1963.02.18

§0ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ 52α

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 1963

Προεδρία κ. Κ. Γ. ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ

(Ὥρα 7.20′ μ.μ.)

§1ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἄρχεται ἡ συνεδρίασις. Ν’ ἀνοιχθῶσι τὰ θεωρεῖα. Ὁ βουλευτὴς κ. Θ. Γιαννόπουλος ζητεῖ 5θήμερον ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§2ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§3ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Ὁ βουλευτὴς κ. Γ. Πλατῆς ζητεῖ μηνιαίαν ἄδειαν ἀπουσίας προκειμένου ν’ ἀναχωρήσῃ εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

§4ΠΟΛΛΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ. Ἐγκρίνεται, ἐγκρίνεται.

§5ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἡ Βουλὴ ἐνέκρινε τὴν χορήγησιν τῆς αἰτουμένης ἀδείας. Παρακαλεῖται ὁ βουλευτὴς κ. Ι. Βαρβιτσιώτης ὅπως ἀναγνώσῃ τὰς πρὸς τὴν Βουλὴν ἀναφορὰς κλπ.

§6Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ. (Γραμματεύς). (Ἀναγνώσκει). Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 138324) 2.2.1963 ἐγγράφου του διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἰωαννίνων μετὰ προσηρτημένης ποινικῆς δικογραφίας, κατὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Παπαδοπούλου, αἰτουμένου τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 127278) 2.2.1963 ἐγγράφου του διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Θεσσαλονίκης μετὰ προσηρτημένης ποινικῆς δικογραφίας κατὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Παπαπαναγιώτου, αἰτουμένου τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. Τὸ Ὑπουργεῖον Δικαιοσύνης διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 133581) 2.2.1963 ἐγγράφου του διαβιβάζει ἀναφορὰν τοῦ Εἰσαγγελέως Ἐφετῶν Ἀθηνῶν, μετὰ προσηρτημένης ποινικῆς δικογραφίας, κατὰ τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Παπαδάκη, αἰτουμένου τὴν ἄρσιν τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας αὐτοῦ, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 63 τοῦ Συντάγματος. (Παραπέμπονται ἅπασαι εἰς τὴν ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν). Ὁ βουλευτὴς κ. Α. Σχινᾶς, καταθέτει τροπολογίας, ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων τινῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τοῦ προσωπικοῦ τῶν Δικαστηρίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ε. Σκορδίλης καὶ Χ. Μπουγᾶς, καταθέτουσι τροπολογίαν, ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων τινῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τοῦ προσωπικοῦ τῶν Δικαστηρίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ. κ. Δ. Παπαμιχαλόπουλος, Δ. Παπασπύρου καὶ Π. Λυκουρέζος, καταθέτουσι τροπολογίαν, ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ ρυθμίσεως θεμάτων τινῶν τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας, τοῦ προσωπικοῦ τῶν Δικαστηρίων καὶ ἄλλων τινῶν διατάξεων». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Σταμάτης, Δ. Καρατζένης καὶ Ε. Ζαπάρτας, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ κυρώσεως τοῦ Β. Διατάγματος τῆς 14.11.1956 περὶ ἀναπροσαρμογῆς τῶν ἰσολογισμῶν τῶν Ἀνωνύμων Ἑταιρειῶν», τῆς ὑπ’ ἀριθ. 46652)2997 τῆς 3.12.1956 κοινῆς ἀποφάσεως τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Ἐμπορίου καὶ τοῦ Β. Διατάγματος τῆς 14.9.1957, «περὶ προσαρμογῆς τῶν ἰσολογισμῶν τῶν ἑταιρειῶν μὲ κεφάλαιον εἰς ξένον νόμισμα». Ὁ βουλευτὴς Ἀθηνῶν κ. Κ. Ράλλης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινῶν α) τοῦ Νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν Σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς Λέσβου κ. Κ. Μακρῆς καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινῶν α) τοῦ Νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν Σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς Δωδ)σου κ. Κ. Βενέτης καταθέτει τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινῶν α) τοῦ Νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας περὶ ἐπαγγελματικῶν Σωματείων καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Ράλλης, Γ. Λύχνος καὶ Κ. Μακρῆς, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων, α) τοῦ Νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας «περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων» καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς «περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Οἱ βουλευταὶ κ.κ. Γ. Μπακατσέλος καὶ Μ. Στεφανίδης, καταθέτουσι τροπολογίαν ἐπὶ τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ τροποποιήσεως καὶ συμπληρώσεως διατάξεών τινων, α) τοῦ Νόμου 3239)1955 «περὶ τρόπου ρυθμίσεως τῶν συλλογικῶν διαφορῶν ἐργασίας κλπ.», β) τῆς νομοθεσίας «περὶ ἐπαγγελματικῶν σωματείων» καὶ γ) τῆς ἐργατικῆς καὶ τῆς «περὶ κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως νομοθεσίας». Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Δ. Καρατζένης καταθέτει ἀναφορὰν κατοίκων Λουτροτόπου Ἄρτης, αἰτουμένων ταχεῖαν ψήφισιν τροπολογίας ἐργατικοῦ νομοσχεδίου περὶ ἀπαλλαγῆς μικροεπιτηδευματιῶν ἐκ τοῦ ΤΕΒΕ καὶ ἐγγραφῆς των εἰς τὸν ΟΓΑ. Ὁ βουλευτὴς Ἠλείας κ. Ν. Κοντογιαννόπουλος καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συλλόγου Ἐπαγγελματιῶν καὶ Βιοτεχνῶν Σακχάρεως «Ἕνωσις» τῆς Ὀλυμπίας Ἠλείας, εἰς ὅ ἐκδηλοῦται ἡ λύπη καὶ ἡ δυσφορία τῶν Ἐπαγγελματοβιοτεχνῶν Ζαχάρως διὰ τὴν μὴ εἰσέτι ἐπιψήφισιν τοῦ Ἐργατικοῦ νομοσχεδίου διὰ τοῦ ὁποίου ρυθμίζονται καὶ ἐπιλύονται ζωτικὰ ζητήματα τῆς τάξεώς των. Ὁ βουλευτὴς Ρεθύμνου κ. Ι. Κεφαλογιάννης καταθέτει ἀναφορὰν τῶν ἐν τῷ Ὑπουργείῳ Ἐθνικῆς Ἀμύνης ὑπηρετούντων ἡμερομισθίων πολιτικῶν ὑπαλλήλων, αἰτουμένων μονιμοποίησίν των. Ὁ βουλευτὴς Ἄρτης κ. Δ. Καρατζένης καταθέτει ἀναφορὰν Ἐπιτροπῆς Συλλαλητηρίου παραγωγῶν Ἄρτης, αἰτουμένων καταβολὴν ἀποζημιώσεως ἐκ μέρους τοῦ ΟΓΑ καὶ τὴν λῆψιν μέτρων ἐνισχύσεως τῶν πληγέντων. Ὁ βουλευτὴς Λαρίσης κ. Χ. Γραμματίδης καταθέτει ἀναφορὰν ἐκτάκτων ἐργατοτεχνιτῶν, τεχνιτῶν ΣΕΚ Λαρίσης, αἰτουμένων ἀνάκλησιν διαταγῆς περὶ ἐπιστροφῆς χιλιομετρικῶν εἰσιτηρίων κλπ. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανὸς καταθέτει ἀναφορὰν τῶν παραγωγικῶν συνεταιρισμῶν Ἀρναίας Χαλκιδικῆς, αἰτουμένων ἐπάνδρωσιν τοῦ ἀγρονομείου Ἀρναίας. Ὁ βουλευτὴς Ἀρκαδίας κ. Κ. Ἀποσκίτης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Πανελληνίου Συλλόγου Γονέων Ἑλλήνων Σπουδαστῶν τοῦ ἐξωτερικοῦ, αἰτουμένων παροχὴν στρατολογικῶν διευκολύνσεων εἰς σπουδαστὰς τοῦ ἐξωτερικοῦ πρὸς ἀποπεράτωσιν σπουδῶν των. Ὁ βουλευτὴς Φωκίδος κ. Α. Γκελεστάθης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Προέδρων Κοινοτήτων Καστελλίων, Γραβιᾶς, Μαργιολάτας–Παρνασσίδος, αἰτουμένων ἠλεκτροδότησιν τῶν ἐν λόγῳ Κοινοτήτων. Ὁ βουλευτὴς Φωκίδος κ. Α. Γκελεστάθης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Καλοσκοπιωτῶν Ἀθηνῶν, αἰτουμένου ἀποστολὴν ἐφοδίων εἰς κατοίκους Κοινότητος Καλοσκοπῆς–Παρνασσίδος, ἀποκεκλεισμένων ἀπὸ ἡμερῶν λόγῳ δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Ν. Ζαρντινίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Συνδέσμου Ἐμπορικῶν Ἀντιπροσώπων ἐσωτερικοῦ Βορείου Ἑλλάδος, αἰτουμένου κατοχύρωσιν ἐπαγγέλματος κλπ. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανός, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Τοπικοῦ Καπνικοῦ Συνεδρίου Ζαγκλιβερίου, αἰτουμένου ὑψηλοτέραν τιμὴν τῶν Καπνῶν καὶ καθιέρωσιν τιμῆς ἀσφαλείας αὐτῶν. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Λ. Σαραφιανός, καταθέτει ἀναφορὰν Ἐπιτροπῆς Γονέων καὶ Κηδεμόνων τοῦ Γυμνασιακοῦ Παραρτήματος Ν. Καλλικρατείας Χαλκιδικῆς, αἰτουμένου τὴν μετατροπὴν τούτου εἰς ἑξατάξιον κλπ. Ὁ βουλευτὴς Μεσσηνίας κ. Π. Λυκουρέζος, καταθέτει ἀναφορὰν τῆς Κεντρικῆς Συνεταιριστικῆς Ἑνώσεως Συκοπαραγωγῶν Καλαμάτας «Συκική», αἰτουμένης μείωσιν τοῦ τόκου ἐπὶ τῶν ὑπὸ τῆς ΑΤΕ παρεχομένων δανείων. Ὁ βουλευτὴς Θεσσαλονίκης κ. Χ. Ἑρμείδης, διὰ τηλεγραφήματός του, ἐκφράζει εὐχαριστίας καὶ ἐπαίνους πρὸς Νομάρχην καὶ ἀνωτέρους ἀξιωματικοὺς διὰ προσπαθείας των πρὸς συγκράτησιν ἀναχώματος πλημμυρίσαντος ποταμοῦ Ἀξιοῦ. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰς τῶν Συλλόγων Γονέων καὶ Κηδεμόνων Μαθητῶν Γυμνασίου Ὀρεστιάδος κλπ., αἰτουμένων ἐπίλυσιν ἐκπαιδευτικῶν αἰτημάτων. Ὁ βουλευτὴς Πειραιῶς κ. Κ. Βοβολίνης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν Ντούνια Κ., Φύκαρη Δ. κλπ, ναυτεργατῶν ἀνέργων, αἰτουμένων ἐπίδομα ἀνεργίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἑνώσεως Γεωργικῶν Συνεταιρισμῶν Ὀρεστιάδος, ἐκφράζοντος ἱκανοποίησιν δι’ υἱοθέτησιν μέτρου πριμοδοτήσεως διὰ δύο δραχμῶν κατὰ κιλὸν ζωντανοῦ βάρους μόσχου ἄνω τῶν 250 χιλιογράμμων. Οἱ βουλευταὶ Θεσσαλονίκης κ.κ. Γ. Μπακατσέλος καὶ Σ. Τσαπάρας, καταθέτουν ἀναφορὰν Ἐπιτροπῆς Ἀγῶνος Ὁδικῆς Συνδέσεως Μακεδονίας–Ἠπείρου, διαμαρτυρομένης διὰ καθυστέρησιν ὁδικῆς συνδέσεως τῶν ἐν λόγῳ περιοχῶν. Ὁ βουλευτὴς Ἕβρου κ. Ν. Στειρόπουλος, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Προέδρου Ἐμπορικοῦ Ἐπιμελητηρίου Ἀλεξανδρουπόλεως, αἰτουμένου παροχὴν οἰκονομικῶν διευκολύνσεων πρὸς ἀπόρους ἐπαγγελματίας κλπ. Ὁ βουλευτὴς Χαλκιδικῆς κ. Χ. Βασματζίδης, καταθέτει ἀναφορὰν τῶν κατοίκων Κοινότητος Παληουρίου Χαλκιδικῆς, αἰτουμένων καταβολὴν ἀποζημιώσεως δι’ ἀπαλλοτριωθέντα ὑπὸ Ε.Ο.Τ. κτημάτων των εἰς παραλίαν Χρουσώ. Ὁ βουλευτὴς Φθιώτιδος κ. Ε. Μαλαμίδας, καταθέτει ἀναφορὰν τοῦ Δημάρχου Στυλίδος, αἰτουμένου ἐνίσχυσιν ἐλαιοπαραγωγικοῦ κόσμου, πληγέντος ἐκ δυσμενῶν καιρικῶν συνθηκῶν. Ὁ βουλευτὴς Σερρῶν κ. Θ. Γιαννόπουλος, διὰ τηλεγραφήματός του, αἰτεῖ λῆψιν μέτρων προστασίας ἀγροτῶν Βυρωνείας Νέου Πετριτσίου, πληγέντων ἐκ πλημμυρῶν ποταμοῦ Στρυμόνος. Ὁ βουλευτὴς Τρικάλων κ. Φ. Κατσιάμπας, καταθέτει τηλεγράφημα τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου Ὑπαλλήλων Τραπέζης Ἑλλάδος, ἔχον οὕτω: «Ἐκπλησσόμεθα καὶ διαμαρτυρόμεθα ἐντόνως διὰ κατατεθεῖσαν εἰς τὸ Προεδρεῖον ἐρώτησιν βουλευτῶν ΕΔΑ ἀφορῶσαν ἐπέκτασιν κτιρίου Τραπέζης Ἑλλάδος. Τὸ ὑφιστάμενον κτίριον δὲν ἐπαρκεῖ οὔτε στοιχειωδῶς διὰ τὴν στέγασίν μας ἡ δὲ ὑφισταμένη κατάστασις ὑπῆρξεν ἀφορμὴ συνεχῶν πιέσεών μας πρὸς τὴν Διοίκησιν τῆς Τραπέζης διὰ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ κτιρίου. Τὰ περὶ πλεονάζοντος χώρου εὑρίσκονται μόνον εἰς τὴν φαντασίαν τῶν ὑπογραφόντων. Συνεπῶς, στρέφεται εἰς βάρος τοῦ προσωπικοῦ. Ἐντολῇ Διοικητικοῦ Συμβουλίου Συλλόγου Ὑπαλλήλων Τραπέζης Ἑλλάδος

Ὁ Πρόεδρος

Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ»

Ἀπαντήσεις τῶν διαφόρων Ὑπουργείων ἐπὶ ἐρωτήσεων κ.κ. βουλευτῶν. Ι) Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν. α) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Λυμπερίδη. Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ θέμα τῆς ὑπ’ ἀριθ. 956 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Λυμπερίδη, περὶ ἧς διαλαμβάνει τὸ ὑπ’ ἀριθ. 13889)11371)30.11.62 ὑμέτερον ἔγγραφον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι, διὰ κατατεθησομένου συντόμως εἰς τὴν Βουλὴν σχεδίου Ν.Δ. συμφώνως ἄλλωστε καὶ πρὸς τὴν γενομένην ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ κ. Ἀβέρωφ–Τοσίτσα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὴν 10ην παρελθόντος μηνὸς σχετικὴν δήλωσιν, θέλωσι κυρωθῆ νομοθετικῶς, αἱ ὑπ’ ἀριθ. 174)1961 καὶ 38)1962 πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δι’ ὧν παρετάθη ἡ προθεσμία τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν.Δ. 4178)1961. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ θέμα τῆς ὑπ’ ἀριθ. 987 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, περὶ ἧς διαλαμβάνει τὸ ὑπ’ ἀριθ. 14278)11673)6.12.62 ὑμέτερον ἔγγραφον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι, διὰ κατατεθησομένου συντόμως εἰς τὴν Βουλὴν σχεδίου Ν.Δ. συμφώνως ἄλλωστε καὶ πρὸς τὴν γενομένην ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ κ. Ἀβέρωφ–Τοσίτσα, τὴν 10ην παρελθόντος μηνὸς σχετικὴν δήλωσιν θέλωσι κυρωθῆ νομοθετικῶς αἱ ὑπ’ ἀριθ. 174)1961 καὶ 38) 1962 πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου δι’ ὧν παρετάθη ἡ προθεσμία τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν.Δ. 4178)1962. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Φ. Μαύρου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14952)12260)18.12.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ ἀπεστάλη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. βιβλ. 118 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Φ. Μαύρου, δι’ ἧς ἐρωτᾷ οὗτος διὰ τίνα λόγον δὲν περιελήφθη εἰς τὴν κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ ἐδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 58 τοῦ Α. Ν. 1854) 1951 ἐκδοθεῖσαν ὑπ’ ἀριθ. 203362)89900)20.9.1962 κοινὴν ἀπόφασιν τῶν Ὑπουργῶν Οἰκονομικῶν καὶ Γεωργίας, δι’ ἧς ἐνεκρίθη ἡ σύγχρονος καταβολὴ συντάξεως καὶ ἀποδοχῶν εἰς ἐνίους πολιτικοὺς συνταξιούχους τῶν ὑπηρετούντων εἰς τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας καὶ μισθοδοτουμένων ἐκ τοῦ Κεντρικοῦ Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν καὶ ὁ συνταξιοῦχος Δασονόμος Νικόλαος Τσίτσας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας προσελήφθη εἰς τὴν ὑπηρεσίαν ἱκανὸς ἀριθμὸς συνταξιούχων τέως Μεσοδασικῶν ὑπαλλήλων, οἵτινες ἐλάμβανον καὶ τὴν σύνταξιν καὶ τὸν μισθὸν ἐνεργείας κατ’ ἐσφαλμένην ἐφαρμογὴν τοῦ ἐδαφ. 5 τοῦ ἄρθρου 58 τοῦ Α. Ν. 1854)1951, ὡς μισθοδοτούμενοι ἐκ τοῦ Κεντρικοῦ Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν, ἀποτελοῦντος Νομικὸν Πρόσωπον Δημοσίου Δικαίου. Κατὰ τὴν ἀληθῆ ὅμως ἔννοιαν τῆς διατάξεως τῆς τρίτης παραγράφου τοῦ ἐδαφίου 1 τοῦ ἄρθρου 58 τοῦ Α. Ν. 1854)1951 καὶ τὴν σύμφωνον ἐπὶ τούτου γνώμην τῆς πλειοψηφίας τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους (σχετικὴ ἀπόφασις Ὁλομελείας 875)1961) ἀνεξαρτήτως τοῦ χαρακτῆρος τοῦ Ταμείου Γεωργίας, Κτηνοτροφίας καὶ Δασῶν ὡς Νομικοῦ Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, δὲν ἐδικαιοῦντο οὗτοι συγχρόνως συντάξεως καὶ ἀποδοχῶν ἐνεργείας καθ’ ὅσον, συμφώνως πρὸς τὰς διατάξεις τῆς περιπτώσεως δʹ τοῦ ἐδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Ν. Δ. 3768) 1957, ἡ παρὰ τῷ Ταμείῳ τούτῳ ὑπηρεσία αὐτῶν παρέχει κατ’ ἀρχὴν δικαίωμα συντάξεως ἐκ τοῦ Δημοσίου Ταμείου. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, τὸ Ὑπουργεῖον Γεωργίας κατ’ ἐφαρμογὴν τῶν διατάξεων τοῦ ἐδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 58 τοῦ Α. Ν. 1854)1951 ἀπέστειλεν ὑμῖν δύο κοινὰς ἀποφάσεις, εἰς ἃς περιελαμβάνοντο ἅπαντες οἱ ὡς ἄνω προσληφθέντες καὶ λαμβάνοντες σύνταξιν καὶ ἀποδοχὰς συνταξιοῦχοι. Ἐκ τῆς ἐπὶ μέρους ἐξετάσεως τῆς περιπτώσεως ἑνὸς ἑκάστου τῶν εἰς τὰς ἐν λόγῳ ἀποφάσεις περιλαμβανομένων συνταξιούχων διεπιστώσαμεν, ὅτι αἱ προϋποθέσεις, αἱ διαλαμβανόμεναι εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ὡς ἄνω ἐδαφίου 2 τοῦ ἄρθρου 58 τοῦ Α. Ν. 1854)1951 διὰ τὴν σύγχρονον καταβολὴν συντάξεως καὶ ἀποδοχῶν δὲν συνέτρεχον δι’ ἅπαντας τοὺς ὡς εἴρηται συνταξιούχους, δι’ ὃ καὶ ὑπεγράφη παρ’ ἡμῖν κοινὴ ἀπόφασις Ὑπουργῶν Γεωργίας καὶ Οἰκονομικῶν περὶ συγχρόνου καταβολῆς συντάξεως καὶ ἀποδοχῶν, μόνον δι’ ὅσον συνέτρεχον αἱ προϋποθέσεις τοῦ νόμου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Γιαννοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1080)19.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ ἀπεστάλη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. βιβλ. 1293 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Θ. Γιαννοπούλου, ἀναφορικῶς μὲ αἴτημα ἀπολυθέντων τῆς ὑπηρεσίας δυνάμει τοῦ Θʹ Ψηφίσματος καὶ ἐπανελθόντων εἰς τὴν ὑπηρεσίαν κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου 1540)1950 δημοσίων ὑπαλλήλων, περὶ ἀναγνωρίσεως ὡς συνταξίμου τοῦ ἐκτὸς ὑπηρεσίας χρόνου παραμονῆς των, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι καὶ τὰ ἀφορῶντα τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ ἐκτὸς ὑπηρεσίας χρόνου παραμονῆς τῆς κατηγορίας τῶν εἰς οὓς ἀναφέρεται ἡ ἐρώτησις ὑπαλλήλων θέλουσιν ἐξετασθῆ μετὰ τῶν λοιπῶν συνταξιοδοτικῶν θεμάτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 6 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1441β)11819)10.12.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἐν σχέσει μὲ κατατεθεῖσαν ὑμῖν καὶ καταχωρισθεῖσαν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρωτήσεως 1039 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ε. Σαββοπούλου, ἐπὶ τοῦ ἐν περιλήψει θέματος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παραπέμψωμεν εἰς τὴν σχετικὴν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου περικοπὴν τῶν ἡμετέρων πρὸς τὴν Βουλὴν δηλώσεων, τῶν γενομένων κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1963, ἔχουσαν οὕτω: «Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν προπολεμικῶν εἰς δραχμὰς ἐσωτερικῶν δανείων τοῦ Κράτους, ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἀπολύτως ἐκκαθαρισμένη. Οὔτε πραγματική, οὔτε νομικὴ ὑποχρέωσις ὡς πρὸς τὴν κατηγορίαν ταύτην κρατικῶν δανείων ὑφίστατο πλέον ἀπὸ τοῦ 1944. Ταῦτα δὲ διότι, τὴν μὲν ἐν προκειμένῳ πραγματικὴν κατάστασιν προσδιορίζει ἡ διὰ τοῦ κατοχικοῦ πληθωρισμοῦ πλήρης ἐξανέμισις τῆς προπολεμικῆς δραχμῆς, τὸ δὲ ἐπιβεβαιοῦν τὴν πραγματικότητα ταύτην νομικὸν καθεστὼς τελεσιδίκως ἐθεσπίσθη διὰ τοῦ Ν. 18 τοῦ 1944. Ἐντεῦθεν καὶ ἡ μηδαμινὴ ἀξία τῶν δανείων τούτων κατὰ τὴν ἀμέσως μετὰ τὸν πόλεμον περίοδον. Παρὰ τὴν πραγματικότητα ταύτην, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐθεώρησεν, ὅτι τὰ γεγονότα αὐτὰ ἠδύναντο νὰ τὴν κατευθύνουν εἰς τὴν μὴ παράλληλον ἐκτίμησιν τῆς μεταχειρίσεως, τῆς ὁποίας μεταπολεμικῶς ἔτυχον αἱ λοιπαὶ εἰς δραχμὰς ὑποχρεώσεις καὶ εἰδικώτερον αἱ καταθέσεις εἰς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον. Καὶ διὰ τὴν ἀπόφασιν τῆς ἔστω περιωρισμένης εἰς ἀξίαν ἀναβιώσεως τῶν ἐσωτερικῶν τούτων προπολεμικῶν δανείων, ἐβάρυνεν εἰς τὴν συνείδησιν τῆς Κυβερνήσεως τὸ γεγονός, ὅτι ἱκανὸν μέγεθος αὐτῶν εὑρίσκετο εἰσέτι ἀπὸ τῆς προπολεμικῆς ἐποχῆς, εἰς χεῖρας εὐαγῶν Ἱδρυμάτων. Ἀλλ’ ὤφειλε ταὐτοχρόνως ἡ Κυβέρνησις νὰ ἐνεργήσῃ μετὰ πάσης περισκέψεως, οὕτως ὥστε ἡ ἀναβίωσις καὶ ἡ ρύθμισις αὕτη νὰ ἀποκλείῃ κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν τὰς τυχὸν συνδεδεμένας μὲ μίαν τοιαύτην προοπτικὴν ἐνεργείας διαφόρων κερδοσκόπων. Ἄλλως τε διὰ τοὺς πρὸ τοῦ πολέμου κομιστὰς ἐσωτερικῶν δανείων, οἵτινες ὑπέστησαν τὰς συνεπείας τοῦ κατοχικοῦ πληθωρισμοῦ ἔστω καὶ περιωρισμένη ἐὰν εἶναι ἡ ἀποφασισθεῖσα ρύθμισις, ἀποτελεῖ ἐν τούτοις σημαντικὴν βελτίωσιν, ἡ ἐπὶ νέας βάσεως, ὅλως ἀπροσδόκητος ἀναβίωσις τοῦ δανειακοῦ δικαιώματός των ἔναντι τοῦ Κράτους. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14040)11477)3.12.1962 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἐν σχέσει μὲ κατατεθεῖσαν ὑμῖν καὶ καταχωρηθεῖσαν ὑπ’ αὔξ. ἀριθ. βιβλ. ἐρωτ. 966 ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ ἐπὶ τοῦ ἐν περιλήψει θέματος, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ παραπέμψωμεν εἰς τὴν σχετικὴν ἐπὶ τοῦ θέματος τούτου περικοπὴν τῶν ἡμετέρων πρὸς τὴν Βουλὴν δηλώσεων, τῶν γενομένων κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ οἰκονομικοῦ ἔτους 1963, ἔχουσαν οὕτω: «Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸ θέμα τῶν προπολεμικῶν εἰς δραχμὰς ἐσωτερικῶν δανείων τοῦ Κράτους, ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἀπολύτως ἐκκαθαρισμένη. Οὔτε πραγματική, οὔτε νομικὴ ὑποχρέωσις ὡς πρὸς τὴν κατηγορίαν ταύτην κρατικῶν δανείων ὑφίστατο πλέον ἀπὸ τοῦ 1944. Ταῦτα δέ, διότι τὴν μὲν ἐν προκειμένῳ πραγματικὴν κατάστασιν προσδιορίζει ἡ διὰ τοῦ κατοχικοῦ πληθωρισμοῦ πλήρης ἐξανέμισις τῆς προπολεμικῆς δραχμῆς, τὸ δὲ ἐπιβεβαιοῦν τὴν πραγματικότητα ταύτην νομικὸν καθεστὼς τελεσιδίκως ἐθεσπίσθη διὰ τοῦ Ν. 18 τοῦ 1944. Ἐντεῦθεν καὶ ἡ μηδαμινὴ ἀξία τῶν δανείων τούτων, κατὰ τὴν ἀμέσως μετὰ τὸν πόλεμον περίοδον. Παρὰ τὴν πραγματικότητα ταύτην, ἡ Κυβέρνησις δὲν ἐθεώρησεν ὅτι τὰ γεγονότα αὐτὰ ἠδύναντο νὰ τὴν κατευθύνουν εἰς τὴν μὴ παράλληλον ἐκτίμησιν τῆς μεταχειρίσεως, τῆς ὁποίας μεταπολεμικῶς ἔτυχον αἱ λοιπαὶ εἰς δραχμὰς ὑποχρεώσεις καὶ εἰδικώτερον αἱ καταθέσεις εἰς τὸ Ταχυδρομικὸν Ταμιευτήριον. Καὶ διὰ τὴν ἀπόφασιν τῆς ἔστω περιωρισμένης εἰς ἀξίαν ἀναβιώσεως τῶν ἐσωτερικῶν τούτων προπολεμικῶν δανείων, ἐβάρυνεν εἰς τὴν συνείδησιν τῆς Κυβερνήσεως τὸ γεγονός, ὅτι ἱκανὸν μέγεθος αὐτῶν εὑρίσκετο εἰσέτι ἀπὸ τῆς προπολεμικῆς ἐποχῆς, εἰς χεῖρας εὐαγῶν ἱδρυμάτων. Ἀλλ’ ὤφειλε ταὐτοχρόνως ἡ Κυβέρνησις, νὰ ἐνεργήσῃ μετὰ πάσης περισκέψεως, οὕτως ὥστε ἡ ἀναβίωσις καὶ ἡ ρύθμισις αὕτη νὰ ἀποκλείῃ κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν τὰς τυχὸν συνδεδεμένας μὲ μίαν τοιαύτην προοπτικὴν ἐνεργείας διαφόρων κερδοσκόπων. Ἄλλως τε διὰ τοὺς πρὸ τοῦ πολέμου κομιστὰς ἐσωτερικῶν δανείων, οἵτινες ὑπέστησαν τὰς συνεπείας τοῦ κατοχικοῦ πληθωρισμοῦ, ἔστω καὶ περιωρισμένη ἐὰν εἶναι ἡ ἀποφασισθεῖσα ρύθμισις, ἀποτελεῖ ἐν τούτοις σημαντικὴν βελτίωσιν, ἐπὶ νέας βάσεως, ὅλως ἀπροσδοκήτως ἀναβίωσις τοῦ δανειακοῦ δικαιώματός των ἔναντι τοῦ Κράτους». Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου. Ἀπαντῶντες εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ βουλευτοῦ Ἀργολίδος κ. Δ. Παπαδημητρίου κατατεθεῖσαν ἐρώτησιν (ἀριθ. βιβλ. ἐρωτήσεων 1226), ἐν σχέσει μὲ τὴν παράτασιν τῆς προθεσμίας ἀσκήσεως δικαιώματος συντάξεως ἐκ μέρους τῶν κατὰ τοὺς παλαιοὺς πολέμους (1912–1923) παθόντων ἐκ τραυμάτων ἢ κακουχιῶν πολέμου ὁπλιτῶν, ἥτις προθεσμία παραταθεῖσα κατ’ ἐπανάληψιν ἔληξε τὴν 31 Δεκεμβρίου 1949 δυνάμει τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ Α. Ν. 835 τοῦ 1948, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ πληροφορήσωμεν ὑμᾶς τὰ ἑξῆς: Τὸ θέμα τοῦτο ἐξητάσθη κατ’ ἐπανάληψιν, ἀλλὰ δὲν ἐκρίθη σκόπιμος ἡ λῆψις νομοθετικοῦ μέτρου ἐπιτρέποντος τὴν ἄσκησιν δικαιωμάτων γεννηθέντων πρὸ τεσσαρακονταετίας, καὶ δι’ ἃ ἡ Πολιτεία παρέσχε τὴν εὐχέρειαν διὰ τῶν ἑκάστοτε νομοθετημάτων τῆς δι’ ὧν παρετείνετο ἡ ἀρχικὴ προθεσμία εἰς τοὺς ἐνδιαφερομένους, ν’ ἀσκήσωσι ταῦτα ἐπὶ μίαν συνεχῆ εἰκοσιπενταετίαν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1964

Ὁ Ὑφυπουργὸς

Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βασιλάτου. Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ θέμα τῆς ὑπ’ ἀριθ. 955 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Βασιλάτου, περὶ ἧς διαλαμβάνει τὸ ὑπ’ ἀριθ. 13888)11370)30.11.62 ὑμέτερον ἔγγραφον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ κατατεθησομένου συντόμως εἰς τὴν Βουλὴν σχεδίου Ν. Διατάγματος, συμφώνως ἄλλως τε καὶ πρὸς τὴν γενομένην ὑπὸ τοῦ Ὑπουργοῦ κ. Ἀβέρωφ–Τοσίτσα ἐνώπιον τῆς Βουλῆς τὴν 10ην παρελθόντος μηνὸς σχετικὴν δήλωσιν, θέλουσι κυρωθῇ νομοθετικῶς αἱ ὑπ’ ἀριθ. 174)61 καὶ 38)62 πράξεις τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, δι’ ὧν παρετάθη ἡ προθεσμία τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν. Δ. 4178)1961. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου. Ἀναφερόμενοι εἰς τὸ θέμα τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1101 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Χ. Παπασταύρου, περὶ ἧς διαλαμβάνει καὶ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 14938)12246)18.12.62 ὑμέτερον ἔγγραφον, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ κάτωθι: 1) Οὐδόλως βραδύνει ἡ καταβολὴ τῆς ἀποζημιώσεως τῶν ἐκδικασθεισῶν ὑπὸ τῶν Πρωτοδικείων τοῦ Κράτους κατὰ τὰς διατάξεις τοῦ Ν. Δ. 4178)1961, ἀντιθέτως ὅλαι αἱ διαβιβασθεῖσαι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου τοῦ Κράτους ἀποφάσεις, δι’ ὧν ἀναγνωρίζονται δικαιοῦχοι κατὰ τ’ ἀνωτέρω, ἔχουσι διεκπεραιωθῆ καὶ ἀποσταλῆ εἰς τὴν Τράπεζαν τῆς Ἑλλάδος πρὸς πληρωμήν, ἐφ’ ὅσον δὲν ἔχουσιν ὑποβληθῆ εἰς ἀνύποπτον χρόνον ὑπὸ τῶν ἰδίων ἐνδιαφερομένων ἀντίθετα στοιχεῖα διὰ τὴν ἔκτοτε συνταξιοδότησίν των. 2) Ἡ καταβολὴ γίνεται τμηματικῶς διὰ τοὺς ἑξῆς δύο λόγους. α) Ἡ Γερμανικὴ Κυβέρνησις ἐξακολουθεῖ νὰ καταβάλλῃ τμηματικῶς τὰ προοριζόμενα διὰ τὴν ἀποζημίωσιν ταύτην ποσά, ὡς προβλέπεται τοῦτο ὑπὸ τῆς σχετικῆς συμφωνίας, κυρωθείσης διὰ τοῦ Ν. Δ. 4378)1961. β) Τὸ τελικῶς ἐκκαθαρισθησόμενον ποσὸν εἰς ἕκαστον δικαιοῦχον θὰ ἐξαρτηθῇ ἐκ τοῦ λόγου ὅστις θὰ προκύψῃ μεταξὺ τοῦ ὕψους τοῦ διατεθειμένου κεφαλαίου καὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἐκδικασθησομένων τελικῶς ἀποφάσεων. 3) Χορήγησις νέας προθεσμίας τοῦ ἄρθρου 6 τοῦ Ν. Δ. 4178)61 δὲν προβλέπεται καὶ τοῦτο πρὸς ἀποφυγὴν καθυστερήσεως τῆς ἐκδικάσεως τῶν ἤδη ὑποβληθεισῶν αἰτήσεων, ἄλλως οὔτε ἐκ τῶν πραγμάτων δικαιολογεῖται τοιαύτη νέα προθεσμία δεδομένου, ὅτι τὸ θέμα τοῦτο ἦτο γνωστὸν πρὸ τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμφωνίας μετὰ τῆς Γερμανίας, λόγῳ τῆς δοθείσης εἰς τοῦτο ἔκτοτε εὐρυτάτης δημοσιότητος, ἀπὸ τῆς ὑπογραφῆς δὲ τῆς συμφωνίας (Μάρτιος 1960) μέχρι τῆς κυρώσεως ταύτης (Σεπτέμβριος 1961) ἔγινεν ἔτι γνωστότερον τὸ θέμα τοῦτο. Μετὰ ταῦτα, διὰ τοῦ Ν. Δ. 4178)1961 ἐδόθη προθεσμία 2 μηνῶν, μετὰ 9μηνον δὲ ἀπὸ τῆς χορηγήσεως τῆς προθεσμίας ταύτης ἐδόθη καὶ νέα τρίμηνος προθεσμία, ἥτις ἔληξε τὴν 30ὴν Ἰουλίου 1962. Κατόπιν τούτων οὔτε δικαιολογεῖται, οὔτε ἀντιμετωπίζεται νέα προθεσμία. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ

ΙΙ) Τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων. αʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Γ. Τσαρουχᾶ. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1025)5.12.1962 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη, Β. Ἐφραιμίδη καὶ Γ. Τσαρουχᾶ, περὶ τῶν ἐν θέματι ὁδῶν, τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14372)8.12.1962 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Ἡ Ἐπαρχιακὴ ὁδὸς Γρεβενῶν–Κνίδης–Αἰανῆς, εἶναι χωματόδρομος ἡμιτελὴς καὶ διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν αὐτοῦ ἀπαιτεῖται σημαντικὴ δαπάνη, τὴν ὁποίαν δὲν δύναται νὰ διαθέσῃ τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον. Διὰ τοῦτο ἡ ὁδὸς συμπεριελήφθη μὲν εἰς τὸ ἐγκεκριμένον 5ετὲς πρόγραμμα Ἔργων Ἐπαρχιακῆς Ὁδοποιΐας, τὸ χρηματοδοτούμενον ἐν μέρει ἐκ Δημοσίων Ἐπενδύσεων καὶ ἐν μέρει παρὰ τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων καὶ ἐκτελούμενον ὑπὸ τῶν ΜΟΜΑ, δὲν κατέστη ὅμως δυνατὸν νὰ συμπεριληφθῇ εἰς τὰ μέχρι τοῦδε καταρτισθέντα ἐτήσια προγράμματα τῶν ΜΟΜΑ διὰ τεχνικοὺς λόγους καὶ κατὰ συνέπειαν θὰ ἐκτελεσθῇ κατὰ τὴν σειρὰν προτεραιότητος αὐτῆς. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, τὸ Νομαρχιακὸν Ταμεῖον προτίθεται νὰ ἐξασφαλίσῃ τὴν βατότητα τοῦ τμήματος Γρεβενῶν–Κνίδης μήκους 17 χιλ., διὰ τῆς διαθέσεως κατὰ τὸ τρέχον ἔτος τῆς ἀναγκαιούσης πρὸς τοῦτο πιστώσεως, δι’ ἐκτέλεσιν ἐργασιῶν σταθεροποιήσεως τοῦ ὑφισταμένου σήμερον χωματοδρόμου. 2) Ἡ ὁδὸς Κρανιᾶς–Μηλιᾶς–Μετσόβου, εἶναι, ἐπίσης, ἐπαρχιακή, συμπεριελήφθη δὲ εἰς τὸ ὑπὸ ἔγκρισιν τελοῦν πρόγραμμα τῶν ΜΟΜΑ ἔτους 1963 μὲ πρόβλεψιν ἀποπερατώσεώς των εἰς τὸ σχετικὸν 5ετὲς πρόγραμμα ἀναφερομένων ἐργασιῶν. 3) Ἡ ἐθνικὴ ὁδὸς Ἐλασσόνος–Δεσκάτης, ἀνήκει εἰς τὸ δευτερεῦον δίκτυον ἐθνικῶν ὁδῶν, διὰ τὴν κατασκευὴν καὶ βελτίωσιν τοῦ ὁποίου δὲν ὑφίσταται εἰδικὸν πρόγραμμα, χρηματοδοτουμένου κατὰ τὴν παροῦσαν περίοδον τοῦ ἐγκεκριμένου 5ετοῦς προγράμματος κατασκευῆς κυρίως τῶν βασικῶν ἐθνικῶν ἀρτηριῶν. Ἡ ὡς ἀνωτέρω ὁδός, συντηρεῖται ὑπὸ τῆς ἁρμοδίας Διευθύνσεως Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν, διὰ τῶν χορηγουμένων πρὸς τοῦτο κατ’ ἔτος πιστώσεων. Τοιαύτη πίστωσις κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1962 ἐχορηγήθη ἐκ δραχμῶν 600.000. 4) Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἀνάγκην βελτιώσεως γενικῶς τοῦ ὁδικοῦ δικτύου Ν. Κοζάνης, αὕτη ἀποτελεῖ θέμα γενικώτερον, ὡς ἀνάγκη κατασκευῆς καὶ βελτιώσεως τοῦ ὁδικοῦ δικτύου τῆς χώρας. Τὸ θέμα τοῦτο, διότι ἀποτελεῖ πρόβλημα ὑπερβαῖνον τὰς οἰκονομικὰς καὶ τεχνικὰς δυνατότητας τῆς χώρας μιᾶς χρονικῆς περιόδου, ἀντιμετωπίζεται σταδιακῶς διὰ τῆς ἐφαρμογῆς διαδοχικῶν προγραμμάτων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1963.

