχε σχέση μὲ τὶς ἀποδοθεῖσες πράξεις δὲν μπορεῖ νὰ τὶς εἶχε διαπράξει ἰδιοχείρως). Ὅταν ὅμως μὲ τὸ Ν. 753)45 ἀμνηστεύθησαν οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ ἔσπευσαν οἱ διῶκτες τους καὶ τροποποίησαν τὶς καταθέσεις τους καὶ μετατράπηκε ἡ κατηγορία σὲ φυσικῆς αὐτουργίας. Μὲ «τὸ ἄκουσα» καὶ τὶς «φῆμες» κατεδικάσθη δύο φορὲς σὲ θάνατο γιὰ τὸ φόνο λιποτακτῶν ἀπὸ τὴ μάχη προδοτῶν τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγῶνα ποὺ καταδικάστηκαν ἀπὸ τὸ ἀνταρτοδικεῖο τὸν Αὔγουστο τοῦ 1943 καὶ ἐκτελέστηκαν γιὰ τὴν προδοσία τους καὶ τὴ λιποταξία ἐνώπιον τοῦ ἐχθροῦ. Ὁ Γραμματικάκης ἔχει τώρα ἔνορκο κατάθεση τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ ἑνὸς τῶν ἐκτελεσθέντων (Ἀποστολίκου) ποὺ βεβαιώνει ὅτι ὁ Γραμματικάκης δὲν εἶναι ὁ δράστης τοῦ φόνου τοῦ ἀδελφοῦ του. Στὸ μεταξὺ καὶ στὸν καιρὸ ποὺ τ’ ἀδέλφια Γραμματικάκη βρίσκονταν στὴ φυλακὴ καὶ τὴν ἐξορία, στὶς 21 Μαρτίου 1947 στὸ χωριό τους Ἅγιος Δημήτριος Μολάων (Λακωνίας) οἱ συμμορῖτες τοῦ Γερακάκη καὶ Μπαρθέλου σκότωσαν τὸν πατέρα τους Παναγιώτη 82 χρονῶν καὶ τὴ μητέρα τους Πάτρα 62 χρονῶν στὸ σπίτι τους μαζὶ μὲ ἄλλους 12 συγχωριανούς τους· ὀνόματα τῶν συγχωριανῶν τους ποὺ σκοτώθηκαν μαζί: 1) Ἀλέξανδρος Μπατζάκης 70 χρονῶν, 2) Εὐγενία Μπατζάκη 35 χρονῶν (κόρη τοῦ Μπατζάκη), 3) Νικόλαος Μοίρας 60 χρονῶν μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα του, 5) Γιάννης Κωστάκης 45 χρονῶν, 6) Χρῆστος Ἀγγελᾶτος, 7) Εὐάγγελος Λάμπρος, ἀνάπηρος τῆς Ἀλβανίας, 8) Ἀριστείδης Χριστάκης 25 χρονῶν, 9) Γιῶργος Λαζαράκης 32 χρονῶν, 10) Νικόλαος Πετρολάμπρος 37 χρονῶν. Τοὺς μάζεψαν ὅλους στὸ σπίτι τοῦ Γραμματικάκη, κάλεσαν τὸν Πρόεδρον τῆς Κοινότητος Κυριάκο Γιωργαντώνη καὶ τούς: Σπῦρον Πραγάλον καὶ Κυριάκον Νικ. Χριστάκην γιὰ μάρτυρες. Ὅλους τοὺς ἔσφαξαν μέρα μεσημέρι καὶ τοὺς ἄφησαν 3 μέρες ἄταφους. Ἑπτὰ παιδιὰ (7) παιδιὰ τῆς οἰκογενείας Γραμματικάκη βρίσκονται, τρεῖς στὴν φυλακὴ (Γιάννης, Βασίλης, Χαράλαμπος) καὶ 4 ἐξορία (Μῆτσος, Μιχάλης, Γιῶργος καὶ Χρῆστος). Ἀνάκριση, μήνυση καὶ δίκη δὲν ἔγινε γι’ αὐτὸ τὸ ὁμαδικὸ ἔγκλημα. Οἱ συμμορίες λήστεψαν τὸ βιό τους. Τοὺς πῆραν: Γίδια 500, ἄλογα 4, 2.000 ὀκάδες λάδι καὶ ὅλο τους τὸ νοικοκυριό. Καὶ ὅμως ἔρχεται τώρα ἡ Κυβέρνηση καὶ λέει, ὅτι τὸ ἀπαιτεῖ ὁ νόμος νὰ ἐκτίσουν οἱ ἀδελφοὶ Γραμματικάκη τὴν ποινὴ ποὺ ἄδικα καὶ παράνομα τοὺς ἐπεβλήθηκε. Καὶ ὅτι δὲν εἶναι πολιτικοὶ κρατούμενοι. Κι’ ὅμως μαζὶ μὲ τὸ Γιάννη καταδικάσθηκε καὶ ὁ Ἀγγελᾶτος Ἀθανάσιος γιὰ τὴν ἴδια αἰτία σὲ θάνατο ἐπίσης. Αὐτὸς ὅμως βγῆκε ἀπὸ τὸ 1952 γιατὶ ἔκανε δήλωση. Τοῦ Γιάννη Γραμματικάκη ὅμως ἔχουν ἀπορριφθῆ μέχρι τώρα 13 αἰτήσεις γιὰ χάρη καὶ Ν. 2058 καὶ ἔχει 19 χρόνια φυλακὴ ἔκλεισε τώρα. 6. Μιλτιάδης Πελάνης. Ἀγρότης 51 χρονῶν ἀπὸ τὸ Μαυρομάτι Θηβῶν. Πολέμησε στὸν πόλεμο 1940–41 καὶ ὕστερα κατατάχτηκε στὸν ΕΛΑΣ. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση καταδιώχτηκε. Πιάστηκε, βασανίστηκε καὶ εἰσήχθη σὲ δίκη γιὰ φόνους... ἀγνώστων σὲ θάνατο τρεῖς φορές. Μὰ τότε πῶς βεβαιώθηκε τὸ δικαστήριο, ὅτι ἔγινε πράγματι ἡ πρᾶξις, ὥστε νὰ προχωρήσῃ στὴν ἐπιβολὴ τῆς θανατικῆς ποινῆς; Κι’ ἐν τούτοις... Τὸν καιρὸ ποὺ αὐτὸς ἦταν ἤδη στὴ φυλακή, τὸ Μάρτη τοῦ 1947, οἱ παρακρατικὲς ὀργανώσεις τοῦ χωριοῦ του καὶ γειτονικῶν χωριῶν πῆγαν στὸ χωριό του Μαυρομάτι–Θηβῶν καὶ μέσα στὸ σπίτι τους κακοποίησαν μὲ ρόπαλα καὶ ἄλλα μέσα τὸν πατέρα του 75 χρονῶν καὶ τὸν ἀδελφόν του Γιάννη καὶ τοῦ ἔσπασαν τὸ χέρι. Ὁ πατέρας του σὲ 15 ἡμέρες ὑπέκυψε στὰ τραύματα ποὺ τοῦ προκλήθηκαν ἀπὸ τὰ βασανιστήρια αὐτά. Τὸ 1948 στὶς 18 Ἰουνίου, μέρα μεσημέρι, τὴν ὥρα ποὺ πήγαινε ἀπὸ τὸ ἁλώνι στὸ σπίτι ὁ ἀδελφός του Βασίλης δολοφονήθηκε ἀπὸ τρομοκράτες μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Μπῶκο Γιώργη. Τοῦ ἔριξε καὶ τὸν τραυμάτισε μὲ πυροβόλο ὅπλο καὶ μετὰ τὸν ἔσφαξε μὲ μαχαίρι. Γιὰ τὸν πατέρα του κανεὶς δὲν μηνύθηκε καὶ δὲν δικάστηκε ὁ Μπῶκος Γιῶργος... 2½ χρόνια μὲ ἀναστολή! Μετὰ τὴν δίκη ἀφέθηκε ἐλεύθερος. 7. Γεωργῖκος Γεώργιος. Ἀγρότης ἀπὸ τὴν Εὐξεινούπολη Ἁλμυροῦ, 48 χρονῶν. Τραυματίας τοῦ πολέμου στὴν Ἀλβανία καὶ τραυματίας ἐπίσης τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως (ΕΛΑΣ). Τὸ σπίτι του ἔκαψαν οἱ Ἰταλοί. Τὸ σπίτι του ξανάκαψαν μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση στὴ διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου πολέμου. Πιάστηκε τὸ 1949 καὶ εἰσήχθη σὲ δίκη γιὰ παράβαση τοῦ Γ)46 ψηφίσματος γιὰ ἀνυποταξία στὴ διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου πολέμου καὶ ποὺ καταδικάστηκε χωρὶς καμμιὰ ὑπεράσπιση μαρτύρων καὶ δικηγόρων (τοὺς δικηγόρους τοὺς διώριζε τὸ δικαστήριο χωρὶς προετοιμασία κλπ.) τρεῖς φορὲς σὲ θάνατο κι’ ἄλλες μικρότερες ποινές. Ὁ ἀδελφός του Μῆτσος σκοτώθηκε ἀπὸ τὶς παρακρατικὲς ὀργανώσεις στὶς 15 Αὐγούστου 1946 στὸ χωριὸ Εὐξεινούπολη Ἁλμυροῦ. Τὸ βράδυ τὴν ὥρα ποὺ ἔτρωγαν στὸ σπίτι πῆγαν καὶ τὸν πῆραν οἱ 1) Βασίλειος Παϊσέας ἀπὸ τὸν Ἁλμυρό, 2) Ἀναστάσιος Ἀθανασίου Γκουράρδας ἀπὸ τὴ Νεράϊδα Ἁλμυροῦ, 3) Ἠλίας Γιάννου ἀπὸ τὸν Ἀνθότοπο Ἁλμυροῦ, 4) Νικόλαος Καπότης ἀπὸ τὸ Τσαγκλῆ Βελεστίνου, 5) Ἰωάννης Μπέλας ἀπὸ τὸ Τρίκερι καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὶς συμμορίες Βελέντζα καὶ Σούρλα. Τὸν μαχαίρωσαν μέσα στὴν αὐλὴ καὶ σέρνοντας τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὸ χωριὸ καὶ τὸν ἔχωσαν μέσα σὲ σωροὺς ἀπὸ πέτρες. Ἔγινε μήνυση αὐτεπάγγελτα ἀλλὰ κανεὶς δὲν πιάστηκε, δὲν δικάστηκε καὶ δὲν φυλακίστηκε, ἂν καὶ οἱ δολοφόνοι ἦταν γνωστοί. Ἀθανασόπουλος Παναγιώτης. Ξυλουργὸς ἀπὸ τὸ Πεταλλίδι Μεσσηνίας, 55 χρονῶν. Στὴν κατοχὴ ἐκτελέστηκε ὁ ἀδελφός του ἀπὸ τοὺς κατακτητές, τοῦ ἔκαψαν τὸ σπίτι καὶ τὸν βασάνισαν. Ὕστερα κατατάχθηκε στὸν ΕΛΑΣ καὶ πολέμησε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδας. Μετὰ τὴ Βάρκιζα καταδιώχτηκε ἀπὸ τὶς συμμορίες τῆς δεξιᾶς καὶ τὶς ἀρχές. Πιάστηκε καὶ βασανίστηκε. Τὸν ἀπόλυσαν καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο καιρὸ τὸν ξανάπιασαν χωρὶς ἔνταλμα καὶ τὸν καταδίκασαν γιὰ τὸ φόνο ἀγνώστου ἀτόμου. Τὸ πῶς καταδικάστηκε, τὸ κατὰ πόσο εἶχε σχέση μὲ τὴν ἀποδοθεῖσαν σ’ αὐτὸν πράξη τὸ καταλαβαίνει κανεὶς ἅμα πάρῃ ὑπ’ ὄψει του, ὅτι καὶ τὰ κακουργιοδικεῖα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης κρίθησαν ἀκατάλληλα γιὰ νὰ τὸν καταδικάσουν καὶ ἔτσι τὸν εἰσήγαγαν σὲ ἔκτακτο στρατοδικεῖο. Ἐκεῖ ἔφτανε μόνον ἕνας μάρτυρας γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ μιὰ θανατικὴ καταδίκη. Τί ἔγινε ὅμως ἡ διάταξη τοῦ Συντάγματος (ἀρ. 8) «οὐδεὶς ἀφαιρεῖται ἄκων τοῦ παρὰ τοῦ νόμου ὁριζομένου εἰς αὐτὸν δικαστοῦ»; Ὅταν αὐτὸς βρισκόταν στὴ φυλακή, τρομοκράτες τῶν παρακρατικῶν ὀργανώσεων τῆς περιοχῆς Πεταλλιδίου Μεσσηνίας πῆγαν τὰ μεσάνυκτα τῆς 17ης Σεπτεμβρίου 1946 στὸ ἀγρόκτημα τοῦ Ἀθανασοπούλου, 500 μέτρα ἔξω ἀπὸ τὸ Πεταλλίδι καὶ στὴ θέση «Τζάνε» μπῆκαν στὸ συκόσπιτο, ἅρπαξαν τὸν ἀδελφό του Γιάννη, 43 χρονῶν, τὸν τράβηξαν ἔξω, τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ τέλος τὸν πυροβόλησαν καὶ τὸν σκότωσαν. Σὲ συνέχεια οἱ ἴδιοι κτύπησαν μὲ κλωτσιὲς στὴν κοιλιακὴ χώρα τὴ νύφη του Εὐσταθία, σύζυγο τοῦ ἄλλου ἀδελφοῦ του Χρήστου Ἀθανασοπούλου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποβάλῃ δίδυμα ἀγόρια στὸν 8ον μῆνα τῆς ἐγκυμοσύνης. Ἡ ἴδια ἡ Εὐσταθία πέθανε μέσα σὲ λίγες μέρες ἀπὸ τὴν αἰτία αὐτή. Γιὰ τὸ πολλαπλὸ αὐτὸ ἔγκλημα κανεὶς δὲν ἐδιώχθη. 9. Πανταζῆς Παναγιώτης. Ἐργάτης ἀπὸ τὴν Ἀνδρούσα Μεσσηνίας, 49 χρονῶν. Τραυματίας τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου καὶ τραυματίας τοῦ ΕΛΑΣ ὅπου προήχθη σὲ ἀξιωματικὸ ἐπ’ ἀνδραγαθίᾳ. Δύο ἀδέλφια του ἔπεσαν στὴν κατοχή. Ὁ Θεμιστοκλῆς ἐκτελέστηκε ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς στὴν Τρίπολη τὸν Αὔγουστο τοῦ 1944 καὶ ὁ Γιώργης 22 ἐτῶν σκοτώθηκε στὴ μάχη τῆς Τρύπης Λακωνίας τὸν Ἀπρίλη τοῦ 1944 τοῦ ΕΛΑΣ κατὰ τῶν Γερμανῶν. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση δὲν ἔπαυσαν τὰ δεινὰ τῆς οἰκογενείας αὐτῆς. Ὁ Παναγιώτης Πανταζῆς πιάστηκε χωρὶς ἔνταλμα, βασανίστηκε καὶ τέλος τοῦ ἔγινε δικογραφία καὶ δικάστηκε γιὰ κατοχικὰ ἀδικήματα σὲ θάνατο. Κατηγορήθηκε γιὰ τὸ φόνο γνωστοῦ προδότη τῆς περιοχῆς καὶ μάλιστα χωρὶς ἀπόδειξη τοῦ ὅτι αὐτὸς ἦταν ὁ αὐτουργὸς τῆς πράξεως. Μὲ φῆμες ποὺ κατασκεύασαν καὶ ἔθεταν σὲ κυκλοφορία οἱ ἴδιοι κύκλοι ποὺ διηύθυναν τὸν διωγμὸ τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ἀντίστασης στὴν περιφέρειά του. Μπῆκε λοιπὸν ὁ Παναγιώτης Πανταζῆς στὴ φυλακὴ καὶ μιὰ μέρα στὶς ἀρχὲς τοῦ Ἀπρίλη τοῦ 1946 ξεκίνησε ἡ βασανισμένη μάνα, ἡ μητέρα του Σοφία Πανταζῆ, 60 χρονῶν τότε, ξεκίνησε ἀπὸ τὸ χωριό του Ἀνδροῦτσα Μεσσηνίας νὰ πάῃ στὶς ἀρχὲς Ἀπριλίου 1946 στὴν Καλαμάτα νὰ ἐπισκεφθῇ τὸν κρατούμενο ἀπὸ τότε Παναγιώτη. Ἕνα χιλιόμετρο ἔξω ἀπὸ τὸ χωριὸ καὶ πάνω στὴν ἁμαξωτὴ ὁδὸ πρὸς Μεσσήνη τὴν ἔπιασαν χίτες ἀπὸ τὴν περιφέρεια ἐκείνη καὶ τὴν σκότωσαν ἀφοῦ τὴν βασάνισαν. Μήνυση δὲν ὑπεβλήθη, διότι δὲν ἦτο δυνατόν. Τί ἔκαναν ὅμως οἱ ἀρχές; Τίποτα! Καμμιὰ δίωξις δὲν ἔγινε. Ἡ σιωπὴ τῶν ἀρχῶν κάλυψε τοὺς δολοφόνους. Ὁ Παναγιώτης Πανταζῆς ὅμως κάθεται 19 χρόνια στὴ φυλακή. Φέτσος Γεώργιος, ἐργάτης ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἄρης Μεσσηνίας, 55 χρονῶν, κατατάχθηκε στὸν ΕΛΑΣ καὶ πολέμησε τοὺς κατακτητές. Καὶ μετὰ τὴ Βάρκιζα καταδιώχτηκε, πιάστηκε, καταδικάστηκε σὲ θάνατο γιὰ τὸ φόνο προδοτῶν, ταγματασφαλιτῶν — χωρὶς μάλιστα τὴν ἀπόδειξη τῆς αὐτουργίας. Ἀλλὰ τὸ φρικτώτερο ἀπ’ ὅλα κι’ ἀπὸ τὸ κάψιμο τοῦ σπιτιοῦ καὶ τὴν καταδίκη σὲ θάνατο τοῦ ἴδιου, εἶναι τοῦτο τὸ ἀπαίσιο κακούργημα: Κατὰ τὰ μέσα Μαΐου τοῦ 1945, λίγο μετὰ τὸ μεσημέρι, ἔνοπλοι τρομοκράτες τοῦ χωριοῦ Ἄρης Καλαμάτας μπῆκαν στὸ σπίτι του κι’ ἀφοῦ κακοποίησαν τὴν σύζυγό του, ἅρπαξαν τὸ παιδί του, ἕξη μηνῶν μωρὸ καὶ τὸ σκότωσαν κτυπώντας το πολλὲς φορὲς στὸ δάπεδο τοῦ σπιτιοῦ καὶ μπροστὰ στὰ μάτια τῆς βασανισμένης μάνας! Ὕστερα ἐπιδόθηκαν σὲ λεηλασία τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἀπεχώρησαν ἀνενόχλητοι. Μήνυση δὲν ὑπεβλήθη καὶ οὔτε μποροῦσε νὰ ὑποβληθῇ στὶς συνθῆκες ἐκεῖνες. Οἱ ἀρχὲς ἀνέχθηκαν νὰ παραμείνῃ ἀτιμώρητο αὐτὸ τὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημα. Λιάκος Βασίλης, ἐργάτης ἀπὸ τὸ Μέγαρο Γρεβενῶν, 45 χρονῶν. Πολέμησε στὴν Ἀλβανία. Οἱ κατακτηταὶ τὸν φυλάκισαν. Καὶ ὕστερα κατατάχθηκε στὸν ΕΛΑΣ. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση καταδιώχθηκε, τοῦ ἔκαψαν τὸ σπίτι. Τὸν ἴδιο τὸν πυροβόλησαν στρατιῶτες καὶ τρομοκράτες τὸν Ἰούλιο τοῦ 1945 ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό του, καὶ ἀπὸ τὸ τραῦμα ἐκεῖνο ἔχει ἀκρωτηριασμὸ τοῦ δεξιοῦ ποδιοῦ πάνω ἀπὸ τὸ γόνατο. Πιάστηκε καὶ κατηγορήθηκε γιὰ κατοχικὰ καὶ καταδικάστηκε σὲ ἰσόβια γιὰ τὸ φόνο ἑνὸς προδότη ποὺ δικάστηκε καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ ἀνταρτοδικεῖο. Ἐξουσία ἦταν ὁ ΕΛΑΣ τότε, ἀνεξαρτήτως τοῦ ὅτι ὁ Λιάκος δὲν πῆρε μέρος στὴν ἐκτέλεση. Τρία ἄλλα μέλη τῆς οἰκογενείας του ἔκαναν φυλακὴ στὰ μετὰ τὴ Βάρκιζα χρόνια. Ὕστερα ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια ἐπὶ δύο 24ωρα στὸ κρατητήριο τῆς Ὑποδιοικήσεως Χωροφυλακῆς Πολυνερίου Γρεβενῶν, πέθανε ὁ πατέρας του Ἰωάννης Λιάκος, 55 χρονῶν τότε, ἀπὸ τὸ χωριὸ Μέγαρο Γρεβενῶν. Κανεὶς δὲν διώχθηκε γι’ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα ποὺ ἔγινε. Δύο ἄλλα ἀδέλφια του, ὁ Δημήτρης καὶ ὁ Γιάννης, σκοτώθηκαν στὸν ἐμφύλιο πόλεμο. Ἡ βασανισμένη μάνα μὲ τὸ γέροντά της, ἔτσι φρικτὰ σκοτωμένο, μὲ δυὸ παλληκάρια νεκρὰ καὶ τὸν τρίτο φυλακισμένο πέθανε στὰ 1948 μέσα σὲ ἀφάνταστες στερήσεις καὶ στενοχώριες. Δημόπουλος Γιάννης, ἀπὸ τὴν Πιλαλίστρα Μεσσηνίας, 45 χρονῶν, ἀγρότης. Πολέμησε στὴν Ἀλβανία —ὑπηρετοῦσε στὸ 22 Σύνταγμα Πεζικοῦ— στὸν τομέα Πόγραδετς. Στὸν ΕΛΑΣ ἐντάχθηκε ἀπὸ τὸν Ἀπρίλη τοῦ 1943. Τὸν Ἰούνιο τοῦ 1945 ὅμως πιάστηκε κατηγορούμενος γιὰ φόνο στὴ κατοχή. Οἱ συνηθισμένες φάμπρικες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Δὲν ἦταν μόνο αὐτὸ τὸ πλῆγμα ποὺ ὑπέστη ἡ οἰκογένεια. Λίγες μέρες πρίν, στὶς 2 Μαΐου 1945 καὶ ἀνήμερα τὸ Μεγάλο Σάββατο χῖτες–τρομοκράτες, ἔνοπλοι ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Μεσσήνης, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Κατσιβαρδέας Ἀθανάσιος, Γεωργιόπουλος Στέλιος καὶ Γκουζούνης, σκότωσαν, στὶς 9 μὲ 10 ἡ ὥρα τὸ πρωΐ, ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι τους, στὸ χωριὸ Πιλαλίστρα–Μεσσηνίας τὸν ἀδελφό του Λευτέρη, 24 χρονῶν, μὲ ριπὲς πυροβόλων ὅπλων. Ὁ Λευτέρης Δημόπουλος ὑπῆρξε ἐλασίτης ἀπὸ τὸ 1943 μέχρι τὴν ἀπελευθέρωση. Μήνυση ὑπεβλήθη ἀπὸ τὴν μητέρα του Βασιλική, ἀλλὰ κανένας δὲν ἐδιώχθη. Παπαδημητρίου Κώστας, γεωπόνος ἀπὸ τὴ Γέρμα τῆς Καστοριᾶς, 50 χρόνων. Πολέμησε στὴν Ἀλβανία καὶ ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγῶνα στὴν περιφέρειά του. Οἱ ταγματασφαλῖτες τοῦ σκότωσαν τὸν ἐπ’ ἀδελφῇ γαμβρό του, τὸν ἴδιο τὸν βασάνισαν. Μετὰ τὴ Βάρκιζα ἄρχισαν νέοι διωγμοί, νέα θύματα στὴν οἰκογένειά του. Ὁ ἀδελφός του καὶ ὁ γαμπρός του σκοτώθηκαν στὸν ἐμφύλιο πόλεμο. Καὶ τὸ ἕνα κακὸ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὸ ἄλλο. Ὁρίστε μία περίπτωση σαδιστικῆς ἐγκληματικῆς μανίας: Τὸ Δεκέμβρη τοῦ 1948 τμῆμα στρατοῦ μαζὶ μὲ μέλη παραστρατιωτικῶν ὀργανώσεων πῆγαν στὸ χωριὸ Γέρμα Καστοριᾶς γιὰ νὰ τὸ ἐκκενώσουν καὶ νὰ πάρουν τοὺς κατοίκους μαζί τους. Ἐκεῖ τότε σκότωσαν τοὺς γέρους γονεῖς του, Ἰωάννην Παπαδημητρίου καὶ Σουλτάνα Παπαδημητρίου, ἀφοῦ τοὺς ἐλήστεψαν, τοὺς ἔρριξαν μέσα στὸ σπίτι τους, ἔβαλαν ὕστερα φωτιὰ καὶ ἔκαψαν τὰ πτώματά τους. Οἱ δράστες τοῦ ἀπαίσιου αὐτοῦ κακουργήματος εἶναι γνωστοὶ σὲ ὅλους τοὺς χωριανοὺς τῆς Γέρμας. Κανεὶς δὲν ὑποβλήθηκε οὔτε σὲ ἀνάκριση κἄν. Καρπέτας Κώστας, ἀγρότης’ 48 χρονῶν, ἀπὸ τὴ Χιλιαδοῦ Δομοκοῦ, πολεμιστὴς στὴν Ἀλβανία καὶ ὕστερα ὡς μέλος τοῦ Ε.Α.Μ. προσέφερε τὶς ὑπηρεσίες του στὸν ἐθνικὸ ἀγῶνα. Οἱ κατακτητὲς τὸν ἔπιασαν καὶ τὸν βασάνισαν. Καὶ ἡ μεταπελευθερωτικὴ ἐξουσία τὸν ἀντάμειψε δεόντως. Καταδιώχθηκε ἀπὸ τὶς συμμορίες τοῦ Σούρλα καὶ τὶς ἀρχὲς καὶ ἀφοῦ ἔπιασαν αὐτὸν οἱ συμμορῖτες τῆς δεξιᾶς ὑπὸ τὶς εὐλογίες τοῦ στρατοῦ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1949, ἐνῷ αὐτὸς βρισκόταν στὴ φυλακή, τρομοκράτες τῆς δεξιᾶς πῆγαν στὸ σπίτι του μέρα μεσημέρι καὶ ἔσφαξαν τὴ μάνα του, 55 χρονῶν τότε, Γιαννούλα Καρπέτα. Τὸ ἔγκλημα αὐτὸ ἔγινε στὸ χωριὸ Χιλιαδοῦ τοῦ Δομοκοῦ. Τὴν ἴδια μέρα οἱ ἴδιοι δολοφόνοι σκότωσαν στὸ ἴδιο χωριὸ ἄλλους 9 γέρους καὶ γριές. Καμμία δίωξις δὲν ἔγινε γιὰ τὴν ὁμαδικὴ αὐτὴ σφαγὴ οὔτε τιμωρήθηκε, φυσικά, κανείς. Εἶναι ὡρισμέναι τρομεραὶ ἀποφάσεις. Δὲν θέλω νὰ σᾶς ὑποχρεώσω νὰ γίνετε Ἐφετεῖον καὶ νὰ ἀποφασίσετε. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν θὰ εὕρωμεν ἄκρη. Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπεκαλέσθη, ὅτι ἐδῶ πρόκειται περὶ ἐγκληματιῶν. Σᾶς ἔφερα ἐδῶ σοβαρὲς περιπτώσεις. Ἔχομεν καὶ ἀδίκους ἀποφάσεις καὶ πλάνην, ἀλλὰ καὶ δικαιολογημένας πιθανὸν ἐνεργείας, αἱ ὁποῖαι μετεβαπτίσθησαν εἰς μεγάλα ἀδικήματα κοινοῦ δικαίου. Δὲν εὑρίσκομεν ἄλλην παρὰ μόνον μίαν ἄκρην, τὴν ἐξαφάνισιν τῶν αἰτίων ποὺ δὲν ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἐμμονὴν εἰς τὴν ἀνασκάλευσιν τοῦ παρελθόντος καὶ τὰς μνησικακίας τοῦ παρελθόντος. Πιστεύω, ὅτι ἦτο μία ἀκραία περίπτωσις ἐναντίον ὄχι πρὸς τὴν προσωπικήν μου τακτικήν, ἀλλὰ πρὸς τὴν σταθερὰν τακτικὴν τοῦ κόμματος, ἡ ὁποία μᾶς ἐξηνάγκασε νὰ ἀνασύρωμεν μίαν γωνίαν ἀπὸ τὸν πέπλον καὶ νὰ ὑπενθυμίσωμεν, ὅτι τὰ πράγματα δὲν ἦσαν τόσον ἁπλᾶ καὶ τόσον μονόπλευρα, ὅπως ἡ ἐπίσημος καὶ πολιτικῶς ἀποδοτικὴ προπαγάνδα διὰ τὴν δεξιὰν τὰ ἐμφανίζει, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε τὴν λαϊκὴν παροιμίαν, ὅτι ἀλλοῦ εἶναι τὰ καρύδια καὶ ἀκούονται καὶ ἀλλοῦ εἶναι τὰ σῦκα καὶ δὲν ἀκούονται. Ὅτι ὑπῆρξαν πολλαὶ ὑπερβολαὶ καὶ πολὺ κακό, τὸ ὁποῖον παρακολουθεῖ πάντοτε τὰς ἐμφυλίους ἀδελφοκτόνους συγκρούσεις, εἶναι βέβαιον. Δὲν βγάζομεν ὅμως ἄκρην ἐὰν ἀρχίσωμεν ἀπὸ τὰς αἰτιάσεις. Νὰ σκεφθῶμεν ὄχι μὲ πάθος, νὰ σκεφθῶμεν μὲ αἴσθημα ἐθνικῆς εὐθύνης. Κύριοι συνάδελφοι, ὑπάρχομεν καὶ ὑπάρχετε. Εἴμεθα πολλοὶ καὶ εἶσθε πολλοί. Εἰς αὐτὸν τὸν τόπον θὰ ζήσωμεν καὶ πρέπει νὰ εὕρωμεν τὸν τρόπον, ὥστε ζῶντες εἰς αὐτὸν τὸν τόπον, μέσα εἰς ἕνα πνεῦμα ἀμοιβαίας ἀνοχῆς, νὰ οἰκοδομήσωμεν, ἂν ὄχι δι’ ἡμᾶς ποὺ εἴχαμε τὴν κατάρα νὰ περάσωμεν αὐτὴν τὴν ἐποχὴν τῆς ἀδικίας, τοῦ διχασμοῦ καὶ τοῦ μίσους, ἀλλὰ διὰ τὰ παιδιά μας, νὰ οἰκοδομήσωμεν ὅλοι μαζὶ μίαν δικαιοτέραν καὶ πιὸ εὐτυχισμένη καὶ πολιτισμένη Ἑλλάδα. Αὐτό, νομίζω, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τὸ πόρισμα τῆς συζητήσεώς μας δι’ αὐτοὺς τοὺς τομεῖς.

§83ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ἔχει τὸν λόγον.

§84Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δὲν νομίζω, ὅτι θὰ ἀπέμεινεν εἰς οἱονδήποτε συνάδελφον ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ ἡ ἀντίληψις, ὅτι ἡ ὑπόμνησις τῶν ὀνομάτων Κορινθίων καταδίκων, ἀπολυθέντων κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. 2058, ἐχρησιμοποιήθη μόνον ὡς ἐπιχείρημα διὰ τὴν οὐσίαν τῆς ὑποθέσεως καὶ δὲν ἐστρέφετο εὐθέως κατ’ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἔχει τὴν τιμὴν νὰ ὁμιλῇ πρὸς τὴν Βουλήν.

§85Η. ΗΛΙΟΥ. Σᾶς βεβαιῶ ὄχι, ἀλλὰ διατὶ εἶσθε εἰς θέσιν νὰ ἠξεύρετε τὰ πρόσωπα.

§86Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Λυποῦμαι πολύ, διότι ὁ ἀξιότιμος ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Δ.Α. ἐθεώρησε ἐπιτετραμένον νὰ χρησιμοποιήσῃ τοιαύτην μέθοδον διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς ὑποθέσεως.

§87Η. ΗΛΙΟΥ. Διότι τὰ ἠξεύρετε.