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

βʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη, Ν. Τσόχα καὶ Κ. Χιωτάκη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 786)16.1.1963 ἐγγράφου σας, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, σχετικῶς μὲ τὴν ἀπὸ 10.1.1963 ἐρώτησιν τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ι. Εὐαγγελίδη, Ν. Τσόχα καὶ Κ. Χιωτάκη, περὶ καθυστερήσεως καταβολῆς τῆς ἀποζημιώσεως τῶν ὑποστάντων ζημίας κατὰ τὴν κατασκευὴν τῆς πρὸς Μέγα Ὄρος Λευκάδος ὁδοῦ, ὅτι τὸ ἔργον τοῦτο, στρατιωτικῆς φύσεως, ἐγένετο ὑπὸ τοῦ Γ.Ε.Α., ὅπερ τυγχάνει καὶ ἁρμόδιον διὰ τὴν καταβολὴν τῶν ἀποζημιώσεων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 29 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

γʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Σβώλου, Γ. Αὐγεροπούλου, Σ. Ἡλιοπούλου καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 887)16.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἐν θέματι ἐρώτησις, σχετικῶς μὲ ζητήματα τῆς Συνοικίας «Παναγία Γρηγοροῦσα» τοῦ Δήμου Χαϊδαρίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως, δὲν εἶναι δυνατὴ αὕτη βάσει τῶν ἰσχυόντων, διότι ἡ ἀνωτέρω περιοχὴ εὑρίσκεται ἐκτὸς τοῦ ἐγκεκριμένου σχεδίου πόλεως. Ὅσον ἀφορᾷ τὴν ὑπαγωγὴν τῆς ἐν λόγῳ περιοχῆς εἰς τὸ ἐγκεκριμένον σχέδιον πόλεως, πληροφοροῦμεν ὑμᾶς, ὅτι ὑπὸ τοῦ Δήμου Χαϊδαρίου συνετάγη σχετικὸν διάγραμμα, τὸ ὁποῖον, ὅμως, δὲν ὑπεβλήθη εἰσέτι εἰς τὴν ἁρμοδίαν Ὑπηρεσίαν τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 30 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

δʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1066)689 τῆς 19.1.1963 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἀπὸ 15.1. 1963 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Ν. Ζορμπᾶ, μετὰ τῆς συνημμένης αὐτῇ αἰτήσεως τῶν λεμβούχων Ὕδρας, περὶ ἀποζημιώσεώς των, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι διὰ τὴν ρύθμισιν τοῦ θέματος τῆς ἀποζημιώσεως τῶν πλεοναζόντων λεμβούχων ἔχει ἤδη καταρτισθῆ καὶ ὑποβληθῆ εἰς τὴν ἐξ Ὑπουργῶν Ἐπιτροπὴν σχετικὸν σχέδιον νόμου διὰ τὰ περαιτέρω. Ἐν Ἀθήναις τῇ 28 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

εʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη καὶ Δ. Ἐφραιμίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 453)10.1.1963 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1203)5.1.63 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Δ. Κελτεμλίδη καὶ Β. Ἐφραιμίδη, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: 1) Τὸ θέμα ὑδρεύσεως τοῦ Συνοικισμοῦ Τούμπας Θεσσαλονίκης, κατόπιν τηλεφωνικῆς ἐπικοινωνίας μετὰ τοῦ Ὀργανισμοῦ Ὑδρεύσεως Θεσσαλονίκης, ἔχει ὡς ἑξῆς: α) Βάσει τῶν σχετικῶν ἀποφάσεων τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ο.Υ.Θ., τελοῦντος, ὡς γνωστόν, ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ κ. Δημάρχου Θεσσαλονίκης, τῇ συμμετοχῇ καὶ τῶν λοιπῶν τοπικῶν ἀρχῶν, ἔχει ληφθῆ ἀπόφασις συντάξεως μελέτης ἐνισχύσεως τοῦ ἐσωτερικοῦ δικτύου διανομῆς ὕδατος, ἥτις καὶ ἀναμένεται νὰ ὑποβληθῇ συντόμως, πρὸς ἔγκρισιν ὑπὸ τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου, πρὸς βελτίωσιν τῶν ὑφισταμένων συνθηκῶν ὑδρεύσεως ἐν τῇ πόλει Θεσσαλονίκης καὶ τὴν ἄμβλυνσιν τῶν δυσχερειῶν ὑδρεύσεως τοῦ Συνοικισμοῦ Τούμπας, ὅστις λόγῳ ἀνεπαρκείας τοῦ δικτύου μεταφορᾶς ὑδρεύσεως οὐχὶ ἐπὶ 3ωρον, ἀλλὰ κατὰ τὸ ἥμισυ περίπου τῆς ἡμέρας. β) Ἡ ὑπ’ ὄψει μελέτη περιλαμβάνει τὴν κατασκευὴν σειρᾶς ἔργων ἀξίας 70.000.000 δραχ., ἤτοι τὴν κατασκευὴν δεξαμενῶν, ἀντλιοστασίων, καταθλιπτικῶν ἀγωγῶν καὶ ἀγωγῶν διατομῆς, ἐπεδιώκεται δὲ συμφώνως πρὸς τὰς δοθείσας ἡμῖν πληροφορίας, ὅπως ὁλοκληρωθῶσιν αἱ ὑπ’ ὄψιν ἐργασίαι ἐντὸς τριῶν ἐτῶν. 2) Ὅσον ἀφορᾷ τὰ θέματα φωτισμοῦ καὶ ὁδοποιΐας, εἶναι ἁρμοδιότητος οἰκείου Δήμου, ὅστις ἐντὸς τῶν οἰκονομικῶν δυνατοτήτων του θὰ ἐπιληφθῇ ἐν καιρῷ τῆς ἀντιμετωπίσεώς των. Ἐν Ἀθήναις τῇ 31 Ἰανουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

στʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Ἀθανασιάδη– Νόβα. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1282 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Γ. Ἀθανασιάδη–Νόβα, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἀντιπλημμυρικῶν ἔργων Ἀχελώου, Εὐήνου καὶ Μόρνου, ἐγένοντο ἐγκαίρως ἅπασαι αἱ ἐνδεικνυόμεναι ἐνέργειαι εἰς τὰ πλαίσια τῶν περὶ ἐκτελέσεως τῶν Δημοσίων Ἔργων διατάξεων καὶ ἐλήφθησαν ἅπαντα τὰ δυνατὰ μέτρα πρὸς ἀποφυγὴν τῶν δυναμένων νὰ προβλεφθῶσιν ζημιῶν. Αἱ σημειωθεῖσαι παρὰ ταῦτα ζημίαι, ὀφειλόμεναι εἰς τὰς ἀσυνήθεις πλημμύρας τῶν ποταμῶν, προεκλήθησαν ἐκ τῆς πρωτοφανοῦς κακοκαιρίας τῆς διανυομένης χειμερινῆς περιόδου, ἥτις ὡς εἶναι εὐνόητον δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποτελέσῃ τὸ μέτρον τῶν προβλέψεων καὶ ἐνεργειῶν τοῦ Ὑπουργείου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Στεφανοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1516)26.1.1963 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1346 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ Ἠλείας κ. Σ. Στεφανοπούλου, σχετικῶς μὲ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων προστασίας ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ Πηνειοῦ, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Διὰ τὴν προστασίαν τῶν παροχθίων ἐκτάσεων τοῦ ποταμοῦ τούτου, διατίθεται κατὰ καιροὺς καὶ ἀναλόγως τοῦ ὕψους τῶν κατ’ ἔτος, διατιθεμένων πιστώσεων, διάφορα ποσὰ πρὸς ἀντιμετώπισιν τῶν μᾶλλον ἐπικινδύνων θέσεων αὐτοῦ. Τὸ θέμα τῆς ὁριστικῆς διευθετήσεως τοῦ ποταμοῦ καθ’ ὅλον τὸ μῆκος αὐτοῦ κατάντη τοῦ φράγματος Κέντρου, θέλει ἀντιμετωπισθῇ διὰ τῆς κατασκευῆς τοῦ φράγματος Κέντρου, τὸ ὁποῖον ἔχει καὶ ἀνασχετικὸν τῆς πλημμύρας χαρακτῆρα. Ἐν Ἀθήναις τῇ 1 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Δ. Παπαδημητρίου. Ἐπὶ τῆς, διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 1520)26.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Θ. Γιαννοπούλου καὶ Δ. Παπαδημητρίου, σχετικῶς μὲ τὴν ὑπὸ τῶν Κρατικῶν Ὑπηρεσιῶν διευκόλυνσιν τῆς ἀναπτύξεως τῶν Πτηνοτροφικῶν Ἐπιχειρήσεων κλπ., γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι ἀπὸ πολεοδομικῆς ἀπόψεως παρέχομεν πᾶσαν εὐκολίαν διὰ τὴν χορήγησιν ἀδειῶν ἀνεγέρσεως κτισμάτων, πρὸς στέγασιν τῶν περὶ ὧν πρόκειται ἐπιχειρήσεων, δεχόμεθα δὲ εὐχαρίστως νὰ μελετήσωμεν πᾶσαν ὑποβαλλομένην ἡμῖν, ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων, ὑπόδειξιν διὰ τὴν τροποποίησιν καὶ βελτίωσιν τῆς ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἰσχυούσης πολεοδομικῆς νομοθεσίας. Ἐν Ἀθήναις τῇ 2 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΑΛΕΞ. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

θʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1324 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου, σχετικῶς μὲ τὸν ἀποχιονισμὸν τῶν ὁδῶν Νομοῦ Κοζάνης, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἀκόλουθα: Ὁ ἐκχιονισμὸς τῶν ὁδῶν ὀργανοῦται καὶ ἀντιμετωπίζεται κατὰ τὸν καλλίτερον δυνατὸν τρόπον μὲ τὰ ὑπάρχοντα ἐν Ἑλλάδι μηχανήματα. Πλὴν τῶν κυρίως ἐκχιονιστικῶν μηχανημάτων, γίνεται χρῆσις σημαντικοῦ ἀριθμοῦ βοηθητικῶν τοιούτων (προωθητήρων, ἰσοπεδωτήρων) τοῦ Κ.Ο. Μ.Δ.Ε., τῶν Νομαρχιακῶν Ταμείων, τῆς Μηχανικῆς Καλλιεργείας καὶ φυσικῶν ἔτι προσώπων. Διὰ τῶν μέσων τούτων, εἰς τὰς συνήθεις περιπτώσεις, ὁ ἐκχιονισμὸς τῶν ὁδῶν, ἀντιμετωπίζεται ἱκανοποιητικῶς. Εἰς ἐξαιρετικὰς ὅμως περιπτώσεις, ὡς ἡ διανυομένη περίοδος βαρυτάτου χειμῶνος, ἡ διατήρησις τῶν συγκοινωνιῶν καθίσταται προβληματικὴ οὐ μόνον εἰς τὴν χώραν μας μὲ τὰς περιωρισμένας δυνατότητας, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς περισσότερον προηγμένας χώρας τῆς Εὐρώπης. Πάντως, καταβάλλεται προσπάθεια προοδευτικῆς αὐξήσεως τοῦ ἀριθμοῦ τῶν καταλλήλων μηχανημάτων διὰ τὴν καλλιτέραν ἀντιμετώπισιν τῶν ἐκχιονισμῶν. Διὰ τὴν περιφέρειαν τοῦ Νομοῦ Κοζάνης καὶ τῶν ὁμόρων Νομῶν Καστορίας καὶ Φλωρίνης, ἔχουσι διατεθῆ 4 κύρια ἐκχιονιστικὰ μηχανήματα, ὧν τὸ ἓν νεωτάτου τύπου. Δὲν παραλείπεται, τέλος, νὰ γνωσθῇ, ὅτι τὸ Ὑπουργεῖον Δημοσίων Ἔργων ἔχει τὴν εὐθύνην τοῦ ἀποχιονισμοῦ μόνον τῶν ἐθνικῶν ὁδῶν, τῶν ὑπολοίπων δὲ οὐσῶν εὐθύνῃ τῶν κατὰ τόπους Νομαρχιακῶν Ταμείων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1326)18.1.63 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου, περὶ τῆς ἐν θέματι ὁδοῦ, τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1289)23.1.1963 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Ἡ παρακαμπτήριος, εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφέρεται ἡ ἐρώτησις, ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς ἐθνικῆς ὁδοῦ Κοζάνης–Μπάρας–Γρεβενῶν. Κατὰ τὴν ἀσφαλτόστρωσιν τῆς ὁδοῦ ταύτης τὴν γενομένην κατὰ τὰ ἔτη 1954–55 εἶχε κριθῆ κατὰ τὰς τότε ἀντιλήψεις ὡς ἐπιβαλλομένη ἡ παραλλαγὴ τοῦ τμήματος χιλ. 32 –36 Κοκκινιᾶς διὰ Πολυδενδρίου καὶ Κιβωτοῦ τὸ ὁποῖον ἐτύγχανεν ἔκτοτε μειωμένης μερίμνης συντηρήσεως. Κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἐπεκράτησεν εὐρυτέρα προοπτικὴ συγκοινωνιακῆς ἀναπτύξεως καὶ ὁλόκληρος ἡ ὁδὸς ἀπὸ Μπάρας μέχρι Γρεβενῶν καὶ Μπουργκάνι ἐκρίθη ὡς ἔχουσα ἀνάγκην κατὰ τμήματα βελτιώσεως ἢ παραλλαγῆς τῆς χαράξεως αὐτῆς ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἀνάγκην ἀνακατασκευῆς τῆς γεφύρας τοῦ Ἁλιάκμονος ποταμοῦ, διὰ τοῦτο ἀνετέθη ἡ τεχνικὴ μελέτη ἀνακαινίσεως εἰς τὸ Τεχνικὸν Γραφεῖον Δοξιάδη τὸ ὁποῖον ὑπέβαλεν ἤδη τὴν προμελέτην τοῦ ἔργου τῆς δαπάνης αὐτοῦ προϋπολογισθείσης μετ’ ἀπροβλέπτων καὶ ἀποζημιώσεων ἀπαλλοτριώσεων εἰς 220 ἑκατ. δραχμάς. Ὑπὸ τὴν τοιαύτην προοπτικὴν καὶ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῆς συγκοινωνίας ἡ ὑπηρεσία συνετήρησε κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη τὸ ἀσφαλτοστρωμένον τμῆμα χιλ. 34–36 καθὼς καὶ τὸ ἀμμοχαλικόστρωτον τμῆμα χιλ. 32–34, ὥστε τὰ τμήματα ταῦτα ἀσχέτως τῆς ἀνάγκης βελτιώσεως τῆς ὁριζοντιογραφίας των, νὰ ἔχουν σχετικῶς καλὴν βατότητα, ὡς ἔχει καλὴν βατότητα καθ’ ὅλον τὸ μῆκος τῆς ὁδοῦ Μπάρας– Γρεβενῶν–Γεφ. Μπουργκάνι. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιαʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Γκλαβάνη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 211)28.6.62 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Γκλαβάνη, περὶ τῆς ἐν θέματι ὁδοῦ τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8281)9.7.62 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἑξῆς: Ὁ τρόπος ἀνακαινίσεως καὶ κατασκευῆς τῆς ἐν θέματι ὁδοῦ ἔχει μελετηθῆ παρὰ τῆς ἁρμοδίας Ὑπηρεσίας μελετῶν τοῦ Ὑπουργείου, ἀλλ’ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ ἔργου θὰ ἀπαιτήσῃ σημαντικὴν δαπάνην, τῆς ὁποίας ἡ διάθεσις δὲν εἶναι δυνατὴ πρὸ τῆς συμπληρώσεως τοῦ ἐν ἐκτελέσει 5ετοῦς προγράμματος κατασκευῆς τῶν βασικῶν Ἐθνικῶν Ἀρτηριῶν. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιβʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Γκλαβάνη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 213)28.6.62 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Ι. Γκλαβάνη, περὶ τῆς ἐν θέματι ὁδοῦ, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 8283)9.7.62 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ ὁδὸς Σούρπης–Πελασγίας ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς Ἐθνικῆς ὁδοῦ Βόλου–Ἀλμυροῦ–Λαμίας. Τὸ τμῆμα ἀπὸ Βόλον ἕως Πλάκες μήκους 75 χιλιομέτρων ἀνήκει εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Δ)νσεως Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν Νομοῦ Μαγνησίας καὶ συντηρεῖται ὑπὸ ταύτης διὰ τῶν ἑκάστοτε χορηγουμένων πιστώσεων διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ Ἐθνικοῦ Ὁδικοῦ Δικτύου. Τμῆμα μήκους 51 περίπου χιλ. εἶναι ἀσφαλτοστρωμένον ἡ δὲ βατότης εἶναι ἀρίστη. Τὸ ἀπὸ Σούρπης μέχρι Πλάκες τμῆμα εἶναι ἀμμοχαλικόστρωτον ἡ δὲ βατότης του κατὰ τὸ ἔτος 1961 δὲν ἦτο καλή. Τὸ τμῆμα Πλάκες–Πελασγίας εἶναι ἁρμοδιότητος τῆς Διευθύνσεως Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν Νομοῦ Φλωρίνης, ἡ κατάστασις τοῦ ἀπὸ ἀπόψεως βατότητος ἦτο ὁμοία τοῦ προηγουμένου Σούρπης–Πλάκες. Ἀπὸ τὰς πιστώσεις συντηρήσεως τοῦ Ἐθνικοῦ ὁδικοῦ δικτύου τοῦ Νομοῦ Μαγνησίας τοῦ ἔτους 1962 ἀνερχομένας εἰς 1.000.000 δραχ. διετέθη ποσὸν δραχμῶν 500.000 διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ ἐν τῇ ἐρωτήσει τμήματος Πλάκες, ἡ βατότης τοῦ ὁποίου ἐβελτιώθη δυναμένη νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς καλὴ διὰ τὸ πλεῖστον τοῦ τμήματος, ἀνεκτὴ δὲ εἰς τὸ ὑπόλοιπον. Διὰ τῶν πιστώσεων τοῦ 1963 προβλέπεται ἡ ὁλοκλήρωσις τῆς συντηρήσεως τοῦ τμήματος τούτου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιγʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Α. Ἀγγελούση. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1619)29.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου ἐν σχέσει μὲ ἐρώτησιν τοῦ βουλευτοῦ κ. Ἀγγελούση, ἀφορῶσαν τὸν Κ.Ο.Μ.Δ.Ε., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν ὅτι ἡ διατήρησις τοῦ Ὀργανισμοῦ τούτου καὶ τοῦ παρ’ αὐτῷ ὑπηρετοῦντος προσωπικοῦ δὲν θὰ εἶναι δυνατὴ ἐπὶ μακρὸν χρόνον ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅτι δὲν ὑφίστανται αἱ ἀπαραίτητοι οἰκονομικαὶ προϋποθέσεις λόγῳ κάμψεως τῆς δραστηριότητος τοῦ Ὀργανισμοῦ, ὀφειλομένης εἰς τὴν συνεπεία ἐφοδιασμοῦ τῶν ἐργολάβων δι’ ἰδιοκτήτου μηχανικοῦ ἐξοπλισμοῦ, μὴ ζήτησιν μηχανημάτων. Οὕτω, ἡ προοδευτικὴ λῆψις περιοριστικῶν μέτρων εἶναι ἀναπόφευκτος καταβάλλεται δὲ πᾶσα προσπάθεια διὰ τὴν ἀπορρόφησιν μέρους τοῦ προσωπικοῦ παρ’ ἄλλων Ὑπηρεσιῶν τοῦ Δημοσίου ἢ καὶ Ὀργανισμῶν, ἐφ’ ὅσον ὑφίσταται ἡ πρὸς τοῦτο δυνατότης, ἐκ δὲ τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Κ.Ο.Μ.Δ.Ε. ὑπάρχουν οἱ ἔχοντες τὰ προσόντα καὶ ἐπιθυμοῦντες νὰ καταλάβωσι τὰς προσφερομένας θέσεις. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιδʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα καὶ Ε. Σακελλάρη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 401)7.8.1962 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα καὶ Ε. Σακελλάρη περὶ τῆς ἐν θέματι ὁδοῦ Σούρπης–Πελασγίας, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 9746)23.8.62 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Ἡ ὁδὸς Σούρπης–Πελασγίας ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς ἐθν. ὁδοῦ Βόλου–Ἁλμυροῦ Λαμίας. Τὸ τμῆμα ἀπὸ Βόλον ἕως Πλάκες μήκους 75 χιλιομέτρων ἀνήκει εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Δ)νσεως Τεχν. Ὑπηρεσιῶν Νομοῦ Μαγνησίας καὶ συντηρεῖται ὑπὸ ταύτης διὰ τῶν ἑκάστοτε χορηγουμένων πιστώσεων διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ ἐθνικοῦ ὁδικοῦ δικτύου. Τὸ τμῆμα ἀπὸ Βόλου–Ἁλμυροῦ–Σούρπης μήκους 51 περίπου χιλιομέτρων εἶναι ἀσφαλτοστρωμένον ἡ δὲ βατότης εἶναι ἀρίστη. Τὸ ἀπὸ Σούρπης μέχρι πλάκες τμῆμα εἶναι ἀμμοχαλικόστρωτον ἡ δὲ βατότης του κατὰ τὸ ἔτος 1961 δὲν ἦτο καλή. Τὸ τμῆμα πλάκες Πελασγίας εἶναι ἁρμοδιότητος τῆς Δ)νσεως Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν Νομοῦ Φθιώτιδος ἡ κατάστασίς του ἀπὸ ἀπόψεως βατότητος ἦτο ὁμοία τοῦ προηγουμένου Σούρπης–Πλάκες. Ἀπὸ τὰς πιστώσεις συντηρήσεως τοῦ ἐθνικοῦ ὁδικοῦ δικτύου τοῦ Νομοῦ Μαγνησίας τοῦ ἔτους 1962 ἀνερχομένας εἰς 1.000.000 δραχμ. διετέθη ποσὸν δραχμ. 500.000 διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ ἐν τῇ ἐρωτήσει τμήματος Πλάκες, ἡ βατότης τοῦ ὁποίου ἐβελτιώθη δυναμένη νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς καλὴ διὰ τὸ πλεῖστον τοῦ τμήματος ἀνεκτὴ δὲ εἰς τὸ ὑπόλοιπον. Διὰ τῶν πιστώσεων τοῦ 1963 προβλέπεται ἡ ὁλοκλήρωσις τῆς συντηρήσεως τοῦ τμήματος τούτου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιεʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1373)25.1.63 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου περὶ τῆς ἐν θέματι ὁδοῦ Προσηλίου–Τρανοβάλτου–Ἐλάτης Ν. Κοζάνης, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1711)30.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Ἡ ἐν λόγῳ ὁδὸς δὲν εἶναι ἐκ τῶν πρωτευούσης σημασίας ἐπαρχιακῶν ὁδῶν τοῦ Νομοῦ. Τὸ ἁρμόδιον Ταμεῖον διὰ τῶν περιοριστικῶν πόρων του μεριμνᾷ διὰ τὴν βελτίωσιν αὐτῆς προοδευτικῶς κατὰ τμήματα. Οὕτως ἐπετεύχθη διὰ τῆς ἐκτελέσεως ἐργασιῶν σταθεροποιήσεως τοῦ καταστρώματος τῆς ὁδοῦ διὰ λιθοστρώσεων καὶ ἀμμοχαλικοστρώσεων, ἡ ἐξασφάλισις συνεχοῦς καθ’ ὅλον τὸ ἔτος κυκλοφορίας ἀπὸ τῆς ἀφετηρίας (χλμ. 35 ἐθν. ὁδ. Λαρίσης–Κοζάνης) μέχρι Τρανοβάλτου καὶ ἐσφαλμένως αἱ ἐργασίαι αὗται χαρακτηρίζονται διὰ τῆς ἐρωτήσεως ἄσκοποι. Ὅσον ἀφορᾷ τὸ πέραν τοῦ Τρανοβάλτου μέχρι Λαζαράτων καὶ Ἐλάτης τμῆμα, τοῦτο τοὐλάχιστον διὰ τὸ ἀπὸ Τρανοβάλτου μέχρι Λαζαράτων προβλέπεται νὰ σταθεροποιηθῇ δι’ ἀναλόγων ἐργασιῶν ἐντὸς τοῦ τρέχοντος ἔτους, διότι τὸ ὑπόλοιπον τμῆμα ἀπὸ Λαζαράτων μέχρι Ἐλάτης ἔχει ἀνάγκην ἐργασιῶν συμπληρωματικῆς διανοίξεως, τεχνικῶν κλπ. αἱ ὁποῖαι ἀντιπροσωπεύουν σημαντικὴν δαπάνην. Ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ τμῆμα τοῦτο διὰ τῆς κατασκευῆς τοῦ κυριωτέρου τεχνικοῦ ἔργου τῆς γεφύρας Ἐλάτης ἀνοίγματος 2Χ20 μ. χρηματοδοτηθέντος παρὰ τοῦ Ὑπουργείου Δημοσίων Ἔργων ἱκανοποιήθη παλαιότατον βασικῆς σημασίας αἴτημα τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιστʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14425)10.12.62 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1047)5.12. 62 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδημητρίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: 1) Ἡ ἐπιχωμάτωσις τοῦ ἀνατολικοῦ χώρου Ναυπλίου καθυστέρησε διὰ λόγους τεχνικούς, κυρίως ἀφορῶντος τὴν ἀποχέτευσιν τῶν ἀκαθάρτων ὑδάτων τῆς περιοχῆς. Ἤδη καὶ ἀπὸ ἀρχὰς Δεκεμβρίου 1962 ἐδόθη ἡ λύσις τῆς κατασκευῆς τῆς ἐπιχώσεως ταύτης διὰ λήψεως σειρᾶς μέτρων ἀφορουσῶν τὴν ἀποχέτευσιν προσωρινῶς τῶν ἤδη ὑφισταμένων ἀκαθάρτων καὶ ἐπιφανειακῶν ὑδάτων ὑπὸ τὸν περιορισμόν, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ διάθεσις τῶν δημιουργουμένων οἰκοπέδων πρὸ τῆς ἐκτελέσεως τῶν ἀπαραιτήτων ὁριστικῶν ἔργων ἀποχετεύσεως τῆς δημιουργουμένης περιοχῆς. 2) Τὸ Ὑπουργεῖον ἀναγνωρίζει τὴν συγκοινωνιακὴν σπουδαιότητα κατασκευῆς τῆς ἐπαρχιακῆς ὁδοῦ Ναυπλίου — Ν. Κίου–Μύλων, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀποπεράτωσιν τοῦ πρώτου τμήματος αὐτῆς μήκους 6 περίπου χιλ. ὧν τὰ 4,5 ἁπλῶς διηνοιγμένα ἄνευ ὁδοστρωσίας, ἀπαιτεῖται δαπάνη 3,5 ἑκατ. δρχ. περίπου διὰ τὴν κατασκευὴν δὲ τοῦ δευτέρου τμήματος αὐτῆς μήκους 5 χιλ. ἀπαιτεῖται δαπάνη τοὐλάχιστον 5 ἑκατ. δρχ. Διὰ τοιοῦτον ὕψος χρηματοδοτήσεως δὲν ὑφίσταται δυνατότης οὔτε ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ἁρμοδίου Νομαρχιακοῦ Ταμείου, οὔτε ἐκ τῶν εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ Ὑπουργείου τιθεμένων πιστώσεων, ἐκ τοῦ λόγου ὅτι συμπεριλήφθησαν εἰς τὰ προγράμματα αὐτῶν ὁδικὰ ἔργα μείζονος προτεραιότητος. 3) Τὸ ἔργον ὑδρεύσεως τῶν πόλεων Ναυπλίου καὶ Ἄργους, συμφώνως πρὸς τὴν ΣΑ 275 τροπ. 4 ἀπὸ 31. 12.1962 κοινὴν ἀπόφασιν τῶν κ.κ. Ὑπουργῶν Συντονισμοῦ, Οἰκονομικῶν καὶ Δημοσίων Ἔργων, θέλει ἐκτελεσθῇ ὑπ’ εὐθύνῃ τῶν Δήμων Ναυπλίου καὶ Ἄργους ὑπὸ τὴν ἐποπτείαν τοῦ καθ’ ἡμᾶς Ὑπουργείου, λόγῳ ἐντάξεως τοῦ ἐν λόγῳ ἔργου εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν Κεφαλαίων Δημοσίων Ἐπενδύσεων τῆς σχετικῆς δαπάνης καταβαλλομένης ἐκ τοῦ προϊόντος τοῦ συναφθέντος δανείου ὑπὸ τῶν ἐνδιαφερομένων Δήμων ἐκ δρχ. 8.500.000 παρὰ τοῦ Ταμείου Παρακαταθηκῶν καὶ Δανείων. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν καθυστέρησιν ἐνάρξεως τοῦ ἔργου, γνωρίζομεν ὅτι ἡ ὁριστικὴ μελέτη τοῦ ἔργου τούτου ἐπανυπεβλήθη συμπεπληρωμένη τὴν 8.12.1962, διεβιβάσθη διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. Δ. 36617)13.12.62 ἐγγράφου ἡμῶν εἰς τὴν Δ)νσιν Δ2 μερίμνῃ τῆς ὁποίας εἰσήχθη καὶ ἐνεκρίθη ὑπὸ τοῦ Συμβουλίου Δημ. Ἔργων τὴν 18.1.1963. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιζʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 994)3.12.1962 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Ἀλλαμανῆ, περὶ τῆς ἀνάγκης προγραμματισμοῦ διὰ τὸ ἔτος 1963 τῆς κατασκευῆς τοῦ ὑπολειπομένου τμήματος τῆς ἐν θέματι ὁδοῦ, τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 14284)6.12.62 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὰ ἑξῆς: Τὸ Ὑπουργεῖον ἔχει ὑπ’ ὄψει τὴν συγκοινωνιακὴν σημασίαν τῆς ὁδοῦ καὶ ἐξετάζει τὴν ἐφαρμοστέαν λύσιν ἐν συναρτήσει πρὸς τὸ μέγεθος τῆς ἀπαιτουμένης δαπάνης κατασκευῆς καὶ τὴν ἐνδεδειγμένην λύσιν διὰ τὴν χάραξιν τῆς Ἐθνικῆς ὁδοῦ Ἀγρινίου–Καρπενησίου, τῆς ὁποίας ἐπιβάλλεται ἡ παραλλαγὴ ἐπὶ μεγάλου μήκους λόγῳ τῆς δημιουργουμένης τεχνικῆς λίμνης φράγματος Ἀχελώου παρὰ τὰ Κρεμαστά. Μετὰ τὴν τακτοποίησιν τοῦ ἀνωτέρω θέματος θὰ ἐξετασθῇ ἡ δυνατότης προγραμματισμοῦ τοῦ ἔργου. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιηʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα καὶ Ε. Σακελλάρη. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 942)27.11.62 ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Ν. Τσόχα καὶ Ε. Σακελλάρη, περὶ τῆς ἐν θέματι ὁδοῦ, τῆς διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 13875)30.11.1962 ἐγγράφου ὑμῶν, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὅτι ἡ ἐπαρχιακὴ ὁδὸς πρὸς Σέσκλον μήκους 3,5 χιλμ. περίπου εἶναι ἀμμοχαλικόστρωτος καλῆς βατότητος συντηρουμένη κατὰ τὰ 2 πρῶτα αὐτῆς χιλ. παρὰ τῆς Ἑταιρείας Τσιμέντων ΟΛΥΜΠΟΣ καὶ κατὰ τὸ ὑπόλοιπον τμῆμα αὐτῆς ὑπὸ τοῦ Νομαρχιακοῦ Ταμείου. Ἀνάγκη βελτιώσεως ἔχει μόνον τὸ τμῆμα ἀπὸ τῆς γεφύρας εἰσόδου εἰς τὴν Κοινότητα μέχρι τῆς πλατείας αὐτῆς μῆκος 300 μ. περίπου, τὸ ὁποῖον προτίθεται τὸ Ν. Ταμεῖον νὰ ἐντάξῃ εἰς τὸ πρόγραμμα ὁδοποιητικῶν ἔργων ἔτους 1963. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

ιθʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Σ. Στεφανοπούλου. Ἐπὶ τῆς διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. πρωτ. 1707)30.1.1963 ὑμετέρου ἐγγράφου, διαβιβασθείσης ἡμῖν ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ Ἠλείας κ. Στεφ. Στεφανοπούλου, σχετικῶς μὲ τὰ μελετώμενα μέτρα πρὸς ἀποτροπὴν τῶν ἐκ τῆς παρατηρηθείσης συνεχοῦς κατολισθήσεως τοῦ ἐδάφους εἰς τὸ χωρίον Σχινῶν (Ἠλείας), ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι, κατ’ ἀρχήν, ἐπὶ τοῦ ἐν λόγῳ θέματος ἔχει ἁρμοδιότητα τὸ Ὑπουργεῖον Κοιν. Προνοίας. Ὁ ἁρμόδιος Δ)ντὴς Τεχνικῶν Ὑπηρεσιῶν, κατόπιν τηλεφωνικῆς διαταγῆς ἡμῶν, ἀνέφερεν ὅτι ποσοστὸν 90% τῶν οἰκημάτων τοῦ ὡς ἄνω χωρίου, λόγῳ τῆς κατολισθήσεως τοῦ ἐδάφους, παρουσιάζουν ρήγματα εἰς ἐπικίνδυνον σημεῖον, καὶ ὅτι εἰδοποιήθησαν ἁρμοδίως, οἱ κάτοικοι πρὸς ἐγκατάλειψιν αὐτῶν καὶ στέγασίν των εἰς ἀγροικίας. Σχετικῶς ἐζητήθη ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖον Κοιν. Προνοίας ἡ ἀποστολὴ σκηνῶν. Ἐντὸς τῶν προσεχῶν ἡμερῶν ἁρμόδιος ὑπάλληλος τοῦ Ὑπουργείου θὰ μεταβῇ πρὸς ἐπιτόπιον μελέτην τῆς καταστάσεως καὶ καθορισμὸν κατ’ ἀρχὴν τῆς νέας θέσεως τοῦ οἰκισμοῦ. Ἐν Ἀθήναις τῇ 7 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑφυπουργὸς

ΑΛΕΞ. ΘΕΟΔΟΣΙΑΔΗΣ

κʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου. Ἐπὶ τῆς ὑπ’ ἀριθ. 1375)25.1.63 ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Μ. Παπακωνσταντίνου, διαβιβασθείσης ἡμῖν διὰ τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1713)30.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου καὶ ἀφορώσης ἀποκατάστασιν διακοπείσης συγκοινωνίας ἐπὶ τῆς ἐθν. ὁδοῦ Τσοτυλίου–Πενταλόφου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τ’ ἀκόλουθα: Ἡ διακοπὴ τῆς συγκοινωνίας ὀφείλεται εἰς ὑποχώρησιν τοῦ φορέως γεφύρας ΜΠΕΛΕΫ εἰς χιλμ. 77+900, λόγῳ ζημιῶν ἀκροβάθρου συνεπείᾳ ἐντατικῶν βροχοπτώσεων. Διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς συγκοινωνίας ἐζητήθη παρὰ τοῦ Γεν. Ἐπιτελείου στρατοῦ ἡ διάθεσις τοῦ ἀναγκαιοῦντος ὑλικοῦ Μπέλεϋ διὰ τὴν ἐπιμήκυνσιν τῆς γεφύρας, ἄνευ μεταβολῆς τῆς κλάσεως αὐτῆς. Τὸ Γ.Ε.Σ. ἐνέκρινε τὴν διάθεσιν ὑλικοῦ διὰ τὴν κατασκευὴν παραπλεύρως νέας γεφύρας, διετάχθη δὲ ἡ ἁρμοδία Τεχνικὴ Ὑπηρεσία νὰ προβῇ τάχιστα εἰς τὰς δεούσας προκαταρκτικὰς ἐργασίας διὰ τὴν τοποθέτησιν τοῦ νέου φορέως. Ἐν Ἀθήναις τῇ 9 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

καʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Μ. Σβώλου, Σ. Ἠλιοπούλου, Γ. Αὐγεροπούλου καὶ Ι. Εὐαγγελίδη. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2009)1428)2.2.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ἐν θέματι ἐπερώτησις, σχετικὴ μὲ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως εἰς τὴν περιοχὴν Ζωοδόχου Πηγῆς, Περιστερίου, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: Συμφώνως πρὸς τὴν παρ. 4 τοῦ ἄρθρου 9 τοῦ Α.Ν. 1380)1938 αἱ ἐπεκτάσεις τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως καὶ τῶν συναφῶν ἔργων καὶ ἐγκαταστάσεων, εἶναι ὑποχρεώσεις τῶν Δήμων, Κοινοτήτων, Συνεταιρισμῶν ἢ καὶ ἀτόμων. Ἐκ παραλλήλου ἐκτελοῦνται ἐπεκτάσεις ὑπὸ τῆς Ἑταιρείας Ὑδάτων καὶ δαπάναις τῶν ἐσόδων ἐκμεταλλεύσεως τῆς ὑδρεύσεως, αἵτινες ὅμως δὲν δύνανται νὰ καλύψουν ταὐτοχρόνως ὅλας τὰς ἀνάγκας, δι’ ὅ κλιμακοῦνται εἰς προγράμματα, βάσει τῶν ὁποίων ἐτοποθετήθησαν μέχρι τοῦδε εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Κοινότητος Ν. Λιοσίων, εἰς ἥν ὑπάγεται διοικητικῶς ἡ Συνοικία Ζωοδόχος Πηγή, 4860 μ.μ. ἀγωγῶν. Εἰδικώτερον ὅσον ἀφορᾷ τὴν περιοχὴν Ζωοδόχου Πηγῆς, ἡ εἰς αὐτὴν ἐπέκτασις τοῦ δικτύου ὑδρεύσεως, δὲν εἶναι ἐφικτὴ ἄνευ τῆς αὐξήσεως τῆς ἱκανότητος τῶν ὑφισταμένων ἀγωγῶν, ἥτις ἐπὶ τοῦ παρόντος δὲν ἀντιμετωπίζεται. Ἐν Ἀθήναις τῇ 11 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

κβʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Λαμπράκη καὶ Ι. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 880)519 τῆς 16ης Ἰανουαρίου 1963 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Γ. Λαμπράκη, Ι. Παπαδημητρίου σχετικὴ μὲ τὸ ἡμερομίσθιον τῶν λιμενεργατῶν Πειραιῶς κλπ., ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ ἀκόλουθα: α) Τὰ ἡμερομίσθια τῶν λιμενεργατῶν Πειραιῶς ηὐξήθησαν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1954 μέχρι σήμερον κατὰ 62%. Ὁ ΟΛΠ ἀκολουθεῖ πάντοτε ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξαιρέσεως ὅλας τὰς αὐξήσεις τὰς διδομένας ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. β) Οἱ λιμενεργάται Πειραιῶς εἶναι ἐκ τῶν ἐργατῶν οἵτινες τυγχάνουν ἀρκετῶν προνομίων. Αἱ ἡμερήσιαι ἀποδοχαὶ αὐτῶν δὲν στηρίζονται μόνον εἰς τὰ ἁπλᾶ ἡμερομίσθια, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν μὲ ἀπόδοσιν ἀμοιβήν των. γ) Τὸ Διοικητικὸν Συμβούλιον τοῦ Ο.Λ.Π. ἀπεφάσισεν ὅπως αὐξηθοῦν κατὰ δραχμ. 10–15 τὰ ἡμερομίσθια ἅπαντος τοῦ ἐργαζομένου εἰς τὸν Λιμένα προσωπικοῦ καὶ οὐχὶ μόνον τῶν μονίμων λιμενεργατῶν, ἤτοι καὶ τῶν δοκίμων καὶ ἐλευθέρων ἐργατῶν, δοκίμων καὶ ἐλευθέρων τεχνιτῶν, ρυμουλκιστῶν, φυλάκων καὶ ἐργατῶν φορτηγίδων, μαθητευομένων κλπ. Ἐπίσης, τὸ ὡς ἄνω Συμβούλιον ἀπεφάσισεν ὅπως ἀναπροσαρμοσθῇ ὁ Κανονισμὸς Ἐργασίας προοδευτικῶς, ὥστε χωρὶς νὰ παραβλάπτωνται τὰ συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων, νὰ ἀρχίσῃ συγχρονιζόμενος. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

κγʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδοπούλου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1895)31.1.63 ὑμετέρου ἐγγράφου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1403)28.1. 1963 ἐρώτησις τοῦ βουλευτοῦ κ. Δ. Παπαδοπούλου, σχετικῶς μὲ μονιμοποιήσεις τῶν ἐκτάκτων ὑπαλλήλων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν, ὅτι τὰ οἰκεῖα Ὑπηρεσιακὰ Συμβούλια ἐπελήφθησαν τῆς κρίσεως καὶ συνεχίζουν τὰς ἐργασίας των διὰ τὴν μονιμοποίησιν τοῦ πάσης φύσεως προσωπικοῦ τοῦ ἐμπίπτοντος εἰς τὰς διατάξεις τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 4193 Ν. Δ)τος. Συνεπῶς, τὰ περὶ μονιμοποιήσεων μὴ δικαιουμένων καὶ ἀσκήσεως πολιτικῆς πιέσεως εἶναι ἀνυπόστατα. Κατ’ ἀκολουθίαν τῶν ἀνωτέρω, δὲν καθίσταται δυνατὴ ἡ ἀποστολὴ τῶν αἰτουμένων στοιχείων, ὡς μὴ ὑφισταμένων εἰσέτι, λόγῳ μὴ περαιώσεως τοῦ ἔργου τῶν ὡς ἄνω Συμβουλίων. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

κδʹ) Ἐπὶ ἐρωτήσεως τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη, Γ. Λαμπράκη, Ε. Μπενᾶ καὶ Ι. Παπαδημητρίου. Εἰς ἀπάντησιν τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 2008)1427)2.2.63 ὑμετέρου, δι’ οὗ διεβιβάσθη ἡμῖν ἡ ὑπ’ ἀριθ. 1441 ἐρώτησις τῶν βουλευτῶν κ.κ. Α. Μπριλλάκη, Γ. Λαμπράκη, Ε. Μπενᾶ καὶ Ι. Παπαδημητρίου, περὶ ἐπιχωματώσεως τοῦ λιμένος Φρεατίδος ὑπὸ τοῦ ΟΛΠ πρὸς κατασκευὴν κρηπιδωμάτων, ἔχομεν τὴν τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν ὑμῖν τὰ κάτωθι: Μετὰ τὴν κατασκευὴν τῶν ἐξωτερικῶν ἔργων τοῦ λιμένος Ζέας καὶ ἐν συνεννοήσει μετὰ τῶν Ὑπηρεσιῶν Τουρισμοῦ, Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας καὶ Ναυτικοῦ Μουσείου, προβλέπεται ἡ κρηπίδωσις τοῦ παρὰ τὴν γένεσιν τοῦ ἐξωτερικοῦ μώλου τῆς θέσεως Φρεατίδος τμήματος. Ἐπὶ τῷ σκοπῷ πλήρους ἀξιοποιήσεως τῆς περιοχῆς, προβλέπεται καὶ ἡ κατασκευὴ τόσον τῶν ἀναγκαίων ἐγκαταστάσεων διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν μεγάλων θαλαμηγῶν καὶ μικρῶν ξένων πλοίων ἅτινα θὰ ἐλλιμενίζωνται τοῦ λοιποῦ εἰς τὴν θέσιν ταύτην, ὅσον καὶ τῆς κατασκευῆς κτιρίων, εἰς τὸν δημιουργούμενον χῶρον, τοῦ Ναυτικοῦ καὶ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσείου. Διὰ τῶν ἀνωτέρω ἐξωραϊστικῶν ἔργων, ἅτινα εὑρίσκονται εἰσέτι ὑπὸ μελέτην, θὰ ἀξιοποιηθῇ πλήρως ἡ θέσις αὕτη καὶ ἀναλόγως μὲ τὸν τοπικὸν χαρακτῆρα τῆς περιοχῆς ταύτης τοῦ Πειραιῶς. Ἐν Ἀθήναις τῇ 12 Φεβρουαρίου 1963

Ὁ Ὑπουργὸς

Σ. ΓΚΙΚΑΣ

§7ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Εἰσερχόμεθα εἰς τὴν

ΗΜΕΡΗΣΙΑΝ ΔΙΑΤΑΞΙΝ

ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

§8Η. ΜΠΡΕΔΗΜΑΣ. Τὸν λόγον, κ. Πρόεδρε.

§9ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὄχι, κ. συνάδελφε. Πρὸ τῆς ἡμερησίας διατάξεως εἰς οὐδένα θὰ δίδεται ὁ λόγος ἐὰν δὲν ἔχῃ προηγηθῆ συνεννόησις μετὰ τοῦ Προεδρείου τοὐλάχιστον μέχρι τῆς μεσημβρίας. Μὴ ἐπιμένετε. (Ἀκολούθως γενομένης προεκφωνήσεως τῶν νομοσχεδίων τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως, ἅπαντα κρατοῦνται, ἵνα συζητηθῶσι μὲ τὴν σειράν των). Αʹ συζήτησις ἐπὶ τῆς ἀρχῆς καὶ τῶν ἄρθρων τοῦ σχεδίου νόμου «περὶ συνομολογήσεως λαχειοφόρου ἐσωτερικοῦ δανείου οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως δρχ. 1.500.000.000 ἐξοφλουμένου χρεολυτικῶς ὑπὲρ τὸ ἄρτιον». Ὁ εἰσηγητὴς τῆς πλειοψηφίας κ. Λ. Δερτιλῆς, ἔχει τὸν λόγον.

§10Λ. ΔΕΡΤΙΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου αἰτεῖται ὅπως ἐξουσιοδοτήσωμεν τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, πρὸς συνομολόγησιν διὰ δημοσίας ἐγγραφῆς, διὰ λογαριασμὸν τοῦ δημοσίου ὁμολογιακοῦ δανείου ποσοῦ τῆς τάξεως 1½ δισεκατομμυρίων δραχμῶν. Τὸ συνομολογηθησόμενον δάνειον θὰ εἶναι διαρκείας 20 ἐτῶν, τοκοφόρον ἀπὸ τοῦ πρώτου ἔτους μὲ ἐτήσιον ἐπιτόκιον 5%, λαχειοφόρον κατὰ τὰ πρῶτα 4 ἔτη καὶ θὰ ἀποσβεσθῇ χρεωλυτικῶς ἐντὸς 16 ἐτῶν, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τοῦ 1968 μὲ κλιμάκωσιν ἐξοφλήσεως ὑπὲρ τὸ ἄρτιον ἀπὸ 6% ἕως 20%. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Αʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Δ. Θανόπουλος). Πρὶν ἢ ἀναφερθῶ εἰς τοὺς κατ’ ἰδίαν ὅρους τῆς συνάψεως τοῦ δανείου, θεωρῶ σκόπιμον ὅπως ἀναπτύξω γενικωτέρας σκέψεις σχετικὰς μὲ τὴν σημασίαν τοῦ δημοσίου δανείου ὡς καὶ τῶν ἐπιπτώσεων τούτου ἐπὶ τοῦ οἰκονομικοῦ, τοῦ δημοσιονομικοῦ καὶ κοινωνικοῦ τομέως τῆς Οἰκονομίας. Κατ’ ἀρχὴν θὰ ἐνθυμηθῶμεν ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν καταθέτων τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ κράτους ἐνώπιον τῆς Βουλῆς μᾶς ἐγνώρισεν ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων διὰ τὸ 1963, (κρατικοὶ καὶ παράλληλοι), θὰ ἀνέλθῃ εἰς 10.926 ἑκατομ. δραχμῶν. Ἐκ τούτων 6.250 ἑκατομ. δραχμῶν αἱ κρατικαὶ ἐπενδύσεις καὶ 4.676 αἱ παράλληλοι τοιαῦται. Εἰς τὸ σκέλος τῶν ἐσόδων τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἐπενδύσεων προβλέπονται ἑλληνικοὶ πόροι 3.900 ἑκατομ. δραχμῶν ἐκ τῶν ὁποίων 2.000 ἑκατομ. δραχμαὶ προβλέπεται νὰ ἐξευρεθοῦν ἐξ ἐντόκων γραμματίων καὶ ἐξ ἐσωτερικοῦ δανείου. Εἶναι προφανές, ὅτι τὸ προβλεπόμενον ποσὸν τῶν 2.000 ἑκατομ. δραχμῶν κατανέμεται ἀφ’ ἑνὸς εἰς δάνειον 500 ἑκατομ. δραχμῶν ἐξ ἐντόκων γραμματίων καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς δάνειον 1.500 ἑκατομ. δραχμῶν, ἐξ ἐκδόσεως ἴσου ποσοῦ ὁμολογιῶν. Κατὰ συνέπειαν τὸ προϊὸν τοῦ συναφθησομένου δανείου πρόκειται νὰ ἐπενδυθῇ παραγωγικῶς. Δὲν πρόκειται δηλαδὴ νὰ χρησιμοποιηθῇ πρὸς ἀντιμετώπισιν τακτικῶν δαπανῶν τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἡ παρατήρησις αὕτη ἐνέχει οὐσιώδη σημασίαν. Διότι ἡ χρησιμότης τοῦ ὑπὸ τοῦ κράτους συναπτομένου δανείου ὡς καὶ ἡ ἐν γένει ἐπίπτωσις τούτου ἐπὶ τῆς Οἰκονομίας, κρίνεται ἐκ τοῦ σκοποῦ, διὰ τὸν ὁποῖον τοῦτο συνάπτεται καὶ ἐκ τοῦ τρόπου χρησιμοποιήσεώς του. Κύριοι βουλευταί, ἐλπίζω ὅτι τὸ σύνολον τῶν παραγόντων τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας συναντᾶται εἰς μίαν διαπίστωσιν. Τὴν διαπίστωσιν ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ προχωρήσωμεν μὲ τὸν ταχύτερον δυνατὸν ρυθμὸν εἰς τὸ ἔργον τῆς ἀναπτύξεως τῆς Οἰκονομίας μας, δι’ ἀξιοποιήσεως τοῦ ἐν γένει παραγωγικοῦ μας δυναμικοῦ. Τὸ θέμα, τὸ ὁποῖον ἀνακύπτει, εἶναι πρῶτον, πῶς πραγματοποιεῖται ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐὰν διὰ τοῦ δημοσίου δανεισμοῦ προωθῆται τὸ ἔργον τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἑκάστη Οἰκονομία παράγει ἐντὸς μιᾶς χρονικῆς περιόδου, ἤτοι ἐντὸς ἑνὸς ἔτους, ἕνα σύνολον ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν, τὸ ὁποῖον ἀποκαλοῦμεν ἐτήσιον κοινωνικὸν εἰσόδημα. Τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ κοινωνικοῦ εἰσοδήματος διατίθεται διὰ τὴν συντήρησιν τῶν συντελεστῶν τῆς παραγωγῆς ἐν γένει. Τὸ ἀπομένον ποσοστὸν ἐκ τοῦ κοινωνικοῦ εἰσοδήματος, τὸ μὴ καταναλισκόμενον, ἀποταμιεύεται καὶ ἀποτελεῖ τὴν λεγομένην κοινωνικὴν ἀποταμίευσιν. Τὸ μέγεθος τῆς συντελουμένης κοινωνικῆς ἀποταμιεύσεως καὶ ὁ τρόπος τῆς χρησιμοποιήσεώς της, δημιουργεῖ τὸν ρυθμὸν τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἐφ’ ὅσον δηλαδὴ μία Οἰκονομία ἀποταμιεύει καὶ χρησιμοποιεῖ τὸ ἀποταμίευμά της παραγωγικῶς, πραγματοποιεῖται πρόοδος οἰκονομική. Ἄλλως ἔχομεν στασιμότητα ἢ καὶ ὑποχώρησιν τῆς Οἰκονομίας, ἤτοι ἔχομεν τὰ φαινόμενα τῆς πτώσεως τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἐξαπλώσεως τῆς ἀνεργίας μὲ ὅλας τὰς ἐκ τούτου δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις ἐπὶ τῆς οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς ζωῆς τῆς χώρας. Ἐφ’ ὅσον ἀποδεχόμεθα ὅτι τὸ δυναμικὸν στοιχεῖον τῆς Οἰκονομίας εἶναι τὸ μέγεθος τῆς ἐπιτελουμένης κοινωνικῆς ἀποταμιεύσεως καὶ ἡ παραγωγικὴ ἐπένδυσις τούτου, θὰ πρέπει νὰ δεχθῶμεν ἐπίσης ὅτι ὁ δημόσιος δανεισμός, ὁ ὁποῖος ἔχει ὡς σκοπὸν τὴν συγκέντρωσιν μέρους τῆς ἐπιτελουμένης κοινωνικῆς ἀποταμιεύσεως ἵνα τὴν χρησιμοποιήσῃ διὰ παραγωγικὰς ἐπενδύσεις, ἐπιτελεῖ ἔργον χρήσιμον διὰ τὴν οἰκονομικὴν καὶ κοινωνικὴν πρόοδον. Ἐρωτᾶται: Ἐμπίπτει ἡ διὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου προβλεπομένη σύναψις Ἐσωτερικοῦ Δανείου εἰς τὴν ἀναφερθεῖσαν περίπτωσιν; Ἡ ἀπάντησις, διὰ πάντα καλῆς πίστεως συζητητήν, πρέπει νὰ εἶναι καταφατική. Διότι, ὡς ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ κατατεθέντος Προϋπολογισμοῦ 1963, αἱ τακτικαὶ δαπάναι τοῦ Προϋπολογισμοῦ καλύπτονται ἐκ τῶν τακτικῶν ἐσόδων καὶ πέραν τούτου ἀπομένει περίσσευμα ἐκ 1.150 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, τὸ ὁποῖον μεταφέρεται εἰς τὸν Προϋπολογισμὸν ἐπενδύσεων. Ἄρα, ὁ τακτικὸς κρατικὸς Προϋπολογισμὸς δὲν εἶναι ἐλλειμματικός, ἀλλὰ πραγματοποιεῖ περίσσευμα 1.150 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, τὸ ὁποῖον διατίθεται διὰ παραγωγικὰς ἐπενδύσεις. Κατὰ συνέπειαν καὶ τὸ συναφθησόμενον ἐσωτερικὸν εἰς δραχμὰς δάνειον, δὲν χρειάζεται διὰ νὰ καλύψῃ καταναλωτικὰς δαπάνας. Χρειάζεται διὰ νὰ ἐπαυξήσῃ τὸ μέγεθος τῶν ὑπὸ τοῦ κράτους πραγματοποιουμένων παραγωγικῶν ἐπενδύσεων, διὰ τῶν ὁποίων, ὡς ἤδη ἐλέχθη, πρόκειται νὰ ἀξιοποιήσωμεν τὸ ἐν γένει παραγωγικὸν δυναμικὸν τῆς χώρας, ἵνα οὕτω προσφέρωμεν εἰς τὸν Λαόν μας ἐργασίαν καὶ βελτίωσιν τῶν ὅρων διαβιώσεώς του. Κύριοι βουλευταί, τὰς ἁπλᾶς αὐτὰς ἀληθείας δὲν δύναται οὐδεὶς καλόπιστος συζητητὴς νὰ ἀμφισβητήσῃ. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον γίνεται ἐπιστράτευσις καὶ ἄλλων ἐπιχειρημάτων καὶ κυρίως τοῦ ἐπιχειρήματος, ὅτι ἡ Κυβέρνησις τῆς Ε.Ρ.Ε., διὰ τῆς δανειακῆς της πολιτικῆς μεταφέρει τὰ βάρη τῆς παρούσης γενεᾶς εἰς τὰς μελλούσας γενεάς. Ὑποθηκεύει τὸ μέλλον ὑπὲρ τοῦ παρόντος. Πράγματι, πρέπει νὰ ὑφίσταται πλήρης παρερμηνεία, διὰ νὰ μὴ εἴπω κακομεταχείρισις βασικῶν οἰκονομικῶν καὶ δημοσιονομικῶν ἐννοιῶν, διὰ νὰ ὑποστηριχθῇ ὅτι ἡ σύναψις ἐσωτερικῶν δανείων εἰς δραχμὰς καὶ ἡ χρησιμοποίησις τούτων εἰς παραγωγικὰς ἐπενδύσεις, ἀποτελεῖ μετάθεσιν ἐπὶ βάρους τῶν μελλουσῶν γενεῶν, διότι καλοῦνται καὶ αὗται νὰ συνεισφέρουν, ὑπὸ μορφὴν τοκοχρεωλυσίου, εἰς τὴν ἐξόφλησιν τῶν σήμερον συναπτομένων δανείων. Ἐπειδὴ τὸ ἐπιχείρημα τῆς μεταθέσεως τοῦ βάρους τῆς παρούσης γενεᾶς εἰς τὰς μελλούσας, ἐγράφη εἰς τὸν τύπον καὶ εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ ἐπαναληφθῇ καὶ εἰς τὴν αἴθουσαν ταύτην ὑπὸ ρητόρων τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, θεωρῶ σκόπιμον νὰ ἀναφερθῶ εἰς τὴν φύσιν καὶ μορφὴν τοῦ κρατικοῦ δανείου ὡς δημοσιονομικοῦ ὀργάνου καὶ ὡς μέσου ἐπηρεασμοῦ τῆς οἰκονομικῆς ἐξελίξεως μιᾶς χώρας. Κύριοι βουλευταί, τὸ ἐσωτερικὸν δημόσιον δάνειον ἐν τῇ οὐσίᾳ ἀποτελεῖ μεταφορὰν ἀγοραστικῆς δυνάμεως μεταξὺ εἰσοδηματικῶν τάξεων τῆς αὐτῆς Οἰκονομίας. Πραγματοποιεῖται κατὰ τὴν πρώτην φάσιν τῆς συνάψεως τοῦ δανείου ἑκουσία μεταβίβασις ἀγοραστικῆς δυνάμεως ἐκ τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέως Οἰκονομίας εἰς τὸν Δημόσιον τομέα τῆς Οἰκονομίας. Ἐφ’ ὅσον τὸ Κράτος χρησιμοποιεῖ τὸ ποσὸν τοῦ συναφθέντος δανείου εἰς παραγωγικοὺς σκοποὺς ἐπιτυγχάνεται, ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὅπως π.χ. ἡ αὔξησις τῆς ἀπασχολήσεως κλπ., ἡ ἄνοδος τοῦ κοινωνικοῦ εἰσοδήματος, ἥτις ὑπερκαλύπτει τὸ διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ δανείου προκαλούμενον βάρος τῆς μελλούσης γενεᾶς. Θὰ ἀπετέλει βάρος εἰς τὰς μελλούσας γενεὰς τὸ ἐσωτερικὸν δάνειον ἐὰν τοῦτο ἀντὶ νὰ χρησιμοποιῆται διὰ ἔργα οἰκονομικῆς ὑποδομῆς καὶ ἀναπτύξεως, ἐχρησιμοποιοῦντο πρὸς κάλυψιν καταναλωτικῶν ἀναγκῶν τοῦ παρόντος. Κατὰ συνέπειαν ἡ ἀπάντησις ἐὰν διὰ τοῦ ἐσωτερικοῦ δανείου μεταφέρομεν φορολογικὰ βάρη εἰς τὰς μελλούσας γενεὰς εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀναζήτησιν τῆς φύσεως τῆς δαπάνης τὴν ὁποίαν πρόκειται νὰ καλύψῃ τὸ συναπτόμενον δάνειον. Ἡ προσφυγὴ εἰς δημόσιον δανεισμόν, ἐφ’ ὅσον διὰ τούτου πρόκειται νὰ πραγματοποιηθοῦν παραγωγικαὶ ἐπενδύσεις, ὄχι μόνον δὲν πρέπει νὰ ἀποκλείηται, ἀντιθέτως πρέπει νὰ θεωρῆται ἐπιβεβλημένη. Διότι ἀφ’ ἑνὸς δὲν εἶναι δυνατὸν αἱ δαπάναι αὗται, ὡς ἐκ τοῦ ὄγκου των, νὰ καλυφθοῦν ἀπὸ φορολογίας τῆς ἀντιθέτου γενεᾶς καὶ ἀφ’ ἑτέρου διότι τοῦτο ἐπιβάλλεται ἐκ λόγων κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Θὰ ἦτο πράγματι ἀδικία διὰ τὴν παροῦσαν γενεὰν νὰ ἐπωμισθῇ ἐν τῷ συνόλῳ της βάρη δημοσιονομικὰ τὰ ὁποῖα συνάπτονται πρὸς ἐκτέλεσιν παραγωγικῶν ἔργων ἐκ τῆς ἀποδόσεως τῶν ὁποίων πρόκειται νὰ προέλθουν ἄμεσοι καὶ ἔμμεσοι ὠφέλειαι, αἵτινες θὰ κλιμακωθοῦν πέραν τῆς παρούσης γενεᾶς. Εἰς τὰς συγχρόνους οἰκονομίας τὸ δημόσιον δάνειον καὶ ἰδιαιτέρως τὸ ἐσωτερικὸν δάνειον, κατέστη ὀργανικὸν στοιχεῖον τῆς Κοινωνικῆς Οἰκονομίας καὶ μέσον ἀσκήσεως οἰκονομικῆς καὶ δημοσιονομικῆς πολιτικῆς διὰ τοῦ ὁποίου ἐπηρεάζεται ὁ ρυθμὸς τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Ἰδιαίτατα ἡ Ἑλληνικὴ Οἰκονομία ἥτις μετὰ τὴν σύνδεσίν της μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Οἰκονομικὴν Κοινότητα πρέπει νὰ ἐπιταχύνῃ εἰς τὸ ὕψιστον δυνατὸν τὸν ρυθμὸν τῆς ἀνόδου της, ὀφείλει νὰ ἀναζητήσῃ πάντα τρόπον ἀξιοποιήσεως τῆς κοινωνικῆς της ἀποταμιεύσεως. Ὑφίστανται δὲ τὰ πρὸς τοῦτο ἀπαιτούμενα περιθώρια. Κατὰ τὸ ἔτος 1962 παρὰ τὴν ἄντλησιν χρηματικῶν μέσων ἐκ τῆς ἰδιωτικῆς ἀποταμιεύσεως, ἥτις ἐσημειώθη διὰ τῆς συνάψεως ὁμολογιακῶν δανείων ὑπὸ τοῦ Κράτους καὶ τῶν Ὀργανισμῶν Δημοσίας Ὠφελείας, ὡς καὶ τῶν ἰδιωτικῶν ἐπιχειρηματικῶν μονάδων δι’ ὁμολογιῶν καὶ μετοχῶν, ἐσημειώθη αὔξησις τῶν καταθέσεων εἰς τὰς ἐμπορικὰς τραπέζας καὶ εἰς τοὺς εἰδικοὺς πιστωτικοὺς ὀργανισμοὺς τῆς τάξεως τῶν 5.123 ἑκατομ. δραχμῶν. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἀποδεικνύει τὴν ὕπαρξιν ἐπαρκοῦς ἀποταμιεύσεως καὶ τὴν δυνατότητα τῆς παραγωγικῆς ἐπενδύσεώς της ἥτις ἀναμφισβητήτως ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς συνάψεως ἐσωτερικῶν ὁμολογιακῶν δανείων. Θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ δι’ ἐκδόσεως ὁμολογιακῶν δανείων ἄντλησις κεφαλαίων ἐκ τῆς ἰδιωτικῆς ἀποταμιεύσεως ἀνταποκρίνεται εἰς ὀργανικὴν ἀνάγκην τῆς οἰκονομίας μας. Ἡ ἀνάπτυξις μιᾶς οἰκονομίας προϋποθέτει τὴν ὕπαρξιν μακροπροθέσμων κεφαλαίων καὶ μακροπροθέσμου πίστεως. Ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία πάσχει ὀργανικῶς, διότι δὲν διαθέτει εὔρωστον κεφαλαιαγοράν, καὶ ἡ χρηματαγορὰ εἶναι ἐθισμένη εἰς βραχυπροθέσμους τοποθετήσεις. Τὸ φαινόμενον τοῦτο ὑφίστατο καὶ προπολεμικῶς. Ἡ ὀργανικὴ αὐτὴ ἀδυναμία τῆς οἰκονομίας μας εἶναι αἰτία δημιουργίας πλήθους ἀντανακλαστικῶν δυσμενῶν φαινομένων ἐπὶ τῆς πιστωτικῆς διαδικασίας καὶ ἀποτελεῖ ἕνα τῶν ἀνασχετικῶν παραγόντων τῆς ἐκβιομηχανίσεώς της. Παρὰ τὴν αἰσθητὴν ὀργανικὴν βελτίωσιν, τὴν ὁποίαν ἀπὸ τῆς ἀπόψεως ταύτης ἐμφανίζει ἡ Ἑλληνικὴ κεφαλαιαγορὰ καὶ χρηματαγορά, ἐν τούτοις ἀπέχομεν αἰσθητῶς ἀπὸ τὸ ἐπιθυμητὸν σημεῖον. Ἀπόδειξιν τῆς βελτιώσεως ἀποτελεῖ τὸ γεγονός, ὅτι αἱ καταθέσεις προθεσμίας εἰς τὰς ἐμπορικὰς τραπέζας καὶ εἰδικοὺς πιστωτικοὺς ὀργανισμοὺς ἀπὸ 72,1 ἑκατ. δραχμῶν τοῦ ἔτους 1955 (Δεκέμβριος), ἀνῆλθον εἰς 3.872 ἑκατομμ. δραχμῶν τὸ ἔτος 1962 (Δεκέμβριος). Ἐπὶ τοῦ συνόλου τῶν καταθέσεων ἡ ποσοστιαία συμμετοχὴ τῶν μακροπροθέσμων καταθέσεων κατὰ τὴν περίοδον ταύτην ἀπὸ 1,8% περίπου ἀνῆλθεν εἰς 14,5%. Παραλλήλως πρὸς τὴν αὔξησιν τῶν καταθέσεων προθεσμίας, κατὰ τὸ ἔτος 1962 μόνον ἐσημειώθη καὶ ἄντλησις μακροπροθέσμων κεφαλαίων μέσῳ τῆς κεφαλαιαγορᾶς δι’ ἐκδόσεως ὁμολογιῶν ἐκ μέρους Ὀργανισμῶν Κοινῆς Ὠφελείας καὶ ἀνωνύμων ἑταιρειῶν 1.600 ἑκατομμ. δραχμῶν, ὡς καὶ δι’ ἐκδόσεως μετοχῶν ὑπὸ τραπεζῶν καὶ ἀνωνύμων ἑταιρειῶν 568 ἑκατομμ. δραχμῶν. Καὶ ταῦτα μὲν διὰ νὰ συνειδητοποιήσωμεν τὰς ἐπελθούσας πράγματι οὐσιώδεις ἐπὶ τὰ βελτίῳ ὀργανικὰς μεταβολὰς εἰς τὴν οἰκονομίαν μας. Παρὰ ταῦτα, ὅμως, πρέπει νὰ ἐπιτείνωμεν τὴν προσπάθειάν μας πρὸς περαιτέρω ἄντλησιν μακροπροθέσμων κεφαλαίων ἐκ τῆς ἰδιωτικῆς ἀποταμιεύσεως ἵνα προωθήσωμεν τὸ ἔργον τῆς οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως. Τὴν προσπάθειαν ταύτην ἐπιβοηθεῖ ἡ ἔκδοσις τοῦ ὑπὸ κρίσιν δανείου τῶν 1.500 ἑκατομμ. δραχμῶν. Μετὰ τὰς γενικὰς αὐτὰς διαπιστώσεις, κρίνω σκόπιμον ὅπως πληροφορήσω τὴν Βουλὴν διὰ τὴν σημερινὴν θέσιν τοῦ Δημοσίου Ὁμολογιακοῦ Χρέους εἰς δραχμὰς καὶ διὰ τοὺς εἰδικωτέρους ὅρους ὑπὸ τοὺς ὁποίους συνάπτεται τὸ ὑπὸ κρίσιν Ὁμολογιακὸν Δάνειον. Κύριοι βουλευταί, τὸ σύνολον τῶν συναφθέντων μέχρι σήμερον μεταπολεμικῶν ὁμολογιακῶν δανείων εἰς δραχμὰς ἀνέρχεται εἰς 2.040 ἑκατομμ. δραχμῶν. Ἐκτὸς τούτων ὑφίσταται ἡ εὐχέρεια ἐκδόσεως ὁμολογιῶν ἀπαλλοτριώσεως μέχρι 50 ἑκατομμ. δραχμῶν πρὸς ἀποζημίωσιν ἀπαλλοτριουμένων κτημάτων. Μετὰ τὴν σύναψιν τοῦ ὑπὸ ψήφισιν ὁμολογιακοῦ δανείου καὶ τῶν ἐν τῷ μεταξὺ ἐπελθουσῶν μεταβολῶν ἐξ ἐξοφλήσεως τοῦ Δανείου 1954 καὶ τῶν χρεωλυτικῶν δόσεων τῶν ὑπολοίπων δανείων κλπ. τὸ ἐσωτερικὸν μεταπολεμικὸν ὁμολογιακὸν χρέος εἰς δραχμὰς θὰ ἀνέρχεται εἰς 3.210 ἑκατομμ. δραχμῶν. Εἰς τὸ ποσὸν τοῦτο περιλαμβάνεται καὶ ἡ μέχρι τοῦδε ἔκδοσις ὁμολογιῶν ἀπαλλοτριώσεως 1958, ἀξίας 28 ἑκατομμ. δραχμῶν. Εἰς τὸ ποσὸν τῶν 3.210 ἑκατομμ. δραχμῶν πρέπει νὰ προστεθῇ καὶ τὸ ἐκ 450 ἑκατομμ. δραχμῶν Δάνειον Ἑνοποιήσεως, ἤτοι τὸ προερχόμενον ἐκ τῆς ἀναγνωρίσεως ποσοστοῦ 5% τοῦ βάσει τοῦ Α. Ν. 18 διαγραφέντος προπολεμικοῦ ἐσωτερικοῦ δημοσίου χρέους εἰς δραχμάς. Ἤτοι μετὰ τὴν σύναψιν τοῦ ὑπὸ ψήφισιν δανείου τὸ σύνολον τοῦ ὁμολογιακοῦ δημοσίου χρέους εἰς δραχμάς, θὰ ἀνέρχηται εἰς 3.660 ἑκατομ. δραχμῶν. Ὁ προϋπολογισμὸς τοῦ ἔτους 1963 διὰ τὰ ἐν κυκλοφορίᾳ ὁμολογιακὰ δάνεια, διὰ τόκους, χρεωλύσιον καὶ λαχεῖον θὰ ἐπιβαρυνθῇ μὲ 188.470.000 δραχμάς. Μετὰ τὴν σύναψιν τοῦ ὑπὸ κρίσιν δανείου θὰ αὐξηθῇ τὸ βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ μὲ ἕτερα 29,5 ἑκατομ. δραχμῶν. Ἤτοι τὸ σύνολον τῆς ἐπιβαρύνσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ 1963 διὰ τὸ Δημόσιον Ὁμολογιακὸν Χρέος εἰς δραχμὰς θὰ ἀνέλθῃ εἰς 217.970.000 δραχμῶν. Ὅπως εἶναι νοητὸν ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ προϋπολογισμοῦ 1963 διὰ τὸ ὑπὸ σύναψιν ὁμολογιακὸν δάνειον περιορίζεται εἰς τὰ ἔξοδα ἐκδόσεως, τὸ ἥμισυ τοῦ λαχείου καὶ τὴν ἀπόσβεσιν τῶν κληρουμένων πολλαπλῶν ὁμολογιῶν. Τὸ προσεχὲς ἔτος, ὅτε θὰ καταβληθῇ ὁ τόκος καὶ τὸ πλῆρες λαχεῖον ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκ τοῦ ὁμολογιακοῦ δανείου τῶν 1.500 ἑκατομ. δραχμῶν θὰ ἀνέλθῃ εἰς 98 ἑκατομ. δραχμῶν. Τὰ εἰδικώτερα χαρακτηριστικὰ τοῦ ὑπὸ κρίσιν νομοσχεδίου προβλεπομένου δανείου εἶναι ὅτι τοῦτο ἀποτελεῖ τὸ πρῶτον μεταπολεμικὸν ὁμολογιακὸν δάνειον, τὸ ὁποῖον ἐκδίδεται ἄνευ τῆς ρήτρας δολλαρίου. Ἡ ἀποσύνδεσις τοῦ νέου δανείου ἐκ τῆς ρήτρας δολλαρίου κατέστη δυνατὴ ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι ἐδημιουργήθη ἡ πεποίθησις εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ὅτι ἡ δραχμὴ ἀποτελεῖ σταθερὸν νόμισμα. Πράγματι ἡ δραχμὴ κατέστη ἕνα τῶν σκληροτέρων νομισμάτων τοῦ κόσμου. Ἡ ἀσκηθεῖσα οἰκονομικὴ πολιτικὴ ὑπὸ τῆς Κυβερνήσεως τῆς ΕΡΕ καὶ αἱ δημιουργηθεῖσαι προϋποθέσεις πρὸς ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας μας, ἐγγυῶνται τὴν ἀδιατάρακτον καὶ σταθερὰν πορείαν τῆς δραχμῆς ὄχι μόνον διὰ τὸ παρόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ μέλλον. Ἕτερον χαρακτηριστικὸν τοῦ νέου δανείου εἶναι ὁ τρόπος τῆς ἐξυπηρετήσεώς του. Ἤτοι κατὰ τὴν πρώτην τετραετίαν, ἐκτὸς τοῦ τόκου, θὰ διατίθενται 19 ἑκατομμύρια δραχμῶν δι’ εἰδικοὺς λαχνοὺς καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπὸ τοῦ ἔτους 1968 διὰ περίοδον 16 ἐτῶν θὰ διατεθῇ χρεολύσιον διὰ τὴν ὑπὲρ τὸ ἄρτιον ἐξόφλησιν τοῦ δανείου κλιμακούμενον ἀπὸ 6% ἕως 20%. Ὁ νέος αὐτὸς τρόπος ἐξυπηρετήσεως τοῦ νέου δανείου εἶναι, κατὰ τὴν γνώμην μου, ἐπιτυχής. Ἐπειδὴ ἐξεφράσθη ἡ ἄποψις ὅτι διὰ τοῦ καθιερουμένου νέου τρόπου ἐξυπηρετήσεως ἐπέρχεται οὐσιαστικὴ μεταβολὴ τῶν μέχρι τοῦδε ὅρων συνάψεως τῶν ἐσωτερικῶν ὁμολογιακῶν δανείων πληροφορῶ τὴν Βουλήν, ὅτι τοῦτο δὲν εἶναι ἀκριβές. Πρὸς ἀπόδειξιν τούτων ἀναφέρω ὅτι ἡ πραγματικὴ ἐκ τόκων, λαχνῶν, προμηθειῶν κλπ. δαπάνη διὰ τὸ νέον δάνειον ἐκφραζομένη εἰς ἐπιτόκιον, ἀνέρχεται εἰς 6,55% περίπου ἐτησίως. Εἰς τὸ αὐτὸ περίπου ὕψος ἀνήρχετο καὶ ἡ δαπάνη διὰ τὰ δύο προηγούμενα δάνεια. Ἤτοι διὰ τὸ δάνειον 1960 εἰς 6,65%, διὰ τὸ δάνειον 1962 εἰς 6,45%. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο ἐπιθυμῶ νὰ ἐπισύρω τὴν προσοχὴν τοῦ κ. Ὑπουργοῦ καὶ τῆς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου ἐπὶ τοῦ τρόπου τῆς κληρώσεως τῶν ὁμολογιῶν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀτελής. Παρακαλῶ νὰ ἐξετασθῇ ἡ δυνατότης ἐφαρμογῆς ἑτέρας μεθόδου, ἥτις χρησιμοποιηθεῖσα εἰς παρομοίας περιπτώσεις ὑπὸ ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, ἱκανοποιεῖ περισσότερον τὴν ἀκρίβειαν καὶ τὸ καλῶς νοούμενον συμφέρον τῆς ἀποταμιεύσεως. Ἀναφέρω ἐπίσης, ὅτι τὸ νέον δάνειον εἶναι προικοδοτημένον μὲ τὰς αὐτὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγάς, ὡς καὶ τὰς ὑπολοίπους προνομίας, μετὰ τῶν ὁποίων εἶχον προικοδοτηθῆ τὰ μέχρι τοῦδε συναφθέντα ὁμολογιακὰ δάνεια εἰς δραχμάς. Εἶμαι βέβαιος, κύριοι βουλευταί, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ ἀποταμίευσις κατανοοῦσα τὴν σημασίαν καὶ ἀξίαν, τὴν ὁποίαν ἔχει διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας μας, δηλ. διὰ τὸ οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν μέλλον τῆς χώρας τὸ ὑπὸ σύναψιν δάνειον, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιον αὐτῆς συμφέρον, λόγῳ τῶν ἑλκυστικῶν ὅρων τῆς ἐκδόσεώς του, θὰ ὑπερκαλύψῃ τοῦτο καὶ θὰ ἐκδηλώσῃ οὕτω διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν τὴν συμπαράστασίν της εἰς τὴν ἀξιοποίησιν τοῦ ἐν γένει παραγωγικοῦ μας δυναμικοῦ. (Χειροκροτήματα).