§88Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Καὶ νομίζω ἀκόμη, ὅτι ὁ κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Δ.Α. δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς ἑαυτὸν νὰ ἐπαναλάβῃ ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ ἔκφρασιν προσφιλῆ μόνον εἰς τὸ δημοσιογραφικόν της ὄργανον, τὸ ὁποῖον ἀποφεύγει νὰ δημοσιεύῃ —καὶ ἀποτελεῖ τοῦτο δικαίωμά του— τὰς ὁμιλίας ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὴν Ε.Δ.Α. καὶ περιορίζεται νὰ ἀναγράφῃ, ὅτι οἱ ὁμιλήσαντες ἀπὸ κυβερνητικῆς πλευρᾶς ἔθεσαν καὶ πάλιν ζήτημα πτωματολογίας. Ἐὰν δὲ θὰ ἤθελε νὰ μὲ ἀκούσῃ καὶ αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὁ κ. ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Δ.Α., νομίζω, ὅτι θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ συνομολογήσῃ, ὅτι ἀπὸ τῆς ἰδικῆς μου θέσεως δὲν ὑπεστηρίχθη ποτὲ τί ἄνευ ἐπιχειρημάτων καὶ ἄνευ ἀποδείξεων. Κύριοι συνάδελφοι, κινδυνεύομεν νὰ ἐμφανισθῶμεν μὲ τοιαύτας παρατηρήσεις, ὅτι ἄνευ σκοποῦ καὶ ἄνευ λόγου συζητοῦμεν θέμα, τὸ ὁποῖον κατ’ οὐσίαν εἶναι ἀνύπαρκτον. Δὲν πρόκειται νὰ ἀπαντήσω εἰς ὅλας τὰς αἰτιάσεις, εἰς τὰς ὁποίας συνοψίζεται ἡ πρότασις τῶν βουλευτῶν τῆς Ε.Δ.Α. Βλέπετε, ὅτι ἡ συζήτησις θὰ συνεχισθῇ καὶ θὰ δοθῇ προσεχῶς εὐκαιρία ἀπαντήσεως εἰς τὰ ἄλλα σημεῖα αὐτῆς. Ἐπιθυμῶ, ὅμως, ἀπόψε νὰ εἴπω, ὅτι ὁ θεσμὸς τῆς διοικητικῆς ἐκτοπίσεως δὲν ὑπῆρξε θεσμὸς συνδεθεὶς μὲ δικτατορικὰ καθεστῶτα. Ὑπῆρξε σύστημα, τὸ ὁποῖον εἶχε καθιερωθῆ εἰς τὸν τόπον μας ἐν πλήρει Δημοκρατίᾳ καὶ τὸ ὁποῖον, ἐπίσης, καθιερώθη ἐν ἔτει 1931 ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῶν Φιλελευθέρων ἐν πλήρει Δημοκρατίᾳ, ὑπαρχόντων δύο ἀντιπροσωπευτικῶν Σωμάτων, τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Γερουσίας. Ἡ διοικητικὴ ἐκτόπισις, ἤδη, ἔχει πλέον δικαστικῶς, καὶ ἀπὸ τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας, κριθῆ ὡς θεσμὸς ἀπολύτως σύμφωνος μὲ τὸ Σύνταγμα, ὁ ὁποῖος ἀποβλέπει εἰς τὴν προστασίαν τῆς ἐννόμου τάξεως καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ ὡς ἀντικείμενος εἰς τὰς διατάξεις τοῦ Συντάγματος. Περὶ αὐτοῦ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ συζητῶμεν. Τὸ θέμα ἔχει διευκρινισθῆ ἀπὸ τὴν νομολογίαν. Ἐλέχθη, ἐπίσης, τὴν ἑσπέραν ταύτην, ὅτι τὸ Νομοθετικὸν Διάταγμα 4234, τὸ ὁποῖον ἐψηφίσθη κατὰ τὸ θέρος τοῦ 1962, περιλαμβάνει διατάξεις, αἱ ὁποῖαι, τὸ πρῶτον εἰς τὴν Ἑλλάδα, πρωτοτυποῦσαι εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, ἀπαγγέλλουσι στέρησιν ἰθαγενείας. Περιορίζομαι, κ. συνάδελφοι, νὰ ὑπομνήσω, ὅτι ὁ πάγιος νόμος περὶ ἰθαγενείας τοῦ ἔτους 1953 ἢ 1954 ὁρίζει τὰς περιστάσεις, ὑπὸ τὰς ὁποίας ὁ Ἕλλην πολίτης εἶναι δυνατὸν νὰ στερηθῇ τῆς Ἑλληνικῆς ἰθαγενείας. Εἰς τὰς περιπτώσεις αὐτὰς δὲν ἦτο δυνατὸν παρὰ νὰ καταταγῇ καὶ ἡ περίπτωσις, κατὰ τὴν ὁποίαν πολίτης τις κρίνεται ὡς ἀνάξιος τῆς ἰθαγενείας του, γενόμενος ὄργανον ἐξυπηρετήσεως συμφερόντων ξένων χωρῶν. Κύριοι συνάδελφοι, ὑποστηρίζεται τὴν ἐποχὴν αὐτὴν μετ’ ἐπιμονῆς, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τῆς χώρας ἐπιμένει νὰ κρατῇ εἰς τὰς φυλακὰς πολιτικοὺς τῆς ἀντιπάλους, πολιτικοὺς καταδίκους. Εἶναι ἀνάγκη τὸ ψεῦδος αὐτὸ νὰ ἀποκρουσθῇ καὶ πάλιν αὐτὴν τὴν ἑσπέραν. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ε.Ρ.Ε. δὲν ἐκυβέρνα τὸν τόπον καθ’ ὃν χρόνον τὰ δικαστήρια τῆς Ἑλλάδος ἀπήγγειλαν τὰς ἀποφάσεις, δυνάμει τῶν ὁποίων εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς τὰ πρόσωπα, περὶ τῶν ὁποίων πρόκειται. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπομνήσω, ὅτι εἰς τὰς φυλακὰς σήμερον εὑρίσκονται 951 κατάδικοι, ἐκ τῶν ὁποίων 594 διὰ φόνους, 339 διὰ παράβασιν τοῦ Γʹ Ψηφίσματος τοῦ 1946, 26 διὰ παράβασιν τοῦ Α. Ν. 509, ἤτοι ἐν συνόλῳ 951. Πέραν αὐτῶν, εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς 127 κατάδικοι διὰ κατασκοπείαν καὶ 50 διὰ συνεργασίαν μετὰ τοῦ ἐχθροῦ. Αἱ σχετικαὶ καταδικαστικαὶ ἀποφάσεις τῶν τακτικῶν Δικαστηρίων, τῶν Κακουργιοδικείων καὶ τῶν Στρατοδικείων ἐξεδόθησαν καθ’ ὃν χρόνον ὁ τόπος ἐκυβερνᾶτο ἀπὸ τὰς Κυβερνήσεις αἱ ὁποῖαι προῆλθον ἀπὸ τὴν ψῆφον τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ τῆς 31ης Μαρτίου 1946, δηλαδὴ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, ἢ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῶν 7 κομμάτων, ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ ἀειμνήστου Μαξίμου καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τῶν δύο κομμάτων, τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος καὶ τοῦ Κόμματος τῶν Φιλελευθέρων. Αἱ ἀποφάσεις τῶν Στρατοδικείων τῆς χώρας ἀπηγγέλθησαν καθ’ ὃν χρόνον ἡ Ἑλλὰς εἶχεν ἀποδυθῆ εἰς τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ συμμοριτισμοῦ καὶ καθ’ ὃν χρόνον ἐπίσης ἡ χώρα ἐκυβερνᾶτο ἀπὸ τὰς αὐτὰς Κυβερνήσεις. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἑπομένως, νὰ ἐννοήσῃ κανεὶς ποίους πολιτικοὺς τῆς ἀντιπάλους κρατεῖ σήμερον ἡ Κυβέρνησις εἰς τὰς φυλακάς. Ἀντεμετώπισε καὶ κατέστειλεν ἡ Κυβέρνησις τῆς Ε.Ρ.Ε. κίνημα στασιαστικόν, ἐπαναστατικὸν κατὰ τοῦ Ἔθνους καὶ συνέλαβε πολιτικοὺς ἀντιπάλους της καὶ τοὺς κρατεῖ εἰς τὰς φυλακάς; Ἐκυβέρνα ἡ Ε.Ρ.Ε. καθ’ ὃν χρόνον τὰ Κακουργιοδικεῖα τῆς χώρας ἐδίκαζον τὰ ἐγκλήματα, περὶ τῶν ὁποίων ὡμίλησα προηγουμένως; Καὶ μόνη ἡ ὑπόμνησις τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, εἶναι ἱκανή, κύριοι βουλευταί, διὰ νὰ καταδείξῃ πόσον εἶναι ἀσύστατος, ἀλλά, ὑποθέτω, καὶ πόσον εἶναι συκοφαντική, ἡ θεωρία, ὅτι ἡ Κυβέρνησις κρατεῖ εἰς τὰς φυλακὰς τοὺς πολιτικοὺς ἀντιπάλους της. Ἀλλά, ἐλέχθη, ἐπίσης, ὅτι εἰς τὰς φυλακὰς εὑρίσκονται πολιτικοὶ κρατούμενοι. Εἶχον τὴν εὐκαιρίαν εἰς προηγουμένην συνεδρίασιν καὶ συζήτησιν ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ νὰ εἴπω εἰς τὴν Βουλὴν καὶ θὰ τὸ ἐπαναλάβω ἐπὶ λέξει, ὅτι εἰς τὰς φυλακὰς εὑρίσκονται ἐγκληματίαι, οἱ ὁποῖοι κατὰ τρόπον ἀποτρόπαιον ἐφόνευσαν πολίτας ἀόπλους καὶ ἀνυπερασπίστους, οἱ ὁποῖοι, κυρίως, κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς συνεθλίβοντο μεταξὺ θηριωδίας τῶν τριῶν ἐχθρῶν κατακτητῶν καὶ τῆς βαρβαρότητος τῶν ἐντοπίων κακούργων. Λυποῦμαι, διότι δὲν εὑρίσκεται ἐδῶ τὴν ἑσπέραν αὐτὴν ἀγαπητὸς συνάδελφος τῆς Ἑνώσεως Κέντρου ἐξ Ἀργολίδος, ὁ κ. Δ. Παπαδημητρίου, διὰ νὰ βεβαιώσῃ ἐκεῖνος ἐὰν οἱ δύο ἀδελφοί του, οἱ συρθέντες καὶ ἐκτελεσθέντες εἰς τὸ βάραθρον τοῦ Φενεοῦ, ὑπῆρξαν προδόται ἢ θύματα ἑνὸς ἀνοικτίρμονος ἀγῶνος, τὸν ὁποῖον εἶχεν ἐξαπολύσει τὸ Κ.Κ.Ε. εἰς τὴν Πελοπόννησον κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην τοῦ ἔτους 1944. Καὶ λυποῦμαι, ἐπίσης, διότι δὲν εὑρίσκεται εἰς τὴν αἴθουσαν ὁ ἀγαπητός, ἐπίσης, συνάδελφος, τῆς Ἑνώσεως Κέντρου, ἐξ Ἠλείας, ὁ κ. Ἰωάννης Γιαννόπουλος, διὰ νὰ πληροφορήσῃ τὴν Βουλὴν ἐὰν ὁ δήμιος τοῦ στρατοπέδου, εἰς τὸ ὁποῖον καὶ ἐκεῖνος ἐκρατεῖτο ἐπὶ μῆνας, ἔσφαξε τοὺς κρατουμένους εἰς τὸ στρατόπεδον ὀρεινῆς περιοχῆς Ἠλείας διὰ παραβάσεις τοῦ ποινικοῦ νόμου καὶ διὰ προδοσίαν κατὰ τῆς Πατρίδος, ἢ διότι τὸ Κ.Κ.Ε. εἶχεν ἀποφασίσει τὴν ἐξόντωσιν ἀκραιφνῶν πατριωτῶν. Ἐὰν δὲν ἀρέσῃ εἰς τοὺς ἄλλους, κύριοι συνάδελφοι, ἡ ὑπόμνησις τοῦ παρελθόντος, βεβαιωθῆτε, ὅτι ἐγὼ ἔχω πρόσθετον λόγον, νὰ μὴ ἐπανέρχωμαι εἰς τὰ γεγονότα ἐκεῖνα καὶ νὰ μὴ δοκιμάζω πολλὴν ὀδύνην ἀναλογιζόμενος τὸ ὄργιον, τὸ ὁποῖον ἔλαβε χώραν κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην. Ἀλλά, νομίζω, ὅτι εἰς περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἐξαπολύονται τὰ συνθήματα περὶ ἀδίκου κρατήσεως εἰς τὰς φυλακὰς πολιτικῶν κρατουμένων, ἔχω ὑποχρέωσιν νὰ φέρω εἰς γνῶσιν τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας καὶ δι’ αὐτῆς εἰς γνῶσιν παντὸς ἐνδιαφερομένου, περὶ τίνος ἀκριβῶς πρόκειται. Καὶ δὲν πρόκειται, βεβαίως, τὴν ἑσπέραν αὐτήν, κύριοι βουλευταί, νὰ κριθῇ ἡ πολιτικὴ ἡ ὁποία ἠκολουθήθη εἰς τὸν τόπον μας ἀπὸ τὸ Κ.Κ.Ε. κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπενθυμίσῃ κανείς, ὅτι εἰς ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐσφάδαζεν, ὑπὸ τὸ πέλμα τῶν τριῶν κατακτητῶν, ὑπέρτατοι ἐθνικαὶ ὑποχρεώσεις ἐπέβαλλον εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐχθροῦ εἰς ἀδιάσπαστον ψυχικὴν ἑνότητα. Καὶ ὅμως τὴν περίοδον ἐκείνην ἐξέλαβεν ὁ κομμουνισμὸς ὡς τὴν εὐκαιρίαν διὰ νὰ ἐπιβάλῃ τὸ σύστημά του. Καὶ διὰ νὰ ἐπιβάλῃ τὸ σύστημά του ἔκρινεν, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐξοντώσῃ πάντα, τὸν ὁποῖον ἐνόμιζεν, ὅτι μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς πατρίδος θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εὕρῃ ἀντίθετον πρὸς τὰς ἐπιδιώξεις του. Δὲν νομίζω, ὅτι προσθέτω τι τὸ νέον ὑπενθυμίζων, διαπιστῶν, ὅτι κατὰ τὸν τρόπον αὐτόν, ὄργιον αἵματος ἐξαπελύθη εἰς ὁλόκληρον τὴν χώραν καὶ ὅτι ἀκραιφνεῖς Ἕλληνες πολῖται, ἀδιακρίτως πολιτικῶν τοποθετήσεων, ἐσύροντο εἰς τὸν θάνατον. Εἶπον, ὅτι δὲν μὲ εὐχαριστεῖ, πολὺ δὲ περισσότερον δὲν μὲ ἱκανοποιεῖ ἡ ἀναδρομὴ εἰς τὴν περίοδον καὶ εἰς τὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Δὲν δύναμαι, ὅμως, νὰ ἀποφύγω τὴν ἀνάγνωσιν περικοπῆς ἐπιστολῆς, ἡ ὁποία ἐστάλη ἀπὸ ἓν ὀρεινὸν χωρίον τῆς Κορινθίας, τὴν 30ὴν Ὀκτωβρίου 1944, ὅταν δηλαδὴ ἡ ὑπόλοιπος Ἑλλάς, ὅταν ἡ πρωτεύουσα ἑώρταζε καὶ ἐπανηγύριζε τὴν ἐλευθερίαν της, καὶ ὅταν, ὅπως εἶναι γνωστόν, οἱ ἐθνικόφρονες πολῖται ἐπροπηλακίζοντο καθ’ ὁδόν, ἐὰν ἐτόλμων νὰ ἐμφανισθοῦν ὡς ὀπαδοὶ τῆς ἰδέας τῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, ὡς ὀπαδοὶ τοῦ ὀνείρου τῆς ἱκανοποιήσεως τῶν ἐθνικῶν ἐπιδιώξεων, ὡς ἀνταμοιβῆς τοῦ αἵματος καὶ τῆς θυσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Θὰ ἐπικαλεσθῶ καὶ πάλιν ὡς μάρτυρα, συμπολίτην μου, ἐξ Ἄργους, τὸν ἐπίτιμον Γεν. Διευθυντὴν τοῦ Ὑπουργείου Κοιν. Προνοίας κ. Φικιώτην, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ ἐκινδύνευσε πρὸ τοῦ «Ἀγνώστου Στρατιώτου», τὰς πρώτας ἡμέρας τῆς ἀπελευθερώσεως, ἐνῷ ἠκολούθει τὸ συλλαλητήριον τῶν ἐθνικοφρόνων πολιτῶν τῆς πρωτευούσης, καθ’ ὃν χρόνον οἱ «συναγωνισταὶ» ἀπὸ τὰ δυτικὰ καὶ ἀνατολικὰ προάστια τῆς πρωτευούσης εἶχον συρρεύσει εἰς τοὺς Ἀθηναϊκοὺς δρόμους διὰ νὰ καταστήσουν ἀδύνατον εἰς τὸν Ἀθηναϊκὸν λαόν, τὴν ἐκδήλωσιν τῶν φρονημάτων του, φρονημάτων ὄχι πολιτικῶν, ἀλλὰ αἰσθημάτων πίστεως εἰς τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη. Γράφει, λοιπόν, εἰς τὴν ἐπιστολὴν ἐκείνην τὴν 30ὴν Ὀκτωβρίου 1944, πρόσωπον τὸ ὁποῖον δὲν ζῇ σήμερον: «Ἀγαπητά μου παιδιά»,... (ἀναγινώσκει)... «Εἶμαι ἐν ζωῇ, ἀφοῦ διῆλθον καὶ διέρχομαι ἡμέρας φρίκης καὶ τρόμου. Ἤδη εἶμαι καλὰ καὶ νομίζω, ἐπὶ τοῦ παρόντος, ἐκτὸς ἀμέσου κινδύνου ἵνα θρηνῶ τὸν Παναγῆν, τὸν Γεωργίου, τὸν Τσεκρίκην, τὸν Τάκην Γεωργούλην, τὸν Ρομπόκον, τὸν Κατσαούνην, τὸν Χαρλαύτην, τὸν Μπαχταλιᾶν, τὸν Καράμπελαν, τὸν Νικ. Πέπαν, τὸν Παπακελάρην, τὸν..... καὶ τόσα ἄλλα θύματα τῆς θηριωδίας τῶν τεράτων, τὰ ὁποῖα ...... (ἀναγινώσκει)...». Ὑπάρχει καὶ ἄλλη ἐπιστολὴ παλαιοτέρα: «Σήμερα κατορθώνω νὰ σᾶς γράψω διὰ νὰ σᾶς γνωρίσω τὰ τραγικὰ συμβάντα..... (ἀναγινώσκει). Ἐγὼ εἶμαι ἀκόμη «καλὰ» ὑπὸ ἐπιτήρησιν κλπ. ἵνα ὑφίσταμαι ἀτελευτήτους πικρίας. Ἡ ἐν Καλλιάννοις οἰκία μας μαζὶ μὲ τόσας ἄλλας ἀπετεφρώθη ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς καὶ μόλις σήμερον κατώρθωσα νὰ σκεπάσω τὸ κοτέτσι ἵνα στεγασθῇ ἡ Χρυσάφω. Ἀλλὰ ὁ θεῖος σας ἀπαχθεὶς ἀπὸ τῆς 9ης Μαΐου δὲν ἐφάνη ἀκόμη...». Περὶ τῶν ἐγκλημάτων, τὰ ὁποῖα ἐγένοντο πέριξ τῆς πρωτευούσης καὶ ἐντὸς τῆς πρωτευούσης, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ Δεκεμβριανοῦ κινήματος, ὁμιλῶν ὁ Ἰωάννης Σοφιανόπουλος, εἶπεν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εἶχον τὴν εὐκαιρίαν καὶ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν νὰ ὑπομνήσω ἐνώπιον τῆς Βουλῆς: «Δὲν θὰ καταδιωχθῇ κανεὶς διὰ τὰς πολιτικὰς πεποιθήσεις του. Δὲν εἶναι δυνατὸν ὅμως νὰ παραμείνουν ἀκαταδίωκτοι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐξεδηλώθησαν κατὰ τρόπον κακοῦργον. Διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἡ ἐκδήλωσις συμπαθείας καὶ ἐπιεικείας πρὸς τοὺς κακούργους, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐκθέσῃ τοὺς ἄλλους ὡς συνενόχους εἰς τὸ ἔγκλημα». Καὶ περὶ τῶν παλαιοτέρων ἐγκληματιῶν ὑπάρχουν ἄλλα ἐπισημειούμενα. Πρέπει νὰ ὑπομνήσω, ὅτι τὸν Δεκέμβριον τοῦ 1945, ἡ τότε Κυβέρνησις τοῦ ἀειμνήστου Θεμιστοκλῆ Σοφούλη, εἶχε δημοσιεύσει τὸν Ἀναγκαστικὸν Νόμον 753)45 «περὶ ἀποσυμφορήσεως τῶν φυλακῶν». Διὰ τοῦ νόμου ἐκείνου εἶχον ἀνοιγῆ αἱ φυλακαὶ δι’ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐκατηγορήθησαν ὡς ἠθικοὶ αὐτουργοὶ ἢ ὡς συνεργοὶ τοῦ ἐγκλήματος. Καὶ διὰ τοῦ νόμου τούτου περιωρίζετο ἡ δίωξις μόνον εἰς τοὺς φυσικοὺς αὐτουργοὺς τοῦ ἐγκλήματος. Καὶ ὁρίζεται εἰς τὸ ἄρθρον 1 παράγρ. 3: «Ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τοῦ παρόντος δὲν ἀσκεῖται νέα ποινικὴ ἀγωγὴ...... (ἀναγινώσκει)......». Ἐν συνεχεία τὸ ἄρθρον 4 προβλέπει τὰ ἑξῆς:.... (ἀναγινώσκει)......... «1. Ἀνθρωποκτονία γενομένη κατὰ τὸ ἀπὸ 27 Ἀπριλίου 1941 καὶ μέχρι τῆς ἀποχωρήσεως τῶν ἐχθρικῶν στρατευμάτων ἐκ τῆς χώρας, κατ’ ἐντολὴν τῶν συμμαχικῶν στρατιωτικῶν ἀρχῶν ἢ κατ’ ἐντολὴν τῆς νομίμου ἐν τῷ ἐξωτερικῷ Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, δὲν θεωρεῖται ἀδίκημα καὶ ἡ τυχὸν ἀπαγγελθεῖσα ἐπὶ τοιαύτῃ πράξει καταδικαστικὴ ἀπόφασις θεωρεῖται ὡς μηδέποτε ἐκδοθεῖσα. 2. Ἐπίσης δὲν ἀποτελεῖ ἀδίκημα, ἀνθρωποκτονία πραχθεῖσα κατὰ τὸ ἐν τῇ προηγουμένῃ παραγράφῳ χρονικὸν διάστημα, κατὰ προσώπου ἀνήκοντος εἰς τὰς ἐνόπλους δυνάμεις ἢ πολιτικὰς ὑπηρεσίας τῶν κατὰ τὸν τελευταῖον πόλεμον ἐχθρικῶν κρατῶν ἢ κατὰ ἀτόμου συνεργασθέντος προδοτικῶς μετὰ τοῦ ἐχθροῦ κατὰ τὰς διατάξεις τῆς Στρατιωτικῆς Ποινικῆς Νομοθεσίας ἢ κατὰ μέλους ἐνόπλων σωμάτων εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ἐχθροῦ εὑρισκομένων καὶ χαρακτηρισθέντων ὡς τοιούτων διὰ δηλώσεως τῶν νομίμων Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων τοῦ ἐξωτερικοῦ. Περὶ τοῦ χαρακτηρισμοῦ τοῦ παθόντος ὡς ἔχοντος τὴν ἀνωτέρω ἰδιότητα ἀποφαίνεται ἐντὸς δέκα πέντε ἡμερῶν ἀπὸ τῆς ὑποβολῆς τῆς σχετικῆς αἰτήσεως τὸ Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν τοῦ τόπου τῆς διαπράξεως τῆς ἀνθρωποκτονίας. Κατὰ τοῦ ἐκδιδομένου βουλεύματος ἐπιτρέπεται ἀνακοπὴ ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῶν Ἐφετῶν, ἀποφαινομένου ἐντὸς τῆς αὐτῆς προθεσμίας». Τί ἀποδεικνύεται ἐξ ὅλων αὐτῶν, κύριοι συνάδελφοι; Ὅτι μετὰ τὴν συμφωνίαν τῆς Βαρκίζης καὶ τὸν νόμον 753 ἀπέμειναν εἰς τὰς φυλακὰς μόνον ἐκεῖνοι, ὅπως εἶπον καὶ εἰς τὴν προηγουμένην συνεδρίασιν, οἱ ὁποῖοι ἐβαρύνοντο ὡς φυσικοὶ αὐτουργοί, ὄχι ὡς ἠθικοὶ αὐτουργοὶ ἢ συνεργοί, διαπράξεως εἰδεχθῶν ἐγκλημάτων ἐναντίον ἀόπλων καὶ ἀνυπερασπίστων πολιτῶν. Κύριοι συνάδελφοι, εἶπον, ὅτι δὲν πρόκειται τὴν ἑσπέραν αὐτὴν νὰ κριθῇ τὸ ἔγκλημα τοῦ κομουνιστικοῦ κόμματος κατὰ τῆς Ἑλλάδος, διότι τοιαύτη συζήτησις θὰ μᾶς ἔφερε πολὺ μακράν. Ἀλλὰ δὲν θὰ ἦτο ἄσκοπον καὶ ἐντελῶς περιττόν, νὰ ὑπομνήσῃ τις, ὅτι καθ’ ὃν χρόνον ἡ Κυβέρνησις τοῦ ἐξωτερικοῦ μὲ τὸν παραστάτην τῆς Ἑλλάδος, τῆς πρόσφυγος τότε εἰς τὴν ξένην, μὲ τὸν ἀείμνηστον Βασιλέα Γεώργιον τὸν Βʹ, ἐσυνέχιζε τὸν πόλεμον καὶ παρεσκεύαζε τὰς δυνάμεις, μὲ τὰς ὁποίας μίαν ἡμέραν ὁ Ἑλληνικὸς Στρατός, ὑπὸ τὸν νικητὴν Βασιλέα του, θὰ ἐξεχύνετο εἰς τὰ ἀκρογιάλια τῆς Ἑλλάδος διὰ νὰ ἀπομακρύνῃ τὸν κατακτητὴν καὶ διὰ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὰς ἐθνικὰς διεκδικήσεις, κατὰ τὸν χρόνον αὐτόν, τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα ὠργάνωσε κινήματα, τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα, ἐστασίαζεν. Τὸ κομμουνιστικὸν κόμμα στασιάζει κατ’ ἐπανάληψιν καὶ καταλαμβάνει τέλος τὸν στόλον. Ἀπῃτήθη τότε ἡ θυσία τοῦ ἄνθους τῶν ἀξιωματικῶν τοῦ ναυτικοῦ, εἰς τὸν λιμένα τῆς Ἀλεξανδρείας, διὰ νὰ ἀχθῇ ὑπὸ τὴν νόμιμον ἐξουσίαν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὁ στόλος. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπομνήσωμεν ἐν συνεχείᾳ, ὅτι καθ’ ὃν χρόνον ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοί, ἐπωφελούμενοι τῆς γενναιοδωρίας τῆς Ἀμερικανικῆς Συμπολιτείας, προσεπάθουν νὰ ἐπανορθώσουν τὰς πληγὰς τοῦ πολέμου καὶ νὰ δημιουργήσουν τὸ μέλλον, ἡ Ἑλλάς, κατ’ ἐξαίρεσιν, ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ διεξαγάγῃ νέον πόλεμον ἐπὶ τρία χρόνια. Νὰ συντηρήσῃ 750 χιλ. συμμοριοπλήκτους πρόσφυγας εἰς τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα, ὅπως πολὺ καλύτερον πάντων ἡμῶν δύναται νὰ γνωρίζῃ ὁ ἀξιότιμος κ. κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος τῆς Ε.Κ. Νὰ διαθέτῃ τὴν βοήθειαν ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν οἰκονομικὴν ἀνάπτυξιν τῆς Ἑλλάδος, διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν μέσων τὰ ὁποῖα θὰ ἐπέτρεπον εἰς τὴν ἀπειλουμένην χώραν νὰ ἀποφύγῃ τὸν θανάσιμον ἐναγκαλισμόν, ὁ ὁποῖος ἐπήρχετο ἀπὸ τοῦ Βορρᾶ. Νὰ διαθέτῃ ἐν συνεχείᾳ τεράστια ποσὰ διὰ τὸν ἐπαναπατρισμὸν τῶν συμμοριοπλήκτων καὶ διὰ τὴν ἐξασφάλισιν τῶν πλέον στοιχειωδῶν μέσων διὰ τὴν ἐκ νέου δημιουργίαν τῆς οἰκονομίας των. Καὶ εἶναι ἀνάγκη ἆρα γε, νὰ ὑπομνησθοῦν αἱ ὑλικαὶ θυσίαι, τὰς ὁποίας ὑπέστη ὁλόκληρος ἡ χώρα, αἱ συγκοινωνίαι της, αἱ ὁδοί, αἱ γέφυραι, ἀπὸ τὴν δραστηριότητα τοῦ κομμουνισμοῦ, ὡς αἱ βαρύταται θυσίαι, τὰς ὁποίας ἀνέλαβεν ἐν συνεχείᾳ, ὁ προϋπολογισμὸς διὰ τὴν συνταξιοδότησιν ὅλων τῶν θυμάτων, τῶν τραυματιῶν καὶ ἀναπήρων τοῦ συμμοριτοπολέμου; Εἰς δισεκατομμύρια δραχμῶν ἀνέρχεται ἡ ὑλικὴ ζημία τὴν ὁποίαν ὑπέστη ἡ χώρα κατὰ τὴν περίοδον αὐτήν. Καὶ ἐπὶ πᾶσιν 28 χιλιάδες Ἑλληνόπουλα ἀπήχθησαν ἀπὸ τὰς μητρικὰς ἀγκάλας ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας, καθ’ ὃν τρόπον εἰς τοὺς σκοτεινοὺς αἰῶνας τῶν σουλτάνων τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας ἡρπάζοντο ἀπὸ τὰς μητρικὰς ἀγκάλας τὰ τέκνα τῶν Χριστιανῶν τῆς Βαλκανικῆς διὰ νὰ μεταβληθοῦν εἰς γενιτσάρους. Ἀλλ’ εἶπον, ὅτι δὲν πρόκειται τὴν ἑσπέραν αὐτὴν νὰ συζητηθῇ τὸ ἔγκλημα τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος. Τὴν ὥραν αὐτὴν συζητεῖται ἂν εἰς τὰς φυλακὰς εὑρίσκωνται πολιτικοὶ ἀντίπαλοι τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία δὲν ὑπῆρχεν ὡς πολιτικὸν Κόμμα κατὰ τὴν περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν κατεδικάσθησαν οἱ κρατούμενοι εἰς τὰς φυλακάς. Καὶ ἂν αὐτοὶ οἱ κατάδικοι εἶναι πολιτικοὶ κρατούμενοι, ἀποστερηθέντες τῆς ἐλευθερίας των λόγῳ τῶν πεποιθήσεων, ὅλοι ἔχομεν ζήσει τὴν περίοδον ἐκείνην καὶ δὲν εἶναι τόσον μακράν, ὥστε νὰ μᾶς ἔχει διαφύγει ἀπὸ τὴν μνήμην ὁ λόγος, διὰ τὸν ὁποῖον εὑρίσκονται σήμερον εἰς τὰς φυλακὰς οἱ 500 τόσοι κατάδικοι διὰ τοὺς φόνους, οἱ 350 κατάδικοι διὰ τὴν παράβασιν τοῦ Γʹ ψηφίσματος, οἱ 26 διὰ τὴν παραβίασιν τοῦ Α.Ν. 509. Μοῦ προσήφθη, ὅτι μετὰ πάθους ὡμίλησα εἰς ἄλλην συνεδρίασιν καὶ ὅτι ἠθέλησα νὰ προσδώσω ὀξύτητα εἰς τὸ θέμα. Ὅσοι κατελόγισαν ὅσα εἶπον εἰς τὸν ὁμιλοῦντα, γνωρίζουν, ὅτι ἀπὸ τοῦ 1953 μέχρι σήμερον ἔχουν ἀπολυθῆ ἐκ τῶν φυλακῶν, κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. 2058, εἰς περίοδον δέκα ἐτῶν, 2460 περίπου κατάδικοι διὰ φόνους ἢ διὰ παράβασιν τοῦ Γʹ ψηφίσματος καὶ τοῦ Α.Ν. 509. Ἀπὸ τοῦ 1953 μέχρι καὶ τοῦ τέλους Ἀπριλίου 1963, ἐπὶ μίαν καὶ πλέον δεκαετίαν, ἀπελύθησαν 2460. Ἐκ τῶν 2460, οἱ 998 ἔχουν ἀπολυθῆ μὲ τὴν ἰδικήν μου ὑπογραφὴν καὶ εὐθύνην καὶ ὅσοι ὁμιλοῦν περὶ τῆς ὀξύτητος καὶ τοῦ πάθους, τὸ γνωρίζουν αὐτό. Καὶ ὅσοι ἀνέμιξαν ὀνόματα Κορινθίων καταδίκων, ἀπολυθέντων ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν τοῦ 1951 καὶ 1952 γνωρίζουν, ὅτι δὲν εἶχον οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὰς ἀπολύσεις ἐκείνας. Καὶ οἱ 998, οἱ ὁποῖοι ἀπελύθησαν μὲ τὴν ἰδικήν μου ὑπογραφήν, κατὰ τὰ τρία τέταρτα εἶχον ἀντίθετον γνωμάτευσιν τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ νόμου 2058. Καὶ ἔπρεπε νὰ ἀναλάβω μόνος, προσωπικῶς, τὴν εὐθύνην τῆς ἀπολύσεως τῶν 998 αὐτῶν καταδίκων, παρὰ τὴν ἀντίθετον γνωμάτευσιν τῆς ἁρμοδίας Ἐπιτροπῆς. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀξύτης καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πάθος τοῦ ὁμιλοῦντος, ἐν τῇ ἐκπληρώσει τοῦ καθήκοντός του. Ἀλλά, νομίζω, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἐκπληροῖ τις τὸ καθῆκον του, δὲν ἔχει σχέσιν μὲ τὰ φρονήματά του καὶ τὴν πίστιν του. Καὶ ἂν εἶμαι αὐστηρὸς καὶ ἂν δὲν δέχωμαι συζήτησιν εἰς τὴν ἀξιολόγησιν τοῦ ἐγκλήματος, ὅμως ἀπέδειξα μὲ τὸν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον ἐχειρίσθην τὸ δικαίωμα, τὸ ὁποῖον ὁ νόμος ἔχει ἀναγνωρίσει εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, ὅτι ἐπιθυμῶ νὰ δοθῇ ἡ εὐκαιρία τῆς ἐπιεικείας τοῦ Κράτους ἀπέναντι τῶν κακούργων, ἐφ’ ὅσον συντρέχουν αἱ περιπτώσεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἐπιτρέψουν τὴν ἐκδήλωσιν τῆς ἐπιεικείας. Εἶπον, ὅτι διὰ τοὺς 998, αἱ πλεῖσται, τὸ μέγιστον μέρος, τῶν γνωματεύσεων ἦσαν ἀρνητικαί. Δὲν χρειάζεται νὰ προσθέσω, ὅτι ἐλάχιστος εἶναι καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν μεταμελημένων. Διότι ἐλέχθη καὶ αὐτό, κύριοι συνάδελφοι, ὅτι ἀπολύονται τάχα ὅσοι ἐξεδήλωσαν μεταμέλειαν. Ζητῶ τὴν συγκατάβασιν τοῦ Σώματος, διότι ὑπεχρεώθην νὰ ἀσχοληθῶ μὲ θέματα σχετιζόμενα πρὸς τὴν ἄσκησιν τοῦ καθήκοντος, συναπτόμενα κἄπως μὲ τὸ πρόσωπόν μου. Καὶ συνοψίζων, ὑπενθυμίζω, ὅτι ἐγένετο ἀπόλυσις προσώπων μὴ μεταμεληθέντων καὶ κατὰ μέγα μέρος προσώπων, διὰ τὰ ὁποῖα ἡ Ἐπιτροπὴ ἐγνωμάτευσεν ἀρνητικῶς. Νομίζω, ὅτι οἱ παριστάμενοι συνάδελφοι τῆς Ἑνιαίας Ἀριστερᾶς δύνανται νὰ τὸ γνωρίσουν. Καὶ ἂν οἱ λόγοι μου δὲν ἀνταποκρίνωνται εἰς τὰ πράγματα, τοὺς παρακαλῶ νὰ ἀποκαταστήσουν τὴν ἀλήθειαν. Πέραν αὐτῶν, θὰ εἴπω, κύριοι βουλευταί, ὅτι, κατ’ ἀρχήν, δὲν εἶναι ἄμοιρος σημασίας ἡ ἐκδήλωσις μεταμελείας διὰ τὸ ἔγκλημα, προκειμένου νὰ χρησιμοποιηθῇ ἀπὸ τὴν Πολιτείαν μέτρον ἐπιεικείας, προβλεπόμενον ἀπὸ τὴν νομοθεσίαν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι δι’ ὅλους τοὺς καταδίκους ἡ νομοθεσία μας καὶ τὸ Σύνταγμα κατ’ ἀρχὴν ἔχουν προβλέψει τὴν Βασιλικὴν χάριν, ἡ ὁποία ἀπονέμεται μὲ βασικὸν κριτήριον τὴν βελτίωσιν τοῦ καταδίκου κατὰ τὴν περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται εἰς τὰς φυλακάς. Δὲν νομίζω δέ, ὅτι δὲν διαπιστώνει ἠθικὴν βελτίωσιν ἡ μεταμέλεια διὰ τὸ ἔγκλημα. Ὑπάρχει ἐπίσης ἡ εὐχέρεια ἐκ τοῦ ἄρθρου 105 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικος τῆς ὑφ’ ὅρον ἀπολύσεως, δι’ ἀποφάσεως τοῦ δικαστικοῦ συμβουλίου τοῦ τόπου τῆς κρατήσεως τοῦ καταδίκου, μετὰ τὴν ἔκτισιν τῶν δύο τρίτων τῆς ποινῆς. Καὶ τότε πάλιν ἐρευνᾶται ἂν ἡ κάθειρξις ἐπέδρασεν ἐπὶ τῆς προσωπικότητος τοῦ κρατουμένου καὶ ἂν δύναται νὰ ἀποδοθῇ ἀκινδύνως οὗτος εἰς τὴν κοινωνίαν. Εἰς τὰς δύο ταύτας περιπτώσεις, τὰς ὁποίας προβλέπει γενικῶς ἡ νομοθεσία δι’ ὅλους τοὺς καταδίκους, ὁ νόμος 2058 ἔχει προσθέσει διὰ τοὺς φόνους τῆς κατοχικῆς περιόδου καὶ μετὰ ταύτην, καὶ διὰ τοὺς παραβάτας τοῦ Γʹ Ψηφίσματος καὶ τοῦ νόμου 509, καὶ τρίτην μορφὴν ἐπιεικείας, τὴν τῆς ἀπολύσεως δι’ ἀποφάσεως τοῦ Ὑπουργοῦ. Νομίζω, ὅτι καὶ εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν ἐκεῖνο, ὅπερ πρέπει νὰ ἔχῃ ἐπίδρασιν ἐπὶ τῆς κρίσεως τοῦ Ὑπουργοῦ καὶ τῆς Ἐπιτροπῆς, εἶναι ἡ ἠθικὴ βελτίωσις τοῦ καταδίκου. Ὁ νόμος 2058 κατὰ τὴν πρώτην ἐφαρμογήν του δὲν περιελάμβανε τοὺς καταδίκους εἰς ἰσόβια δεσμὰ καὶ δὲν παρεῖχε τὴν εὐχέρειαν εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης ἀπολύσεως, ἄνευ συμφώνου γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς. Ἐν ἔτει, ὅμως, 1955, εἰσηγουμένου τοῦ ἀειμνήστου Ἀδαμοπούλου, ἐψηφίσθη νόμος, ὁ ὁποῖος συνεπλήρωσε τὸν νόμον 2058, διὰ τοῦ ὁποίου τὸ μὲν ἐπεξετάθησαν τὰ εὐεργετικὰ μέτρα καὶ διὰ τοὺς καταδίκους εἰς ἰσόβια δεσμά, τὸ δὲ ἐπετράπη εἰς τὸν Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης ἡ ἀπόλυσις καὶ ἄνευ συμφώνου γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς. Καὶ αὐτοῦ τοῦ συμπληρωματικοῦ νόμου ἔκαμα χρῆσιν, ὅταν ἀπέλυα τοὺς καταδίκους, ἄνευ συμφώνου γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς. Κύριοι συνάδελφοι, σᾶς ἐκούρασα, ὑπενθυμίζων τὰ εὐεργετικὰ μέτρα εἰδικῶς διὰ τοὺς ἐγκληματίας, περὶ ὧν ἡ συζήτησις. Νομίζω, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἀκουσθοῦν ταῦτα, διὰ νὰ μὴ μείνῃ ἄνευ ἀπαντήσεως τὸ λεγόμενον, ὅτι τὸ Κράτος ζητεῖ δηλώσεις μετανοίας. Ἡ Κυβέρνησις δὲν ζητεῖ δήλωσιν προσχωρήσεως εἰς τὸ κυβερνῶν Κόμμα. Οὔτε ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου, ἡ ὁποία πρώτη ἐφήρμοσε τὸν νόμον 2058, οὔτε ἡ Κυβέρνησις τοῦ Συναγερμοῦ, οὔτε αἱ Κυβερνήσεις τῆς Ε.Ρ.Ε., ἐζήτησαν δηλώσεις προσχωρήσεως εἰς τὰς τάξεις των. Ἀλλὰ εἶναι φυσικὸν ὅλοι οἱ Ὑπουργοὶ καὶ ὅλαι αἱ Ἐπιτροπαί, ὅταν κρίνουν καταδίκους, νὰ λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν καὶ τὸ στοιχεῖον αὐτὸ διὰ τὴν κρίσιν περὶ τοῦ καταδίκου, ὁ ὁποῖος ἀνελογίσθη κἄποτε τὸ ἔγκλημα τὸ ὁποῖον ἔπραξε κατὰ τοῦ συνανθρώπου του, τὸν ὁποῖον ἐφόνευσεν ἀδικαιολογήτως, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν δὲν ἀντελήφθη τὸ ἔγκλημα τὸ ὁποῖον ἔπραξε γενικώτερον κατὰ τῆς Πατρίδος του. Ἀκούονται, κύριοι συνάδελφοι, διάφοροι φωναὶ τὰς ἡμέρας αὐτὰς διὰ τὴν ἀδικίαν αὐτήν, διὰ τὴν ἐγκληματικὴν κάθειρξιν τῶν πολιτικῶν κρατουμένων, τῶν πολιτικῶν ἀντιπάλων τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὰς φυλακάς. Θὰ σᾶς ἀναγνώσω παράδοξον τηλεγράφημα, τὸ ὁποῖον ἐλήφθη ἀπὸ τὴν Πράγαν: «Κύριον Ὑπουργὸν Δικαιοσύνης, Ἀθήνας. Διαμαρτυρόμενος ἐντονώτατα διὰ μεγαλύτερον ἀντεθνικὸν ἔγκλημα ποὺ διαπράττεται μεταπολεμικῶς εἰς Ἑλλάδα κατὰ ἀγωνιστῶν ἐθνικῆς ἀντιστάσεως, ζητῶ τερματισμὸν μαρτυρίου πρώην συναγωνιστῶν μου. Ἀνδρέας Τζήμας, πρώην μέλος Γενικοῦ Στρατηγείου ΕΛΑΣ, πρώην μέλος Γενικοῦ Στρατηγείου Ἀνταρτῶν Ἑλλάδος». Καὶ αὐτός, κύριοι βουλευταί, δημοκρατικὸς ἐκ πεποιθήσεως καὶ ἀγωνιστὴς πάντοτε διὰ τὴν δημοκρατίαν καὶ τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐθεώρησεν ὑποχρέωσίν του ἀπὸ τὴν Πράγαν νὰ διαμαρτυρηθῇ, διότι ἡ Κυβέρνησις ἐξακολουθεῖ νὰ κρατῇ τοὺς συναγωνιστάς του εἰς τὰς φυλακάς. Κύριοι συνάδελφοι, ὁ Α. Τζήμας εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐπικαλούμενος τοὺς τίτλους του, ὀνομάζεται Ἀρχηγὸς τοῦ Στρατηγείου τοῦ ΕΛΑΣ κλπ., ἀλλὰ ἔχει καὶ μίαν προϊστορίαν. Ἦτο κρατούμενος εἰς τὰς φυλακὰς Ἀκροναυπλίας τὸ 1941, ὅταν κατέρρευσεν ἡ ἀντίστασις εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐπεβλήθη ἐχθρικὴ κατοχή. Ἐκοινοποιήθη τότε διαταγὴ τῶν Γερμανικῶν Ἀρχῶν, κατ’ ἀπαίτησιν Βουλγαρικήν, περὶ ἀπολύσεως προσώπων, τὰ ὁποῖα ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις εἶχε συλλάβει καὶ ἐκράτει εἰς τὴν Ἀκροναυπλίαν διεξαγομένου τοῦ ὑπὲρ ὅλων ἀγῶνος. Καὶ ἡ Βουλγαρικὴ ἀξίωσις ἐβασίσθη εἰς τὴν ἀντίληψιν, ὅτι ἐπρόκειτο περὶ πατριωτῶν Μακεδόνων, περὶ πατριωτῶν Βουλγάρων καὶ ὄχι περὶ Ἑλλήνων. Ἐζητήθη ἡ ἀπόλυσίς των διὰ νὰ ἀγωνισθοῦν διὰ τὰ συμφέροντα τῆς Πατρίδος των. Καὶ ὑπάρχει ἡ φωτοτυπία τῆς διαταγῆς ἀπολύσεως τοῦ Τζήμα. Καὶ διὰ νὰ μὴ λεχθῇ, ὅτι πρόκειται περὶ στοιχείων τὰ ὁποῖα εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχεν ἀναφέρονται ἀπόψε, παραθέτω πληροφορίας τοῦ Δελτίου Τύπου καὶ Πληροφοριῶν τοῦ Ὑπουργείου Τύπου τοῦ ἔτους 1947. «Ἡ ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος ἐπιβουλὴ........ (ἀναγινώσκει)........». Ὑπάρχει καὶ κἄτι ἄλλο περὶ τοῦ Τζήμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἀκούσῃ ἡ Βουλή, διὰ νὰ ἐκτιμήσῃ περισσότερον τὴν ἀφοσίωσίν του εἰς τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν δημοκρατίαν. Ὑπάρχει μία προκήρυξις ὑπογραφομένη ἀπὸ ἐπιτελεῖς τοῦ ΕΛΑΣ, ἡ ὁποία δημοσιεύεται εἰς τὴν σελίδα 13 τῆς ἐκδόσεως «Ἡ ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος ἐπιβουλή»: «Ἀνταρτικὰ Σώματα ΕΛΑΣ. Κατόπιν τοῦ ἀναπτυχθέντος πνεύματος συναδελφώσεως μετὰ τῶν Ἀλβανῶν καὶ Γιουγκοσλάβων ἀνταρτῶν καὶ τῆς διαπιστωθείσης ἀνάγκης τῆς πλήρους συνεργασίας... ἀπεφασίσθη νὰ ἐπιδιωχθῇ ὁ συντονισμὸς τῶν ἐνεργειῶν μας καὶ ὁ σχηματισμὸς μελλοντικῶς ἑνὸς μονίμου Βαλκανικοῦ Γενικοῦ Στρατηγείου, ὅπερ θὰ δίδῃ τὰς γενικὰς γραμμὰς τῶν ἐπιχειρήσεων... Εἰς ἐκτέλεσιν τῶν ἀποφάσεων τούτων, παρακαλοῦμεν ὅπως ἐπιδιώξουν τὴν πλήρη συνεργασίαν μετὰ τοῦ Ἀλβανικοῦ καὶ Σερβικοῦ Στρατοῦ τοῦ ΕΑΜ εἰς τὰς περιφερείας τὰς γειτνιαζούσας μετ’ αὐτῶν καὶ εἰδικῶς εἰς τὰς περιφερείας Μπικλίτσα, Γράμμου, Κόνιτσα, Γραμπάλας, Καλαμᾶ, Καϊμὰκ–Τσάλου, Φλωρίνης, Μοναστηρίου, Γευγελῆς. Ἡ συνεργασία αὕτη δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ καλλίτερα διὰ τῆς στενῆς ἐπαφῆς καὶ τῆς πλήρους στρατιωτικῆς συμπράξεως... Τὰ συγκροτήματα ταῦτα θὰ δρῶσιν οὐ μόνον ἐναντίον τῶν κατακτητῶν, ἀλλά... θὰ περιέρχωνται τὰς περιφερείας Κορυτσᾶς, Ἀργυροκάστρου, Τσαμουριᾶς, Καστοριᾶς, Μοναστηρίου, Φλωρίνης, Ἀλμωπίας καὶ Γευγελῆς, ὅπου ὑπάρχουν Ἕλληνες, Ἀλβανοὶ καὶ Σλαβόφωνοι Μακεδόνες καὶ θέλουσι συντελέσῃ εἰς τὴν ἀνάπτυξιν ἀδελφικῶν δεσμῶν μεταξὺ τῶν λαῶν τῶν περιοχῶν τούτων... Ἡ στρατιωτικὴ αὐτὴ συνεργασία θέλει ἐπὶ πλέον συντελέσῃ διὰ τὴν εἰς τὸ μέλλον ἀδελφικὴν διαβίωσιν καὶ συνεργασίαν τῶν Βαλκανικῶν Λαῶν.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΑΡΑΦΗΣ

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ

ΒΑΣ. ΣΑΜΑΡΙΝΙΩΤΗΣ».

Καὶ αὐτὰ μέν, κύριοι συνάδελφοι, περὶ τοῦ Α. Τζήμα. Τώρα νὰ προσθέσω, ὅτι οὐδεὶς κρατεῖται εἰς τὰς φυλακὰς διὰ τὰς ἰδέας του καὶ διότι ἐπολέμησε κατὰ τοῦ κατακτητοῦ; Νομίζω, ὅτι θὰ ἠδίκουν τὴν νοημοσύνην τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ Ἔθνους. Κρατοῦνται, βεβαίως, ὅσοι συνελήφθησαν διὰ τὸν φόνον τοῦ Ψαρροῦ. Κρατοῦνται ὅσοι συνελήφθησαν διὰ τὸν φόνον καὶ τὴν διάλυσιν τῶν ἀνταρτικῶν ὁμάδων τῆς Πελοποννήσου. Καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. ἐκπρόσωπος τῆς ΕΔΑ εἶχε τὴν πρόνοιαν νὰ ἀναγνώσῃ ὡρισμένα περιστατικὰ καταδίκων, θὰ παρακαλέσω τὴν Βουλὴν νὰ μοῦ παράσχῃ τὴν εὐμένειάν της, διὰ νὰ ἀκούσῃ περιπτώσεις τινάς, τὰς ὁποίας ἡ ὑπηρεσία συνέλεξεν ἀπὸ τοὺς φακέλλους τῶν καταδίκων. Θὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὴν πλέον εὐτελῆ, ἐὰν ἐπιτρέπει ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτός: (Ἀναγινώσκει). Ὁ αἰτῶν ἐντεταγμένος εἰς τὸν ΕΛΑΣ συνέλαβε μετ’ ἄλλων ἀνταρτῶν εἰς τὸ χωρίον Νικλήτσιον–Τρικάλων κατ’ Ἰούνιον 1944 τὴν παθοῦσαν, ἣν ὁ ἐν λόγῳ κατάδικος ἐξετέλεσε διὰ πυροβόλου ὅπλου ἔξωθι τοῦ προμνησθέντος χωρίου. Εἰς τὴν παθοῦσαν προσήφθη ψευδῶς ἡ συνεργασία μετὰ τοῦ ἐχθροῦ ὑπὸ ὁμοχωρίου της, εἰς οὗ τὰς ἐρωτικὰς διαθέσεις δὲν ἐνέδωσεν. Ἡ ἐνοχή του ἀπεδείχθη πλήρως, ὁμολογηθεῖσα καὶ ὑπὸ τοῦ ἰδίου κατὰ τὴν ἐνώπιον τοῦ Ἀνακριτοῦ ἐξέτασίν του. Ἐπίσης ὁ συγκατηγορούμενος Παπαζαφείρης Α. κατὰ τὴν προδικασίαν κατέθεσεν ἐν λεπτομερείᾳ ὑπὸ ποίας συνθήκας ὁ αἰτῶν ἐξετέλεσε τ’ ἀνωτέρω ἔγκλημα. Οὐδεὶς ὅθεν λόγος συντρέχει πρὸς ἀπονομὴν αὐτῷ χάριτος. Ἀντωνάκης Δημήτριος τοῦ Κων)νου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 19)1946 καὶ 54)1948 ἀποφάσεων τῶν Κακουργιοδικείων Λαμίας καὶ Χαλκίδος εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, μετατραπεῖσαν εἰς ἰσόβιον κάθειρξιν αὐτοδικαίως δυνάμει τοῦ νόμου 2058)1952, διότι μετ’ ἄλλων ἐφόνευσε τοὺς 1) Δημήτριον Γαλάνην, 2) Ἀθανάσιον Πρέζαν, 3) Βλάσιον Πρέζαν, 4) Λουκᾶν Λαμπρόπουλον καὶ 5) Ἰωάννην Κοζαβρέζον. Οὗτος, ὑπηρετῶν εἰς τὴν χωροφυλακὴν ὡς ἐνωμοτάρχης, κατὰ μῆνα Ἰούλιον 1944 προσεχώρησεν οἰκειοθελῶς εἰς τὸν ΕΛΑΣ τῆς περιφερείας Ἑπταλόφου–Παρνασσίδος, ὅπου διέπραξε πλεῖστα ἐγκλήματα. Ἦτο τὸ φόβητρον τῆς περιφερείας καὶ εἰς δὲ τὸ ἀναρχικὸν τάγμα τοῦ καπετὰν Νικηφόρου, οὐδεὶς ἐτόλμα πρὸ αὐτοῦ νὰ ὑψώσῃ τὸ ἀνάστημά του. Τὴν 17.7.1944 συνέλαβε τὸν Δῆμον Γαλάνην, ἐθνικόφρονα πολίτην, εἰς τὴν ἐν Λιλαίᾳ οἰκίαν του καὶ τὸν ὡδήγησεν εἰς τὴν θέσιν «Καλάνια» ἔξωθι τοῦ χωρίου Ἑπταλόφου δι’ ἀνάκρισιν δῆθεν, ὅπου καὶ τὸν ἐφόνευσεν, ἀφ’ οὗ προηγουμένως ἐπὶ δύο συνεχεῖς ἡμέρας ἔπληττεν αὐτὸν ἀνηλεῶς διὰ ροπάλου καὶ μαστιγίου. Ἀσωνίτης Κων)νος τοῦ Σπυρίδωνος. Κατεδικάσθη δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 59)1946, 25)1947 καὶ 94)1949 ἀποφάσεων τοῦ Κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ὡς ὄργανον τῆς ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως ΟΠΛΑ εἰς τὴν περιοχὴν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Ρέντη, ἀπὸ τοῦ Ἰουλίου μέχρι Δεκεμβρίου 1944 μετεῖχεν εἰς ὁμαδικὰς συλλήψεις καὶ θανατώσεις. Ὑπερεξήκοντα ἐθνικόφρονες πολῖται εὗρον τραγικὸν θάνατον διὰ μόνον τὸν λόγον, ὅτι δὲν ἦσαν ἐγγεγραμμένοι εἰς τὴν τοπικὴν κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν. Μεταξὺ τῶν θυμάτων, ἦτο καὶ ὁλόκληρος ἡ οἰκογένεια Χαλδέου. Εἶναι ἆρα γε ἀνάγκη νὰ ὑπενθυμίσω, ἐπίσης, τὰς περιπτώσεις ἐξολοθρεύσεως ὁλοκλήρων οἰκογενειῶν, καλουμένων εἰς τὸ «Περιστέρι», προκειμένου περὶ τῶν Ἀθηνῶν, καὶ εἰς τὰ ἄλλα σημεῖα, εἰς τὰ ὁποῖα οἱ κακοῦργοι εἶχον ἐγκαταστήσει τὰ στρατηγεῖα των, διὰ τὴν περίφημον μικρὰν ἀνάκρισιν, μετὰ τὴν ὁποίαν ἐπρόκειτο νὰ ἀπολυθοῦν καὶ νὰ ἐπανέλθουν εἰς τὰς ἑστίας των; Ἢ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω τὸν Μονέδαν καὶ τοὺς ἑκατοντάδας φόνους, τοὺς ὁποίους διέπραξαν εἰς τὴν περιφέρειαν Ἀθηνῶν, ἢ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω τοὺς φονεῖς τῆς καλλιτέχνιδος Παπαδάκη καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐσφάγησαν εἰς τὰ Διϋλιστήρια καὶ εἰς τὸ Περιστέρι καὶ ἀλλαχοῦ τῆς Ἀττικῆς; Θὰ καταθέσω σελίδας ὁλοκλήρους περιπτώσεων εἰδεχθῶν ἐγκλημάτων, τῶν ὁποίων οἱ ὑπεύθυνοι εὑρίσκονται ἀκόμη εἰς τὰς φυλακάς. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψητε, ὅμως, νὰ ἀναγνώσω ἐνώπιόν σας ὡρισμένας περιπτώσεις: Μανώλαγας ἢ Σωφεράκιας Γεώργιος. Κατεδικάσθη.... (ἀναγινώσκει).... Διὰ τὴν ἑνότητα τῶν ἐννοιῶν θὰ παρακαλέσω τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς, ὅπως ὅλαι αἱ περιπτώσεις τὰς ὁποίας ἐμνημόνευσα καὶ ἐπιλογὴ τυχὸν ὡρισμένων ἄλλων, ἀναφερομένων εἰς τὰ παραδιδόμενα εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Βουλῆς σημειώματα, καταχωρηθοῦν ἐν τέλει τῆς ὁμιλίας μου καὶ ὡς στοιχεῖα αὐτῆς. Εἰς τὰς χιλιάδας τῶν ὀνομαστικῶς ἀναφερομένων θυμάτων μνημονεύονται καὶ τὰ ἀνώνυμα θύματα, ἡ ταὐτότης τῶν ὁποίων, ἀπαχθέντων μακρὰν τῆς κατοικίας των, δὲν εἶχεν ἐξακριβωθῆ. Ἠκούσατε ὑποστηριζόμενον εἰς τὴν οὐσίαν, ὅτι ὁ φόνος αὐτῶν δὲν ἀποτελεῖ ἔγκλημα. Κύριοι συνάδελφοι, θὰ ζητήσω τὴν ἄδειάν σας, διὰ νὰ σᾶς ἐκθέσω περιστατικὸν τὸ ὁποῖον σχετίζεται μὲ προσωπικήν μου ἀνάμνησιν. Καθ’ ἣν ἐποχὴν εἰς ὑψόμετρον 1800 εἰς τὰ βουνὰ τῆς ὀρεινῆς Κορινθίας ἀνεζήτουν τοὺς σκελετοὺς νεκρῶν, ἐκλήθην ἀπὸ ποιμένας τῆς περιοχῆς διὰ νὰ μοῦ ὑποδείξουν σκελετοὺς καὶ τάφους προσώπων, τὰ ὁποῖα οὐδεὶς ἀνεζήτησε καὶ τῶν ὁποίων τὴν ταὐτότητα οὐδεὶς ἐγνώριζε καὶ διὰ τὸν φόνον τῶν ὁποίων οὐδεὶς ἐτιμωρήθη καὶ κατεδιώχθη. Ἠκούσατε τὰ παρεπώνυμα, τὰ ὁποῖα πολλοὶ τῶν κακούργων οἱ ἴδιοι ἐξέλεξαν κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπομνησθῇ ἡ ἰδιαιτέρα ἀδυναμία, τὴν ὁποίαν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ἐξεδήλουν διὰ νὰ γίνωνται καὶ διὰ τοῦ ὀνόματος τρομεροὶ ἔναντι τοῦ κοινοῦ, ὡς νὰ μὴ ἔφθανεν ἡ αἱματηρὰ δρᾶσις. Ἠκούσατε τὴν δρᾶσιν τοῦ καπετὰν Χάρου. Εἰς τὴν περιφέρειάν μου ἔδρασε καὶ ὁ καπετὰν Μαῦρος καὶ ὁ καπετὰν Τρομάρας καὶ ὁ Τίγρις. Καὶ σᾶς βεβαιώνω ὑπευθύνως, ὅτι ὑπῆρξεν εἰς τὴν γειτονικὴν Μαντινείαν καὶ ὁ φοβερὸς Ἀττίλας. Διότι εὑρέθη ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐζήλωσε καὶ τὴν δόξαν αὐτὴν καὶ ἐζήτησε νὰ ἔχῃ τὸ ὄνομα Ἀττίλας ὡς διάκρισιν. Ὑπάρχει ἡ δρᾶσις τοῦ Ἁλμυροῦ εἰς τὸ Περιστέρι, τοῦ Λιριντζῆ εἰς τὴν περιφέρειαν Πρωτευούσης, τοῦ Βαρυτιμιάδη, τοῦ Σταύρου, τοῦ Ζανῆ κλπ. μὲ δεκάδας καὶ ἑκατοντάδας φόνους, τοῦ Βενιζέλου εἰς τὴν περιφέρειαν Ἑπταλόφου Παρνασσίδος. Κύριοι συνάδελφοι, διατὶ ὑπενθυμίζω τὰ ὀνόματα αὐτά; Ὅταν ἔχῃ ἀποδειχθῆ κατὰ ποῖον τρόπον ἀντικειμενικὸν ἐξετάζω τὰς περιπτώσεις τῶν καταδίκων τούτων καὶ ὅταν ἔχω τὴν εὐθύνην τῆς ἀπολύσεως 998 ἐξ αὐτῶν, κατὰ τὸ πλεῖστον ἄνευ γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ νόμου 2058, τὸ πράττω ἆραγε διότι ἀρέσκομαι εἰς τὴν πτωματολογίαν, ἢ διότι ἐπιθυμῶ νὰ ἀνασκαλεύω καὶ νὰ ἀναμοχλεύω τὸ παρελθόν, διὰ νὰ ἀποκτήσω δῆθεν ἐγὼ ἢ ἡ παράταξίς μου κομματικὰ ὀφέλη; Δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται ἀπάντησις εἰς τὴν τόσον ἀνεδαφικὴν καὶ μικροχαρῆ κατηγορίαν. Ἀλλά, πέραν τῶν προσωπικῶν μας διαθέσεων καὶ τῆς ἐπιθυμίας, τῆς φυσικῆς διὰ τὴν ἐξασφάλισιν εὐσήμων καλῆς διαγωγῆς ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους οἱασδήποτε πτέρυγος, ὑπάρχει καὶ ἡ ὑποχρέωσις τῆς θέσεως καὶ τὸ καθῆκον ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καὶ αἰσθάνομαι ἀγανάκτησιν εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς κακοήθους κατηγορίας, ὅτι ἡ Κυβέρνησις κρατεῖ εἰς τὰς φυλακὰς πολιτικούς της ἀντιπάλους, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἐκεῖ λόγῳ τῶν πολιτικῶν των φρονημάτων, καὶ διότι ἐπολέμησαν κατὰ τοῦ κατακτητοῦ. Ἀλλά, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη σπουδαία κατηγορία τῶν ἡρωϊκῶν ἀγωνιστῶν. Εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κατορθώνουν νὰ συνδυάζουν καὶ τὸν δοσιλογισμὸν καὶ τὴν συνεργασίαν μετὰ τοῦ κατακτητοῦ καὶ τὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Περὶ τὸ δεύτερον 10ήμερον τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ λήξαντος ἔτους συνήντησα εἰς τὰς φυλακὰς Χαλκίδος τὸν κατάδικον Τρόϊκον Παναγιώτην, ἀπὸ χωρίον τῆς Ἐδέσσης. Κατεδικάσθη ὑπὸ τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Καστοριᾶς εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, διότι κατὰ τὴν κατοχὴν ἀνήκων εἰς τὸ Βουλγαρικὸν Κομμιτᾶτον, συνειργάσθη μετ’ αὐτοῦ «...... (ἀναγινώσκει) ......». Αὐτὸς τώρα εἶναι ἐπιφανὲς μέλος τοῦ Κ.Κ.Ε. καὶ ἀδικημένος πολίτης καὶ ἀγωνιστής, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἐγκάθειρκτος εἰς τὰς φυλακὰς λόγῳ τῶν πολιτικῶν του πεποιθήσεων. Ὁ δὲ Γ. Κουνούπης κατεδικάσθη ἐπὶ αὐτομολία «...... (ἀναγινώσκει) ......». Δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται, κύριοι συνάδελφοι, νὰ σᾶς ἀπασχολήσω περισσότερον. Δὲν δύναμαι νὰ παραλείψω τὸν Κατσαβὸν ἢ Μοσκιόν, διότι καὶ αὐτὸς ἐζήλωσεν ὄνομα τοῦ ἐγκληματικοῦ πανθέου τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Μοσκιὸς κατεδικάσθη τὸ 1947 δι’ ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Χαλκίδος, διότι ἐφόνευσεν ἕνα ἱερέα καὶ τὸν ἐφόνευσε κατὰ τρόπον ἀποτρόπαιον. Πτωματολογία καὶ ὅμως εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ ὑπενθυμίσω. Ἐμελέτησα ὁ ἴδιος τὸν φάκελλόν του, διότι ἔχει ὑποβάλλει αἴτησιν. Ὁ ἱερεὺς εἶχε κάποιο παιδί, δὲν ἐγνώριζε ποὺ ἀκριβῶς ὑπηρέτει εἰς τὴν πρωτεύουσαν. Καὶ ὁ ἱερεὺς ὡδηγήθη εἰς παρακείμενον χωρίον, ἐγυμνώθη καὶ ὑπεχρεώθη νὰ τρέχῃ ἐντὸς τοῦ δωματίου κατάγυμνος καὶ ὅταν ἐσταματοῦσε τοῦ ἀφῃροῦντο αἱ τρίχες τῆς γενειάδος του μία πρὸς μίαν. Κι’ ἀφοῦ ὑπέστη αὐτὸν τὸν ἐξευτελισμόν, νὰ τρέχῃ καὶ νὰ δέρεται γυμνὸς ἐντὸς τοῦ δωματίου, ὑπέστη καὶ ἄλλας κακουχίας καὶ ὑπεχρεώθη τὴν ἑπομένην ἀνυπόδητος ἐν μέσῳ χιόνος, ἀφοῦ τοῦ ἀπεδόθη ὁ ἱματισμός του, νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ χωρίον του. Καὶ φυσικὸν ἦτο νὰ ὑποκύψῃ. Ὁ Κατσαβὸς ὅμως, ὁ ὁποῖος ἔχει εἰς τὸ ἐνεργητικόν του τὴν θεάρεστον πρᾶξιν ἔναντι τοῦ λειτουργοῦ τῆς θρησκείας μας, δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Λαμίας κατεδικάσθη καὶ εἰς εἱρκτὴν 7 ἐτῶν ἐπὶ παραβάσει τῆς ΣΤʹ Συντακτικῆς Πράξεως, διότι κατ’ Αὔγουστον 1942 κατέδωσεν εἰς τοὺς Ἰταλούς, τὸν ἀνθυπασπιστὴν τῆς Χωροφυλακῆς Φ. Σακελλάρην, διότι δῆθεν κατεπάτει Ἰταλικὴν σημαίαν. Καὶ ὁ ἀτυχὴς Ἀνθυπασπιστὴς κατώρθωσε βέβαια νὰ ἐπιζήσῃ παρὰ τὰς κατηγορίας αἱ ὁποῖαι τὸν ἐβάρυνον, ὅτι κατεπάτει καὶ ἐξύβριζεν ἔργῳ τὴν σημαίαν τοῦ κατέχοντος κράτους. Ὁ Κατσαβός, ὅμως, ὁ ὁποῖος κατέδωσε τὸν Ἀνθυπασπιστήν, ἔπρεπεν ἐν συνεχείᾳ νὰ στραφῇ πρὸς τὴν ὕπαιθρον, διὰ νὰ ἀντιληφθῇ καὶ ὁ Παπᾶς τοῦ γειτονικοῦ χωριοῦ, ὅτι δὲν εἶχε δικαίωμα νὰ ἔχῃ υἱὸν ὑπηρετοῦντα εἰς τὰς τάξεις τοῦ Ἐθνικοῦ Στρατοῦ ἢ τῆς Χωροφυλακῆς, δὲν ἠξεύρω ποῦ ἀκριβῶς ὑπηρέτει. Μὲ τὴν ἄδειάν σας, κύριοι βουλευταί, θὰ ἀναγνώσω τὸ ἱστορικὸν ὡρισμένων καταδίκων τῆς κατηγορίας ταύτης, μὲ τὴν παράκλησιν καὶ τὰ στοιχεῖα ταῦτα, περιλαμβανόμενα εἰς τὸ κατατιθέμενον σημείωμα, νὰ καταχωρηθοῦν ἐν τέλει τῆς ὁμιλίας μου. Εἶπον, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἐν ἀρχῇ τῆς ὁμιλίας μου, ὅτι εἶναι ἄχαρις ὁ ρόλος τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὰ γεγονότα, τῆς ὑπομνήσεως τῶν ἐγκλημάτων. Θὰ ἦτο, ὅμως, δυνατὸν νὰ συζητηθῇ ἡ πρότασις καὶ νὰ ὑποστηριχθῇ ἡ ἀνάγκη τῆς παροχῆς μιᾶς ἀμνηστίας εἰς τὰ ἀδικήματα, περὶ τῶν ὁποίων πρόκειται. Δὲν ἔγινεν ὅμως αὐτό. Ἠκούσθη καὶ ἐντὸς τῆς αἰθούσης αὐτῆς ἀπὸ συναδέλφους πρὸ μηνὸς καὶ πλέον, ὅτι κρατοῦνται εἰς τὰς φυλακὰς οἱ ἀγωνισταὶ καὶ ἀκόμη, ὅτι ἀκούσατε ποῖοι εἴμεθα ἡμεῖς καὶ ποῖοι εἶσθε σεῖς. Καὶ λέγουν καθημερινῶς εἰς τὸν τύπον καὶ ἐπαναλαμβάνουν, ὅτι εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς πολιτικοὶ κρατούμενοι διὰ τὰς πολιτικάς των πεποιθήσεις, διότι ἠγωνίσθησαν κατὰ τοῦ κατακτητοῦ. Καὶ ἐνόμισα, ὅτι ἀπετέλει ἐθνικὴν ὑποχρέωσιν ἡ ὑπόμνησις τῶν ἐγκλημάτων. Κύριοι συνάδελφοι, βεβαιωθῆτε, ὅτι δὲν ἀποτελεῖ τοῦτο ἱκανοποίησιν οὐδενός, οὐδὲ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐπλήγησαν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον. Ἡ ἱκανοποίησις ἀνήκει εἰς τὸ Ἔθνος. Καὶ ἐδόθη, πράγματι, κατὰ τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον ἡ θεία δίκη τιμωρεῖ τοὺς ἐνόχους. Οἱ χῶροι ἐκεῖνοι, εἰς τοὺς ὁποίους κατὰ τὴν περίοδον τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς οἱ ἀνεμποδίστως δρῶντες κακοῦργοι ἔνοπλοι ἐναντίον τῶν ἀόπλων πολιτῶν, ἔθυον καὶ ἀπέλυον, ἀκριβῶς, οἱ ἴδιοι χῶροι ἔγιναν θέατρον τῆς ὁριστικῆς συντριβῆς των. Εἰς τὴν Πελοπόννησον, εἰς τὴν Β. Ἑλλάδα. Θὰ ἐνθυμῆσθε ὅτι εἰς πολλὰ ὀρεινὰ τῆς Ἀργολίδος, τῆς Ἀρκαδίας, εἰς τὸν χῶρον ὅπου ἐσφάγη ὁ Ψαρρὸς καὶ ἐκεῖ ὅπου δολίως ἐβάλλετο ὁ Ζέρβας, ὡς εἰς τὸ βάραθρον τοῦ Φενεοῦ, ὅπου εἶχον ὀργιάσει, ἐκεῖ ἐπέστρεφον οἱ ἴδιοι κυνηγημένοι ἀπὸ τὰς Ἐρυνίας, ἐκεῖ συνελήφθησαν ἀπὸ τὰ ἐθνικὰ τμήματα, ἐκεῖ παρέμειναν παγωμένοι εἰς τὸ χιόνι, ἐκεῖ πολλοὶ ὑπέκυψαν εἰς τὰ πυρὰ τοῦ ἐθνικοῦ στρατοῦ. Δύναται, ὅμως, νὰ θεωρηθῇ τοῦτο ὡς ἱκανοποίησις δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐθυσιάσθησαν ἀγωνιζόμενοι διὰ τὴν ἀνεξαρτησίαν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Ἔθνους; Δι’ αὐτούς, ἡ τιμωρία τῶν ἐνόχων δὲν ἀποτελεῖ ἱκανοποίησιν. Ἀνακούφισιν μόνον θὰ παρεῖχεν ἡ λήθη τοῦ παρελθόντος, τοῦ ἐγκλήματος. Δυστυχῶς, ἀπὸ ὡρισμένας πλευρὰς ἐπεχειρήθη ἡ ὑπόμνησις τοῦ ἐγκλήματος. Καὶ εἶχον οἱ ἀναλαβόντες τὴν προσπάθειαν ταύτην, εἶχον τὴν ἀξίωσιν νὰ γίνῃ πιστευτὴ ἡ διακήρυξις, ὅτι εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς οἱ κατάδικοι, λόγῳ τῶν πολιτικῶν των πεποιθήσεων, διότι εἶναι πολιτικοὶ ἀντίπαλοι τῆς Κυβερνήσεως. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ ἀμνηστία παρέχεται ἀπὸ τοὺς νικητὰς εἰς πᾶσαν περίπτωσιν, ὡς ἐγγύησις τῆς εἰρηνικῆς διαθέσεως ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον διαταράξει τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνην καὶ τὴν τάξιν. Διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὸν τόπον μας καὶ νομίζω, ὅτι διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν διεθνῆ πρακτικήν, ἡ πρότασις τῶν ἀξιοτίμων βουλευτῶν τῆς Ἑνιαίας Ἀριστερᾶς, ζητεῖ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν γενικὴν ἀμνηστίαν τῶν ἐγκληματιῶν ὄχι ὡς παραχώρησιν τοῦ Ἔθνους, ἀλλὰ ὡς πολιτικὴν δικαίωσιν τῆς μειοψηφίας, ὄχι ὡς ἐγγύησιν ὁμαλῆς καὶ εἰρηνικῆς διαβιώσεως, ἀλλὰ ὡς ἐπιβράβευσιν τοῦ ἐγκλήματος, διὰ νὰ ἀποτελέσῃ αὕτη τὴν προϋπόθεσιν νέων ἐξορμήσεων καὶ ἀκόμη ὡς ἀναγνώρισιν, ὅτι ἡ Πολιτεία ἀποστερεῖ μέχρι σήμερον τὴν ἐλευθερίαν τῶν καταδίκων κακουργοῦσα, διότι ἐπιζητεῖ νὰ στραγγαλίσῃ τὴν φωνὴν τῶν πολιτικῶν της ἀντιπάλων. Κύριοι συνάδελφοι, εἶναι γνωστὴ ἡ διεθνὴς σύμβασις, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει τὸ δικαίωμα τῆς προσφυγῆς διὰ τὴν παράβασιν τῶν δικαιωμάτων, τὰ ὁποῖα διασφαλίζει ἡ διεθνὴς σύμβασις. Νομίζω, ὅμως, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀντίθετος γνώμη, ὅτι ἡ προσφυγὴ αὐτὴ θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ καμμίαν ἀναλογίαν μὲ τὴν συστηματικὴν δυσφήμησιν τῆς χώρας, μὲ τὴν προβολὴν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ὅτι ἡ Ἑλλὰς κρατεῖ εἰς τὰς φυλακὰς τοὺς πολιτικοὺς ἀντιπάλους τῆς σημερινῆς Κυβερνήσεως λόγῳ τῶν πολιτικῶν πεποιθήσεων. Διότι, ἀκούσατε ἀκόμη. Εἶπεν ὁ ἀξιότιμος κ. ἐκπρόσωπος τῆς Δημοκρατικῆς Ἀριστερᾶς, τὴν ἀπάντησιν, ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς Γερμανοὺς στρατηγούς, εἰς τὸν φρούραρχον τῶν Παρισίων, ὅταν ἐζήτησε νὰ μάθῃ ποῖος ἔκαμε τὸν πίνακα τοῦ Πικασσώ, τὸν ὁποῖον ἐπεσκέφθη εἰς τὸ ἀτελιέ του. Δὲν νομίζω, ὅτι ὑπῆρξεν ἐπιτυχὴς ἡ εἰκὼν τὴν ὁποίαν ἠθέλησε νὰ ἐμφανίσῃ ὁ ὁμιλητὴς τῆς Ἑνιαίας Ἀριστερᾶς. Διότι ἡ νόμιμος τάξις εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία δὲν κατέστρεψε οὐδεμίαν πόλιν καὶ δὲν ἐπεβουλεύθη τὴν ἐλευθερίαν οἱασδήποτε χώρας. Καὶ δὲν ἔχει ἄρα ἀναλογίαν καὶ σχέσιν ἡ περίπτωσις ἐκείνης τῆς εἰκόνος τῆς καταστραφείσης πόλεως μὲ τὴν σημερινὴν Ἑλλάδα, τὴν συνεχῶς διαβαλλομένην καὶ ἄνευ διακοπῆς ὑβριζομένην εἰς τοὺς ξένους. Λυποῦμαι ἐξαιρετικά, κύριοι συνάδελφοι, διότι εὑρέθην ὑποχρεωμένος νὰ σᾶς κουράσω. Γνωρίζω, ὅτι καὶ πάλιν θὰ κατηγορηθῶ διὰ πτωματολογίαν. Γνωρίζετε πόσην πικρίαν μοῦ προκαλεῖ ἡ ἀνάμνησις τῶν ἐγκλημάτων καὶ πόσον ἐπιθυμῶ τὴν φυγὴν καὶ τὴν λησμοσύνην. Καὶ πιστεύσατε, ὅτι μόνη ἡ συναίσθησις τοῦ καθήκοντος μὲ ὑπεχρέωσε νὰ ἐπανέλθω εἰς τὰ γεγονότα τῆς φοβερᾶς ἐκείνης ἐποχῆς. Κατάδικοι μικτῆς δράσεως. Πρόϊκος Παῦλος τοῦ Νικολάου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1)6.12.1945 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Καστορίας, εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως κατὰ συγχώνευσιν, ἐπὶ παραβάσει τοῦ Α. Ν. 533) 1945, ἤτοι διότι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς τῆς χώρας μας, ἀνήκων εἰς τὸ Βουλγαρικὸν Κομιτᾶτον, ἔνοπλος συνειργάσθη μετὰ τῶν κατακτητῶν, λαβὼν μέρος εἰς τὰς κατὰ τῶν χωρίων Βοΐου καὶ Γέρμας ἐπιδρομάς, προβὰς εἰς ἐκτεταμένας λεηλασίας καὶ ἐμπρησμούς. Κουνούπης Ἀντώνιος τοῦ Νικολάου. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 273)13.5.1947 Διαρκοῦς Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, ἐπὶ αὐτομολία, ἤτοι διότι ἐν τῷ Κεντρικῷ Τομεῖ εἰς θέσιν «Χάνι Μπαλαμπάνι» τὴν 14–15 Μαρτίου 1941 μετέβη εἰς τὸν ἐχθρὸν (εἰς Ἰταλούς). 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 32)25.1.1946 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Σερρῶν εἰς τὴν ποινὴν τῆς φυλακίσεως τῶν 3 ἐτῶν, ἐπὶ παραβάσει τοῦ Α. Ν. 533)1945, ἤτοι διότι συνειργάσθη μετὰ τοῦ ἐχθροῦ (Βουλγάρων) κατὰ τρόπον ἀνάξιον Ἕλληνος πολίτου. Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 29)25.1.1952 ἀποφάσεως τοῦ Πενταμελοῦς Ἐφετείου Θεσσαλονίκης, καθωρίσθη συνολικὴ ἐκτιτέα ποινὴ δι’ ἁπάσας τὰς ὡς ἄνω πράξεις, ἡ τῆς ἰσοβίου καθείρξεως. Λιλῆς ἢ Μικρὸς Παναγιώτης τοῦ Κων)νου. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 12)16.1.47 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Ναυπλίου εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου κατὰ συγχώνευσιν, ἐπὶ φόνοις, ἤτοι διότι ἐκ συστάσεως τὴν 15ην Αὐγούστου 1944 ἐν θέσει Κόκκινη Σπηλιὰ Γκέρμπεσι ἐφόνευσε διὰ μαχαιρῶν τούς: 1) Παναγ. Ὑψηλάντην, 2) Η. Ὑψηλάντην, 3) Μ. Ὑψηλάντην, 4) Σ. Ὑψηλάντην, 5) Μ. Ὑψηλάντην καὶ 6) Ἀν. Χρ. Ὑψηλάντην. Κατὰ τὸν αὐτὸν ὡς ἄνω χρόνον ἐν Λήμνες ἐφόνευσεν ἐπίσης διὰ μαχαιρῶν ἕτερα 17 πρόσωπα ὡς μὴ ἀνήκοντα εἰς τὴν ὀργάνωσίν του. Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 39)14.10.1945 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Ναυπλίου εἰς τὴν ποινὴν τῆς καθείρξεως τῶν 18 ἐτῶν κατὰ συγχώνευσιν καὶ ἐπίτασιν, ἐπὶ παραβάσει τῆς 6)1945 Σ. Π., ἤτοι διότι τὴν 22 Αὐγούστου 1943 ἐν τῇ περιοχῇ Μηδείας Ναυπλίας καὶ Μέρμπακα συνείργησεν εἰς κατάδοσιν Ἑλλήνων στρατιωτικῶν εἰς Γερμανικὰς Στρατιωτικὰς Ἀρχάς. Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 87)9.4.1952 ἀποφάσεως τοῦ 5)λοῦς Ἐφετείου Ναυπλίου καθωρίσθη συνολικὴ ἐκτιτέα ποινὴ δι’ ἁπάσας τὰς ὡς ἄνω πράξεις ἡ τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, εἰς ἣν μετετράπη δυνάμει τοῦ νόμου 2058)1952 ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Ζαχαριάδης Ζαχαρίας τοῦ Ἀντωνίου. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 17)11.11.1949 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Πύργῳ Συνέδρων εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου (4κις) ἐπὶ φόνοις, ἤτοι διότι ἐκ συστάσεως ἐν τῇ περιφερείᾳ Μπούμπα–Κούμανι κατ’ Αὔγουστον 1944 ἐφόνευσε τοὺς 1) Ἀν. Ἀντύπαν, 2) Γ. Γράδον, 3) Γ. Γραμμένον, 4) Πυλαρινόν. 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 215)6.11.1945 ἐρήμην ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Πατρῶν, ἐπικυρωθείσης διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 17α)4.11.1949 ὁμοίας τοῦ αὐτοῦ Δικαστηρίου, εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἐπὶ παραβάσει τοῦ Α. Ν. 533) 45, ἤτοι διότι ὑπηρέτησεν ὡς στρατοπεδάρχης καὶ βασανιστὴς συνεργαζομένων μετὰ τῶν συμμάχων. 3) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 30)27.1.1950 ἀποφάσεως Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Πατρῶν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἐπὶ παραβάσει τοῦ Α. Ν. 533)45. 4) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 21)16.11.1949 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Πύργου εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, ἐπὶ φόνῳ (ἐκ τοῦ ὑπάρχοντος ἀποσπάσματος ἀποφάσεως δὲν προκύπτει ὄνομα τοῦ θύματος καὶ τόπος τελέσεως). 5) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 25)9.12.1949 ἀποφάσεως τοῦ ἰδίου Δικαστηρίου εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἐπὶ φόνῳ (ἐλλείπει σχετικὴ ἀπόφασις διὰ πλείονα στοιχεῖα). 6) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 24)18.11.1949 ἀποφάσεως τοῦ ἰδίου Δικαστηρίου, εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου ἐπὶ φόνοις, ἤτοι διότι ἐκ συστάσεως ἐν τῇ περιφερείᾳ τῆς Μονῆς Μαρίτσης κατὰ τὸ Αʹ 10ήμερον τοῦ μηνὸς Μαΐου 1944 ἐφόνευσε τοὺς Χαρ. Παπαδᾶτον καὶ Κωνστ. Παπανδρικόπουλον. Διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 65)5.5.1954 ἀποφάσεως τοῦ 5μελοῦς Ἐφετείου Πατρῶν καθωρίσθη συνολικὴ ἐκτιτέα ποινὴ δι’ ἁπάσας τὰς ὡς ἄνω πράξεις ἡ τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, εἰς ἣν μετετράπη δυνάμει τοῦ νόμου 2058)1952 ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Τρενόπουλος ἢ Τραϊνόπουλος Κων)νος τοῦ Βασιλείου. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4)4.11.1952 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Καστορίας εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, ἐπὶ παραβάσει τοῦ Γʹ)46 ψηφίσματος, πράξει τελεσθείσῃ ἐν τῇ περιφερείᾳ Φλωρίνης κατὰ τὰ ἔτη 1946–1949. 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 3)23.1.1950 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Φλωρίνης εἰς τὴν ποινὴν τῆς καθείρξεως τῶν 15 ἐτῶν ἐπὶ παραβάσει τοῦ Α. Ν. 533)45, ἤτοι διότι κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς τῆς χώρας μας ἐνετάχθη εἰς τὰ ἱδρυθέντα τάγματα ἐνόπλων τοῦ Ἕλληνος προδότου Ἠλία Δημάκη ἢ Γκότση διὰ τὴν ἀπόσπασιν καὶ προσάρτισιν τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας εἰς τὴν Βουλγαρίαν. 3) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 11)1.12.50 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Φλωρίνης εἰς τὴν ποινὴν τῆς καθείρξεως τῶν 18 ἐτῶν ἐπὶ παραβάσει τοῦ Γ)46 ψηφίσματος, ἤτοι διότι κατὰ τὰ ἔτη 1946–1949 μετέσχεν ἐνόπλου ὁμάδος τῆς περιφερείας Φλωρίνης. Αἱ ἄνω ποιναὶ συνεχωνεύθησαν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 5) 22.1.54 ἀποφάσεως τοῦ 5μελοῦς Ἐφετείου Θεσσαλονίκης. Παπαδημητρίου Λάζαρος τοῦ Ἰωάννου. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 64)24.6.1948 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Θεσσαλονίκης εἰς τὴν ποινὴν καθείρξεως τῶν 20 ἐτῶν ἐπὶ ἐσχάτῃ προδοσίᾳ, ἤτοι διότι ἐν τῇ περιοχῇ Φλωρίνης ἀπὸ τοῦ Μαΐου 1945–1946 μετεῖχε τῆς ἀνατρεπτικῆς ὀργανώσεως ΝΟΦ πρὸς αὐτονόμησιν τῆς Μακεδονίας καὶ συνείργησεν εἰς φόνον χωροφύλακος Γ. Παπαφιλιπποπούλου καὶ Ε. Μιχαὴλ ἐθνοφύλακος. 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 154)23.3.1954 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Φλωρίνης εἰς κάθειρξιν 20 ἐτῶν, ἐπὶ παραβάσει Α. Ν. 533)1945, πράξει τελεσθείσῃ ἐν Βέβῃ Φλωρίνης κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς τῆς χώρας μας (ἐλλείπει σχετικὴ ἀπόφασις διὰ πλείονα στοιχεῖα). Αἱ ἄνω ποιναὶ συνεχωνεύθησαν δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 115)19.6.1953 ἀποφάσεως 5μελοῦς Ἐφετείου Θεσσαλονίκης. Παναγόπουλος Παναγιώτης Χαραλάμπους. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 21)3.7.47 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου Συνέδρων Πατρῶν εἰς κάθειρξιν 20 ἐτῶν, ἐπὶ φόνῳ, ἤτοι διότι τὴν 9.9.1944 ἐν Πύργῳ ἐφόνευσε τὸν Ἀναστάσιον Κριτσέλην. 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 35)27.5.1950 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Πατρῶν εἰς κάθειρξιν 20 ἐτῶν ἐπὶ παραβάσει τοῦ ἄρθρου 1 παρ. δʹ τοῦ Α. Ν. 533)45, πράξει τελεσθείσῃ τὴν 9–10 Αὐγούστου 1943 ἐν τῇ περιοχῇ Ἀνδριτσαίνης — Μπάρτζελι–Παύλιστα Ὀλυμπίας (ἐλλείπει σχετικὴ ἀπόφασις διὰ πλείονα στοιχεῖα). 3) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1121)18.5.51 ἀποφάσεως τοῦ Στρατοδικείου Ἀθηνῶν εἰς κάθειρξιν 8 ἐτῶν ἐπὶ ἀνυποταξίᾳ ἐν καιρῷ ἐπιστρατεύσεως, πράξει τελεσθείσῃ τὴν 11.5.1945 ἐν τῷ στρατοπέδῳ τοῦ Τάγματος Ἐθνοφυλακῆς Καλαμῶν. Αἱ ἄνω ποιναὶ συνεχωνεύθησαν δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 134 τῆς 30.6.1952 ἀποφάσεως τοῦ 5μελοῦς Ἐφετείου Πατρῶν καὶ καθωρίσθη συνολικὴ ἐκτιτέα ποινὴ ἡ τῆς καθείρξεως τῶν 20 ἐτῶν. Κατσαβὸς ἢ Μοσκιὸς Κων)νος τοῦ Χρήστου. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 52)14.11. 1947 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Χαλκίδος εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, μετατραπεῖσαν δυνάμει τοῦ νόμου 2058)52 εἰς ἰσόβιον κάθειρξιν, ἐπὶ φόνῳ, ἤτοι διότι ἐκ συστάσεως ἐν θέσει «Ξυλικοὶ» περιφερείας Ἀμφικλείας κατὰ τὸν μῆνα Φεβρουάριον 1944 ἐφόνευσε τὸν ἱερέα Σπυρίδωνα Καραΐδρον. 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 4)29. 11.1945 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Λαμίας εἰς εἱρκτὴν 7 ἐτῶν, ἐπὶ παραβάσει τῆς 6)45 Σ.Π., ἤτοι διότι ἐν Μακεδονίᾳ κατ’ Αὔγουστον 1942 κατέδωσεν εἰς τοὺς Ἰταλοὺς τὸν Ἀνθυπασπιστὴν Χωροφυλακῆς Φώτιον Σακελλάρην, διότι δῆθεν κατεπάτησε τὴν Ἰταλικὴν σημαίαν. Αἱ ἄνω ποιναὶ συνεχωνεύθησαν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 25) 18.1.54 ἀποφάσεως τοῦ 5μελοῦς Ἐφετείου Ἀθηνῶν καὶ καθωρίσθη σύνολον ποινῆς ἰσοβίου καθείρξεως, εἰς ἣν μετετράπη δυνάμει τοῦ Ν. 2058)1952 ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Γαβριελᾶτος Σπυρίδων τοῦ Φωτίου. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 24)12.11.1946 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Ἀγρινίῳ Συνέδρων εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, μετατραπεῖσαν αὐτοδικαίως, δυνάμει τοῦ νόμου 2058)1952, εἰς ἰσόβιον κάθειρξιν, ἐπὶ φόνῳ, ἤτοι διότι ἐκ συστάσεως κατ’ Ἰούλιον ἢ Αὔγουστον 1944 ἐν θέσει «Ἀλώνια» τῆς περιφερείας Κατοχῆς Ξηρομέρου ἐφόνευσε τὸν Δημήτριον Γαλιατσᾶτον. 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 262)11.6.1947 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Μεσολογγίῳ Συνέδρων εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, μετατραπεῖσαν αὐτοδικαίως δυνάμει τοῦ νόμου 2058)1952 εἰς ἰσόβιον κάθειρξιν, ἐπὶ φόνῳ, ἤτοι διότι μετ’ ἄλλου ἐν Κατοχῇ Ξηρομέρου, τὴν 28 Ἰουλίου 1944, ἐφόνευσε τὸν Διον. Κυπριώτην. 3) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 35)19.7.1947 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Λευκάδι Συνέδρων εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, ἐπὶ φόνοις, ἤτοι διότι μετ’ ἄλλων ἐν τῇ περιφερείᾳ τοῦ χωρίου Ἀφραγιᾷ Κεφαλληνίας, κατὰ μῆνα Μάϊον 1944, ἐφόνευσε τοὺς Στέφανον Χαραρᾶν καὶ Πόλυν Γαβριελάτου. 4) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 67)16.8. 1947 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Πάτραις Συνέδρων εἰς τὴν ποινὴν τῆς φυλακίσεως τῶν τεσσάρων (4) ἐτῶν, ἐπὶ ἐξυβρίσει Δικαστηρίου, πράξει τελεσθείσῃ τὴν 18 Αὐγούστου 1947 ἐν τῷ ἀκροατηρίῳ τοῦ Αου Δικαστηρίου τῶν ἐν Πάτραις Συνέδρων. 5) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 49)24.10.1948 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Κεφαλληνίας εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, ἐπὶ παραβάσει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 6)1945 Σ.Π., ἤτοι διότι μετ’ ἄλλων, κατὰ τὰ τέλη Μαΐου 1944, ἐν θέσει «Λεύκα» τῆς περιοχῆς Σημωμάτων καὶ ἀλλαχοῦ τῆς Κεφαλληνίας, παρημπόδισαν τὴν ἐθνικὴν καὶ συμμαχικὴν ἐν γένει πολεμικὴν ἐνέργειαν, ἤτοι ᾐχμαλώτισαν τὴν κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἀφιχθεῖσαν ἐκ Μέσης Ἀνατολῆς Ἑλληνικὴν Στρατιωτικὴν ἀποστολήν, ἔχουσαν ἐκ μέρους τοῦ Συμμαχικοῦ Στρατηγείου διαταγάς, ὅπως προβῇ εἰς διαφόρους πολεμικὰς ἐνεργείας κλπ., προέβησαν εἰς πράξεις βίας εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων, ἕνεκα τῆς δράσεώς των κατὰ τοῦ ἐχθροῦ, λεηλασίας καὶ ἐμπρησμοὺς οἰκιῶν καὶ τέλος τὴν νύκτα τῆς 7ης πρὸς τὴν 8ην Ἰουνίου 1944 ἐν τοῖς χωρίοις Βαλεριάνοις, Ἀτσουπάδες, Χιονάτοις καὶ Κολαΐτη ἐξετέλεσαν ἀνθρωποκτονίας κατὰ τῶν Μαριέττας Αὐγερινοῦ, Παρασκευῆς Τσιλιμιδοῦ, Κωνσταντίνου Τσιλιμιδοῦ, Παναγῆ Κολαΐτη, τοῦ δωδεκαετοῦς Ἰωάννου Κολαΐτη καὶ μετά τινας ἡμέρας κατὰ τοῦ Σπυρίδωνος Πατρόκλου Χιόνη. 6) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 16)6. 10.1949 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Πάτραις Συνέδρων εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, ἐπὶ φόνῳ, ἤτοι διότι μετ’ ἄλλων ἐν θέσει «Πηγὴ» περιοχῆς Τζανάτων, κατ’ Ἀπρίλιον 1944, ἐφόνευσε τὸν Γεράσιμον Πετρᾶτον. 7) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 18)4.4.1956 ἀποφάσεως τοῦ Πενταμελοῦς Ἐφετείου Πατρῶν καθωρίσθη συνολικὴ ἐκτιτέα ποινή, δι’ ἁπάσας τὰς ὡς ἄνω πράξεις, ἡ τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, εἰς ἣν μετετράπη κατὰ τ’ ἀνωτέρω ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 122)17.10.46 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν ἐν Μεσολογγίῳ Συνέδρων εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, ἐπὶ φόνῳ, πράξει λαβούσῃ χώραν ἐν Πετσάκοις Καλαβρύτων τὸ ἔτος 1943 καὶ κατ’ ἄγνωστον ἀκριβῆ ἡμέραν κατ’ ἀτόμου ἀγνώστου τῇ ἀνακρίσει ταὐτότητος. 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 84)11.2.47 ἀποφάσεως τοῦ ἰδίου ὡς ἄνω Δικαστηρίου εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἐπὶ φόνοις, ἤτοι διότι ἐν Πετσάκοις Καλαβρύτων τὴν 21.5.44 ἐφόνευσε τοὺς Ἀντώνιον Θεοφιλᾶτον καὶ Ζωὴν Κονίδου. 3) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 18)13.10.49 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Σπάρτης εἰς τὴν ποινὴν τῆς καθείρξεως τῶν εἴκοσιν (20) ἐτῶν, ἐπὶ παραβάσει τοῦ Α.Ν. 533) 1945, ἤτοι διότι ἐν Σπάρτῃ κατὰ μῆνα Ἰούλιον 1942 κατέδωσεν εἰς τὰς Ἰταλικὰς στρατιωτικὰς ἀρχὰς κατοχῆς τὸν Ἐνωμοτάρχην Χωρ)κῆς Γρηγόριον Γεωργίου Παναγόπουλον, διότι συνεβούλευε τοὺς Ἕλληνας πολίτας, τοὺς κατέχοντας ὅπλα παρὰ τὴν ἀπαγόρευσιν τῶν ἀρχῶν κατοχῆς ν’ ἀποκρύπτουν καὶ διαφυλάττουν ταῦτα ἵνα χρησιμεύσουν διὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν τῆς χώρας μας. 4) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 39)10.3.54 ἀποφάσεως τοῦ Πενταμελοῦς Ἐφετείου Πατρῶν, καθωρίσθη συνολικὴ ἐκτιτέα ποινὴ ἡ τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, εἰς ἣν μετετράπη αὐτοδικαίως δυνάμει τοῦ νόμου 2058)1952 ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου. Τσάμης Κων)νος τοῦ Ἀθανασίου. Κατεδικάσθη ὡς ἀκολούθως: 1) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 60)6.12.45 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Βεροίας εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, ἐπὶ παραβάσει τοῦ Α.Ν. 533)1945, ἤτοι ἐν Μεσημερίῳ–Ἐδέσσης καὶ ἀλλαχοῦ τῆς Μακεδονίας κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς τῆς χώρας μας προέβη εἰς πράξεις βίας ἐν συμπράξει μετὰ τῶν ἀρχῶν κατοχῆς εἰς βάρος Ἑλλήνων ἕνεκα τῆς δράσεώς των κατὰ τοῦ ἐχθροῦ καὶ ἐγένετο ὁδηγὸς κινήσεως ὑπὲρ τῆς προσαρτήσεως τῆς Μακεδονίας εἰς τὴν Βουλγαρίαν. 2) Δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 69)16.8.45 ἀποφάσεως τοῦ Διαρκοῦς Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης εἰς τὴν ποινὴν τῆς φυλακίσεως τῶν πέντε (5) ἐτῶν, ἐπὶ παροτρύνσει εἰς ἀνυποταξίαν, ἤτοι διότι κατὰ τὸν Μάρτιον 1945 ἐν Ἐδέσσῃ ὅταν συνεκροτεῖτο ὁ ἐθνικὸς στρατὸς παρώτρυνε τοὺς ὁμοχωρίους του νὰ μὴ καταταχθοῦν εἰς τὸν στρατόν. Αἱ ἄνω ποιναὶ μὴ συγχωνευθεῖσαι συνεκτίονται. Πούρτσας Θεόδωρος τοῦ Ἰωάννου. Ἐκτίει ποινὴν ἰσοβίου καθείρξεως ἐπὶ καταδόσει Ἑλλήνων εἰς τὸν ἐχθρὸν κατοχῆς. Προέρχεται ἐκ Βουλγαρόφρονος οἰκογενείας, ἐπηρεασμένος καὶ προπολεμικῶς ἐκ τῆς Βουλγαρικῆς προπαγάνδας. Κατὰ τὴν κατοχὴν ἐξεδηλώθη φανατικὸς Βουλγαρόφρων, ἐφωδιάσθη διὰ Βουλγαρικῆς ταὐτότητος, ἐνήργει συνειδητὴν προπαγάνδαν, κατέδιδεν εἰς τὰς Γερμανοβουλγαρικὰς ἀρχὰς τοὺς ὑπάρχοντας εἰς τὸ χωρίον του ἐθνικόφρονας καὶ Ἑλληνίζοντας. Ἔδρασεν εἰς τὸ χωρίον του Ἅγιος Ἀθανάσιος–Ἐδέσσης. Μετὰ τὴν ἀποχώρησιν τῶν Γερμανικῶν στρατευμάτων μετέβη εἰς Γερμανίαν ἀπὸ ὅπου ἐπανῆλθεν τὸ 1945, ὅτε καὶ συνελήφθη ὑπὸ τῶν ἐθνικῶν ἀρχῶν καὶ κατεδικάσθη ὡς ἄνω. Οἱ γονεῖς του (ἀποβιώσαντες ἤδη) ἐτύγχανον Βουλγαρόφρονες, ὁμοίως καὶ ἡ σύζυγός του καὶ οἱ ἀδελφοὶ καὶ αἱ ἀδελφαί του, ἐκ τῶν ὁποίων, εἷς Πέτρος διαβιοῖ εἰς Σιδηροῦν Παραπέτασμα ὡς καὶ αἱ δύο ἀδελφαί του, ἕτερος ἀδελφός του καταδικασθεὶς ἐν ἔτει 1947 εἰς θάνατον ἐξετελέσθη, ἕτερος ἀδελφός του Λάζαρος ἀπεβίωσεν ἐν φυλακαῖς τὸ 1952 ὡς κατάδικος ἐπὶ παραβάσει Γ)46 ψηφίσματος καὶ ἕτερος ἀδελφός του Εὐάγγελος, κάτοικος Ἁγίου Ἀθανασίου, τυγχάνει ἄτομον σλαυϊκῆς συνειδήσεως καὶ ἀριστερῶν ἰδεῶν. Ὁ ὡς ἄνω κατάδικος τυγχάνει καὶ ἀμετανόητος κομμουνιστής. Τόπος καταγωγῆς: Ἅγιος Ἀθανάσιος–Ἐδέσσης. Ὁ Μανώλαγας ἢ Σωφεράκιας Γεώργιος τοῦ Ἀποστόλου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 51)1947 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Ἀθηνῶν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ἐν Νικαίᾳ κατὰ τὸ ἔτος 1944 μετ’ ἄλλων ἐφόνευσε δι’ ὅπλου τοὺς Ἀνασ. Χατζησπύρου, Γεώργ. Καφαντάρην, Γ. Λαμπρόπουλον, μίαν γυναῖκα ἔγκυον καὶ δέκα τέσσαρα ἄλλα ἄτομα, διότι δὲν ἤθελον νὰ ἐγγραφῶσιν εἰς τὴν κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν. Ὡς δήμιος τῆς ΟΠΛΑ Νικαίας ἔλαβεν ἐπίσης μέρος εἰς τὸν φόνον 7 ἀνδρῶν, γενόμενον τὸν Ὀκτώβριον 1944 διὰ ξυλοδαρμῶν καὶ μαστιγώσεων. Ὁ ἴδιος κατεδικάσθη καὶ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 13)1948 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Ἀθηνῶν εἰς ἰσόβιον κάθειρξιν, διὰ τὸν φόνον τοῦ ἀνθυπομοιράρχου Παν. Μαρκεντάκη, ὃν ἐφόνευσεν ἐντὸς κουρείου ἐν Πειραιεῖ τὴν 6.3.44 διὰ πυροβόλου ὅπλου, διὰ μόνον τὸν λόγον, ὅτι ἐτύγχανεν ἀξ)κὸς τῆς Ἀστυνομίας. 3) Μπουγιωτάκης Ἀπόστολος τοῦ Ἀναστασίου. Κατεδικάσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 13)1950 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Τριπόλεως εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι μετ’ ἄλλων ἐν τῇ περιοχῇ τοῦ χωρίου Μαλανδρενίου καὶ ἐν τῇ ἐρημικῇ ἐκκλησίᾳ Ἅγιος Δημήτριος κατὰ Ἰούλιον 1944 διὰ ροπάλων καὶ μαχαιρῶν ἐφόνευσε τοὺς Γεώργ. Παπαδόπουλον, Παν. Νικολίτσαν, Βασ. Μούρην καὶ Ἰωάν. Νικολίτσαν, διότι ἐτύγχανον ἐθνικόφρονες. Ὁ ἴδιος καὶ διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 19)1945, 12)1947, 48)1947 καὶ 55)1948 ἀποφάσεων τοῦ Κακουργιοδικείου Ναυπλίου κατεδικάσθη ἐπίσης εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ὡς δήμιος τῆς ΟΠΛΑ Ἀργολιδοκορινθίας ἄνευ λόγου τινὸς συνελάμβανε Ἐθνικόφρονας πολίτας τοὺς ὁποίους κατέσφαζε διὰ μαχαιρῶν κατὰ τὸν πλέον ἀπάνθρωπον τρόπον. 4) Βαζούρας ἢ Γεωργιάδης Παναγιώτης τοῦ Εὐαγγέλου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 47)1950 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ἐν Ἀθήναις κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα ἀπὸ 3.12.1944 μέχρι 6.1.1945 ἔδρασεν ἐγκληματικῶς ὡς ὑπηρετῶν εἰς τὴν ΟΠΛΑ Πετραλώνων, ἧς ἐτύγχανε σκληρὸς καὶ ἀπάνθρωπος δήμιος. Μετέσχε 32 φόνων ἐθνικοφρόνων πολιτῶν γενομένων δι’ ὅπλων, μαχαιρῶν καὶ ἄλλων φονικῶν ὀργάνων κατὰ τρόπον ἀπάνθρωπον. Μεταξὺ τῶν θυμάτων ἦσαν καὶ οἱ Μιχ. Παραρᾶς, Δημ. Θεολογίτης, Δ. Βαλβίας, Γεώργ. Γεωργιάδης, Ζωὴ Γεωργιάδου, Δ. Μπαξεβανάκη, Π. Σῖμος, Μ. Χανιωτάκης, Βασιλικὴ Θεολογίτου, Γεώργιος Θεολογίτης, Τασία Λαμπροπούλου, Π. Μαυροειδῆς, Βασιλικὴ Μαυροειδῆ, Π. Παρασκευόπουλος, Χρ. Χαλοῦλος, Ὀδυσ. Χαμόδρακας, Θεοδ. Βουγᾶς, Στυλιανὴ Βουγᾶ, Ἰωάννης Βουγᾶς, Ἀγγελόπουλος, Γιαπιτζάκης, Κοσμέτος καὶ Ποῦλος Κονδύλης. 5) Προκοπίου Ἰωάννης τοῦ Κων)νου. Κατεδικάσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 24)1950 ἀποφάσεως Συνέδρων Κυπαρισσίας εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου διὰ τὸν φόνον τῶν 1) Π. Ἀδαμοπούλου, 2) Α. Γιαννακοπούλου, 3) Ἰωάννου Δημητρακοπούλου, 4) Παπαγεωργίου καὶ ἄλλων 27 ἀξιωματικῶν καὶ ὁπλιτῶν τῆς χωροφυλακῆς, τοὺς ὁποίους ἀφοῦ ἐξηπάτησε μετ’ ἄλλων, ἵνα παραδοθῶσι, μὲ τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι δὲν διατρέχουν οὐδένα κίνδυνον, ἐξετέλεσαν εἰς τὸ χωρίον Μερόπη ὑπὸ τὰς πλέον φρικτὰς συνθήκας ἀφοῦ τοὺς ἀπεγύμνωσαν καὶ τοὺς ἐβασάνισαν. Ὁ αὐτὸς βαρύνεται καὶ διὰ δύο ἑτέρων καταδικαστικῶν ἀποφάσεων τῆς ὑπ’ ἀριθ. 33)50 Συνέδρων Τριπόλεως καὶ 785)1953 τοῦ Ἀναθεωρητικοῦ δι’ ἀνθρωποκτονίας ἐπίσης. 6) Πίτσουλας ἢ Χάρος Εὐστράτιος τοῦ Παναγιώτου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 29)1948, 32)1948 καὶ 11)1950 ἀποφάσεων τοῦ Κακουργιοδικείου Σπάρτης εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι μετ’ ἄλλων ἀπὸ τοῦ θέρους τοῦ ἔτους 1943 μέχρι τοῦ Ἰανουαρίου 1945 εἰς τὴν περιφέρειαν τῶν Καλαμῶν ἐφόνευσε τοὺς 1) Ἰωάννην Τσούβαλην, 2) δικηγόρον Σκάλον, 3) Κλείδωνα, 4) Παν. Φουρνᾶρον, 5) καθηγητὴν Τσαμασῆρον, 6) Παν. Σκαλουφᾶκον, 7) Πέτρον Ἀλεπᾶκον, 8) Χρ. Π. Φουρνᾶρον, 9) Παν. Διακουμᾶτον, 10) Ἰωάννην Σκανδάλην, 11) Γ. Τερεζέα, 12) Λαμπρινέαν, 13) Βοττέαν, 14) τὴν σύζυγον ἰατροῦ Σακελλάρη, 15) Β. Νικολούδη, 16) Π. Κυβέλον, 17) Πέτρον Μπαλῖκον, 18) τὴν σύζυγον Παν. Κατσάκου, 19) Δημ. Νταβέαν, καὶ ἄλλους ἀγνώστων ὀνοματεπωνύμων. Κατεδικάσθη ἐπίσης εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου διότι μετ’ ἄλλων ἐφόνευσε τὴν 30 Ἀπριλίου καὶ τὴν 1 Μαΐου 1944 εἰς τὴν περιφέρειαν Μελιτίνης τοὺς 1) Σοφίαν Ἰατρίδου, 2) Παντελῆ Ἀτσαβέ, 3) Γ. Σαραντᾶκον, 4) Π. Ἀλιφέρην, 5) Γ. Μπεγέτην, 6) Παν. Τσαμασήμου καὶ τὴν 17 Ἰουνίου 1944 ἔξωθι τοῦ χωρίου Πετρίνα Λακεδαίμονος τοὺς 7) Χρῆστον Κοντολέφαν, 8) Σταυροῦλαν Τζαν. Παναγιωτάκου, 9) Γιαννοῦλαν σύζυγον Νικολάου Μπαρδάκου, ἀδελφὴν τοῦ Ἰωάννου Λειβάδη, 10) τὴν σύζυγον Λαμπρινάκου ἀδελφὴν τοῦ Ἰλάρχου Εὐαγγέλου Σκάλκου, 11) τὴν μητέρα τοῦ λοχαγοῦ Πυροβολικοῦ Μιχαὴλ Κουράκου καὶ 12) δύο ἄλλους ἀγνώστων ὀνοματεπωνύμων. Ἅπαντες οἱ ἀνωτέρω ἐθανατώθησαν ἁπλῶς καὶ μόνον διότι ἦσαν ἐθνικόφρονες καὶ συγγενεῖς Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν, ἡ ἐκτέλεσίς των δὲ ἐγένετο κατόπιν βασανιστηρίων διὰ πυροβόλων ὅπλων, μαχαιρῶν καὶ ἄλλων φονικῶν ὀργάνων. 7) Ἁλμυρὸς Μιχαὴλ τοῦ Ἰωάννου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 51)1945 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως κατὰ συγχώνευσιν διότι, ἀνήκων εἰς τὴν πολιτοφυλακὴν τοῦ ΕΛΑΣ Περιστερίου, τὴν νύκτα τῆς 23–24 Δεκεμβρίου 1944 μετ’ ἄλλων ἐν Ἀθήναις καὶ παρὰ τὴν Ἁγίαν Βαρβάραν ἐφόνευσεν ἐθνικόφρονας πολίτας, ἤτοι τοὺς Παράσχον Ἁρμάου, Παν. Σακᾶκον, Ἀν. Ζαχαρίου, Σάβ. Κανέλλον, Νικ. Χρόνην, Κων)νον καὶ Εὐάγγ. Τσιτόπουλον καὶ ἕτερα 18 ἄτομα, μετὰ ἰδιαζούσης σκληρότητος διὰ μαχαίρας καὶ ὅπλου. 8) Λυριντζῆς ἢ Λουρεντζῆς Χρῆστος τοῦ Βασιλείου. Κατεδικάσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 11)1946 ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου τῶν Συνέδρων Ἀθηνῶν εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, διότι μετέσχεν εἰς τὰς διὰ ὅπλων, μαχαιρῶν καὶ πελέκεων τρομερὰς θανατώσεις 127 ἀτόμων, γενομένας ἀπὸ 3.12.44 μέχρι 6.1.45 ἐν Ἀθήναις καὶ ἐν τοῖς Διϋλιστηρίοις τῆς Οὖλεν. Μεταξὺ τῶν θυμάτων αὐτῶν ἦσαν καὶ οἱ Ἰωάννης Κατσαμπέκης, Χρ. Μπετχαβᾶς, Δημήτριος Συμεωνίδης ὑπαστυνόμοι, Παν. Κακαλέτρης, Γ. Γραβάνης ἀνθυπαστυνόμοι, Ἀν. Γαβαλιᾶς, Θεοδ. Ράλλης ἀρχιφύλακες. 9) Κέπεσης Νίκανδρος τοῦ Μηνᾶ. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 7)1947 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν, εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, διότι μετ’ ἄλλων κατὰ ἄγριον καὶ ἀπάνθρωπον τρόπον ἐφόνευσε 36 χωροφύλακες τοῦ Τμήματος Μεταγωγῶν Πειραιῶς, δι’ ὅπλων, μαχαιρῶν καὶ ἄλλων φονικῶν ὀργάνων ἐν Νικαίᾳ κατὰ τὸ ἀπὸ 4.12.44 μέχρι 5.1.1945 χρονικὸν διάστημα. 