§11ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Γ. Γρηγορίου, ἔχει τὸν λόγον ὡς εἰσηγητὴς τῆς μειοψηφίας.

§12Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Κύριοι βουλευταί, εἶμαι ὑποχρεωμένος εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς νὰ τονίσω, ὅτι ἡ Ἕνωσις Κέντρου δὲν ἀντιτίθεται πρὸς τὸν ἐσωτερικὸν δανεισμόν. Ἔχουσα ὅμως συνείδησιν τῶν ἱστορικῶν εὐθυνῶν της ἔναντι τῶν σημερινῶν καὶ τῶν μελλουσῶν γενεῶν, ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ ἐπιδιώκουσα ἐντυπώσεις διὰ τὸ παρὸν καὶ ἀδιαφοροῦσα διὰ τὸ μέλλον, ἐπιλέγει τὴν εὔκολον ὁδὸν διὰ τὴν ἐξεύρεσιν καὶ συγκέντρωσιν πόρων, προσέτι τυγχάνει ὁ πλέον ἐπικίνδυνος διαχειριστὴς τῆς λαϊκῆς ἀποταμιεύσεως, ἐξ ὅσων ἐγνώρισε ποτὲ ἡ χώρα. Τὸ ἐσωτερικὸν δάνειον, βεβαίως, ἐν τῇ κυριολεξίᾳ δὲν ἀποτελεῖ βάρος διὰ τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν, διότι ἁπλῶς μετατίθεται ἡ ἀγοραστικὴ δύναμις ἀπὸ τὸν ἕνα εἰς τὸν ἄλλον τομέα τῆς οἰκονομίας. Ὅταν ὅμως ὁ ἀριθμὸς τῶν φορολογουμένων διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δανείου εἶναι πάντοτε περιωρισμένος καὶ ὁ αὐτός, οἱ δὲ ὠφελούμενοι εἶναι τὰ νομικὰ πρόσωπα καὶ αἱ οἰκονομικῶς ἀνθοῦσαι τάξεις, ἐκ τῶν τοκοχρεωλυσίων, ταὐτοχρόνως τὸ δάνειον δὲν αὐξάνει τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα, ἀλλὰ προσωρινῶς ὠφελεῖ ὡρισμένους, καὶ ὁ ἐσωτερικὸς δανεισμὸς καθίσταται ἐπικίνδυνος εἰς βάρος τῶν φορολογουμένων καὶ ἐντείνει τὴν ἀνισότητα τῆς διανομῆς τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἡ δὲ ἐξυπηρέτησις εἰς τὸ μέλλον θὰ καταστῇ ἀδύνατος καὶ διὰ τοῦτο ἡ ΕΡΕ ἀποφεύγει νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸν τρόπον τῆς ἐξυπηρετήσεως τῶν δανείων εἰς τὸ μέλλον. Ἡ παράταξίς μας, συγκατατιθεμένη εἰς τὴν σύναψιν ἐσωτερικοῦ δανείου, εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ διακηρύξῃ ὅτι μόνον καὶ ἐφ’ ὅσον μεταβληθῇ ἡ οἰκονομικὴ πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως, καὶ ἀναθεωρηθῇ πλήρως ἡ πολιτικὴ τῶν ἐσόδων καὶ ἐξόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ Κράτους καὶ τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, θὰ εἶναι ἀκίνδυνος ὁ δανεισμός. Περισσότερον κατηγορηματικὴ εἶναι ἡ θέσις μας εἰς τὸν ἐξωτερικὸν δανεισμόν, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ πράγματι βάρος εἰς τὴν ἐθνικὴν οἰκονομίαν καὶ εἰς τὸν ὁποῖον ὁδηγούμεθα χωρὶς περίσκεψιν, διότι ἡ Κυβέρνησις τῆς ΕΡΕ ἀπεδείχθη ἀνίκανη νὰ διατηρήσῃ τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν, νὰ ἐξυγιάνῃ τὸ σύνολον τῶν δαπανῶν καὶ νὰ ἐκτελέσῃ πράγματι παραγωγικὸν πρόγραμμα δημοσίων ἐπενδύσεων, χωρὶς ἀλογίστους σπατάλας, ὑπερβάσεις καὶ ἀντιπαραγωγικὰς ἢ ἀχρήστους ἢ δαπανηρὰς κατασκευάς. Τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον περὶ ἐκδόσεως κρατικοῦ ὁμολογιακοῦ δανείου 1.500.000.000 εἶναι συνέπεια τοῦ κατατεθέντος πρὸ ἡμερῶν θλιβεροῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ τρέχοντος οἰκονομικοῦ ἔτους. Ὁ κατατεθεὶς προϋπολογισμὸς ἀποκαλύπτει διὰ τῶν ἀριθμῶν του τὴν δημοσιονομικὴν ἀθλιότητα, εἰς τὴν ὁποίαν ἔφθασεν ἡ χώρα μας καὶ προκαλεῖ τὸ δέος καὶ τὰς ἀνησυχίας διὰ τὴν περαιτέρω δημοσιονομικήν μας ἐξέλιξιν εἰς τὸ ἐγγὺς μέλλον. Ὡς εἴθισται κατὰ τὴν τελευταίαν 7ετίαν αἱ ἁρμόδιαι ὑπηρεσίαι τῆς Γενικῆς Δ)νσεως Δημοσίου Λογιστικοῦ κατ’ ἔθιμον, συνήθειαν καὶ ὑποχρέωσιν συνέταξαν βάσει τῶν ἀριθμῶν καὶ τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ παρελθόντος τὸν τρέχοντα προϋπολογισμὸν καὶ ἐπειδὴ οἱ ἀριθμοὶ τῶν ἐσόδων δὲν ἐξισοῦνται μὲ τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ἐξόδων, ἀπεφασίσθη νὰ καλυφθοῦν διὰ δανείου. Οὕτω, κύριοι συνάδελφοι, ἐπὶ μίαν 7ετίαν δὲν συντάσσονται προϋπολογισμοὶ τοῦ Κράτους ἀλλὰ «κατάστιχα», μακρὰν πάσης θεωρητικῆς καὶ ἐπιστημονικῆς βάσεως, μακρὰν τῆς πραγματικότητος καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀντοχῆς τοῦ λαοῦ μας, πολὺ δὲ περισσότερον τῆς ἀρχῆς τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, ὅτι εἰς τοὺς ἐλευθέρους πλέον λαοὺς εἰς τὴν σύνταξιν τοῦ προϋπολογισμοῦ μετέχει καὶ ὁ λαὸς διὰ τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας του. Θὰ ἀπετέλει, κύριοι συνάδελφοι, παιδικὴν ἀφέλειαν ἂν εἴχατε τὴν ἀξίωσιν εἰς τὸν κατατεθέντα πρωτόγονον προϋπολογισμὸν νὰ ἀνεύρητε καὶ ἴχνος προγραμματισμένης οἰκονομικῆς πολιτικῆς, πολὺ περισσότερον δημοσιονομικῆς συνεπείας. Διὰ νὰ πεισθῆτε, κύριοι συνάδελφοι, περὶ τοῦ ἀληθοῦς τοῦ ἰσχυρισμοῦ μου, σᾶς παρουσιάζω τὸν σκελετὸν τοῦ πρωτογόνου προϋπολογισμοῦ, διὰ νὰ ἀντιληφθῆτε ἐπὶ πλέον, εἰς ποῖον σημεῖον ἀπογοητεύσεως καὶ ἀνησυχίας ἔχουν φθάσει τὰ δημοσιονομικά μας πράγματα. Ἔσοδα προϋπολογισμοῦ:

Κύριον χαρακτηριστικὸν τῶν δημοσίων ἐσόδων εἶναι, ὅτι ἡ ἄμεσος φορολογία ἀνέρχεται μόλις τὸ 17,1%, ἐμφανίζει δηλαδὴ μίαν ἐλάττωσιν ἀντὶ αὔξησιν καὶ ὅτι οἱ μεγάλες μᾶζες τοῦ λαοῦ μας καλοῦνται καὶ πάλιν νὰ καταβάλλουν τὰς σπατάλας τοῦ προϋπολογισμοῦ. Τὸ 1951–52, 1952–53 τὸ ποσοστὸν τῆς ἀμέσου φορολογίας ἀνήρχετο, ἐπὶ Κέντρου, μεταξὺ 15 καὶ 16,5%. Καὶ ἀντὶ νὰ αὐξηθῇ ἔφθασεν ἐκεῖ ποὺ τὸ ἐφθάσατε. Ἰσχυρίζεται ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι τὸ ἐθνικὸν εἰσόδημα θὰ ἀνέλθῃ περίπου εἰς 100.600 ἑκατ. καὶ ἀπὸ τὸ ποσὸν τοῦτο ἡ φορολογία ἀπορροφᾷ τὸ 18%, ἐνῷ εἰς ὅλους τοὺς προϋπολογισμοὺς τῶν ἄλλων Κυβερνήσεων οὐδέποτε ἡ φορολογία ὑπερέβη τὸ 16% ἐπὶ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος. Ἔχομεν οὕτω ἐλάττωσιν τοῦ ποσοστοῦ τῆς ἀμέσου φορολογίας, τεραστίαν φοροδιαφυγήν, αὔξησιν ἐμμέσων φόρων καὶ μεγαλυτέραν ἀφαίμαξιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος ἐκ τῆς φορολογίας. Ταῦτα πάντα ἀποδεικνύουν τὴν κεφαλαιοκρατικὴν ὑφὴν τῆς Κυβερνήσεως καὶ τὴν ἀδιαφορίαν της διὰ τὴν μεγάλην μάζαν τοῦ λαοῦ μας, τὴν ὁποίαν ἐξηθλίωσε πλήρως. Ἰδοὺ λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, τὰ ἔξοδα τοῦ προϋπολογισμοῦ.

Ἐπίσης 705 ἑκατ. ΝΑΤΟ, ἀποθεματικὸν 700 ἑκατ., ΟΓΑ 860, ἐπιστροφὴ εἰσπραχθέντων κλπ. Σύνολον ἑκατ. 18.641. Κύριοι συνάδελφοι, ἐκ τῆς ἐξετάσεως τοῦ σκέλους αὐτοῦ τῶν δαπανῶν τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ὁποίου αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι θὰ ὑπερβοῦν τελικὰ τὰ 3.500 ἑκατομμύρια προκύπτει ἡ θλιβερὰ ἐντύπωσις διὰ τοῦ κατατεθέντος προϋπολογισμοῦ. Οὐδαμοῦ διαφαίνεται, λέγει εἰς τὸν πρωτόγονον αὐτὸν προϋπολογισμὸν ἡ συμβολὴ τῆς Κυβερνητικῆς ἱκανότητος καὶ δραστηριότητος κυβερνητικοῦ δημοσιονομικοῦ προγράμματος. Πῶς, λοιπόν, τόση φιλολογία ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν κλπ. καὶ διατί τόση ἡ Κυβερνητικὴ ἔπαρσις διὰ τὸ ἐξάμβλωμα αὐτό; Ὁ κ. Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν προσεπάθησε νὰ διασκεδάσῃ τὰς εἰς βάρος τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐντυπώσεις διὰ κοσμήσεως αὐτοῦ διὰ δημοσιονομικῶν καὶ οἰκονομικῶν καρυκευμάτων. Τοιουτοτρόπως μᾶς εἶπεν, ὅτι αἱ τιμαὶ τῶν γεωργικῶν προϊόντων τοῦ 1960 μέχρι σήμερον ηὐξήθησαν κατὰ 7,8% καὶ μάλιστα μὲ πτῶσιν 0,80 ὡρισμένων βιομηχανικῶν εἰδῶν ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ γεωργοί. Δὲν μᾶς εἶπεν ὅμως πόσον εἰς τὰ δύο αὐτὰ χρόνια ἀνῆλθεν ὁ τιμάριθμος, ἡ ἔμμεσος φορολογία, τὸ κόστος παραγωγῆς τῶν γεωργικῶν προϊόντων. Ἀνέφερεν ἐπίσης, ὅτι ἡ πτῶσις τῆς αὐξήσεως τοῦ ποσοστοῦ αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος κατὰ τὸ 1962 εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς περιωρισμένης παραγωγῆς ἐλαιολάδου. Ὅταν, κύριοι συνάδελφοι, ἔχωμεν «λαδιὰν» μεγάλην, ὅπως κατὰ τὴν παρελθοῦσαν ἐλαιοκομικὴν περίοδον, οὐδὲ κἂν τὴν ἐνθυμούμεθα, ἀλλὰ αὐτοθαυμαζόμεθα διὰ τὴν αὔξησιν τοῦ ποσοστοῦ τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπόρροια τῆς φωτισμένης πολιτικῆς τῆς Κυβερνήσεως, ὅταν ὅμως δὲν ἔχωμεν «λαδιὰν» εἰς αὐτὴν ἐπιρρίπτομεν τὴν πτῶσιν τοῦ ποσοστοῦ αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ τὴν ἀναθεματίζομεν. Ἀντ’ αὐτῶν ὅμως θὰ ἀνεμέναμεν ἀπὸ τὸν κ. Ὑπουργὸν ἐπὶ τῶν Οἰκονομικῶν νὰ μᾶς ἀναφέρῃ τὰς προσπαθείας του διὰ τὸν περιορισμὸν τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν. Ἐπ’ αὐτοῦ ὁ κ. Ὑπουργὸς μᾶς εἶπεν, ὅτι κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος 1962 αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι ηὐξήθησαν κατὰ 200 περίπου ἑκατ. διότι τόσον περίπου αὐξάνουν κατ’ ἔτος. Ἀλλὰ ἐφέτος θὰ ἔχωμεν στρατιωτικὰς δαπάνας 3.060 ἑκατ. Ὁ ἀριθμὸς δὲν εἶναι ἀκριβής. Διότι ἔχομεν 3.060 ἑκατ. ὡς ἀναγράφεται εἰς τὸν προϋπολογισμὸν σὺν 705 ἑκατ. τοῦ ΝΑΤΟ, σὺν τὴν ἐτησίαν αὔξησιν 200 ἑκατ. Σύνολον στρατιωτικῶν δαπανῶν 3.965 ἑκατ. Ἀλλά, κύριε Ὑπουργέ, αὐτὰ τὰ 700 ἑκατ. τοῦ ΝΑΤΟ, τί εἴδη ἐκπροσωποῦν; Ἔχετε ἀπὸ τώρα σχηματίσει καταστάσεις τῶν εἰδῶν τούτων; Εἶσθε βέβαιος, ὅτι θὰ δοθῇ ὁλόκληρον τὸ ποσόν; Καὶ ἂν δὲν δοθῇ δὲν θὰ ἐπιβαρυνθῇ δι’ αὐτῶν ὁ προϋπολογισμὸς ἀπὸ τὰ ἔξοδα διὰ τῶν ἐσωτερικῶν ἐσόδων; Ἤθελα ἐπίσης, κύριε Ὑπουργέ, νὰ σᾶς ἐρωτήσω, τὰ 300 ἑκατομμύρια ποὺ διέθεσεν εἰς κοινόχρηστα εἴδη τοῦ στρατοῦ ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια εἰς εἴδη, στολὰς στρατιωτικῶν κλπ. εἰς ποῖον κεφάλαιον τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ 1962 ἀναφέρονται; Καὶ ἐρωτῶ, ἂν ἐφέτος δὲν σᾶς δώσουν στολὰς καὶ λοιπὰ εἴδη οἱ σύμμαχοι, αὐτὰ δὲν θὰ πληρωθοῦν ἀπὸ τὸν Κρατικὸν προϋπολογισμόν; Ἀσφαλῶς, ναί. Καὶ αἱ στρατιωτικαὶ δαπάναι θὰ ὑπερβοῦν τὰ 5.200 ἑκατομμύρια. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀπαράδεκτος κατάστασις τῆς συνεχοῦς αὐξήσεως τῶν στρατιωτικῶν δαπανῶν πρέπει νὰ ἔχῃ κἄποιο ὅριον πέραν τοῦ ὁποίου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωρήσουν. Ἀπὸ 32 Στρατηγοὺς προπολεμικῶς, μὲ δύναμιν 12 μεραρχιῶν, τοὺς ἐφθάσατε εἰς 140 μὲ σύνθεσιν 8 μεραρχιῶν. Νὰ κάμητε καὶ μίαν ἄλλην μεραρχίαν, λοιπόν, τὴν μεραρχίαν τῶν Στρατηγῶν. Ἀλλὰ μήπως, κύριε Ὑπουργέ, ἀναφέρατε ἐπιτυχίαν περιορισμοῦ δαπανῶν, ἀναδιαρθρώσεως Ὑπηρεσιῶν καταργήσεως πολυτελῶν καὶ ἀχρήστων Ὑπηρεσιῶν, ἀνακατατάξεως ὑπαλλήλων, δίωξιν τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ αὔξησιν τῶν ἐσόδων ἐκ ταύτης, καὶ τόσα ἄλλα ποὺ θὰ ἠδύνασθο νὰ πράξετε, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἐπεβεβαίωνον ἔστω καὶ μίαν στοιχειώδη δημοσιονομικὴν πολιτικήν; Ἀπολύτως τίποτε δὲν ἔπραξεν οὔτε ἡ Κυβέρνησις, οὔτε σεῖς. Ἀλλά, ἐκτὸς τῶν καρυκευμάτων, ὁ κ. Ὑπουργὸς ἔκαμε πολλὴν χρῆσιν τεχνασμάτων εἰς τὴν σύνταξιν τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἄλλοτε ἐνεφάνιζεν ἡ Κυβέρνησις τὸν προϋπολογισμὸν μὲ μεγαλύτερον ποσοστὸν αὐξήσεων τὰ ἔσοδα παρὰ τὰ ἔξοδα. Κατὰ τὸν τρέχοντα προϋπολογισμὸν 1963 ἀνέτρεψε τὰ πράγματα καὶ ἐμφανίζει τὰς δαπάνας μὲ μεγαλύτερον ποσοστὸν αὐξήσεως παρὰ τὰ ἔσοδα. Τοῦτο δὲν εἶναι τυχαῖον. Τὸ πράττει διὰ νὰ ἀνακόψῃ τὰς δικαίας ἀξιώσεις ὑπαλλήλων καὶ συνταξιούχων πρὸς αὔξησιν τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεών των. Ἀλλὰ μήπως γνωρίζει ἡ Κυβέρνησις τὸ ἀκριβὲς μισθολόγιον τῶν ὑπαλλήλων; Εἶναι πλέον τόσον συγκεχυμένα τὰ πράγματα, μισθῶν, ἐπιδομάτων, ἀρωγῆς, περιθάλψεων, ὥστε οὐδὲν δύναται νὰ συναχθῇ συμπέρασμα. Ἕτερον τέχνασμα, κύριοι συνάδελφοι, τῆς τελευταίας 7ετίας, τὸ ὁποῖον ἐκορυφώθη σήμερον πλήρως, εἶναι ἡ ἀφαίρεσις ἀπὸ τὸν Κρατικὸν προϋπολογισμὸν πάσης δαπάνης καὶ αὐτῶν τῆς συντηρήσεως τῶν κτιρίων ἀκόμη, τῆς ἀγορᾶς θρανίων διὰ τὰ σχολεῖα, καὶ ἀκόμη τῶν ἐπιδομάτων τῶν τεχνικῶν κλπ., ὅλα ἀφῃρέθησαν ἀπὸ τὸν Κρατικὸν προϋπολογισμὸν καὶ προσετέθησαν εἰς τὰς δημοσίας ἐπενδύσεις, ὥστε νὰ ἐμφανίζωμεν τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους μὲ περισσεύματα. Αὐτὰ τὰ ὀλίγα, κύριοι συνάδελφοι, εἶχον νὰ ἀναφέρω διὰ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ τρέχοντος ἔτους, ὅστις ὑποτίθεται ὅτι εἶναι καὶ ἡ βασικὴ πηγὴ χρηματικῆς τροφοδοτήσεως τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, βάσει, μάλιστα, ἑνὸς προδιαγεγραμμένου δημοσιονομικοῦ καὶ γενικώτερον οἰκονομικοῦ προγράμματος. Ὁ δὲ λογαριασμὸς τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων, κύριοι συνάδελφοι, ὑποτίθεται ἐπίσης, ὅτι ἀπεικονίζει τὴν Κυβερνητικὴν ἱκανότητα καὶ δραστηριότητα συνεπείᾳ ἑνὸς γενικωτέρου οἰκονομικοῦ προγράμματος τοῦ Κόμματος καὶ τῆς πολιτικῆς παρατάξεως τῆς ΕΡΕ. Πάντα ὅμως αὐτὰ διὰ τὴν ΕΡΕ καὶ τὴν Κυβέρνησιν. Οὗτοι ἀποτελοῦν «ἄπιαστα πουλιά». Δὲν ὑφίσταται οὔτε ἴχνος αὐτῶν. Οὔτε οἰκονομικὸν πρόγραμμα τοῦ Κόμματος, οὔτε τῆς Κυβερνήσεως, οὔτε τῶν ἑκάστοτε Ὑπουργῶν της. Τέτοιο πρόγραμμα εἶχε καὶ ἔχει μόνον ἡ παράταξίς μας. Τέτοιο πρόγραμμα εἶχεν ἡ Κυβέρνησις τοῦ Κέντρου μὲ τὸν ἀείμνηστον Γ. Καρτάλην. Τότε, διὰ πρώτην φοράν, εἰς τὴν μεταπελευθερωτικὴν Ἑλλάδα, ἐφηρμόσθη μία γενικωτέρα οἰκονομικὴ πολιτική, ἐντὸς τῆς ὁποίας ἐκινοῦντο, ἐν ἀλληλοεπιδράσει καὶ ἀλληλοεξαρτήσει, ἡ δημοσία οἰκονομία, ἡ ἐθνικὴ οἰκονομία καὶ αἱ ἐπὶ μέρους οἰκονομίαι τῆς χώρας τῶν διαφόρων κλάδων. Καὶ μέσα εἰς αὐτὸ τὸ γενικὸν προδιαγεγραμμένον, μελετημένον καὶ συντεταγμένον πρόγραμμα, οἰκονομικόν τε καὶ πολιτικόν, ἐκινεῖτο ἀθορύβως καὶ μετὰ λεπτότητος, μὲ σταθερότητα καὶ ἐξελικτικὴν πρόοδον, μία ἄλλη πολιτική, ἡ πολιτικὴ τῆς προπαρασκευῆς, τῆς ἀναπροσαρμογῆς τοῦ ἐθνικοῦ νομίσματος. Μὲ συμπίεσιν τῶν τιμῶν, μὲ πτῶσιν τοῦ τιμαρίθμου, μὲ σημαντικὴν πτῶσιν τῆς χρυσῆς λίρας, μὲ μελέτην καὶ ἱεράρχησιν τῶν μεγάλων δημοσίων ἔργων, καὶ γενικώτερον τῶν ἐπενδύσεων, ὥστε κατὰ τὴν ὥραν τῆς ἀναπροσαρμογῆς, ἡ Κυβέρνησις διαθέτουσα μέγιστα ἀποθέματα δολλαρίων, νὰ δραχμοποιοῦσε ταῦτα εἰς τρόπον, ὥστε θὰ τῆς ἐστοίχιζον εἰς τὸ ἥμισυ τῆς ἀξίας, πρὸς ὄφελος τοῦ Κράτους, τῆς ἐθνικῆς οἰκονομίας, τοῦ λαοῦ τελικά. Ἐκ παραλλήλου οἱ μισθωτοὶ καὶ οἱ ἐργάται, οὐδόλως θὰ ἐθίγοντο ἐκ τῆς ὑποτιμήσεως. Ἡ ὁλοκλήρωσις τοῦ προγράμματος, τοῦ ἀληθοῦς ἐκείνου οἰκονομολόγου καὶ τῆς Ἐθνικῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, ἐχρειάζετο ἀκόμη 6μηνον προθεσμίαν, κατὰ τὴν ὁμολογίαν τοῦ Καρτάλη, ἀλλὰ ἐναντίον τῆς ἐμπνευσμένης ταύτης καρποφόρου ἐθνικῆς πολιτικῆς, ἐκινήθη καὶ ἐστράφη τὸ σκοτεινὸν παρασκήνιον τόσον, ὥστε ὁ συμμαχικὸς τότε παράγων, δίδων μεγάλην βοήθειαν—τὴν ὁποίαν ἐκαταφέρατε ἀπὸ ἀνοησίες καὶ κομπασμοὺς 7 ἐτῶν νὰ ἐκμηδενίσητε—νὰ μὴ συμφωνήσῃ μὲ τὴν πολιτικὴν ταύτην καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ μᾶς ρίψῃ εἰς τὸν σάλον τῶν ἐκλογῶν. Καὶ ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν πολιτικὴν ταύτην τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Κέντρου, ἔχομεν σήμερον τὸ θέαμα, εἰς κάθε περίπτωσιν, νὰ ἀλληλοσυγκρούωνται αἱ ἐνέργειαι καὶ τὰ δῆθεν προγράμματα τῶν ἑκάστοτε Ὑπουργῶν τῆς ΕΡΕ. Ὁ λογαριασμὸς τῶν Κρατικῶν ἐπενδύσεων, κύριοι συνάδελφοι, ὑποτίθεται ὅτι ἐμφανίζει ἀκόμη τὴν προσπάθειαν τῆς Κυβερνήσεως, ὅπως ἐπιτύχῃ τὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκει, τὴν βελτίωσιν τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τοῦ λαοῦ μας. Ἀτυχῶς, ἡ πρᾶξις ἀπέδειξεν, ἐπὶ μίαν 7ετίαν, τὴν ἀνυπαρξίαν οἰκονομικοῦ προγράμματος ἐπενδύσεως, μελέτης καὶ ἱεραρχήσεως τῶν ἔργων. Τὰ πάντα διέπει ἡ προχειρολογία, ἡ σπατάλη, τὸ σκάνδαλον. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, ὑποστηρίζουσα ἡ Κυβέρνησις τὴν σύμβασιν φιλικοῦ της προσώπου, διὰ τὸ δεύτερον Διϋλιστήριον, ἐνόμισεν ὅτι μᾶς αἰφνιδίαζεν, ὅταν πομπωδῶς μᾶς ἀνέφερε «δὲν σκέπτεσθε, κύριοι, ὅτι ὁ ἀνάδοχος θὰ κατασκευάσῃ καὶ ἕτερα 25 ἐργοστάσια»; Καὶ τὰ ἐσκεπτόμεθα πράγματι, κύριοι συνάδελφοι, καὶ ἐλυπούμεθα, διότι ἀπεδεικνύετο ὅτι ἔπρεπε νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν Ἑλλάδα ὁ κ. Πάπας διὰ νὰ ὑπενθυμίσῃ εἰς τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἀνὰ τὸν κόσμον λειτουργοῦν καὶ τοιούτου εἴδους ἐργοστάσια καὶ ὅτι περὶ αὐτῶν ὄχι μελέτη δὲν εἶχε γίνει, ὄχι διεθνὴς διακήρυξις, ἀλλ’ οὐδὲ κἂν σκέψις. Καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν μᾶς ἐνεφάνισε τὸ μεγαλεπήβολον σχέδιον τῶν ἐπενδύσεων, τοῦ ὁποίου τὸ χρηματικὸν ὕψος θὰ ξεπεράσῃ τὰ 6.000 ἑκατομμύρια. Ἀκούσατε, κ. συνάδελφοι, ποῦ θὰ εὕρῃ τὰ λεπτὰ ὁ λογαριασμὸς αὐτός: Δάνειον ἐσωτερικὸν 1.500 ἑκατ., δάνειον ἀπὸ ἔντοκα γραμμάτια 500 ἑκατ., δάνειον ἀπὸ Κονσόρτσιουμ 1.000 ἑκατ., δάνειον ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν 300 ἑκατ., δάνειον ἀπὸ τὴν Τράπεζαν Ἐπενδύσεων 750 ἑκατ. Μήπως ἐλησμόνησα κανὲν ἄλλο; Εἶναι καὶ τὸ δάνειον ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ 6 ἑκατ. καὶ ἀπὸ εἰδικὰ ἔσοδα 750 ἑκατ. Δηλαδὴ ἐκεῖνο, ποὺ ἠμποροῦμεν νὰ καταλογίσωμεν εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὑπὲρ αὐτῆς, εἶναι, κ. συνάδελφοι, ἡ διορατικότης, ἡ ὁποία τὴν διακρίνει—νὰ μοῦ ἐπιτρέψητε τὴν φράσιν—νὰ μὴ ἀφήσῃ «τρύπαν» εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἀπὸ τὴν ὁποίαν νὰ μὴ δανεισθῇ, διότι ἀπὸ πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν ἔχει κανὲν ἀπολύτως ἔσοδον. Ἔχει καὶ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ἡ Κυβέρνησις 1.150 ἑκατ. διὰ δημοσίας ἐπενδύσεις. Ὁ ἀριθμὸς εἶναι ἀνακριβής. Ὁ προϋπολογισμὸς δὲν θὰ δώσῃ 1.150 ἑκατ. Ἔδωσε 1.450 ἑκατ. πέρυσι. Ἐφέτος θὰ δώσῃ 450, τὰ ἄλλα 700 εἶναι τοῦ ΝΑΤΟ. Εἶναι ἄλλο τέχνασμα αὐτό, τὰ βάζομεν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ὡς ἐσωτερικὸν ἔσοδον τὰ 700 ἑκατ. καὶ τὰ βάζομεν κατόπιν εἰς τὰς ἐπενδύσεις, ὅτι εἶναι ἐνίσχυσις τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ! Ἑπομένως καὶ τὰ ⅔ τῶν 1.150 ἑκατ. τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ πάλιν ἀπὸ δανεισμὸν προέρχονται. Κύριοι συνάδελφοι, ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν αἱ ἐπενδύσεις θὰ ἔχουν μόνον 450 ἑκατ., ἔναντι 1.450 ἑκατ. κατὰ τὸ παρελθὸν ἔτος. Ἀντιλαμβάνεσθε πόσον θὰ εἶναι κατὰ τὸ 1964! Δεύτερον κονδύλιον εἶναι τὰ 1.000 ἑκατ. τοῦ Κονσόρτσιουμ. Αὐτὸ εἶναι ποσὸν ἀβέβαιον. Ἀλλὰ καὶ ἂν δεχθῶμεν, ὅτι θὰ μᾶς τὸ δώσουν, ἔχουν θέσει πρὸς τοῦτο ὡρισμένους ὅρους. Ἔχουν εἴπει νὰ γίνῃ τὸ ἐργοστάσιον τοῦ ἀζώτου, τοῦ ὁποίου ὅμως ἡ μελέτη ἀπερρίφθη, κ. συνάδελφοι. Ἴσως καὶ δι’ αὐτὸ ὁ Κόχραν ἐπέδειξε τὴν γνωστὴν Ἀμερικανικὴν «κατανόησιν», ἀλλὰ δὲν ἔδωσε καμμίαν ἀπολύτως διαβεβαίωσιν, ὅτι θὰ σᾶς δώσῃ καὶ μία δεκάρα. Μέσα ὅμως εἰς τὰ ἔσοδα τῶν 1.000 ἑκατ. τοῦ Κονσόρτσιουμ συμπεριλαμβάνονται καὶ τὰ 300 ἑκατ. τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας. Εἶναι ἄλλη πλεκτάνη, ἄλλο τέχνασμα τοῦ κ. Ὑπουργοῦ, διότι τὰ 300 ἑκατ. τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας τὰ βάζει χωριστά, ἐνῷ εἶναι ρητὴ καὶ σαφὴς ἡ δήλωσις, ὅτι τὰ 300 αὐτὰ ἑκατ. τῆς Ἀμερικανικῆς βοηθείας θὰ εἶναι μέσα εἰς τὰ κεφάλαια, τὰ ὁποῖα τυχὸν θὰ πάρετε ἀπὸ τὸ Κονσόρτσιουμ. Ἑπομένως καὶ τὸ ποσὸν αὐτὸ εἶναι ἀμφίβολον καὶ ἂς ἔλθῃ ἡ Κυβέρνησις νὰ μᾶς εἴπῃ τιμίως καὶ εἰλικρινῶς ἂν πράγματι τῆς ὑπεσχέθη ὁ Κόχραν, ὅτι θὰ μᾶς δώσουν ἔστω καὶ μία δεκάρα. Ἔγιναν γεύματα, φιλοφροσύνες, ὁ καθένας ἔμεινεν ἱκανοποιημένος, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα τίποτε. Ἄλλο κονδύλιον εἶναι τὸ δάνειον ἀπὸ τὴν Τράπεζαν Ἐπενδύσεων. Ἐδῶ γεννᾶται μία διαφορά. Λέγει ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι θὰ πάρωμεν 750 ἑκατ. Ἔχω ὅμως τὴν πληροφορίαν, κ. Ὑπουργέ, ὅτι εἰς τὸ ὑπόμνημα ποὺ ἐδώσατε εἰς τὸν Κόχραν ἀναφέρετε 450 ἑκατ. Ποῖος ἀριθμὸς εἶναι ἀληθής; Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτό. Διότι τὰ 450 ἑκατ.—τὰ ὁποῖα καὶ πράγματι εἶναι—δὲν εἶναι ὅλα ἀφοῦ τὰ 250 ἀφοροῦν τὰς παραλλήλους ἐπενδύσεις καὶ θὰ τὰ πάρῃ ἡ Δ.Ε.Η. Ἑπομένως, δὲν ἀφοροῦν τὰς κυρίως κρατικὰς ἐπενδύσεις, ἄρα καὶ τὸ κονδύλιον αὐτὸ εἶναι ἀβέβαιον, κ. Ὑπουργέ. Ὑπάρχει ἐπίσης μία πληροφορία, ὅτι εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ἀναφέρετε, ὅτι ὑπάρχει ἕνα ὑπόλοιπον ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴν βοήθειαν 6 ἑκατ., ἐνῷ δὲν εἶναι 6 ἀλλὰ 17. Αὐτὰ εἶναι εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἀκόμη. Τὸ ἐσκεφθήκατε ποτέ, θὰ τὰ φέρετε ἐδῶ, τί πρόκειται νὰ γίνῃ, θὰ τὰ χάσωμεν; Βάζετε τὰ 6 διὰ νὰ μᾶς εἴπουν οἱ Ἀμερικάνοι, ὅτι εἶναι 6 καὶ ὄχι 17; Δὲν τὸ διευκρινίζετε. Ἀλλά, κύριοι συνάδελφοι, κατὰ τὸν παρελθόντα Νοέμβριον τοῦ 1962, ἂν δὲν ἀπατῶμαι, ὁ ἀξιότιμος κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως προέβη ἐν Θεσσαλονίκῃ εἰς δηλώσεις μεταξὺ τῶν ὁποίων ἐξῆρε τὸ ἔργον τῶν δημοσίων ἐπενδύσεων καὶ ἐτόνισε μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἀπὸ τοῦ 1955– 62 ἐγένοντο νέαι ἀρδεύσεις ἐκτάσεως ἑκατομ. στρεμμάτων, ὅτι παρεδόθησαν πρὸς καλλιέργειαν νέαι ἐκτάσεις 1.800.000 στρεμμάτων καὶ ὅτι ἡ Κυβέρνησις διὰ τὰ ἔργα αὐτὰ ἐδαπάνησε 4,5 ἑκατομ. δραχμάς. Δὲν γνωρίζω ἐπακριβῶς πόσα ἦσαν τὰ στρέμματα τὰ νέα καὶ τὰ ἀρδευθέντα, ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον γνωρίζω ἀπὸ ἐπίσημα δελτία εἶναι ὅτι τὸ γεωργικὸν εἰσόδημα κατὰ τὸ ἔτος 1957, ἦτο 22.499 ἑκατομμύρια καὶ κατὰ τὸ 1962 ἀνῆλθεν εἰς 22.850, δηλαδὴ μὲ τόσον μεγάλην δαπάνην δὲν ἔπραξε τίποτε ἡ Κυβέρνησις ἀπὸ πλευρᾶς γεωργικοῦ εἰσοδήματος. Ἀλλὰ δὲν ὑστερεῖ ἡ Κυβέρνησις εἰς ἀνικανότητας εἰς τὰς βιομηχανικὰς ἐπενδύσεις. Δὲν ἔχετε, παρὰ νὰ ρίξετε μία ματιὰ εἰς τὰ ἔργα της, ἐργοστάσια σακχάρεως, ἄχρηστα, μπριγκέτες Πτολεμαΐδος ἄχρηστες, διϋλιστήρια πετρελαίου, θὰ ἐπληροφορήθητε καλῶς κατὰ τὴν συζήτησιν τῆς τελευταίας ἐπερωτήσεως, ἐργοστάσιον ἀζώτου, ἡ κατασκευὴ ἔφθασεν εἰς ὑπέρβασιν διπλασίαν καὶ πλέον τῆς ὑπολογισθείσης, τὰ δὲ λιπάσματα θὰ εἶναι τὰ ἀκριβώτερα τῆς Εὐρώπης, Ἀμίαντος —ἀλήθεια, κ. Ὑπουργέ, γιατὶ δὲν λειτουργεῖ αὐτὴ ἡ ἐπιχείρησις; Μὲ ἐπληροφόρησαν ὅτι ἀνέλαβε τὸ ἐργοστάσιον καὶ γενικώτερον τὴν ἐπιχείρησιν, διὰ νὰ μὴ γίνεται παραγωγὴ ἀμιάντου εἰς τὴν Ἑλλάδα, καὶ ἐν προκειμένῳ 4 ἔτη τώρα δὲν λειτουργεῖ, τὶ μέτρα ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις; Δὲν θὰ εἰσέλθω, βέβαια, κ. συνάδελφοι, εἰς ἕνα ἄλλον κλάδον τῶν ἐπενδύσεων, δηλαδὴ τὰ ἔργα Ὁμονοίας, ξενοδοχεῖον Πάρνηθος, ναυαγισμένα τουριστικὰ ξενοδοχεῖα ἐπαρχιῶν κλπ. Δι’ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔργα, κ. συνάδελφοι, ἔχει ἡ χώρα μας δανεισθῆ τεράστια ποσά, ἀνερχόμενα εἰς 214 καὶ πλέον ἑκατομμύρια δολλαρίων. Καὶ διὰ τὸ θεάρεστον αὐτὸ ἔργον της, καὶ διὰ νὰ τὸ ἐξακολουθήσῃ μὲ τὴν αὐτὴν λαμπρὰν σταδιοδρομίαν, ζητεῖ τὴν ἔγκρισιν τοῦ νέου δανείου τοῦ 1.500.000.000 δραχμῶν. Κύριοι συνάδελφοι, μήπως σᾶς ἐδόθη ἡ εὐκαιρία νὰ πληροφορηθῆτε τὸ τὶ γίνεται μὲ τὸν δανεισμὸν τῆς χώρας καὶ εἰς ποῖον οἰκονομικὸν βάραθρον ὁδηγούμεθα; Θὰ σᾶς δώσω μερικὰς στοιχειώδεις πληροφορίας, διὰ νὰ λάβητε μίαν ἰδέαν τοῦ οἰκονομικοῦ ἐγκλήματος εἰς βάρος τῆς χώρας μας. Ἔχομεν τὰ ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ χρέη. Εἶναι ἐντελῶς μεταπελευθερωτικὰ καὶ καινούργια, τὰ ὁποῖα ἐφόρτωσεν εἰς τὴν ράχην τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἡ παροῦσα Κυβέρνησις. Ἐξωτερικὸν χρέος:

Ἐσωτερικὸν χρέος:

Ἐξωτερικὸν χρέος σύνολον δολλάρια 214 ἑκατ. Πρόκειται διὰ τὰ ἐργοστάσια κλπ. ποὺ ἀναφέραμε καὶ διὰ τὰ ὁποῖα ἐχρεώθη ἡ Ἑλλάς. Ἐὰν ὑπολογίσητε, κύριοι συνάδελφοι, τὴν τακτοποίησιν καὶ τοῦ προπολεμικοῦ χρέους ἐκ 256 ἑκατομ. δολλαρίων, ὀφείλομεν σήμερον 470 ἑκατ. δολλάρια εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Τὸ δὲ ἐσωτερικὸν ἀνέρχεται εἰς τὸ μεταπολεμικὸν εἰς 277 ἑκατ. δολλάρια καὶ τὸ ἐλέῳ Ε.Ρ.Ε. τακτοποιηθὲν προπολεμικὸν εἰς μόνον 6 ἑκατ. δολλαρίων, σύνολον 283 ἑκατ. δολλαρίων. Τοιουτοτρόπως, κύριοι συνάδελφοι, τὸ δημόσιον χρέος ἔφθασεν αἰσίως εἰς τὰ 755 ἑκατ. δολλαρίων. Ἐὰν ἡ Κυβέρνησις, μὲ τὴν ὄρεξιν ποὺ ἔχει, δανείζεται κατ’ ἔτος 150 ἑκατ. δολλαρίων, τότε ἐντὸς 5ετίας θὰ δανεισθῇ 750 ἑκατ. δολλάρια, σὺν τὰ μέχρι τοῦδε 755, θὰ φθάσῃ τὸ χρέος ἐντὸς μιᾶς 5ετίας τὰ 1505 ἑκατ. δολλαρίων. Ἀφαιρέσατε χρεωλύσια 150 ἑκατ. δολλαρίων, ἀπομένει νὰ ὀφείλῃ ἡ Ἑλλὰς τὸ 1967 1355 ἑκατ. δολλαρίων. Τὸ ποσὸν εἶναι τεράστιον καὶ πλέον τεράστιαι αἱ δημιουργούμεναι ὑποχρεώσεις. Διότι, κύριοι συνάδελφοι, ὅταν ἀρχίσῃ ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ δημοσίου χρέους ἀπὸ τὸ 1967 καὶ πέρα, θὰ καταβάλλωνται: α) Τόκοι 70 ἑκατ. δολλάρια ἢ δραχμαὶ 2.100.000.000. β) Χρεωλύσιον, ἐξοφλήσεως ἐντὸς 15ετίας 2.700.000.000. Δηλαδὴ ὁ προϋπολογισμὸς θὰ καταβάλῃ 4.800.000.000 καὶ πλέον δραχμῶν διὰ τὴν ἐξόφλησιν τῶν χρεῶν. Ἔναντι αὐτῶν θὰ ὑπάρξῃ μία αὔξησις ἐσόδων ἀπὸ μὲν τὸν προϋπολογισμὸν 20 ἑκατ. καὶ ἀπὸ τὰς ἐπενδύσεις 25 ἑκατ. Δηλαδὴ περὶ τὰ 1.550.000.000 κατ’ ἔτος. Ἔτσι ἀπομένει ὑπόλοιπον 3.350.000.000 δραχμ. μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἐπιβαρύνεται ὁ προϋπολογισμός. Ἰδοὺ διατί, κύριοι, ἀπὸ τοῦ ἐρχομένου ἔτους εἶναι ἀδύνατον νὰ ὁμιλῶμεν περὶ δημοσίων ἐπενδύσεων, ἰδοὺ διατὶ ἀγόμεθα πρὸς τὸν οἰκονομικὸν ὄλεθρον. Καὶ τώρα ἡ Κυβέρνησις ζητεῖ τὴν ἔγκρισιν νέου δανείου 1.500.000.000 δραχμῶν. Ὅπως ἐδηλώσαμεν καὶ εἰς τὴν ἀρχὴν δὲν πρόκειται νὰ τῆς φέρωμεν προσκόμματα. Ἡμεῖς ἐκρούσαμεν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Ἡ Κυβέρνησις ἀδιαφορεῖ καὶ μὲ μαθηματικὴν ἀκρίβειαν ὁδηγεῖ τὴν χώραν πρὸς τὴν χρεωκοπίαν ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν δολιοφθορὰν τῶν διαδόχων της. Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ μοῖρα μας, σεῖς νὰ καταστρέφετε καὶ ἡμεῖς νὰ ἐπανορθώνωμεν τὰς καταστροφάς. (Χειροκροτήματα).

§13ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Π. Γαρουφαλιᾶς, ἔχει τὸν λόγον.

§14Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Κύριοι βουλευταί, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι μεταξὺ ἐξωτερικοῦ δανεισμοῦ καὶ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ, ἡ ἀπόστασις εἶναι πολὺ μεγάλη. Ὁ ἐξωτερικὸς δανεισμός, εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἐπικίνδυνος δανεισμός. Ὁ ἐσωτερικὸς δανεισμός, δὲν ἔχει τοὺς κινδύνους, τοὺς ὁποίους ἔχει ὁ ἐξωτερικὸς δανεισμός, χωρὶς τοῦτο νὰ σημαίνῃ, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ὅρια εἰς τὸν ἐσωτερικὸν δανεισμὸν καὶ σκιεραὶ πλευραὶ αὐτοῦ. Ἠμπορεῖ μάλιστα νὰ εἴπῃ κανεὶς ὅτι εἰς τὸν ἐξωτερικὸν δανεισμὸν ὑπάρχει καὶ εἷς αὐτόματος φραγμός, ὁ φραγμός, ὁ προερχόμενος ἀπὸ τὴν δυσπιστίαν τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ τὴν δυσκολίαν τῆς συνάψεως ἐξωτερικοῦ δανείου. Ἐνῷ ὁ ἐσωτερικὸς δανεισμός, παρ’ ὅλους τοὺς ὀλιγωτέρους κινδύνους τοὺς ὁποίους φέρει, δὲν ἔχει αὐτὸν τὸν αὐτόματον φραγμόν, εἶναι πολὺ ὀλισθηρὰ ἡ κατωφέρεια του, διότι εἶναι εὔκολος ὁ τρόπος ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ, μία σχετικὴ μορφὴ τοῦ ὁποίου εἶναι τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Εἶχον τὴν εὐκαιρίαν, κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ δανείου τῶν 900 ἑκατομμ., νὰ καταστήσω προσεκτικὴν τὴν Κυβέρνησιν καὶ ἰδιαιτέρως τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, εἰς τὸ ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ παρασυρθῇ εἰς τὴν κατωφέρειαν τοῦ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, διότι τὸ Δημόσιον χρέος, ἀξιοῖ καθ’ ἕκαστον ἔτος, ὡρισμένην ἐξυπηρέτησιν, ἡ ὁποία εἶναι παγία δαπάνη τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ἡ ὁποία προστίθεται εἰς τοὺς ἄλλους τοὺς ἀκάμπτους παράγοντας τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ συνεπῶς ἐπιδεινώνει τὴν ἀκαμψίαν αὐτοῦ. Θὰ πρέπει νὰ ὑπομνήσω ὅτι, τότε εἰς τὴν ὁμιλίαν μου εἶχον εἴπει ὅτι ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ Δημοσίου χρέους τῆς Ἑλλάδος, εἶχε φθάσει νὰ ἀπορροφᾷ τὸ 1)19 τῶν ἐσόδων τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἐφέτος δὲ φθάνει τὸ 1)15 τῶν ἐσόδων αὐτοῦ. Ἀντιλαμβάνεσθε δὲ πόσον ἐντὸς ἑνὸς ἔτους αὐξάνεται ἡ ἀνελαστικότης τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ αὐξάνεται αὕτη διότι ηὐξήθη ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ Δημοσίου χρέους. Κατὰ τὸ 1962 τὸ Δημόσιον χρέος ἀπῄτει 1.050 ἑκατομμ., ἐφέτος δὲ ἀπαιτεῖ 1.420 ἑκατ. Ὑπάρχει ἄλλωστε καὶ μία σύμπτωσις. Δὲν θέλω νὰ εἴπω τίποτε ἄλλο παρὰ μόνον τοῦτο: Ὅταν πέρυσιν ὁ προϋπολογισμὸς εἶχε τὴν ἀνάγκην 1.050 ἑκατομ. διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ Δημοσίου χρέους, συνήφθη δάνειον 900 ἑκατομ. δραχμῶν, δηλαδὴ ποσὸν τοῦ ὕψους περίπου τῆς ἐξυπηρετήσεως τοῦ Δημοσίου χρέους. Ἐφέτος, ὁπότε ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ Δημοσίου χρέους ἀνῆλθεν εἰς 1.420 ἑκατομμύρια δραχμῶν, τὸ δάνειον τὸ ὁποῖον συνάπτεται εἶναι ὕψους 1500 ἑκατομμυρίων δραχμῶν, ἤτοι ὕψους ἰσοδυνάμου μὲ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ Δημοσίου χρέους. Δὲν θέλω νὰ ἀποδώσω ἰδιαιτέραν σημασίαν εἰς αὐτό. Ἠμπορεῖ νὰ εἶναι μία σύμπτωσις, ἀλλὰ καλὸν εἶναι νὰ ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του ὁ κ. Ὑπουργὸς τὴν σύμπτωσιν αὐτήν. Κύριοι βουλευταί, ὁ ἐσωτερικὸς δανεισμός, ὡς εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν γίνεται διὰ τὴν προώθησιν ἐπενδύσεων. Καὶ βεβαίως καθ’ ὃν βαθμὸν διατίθεται τὸ ποσὸν διὰ τὰς ἐπενδύσεις, δὲν ὑπάρχει, κατ’ ἀρχήν, οὐδεμία ἀμφιβολία, ὅτι εἶναι σκοπὸς παραγωγικός. Ἀπομένει νὰ ἐξετασθῇ ἐὰν αἱ ἐπενδύσεις, διὰ τὰς ὁποίας θὰ διατεθῇ τὸ ποσὸν τοῦ δανείου θὰ εἶναι ἀμέσου παραγωγικῆς ἀποδόσεως ἢ ὄχι. Διότι ἐὰν δὲν εἶναι αὕτη ἀμέσου παραγωγικῆς ἀποδόσεως, τότε ἡ προοδευτικὴ ἱκανότης τῆς χώρας δὲν συμβαδίζει καὶ μίαν ἡμέραν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν θὰ εὑρεθῇ πρὸ ἀδυναμίας ἐξυπηρετήσεως τοῦ Δημοσίου χρέους: Αὐτὸ ἀκριβῶς ἔχει μεγάλην σημασίαν. Τόσον δὲ ἡ κατωφέρεια τοῦ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ ἠμπορεῖ νὰ ὁδηγήσῃ εἰς ὑπέρμετρον ὕψος τὸν δανεισμόν, ὅσον ἀκριβῶς εἶναι δυνατὸν καὶ μία ἐπένδυσις νὰ ὁδηγήσῃ εἰς καθαρῶς παραγωγικὴν ἀπόδοσιν. Αὐτὰ τὰ δύο εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἠμποροῦν νὰ δημιουργήσουν κρίσιν εἰς τὸν προϋπολογισμὸν καὶ ἑπομένως καὶ ἀδυναμίαν ἐξυπηρετήσεως τοῦ Δημοσίου χρέους. Δὲν πρέπει δὲ νὰ πλανᾶται ὁ κ. Ὑπουργός, ὅτι συμβαδίζει ὅλος αὐτὸς ὁ δανεισμὸς καὶ μὲ μίαν φορολογικὴν ἀπαλλαγήν. Κατὰ πρόχειρον ὑπολογισμόν μου μέχρι τέλους τοῦ 1962 τὸ Δημόσιον ζημιοῦται ἀπὸ τὰς φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς εἰς τὰς καταθέσεις εἰς τὰς Τραπέζας περὶ τὰ 630 ἑκατομμύρια. Διὰ φορολογικὰς ἀπαλλαγὰς εἰς δάνεια τῆς Δ.Ε. Η. εἰς τὸ Κρατικὸν ὑπολογίζω 400 ἑκατομμ. δραχμ. Αὐταὶ αἱ φορολογικαὶ ἀπαλλαγαὶ ἀσκοῦν μίαν ἐπίδρασιν εἰς τὰς σχέσεις μεταξὺ ἀμέσου καὶ ἐμμέσου φορολογίας. Ὁ κ. Ὑπουργὸς δέ, ἀπὸ τὴν μίαν πλευρὰν αὐξάνει τὴν ἔμμεσον φορολογίαν καὶ τὰς ἀπαλλαγὰς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην μειώνει τὴν ἄμεσον. Κύριοι βουλευταί, ἐὰν ἀνῆλθον εἰς τὸ βῆμα, ἀνῆλθον διὰ νὰ ἐκφράσω κυρίως τὴν ἀπορίαν μου αὐτήν. Ὁμολογῶ ὅτι παρακολουθῶν τὴν ὅλην κατάστασιν μοὶ ἐδημιουργήθη τὸ ἐρώτημα: Τὶ συμβαίνει καὶ διὰ ποῖον λόγον τὰ Τουρκικὰ αἰτήματα εὑρίσκουν ταχεῖαν ἀπήχησιν καὶ ἀπήχησιν ἄμεσον, ἐνῷ τὰ ἰδικά μας αἰτήματα δὲν εὑρίσκουν τὴν ἰδίαν ἀπήχησιν, μὲ τὰ αἰτήματα τὰ Τουρκικά. Καὶ διατὶ ὑφιστάμεθα μίαν, δὲν θέλω νὰ εἴπω κακομεταχείρισιν, μίαν ταλαιπωρίαν; Ὀφείλεται ἆραγε εἰς τό, ὅτι ἐπικρατεῖ διεθνῶς ἕνα φιλοτουρκικὸν πνεῦμα τῆς ἐποχῆς τοῦ Πιὲρ Λοτί; Δὲν τὸ πιστεύω. Ὀφείλεται εἰς τὸ ὅτι ἡ ἐμφάνισις τῶν Ἑλληνικῶν αἰτημάτων βασίζεται εἰς ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι ἐλέγχονται ἀνακριβεῖς; Ὡς Ἕλλην βουλευτὴς οὔτε τὸ δέχομαι, οὔτε θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ διανοηθῶ. Συνεπῶς κἄτι ἄλλα συμβαίνει.

§15Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Ποίας αἰτήσεις ἔχετε ὑπ’ ὄψει σας; Ἐπειδὴ ἐρωτᾷ ὁ συνάδελφος κ. Κωστόπουλος.

§16Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Μοῦ κάμει ἐντύπωσιν, διατὶ σᾶς χρησιμοποιεῖ, διὰ νὰ μοῦ κάμετε τὴν διακοπὴν ὁ κ. Κωστόπουλος. Ἔχει τὸ θάρρος νὰ μὲ διακόψῃ.

§17Σ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. Ἀσφαλῶς δὲν εἶναι ἔμμεσος διακοπή, ἀλλὰ προφανῶς εὑρίσκεσθε εἰς μίαν πλάνην. Δὲν ἔχετε τὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔχει ὁ κ. Λύχνος, καὶ μὲ τὰ ὁποῖα ὁ κ. Λύχνος εἰς ἄλλην Συνεδρίασιν τῆς Βουλῆς θὰ μᾶς εἴπῃ, ὅτι οἱ Τοῦρκοι δὲν ἔχουν πάρει τίποτε.

§18Γ. ΛΥΧΝΟΣ. Εἶπον νὰ καθορίσῃ τὰς αἰτήσεις διὰ νὰ σᾶς ἱκανοποιήσῃ.

§19Π. ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ. Κύριε Λύχνο, καθ’ ἕκαστον χρόνον ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀνάγκην, δὲν θέλω νὰ δώσω τὸν χαρακτηρισμόν, νὰ ζητῇ βοήθειαν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἕως τώρα ἦτο ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια. Ἡ Ἀμερικανικὴ βοήθεια διεκόπη καὶ ἠναγκάσθη νὰ προσφύγῃ τόσον εἰς τὸ ΝΑΤΟ καὶ νὰ ζητήσῃ βοήθειαν διὰ τὰς ἀμυντικάς της ὑποχρεώσεις, ὅσον ἐπίσης καὶ εἰς τὸ Κονσόρτσιουμ, τὸ ὁποῖον συνεκροτήθη, διὰ νὰ ἐνισχύσῃ τὴν οἰκονομικὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς Ἑλλάδος. Κάθε χρόνον, καὶ αὐτὴ εἶναι τοὐλάχιστον ἡ ἐξήγησις, τὴν ὁποίαν ἐγὼ εὑρίσκω, κάθε χρόνον διατυπώνομεν εἰς τὸ ἐξωτερικόν, εἰς τοὺς Ἀμερικανοὺς ὅταν μᾶς ἔδιδαν τὴν βοήθειαν καὶ τώρα εἰς τὸ Κονσόρτσιουμ, διατυπώνομεν τὰ αἰτήματά μας, διατυπώνομεν τὰς ἀνάγκας μας καὶ τοὺς λέγομεν, κύριοι, πέρυσι μᾶς ἐδώσατε τόσα χρήματα, τόσην βοήθειαν. Ἔχομεν ἀνάγκην ἐφέτος νὰ μᾶς δώσητε τόσην βοήθειαν. Ταὐτοχρόνως τὶ λέγομεν; Δὲν δυνάμεθα νὰ καταστρώσωμεν τὸν προϋπολογισμὸν καὶ δὲν δυνάμεθα νὰ καταθέσωμεν τὸν προϋπολογισμόν μας. Διατί; Διότι δὲν ἠξεύρομεν τὶ βοήθειαν θὰ μᾶς δώσητε. Μᾶς εἶναι ἄγνωστον τὸ ὕψος τῆς βοήθειας. Πρέπει πρῶτον, νὰ μᾶς προσδιορίσετε τὶ βοήθειαν θὰ μᾶς δώσητε, ὥστε, βάσει τοῦ δεδομένου αὐτοῦ νὰ καταρτίσωμεν τὸν προϋπολογισμόν, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ ἔκφρασις τῶν ἀναγκῶν τῆς οἰκονομίας, καὶ τοῦ Ἔθνους καὶ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων. Κατὰ συνέπειαν ὅταν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον διατυπώνωμεν τὰ αἰτήματά μας, ὅταν δηλαδὴ ἀναμένωμεν νὰ μᾶς καθορισθῇ τὸ ὕψος τῆς βοηθείας καὶ ἀναλόγως τοῦ ὕψους νὰ καθορίσωμεν τὰς ἀνάγκας μας, αὐτὸ τὶ σημαίνει; Ὅτι δὲν εἶναι πλέον διατύπωσις ἀναγκῶν ζωτικῶν, δὲν εἶναι διατύπωσις ἀναγκῶν τοιαύτης μορφῆς, ὥστε ἡ στέρησίς των νὰ εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατος, χωρὶς οὐσιώδη διαταραχὴν τῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλά, ἀντιθέτως ἔχουν τὴν μορφὴν τῶν ἐπιθυμιῶν, αἱ ὁποῖαι δύνανται νὰ συμπτυχθοῦν ἢ νὰ ἐγκαταλειφθοῦν, ἀναλόγως τοῦ ὕψους καὶ τοῦ ποσοῦ τῆς βοηθείας. Ἀλλά, δὲν καθορίζονται καὶ φυσικὸν εἶναι, ὅταν εἶναι τοιαύτη ἡ θέσις τοῦ ζητήματος νὰ περιορίζωνται. Θὰ ἤθελα, πέραν αὐτῆς τῆς ἐξηγήσεως, τὴν ὁποίαν δίδω ἐγὼ τοὐλάχιστον, ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἠμπορεῖ νὰ δώσῃ ἐξηγήσεις, αἱ ὁποῖαι νὰ ἱκανοποιήσουν καὶ ἐμὲ καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαόν, ἀλλὰ πέραν αὐτῆς τῆς ἐξηγήσεως, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θεωρῶ θεμελιώδη καὶ ὅτι ἀπετέλεσεν οὐσιῶδες σφάλμα τῆς Ἑλληνικῆς πολιτικῆς εἰς τὸ ζήτημα τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας, νὰ τονίσω ὅτι ὑπῆρξεν ἐσφαλμένη ἡ θεμελίωσις τῶν ἀναγκῶν μας. Πέραν αὐτοῦ, ὑπάρχει καὶ μία δευτέρα αἰτία, ἐπικουρικῆς, ἂς εἴπωμεν, μορφῆς. Ὅπως εἶναι γνωστόν, ἡ ἀπορροφητικότης τῆς οἰκονομίας εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία καθιστᾷ ἀναγκαίαν καὶ δικαιολογεῖ καὶ θεμελιώνει τὸ ὕψος τῆς ἐξωτερικῆς βοηθείας. Ὅταν αἱ οἰκονομίαι δὲν ἔχουν ἀπορροφητικότητα, εὑρισκόμεθα πρὸ τοῦ θέματος τοῦ γνωστοῦ καὶ ἐπανειλημμένως λαβόντος χώραν, τῆς περικοπῆς τῆς βοηθείας. Ὅταν ἡ βοήθεια δὲν δύναται νὰ ἀπορροφηθῇ καὶ μένῃ ἀδιάθετος εἶναι φυσικὴ συνέπεια ἡ περικοπὴ τῆς βοηθείας εἰς τὸ ἑπόμενον ἔτος. Ἐπίσης λόγω τῆς μὴ ἀπορροφητικότητος δὲν ἐμφανίζονται καὶ δὲν θεμελιοῦνται αἰτήματα ηὐξημένης ἐνισχύσεως. Εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο θὰ ἤθελα νὰ εἴπω εἰς τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν ἐκπροσωποῦντα αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὅλην τὴν Κυβέρνησιν, ὅτι ἡ ἀπορροφητικότης τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκονομίας, κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη δὲν ηὐξήθη καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ μίαν ἐπικουρικὴν αἰτίαν τοῦ φαινομένου καὶ ἐξήγησιν τοῦ φαινομένου τὸ ὁποῖον σᾶς εἶπα. Κύριοι βουλευταί, ἐπειδὴ τὸ δάνειον σχετίζεται, ὅπως τὸ ἀναφέρει καὶ εἰς τὴν εἰσηγητικήν του ἔκθεσιν ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ μὲ τὴν εἴσοδον τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς εἴπω τοῦτο: Φοβοῦμαι ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες ὁμιλοῦμεν περὶ Κοινῆς Ἀγορᾶς, ὅτι ἡ λέξις «κοινὴ ἀγορὰ» εὑρίσκεται εἰς τὰ χείλη ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ συνείδησιν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, δυστυχῶς ὄχι μόνον δὲν ἔχομεν ὅλοι οἱ Ἕλληνες, φοβοῦμαι ὅμως ὅτι καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ὑπουργοὺς δὲν ἔχουν συνείδησιν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Κύριοι βουλευταί, ἡ ἀπόστασις μεταξὺ τῆς ἐπιτυχίας καὶ ἀποτυχίας ἐντὸς τῆς οἰκονομίας μας, ἐντὸς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἡ ἀπόστασις μεταξὺ ἐπιβιώσεως καὶ θανάτου, εἶναι πολὺ μικρὰ εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Ἀρκεῖ νὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα, ὅτι εἰς τὴν Γαλλίαν, χώραν ἄκρως βιομηχανικήν, προηγμένην χώραν ἡ ὁποία αὐτὴν τὴν στιγμὴν ἔχει σημειώσει οἰκονομικὴν ἄνοδον καὶ οἰκονομικὴν ἄνθησιν, ἴσως τὴν πρώτην εἰς τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, ἡ βιομηχανία ἡ Γαλλικὴ τῶν ἠλεκτρικῶν ψυγείων αὐτὴν τὴν στιγμὴν διατρέχει κρίσιν καὶ χρεωκοπεῖ ἀπὸ τὸν συναγωνισμὸν τῆς Γαλλικῆς βιομηχανίας καὶ ἠναγκάσθη ὁ Ντὲ Γκώλ, νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς τὴν ἐπιβολὴν προστατευτικῶν δασμῶν, διὰ νὰ σώσῃ ἀπὸ τὴν χρεωκοπίαν τὴν γαλλικὴν βιομηχανίαν ἠλεκτρικῶν ψυγείων, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπάρχουν ἐπενδεδυμένα καὶ ἀμερικανικὰ κεφάλαια καὶ συνεπῶς ὑπάρχει καὶ τεχνικός, ἂς εἰποῦμε καὶ οἰκονομικὸς ἔλεγχος ἐκ μέρους τῶν Η.Π.Α. Διὰ νὰ σᾶς φέρω ἕνα παράδειγμα τὸ τὶ σημαίνει διὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ περίπτωσις ἀποτυχίας μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, θὰ σᾶς εἴπω τοῦτο: Ἂν σύμφωνα μὲ τὴν συμφωνίαν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς ἔλθῃ καὶ ἐγκατασταθῇ εἰς τὰς Ἀθήνας μία ξένη Τράπεζα μιᾶς χώρας τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς, τὴν ἑπομένην, θὰ χρεωκοπήσουν ὅλαι αἱ λοιπαὶ Τράπεζαι, πλὴν τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος καὶ αὐτῆς δι’ εἰδικοὺς λόγους, διότι εἶναι πολὺ κατώτερον τὸ κόστος διαχειρίσεως τῶν χρημάτων τῶν Τραπεζῶν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἀντιλαμβάνεσθε, ὅτι δὲν εἶναι ἁπλῆ ὑπόθεσις ἡ σύνδεσίς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Τὰ ὅρια μεταξὺ ἐπιτυχίας καὶ ἀποτυχίας εἶναι τόσον στενά, ὥστε ἡ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἡ ἐλαχίστη μακαριότης, ἡ ἐλαχίστη ραθυμία, ἠμπορεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιβίωσιν νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τὴν καταστροφήν. Κύριε Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, σᾶς κάμνω αὐτὰς τὰς δύο προειδοποιήσεις. Ἡ πρώτη προειδοποίησις ἀφορᾷ σᾶς προσωπικῶς, ὡς Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν. Προσέξατε τὴν ὀλισθηρὰν κατωφέρειαν τοῦ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ. Ὑπάρχουν ὅρια καὶ προσέξατε αὐτὰ τὰ ὅρια. Θὰ ἐγκρίνω τὸ νομοσχέδιόν σας, διότι δὲν ἔχομεν φθάσει ἀκόμη εἰς τὰ ὅρια τὰ ἐπικίνδυνα. Θὰ τὸ κατεψήφιζον ἐὰν εἶχον διαισθανθῇ ὅτι ἔχομεν ἐγγίσει τὰ ὅρια τοῦ ἐπικινδύνου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ προσέξετε ὡς Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῷ πέρυσι εἴχατε ἀνάγκην 1.500.000.000 διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν, ἐφέτος θέλετε 2.420.000.000 καὶ ἐνῷ πέρυσιν ἔπρεπε νὰ διαθέσετε τὸ 1)19 τῶν ἐσόδων διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δημοσίου χρέους, ἐφέτος θὰ πρέπει νὰ διαθέσετε τὸ 1)15 τῶν δημοσίων ἐσόδων σας. (Εἰς τὸ σημεῖον αὐτὸ τὴν Προεδρικὴν ἕδραν καταλαμβάνει ὁ Βʹ Ἀντιπρόεδρος κ. Α. Μίχας). Καὶ ἡ δευτέρα προειδοποίησις εἶναι πρὸς ὁλόκληρον τὴν Κυβέρνησιν. Προσέξατε τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Πρέπει νὰ ἀποκτήσετε συνείδησιν τῶν κινδύνων τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Ἀλλάξατε βιομηχανικὴν πολιτικήν, ἀλλάξατε οἰκονομικὴν πολιτικήν. Νὰ καταστρώσετε καὶ νὰ ἐφαρμόσετε οἰκονομικὴν πολιτικήν, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσῃ καὶ θὰ προσαρμόσῃ τὴν Ἑλληνικὴν Οἰκονομίαν μὲ τὰ δεδομένα καὶ τοὺς κινδύνους καὶ τὸν συναγωνισμὸν τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Μὴ ἐπαναπαύεσθε εἰς τὰς προθεσμίας τῶν 10 καὶ 20 ἐτῶν, προθεσμίας αἱ ὁποῖαι ἐπιδροῦν ναρκωτικῶς καὶ ἐπὶ τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας καὶ ἴσως καὶ ἐπὶ τῆς πρωτοβουλίας τῆς Κυβερνητικῆς. Προσέξατε διότι τὰ ὅρια μεταξὺ θανάτου καὶ ἐπιτυχίας ἐντὸς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς εἶναι εἰς πολὺ μικρὰν ἀπόστασιν καὶ τὸ Καπιτώλιον δὲν ἀπέχει πολὺ τῆς Ταρπίας Πέτρας διὰ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. (Χειροκροτήματα).