10) Ἀγγελακόπουλος Θρασύβουλος τοῦ Νικολάου. Κατεδικάσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 51)1948 ἀποφάσεως τοῦ κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, ἤτοι διότι ἐν Ἀθήναις κατὰ τὸ κίνημα τοῦ Δεκεμβρίου 1944 ἐφόνευσε τούς: 1) Ἰωάν. Μαρτῖνον, 2) Δεσ. Μαρτίνου, 3) Βασ. Ταξιαρχιώτην, 4) Μαρίαν Ἀποστολίδου κλπ. Ὑπῆρξεν εἷς ἐκ τῶν στυγερωτέρων κακούργων τῆς κομμουνιστικῆς πολιτοφυλακῆς διαπράξας σωρείαν συλλήψεων, λεηλασιῶν, βασανισμῶν καὶ θανατώσεων. Φρίκην προκαλοῦν αἱ ἀφηγήσεις τῶν διασωθέντων θυμάτων, περὶ τῆς κακουργότητος τούτου, ὅστις μετ’ ἀφαντάστου ἀπανθρωπίας ἐβασάνιζεν ὑπὸ τοὺς ἤχους γραμμοφώνου τὰ θύματά του ἐκ τῶν ὁποίων, ὅσοι δὲν ὑπέκυπτον ἐκ τῶν βασανιστηρίων ὡδηγοῦντο, ἀδόντων τῶν δημίων, εἰς τὰ ὀρύγματα τοῦ Περιστερίου ἔνθα, μετὰ ἀπογύμνωσιν, ἐξετελοῦντο διὰ πυροβολισμῶν. Ἡ μαρτυρικὴ κατάθεσις τοῦ διαφυγόντος ἐκ τοῦ τόπου τῆς ἐκτελέσεως Γ. Σκαρλούμπακα, διευθυντοῦ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας, ἀπεικονίζει πλήρως τὴν ἐγκληματικὴν πόρωσιν τοῦ ἀνωτέρω. 11) Βαρυτιμιάδης Χαράλαμπος τοῦ Πολυχρόνη. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 19)1951 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Φλωρίνης εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι μετ’ ἰδιαιτέρας σκληρότητος τὴν νύκτα τῆς 11–12 Φεβρουαρίου 1949 μετ’ ἄλλων ἐν Φλωρίνῃ ἐφόνευσε 43 ἀξιωματικοὺς καὶ ὁπλίτας τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καὶ Χωροφυλακῆς, κατόπιν βασανιστηρίων δι’ ὅπλων, μαχαιρῶν καὶ ἄλλων φονικῶν ὀργάνων. 12) Καρανίκας Θεόδωρος τοῦ Δημητρίου. 13) Σταύρου ἢ Ἀρβανίτης Ἰωάννης τοῦ Εὐαγγέλου. 14) Ζανιᾶς Ἰωάννης τοῦ Παντελῆ. Κατεδικάσθησαν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 13)1949 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Κεφαλληνίας εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ἐν Γιαννοπούλοις Βάλτου κατὰ τὸν πλέον φρικώδη καὶ ἄγριον τρόπον ἐφόνευσαν τοὺς κάτωθι ἐθνικόφρονας πολίτας ἐκ μόνου τοῦ λόγου, διότι δὲν ἦσαν ἐγγεγραμμένοι εἰς τὴν τοπικὴν κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν: 1) Χ. Κυριαζῆν ἰατρόν, 2) Κ. Σοροβέλη, 3) Γ. Γκούμαν, 4) Α. Καρελάκην, 5) Σ. Παπαγιάννην, 6) Ι. Κουτρουμάνον, 7) Χ. Τζομάκην, 8) Θ. Ταπραντζῆν, 9) Περ. Τέζαν, 10) Δ. Σιρατούλην, 11) Α. Παπαστάμου, 12) Α. Λαϊνᾶν, 13) Δ. Παπαγιάννην, 14) Κ. Σπιρέλην, 15) Ν. Τζελεπῆν, 16) Ν. Γκόλιαν, 17) Γεω. Γεροθόδωρον, 18) Κ. Συροβελῆν, 19) Θ. Λαϊνᾶν, 20) Α. Γκόλφην, 21) Ζώην, 22) Χρ. Καρακώσταν, 23) Χρ. Μήλαν, 24) Δ. Νταγιάνταν, 25) Γ. Μπέμπαν, 26) Συστ. Χαϊνᾶν, 27) Σπυρ. Λαϊνᾶν, 28) Ἀπ. Κατσαρὸν καὶ 29) Λ. Νταγιάνταν. Οἱ ἐγκληματίαι Ἰωάννης Ζαννιᾶς καὶ Ἰωάννης Σταύρου κατεδικάσθησαν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου καὶ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 41)1948 ἀποφάσεως Κακουργιοδικείου Κεφαλληνίας, διότι μετ’ ἄλλων ἐφόνευσαν καὶ τὸν Ἰωάννην Ζῶκον. Ὁ αὐτὸς δήμιος Ἰωάννης Σταύρου κατεδικάσθη ἐπὶ πλέον καὶ διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 31)1947, 40)1947, 65)1947 καὶ 57)1947 ἀποφάσεων τῶν Κακουργιοδικείων Ἀγρινίου καὶ Κεφαλληνίας εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ἐφόνευσε τοὺς Βασίλειον Καραβασίλην, Εὐθύμιον Σκούρτην, Γεώργιον Μαλλιγιάννην καὶ Νικόλαον Τσελεπῆν, τὸν μὲν πρῶτον ἐκ τούτων διὰ μαχαίρας ἀποκόψας τὸν λαιμόν του, τοὺς δὲ λοιποὺς διὰ λακτισμάτων, ξυλοκοπημάτων καὶ διὰ διαφόρων ἄλλων φονικῶν ὀργάνων. 15) Ἀντανακάκης Δημήτριος τοῦ Κων)νου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 19)1946 καὶ 54)1937 ἀποφάσεων τῶν Κακουργιοδικείων Λαμίας καὶ Χαλκίδος εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι μετ’ ἄλλων ἐφόνευσε τοὺς 1) Δημήτριον Γαλάνην, 2) Ἀθανάσιον Πρέζαν, 3) Βλάσιον Πρέζαν, 4) Λουκᾶν Λαμπρόπουλον καὶ 5) Ἰωάννην Κοζαβρέζον. Οὗτος, ὑπηρετῶν εἰς τὴν Χωροφυλακὴν ὡς ἐνωμοτάρχης, κατὰ μῆνα Ἰούλιον 1944 προσεχώρησεν οἰκειοθελῶς εἰς τὸν ΕΛΑΣ τῆς περιφερείας Ἑπταλόφου–Παρνασσίδος, ὅπου διέπραξε πλεῖστα ἐγκλήματα. Ἦτο τὸ φόβητρον τῆς περιφερείας καὶ εἰς τὸ ἀναρχικὸν τάγμα τοῦ καπετὰν Νικηφόρου, οὐδεὶς ἐτόλμα πρὸ αὐτοῦ νὰ ὑψώσῃ τὸ ἀνάστημά του. Τὴν 17.7.1944 συνέλαβε τὸν Δῆμον Γαλάνην ἐθνικόφρονα πολίτην εἰς τὴν ἐν Λιλαίᾳ οἰκίαν του καὶ τὸν ὡδήγησεν εἰς τὴν θέσιν «Καλάνια» ἔξωθι τοῦ χωρίου Ἑπταλόφου δι’ ἀνάκρισιν δῆθεν, ὅπου καὶ τὸν ἐφόνευσε, ἀφ’ οὗ προηγουμένως ἐπὶ δύο συνεχεῖς ἡμέρας ἔπληττεν αὐτὸν ἀνηλεῶς διὰ ροπάλου καὶ μαστιγίου. 16) Βενιζέλος Ἀνδρέας τοῦ Σωτηρίου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 48)1947 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Ναυπλίου εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ὡς ὁ ἀπαισιώτερος σφαγεὺς τῆς περιφερείας ἐφόνευσε δι’ ὅπλων, μαχαιρῶν καὶ ἄλλων φονικῶν ὀργάνων κατόπιν βασανιστηρίων εἰς τὸ χωρίον Τάτσι Ἀργολίδος τὸν Ἰούλιον 1944 τούς: 1) Π. Μπουχοῦτσον, 2) Ι. Μπουχοῦτσον καὶ ἕτερα ἐννέα ἄτομα διὰ μόνον τὸν λόγον ὅτι ταῦτα ἠρνοῦντο νὰ ἐγγραφῶσιν εἰς τὴν τοπικὴν κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν. 17) Ἀγγελόπουλος Εὐάγγελος τοῦ Χρήστου. 18) Βασιλόπουλος Ἰωάννης τοῦ Βασιλείου. 19) Σταυρόπουλος Θεόδωρος τοῦ Παναγιώτου. 20) Τομαρᾶς Ἠλίας τοῦ Στυλιανοῦ. Κατεδικάσθησαν δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 20)1947 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Καλαμῶν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι τὴν 3 Ὀκτωβρίου 1944 ἔξωθι τοῦ χωρίου Κορυφαίου ἐν θέσει «Βέργα» μετὰ βασάνους διὰ μαχαιρῶν, τσεκουρίων, κλαδευτηρίων καὶ ἄλλων φονικῶν ὀργάνων ἐκ μόνου τοῦ λόγου ὅτι τὰ θύματα ἀνῆκον εἰς τὴν ἐθνικόφρονα παράταξιν ἐφόνευσαν τοὺς 1) Ἰω. Διακουμόπουλον, 2) Κ. Γκιαούρην, 3) Α. Γαλανόπουλον, 4) Α. Δημητρακόπουλον, 5) Γ. Μίχαλον, 6) Β. Κακώσην, 7) Π. Κρανιδιώτην, 8) Γ. Χριστοφιλογιάννην, 9) Β. Χρυσανθακόπουλον, 10) Π. Τσορώνην, 11) Κ. Γεωργόπουλον, 12)Α. Πυλιώτην καὶ 13) Γ. Πετρόπουλον. 21) Νταῆς Γεώργιος τοῦ Ὀδυσσέως. Κατεδικάσθη δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 69)1947 καὶ 51)1948 ἀποφάσεων τοῦ Κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν, διότι μετ’ ἄλλων ἐν Ἀθήναις τὴν 17 καὶ 18 Δεκεμβρίου 1944 ἐφόνευσε 49 ἐθνικόφρονας πολίτας δι’ ὅπλων μαχαιρῶν καὶ ἄλλων ἀπανθρώπων μέσων ἐν οἷς καὶ τοὺς 1) Τ. Ἀναγνωστόπουλον, 2) Δ. Φασουλᾶν, 3) Β. Κομᾶσον, 4) Κ. Κομᾶσον, 5) Δ. Ἀσμοτήρην, 6) Α. Πέππαν, 7) Α. Ἀλποχωρίτην, 8) Ε. Ἀλποχωρίτην, 9) Ι. Ἀλποχωρίτην, 10) Ἰω. Σίμαν, 11) Χρύσαν Μπότσην, 12) Ε. Ἐλευθεριάδην, 13) Β. Κουρδούμπλαν, 14) Γ. Καβαλάκην, 15) Ἰω. Μαρτῖνον, 16) Δέσποιναν, 17) Β. Ταλιαρῶτον, 18) Μαρίαν Ἀποστολίδου, 19) Κ. Ἀγγελάκην, 20) Σ. Ἀκτύπην, 21) Π. Συψῆν, 22) Γουλιέλμον, 23) Ἐλισσάβετ Μορφοπούλου, 24) Μαρίαν Μορφοπούλου. Ὁ ἐγκληματίας αὐτὸς ἦτο ἐκ τῶν στυγερωτέρων κακούργων τῆς κομμουνιστικῆς πολιτοφυλακῆς. Φρίκην προκαλοῦν αἱ ἀφηγήσεις τῶν διασωθέντων θυμάτων περὶ τῆς κακουργότητός του ὅστις μετ’ ἀφαντάστου ἀπανθρωπίας ἐβασάνιζε τὰ θύματά του ὑπὸ τοὺς ἤχους γραμμοφώνου ὅσα δὲ ἐκ τούτων δὲν ὑπέκυπτον εἰς τὰ βασανιστήρια ὡδηγοῦντο εἰς τὰ ὀρύγματα τοῦ Περιστερίου ἔνθα μετὰ ἀπογύμνωσιν ἐξετελοῦντο διὰ πυροβολισμῶν. 22) Γραμματικάκης Βασίλειος τοῦ Παναγιώτου. Κατεδικάσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 38)1952 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Ναυπλίου διότι ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος (ΟΠΛΑ) Μολάων Σπάρτης ἐφόνευσε μετ’ ἄλλων διὰ πυροβόλων ὅπλων καὶ μαχαιρῶν εἰς τὴν περιφέρειαν Ἁγίου Δημητρίου Λακωνίας 31 πολίτας, ἐκ Μολάων κατονομαζομένους ἐν τῇ καταδικαστικῇ ἀποφάσει ἐκ μόνου τοῦ λόγου ὅτι δὲν ἦσαν ἐγγεγραμμένοι εἰς τὴν τοπικὴν κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν. Ἡ θανάτωσις ἐγένετο κατὰ τρόπον σκληρὸν καὶ ἀπάνθρωπον. Ἀφοῦ ὡδήγησαν τὰ θύματα εἰς τὸν τόπον τῆς ἐκτελέσεως διέταξαν ταῦτα νὰ καθήσωσι κατὰ γῆς καὶ μετὰ προηγουμένην ἀπογύμνωσιν ἤρχισεν ἡ σφαγὴ καὶ ὁ πολυβολισμὸς. Τοὺς ἡμιθανεῖς καὶ ἀσπαίροντας ἔρριπτον ζῶντας ἀκόμη εἰς παρακείμενον βάραθρον. 23) Σαλαπατάρας Παναγιώτης τοῦ Νικολάου. Κατεδικάσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 59)1946 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν διότι ὡς ὑπαρχηγὸς τῆς Ο.Π.Λ.Α. Μοσχάτου–Ἀθηνῶν ἐφόνευσε κατὰ τὸν πλέον ἀγριώτατον τρόπον δι’ ὅπλων, μαχαιρῶν καὶ ἄλλων φονικῶν ὀργάνων εἰς τὰς περιφερείας Μοσχάτου, Φαλήρου καὶ Ἁγίου Ἰωάννου Ρέντη 19 ἐν ὅλῳ ἐθνικόφρονας πολίτας ἐκ μόνου τοῦ λόγου ὅτι οὗτοι δὲν ἦσαν ἐγγεγραμμένοι εἰς τὴν τοπικὴν κομμουνιστικὴν ὀργάνωσιν. Οἱ ἐκτελεσθέντες ἦσαν οἱ ἑξῆς: Κων. Καζάκος, Χρῖστος Δαγρῆς, Χριστόφ. Μπαφούνης, Δημ. Γιαννακόπουλος, Γεώργιος Σταύρου, Θεόδ. Τσολακίδης, Κυρ. Κοκόλης, Ἀνδρ. Χριστουλάκης, Ρένα Μαυρομμάτη, Ἐλευθέριος Μπαχώρης, Γεώργ. Κουράνης, Κων. Φαρσιαδάκης, Μιχ. Παπαδογιῶργος, Παῦλος Κοκκινίδης, Χαράλ. Γιαννακόπουλος, Δημ. Σπετσιώτης, Νικ. Τωτάκης, Ἀλεξ. Δήμου καὶ Σπυρ. Λιβιερᾶτος. 24) Πήλιουρας ἢ Τσόγκας Γεώργιος τοῦ Παναγιώτου. Κατεδικάσθη διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 11)1947, 14)1947, 36)49. 39)49, 43)49 καὶ 24)1950 ἀποφάσεων τῶν Κακουργιοδικείων Καλαμῶν καὶ Γυθείου διότι κατὰ διάφορα χρονικὰ διαστήματα ἐφόνευσε ἐν συνόλῳ 35 ἄτομα κατὰ τρόπον θηριώδη δι’ ὅπλων καὶ μαχαιρῶν ἐπὶ μόνῳ τῷ λόγῳ ὅτι τὰ θύματα δὲν ἦσαν ἐγγεγραμμένα εἰς τὰς κομμουνιστικὰς τοπικὰς ὀργανώσεις. Μεταξὺ τῶν σφαγιασθέντων παρὰ τοῦ κακούργου αὐτοῦ ἦτο καὶ ἡ Πότα σύζυγος Κυριάκου Κωνσταντάκου, τὴν ὁποίαν ἐφόνευσεν ὑπὸ τὸ πρόσχημα ὅτι ἦτο σύνδεσμος τῶν ταγμάτων Ἀσφαλείας, ἐνῷ πράγματι ὁ σφαγιασμὸς της ἐγένετο διὰ λόγους καθαρῶς ἐκδικήσεως. Ἡ παθοῦσα συνεπείᾳ ἔριδος μετ’ ἄλλης γυναικὸς ὁμοχωρίου εἰς ἣν εἶχεν ἐκμισθώσει τὴν οἰκίαν της καὶ ἐπεδίωκε τὴν λύσιν τῆς μισθώσεως διεβλήθη ὑπ’ αὐτῆς εἰς τοὺς κομμουνιστὰς ὡς ὄργανον τῆς Ἀσφαλείας καὶ συλληφθεῖσα ἐφονεύθη παρὰ τοῦ ἀνωτέρω κατόπιν βασανιστηρίων εἰς τὸ χωρίον Γεράκι —Σπάρτης τὸν Μάϊον 1944. 25) Μεθωνιὸς ἢ Ρεντολιᾶς Ἰωάννης τοῦ Γεωργίου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 38)1946 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Κυπαρισσίας εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι ὡς σφαγεὺς τῆς ΟΠΛΑ περιφερείας Μεσσήνης συνέλαβε μετ’ ἄλλων κατὰ Μάϊον 1944 ἓξ ἄτομα μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τοὺς 1) Ε. Μουλᾶν. 2) Γ. Οἰκονομόπουλον, 3) Η. Ρούτσην καὶ μίαν γυναῖκα ἀγνώστου ὀνοματεπωνύμου, εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Πυλαλίστρας καὶ τοὺς ἐφόνευσαν διὰ πυροβόλων ὅπλων καὶ μαχαιρῶν ἐκ μόνου τοῦ λόγου διότι δὲν ἀνῆκον εἰς τὴν ὀργάνωσίν των. Ὁ αὐτὸς ἐγκληματίας κατεδικάσθη καὶ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 18)1948 ἀποφάσεως τοῦ κακουργιοδικείου Τριπόλεως ἐπίσης εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι μετ’ ἄλλων ἐν Καλάμαις καὶ εἰς τὴν συνοικίαν Ράρη τὴν 10 Σ)βρίου 1944 ἐφόνευσε διὰ κλαδευτηρίου, μαχαίρας, λόγχης καὶ πελέκεως τὸν Ἀνδρέαν Μαυρουδῆν. 26) Στέφας Ἀναστάσιος τοῦ Ἰωάννου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 15)1947, 21)1947, 32)1949, 48)1949 καὶ 28)1950 ἀποφάσεων τοῦ Κακουργιοδικείου Ναυπλίου εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι κατὰ διάφορα χρονικὰ διαστήματα εἰς τὴν περιφέρειαν Ναυπλίου κατὰ τὸ ἔτος 1944 ἐφόνευσε μετ’ ἄλλων διὰ μαχαιρῶν, λίθων καὶ ροπάλων εἴκοσι πέντε (25) ἐθνικόφρονας πολίτας μεταξὺ τῶν ὁποίων τοὺς 1) Κ. Διαμαντῆν, 2) Α. Ρόδην, 3) Δ. Δρούγκαν, 4) Κ. Τασινόπουλον, 5) Σ. Ποῦλον, 6) Παναγιώταν σύζυγον Ἰω. Τσίλη, 7) Δ. Γκιώνην, 8) Ἀγγελικὴν σύζυγον Δημ. Γκιώνη, 9) Μ. Ροθώνην, 10) Κ. Ροθώνην, 11) Γ. Μπινιάρην, 12) Γ. Καρυώτην, 13) Ε. Τσαγρῆν, 14) Δ. Μποζίκην καὶ 15) Μ. Μποζίκην. Ἅπαντα τὰ θύματα ἐφονεύθησαν ἀφοῦ προηγουμένως ἐβασανίσθησαν. 27) Μουτάφης Γεώργιος τοῦ Δημητρίου. Κατεδικάσθη διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 53)1948 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου διότι ὡς ἀρχηγὸς τῆς ὀργανώσεως ΟΠΛΑ Νέων Σφαγείων ἐφόνευσεν ἐν Ἀθήναις διὰ πυροβόλων ὅπλων καὶ μαχαιρῶν κατὰ τρόπον σκληρὸν καὶ ἀπάνθρωπον τοὺς κάτωθι ἐθνικόφρονας πολίτας: Κ. Ποταμιᾶνον, ἀδελφοὺς Πίπα, Κ. Κωστόπουλον, Εὐθ. Βάσσου, Εὐστρ. Λαγκάδαν, Ἰωάν. Λαγκάδαν, Ἀπ. Τσαγκόπουλον ἢ Τοτόλιαν, Παναγ. Κασίμην, Ἀχιλ. Μυλωνόπουλον, Ἀλέξ. Βενέτον, Κ. Ἀξυπολυτάκην, Εὐαγ. Κορκοβίλαν, Δημ. Πανούσην, Κων. Πανούσην, Δ. Μπαξεβάνην, Γ. Θεολογίτην, Ε. Γεωργιάδην, Μ. Μαυρουδῆν, Π. Μαυρουδῆν, Μ. Χανιωτάκην, Τασίαν Λαμπροπούλου, Ι. Χαμόδρακαν, Γκέλαν, Α. Μιχόπουλον, Ρώταν, Ἀνδρ. Τομπάλογλου, Ἐμμ. Μακρυδάκην, Ἰορδάνην, Ἰωσὴφ Μαρῆν, Μπατζόγλου καὶ Ἀρβανιτάκην. Ὁ ἴδιος κατεδικάσθη ἐπίσης εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου καὶ διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 37)1948 ἀποφάσεως τοῦ αὐτοῦ Κακουργιοδικείου διὰ τὸν φόνον τοῦ δεκαεπταετοῦς Ἰωάννου Μεσημέρη, τὸν ὁποῖον ἐφόνευσε διότι ἦτο μέλος Ἐθνικιστικῆς ὀργανώσεως. 28) Σταθόπουλος Γεώργιος τοῦ Ἠλία. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 45)1947 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Τριπόλεως εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι μετ’ ἄλλων μετέχων τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος τοῦ στρατοπέδου Χαλβάτσου Μεσσήνης τὴν 25 Ἰουνίου 1944 παρέλαβε ἐξ αὐτοῦ ἕνδεκα Ἐθνικόφρονας πολίτας μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τοὺς Ἀναστ. Μποῦτον καὶ Σοφίαν σύζ. Παν. Κωνσταντακοπούλου τοὺς ὁποίους ὡδήγησεν εἰς παρακειμένην ἀσβεστοκάμηνον καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀπεγύμνωσε τοὺς ἐφόνευσε διὰ πυροβολισμῶν. 29) Τσολμύτης Δημήτριος τοῦ Γεωργίου. Κατεδικάσθη εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου δυνάμει τῶν ὑπ’ ἀριθ. 31)1949, 39)1949, 18)1950, 15)1950 καὶ 24)1950 ἀποφάσεων τοῦ Κακουργιοδικείου Γυθείου, διότι κατὰ διαφόρους ἡμερομηνίας τοῦ ἔτους 1944 μετ’ ἄλλων εἰς τὰς περιφερείας Κοσμᾶ —Κυνουρίας, Ἁγίου Δημητρίου Ζάρακος, Γερακίῳ καὶ Μονῆς Ἐλώνης–Λακωνίας ἐφόνευσε διὰ πυροβόλου ὅπλου δέκα πέντε (15) ἐθνικόφρονας πολίτας μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τοὺς Κ. Γκουβᾶν δημοδιδάσκαλον καὶ Μ. Ξανθάκον γέροντα ἰατρόν, ὃν συνέλαβε τὴν 14.5.1944 ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ χωρίου Γερακίου ἐκκλησιαζόμενον καὶ τὸν ὡδήγησεν ἔξωθι τοῦ χωρίου εἰς θέσιν «Ἀκόνια» ὅπου καὶ τὸν ἐφόνευσε δι’ ὅπλου κατατεμαχίσας μετὰ τοῦτο τὸ πτῶμα του ἐκ μόνου τοῦ λόγου ὅτι ὁ παθὼν γέρων ἰατρὸς ἀντετίθετο πρὸς τὴν κομμουνιστικὴν ἰδεολογίαν καὶ εἶχε υἱὸν ὑπηρετοῦντα εἰς Μέσην Ἀνατολήν. 30) Βασιλόπουλος Μιλτιάδης τοῦ Γεωργίου. Κατεδικάσθη εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου διὰ τῶν ὑπ’ ἀριθ. 75)1946, 28)1947, 46)1947, 58)1947, 22)1948, 21)1949 καὶ 6) 1950 ἀποφάσεων τῶν Κακουργιοδικείων Τριπόλεως, Κορίνθου καὶ Γυθείου, διότι μετ’ ἄλλων κατὰ διάφορα χρονικὰ διαστήματα εἰς διαφόρους περιφερείας ἐφόνευσε δι’ ὅπλων, μαχαιρῶν καὶ ἄλλων φονικῶν ὀργάνων ὑπὲρ τὰ 350 ἄτομα ἀνήκοντα εἰς τὴν ἐθνικόφρονα παράταξιν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τοὺς Ἰωάννην Μαγέτον, Σπ. Σοφιανόν, Π. Σοφιανόν, Ν. Δαρογιάννην, Π. Δαφνιᾶν, Α. Λίβαν, Α. Δαβέλλαν, Η. Γαλανόπουλον, Λ. Καπόπουλον, Κ. Μπλιόνην, Π. Παναγιωτόπουλον, Π. Καμαρινόπουλον, Εὐστ. Κατσαμπάνην, Ἀλ. Κατσαμπάνην, Κ. Κατσαμπάνην ἀδελφούς. Τὰ περισσότερα τῶν θυμάτων ἐφονεύθησαν εἰς τὸν περίβολον τοῦ στρατοπέδου Καλαμῶν, ὅπου εἶχον διανοιχθῆ χαρακώματα ἐντὸς τῶν ὁποίων ἐρρίπτοντο τὰ πτώματα τῶν ἐκτελουμένων ἀθώων πολιτῶν. Διασωθεὶς ὡς ἐκ θαύματος ἐκ τοῦ τυφεκισμοῦ μάρτυς διεκτραγῳδεῖ τὰς δραματικὰς σκηνὰς τῶν ὁμαδικῶν αὐτῶν ἐκτελέσεων καὶ τὴν σκληρότητα καὶ θηριῳδίαν τῶν δημίων τοῦ στρατοπέδου μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ ἐν λόγῳ φοβερὸς ἐγκληματίας. 31) Κριελάκος Ἰωάνης τοῦ Μιχαὴλ. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 11)1950 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Σπάρτης εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου, διότι μετ’ ἄλλων τὴν 17 Ἰουλίου 1944 ἔξωθι τοῦ χωρίου Πετρίνα ἐφόνευσε διὰ πυροβόλου ὅπλου τοὺς ἐθνικόφρονας πολίτας: 1) Χ. Κοντολέφαν, 2) Σταυρούλαν Τζαννέτου Παναγιωτάκου, 3) Γιαννούλαν σύζ. Νικ. Μπαρδάκου, 4) σύζυγον Λαμπρινάκου, ἀδελφὴν τοῦ Ἰλάρχου Εὐαγγέλου Σκάλκου, 5) τὴν μητέρα τοῦ λοχαγοῦ πυροβολικοῦ Μιχαὴλ Κουράκου καὶ δύο ἄλλα ἄγνωστα πρόσωπα. 32) Μακρῆς Βρασίδας τοῦ Ἰωάννου ἢ Σταῦρος. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 30)1950 ἀποφάσεως τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου Πατρῶν εἰς τὴν ποινὴν τοῦ θανάτου ἐπὶ παραβάσει τῆς 6)1945 Συντακτικῆς Πράξεως, ἤτοι διότι μετ’ ἄλλων προέβη εἰς πράξεις βίας κατὰ προσώπων συνεργαζομένων μετὰ τῶν Συμμάχων. Τὸ ΕΑΜ Πελοποννήσου, δὲν εἶχε σκοπὸν τὴν δρᾶσιν κατὰ τοῦ κατακτητοῦ, ἀλλ’ ἀπέβλεπεν εἰς τὴν ἐξόντωσιν τῶν ἐν Πελοποννήσῳ μυστικῶς κινουμένων Ἄγγλων καὶ παντὸς ἄλλου προσώπου δρῶντος ὑπὲρ αὐτῶν. Ἡ τοιαύτη προδοτικὴ συμπεριφορὰ τοῦ ΕΑΜ Πελοποννήσου, ἔφερε πολλάκις εἰς δυσχερῆ θέσιν τοὺς ἐκεῖ εὑρισκομένους Ἄγγλους ἀξιωματικοὺς καὶ ἐματαίωσε μελετωμένας σοβαρὰς συμμαχικὰς πολεμικὰς ἐνεργείας. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ κατὰ τῶν ὀργάνων τῶν συμμάχων ἐπιδειχθεῖσα ἐκ μέρους τοῦ ΕΑΜ ἀγριότης. Πλεῖστα ἄτομα συλληφθέντα ὑπεβλήθησαν εἰς ἀνήκουστα βασανιστήρια. Ὁ ἀνωτέρω κατάδικος ὑπηρέτησεν ὡς στρατοπεδάρχης καὶ ἀνακριτής. Ἦτο μέλος τῆς πανισχύρου Νομαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς, πρωταγωνιστὴς εἰς τὴν ἀντεθνικὴν δρᾶσιν τοῦ ΕΑΜ καὶ βασανιστὴς τῶν συλλαμβανομένων. Ἀπεκαλεῖτο «Σταυρός», διότι τὰ μαρτύρια εἰς ἃ ὑπέβαλε τὰ θύματά του ἰσοδυνάμουν κατὰ κοινὴν φήμην πρὸς σταύρωσιν. Ὁ ἴδιος ὁμολογεῖ ἐπ’ ἀκροατηρίῳ ὅτι αὐτὸς εὐθύνεται διὰ πάντα τὰ λαβόντα χώραν ἐν Ἀχαΐᾳ. 33) Κουμπουλίδης Ἰωάννης τοῦ Χαραλάμπους. 34) Κυριακίδης Θεόδωρος τοῦ Εὐσταθίου. 35) Κυριακίδης Συμεὼν τοῦ Εὐσταθίου. Κατεδικάσθησαν διὰ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 49)1945 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Κοζάνης εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, διότι, τυγχάνοντες δήμιοι ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος (ΟΠΛΑ) τῆς περιφερείας Ἱμέρων–Κοζάνης τὴν 26.11.1944 ἐν τῇ περιφερείᾳ ταύτῃ, μετ’ ἄλλων ἐφόνευσαν δι’ ὅπλων καὶ μαχαιρῶν, κατόπιν βασανιστηρίων, 52 ἐθνικόφρονας πολίτας ὡς ἀντιφρονοῦντας πρὸς αὐτούς. Μεταξὺ τῶν θυμάτων ἦσαν καὶ οἱ: Ἐλισ. Κονακλίδης, Ἰωάν. Κονακλίδης, Γεώργ. Κονακλίδης, Ἰωάν. Ἀθανασιάδης, Ἰω. Κωνσταντινίδης, Βασ. Ἐλευθεριάδης, Ἱερόθ. Ἐλευθεριάδης, Ἀμβρ. Χριστίδης, Δημ. Ἐλευθεριάδης, Θεόδ. Ἐλευθεριάδης καὶ Βασ. Κοσμίδης. 37) Τζανουδάκης Ἐμμανουὴλ τοῦ Σωκράτους. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 11)1946 ἀποφάσεως τοῦ Κακουργιοδικείου Ἀθηνῶν εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἰσοβίου καθείρξεως, διότι μετ’ ἄλλων ἐν Ἀθήναις κατὰ μῆνα Δεκέμβριον 1944 ἐφόνευσε διὰ πυροβόλου ὅπλου ὀγδοήκοντα πέντε ἐθνικόφρονας πολίτας καὶ στρατιωτικοὺς τοῦ ἐθνικοῦ στρατοῦ καὶ τῆς Χωροφυλακῆς, κρατουμένους εἰς διάφορα κρατητήρια τοῦ ΕΛΑΣ Κατσιποδίου, μεταξὺ τῶν ὁποίων τούς: Ταγματάρχην Α. Ντούνην, Μοίραρχον Κ. Παπακώσταν, Ἀνθυπασπιστὴν Κ. Μαλιτσάρην, ἀδελφοὺς Κουράτου, Χαραλαμπίδην, Ἀθανασόπουλον καὶ Ψίλλαν ὡς καὶ τοὺς χωροφύλακας τῆς φρουρᾶς τῆς φυλακῆς τῆς ὁδοῦ Βουλιαγμένης. Διὰ τοὺς φονευθέντας στρατιωτικοὺς αὐτὸς οὗτος ὁ κατάδικος ἐδήλωσεν ὅτι καλῶς ἐφονεύθησαν, διότι ἦσαν ὄργανα τοῦ ἐχθροῦ. 37) Καραΐσκος ἢ Μαυροκόρακας Δημήτριος τοῦ Γεωργίου. Κατεδικάσθη δυνάμει τῆς ὑπ’ ἀριθ. 47)1947 καὶ 6) 1950 ἀποφάσεων τῶν Κακουργιοδικείων Σπάρτης καὶ Καλαμῶν διότι ὡς σκληρὸς καὶ ἀπάνθρωπος δήμιος τῆς περιφερείας Τριφυλίας συνελάμβανε καὶ μετὰ βασάνων ἐθανάτωνε διὰ διαφόρων φονικῶν ὅπλων ἐθνικόφρονας πολίτας μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τοὺς Φώτ. Δημητρακάκην, Περικλ. Δημητρακάκην, Γεωργούλαν Δημητρακάκην, Νικ. Μπάλλιον, Θεόδ. Γκούτην, Ἀγγελικὴν Γκούτη καὶ Εὐσταθίαν Ζαχαροπούλου. Τὰ θύματα ἀπεγυμνοῦντο καὶ ἐβασανίζοντο πρὸ τῆς θανατώσεώς των. Μάρτυς αὐτόπτης καταθέτει ὅτι εἶδε τὸν ἐν λόγῳ ἐγκληματίαν νὰ φορῇ τὰ ἄρβυλα τοῦ σφαγιασθέντος Γκούτη, αὐτὸς δὲ ὁ ἴδιος ἐν τῇ ἀπὸ 9.10.1945 ἐνώπιον τοῦ ἀνακριτοῦ ἀπολογίᾳ του ὁμολογεῖ ἀπαθέστατα τὴν θανάτωσιν τῆς Εὐσταθίας Ζαχαροπούλου.

§89Η. ΗΛΙΟΥ. Κύριε Πρόεδρε, εἶμαι ὑποχρεωμένος δι’ ὀλίγων νὰ ἀπαντήσω εἰς ὅσα ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἐξέθεσε πρὸ ὀλίγου, ὄχι τόσον διότι θὰ ἠμποροῦσα νὰ ἐπικαλεσθῶ προσωπικὸν ζήτημα καὶ ἀπορῶ διατί ἡ ἐπιμονή του νὰ ἀποδίδῃ εἰς κακοπιστίαν τὴν μνείαν τῶν ἀπολυθέντων συμπολιτῶν του, ἐνῷ ἡ περίπτωσις κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἦτο γνωστὴ ἡ χρονολογία ἀπολύσεως θὰ ἐξησφάλιζε χωρὶς νὰ ἀποκλείῃ, ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ἀπελύθη. Δι’ ὅσων εἶπον ἀπεδείχθη, ὅτι ἡ ἀπόλυσις δὲν ἔγινεν ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν κ. Ὑπουργόν.

§90Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Δι’ αὐτὸ παραξενεύομαι, διατὶ τὸ ὑπαινίσσεσθε.

§91Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐπειδὴ σεῖς ἀμφισβητεῖτε πράγματα, τὰ ὁποῖα αἰσθάνομαι ὅτι μὲ ὀδύνην ἀμφισβητεῖτε, πράγματα, τὰ ὁποῖα μᾶς συγκινοῦν, ἀμφισβητεῖτε πράγματα πασίγνωστα εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὰ πληρώνουν καὶ ἠθελήσατε δι’ ἐπιλογῆς τῶν συμπολιτῶν σας, οἱ ὁποῖοι εἶναι καὶ κοινωνικῶς προβεβλημένοι εἰς τὴν Κορινθίαν νὰ σᾶς ὑπομνήσωμεν καὶ νὰ σᾶς ἀποδείξωμεν ὅτι ὁ κύριος λόγος τοῦ διωγμοῦ των ἦτο λόγος πολιτικός, καὶ ὅτι ἤρκεσε δήλωσις διὰ νὰ ἀπολυθοῦν.

§92Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ὁ δικηγόρος κ. Λέκκας ἀπελύθη ἐν ἔτει 1951. Καὶ ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς συλλήψεώς του ἔσχιζε τὰ ἱμάτιά του δηλῶν ὅτι εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ἑστίαν του, διότι ἐθεωρήθη ὕποπτος ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς καὶ ὅτι εὑρίσκετο κατ’ ἀνάγκην εἰς τὰς τάξεις τοῦ ΕΑΜ. Καὶ ἀποδοκιμάζει τὸ ἔγκλημα καὶ εὐθὺς ὡς ἀνέκτησε τὴν ἐλευθερίαν του καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ ἐκφράσῃ τὰς ἀντιλήψεις του, ἐστιγμάτισε τὸ ἔγκλημα. Καὶ ὅταν ἐνεφανίσθη εἰς τὸ δικαστήριον τοῦ Ναυπλίου ὡς κατηγορούμενος, ὡμίλησε μὲ θάρρος καὶ παρρησίαν ἀνταξίαν τῆς μορφώσεως καὶ τῶν ἱκανοτήτων του.

§93Η. ΗΛΙΟΥ. Ἐν τούτοις, κατεδικάσθη δι’ ἔγκλημα. Ἐάν, λοιπόν, ἐστιγμάτισε τὸ ἔγκλημα, γίνεται φανερόν, ὅτι ὑπῆρξαν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι χωρὶς νὰ ἐγκληματήσουν, κατεδικάσθησαν δι’ ἔγκλημα. Καὶ γίνεται ἐπίσης φανερόν, ὅτι ἡ ἐπακολουθήσασα δήλωσις μετανοίας ὑπῆρξεν ὁ μοναδικὸς λόγος ἀπολύσεως, γεγονὸς τὸ ὁποῖον προσιδιάζει εἰς ἀδικήματα, ἁπλᾶ ἢ σύνθετα, πάντως πολιτικά. Νομίζω, ὅτι μεταφέρων τὴν συζήτησιν εἰς τὸ συζητητικόν, τοποθετῶ τὸ ζήτημα ἐκεῖ ποὺ τοποθετεῖται. Δὲν θὰ γίνωμεν σήμερον Ἐφετεῖον παλαιῶν ὑποθέσεων, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιδικήσωμεν, ὕστερα ἀπὸ 18 χρόνια. Ἐγὼ σᾶς βεβαιώνω, ἂς πρόκειται περὶ ἀντιπάλου, ὅτι ἠθέλησα νὰ προφυλάξω τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης ἀπὸ τὴν ὑποτροπὴν τῆς πτωματολογίας. Ἡ σημερινή του ἀγόρευσις, βεβαίως, δὲν εἶχε τὴν ὀξύτητα τῆς ἀγορεύσεως τῆς προηγουμένης συνεδριάσεως, ἀλλ’ ὅμως εἰς τὸ τέλος τῆς ὁμιλίας του ἔδειξε τὴν αὐτοπροσωπογραφίαν τοῦ ἐνδιαφέροντος μὲ νοσηρὰν ἐπιμονὴν εἰς μίαν μονόπλευρον καὶ κρυφὴν ἐμφάνισιν τοῦ παρελθόντος. Τὰ εἶπεν ὅμως μὲ τόνον ἤρεμον καὶ θὰ μετανοῇ, νομίζω, διὰ τὴν εἰκόνα, τὴν ὁποίαν ἐνεφάνιζε τὴν Παρασκευήν. Ὁ κ. Ὑπουργός, προκειμένου περὶ τῶν ἐκτοπίσεων, καθώρισε τὴν ἰσχύν των εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος. Ταῦτα ἴσχυσαν τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1924 ἐπὶ Δικτατορίας Παγκάλου. Δὲν θὰ παρακολουθήσω τὴν πτωματολογίαν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Δὲν θὰ θελήσω νὰ ἀναδιφήσω εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν ὁμαδικῶν ἐκτελέσεων τῶν πατριωτῶν ἀπὸ τοὺς Γερμανούς, τῶν 200 πατριωτῶν τὴν Πρωτομαγιὰν τοῦ 1944, τὸ Κούρνοβο, τοὺς προδότας μασκοφόρους. Ἐρωτῶ, ἐνῷ εἶναι φανερὸν εἰς ὅλους ὅτι ἀπὸ τοῦ 1945–47 αἱ παρακρατικαὶ ὀργανώσεις τῶν Σούρλα καὶ Μαγκανᾶ ἔκαμαν σωρείαν ἐγκλημάτων, οὔτε εἷς ἐξ αὐτῶν δὲν εὑρίσκεται σήμερον εἰς τὰς φυλακάς. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπελύθησαν 2.000, δυνάμει τῶν μέτρων εἰρηνεύσεως, ἀποδεικνύει ὅτι ὁ κίνδυνος τῆς ἀπελευθερώσεώς των εἶναι πρόσχημα καὶ δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν πραγματικότητα. Ὅταν ἔγινεν ἡ κίνησις ἡ διεθνὴς διὰ τὴν χορήγησιν τῆς ἀμνηστίας εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ εἰς τὰς Ἑλληνικὰς Πρεσβείας τῶν Παρισίων καὶ τοῦ Λονδίνου, ἐκυκλοφόρησε προκήρυξις ἐναντίον τῆς ὑποθέσεως τῆς ἀμνηστίας, εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἀπελύθησαν, κατόπιν δηλώσεως μετανοίας καὶ ἐθεωρήθησαν ὡς μὴ ἐπικίνδυνοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἄλλοτε ἐθεωροῦντο ἄκρως ἐπικίνδυνοι. Δὲν ἀμφισβητῶ ὅτι ἀπελύθησαν καὶ πρόσωπα ἄνευ ὑποβολῆς δηλώσεως μετανοίας. Ἐρωτῶ, ἐὰν ὑπῆρξεν οἱοσδήποτε ἀπεχθὴς ἢ μὴ ἀπεχθής, βαρυνόμενος μὲ ἐγκλήματα, λίγα ἢ πολλά, καὶ ἐκ τῆς δικογραφίας νὰ φαίνεται εἰδεχθέστατος καὶ νὰ ἀπελύθη κατόπιν ὑποβολῆς δηλώσεως. Δὲν ὑπάρχει τέτοια περίπτωσις. Δέκα πέντε ἡμέρας μετὰ τὸν φόνον τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Δικαιοσύνης Λαδᾶ, ὁ Μουτσογιάννης, ὁ ὁποῖος τὸν ἐξετέλεσεν, ἀφέθη ἐλεύθερος καὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι 6 μῆνας πρὸ τοῦ φόνου εὑρίσκοντο εἰς τὴν ἐξορίαν, μετήχθησαν ἀπὸ τὴν ἐξορίαν καὶ ἐξετελέσθησαν ὡς ἐμπνευσταὶ τοῦ φόνου. Ὁ Μπάρδας τῆς Κοκκινιᾶς, ὁ Σουλιτζιδάκης, ἀφέθησαν ἐλεύθεροι καὶ ὑπηρετοῦν ὁ ἕνας εἰς τὴν Ἀσφάλειαν καὶ ὁ ἄλλος εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Ὑπηρεσίαν Πληροφοριῶν ἐν Ἑλλάδι, βαρυνόμενοι πραγματικῶς μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα δὲν τὰ ἠθέλησε βεβαίως ἡ παράταξις ἡ μαχομένη, καλῶς ἢ κακῶς ἀδιάφορον, ὑπὲρ ἀπόψεων, ἀλλὰ ἀπετέλεσε κηλῖδα καὶ στῖγμα ἀτομικῆς ἐγκληματικότητος βαρυνόμενοι μὲ ἐγκλήματα καὶ εἶναι σήμερον ὁ ἕνας εἰς δημοσίαν ὑπηρεσίαν καὶ εἰς Ἀμερικανικὴν ὑπηρεσίαν ὁ ἄλλος. Λέγει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, ὅτι ἐπὶ τέλους διατί νὰ μὴ ἐξετασθῇ καὶ ἡ πλευρὰ τῆς μεταμελείας διὰ τὴν πρᾶξιν. Δὲν ὑπάρχει, οὔτε συζητεῖται μεταμέλεια διὰ τὴν πρᾶξιν. Ζητεῖται μεταμέλεια περιεχομένου πολιτικῆς ἐντάξεως, ἀλλαγῆς κοινωνικῶν ἀντιλήψεων. Κανοναρχούμενος ἀπὸ τὸν συμπολίτην του καὶ εὐκλεῆ παλαιὸν Ὑπουργὸν τῆς Ἀσφαλείας ἐπὶ δικτατορίας Μεταξᾶ, μᾶς εἶπεν ὡρισμένα πράγματα περὶ Τζήμα. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης, νομίζω, ὅτι ὤφειλε μὲ μίαν ἀντικειμενικότητα, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ διέπῃ τὰς συζητήσεις, ἰδίως ἐκ μέρους ἐκείνου ποὺ ἔχει τὴν εὐθύνην τῆς ἐκπροσωπήσεως τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐξουσίας, ἐπικεφαλῆς τῆς Δικαιοσύνης, νὰ συμβάλλουν εἰς τὴν ὑποστήριξιν τῶν ἀπόψεών του ὅτι ἀποτελοῦν ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τῶν ἀπόψεών του, ἀλλὰ εἰς βάρος του. Εἶναι νομίζω, κάτι τι ποὺ ἀποτελεῖ στίγμα τῆς παρατάξεως τῆς ἀντιπάλου, τὸ ὅτι ὑπάρχει μία Ἀκροναυπλία τάφος, ὅπου ἄνευ δίκης ἐνεκλείοντο εἰς τὸν τάφον αὐτὸν προσωπικότητες ὅπως ὁ Γληνὸς καὶ ἄλλαι κορυφαὶ τῆς προοδευτικῆς διανοήσεως καὶ πολιτικῆς καὶ ἔπειτα παρεδόθησαν εἰς τοὺς Γερμανοὺς κατακτητάς. Καὶ μᾶς ἀνέφερεν ὁ κ. Ὑπουργὸς ὅτι πράγματι οἱ Βούλγαροι ἠξίωσαν νὰ ἀφεθοῦν ὡρισμένοι ἐξ αὐτῶν, διότι ἀνῆκον εἰς περιοχὴν ἐκχωρηθεῖσαν τότε ἀπὸ τοὺς Χιτλερικοὺς εἰς τοὺς Βουλγάρους φασίστας καὶ τοὺς διεξεδίκησαν καὶ τοὺς ἐπῆραν ἄνευ τῆς θελήσεώς των. Καὶ μόνον ὁ Τζήμας κατώρθωσε νὰ ἀποδράσῃ καὶ νὰ βγῇ εἰς τὸ βουνό, καλούμενος δὲ ὑπὸ τῶν Βουλγάρων ἁπλῶς νὰ ἀποδεχθῇ βουλγαρικὴν ἰθαγένειαν, ὥστε νὰ ἀποτελέσῃ τὸν πυρῆνα τῆς βουλγαροποιήσεως ἐκείνου τοῦ τμήματος, τὸ ὁποῖον οἱ Γερμανοὶ ἔδωσαν εἰς τοὺς φασίστας Βουλγάρους, ἐπροτίμησε νὰ ἐκτελεσθῇ καὶ ἐξετελέσθη ὡς Ἕλλην. Καὶ πρέπει νὰ σεμνύνεται κάθε Ἕλλην εἴτε δεξιός, εἴτε ἀριστερός, διὰ τὸ γεγονὸς, παρὰ νὰ δεχθοῦν μίαν ἰθαγένειαν ἡ ὁποία τοῦ προσεφέρετο εἰς ἀντάλλαγμα. Καὶ ἐὰν ὕστερα διαρκοῦντος τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος ἐναντίον τῶν κατακτητῶν τῶν ὁποίων ὑπεκίνουν τὰ ραδιόφωνα τῶν συμμάχων καὶ ἐπεβράβευον οἱ σύμμαχοι νὰ ὑπάρξῃ συνεργασία τῶν δρασασῶν παντοῦ ἀνταρτικῶν ὁμάδων, αὐτὸ εἶναι στίγμα, εἶναι παρεξήγησις. Θὰ ἤθελα ἀκόμη νὰ παρατηρήσω ὅτι ἠμπορεῖ ὠφελίμως ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ δεχθῇ ἀπὸ τὴν παράταξιν αὐτὴν μίαν συμβουλήν. Ἂς μὴ ὁμιλῇ ἡ Κυβερνητικὴ παράταξις περὶ τοῦ δοσιλογισμοῦ. Αἱ κορυφαὶ τοῦ δοσιλογισμοῦ ἔχουν ἀνακηρυχθῆ ἐκ μέρους αὐτῆς εἰς ἐθνικοὺς ἄνδρας, διὰ νὰ μὴ προχωρήσω εἰς περιπτώσεις ἀπολύσεως ἐγκληματιῶν πολέμου, ὅπως ὁ Μέρτεν καὶ ὅλο τὸ σύστημα τῶν συνθηκῶν ὑπὸ τὰς ὁποίας ἔλαβε χώραν ἡ ἀπόλυσίς του. Ποῖος δοσίλογος κρατεῖται σήμερον; Ἄ! βέβαια, ἐκεῖνοι οἱ συνεργασθέντες μὲ τὸν κατακτητὴν ἦλθον ὕστερον εἰς τὴν ἐπιφάνειαν συνεπείᾳ τῆς ἐκβάσεως τῶν ἐμφυλίων ἀναταραχῶν καὶ ἔστρεψαν καὶ τὸν νόμον περὶ δοσιλογισμοῦ ἐναντίον τῶν πατριωτῶν καὶ ἔφθασαν εἰς τὸ σημεῖον ὥστε νὰ ὑπάρξῃ τὸ θεώρημα δυνάμει τοῦ ὁποίου ὁ τιμηθεὶς Σμήναρχος Μῆχος, ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ ΕΛΑΣ Πελοποννήσου κατεδικάσθη εἰς 7ετῆ κάθειρξιν ἐπὶ συνεργασίᾳ ἐπὶ βοηθείᾳ εἰς τὴν προσπάθειαν τοῦ ἐχθροῦ, διότι ὑπῆρξε μία σύγκρουσις μεταξὺ ὁμάδος ὑπὸ τὴν διοίκησίν του τελούσης καὶ ὁμάδος ἄλλης ὀργανώσεως. Ἀνέφερε μερικὰ παραδείγματα εἰδεχθῶν ἐγκληματιῶν. Μεταξὺ ἄλλων συνεκράτησα ἐπειδὴ ὑπάρχει εἰς τὴν κατάστασιν τὴν ὁποίαν ὑπέβαλε τὸν Λίλην, τὸν ἀνέφερεν ὡς φονέα 8–10 ἀνθρώπων, ὅλης τῆς περιοχῆς τῆς Ἀκροναυπλίας καὶ ἔπιασαν ἄλλους 30 καὶ ἐδικάσθησαν ὅλοι δι’ ὅ,τι εἶχε συμβῆ εἰς τὴν περιοχὴν ἐκείνην καὶ ἐδικάσθησαν δι’ ὅλους τοὺς φόνους. Καὶ ποῖος εἶναι μέσα; Μόνον ὁ Λίλης. Διατί ἀπελύθησαν οἱ ἄλλοι; Διότι ὑπέβαλαν δηλώσεις. Μᾶς ἀνέφερε τὸ ἴδιο διὰ τὸν Γραμματικάκην, τοῦ ὁποίου ἐξετελέσθη ὁλόκληρος ἡ οἰκογένεια. Τέσσαρες ἐτυφεκίσθησαν ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς καὶ οἱ τρεῖς ὑπόλοιποι ἀπὸ τὴν παράταξιν ἡ ὁποία σήμερον ἀρέσκεται μονοπλεύρως νὰ ἀνασκαλεύῃ θλιβερὰ γεγονότα. Δὲν θὰ εὕρωμεν ἄκρην οὔτε τὸ ζήτημα ἐδῶ εἶναι νὰ γίνωμεν Ἐφετεῖον δικαστικῶν ἀποφάσεων. Δὲν θὰ εὕρωμεν ἄκρην. Ὑπῆρξεν αἷμα ποὺ ἐχύθη ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην. Ὑπάρχει ἐθνικὴ ἀνάγκη νὰ τερματισθῇ ὁ μυρικασμὸς τοῦ κακοῦ παρελθόντος, νὰ στραφῶμεν πρὸς τὸ μέλλον. Κάθε ἀνάγκη καὶ δικαιοσύνης καὶ ἐκδικήσεως καὶ ἱκανοποιήσεως πάθους ἔχει ἱκανοποιηθῆ. Σᾶς προτρέπω, κ. Ὑπουργέ, νὰ ἀφήσετε πράγματα τὰ ὁποῖα νομίζω ὅτι ἐκούρασαν ἤδη τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, διότι ἡ ἀμνηστία ἔχει ἀναβλύσει καὶ εἰς τὰς καρδίας καὶ εἰς τὰ πνεύματα ὅλων τῶν Ἑλλήνων. Καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον αὐτοὶ οἱ φερόμενοι ὡς εἰδεχθεῖς ἀπολυόμενοι γίνονται δεκτοὶ εἰς τὰς ἀγκάλας τῆς κοινωνίας καὶ κοντὰ εἰς τὰς οἰκογενείας ἐκείνων τῶν ὁποίων φέρονται ὅτι ἔπληξαν συγγενικὰ πρόσωπα τὸ δείχνει. Εἶναι νομίζω καιρὸς μιᾶς ἐθνικῆς ἐξάρσεως. Αὐτὴ ἡ μικρόχαρη ἀναμόχλευσις καὶ μονόπλευρος ἔκθεσις ὅλης τῆς κακίας μιᾶς ἐποχῆς ἡ ὁποία ὑπῆρξε ταλαιπωρία καὶ διὰ τὴν Δεξιὰν καὶ διὰ τὴν Ἀριστερὰν καὶ διὰ ὁλόκληρον τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν δὲν ὠφελεῖ εἰς τίποτε, δὲν προάγει τίποτε. Πρέπει νὰ καταλάβωμεν, ὅτι ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ τεθῇ ὁριστικῶς τελεία καὶ παῦλα. Δὲν λέγει ὁ κ. Ὑπουργὸς τὸ καταλαβαίνω. Μπορεῖ νὰ καταλάβῃ, ὅτι ζητεῖται κάποτε ἡ ἀμνηστία, ἀλλὰ τὴν ἀμνηστίαν τὴν δίδει ἡ πλειοψηφία. Δὲν τὴν δίδει ἡ μειοψηφία. Καὶ πῶς ἠμπορεῖ νὰ τὴν δώσῃ ἡ μειοψηφία; Πρότασιν κάμνει ἡ μειοψηφία. Ἀλλὰ ὑπῆρξε καμμία ἀμνηστία ἀπὸ τῆς ἐποχῆς τῆς κομμούνας τῶν Παρισίων ὅπου ἐπίσης ἀπεδίδοντο καὶ φανταστικὰ καὶ μυθοπλαστικὰ λόγω ταξικοῦ πάθους τρομερὰ πράγματα τὰ ὁποῖα ὕστερα ἡ ἀδέκαστος ἱστορία περιήγαγεν εἰς τὰς πραγματικάς των διαστάσεις, εἰς τὴν ἐποχὴν τοῦ Ἀμερικανικοῦ ἐμφυλίου πολέμου διὰ τὴν δουλείαν, τότε ἔφθασε νὰ ὡριμάσῃ τὸ αἴτημα τῆς ἀμνηστίας καὶ τὸ ἔθεσαν πρῶτοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἡττηθέντες καίτοι μειοψηφοῦντες ἐν τούτοις, εἶναι οἱ ἀμέσως πληττόμενοι. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν τὴν ἐθέσαμεν διὰ νὰ δημιουργήσωμεν τὰς σκέψεις ἐκείνας, τὰς πατριωτικάς, τὰς σκέψεις τὰς ὠφελίμους, τὰς σκέψεις τὰς πολιτικάς, τὰς σκέψεις αἱ ὁποῖαι ξεύρουν νὰ ξεχωρίζουν τὸ πάθος, τὴν μισαλλοδοξίαν καὶ τὴν ἐπιδίωξιν κομματικῶν ὠφελημάτων ἀπὸ τὴν ἰδέαν τῆς ἐξυπηρετήσεως τῶν συνθηκῶν τῆς πατρίδος. Τὸ ἐθέσαμεν νὰ τὸ ἀποφασίσετε σεῖς. Δὲν θέλετε νὰ τὸ ἀποφασίσετε. Νομίζω, ὅτι καὶ τιμὴν καὶ ὄφελος ἰδικόν σας θὰ ἦτο ἐὰν ἐδέχεσθο τὴν πρότασίν μου.