§20ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Θ. Καψάλης, ἔχει τὸν λόγον.

§21Θ. ΚΑΨΑΛΗΣ. Κύριοι βουλευταί, ἡ συζήτησις αὐτοῦ τοῦ νομοσχεδίου, μὲ φέρει καὶ ἐμὲ εἰς τὸ βῆμα ὄχι διὰ νὰ ἀντιταχθῶ εἰς τὴν ψήφισίν του, ἀλλὰ ὅπως ἔκαμαν καὶ οἱ ἄλλοι συνάδελφοι τῆς Ἀντιπολιτεύσεως, νὰ λάβω τὴν εὐκαιρίαν νὰ διατυπώσω ὡρισμένας σοβαρὰς ἀνησυχίας καὶ ἐπιφυλάξεις, αἱ ὁποῖαι νομίζω, ὅτι πιθανὸν νὰ εἶναι χρήσιμοι καὶ διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ἀλλὰ ἰδίως διὰ τὴν γνώμην ποὺ τελικῶς θὰ μορφώσουν τὰ μέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιπροσωπείας. Γνωρίζετε, ὅτι δὲν ἔχομεν ἀκόμη τὴν τύχην νὰ συζητήσωμεν τὴν δημοσιονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως ἐξ ἀφορμῆς τοῦ προϋπολογισμοῦ. Ἐὰν ὁ προϋπολογισμὸς κατετίθετο ἐγκαίρως καὶ ἐγένετο συζήτησις εὐρυτέρα, τότε θὰ ἠμπορούσαμεν νὰ ἔχωμεν τὴν ἐλπίδα, ὅτι μὲ τὴν λεπτομερεστέραν συζήτησιν ποὺ θὰ ἐγένετο θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἐξαχθοῦν συμπεράσματα τοιαῦτα διὰ τῶν ὁποίων ἴσως πεισθῇ ἡ Κυβέρνησις καὶ μεταβάλλει τακτικήν. Κύριοι βουλευταί, ἔρχεται, τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοθέτημα ὡς ἀνάγκη ἀντλήσεως ἑνὸς πόρου ποὺ μᾶς χρειάζεται. Ἐὰν ἴδωμεν τὸ πρόγραμμα τῶν ἐπενδύσεων εἰς τὰς γενικάς του γραμμὰς θὰ διαπιστώσωμεν πρῶτον, ὅτι κατὰ ἕνα ποσοστὸν 67% καλύπτεται ἀπὸ δάνεια, τὰ ὁποῖα εἴτε τὰ ἀντλοῦμεν ὑπὸ μορφὴν πιστώσεων ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, εἴτε τὰ ἀντλοῦμεν ἐπίσης ὑπὸ μορφὴν δανείων ἢ πιστώσεων ἀπὸ τὸ ἐσωτερικόν. Μία ἄλλη ἀναλογία εἶναι ἡ ἀναλογία τῶν δαπανῶν εἰς δραχμάς, αἱ ὁποῖαι ἀντιπροσωπεύουν ἕνα ποσοστὸν 62%. Αὐτὰ τὰ δύο ποσοστὰ εἶναι χαρακτηριστικὰ διὰ τὰ συμπεράσματα εἰς τὰ ὁποῖα θὰ προχωρήσω. Θέτω τὸ ἐρώτημα: Εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ ὑγιὴς ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων, ὅταν στηρίζεται, κατὰ τόσον ὑψηλὸν ποσοστόν, εἰς δανεισμόν; Καὶ δὲν πρέπει νὰ προκύψῃ ὡς πρῶτον συμπέρασμα ἐὰν θέλωμεν νὰ ἐξυγιάνωμεν τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων, ὅτι θὰ πρέπει εἰς τὰ δύο σκέλη νὰ ἀκολουθήσωμεν μίαν γραμμήν, ἡ ὁποία ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος, ὅσον τὸ δυνατόν, νὰ περιορίζῃ τὸ ὑψηλὸν ποσοστὸν τῶν χρημάτων τὰ ὁποῖα δανειζόμεθα καὶ τὰ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ ἀποδώσωμεν μὲ ὑψηλὴν ἐπιβάρυνσιν; Κύριοι βουλευταί, αὐτὴ ἡ πρώτη διαπίστωσις εἶναι βεβαίως σχετικὴ μὲ τὸν τρόπον τῆς συλλήψεως τοῦ προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ἡ Κυβέρνησις, ἰδιαιτέρως δὲ ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως, ἔχει τὴν μανίαν νὰ θέλῃ νὰ παρουσιάζῃ ἔργα. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς δὲν φαίνεται νὰ τὸν ἀπασχολῇ τόσον πολὺ τὸ πόθεν ἀντλοῦμεν τὰ χρήματα, ὅσον τὸν ἀπασχολεῖ ὁ φόβος μήπως κατηγορηθῇ ἀπὸ τὸ ἕν ἔτος εἰς τὸ ἄλλο ὅτι τὸ ὕψος τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων δὲν ἀκολουθεῖ τὴν ἀνιοῦσαν. Αὐτὸ εἶναι ἕνα σημεῖον ἐπικίνδυνον. Ἀλλὰ σημασίαν ἔχει ποία κατάστασις δημιουργεῖται ὅταν προχωροῦμεν ἀπὸ δανεισμοῦ εἰς δανεισμόν. Ἐλέχθησαν, κατὰ τὰς τελευταίας συζητήσεις αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν καὶ ἐξ ἀφορμῆς τῆς συμβάσεως τοῦ Διϋλιστηρίου καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ πολιτικοῦ θέματος πάρα πολλά. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐπιθυμῶ νὰ τονίσω εἶναι, ὅτι εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν ἐπενδύσεων πρέπει τὸ Κράτος κατὰ τὰ προσεχῆ ἔτη νὰ περιορισθῇ εἰς τὰ ἔργα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα μόνον τὸ Κράτος δύναται νὰ κάμῃ. Νὰ ἀφήσῃ τοὺς πειραματισμούς, οἱ ὁποῖοι ἀπεδείχθησαν ὅτι ὑπῆρξαν ἀτυχέστατοι, ὅταν ἐξέρχωνται τῆς γραμμῆς ἐκείνης ὅπου πράγματι ἡ παρέμβασις τοῦ Κράτους εἶναι ἀπαραίτητος. Μὴ λησμονῆτε ὅτι εἰς τὸ πρόγραμμα τῶν Κρατικῶν ἐπενδύσεων ὑπάρχουν ἔργα ποὺ ἀνήκουν εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Κράτους καὶ τὰ ὁποῖα εἶναι τεραστίας σημασίας. Εἰς τὴν προηγουμένην ὁμιλίαν μου ὡμίλησα περὶ ὅλων τῶν μέτρων τὰ ὁποῖα δέον νὰ ληφθοῦν διὰ τὴν ἀναμόρφωσιν τῆς γεωργικῆς μας παραγωγῆς καὶ συγκεκριμένως διὰ τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα. Διὰ τὰ ἔργα αὐτὰ θὰ χρειασθοῦν 7 δισεκατομμύρια. Ἀντιλαμβάνεσθε ποία ἐπιβάρυνσις δημιουργεῖται εἰς τὰς κρατικὰς ἐπενδύσεις, ἀλλὰ ἡ ἐπιβάρυνσις δύναται πράγματι νὰ ὁδηγήσῃ εἰς μίαν ἐπαναστατικὴν ἄνοδον τοῦ γεωργικοῦ εἰσοδήματος. Πέραν αὐτῶν, ὑπάρχουν καὶ ἄλλα ἔργα, ὁδοποιΐας, λιμενικὰ καὶ διάφορα ἄλλα ἔργα κρατικά, ὅπως εἶναι ἡ Παιδεία καὶ ἄλλοι τομεῖς, τὰ ὁποῖα μοιραίως δὲν ἠμποροῦν νὰ πραγματοποιηθοῦν ἄλλως παρὰ διὰ τοῦ προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων. Δι’ αὐτὸ λέγω ὅτι τὸ Κράτος θὰ ἔπρεπε νὰ περιορισθῇ εἰς αὐτὰ τὰ ἔργα καὶ νὰ ἀπαλείψῃ ἀπὸ τὸ πρόγραμμα τῶν κρατικῶν ἐπενδύσεων ἔργα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι τῆς ἰδικῆς του ἁρμοδιότητος καὶ διὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἦτο προητοιμασμένον τὸ Κράτος. Τὰς παρατηρήσεις αὐτὰς ἐπεθύμουν νὰ διατυπώσω, κ. συνάδελφοι, διότι δὲν ἀντιτίθεμαι εἰς τὴν σύναψιν τοῦ ἐσωτερικοῦ δανείου, ἐφ’ ὅσον εἶναι προαιρετικόν. Ἡ ἀνησυχία μου ἀρχίζει ἀπὸ τὸ σημεῖον ἐκεῖνο ὅπου χάνομεν τὸν ἔλεγχον τῶν συνεπειῶν τῆς συνάψεως ἀλλεπαλλήλων δανείων. Αὐτὸ ποὺ ὠνόμασεν ὁ συνάδελφος κ. Γαρουφαλιᾶς, ὀλισθηρὸν κατήφορον, δύναται νὰ ὁδηγήσῃ μετὰ ἔτη εἰς ἀδιέξοδον ἐπικίνδυνον. Θὰ ἤθελα νὰ ἐρωτήσω ἐπ’ αὐτοῦ κἄτι τὸν κ. Ὑπουργὸν: Ὑπάρχει κανένα πρόγραμμα μελετημένον τῶν ἐπιβαρύνσεων τὰς ὁποίας θὰ ἀντιμετωπίσῃ λόγῳ τῶν δανείων, ὁ προϋπολογισμὸς εἰς ἕνα λογικὸν χρονικὸν διάστημα; Δηλαδὴ μέσα εἰς 15 ἔτη ποὺ λαμβάνεται ὡς βάσιν διὰ τὴν σύναψιν δανείου. Ἐὰν ὑπάρχῃ αὐτὸ τὸ πρόγραμμα θὰ ἔπρεπε ἡ Βουλὴ νὰ λάβῃ γνῶσιν αὐτοῦ, ὥστε καὶ ἡμεῖς νὰ εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ κρίνωμεν ἐπ’ αὐτοῦ. Θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω τὸν κ. Ὑπουργόν, ἐὰν ἀπόψε λάβῃ τὸν λόγον, νὰ θέσῃ ὑπ’ ὄψιν μας αὐτὰ τὰ στοιχεῖα διὰ νὰ ἴδωμεν καὶ ἡμεῖς βάσει ποίου προγράμματος ἡ Κυβέρνησις κινεῖται εἰς τὴν πολιτικὴν τοῦ δανεισμοῦ. Καὶ ἐπαναλαμβάνω, τὸ Κράτος πρέπει νὰ περιορισθῇ εἰς τὰ ἔργα ἐκεῖνα ποὺ εἶναι τῆς ἰδικῆς του ἁρμοδιότητος. Ἡ προσπάθεια νὰ κάμῃ ἔργα ἐκβιομηχανίσεως διὰ νὰ ἀναπληρώσῃ τὰ κενὰ τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας, θὰ ὁδηγήσῃ εἰς ἀποτυχίας. Ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία θὰ κινηθῇ, ὅταν θὰ ληφθοῦν εἰς ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τὰ κατάλληλα μέτρα διὰ τὴν ἐνθάρρυνσιν καὶ διευκόλυνσιν τῶν ἰδιωτικῶν ἐπενδύσεων. Ἡ δευτέρα βασικὴ παρατήρησις ἀφορᾷ τὴν μορφὴν ὑπὸ τὴν ὁποίαν παρουσιάζεται τὸ παρὸν νομοσχέδιον. Ὑπάρχουν, κ. βουλευταί, μερικὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα χωρὶς βεβαίως νὰ ἀντιπροσωπεύουν ἀπὸ ἀπόψεως οὐσίας πολὺ μεγάλας διαφοράς, ἐν τούτοις θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξετασθοῦν, ἔστω καὶ ἀπὸ πλευρᾶς τῆς ψυχολογικῆς σημασίας καὶ τῆς ψυχολογικῆς ἐντυπώσεως. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος, τὴν ὥραν μάλιστα κατὰ τὴν ὁποίαν βλέπει, ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποφύγῃ καὶ τὸν ἐσωτερικὸν καὶ τὸν ἐξωτερικὸν δανεισμὸν διὰ τὴν ἐκτέλεσιν ἔργων τοῦ πλέον περιωρισμένου καὶ τοῦ πλέον μετριοπαθοῦς προγράμματος ἐπενδύσεων, ὅπως θὰ ἠδύνατο νὰ διαμορφωθῇ μετὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν σκέψεων τὰς ὁποίας εἶχα πρὸ ὀλίγου τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἀναπτύξω, ἐὰν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν ὅτι οἱ πόροι οἱ ὁποῖοι δὲν προέρχονται ἀπὸ δάνεια εἰς αὐτὸν τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1963, εἶναι ἡ συμβολὴ τοῦ προϋπολογισμοῦ, οἱαδήποτε καὶ ἐὰν εἶναι, εἶναι 1.150 ἢ ὀλιγώτερα ἢ περισσότερα πέραν ἀπὸ τὸ ποσὸν τῶν 750 ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα ἀναφέρονται ὡς εἰδικὰ ἔσοδα καὶ τὰ ὁποῖα προέρχονται κατὰ τὸ μέγιστον μέρος ἀπὸ ἔσοδα προηγουμένων ἐπενδύσεων καὶ ἀποδόσεων προηγουμένων ἔργων, ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι δανεισμός. Συνεπῶς, ὅσον καὶ ἐὰν περιορισθῇ τὸ πρόγραμμα, τὸ θέμα καὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ δανεισμοῦ, διὰ νὰ ἔχωμεν δραχμὰς καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ δανεισμοῦ διὰ νὰ ἔχωμεν τὰ ἐφόδια ποὺ θὰ μᾶς χρειασθοῦν εἰς ξένον συνάλλαγμα, θὰ τίθενται συνεχῶς. Τὴν ὥραν λοιπόν, ποὺ ἀντιμετωπίζομεν μίαν τοιαύτην κατάστασιν, πρέπει νὰ προσέξωμεν ἰδιαιτέρως τὸν τομέα τῆς πιστώσεως. Πρέπει νὰ προσέξωμεν ἰδιαιτέρως, ὥστε τὰ δάνεια, τὰ ὁποῖα θὰ παρουσιάζωνται νὰ μὴ δημιουργοῦν τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος ἀναγκάζεται νὰ προσφύγῃ εἰς ἐξεζητημένα μέτρα διὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν συμπαράστασιν, τὴν βοήθειαν τῆς ἰδιωτικῆς ἀποταμιεύσεως. Καὶ κἄτι ἄλλο ἀκόμα. Νὰ ἔχωμεν ὑπ’ ὄψει μας, ὅτι ὅσον αἱ γενικαὶ συνθῆκαι τῆς χρηματαγορᾶς, τῶν καταθέσεων, τῆς αὐξήσεως τοῦ εἰσοδήματος βελτιοῦνται, θὰ πρέπει ἡ προσπάθειά μας καὶ εἰς τὸν ἐξωτερικὸν καὶ εἰς τὸν ἐσωτερικὸν δανεισμὸν νὰ εἶναι πῶς νὰ ἀποδώσῃ τὰ καλλίτερα καὶ οἰκονομικότερα ἀποτελέσματα διὰ τὸ Κράτος. Διότι εἶναι σαφές, ὅτι ὑπὸ ἄλλας συνθήκας, θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ δανεισθῇ τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος ἐδῶ καὶ 8 χρόνια, ὑπὸ ἄλλας συνθήκας ἐδῶ καὶ 5 χρόνια, καὶ ὑπὸ ἄλλας συνθήκας σήμερον ὅταν ἔχωμεν μίαν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος, καὶ ὅταν ἔχωμεν αὔξησιν τῶν καταθέσεων εἰς τὰς Τραπέζας καὶ μίαν καλυτέραν ἄνεσιν εἰς τὴν χρηματαγοράν. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς θὰ ἤθελα νὰ σημειώσω, ὅτι καὶ ἡ ἔναρξις τῆς ἐξοφλήσεως τοῦ δανείου μετὰ μίαν 5ετίαν καὶ ἡ ὑπὲρ τὸ ἄρτιον διαφορά, ἡ ὁποία καταβάλλεται, ἡ ὁποία συμφωνεῖται νὰ καταβληθῇ. Καὶ θὰ ἔλεγον ἀκόμη ὅτι κἄτι τὸ ὁποῖον ὑπάρχει εἰς τὸ νομοσχέδιον, ἀλλὰ κἄτι τὸ ὁποῖον καὶ διὰ τοῦ Τύπου ἀφέθη νὰ γίνῃ ἀντιληπτόν, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν κατὰ τὴν συζήτησιν εἰς τὴν Κοινοβουλευτικὴν Ἐπιτροπήν, δὲν τὸ ἀπέκλεισεν. Εἶναι ἡ ἀσάφεια περὶ τοῦ ὅτι θὰ πρέπει νὰ προσφύγῃ καὶ εἰς τὰ κεφάλαια νομικῶν προσώπων. Καὶ τὰ τρία σημεῖα ποὺ ἀνέφερα δὲν συντελοῦν εἰς τὸ νὰ ἐμφανίσουν τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος σήμερον ὡς ἔχον πράγματι τὴν αὐτοπεποίθησιν, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ συναντήσῃ μεγαλυτέραν προθυμίαν εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ἀποταμίευσιν καὶ νὰ δανεισθῇ καλύτερον καὶ μὲ καλυτέρους ὅρους. Εἶπον, κ. συνάδελφοι, ὅτι πιθανὸν αὐτὸ νὰ εἶναι ψυχολογικόν. Διότι γνωρίζω ὅτι ὁ κ. Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν θὰ μοῦ εἴπῃ: Ὅτι ἡ ἐπιβάρυνσις τοῦ δανείου, ὅπως βλέπει κανεὶς ἀπὸ τὴν ἔκθεσιν ποὺ ὑπάρχει τοῦ Γενικοῦ Λογιστηρίου, ὑπολογίζεται ὅτι θὰ εἶναι περίπου συνολικῶς μὲ τόκον καὶ μὲ διαφορὰν ποὺ θὰ καταβληθῇ περίπου εἰς 6,55. Ὅπως εἶναι δυνατὸν ἐπίσης νὰ μᾶς λεχθῇ, ὅτι αὐτὸ τὸ σύστημα τῶν ὑπὲρ τὸ ἄρτιον διαφορῶν, δὲν εἶναι σύστημα πρωτοφανές. Καὶ ἐδῶ εἰς τὴν Ἑλλάδα ἐφηρμόσθη εἰς ἕνα δάνειον τοῦ 1920 καὶ εἰς τὰς ἄλλας Εὐρωπαϊκὰς χώρας ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ἐφηρμόσθη. Ἐν τούτοις, κ. βουλευταί, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν, ὅτι εἶναι γνωστὸν ὅτι ὑπάρχει καὶ εἰς τὸν ἰδικόν μας λαὸν μία, ἂς τὸ εἴπω ἀδυναμία πρὸς τὰς λαχειοφόρους ὁμολογίας. Καὶ ἐφ’ ὅσον τὸ παράδειγμα τοῦ παρελθόντος, ἦτο ἕνα παράδειγμα ποὺ ἔδειξεν ὅτι ὑπῆρξεν μία ἀνταπόκρισις, ἴσως θὰ ἔπρεπεν ἡ Κυβέρνησις νὰ εἶχεν ἀποφύγει τὰς νέας μορφὰς παραχωρήσεων, εἰς τρόπον ὥστε νὰ σταθεροποιηθῇ μία κατάστασις ἀπὸ πλευρᾶς τεχνικῶν ἀνταλλαγμάτων, τὰ ὁποῖα προσφέρει τὸ Κράτος, ὅταν ἀναγκάζεται νὰ προσφύγῃ εἰς τὰ δάνεια. Τέλος εἰς σημεῖον ἐκεῖνο ποὺ ὑπηνίχθη τῆς ἀσαφείας πρὸς τὸ ἐὰν θὰ συμμετάσχουν κεφάλαια νομικῶν προσώπων, εἰς τὸ σημεῖον αὐτό, νομίζω, ὅτι θὰ ἀποτελέσῃ λάθος διὰ τὴν Κυβέρνησιν, ἐὰν δὲν δώσῃ ἀπόλυτον προτεραιότητα εἰς τὴν ἰδιωτικὴν ἀποταμίευσιν. Καὶ μόνον εἰς ἣν περίπτωσιν δὲν δυνηθῇ ἡ ἰδιωτικὴ ἀποταμίευσις νὰ καλύψῃ ὁλόκληρον τὸ ποσόν, τότε νὰ κάμῃ δεκτὰς αἰτήσεις νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου. Κατὰ τὴν συζήτησιν ποὺ ἔγινεν εἰς τὴν Ἐπιτροπὴν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εἶπε: Μὰ δὲν τὸ κάμνομεν αὐτὸ διότι φοβοῦμαι ὅτι δὲν θὰ καλυφθῇ τὸ ποσὸν ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν ἀποταμίευσιν. Τὸ κάμνομεν διότι θέλουν καὶ τὰ νομικὰ πρόσωπα νὰ ἔχουν μερικὰς τοποθετήσεις, αἱ ὁποῖαι νὰ τοὺς ἀποδίδουν κἄτι περισσότερον. Τοῦ εἶχα ὑποβάλει τὸ ἐρώτημα. Σεῖς, κ. Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ὡς Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν τὶ πιστεύετε; Εἶναι καλύτερον διὰ τὸ Κράτος, τὴν στιγμὴν αὐτήν, νὰ καλυφθῇ τὸ δάνειόν σας 100% ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν ἀποταμίευσιν ἢ κατὰ μέγα μέρος ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν ἀποταμίευσιν καὶ κατὰ τὸ ἄλλο ἀπὸ τὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου; Διότι δὲν δύναμαι νὰ ἀντιληφθῶ ὅτι θὰ κάμωμεν κἄτι τι διὰ νὰ μὴ δυσαρεστήσωμεν τὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Ἐπανέρχομαι ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ, καὶ νομίζω ὅτι θὰ ἀποτελέσῃ λάθος οἱαδήποτε λύσις πλὴν ἐκείνης, διὰ τῆς ὁποίας νὰ ὁρισθῇ π.χ. ἕνα διάστημα διὰ τὴν ἐγγραφήν. Εἰς διάστημα 20 ἢ 25 ἡμερῶν τὸ μεγαλύτερον μέρος νὰ δοθῇ μὲ προτεραιότητα τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας καὶ ἂς μείνουν ἐπὶ τέλους αἱ 4 ἢ 5 ἡμέραι αἱ τελευταῖαι κατὰ τὰς ὁποίας νὰ γίνωνται δεκταὶ καὶ αἰτήσεις ἐγγραφῆς τῆς ἰδιωτικῆς ἀποταμιεύσεως καὶ ἐνδεχομένως τῶν Ν.Π.Δ.Δ., εἰς τὰ ὁποῖα νομίζει ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ὅτι ἔπρεπε νὰ δοθῇ ἡ εὐχέρεια αὐτή. Τὸ λέγω αὐτὸ τὸ δεύτερον, διότι ὅ,τιδήποτε ἄλλο καὶ ἐὰν γίνῃ, εἶναι δυνατὸν νὰ δημιουργήσῃ τὴν ὑπόνοιαν, ὅτι ἐμμέσως ἢ ἀμέσως γίνεται μία προσφυγὴ εἰς τὰ κεφάλαια τῶν νομικῶν προσώπων καὶ τὸ δάνειον χάνει τὸν χαρακτῆρα τοῦ ἀπολύτως προαιρετικοῦ, τὸν ὁποῖον νομίζω ὅτι θὰ πρέπει μὲ κἄθε τρόπον νὰ διατηρήσωμεν, σκεπτόμενοι κατ’ ἀνάγκην καὶ τὰς ἐπερχομένας χρήσεις. Σχετικόν, κ. συνάδελφοι, μὲ τὴν πίστιν τῆς ὁποίας ἔχομεν ἀπόλυτον ἀνάγκην, εἶναι καὶ ἕν ἄλλο θέμα, τὸ ὁποῖον δὲν σχετίζεται μὲν εὐθέως μὲ τὸ συζητούμενον νομοσχέδιον, ἀλλὰ τὸ ὁποῖον εἶναι ἀδύνατον νὰ σιωπήσω, τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀναφέρομαι εἰς τὸν παράγοντα τῆς πίστεως. Κύριοι συνάδελφοι, σχετικὸν μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς πίστεως εἶναι καὶ τὸ θέμα τῆς ρυθμίσεως τοῦ προπολεμικοῦ ἐσωτερικοῦ δημοσίου χρέους. Πιστεύομεν ὅτι ἡ δοθεῖσα λύσις ἀποτελεῖ σφάλμα. Προηγούμεναι Κυβερνήσεις, εἰς ἃς μετεῖχε καὶ ὁ σημερινὸς κ. Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἄλλοι Ὑπουργοί, εἶχον ἐπανειλημμένως ὑποσχεθῆ ὅτι εἰς περίπτωσιν ρυθμίσεως τῶν ἐξωτερικῶν χρεῶν, θὰ ἐδίδετο λύσις ἀνάλογος καὶ διὰ τὰ εἰς δραχμὰς δάνεια. Ἀντὶ τούτων τὶ ἔγινε; Ἀνεγνωρίσθη μόνον 5% ἀπὸ τὸ προπολεμικὸν κεφάλαιον τὸ ὁποῖον ἦτο 8.800 ἑκατομ. δραχμῶν· δηλαδὴ ἀνεγνωρίσθησαν ὀνομαστικῶς 440 ἑκατομ. σημερινῶν δραχμῶν εἰς τὴν πραγματικότητα λόγῳ ἀπωλείας πολλῶν τίτλων μόνον τίτλοι 350 ἑκατομ. δραχμῶν ἀντηλλάγησαν. Ἐδόθη τόκος 2% καὶ προβλέπεται χρεωλύσιον 0,5%, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ δίδεται διὰ κληρώσεως εἰς τὸ ἄρτιον, ἀλλὰ διὰ τῆς ἐξαγορᾶς τῶν τίτλων εἰς τὸ Χρηματιστήριον. Σημειωτέον ὅτι κατόπιν αὐτῶν τῶν δυσμενεστάτων ὅρων, ἡ τιμὴ τῶν τίτλων αὐτῶν ἀντὶ δραχμῶν 50 ἔπεσεν εἰς τὰς 17. Ἡ ἐπιβάρυνσις διὰ τόκους, ἀνέρχεται εἰς 7 ἑκατομμύρια δραχμὰς ἐτησίως καὶ διὰ χρεωλύσιον εἰς 2 ἑκατομ. Αὐτὰ εἶναι τὰ ψιχία τὰ ὁποῖα ἔδωσε τὸ Κράτος εἰς τοὺς κατόχους τῶν παλαιῶν ὁμολογιῶν. Καὶ σᾶς ἐρωτῶ: Ὅταν σήμερον ἡ ἐτησία ἐπιβάρυνσις τοῦ Κράτους διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν ἄλλων δανείων ἀνέρχεται εἰς 1.450 ἑκατομμ., τί ρόλον θὰ ἔπαιζε νὰ δώσῃ τὸ Κράτος, πρὸς ἐμπέδωσιν τῆς πίστεώς του ἕνα ποσὸν 20 ἑκατομ., ὅσον θὰ ἤρκει διὰ νὰ ἀναγνωρισθῇ τοὐλάχιστον τὸ 10% τοῦ προπολεμικοῦ κεφαλαίου καὶ νὰ δοθῇ χρεωλύσιον 1% διὰ κληρώσεως εἰς τὸ ἄρτιον; Τὸ Κράτος ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν εἶχε νομικὴν ὑποχρέωσιν. Εἶχεν ὅμως ἠθικὴν ὑποχρέωσιν καὶ εἶχε καὶ ἄμεσον συμφέρον, νὰ στηρίξῃ τὴν πίστιν του. Δὲν ἔπρεπε δὲ νὰ λησμονῇ ὅτι καὶ ἡ ἀνταλλάξιμος περιουσία εὑρίσκεται εἰς χεῖρας του καὶ πολλοὶ φόροι σχετικοὶ μὲ τὴν ἐξυπηρέτησιν ἐκείνων τῶν δανείων ἐξακολουθοῦν νὰ εἰσπράττωνται. Ἄν συγκρίνετε τὴν δοθεῖσαν λύσιν μὲ ἐκείνην ποὺ ἐδόθη πρὸ ὁλοκλήρου 10ετίας, εἰς ἐποχὴν ποὺ τὸ ὕψος τοῦ προϋπολογισμοῦ ἦτο τὸ τρίτον τοῦ σημερινοῦ, εἰς τὸ θέμα τῶν καταθέσεων τοῦ Ταμιευτηρίου, θὰ ἴδητε ὅτι τότε ἡ δοθεῖσα λύσις ἦτο πολὺ εὐνοϊκωτέρα. Διότι εἶχεν ἀναγνωρισθῇ 5–10 τοῖς ἑκατὸν τοῦ προπολεμικοῦ ποσοῦ, αἱ μικραὶ καταθέσεις ἐπεστρέφοντο ἀμέσως, αἱ μεγαλύτεραι ἐντὸς 6 ἑξαμηνιαίων δόσεων καὶ ὁ τόκος ἦτο ὁ ἰσχύων τότε διὰ τὰς καταθέσεις. Εἶναι λυπηρόν, κ. συνάδελφοι, ὅτι μὲ τὴν λύσιν ποὺ ἔδωσεν ἡ Κυβέρνησις εἰς τὸ ἐσωτερικὸν χρέος, κάμνει καὶ πάλιν τὸ λάθος νὰ ἀφήσῃ ἕνα σοβαρὸν θέμα ἀνοικτὸν ἀντὶ νὰ τὸ κλείσῃ μὲ μίαν ὑποφερτὴν λύσιν.

§22ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἔχει τὸν λόγον.

§23Σ. ΘΕΟΤΟΚΗΣ. (Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν). Κύριοι συνάδελφοι, τὸ ὑπὸ κρίσιν νομοσχέδιον ἔχει ἐξ ὁρισμοῦ δύο κεφάλαια. Τὸ πρῶτον ἀφορᾷ εἰς τὴν ἔρευναν ἐὰν πράγματι τὸ πρόβλημα τῶν ἐπενδύσεων πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ καθ’ ὅν τρόπον ἡ Κυβέρνησις νομίζει, ὅτι ὀρθότερον ἀντιμετωπίζεται, καὶ τὸ δεύτερον κεφάλαιον εἶναι ἡ ἔρευνα τῶν συγκεκριμένων ὅρων ὑπὸ τοὺς ὁποίους προτείνει ἡ Κυβέρνησις εἰς τὴν Ἐθνικὴν Ἀντιπροσωπείαν νὰ παράσχῃ διὰ τῆς ψήφου της εἰς τὴν Κυβέρνησιν τὴν εὐχέρειαν τῆς ἐκδόσεως τοῦ ἐσωτερικοῦ δανείου τῶν 1.500 ἑκατομμυρίων. Καὶ καθ’ ὅσον ἀφορᾷ μὲν τὸ πρῶτον κεφάλαιον, δηλαδὴ τὸ θέμα τῶν ἐπενδύσεων, αὐτὸ θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον ἐκ νέου εὐρυτάτης ἐρεύνης. Ἀλλὰ ἐπειδὴ καὶ κατὰ τὴν κατάθεσιν τοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς τρεχούσης χρήσεως, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν συζήτησιν τοῦ πολιτικοῦ ζητήματος τὴν περασμένην ἑβδομάδα ἐθίγη κάπως ἀρκετὰ ἐκτενῶς τὸ θέμα αὐτό, θὰ προσπαθήσω μὲ πολὺ ὀλίγας λέξεις νὰ συνοψίσω ὡρισμένα συμπεράσματα. Ὑποστηρίζεται ἀπὸ πάσης πλευρᾶς, καὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς παραγωγοὺς τάξεις, ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ ταχυτέρα ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας. Δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχῃ ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἀντίρρησις ἢ ἀντίλογος. Ἐὰν ὑπάρχῃ κἄτι, εἶναι ὅτι δὲν ἀναπτύσσεται ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία μὲ ὅν ρυθμὸν ὤφειλε νὰ ἀναπτυχθῇ ἐν ὄψει τῆς συνδέσεώς μας μὲ τὴν Κοινὴν Ἀγοράν. Καὶ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖον παύει ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι θεωρητικὸν καὶ τὸ ὁποῖον παύει ἀπὸ τοῦ νὰ εἶναι ἀντικείμενον εὐκόλου πολιτικῆς ἀντιθέσεως, ἢ ἂν θέλετε εὐκόλου ἀντιπολιτευτικῆς ἐκδηλώσεως. Ἄν ὄντως πιστεύῃ τις, ὅτι πρέπει νὰ γίνῃ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας καὶ δὴ ταχέως καὶ ἂν ὄντως ἀποτελῇ πραγματικότητα, ὅτι ἡ ἀνάπτυξις αὐτὴ προϋποθέτει πολλὰ κεφάλαια καὶ πρωτοβουλίαν τοῦ Κράτους, πόθεν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξευρεθοῦν τὰ κεφάλαια αὐτά; Ἐκ τῆς φορολογίας; Ἐξήντλησα διὰ μακρῶν, ὅτι ἐφθάσαμεν εἰς ἓν ὅριον φορολογίας, τὸ ὁποῖον κατὰ πᾶσαν περίπτωσιν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ αὐξηθῇ περαιτέρω καὶ δὴ εἰς τὸ ὕψος εἰς ὃ θὰ ὤφειλε νὰ αὐξηθῇ, ἐὰν ἐπρόκειτο δι’ αὐτοῦ νὰ ἐξοικονομήσωμεν τὰ ἀναγκαῖα κεφάλαια διὰ νὰ προχωρήσωμεν εἰς τὰς κρατικὰς ἐπενδύσεις, αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν καὶ αὐταὶ τὴν ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν διὰ νὰ εἰσέλθῃ ἡ Ἑλλὰς σὲ καινούργια μορφὴ οἰκονομίας, δηλαδὴ νὰ μεταβληθῇ ἀπὸ κατάστασιν ὑποανάπτυκτον εἰς κατάστασιν ἀνεπτυγμένης οἰκονομίας. Ἑπομένως ὁ ἰσχυρισμός, ὅτι ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων κατὰ 67 μὲν τοῖς ἑκατὸν καλύπτεται ἀπὸ δανεισμόν, κατὰ 33% δὲ ἀπὸ τακτικοὺς πόρους, τοὐτέστιν ἀπὸ τὴν συμβολὴν τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ἀπὸ τοὺς ἰδίους πόρους, δηλαδὴ τὴν ἀπόδοσιν τῶν κρατικῶν ἐπιχειρήσεων, καὶ ὅτι αὐτὰ τὰ δύο στοιχεῖα ἐμφανίζουν ἀδυναμίαν τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας εἰς ἀναπροσαρμογήν, ἐγὼ νομίζω, ὅτι δὲν εὐσταθεῖ. Ἐγώ, νομίζω, ὅτι μία χώρα σὰν τὴν ἰδικήν μας, ἡ ὁποία πράγματι ἀπὸ κατάστασιν ὑποαναπτύκτου βαδίζει μὲ γοργὸν βῆμα τὸν δρόμον τῆς ἀναπτύξεως, ἤδη ἐπιτελεῖ μέγα ἐπίτευγμα μὲ τὸ νὰ ἔχῃ αὐτὴν τὴν σχέσιν τοῦ 67% μὲ τὸ 33%. Λογικὸν θὰ ἦτο ἡ σχέσις τῶν ἰδίων πόρων τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ἀνάπτυξιν τῆς οἰκονομίας, δηλαδὴ διὰ παραγωγικὰς ἐπενδύσεις εἰς τὸ διάστημα τοῦ 4ου ἔτους τοῦ πρώτου προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων νὰ ἦτο ἔτι μεγαλυτέρα, φερ’ εἰπεῖν νὰ ἦτο 75% δανεισμὸς καὶ 25% οἱ ἴδιοι πόροι. Τὸ 33% καὶ 67% ἀποδεικνύουν, ὅτι πράγματι σημειοῦται μεγάλη πρόοδος καὶ μάλιστα πρόοδος, ἡ ὁποία εἶναι οὐχὶ ἡ ἀναμενομένη. Ἐδῶ, κύριοι συνάδελφοι, θὰ πρέπει νὰ συνεκτιμηθῇ ἀπὸ ὁλόκληρον τὸν πολιτικὸν κόσμον εἰς ποῖον σημεῖον ταχύτητος πρέπει νὰ φθάσῃ ἡ ἀνάπτυξις τῆς οἰκονομίας καὶ ποῖον εἶναι ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πρέπει νὰ συντελεσθῇ διὰ τοῦ προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων. Εἶναι πράγματι εἰλικρινὴς ἡ ἄποψις, ὅτι πρέπει νὰ ἐπιταχύνωμεν τὸν ρυθμόν. Ἡ ἐπιτάχυνσις τοῦ ρυθμοῦ, σημαίνει ὕπαρξιν εἰδικῶν μέσων καὶ τὰ εἰδικὰ μέσα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντληθοῦν ἐκ τῆς φορολογίας, διότι τότε θὰ καμφθῇ ἡ οἰκονομία, ὁπότε ὄχι μόνον δὲν θὰ ἐπιταχύνωμεν τὴν ἀνάπτυξιν καὶ τὴν βελτίωσιν ὁλοκλήρου τῆς οἰκονομίας, ἀλλὰ θὰ ἐμπλακῶμεν καὶ εἰς δημοσιονομικὸν ἀδιέξοδον. Συναρτᾶται, λοιπόν, τὸ ὕψος τοῦ προγράμματος τῶν ἐπενδύσεων ἀπὸ τὴν ἐπιθυμητὴν ταχύτητα τῆς ἐξελίξεως τῆς οἰκονομίας ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ἐπενδυτικῆς προσπαθείας τοῦ Κράτους. Δεύτερον ἐρώτημα: Πράγματι θὰ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθηθῇ διαφορετικὸς δρόμος διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ προβλήματος τῶν ἐπενδύσεων, ἢ μήπως ὁ δανειακὸς δρόμος εἶναι ὀρθός; Ἐπὶ τοῦ σημείου αὐτοῦ ἡ τοποθέτησις, ἡ θέσις τῆς Κυβερνήσεως εἶναι ἐκκαθαρισμένη. Ἡ Κυβέρνησις, κ. συνάδελφοι, πιστεύει, διὰ πολλοὺς λόγους, τοὺς ὁποίους θὰ εἴπω μετ’ ὀλίγον, ἀλλὰ κυρίως διότι αἱ ἐπενδύσεις πρόκειται νὰ μεταβάλλουν ἢ ἐπιδιώκουν νὰ μεταβάλλουν τὴν μορφὴν τῆς οἰκονομίας καὶ διότι τοὺς καρποὺς τῆς προσπαθείας αὐτῆς δὲν πρόκειται νὰ τοὺς ἀπολαύσουν μόνον αἱ γενεαί, αἱ ὁποῖαι ζοῦν τὴν στιγμὴν ταύτην, ἀλλὰ αἱ ἐπερχόμεναι κυρίως γενεαί, ὅτι ἠθικῶς ἐπιβεβλημένον εἶναι νὰ ἐπιμερισθῇ τὸ βάρος, εἰς τρόπον ὥστε καὶ αἱ μέλλουσαι γενεαί, αἱ ὁποῖαι πρόκειται νὰ ἀπολαύσουν αὐτῆς τῆς μεταβολῆς τῆς διαρθρώσεως τῆς οἰκονομίας, νὰ ἔχουν συμβάλει εἰς τὴν μεταβολὴν τῆς διαρθρώσεως αὐτῆς. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐσωτέρα, ἂν θέλετε, φιλοσοφία τῆς ὅλης αὐτῆς προσπαθείας. Καὶ θὰ ἦτο πράγματι ἄδικον καὶ νομίζω, ὅτι εἶναι ἄδικος ἡ τοποθέτησις, ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ αὐξήσωμεν τὴν ἐπιβάρυνσιν τῶν γενεῶν, αἱ ὁποῖαι αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὑπάρχουν εἰς τὸν τόπον καὶ μὲ τὰς ὁποίας συνδέεται ἡ μεταβολὴ τῆς διαρθρώσεως τῆς οἰκονομίας εἴτε εὐθέως, εἴτε καὶ ἐμμέσως. Εὐθέως μὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ αὐξήσωμεν τοὺς εἰδικοὺς κοινωνικοὺς ἢ ἄλλους πόρους διὰ νὰ ἐμπλουτίσωμεν τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων. Ἐμμέσως δὲ ἐὰν ἠκολουθήσαμεν τὸν δρόμον τῶν ἐσωτερικῶν δανείων μὲ βραχεῖαν προθεσμίαν, ὁπότε τὸ βάρος τῆς ἀποσβέσεως τοῦ δανείου θὰ ἐσωρεύετο ἐπὶ τῆς γενεᾶς, ἡ ὁποία ὑφίσταται τὴν ἀπαρχὴν τῆς προσπαθείας αὐτῆς. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὴν διάρθρωσιν τῶν ἐπενδύσεων αὐτῶν, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θέματος ἐγένετο ἐκτενὴς συζήτησις, ὅπως εἶπον καὶ προηγουμένως, τὴν περασμένην ἑβδομάδα, ἔχω νὰ κάμω τὰς ἑξῆς παρατηρήσεις: Ὑπάρχουν ὡρισμένα ἔργα ἐξ ὁρισμοῦ, τὰ ἔργα ὑποδομῆς, τὰ ἀνήκοντα ἀναμφισβητήτως εἰς τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Κράτους. Ὁ διαχωρισμὸς μεταξὺ τῶν ἔργων τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ συνδέωνται μὲ τὴν δραστηριότητα τοῦ Κράτους καὶ τῶν ἄλλων, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ δοθοῦν εἰς τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν, δὲν εἶναι εὐχερής, διότι τὰ ὅρια αὐτὰ εἶναι ρευστά, κ. συνάδελφοι. Ἠμπορεῖ μία Κυβέρνησις, ἐπὶ τῆς ἰδεολογικῆς της τοποθετήσεως καὶ τῶν κοινωνικῶν της βλέψεων καὶ τῶν προγραμματικῶν της γραμμῶν, νὰ θεωρῇ καὶ νὰ πιστεύῃ, ὅτι μείζων πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐκδήλωσις τῆς κρατικῆς ἐπεμβάσεως, τῆς κρατικῆς δραστηριότητος διὰ τὴν ἐκτέλεσιν τῶν ἔργων ἐπενδύσεων. Ὑπάρχει καὶ ἡ ἀντίθετος ἄποψις, ἡ ὁποία ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τὸν ἄρτι κατελθόντα τοῦ βήματος, ὅτι θὰ ἔπρεπε ὅσον τὸ δυνατὸν περισσότερον νὰ περιορίζεται ἡ κρατικὴ δραστηριότης εἰς τὰ ἀπαραίτητα, κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ ὁμιλητοῦ, ἔργα καὶ τὰ ἄλλα νὰ ἀναλάβῃ ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία. Ἀλλὰ καὶ αἱ δύο ἀπόψεις ἔχουν θεωρητικὸν χαρακτῆρα, διότι ὅταν ξεφεύγωμεν ἀπὸ αὐτὰς τὰς δύο ἀκραίας ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι θὰ ἔχουν κἄποιον συγκερασμὸν καὶ φθάσομεν εἰς τὴν ρεαλιστικὴν ἀντιμετώπισιν τῆς πραγματικότητος, ὅπως ἐμφανίζεται ταύτην τὴν στιγμὴν εἰς τὸν τόπον μας, ὑπεισέρχονται καὶ ἄλλοι συντελεσταί, κ. συνάδελφοι, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοηθοῦν. Καὶ ποῖοι εἶναι οἱ συντελεσταὶ αὐτοί; Ἡ τεχνικὴ κυρίως ἀνάπτυξις τῆς χώρας. Εἰς μίαν χώραν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐλλείπει τὸ τεχνικὸν δυναμικὸν καὶ ὅπου πράγματι σημειοῦνται ἐξ αὐτῆς τῆς αἰτίας καὶ λάθη μεγάλα περὶ τὴν ἐκπόνησιν τῶν μελετῶν καὶ λάθη μεγάλα περὶ τὸ ὕψος τῶν συνδεομένων μὲ συγκεκριμένα ἔργα δαπανῶν, δὲν εἶναι εὔκολον πρᾶγμα νὰ κάμῃ κανεὶς στεγανὰ διαμερίσματα, ἀπὸ ἀπόψεως κρατικῆς πρωτοβουλίας, διὰ τὰς ἐπενδύσεις. Τὸν κατευθύνει ἡ πραγματικότης, ἡ ρεαλιστικὴ ἀντιμετώπισις τῆς ἐκτελέσεως τῶν ἔργων, ὅπου αἱ δυσχέρειαι κατέχουν πρῶτον ρόλον. Ἡ ἀντιμετώπισις τῆς ἀνάγκης, τοὐτέστιν τῆς ἐκτελέσεως συγκεκριμένου ἔργου, τὸ ὁποῖον ἐὰν θεωρητικῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀνήκει εἰς τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν ἢ ὄχι δὲν ἔχει καμμίαν σημασίαν διὰ τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν. Διότι εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν, πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ τὸ πρόβλημα αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ τὸ ταχύτερον καὶ συνεπῶς ἐκεῖ ποὺ δὲν κινεῖται ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία θὰ κινηθῇ τὸ Κράτος. Αὐτά, κύριοι συνάδελφοι, ὡς γενικαὶ παρατηρήσεις ἐπὶ τοῦ προβλήματος τῶν ἐπενδύσεων, ἐπὶ τοῦ ρόλου τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ παίξῃ ἡ Πολιτεία εἰς τὸ πρόβλημα τῶν ἐπενδύσεων καὶ ἐπὶ τῶν διαφόρων πρώτης σημασίας, μὲ τὸ θέμα τῶν ἐπενδύσεων συνδεομένων, προβλημάτων. Καὶ θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία νὰ εἴπω, ὅτι ἀνεξαρτήτως τῆς δυνατῆς κριτικῆς, καὶ ἡ κριτικὴ εἶναι πάντοτε εὔκολος, ἰδίᾳ δὲ ὅταν κανεὶς δὲν ἔχῃ τὴν διάθεσιν νὰ ἐπιδείξῃ καὶ τὴν δέουσαν ἐπιμέλειαν, οὐδὲ κἂν διὰ τὴν ἐξ ἀντικειμένου ἐκτίμησιν ὡρισμένων ἐπισήμων στοιχείων, τὰ ὁποῖα ἐτέθησαν ὑπ’ ὄψει εἰς τὴν Βουλήν, καὶ ἡ φράσις αὐτὴ ἀφορᾷ τὸν κ. εἰσηγητὴν τῆς μείζονος μειοψηφίας, θὰ μοῦ ἐπιτρέψῃ λέγω νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ἐνῷ ἡ κριτικὴ εἶναι εὔκολος πάντοτε, ἡ ἐποικοδομητικὴ προσπάθεια εἶναι πολὺ δυσχερεστέρα. Ἄλλως τε, αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ εὐθύνη τῆς Κυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔχει τὴν τιμὴν νὰ ἐπωμίζεται τὸ ἔργον τῆς διακυβερνήσεως τῆς χώρας. Ἐνῷ λέγω ἡ κριτικὴ εἶναι πάντοτε εὔκολος, γεγονὸς ἀναμφισβήτητον εἶναι, κύριοι συνάδελφοι, καὶ αὐτὸ οὐδεμία ἀντιπολιτευτικὴ διάθεσις εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ κλονίσῃ, ὅτι ὁ τόπος μας προοδεύει, καὶ προοδεύει σημαντικῶς. Ἠμπορεῖ νὰ ἔγιναν λάθη, ἠμπορεῖ νὰ εἶχον θεωρητικῶς συμβῆ ἄλλα πράγματα τὰ ὁποῖα ὑποστηρίζει ἡ Ἀντιπολίτευσις, ἠμπορεῖ νὰ ἔχουν τὴν αὐτοπεποίθησιν, ὅτι αὐτοὶ θὰ ἐδημιούργουν τελειότητα εἰς τὰς ἐπενδύσεις, τελειότητα περὶ τὴν προσπάθειαν δραστηριότητος τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Καὶ πρὸς τιμήν τους εἶναι νὰ ἔχουν αὐτὴν τὴν αὐτοπεποίθησιν. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν μποροῦν νὰ μεταβάλλουν εἶναι, ὅτι ὁ τόπος πράγματι προοδεύει, καὶ προοδεύει σημαντικῶς καὶ ἀποδεικνύεται αὐτὸ ἀπὸ τὰ συγκεκριμένα στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιδέχονται ἀμφισβήτησιν. Ὁ συνάδελφός μου Ὑπουργὸς Συντονισμοῦ, κατὰ τὴν τελευταίαν συνεδρίασιν τῆς συζητήσεως τοῦ πολιτικοῦ ζητήματος, ἀνέφερε συγκεκριμένους ἀριθμοὺς περὶ τοῦ ὁλικοῦ ἀριθμοῦ τῶν καταθετῶν, ἐν σχέσει πρὸς τὸ τί συνέβαινεν εἰς τὴν Ἑλλάδα ἀκόμη πρὸ πενταετίας. Ἐγώ, ἀπὸ τοῦ βήματος αὐτοῦ, ἔδωσα συγκεκριμένα στοιχεῖα ἐπὶ τῆς αὐξήσεως τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος καὶ ἐπειδὴ ὅλοι γνωρίζομεν, ὅτι ἡ αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος δὲν εἶναι τόσον ἁπλῆ εἰς μίαν γεωργικὴν χώραν. Αὐτὴ ἡ συγκεκριμένη αὔξησις τοῦ ἐθνικοῦ εἰσοδήματος εἰς 59.250.000 τὸ 1955 ἐν σχέσει πρὸς 100.600.000 τὸ 1962, πῶς ἔγινε; Μαγικὴ ράβδος εἶναι; Συνέβαλεν εἰς αὐτὸ ἡ οἰκονομική, νομισματικὴ καὶ ἐπενδυτικὴ πολιτικὴ τοῦ Κράτους, διότι χωρὶς νὰ ἔχουν συντρέξει τὰ τρία αὐτὰ συγκεκριμένα στοιχεῖα, δὲν θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ εἶχε συμβῆ αὐτὴ ἡ πραγματικὴ οὐσιαστικὴ ἄνοδος, ἡ ὁποία πράγματι εἶναι καὶ ἐντυπωσιακή, ὄχι μὲ τὰ κριτήρια τὰ Ἑλληνικά, κύριοι συνάδελφοι, ἀλλὰ μὲ τὰ διεθνῆ κριτήρια. Ἄς ἔλθωμεν τώρα νὰ ἐξετάσωμεν τὰς ἐπικρίσεις εἰς τὸ δεύτερον θέμα, δηλαδὴ τὸ συγκεκριμένον θέμα τῶν ὅρων τοῦ δανείου τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου. Ἡ πρώτη ἐπίκρισις εἶναι, ὅτι οἱονεὶ τὸ δάνειον εἶναι ἀναγκαστικόν, ὅτι δηλαδὴ ὁ τρόπος καθ’ ὃν ἐνεφανίσθη καὶ ἀφέθη νὰ ἐννοηθῇ ὅτι, οὕτως εἰπεῖν, δὲν θὰ καλυφθῇ ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν, ἀλλὰ ὑπάρχει ἄλλος τρόπος καλύψεως αὐτοῦ. Οὐδὲν τούτου ἀνακριβέστερον. Ἐπισήμως ἀπὸ τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς διεψεύδω ὁλοκληρωτικὰ τὴν τοποθέτησιν αὐτήν. Τὸ δάνειον εἶναι ἀπολύτως προαιρετικόν, ἀπολύτως ἐλεύθερον, ἐκδίδεται εἰς δημοσίαν ἐγγραφὴν καὶ ἀπολύτως οὐδεμία πρόκειται νὰ γίνῃ χρῆσις οἱασδήποτε παρεμβάσεως διὰ νὰ καλυφθῇ τὸ δάνειον ἀπὸ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ἢ ἢ ἄλλους ὀργανισμούς. Τοὐναντίον πρὸς καθησύχασιν τοῦ ἀξιοτίμου συναδέλφου καὶ ἐκλεκτοῦ φίλου ἐξ Ἀθηνῶν τὸν πληροφορῶ, ὅτι ἀπόλυτον προτεραιότητα θὰ ἔχῃ ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία καὶ ὅτι τὸ λεχθέν, ἐπαναλαμβάνω, ἀπολύτως ἀνακριβὲς καὶ ἐκτὸς τῶν πραγμάτων καὶ κατὰ τὴν διατύπωσιν τοῦ κειμένου τοῦ νόμου καὶ ἐκ τῆς δηλώσεως εἰς τὴν ὁποίαν προβαίνω ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως, θέλω νὰ κάμω τὴν ἑξῆς παρατήρησιν καὶ νὰ δώσω τὴν ἑξῆς πληροφορίαν. Κατὰ τὸ περυσινὸν δάνειον τῶν 990 ἑκατομ. ὁ Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν εὑρέθη πρὸ συλλογικῆς ἐκδηλώσεως πικρίας ὡρισμένων ὀργανισμῶν δημοσίου δικαίου, οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζοντο ὅτι ἐπὶ τέλους καλὰ εἶναι ἐκ τῆς ἀποταμιεύσεως νὰ ἐπέρχεται ἡ κάλυψις τοῦ δανείου, ἀλλὰ διατὶ κατὰ τρόπον ἀπόλυτον πρόκειται νὰ στερηθοῦν οἱ ὀργανισμοὶ αὐτοὶ τῶν εὐεργετημάτων καὶ τῶν πλεονεκτημάτων τῶν δημοσίων κρατικῶν δανείων; Ἐξήγησα, ὅτι ἡ ἄποψις τῆς Κυβερνήσεως ἦτο ὅτι ἡ ἰδιωτικὴ ἀποταμίευσις θὰ ἔπρεπε νὰ συμβάλῃ κατὰ πρῶτον λόγον, ὥστε νὰ συμμετέχῃ διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ εἰς τὴν ἀναδιάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας. Καὶ ὅταν μοῦ εἶπον ὅτι ἐπὶ τῶν 990 ἑκατομμ. τὰ 850 εἶχον καλυφθῆ ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν καὶ συνεπῶς δὲν ὑπῆρχον περιθώρια, ὥστε τὸ εὐεργέτημα αὐτὸ νὰ τὸ ἀπολαύσουν καὶ ἄλλοι ὀργανισμοὶ ἀπήντησα ὅτι λυποῦμαι καὶ ὅτι ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία θὰ ἔχῃ ἀπόλυτον προτεραιότητα. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι ἀρκετόν, πρέπει νὰ ἐξηγήσω καὶ διατὶ συνέβη αὐτό. Ὅπως ξεύρετε οἱ ὀργανισμοὶ αὐτοί, ἔχουν διαθέσιμα, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμοῦν νὰ εἶναι προσοδοφόρα καὶ λόγω τοῦ λαχείου ἀλλὰ καὶ λόγω τοῦ τόκου, διότι ἂν καταθέσουν τὰ ἴδια χρήματα εἰς τὴν Τράπεζαν θὰ ἀπολαύσουν 4%, ἐνῶ ἂν τὰ ἐπενδύσουν εἰς κρατικὰ χρεώγραφα αὐτῆς τῆς μορφῆς θὰ λαμβάνουν τόκον 6½% καὶ θὰ ἔχουν ὑπὲρ αὐτῶν τὴν εὐχέρειαν τῆς ἀμέσου ρευστοποιήσεως, διότι αἱ κρατικαὶ ὁμολογίαι θὰ εἰσαχθοῦν εἰς τὸ Χρηματιστήριον. Ἦτο, λοιπόν, φυσικὸν οἱ Ὀργανισμοὶ αὐτοὶ θεωροῦντες, ὅτι εἶναι ἀσφαλεστέρα καὶ κερδοφόρος ἡ τοποθέτησις αὐτὴ καὶ ὅτι θὰ ἔχουν καὶ τὴν ἄμεσον ρευστοποίησιν αὐτῶν ἐπεδίωκον νὰ συμμετάσχουν εἰς τὴν κάλυψιν τοῦ δανείου ἢ εἰς τὴν ἀγορὰν ὁμολογιῶν. Πάντως μετὰ ἀπὸ τὰς ἐξηγήσεις δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ ὑπάρχῃ ἀντίλογος εἰς τὴν δήλωσιν αὐτήν. Τὴν ἐπαναλαμβάνω, ἐκδίδεται τὸ δάνειον εἰς δημοσίαν ἐγγραφὴν καὶ προτεραιότητα ἀπόλυτον θὰ ἔχῃ ἡ ἰδιωτικὴ ἀποταμίευσις. Ἐπεκρίθη ὅτι τὸ δάνειον ἐκδίδεται εἰς τὸ ἄρτιον καὶ ὅτι ἔχει μετὰ πάροδον ὡρισμένων ἐτῶν καὶ ἕνα πρόσθετον ἀγαθόν, ἕνα πρίμο καὶ ὁ ἐκλεκτὸς συνάδελφος καὶ φίλος ἐξ Ἀθηνῶν κ. Καψάλης ἐπρόλαβε καὶ ὑπέμνησεν, ὅτι εἶναι σύνηθες τὰ δάνεια αὐτὰ νὰ συνάπτωνται ἀπὸ διαφόρους Κυβερνήσεις εἰς διάφορα κράτη καὶ μάλιστα περισσότερον ἀνεπτυγμένα ἀπὸ ἡμᾶς. Ἐγὼ ἐπαναλαμβάνω ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον καὶ ἄλλοτε εἶπον ἀπὸ τὸ βῆμα, ὅτι καὶ ὅταν ἀκόμη θὰ ἦτο ἴσως καὶ χρήσιμον καὶ εὔστοχον νὰ γίνεται ἐπίκλησις συγκρίσεως μὲ τὸ τί συμβαίνει εἰς τὰς ἄλλας χώρας, ἐγὼ εἶμαι πάρα πολὺ διστακτικός, διότι νομίζω καὶ ἡ οἰκονομία καὶ αἱ συνθῆκαι τῆς χώρας, εἶναι ἰδιότυποι, εἶναι εἰδικαὶ καὶ ὅτι συνεπῶς ὅταν κανεὶς ὑποστηρίζῃ ὅπως ἐγώ, ὅτι αἱ συγκρίσεις εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου διὰ πολλοὺς καὶ διαφόρους λόγους, δὲν πρέπει καὶ νὰ τὰς ἐπικαλῆται καὶ ὅταν ἀκόμη ἡ ἐπίκλησις θὰ ἦτο πρὸς ὑποστήριξιν τῶν ἰδικῶν του ἐπιχειρημάτων. Πάντως γεγονὸς εἶναι ὅτι κατὰ τὴν ἰδικήν μου κρίσιν ἕνα δάνειον τὸ ὁποῖον ἐκδίδεται εἰς τὸ ἄρτιον καὶ ἔχει μετὰ ταῦτα μίαν ὡρισμένην πρόσθετον ἀμοιβήν, ἕνα πρίμο, εἶναι καλύτερον ἀπὸ τὸ δάνειον τὸ ὁποῖον ἐκδίδεται ὑπὸ τὸ ἄρτιον. Καὶ ἀπὸ ἀπόψεως πίστεως πρὸς τὸ Κράτος εἶναι ἀπείρως περισσότερον ἀνάγλυφος καὶ λέγω τοῦτο διότι ἐπεκαλέσθη ὁ κ. Καψάλης ψυχολογικοὺς παράγοντας τῆς πίστεως τοῦ κοινοῦ πρὸς τὸ Κράτος. Ὅταν ἐκδίδεται ἕνα δάνειον εἰς τὸ ἄρτιον καὶ δίδεται εἰς τὸ ἀπώτερον μέλλον ἕνα βραβεῖον εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι κομιστὴς τοῦ δανείου, αὐτὸ τὸ δάνειον εἶναι πολὺ καλύτερον παρὰ ὅταν ἐκδίδεται ὑπὸ τὸ ἄρτιον. Θὰ ἠμποροῦσα νὰ προσθέσω καὶ ἄλλα, ἀλλὰ δὲν θέλω νὰ καταχρασθῶ τῆς ὑπομονῆς σας. Ἐν πάση περιπτώσει, καὶ ἐν ἀνακεφαλαιώσει, τὸ δάνειον τοῦ ὁποίου τὴν ἔγκρισιν ζητεῖ ἡ Κυβέρνησις ἀποκλειστικῶς θὰ προσανατολισθῇ εἰς τὰς ἀνάγκας τοῦ προϋπολογισμοῦ τῶν ἐπενδύσεων. Τὸ δάνειον αὐτὸ εἶναι ἀναγκαῖον καὶ ἐπιβεβλημένον, διότι ἄλλως δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ σοβαρὸς λόγος μιᾶς προσπαθείας περαιτέρω ἐπεκτάσεως τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Νομίζω, ὅτι εἶναι καλὰ μελετημένοι οἱ ὅροι. Φρονῶ ὅτι ὁ περιορισμὸς τοῦ λαχείου κατὰ τὴν πρώτην 5ετίαν ὑπῆρξεν ἐπιτυχὴς σκέψις. Ἡ ἐπέκτασις τοῦ χρόνου τῆς ἐξοφλήσεως δημιουργεῖ ἓν ἐλαφρότερον βάρος διὰ τὸν προϋπολογισμὸν καὶ διὰ τὰς μελλούσας γενεάς, εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δανείου παρὰ ἐὰν ἦτο συντομώτερος ὁ χρόνος, καὶ ἐπιβάλλει καὶ τὴν συμβολὴν τῶν μελλουσῶν γενεῶν εἰς τὴν προσπάθειαν τῆς ἀναδιαρθρώσεως τῆς οἰκονομίας. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν γενικὴν πολιτικὴν τοῦ δανεισμοῦ, καὶ ἐν προκειμένῳ ἐκφράζω τὴν προσωπικήν μου γνώμην, νομίζω ὅτι πράγματι εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσωμεν εἰς ἕνα δυνατὸν σημεῖον, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ κατ’ ἄλλον τρόπον ἡ ἐν γένει πορεία τῆς προσπαθείας πρὸς ἀναδιάρθρωσιν τῆς οἰκονομίας. Δὲν ἐφθάσαμεν ὅμως ἐκεῖ. Θὰ φθάσωμεν ἐκεῖ πότε; Ὅταν, αἱ δημόσιαι ἐπενδύσεις θὰ ἀποδίδουν τόσα καὶ ὅταν τὰ ἔργα τῆς ὑποδομῆς θὰ ἔχουν ἐκτελεσθῆ μέχρις ἐκείνου τοῦ σημείου, ὥστε ἡ προσπάθεια ἡ ἐπενδυτικὴ ἐκ μέρους τῆς πολιτείας νὰ εἶναι μειωμένη καὶ νὰ εἶναι περισσότερον μεγάλη ἡ συμμετοχὴ τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας. Πάντως ἀπὸ ἀπόψεως ποσοστῶν καὶ ἀριθμητικῶν στοιχείων κατὰ τὴν ἰδικήν μου κρίσιν ἀπαντῶ καὶ πάλιν εἰς τὸν κ. Καψάλην, ὁ ὁποῖος μοῦ ἔκαμε ἕνα συγκεκριμένον ἐρώτημα, τοῦ ἀπαντῶ διὰ συγκεκριμένων ἀριθμῶν. Ἐγὼ νομίζω, ὅτι εὑρισκόμεθα ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς ὁμαλῆς δανειοδοτικῆς προσπαθείας ἢ μᾶλλον τῆς προσπαθείας τοῦ Κράτους νὰ καλύπτῃ αὐτὰς τὰς ἐκτάκτους ἀνάγκας διὰ τοῦ συστήματος τῶν ἐσωτερικῶν δανείων ἐφ’ ὅσον καὶ καθ’ ὅσον τὸ ποσοστόν, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀπαραίτητον διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν δανείων ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὕψος τῶν προϋπολογισμῶν τῶν ἐπερχομένων ἐτῶν μένει σταθερόν. Ἐξηγοῦμαι. Ἐὰν φερ’ εἰπεῖν σήμερον ἡ ἐξυπηρέτησις τοῦ δημοσίου χρέους εἶναι περίπου 16% τοῦ ὕψους τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ ὑποθέσωμεν ὅτι τοῦ χρόνου ἢ τὸν ἄλλον χρόνον αὐτὴ ἢ μία ἄλλη Κυβέρνησις θέλει νὰ ζητήσῃ τὴν ἔγκρισιν τῆς Βουλῆς διὰ νὰ συνάψῃ ἕν ἄλλο δάνειον ἐσωτερικὸν καὶ ἐν τῷ μεταξὺ ἡ φορολογικὴ ἀπόδοσις τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκ τῆς μείζονος δραστηριότητος ἔχει ὁδηγήσει τὸν προϋπολογισμὸν ἀπὸ ἀπόψεως ἐσόδων εἰς τὰ 26 δισεκατ. ἕως 30 δισεκατ. καὶ ἡ ποσοστιαία σχέσις τῆς δανειακῆς ἐπιβαρύνσεως εἰς τὴν ἐξυπηρέτησιν μένει σταθερὰ ὅπως εἶναι σήμερον, δὲν ὑπάρχει κανένας δημοσιονομικὸς κίνδυνος. Κίνδυνος ὑπάρχει, ὅταν ἡ ποσοστιαία σχέσις ἡ ἀναγκαία διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δημοσίου χρέους ἐν σχέσει πρὸς τὸ ὕψος τῶν ἐσόδων τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ καθ’ ἕκαστον ἔτος βαίνει αὐξανομένη. Αὐτὴ ἡ ἀπάντησις εἶναι συγκεκριμένη μὲ ἀριθμοὺς καὶ ἐκπροσωπεῖ τὴν προσωπικήν μου γνώμην καὶ νομίζω ὅτι εἶναι ὀρθή. Καθ’ ὅσον ἀφορᾷ τὸν δανεισμὸν εἰς συνάλλαγμα ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, ὅπως γνωρίζετε, κύριοι συνάδελφοι, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἕνα πρόγραμμα ἐπενδύσεων, ἀνεξαρτήτου ὕψους, χωρὶς δαπάνας εἰς συνάλλαγμα καὶ μάλιστα ἡ δανειοδότησις αὐτὴ τοῦ ἐξωτερικοῦ, γίνεται μὲ πολὺ εὐνοϊκωτέρους ὅρους. Διότι εἶναι αἱ διακρατικαὶ πιστώσεις διότι εἶναι ἄλλος τρόπος δανεισμοῦ καὶ νομίζω ὅτι καὶ αὐτὸς συμπληρωματικῶς ἔρχεται ὡς σπουδαῖος παράγων ἐνισχυτικὸς τῆς ἐπενδυτικῆς προσπαθείας. Ἀξιότιμοι κύριοι συνάδελφοι, πρέπει νὰ συνειδητοποιήσῃ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ὅτι εὑρίσκεται πρὸ μιᾶς καταστάσεως, εἰς τὴν ὁποίαν πρέπει πᾶς τις Ἕλλην εἰς τὴν συνείδησίν του νὰ λύσῃ τὸ ἑξῆς πρόβλημα. Εὑρισκόμεθα εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ προσανατολίσωμεν τὴν οἰκονομίαν μας σύμφωνα μὲ τὰς ἐπιταγὰς τῆς Κοινῆς Ἀγορᾶς. Εἶναι ἀληθεῖς οἱ κίνδυνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπισημαίνονται καὶ ἀπὸ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Κυβερνήσεως καὶ ἀπὸ ἐμὲ τὸν ἴδιον, ἐὰν δὲν κατορθώσωμεν νὰ ἀναπροσαρμόσωμεν σκέψεις, μεθόδους εἰς τὴν οἰκονομίαν μας. Ἐὰν ναί, τὸ τίμημα τῆς νίκης πρέπει νὰ πληρωθῇ τὸ ταχύτερον. Καὶ δὲν εὑρίσκεται ἡ δυνατότης ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος μὲ τοὺς πόρους τοῦ τακτικοῦ προϋπολογισμοῦ. Θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ δι’ ἐκτάκτων πόρων καὶ διὰ τῆς μεθόδου τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ δανεισμοῦ μὲ τοὺς ὅρους καὶ τοὺς τρόπους ποὺ εἶχον τὴν τιμὴν νὰ σᾶς ἐξηγήσω τὴν ἑσπέραν ταύτην καὶ ὅπως ἐμφανίζωνται κατὰ τὴν γνώμην τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὸ ὑπὸ κρίσιν σχέδιον νόμου. Εἶναι, ἀντιθέτως ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μὴ διατεθειμένος νὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς ἀντιμετωπίσεως αὐτοῦ τοῦ προβλήματος μετὰ ρεαλιστικῆς ἀποφάσεως; Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, δὲν ἔχει παρὰ νὰ ἀκολουθήσῃ τὸν δρόμον ὅλων αὐτῶν τῶν σκέψεων, αἱ ὁποῖαι ἐκκινῶσαι ἀπὸ ἀντιπολιτευτικὴν διάθεσιν, καταλήγουν εἰς τὸ νὰ ἀφήσουν τὴν χώραν εἰς στατικὴν κατάστασιν καὶ ὄχι εἰς δυναμικὴν ἐξέλιξιν ὅπως ἐπιβάλλουν αἱ περιστάσεις. Ἡ Κυβέρνησις ἐννοεῖ νὰ ἐξηγῇ πάντοτε καὶ εἰς κάθε περίπτωσιν πῶς εἶναι ἡ διάρθρωσις τῆς Ἑλληνικῆς οἰκονομίας ἐκ τῶν συνυφασμένων μὲ τὴν Ἑλληνικὴν οἰκονομίαν προβλημάτων. Καὶ εἶναι βεβαία ἡ Κυβέρνησις ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς μὲ τὸ ὀξύτατον πολιτικόν του αἰσθητήριον, ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα, θὰ γνωρίζῃ νὰ βραβεύσῃ τὴν εἰλικρίνειαν. (Παρατεταμένα χειροκροτήματα).

§24ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ὁ κ. Ν. Ζορμπᾶς ἔχει τὸν λόγον.