§94Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριοι συνάδελφοι, τὴν 1ην Δεκεμβρίου 1949 ἐκρατοῦντο εἰς τὰς φυλακὰς 20.921 πρόσωπα δι’ ἀνθρωποκτονίας, διὰ παράβασιν τοῦ Γʹ Ψηφίσματος καὶ διὰ παράβασιν τοῦ Α.Ν. 509. Σήμερον κρατοῦνται εἰς τὰς φυλακὰς 959 ἐν ὅλῳ διὰ παραβάσεις τοῦ Γʹ Ψηφίσματος, διὰ παράβασιν τοῦ Α.Ν. 509 καὶ δι’ ἀνθρωποκτονίας κατὰ τὴν κατοχὴν καὶ τὴν μετέπειτα περίοδον. Ἀπὸ τοῦ 1949 μέχρι τοῦ 1952 εἶχεν ἀπολυθῆ ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν καταδίκων. Κατὰ τὸ ἔτος 1952 καὶ κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. 2058 ἀπελύθησαν 2.074 πρόσωπα. Κατὰ τὰ ἔτη 1953, 1954, 1955 ἀπελύθησαν 925 πρόσωπα. Κατὰ τὰ ἔτη 1956 καὶ 1957 ἀπελύθησαν 789 πρόσωπα. Κατὰ τὰ ἔτη 1958, 1959, 1960, 1961 ἀπελύθησαν 586 πρόσωπα. Κατὰ τὸ 1962 καὶ μέχρι τέλους Ἀπριλίου 1963 ἀπελύθησαν πλέον τῶν 210. Ἀπὸ τῆς ἐφαρμογῆς ἑπομένως τοῦ νόμου 2058 μέχρι τῆς 1ης Μαΐου τρέχοντος ἔτους, κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ Ν. 2058 ἔχουν ἀπολυθῆ κατάδικοι 4585 τῶν τριῶν περιπτώσεων. Βεβαίως ἔχουν ἀπολυθῆ καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὰ δικαστικὰ συμβούλια κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 105 τοῦ ποινικοῦ Κώδικος καὶ ἄλλοι μὲ τὴν ἀπονομὴν Βασιλικῆς χάριτος, οὕτω δὲ κατελήξαμεν εἰς τὸν ἀριθμὸν τὸν ὁποῖον εἶπον προηγουμένως. Ἐκ τοῦ συνολικοῦ ἀριθμοῦ μὲ βαρύνει ἡ εὐθύνη τῆς ἀπολύσεως 978 καὶ κατὰ τὸ πλεῖστον ἄνευ γνώμης τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ν. 2058 καὶ κατὰ τὸ μέγιστον μέρος ἄνευ μεταμελείας ἐν τῇ πράξει. Καὶ δὲν ἀντιμετώπισα τὴν πρώτην ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου, ὅταν ὑπῆρχεν ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν καταδίκων. Διότι, μετὰ τὴν μακρὰν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου, εἰς τὰς φυλακὰς ἔχουν ἀπομείνει, οἱ βαρυνόμενοι μὲ βαρύτατα ἐγκλήματα. Κύριοι συνάδελφοι, δὲν δύναμαι νὰ ἐξηγήσω διατί ἐπανερχόμεθα εἰς ταῦτα. Εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀναγνώσω τὸ κείμενον τοῦ Α.Ν. 753. Καὶ ἀνέγνωσα τὴν διάταξιν τοῦ ἄρθρου 3 ἡ ὁποία, ἐπαναλαμβάνω, λέγει τὰ ἑξῆς: «Ἀνθρωποκτονία γενομένη.... (ἀναγινώσκει)....». Ἔχει, οὕτω, διευκρινισθῆ τὸ πρᾶγμα καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἐπανερχώμεθα. Δὲν κατεδικάσθη κανεὶς διότι ἐφόνευσε οἱονδήποτε προδότην καὶ οἱονδήποτε καταδότην Ἑλλήνων εἰς τοὺς Γερμανούς. Δὲν κατεδικάσθη κανεὶς καὶ δὲν κρατεῖται εἰς τὰς φυλακὰς διότι ἐγένετο ὄργανον τοῦ κατακτητοῦ. Διατί, κύριοι συνάδελφοι, διαστρέφονται ἀκόμη τὰ πράγματα; Καὶ διατί λέγομεν: Μὰ ἐχύθη αἷμα ἑκατέρωθεν, μὰ τόσοι ἄνθρωποι ἐσφαγιάσθησαν ὁμαδικῶς. Κύριοι συνάδελφοι, μήπως εἶναι προνόμιον μιᾶς παρατάξεως ἢ οἱασδήποτε πολιτικῆς μερίδος τὸ νὰ θρηνῇ τὰ θύματα τῆς ἐχθρικῆς κατοχῆς; Ἀλλὰ δὲν ἔχουν οὐδεμίαν σχέσιν αἱ θηριωδίαι καὶ τὰ ἐγκλήματα τῶν κατακτητῶν, μὲ τὰ ἐγκλήματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα διέπραξαν Ἕλληνες ἐναντίον Ἑλλήνων, καὶ διὰ τὰ ὁποῖα σήμερον κρατοῦνται οἱ κατάδικοι εἰς τὰς φυλακάς. Καὶ ἀπεδείχθη καὶ νομίζω, ὅτι δὲν ἐχρειάζετο κἂν νὰ ἀναγνώσω τὸ κείμενον τοῦ νόμου, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε νὰ κατεδικάσθη, οὔτε νὰ κρατῆται εἰς τὰς φυλακὰς ἄνθρωπος διότι ἐφόνευσε πρόσωπα ὑπηρετοῦντα καθ’ οἱονδήποτε τρόπον τὸν κατακτητήν. Καὶ ἡ ἐπιμονὴ εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς συγχύσεως ἀποδεικνύει ὅτι ἐπιθυμοῦμεν τὴν σύγχυσιν. Παρῆλθον τόσα ἔτη ἀπὸ τῆς ἐποχῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπωφελούμενος ὁ κομμουνισμὸς τοῦ σκότους, τῆς ἐλλείψεως νομίμου Κυβερνήσεως εἰς τὸν τόπον αὐτόν, ἦτο δυνατὸν νὰ δημιουργήσῃ ὅ,τι ἐδημιούργησεν εἰς τὸν τόπον μας. Σήμερον ὅμως δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ πρόκλησις συγχύσεως καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ διακηρυχθῇ διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ὅτι εἰς τὰς φυλακὰς εὑρίσκονται ἐγκληματίαι, οἱ ὁποῖοι ἐφόνευσαν κατὰ τὸν εἰδεχθέστερον τρόπον Ἕλληνας ἄνευ οὐδεμιᾶς δικαιολογίας.

§95Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριε Πρόεδρε, μίαν ἐρώτησιν παρακαλῶ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἀνέφερε περὶ πολλῶν καταδίκων καὶ ἠθέλησε νὰ ἀποδείξῃ ὅτι οἱ κρατούμενοι εἰς τὰς φυλακὰς δὲν εἶναι πολιτικοὶ κατάδικοι, ἀλλὰ κατάδικοι τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου. Ἠκούσαμεν μετὰ προσοχῆς τὰς πληροφορίας αὐτάς. Ἐπεριμέναμεν ὅμως ἀπόψε νὰ μᾶς εἴπῃ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῆς Δικαιοσύνης ἐφ’ ὅσον ἔφερε τόσα στοιχεῖα εἰς τὴν Βουλὴν διὰ ποῖον λόγον κρατεῖται εἰς τὰς φυλακὰς ὁ Ἀμπατιέλος καὶ διὰ ποῖον λόγον δὲν ἀπολύεται. Διότι ἡ κράτησις τοῦ Ἀμπατιέλου εἰς τὰς φυλακὰς συνετέλεσεν εἰς γεγονότα τὰ ὁποῖα ἐπίκραναν καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν καὶ ἐξέθεσαν τὴν Ἑλλάδα. Περὶ ἐγκλημάτων τοῦ Ἀμπατιέλου ἔχει νὰ μᾶς εἴπῃ τίποτε ὁ κ. Ὑπουργός;

§96Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Λυποῦμαι, διότι ὁ κ. συνάδελφος ἐκ Χίου, δὲν ἀνέγνωσε τοὐλάχιστον εἰς τὰ πρακτικά, ἀφοῦ δὲν παρίστατο εἰς τὴν συνεδρίασιν ἡ ὁποία εἶχεν ἀφιερωθῆ εἰς τὸ θέμα, ὅσα εἶπον περὶ τῆς καταδίκης τοῦ Ἀμπατιέλου. Θὰ σᾶς παρακαλέσω, κ. συνάδελφε, νὰ διαβάσητε τὰ πρακτικά, καὶ ἂν σᾶς μείνῃ ἀμφιβολία, εἶμαι εἰς τὴν διάθεσίν σας.

§97Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ἐδιάβασα, κ. Ὑπουργέ, τὰ πρακτικὰ καὶ εἶδον ὅτι ὁ Ἀμπατιέλος δὲν ἐξετέλεσε κανένα εἰδεχθὲς ἔγκλημα. Κρατεῖται πραγματικὰ ὡς πολιτικὸς κρατούμενος, διότι ὁ Ἀμπατιέλος διαρκοῦντος τοῦ πολέμου ἐξετέλει ἔργον τὸ ὁποῖον ἦτο σύμφωνον μὲ τὴν συμμαχικὴν προσπάθειαν. Ποῦ εἶναι τὸ εἰδεχθὲς ἔγκλημα διὰ τὸ ὁποῖον κρατεῖται, καὶ διὰ τὴν κράτησιν τοῦ ὁποίου συνέβησαν πράγματα δυσάρεστα διὰ τὴν χώραν μας.

§98Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Κύριε Πρόεδρε, θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι ὁ κ. συνάδελφος δὲν ἀνέγνωσε τὰ πρακτικά, διότι ἐὰν τὰ εἶχεν ἀναγνώσει, θὰ εἶχε διαπιστώσει, ὅτι ὁ κατάδικος, περὶ τοῦ ὁποίου ὡμίλησε, κατεδικάσθη ἐπὶ παραβάσει τοῦ Γʹ Ψηφίσματος.

§99Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ποῖον εἶναι αὐτό;

§100Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Εἶναι τὸ Ψήφισμα, μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ ὁποίου διεξήχθη ὁ ἀγών. Ὁ Ἀμπατιέλος κατεδικάσθη διὰ παράβασιν τοῦ Γʹ Ψηφίσματος, δι’ ἀποφάσεως τοῦ Στρατοδικείου καὶ ἤσκησεν αἴτησιν ἀναθεωρήσεως ἐνώπιον τοῦ Ἀναθεωρητικοῦ Δικαστηρίου, κατὰ τὴν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν τὸν τόπον ἐκυβέρνα τὸ Κέντρον. Καὶ τὸ Ἀναθεωρητικὸν Δικαστήριον ἀπέρριψε καθ’ ὅλα τὰ σημεῖα τὴν αἴτησιν ἀναθεωρήσεως. Διερωτῶμαι, πῶς δὲν ἐξηγέρθη ἡ συνείδησις τοῦ κ. συναδέλφου ἐν ἔτει 1950 καὶ 1951, ὅταν ἐδικάζετο ἡ αἴτησις ἀναθεωρήσεως τοῦ καταδίκου, περὶ τοῦ ὁποίου ὡμίλησε, διὰ νὰ ζητήσῃ τότε τὴν ἀπόλυσίν του, ἀφοῦ ἐπρόκειτο περὶ πολιτικοῦ κρατουμένου, τὸν ὁποῖον ἡ Κυβέρνησις τῆς ἐποχῆς ἐκείνης εἶχε κρατήσει διὰ τὰ πολιτικά του φρονήματα. Διότι δὲν συνελάβομεν ἡμεῖς τὸν Ἀμπατιέλον διὰ νὰ τὸν κρατήσωμεν εἰς τὰς φυλακάς. Συνελήφθη τὸ 1949, κατεδικάσθη ἀπὸ τὸ Στρατοδικεῖον, ἐπεκυρώθη ἡ καταδίκη του ἀπὸ τὸ Ἀναθεωρητικὸν Ἀθηνῶν.

§101Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Ὁ Ἀμπατιέλος κατεδικάσθη τὸ 1951, ὁπότε ἄλλαι ἦσαν αἱ συνθῆκαι ἀπὸ τὰς σημερινὰς καὶ ἔκτοτε ἔχουν παρέλθει 12–13 ἔτη. Σήμερον ἰσχυρίσθη ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι κρατοῦνται εἰς τὰς φυλακάς, οἱ διαπράξαντες εἰδεχθῆ ἐγκλήματα. Ἀναζητοῦμεν τὸ εἰδεχθὲς ἔγκλημα εἰς τὸν Ἀμπατιέλον καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς ἀπήντησεν, ὅτι παρέβη τὸ Γʹ Ψήφισμα. Δὲν ὑπάρχει ἑπομένως εἰδεχθὲς ἔγκλημα, καὶ ἂν ἡ Κυβέρνησις εἶχε προχωρήσει εἰς καλὴν ἐφαρμογὴν τοῦ νόμου περὶ μέτρων εἰρηνεύσεως θὰ εἶχεν ἀπολύσει τῶν φυλακῶν καὶ αὐτὸν καὶ ἄλλους, οἵτινες δὲν κατεδικάσθησαν δι’ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα, καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον θὰ ἀπεφεύγοντο τὰ θλιβερὰ γεγονότα τοῦ Λονδίνου, τὰ ὁποῖα ἐξέθεσαν τὴν χώραν εἰς τὴν διεθνῆ κοινὴν γνώμην.

§102Κ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ. (Ὑπ. Δικαιοσύνης). Ἐπειδὴ φαίνεται ὅτι ὁ κ. συνάδελφος δὲν ἐπρόσεξε καὶ ὅσα εἶχον τὴν εὐκαιρίαν νὰ εἴπω προηγουμένως, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι εὑρίσκονται εἰς τὰς φυλακὰς 559 κατάδικοι δι’ ἀνθρωποκτονίας, 330 περίπου διὰ παράβασιν τοῦ Γʹ Ψηφίσματος καὶ ἀριθμὸς καταδίκων διὰ παράβασιν τοῦ Α. Ν. 509. Ὅλα ἐλέχθησαν, κ. συνάδελφοι, καὶ εἶναι εὐχερὲς νὰ τὰ ἀναγνώσητε εἰς τὰ πρακτικά.

§103ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Κ. Μανιαδάκης ἐζήτησε νὰ κάμῃ μίαν διακοπήν. Ἔχει τὸν λόγον.

§104Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Εὐχαριστῶ τὸν κ. Ζορμπᾶν διὰ τὴν διακοπήν, τὴν ὁποίαν ἔκαμεν εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῆς Δικαιοσύνης, τὸν ὁποῖον ἠρώτησε νὰ τὸν πληροφορήσῃ ἐὰν ὁ Ἀμπατιέλος εἶναι πολιτικὸς κρατούμενος ἢ ἐγκληματίας. Πράγματι, ὁ κ. Ζορμπᾶς ἔχει δίκαιον νὰ ζητῇ περισσοτέρας πληροφορίας, διότι οἱ κύριοι Ὑπουργοὶ καὶ τῆς Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας καὶ τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας καὶ τῆς Δικαιοσύνης ἀπὸ μεγάλην ἐπιείκειαν, διὰ νὰ μὴ ταράξουν τὴν ἀρκετὰ τεταραγμένην ἀτμόσφαιραν, δὲν μᾶς περιέγραψαν τὶ ἐστὶν Ἀμπατιέλος καὶ τὶ ἐστὶ κ. Ἀμπατιέλου. Καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ μάθωμεν τὶ εἶναι αὐτὰ τὰ δύο πρόσωπα καὶ ἡμεῖς ὡς Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς καὶ ἀκόμη περισσότερον οἱ ξένοι, διότι ὁ Τύπος ὡρισμένων χωρῶν ἠσχολήθη μὲ ἐπεισόδια, τὰ ὁποῖα ἐσημειώθησαν εἰς τὸ Λονδῖνον κατὰ τὴν ἐκεῖ μετάβασιν τῆς Α.Μ. τῆς Βασιλίσσης Φρειδερίκης μὲ ἡρωΐδα τὴν κ. Ἀμπατιέλου καὶ τὴν κομμουνιστικήν της παρέα. Λοιπόν, κ. συνάδελφοι, πρέπει νὰ μάθωμεν, ὅτι ὁ Ἀμπατιέλος ὑπῆρξε Πρόεδρος τῆς Κομμουνιστικῆς ναυτικῆς ὀργανώσεως Ο.Κ.Ν.Ε., τὴν ὁποίαν εἶχεν ἱδρύσει ἡ Κομιντὲρν ὡς τμῆμα τῆς Παγκοσμίου Ναυτικῆς Κομμουνιστικῆς Ὀργανώσεως. Ἡ ὀργάνωσις αὐτή, λόγῳ τῆς μεγάλης σπουδαιότητος, τὴν ὁποίαν εἶχε καὶ διὰ τὴν διεξαγωγὴν τοῦ πολέμου καὶ διὰ τὸ θέμα τῆς διαβιβάσεως διὰ τῶν ἀσυρμάτων πληροφοριῶν διηθύνετο κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ τοὺς σοβαρωτέρους ἐκπροσώπους τῆς Κομιντέρν. Θὰ πρέπει νὰ ὁμιλήσω πολὺ διὰ νὰ σᾶς ἀναλύσω τὴν ὅλην αὐτὴν ὑπόθεσιν, ἡ ὁποία εἶναι σοβαρωτάτη, δι’ αὐτὸ ἀπόψε θὰ περιορισθῶ μόνον εἰς τὸν Ἀμπατιέλον, ὁ ὁποῖος ἐτήρησε κατὰ μὲν τὸν Ἑλληνο–Ἰταλικὸν πόλεμον στάσιν σαμποτὲρ ὑποκινῶν τὰ πληρώματα εἰς στάσεις καὶ παραλόγους ἀξιώσεις, κατὰ δὲ τὴν εἴσοδον τῆς Ρωσίας εἰς τὸν Συμμαχικὸν ἀγῶνα ἡ διαγωγή του ἤλλαξε ἄρδην καὶ εἰργάσθη ὑπὲρ τοῦ ἀγῶνος, ἀλλὰ ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, διότι τὸν ἐνδιέφερε νὰ καταλάβουν οἱ κομμουνισταὶ τὴν Ἑλλάδα. Ἀντιπρόσωπός του εἶναι ὁ Καραγιάννης τοῦ Καΐρου, ὁ γνωστὸς διὰ τὰς στάσεις καὶ τὰς ἐξεγέρσεις εἰς τὸ ἐμπορικὸν καὶ πολεμικὸν ναυτικόν. Ἡ στάσις τοῦ Ἀμπατιέλου ἤλλαξε τελείως, ὅταν ἤρχισεν ὁ συμμοριτοπόλεμος, τότε ἡ Ο.Κ.Ν.Ε. ἐξέδωκεν ἀπόφασιν ὑπὲρ τῆς ἐνισχύσεως τῶν συμμοριτῶν καὶ πράγματι ὁ Ἀμπατιέλος τοὺς ἐνίσχυσε διὰ τῆς ἀποστολῆς ἐφοδίων, ἀλλὰ καὶ ἐμψύχου ὑλικοῦ καὶ χρηματικῶν ποσῶν μέσῳ τοῦ Παραπετάσματος. Πολλοὶ σπουδασταὶ Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἰδίως ἐν Γαλλίᾳ παρεσύρθησαν καὶ ἀπεστάλησαν εἰς τοὺς συμμορίτας ἀπὸ τὸν Ἀμπατιέλον, ἀλλὰ καὶ ἡ κ. Ἀμπατιέλου, ἡ ὁποία εἶναι ἐπίσης φανατικὴ κομμουνίστρια δὲν ἔπαυσε ἐργαζομένη ὑπὲρ τοῦ κομμουνισμοῦ καὶ ὅταν ἦλθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα ὡς ἀνταποκρίτρια τῆς ἀριστερᾶς ἐφημερίδος «Νταίλυ Γουῶκερ» ἠσχολεῖτο νὰ διαβιβάζῃ μηνύματα, προκηρύξεις καὶ ὕμνους διὰ τὰ κατορθώματα τῶν ἀνταρτῶν. Δι’ ἐμὲ ἀποτελεῖ ἀπορίαν, πῶς εἰς τὴν κυρίαν αὐτὴν ἐπετράπη πρὸ ἑνὸς ἢ δύο ἐτῶν νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἐνῷ ἔπρεπε δι’ αὐτὴν νὰ ὑπάρχῃ ἐρυθρὸν δελτίον, τὸ ὁποῖον νὰ τῆς ἀπαγορεύῃ τὴν εἴσοδόν της εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ἡ κ. Ἀμπατιέλου καὶ ὁ κ. Ἀμπατιέλος γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὰ σχέδια τοῦ διεθνοῦς κομμουνισμοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἐπίθεσιν τῶν συμμοριτῶν πρὸς τὴν Κόνιτσαν, εἰς τὸ 1949 ἐπεδίωξαν νὰ καταλάβουν μίαν πόλιν διὰ νὰ ἱδρύσουν ἐκεῖ τὴν πρωτεύουσαν τοῦ Κράτους, τοῦ κράτους των, τὸ ὁποῖον θὰ ἀνεγνώριζον αἱ κομμουνιστικαὶ κυβερνήσεις διὰ νὰ τὸ ἐφοδιάσουν. Εὐτυχῶς ὅτι τὸ ἐγχείρημα αὐτὸ ἀπέτυχε καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἐνθυμεῖται καὶ γνωρίζει, ὅτι ἡ Βασίλισσα Φρειδερίκη στὶς κρίσιμες αὐτὲς στιγμὲς ἐπῆγε μέσα εἰς τὴν Κόνιτσαν διὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὴν ἀντίστασιν τῶν ὀλίγων Ἑλλήνων ὑπερασπιστῶν. Πῶς θέλετε νὰ τὴν ξεχάσουν οἱ κομμουνισταὶ καὶ νὰ μὴ κάμουν τὶς ἀσχημίες, τὶς ὁποῖες ἔκαμαν μπροστὰ εἰς τὸ ξενοδοχεῖον Κλάριτζ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὴν κομμουνίστριαν Ἀμπατιέλου καὶ τὴν παρέαν της τῶν νεαρῶν κομμουνιστῶν. (Χειροκροτήματα).

§105ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Δέχεται ἡ Βουλὴ νὰ λύσωμεν τὴν συνεδρίασιν;

§106ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Μάλιστα, μάλιστα.

§107ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Λύεται ἡ συνεδρίασις διὰ σήμερον καὶ ὥραν 6.30′ μ.μ. μὲ ἀντικείμενον Ἡμερησίας Διατάξεως, ἀναφορὰς ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 1.00′ π.μ.)