§25Ν. ΖΟΡΜΠΑΣ. Κύριοι βουλευταί, νομίζω, ὅτι τὸ νομοσχέδιον τοῦτο ἔπρεπε νὰ τὸ εἰσηγεῖτο καὶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, διότι δὲν εἶναι ἕνα νομοσχέδιον καθαρῶς δημοσιονομικόν, ἀλλὰ νομοσχέδιον ποὺ ἔχει σχέσιν μὲ τὴν καθόλου οἰκονομικὴν πολιτικὴν τῆς Κυβερνήσεως, τὴν ὁποίαν μεταπολεμικῶς σχεδιάζει, μελετᾶ καὶ ἐκτελεῖ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, ἐνῷ ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν κατέστη ὁ διαχειριστὴς τῶν δημοσίων ἐσόδων καὶ ἐξόδων μόνον. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν βλέπει τὸ πρόβλημα ὡς καθαρῶς δημοσιονομικόν. Τοῦ λείπει ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν ποσὸν 1.500 ἑκατ. δραχ., τοῦ εἶπαν ὅτι μπορεῖ νὰ τὸ ἐξοικονομήσῃ διὰ τοῦ δανεισμοῦ καὶ μὲ αὐτὰς τὰς σκέψεις ἔρχεται καὶ ὑποστηρίζει τὸ μέτρον του. Μὲ τὴν ὁμιλίαν του πρὸ ὀλίγου μᾶς ὡδήγησεν καὶ εἰς σκέψεις φιλοσοφικὰς ἀκόμη, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἐξήγησε τοὺς βαθυτέρους λόγους οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν τὴν Κυβέρνησιν νὰ αὐξάνῃ ἀπὸ ἔτους εἰς ἔτος τὸ ἐσωτερικὸν δανεισμόν. Ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1962 ἔλλειπον 1000 ἑκατ. διὰ τὴν τοκοχρεωλυτικὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν δανείων τοῦ Κράτους καὶ συνήφθη τότε τὸ δάνειον τῶν 900 ἑκατ. Ἐφέτος διὰ τὸν αὐτὸν σκοπὸν ἐλλείπουν 1423 ἑκατ. ἀπὸ τὸν προϋπολογισμὸν καὶ εἰσηγεῖται ἡ Κυβέρνησις τὴν σύναψιν τοῦ νέου δανείου διὰ τὴν ἐξυπηρέτησίν του. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ αἱ σκέψεις καὶ αἱ φιλοσοφικαὶ ἀνατάσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ δὲν ἔχουν καμμίαν θέσιν εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν. Πεζότερον εἶναι τὸ πρόβλημα. Εἶναι βέβαιον ὅτι τὸ 1964 θὰ χρειασθοῦν διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν δανείων 2 δισεκατομμύρια καὶ αὐτὸ τὸ ποσὸν θὰ ζητήσῃ νὰ δανεισθῇ τότε ἡ Κυβέρνησις, ἐὰν παραμείνῃ εἰς τὴν ἐξουσίαν. Οὕτω ἐφθάσαμεν νὰ δανείζεται ἡ χώρα μὲ ὅρους βαρεῖς, διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῶν δανείων, τὰ ὁποῖα δὲν ἀπέδωσαν, διότι ἡ Κυβέρνησις διεχειρίσθη τὰ τεράστια αὐτὰ ποσὰ ὄχι μὲ φρόνησιν, ἀλλὰ μὲ ἔφεσιν σπατάλης. Προκειμένου κ. βουλευταί, νὰ κρίνωμεν τὸ δάνειον, πρέπει νὰ ἔχωμεν ἀντίληψιν τοῦ δημοσίου χρέους ποὺ ἐδημιουργήθη ἀπὸ τοῦ 1957 καὶ ἐντεῦθεν. Τὸ 1957, τὸ σύνολον τῶν δανείων ἦτο 3.640 ἑκατ. ἐκ τῶν ὁποίων 3.450 ἐξωτερικοῦ δανεισμοῦ, καὶ 190 ἐσωτερικοῦ. Διὰ τὰ ἑπόμενα ἔτη οἱ ἀριθμοὶ ἔχουν ἀντιστοίχως ὡς ἑξῆς: 1958, 3573, ἐξωτερικοῦ 3425, ἐσωτερικοῦ 148. Τὸ 1959, 7.988, ἐξωτερικοῦ 5.751, ἐσωτερικοῦ 2.237, 1960, 9.700, ἐξωτερικοῦ 5.974, ἐσωτερικοῦ, 3.726, 1961, 11.578, ἐξωτερικοῦ 5.694, ἐσωτερικοῦ 5.884. Ἡ στατιστικὴ τοῦ 1962 δὲν περιλαμβάνει τὸ συναφθὲν πέρυσι δάνειον. Οὕτω ἀπὸ τοῦ 1957 ἕως τὸ 1961, τὸ δημόσιον χρέος ἀπὸ 3.640 ἑκατ. ἔφθασεν εἰς 12.000 ἑκατ. Βλέπομεν, λοιπόν, μίαν σταθερὰν τάσιν τῆς Κυβερνήσεως νὰ δανείζεται καὶ ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἄν ἦτο ἐδῶ ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ θὰ τὸν ἐρωτούσαμεν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ μᾶς δικαιολογήσῃ εἰς ποῖα ἔργα συγκεκριμένα διετέθησαν αὐτὰ τὰ ποσὰ κατὰ τὴν περίοδον αὐτῆς τῆς πενταετίας καὶ συγχρόνως θὰ τὸν ἐρωτούσαμεν ποῖα εἶναι ἡ ἀπόδοσις αὐτῶν τῶν χρημάτων, διὰ νὰ κρίνωμεν καὶ ἡμεῖς ἂν ἡ δανειακὴ πολιτική, τὴν ὁποίαν ἀσκεῖ ἡ Κυβέρνησις ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ, ὠφελεῖ τὸν τόπον αὐτὸν καὶ ἂν πρέπει νὰ τὴν ἐνθαρρύνωμεν, πρὶν φθάσωμεν εἰς τὴν ἄβυσσον, περὶ τῆς ὁποίας ὡμίλησε προηγουμένως ἕνας συνάδελφος. Δυστυχῶς, ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ δὲν εἶναι παρών, διὰ νὰ μᾶς δώσῃ αὐτὰς τὰς πληροφορίας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, θὰ τὰς ζητήσωμεν. Τὸν κ. Ὑπουργὸν τῶν Οἰκονομικῶν, ποὺ εἶναι παρών, τὸν παρακαλοῦμεν νὰ μᾶς δώσῃ τοὺς ἀντιστοίχους ἀριθμοὺς τοῦ 1962, εἰς ποῖον ποσὸν ἀνέρχεται ὁ δανεισμὸς τῆς χώρας τὴν 31.12.1962, διὰ νὰ ἀκούσῃ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντιπροσωπεία καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς εἰς ποῖον σημεῖον εὑρίσκεται σήμερον, ἀπὸ ἀπόψεως δανείου, διὰ νὰ κρίνῃ. Ἡ τελευταία στατιστική, ἡ ὁποία ἐξεδόθη τὸ 1962 δὲν μᾶς δίδει αὐτὰ τὰ στοιχεῖα. Καὶ τὸ στοιχεῖον αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητον, διότι πρέπει νὰ γνωρίζωμεν ποῦ εὑρισκόμεθα, ὅταν θὰ ἀποφασίσωμεν νὰ ἐγκρίνωμεν τὴν ἔκδοσιν αὐτοῦ τοῦ δανείου τῶν 1500 ἑκατομμυρίων. Ἀλλὰ διὰ νὰ ἔχωμεν πλήρη ἀντίληψιν τῆς καταστάσεως, ἀπὸ ἀπόψεως δημοσίου χρέους τῆς σημερινῆς ἐποχῆς, τῆς σημερινῆς περιόδου, πρέπει, πέραν τῶν 12 δισεκατ., τὰ ὁποῖα ἀνέφερα, νὰ ὑπολογίσωμεν χρέος ἐκ πιστώσεων ἐξωτερικοῦ τοῦ δημοσίου καὶ τῶν ἰδιωτῶν, ἀπὸ 363 ἑκατ. 3.000 δολλάρια. Πρέπει εἰς αὐτὰ νὰ ὑπολογίσωμεν καὶ τὸ χρέος τῶν 90 ἑκατ. δολλαρίων ποὺ ὀφείλομεν εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν, ἐξοφλητέον εἰς δραχμάς. Καὶ ἔχομεν πέραν αὐτῶν, 453–460 ἑκατ. δολλαρίων. Ἔχομεν, δηλαδή, ἄλλα 12 δισεκ. περίπου χρέος εἰς πιστώσεις. Ἔχομεν 12 δισεκ. ἐκ δανείων, 12 δισεκ. ἐκ πιστώσεων, ἔχομεν καὶ 6 δισεκ. ἐκ τοῦ παλαιοῦ προπολεμικοῦ χρέους. Εὑρίσκεται ἡ χώρα σήμερον χρεωστοῦσα ἐκ δανείων καὶ πιστώσεων 30 δισεκ. δραχμῶν. Καὶ διερωτᾶται κανείς, ἕνας προϋπολογισμὸς ἐκ τακτικῶν ἐσόδων 20 δισεκ., ὅταν εἶναι βεβαρημένος μὲ ἕνα ποσὸν 30 δισεκ. δραχμῶν μὲ δάνειον καὶ ἔχει καὶ αὐτὴν τὴν βαρεῖαν ἐξυπηρέτησιν τῶν 1500 ἑκατ. ἐτησίως, ποῦ βαδίζει; Εἴμεθα ὅλοι σύμφωνοι νὰ ἐξελιχθῇ δυναμικῶς ἡ χώρα μας, ἡ οἰκονομία μας, νὰ ἀνδρωθῇ, νὰ προχωρήσῃ μὲ σταθερὸν βῆμα, ἀλλὰ τὸ κυριώτερον στοιχεῖον, ὅταν διαχειριζώμεθα τὸν δημόσιον θησαυρὸν καὶ τὰς κρατικὰς ὑποθέσεις εἶναι νὰ ἔχωμεν τὴν στοιχειώδη σύνεσιν καὶ φροντίδα τοῦ συνετοῦ οἰκογενειάρχου. Διότι εἶναι εὔκολον εἰς οἱονδήποτε καὶ οἱοδήποτε Κράτος νὰ δανείζεται, ἀλλὰ τὶ τὰ κάμνει τὰ δανεικά, ποῦ τὰ διαθέτει; Ἐὰν ἐκ τῶν δανείων, τὰ ὁποῖα λαμβάνει ἀποδίδει καὶ κανονίζει ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα χρειάζονται διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τοῦ δανείου καὶ τῆς οἰκονομίας ἢ τῆς Κρατικῆς ἢ τοῦ Δημοσίου, ἂν εἶναι δημόσιον. Τοιαύτην ἀπάντησιν ἡ Κυβέρνησις δὲν ἠμπορεῖ νὰ μᾶς δώσῃ, διότι ἡ Κυβέρνησις ἐνεπλάκη ἤδη εἰς τὸν κυκεῶνα αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἐδημιούργησε καὶ τῆς χρειάζονται δύο πράγματα: Ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ παρουσιάζῃ ἕνα ἐντυπωσιακὸν προϋπολογισμόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἐκτελεῖται καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ ἔχῃ χρήματα, διὰ νὰ κάμνῃ τὰς ἰδικάς της σπατάλας, διὰ νὰ ἀσκῇ κατὰ τὸν τρόπον τὸν ἰδικόν της τὴν πολιτικήν, ὅπως τὴν θέλει, καὶ δεύτερον διὰ νὰ ἐξυπηρετῇ τὰ προηγούμενα δάνεια, διὰ νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν τοῦ νεωτέρου δανεισμοῦ. Καὶ θὰ ἔλθῃ καιρός, πολὺ σύντομα, ἂν συνεχίσωμεν αὐτὴν τὴν πολιτικήν, ποὺ ἡ Κυβέρνησις θὰ συνάπτῃ δάνεια 4, 5, 6, 7 δισεκατομμυρίων δραχμῶν, μόνον καὶ μόνον, διὰ νὰ ξεχρεώνῃ τὰς ὑποχρεώσεις τῶν προηγουμένων δανείων. Νομίζω, ὅτι πρέπει, σοβαρῶς, ὅταν εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτὴν πρόκειται νὰ ἀποφασίσωμεν τὴν συνέχισιν τῆς δανειακῆς πολιτικῆς, νὰ σκεφθῶμεν τὰς συνεπείας καὶ δὲν εἶναι τόσον εὔκολον νὰ λαμβάνωμεν ἀποφάσεις καὶ νὰ δεσμεύωμεν τὰς μελλούσας γενεὰς διὰ τὴν ἐξόφλησιν τῶν δανείων αὐτῶν, ὅταν δὲν τοὺς παρέχωμεν τὴν βεβαιότητα, ὅτι ἐκ τῶν δανείων αὐτῶν αὐταὶ τοὐλάχιστον αἱ γενεαί, θὰ ἀπολαύσουν. Νομίζω, ὅτι δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα τόσον εὔκολοι εἰς τὴν κρίσιν καὶ εἰς τὴν ἔγκρισιν τοιούτων ἀποφάσεων, ὅταν δὲν εἶναι μελετημέναι καὶ στερεωμέναι καὶ ὅταν γνωρίζωμεν, ὅτι τὸ δάνειον αὐτὸ δὲν κατευθύνεται εἰς τὰς ἐπενδύσεις, ἀλλὰ εἰς τὴν ἐξόφλησιν τῶν τοκοχρεωλυτικῶν ὑποχρεώσεων τοῦ τόπου. Τὸ δάνειον αὐτὸ καὶ ὁ τρόπος τῆς συνάψεώς του ἅπτεται τῶν εὐθυνῶν τῆς οἰκονομίας καὶ γενικώτερον τῆς κρίσεως, ἡ ὁποία ἐπικρατεῖ εἰς τὴν χώραν μας. Τὸ νὰ ἔχῃ εὐχέρειαν ἡ Δ.Ε.Η. νὰ συνάπτῃ δάνεια καὶ νὰ ὑπερκαλύπτωνται μὲ ὅρους ἐπωφελεῖς διὰ τοὺς δανείζοντας, τὸ νὰ ἔχῃ τὴν εὐχέρειαν τὸ Κράτος νὰ ἀντλήσῃ ἀπὸ τὴν ἰδιωτικὴν ἀποταμίευσιν κατ’ ἔτος ποσὰ 1.000 καὶ 1.500 ἑκατομ. δραχμῶν, σημαίνει ὅτι τὰ ποσὰ αὐτὰ τὰ εὑρῆκεν εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ χρήματος τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἔνδειξις ἢ ἀπόδειξις εὐμαρείας ἢ εὐημερίας, ὅπως θέλει νὰ τὸ παραστήσῃ ἡ Κυβέρνησις. Αὐτὸ εἶναι ἔνδειξις κρίσεως. Ἂν δὲν ὑπῆρχε κρίσις ἰδιωτικὰ κεφάλαια δὲν θὰ ὑπῆρχον, διότι θὰ ἐπενεδύοντο, διότι θὰ ἦτο συμφερωτέρα καὶ ἀποδοτικωτέρα ἡ ἐπένδυσις εἰς ἐπιχειρήσεις τῶν ἰδιωτικῶν κεφαλαίων, παρὰ νὰ ἀναμένουν νεκρὰ τὰ κεφάλαια αὐτά, εἴτε εἰς τὰ μπαοῦλα τῶν πολιτῶν εἴτε εἰς τὰς Τραπέζας, ὡς καταθέσεις καὶ νὰ ἀναζητοῦν διέξοδον μέχρι τινὸς μὲν εἰς τὴν ἀνοικοδόμησιν τῆς Πρωτευούσης καὶ τῶν μεγάλων πόλεων, τώρα δὲ εἰς τὰ κατ’ ἔτος συναπτόμενα δάνεια τῆς Δ.Ε.Η. ἢ τοῦ Κράτους. Αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἐνθαρρύνῃ, ὅταν ὑπερκαλύπτωνται τὰ δάνεια αὐτά. Πρέπει νὰ μᾶς ἐμβάλῃ ὅλους καὶ κυρίως τὴν Κυβέρνησιν εἰς σκέψεις, διότι ἡ εὐχέρεια τῆς ἀνανεώσεως αὐτῶν τῶν κεφαλαίων εἰς τὴν ἀγορὰν χρήματος εἶναι συνέπεια κρίσεως, ὅταν δὲν ὑπάρχει ὁ δυναμισμός, διὰ τὸν ὁποῖον μᾶς ὡμίλησεν ὁ κ. Ὑπουργὸς εἰς τὴν οἰκονομίαν μας, διὰ νὰ ἀπορροφᾷ αὐτὰς τὰς καταθέσεις. Διότι ὑπάρχει εἰς τὴν χώραν μας καὶ ἡ ἀνεργία καὶ ἡ ὑποαπασχόλησις καὶ ἡ ὑποκατανάλωσις. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν ἡ ἀνεργία, ἡ ὑποαπασχόλησις καὶ ἡ ὑποκατανάλωσις, θὰ ὑπῆρχεν ἕνα κεφάλαιον κινήσεως καὶ τὰ ἰδιωτικὰ κεφάλαια θὰ ἐπενεδύοντο εἰς ἐπιχειρήσεις παραγωγικὰς καὶ δὲν θὰ ἀνέμενον αὐτὴν τὴν τοποθέτησιν. Ἐγὼ θὰ ἤμην εὐτυχής, διὰ τὸ μέλλον τῆς χώρας, διὰ τὴν οἰκονομίαν τῆς χώρας, νὰ μὴ εὑρεθοῦν κεφάλαια νὰ καλυφθῇ τὸ δάνειον αὐτό, διότι θὰ ἦσαν ὅλα ἐπενδεδυμένα εἰς ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις. Ἀτυχῶς ὅμως δὲν ὑφίστανται τὰ κίνητρα δι’ ἰδιωτικὰς ἐπενδύσεις κεφαλαίων καὶ δι’ αὐτὸ ταῦτα ἀκινητοῦν καὶ ἐπενδύονται εἰς κρατικὰ δάνεια καὶ δάνεια τῆς ΔΕΗ. Ἔρχεται ἡ Κυβέρνησις καὶ λέγει διὰ τῆς εἰσηγητικῆς ἐκθέσεως τοῦ νομοσχεδίου, ὅτι διανοίγει μεγάλας λεωφόρους ἐπενδύσεων. Καὶ καλεῖ νὰ τὴν ἀκολουθήσῃ καὶ ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία. Ἀλλὰ πῶς θὰ σᾶς ἀκολουθήσῃ, κ. Ὑπουργὲ τῶν Οἰκονομικῶν, ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία; Νὰ σᾶς ἀκολουθήσῃ εἰς τὴν πολιτικὴν τοῦ δανεισμοῦ; Ποῖα μέτρα κοινωνικά, πολιτικά, οἰκονομικὰ ἔλαβεν ἡ Κυβέρνησις ὥστε νὰ ἐξαλειφθοῦν τὰ κοινωνικὰ φαινόμενα τῆς ἀνεργίας, τῆς ὑποαπασχολήσεως καὶ τῆς ὑποκαταναλώσεως, ὥστε νὰ εὕρῃ διέξοδον καὶ ἐνθάρρυνσιν ἡ ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία δι’ ἐπενδύσεις; Κανένα. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καλῆται ἑκάστοτε ὁ λαός, ἄλλοτε νὰ συμβάλῃ κατὰ 80%, ὡς εἶπεν ὁ κ. Πρωθυπουργός, διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τῆς εἰσόδου μας εἰς τὴν Κοινὴν Ἀγοράν, ἄλλοτε νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν κάλυψιν τῶν δανείων τῆς ΔΕΗ καὶ ἄλλοτε εἰς τὴν κάλυψιν τῶν δανείων τοῦ Κράτους, χωρὶς νὰ ὀργανώνεται ὀρθολογικῶς ἡ οἰκονομία μας ποὺ νὰ ἐνθαρρύνῃ τὴν ἰδιωτικὴν πρωτοβουλίαν καὶ δραστηριότητα. Δὲν πρέπει νὰ πανηγυρίζωμεν λοιπόν, ἀλλὰ νὰ φοβούμεθα τὰ φαινόμενα τῆς ὑπερκαλύψεως τοῦ κρατικοῦ δανείου, διότι ταῦτα προδίδουν ἀδράνειαν τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας ἥτις δὲν ἐπενδύει τὰ κεφάλαιά της ἀπὸ καθῆκον, ἀλλὰ μόνον ὅπου ὑπάρχει προϋπόθεσις κέρδους. Τὰ μέτρα τῆς Κυβερνήσεως παραλύουν κάθε δραστηριοποίησιν τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας. Ἡ Κυβέρνησις ἀτυχῶς ἀδιαφορεῖ διὰ τὴν βαρεῖαν κληρονομίαν ποὺ ἀφήνει εἰς τὴν νέαν γενεάν. Ἐνδιαφέρεται διὰ τοὺς τρέχοντας σκοπούς της καὶ ἀδιαφορεῖ διὰ τὸ μέλλον τῆς χώρας. Αἱ δημόσιαι ἐπενδύσεις πρέπει νὰ εἶναι παραγωγικαί. Νομίζω, ὅμως ὅτι ἐκ τῶν ἐκτεθέντων ἤδη καθ’ ὅλας τὰς συνεδριάσεις τῆς παρούσης περιόδου τῆς Βουλῆς, αἱ δημόσιαι ἐπενδύσεις δὲν εἶναι παραγωγικαί. Ἐφέτος ὁ προκείμενος προϋπολογισμὸς προβλέπει κεφάλαια 6.250 ἑκατομ. Ἐκ τούτου μέγα μέρος καλύπτει τακτικὰς δαπάνας τοῦ προϋπολογισμοῦ, ἄλλο μέρος καλύπτει δαπάνας ἀμφιβόλου ἀποτελεσματικότητος καὶ ἄλλο δαπάνας χρησίμου ὑποδομῆς ἀλλὰ βραδυτάτης ἀποδοτικότητος. Διὰ τὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα προβλέπεται δαπάνη 1.300 ἑκατομμυρίων. Ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν δὲν εἶχεν ἁρμοδιότητα οὔτε ὅταν κατέθεσε τὸν προϋπολογισμόν, ἀλλ’ οὔτε καὶ σήμερον νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ εἰς ποῖα ἀκριβῶς ἔργα θὰ διατεθοῦν αὐτὰ τὰ ποσά, διὰ νὰ κρίνωμεν ἂν καλῶς θὰ διατεθοῦν. Διὰ τοῦτο ἐζήτησα νὰ παρίσταται ὁ κ. Ὑπουργὸς τοῦ Συντονισμοῦ, νὰ μᾶς ἀναλύσῃ τὸν προϋπολογισμὸν τῶν ἐπενδύσεων, ἐφόσον ἰσχυρίζεται ὅτι διὰ τοῦτο προορίζεται τὸ δάνειον. Ἀλλὰ πῶς θὰ ψηφίσωμεν τὴν σύναψιν τοῦ δανείου τούτου ὅταν ὁ κ. Ὑπουργὸς τῶν Οἰκονομικῶν ἰσχυρίζεται ὅτι πρόκειται νὰ διατεθῇ δι’ ἐπενδύσεις διὰ τὰς ὁποίας δὲν ἔχομεν ἀνάλυσιν; Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα περὶ τοῦ τρόπου διαθέσεως τῶν πιστώσεων δι’ ἔργα ἐγγειοβελτιωτικά, εἰς τὰ ὁποῖα παρατηροῦνται σπατάλαι καὶ ὑπερβάσεις ἀφόρητοι. Εἰς τὸν προχθεσινὸν «Ταχυδρόμον» διαβάζω ἕνα ἄρθρον τοῦ δημοσιογράφου κ. Α. Στάγκου μὲ τὸν τίτλον «Ἀχελῶος, μία τρύπα εἰς τὸ νερό». Δὲν ἀναλαμβάνω τὴν εὐθύνην του· τὸ ἀναφέρω ὅμως διότι καὶ τὸ περιοδικὸν καὶ ὁ γράφων εἶναι ἔγκυροι παράγοντες τοῦ δημοσίου τους βίου. Ἰδοὺ τὶ γράφει τὸ ἄρθρον τοῦτο διὰ τὸ φράγμα Σπολάϊτας καὶ διὰ τὴν σύραγγα τῆς Λυσιμαχίας: «Μὲ ἄλλα λόγια: Τὸ φράγμα Σπολάϊτας, γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ ὁποίου χρειάστηκαν 85 ἑκατομμύρια, ἄλλα 12 γιὰ τὴ γέφυρα ποὺ τὸ διασχίζει καὶ γιὰ τὴν ἐπιδιόρθωση τοῦ ὁποίου θὰ χρειασθοῦν τώρα ἄλλα 20 ἑκατομμύρια δραχμές, ὑπῆρξε ὁλότελα περιττό. Τὴν δουλειά του, πολὺ καλύτερα τὴν κάμνει σήμερα τὸ φράγμα στὸ Καστράκι, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀρκεῖ νὰ κατασκευασθοῦν δύο διώρυγες φυγῆς γιὰ νὰ λυθῇ κατὰ τρόπο πληρέστερο τὸ ἀρδευτικὸ πρόβλημα. Καὶ ὄχι μόνον πληρέστατο, ἀλλὰ καὶ οἰκονομικώτατο. Γιατί, πρῶτα θὰ ἀποφευχθῇ ἡ δαπάνη τῶν διορθωτικῶν —20.000.000 δραχμὲς— τοῦ φράγματος τῆς Σπολάϊτας καὶ δεύτερο, θὰ γλυτώσουμε ἀπὸ τὰ σημαντικὰ ποσὰ ποὺ χρειάζονται γιὰ τὴν ἐγκατάσταση καὶ τὴν λειτουργίαν τῶν ἀντλιοστασίων μὲ τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ἀρδευθοῦν ἐκτάσεις 34.700 στρεμμάτων. Κι’ ἂς σημειώσουμε καὶ τοῦτο: οἱ οἰκονομίες ποὺ ἀναφέραμε ἀρκοῦν γιὰ νὰ καλύψουν καὶ τὶς δαπάνες κατασκευῆς τῶν διωρύγων καὶ τὴν δαπάνη κατασκευῆς μιᾶς καινούργιας γέφυρας μὲ προσφορώτερη γιὰ τὴν συγκοινωνία θέση. Νὰ γκρεμισθῇ λοιπόν, τὸ περιττὸ αὐτὸ ἔργο. Ἀλλά, ὄχι μόνο αὐτό: νὰ ἐγκαταλειφθοῦν τὰ ἀπομένοντα, κατὰ τὴν ἀρχικὴν μελέτη, ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν μὲ ἄλλα πολὺ πιὸ οἰκονομικά. Προβλέπει ἡ μελέτη ποὺ ἐκτελεῖται σήμερα τὴν ἄρδευση 49.000 στρεμμάτων τῆς περιοχῆς τῆς Μακρυνείας. Καὶ προβλέπει ὅτι ἡ ἄρδευση αὐτὴ θὰ γίνῃ μὲ ἀντλιοστάσια. Ἐνῷ θὰ μποροῦσαν θαυμάσια νὰ ἀρδευθοῦν μὲ φυσικὴ ροή, φθάνει νὰ κατασκευαζόταν μιὰ ὑδρογέφυρα ἀνάμεσα στὴν Τριχωνίδα καὶ στὴ Λυσιμαχία. Καὶ εἶναι προτιμότερη ἡ δεύτερη αὐτὴ λύση, γιατὶ ἐνῷ ἡ ἐγκατάσταση τῶν ἀντλιοστασίων θὰ στοιχίσῃ 13.700.000 δραχμὲς καὶ ἡ κατασκευὴ τῆς ὑδατογέφυρας 25.000.000 δραχμές, τὰ ἐτήσια ἔξοδα λειτουργίας τῶν δύο συστημάτων εὐνοοῦν συντριπτικὰ τὴ λύση τῆς ὑδατογέφυρας. Πάνω ἀπὸ 5.000.000 δραχμὲς θὰ στοιχίζῃ τὸ χρόνο ἡ λειτουργία τῶν ἀντλιοστασίων μόνον 2.500.000 δραχμὲς θὰ στοιχίζῃ τὸ χρόνο ἡ λύση μὲ τὴν ὑδατογέφυρα. Δηλαδή, μὲ τὴ δεύτερη λύση, τὸ κόστος ἀνύψωσης τοῦ νεροῦ ἀνὰ στρέμμα μόλις φτάνει τὶς 50 δραχμές, ἐνῷ μὲ τὰ ἀντλιοστάσια θὰ φτάνῃ τὶς 100 δραχμὲς τὸ στρέμμα. Καὶ τώρα, τὸ σημαντικώτερο: ἡ περίφημη σήραγγα τῆς Λυσιμαχίας, ἡ φοβερὴ καινούργια πίθος τῶν Δαναΐδων. Ποὺ προϋπολογίστηκε ὅτι θὰ στοιχίσῃ 86.000.000 δραχμές. Ἀλλὰ ποὺ σήμερα, κατὰ τὴν ἀναφορὰ τοῦ ἐπιβλέποντος μηχανικοῦ ὑπολογίζεται ὅτι θὰ στοιχίσῃ τοὐλάχιστον 300.000.000 δραχμές, στὰ ὁποῖα πρέπει νὰ προστεθοῦν καὶ ἄλλα 200.000.000 γιὰ τὰ συμπληρωματικὰ ἔργα». Νομίζω, ὅτι οἱ Ὑπουργοὶ Συντονισμοῦ, Δημοσίων Ἔργων καὶ Γεωργίας ὀφείλουν νὰ διαφωτίσουν τὴν Βουλὴν ἐπὶ τῶν ὑπερβάσεων τῶν ἔργων τούτων, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν διὰ δανείων νὰ ἐξυπηρετοῦνται ἀχρηστευόμενα ἔργα. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν δὲν εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν ἀληθές, τὸ δημοσίευμα τοῦ «Ταχυδρόμου», ἀλλὰ μόνον μερικῶς καὶ ἐὰν ἀκόμη δὲν εἶναι ἀκριβῆ ὅσα ἀνέφερε συνάδελφος εἰς προηγουμένας συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς περὶ τῶν ὑπερβάσεων τῶν ἔργων κατὰ 100–900%, πάλιν πρέπει νὰ διερωτηθῶμεν ἐὰν θὰ καταστῇ ποτὲ δυνατὸν νὰ καλυφθοῦν τὰ κενὰ τοῦ προϋπολογισμοῦ ἐκ χρημάτων προερχομένων ἐκ τοῦ δανεισμοῦ ἢ μήπως θὰ πρέπει νὰ ἀποβλέψωμεν εἰς τὴν βελτίωσιν τῆς κρατικῆς μηχανῆς, ὥστε νὰ καταστῇ δυνατὸν νὰ ἐκτελοῦνται παραγωγικὰ ἔργα ἄνευ ὑπερβάσεων, ποὺ καὶ τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν θὰ ὠφελοῦν καὶ τὸν προϋπολογισμὸν θὰ ἀνακουφίζουν. Ὁ προϋπολογισμὸς τῶν ἐπενδύσεων 1963 περιλαμβάνει καὶ ἕνα ποσὸν 510 ἑκατομμυρίων διὰ τὴν ἐκπαίδευσιν. Ὑποθέτω ὅτι αὐτὸ ἀφορᾷ κατασκευὰς καὶ ἐπισκευὰς σχολείων καὶ κατὰ συνέπειαν ἀποτελεῖ δαπάνην ποὺ πρέπει νὰ ἐπιβαρύνῃ τὸν τακτικὸν προϋπολογισμὸν τοῦ Κράτους καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ κονδύλιον τοῦτο νὰ μεταβαπτίζεται εἰς ἐπενδύσεις. Περιλαμβάνεται ἐπίσης κονδύλιον ἐκ 250 ἑκατομμυρίων διὰ σιδηροδρόμους καὶ τηλεπικοινωνίας, ἀλλὰ εἶναι βέβαιον, ὅτι τὰ 250 ἑκατομμύρια θὰ διατεθοῦν διὰ τὸ φθῖνον ὑλικὸν τῶν σιδηροδρόμων καὶ οὐχὶ διὰ τὰς τηλεπικοινωνίας. Ἔχομεν δηλαδὴ εἰς τὸν προϋπολογισμὸν ἔλλειμμα 470 ἑκατομμυρίων διὰ τοὺς σιδηροδρόμους καὶ ἄλλα 250 ἑκατομμύρια διὰ τὴν ἀνανέωσιν τοῦ ὑλικοῦ των. Ἀντιλαμβάνεσθε, κ. συνάδελφοι, ὑπὸ ποίας προϋποθέσεις λειτουργεῖ αὐτὴ ἡ ἐπιχείρησις εἰς τὴν χώραν μας καὶ ἐὰν δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἀντιμετωπισθῇ ἡ ὁλοσχερὴς κατάργησις τῶν σιδηροδρόμων ἢ ἀλλαγὴ τρόπου λειτουργίας της, πρὸς περιστολὴν τοῦ ἐλλείμματός της. Κύριοι βουλευταί, ἀνέφερα τοὺς λόγους, βάσει τῶν ὁποίων πρέπει νὰ γίνουν ἀντιληπτοὶ οἱ κίνδυνοι, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν τὸ ὅλον πρόβλημα τῶν ἐπενδύσεων καὶ διὰ τὰς ὁποίας ἡ Κυβέρνησις ζητεῖ τὸ παρὸν δάνειον. Εἰς τὸν προϋπολογισμὸν τοῦ 1962 τοῦ Ὑπουργείου Συντονισμοῦ, εἰς τὸ κεφάλαιον ἐπενδύσεων, ἀναφέρεται ποσὸν 40 ἑκ. διὰ μελέτας. Αἱ μελέται ἀποτελοῦν ἐφεύρεσιν μεταπολεμικὴν καὶ δὲν εἶναι διόλου ὀρθὸν νὰ τίθενται εἰς τὸ κεφάλαιον τῶν ἐπενδύσεων ἐνῷ πρόκειται περὶ τακτικῆς δαπάνης, μὴ παραγωγικῆς, διότι συνήθως εἶναι μελέται ἄχρηστοι. Ψηφίζοντες τὸ δάνειον αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἕνα μέρος ἐξ αὐτοῦ προορίζεται καὶ διὰ τὰς μελέτας ταύτας. Εἰς ὅλα τὰ Ὑπουργεῖα ὑπάρχει αὐτὸ τὸ κονδύλιον τῶν μελετῶν, τὸ ὁποῖον ἀνέρχεται εἰς πολλὰ ἑκατομμύρια. Τίθεται τὸ ἐρώτημα, αὐτὰ τὰ κονδύλια τῶν μελετῶν τὶ ἀπέδωσαν μέχρι τοῦδε; Εἰς τὴν πραγματικότητα οὐδεμία ὑπάρχει χρήσιμος μελέτη. Ὑπάρχουν μελέται ἀτελεῖς αἱ ὁποῖαι ἀκριβοπληρώνονται καὶ μὲ τὰς ὁποίας ἡ Κυβέρνησις νομίζει ὅτι θὰ ἐπιλύσῃ τὸ οἰκονομικὸν πρόβλημα καὶ θὰ κινήσῃ τὴν παραγωγικὴν δραστηριότητα τῆς χώρας, χωρὶς ὅμως ἀπόδοσιν. Ὅταν ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ διάθεσις πρὸς σπατάλην τῶν ἐπενδύσεων εἶναι καιρὸς νὰ σκεφθῶμεν ἐὰν πρέπει νὰ ἐπιβαρύνωμεν τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν περαιτέρω. Ἡ Κυβέρνησις ζητεῖ δάνειον 1500 ἑκατ. δραχμῶν δι’ ἐπενδύσεις, ἀλλὰ ἐκ παραλλήλου ἔχει καὶ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ἀποδείξῃ ὅτι οἱ δανείζοντες τὸ ποσὸν αὐτὸ θὰ ἔχουν πᾶσαν ἀσφάλειαν διὰ τὴν ἐπιστροφήν του. Ἡ ἐσχάτως ὅμως ἐκδηλωθεῖσα πολιτικὴ τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν διαρρύθμισιν τοῦ προπολεμικοῦ δημοσίου χρέους δὲν τονώνει τὴν πίστιν τοῦ λαοῦ πρὸς τὸ Κράτος. Ἔκαμε μίαν διαρρύθμισιν τοῦ προπολεμικοῦ χρέους πρὸς τοὺς ξένους ὁμολογιούχους, ἴσως διότι τοὺς φοβᾶται, ἀλλὰ διὰ τὰ ἐσωτερικὰ δάνεια στηριζομένη εἰς τὸν νόμον 18)1944 ἔτρωσε βαθέως τὴν ἐσωτερικὴν πίστιν. Ἐφ’ ὅσον συνεχίζει τὴν πολιτικὴν τοῦ δανεισμοῦ ὀφείλει νὰ τονώσῃ τὴν πίστιν τοῦ λαοῦ καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὸ δίκαιον αἴτημα τῆς ἐξοφλήσεως τῶν προπολεμικῶν ἐσωτερικῶν δανείων εἰς τὴν λογικήν των ἀξίαν. Αὐτὴ ἡ πολιτικὴ τοῦ δανεισμοῦ εἶναι ἀπαράδεκτος ἐφ’ ὅσον ἐξακολουθεῖ νὰ κακοποιῆται ἡ πίστις ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν. Ἡ Κυβέρνησις ὀφείλει ἀντὶ τοῦ δανεισμοῦ νὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὴν πολιτικὴν τῆς ὀργανώσεως τοῦ Κράτους καὶ τῆς περιστολῆς τῶν σπαταλῶν, διότι ἐὰν συνεχίσῃ αὐτὴν τὴν τακτικὴν θὰ ἔλθῃ ἡμέρα ὅπου τὸ Κράτος θὰ ὑπερφορτωθῇ μὲ χρέη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταρρεύσουν τὰ πάντα. Ὀφείλει εἰς παρόμοια προβλήματα ἡ Κυβέρνησις μετὰ μεγάλης συνέσεως νὰ προχωρῇ, ἵνα προλάβῃ κινδύνους δημοσιονομικοὺς καὶ οἰκονομικοὺς ποὺ θὰ ἐπιφέρουν ἀνεπανορθώτους καταστροφὰς εἰς τὴν χώραν. (Χειροκροτήματα ἐκ τῆς πλευρᾶς τῆς Ἀντιπολιτεύσεως).

§26ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Κύριοι βουλευταί, κατετέθη εἰς τὸ Προεδρεῖον ἡ ἑξῆς πρότασις: «Πρὸς Τὸ Προεδρεῖον τῆς Βουλῆς Προτείνομεν ὅπως ἀναβληθῇ ἡ συζήτησις τοῦ ὑπὸ κρίσιν σχεδίου νόμου διὰ τὴν προσεχῆ συνεδρίασιν, ἐρωτωμένης τῆς Βουλῆς ἐπὶ τῆς προτάσεώς μας δι’ ὀνομαστικῆς κλήσεως, ἐλλείψει ἀπαρτίας συνῳδὰ ἄρθρῳ 14 Κανονισμοῦ Βουλῆς. Οἱ προτείνοντες βουλευταὶ Χ. Παπασταύρου, Ι. Παπαδημητρίου, Σ. Ἡλιόπουλος, Γ. Στεργίου, Ν. Ζορμπᾶς, Δ. Παπασπύρου, Β. Ἐφραιμίδης, Φ. Μαῦρος, Γ. Γρηγορίου, Ε. Κοθρῆς, Ε. Ἀρβανιτάκις καὶ Γ. Ἀναγνωστόπουλος. Θὰ παρεκάλουν νὰ συνεχίσωμεν, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρηθῇ ὅτι ἡ Βουλὴ κατεπονήθη.

§27Γ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ. Ἡ Κυβέρνησις ζητεῖ νὰ ψηφίσωμεν τὸ δάνειον. Οἱ βουλευταί της ὀφείλουν νὰ εἶναι παρόντες.

§28ΠΡΟΕΔΡΟΣ. Ἐγὼ κατὰ καθῆκον εἶμαι ἐδῶ. Ἀπόντες εἶναι συνάδελφοι ἀπὸ ἀμφοτέρας τὰς πτέρυγας. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐφ’ ὅσον ἐπιμένετε, τὸ Προεδρεῖον διαπιστῶνον ὅτι τὸ Σῶμα δὲν εὑρίσκεται ἐν ἀπαρτίᾳ εἶναι ὑποχρεωμένον νὰ λύσῃ τὴν συνεδρίασιν. Ἐλλείψει ἀπαρτίας, λύεται ἡ συνεδρίασις, δι’ αὔριον καὶ ὥραν 6.30′ ἀπογευματινήν, μὲ θέμα Ἡμερησίας Διατάξεως, ἀναφοράς, ἐρωτήσεις καὶ ἐπερωτήσεις. (Ὥρα 11.20′ μ.μ.)